AUTUMN MEETS WINTER (MPREG)

AUTUMN MEETS WINTER

written by BRICTORIQUE.

Hi sa magiging readers and/or followers ng kwentong ito na aking isinulat base sa aking malikot na imahinasyon.

Kung ikaw ay hindi kumportable na magbasa ng pagmamahalan sa pagitan ng parehas na kasarian ay mangyari lamang na iyong lisanin ang aking likha at maghanap ng iba na aayon sa iyong panlasa. At, kung ikaw naman ay nakapagbasa na ng ilan sa aking mga nagawang kwento ay ako na ang magsasabi na iba ito sa mga nauna dahil bukod sa hindi ito magiging short story ay wala din itong magiging A/N sa dulo ng bawat kabanata.

Rated SPG kaya bahala kayo kung gusto ninyo itong subaybayan. About sa title, ewan ko. Bigla lang itong nag bigay ng “ding” signal sa akin habang ginagawa ko ang concept and as you all know, pag sinabi kong date created sa mga naisulat ko, iyon ang araw na naisulat ko yung magiging concept and on this case, it took me awhile before ko siya napagpasyahan na ituloy kaya sana ay magustuhan ninyo.

I strongly believe that there is no limitations when it comes to love whether it is economic status, race, intelligence, or gender.

Lastly, this story is a work of fiction. The names, characters, incidents and places are the products of my imagination as the author, and are not to be construed as real. Any resemblance to persons living or dead or to an another story is entirely coincidental and unintentional. I hardly advised not to copy my work as all people have different mindset and ways of imaginations that they wished are real so please, create your own story line.

Let’s all be happy and embrace LOVE.

AUTUMN MEETS WINTER ( I )

Now Playing: Break Free by Ariana Grande

“This is the part where I break free ’coz I can’t resist it no more. .” sabay ko sa kanta habang nagsho-shower. Sabihin ninyo ng mukha akong tanga dito sa luob ng banyo pero literal na sumasayaw ako habang nagsasabon ng katawan at nagsha-shampoo. Aba! Bakit ako matatakot madulas? Advance yata ako mag-isip kasi syempre, bago ako tuluyang madulas ay hahawak na agad ako sa shower curtain para hindi ako lalong matuluyan dahil yari ako sa kuya ko kung maaksidente ako habang naliligo.

Sabihin na naman niya, tatanga-tanga ako eh pinagaaral ako.

Pagtapos ko mag shower ay kinuha ko ang cellphone ko na nakalagay sa gilid ng sink at lumabas ng banyo.

45 minutes ang tinagal ko sa banyo? Oh well, hindi na bago. Isa pa, need kong maging super linis at bango lalo pa’t medyo sikat kasi ako. And speaking of pagiging medyo sikat, hindi ko pa pala naipapakilala ang sarili ko sa inyo.

Tumapat ako sa harap ng malaking salamin na nakadikit sa cabinet ko at nag pose na ala ANTM. Baka bigla kasing magpa-audition sina Joe King o Tyra Banks kaya araw-araw akong nagpa-practice dahil syempre advance akong mag-isip na makukuha agad ako pero syempre joke lang kasi medyo sikat din si kuya at hindi ako payagan.

Ako si Arista Gabriel . Yes, Gabriel po ang surname ko kaya madalas akala ng ibang tao kapag sinabi ko ang complete name ko ay second name ko ang Gabriel. Half Fil-Jap ako pero may 25% yata ako na Spanish blood na nakuha mula sa mama ko. Fil-Spanish kasi siya. Share lang. 18 years old na ako at senior high school sa isang private school. Only child.

Syempre alam kong tatanungin ninyo ako ng bakit at paano? Eh parang kanina lang ay nagbabanggit ako ng tungkol sa kuya ko.

Well, sabihin nating anak ako sa labas kaya ang apelyido na gamit ko ay sa mama ko na hindi ko man lang nakita physically kundi tanging sa pictures lang. Maternal death ang kinamatay niya. Hindi siya as in totally namatay agad pagka-ire niya sa akin, nakapag spend pa daw siya ng time with me mga thirteen minutes before siya kinuha ni Lord sabi ni Tita Shine.

Coincidence lang siguro yung thirteen minutes kahit na marami ang nagsasabi na malas daw ang numero na iyon. Para kasi sa akin, hindi siya malas - nasa way of thinking lang nating mga tao na malas ang isang bagay kasi nataon siya sa isang scenario sa buhay natin.

Si Tita Shine ang bestfriend ni mama kaya siya ang nag alaga at nagpalaki sa akin hanggang sa nag seven years old ako kasama ng anak niyang babae na si Pearl na five years old lang ng mga panahon na iyon.

Kinuha ako sa kanya ng biological dad ko ng malaman niyang nagkaruon siya ng anak kay mama which is ako at inuwi sa bahay nila ng pamilya niya. Nung una, ayaw ko sumama sa kanya kasi okay naman na ako kina Tita Shine kaso si Tita na mismo kinausap niya at si Tita na rin mismo ang nangumbinsi sa akin na sumama kay papa kasi mas magiging maayos daw ang buhay ko duon dahil mayaman si papa at ang pamilya niya.

Hindi lang sila basta mayaman lang eh dahil makapangyarihan din sila. Si papa ang kasalukuyang Heir ng Yakuza ng mga panahon na iyon kaya para siyang diyos na sinusunod ng kahit na sino. Napaisip nga ako kung paano sila nagkakilala ni mama at paano sila nagmahalan. Curious ako kasi never nagbanggit ng about du’n si Tita Shine.

Tanda ko pa ng una akong tumapak sa bahay ni papa, nakatitig sa akin ang asawa’t anak niya. Malamang ay sinusuri ako kung talaga bang totoong anak ako ni papa pero nawala din ang takot ko ng bigla akong yakapin ni Tita Keiko. Tuwang-tuwa siya dahil nalaman niyang may matatawag pa siyang anak bukod sa totoong anak niya - kabaligtaran sa naisip kong baka ipagtabuyan niya ako dahil anak ako sa labas katulad ng nakikita ko sa tv na pinapanuod ni Tita Shine tuwing hapon kung saan minamaltrato ang mga anak sa labas.

Duon ko nalaman na only child din pala si kuya kasi gustuhin man nila Tita Keiko at papa na magkaanak pa ng isa ay hindi na pwede dahil baka ikamatay na ni Tita Keiko iyon dahil mahina ang puso niya. Cesarian kasi niyang pinanganak si kuya ayon sa kwento ni Tita.

Natatawa ako sa tuwing maa-alala kong pinagkamalan niya akong babae. Gusto niya kasi ng anak na babae pero sorry, lalaki ako na mukha lang babae. Seriously, hanggang ngayon, madalas akong mapagkamalan na babae lalo na kapag nakalimutan kong magpagupit ng clean cut ay nako! Hahaha.

Pero kung anong bait nina papa at Tita Keiko sa akin ay siya namang sama ng ugali sa akin ni kuya. Kung sabagay, only child kasi siya bago ako dumating at mahati ang atensyon na dapat sana ay para lang sa kanya. Pinilit kong mapalapit sa kanya sa tulong na rin ng parents namin pero wala eh. Matigas ang puso niya na sinabayan mo pa ng malamig niyang pakikitungo sa akin.

Hindi kami naging magka-apelyido dahil na rin sa takot ko sa kanya. Balak kasi nina papa at Tita Keiko na gawing apelyido nila ang apelyido ko nuon at inalmahan ito ni kuya kaya, kinagabihan ng sabihin ng parents namin ang plano nila ay pinuntahan ako ni kuya sa kwarto ko at pinakita sa akin ang alaga kong si mingming na napulot ko sa kalsada na patay na at oo, siya mismo ang pumatay nu’n at sinabing gagawin niya sa akin ang ginawa niya sa pusa ko kapag pumayag ako sa gusto ng parents namin. Grabe ang iyak ko ng gabing iyon. Halos isang linggo akong hindi makausap at hindi rin ako lumalabas ng kwarto. Nagtaka sila at nagtanong pero pinagtakpan ko ang ginawa ni kuya dahil ayaw kong mapagalitan siya at nagsinungaling ako ng sabihin kong may napanuod akong horror at natakot ako na baka sumulpot yung multo na iyon kung saang parte ng bahay at hablutin ako na pinaniwalaan nila.

Ngunit, simula nu’n ay natakot na ako sa tuwing may gustong gawin sina papa at Tita Keiko para sa akin na ikabubuti ko kasi ayaw kong ulitin ni kuya ang ginawa niya, kasi baka totohanin niya ang sinabi niyang papatayin niya rin ako gaya ng alaga kong pusa. Na-trauma ako. Tuwing makakakita ako ng pusa, naaalala ko ang pusa ko na pinatay ni kuya.

Nawala din eventually ang trauma ko dahil na rin kay Tita Shine ng bumalik ako sa side niya after 3 years. Yes, bumalik ako sa side niya. Hindi ko na kasi natiis ang mga ginagawa ni kuya sa akin at mukhang nahalata nina papa at Tita Keiko iyon kaya kahit ayaw man nila ay wala silang nagawa. Obvious kasing nagrerebelde si kuya ng dahil sa akin dahil sa halos araw-araw ay nakikipag bugbugan siya sa kahit na sino. Whether siya ang hinamon or siya ang naghamon ay siguradong uulan ng pulang dugo sa paligid.

Nakalimutan kong sabihin sa inyo na eight years ang tanda sa akin ni kuya kaya fifteen years old na siya ng malaman niyang hindi pala siya only child - na may nakababata siyang kapatid and on top of it ay sa ama lang dahil hindi parehas ang nanay namin.

Nariyan yung tinulak niya ako habang naglalakad kami sa kalsada kaya muntik na akong masagasaan. May pagkakataon din na pinahabol niya ako sa aso niyang siberian husky ng makauwi ako galing school at wala pa sina papa at Tita Keiko nu’n. Grabe, kahit hindi ako marunong umakyat ng puno ay napaakyat ako ng poste ng wala sa oras habang mukha akong baliw na iyak ng iyak habang siya ay mamatay-matay sa kakatawa. At, marami pa na ayaw ko ng alalahanin na nakakasikip lang ng dibdib kapag naalala ko.

Kinuha ko ang nagri-ring na cellphone ko at sinagot ang tawag. Grabe, panira ng soundtrip.

[ BESSIEEEE!!! ] tili ng boses sa kabilang linya kaya inilayo ko ang cellphone sa tenga ko at inilapag sa drawer at ini-loud speaker.

“Oh bakit?” tanong ko habang nagbibihis.

[ Puntahan mo ako dito sa mall. Dalian mo! Need mong makita ito! ]

“Ano ba iyan?” hindi naman siguro lalaki iyon di ba? Jusko. Mas gwapo pa kuya ko d’yan panigurado.

[ Naka-sale yung mga makeups ngayon! Takte! Need mo ito bes! Para mas lalong madaming boylet maakit mo! ]

Napa-face palm nalang ako. Malamang mukhang tanga itong si Pearl sa mall ngayon. Kilalang-kilala ko ito. Kapag excited ito, with matching kilig na parang bulateng nawisikan ng asin ang galawan nito. Hahaha. At, yes, bestfriend ko si Pearl na anak ni Tita Shine.

Pero, shit! Need ko na nga ng bagong set ng makeup. Paubos na kasi yung nabili ko three months ago.

“Text mo kung saan tayo magkita. Hintayin mo ako. Magsho-shoes lang ako.” sabi ko at in-off na ang cellphone ko.

Nakalimutan ko din sabihin sa inyo na hindi lang ako mukhang babae. . . Binabae din ako.

But, I am a decent closet gay. Hindi ako yung mga tipong nagdi-dress and heels with matching lipstick on a regular sunny day.

Pero ibang usapan na kapag sumapit ang gabi. Nagiging wild girl este gay ako. Hindi ako napagkakamalang bakla kasi gaya ng sinabi ko sa inyo, mukha akong babae kaya kaunting touch ups lang ay gora na ang beauty ko.

Decent ako dahil with manners ako kahit na wild ako sa gabi on the dance floor. Hanggang flirt lang ako pero no kiss and most especially and importantly — no sex. Yes, I’m a virgin.

Syempre dapat lang na maging decent at closet gay ako dahil patay ako kay kuya kapag nalaman niya ang tungkol sa sikreto ko lalo pa’t siya na ngayon ang head ng Yakuza mula ng mamatay sa aksidente sina papa at Tita Keiko five years ago.

“Manong Ben, hatid mo po ako sa mall na ito.” sabi ko ng makapasok ako sa luob ng kotse at pakita sa kanya ng message ni Pearl sa cellphone ko.

Habang nagda-drive si Manong Ben ay pinagmasdan ko ang mga bahay na nadaanan namin dahil bawat isang bahay na nandito ay sa mga tauhan ni kuya. At, oo, isang malawak na lugar ang pagmamay-ari namin na kung iimaginein mo ay pwede ng pagtayuan ng siguro. . uhm. . fifteen malls? No joke.

Pagdating ko sa mall ay agad kong pinuntahan si Pearl at ang gaga makatili at makayakap akala mo magiging tunay na lalaki na ako bukas at aayain siyang magpakasal. Hahaha.

“Tagal mo dumating! Hindi mo tuloy nakita yung pogi dito kanina!” sabi niya habang naka-angkla ang kanang kamay sa kaliwang kamay ko pero syempre front lang namin ito sa public place on a sunny day.

“Dapat pinicturean mo. Slow nito!” hindi ako gayahin kaya mabilis napupuno memory ng cellphone ko dahil sa dami ng stolen shots sa akin ng mga random cuties at hotties ng earth.

“Sorry naman ha? Hindi kasing ganda ng camera ng phone ko ang phone mo. Anyway, bilisan natin at ayaw kong maubusan ng options sa mga products na nakita kong magugustuhan mo lalo pa’t ilan sa mga iyon ay maganda ang feedback sa mga napanuod kong videos sa youtube at nabasa ko sa mga blog.” sabi niya sabay hila sa akin papunta sa mga shops na naka-sale.

Natatawa nga ako kasi akala talaga ng mga saleslady ay magboyfriend-girlfriend kami ni Pearl at tinutulungan ko siya sa pagpili ng product na babagay sa kanya pero ang hindi nila alam ay sa akin talaga iyon. I mean, sa amin kasi hindi pwedeng bumili ako na wala siya. Bestfriend ko nga di ba? Sa sobrang close nga namin ay parang baby sister ko na siya at kung anong meron ako ay dapat meron din siya. Nakakalungkot lang dahil hindi kami ganito ni kuya. Sabagay kasi straight siya kaya ang mga gusto niya baril, kotse, alak at babae. Trust me, he’s a veteran when it comes to sex.

“Kailan uwi ng kuya mo?” tanong niya habang nakatambay kami sa isang cafe shop pagtapos naming mag shopping ng makeup.

“Next week pa.” sagot ko sabay kain sa inorder kong shrimp fettucine.

“So, ibig sabihin present ka pa ulit mamaya sa club?” tanong niya na may malanding ngiti.

“Yes.” sagot ko at nag-apir kaming dalawa.

Gaya ng nai-share ko sa inyo, nagiging wild ako sa gabi bilang isang babae este gay. Pero hindi ako party animal ’no. Part siya ng part-time job ko at proud to say ako na hawak ko ang schedule ko dahil tropa namin ni Pearl ang may-ari ngg Club na pinagta trabahuan namin.

Sa Hunt Paradise kami nagtatrabaho. Isang Dj si Pearl du’n at mas kilala siya sa tawag na Dj EA samantalang waiter ako at mas kilala sa tawag na Arisa na nagiging part time Dj din minsan kapag kinulang sa mga tutugtog para sa shift. Maraming parokyano ang gabi-gabing pumupunta sa amin dahil high class ang club kung saan kami nagtatrabaho.

Pero sa atin lang ito. Hindi alam ni kuya na nagtatrabaho ako at hindi niya pwedeng malaman dahil lagot ako kapag nalaman niya at mas lalong patay ako kapag nalaman niya ang sikreto ko na binabae ang kapatid niya na anak sa labas ng tatay niya. Whew.

Bakit kasi kailangan pa ng ganitong klaseng twist sa buhay ko? Argh! Sakit sa boobs este nipples kasi walang laman itong dede kong super flat.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( II )

Pagkauwi ko ng bahay, dumiretso agad ako sa kwarto ko at naglock ng pinto. Syempre privacy, duh?

Dumapa ako sa kama at binuksan ang laptop at ehem, wallpaper ko lang naman ang kuya ko. Sa kanya kasi galing ito eh. Bale, pinaglumaan niya na pero mukha pa rin naman siyang bago ng ibinigay niya sa akin.

Sa totoo lang, gwapo ang kuya ko. Namana niya ito kay papa at lalong na-enhance dahil sa ganda ni Tita Keiko. Pwede mo nga siyang maihanay sa mga greek gods. No. Hindi ito exaggerated. This is real talk lang talaga. Lahat kasi ng babaeng makakita sa kanya, gustong magpaanak sa kanya saan man siya magpunta. Walang-wala ang hitsura ko sa kanya on a sunny day kaya hindi mo maiisip na magkapatid kami kahit sa ama man lang.

26 years old na siya pero habang tumatanda siya, lalong nae-enhance ang hitsura niya. Well-built ang katawan niya kaya naman tindig palang pang malakasan na. Malayo sa katawan ko na payat at mukhang lampahin kaya nga pinaturuan ako ni papa ng taekwondo before ng bata pa ako para kahit papaano ay marunong ako ng self-defense just in case lang na may mang bully sa akin dahil sa hitsura kong mukhang unting kalabit mo lang ay tutumba na or tatangayin ng hangin. Maganda din ang mga mata ni kuya kaya once na mapatingin ka sa kanya ay siguradong mapapasailalim ka na agad niya. Ang mga labi niya naman ay sobrang kissable at kapag nag lip bite siya ay siguradong hulog ang panty mo sama mo na rin ang bra. Matangos ang ilong niya at ang panga naman niya ay parang hinulma sa sobrang perfect. Bed hair ang style ng buhok niya at napaka manly ng adams apple niya at ganun din ang mga daliri niya sa kamay. Sakto lang ang kutis niya. Hindi maitim pero hindi rin naman maputi. Ayaw niyang nagpapabango pero lalaking-lalaki ang amoy niya at parang nakapabango kapag napawisan. Shit di ba? Crush mo na? Hahaha.

Basta, all in all sobrang gwapo ng kuya ko na kung hindi lang siya ang kasalukuyang Leader ng Yakuza ay malamang kahit saan ako tumingin ay mukha niya siguro ang nakalathala. Whew. Hindi lang iyon. Matalino din siya. Kahit na madalas siyang mapaaway nuon ay consistent siyang nangunguna sa klase kaya hindi na nakapagtataka na marami siyang medals na nakuha at certificates na maipagmamalaki nuong nagaaral pa siya. Wala sa akin na average lang.

Habang online ako sa facebook ay napasadahan ko ang isa sa mga lumabas sa newsfeeds ko. Tss.

Isa na namang linta na kung makadikit kay kuya akala mo aayain na siya nito magpakasal.

Nag-logout na ako ng makita kong online din si kuya. Mamaya iba pa isipin nito eh.

Makanuod na nga lang ng mga makeup tutorials para sa ikauunlad ng aking skills. Hahaha.

Kung nagtataka kayo kung bakit dito ulit ako nakatira gayong ibinalik ako nila papa at Tita Keiko kay Tita Shine eh dahil iyon kay kuya. Ewan ko ba sa kanya. After niyang pumalit kay papa sa pagiging Leader ng Yakuza ng mamatay sila ni Tita Keiko ay ipinagutos niya na ibalik ako dito sa bahay. Tinanong ko siya kung bakit pero ang sagot niya lang sa akin ay dahil iyon ang kahilingan ng parents namin.

Kaso parang tanga lang. Nandito nga ako nakatira pero parang hindi kami magkakilala kasi hindi kami naguusap pwera nalang kung may kailangan ako sa kanya or vise versa.

Pagsapit ng five o’ clock ay nagsimula na ako mag asikaso para pumasok sa club.

Kinuha ko sa cabinet ang nakatago kong white top at forest green kong blazer na mukhang jacket at high-waist denim short at inilagay muna iyon sa kama at dumiretso na ako ng banyo para maligo.

Minsan napapa isip ako kung gaano kaya katagal maligo sa banyo si kuya? Ang bango niya kasi. Alam ninyo iyon?! ’Yung bangong nakaka turn on?! Kaya hindi na ako magtataka kung bakit may mga nababalitaan akong pati lalaki na nahuhumaling sa kanya.

Pagkatapos ko maligo ay nagbihis na ako at kinuha ang makeup kit ko na nakatago sa drawer ko na may lock.

Syempre before anything else, need kong mag moisturize ng mukha para di lang smooth looking kundi soft din kapag na-touch ang aking skin. Parang nagpa-Belo or Calayan lang. Joke. Hahaha.

After ma-absorb ng skin ko ang nilagay kong moisturizer ay nagpahid na ako ng primer at concealer at nag foundation.

Hmm. . .

Ano kayang magandang kulay ng eye shadow?

Ah!

Syempre, yung fierce-looking dapat. Makapag-smokey eyes nga ng maging palaban ang paglalagay ko ng eyeliner. No need to effort na ako sa eyebrows ko kasi normal na ang hulma nitong hindi sabog kaya touch ups lang ang need. Naglagay din ako ng kaunting lip tint sa lips ko kasi normal na rin ang pagka pinkish nito. Naglagay ako ng gray contact lens para more drama effect ang peg ko kapag nag selfie ako mamaya alone or with customers.

Since I’m done with my face, sunod kong inayos ang wig na sinuot ko. Ombrè colored ito at v-shape styled. Grayish-Black ang taas at forest green naman ang ibaba na matching sa suot kong blazer. After kong ikulot ng malandi ang laylayan ng wig ko ay kinapa ko sa ilalim ng higaan ang heels na susuotin ko.

Actually, pwede kong pahabain ang buhok ko kung gugustuhin ko para hindi na mag wig tutal mukha naman na akong babae at touch ups lang ang kulang para maging ganap na babae sa inyong mapanuring mata kaso nga lang ay baka magtaka si kuya kapag ginawa ko iyon. Decent and closet gay nga ako di ba?

Humarap ako sa malaking salamin na naka dikit sa cabinet ko ng matapos ako sa makeover ko at viòla! Ako na si Arisa! Ang binabaeng pinapantasya ng kalangitan, bow!

Tinawagan ko ulit si Manong Ben para sabihan siyang ihatid ako sa club and yes — aware siya sa kung ano ako at secret namin ito kay kuya. Relate siya sa akin in some way kasi may anak siyang tiboli na na-meet ko na twice pero ngayon ay busy na sa college life at sa girlfriend niya. Hahaha.

“Ingat ka dun ah? Alam mo naman ang ibang customers, sa ulo nilalagay ang alak at hindi sa tiyan.” paalala niya habang nasa biyahe kami.

Pagdating ko ng club ay sinalubong agad ako ni Miss Thalia. Siya ang may-ari ng Paradise Hunt. Isa siyang transgender at 34 years old na at engage sa boyfriend niyang italiano.

“Arisa, darling! You look so gorgeous!” bati niya sa akin at nag-beso kami.

“Thanks. Ikaw din, Ms. Thalia. Blooming ka nga eh! Saan si EA?” hindi ko kasi makita si Pearl sa paligid.

“Nandun sa may kitchen at nilalandi ang bagong cook. Type niya eh!”

Nagkatawanan kaming dalawa kasi kilala namin si Pearl. Basta pogi at single naku, grab the opportunity agad siya. Hahaha.

Ten o’ clock ng gabi binuksan ang club at hindi nagtagal ay napuno na agad ito ng mga parokyano.

May tatlong palapag ang Paradise Hunt.

Una, ang ground floor kung saan nakapwesto ang bar counter at tatlo naming bartender na malapit sa dance floor. Madalas dito ang mga normal customers para sa free tables at affordable liquors thou nagseserve din kami ng mga mahal na alak para sa mga customers na nasa pangalawa at pangatlong palapag.

Ang second floor naman ay para sa mga middle class kasi may access to pool table dito kung saan pwede ka mag billiards with your friends habang umiinom pero bumababa din sila sa dance floor to dance their stress and problems away same with the others sa first floor. By reservation ang spot na gusto mo at tables dito. Meaning may bayad unlike sa first na free. Dito din naka pwesto ang Dj.

Samanatalang ang ikatlong palapag ay para lang sa mga VIP dahil bukod sa may personal rooms kung saan pwede ka mag personalize ng party mo ay sa iyo nagtatrabaho ang ibang Dj na hindi pa sumasalang sa labas at ehem! Nandito din ang illegal (at extra) services sa business ni Ms. Thalia. May tinatawag kasi kaming Paradise Girls na amin ding sineserve separate from alcoholic beverage at hindi biro ang presyo ng bawat isa sa kanila.

“May I have your order, Sir?” tanong ko sa lalaking pang bad boy ang datingan na nakasuot ng leather jacket at naninigarilyo sa pwesto niya dito sa second floor. Actually, siya lang mag-isa sa table niya unlike the others.

“You.” sagot niya at binigyan ako ng isang malupit na killer smile and stare to my eyes.

Juice colored! Muntik na akong mahubaran ng damit sa ginawa niya, kung alam lang niya!

“Sorry but I’m not an alcoholic beverage.” sabay baling ng tingin sa hawak kong notepad.

“I know, but I think I’ll be drunk if you let me have you.” this time ay inangat niya ang sarili ng bahagya sa pagkakaupo at hinawakan ang baba ko at iniharap sa kanya dahilan para magkatitigan ulit kami.

Actually, muntik na kaming magkahalikan sa sobrang lapit ng mukha namin sa isa’t-isa. Imagine, naka bukaka siya na sitting position habang ako itong nakatayo sa pagitan ng paa niya at nakadukwang sa kanya. Ugh!

“Sorry.” inayos ko ang tayo ko at lalakad  na sana palayo sa kanya ng hawakan niya ang kamay ko, dahilan para lingunin ko siya.

“One order of Fallen Angel, please?” sinulat ko iyon sa notepad ko at umalis na. Pero bago pa ako tuluyang makababa ay hindi nakatakas sa dulo ng mata ko ang muli niyang pag ngiti.

Whew. Bagay nga sa kanya ang bad boy look at outfit niya. Aggressive eh.

Habang nakatayo ako sa bar counter kung saan hinihintay kong matapos gawin ng bartender ang mga alak na order ng customers ay hindi sinasadyang napatingin ako sa second floor.

Deep inside ay nagulat ako ng makitang nakatingin sa akin yung lalaki kanina pero hindi ako nagpahalata. I mean, sanay naman akong natititigan ng ibang customers pero hindi gaya ng sa isang ito. May something sa kanya na hindi ko maexplain.

“I’m Enix Morris.” pakilala niya paglapag ko ng inorder niyang Fallen Angel.

See? Enix Morris daw. Tunog bad boy din ang pangalan niya. Bagay na bagay nga sa kanya ang kilos at pangalan niya.

“Arisa.” sagot ko at paalis na ulit ng muli niya akong hawakan sa kamay.

“What time does your shift ends?”

“Sorry, Mister Morris but as per our business security protocol as staffs, we are not allowed to provide it.” aish. Kulit ng isang ’to ah?

“Oh really? Then, I’ll just go here more often so you can relax a bit more to me. I can see how tense you are.” this time, hindi smile kundi smirk ang ginawa niya na nagpa cringe sa akin.

Syempre dahil advance ako mag-isip ay kinabahan ako sa isipin na kung araw-araw itong pupunta dito dahil sa akin ay baka kalaunan ay sundan na ako nito pati sa bahay. Oh my gosh! Lagot ako nito kay kuya kapag nalaman niya ang tungkol sa pagkakaruon ko ng stalker (if ever) at iyon ay dahil sa sikreto ko na pilit kong itinatago sa iba at lalo na sa kanya. Waahh! Sana magsawa ito gaya ng iba.

Sa tuwing nagfa-flash kasi sa isip ko ang mukha ni kuya ay talagang kinakabahan ako at literal na nanginginig ako sa takot lalo pa’t siya na ang bagong Boss ng Yakuza at hindi ko alam kung ano ang pwede niya pang magawa sa akin na mas malala pa sa mga nagawa niya na nuon kapag nalaman niyang ang kinamumuhian niyang kapatid mula pa nuon ay isang kahihiyan sa kanyang angkan at pangalan.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( III )

Now Playing: Bon Bon by Era Istrefi

“Bon Bon, I know what you want. . “ sabay ko sa kantang tumutugtog habang nagluluto ako ng breakfast. May pasok ako ng 8:30 am at dahil 4:00 palang ay may enough time pa ako para mag warm-up at gawin ang aking morning routine.

Isang linggo na ang nakalipas after ng encounter ko with Enix sa club at talagang sineryoso nga niya ang araw-araw na pagpunta dun para sa akin. Alam ninyo bang same spot ang pwesto niya sa kung saan kami unang nag-meet at siya pa rin din mag-isa ang umuukopa ng table niya. Ewan ko ba sa lalaking iyon. Magsasawa lang siya sa akin at wala siyang mapapala. Aral muna ako bago relationship.

And speaking of isang linggo, this week na pala ang uwi ni kuya dito sa bahay. Hindi ko alam kung anong specific day siya uuwi basta ang sabi niya ay this week ang uwi niya. Syempre, todo na naman ang kaba ng inyong pinagpalang dyossa dahil baka maabutan niya ako na nakabihis babae. At dahil advance ako mag-isip, sinecure ko na ang taguan ko ng other persona ko.

Yari ako kapag nakita niyang may damit ng babae sa kwarto ko thou pwede naman akong magpanggap na may pumuntang babae dito sa bahay pero alam ko ang takbo ng isip ni kuya at sasabihin niyang ang lakas ko magdala ng babae dito at makipag-sex eh sa kanya ang bahay na ito at sampid lang ako.

Pagtapos ko sa niluluto ko ay inilapag ko muna iyon sa lamesa at bumalik sa kwarto ko para maligo. Papalamigin ko muna ng kaunti ang pagkain ko at saka mabilis lang naman ako kumain kumpara mo sa paliligo ko na kulang nalang wag na akong lumabas. Hahaha.

Hay. Hindi na naman pala ako makakapasok sa club mamaya. Mami-miss ko ang mga kasama ko duon at yung mga customers na pogi. Hehe.

50 minutes this time ang tinagal ko sa luob ng banyo dahil bukod sa para na naman akong tanga na nagpa-party dance habang nagsasabon at nagsha-shampoo ay iniisip ko rin ang mga gagawin ko mamaya after school dahil hindi ako makakapunta ng bar.

Ingat kasi ako kapag alam kong pauwi si kuya kaya no Arisa mode ako. Yari kasi talaga ako!

Pagtapos kong magbihis ay nag-moisturize ako ng face at sinuklay ang buhok ko gamit ang kamay ko. Hah! Dandruff free yata ito at smooth na parang nagpa-hot oil.

Pagpunta ko ng dining table ay nagtaka ako kung bakit nawala yung pagkain ko na inilapag ko du’n. Hala! Hindi kaya may nakapasok dito sa bahay at kinuha iyon? Pero, impossibleng mapasok kami dahil sa dami ng tauhan ni kuya na nakatira dito baka main gate palang ng area namin, pinaglalamayan na yung nagtangka.

Kabado akong pumunta ng kusina at halos ma-istatwa ako sa pigurang nakatalikod na papunta ng sink para ilagay ang platong hawak nito habang naninigarilyo.

Napalunok ako bigla ng ma-realize kong ang platong hawak niya ay ang platong pinaglagyan ko ng niluto kong breakfast ko.

“K-kuya. . N-nakauwi ka na po p-pala. .” nauutal kong bati at napatingin siya sa gawi ko.

Isang malalim na buntung-hininga ang ginawa niya at sinenyasan ako na lumapit sa kanya. Grabeng kabog ng dibdib ko. Nanginig ang mga paa ko at parang hindi ko na ito mahakbang sa sobrang takot.

Shitmax! Ngayon ang uwi niya?!

Akala ko sa mga susunod na araw pa.

Nang makalapit ako sa kanya ay walang pasabi niyang hinila ang kwelyo ko dahilan para magkadikit kami at halos mawalan ako ng hangin na malalanghap.

“Didn’t I tell you not leave your food on the table unsupervised? Don’t you have manners, huh?” nanggigigil niyang tanong na obvious mong makikita hindi lang sa mukha niya kundi sa tono ng pananalita niya.

“K-kuya, naligo pa po k-kasi ako kaya-” hindi ko na natuloy ang sasabihin ko ng bigla niya akong sampalin.

“Now you’re talking back!” binitawan niya ang kwelyo ko at hinawakan ako sa panga at sobrang lapit ng mukha niya sa akin dahilan para maamoy ko na ang hininga niya na amoy usok ng sigarilyo. Alam niyang asmathic ako pero ewan ko ba.

Pilit kong inilalayo ang mukha ko sa kanya dahil nahihirapan na akong huminga at mukhang mas lalo niyang ikinagalit iyon kaya isang suntok sa sikmura ang nakuha ko.

“You will not eat for the next three days until you learn your lesson.” iniwan niya akong nakasalampak sa sahig at nakasandal malapit sa may basurahan.

Walang dudang tinapon niya ang niluto kong breakfast. Kilala ko si kuya. Ayaw na ayaw niyang iniiwan ko ang pagkain sa lamesa ng walang tao at ng unang beses kong gawin iyon ay halos iduldol niya ang mukha ko sa sink kung saan naruon ang niluto kong pagkain.

Malay ko naman kasing ngayon ang uwi niya. Aish! Hindi ko naisip na anytime, maaari siyang umuwi ng walang pasabi dahil pamamahay niya ito. And yes, hindi ako kakain for the next three days dito lang naman sa bahay dahil sigurado akong pababantayan niya itong kusina sa mga tauhan niya at kung may magtangka man na baliin ang utos niya ay siguradong mababaw lang na kaparusahan ang bugbog sa taong ’yon na tutulong sa akin.

Three days, huh? Napaka clear na kapag tatlong araw na walang kain ang isang tao ay tiyak ika-mamatay niya ito. Very nice, kuya.

Dahan-dahan akong tumayo kahit na sumasakit pa ang sikmura ko at para akong nahihilo na anytime ay maaaring matumba. Iniisip ko sa kung ganitong sapak palang niya sa sikmura ko ay sobrang sakit na, paano pa kung bugbugin niya ako ng husto kapag nalaman niya ang tungkol sa sikreto ko?

Gustuhin ko man na umalis dito at bumalik kina Tita Shine ay hindi pwede dahil alam kong idadamay niya sila sa galit niya sa akin kapag sa kanila ako tumira. Ewan ko ba kasi sa kanya anong topak meron siya. Gusto niya nasa iisa kaming bahay pero wala namang magandang nangyayari sa pagtira ko sa kanya.

Inayos ko ng kaunti ang nalukot kong uniform at kinuha ang bag ko na nasa kwarto. Sa cafeteria nalang ako magbe-breakfast.

Bago ako makalabas ng gate ay nakita ko si kuya na naka business attire pa rin at may kausap sa cellphone niya. Sino kaya iyon?

Pagkarating ko ng school ay agad akong sinalubong ni Pearl with matching yakap at smile.

“Naglagay ka ng blush on, Bessie?” tanong niya habang pinagmamasdan ang mukha ko. “Hindi kasi pantay eh. Tara punta tayo cr, pantayin natin. “

“Baliw! Bakit ako magba-blush on a sunny day? Remember, ako si Arista on a regular day? Hahaha!”

“Namumula kasi yung kaliwang pisngi mo. Aware ka naman ba?” sabay himas sa kaliwang pisngi ko na masakit pa rin sa pagkakasampal ni kuya kaya napapikit ako.

“Nand’yan na kasi si kuya sa bahay.” tanging sagot ko kaya hindi na siya nagtanong pa.

Yes, alam niya ang ginagawa ni kuya sa akin pero gustuhin man niyang tulungan ako ay takot din siya sa kuya ko gaya ko.

Sinamahan niya ako sa cafeteria para kumain ng breakfast at buti nalang may cash akong dala mula sa sahod ko sa part time job.

Dahil ubos na ang cash ko ay napagpasyahan ko na mag withdraw ng pera sa ATM na nasa school namin. Yes, ganito kami ka-adavance.

Sa totoo lang mas gusto ko ng cash kesa card ang dala kasi hindi naman sa lahat ng oras ay pwede ang card sa mga pupuntahan mo.

“Oh Bessie, ano iyan ba’t ang tagal mo? Buti nalang walang pila kundi baka nasita na tayo.”

“Fuck. Sabi na eh!” naalala ko bigla ang eksena kanina sa bahay kung saan may kausap si kuya sa cellphone niya. Walang dudang ito nga iyon.

“Bakit? Ano bang nangyayari?” alalang tanong ni Pearl.

“Pina-freeze ni kuya ang bank account ko.” inis kong sagot pero parang gusto ko na ring maiyak. Sobra naman siya. Hindi na nga ako makakakain sa bahay ng tatlong araw pati ba naman pera, hindi ako makakagamit?

“Hayaan mo na. Lilipas din iyang kabaliwan ng kuya mo. Ako nalang muna ang gagastos para sa’yo, okay? Wag na mag-drama ang dyossa please, nakaka stress!” cheerful niyang sabi sa akin with matching hair flip pa kaya ngumiti na ako at niyakap siya sa braso niya.

Thankful talaga ako dito kay Pearl dahil siya ang sumasalo sa akin sa tuwing may awayan sa pagitan namin ni kuya. Parang siya pa nga ang mas dapat kong ituring na kapatid.

Actually, maganda si Pearl at dahil lagi kaming magkasama ay napagkakamalan kaming magboyfriend-girlfriend kaya ayun, walang nangangahas sa kanya na pormahan siya kasi akala nila taken na siya, o kung meron man ay agad niya itong binabusted. Hahaha.

Sa pakikinig ng lectures ng bawat subject umikot ang araw ko hanggang sa tumunog ang bell sa last subject, hudyat na uwian na. Sinundo ko si Pearl sa classroom niya para sabay kaming umuwi ng may makita akong pamilyar na mukha sa di kalayuan.

What. . the. . Enix?!

Anong ginagawa niya dito?

Hindi kaya alam niya na ang tungkol sa totoong pagkatao ko? Oh shit. How did he?!

May security protocol na pinapatupad sa club si Ms. Thalia kaya paano?!

Shit. Biglang rumehistro ang mukha ni kuya sa utak ko dahilan para kabahan ako at ganuon na rin sa taong ilang lakad lang ang layo sa akin.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( IV )

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na tumayo sa pwesto ko at ang alam ko lang ay maraming kababaihan ang nakapalibot sa kanya na game na game niyang kinakausap. Grabe naman ’tong mga babaeng ito. Lantaran kung maglandi! Malamang tuwang-tuwa ang loko sa nakukuha niyang atensyon sa kanila.

“Huy! Anong atin d’yan?” tanong ni Pearl na umakbay sa akin at hinahanap ang tinitignan ko.

Kanina pa ba siya nand’yan?

“Iyon ’o.” nguso ko kay Enix.

“ ’Di ba siya yung lalaki dun sa club na type ka?Bakit nandito iyan? Wag mong sabihin na may date kayo? Ay naku, magtatampo na ako dahil mauunahan mo pa ako magka lovelife!“

Kinilabutan ako sa huli niyang sinabi at agad siyang binatukan.

“Baliw. Tatanungin nga sana kita kung bakit nandito iyan eh.”

“Aba malay ko. Impossibleng malaman niyang ikaw si Arisa maliban kung sinabi mo or may nagsabi sa kanya pero impossible dahil sa protocol natin sa trabaho. Nagkataon lang siguro na may kakilala siya dito sa kung saan tayo nagaaral.” sana tama siya. Paranoid kasi ako dahil first time na mangyari sa akin ito.

“Tara na para makakain ka sa bahay bago ka umuwi sa inyo.” dagdag niya pa at hinila ako papuntang parking lot kung saan naghihintay si Manong Ben.

At iyon nga ang nangyari. Kina Tita Shine ako naki-kain ng dinner at sinabay na rin namin si Manong Ben. Hay! Sobrang sarap talaga magluto ni Tita Shine. Isa siya sa nagturo sa akin kung paano magluto bukod kay Tita Keiko na nasa heaven na.

Ano kayang kinakain sa heaven ’no? Curious lang ako. Hahaha.

Pagkapasok ko ng bahay namin ni kuya ay sumalubong kaagad sa akin ang kadiliman.

Umalis ba siya?

Para akong baliw na naglalakad sa dilim at kinakapa sa pader ang switch ng ilaw ng biglang may marinig akong mahihinang halinghing na nanggagaling sa kusina.

WTF! Don’t tell me may ka-sex ngayon si kuya dito sa bahay?! Sheteng malupit!

Imbis na mag-abala pa sa paghahanap sa switch ng ilaw ay dali-dali kong hinanap ang hagdan para maka akyat sa kwarto ko ng di sinasadyang madulas ako at may masanggi akong bagay na gumawa ng pagkalakas-lakas na ingay.

Nice one, Arista!

Beng-bang ka panigurado kay kuya.

Nakarinig ako ng mga yabag ng paa at pagbukas ng ilaw sa buong bahay na nagpa silaw sa akin kaya saglit kong itinakip ang palad ko sa mata ko.

“Tsukaenè yatsu dana.” dinig kong sabi ni kuya kaya dahan-dahan kong inalis ang pagkakatakip ng palad ko sa mata ko at tumambad sa akin ang half naked na si kuya. Sabi na eh! Tama ako!

Sheteng malupit! Hindi ko maiwasang panandalian na ma-starstruck sa nakikita kong nakatayo sa aking harapan! Oh my, Zeus!

Biglang sumulpot ang isang magandang babae na halata mong nagmadaling magbihis pero gulu-gulo pa ang buhok sa likuran ni kuya.

Inutusan siya ni kuya na umalis na, pero hindi agad nagpatinag ang babae kaya ang ending nasigawan siya ni kuya at nagtatakbong umiiyak palabas ng bahay namin. Kawawa naman.

Pagtayo ko mula sa pagkakaupo ko sa sahig ay duon ko lang na-realize na may nabasag akong bote ng alak and on top of it, yung paboritong alak pa iyon ni kuya!

Nakatayo lang siya sa harapan ko na nanlilisik ang mga mata kaya para mabawasan ang galit niya sa akin ay kaagad akong kumuha ng dustpan at walis para linisin ang kalat.

Hihingi na ako ng sorry kay kuya na mukhang na-istatwa na sa kinatatayuan niya ng bigla niya akong itulak kaya napaupo ako sa sofa.

“You fucking idiot!” nanggi-gigil niyang saad at nagbend over sa akin. Takte. Amuy na amoy ko ang natural niyang bango at ng babae kanina sa ginawa nila. Ugh.

“K-kuya, s-s-sorry! Hindi ko po sinasadya! P-papunta po kasi ako sa kwarto ko.” sa sobrang takot ko para na akong maiihi sa pantalon ko. Wagas kung makatitig sa akin si kuya. Talo niya pa ang demonyo sa sama ng tigin niya sa akin. Eh sa hindi ko naman sinasadya! Sino ba kasing nagsabi na mag sex kayo outside the bedroom? Duh?!

“Do you how much that bottle of liquor you fucking wasted, huh?” agad na nagsatubig ang mga mata ko sa lakas ng pagkakasabunot niya.

Umiling ako. Hindi ko naman kasi sinasadya. Alam kong paborito niya iyon at napaka mahal ng alak na ’yon.

“K-kuya, s-sorry po talaga. H-hindi na po mauulit.” lumuwag ang sabunot niya sa buhok ko kaya panandaliang nawala ang kaba ko sa takot na bugbugin niya, hanggang sa makita ko na may kinuha siya sa wine cabinet niya na alak. Ang pinagtaka ko ay kung bakit niya iyon ibinubuhos sa lamesa at sa sahig malapit sa kung saan ako naka pwesto.

Tumingin siya sa akin ng may ngisi sa kanyang labi. Oh my god! Anong binabalak niya?

“I don’t accept apologies, Arista. You know that, right? Well, unless you will show me how obedient you can be as I punish you.” napaatras ako sa paglapit niya sa akin ngunit mabilis niya akong na-corner at marahas na inilagay sa likod ko ang dalawa kong kamay at itinatali iyon ng mahigpit.

“K-kuya!” hiyaw ko habang pilit na kumakawala sa pagkaka tali niya sa akin.

“Shall we start, my dear?” isang nakakalokong ngisi ang sumilay sa kanyang labi sabay hila sa buhok ko para iduldol ang mukha ko sa table kung saan niya ibinuhos ang alak.

“Lick it, idiot!” nandiri ako sa ini-utos niya at alam kong kinainis niya iyon ng hindi ko siya sinunod. Narinig ko siyang bumuntung-hininga kasabay ang pagtunog ng isang bagay na hindi ko mawari.

“KUYA!” hiyaw ko sa sakit ng maramdaman ko ang paglatay ng sinturon niya sa aking pwetan.

“I said, lick it!” ma-awtoridad niyang utos kasabay ng isa pang hampas ng sinturon niya na this time, sa likuran ko naman tumama.

Mangiyak-ngiyak kong dinilaan ang alak na nasa lamesa at habang ginagawa ko iyon kung anu-anong masasakit na salita ang naririnig ko sa kanya.

Bakit ba ganito nalang ang galit niya sa akin?

Sinubukan ko namang maging mabait at malapit sa kanya pero. . . bakit?!

“Enough.” muling niyang sinabunutan ang buhok ko at idinuldol naman ang mukha ko sa sahig na binuhusan niya rin ng alak.

“Clean the floor. Afterall, you’re just a trash in this house.” umiyak na ako habang dinidilaan ang sahig na may alak. Kung bakit naman kasi ang tanga ko, ayan. Ito tuloy napala ko.

Nagsimula na akong mahilo dahil sa amoy at lasa ng alak ni kuya kaya ng matapos ko ang pagdila sa ibinuhos niya sa lamesa at sahig ay akala ko duon na natatapos ang lahat pero hindi pa pala. Ayaw ko na. Hindi ko na kaya!

“K-kuya, p-please. N-n-nahihilo na po ako. A-ayaw ko na.” pagsusumamo ko ng isandal niya ako sa pader habang sabunot ang ulo ko at nakangiting aso sa akin.

“You want me to forgive you, right?” bulong niya sa kaliwang tenga ko in a husky voice at ewan ko kung namumula na ba ang mukha ko dahil du’n o dahil sa alak niya.

Hinawakan niya ang panga ko at pilit na pinabubuka ang bibig ko at dahil sa nagpupumiglas ako ay sinampal niya ako.

Nagsimula muling mamuo ang luha sa mga mata ko kaya hinayaan ko nalang siya na ipasok ang hinlalaki niya sa bibig ko at laruin ang dila ko. Naubo ako ng maramdam kong isang long neck beer bottle ang ipinasok niya sa bibig ko at pilit na pinaiinom sa akin ang laman nu’n.

Shit. Kung bakit kasi mahina ang alcohol tolerance ko kahit na sa club ako nagttrabaho.

Wala akong nagawa kundi lagukin ang alak dahil umaagos ito sa gilid ng bibig ko papunta sa dibdib ko at ayaw kong mangamoy alak.

Isa, dalawa, tatlo. . .

Hindi ko na nabilang ilang beer ang pilit niyang pinainom sa akin at ibinuhos sa ulunan ko habang masayang pinagmamasdan ako na parang demonyo.

Alam ko. Alam kong higit pa dito ang mararanasan ko kapag nalaman niya ang tungkol sa sikreto ko kaya sana, h’wag dumating ang oras na ’yon dahil hindi ko alam kung kakayanin ko pang mabuhay sa oras na pandirian niya ang buong pagkatao ko.

Napaigtad ako ng lagyan niya ako ng wireless headset habang may kinakalikot sa cellphone niya. Ano na naman kayang binabalak niya? Hindi pa ba siya tapos? Ugh.

“Show me how much of a slut you can be more than that bitch earlier and your fucking mom.” pangiinsulto niya sa akin. Sasagot sana ako para ipagtanggol ang mama ko kasi hindi naman niya siya kilala at hindi ba pwedeng nagmahal lang si mama? Pero, huli na dahil may narinig akong mga ungol sa headphones at sa sobrang lakas ay hindi ko mapigilang ma-turn on dala na rin siguro ng kalasingan dahil sa alak at may sariling buhay na bumuka ang bibig ko at buhay na rin ang nasa ibaba ko dahil sa pagsikip ng pantalon ko.

“Gaman shite.” nakangising niyang sabi ng hinaan niya ang volume ng mga umuungol sa headset at pasubo sa akin ng isa sa long neck bottle na wala ng laman.

Labas-pasok ang ginawa niya sa hawak niyang bote na nilalaro niya sa bibig ko habang nakadukwang sa akin.

Hindi ko tuloy maiwasang isipin kung ganito din ba ang gagawin ko kung sakali mang pumasok ako sa isang relationship. Takte. Hindi ko kaya. Mabubulunan ako!

“Dashite.” bulong niya sa tenga ko pagkatanggal niya ng headset at automatic na naramdaman kong lumuwang ang naninikip kong pantalon.

Matapos niya akong kalagan ay iniwan niya akong mag-isa sa living room na wasted.

Ipinikit ko na ang mga mata ko para makapag pahinga at nanalangin na sana bukas ay wala akong hangover.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( V )

“Arista!” energy pack na tawag ni Pearl sa akin sabay yakap ng bongga ng magkasalubong kami sa quadrangle ng school.

“Umayos ka nga. Makatili parang two decades tayong hindi nagkita.” natatawang sita ko sa kanya lalo pa’t ang daming napatingin sa gawi namin sa ginawa niya.

Sobrang sakit pa rin ng ulo ko kahit na uminom na ako ng gamot para sa headache.

Sa susunod sisiguraduhin ko ng mag-ingat sa bawat kilos ko sa bahay para hindi na maulit ang nangyari kagabi.

“Kamusta pala kagabi?” tanong ko.

“Ayun. Ayos lang pero ang daming boylet na naghahanap sa iyo. Kinukulit nga ako sa number mo kaya ang ibinigay ko ay yung dun sa number na nakita kong nakapaskil sa labas nitong school na naghahanap ng taga bantay sa tindahan. Hahaha!”

“Sira ka talaga!”

Okay na sana ang umaga ko bukod sa masakit lang ang ulo ko kundi lang dahil sa nakita kong lalaki na nakatambay sa may parking lot.

“Bessie! Aray ha? Makahatak wagas?!” reklamo ni Pearl sa ginawa kong pagkaladkad sa kanya sa gilid ng isang puno kung saan parehas kaming nakatago.

“Sush! Wag kang maingay!” sita ko sa kanya habang tinatanaw ang lalaking nakasandal sa may kotse niya at parang may hinihintay.

“Si Enix mo iyan di ba?”

“Maka-Enix “ko” ha? Hindi ko iyan boyfriend!“

“Sa ngayon. Hindi kaya ikaw talaga pinunta niya dito? Eh kasi kahapon nandito din siya eh.”

Binatukan ko siya at muling tumingin sa nakatayong si Enix. Ang kulit ng isang ito! Mukhang mapapalaban ako sa kanya.

“Asa! Sabi mo nga kahapon di ba? Baka coincidence lang at may kakilala dito?”

Tumango siya para ipakita sa akin ang kanyang pag sang-ayon. Bukod sa pagaaral at kay kuya mukhang sasali pa itong si Enix sa problema ko. Seriously? Oh c’mon!

Dahil 30 minutes nalang bago mag start ang kanya-kanya naming klase ay mala-ninja turtles kaming umiskapo mula sa pwesto namin ng hindi napapansin ni Enix. Whew.

Jusko. Kailangan ko na yatang dasalan lahat ng santo at santa wag lang akong ipakita kay Enix.

Nakapagtataka lang kung bakit sobrang interesado siya sa akin. I mean, bukod sa medyo sikat ako sa pagiging maganda ko. Joke. Hahaha.

Dalawang linggo din akong hindi nakapunta ng club at aware naman si Ms. Thalia kung bakit.

Ngayon ay wala na ulit si kuya dito sa bahay dahil may business trip siyang kailangang asikasuhin so you know what it means!

Yes, buhay na ulit si Arisa at papasok na ako ulit sa club.

Sa sobrang excited ko ay maaga akong nagprepare at nag-indoor photoshoot sa kwarto gamit ang aking cellphone camera na nakalagay sa tripod at naka timer.

Matagal-tagal din akong hindi nakapag upload ng picture sa Instagram kaya dapat palaban ang ipopost ko same sa mga nauna kong naupload. Actually, marami akong followers eh at karamihan talaga boys. Naka private ang account ko sa IG kaya bago ka maging follower ko ay masusi ko munang iniistalk ang profile para maging aware naman ako kung pogi/maganda or cutie or hindi. Hahaha.

Maaga akong nakarating ng club and as always, sinalubong ako ni Ms. Thalia with a smile.

“Buti at nakapasok ka na. Na-miss kita pati na ng mga customers mo.”

“Buti nalang talaga.” sagot ko at naupo sa isa sa mga bakanteng puwesto habang nagtitingin ng pwede kong iupload na picture ko sa instagram.

“Ay! Pak! Uhm! Aura! Unkaboggable!” todo papuri ni Pearl ng makaupo siya sa tabi ko habang nakikitingin sa mga pinagpipilian kong iupload na pictures.

“Baliw. Tara picture tayo.” sabi ko at inayos ang front camera para makapag selfie kami.

click

“Aura is real!” sabi niya at parang baliw na nagpo-pose kahit na wala ng camerang nakatapat sa kanya. Hahaha. Baliw talaga.

“Aga ng isang ito ah!” bati ni Pearl sa taong nasa labas ng club at nakitang si Enix iyon.

“Hala! Bakit nandito na agad iyan?” takang tanong ko.

“Malamang customer siya dito.” pilosopong sagot niya sa akin kaya binatukan ko pero ang hunghang tinawanan lang ako sa ginawa ko.

“Pero alam mo bang ikaw ang ipinupunta niya dito gabi-gabi kahit ng mga panahong off ka?” sabat ni Ms. Thalia na tumabi sa amin ni Pearl.

Aba, talagang seryoso nga itong isa na ito. Nakakatuwang isipin pero hindi pwede.

“Hinihintay ka niya dito na ikaw ang mag serve ulit sa kanya ng alak. Iba talaga ang kamandag mo sa mga kalalakihan. Paano nalang talaga kung naging tunay na babae ka? Hahaha! Buti nga’t walang epekto ang kamandag mo sa kuya mo. Kung sabagay, hindi kasi siya nagtatagal sa bahay ninyo eh.” dagdag pa niya.

“True, Bessie. Hindi ko lang nasabi sa’yo pero nung wala ka dito halos lahat yata ng waiter dito na katrabaho natin ay kinausap niya at tinanong ng tungkol sa iyo. At may point nga itong si Ms. Thalia. Hindi effective ang powers mo sa kuya mo dahil siya lang yata ang hindi naaattract sa ganda mo.”

For some reason, biglang tumugtog sa utak ko ang isang sikat na kanta sa youtube sa huling salitang nabanggit niya. Hahaha.

“Well techniclly speaking, hindi ka pa kasi niya nakita na nakabihis babae. Immune na siguro siya sa normal look mo on a regular sunny day.” natatawang sabi ni Ms. Thalia kaya natawa na rin kami ni Pearl.

“Pero wala din naman akong balak na makita niyang nakabihis ng ganito. Takot ko nalang sa kanya.” seryoso kong sabi pero nagawa ko pa ring ngumiti.

“Sows. Baka kamo mainlove sa’yo kuya mo! Hahaha! Kung ako kuya mo at nakita kita na nakabihis ng ganyan ay jusko ’day! Babakuran na agad kita lalo pa’t virgin ka kasi baka maunahan pa ako ng iba! Hahaha!” sabi ni Pearl kaya binatukan ko ulit siya.

Jusko. Wala man lang kahiya-hiya sa lumalabas sa bibig niya?! Hahaha.

“Gago ka! Ang manyak mo! Mga gusto mo talaga mangyari sa akin eh ’no?! Thanks ha?!”

“Hahaha! Pero, hindi ba parang ang cute nu’n? Kayong dalawa ng kuya mo?” kinikilig na sabat ni Ms. Thalia. “Ang hot nu’n at wild!”

“Kitams, Bes? Kahit si Ms. Thalia approved sa naisip ko!” at nag-apir pa talaga ang dalawa sa harapan ko. Oh my gahd! Hahaha. Mapapa facepalm ka nalang talaga mentally.

Mga sira talaga. Never mangyayari iyon. Magwawala for sure at makakapatay ang kuya ko kapag nalaman niya ang tungkol dito.

“Kamo sa punerarya ang bagsak ko kapag nalaman niyang binabae ako. Baka nga hindi na ako dalhin sa punerarya at ipakain nalang niya ako sa alagang buwaya ng isa sa mga tauhan niya.”

Mabilis napuno ang club kaya hindi kami magkanda ugaga ng parehas kong mga waiter sa pagkuha ng order at pag serve ng alak sa mga parokyano namin.

“Arisa. Pakihatid naman itong Fallen Angel sa table 69 sa second floor.” pakiusap ng kasamahan ko kaya kinuha ko agad iyon at umakyat.

Grabe. 69 talaga ang table number ng customer na ito? Ang clichè naman sa inorder niyang drink na Fallen Angel. Pero, speaking of Fallen Angel it reminds me of. . .

“Hey. It’s good to see you again.” bati ng lalaking nagmamay-ari sa table 69 at oo nga pala nakalimutan kong nagpunta siya dito sa sobrang busy ko.

“Hi, Enix. Here’s your order.” naka-smile kong bati sa kanya at abot ng inorder niya. Ayaw ko naman maging bastos lalo pa’t nalaman kong gabi-gabi siyang pumupunta dito kahit na wala ako. Feeling amazed lang ang peg ko.

“Oh wow. You remembered me.”

“Kinda.” nagkatitigan kami pero ako ang unang umiwas. Ayaw ko siyang bigyan ng false hope. Ansabe?

“Akala ko talaga iniiwasan mo ako dahil sa nangyari sa una nating pagkikita. Look, I didn’t mean to scare you or anything. I just want to know you and be friends with you. I hope you don’t mind.” paliwanag niya sa akin.

“Just friends, okay? Strict kasi ang household na kinalakihan ko.” pagliwanag ko at agad siyang tumango at nakipag shake hands sa akin.

Malapit ng matapos ang shift ko ng mapagpasyahan kong umakyat sa second floor para duon panuorin ang mga customer naming mala-born to be a dancer na ang peg sa sobrang hataw sa pagsasayaw ng tabihan ako ng isang pamilyar na pigura.

“Wanna dance too?” nakangiting tanong niya sa akin.

“No, thanks.” sagot ko. Sa totoo lang, gusto ko siyang tanungin kung bakit siya nasa school namin nitong nakaraang dalawang linggo kaya lang baka magtaka siya kung bakit ko alam or worse, malaman niyang duon ako nagaaral at naisin na kitain ako every punta niya duon.

“Hey, natahimik ka d’yan. Iniisip mo siguro kung bakit ako nasa school ninyo two weeks ago?”

Automatic ko siyang nilingon sa sinabi niya.

Shit. Ano siya? Mind reader?!

“Did I hit the bulls eye?” nakangiting tanong niya sa akin.

Umurong na yata ang dila ko dahil hindi agad ako naka-imik sa tanong niya. So, hindi talaga coincidence ang pagpunta niya sa school? Like, WTF. Paano niya nalaman?!

Ewan ko rin ba anong katangahan ang pumasok sa akin at umupo ako sa table niya. Sumunod siya at tumabi sa akin.

“H-how did you know?” tanong ko ng nakatitig lang sa baso niya ng alak.

“I have my own ways of knowing what interests me. Besides, not to brag or anything, shareholder ako sa school mo.”

“So, ibig sabihin alam mo na rin na-”

“Of course. I know you’re not a girl at birth but damn! Who cares if you don’t? I mean, you’re more beautiful and gorgeous than the real ones and I like that to be honest.”

Dama ko ang pagpula ng magkabilang pisngi ko sa sinabi niya. My god! So much for his praise! I could die right now if I may say.

“Hahaha. T-thanks. Actually, kahit ako minsan parang ayaw ko maniwala pero malakas yata ang dugo ng mama ko kaya heto.”

Pero napaisip ako sa nabanggit niya.

Kung isa siya sa shareholders ng school, hindi malayong nasa 20 or 30 plus siya gaya ni kuya.

“And to be honest with you, type talaga kita kahit na alam ko na hindi ka tunay. Ewan ko ba pero sabi mo nga strict ang household na kinalakihan mo kaya okay lang sa akin na maging friends tayo. . . for now .”

Siguro kung umiinom ako ngayon ay malamang naibuga ko na iyon sa gulat sa sinabi niya. Tokwa! Sabi na eh. May nalalaman pa siyang get to know me and wanna be friends with me iyon pala ang ending manliligaw din. Pero, on the other side, puta, kinikilig ko. WTF.

“Hahaha. Kung ako sa’yo babawiin ko iyang sinabi mo. Inilalagay mo lang ang isang paa mo sa hukay.” warning ko sa kanya dahil kilala ko si kuya. Once na malaman niya ang sikreto ko, sino mang link sa akin ay idadamay niya sa galit niya at iyon ang kinakatakot ko.

“You can’t change what I already decided. Besides, gusto ko din makilala ang pamilya ng magiging girlfriend ko.” sagot niya sabay kindat at hawak sa kamay kong nasa hita ko. Ugh! Chansing! Pero, shit kinilig ako.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( VI )

Ilang araw makalipas ang roller coaster confession ni Enix sa akin ay inopen-up ko siya kay Pearl habang naglalakad kami pauwi galing school. Yes, hindi ako laging nagpapasundo kay Manong Ben. Wala lang. Trip ko lang. Hahaha.

Syempre ang gaga, parang bulate na nawisikan ng asin na nangingisay-ngisay pa at may pa-bonus pang hampas sa braso ko.

“My god, Bes! Iba ka talaga! Sa lahat ng nagtangka iyan ang pinaka pursigido. Kaya pala nagtataka ako nitong mga nakaraan kung bakit madalas kitang makita na kausap siya bago matapos ang shift natin.”

“Ewan ko rin ba. Parang may kung ano sa kanya na humahatak sa akin na kausapin siya lagi.” paliwanag ko at ayan. Nagi-epilepsy na naman siya at nabusihan ng dumaang sasakyan sa tabi dahil muntikan na siyang mahagip.

“Dito ka nga sa kabila. Para kang sira ulo eh! Pwede namang kiligin ng hindi nangingisay!” sermon ko at inakbayan siya sa balikat ng makalipat siya sa kabilang side ko.

“Baliw ka pala eh kinikilig nga di ba? Alangang umiyak ako dito na parang may nilalamayan. Shunga mo rin eh ’no? Pasampal nga ng magising ka sa kabuangan.” sabay pabirong sinampal ako, kaya hinawakan ko ang kamay niya at napatigil kami ng biglang yung papalapit na kotse sa kabilang side ng kalye kung saan kami naglalakad ay humarang sa gitna ng kalsada.

Luh, parang tanga.

Anong problema nitong driver na ito? Hindi ba niya alam na pwedeng mabangga ng kasalungat na kotseng nagdadaan ang kotse niya? Thou, mukhang mayaman ang may-ari. Ang ganda ng kotse eh.

Sabay kaming naistatwa ni Pearl sa kinatatayuan namin ng makita ang taong lumabas mula sa driver seat. Naka business attire ito at mainit ang ulo.

No need to guess who.

Si kuya.

Takte. Kailan pa siya nakabalik? Ang bilis yatang natapos ng business trip niya?

“Get inside.” nanggigigil niyang utos. Obvious sa mukha niya ang nakamamatay niyang tingin at nagtatagis niyang bagang.

Ayan na naman ang nanginginig kong mga tuhod na hindi makagalaw sa takot sa kanya.

“Get inside or I’ll fuckin’ blow the heads of you both!” nagsisimula ng umiingay sa kalsada kung nasaan kami. Nakaharang kasi ang kotse ni kuya at nagbi-build up na ang mga sasakyan sa magkabilang kalye.

“Bes, sige na. Pasok ka na.” nanginginig sa takot na bulong sa akin ni Pearl.

“Paano ka?” alalang tanong ko.

“Ako ng bahala basta sumunod ka na sa kuya mo, okay?”

“ARISTA!” sigaw ni kuya at walang pakundangan akong kinaladkad papasok ng shotgun seat. Buti nalang talaga at hindi na niya na nilapitan si Pearl dahil nagtatakbo na ito palayo ng sapilitan akong ipasok ni kuya sa luob ng kotse.

Wala kaming kibuan sa luob ng kotse. Puro buntung-hininga lang ang maririnig sa pagitan naming dalawa. Ganun pa man, mukhang lalabas na ang puso ko sa rib cage sa bilis niyang magpatakbo. Akala mo may hinahabol kaming deadline patungo kay San Pedro sa pina-schedule niyang appointment.

Kinaladkad niya ako palabas ng kotse pagdating namin ng bahay at agad na tinungo ang living room at itinulak sa may couch.

“How dare you do things like that in public while I’m away, huh?” sabay sampal sa kaliwang pisngi ko.

“K-kuya. . “

“Tell me, did you fuck her already?” tanong niya ulit at sinampal naman ako sa kabilang side ng pisngi ko.

Naramdaman ko nalang na naiyak na ako sa sobrang inis ko sa kanya.

Grabe siya mag-isip sa amin ng bestfriend ko. Hindi ganu’n si Pearl. Oo nga’t nakikipaglandian siya pero hindi siya ganun kababaw na babae na makikipag sex kung kanino man at nirerespeto ko siya dahil du’n.

“N-no, kuya! You’re wrong! Pearl’s my bestfriend and she’s like a sister to me! There’s no way we will do what you’re thinking!” hindi ko na napigilang sagutin si kuya kaya nasampal niya ulit ako at bago ko pa mailagan ang isa pang sampal mula sa kanya ay sinikmurahan niya ako.

“There’s no way in hell that you two are just friends! Heh! There’s no thing in this world such as a man and a woman are friends! You are really just like your mom. Fucking whore!”

Habang binubugbog ako ni kuya ay nag flash sa utak ko ang mukha ni papa ng minsang tanungin ko siya tungkol kay mama.

Nakangiti siya at ayon sa kanya kasing bait ni Tita Keiko ang mama ko at mapagmahal at maasikaso.

“B-b-bakit po ba galit na g-galit ka sa akin, kuya? M-magkapatid tayo di ba?”

Ngumisi siya at hinawakan ng mahigpit ang aking panga at nilapit ang mukha niya sa akin.

“No way in hell I will acknowledge you as my brother. Your mother was the reason why you were born. She’s a fucking whore and she seduced my fucking father whose not contented with my mom.”

That’s it. Ayaw ko na. Hindi ko na kaya. Gusto ko na talagang lumayas sa bahay na ito.

Hindi ko na nakikita ang point ng pagpapatira niya sa akin dito kung ganitong kinamumuhian niya ako.

Inipon ko ang lakas ko at itinulak siya dahilan para matumba siya sa pagkaka ibabaw niya sa akin. Narinig ko siyang nagmura sa ginawa ko pero hindi ko siya nilingon dahil ang focus ko ay makuha ang mga gamit ko at lumayas sa pamamahay na ito.

“And where do you think your going?” tanong niya ng makapasok siya sa kwarto ko at sabunutan ako.

“Aalis na ako! Ayaw ko ng tumira dito kasama ka! Siguro nga hindi na magbabago ang katotohanang anak ako sa labas pero hindi ibig sabihin may karapatan kang bastusin ang mga magulang natin!” inalis ko ang kamay niyang nakahawak sa buhok ko at bumalik sa pageempake ko ng gamit.

“Are you threatening me?” tanong niya at nakuha pa talaga niyang tumawa.

Malala na siya!

“No, kuya. I had enough!” sabay kuha ng malaking travel bag ko na naglalaman ng mga damit ko. Gustuhin ko mang kunin ang mga damit ko sa katauhan ko bilang si Arisa ay hindi pwede dahil ayaw kong makita ni kuya ang mga ito. Hahayaan ko nalang na pansamantalang maiwan ’to dito tutal pwede ko namang ipakuha kay Manong Ben.

Nilagpasan ko siya at nasa hagdanan na ng magsalita ulit siya na nakapagpatigil sa akin.

“Go ahead and leave but I’ll make sure wala kang mapupuntahan na Tita Shine at Pearl.”

Ito na naman siya sa pangba-blackmail sa akin. Argh! Hindi ba siya nagsasawa sa ginagawa niya?

“I’ll make sure na meron.” palaban kong sagot pero mas palaban ang sinagot niya sa akin.

“Why don’t you try calling Tita Shine and ask wheres Pearl’s whereabout then?” ngisi niya sabay tingin sa wrist watch niya, “It’s already late. Delikado sa tulad niyang babae ang magpagala-gala sa ganitong dis oras ng gabi.”

Nanlamig ang mga kamay ko sa narinig. Shit! Bakit ko nakalimutang kaya niyang idamay ang sino mang ma-link sa akin and on top of that, nagawa niya na ito nuon pang mga bata kami kaya hindi na nakapagtataka kung gagawin niya ulit ito ngayon.

Nabitawan ko ang hawak kong bag at mabilis na lumakad sa kinatatayuan niya.

“Where the hell is she?!” kinuwelyuhan ko siya kahit na nangangatog na ako sa kaba. Kailangan kong maging matapang dahil kaibigan ko ang nakasalalay dito.

“I don’t know. Heaven maybe?” nakaloloko niyang sagot at hinaplos ang pisngi ko na nagbigay kilabot sa akin kaya agad akong napabitaw sa kanya.

“K-kuya please! I’m begging you! Anything but not Pearl or Tita Shine.” naiiyak kong pagmamaka-awa sa kanya. Tangina ikababaliw ko kapag may nangyaring masama kay Pearl ng dahil sa akin.

“Anything?” paninigurado niya at nakita ko ang pagkislap ng mga mata niya at pag litaw ng demonyo niyang ngiti sa akin.

Tumango ako. Kahit ano gagawin ko wag lang silang madamay. Ako lang dapat ang sumalo ng lahat ng ito mula kay kuya.

Kinaladkad niya ako papunta sa office niya dito sa bahay at pinaupo sa swivel chair habang siya ay umupo sa desk katapat ko at bumukaka.

“Your willing to do anything for her, eh? Lets see. . .” saglit siyang nag-isip habang nakatitig sa akin. Napalunok ako sa kaba. Ano kayang ipapagawa niya?

“Take off your pants.” seryoso niyang sabi na kinabigla ko.

Ano daw?! Ano bang nasa isip niya?!

“K-k-kuya?!”

“Take off your pants or I’ll be the one to strip you off. Choose.”

Sa kaba ko ay ako na ang naghubad ng pants ko habang titig na titig siya sa akin. Nakaka-gago naman ito!

Wag ninyong sabihing balak niya akong gawan ng scandal? Shit. Ayaw ko! Sana hindi ’yon ang naiisip ko na balak niyang gawin sa akin.

Mawawala ang titulo ko bilang decent closet gay. Nakakahiya!

“Remove that too. I want to see whats down there.”

Kinabahan ako lalo ng marealized kong boxers nalang ang suot ko at kapag tinanggal ko ito, makikita niya ang alaga ko na walang-wala sa alaga niya na kahit hindi siya erected eh bumabakat sa pants niya. Malamang gagawin niyang katatawanan ang akin.

“P-pero, k-kuya. . “

Inilabas niya ang cellphone niyang nasa bulsa niya at akmang may tatawagan. Dahil advance akong mag-isip at alam kong about iyon kay Pearl ay tangina!

Dali-dali kong tinanggal ang boxers ko. Bahala na kung pagtripan niya ito basta wag lang niyang ituloy ang binabalak niyang ipagawa sa mga tauhan niyang may hawak kay Pearl.

“Good. Now, masturbate.” seryoso niyang sabi na deep inside kina-nganga ko pero gago halos lumabas ang puso ko sa ribcage sa iniuutos niyang gawin ko. Nakaka wala ng puri ko bilang lalaki! I mean, ng pagka bakla ko!

“C’mon, Arista. Don’t make me wait.” fuck na this. Sobrang goosebumps ang nararamdaman ko tuwing tatawagin niya ako sa pangalan ko.

Pero, takte! Sinong iisipin ko? Sabi niya masturbate daw eh!

Duh, paano ako titigasan ng wala man lang stimuli? I mean, kailangan ko ng porn. Puta!

Sumimple akong tingin sa pants ni kuya at puta na iyan! Nabuhay ang alaga ko real quick! Shit. Nakakahiya man ito pero sige, titiisin ko para sa kaibigan kong ayaw kong mapahawak. Kingina this life naman kasi!

Hindi ako makatingin kay kuya sa sobrang hiya at walang dudang sobrang nangangamatis na ang mukha ko sa pagkapula habang itinataas-baba ko ang alaga ko.

Napahigpit ang hawak ko sa alaga ko ng biglang ilapit ni kuya ang swivel chair na kinauupuan ko sa kanya at iangat ang mukha ko para magtama ang mata namin.

“Pearl is so lucky to have you, that is willing to do anything for her.” may bahid ng inis sa tono ng pananalita niya at hinawakan ang panga ko na siyang pilit na ibinubuka ang nakasara kong bibig. Iiwas sana ako kasi ang weird sa feeling na nagja-jack off ka tapos nakanganga ka kaso malakas si kuya kaya hindi na ako nakaiwas pa lalo na ng ang laway niya ay parang tubig na isinasalin niya sa bibig ko.

Syempre, nilunok ko lahat iyon.

Putek. Kadiri man isipin pero nagtataka ako bakit parang ang tamis ng laway niya? Parang candy eh!

“You’re not going anywhere.You are bind with me, forever, my dear brother.” sabi niya at naramdaman ko nalang na may mainit na umaagos sa kamay ko.

Shit. What was that?!

Parang gusto kong maiyak sa huling sinabi niya.

Tinawag niya akong “brother” for the first time.

Lumabas siya ng kwarto at iniwan akong tulala at umiiyak hindi sa lungkot kundi sa saya.

Kahit na ang panget ng scene kung saan tinawag niya akong kapatid ay okay lang.

Kahit na alam kong may possibilidad na hindi iyon sincere ay okay lang.

Iyon lang naman ang wish ko eh ang tawagin niya akong bilang kapatid niya.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( VII )

“Pearl!” tawag ko at yumakap sa kanya ng mahigpit.

“Birthday ko ba?” natatawang tanong niya kaya binatukan ko.

Tss. Kung alam lang niya ang dahilan kung bakit ganito ako kasaya na makita siya.

“Kamusta ka kagabi? May nangyari ba sa’yo?” nagaalalang tanong ko.

“Ha? Sa akin? Wala naman bukod sa may mga boylet kagabi na pinagmamasdan ako sa labas ng convenience store. Natulala yata sa kagandahan ko. Hahaha!”

Baliw talaga. Kung alam lang niya na maaari niyang ikapahamak ang mga lalaking sinasabi niya kagabi. Walang dudang mga tauhan ni kuya ang nakita niya.

“Ikaw? Kamusta? Hindi ka ba sinaktan ng kuya mo?” tanong niya at lumipad ang isip ko sa eksena kagabi sa bahay.

“Uy, namumula ka d’yan! Sabihin mo! May nangyari ba?” alalang tanong niya at niyugyog ang balikat ko.

“W-wala. Sinermunan lang ako.” pagsisinungaling ko. Alangang sabihin ko na sinaktan niya ako at inutusan na mag jack off sa harap niya at lunukin ang laway niya. Ang baboy di ba?

“Buti naman. Nagalala ako sa’yo kagabi kasi hindi ka nagtext or call man lang sa akin.”

“Sorry.” paumanhin ko at inakbayan siya.

Habang naglalakad kami sa hallway ay nakasalubong namin si Enix. Wow. Just great!

“Good morning.” bati niya sa amin.

“Gandang morning?” parang tanga kong sagot.

Takte. Hindi ako ready na makita siya lalo pa’t nakabihis lalaki ako. Nakakailang!

“Nag breakfast na kayo?”

“Ako, oo itong si Arista, hindi ko alam.” nakangiting asong sagot ni Pearl. Luh siya. Ano kayang nasa isip nitong baklita na ito?

“Ganun ba? Why don’t you join me then? Hindi pa kasi ako nagbe-breakfast. Wala naman sigurong magagalit di ba?” nakangiting tanong niya habang nakatitig sa akin. Shomba!

Takte. Bakit kasi ang gwapo nitong bad boy na ito na ang pangalan ay Enix? Ugh.

“Naku, wala! O’sya Arista, lumakad na kayo at masama pinaghihintay ang grasya!” pagtataboy niya sa aming dalawa ni Enix.

Walang hiyang babae ito. Ibinugaw ako?!

Hahaha.

“Close talaga kayo ng kaibigan mong iyon ’no?” basag niya sa katahimikan ng kami nalang dalawa.

“Oo. Simula bata pa kami magkaibigan na kami n’yan eh kaya kapatid na turing ko d’yan.”

“Naiinggit tuloy ako sa kanya.”

“Huh? Bakit naman?” gusto niya rin ba ng maituturing na kapatid? Pwede naman ako. Hahaha. I-volunteer talaga ang sarili eh ’no? Parang pinagtataksilan ko na tuloy si kuya.

“Kasi lagi kayong magkasama at mas marami siyang alam tungkol sa’yo.” sagot niya at umakbay sa akin.

Ayan na naman si kamatis sa pisngi at nahihinog. Pfft.

“Magkasama naman tayo ngayon ah?”

“Oo nga pero sana lagi.”

Kung pwede lang eh kaso si kuya. Hahaha. Takte. Kinikilig ako. Shemay!

Patay talaga ako nito kay kuya at umagang-umaga, naglulumandi ang kapatid niya.

Same boring and normal day at school na puro lecture but this time with recitation naman.

Nakakapagod mag-aral pero alam kong mas nakakapagod ang ginagawa ni kuya. Siya kasi ang nagpapatakbo lahat ng naiwang business ng parents namin at ganun din ang pagiging leader ng Yakuza.

Minsan naiisip ko tuloy, hindi kaya nagiging pabigat ako sa kanya kaya sa akin niya naibubuhos ang stress niya?

Pagkauwi ko ng bahay ay sobrang tahimik. Umalis siguro si kuya pero ayaw ko magbaka sakali. Baka maulit ang nangyari kagabi.

Dahan-dahan kong tinungo ang kusina para tignan kung may pagkain na bang nakahanda pero as usual wala. Hindi kasi marunong magluto si kuya. Asa pa ako sa kanya.

Umakyat ako sa kwarto ko at nilapag ang mga gamit ko at nagpalit ng pambahay at bumaba ulit papuntang kusina.

Ano kayang pwedeng lutuin? Hmm. .

Kinuha ko ang apron na nakasabit malapit sa refrigerator at nagsimulang magtingin ng pwedeng mailuto for dinner.

Now Playing: Barbie Girl by Aqua

Habang nagluluto ako ng pork steak ay para na naman akong tanga na nagsasasayaw. Mukhang wala naman si kuya kaya okay lang na magbinabae mode ako. Angal kayo?

“You can fix my hair, undress me everywhere. . .” sabay ko sa kanta na syempre feel na feel ko kasi mukha akong nakadress sa suot kong pambahay na shirt na napakalaki at napakaluwang na siyang naooverlap ang suot kong shorts. Bigay ito ni kuya sa akin kasi hindi na daw kasya sa kanya kaya syempre kinuha ko na. Masarap din kasi sa balat ang tela nito.

Mabuti at tapos na yung kanta at binabae mode ko ng biglang pumasok si kuya sa kusina at topless siya mga kuya’t ate! Jusko!

Shit. So nandito pala siya sa bahay? Nasaan siya kanina kung ganun? Sa office niya? Fvck! Muntikan na pala ako. Whew. Shit.

Napausod ako ng kaunti ng lumapit siya sa ref kung saan ako nakatayo na may hawak pang sandok. Hindi siya umimik. Palihim ko siyang pinagmasdan lalo na ang tattoo niyang dragon na mala-Shenlong na sakop ang buong likuran niya. Iniisip ko nga kung naiyak ba si kuya ng lagyan siya nu’n kasi sabi nila masakit magpalagay ng tattoo.

Napatingin siya sa akin kaya agad akong nag-iwas ng tingin. Nahalata niya sigurong pinagmamasdan ko siya. Sa tansya ko, mula ulo hanggang paa ang ginawa niyang pagtingin sa akin at saka ngumisi. Luh! Ano kaya naiisip nito? Hindi kaya yung nangyari kagabi? Namula naman ako sa isiping iyon. Puta.

Bumalik ako sa niluluto ko at muntik na akong mapaso ng tumabi siya sa akin habang umiinom ng beer niya. Bale, magkasalungat ang direksyon namin. Ako sa niluluto ko, siya sa pintuan nakaharap.

Naalala ko na naman tuloy yung nangyaring pagpapainom niya sa akin ng alak. Napailing ako ng todo. Takte. Ayaw ko ng maalala ’yon! Kailangan ko ng sampal ngayon. Help!

“I’ll go with you tomorrow.” sabi niya kaya napatingin ako sa kanya pati na sa katawan niya. Grabe. Ang ganda talaga. Siguro maraming naglalaway dito at nakalaway na. Hahaha. Shit! Bakit ganito naiisip ko? Erase-erase! Ang manyak kong pakinggan! Argh!

“S-saan po?” may pasok ako kaya saan siya sasama sa akin? Bigla akong nakaramdam ng panlalamig at pagbilis ng tibok ng puso ko. Saan siya sasama? Sa club?! Fvck! Sana hindi! Sana. . Sana. . Sana. . .

“To your school. I’m a shareholder, right? Did you forgot? Or, you really did because no one knows that you and I are related?” nakangisi niyang tanong.

Ay, oo nga naman. Tanga mo rin, Arista.

“Ah sige po.” sagot ko. Malamang may meeting silang mga shareholders ng school.

Pero wait. Parang may nakalimutan ako? Ano nga ba– Oh fvck!

Shareholder din ng school si Enix! Kaya kung si kuya ay shareholder din, walang dudang magkakilala silang dalawa at maaaring magkakwentuhan sila bukas at kapag nangyari ’yon baka makwento ako ni Enix (wow, assuming!) at malaking eskandalo at gulo ang mangyayari kapag nagkataon! Lagot na!

Hindi ito pwede. Kailangan makaisip ako ng paraan para hindi kami magkasabay or hindi umattend either si kuya or si Enix sa meeting na ’yon pero paano?! Takte naman oh!

“K-kuya. Kain na po tayo.” aya ko sa kanya pagtapos ko sa niluluto ko at inayos ang hapag-kainan. Chill on the outside lang ako pero takte, emergency mode na ang luob ko sa panic sa mga maaaring mangyari bukas na naiisip ko.

Hindi siya umimik at sumabay sa akin sa pagkain. Yes. Sumabay din siya sa akin. Hehehe. Ako lang kasi madalas mag-isa ang kumakain dito sa bahay kahit na minsan nandito siya. Ang sad ’no?

Iniisip ko pa rin ang gagawin kong plano bukas habang kumakain kaya hindi sinasadyang matabig ko ang baso ko na may lamang tubig. Saglit akong natulala at naalala ang nangyaring punishment sa akin ni kuya ng mabasag ko ang bote niya ng alak. Putek!

Agad akong kumuha ng basahan at pinunasan ang natapong tubig. Nakakunot-nuo akong pinagmasdan ni kuya kaya kinabahan ako. Takte. Hindi ko naman sinasadya eh. Huhuhu.

Nakahinga ako ng maluwag ng hindi ako nasampal, nasapak or nangudngod ni kuya sa lamesa kaya matiwasay akong nakarating sa kwarto ko matapos kong maghugas ng pinagkainan namin. Buti nalang! Whew.

Umupo ako sa sahig at binuksan ang laptop ko sa gilid ng kama na nakatalikod sa may pintuan. Hinahayaan ko lang kasi na hindi ito naka-lock pag nandito si kuya kasi baka iba isipin kapag nakasara eh. Malay ninyo di ba?

Binubura ko ang mga links sa history ng laptop ko na hindi related sa pagaaral dahil baka gamitin niya at makita niya kung anong mga pinagse-search ko dito, ay magwala siya kapag nakakita siya hindi ng gay porn kundi ng mga obviously mga sinesearch ng babae like makeups, dress, and etc. Takot ko nalang na lagyan niya ito ng password at hindi ko magamit ng hindi siya nakatabi sa akin para tignan ang ginagawa ko.

Binuksan ko ang email ko at tinignan ang mga confirmation mula sa mga top universities na in-applyan ko for college. Si kuya kasi business-related ang course niya. Gusto ko sana science-related course pero syempre I’ll keep my fingers cross na hindi tumutol si kuya. I want to be a Pediatrician kasi.

Wala akong nare-receive na kahit ano mula sa mga inapplyan ko kaya nag logout na ako. Syempre hindi ako asang-asa na lahat iyon ay mapapasukan ko pero dahil advance ako mag-isip, alam kong ang ilan sa mga iyon ay makakapasok ako. Hindi ko lang alam kung pasok ang grades ko sa gusto kong course.

Napatingin ako sa umilaw kong cellphone at kinuha iyon at nakitang may nagpadala sa akin ng text message.

Hmm. . unknown number? Sino kaya ito?

---

AUTUMN MEETS WINTER ( VIII )

Agad kong tinignan kung sino ang nag message sa akin at muntik ko na iyon mabitawan sa gulat. Antokwa! Si Enix! Paano niya nalaman ang cellphone number ko?

Well, isa lang ang paraan para malaman ko. .

[ Saan mo nakuha PN ko? ]

Reply ko sa text niyang hi. Hahaha. Wala ng hello-hello ’no!

[ Secret. By the way, pupunta ka ba ngayon ng club? ]

Takte. Ayaw sabihin. Malamang si Pearl nga ang nagbigay sa kanya. Lagot ’yang bakla na ’yan sa akin bukas. Hahaha.

[ Hindi eh. Madami kasi akong homeworks na dapat tapusin. ]

Buti sana kung tutulungan niya ako. Haha. Ang assumero ko naman na gagawin niya iyon. Hindi pa naman kami mag-boyfriend. . . Ack!

Ang landi ko! Talagang at some point iniisip ko na magiging kami eh ’no?

[ Tulungan na kita. Send mo sa akin homeworks mo. ]

Hala! Telepathy ability ba ’tong si Enix?

Iniisip ko palang, may sagot na agad!

[ Wag na. Kaya ko na ito. Mag enjoy ka nalang d’yan sa club. ]

Syempre patwee-tums effect tayo. Wag masyadong iladlad ang pagiging marupok.

[ If you’re not here then I will not be able to enjoy. C’mon, I’ll help you. That’s the least I can do for you right now. ]

Takte. Puta! Kinikilig ako. Ayaw ko na!

Saglit, gulong muna ako! Waaahh!!!

So, ang ending tinutulungan niya ako ngayon sa paggawa ng homeworks ko. Hindi nalang basta sa text kami naguusap. May pag-call na! Real quick, ’di ba? Hahaha.

Bale naka-headset ako na nay microphone na nakasaksak sa phone ko at sa ganung paraan ko siya kinakausap habang busy ako sa pagse-search sa laptop at malamang ganito din ang set-up niya sa club.

Oo, alam ko, sasabihin ninyo nauso naman ang loud speaker pero kasi baka marinig ni kuya at biglang sumugod dito. Mas okay na itong set-up ko kasi naa-adjust ko ang volume ng boses ko na alam kong hindi makakabulahaw sa kanya.

Ang nakapagtataka lang, sabi ni Enix sa akin ay nasa club siya ngayon pero bakit wala akong marinig na kahit anong ingay sa background?

[ Talaga bang nasa club ka ngayon? ]

[ Yep. Nasa third floor ako kaya wala kang marinig na maingay sa background. ]

Third floor? Teka. . .

[ Bakit ka nasa third floor? Pang-VIP ’yan ah? At saka, ang mahal-mahal d’yan! ]

Concern lang ako sa magagastos niya. Per hour kasi ang bayad sa pag-stay sa alin man sa mga kwarto duon, whether you’re alone or with one of the Paradise Girls. Pero, hmm. . May kasama nga kaya siya ngayon? I mean, isa sa mga paradise girls? Oh well. He’s a man afterall.

Natawa siya sa tanong ko na ipinagtaka ko naman. Luh, parang tanga.

[ Wow. Concern? Punta ka na kasi dito para sa second floor na ako ulit tumambay. Hahaha. And besides, no need to worry. I’m one of your school’s shareholder, remember? ]

Saglit akong napaisip at agad na napatampal sa nuo ko ng ma-realize ko ang sinabi niya kaya narinig ko siyang tumawa ulit sa kabilang linya. Aish! Oo nga pala!

Bakit ko nakalimutan?

[ Nasa school ka ba bukas? ]

Advance akong mag-isip kaya dapat alam ko kung may possibility na magkita kami at oo nga pala. Nagiisip na ako ng plano na hindi malaman ni kuya na magkakilala kami ni Enix.

Magkakilala kaya sina Enix at Kuya? Parehas kasi silang shareholder ng school kaya kung magkakilala man, hindi kaya friends din sila?

Sana hindi. Bukod kasi sa hindi kami magka apelyido ni kuya ay hindi niya iisiping may kaya ako dahil ang alam niya nagta-trabaho ako sa Hunt Paradise para matustusan ang pagaaral ko in which hindi naman dahil trip ko lang na maexperience mag work and on top of it ay sa graveyard shift pa.

[ Yeah. Why? You miss me, Arisa? Then, let’s have a date. ]

Luh. Kilig naman si ako. Puta.

Bakit ba tag landi ako ngayon kahit na nandito si kuya sa bahay? Malala na ito! Baka mabuking ako.

[ Hahaha! Funny mo. Sorry, busy ako bukas. Marami akong dapat na asikasuhin lalo pa’t malapit na ang schoolfest. ]

Syempre dapat gumawa ako ng pangontra sa banat niya para hindi niya mahalata na kinilig ako. Hahaha.

Actually, speaking of school fest, hindi ko alam kung saan ako sasali bukod sa booth na gagawin ng section ko. Per section kasi ang labanan. Ang mananalo ay makakakuha ng premyo at mataas na marka sa finals. Oha, advance mag-isip mga teachers namin kahit na magpe-prelims palang and to think na pinamalita agad nila ’yon eh gayong after midterms pa ang schoolfest.

Basta okay sa akin kahit ano basta walang sack race or basketball. ’Di ko kasi forte at saka madalas akong masugatan at magasgasan sa mga larong ’yan kaya ang ending papagalitan ako ni kuya. Ayaw na ayaw kasi niyang nagkakasugat ako kasi ayaw niyang magkapeklat ako. Babaw ’no?

Pero wala tayong magagawa. Ganyan siya eh.

Nagtataka nga ako kasi ’pag siya, kahit saktan niya ako hindi man lang ako nagkaka-peklat. I mean, sasakit siya or mamumula pero walang maiiwang bakas ng ginawa niya sa akin.

Amazing ’di ba? Ask ko nga how niya iyon nagagawa. Pero minsan hassle din kasi hindi ako makapag report sa bantay bata 911. Hahaha. Joke lang! Baka isumbong ninyo ako.

[ Can I come? Hindi naman nila siguro ako haharangin kasi shareholder ako ng school. ]

Wow. Am I sensing a level 1 kayabangan from Enix? Bet he’s smirking right now.

[ At sino nagsabing pumunta ka, aber? ]

Medyo kabado ang lola ninyo dahil parang may balak siyang pumunta eh hindi ko naman siya ini-invite at exclusive lang iyon sa mga students gaya ko.

[ You. You are actually asking me out indirectly a while ago. Hahaha! ]

Did I? Hala! Assumero ito!

[ No, I didn’t. Sinasabi ko lang na hindi ako pwede bukas kasi marami akong gagawin. ]

Sa gulat ko sa biglang pagsulpot ni kuya sa pintuan ng kwarto ko ay nahulog ko ang cellphone at hindi sinasadyang ma-end ko ang paguusap namin ni Enix.

Hindi ko tuloy alam kung wrong timing ba na makita ako ni kuya na may kausap sa cellphone ng ganitong oras o good timing dahil natapos na ang pakikipag landian session ko kay Enix.

Ano kayang kailangan ni kuya?

“Who the hell are you talking to?” uh-oh. Mukhang mainit ang ulo niya.

“K-kaibigan ko po kuya.” gusto ko sanang sabihin na kaibigan slash manliligaw pero joke lang. Takot ako! Hehehe.

“At this hour?” dagdag niya.

“P-preparations po kasi s-sa school fest yung p-pinagu-usapan namin. M-malapit na po kasi.”

Takte. Kapag si kuya talaga kaharap ko nauutal ako. Kung makatitig din kasi siya sa akin, wagas. Para akong hinuhubaran. Joke!

“Siguraduhin mo lang, Arista. You know what will happen.” at nakahinga ako ng maluwag ng tumalikod na siya sa akin at lumakad palayo.

Napahawak ako sa kaliwang dibdib ko dahil pakiramdam ko lalabas na ang puso ko sa sobrang bilis ng tibok nito. Iniisip ko palang anong klaseng punishment ang ibibigay ni kuya ay feeling ko sa heaven na ang diretso ko.

Ewan ko ba dito kay kuya. Hindi naman kapatid ang turing niya sa akin pero kuyang-kuya kung makaasta kasi madalas siya ang nasusunod. Bawal sa ganito, bawal sa ganyan. Ewan! Pero, ang mas pinagtataka ko pa, hindi naman siya nagagalit kapag tinatawag ko siyang kuya. Ang gulo ’di ba?

Shinut down ko na ang laptop ko at tinext nalang si Enix na matutulog na ako kasi maaga pa ang pasok ko tutal naman tapos na siya sa part niya sa homework ko. Nag-thank you naman ako sa kanya syempre.

Nakahiga na ako sa kama habang nakatitig sa kisame ko na may glow-in-the dark stars na birthday gift sa akin ni Pearl ng nagdaang birthday ko ng biglang may sumagi sa isip ko.

Kung parehas na shareholder sa school si kuya at Enix, hindi malabong magkakilala nga sila.

Shit.

Magdilang-anghel sana si Enix at hindi siya magkwento ng tungkol sa akin kay kuya kundi end of the world na.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( IX )

Pagka gising ko ay nagmamadali akong naligo at nagluto ng breakfast dahil ang balak ko, aagahan ko ang pag-alis dito sa bahay. Meaning, hindi ako sasabay kay kuya kahit na sinabi niya kagabi na sabay kaming pupunta ng school.

Bahala na kung mapagalitan ako pag uwi basta ito ang naisip kong paraan para makaiwas sa kung ano man ang mangyari mamaya.

Bahala na kung magalit siya sa akin basta magiiwan nalang ako ng note dito sa table na maaga akong pinapapasok ng mga kaklase ko in preparation sa school fest. Oh di ba? Palusot 101! Hahaha.

Nakiramdam muna ako sa labas ng kwarto ni kuya at mukhang tulog pa siya kasi wala akong nakitang liwanag sa siwang sa ilalim ng pintuan. Yes!

Kung sabagay, sino bang baliw na estudyanteng gaya ko ang papasok ng 5 am? At, take note hindi ako magpapahatid kay Manong Ben. Hahaha.

Palabas na ako ng gate dala ang bag ko ng bumungad sa akin ang mamahaling kotse ni kuya at si kuya mismo na nakasandal sa pintuan ng kotse at naninigarilyo. Takte!

Anong oras siya gumising?!

Kanina pa ba siya nand’yan sa labas?

“What took you so long?” inis na tanong niya sa akin sabay hagis kung saan ng sigarilyo niya.

Luh, wala na. Finish na.

Abort mission. I repeat, abort mission! Huhu.

“A-aga mo kuya.” saad ko at pumunta sa tabi niya para sana buksan ang pintuan ng shotgun seat pero hindi siya umaalis sa pagkakasandal.

“K-kuya?” kinalabit ko siya pero di siya natinag. Bakit kaya?

Napaigtad siya ng sapuin ko ng kamay ko ang nuo at leeg niya. Hala! Ang init ni kuya! Fertile!

Joke. Hahaha.

“May lagnat ka kuya! Hala! Tara sa luob. Uminom ka na ba ng gamot ha?” natataranta kong tanong habang hinihila siya papasok ng bahay. Kaloka. May sakit na pero pupunta at sasama pa rin siya sa akin sa school.

Kaya siguro naiinis siya sa akin kanina kasi bukod sa ang tagal niya na sigurong nakatayo dito sa labas at masama ang pakiramdam ay ang tagal ko pang dumating.

O baka naman ayaw niyang nakikita ko siyang ganito? Hala! Hindi ko na alam.

Ayaw ko siyang iwanan kung ganitong may sakit siya. Kilala ko ito eh. Workaholic. Ayan ang napapala niya kaka-trabaho.

Paano nalang kung bigla siyang bumagsak d’yan sa kung saan at walang makasalo at magtakbo sa kanya sa ospital? Paano kapag pati siya namatay at iwan ako? Paano na ako?!

Okay. Ang OA ko na. Pero kasi! Nagaalala ako, okay?! Do you feel me?!

“Lets go.” dinig kong sabi niya at hinila ako palabas ng gate. Luh, parang tanga. Kung kailan nasa pintuan na kami ng bahay namin saka ako hihilain pabalik.

“Kuya, hindi! Magpahinga ka!” sabi ko at hinila siya ulit papunta sa luob ng bahay.

So, mukha kaming tanga na naghihilaan dito sa labas ng bahay. Partida, may sakit pa siya.

Bahala siya d’yan. Kahit batukan niya ako or anything, hihilain ko siya pabalik ng bahay. No but’s. Kailangan niyang magpahinga. Paano nalang kung lumala iyon? Siya pa naman itong nagtatrabaho sa aming dalawa.

Parang sa mag-asawa lang. Siya ang haligi, ako naman ang ilaw. Joke. Hahaha. Hmm, kayo ah!

Buti at hindi na nagmatigas pa si kuya at mukhang naubos na ang energy niya sa ginawa naming hilaan kaya bumalik kami sa luob ng bahay at diniretso ko siya sa guest room. Ayaw niya kasi na pumasok kami sa kwarto niya - specifically, ako. Ewan ko ba sa kanya. Siguro may kalendaryo siya ng alak na may mga malalaking dedeng model. Nakakita kasi ako ng ganun sa bahay ng kaklase ko before.

Feeling niya siguro maiinggit ako at manghihingi ng isa. Asa! Buti sana kung mga lalaking naka-topless. Joke lang. Hahaha.

Pinahiga ko siya at bumalik sa kwarto ko para ilagay ang bag ko at magpalit ng pambahay. Kahit lagi akong binu-bully n’yan, mahal ko pa rin siya bilang kapatid kaya heto ako at aalagaan siya dahil wala na si Tita Keiko para asikasuhin siya kaya ako na ang gagawa.

Nagpainit muna ako ng tubig at kumuha ng small basin at bimpo para pamunas sa kanya. Kinuha ko rin sa ref ang natirang tinola na niluto ko nung isang araw at nilagay muna sa table. Mamaya ko na iinitin sa microwave tutal mabilis lang naman.

Pagbalik ko sa kwarto ay nakita ko siyang  nakapikit pero alam kong hindi siya tulog kasi salubong ang kilay. Ano kayang iniisip niya?

“K-kuya, p-pupunasan po kita ha?” pagpapaalam ko ng maka-upo ako sa gilid ng kama. Syempre, advance ako mag-isip kaya nagpaalam ako kasi kung binigla ko nalang siyang punasan ng walang pasabi eh baka nasapak ako. Syempre magugulat siya, duh?

Sinimulan kong punasan ang mukha ni kuya at habang ginagawa ko iyon, duon ko na-realize na ang gwapo pala talaga ni kuya. Imagine, parang wala man lang napuntang kahit katiting na genes ni papa sa akin puro lahat kay mama.

Sunod ko namang pinunasan ang kanyang leeg at shit! Dama ko ang adams apple niya. So manly mga beshie! Hanggang sa. .

. . ma-realize ko na, kailangan ko pala siyang hubaran at palitan ng damit para mapunasan ko siya ng husto at mapreskuhan siya. Puta!

“Hey.” tawag niya sa akin. Agad akong bumalik sa ulirat at napatingin sa kanya.

“B-bakit kuya?” puta. Kinakabahan ako.

“Are you making fun of me? Mukha at leeg ko lang ang pinupunasan mo.” naka-kunot nuo niyang tanong.

Luh. Kahit may sakit na siya, ayaw niyang paawat sa pagiging masungit.

“S-sorry, kuya. A-ano k-kasi. . .” mukha akong tanga dito na pinagdidikit yung magkabilang dulo ng hintuturo ko. Paano ko ba kasi sasabihin na maghubad siya para mapunasan ko siya ng husto ng hindi ako nauutal? Ugh!

Isang malalim na buntung-hininga ang kanyang pinakawalan at pinilit niyang maka upo mula sa pagkakahiga.

Napalunok ako ng makita kong tanggalin niya ang necktie niya. Parang nagi-islow mo ang paggawa niya nu’n sa harapan ko.

“Unbutton it.” utos niya kaya nataranta ako sa gulat at agad na in-unbutton ang suot niyang longsleeve at nasa kalagitnaan na ako ng ma-realize ko na mukha akong tanga na excited mahubaran siya kaya napaangat ako ng tingin sa kanya at nakatingin din pala siya akin.

“Having fun, eh?” bulong niya pero dinig ko naman kasi unti lang naman ang distansya ng mukha ko sa mukha niya. Sus. Kung wala lang siyang sakit siguro nabatukan ko na siya- sa imagination ko lang syempre. Hahaha.

Napalunok ako ulit ng masilayan ko ang wow-pak ni kuya. Ano iyon? Nakaka-wow na six pack abs. Hahaha! Kay Pearl ko natutunan iyang word na iyan. Baklita iyon eh.

Kung hindi pa tumikhim si kuya siguro naka-tanga pa rin ako sa abs niya. Hay. Arista, ano ba? Mahahalata ka n’yan eh!

“E-everyday ka s-sigurong nasa gym ’no kuya?” tanong ko para lang mawala ang akwardness.

“Why? Wanna have these too? ’Wag ka na mangarap na kakayanin ng patpatin mong katawan.” nakangisi niyang sabi.

Luh. Nakakabuhat nga ako ng dalawang tray sa magkabilang kamay ko na may may mga alak na hindi pwedeng malaglag kahit ganito lang katawan ko tapos sasabihan niya akong hindi ko kakayanin ang workout niya? Bitch, please!

“Wala naman ako sinabi! Ang panget kaya at hindi bagay sa akin!” sagot ko kaya lalo siyang nangisi. Kainis ito!

“Of course. People might perceived you as gay and I don’t like gays .” sabi niya kasi aware naman siya na mukha akong babae.

Ano, maton lang? Cringe! Over my dead sexy, beautiful and virgin body. Hahaha!

Pero on the second thought, napalunok ako sa sinabi niya tapos parang nagre-rewind sa utak ko yung huling katagang binitwan niya na ayaw niya sa mga tulad ko.

Tangina. Paano na talaga kapag nalaman niyang binabae ako? Dos por dos na ba?!

Iniwan ko saglit si kuya ng mahubad na ang long sleeve niya para kumuha ng isang pares ng pajama na kulay gray. For sure bagay ito sa kanya bukod sa black. Well, kahit ano naman pasuot sa kanya bagay sa kanya eh.

Nang makalapit ako halos himatayin ako sa sobrang i-slow mo na nakikita ng mga mata ko.

Luh, wala na. Finish na. Baliw na ako.

Si kuya kasi. . ano. . Waahhh!!!

Tukso! Help! 911! Funeral home!

Napa inhale-exhale ako ng bongga sabay pigil hiningang kinuha sa gilid ng kama ang long sleeve niya para ilagay sa side table habang hawak pa rin ang pamalit niyang damit.

Pilitin ko mang hindi tumingin ay parang may kung anong sumasanib sa akin at binubulungan akong pagmasdan si kuya. Takte. Para akong manyakis dito.

In-unbuckle niya ang suot niyang leather belt para alisin ang suot niyang slacks. And oh my! Para talagang nagiislow-mo ang lahat sa akin.

Hindi ko alam kung naka-ilang lunok ako pero mas mukhang dadami pa yata with matching ngisay na ng madako ang tingin ko sa kanyang Mt. Ochinchin.

Puta! Bakit ganun yung kanya? Kumakasya pa ba iyon sa mga nakaka-sex niya? Erect ba siya sa mga oras na ito o hindi pa? Unfair! Tangina.

Bumalik siya sa pagkakahiga at hinagis sa akin ang slacks niya na sakto namang tumama sa mukha ko ang sa bandang pang Mt. Ochinchin. Sheteng malupet! Bakit, ang bango? May feminine wash ba ang mga lalaki ng hindi ako aware? Tell me!

Tahimik lang si kuya habang binibihisan ko siya ng pang itaas pero ng isuot ko na sa kanya yung pants takte! Bigla nalang umungol!

Kung sabagay ayaw niya kasi umayos. Ayan na-light touch tuloy ng pinky ko yung Mt. Ochinchin niya. At, takte! Mukhang hindi siya erect! Kaloka!

Tumataas tuloy ang temperature ko sa katawan at mukhang pati ako lalagnatin na rin.

“B-baba muna ako kuya. Iinitin ko lang yung kakainin mo para makainom ka ng gamot.” kinuha ko side table yung hinubad niyang damit at lumabas ng kwarto para bumalik sa kusina at initin ang pagkain niya sa microwave.

Winashing machine ko nalang ang damit niya at dinryer na rin para plantsahin ko nalang mamaya.

Bago ako bumalik sa kwarto dala ang pagkain niya at gamot ay kinuha ko muna ang cellphone ko at tinignan ang oras. 7:12 na pala ng umaga. Mukhang hindi na ako makakapasok. Di bale. Valid ang reason ng pag absent ko. Kailangan kong alagaan si kuya. In-airplane mode ko ang cellphone ko para hindi na muna ako makatanggap ng text or tawag kahit kanino. Syempre, importante si kuya ’no!

Pinagmamasdan ako ni kuya ng makapasok ako sa kwarto dala ang pagkain niya. Nahihiya ako sa kanya kasi sa ganito ko lang naipaparamdam ang pagiging bunsong kapatid. Siya, kahit masungit at mapanermon at mapanakit ay lagi akong natutustusan sa pangangailangan ko. Hay. Kailan kaya darating ang araw na makakabawi ako sa kanya?

“K-kuya, kaya mo bang kumain? G-gusto mo s-subuan kita?” halos magwala lahat ng bulate sa tiyan ko sa tanong ko sa kanya. Takte. Para tuloy akong girlfriend or asawa niya kung makaasta.

Silence means yes kaya ng umupo ulit siya mula sa pagkakahiga ay umupo ako sa gilid ng kama at nilagay ang dala kong breakfast table sa pagitan ng hita ko na may lamang ininit na pagkain niya.

Buti at walang violent reaction si kuya habang pinapakain ko siya kasi syempre ’no takot nalang niya na mapaso. Mainit kaya ito.

Aalisin ko na sana sa lalagyan niya yung gamot na ipapainom ko kay kuya ng matapos siya sa pagkain ng bigla niya itong tapikin palayo.

“K-kuya! Kailangan mong inumin ito para gumaling ka kaagad.” mukhang pagaawayan namin itong gamot na ito. Bakit kaya? Alam kong panget ang lasa ng mga gamot pero hindi naman niya ngunguyain ito. Kailangan niya lang lununin agad para di niya malasahan.

Iniwas ni kuya ang mukha niya sa akin at tinakpan niya ng braso niya ang mga mata niya para di niya ako makita hawak yung gamot. Luh. Ang arte. Paano kaya siya gagaling?

“Kuya, dali na. Inumin mo na. Lulunukin mo lang naman ito eh di mo naman gagawing bubblegum.” tinanggal niya ang brasong nakatakip sa mata niya at sinamaan ako ng tingin. Luh. Concern lang ako sa kanya eh. Hindi naman niya kailangang magalit.

Syempre, wala akong nagawa. Hindi ko siya napainom ng gamot pero sinigurado ko na naka-bantay ako sa kanya at maya’t maya ko siya pinupunasan para bumaba ang lagnat niya.

Muntik akong sumigaw sa gulat ng ipatong niya ang kanang-kamay niya sa hita ko. Nakaupo lang kasi ako sa gilid ng kama at pinagmamasdan siya.

Spell, A-W-K-W-A-R-D!!!

Aalisin ko na sana ang kamay niya kaso parang may semento sa bigat ang kamay niya kaya kung pipilitin ko ’tong alisin eh baka magising pa siya. Hayaan na nga lang.

Hmm. . .

Ang gwapo talaga nitong si kuya.

Kahit sino tiyak at walang dudang magkakagusto sa kanya. Nang una nga siyang makita ni Pearl, ayaw nitong paniwalaan na siya ang kuya ko. Naging crush niya kasi. Sobrang gwapo daw napakalayo sa akin na mukhang babae.

Kung hindi pa ako tumingin sa wall clock nitong kwarto hindi ako makararamdam ng gutom. 1 pm na pala. Hala!

Dalawang kamay ang ginamit ko para dahan-dahang maialis sa hita ko ang kamay niya. Mamaya pa siguro siya magigising kasi ang himbing ng tulog niya eh.

Bago ako tuluyang lumabas ng kwarto at iwan siya saglit para kumain ay hinaplos ko ang pisngi niya at hinalikan siya sa nuo.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( X )

Pumunta ako sa kwarto at kinuha ang wallet ko at lumabas ng bahay para bumili ng makakain. May mga pagkain naman kami sa ref namin. Actually, punung-puno nga eh pero trip kong kumain sa labas. Hahaha.

Pumunta ako sa pinaka malapit na coffee shop mula sa amin at um-order ng lasagna at iced moroccan mint. Nagulat ako ng biglang may tumabi sa akin sa table ko.

“Arisa.” tawag ng isang pamilyar na boses kaya kaagad ko itong nilingon.

“Ms. Thalia! Anong ginagawa mo dito?” um-order pala siya ng iced white chocolate espresso. Bakit ko alam? Ayan kasi ang favorite niya.

“Ikaw nga dapat kong tinatanong n’yan. ’Di ba may pasok ka? Kayo ni Pearl?”

Ah, oo nga pala. Nawala sa isip ko na may pasok ngayon sa pagaasikaso ko kay kuya.

“May lagnat kasi si kuya. Hindi ko maiwanan.”

Ngumiti siya ng makahulugan sa akin at sinundot ang tagiliran ko. Para tuloy akong na-kuryente. What was that for?

“Yyiiee!”

“Not funny.” I replied, giving her an eye roll para lang ma-emphasize ang nais kong iparating. Hahaha.

“Aww. That’s so sweet of you, my dear Arisa. Ganyan-ganyan ang mga napapanuod ko sa teleserye eh. Ano? May sparks na ba?”

“Ms. Thalia?! Seriously? Nahahawa ka na kay Pearl. Ang malisyosa mo na rin. Hahaha. Kuya ko iyon ’uy!”

“And so? Hindi kayo pure brothers kaya pwede kayo maging pure lovers. Yyiiee!”

Nababaliw na yata itong si Ms. Thalia. Gawin daw ba kaming incest? Kung sabagay, may mga ganun nga. Kahit nga heterosexual hindi nakakaligtas. Pero, takte! Ako at si kuya?

“Sus. Hindi mangyayari iyon. Ayaw ng kuya ko sa mga binabae.”

“Paano mo naman nasabi? Sige nga.” sabay agaw sa akin ng tinidor ko at tikim sa lasagna na in-order ko.

“Sinabi niya sa akin kanina. Naguusap kasi kami about sa abs tapos ayun, sabi niya hindi raw bagay sa akin kung binabalak ko magkaruon ng ganun and I was like, the heck? Ako, magpapa-abs? Jusko. Delubyo! At saka, papanget ang sexy-petite figure ko ’no. Kaya ayun, sinabi ko sa kanya na hindi ko gusto magkaruon ng abs na sinang-ayunan niya at nagsabi pa na dapat lang kasi magmumukha akong bakla at ayaw niya sa mga bakla.” kwento ko kay Ms. Thalia.

Napatingin ako sa kanya kasi parang ang lalim ng iniisip niya sa ikinwento ko.

“Sus. I don’t believe him. Maybe he told you that in purpose. Sinong top ang may gusto na ang bottom nila may abs? Jahe ’yon! Dapat ang top lang meron.” natatawang saad niya at halata mong may kabalbalan na ini-imagine.

“Wala na. Nahawaan ka na talaga ni Pearl ng virus niya. Nakakatakot ang baklitang iyon. Magiging widespread pa yata ang virus na meron siya kapag may iba pang nakasama.” at sabay kaming tumawa sa sinabi ko.

Nagpaalam na ako kay Ms. Thalia ng marealized kong ang tagal ko na palang nakatambay sa coffee shop at nakikipag kwentuhan sa kanya. My god! How could I? I forgot about my brother being alone in our house and on top of that, he is sick. Ugh.

Bago ako tuluyang makauwi ay dumaan muna ako sa convenience store at bumili ng choco-mallows at jelly beans. Favorite ni kuya ang choco-mallow samantalang ang akin ay yung jelly beans. Hihihi.

Dumidilim na sa labas ng makabalik ako ng bahay at binuksan ko lahat ng ilaw para magkaliwanag.

Ang tagal ko pala talaga. Ang dami kasi naming napagkwentuhan ni Ms. Thalia at isa na duon ang balak niyang isama ako sa pupuntahan niyang party dahil hindi siya masasamahan ng fiancè niya dahil nasa ibang bansa pa ito sa araw na iyon samantalang busy rin sa araw na iyon si Pearl kaya ako nalang ang naisip niyang pwedeng maging tag-a-long. Hindi kasi si Ms. Thalia yung tipong aalis ng walang kasama.

Inilapag ko muna sa table ang mga pinamili ko at pumunta ng kusina para magluto ng hapunan. Nang natapos ako sa ginagawa ko ay umakyat na ulit ako sa kwarto kung nasaan si kuya dala ang tray ng kakainin niya.

Tulog pa rin siya? Grabe ha. Balak ba niyang makipagtagisan kay Aurora ng Sleeping Beauty? Aba. Kung ganun pala, saan ako maghahanap ng true love’s kiss niya? Obviously, hindi ako. Kapatid niya ako, duh?! H’wag nga kayo. Hahaha. Nahahawa na din kayo kina Pearl at Ms. Thalia.

Inilapag ko sa side table ang dala kong tray at dahan-dahang umupo sa gilid ng kama at gisingin siya. Baka kasi bigla akong sapakin pag nabigla ko siya ng gising.

“Where have you been?” inis niyang tanong with matching parang mangangain look.

“S-sa labas kuya. May b-binili lang po.” takte. Kanina pa ba siya gising? Naku, lagot.

Hindi na siya umimik at hinintay nalang na pakainin ko.

Hay. Kawawa naman si kuya. Dahil sa lagnat niya hindi na siya nakapunta ng school. Pero bakit nga ba kasi siya pupunta duon? May meeting ba sila? Wala namang nasabi si Enix sa akin about ’dun.

“K-kuya?” taka kong tanong ng bigla niyang hawakan ang kamay ko para pigilan ako sa balak kong pag alis para bumalik ng kusina.

“Stay.” isang buntung-hininga ang kanyang pinakawalan kasabay ng pag hilig ng kanyang ulo sa kabilang direksyon kung saan hindi niya ako kita. Hala siya. Akala ba niya lalabas ulit ako ng bahay? Hello?! Gabi na kaya.

“L-lagay ko lang itong p-pinagkainan mo sa k-kusina. B-babalik din po ako, kuya.” inalis niya ang pagkakahawak ng kamay niya sa kamay ko kaya nagawa ko na ang dapat kong gagawin.

’Yung binili ko nga pala!

Pero teka. Pwede bang kumain ng chocolate kapag may sakit? Hmm. . search ko nga sa google. Baka lalong magkasakit si kuya sa gagawin ko pero kasi favorite niya itong binili ko at alam kong matutuwa siya dito.

Pumunta ako sa kwarto ko at kinuha ang cellphone ko na nasa ibabaw ng kama at oo nga pala! In-airplane mode ko pala ito kanina kaya tinggal ko muna at bago pa man ako makapag search sa safari ay inulan na ako ng napakaraming message. Luh!

Seryoso ba ito?! 69 messages?!

Nang tignan ko kung kanino galing ang mga messages ay hindi na ako nagulat na mula ito kay Pearl at. . . Enix?!

Oo nga pala. Nakalimutan kong sabihan si Pearl na aabsent ako today.

And speaking of the virus, ito na nga’t tinatawagan ako.

[ HHHOOYYY, BBBAAKKKLLLAAA!!!! ]

Grabe makasigaw itong si Pearl. Kulang nalang ipasok na sa bunganga niya yung cellphone.

“Hinaan mo nga boses mo. Masakit sa eardrums.” reklamo ko.

[ You deserved it! Hmmp! Hindi mo ako sinabihan na aabsent ka today. Nagpunta pa man din ako sa classroom mo kanina only to find out na hindi ka pumasok at alam ni Ms. Thalia ang dahilan kesa sa akin. Hmmp! Why?! I thought we’re the best of friends? Uhuhu! ]

“Sorry. Hindi ko naman pinlano na umabsent today. It’s just that, may lagnat si kuya at walang magaalaga sa kanya. Sorry talaga.” walang dudang nasa club na itong bruhang ito at na-kwento na sa kanya ni Ms. Thalia na nagkita kami.

[ So how is he? Siguro naman okay na siya dahil sa tender loving care mo?! ]

“Bumaba na ang lagnat niya kaya lang alam mo, ayaw niyang inumin yung gamot na pinapainom ko sa kanya. Hindi naman niya ngunguyain iyon eh kaya hindi niya na malalasahan kung lululunin niya lang di ba?”

[ Gaga! Kahit ba lulunin mo lang iyon panget pa rin lasa lalo na kapag sumayad siya sa dila. Yuck! Pero may naisip ako kung paano mo siya mapapainom! ]

“Paano?” excited kong tanong para gumaling na ng tuluyan si kuya.

[ Ihihi! Halikan mo tapos sabay pasok mo sa bibig niya yung gamot gamit dila mo o kaya, sabihin mo may reward siyang kiss from you kapag ininom niya. What do you think? Brilliant idea! Its a win-win situation! Bongga! ]

“Ulol ka! Akala ko pa naman matino isu-suggest mo! Baboy nito!” kaloka. Akala ko talaga matino ang isu-suggest. Todo abang pa man din ako. Psh.

Pero, ano kaya kung subukan ko iy- Ack! Very wrong! Baka ma-beast mode siya at palayasin ako ng wala sa oras. Huhuhu.

[ Hahaha! Pero kung gusto mo talaga siya mapainom ng gamot eh di linlangin mo. ]

“Linlangin?” ano iyon?

[ Durugin mo yung gamot tapos ihalo mo sa juice. Wag sa tubig ha? Wag tanga dahil obvious iyon. ]

Parang magandang ideya iyon ah pero. .

. . parang niloko ko na rin si kuya kung gagawin ko iyon.

“Wag nalang pala pero thank you sa suggestion.”

[ Wow. Nag effort pa ako mag suggest tapos sabay ayaw gawin? Hay. Anyway, ang loyal ah? Yiiee! Kilig si ako! Hahaha! ]

“Sira! O’sya, bukas na tayo magkwentuhan pagpasok ko at babalikan ko pa si kuya. Bye!”

[ Sige, bye! Ingat ka lang ha? Balita ko, nagiinit daw ang mga may lagnat kaya baka madali ka ng kuya mo. Ikaw rin. Hahaha! ]

In-end ko na ang call kasi puro na siya tawa. Malamang kabalbalan na naman naiisip ng baklita. Sira talaga. Talagang magiinit ’yon eh nilalagnat nga eh. Hahaha.

Kinuha ko ang binili ko kanina at bumalik sa kwarto. Naabutan kong nanunuod si kuya ng tv na about sa mga kotse ang tema. Hindi niya ako pinansin dahil busy siya sa panunuod.

Umupo ako sa gilid ng kama at inabot sa kanya ang binili ko na favorite niya. Napakurap pa siya ng iabot ko iyon sa kanya.

Hihihi. Ang cute niya. Parang bata na nanginginang ang mga mata sa binigay ko.

Hindi man siya nag thank you, sapat na sa akin na makitang lantakan niya agad yung bigay ko habang nilalantakan ko yung jelly beans ko. Yum! Ang cute talaga nitong mga beans. Bukod sa shiny ang tamis-tamis!

Narinig kong naubo si kuya kaya kaagad akong nagsalin ng tubig sa baso at inabot ito sa kanya. Nabulunan na sa katakawan. Hahaha. Joke. Quiet lang kayo ha?

Nang okay na siya ay napansin kong may chocolate sa gilid ng labi niya kaya pinunasan ko iyon gamit ng daliri ko. Hindi kasi bagay sa kanya ang pagiging madusing. Hahaha.

Napatingin ako sa kanya ng maramdaman kong nakatitig siya sa akin. Ako ang unang nag-iwas ng tingin kasi para akong kinakain ng buhay ng mga mata niya. Pinunasan ko ulit siya at chineck ang kanyang body temperature. So far, mas okay na ’tong body temp niya kesa kanina. Buti na nga lang at hindi ko naisipan na isugod agad siya sa hospital.

Actually, hinihintay kong matapos siya sa panunuod para makumbinsi ko siya na uminom ng gamot at ng tuluyan na siyang gumaling kaso sa tagal ng pagkaka sandal ko sa headboard at pagtitig sa pinapanuod niya na hindi ko naman nage-gets ay unti-unti akong nakaramdam ng pagka antok. Siguro iidlip muna ako.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XI )

Guess it’s true, I’m not good at a one-night stand

But I still need love ’cause I’m just a man

These nights never seem to go to plan

I don’t want you to leave, will you hold my hand?

Geez. Naiwanan ko bang naka-play ang cellphone ko? Wala akong maalala na nagcellphone ako bago ako umidlip.

At bakit para yatang naging bedroom voice ang boses ni Sam Smith? Anyway, maganda siya ah. Ang sarap pakinggan. Di ko na nga muna imumulat ang mga mata ko.

Ang sarap din ng tandayan ko ngayon. Ang bangu-bango. Hindi ko naman nilalagyan ng fabric conditioner ang mga nilalabhan ko pero bakit ang bango nito ngayon? Hmm. .

Oh, won’t you stay with me?

’Cause you’re all I need

This ain’t love, it’s clear to see

But, darling, stay with me

Sa sobrang ganda ng boses ni Sam Smith at sa meaning ng kanta niya, para tuloy nafi-feel ko na ang pagdampi ng kamay niya sa mukha ko na para bang hinehele ako.

Why am I so emotional?

No, it’s not a good look, gain some self-control

And deep down I know this never works

But you can lay with me so it doesn’t hurt

Kung panaginip man ito, susulitin ko na ang chance ko na nayayakap ko si Sam Smith tutal parang hinahaplos niya talaga ang mukha ko.

Eh? Bakit tumigil? Bakit siya tumigil?

Lowbat na ba cellphone ko? Pssh.

Bakit nga ba hindi malo-lowbat? Hindi ko naman kasi maalala na nagplay ako ng music dahil nga hinihintay kong matapos si kuya ng panunuod niya ng tv kasi papainumin ko nga siya ng gamot.

Bigla akong napadilat ng mga mata ko ng ma-realize ko ang huling linya na pumasok sa isip ko. Shit! Oo nga pala! Binabantayan ko siya kasi may lagnat siya!

Tatayo na sana ako ng biglang may kamay na pumigil sa akin na muntikan ko ng ika-sigaw sa gulat kaya mabilis kong tinrace ng mga mata ko ang pinanggalingan ng kamay na pumigil sa akin. . uh-oh. Shit.

“G-g-good morning, k-kuya.” oha, ngumiti pa ako n’yan kahit na nagkakarera na sa kaba ang puso ko. Takte na iyan! 

Tumitig lang siya sa akin at hinahaplos ang buhok ko. Wala salitang lumabas sa bibig niya pero ewan ko ba. Nakaka kuryente na masarap sa feeling ang ginawa niya.

Ilang minuto din kaming nakahiga at magkayakap sa isa’t-isa habang nagha-hum siya ng kanta ng The Goo Goo Dolls na Iris ng mag decide kami na bumangon at mag asikaso. Ewan ko ba. Medyo nawe-weirduhan ako sa inaakto niya ngayon. Sinapo ko ang leeg at nuo niya at nakahinga ako ng maluwag ng wala na siyang lagnat. Amazing! Pero teka, hindi pa siya dapat pumasok o mag trabaho kasi baka mabinat siya.

“Kuya, pupunta ka pa rin ba ng school?” inilapag ko sa mesa ang niluto kong breakfast at ang tinimpla kong kape niya.

“Yes.” tipid niyang sagot.

“P-pero kuya. . baka mabinat ka.”

“I can handle myself now.” napansin ko ang pagkunot ng nuo niya sa pagaalala ko sa kanya.

Hay. Miss ko na tuloy agad yung moment namin kanina pati na rin yung kahapon. Kung sabagay, parang ngayon lang siya nangyari kaya ganun nalang ang pagka miss ko kasi for a while hindi siya naging mapanakit physically or verbally sa akin.

I mean, he was sweet, right?

Sabay kaming pumunta ng school at humiwalay na ako agad sa kanya pagkababa ko ng kotse.

Nandito na kaya si Pearl?

“BBBAABBBEEE!!!” dinig kong tawag ng walang hiyang babae habang lumilinga ako sa paligid para hanapin siya. Jusko. Eskandalosa talaga. Hahaha.

“Anong paandar iyan?” tinaasan ko siya ng kilay sabay pabirong hinampas siya sa braso. Mamaya makarating ’to kay kuya eh di lagot na naman ako sa kanya.

“Wala lang. Hahaha! Gusto ko lang i-try na itawag sa iyo. Oh kamusta na? Chikahan mo na ako ng happenings sa inyo kahapon at baka maalala ko na best of friends tayo.” saad niya at umakbay sa akin.

“Tara dun sa hagdan papuntang library. Duon ko ikukwento. Jusko, parang krimen naman ang hindi ko pagpasok kahapon!”

“Talaga! Kung alam mo lang nangyari kahapon ng wala ka.” kinabahan ako bigla sa sinabi niya kaya mabilis naming tinungo ang hagdan papuntang library. Wala kasing tumatambay dito ng ganitong oras kaya sure akong safe ang kwentuhan naming dalawa.

“Oh dali. Simulan mo na!” kinikilig niyang utos. Takte. Kabalbalan siguro inaabangan nito na sabihin ko.

“Ayun nga. The day before yesterday, nagsabi si kuya sa akin na sasabay siya papuntang school kasi may meeting yata silang mga shareholders.”

“Ah kaya pala.” tumangu-tango siya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.

“Anong kaya pala?”

“Mamaya ko na sasabihin. Tuloy mo lang kwento mo.”

“Kaya ang nangyari kahapon, madaling araw palang ay nag asikaso na ako para maagang makaalis at para sana hindi ako makasabay ni kuya kaso nagulat ako ng paglabas ko ng gate ay nanduon na siya at hinihintay ako! My god, so wala na akong choice kundi sumabay sa kanya at ng papasok na ako sa kotse niya dun ko napansin at nalaman na nilalagnat siya. Muntik pa kaming mag away kasi ayaw niya pang sumunod sa akin.”

Saglit akong tumahimik at muling nagkwento.

“At ayun. Sumunod naman siya sa akin eventually. Parang batang paslit nga siya kahapon kasi hindi siya gaanong nagsusungit. Tapos. .”

“Tapos? Wait nga! May nakaligtaan ka sa kinwento mo! Di ba, ikaw nag-alaga sa kanya?”

“Oo. B-bakit? Anong nakaligtaan?” may hindi ba ako nasabi?

“Meron! Ikaw ba nagbihis sa kanya? How was it? Yyiiee!” kinikilig na turan niya kasabay ng ilang sundot sa tagiliran ko.

Takte. Hindi ko talaga ma-gets kung bakit kapag kinikilig kailangan may pa-sundot sa tagiliran. Kundi ko lang best friend ito, nasapak ko na ito eh. Hahaha.

Pero going back, jusko. Yung bihis scene pala kay kuya ang hinihintay niyang ikwento ko. Pati ba naman iyon? Feeling ko talo ko pa ang nag blush-on sa sobrang pula ng pisngi ko ngayon eh. Takte talaga. Naalala ko na naman tuloy yung eksena kahapon at parang slow-mo ’tong ipin-play ng utak ko sa akin. Gosh!

“W-wala! Ang manyak nito! B-bakit pati iyon iku-kwento ko? Saka, normal lang naman na bihis ang g-ginawa ko walang bahid ng kabalbalan!” sagot ko ng hindi man lang tumitingin sa kanya.

“Sus! Dali na!” pamimilit niya with yugyog pa sa balikat ko.

“W-wala nga! Anong sasabihin ko? Na nakita ko ang hubad na katawan niya tapos medyo nahawakan ko ang junior niya tapos ang la-” dire-diretso kong sabi hanggang sa ma-realize ko ang sinabi ko at lalo akong namula. Napasigaw ako habang nakatakip ang dalawang palad ko sa mukha ko. Takte! Nakakahiya! Argh! Ang manyak ko na tuloy!

Halos mangisay naman sa kilig ang baklita sa akin. Hala siya! Isugod ko na kaya ito sa ospital? Ay joke. Albularyo ang kailangan nito!

“My gosh! So nahawakan mo? Oh my gulay! Malaki ba? Mahaba? Wasak kapag naipasok sa iyo?!” dire-diretso niyang tanong kaya binatukan ko.

“Bastos mo!” jusko. Nakakahimatay mga tanungan nitong babae na ito.

“Eh nahawa-” tuloy niya kaso tinakpan ko na ang bibig niya. Whew. Talo pa armalight.

“Tama na kamanyakan. Basta, ang mahalaga okay na siya. Kung ako lang masusunod, ayaw ko pa siya na tumuloy ngayon dito kasi baka mabinat kaso wala eh. Boss siya eh!”

“Oohh so nandito pala siya ngayon?”

Tumango ako sa kanya. “Teka. Ano pala yung balak mong sabihin sa akin kanina?”

“Ah iyon? Well, dahil nga absent ka kahapon, ako ang inulan ng tanong ni Enix mo ng magkasalubong kami sa quad. Alam mo bang pumunta siya sa classroom mo kahapon? Paano ko nalaman? Nabalitaan ko sa mga kaklase mo. Big deal sa kanila na isa sa mga shareholders ng school ang naghanap sa iyo at take note, pinaalam niya sa buong school na aattend siya ng school fest.” kwento niya kaya nahampas ko siya sa braso sa sobrang gulat ko.

“What the fuck?! Seryoso?!” halos pasigaw ko ng tanong. Hala. Seryoso pala siyang gusto niyang pumunta?

At kung ginawa niya iyon kahapon, malamang usap-usapan pa rin iyon hanggang ngayon at hindi malayong hindi iyon makarating kay kuya. Puta! Parang gusto ko ng magpakain ng buhay sa lupa. Anong nalang sasabihin sa akin ni kuya kapag nalaman niya ’yon?

“Oo nga. So ayun. Napag alaman ko sa mga kaklase mo na dahil kilala ka ng isa sa mga shareholder ng school ay nag take advantage sila para manalo ang year level ninyo. Ikaw ang star ng performance! Hahaha! Goodluck, bes!” may matching pa-tapik pa sa balikat ko.

“WHAT?!” tangina this. Argh!

Kung alam ko lang na mangyayari ito eh di sana, hindi ko na brining-up kay Enix ang about sa school fest. Jusko. Ayaw ko pa naman nagiging center of attention on a regular sunny day. Waahhh!!!

Sinubukan kong i-alma sa mga classmates ko ang naging desisyon nila kasi wala namang consent ko ang ginawa nila pero wala. Ako versus ang buong klase. Anong laban ko?

Issue sa kanila kung bakit kilala ko personally ang isa sa mga shareholders ng school. Like, WTF?! Dapat ko ba ’yon sabihin sa kanila?

Mangiyak-ngiyak akong nag-drama kay Pearl ng uwian. Huhuhu. ’Yung kahihiyan ko. My gosh! Magkakalat lang ako sa stage eh!

Lagot talaga ’yang si Enix sa akin kapag nagkita kami! F.O na agad! Huhuhu.

Gusto ninyo bang malaman kung ano ang napagdesisyunan ng klase ko na gawin? Well, magpe-perform daw kami at ako ang lead. At hindi lang ito basta performance dahil sasayaw ako at kakanta. Puta talaga.

Kung sakali mang panuorin ako ni kuya malamang kung hindi siya mamatay sa kahihiyan sa gagawin ko on stage ay pagti-tripan niya ako ng bonggang-bongga. Puta.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XII )

“Bes, ito. Try mong pakinggan.” sabi ni Pearl sabay abot sa akin ng headset na naka-connect sa laptop. Nandito siya bahay namin ni kuya. Wow. Maka-namin eh ’no? Well, going back, sinuggest kasi ng mga classmates ko na ako na ang pumili ng kanta na gusto ko at sila na ang bahala sa dance steps at kung anu-ano pa.

Kung ako lang ang masusunod, gusto ko sana kanta ni Jennifer Lopez or Ariana Grande o kaya Britney Spears kaso baka mabugbog ako ng mga classmates kong lalaki na kasama ko magpe-perform. Sila kasi ang backup dancers ko. Bakit kasi hindi mga babae ginawang backup dancers ko? O bakit kaya hindi nila naisip na mag-crossdress ako? Pero syempre joke lang yung last part. Baka may makakilala sa akin na dumadayo ng club eh di wala na. Finish na career ko. Hahaha.

“Ang panget! Ayaw ko nito!” sabi ko with matching eye roll pa at balik sa kanya ng headset.

Tumayo ako sa pagkakasalampak ko sa sahig sa sala kung saan kami naka-pwesto ni Pearl at pumunta ng kusina para magluto ng pagkain.

Ilang minuto din akong nakatayo sa harap ng ref hanggang sa maisip kong magluto ng spaghetti.

Habang nagluluto ako nagulat ako sa sigaw ni Pearl kaya muntikan na akong mapaso.

“WOO! ITO NA! NAKITA KO NA!” nagtatakbong lumapit sa akin si Pearl na akala mo nakita niya na yung one piece na hinahanap nila Luffy.

“Wag ka nga mag-violent reaction!” sita ko. Umupo siya sa dining table at inilapag ang dala niyang laptop. Excited ang loka iparinig sa akin ang kung ano mang kanta na nahanap niya. Sira talaga. Buti wala si kuya dahil kung hindi, mapapagalitan ako sa ingay niya. I mean, kaming dalawa. Tsk tsk.

“Tara, merienda.” aya ko habang nilalagay sa tabi niya yung niluto kong spaghetti.

Tumayo siya para kumuha ng plato’t tinidor samantalang kumuha naman ako ng juice na nasa ref at mga baso.

“Hahaha! Excited na talaga ako na makitang manalo ang year ninyo sa school fest!”

“Baliw ka?! Di ba kasama din ang year ninyo sa school fest?”

“Yep. Kasama. Pero gusto ko yung year ninyo ang manalo para hindi nakakahiya kay Enix. Papanuorin ka pa man din niya.”

“Ulol siya! Puta na iyan! Napahamak ako dahil sa kanya!” naiinis pa rin talaga ako dahil sa ginawa niya.

“Sus. Nakakakilig nga eh! Ito naman, ang OA. Gusto lang niya na mapalapit sa’yo, duh?”

“Pearl, alam mo namang sa cr lang ako may karapatan na kumanta di ba? At yung pagsayaw, wala iyan sa sistema ko unless nakasalalay ang grade ko.” pero joke lang yung huli kong sinabi. Alam nitong marunong akong sumayaw. Sayaw malandi nga lang. Hahaha.

“Ulol! Sa Cr ka dyan. Ang sabihin mo, ayaw mo lang kumanta kasi nahihiya ka. Maganda kaya boses mo. Saka, if I remember it right, nanalo kang first place dati sa school ninyo ng kuya mo. Ano? May sasabihin ka pa?” sabi niya na balak pa akong tusukin ng hawak niyang tinidor.

Napayuko ako sa hiya ng maalala ko ang tungkol du’n. Tama siya. Hindi naman panget ang boses ko. Kaya lang, nagalit kasi sa akin dati si kuya ng kumanta ako sa school namin. Ewan ko ba. Siguro hindi dahil sa inggit pero dahil ayaw niyang may makaalam na may kapatid siya and on top it, half-brothers lang.

“Eh basta!” iyon nalang ang nasabi ko.

Habang busy kami sa kaka-daldalan ni Pearl ay biglang sumulpot si kuya na nakapambahay.

Nandito siya?! How come na hindi ko alam?! Akala ko pa man din umalis na siya.

Shocks! Hindi naman niya siguro narinig yung mga pinagusapan namin?

Tumingin siya sa amin ni Pearl at abut-abot ang dasal ko sa lahat ng santo’t anito ng tumabi siya sa akin. Katapat ko kasi si baklita. Alam kong kinakabahan din siya dahil sa prisensya ni kuya pero chill lang siya on the outside hindi gaya ko na obvious dahil mukha akong tuod sa pwesto ko.

“Having fun?” tanong ni kuya pero alam ko at ramdam ko na sa kabila ng maiksing tanong na iyon ay marami na siyang panget na naiisip sa amin at lalo na sa akin. Siguro iniisip pa rin niya na syota ko itong baklitang ito gaya ng inaakusa niya sa akin na hindi naman totoo.

“Oo, medyo? Hehe! Excited kasi akong makita itong si Arista na mag-perform sa stage eh, di ba?” sagot ni Pearl at binigyan ako ng maki-isa ka look. Napangiwi ako dahil du’n. Baliw talaga. Bakit niya pinaalam? Nakakahiya.

“Perform? When?” nasabi ko naman na sa kanya before ang tungkol sa school fest ng gabing nahuli niya ako na kausap si Enix sa cellphone pero wala lang akong nasabing date.

“Wala pang exact date pero para iyon sa school fest namin. Gusto mo manuod?”

Jusko. Naloloka ako dito kay Pearl. Chill na chill talaga ang baklita. Kung sabagay, kabado lang ito kapag beast mode si kuya sa akin kasi takot siya na masaktan ako pero kapag hindi eh parang ang close-close nila. Hindi nagpo-po kapag kausap siya.

“I’ll think about it.” sagot niya. Hindi ko siya nilingon dahil alam kong nakamamatay na titig ang ibibigay niya sa akin. Panigurado kapag umalis si Pearl malilintikan ako sa kanya kasi wala akong nasabi tungkol sa performance ko. Ewan ko ba dito kay kuya. Dapat lahat ng schedule ko alam niya pati mga gagawin ko.

“Yes naman! ’O Arista, sige na. Paghainan mo na kuya mo baka magbago pa isip at hindi pa sumipot ng school fest!” utos niya kaya pa-simple ko siyang sinipa sa ilalim ng lamesa at ang baklita humagikhik pa. Puta.

Tumayo ako sa upuan ko at nagsandok ng spaghetti at ibinigay iyon kay kuya. Oo nga pala. Kagagaling niya lang sa lagnat.

“Ano na nga ulit gusto mong ipakinig sa akin kanina?” tanong ko para mawala ang awkward atmosphere.

“Ay oo nga! Ito oh. Si Alvaro Soler ang kumanta. Sofia. Maganda iyan!” sabay abot niya sa akin ng laptop at headset. Habang pinapakinggan ko iyon ay hindi ko maiwasan na sumimpleng tingin kay kuya at takte! Nakatingin siya sa akin.

“Uhm. Okay naman pero hindi ko trip.”

“Takte! Ang ganda kaya saka isipin mo may mga backup dancers ka. Kailangan may energy naman yung kakantahin mo.” sabay pout ng baklita.

Gusto ko ng mga upbeat pero ewan. Paano kung manuod nga si kuya? Nakakahiya! Hehe. Advance ko mag-isip ’no? Naisip ko talagang papanuorin niya ako kahit impossible mangyari.

“Ayaw ko kasi talaga sumayaw! Kung kanta lang, okay pa eh. Ewan ko ba kasi bakit naisipan pa nila na may sayaw.”

“Eh di sabihin mo iyan sa class president ninyo. Pero teka, anong kakantahin mo kung sakali?”

“Saka ko na iisipin. Basta ayaw ko sumayaw.”

“J-Lo kasi galawan mo! Hahaha!” biro niya na kina-kunot ng nuo ni kuya. Patay! Sinipa ko agad si Pearl sa ilalim ng lamesa at pinandilatan siya ng mata at mukhang na-gets niya at nagubu-ubuhan ang loka.

Nang makaalis si Pearl ay hindi na ako nagulat ng tawagin ako ni kuya bago pa man ako maka-akyat ng hagdan.

“What was that huh?” may himig ng inis sa tono niya kaya napalunok ako.

“A-ang alin po, kuya?” shit na malupet!

“Bringing her here. Talaga bang balak mong gawing dating spot itong bahay?”

Ha? Iyon ang kinaiinis niya? Takte.

“K-kuya, hindi k-ko nga po kasi girlfriend si Pearl. B-best friend ko po siya at s-saka tinutulungan lang niya ako para sa s-school fest.” lalong kumunot ang nuo niya at mabilis na lumakad papunta sa kinatatayuan ko at kinwelyuhan ako.

“Listen to me, idiot. I don’t want her going here or anyone that you know. I don’t want to see you flirting with whoever and whenever you want. Understand?” nakipapagtitigan ako sa kanya at napatango nalang.

Ano bang problema niya? Naiinggit ba siya? Pwede naman niyang papuntahin dito yung mga babae niyang walang ginawa kundi mga maka-mundong bagay kasama siya. Hmp!

Mukhang malabo na siyang mabinat. Balik na siya sa kilala kong kuya eh.

Kinabukasan, paggising ko ay wala na si kuya. Nalaman ko na nakaalis na siya para sa business trip niya mula kay Manong Ben. Siya kasi ang naghatid kay kuya.

Papunta ako ng mall ngayon para magliwaliw. Nabo-boring kasi ako sa bahay. Ako lang mag-isa. Kasama ko dapat si Pearl kaso may pinuntahan sila ni Tita Shine at ayaw kong sumama kahit na niyaya ako ni Tita. Hahaha.

“Hahatid ba kita mamaya sa club?” tanong ni Manong Ben habang nagmamaneho.

“ Opo. Miss ko na pumunta du’n. Si kuya kasi eh! Hahaha!“

“Ako rin. Miss ko na makita ang dalagita. Hahaha! Puro binata ang nakikita ko ngayon sa bahay namin at sa bahay ninyo.”

Pagdating ko ng mall ay nagikut-ikot muna ako para tignan kung ano ang pwede kong mabili.

Hindi ako pwedeng bumili ng make up kasi wala si Pearl. Pero pwede akong makabili ng damit. Mabilis lang naman mag excuse na para sa kapatid kong babae ang bibilhin ko kahit hindi naman talaga. Hahaha.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nagikut-ikot dahil ng mapagod ako, tumigil ako sa isang kilalang milktea shop at umorder ng wintermelon. Hindi ako fan ng milktea gaya ng iba kasi mas gusto ko kape or frappè pero dahil puno ang mga pwedeng kong pagbilhan ay dito nalang ako tatambay.

Busy ako sa pagce-cellphone kaya hindi ko napansin na may tumabi na pala sa akin sa table ko. Na-realize ko nalang ng maglapag ito ng isang kahon ng pastry. Take note, rebel bars! My gosh! This is my second favorite next to jelly beans!

“Pinagtatagpo talaga tayo ng tadhana ’no?” nakangiti niyang bungad kaya agad ko siyang hinampas sa kaliwang braso niya.

“Aww. What was that for?”

“May kasalanan ka sa akin! Hmp!”

“What? When?” nagtataka niyang tanong kaya nakipagtitigan ako sa kanya. Wow. Ngayon ko lang na-realized maganda ang mga mata niya. Bagay na bagay sa kanyang bad boy image. Rawr! Hahaha. Ang landi!

“About the school fest. Pearl told me.”

At ang baliw, imbis na itanggi ay ngumisi pa.

“Oh that? Well, as I said before, I want to go there and be with you. If you want, we can have a date after.” sabi niya at umakbay sa akin.

Naiilang kong inalis ang kamay niya sa balikat ko at lumingon sa mga customers na maaaring makarinig sa sinabi niya. Kaloka ito! Lantaran? On a regular sunny day? My gosh. Hindi ba siya nahihiya?

“Umayos ka nga. At saka, naiinis pa rin ako sa iyo. Hindi mo ba alam, dahil sa ginawa mo ipagpe-perform ako ng buong section namin kasi feeling nila mananalo kami? My gosh! Yung kahihiyan ko!” sabi ko at uminom ng bahagya sa milktea ko.

“Really? That’s good to hear. I’ll be able to see you perform infront of me.” nakangiti niyang tugon at hinawakan ang baba ko at lumapit sa akin. Yung lapit na as in maghahalikan kami tapos hinipan niya ang tenga ko na nagbigay ng kiliti sa akin.

“I really like you, Arista. I really do.” bulong niya at kumindat pa sa akin bago tumayo at iwan sa akin ang box ng pastry niya. Teka, iniwan niya ba ito by purpose?

Naiwan akong nakatulala sa pwesto ko. Takte. Ano iyon?

Patay ako nito kay kuya kapag pinatagal ko itong relasyon na meron ako kay Enix. Well, ehem, ano nga ba meron sa amin? Nanliligaw palang siya di ba? Pero, bakit niya ginawa iyon? Waaahh! Hindi ko na alam!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XIII )

Mabilis na lumalakad ang mga araw at sa bilis nito ay baka magulat nalang ako na bukas na ang schoolfest. Looking forward pa naman ako sa bakasyon pero dahil sa nakatakda kong performance ay hindi ko magawang ma-excite.

Sino ba namang mae-excite kung pride mo ang nakasalalay sa darating na schoolfest. Idagdag mo pa ang pressure na pinaparamdam sa iyo ng mga classmates mo na dinadasalan na ang kanilang mga anito’t santo sa bahay para sa ikapapanalo ninyo, given the fact na alam din nilang mataas ang chance dahil kakilala mo ang isa sa mga manunuod. Takte.

Ang nakakainis pa, kung kailan gusto ko makita si kuya saka ko naman siya hindi mahagilap. Oo naman, yes! Aaminin kong miss ko si kuya kahit na walang ginawa iyon kundi saktan ako. At saka kahit papaano, gusto ko rin siya makita kahit isang beses man lang na um-attend sa schoolfest ko. Selfish ba pakinggan?

Nakahiga ako sa couch at nakayakap sa throw pillow ng biglang umilaw ang screen ng cellphone ko na nakapatong sa lamesa.

No need to guess who. Sure akong si Enix ang nag message sa akin.

Ang tindi talaga ng isang ’to. Hindi pa rin tumitigil kahit na may pagkakataong binibigyan ko na siya ng hint na hindi pwede maging kami. Gwapo siya at maraming nagkakagusto sa kanya pero ewan ko ba sa kanya at kung bakit sa isang tulad ko siya patuloy na nagungulit. Kung sabagay, ang ganda ko kasi pang dyossa. Hahaha. Joke lang baka may pumutol ng hair kong mahaba. Oops. Natatapakan mo pala. Hahaha.

[ Hey, babe. Lets go out. My treat. ]

Hindi ko mapigilang mapangiti sa text niya. Ganyan siya sa akin kahit na iniiwasan ko siya minsan. Baka kasi masanay ako eh wala pa sa balak ko na magka boyfriend. Takot ko nalang kay kuya.

Ni-replyan ko siya at tumungo na sa kwarto ko para mag asikaso. Nakakahiya naman kung late akong dumating sa usapan.

Actually, wala pa rin siyang ideya kung saan ako nakatira kasi hindi ako nagpapasundo or hatid sa kanya at iniiwasan ko talaga dahil baka mang trip si tadhana at pagtagpuin sila ni kuya eh di naloko na. Kaya kung magkikita man kami ay diretso sa place na pagkikitaan.

Iniiwasan ko ding malaman niyang galing ako sa mayamang pamilya dahil kapag nangyari iyon ay alam kong magtataka siya kung bakit pa ako nagpa-part time job gayong napaka yaman ni kuya. At saka, malay ko rin ba kung may conflict sa pagitan nila na maaaring ikapahamak ng sino man sa kanila at lalo na ako. OA ko mag-isip ’no? Pero kailangan.

Isang white v-neck shirt at gray faded jeans ang sinuot ko na pinaresan ng black sneakers. Pwede na ito. Casual outfit lang dapat.

Nagkita kami sa isang coffee shop ni Enix at my gosh! Ang gwapo ng loko. Panay ang lingon sa kanya ng mga babaeng nasa luob ng shop. Sorry. Sa akin ’yan. Joke. Hahaha.

“Hey. Ang aga mo.” nahihiyang sabi ko at umupo sa tabi niya.

Takte. Usapan 1 pm pero nandito na siya ng 12:30. Akala ko pa ako ang mauuna sa aming dalawa.

“Actually, I just arrived a couple of minutes ahead from you so, what do you wanna do first? Movie?” nakangiti niyang tanong.

Mukhang kararating niya nga lang talaga. Hindi pa gaanong bawas yung order niyang macchiato.

Ano nga kaya magandang unang gawin namin?

“Tara.” tumayo ako at sumunod naman siya.

Habang naglalakad kami papuntang sinehan ay  napansin kong panay ang lingon niya sa likuran namin. Bakit kaya?

“Are you okay?” tanong ko.

“Yeah.” hinila niya ako papunta sa tapat ng ticket booth at pumili ng pwede naming panuorin.

After naming bumili ng ticket ay pumasok na kami sa luob ng sinehan at dahil sa madilim ay muntik na akong sumigaw sa gulat ng may biglang humawak sa kamay ko. Lumingon ako para tignan kung sino iyon at sumalubong sa akin ang nakangising si Enix. Baliw talaga. Buti nalang hindi horror ang papanuorin namin dahil kung hindi nasuntok ko na siya. Hahaha.

Sa ikalawang palapag sa itaas kami nakaupo, sa bandang gitna. Parang boyfriend ko na si Enix kung makakilos siya. Takte.

I mean, hindi naman siya naiipit sa upuan niya sa laki ng katawan niya dahil may space pa rin naman na makakagalaw siya pero kung makalean sa akin talo pa ang bodyguard sa takot na baka may kumidnap sa akin. Pero syempre, mas malaki pa rin sa kanya ang katawan ni kuya. Aish. Naisip ko na naman tuloy ang isang ’yon. Siguro nga ganun ko na siya talaga ka-miss. Pfft.

Kailan ba siya uuwi? Halos magi-isang buwan na siyang wala.

Sa halos dalawang oras naming dalawa sa luob ng sinehan ay nakaakbay siya sa akin at magkaholding hands ang mga kamay namin na nakapatong sa hita niya. Awkward!

Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit hindi ko magawang mag relax ng mga oras na ’yon. I mean, hindi sa mukhang may gagawin siyang masama at hindi rin dahil sa mukha siyang kahina-hinala pero ewan. Nasabi ko na ito dati kay Pearl at ang sabi lang niya sa akin ay baka dahil naninibago lang ako dahil ang madalas na nakakasama ko at mas kumportable ako bukod sa kanya at kina Tita Shine at Manong Ben ay si kuya kahit na masungit at mapanakit ang lalaking iyon.

Siguro nga. Hindi lang ako sanay. Pero ang sweet naman kasi niya masyado. Gusto ko yung discreet sana para wala ring masabi ang ibang tao na mapang husga sa paligid namin.

“A-ah, Enix yung k-kamay ko.” nahihiya kong sabi habang binabawi ang kamay ko sa pagkakahawak niya. Tapos na kasi yung movie at wala na kami sa luob ng sinehan kaya pinagtitinginan na kami. Ito na nga ba sinasabi ko. Takte. On a regular sunny day pa naman!

Sigurado mas mapula pa sa red crayola ang kulay ng pisngi ko ngayon. Takte. Kung siguro nandito si kuya ay nabigwasan na niya ako kaya buti na nga lang din wala siya. Ewan!

“I heard maganda ang boses mo.” sabi niya which doesn’t sound like a question pero parang sure siyang maganda talaga.

“Sino sabi? Si Pearl?” siya lang naman ang pwedeng magsabi sa lalaking ito eh.

“Yeah pero bihira ka lang daw kung kumanta. Well, may I ask you to sing for me, please?” l

“A-ayaw ko. Nakakahiya!” sabi ko at nag-iwas ng tingin. Lagot iyang si Pearl sa akin kapag nagkita kami. Kakalbuhin ko siya sa kadaldalan niya! Ayan tuloy. Nakaisip ’tong isa ng pwede niyang ipagawa sa akin.

“Why? Sige ganito nalang. I’ll sing too, to be fair okay? Tara.” hindi pa ako nakakapag decide sa sinabi niya ay hinatak niya na ako papasok sa isang karaoke hub. Medyo bossy ah? Hahaha.

Pagkapasok namin sa ni-rent niyang room ay agad kong kinuha ang isa sa dalawang song book na nanduon. Takte. Malamang hindi siya papayag na isang kanta lang gawin ko dahil for an hour niyang ni-rent ang room na ito. Dapat kasi sa arcade nalang kami nag videoke kaso kapag duon, paniguradong makaka-agaw kami ng pansin at baka videohan pa at kumalat sa social media at mapanuod ni kuya at syempre katapusan ko na kapag nangyari iyon. Sige na nga. Dito nalang. Medyo gusto ko rin namang kumanta para mag vent out ng stress.

“Ikaw maunang kumanta.” sabi ko habang naghahanap ng pwede kong kantahin sa hawak kong song book.

“Bakit ako? Ikaw dapat.” nakangiti niyang tanong habang naghahanap din ng kakantahin niya.

“Luh. Ikaw na. Ikaw naka isip nito eh.” pangungumbinsi ko kasi siya naman talaga may idea nito.

“Kung hindi ka lang malakas sa akin eh.” nakangisi niyang sabi at kinuha ang remote na nasa ibabaw ng lamesa at tinipa ang numero na kakantahin niya.

Buti at nakakita na ako ng pwede kong kantahin ng marinig kong tumugtog ang intro ng kakantahin ni Enix at hindi ko mapigilan na hindi matawa pero deep inside kilig din ang lola ninyo. Paano ba naman kasi yung song choice niya is Nothin’ On You ni B.O.B ft Bruno Mars at legit guys, ang swabe ng pag rap niya. Medyo nakakailang kasi panay ang tingin niya sa akin na para bang may pinapahiwatig thou alam ko namang may gusto siya sa akin (woo! haba ng hair ko!) pero alam naman din niyang hindi pa pwede na baka hindi na talaga dahil kay kuya. Hahaha!

“Oh ayan na ah! Kumanta na ako.” inabot niya sa akin yung mic at itinipa ko ang numero na kakantahin ko.

Hindi ko rin alam bakit ito ang napili kong kantahin. Jusko. Ang kahihiyan ko! Pero di bale, siya lang naman ang kasama ko. Wag lang sana niyang i-video kundi sasapakin ko siya. No joke. Hahaha.

“Oh, oh! Ano iyan?” react ko ng makita kong balak niya akong videohan. Sapakin ko na ba? Kai-isip ko lang kanina, ayan nangyayari na.

“Remembrance.” nakangiting sagot niya.

“Luh, itago mo iyan kundi ’di na ako kakanta. Ikaw rin.” nag pout ako para magpa cute, I guess? Ganito kasi ginagawa ni Pearl kapag kinokonsensya niya ako minsan eh. Hahaha.

Bumuntung-hininga siya. “Sige na nga. Picture nalang please?” siya naman ngayon ang nagpa cute at nag puppy eyes sa akin. Shuta! Ang cute niya! Argh! Ang landi ko! Hahaha!

“S-sige. Basta wag mo ipo-post.”

Naka dalawang click siya sa camera ng phone niya at pigil ang kilig ko dahil sa larawan namin na rumehistro sa screen. Yung una ay nakadikit lang yung kaliwang braso niya sa kanang braso ko which is okay. Pero yung pangalawa. . ano kasi. . patay ako nito kay kuya kung sakaling kumalat ito sa social media pero nangako naman si Enix na hindi niya ipo-post kaya safe ako. Yung pangalawa kasi is naka akbay siya sa balikat ko at isinandal niya ang ulo ko sa balikat niya. I mean, sige, ako na si mababaw kiligin pero kasi aahhh! Hindi ko mapigilan na hindi kiligin! Crush ko na yata ’tong si Enix. Patay!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XIV )

Itinuon ko nalang ang atensyon ko sa harap ng videoke at hinawakan ng mahigpit ang mic para kastiguhin ang sarili ko.

Yes, I do, I believe that one day

I will be where I was

Right there, right next to you

And it’s hard, the days just seem so dark

The moon and the stars are nothing without you

Your touch, your skin, where do I begin?

No words can explain the way I’m missing you

Deny this emptiness, this hole that I’m inside

These tears, they tell their own story

Told me not to cry when you were gone

But the feeling’s overwhelming

It’s much too strong

Can I lay by your side?

Next to you, you

And make sure you’re alright

I’ll take care of you

I don’t want to be here

If I can’t be with you tonight

I’m reaching out to you

Can you hear my call?

This hurt that I’ve been through

I’m missing you, missing you like crazy

Told me not to cry when you were gone

But the feeling’s overwhelming

It’s much too strong

Can I lay by your side?

Next to you, you

And make sure you’re alright

I’ll take care of you

And I don’t want to be here

If I can’t be with you tonight

Lay me down tonight

lay me by your side

Lay me down tonight

lay me by your side

Can I lay by your side?

Next to you..

you..

Hindi ko maintindihan ang sarili ko ng mga oras na iyon dahil ang tanging nasa isip ko ay si kuya. Siguro dahil naalala ko na kumanta din siya ng Sam Smith ng araw na magising akong nakatabi sa kanya after niyang magka sakit.

“Ang ganda talaga ng boses mo.” sabi niya na hindi ko masyadong nadinig kasi halos pabulong na.

“Ano?” tanong ko at inilapag ang mic sa sidetable katabi ng songbook.

“Sabi ko, ang ganda pala ng boses mo. Dapat lagi kang kumakanta para mas lalo akong mainlove sa iyo.”

Mahina kong sinuntok ang braso niya.

“Sira. Kung pwede lang kumanta kahit anong oras na gustuhin ko kaso. .”

“Kaso?”

“. . Busy ako. Hahaha.” pero ang totoo, gusto ko sanang sabihin na magagalit ang kuya ko sa akin. Ayaw nga kasi niya akong marining na kumakanta di ba? Naikwento ko naman na iyon sa inyo dati pero syempre di ko pwedeng sabihin iyon sa kanya.

Maayos ang kinalabasan ng pagvi-videoke namin kahit inabot kami ng 7 pm. Nag enjoy ako saka wala naman si kuya sa bahay kaya okay lang kahit na late ako umuwi.

“Sabay ka na sa akin. Hatid na kita.” aya ni Enix habang naglalakad kami papuntang parking lot.

“Naku, hindi na. May dadaanan pa kasi ako. Mauna ka na sa pag uwi.” hindi niya pwedeng malaman na may sundo ako dahil bukod sa nagta trabaho ako sa Paradise Hunt bilang waiter at isang estudyante sa isang exclusive school bilang scholar ay hindi niya pwedeng malaman na mula ako sa mayamang pamilya at may kapatid ako na shareholder gaya niya.

Ang hirap naman ng sitwasyon ko. Masakit sa bangs ha!

“Don’t tell me papasok ka pa sa bar?”

“Huh? H-hindi.”

“Hindi ka naman pala papasok eh. Hatid na kita. Gabi na oh. Delikado na ang umuwi ng ganitong oras mamaya kung mapano ka pa sa daan. Sige na.”

“Hindi. Wag na. Okay lang lang talaga Enix kahit hindi mo na ako ihatid. Ikaw? Hindi ka pa ba hinahanap sa inyo?” galing ko mag change topic ’no? Hahaha.

“No one’s gonna look for my whereabouts dahil mag isa lang ako sa bahay.”

“Ah.” so, living alone pala siya? Cool.

“Pero dahil mukhang nahihiya kang ihatid kita sa inyo dahil baka asarin ka ng mga kasama mo sa bahay ay sige. Hindi na ako magpupumilit na ihatid ka basta mangako ka sa akin.”

“Na ano?”

“Na iingatan mo ang sarili sa ngayon hanggang sa ako na ang gagawa nu’n para sa’yo.” feeling tumigil ang mundo sa sinabi niyang iyon lalo pa ng halikan niya ako sa kaliwang pisngi ko.

Hanggang sa makaalis siya at maiwan ako mag isa sa parking lot ay lutang pa rin ang isip ko dahil sa nangyari. Lagot na. Kung ganyan ng ganyan si Enix sa akin hindi malabong hindi ako mahulog sa kanya at mukhang magkakasala ako ng malaki kay kuya.

“Oh kamusta ang lakad ninyo ng kaibigan mo?” tanong ni Manong Ben habang nagda-drive.

“Okay naman po. Masaya.”

“Eh bakit parang ang lalim ng iniisip mo?”

“Po?”

“Ang lalim kasi ng iniisip mo magmula ng pumasok ka dito sa kotse at kung hindi pa ako pumreno kanina dahil sa stoplight ay baka hanggang ngayon nakatulala ka pa rin.”

“Ganun po ba? Sorry.” hindi ko kasi maiwasan na mag isip ng magiging kahihinatnan ko kapag nalaman ni kuya ang tungkol sa sikreto ko at ang pagkakaruon ko ng relasyon kung sakali man sa kapwa niya shareholder sa eskwelahan na pinapasukan ko.

“Ano bang bumabagabag sa iyo na bata ka?”

Ipinatong ko ang magkabilang siko ko sa front seat at bumuntung-hininga. Okay lang na mag-open up ako sa kanya kasi siya lang ang close ko sa mga tauhan ni kuya at alam kong maiintindihan niya ako.

“Tingin ninyo po ba itatakwil ako ng tuluyan ni kuya kapag nalaman niya na bakla ako?” parang umikot ang tiyan ko sa tanong ko na iyon at hindi ako makahinga sa paninikip ng dibdib ko.

“Naku, mahirap sagutin ang tanong mo na iyan. Hindi ko kasi hawak ang takbo ng pagiisip ni Sir Quilo pero natural lang na magalit siya kapag nalaman niya ang tungkol sa bagay na iyan pero alam kong hindi ka niya kayang itakwil bilang kapatid dahil ikaw lang naman ang meron siya.”

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

“Ang mga materyal na bagay ay madaling nawawala pero madaling palitan pero ang pamilya ay kahit kailan hindi matutumbasan ng ano mang yaman at hindi ito napapalitan.”

“Sa tingin ninyo po ba, iyon ang dahilan kaya ako pinabalik ni kuya sa bahay ni Papa at Tita Keiko?”

“Iyon marahil ang dahilan. Kailangan ninyo ang isa’t-isa, Arista, dahil alam ko at nararamdaman ko na mas kailangan ka ni Sir Quilo higit sa inaakala mo.” kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko sa sinabi ni Manong Ben at sana ay ganun nga talaga dahil hindi ko rin naman ma-imagine ang sarili ko kung wala si kuya sa tabi ko.

Pagdating ng bahay ay dumiretso agad ako sa kwarto ko at humiga. Nakatitig ako sa kisame habang iniisip kung kamusta na si kuya, kung nagpapaka pagod na naman ba siya, kung nakaka kain ba siya ng maayos. Hay.

Napakuha ako ng cellphone ko sa bulsa ko ng bigla itong mag ring. Akala ko si Enix pero si Pearl pala ang tumatawag. Bakit kaya?

“Oh napatawag ka?”

[ BESSIE! ] 

Nilayo ko ng bahagya sa tenga ko ang phone ko at napagpasyahan na i-loudspeaker nalang. Bakit ba kasi ang lakas ng boses niya? Para namang bingi ako. Hahaha.

“Calm down, miss. Masakit sa tenga.”

[ I don’t care, bessie! Online ka? ]

“Bakit?” bigla akong kinabahan dahil something sa social media ang tanong niya. Oh my gosh! Hindi kaya inupload ni Enix yung picture namin kanina? Fuck! Sabi niya hindi niya iu-upload eh!

[ May nabasa kasi ako about sa kuya mo na may fiancè na siya! ]

“WHAT?!” yes, literal akong sumigaw sa gulat.

Bakit hindi ko alam? Bakit walang nabanggit sa akin si kuya about du’n? Paano na? So, aalis na ba ako sa bahay na ito kapag nagpakasal sila ng babae niya? Iiwan niya na ako?

[ OA, bessie ah! So ayun nga mag online ka para mabasa mo kasi surprise din ako. ]

Mabilis pa sa alas kwatro kong inabot ang laptop ko at nag online para hanapin yung link na about kay kuya and sa sinasabing fiancè niya. Hindi ko alam bakit pero naiinis ako na maiiyak.

[ Ano na ’te? Nakita mo na ba? ]

“Oo. Wait, binabasa ko pa maigi.” pero hindi ko maintindihan ang binabasa ko kasi mainit ang ulo ko at ramdam ko ang pagkakaruon ng linya ng nuo ko which is bad for me kasi pwede akong magka wrinkles.

“Hindi naman maganda yung babae! Maputi at makinis lang gaya ng ibang kinakama ni kuya!”

[ Kaya nga eh pero mukhang galing sa mayamang pamilya din yung girl. ]

“Baka business partner ni kuya sa company at malulugi na siguro ang company nila sa side ng babae at fixed marriage ito!”

[ Wow. Galit na galit? Selos ka? ]

“Gaga! Bakit ako magse-selos? Naiinis lang ako kasi I don’t know any of these things! Eh kung meron na pala siyang fiancè, anong ibig sabihin ng pagdadala niya dito ng babae sa bahay kailan lang? Alam mo ba dahil du’n napahamak ako! Argh!”

[ Ha? Pinagsasasabi mo bessie? Wait! What? Nagdala ang kuya mo d’yan ng babae sa bahay ninyo? At anong napahamak ka dahil du’n? Wala ka yatang nakwento na ganyan sa akin?! ]

Bigla kong narealized kung anong katangahan ang nagawa ko. Sa sobrang inis ko di ko napigilan na mag burst out. Patay na! Siguradong hindi ako titigilan ni Pearl hanggat hindi ko ito kinukwento sa kanya.

[ Wag ka ng mag isip ng idadahilan mo sa akin or isisinungaling mo. Huli ka na. Anong about dun sa babae at sa nangyari sa’yo ha? Magsabi ka! ]

“Ah, eh wala lang iyon.”

[ Anong wala? Arista Gabriel! Isa! ]

“Wag mo na kasi alamin pa. Okay naman na.”

[ Dalawa! ]

“Saka medyo ako rin naman at fault du’n.”

[ Tatlo! Magku-kwento ka or sasabihin ko kay Enix na kapatid mo ang isa sa shareholder ng school? ]

Wow. Galit na si Pearl sa akin dahil tin-threat niya na ako kasi sanay siya na lahat sa akin alam niya dahil best friend ko nga siya at para ko na rin siyang nakatatandang kapatid kung kumilos.

“Ito na, ito na! Nangyari iyon ng umuwi ako sa bahay after kong manggaling sa inyo. Remember yung araw na pina freeze ni kuya ang bank account ko? So ayun, after kong makauwi ng bahay ay naabutan ko siya na may ka-you know sa kusina namin at madilim sa bahay nu’n kaya ng buksan ko ang ilaw ay nagalit siya sa akin at muntik na akong palayasin ng bahay.” kwento ko pero syempre iniba ko yung huli dahil hindi niya pwedeng malaman yung totoong nangyari sa pagitan namin ni kuya. Sa aming dalawa lang iyon at ngayong naalala ko na naman ay hindi ko maiwasan na pamulahan ng mukha.

[ Oh my god! Totoo? ]

“Hindi, joke lang! Kasasabi ko lang di ba?” lumalabas ang pagiging sarcastic ko kapag ganitong naiinis ako.

Ang sama ng tingin ko sa picture ni kuya at ng babae na naka angkla sa braso niya. Sarap nila sunugin ng buhay! Argh!

[ Woah, woah! Why do I smell that you’re being jealous talaga bessie? ]

Kahit hindi kami magkaharap ngayon ni Pearl alam na alam ko ang mukhang malisyosa na meron siya ngayon.

“I’m not and I’ll never be! I’m just pissed!”

[ Well, sige. Sabi mo eh. Pero anyway, nakahanap ka na ba ng ipe-perform mo sa schoolfest? ]

Oo nga pala. Buti pinaalala niya dahil kinukulit na rin ako ng class president namin about du’n.

“Meron na.” kanina ko nga lang na-discover ang kantang iyon habang nagbbrowse ako sa youtube bago mag aya si Enix na lumabas.

[ So, iki-claim mo na ba ang panalo ng section ninyo? ]

“Hindi. Hahaha!”

Pagtapos naming mag-usap ay bumalik ang atensyon ko sa laptop ko at nag youtube para makalimutan ang inis ko kay kuya. Magpa practice nalang ako ng ipe-perform ko para kung sakaling manuod siya hindi siya madisappoint sa akin. Pero sana hindi niya isama yung fiancė niya dahil mawawalan ako ng gana kapag nagkataon. Tsk.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XV )

“Pasok sa banga, bessie! Hindi halatang bakla ka sa galaw mo.” puri ni Pearl habang nagpa practice ako sa harapan ng salamin sa kwarto niya. Wala si Tita Shine ngayon dahil pumunta ng probinsya at dahil wala si kuya sa bahay ay mago-overnight ako sa bahay nila Pearl para may kasama siya. Bakit ko di ba? Hahaha.

“Buti nga nagustuhan ng backup dancers ko ang napili kong kanta saka may naisip na rin kasi silang magiging get-up namin.”

“Bakit pala iyan ang napili mong kanta?”

“Ha? May problema ba?”

“Wala. It’s just that there’s something about the lyrics. Like it speaks about a one-sided relationship. Parang ikaw sa kuya mo.”

Napatigil ako sa pagsa-sayaw at nag make face sa harap niya na ikinatawa niya.

“Ano? Tama ’no?” malisyosa siyang ngumiti at ipinatong ang kanang palad niya sa baba niya.

“H-hindi ah.” nag iwas ako ng tingin kasi feeling ko namumula na parang red crayola ang mukha ko.

“Sus. Umamin ka nga, baks.”

“Anong aaminin ko?”

“May gusto ka sa kuya mo ’no? Hmm?”

“Wala! Baliw ka! Kuya ko siya kaya bakit ako magkakagusto sa kanya? Naka drugs ka ba at kung anu-ano mga pinagsasasabi mo?!”

“Eh bakit ganyan ka maka-react? Tapos ng nalaman mong may fianceè na siya, ang oa din ng naging reaction mo sa phone. Arista, walang masama kung magka gusto ka sa kanya.”

“Pearl, lilinawin ko lang na magkapatid kami.”

“Half brothers.” pagpapaalala niya.

“So? Anong pinupunto mo?” tinaasan ko siya ng kilay at umupo sa sahig katapat niya na nakaupo sa gilid ng kama.

“Hindi masama kung magkagusto ka sa kanya kasi malay mo may dahilan siya bakit ganun ang trato niya sa’yo at kung bakit hindi niya sinabi ang about sa pagkakaruon niya ng fiancè. Marahil iniisip niya ang mararamdaman ng pinakamamahal niyang kapatid which is ikaw.”

“Sana nga ganun kaso alam kong hindi.”

“Paano mo nasabi?”

“Basta.”

“Basta ako, sinasabi ko sa’yo, may something sa relationship ninyo ng kuya mo at ikaw sa kanya na siguro hindi mo lang ma-figure out sa ngayon. Baka marealize mo iyon if the other person tries his best to enter into the picture.”

“Sino?”

“Si Enix. There’s also something about that guy. I don’t know. Kilala mo ako, bessie at ganun din ako sa’yo. Babae pa rin ako and don’t underestimate our senses about things that are about to happen.”

“Wow. Ang deep ha? Sinaniban ka ba ni Madam Auring?” biro ko sa kanya para mag light ang mood sa pagitan namin pero umiling lang siya at ngumisi.

Impossible talaga mangyari ang kung ano mang tumatakbo sa isip niya. Hindi ako pwedeng magkagusto kay kuya dahil magkapatid kami at kung sakali mang meron, hindi ko iyon ipapaalam at hindi na rin niya dapat pang malaman dahil wala itong patutunguhan na maganda.

Naglalakad kami ni Pearl sa hallway ng school papuntang canteen dahil maaga kaming pumasok at dahil inabot kami ng katamaran na dalawa, hindi kami nag asikaso ng breakfast sa bahay ng biglang makasalubong namin si Enix.

“Good morning ladies.” nakangiting bati niya sa amin. Napalingon pa ako dahil sa bati niya dahil akala ko may nakasunod sa amin pero wala.

“Ang aga mo umakyat ng ligaw dito sa bestfriend ko ah?” natatawang bungad ni Pearl na siniko ko kasi bukod sa nakakahiya kay Enix ay baka biglang may estudyanteng sumulpot at makarinig sa sinabi niya.

“I just want to start my day right by seeing him and y’know, early bird catches the worm, right?”

Napakunot ang nuo ko.

“Bakit ako naging uod?”

“Bessie minsan shunga ka. Antok ka pa? Ibig sabihin, gusto ka ng bakuran ni Enix your love para wala ng makalapit sa’yo. Am I right?” nag thumps up sign ba ang bakla na sinang ayunan naman ni Enix na nakangiti pa ng todo.

“Ewan ko sa inyo.” iniwan ko sila at pumasok ng canteen para um-order ng kakainin ko.

“Samahan mo nalang si Pearl at ako na ang bahala bumili ng pagkain.” napalingon ako kay Enix sa sinabi niya.

“W-wag na. Ako nalang! May pera kami saka nakakahiya sa’yo at baka may makakita at may masabi pa sa amin na hindi maganda ni Pearl.”

Pinitik niya ang nuo ko at ginulo ang buhok ko. “I don’t care kung may makakita sa akin na kasama ka or kayo ni Pearl. What matters to me is my time I spent with you and besides, bakit mo kailangang isipin ang ibang tao? Just let them say what they want to say and think because at the end of the day, you’re the one who knows best of yourself.” marahan niya akong tinulak palayo sa kanya at pumunta ng counter para mag order ng kung ano kaya sinunod ko nalang ang sinabi niya dahil nakita kong kinawayan ako ni Pearl mula sa bakanteng pwesto kung saan siya nakaupo.

“Yiiee.” asar sa akin ni Pearl na katapat ko.

“Tigilan mo ako ha! Umagang-umaga binubugaw mo ako.” nagkunwari akong naiinis sa kanya na eventually ay hindi umubra.

“Sus. Tumatanggap ako ng thank you bessie kaya wag kang mahiyang magsabi.”

Kapwa kaming nailing at ngumiti sa isa’t-isa. Ikaw na talaga magkaruon ng bestfriend na sabog ay ewan ko nalang.

“Ay wow! Ang dami! Parang balak mong sirain ang maganda naming figure ni Arista sa mga inorder mo.”

“Ayaw ko lang na magutuman kayo lalo na itong isang ’to.” sabi ni Enix na tumabi sa akin habang iniaalis sa tray ang inorder niyang mga pagkain.

“Heto oh, alam kong gusto mo iyan.” inilapag niya ang bowl na may lamang nilagang baka kaya napatingin ako sa kanya at kay Pearl na nagkibit-balikat at nagbuka ng kanyang bibig ngunit walang boses na lumalabas at waring nagsasabing wala siyang nabanggit tungkol dito kay Enix na pinagtaka ko. How did he know?

“Ha? Paano mo nalaman?”

“Ang alin?”

“Na gusto ko ang nilagang baka?”

“Sinabi ko ba? Ang sabi ko, baka magustuhan mo ito kasi favorite ko ito just so you know.” ngumiti siya sa akin at tumingin ako ulit kay Pearl na nakatingin kay Enix. Siguro na-misheard lang ako.

Pagtapos naming kumain ay nagpaalam na si Enix dahil may pupuntahan pa daw siya pero hindi niya sinabi kung saan.

“Sigurado ka bang wala kang nabanggit sa kanya? Baka nakalimutan mo lang.”

“Wala nga! Hindi lahat ng tungkol sa iyo sinasabi ko kay Enix. Kung ano lang itanong niya eh di iyon lang ang sasagutin ko. Nakita mo naman reaksyon ko kanina di ba? Gulat din kaya ako!”

Napakamot ako sa ulo ko kasi hindi pa rin mawala sa isip ko yung nangyari kanina. Bakit ba kasi ang big deal nu’n sa akin?

“Feeling ko talaga seryoso iyang si Enix sa’yo.”

“Paano mo nasabi?”

“Baks, kung ikaw yung nasa sitwasyon ko ay baka ito din ang sabihin mo kasi yung mga tingin na binibigay niya sa’yo ay yung para bang ikaw lang ang nageexist na tao sa mata niya. Ganern!”

“OA mo!” natatawang sabi ko at pabirong hinampas siya sa braso niya.

“Palibhasa kasi masyado kang focus sa kuya mo kaya hindi mo napapansin.” binigyan niya ako ng malisyosang ngiti kaya binatukan ko.

“Gaga! Ayan ka na naman sa mga biro mong daig pa ang naka drugs!”

“Hahaha! Nagsasabi lang ako ng totoo. Alam mo kasi matagal ko ng naiisip na may something sa inyong dalawa ng kuya mo.”

“Kamanyakan kamo naiisip mo.”

“Syempre given na iyon.” kumindat pa siya sa akin at nag heart sign kaya pinabayaan ko nalang kasi mahirap lumaban sa sira ulo.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XVI )

Pagdating ko ng classroom ay sinalubong ako ng mga kaklase ko na busy sa kanya-kanyang nilang ginagawa.

Anong meron? First subject palang naman at nakapagtatakang wala pa ang instructor namin pero kung makakilos sila parang may homework kami na nakalimutan kong gawin. Teka, meron nga ba?

“Arista, wag kang tumunganga d’yan. Halika ka na dito at magpractice.” tawag ng class president sa akin kasama ang mga backup dancers ko. Teka, anong nangyayari?

“Huh? Ten minutes nalang kaya bago dumating si Sir.”

“May isang buwan nalang tayo bago ang schoolfest kaya nagpaalam na ako sa ibang mga teachers natin for minor subjects na kung pwede ay payagan tayo makapag practice at pumayag naman sila. Bale, majors lang ang schedule natin today.”

Hindi ko alam kung dapat ba ako matuwa o hindi. Sobrang seryoso ng mga classmates ko na manalo kami dahil mataas na grades ang nakasalalay dito. Pressure tuloy ako. At bakit hindi pa sinagad hanggang major subjects? Ano ba iyan!

“So, pwesto na. Kailangan i-polish ang mga moves and facial expression.” sabat ng class vice president at pumalakpak pa ng tatlong beses na nangangahulugang mag ready na kami.

Pagtugtog ng music ay sabay-sabay kami na umindak. Syempre, sayaw muna ang dapat na unahin kasi kung sa pagkanta ay wala namang problema. Ako pa ba? Hahaha.

Naisip ko tuloy kung pupunta si kuya. Baka lalo na siyang maging busy dahil sa fiancè niya. I mean, hindi siya nangako sa akin na pupunta siya thou nanduon pa rin 10% out of 100 chance na pumunta siya dahil sa sinabi niyang “I’ll think about it.”. Syempre ako naman itong si asa-do, aasa na pupunta siya.

Sa ilang ulit namin na pag sayaw ay makailang beses ko ring narinig ang lyrics ng piyesa namin at duon ko lang narealized ang sinabi sa akin ni Pearl kagabi. Bakit nga kaya ito ang napili ko? Siya ba ang naiisip ko ng mga sandaling pinakikinggan ko ito?

Naguluhan tuloy ako sa sarili ko all of a sudden ng dahil lang sa kantang ito at sa mga sinabi ni Pearl sa akin. I know it is wrong but it seems right to me.

Pag uwi ko ng bahay ay sumalubong sa akin ang isang pamilyar na amoy at saglit akong nabigla ng makita ko si kuya pababa ng hagdan. Nakauwi na pala siya. Nilagpasan ko lang siya gaya ng ginagawa ko nuon dahil kahit naman batiin ko siya ay para lang akong bumati sa hangin kasi hindi niya ako papansinin. Pero ewan ko ba, parang may kakaiba sa akin ngayon dahil parang nakonsensya ako sa ginawa ko pero at the same time ay nainis kasi ’ni hindi man lang niya ako pinagalitan kasi dinaanan ko kang siya.

’Di ba dapat magalit siya kasi ’ni wala man lang ako hi or hello sa kanya bilang respeto na nakita ko siya?

Dumiretso ako ng kwarto at agad na humiga sa kama at tumitig sa kisame. Hindi ko alam kung gaano katagal ko iyon ginawa pero namalayan ko nalang na madilim na sa kwarto ko at umuulan sa labas dahil sa biglang paglamig ng hangin kahit na hindi ko binuksan yung aircon.

Tumayo ako at saglit na sumilip sa pintuan para tignan kung nasa labas si kuya at nakita ko siyang nakaupo sa couch at umiinom ng alak at malalim ang iniisip. Ano kayang iniisip niya? Siguro yung fiancè niya. Buti pa iyon kahit malayo iniisip niya eh ako itong malapit hindi niya magawang kamustahin kung okay lang ba ako at kung alam ko na yung about sa magiging kasal nila.

Sinara ko ang pintuan at binuksan ang lampshade na nakapatong sa sidetable ko at kinuha ang gitara kong nakatago sa luob ng cabinet. Regalo sa akin ito ni Manong Ben na siyang nagturo din sa akin paano gumamit nito kasi na-amaze ako ng makita kong marunong mag gitara ang anak niyang babae.

Hindi naman siguro maririnig ni kuya ang pagkanta ko di ba? Malakas kasi ang ulan sa labas.

Ipinosisyon ko ang daliri ko sa hawak kong gitara at pumikit para alalahanin ang kantang madalas kong marinig sa radyo tuwing linggo ng hapon bago ako nagsimulang tumugtog at kumanta ng halos pabulong para hindi ako marinig ni kuya. Baka maistorbo ko pa siya at magalit sa akin.

Past seven na ng gabi ng maisipan kong lumabas ng kwarto para magluto ng hapunan at pagbaba ko ng hagdan ay nakita ko si kuya na naka upo pa rin sa sofa at umiinom ng alak. Nilagpasan ko lang ulit siya thou alam kong nakasunod ang mga mata niya sa akin hanggang sa makapasok ako ng kusina. Habang nagaasikaso ako ng lulutuin ko ay sumisiple akong tingin sa kanya at naka isa’t kalahati na pala siya na bote ng alak na naiinom. Luh. Di pa kaya siya lasing? Pero bakit siya maglalasing eh gayong engage na siya? Takte. Bakit ko ba iniisip iyon?

Dapat nga matuwa pa ako na engage na siya dahil kapag kasal na siya ay may chance na pabalikin niya na ako kina Tita Shine at magbabago na rin ang ugali niya kapag nagka sariling pamilya na siya. Syempre ayaw naman niya sigurong mauwi sila sa divorce dahil kawawa naman ang magiging anak nila ng asawa niya.

Patapos na ako sa niluluto ko ng makarinig ako ng nabasag na bote kaya dali-dali akong napatakbo sa may sala at nakita ko ang nagkalat na bubog sa sahig at ang kamay ni kuya na nakakuyom at nagtatagis ang bagang na animo’y galit. Anong nangyari?

Saglit akong natuod sa kinatatayuan ko at ng mahimasmasan ay kumuha ako ng walis at dustpan para linisin ang mga nagkalat na bubog sa sahig. Nang matapos ako sa paglilinis ay muli akong bumalik ng kusina para asikasuhin ang niluto ko at maghain sa lamesa.

Gusto ko sanang tanungin kung bakit nabasag yung bote ng alak niya o kung sinadya ba niya iyon at sa kung anong dahilan pero baka magalit lang siya sa akin kaya tumahimik nalang ako kanina.

“K-kuya, k-kain na po tayo.” aya ko na limang hakbang ang layo sa kanya.

Tumingin siya sa akin at binalak na tumayo kaso muntik na siyang matumba kung hindi lang niya naitukod ang kamay niya sa lamesa.

Sinamaan niya ako ng tingin ng alalayan ko siya para sumandal sa sofa. Hindi siya nagsalita ng kahit na ano kaya hinayaan ko nalang. Lasing na yata. Pasuin ko kaya ng niluto ko para mahimasmasan? Hahaha.

Jusko. Kung ganito si kuya hanggang sa mag asawa siya ay ewan ko nalang kung magtagal sila ng fiancè niya. Para kasing bata! Pero, kung fiancè niya nga iyon, ’di kaya matagal na silang in relationship at hindi lang ako aware dahil sa mga babae na kinakama ni kuya? Pero paano naging sila? Mahal ba talaga niya yung babae o napilitan lang siya?

Bumalik ako ng kusina para kuhain ang mga nakahain na pagkain at ibinalik ko ang dapat na plato ko at inasikaso ang kakainin ni kuya at nagdala na rin ako ng maliit na batsa at bimpo.

Dahan-dahan akong tumabi sa kanya sa sofa at inilapag sa lamesa ang mga dala ko.

Napahilig siya ng ulo niya sa direksyon ko ng punasan ko ng bimpo ang mukha niya at saglit na nagbukas ng mata para tignan kung ako ba talaga ang nagpupunas sa kanya. Nag hum ako ng kinakanta ko kanina at buti nalang ay hindi siya nag violent reaction sa ginawa ko.

“K-kuya, s-susubuan kita ah.” at iyon nga ang ginawa ko. Nung una, ayaw niya hanggang sa wala rin siyang nagawa kundi isubo at kainin ito dahil sa kakulitan ko.

“O-okay na ba p-pakiramdam mo, k-kuya? Gusto mo ng k-kape o gatas? Pagtitimpla kita.”

“Coffee.” mabilis pa sa alas kwatro kong iniligpit ang pinagkainan niya at nagasikaso sa pagtitimpla ng kape niya.

Bumalik ako sa tabi niya dala ang isang tasa ng kape na agad niyang sinimsim at mukhang napaso siya sa init dahil sinamaan niya ako ng tingin na para bang kasalanan ko kung bakit siya napaso. ’Di kaya iced coffee gusto niya?

“S-sorry.” paumanhin ko na hindi ko rin alam bakit ko ginawa iyon. Para kasing automatic na kapag kay kuya ay obligado akong mag sorry.

“S-saan ba banda ang napaso?” tanong ko at hinawakan ang mukha niya at hinaplos ang labi niya ng hintuturo ko na kung hindi pa niya marahas na tinapik ang kamay ko ay hindi ko mare-realized ang kashungaang nagawa ko. Sheteng malupit! Ano ba kasing sumapi sa kamay ko at nagawa ko iyon? Baka mag isip ng iba si kuya sa akin! Baka malaman niya ng bakla ako! Shit! Shit! Wag naman sana!

Lumayo ako ng kaunti sa kanya at nag ayos ng upo. Pinigil ko ang hilab ko pero alam kong inaantok na ako pero ramdam ko rin ang gutom ko pero mamaya nalang ako kakain kapag tapos ko ng maasikaso si kuya. Kapag alam kong aakyat na siya para matulog sa kwarto niya. Kaya ko pa naman.

Sumandal ako sa sofa at pinakinggan ang tunog ng malakas na ulan habang hinihintay na tawagin ako ni kuya sa pangalan ko.

Pagdilat ng mata ko ay nagtaka ako kung bakit nakahiga na ako sa sofa at paglibot ko ng aking tingin ay hindi ko alam kung ano ang una kong dapat na maramdaman dahil nakita ko lang naman ang paa ko na nakapatong sa hita ni kuya na siyang nakaupo pa rin at mahimbing na natutulog. Takte! Ilang oras na ba akong tulog? Parang kanina lang ako napikit ah?!

Dahan-dahan kong inialis ang paa ko sa hita niya at maingat na kinuha ang tasa ng kape na nasa lamesa at pumasok ng kusina. Nakailang hikab pa ako bago ko naasikaso ang kakainin ko at pagtingin ko sa orasan ay alas tres na pala ng madaling araw. Nagising siguro ako dahil sa sobrang pagkagutom.

Matapos kong mahugasan ang pinagkainan ay umakyat ako ng guest room para kumuha ng dalawang kumot at muling bumaba sa sala at kinumutan si kuya at tumabi sa kanya na nakabalot ang isa pang kumot sa katawan ko.

Tatabihan ko siya ulit kasi baka sumuka ito pag nagising or baka may kailangan siyang gawin na kakailanganin niya ng aalalay sa kanya.

“Good night, kuya.” mahina kong sambit at pumikit na para makatulog.

Umuulan pa rin sa labas kaya hindi ko alam kung may pasok ba bukas dahil parang natatamad akong pumasok kundi ko lang din biglang naalala si Enix at hanapin ako kung kanino maliban kay Pearl.

Nasa bar kaya siya ngayon o nakauwi na? Sana naman nasa bahay niya siya at nagpapahinga dahil baka kung mapano pa siya kung nasa daan pa siya ng ganitong oras.

Bigla ko din tuloy naalala ang napag usapan namin ni Pearl about sa relationship na meron kami ni kuya at ang pag enter the picture ni Enix. Hay. Bakit ko ba iniisip iyon? Malamang trip lang ako ng babaita na iyon dahil sa mga nababasa niyang manga or novels na feeling niya ay nangyayari in real life. Iyon lang siguro iyon at wala akong dapat na ipagalala.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XVII )

Nagising akong may mabigat na nakadagan sa katawan ko, dahan-dahan akong nag stretch ng paa para damhin kung ano ang nakapatong sa akin dahil ayaw ko pang idilat ang mga mata ko and to my surprise ay hindi ko halos magalaw ang binti ko kaya nagbukas na ako ng mata ko dahil bigla akong kinabahan sa hindi malaman na dahilan.

Horiii shiii-!!!

What’s the meaning of this?!

Nakapulupot ang braso at binti ni kuya sa oh so sexy kong body. Oh my gosh!

Paano nauwi sa ganito ang posisyon namin? Last time I checked, nakaupo kami at may ilang inch na gap sa isa’t-isa pero ngayon. . . AaAahHhH!!!

Kailangan matanggal ito bago pa siya magising dahil baka magalit siya pag nakita niyang ganito ang posisyon namin and worse baka masapak niya ako or masipa. Like duh? Hindi niya maiisip na yakapin ako ng ganito maliban nalang kung may lagnat siya?

Dahan-dahan ko siyang liningon habang maingat na tinatanggal ang braso niya sa bewang ko pero wrong move! Dahil sa ginawa kong iyon ay muntik ko na siyang mahalikan sa labi niya. Oh my gosh! Umagang-umaga makakagawa ako ng malaking kasalanan sa magulang naming nasa heaven! Hindi ko naman sadya eh! Napalunok ako ng igalaw niya ang ulo niya at kabadong hinintay na idilat ang mga mata niya pero mas malala pa duon ang nangyari.

Humigpit ang pagkaka yakap niya sa bewang ko at siniksik niya ang mukha niya sa oh so kinis kong leeg kaya ngayon, damang-dama ko ang hininga niya na nagbibigay kiliti sa katawan ko. Puta! Paano ba ako makakaalis? Like, aalis pa ba ako? Hahaha. Charot!

Isang oras ang lumipas bago ko nagawang maialis ang katawan ko sa pagkakayakap ni kuya na daig pa ang tuko ng umiba siya ng posisyon ng higa. Whew! Buti nalang.

Uminat ako at lumakad na papuntang kusina para magluto ng makakain dahil ramdam ko na ang pagwewelga ng sikmura ko sa gutom.

Habang nagbbreakfast ako mag isa ay hindi ko maiwasang hindi alalahanin ang mukha ni kuya na mahimbing na natutulog. Ang gwapo pa rin niya kahit tulog pero nanduon pa rin yung awra niyang pagiging dominante. Ang swerte ng mapapangasawa niya. Hay.

Nag asikaso na ako para pumasok ng school at iniwanan si kuya na natutulog pa rin. Nag iwan ako ng note sa lamesa na may niluto na akong makakain niya. Jusko. Ewan ko nalang kung hindi siya matuwa dun. Extra special yung fried rice ko kasi may cheese iyon saka yung ulam is tocino at scrambled egg. Wala nga lang soup. Tinamad ako eh. Hahaha! Saka di ko balak magtayo ng carinderia para magpa-soup ako. If I know, baka topakin si kuya at hindi iyon kainin eh di sayang lang kapag lumamig.

“Bessie, are you okay?” tanong ni Pearl na kanina pa panay ang sulyap sa mukha ko.

“Ha? Bakit? Yeah, I’m okay.” sagot ko at binigyan siya ng weird look.

“Ang blank kasi ng expression ng mukha mo bukod sa well, namumutla ka.”

Para akong tanga sa ginawa kong paghawak sa mukha ko na akala mo makikita o mararamdaman ko ang pamumutla ko thou alam kong hindi maganda ang pakiramdam ko before tumunog ang bell kanina para sa lunch.

“Masakit ulo ko.”

“Mukha nga. Gusto mo sa bahay ka muna?”

“Hindi pa rin ba nakaka uwi si Tita? Wag na. Magiging abalahain mo pa ako at saka baka hanapin ako ni kuya.”

“Yep. Hindi pa nakakauwi si mama pero sure akong hindi ka hahanapin ng kuya mo.”

“Paano mo naman nasabi?”

“Well, it looks like hindi ka pa yata nakapag online.” dinukot niya ang cellphone niya sa bulsa ng palda niya at nagpipindot at pinabasa sa akin ang isang event na rumehistro sa screen ng phone.

“80th Annual Auction.” basa ko, “So? Anong connect n’yan?”

Bumuga siya ng hangin at napa facepalm.

“Seriously? Well, dahil mukhang hindi nagfu function ng maayos ang brain mo ngayon dahil sa sakit ng ulo mo ay ako na magka clarify kung anong connect nito sa kuya mo. Gaya ng nabasa mo, may magaganap na auction sa pinaka high class na hotel dito sa atin at ang mga pupunta lang naman ay mga taong nagmula sa pinakamayayamang pamilya sa buong mundo which includes your brother as he is the most well-known multi-billionaire in our era.”

Nagpatuloy pa siya sa pagpindot sa phone niya at muling tumingin sa akin at ngumisi.

“And, according sa nabasa ko, isasama ng kuya mo ang fiancè niya. Now, are you aware and did he tell you anything about this?”

Umiling ako at hindi ko maiwasang hindi mainis ng marinig ko ang about sa fiancè ni kuya. Parang kanina lang katabi ko siya, ngayon malayo na naman siya sa akin.

“Selos ka ’no? Ikaw naman kasi-! Aww!” napangisi ako ng mapitik ko si Pearl sa nuo niya dahil mukhang nainis siya sa ginawa ko. Geez. Tama lang sa iyan sa kanya. Kung anu-ano lumalabas sa bibig niya lately at baka mamaya may kung sino makarinig at maungkat ang koneksyon ko kay kuya at kapag nangyari iyon, lagot na.

Pagbalik ko ng classroom ay agad akong umupo sa pwesto ko at sinandal ang ulo ko sa pader. Para akong lasing sa kilos ko pero hindi ko mapigilan kasi kung kanina ay masakit lang ang ulo ko, ngayon nahihilo na ako at parang nasusuka. Nahihirapan din akong huminga at sobrang naiinitan kahit na dalawa ang aircon namin sa classroom.

Narinig kong tinawag ako ng vice president namin para sana mag practice pero ng sinubukan kong tumayo ay nagsa tubig ang mga paa ko at unti-unting nagdilim ang paningin ko. Oh shit. .!

Naalimpungatan ako ng may marinig akong nagha hum. Laking pagkakamali ko ng basta ko nalang minulat ang mga mata ko dahil sa ginawa kong iyon ay nasilaw ako ng liwanag kaya agad akong napabalikwas ng higa.

“Ugh, shit!” daing ko at isang mahinang tawa ang narinig ko kaya agad akong napabangon pero wrong move ulit dahil para kong hinugot ang kaluluwa ko mula sa katawang-tao ko.

“Teka, wag ka muna bumangon.” sabi ng isang pamilyar na boses na humawak sa balikat ko.

Nakailang kurap ako bago ko marealized ang taong nasa harapan ko na kahit naka ngiti ay halata mong nag aalala. Teka, bakit siya nandito?

“E-enix?”

“Uhm, hi?”

“Anong ginagawa mo dito sa school?”

Napailing siya sa tanong ko at ngumiti.

“Mukha ba tayong nasa school?”

Nagtaka ako sa sinagot niya kaya nilibot ko ang paningin ko at shit! Where am I? Nasaan kami? Pinilit kong alalahanin ang mga nangyari sa akin kanina bago mag blackout ang paningin ko at alam ko ay nasa school talaga ako ng mga oras na iyon kaya paanong?! And, iba na rin ang damit ko at medyo maluwag!

“Nasaan tayo?!”

“Chill. Nasa bahay kita and don’t worry walang kahit na sinong estudyante ang nakakita sa akin ng isakay kita sa kotse ko mula sa clinic papunta dito sa bahay ko except from EA. And, ako ang nagpalit ng damit mo pero hindi kita chinansingan. Promise.”

Napa facepalm nalang ako sa aking mga narinig mula kay Enix. Humanda iyang si Pearl sa akin! Lokaret talaga!

“Uuwi na ako.” inalis ko ang kumot na nakatakip sa katawan ko at bababa na sana ng kama ng iharang ni Enix ang katawan niya sa harap ko at napalunok ako ng marealized kong ang ganda ng built ng katawan niya. Uh-oh!

“Not unless bumaba ang lagnat mo. Pag umuwi ka sa bahay ninyo, walang magaalaga sa’yo unlike kung nandito ka sa bahay ko. Sabi ni EA ikaw lang mag isa sa bahay ninyo ngayon kaya minabuti ko ng ipaalam ka sa kanya na ako na muna ang magbabantay sa’yo para makasigurado akong mapapanuod kita sa school fest. I’d already cancelled all my appointments on that day para lang makita at makasama ka so I will not let that go to waste.”

Napakagat labi ako sa pagpipigil ng ngiting kilig sa sinabi niya. Oh my gosh! Lalo yata akong lalagnatin sa kanya eh. Hahaha!

“D’yan ka lang. Titignan ko lang yung niluluto ko.”

“Marunong ka magluto?” hindi halata ah.

“Of course. Boyfriend material, right?” kumindat siya sa akin na tinawanan ko lang.

Paglabas niya ay bumalik ako sa pagkakahiga at tumitig sa kisame. In fairness, malaki itong kwarto ah. Talagang malalaman mong mayaman si Enix sa interior palang. Ini-imagine ko tuloy kung anong hitsura ng buong bahay niya.

Tignan mo nga naman. Parang kailangan lang si kuya ang may sakit na siyang inalagaan ko at ngayon na ako naman ang may sakit, imbis na si kuya ang nasa tabi ko ay si Enix ang nagaalaga sa akin. Hay.

Pakiramdam ko tuloy unti-unti ng naiipon ang inis at tampo ko kay kuya. Hmmp! Bahala siya sa buhay niya. ’Pag ako namatay, hindi ako magpaparamdam sa kanya. As in, never!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XVIII )

Kinuha ko ang cellphone ko na nakapatong sa ibabaw ng sidetable at agad itong in-open para tawagan si Pearl. Lagot talaga itong baklita na ito sa akin.

“Hoy bakla!” bungad ko.

[ Yes bakler?! How’s your pakiramdam na? ]

“Malilintikan ka sa akin kapag nagkita tayo! Ikaw talaga hindi naman ako pokpok pero binugaw mo ako!” isang katakut-takot na tili at tawa ang narinig ko sa kabilang linya kaya bahagya kong nilayo ang phone sa tenga ko. Tsk. Malala na talaga itong babaeng ito.

[ Atleast, thank you sa akin at may mag aalaga sa’yo unlike sa kuya mo na nasa auction at nagpapakasaya kasama ang fiancè niya. ]

“Tss. Baliw! Dapat ginising mo nalang ako kanina para d’yan ako sa inyo magpalipas ng gabi kesa dito. Nakakahiya kaya!”

[ Shunga mo, baks! I just did the right thing. Why? Kung dinala kita sa bahay na ganyang hindi okay, tingin mo ba hindi magpupumilit si Enix na sumama sa atin sa bahay namin? And come to think of it, kapag nalaman niya kung saan ako nakatira baka kinabukasan magulat ka nalang nasa labas na iyan ng bahay ninyo. Oh my gosh bakla! Kung alam mo lang kung anong timing ng pagsasalita mo ng tulog kanina at pagtawag sa kuya mo, siyang pasok niya sa clinic. Buti nga nagawan ko ng paraan para di niya malaman na may kapatid ka. Nakakaloka ka naman kasi! Bakit mo tinatawag kuya mo? Ano bang napapanaginipan mo tungkol sa kanya ha? ]

Bigla akong natahimik dahil may point siya sa sinabi niya.

Una, tama siya na hindi ako dapat sa bahay nila nag stay dahil sooner or later, baka magising nalang ako na alam na ni Enix kung sino talaga ako at sa anong pamilya ako galing in which ayaw ko at wala akong balak na malaman niya. Pangalawa, bakit ko tinatawag si kuya? As in, what the actual fuck? Nakakahiya! Pangatlo, nananaginip ba ako kanina na kasama siya? What the hell! Bakit?

[ Kaya if I were you, pagaling ka kaagad kahit na alam kong masarap sunggaban si fafa Enix kasi naloloka na ang section mo sa nangyari sa iyo ngayon. Malapit na malapit na ang schoolfest at hindi sila makakahanap agad ng kasing dyossa mo para kayo ang manalo. ]

“Wow, nambola ka pa.”

[ Hindi echos iyon baks! O’sya. Baka nasisira ko na ang moment ninyo ng future boyfriend mo. Hay naku! Kailangan ko na talagang makahanap ng bebe para sa akin. Babush! ]

Nailing nalang ako at inilapag muli ang phone ko sa sidetable at hindi pa nakakalipas ang ilang segundo ay pumasok si Enix na may dalang tray. Aww! Breakfast in bed? Char! Syempre, wag shunga. Gabi na kaya dinner in bed tawag dito pero pwede din namang maging dinner si Enix sa hitsura niya ngayon. Oh my gosh! Ang gwapo! Hahaha! Okay, kalma. Wag malandi. Don’t forget na may sakit ako.

“Ah Enix, kaya kong sumubo.” bigla siyang huminto sa paghahalo ng pagkain ko at ngumisi.

Shit. Double meaning yata sinabi ko?! Putakteng bibig ito oh!

“I mean, kaya kong kumain mag isa!” ramdam ko ang pamumula ng mukha ko at kinuha sa kanya ang kutsara’t tinidor at sinumulang lantakan ang niluto niyang beef broccoli na may mainit na kanin at corn soup. In fairness, masarap! Boyfriend material nga siya.

“Masarap ba?”

“Uhm-hmm.”

“Good. Niluto ko talaga iyan para sa’yo.”

“Aba, dapat lang ’no. May sakit na nga ako tapos di mo pa ako papakainin ng masarap.”

Naiilang ako na kinikilig ng palihim kasi nakaka ilang subo na ako pero hindi man lang siya natitinag sa pagkakaupo niya sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ako. ’Di kaya may dumi ako sa mukha? Luh.

“Kumain ka na ba? Sabayan mo na kaya ako.”

“No, I’m good.”

“Uhm, thank you pala sa pagdala sa akin dito sa bahay mo at sa pag alaga sa akin. Nakakahiya sa’yo.”

“You don’t have to. Matagal ko na ring naisip na dalhin ka dito kaso hindi lang ako makakuha ng timing until this happened.”

“Ha? Bakit?”

“No reason. I just want to.”

“Ah okay. Anyway, hindi ba kita naaabala ngayon dahil baka may lakad ka sana na na-cancel ko bukod sa mga appointments mo sa araw ng schoolfest?”

“Meron sana pero wag mo ng isipin iyon dahil hindi ka abala para sa akin. Actually, blessing in disguise nga kasi ayaw ko rin naman pumunta du’n.”

“Sorry talaga. Teka, ano yung dapat na pupuntahan mo?” curious ako mga ateng! Wag kayong ano! Hahaha.

“80th Annual Auction.”

“Is there a problem?” bumalik ako sa ulirat ko ng marinig ang tanong niya. Shocks. Baka mahalata niya ako.

“W-wala naman.” walang duda. Kung pupunta sana siya duon, ibig sabihin ay invited siya at kung natuloy siya sa pagpunta, ano naman kaya ang gagawin niya? Bibili ba siya ng mga wirdong ancient artifact na nagmula sa lumang sibilisasyon?

“Iniisip mo siguro kung bakit ako pupunta ng auction, tama ba? Actually, curious ako sa mga binebenta nila at hindi ’yon para sa lahat. They’d just sent invitations to personalities na kabilang sa richest of all the rich na kayang bumili ng kung anong pwede nilang maioffer.”

“So, that means. . .” well, hindi naman nakapagtataka dahil isa siya sa shareholder ng school ko pero shit. Ibig sabihin mayaman nga talaga siya?! Like, kapantay niya ng yaman si kuya? Oh my, my.

“Yes. I’m not just rich but one of the richest personalities, however not as rich as Quilo Naito . Damn. I wonder how that man earn his money three times faster from the others.”

Napalunok ako sa sinabi niya at lihim na napangiti. Well, sobrang workaholic kasi ni kuya kaya ganun pero quiet lang ako kasi hindi niya iyon pwedeng malaman dahil baka magtaka siya kung bakit ako nagtatrabaho sa Hunt Paradise gayong napaka yaman ng pamilya namin and most especially ni kuya.

Pagtapos niya akong pakainin at painumin ng gamot ay inutusan niya akong magpahinga na para agad gumaling.

Naka off na ang ilaw pero heto ako at hindi makatulog. Sino bang makakatulog kung alam mong nasa bahay ka ng ibang tao bukod sa bahay ng bestfriend mo? And take note, sa taong alam mong nanliligaw sa’yo? Dagdagan pa ng isiping walang tao sa bahay ninyo ngayon at ng kuya mo na nagpapakasaya kasama ang fiancè niya gayong may sakit ka pero kung sabagay, wala siyang alam na may sakit ako at kung malaman man niya, alam kong hindi niya ako aalagaan dahil kukuha siya ng ibang tao na pwedeng gumawa nu’n on his behalf.

Minsan hindi ko maiwasang hindi mapaisip kung bakit niya ako pinabalik sa bahay at sa buhay niya. Siya din ang nagsusustento sa pagaaral ko. Hindi kami magkasundo dahil madalas niya akong pagalitan at pagbuhatan ng kamay kaya, bakit? Anong dahilan at hindi niya ako paalisin nalang sa bahay? Magiging madali iyon sa kanya at hindi siya mahihirapan na itago sa ibang tao ang pagkakaruon niya ng kapatid sa labas.

Pero kapag naiisip ko rin ang sinabi nina Manong Ben at Pearl sa akin ay lalo akong napapaisip.

Kailangan ba niya ako bilang pamilya o ako ang may kailangan sa kanya? Dahil pakiramdam ko walang tatanggap sa akin ng totoo maliban kina Tita Shine at Pearl kundi siya. Ang hirap!

Tatlong katok ang narinig ko sa pintuan at napalingon ako ng sumiwang ang liwanag mula sa labas ng bahagya itong bumukas. Bigla akong napangiti sa hindi malaman na dahilan.

“Are you still awake, Arisa?”

“Oo. Halika, pasok ka.”

Napapikit ako ng tuluyang makapasok ang liwanag sa luob ng kwarto kaya agad akong umupo sa kama para kontrahin ang pagkasilaw.

“Sorry to bother you pero hindi kasi ako makatulog.”

“Mukha nga. Hindi ka siguro sanay na may bisita sa bahay mo.”

“No. Actually, masaya ako kasi for the first time may naging bisita ako sa bahay.”

“Wow. Talaga?” fluttered ang lola ninyo!

“Yeah, so pwede bang makipag kwentuhan muna ako sa’yo para pampa antok? Pero okay lang kung ayaw mo.”

“No, no. Gusto ko rin makipag kwentuhan.”

At, nagsimula na ang kwentuhan namin na kung hindi lang ako nilalagnat ay iisipin kong sleepover itong ginawa ko. Masaya siyang ka-kwentuhan sa totoo lang. Another gwapo points as a potential boyfriend for me.

“So only child ka pala?”

“Oo. Ikaw ba?” jusko baka kabagan ako sa pagsisinungaling ko sa pagsabi na only child ako. Well, technically only child ako kung hindi ko alam na may step-brother ako.

“I do have a younger brother but the thing is, nasa ibang bansa siya but we’re close believe me.”

“Wow. Ang swerte ng kapatid mo kasi close kayo at may kuya siyang gaya mo na mabait.”

“Thanks. Alam mo naka depende sa communication ang magiging bond ninyo ng kapatid mo kahit na hindi kayo madalas magkasama. Ugh, how I miss my baby brother. Alam mo, magkakasundo kaya nu’n. He’s free spirited kaya habulin din ng mga chicks gaya ko. Hahaha.”

“Ay wow. Anong level ng aircon? Parang sobrang lumamig yata. Hahaha!”

“Well, ganun talaga. Do you want me to hug you?”

“N-no. I’m good.” baka mamaya saan pa mapunta ’yang offer niyang yakap eh. Hahaha.

“Anyway, mahirap ba maging panganay?” napatingin siya sa akin sa tanong ko at napangiti.

“Why? May balak ka maging kuya?”

“W-wala ah! Naitanong ko lang kasi kapag panganay minsan talo pa ang parents sa pagiging strict.” bigla kong naisip si kuya sa sinabi ko. Hahaha. Totoo naman eh.

“Well, mahirap na masaya maging kuya sa kapatid ko. Mahirap kasi sa’yo lahat mapupunta ang pressure sa pamilya whether studies or family business pero masaya kasi you can be a role model to the young one and it’s so priceless kapag alam mong nagagawa mong i-provide ang ilan sa mga bagay para sa kanya aside from your parents and masarap din kapag nagpapaka protective sa bunso. It feels like you’re treating him as your own baby.” pansin ko ang ngiti niya habang nagsasalita at hindi ko ma-explain pero masaya na nasasaktan ako. Siguro dahil ibang-iba si Enix kay kuya. ’Ni hindi ko nga alam kung naiku-kwento ba niya ako sa kung sino.

“Sana pala naging kuya kita. Hahaha.” nanikip ang dibdib ko sa sinabi kong ’yon kasi para akong maiiyak.

“Ay wag ganun. Kung nagkataon na naging magkapatid tayo baka nakagawa na ako ng malaking kasalanan sa parents natin.”

“Ha?”

“Syempre, hindi ako papayag na magka girlfriend ka at mas lalong ng boyfriend dahil sa akin ka lang dapat.”

“What the! So magiging incest tayo?”

“Hmm, pwede rin. Gusto mo ba? Ang hot nu’n at wild. Our parents will never know of our secret relationship and if they’ll know, I’ll make sure they can’t do anything about it.” kumindat siya sa akin at inilapit ang mukha niya. Para akong maduduling sa lapit at tigtig niya sa akin. Juice colored! Guide me to right path.

Next thing I knew, magkadikit na ang lips namin sa isa’t-isa. Oh my gosh! Ang lambot ng labi niya! Naramdaman kong itinukod niya ang kamay niya sa kabilang side ko as he’s deepened our kiss but he stopped all of a sudden. Okay, bitin! Hahaha! Shomba ang landi ko ngayon! Why?!

“Sorry. I should’ve not done that.” sabi niya at pinunasan ng thumb niya ang labi ko at hinalikan ako sa nuo bago lumabas ng kwarto.

Napakagat labi ako at nagsisisigaw habang nakabaon ang mukha ko sa unan. That was my first kiss! I know it’s wrong but why does it feels so good?

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XIX )

“Ikaw na talaga bessie!” kinikilig na sabi ni Pearl habang unlimited akong pinapalo ng unan at hinihila ang damit ko. Bakit ba kailangang maging bayolente ng mga babae kapag kinikilig? Kasuhan ko kaya ’to ng Physical Injury? Hahaha. Joke lang.

“’Te sabihin mo lang kung gusto mo akong gahasain para makahingi agad ako ng tulong sa mga pulis. Kaloka! Mawawasak na damit ko!”

“I don’t care! Tapos? Ayun lang? Kiss lang? Walang make out na naganap?”

“Gaga! Kiss nga lang! Advance ka naman masyado. Siya nga itong humalik at tumigil din sa ginawa niya. Hindi ko tuloy alam kung na-carried away lang ba siya kaya niya nagawa iyon.”

Two days na ang nakalipas mula ng makapunta ako sa bahay ni Enix at maalagaan niya at mahalikan ay nakapagtatakang um-okay na ang pakiramdam ko. Nakauwi na din ako sa bahay at luckily ay hindi pa rin nakakauwi si kuya hanggang ngayon. Buti nalang!

“Kaya pala pangiti-ngiti ka at hindi binabanggit ang kuya mo dahil d’yan kay Enix at sa nangyari sa pagitan ninyo.” binigyan niya ako ng malisyosang tingin kaya binigyan ko rin siya ng isang batok.

“Masakit ha!”

“Mas masakit ang pagbugbog mo sa katawan ko ng dahil lang sa kilig mo.”

“Bakit ba? Besides, not to ruin your happiness pero wag mong kalimutan na wag ipahalata sa kuya mo iyang galawan mo ngayon dahil kapag nalaman niya ang about sa inyo ni Enix ay naku. Doomsday ka girl on a regular sunny day.”

“I know kaya nga ang hirap eh!”

“Ang alin? Ang magpanggap na hindi ka bakler o ang nai-inlove ka na kay Enix?”

“Pwedeng both? Hahaha!”

“Ay? Kaloka ’tong bessie ko! Sana all! Hahaha. Kasi naman bakit yung kuya mo ang bagal sa’yo! Matatalo pa tuloy ng side character ang leading man.”

Isang batok ulit ang ginawa ko sa kanya na kinatawa niya. Baliw talaga.

“Ikaw tigil-tigilan mo ako sa mga makasalanang bagay ah!”

“Wow parang kanina lang sinabi mo sa akin na sabi ni Enix sa’yo na kung naging magkapatid kayo ay baka incest ang labas ninyo kaya nga nagtataka talaga ako bakit parang hindi effective ang powers mo sa kuya mo. Hay! Wala man lang kayong sweet moments!”

Napangisi ako. Kung alam lang niya.

“Oy, bakit mas lalong gumanda ngiti mo d’yan? May hindi ka sinasabi sa akin ’no?!”

“H-ha? Wala ah!” nagulat ako ng bigla niya akong sunggaban at pabirong sakalin.

“Ikwento mo sa akin dali! Ano iyan ha?”

“W-wala nga!”

“Sabihin mo na kasi!”

“W-wala nga kasi! Ano ba?!” natatawa ako sa pamimilit niya sa akin dahil mas excited pa siyang malaman ang nangyayari sa buhay ko kesa sa nangyayari sa bansa. Hahaha.

“Ah ganon?” ngumisi siya at dumistansya sa akin na pinagtaka ko. Ano na naman kayang naisip nitong baklitang ito?

“MMAAA! SI ARIS INLOVE KAY ASDFGHJKL!!!” sigaw niya na kung hindi ko agad natakpan ang bibig niya ay siguradong kabalbalan ang sasabihin niya.

“Gago ka talaga!” ramdam ko ang pamumula ng mukha ko habang ina-unlimited siya ng hampas ng unan sa katawan na kina hagalpak niya ng tawa ng bigla kaming mapatigil sa pagpasok ni Tita Shine sa kwarto.

“Kayong dalawa! Wag kayong maingay hindi ko na maintindihan yung teleserye na pinapanuod ko. Hala, sige. Bumaba kayo du’n sa kusina at hugasan ninyo yung mga plato.” utos ni Tita Shine na naka suot ng floral duster at nakabalot ng shower cap ang kanyang buhok. Ayan. Nautusan pa tuloy. ’Tong baklitang ito kasi eh!

Pagka alis ni Tita Shine. .

“Ikaw kasi.” sabi ko at muli siyang hinampas sa braso.

“Ikaw kaya.” binelatan niya ako at naunang lumabas ng kwarto na sinundan ko.

Pagdating namin ng kusina ay agad kaming nagtulungan sa paghuhugas ng pinggan. Siya ang taga sabon, ako ang tagabanlaw.

“Tara foodtrip tayo.”

“Sure. Bahala ka na kumuha ng pagkain dyan sa ref ninyo. Hintayin nalang kita sa kwarto.” akmang palabas na ako ng kusina ng hatakin niya ang manggas ng suot kong shirt. “Oh bakit?”

“Sabi ko foodtrip. Hindi netflix and chill. Tara sa labas. Gusto ko ng isaw.”

Iba din eh. May pagkain dito pero mas gusto niya dun sa labas na magastos.

Mabilis ang naging pag sang-ayon ni Tita Shine ng magpaalam kaming lalabas dahil bukod sa busy pa rin siya sa panunuod ng Teledrama ay pabor ’yon sa kanya dahil at peace siyang makakanuod dahil hindi kami makapagiingay.

“Luh, parang tanga. Gusto niyang mag foodtrip pero dumekwat ng chichirya sa ref.”

“Wala akong pake. Ayaw kong mag mukhang patay gutom pagdating sa isawan dahil sa sobrang paglalaway ’no and much better na may nangunguya tayo habang naglalakad.”

Habang naglalakad kami ay hindi ko maiwasang mapailing. Hindi kasi alam ni kuya na kumakain ako ng street foods. Ayaw niya kasi nu’n at hindi ko alam kung bakit kaya siguradong ’pag nalaman niya ang tungkol dito ay yari ako. Puno ng pagkain ang ref namin pero minsan hindi ko maiwasan na mag crave sa mga pagkaing ibinebenta sa labas.

Minsan kapag nasa part-time job kami nitong si Pearl ay pumupuslit kami ng bili sa mga naglalako ng pagkain sa labas. Whether balot man iyan, fishball, barbecue o isaw at kung ano pa ay siguradong papatusin namin kahit na may free foods na binibigay si Miss Thalia sa mga empleyado niya. Ewan. Iba kasi ang sarap ng mga pagkain sa labas lalo na kapag nahaluan ng usok ng mga sasakyan. Parang lalong sumasarap. Bakit di ba kayo nasarapan sa sawsawan ng fishball na makailang beses sinawsawan ng kapwa mo customer? Ano ha?

“Bili tayo nu’n.” bumalik ako sa realidad ng bigla akong hilain ni Pearl sa kabilang side ng kalsada.

“Mga ineng bili na kayo. Bagong luto.” sabi ng matandang nagtitinda at nagkatinginan kami ni Pearl na siyang nagpipigil ng ngiti. Hindi pa naman ganun katanda si manang kung titignan pero hindi ako sure kung malabo ba ang mata niya para hindi niya mapansing lalaki ako.

“Apat na lumpiang togue ’te for take-out. Padamihan ng suka. Salamat!” habang excited si Pearl sa paghihintay ng togue niya ay napatingin ako sa lalaking nakahawak sa kamay ng bata niyang kasama na busy sa pagkain ng cotton candy.

“Ano? Busog ka na ba? Dami na ng binili ko sa’yo ah.” natatawang sabi ng lalaki.

“Hmm, hindi pa!”

“Ha? Grabe naman tiyan ’yan! Ipa-purga na kaya kita? Baka may bulate ka sa katawan!”

“K-kuya naman eh! Sabi mo sa akin kapag may work ka na kahit anong gusto ko kainin bibilhin mo.” naka pout na sabi ng bata habang patuloy pa rin sa pagkain ng cotton candy na hawak niya.

Hindi ko mapigilan na hindi mapangiti kasi ang cute nilang magkapatid. Hay. Kung sana hindi ako anak sa labas, naging ganito kaya kami ni kuya?

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XX )

“Oo na po. Pero last na iyang cotton today mo for today. Bukas na ulit. Baka mahalata tayo ni mama kapag hindi ka na-excite sa hapunan mamaya. Saka tignan mo oh. Bumobochog ka na. Hahaha!”

“Oy! Lawak ng ngiti mo!” sumalubong sa labi ko ang isang lumpiang togue na hawak ni Pearl.

“Sorry. Tara na?” aya ko at kinagatan ang bigay niyang lumpiang togue.

“Inggit ka dun sa bata kanina ’no?”

“Ha? Anong sinasabi mo?”

“Ang lawak kasi ng ngiti mo kanina pero malungkot tignan yung mga mata mo. Parang iiyak ka na nga eh. Buti nalang at kasama mo ako kundi baka mukhang baliw ka na umiiyak sa kalsada.” natatawa niyang sabi sabay akbay sa balikat ko.

“Ang cute lang kasi makakita ng magkapatid na magkasundo.”

“Siguro? Pero hindi naman lahat ng magkapatid magkasundo.”

“Tama. Parang kami ni kuya.”

“Wala kasi kayong bonding time. Madalang din kayong mag usap.”

“Paano kami magbo-bonding? Busy siya sa trabaho niya.”

“Busy? Eh bakit nagagawa niyang makipag jackstone sa kung sinong babae kung busy siya? Sige nga. Fight me!” pumosisyon siya ng gaya sa kung fu na kinatawa ko.

“Baliw! Realistically speaking, hindi kaya ng lalaki mag all-nighter when it comes to sex.”

“So? Your point is? Hindi nga all-nighter pero everyday naman may ka-jackstone kaya sige. Sabihin mo, hindi ba niya ginagawa iyon sa freetime niya? Ano? Kasama din ba sa trabaho niya ang makipag sex? Isa pa, nagagawa nga niyang makauwi sa bahay ninyo kahit ilang araw lang sa luob ng isang buwan kaya hindi ba matatawag na free time iyon para hindi kayo makapag bonding?”

“Luh. Grabe siya oh. Bakit ka galit?”

“Ang lame kasi ng excuse mo na kaya hindi kayo makapag bonding ay dahil busy siya.”

“Eh kasi. .”

“Ano?”

“Kasi kahit hindi siya busy, alam kong hindi niya gugustuhin na magkaruon ng matagal na exposure sa akin dahil galit nga siya sa akin di ba? Ako ang dahilan kung bakit may kapatid siya labas. Ako ang resulta ng pagkakaruon ng anak ni papa bukod ng kay Tita Keiko.”

“Ewan ko lang ah pero tingin mo kung galit talaga siya sa’yo, bakit kailangan ka niyang kunin pabalik mula sa amin ni mama?” napa isip ako sa sinabi niya dahil may pagkaka parehas ito sa sinabi sa akin ni Manong Ben ng nakaraan.

“10 isaw manong. ’Tig lima sa magkahiwalay na lalagyanan.”

Nagpaalam ako kay Pearl na hihintayin ko siya sa may park kung saan may mga bakanteng upuan at may maliit na palaruan na may mga batang naglalaro. Umupo sa bakanteng swing habang nakahawak sa magkabilang kadena at nakatingin sa lupa.

Sooner or later, wala ng silbi ang pagkuha sa akin ni kuya dahil magpapakasal na siya. Nakakahiya naman sa magiging asawa niya kung kasama pa rin nila ako sa bahay at kung mangyari man na paalisin na ako ni kuya, alam kong matutuwa ako na malulungkot. Matutuwa kasi magagawa ko na ang mga bagay na hindi ko kailangang itago mula sa kanya pero malulungkot din dahil hindi ko na siya madalas na makikita o baka hindi na nga talaga.

“I love your demons, like devils can . .” kanta ko sa hangin ng biglang sumulpot si Pearl sa harap ko hawak ang binili niyang isaw.

“Ang drama mo ’te! Kanina lang ang saya mo ngayon naman ang lungkot mo. Kuya mo na naman iyan ’no?”

“Huh? Pinagsasasabi mo d’yan?”

“Wala. Kanina kasi okay ka ng si Enix ang topic natin pero ng masingit ang kuya mo, ayan. Drama pa more ka. Share lang. Hahaha.”

Hindi ako nakaimik at kumuha nalang ng isang stick ng isaw at kinain iyon. ’Di ko rin kasi maintindihan bakit sobrang affected ako pagdating kay kuya.

Siguro kasi gusto kong mapansin niya ako at pahalagahan bilang kapatid hindi bilang kung sino lang. ’Yun lang naman ang pangarap ko mula nuon hanggang ngayon na suntok sa buwan pero kung sakali mang mangyari, kahit mamatay ako kinabukasan ay okay lang. Hahaha. OA eh ’no?

Pagabi na ng magpaalam ako kina Tita Shine na uuwi sa amin. Balak pa nga nila akong ihatid sa bahay kasi padilim na sa labas pero tinanggihan ko kasi bukod sa nahihiya ako ay gusto ko rin mag moment habang pauwi. Sure naman akong wala pa rin si kuya sa bahay. Busy iyon. Walang time sa akin. Ganern.

Pinagmasdan ko ang kahel na kalangitan at ang paglipad ng mga ibon. Unti-unti ng lumalamig ang dampi ng hangin sa balat ko.

Napatingin ako sa ilang mga estudyante na nakasalubong ko sa kalye na nagkakasiyahan na mukhang pauwi na galing school. Napangiti ako ng makita ko ang grupo ng mga kalalakihan na nagaasaran dahil mukhang ang isa yata sa kanila ay nakita ang crush niya at kinakantsawan siya ng mga mga kasama niya.

Bigla tuloy sumagi sa isip ko ang mukha ni kuya nuong nasa high school siya. Ganito din kaya sila ng mga kaibigan niya? Pero sa pagkakatanda ko, never niyang dinala ang mga kabigan niya sa bahay thou madalas siyang wala sa bahay at mapaaway. Ewan ko ba du’n.

Sakit siya sa ulo nina Papa at Tita Keiko pero never niyang pinabayaan ang pagaaral niya kaya may panlaban pa rin siya kina papa kahit na may pagka gago siya. Share lang ha? Alam ninyo, umuwi iyan before ng lasing galing retreat. Buti na nga lang at wala ang parents namin sa bahay kundi yari siya sa kanila pero kahit lasing siya tanda ko pa ang mga salitang binitiwan niya ng makapasok siya sa kwarto ko na hanggang ngayon kapag naaalala ko ay magkahalong takot at pagtataka ang nararamdaman ko.

“You have no rights to be with someone else Arista, once I find out you disobey me, I’m gonna put you in a place where no one will find you except me.”

Bumalik ako sa realidad ng may bumangga sa braso ko at duon ko lang narealize na umaambon na pala. Shit! Mukhang uulan pa yata. Ang layo ko pa sa sakayan at wala akong dalang payong. Great!

Lakad-takbo ang ginawa ko para makarating sa sakayan dahil naging ulan na ang ambon lang kanina ng biglang isang malakas na busina ang nagpahinto sa akin. Hindi ko napansin na may parating pala na kotse sa kanan ko. Huminto ito sa harap ko at mabilis na binaba ang bintana sa driver’s seat.

“What the fuck are you doing?! Get in!” bulyaw niya na nagpanginig sa sistema ko at automatic na kumilos ang kamay ko para buksan ang pintuan sa backseat at pumasok ng medyo basa ang katawan. Patay ako nito. Ayaw pa naman niyang nababasa ang luob ng kotse niya.

Agad niyang hinarurot ang kotse kaya muntik na akong tumagilid sa pagkakaupo ko at nagtama ang mga mata namin sa rearview mirror. Nanlilisik ang mga mata niya sa akin kaya di ko naiwasang mapalunok at yumuko sa takot.

Shuta naman kasi! Bakit sa dami ng pwedeng muntik ng maka bangga sa akin ay siya pa?

Nilalamig na ako sa lakas ng aircon ng kotse niya pero wala akong magawa dahil naipit kami sa traffic at lumalakas ang ulan sa labas.

Hindi man ako pinagalitan ni kuya after ng ginawa niyang pagbulyaw sa akin kanina ay alam kong galit siya at nagtitimpi lang dahil sa lalim ng paghinga niya na naririnig ko mula sa pwesto ko kahit na pokerface ang mukha niya. Yari ako nito pag nakarating kami sa bahay. I can feel it.

Nilibang ko nalang ang sarili ko sa pakikinig ng music na tumutugtog sa kotse niya at mai-share lang sa inyo, ano? Puro pang oldies ang tugtugan niya kaya lalo itong nagbibigay ng manly aura sa kanya. Dagdag mo pa yung bango niya na kumakapit sa luob ng kotse. Geez. Imaginein ninyo nalang kung hindi mabaliw-baliw sa kanya yung mga babaeng naikama niya sa ganitong sitwasyon ko ngayon pero syempre exemption ako. Kuya ko ito ’oy! Wag ninyong gayahin si Pearl. Hahaha.

Hindi ko na naisip ang tagal namin sa traffic at itatagal pa ng marinig ko sa unang pagkakataon ang isang kahindig-hindig na bagay na nagbigay kilabot sa akin. OA ’no? Pero kasi! What the hell?!

I just heard him sing! Hindi naman kalakasan ang pagkanta niya pero shit. Dumagundong ang husky niyang boses sa buong sistema ko. Shit. Ugh. ’Di umano ay biglang uminit dito sa luob ng kotse. Hahaha.

May papikit-pikit pa siyang nalalaman at lip bite as he sexily follows the beat of the music with his head.

Dahil once in a lifetime lang itong mangyari thou I’m not sure kung uubra itong binabalak ko ay ginawa ko pa rin. Kinuha ko sa bulsa ko ang cellphone ko at nagkunwaring may katext/ginagawa pero ang totoo, nire-record ko ang pagkanta niya. Puta. Baliw na yata ako. Hahaha. ’Wag ninyo ng itanong kung bakit ko ito ginagawa. Natutuwa lang ako.

“Everytime I try to walk away, something makes me turn around and stay, and I can’t tell you why. . .”

Ewan ko pero tuwing dumadating sa chorus part ang kanta ay mas feel na feel niyang banggitin ito. Wala. Mema lang. Pero kasi!

Pinindot ko na ang stop button ng mapansin kong nakatingin sa akin si kuya sa rearview mirror. Napalunok ako sa takot at tinago ang phone ko sa bulsa ko.

Ipinikit ko nalang ang mga mata ko at pilit na inalala ang pagkanta niya kanina kahit na may tumutugtog ng ibang kanta.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXI )

Hindi na ako nagulat ng hilain ako ni kuya paharap sa kanya pag pasok namin ng bahay. Sabi sa inyo eh. Nagtitimpi lang ito kanina sa akin sa kotse.

“Where the hell have you been?” irritableng tanong niya habang naka kwelyo sa akin.

“K-kuya. .”

“Answer me!” sigaw niya.

“Hey, what’s happening?” sabay kaming napalingon sa pinanggalingan ng boses at napabitaw si kuya sa akin samantalang, nanuyo naman ang lalamunan ko sa taong nasa harapan namin.

Anong ginagawa niya dito?!

“Nothing.” sagot niya at lumingon pabalik sa akin, “Go to your room.” utos niya na agad kong sinunod kahit may part sa akin na nagsasabing wag siyang sundin.

Inawang ko ng kaunti ang pintuan ng kwarto ko habang palihim silang sinisilip na dalawa. Saglit silang nag usap at pagtapos ay nakita kong inangkla ng babae ang braso niya kay kuya at lumabas silang dalawa ng bahay. Saan kaya sila pupunta? Psh. Pake ko?!

Buti at nanduon yung babae na iyon kundi ginawa na naman akong sparing mate ni kuya. Kahit wag na silang bumalik na dalawa. Psh.

Dumiretso ako ng banyo para maligo at habang naliligo ay nag ring ang phone ko kaya agad ko itong sinagot at ni-loud speaker.

[ Hoy, bakla! Di ka nabasa ng ulan? ]

“Nabasa, kaya nga naliligo ako eh. ’Di mo ba naririnig yung buhos ng tubig?”

[ Ay. Badtrip? Sa pagkakatanda ko good mood kang umalis dito sa bahay ah. Anyare? ]

“Kainis kasi yung driver ng kotse kanina. Di pa ako tinuluyang banggain.”

[ Ha? Hoy! Umamin ka nga. Nakauwi na ba ulit kuya mo d’yan? ]

“Oo. Nandito din yung fianceè niya.” sagot ko at may kalakasang ibinalik yung shampoo sa lagayan kaya nahulog ito at tumama sa ulo ko.

“TANGINA! Ang sakit ha?!” inis kong sigaw at binalik ulit sa lagayan ang bote ng shampoo.

[ Wow! Eh di inamin mo na rin na mahal mo nga kuya mo more than as a brother? ] kumunot ang nuo ko sa sinabi niya dahil ang gaga halatang kilig na kilig.

“Buang! Anong sinasabi mo? Tumama yung shampoo sa ulo ko! Ang sakit kaya!”

[ Ay weh?! Ano ba iyan! Akala ko pa naman nagre-reveal ka na sa akin ng feelings mo para sa kuya mo. ]

“Psh! Ako nga tigil-tigilan mo!”

[ Oo na! Ito naman masyadong highblood. Oh eh, anong ginagawa ng fianceè niya d’yan? Mago-overnight?! ] 

“Overnight? Malabo. Oo nga’t nagdadala si kuya ng mga babae niya dito sa bahay namin pero wala pa sa kanila ang nakapag overnight dito ’no.”

[ Nuon wala. Ngayon baka meron. Remember, fianceè siya ng kuya mo? Meaning kapag kasal na sila, she’ll be your sister-in-law. ]

Saglit akong tumigil sa ginagawa kong paliligo. Oo nga ’no? Bakit di ko naisip ’yon?

“Tapusin ko lang ligo ko. Balik ako d’yan. Bye.”

Argh! Bakit ba ako naiirita? Maganda naman pyung fianceè niya at mukhang mabait kaso. . Ewan! Di ko siya feel!

Pagtapos ko maligo ay talagang bumalik ako kina Pearl ng hindi man lang nagpapahatid kay Manong Ben o nagpaalam kay kuya. Ganun ako ka-strong today.

“Oh Aris! Aga mo naman yata para bukas.” biro ni Tita Shine pagkakita niya sa akin sa gate.

“Oo nga po eh. May almusal na ba?” natatawa kong sakay sa biro niya.

Saktong pagdating ko ay nakahanda na ang hapunan kaya agad na kaming nagsalu-salo.

“Anong problema at bumalik ka? May nangyari ba?” alalang tanong ni Tita habang sinasandukan ako ng ulam sa plato ko.

“Ay naku, Ma! Nagseselos iyan kasi nanduon daw yung fianceè ni Quilo sa bahay nila.” sagot ni Pearl at ang loka, nag eye roll pa. Dukutin ko mata nitong baklang ito eh.

“Psst! Oy! Tumigil ka nga!” nahihiya kong sita.

“Anong meron at na sa bahay ninyo siya? Nagpakilala ba siya? Ayos ba siya?”

“Hindi siya nagpakilala. Nakilala ko siya dahil sa mukha niyang nakita ko online. Magii-sparing kasi kami dapat ni kuya ng bigla siyang sumulpot kaya ang ending, napatigil niya si kuya at inutusan akong pumasok sa kwarto ko. Di ko alam kung bakit siya nanduon kasi mukhang di rin aware si kuya na nanduon siya.”

“Mali siya sa ginawa niya kung ngayon ang unang tapak niya sa pamamahay ninyo at makita ka. Di ba niya alam o nahalata man lang kung ano kayo ng kuya mo? Mano man lang sanang nagpakilala sa’yo.” naiiling na sabi ni Tita Shine.

“Eh di kung nagpakilala yung babae at nakipag kamay dito kay Aris baka may bago na siyang ka-sparing bukod sa kuya niya. Believe me, Ma. Selos talaga itong isa. Hindi na kasi siya ang reyna sa pamamahay nila sa pagdating nu’n.” pagsipa ko ng di kalakasan kay Pearl ay humagalpak ito ng tawa kaya sinita kami ni Tita at nagpatuloy sa pagkain.

Grabe itong si Pearl! Mamaya maweirduhan si Tita Shine sa akin sa mga naiisip at pinagsasasabi niya eh. Kaloka.

Pagtapos naming kumain ay ako na ang nag volunteer na maghugas ng pinggan dahil nagpapakain si Pearl ng alaga nilang aso.

“Baka magalala si Quilo sa’yo.” nakangiting sabi ni Tita Shine na nakasandal sa pader malapit sa akin.

“Hindi iyon ’ta. Baka nga matuwa pa iyon kasi walang istorbo sa kanila ng babae niya kung duon iyon mag stay sa bahay ngayon.”

“Sigurado ka ba? Baka mamaya magulat nalang tayo nasa labas na ng bahay iyang kuya mo at idemanda kami ni Pearl sa pagaakalang kinidnap ka namin.” natatawa niyang sabi.

Di ko maiwasan na hindi pamulahan ng mukha. Oo nga ’no? Nakakahiya kina Tita pag nangyari iyon. Ewan ko ba kasi sa isang iyon. Parang may saltik. Nagawa niya na kasi iyon before kaya di na nakakagulat kung gawin niya ulit.

Kailan kamo yung unang beses? Remember yung about sa pagkuha pabalik ni kuya sa akin sa pangangalaga ni Tita Shine after mamatay nina Papa at Tita Keiko? Iyon ’yon. Tinakot niya si Tita Shine na idedemanda niya kapag hindi ako binigay sa kanya. Tandang-tanda ko pa yung nakakatakot na awra ni kuya habang kaharap niya si Tita at naguusap sila sa may sala. Jusko. Halos ma-estatwa ako nu’n dahil sa pagka bigla. Imagine, galing akong school at excited ako sa pag uwi kasama si Pearl kasi alam kong may nakahandang meryenda pagdating namin kaso ang naabutan ko ay si kuya kasama ang mga tauhan niyang mala-men in black ang outfitan. Kaloka talaga.

“Lagot siya sa akin pag ginawa niya iyon. At saka Tita! Busy iyon kasama fianceè niya kaya di niya mapapansin na wala ako sa bahay.”

Pagtapos ko maghugas ng pinggan ay inaya niya akong magpunta ng convenience store habang naiwan si Pearl mag isa na nanunuod ng Teleserye.

“Tita, akala ko ba sa convenience store tayo?” taka kong tanong dahil papuntang park ang dinaanan namin imbis sa may highway.

“Ha? Sinabi ko?” huminto kami saglit sa isang barbecue stand at bumili siya ng tig isang barbecue para sa amin.

“Thank you.” sabi ko sabay kuha ng sa akin at nagpatuloy kami sa paglalakad.

Grabe naman yung mga ilaw dito sa bawat poste. Bakit hindi ginawang puti? Ang dilim tignan kapag orange eh. Parang wala ding ilaw na nakalagay. Hahaha. Reklamador eh ’no?

Nagulat ako ng biglang umakbay si Tita Shine sa balikat ko na parang sa magbarkada habang kinakain ang barbecue niya.

“Totoo bang nagseselos ka sa fianceè ng kuya mo?” nakangiti niyang tanong dahilan para magtaasan ang balahibo ko sa katawan. Luh.

“H-ha Tita? A-anong sinasabi mo?”

“Ay sows! Nagma-maangan pa. You know what I’m referring to, Iho.”

“Naku, Tita! Yung sinabi po ba ni Pearl kanina? Naku! Biro niya lang po iyon. Impossible pong mangyari ang kung ano man na iniisip ninyo.”

“Hmm, talaga ba?” huminto kami sa isang bench na gawa sa semento at naupo.

“Tell me, bakit ka bumalik sa bahay namin kung di ka nagseselos? Normally, kapag may away kayo ng kuya mo, nagmumukmok ka lang sa kwarto mo but now, it’s different. Hindi mo naisip ang mararamdaman ng kuya mo dahil sa ginawa mo ngayon.”

“Maybe I just had enough for today.” tanging naisagot ko kasabay ang isang malalim na buntung-hininga.

Hindi na nagsalita pa si Tita Shine at tinignan lang ako ng makahulugan sabay haplos sa buhok ko. Ano kayang iniisip niya?

Pagbalik namin ng bahay ay isang pamilyar na kotse ang nakita kong nakaparada sa labas. Bigla akong kinabahan sa hindi ko malaman na dahilan.

“Magandang gabi, Shine.” bati ni Manong Ben.

“Oh Ben, ikaw pala. Sinusundo mo ba ’tong si Arista?”

Napakamot si Manong Ben sa ulo niya at ngumiti, “Oo eh. Hinahanap siya ni Sir Quilo.”

Nagkatinginan kaming dalawa ni Tita Shine at hindi ko maiwasan na mag blush. Shit. Nakakahiya. Ano kayang kailangan ni kuya sa akin at hinahanap niya ako? ’Di ba umalis sila ng babae niya?

“Ayan kasi! Lalayas-layas sa bahay nila ng asawa niya! Umuwi ka na nga at palayasin mo duon ang kabit niya!” biro ni Pearl na biglang sumulpot sa kung saan.

“Sira ulo!” napasigaw ako sa hiya sa sinabi niya pero ang gaga, ayun. Tinawanan lang ako.

“Tara na nga, Manong Ben.” nilingon ko si Tita Shine at kumaway sa kanya para magpaalam. Bahala si Pearl sa buhay niya. Hahaha.

Habang nasa biyahe kami ay hindi ko maiwasang tanungin si Manong Ben dahil sa biglaang pagpapasundo ni kuya sa akin. I mean, what for? Thou, okay na rin na siya ang nagsundo kesa kay kuya dahil baka mag eskandalo pa iyon.

“Hindi ko din alam, iho. Pasensya na.”

“Okay lang po. Nakapagtataka lang kasi.”

“Nagpaalam ka ba sa kanya na aalis ka?” nagkatinginan kami sa rearview mirror.

Umiling ako.

“Dapat nagpaalam ka. Walang dudang ’yon ang dahilan bakit mainit ang ulo ng kuya mo. Mag sorry ka sa kanya pagdating mo para hindi na lumala ang sitwasyon ninyong dalawa.”

“Opo.” ang tangi ko nalang nasabi habang hinihintay ang kahihinatnan ko mamaya.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXII )

“Daikirai.” inis kong bulong sa pagitan ng aking paghikbi at naglihis ng tingin sa nangangalit na bultong nasa harapan ko.

“Nandatō?!” isang malakas ulit na sampal ang tumama sa pisngi ko.

“Daikirai Oniisan!”

Bakit ba galit na galit siya kung umalis ako ng bahay ng hindi nagpapaalam sa kanya? Wala naman siyang paki sa akin ah?! Kaya bakit?!

“Ima hanashite iru.” kinabahan ako ng makita ko siyang ngumisi at tanggalin ang suot niyang belt. Shit. Shit. Anong gagawin niya?

“Anata ga kesshite wasurenai ressun o anata ni oshiemashou.”

Walang sabing hinila niya ako ng marahas mula sa kinatatayuan ko at tinulak sa desk niya sa kanyang office. Hindi pa ako halos nakaka recover sa pagtama ng katawan ko ay isang malakas na hampas ang humagupit sa pwetan ko dahilan para mapasigaw ako sa sakit.

“K-kuya!” maluha akong napatingin sa kanyang pokerface na mukha at muli akong hinampas.

“How many times do I have to remind you that in this house, you need to obey every single word that I say!”

“K-kuya. . T-tama na. .”

“You show no respect to me to leave my house without even saying a word!” dalawang magkasunod na hagupit ang tumama sa katawan ko na siyang ikina pilipit ko sa sakit.

“K-kuya please. . S-sorry na. . Hindi ko na po uulitin. .” and just like that. Nagagawa akong paumuhin ni kuya kahit ano pang inis o galit ang maramdaman ko sa kanya.

“Is that how you will repay me for giving you a good life, huh? Is this?” halos wala na akong maramdaman at marinig kundi ang sakit at ang tunog ng hagupit ng belt sa katawan ko.

Mukhang hindi ako nito makakapasok bukas dahil panigurado magiika ako sa paglalakad. Yari ako nito sa mga kaklase ko dahil malapit na ang schoolfest.

“Don’t make me the bad guy here, Arista. Both of us know that this was your fault that’s why I’m doing this to you, right?” bulong niya sa tenga ko at hinigpitan ang hawak niya sa kanang kamay ko na nasa ulunan ko kaya hindi ko napigilang mapa hiyaw sa sakit.

“My, my. Does it hurt? Then how about. .”

“K-kuya! Aahh! K-kuya, p-please!” hindi ko na napigilan pang umiyak ng kagatin niya ang balikat ko. Shit. Alam naman niyang sensitive ang balat ko at paniguradong magma-marka ito. Ang sama talaga niya!

“Are you going to be obedient now, hmm?” napakagat ako sa labi ko ng maramdaman kong dilaan niya ang parte na kinagat niya habang lumalakbay ang kamay niya sa katawan kong hinampas niya ng marahas ng kanyang belt. Hindi ko mapigilang mapa ungol at ewan ko, pero parang bumigat bigla ang paghinga ni kuya sa ginawa kong iyon.

Tumango ako bilang sagot pero hindi siya tumalima sa naging tugon ko.

“I can’t hear you.” muli niya akong sinampal habang nakatitig sa akin gamit ang mga mata niyang parang walang kaluluwa.

“K-kuya. .”

“Will you be obedient now?” isang sampal pa ulit sa kabilang pisngi ko ang natanggap ko mula sa kanya habang umiigting ang panga niya.

“O-opo, k-kuya. .” ramdam ko na ang pamimigat ng mga mata ko na para bang gusto ng magpahinga ng katawan ko sa dami ng sakit na sinalo ko mula sa kanya kung kaya’t magpapa ubaya nalang ako sa gusto niya mangyari.

“Good boy. Open your mouth.”

Hindi ko alam kung anong binabalak niya kaya hindi ko binuka ang bibig ko gaya ng inutos niya. Hindi ba niya nakikitang pagod at inaantok na ako? Grabe. Wala talaga siyang awa.

“Tsk. Seriously?” inis siyang ngumisi sa akin at kasunod nu’n ay ang paghabol ko sa hininga ko ng walang pasabi niyang sikmurahan ako.

“There. Much better.” hinawakan niya ang panga ko ng may kalakasan para hindi ko maisara ang bibig ko at nanlaki ang mata ko ng ibuka niya ang bibig niya at itulo ang laway niya papunta sa akin na siya namang sinalo ko at pinalunok sa akin.

“Anata ga watashi o dorehodo kirai demo anata wa itsumo watashi o hitsuyō to surudeshou.” bulong niya na hindi ko na naintindihan ng tuluyan na akong tawagin ng antok.

Pagkagising ko ay wala na si kuya. Wala na rin ako sa office niya. Nasa kwarto ko na ako. Sino kaya nagdala sa akin dito? Baka isa sa mga tauhan niya kasi galit na galit siya sa akin kagabi sa ginawa ko pero. . bakit niya ginawa yung bagay na naman na “iyon” kagabi? Hindi ko gets. Naguguluhan ako.

Dahan-dahan akong tumayo sa kama, only to find out na nananakit ang buo kong katawan. Geez. Paano na ngayon? Paano ako makakasayaw ng maayos nito sa event namin sa school? Nyeta!

Inabot ko ang cellphone ko sa side-table at pagbukas ko ay nakita ko ang message ng class president namin na nagpapaalala ng attire namin para sa sayaw. Nakahinga ako ng maluwag ng mabasa kong all black ang outfit at pwede ang leather jacket. Whew! Good. Atleast, hindi nila makikita ang latay ko sa katawan. Pero, wait! Kailangan ko yatang bumili ng gagamitin ko for the event. Wala kasi akong damit na aayon sa theme namin. Ano ba ’yan! Imbis na hindi ako lalabas ng bahay para maipahinga ang katawan ko ay no choice ako. Ma-text na nga lang si Pearl para may kasama akong mamili.

Agad kong hinanap si kuya ng makalabas ako ng kwarto para magpaalam matapos akong makakain, maligo at uminom ng pain reliever dahil baka mamaya kapag nalaman niyang umalis na naman ako ng walang paalam sa kanya ay dagdagan niya ang pananakit ng katawan ko. Aish!

“K-kuya?. . . K-kuya?. . . Oniisan?. .” tumigil na ako sa paghahanap ng wala akong makuhang response mula sa kanya o makita man lang siya sa buong bahay.

Nag iwan nalang ako ng note kung saan agad niya ’tong makikita para hindi siya mag panic kapag hinanap niya ako at hindi niya ako makita.

Matapos akong mag asikaso ay hindi na ako nagpahatid pa kay Manong Ben. Nag commute nalang ako mag isa papunta ng mall.

Pagdating ko ng mall ay agad akong dumiretso ng women’s comfort room. Buti na nga lang walang tao sa labas na nagsasalamin kaya walang nag ala-Darna sa pagsigaw sa pagpasok ko. Hahaha.

Wapakels muna ako today on a regular sunny day. Wala akong balak na makita ng madla na mukhang inapi ng isang batalyon.

“Perfect!” bulong ko sa sarili ko na nakaharap sa salamin matapos maglagay ng red lipstick at naka pang Arisa attire na. Titig na titig sa akin yung mga babaeng high schooler at inadmire ang ganda ko. Akala talaga nila babae ako eh ’no? Akalain ninyo ba namang tinawag akong “Ate Ganda”? Hahaha.

And to complete the look, bago ako lumabas ay sinuot ko ang aking tinted sunglasses para pak na pak! At syempre, h’wag kalimutan isuot ang headset at magpatugtog ng ala Paradise Hunt beats. Ganern!

Now Playing: Lady Wood by Tove Lo

Hindi ko mapigilang hindi mapa smirk habang nag-aala vogue model sa pag catwalk sa tuwing napapaligon ko ang mga lalaking madaanan ko and sorry but not sorry sa mga nagtataasang kilay ng mga girlfriends ng iba sa kanila. Bitch, I’m hot and I can make the guys go hard. Okay ako na talaga narcissist. Kapal ng mukha eh ’no? Akala mo hindi ako nahihirapan maglakad mula sa mga natamo ko kay kuya kagabi.

“Yeah, you give me wood, give me Lady wood. .” sabay ko sa kanta habang nagtitingin ng mga damit na maaari kong suotin para sa event at sa tuwing may lumalapit na saleslady o salesman sa akin ay sinasabi kong para sa kapatid ko. Wow di ba? Hahaha!

Napatigil ako sa pagtitingin ng mga damit ng makatanggap ako ng isang text message mula kay Pearl. Loka talaga ’to. Ako pa talaga ang pupunta sa kanya sa cafè ah? ’Di bale. For sure magugulat siya dahil naka Arisa ako on a regular sunny day which is very unusual and once in a blue moon lang kung mangyari.

Habang pababa ako sa escalator ay may namataan akong pamilyar na mukha sa hindi kalayuan. Bigla akong kinabahan. Geez.

Sana hindi. Sana hindi. At— puta! ’Yung fianceè ni kuya! Shit! Anong ginagawa niya dito? Hindi kaya nandito din si–! Oh my gahd! Hindi! Hindi pwede!

Binilisan ko ang paglalakad ko at muntikan pa akong matapilok pero buti nalang ay nasalo ako ng isang poging lalaki but I didn’t bother to open up a small talk. I just smiled and thank him and walk away. My gahd! Malaking gulo ito kapag nalaman niya ang sikreto ko and worse kung si kuya!

Nang makalabas ako ng mall papunta sa open area kung saan may fountain sa gitna ay agad kong kinuha ang cellphone ko para kontakin si Pearl at sa sumunod na mga segundo ay pakiramdam mo naglaho na lahat ng mga taong nasa paligid ko ng makita ko si kuya in his CEO’s attire along with his men in black subordinates walking behind him. Fuck!

Hindi na ako sure sa mga oras na ito ngayon kung anong nararamdaman ko sa sobrang lamig ng sistema ko.

“Tangina.” malutong kong bulong at sakto namang pagtingin ko sa phone screen ko ay sinagot ni Pearl ang tawag. Shit. Hindi ako pwedeng lumihis ng lakad kundi makakahalata siya and worse– nakatingin siya sa direksyon ko! Anak ng!

Arista, you need to calm the fuck down!

Isang malalim na buntung-hininga at paglunok ang ginawa ko bago ako nag desisyon na lumakad papunta sa cafè kung nasaan si Pearl - kung saan magkakasalubong ang landas naming dalawa ni kuya in my Arisa persona.

Pak! Pak! Ang sabi ko nalang sa utak ko habang with all confidence na naglalakad papunta sa direksyon niya kahit na ang puso ko ay pak na pak din ang kabog sa takot at kaba.

Tatlong hakbang nalang ang pagitan sa aming dalawa ng mapansin ko ang mapaglarong ngiti sa kanyang labi kasabay ng kanyang pagsipol sa akin. Hindi ko mapigilan na hindi makaramdam ng kakaiba sa ginawa niyang iyon.

Sinubukan kong iwasan siya sa pamamagitan ng paglaan ng kaunting espayo mula sa kanya pero siya mismo ang gumawa ng paraan para magkadikit kaming dalawa at nagulat ako ng haplusin niya ang kamay ko (sa paraang halos mag intertwine na ang mga daliri namin) kaya sa takot ko ay agad kong binawi ang kamay ko at walang lingunang nagpatuloy sa paglalakad.

What the hell’s that for?!

“A-Arisa?! What the-?!” in total shock na react ni Pearl na nasa labas ng pintuan ng cafè habang hawak ang kanyang drink at naka-o shape ang bibig, “D-did you just. .?!”

“Y-yeah? I did.” at napahawak ang nanlalamig kong mga kamay sa kanyang kamay at sabay kaming napatili ng impit sa pangyayaring ’yon.

Shit. I just survived the demon’s wrath!

Todo ang chikahan namin sa pangyayari kanina habang nasa isang clothing line kami at nagtitingin ng magiging outfit ko.

“Gaga ka! Abut-abot ang kaba ko sa kagagahang ginawa mo! Buti nalang talaga!”

“Ewan ko rin ba bakit ako tinopak na mag Arisa on a regular sunny day. Parang ayaw ko na tuloy ulit gawin ’to. I’m scared to hell!”

“Pero anong ginagawa ng kuya mo dito? Don’t tell me shareholder na rin siya nitong mall na ’to? Siya na talaga!”

“Maybe sinasamahan niya mag shopping fiancè niya? Nakita ko ’yon kanina sa department store and luckily hindi ako nakita ng girl or baka hindi lang ako namukaan, but whatever the case, ayaw ko na ulit mag Arisa on a regular sunny day. Baka sa susunod, hindi na ako sikatan pa ng araw.”

“Oh my,” react niya with matching patakip pa sa kanyang bibig na naka-o shape, “You really have to do something about this! Mawawalan ka na talaga ng spot sa pamamahay ninyo ng kuya mo kung ganyang pati sa pagsshopping ay supported siya ng kuya mo. Magiging sister-in-law mo talaga siya!”

“Huh? What do you mean? Anong connect?”

“Girl, hindi lahat ng lalaki, eeffort para i-support ang girl of their life na samahan ito sa pagsshopping kaya kung ang kuya mo ay nandito para sa kanya, eh di alam na this!”

“Eh di mabuti kung ganun para sa inyo nalang ako ulit tumira kesa sa kanya.” pero deep inside, naninikip ang dibdib ko sa sinabi ko lalo na kapag naiisip kong iiwan ko siya mag-isa. Ewan. At some point, kahit na mapanakit siya kuya, sumasagi pa rin sa isip ko ang sinabi ni Manong Ben na ako lang ang meron siya.

Hapon na ng makauwi ako dala ang mga pinamili kong damit kasama si Pearl. Syempre para makasigurado ay hindi ako umuwing naka Arisa on a regular day. Nagpalit ako ng damit bago kami umuwi kasi mahirap na baka may makakita sa akin sa other persona ko bukod sa mga nakakaalam lang ng lihim ko.

Agad akong dumiretso sa kwarto ko at sumalampak sa kama. Hindi pa rin mawala sa isip ko ang naging usapan namin ni Pearl at yung sa fianceè ni kuya pero ang highlight talaga ay si kuya at ang weird na ginawa niya sa akin kanina. Like, paano kung malaman niyang ako ’yon? Shit. Ito na naman ako sa pago-overthink ko pero kasi. .! Argh! ’Di bale na nga.

Dahil masyado na akong naguguluhan sa mga naiisip ko ay inabot ko ang cellphone ko at nagpasak ng headset sa tenga para makinig ng music since this is the only way I know for me to calm down but I guess not this time. Mukhang pati playlist ko trip ako but yeah. Whatever! Lemme just enjoy this song.

“. . Can’t you see that I’m the one who understands you? Been here all along so, why can’t you see? You belong with me. . .” sabay ko sa kanta pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit ang mukha ni kuya ang nakikita ko sa isip ko at ang mabilis na pagtibok ng puso ko sa imahe niya. Shit. This isn’t happening!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXIII )

Exam week ngayon kaya isang mabuting estudyante ang inyong lingkod ngayon kahit na deep inside ay sobrang stress na ako dahil sa schoolfest next week. Whew. Gustuhin ko man magrelax kahit sandali ay hindi pwede. Ano pa man ang mangyari kailangan maayos ang grades ko na maipakita kay kuya para wala siyang masabi sa akin at para na rin hindi niya ako mabugbog. #AbugbogArista. Hahaha.

So far, hindi pa ako nagkakaruon ng palakol sa grades ko pero bihira lang akong mabiyayaan ng nine kaya kung maka nine man ako ngayon ay tatanawin kong utang na luob iyon sa pagka panalo ko at ng section namin sa gagawin naming performance at kay Enix na rin na siyang dahilan bakit ako napasali sa kalokang performance sa stage, pero speaking of Enix. .

Hindi siya nagpaparamdam nitong mga nakaraang araw. Nakapagtataka nga eh. Busy siguro. O baka naman nagsawa na sa akin? Well, hindi ko siya masisisi dahil pa tweetums ang lola ninyo pero syempre nami-miss ko rin ang presence niya kahit alam kong hindi tama na magkaruon ng feelings sa kanya.

Kaming dalawa lang ulit ni kuya ang magkasama sa bahay dahil wala na yung so-called fianceè niya. Ewan kung saan siya pumunta at wala akong pakialam. Much better kung hindi ko na siya makita pa - ever! Asar kasi ako sa kanya. Paano ba naman sa pagka may hitsura niya (ehem, hindi siya maganda for me okay? Kahit na sinasabi nila na maganda siya) ang panget ng ugali niya. Ayaw ko siya maging sister-in-law at hindi ko siya gusto para kay kuya. Not that I am jealous but hey, I’m telling you guys what I observed and nothing but the truth.

Paano ko nasabi na panget ang ugali niya?

To my friends out there, if Girls can feel there’s something wrong with a particular person at one glance, Gays can radar better! Yes, better!

I can sense the masamang ugali na meron siya especially that one time na nasa kotse kami ni kuya the other day ng ihatid namin siya sa airport. Acting good siya sa harap ni kuya at pinilit pa niya na isama ako kesyo she wants to know more about me gayong si kuya lang naman ang focus niya all thru out ng biyahe and his business plans in the future na mas ikayayaman ni kuya na tinerm niya as “sila” and when it’s about my turn to speak I saw how she’s rolling her eyes on me sa rearview mirror!

Ugh. Talk about being a gold digger with a trashy attitude even thou she came from a rich family and educated. Duon ko narealized na tama ang kasabihang: Hindi nabibili ng pera ang ugali ng isang tao.

Nakatanaw ako sa kawalan habang nasa biyahe kami Manong Ben pauwi ng bahay. Kakahatid lang namin kay Pearl sa bahay nila ni Tita Shine and now that I’m all alone, all I can do is to ask myself some stupid questions that again, won’t do me good since I don’t even have the answers to those things I’m confused of. What a stupid thing to do, right?

Heto na naman ako’t ibi-ibig deal ang ginawang pag interwtined ni kuya sa daliri ko sa katuhang ni Arisa. Like, why? Why would he do that knowing na maaaring may makakita sa kanya at kumalat ’yun sa kung saan mang social media site gayong may fianceè siya? Hindi ba siya natatakot sa mga issues na maaaring ipukol sa kanya ng mga mapanghusgang nilalang?

And until now, nasa bahay pa rin namin siya! Like, ang tagal ko ng hindi nakakapasok ng Club. Nakakahiya na kay Ms. Thalia thou alam naman niya ang dahilan kung bakit pero kahit na. Hindi naman sa ayaw kong nasa bahay si kuya, it’s just that medyo naninibago at naiilang ako? Recently kasi napapadalas na ang uwi niya sa bahay at tumatagal iyon ng ilang araw unlike before parang isang araw o maximum na yata ang tatlong araw ay umaalis na siya pero ngayon, iba. Bakit kaya?

“Arista. ’Yung kuya mo nakatayo na sa pintuan ng bahay ninyo.” dinig kong sabi ni Manong Ben kaya agad akong napatingin sa sinasabi niya. Shit. Kanina pa ba kami nakarating?

“Sorry po. Iniisip ko lang ’yung exam ko para bukas.” palusot ko sabay kuha ng bag ko sa gilid.

Lumabas na ako ng kotse at lumakad papasok ng bahay at abut-abot ang kaba ko ng dumaan ako sa gilid ni kuya na siyang nakatayo malapit sa pintuan at naninigarilyo. Alam ko kahit hindi kami nagkatinginan ay sinundan niya ako ng tingin hanggang sa makapasok ako sa luob.

Nilagay ko muna ang gamit ko sa kwarto at nagpalit ng damit pambahay at dumiretso ng kusina para magluto ng hapunan namin.

After ko kumain ay iidlip muna ako para may energy ako mag review pagka gising ko. Hindi kaya magandang mag review na drain ang energy ’no. Hindi papasok sa utak mo yung mga irereview mo. Share lang.

Habang naghihiwa ako ng mga rekados ay naramdaman kong pumasok si kuya ng kusina. Hindi ko maintindihan kung bakit sa tuwing nandyan siya, bumibilis ang tibok ng puso ko. Siguro ay dahil sa takot at hindi dahil sa ibang bagay na maaari ninyong isipin gaya ng kay Pearl.

“A-ah kuya! A-ako na po d’yan!”

Hindi ko napigilang mataranta sa gulat ng makitang tanggalin niya sa plastic packaging ang ibang rekados na di ko pa naaasikaso at hugasan ang mga ito. Anong trip niya? Nagaaral na ba siya para magluto dahil magaasawa na siya?

Kung sabagay, wala siyang alam na gawaing bahay which is napaka typical sa mga lalaki kaya kung meron man kayong kilala na marunong sa gawaing bahay, kikilatisin ninyo muna maigi kung lalaki nga ba talaga, pero sa panahon ngayon kasi mas preferred na ang mga lalaking maalam sa bahay at siguro ay ’yun ang sinusubukang gawin ni kuya.

Ewan ko ba kasi dito kay kuya nuong mga panahong tinuturuan kaming dalawa ni Tita Keiko paano gumawa ng gawaing bahay at magluto ay tumatakas siya. Hahaha. May pagka late bloomer din ’tong si kuya eh!

Lumingon siya sa akin at sinamaan ako ng tingin kaya napahinto ako sa balak kong pag agaw ng gulay mula sa kanya. Wala siyang sinabing kahit ano pero sapat na iyon para mapaatras ako sa nais ko sanang gawin. ’Yan ang kamandag ng isang Yakuza! Rawr! Hahaha. Char lang.

“What are you going to cook?”

“Pork Sinigang kuya. G-gusto mo ba nu’n or p-palitan ko?”

“Anything’s fine.” nakahinga ako ng maluwag sa sagot niya. Kung sabagay, hindi picky eater si kuya. Ang alam ko lang ay ayaw niya ng masyadong taba kung baboy ang lulutuin.

Pagtapos ko maghiwa ng mga rekados ay nagsimula na ako sa pagluluto ng dinner namin at laking gulat ko ng paglingon ko ay nanduon pa rin si kuya sa kusina at nakaupo sa upuan at pinagmamasdan ako sa ginagawa ko.

Shit. Na-awkwardan ako bigla. Anong trip niya? Bakit niya ako pinapanuod? I mean, di ba dapat kung gusto niya matuto paano magluto ay nasa tabi ko siya at nanunuod?

Inisip ko nalang na hindi ako ang dahilan kung bakit nandito pa rin siya sa luob ng kusina hanggang sa matapos akong magluto para hindi ako mailang dahil baka hindi ko mabantayan ang niluluto ko ng maayos at pumangit ang lasa. Ayaw ko naman siyang pakainin ng hindi masarap.

“So how was Lesanna for you?” basag ni kuya sa katahimikan habang kumakain kami.

Biglang bumigat ang dibdib ko sa di ko malaman na dahilan. Siguro dahil kinaiinisan ko yung pangalang nabanggit niya.

Lesanna Shin. Iyan ang name ng fianceè ni kuya na hindi bagay maging part ng Naito Family. Hahaha. Oo na. Ako na masama!

“O-okay lang.” tipid kong sagot at nagpatuloy sa pagkain.

“What do you mean with ‘okay lang’? Can you be specific? I want to know the answer because or sooner or later, she’ll be in this house living with me so I need to know.” may inis sa tono ni kuya na kinainis at kinalungkot ko rin at the same time.

Living with me, huh? So that means, I’ll be out of this house? Wow. Just wow.

Wait. What?

Why do I sound sacarstic covered in bitterness? Is this me that I’m hearing?

Hindi ba’t mas pabor sa akin kung hindi na ako sa puder niya titira? Magagawa ko na lahat ng gusto ko ng hindi niya nasisita. Hindi ko na rin kailangang itago ang Arisa side ko sa kanya.

“Does my side matter to you, kuya?” hindi ko alam kung saan ko nahugot ang mga salitang lumabas sa bibig ko pero hindi ko napigilan na sagutin siya ng ganito sa inakto niya. Oh gosh. Is this me or Arisa’s?

Mukhang nagulat din si kuya sa inakto ko pero kahit na magkasalubong ang kilay niya ay hindi siya nag effort na gumanti physically. Sa halip, bumuntung-hininga siya at umikit ang isang impit na ngiti na agad ding nawala na siyang pinagtaka ko.

“Don’t act like you don’t care because once she’s in this house, don’t come to me and ask me on why I let her live with us.”

Say, what? Dito pa rin ako sa bahay na ito titira kasama ’yung babae niyang ’yon? Oh c’mon!

“If you want to build your own family, you should decide it yourself without me because I was never a part of Naito’s to begin with.” I replied as I finished my food with a heavy heart and placed my plate on the sink.

I don’t want to look weak infront of him but what I said is something that I’d been keeping inside of me this whole time. Bakit ba kailangan kong maexperience ang mga ganitong bagay? Bakit di nalang sa iba?

“Arista.” he called, but I pretend I didn’t heard him and was in a hurry to get upstairs in which I really was, because the moment I got in my room, I bursts myself into a rain of tears.

I hate this life! I hate Lesanna! I hate kuya!

I hated I was born and I hate this weird feelings I’m starting to have with my own half-brother! Oh fuck this heart of mine!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXIV )

“Arista, my love!” malakas na tawag sa akin ni Pearl na tinalo pa ang volume ng pinapatugtog kong kanta na mamaya ay ipe-perform na namin sa stage. Yes. Ngayon na ang schoolfest at hindi ako makapaniwala sa dami ng estudyanteng bumili ng ticket para lang mapanuod ang performance ng bawat levels kaya todo na ang kaba ko.

“Oh bakit?” hinto ko sa drama kong pagpa-practice alone. Syempre dapat pulido dahil kung hindi, mawawala ang tsansa naming manalo. Jusko. For some reason, few days before this event of ours ay ginusto kong manalo kami. Siguro dahil gusto ko ng nine sa class card ko. Hahaha.

“Wow! Seryoso ang goal natin na manalo ah? Anyway, pumunta ako dito para iabot ’to sa’yo. Galing ’yan kay Enix. Ako na ang nag abot sa’yo kasi sabi ko sa kanya busy ka saka para hindi ka niya madistract with his presence so thank me later kapag nanalo kayo sa support ko sa inyo ng section mo. Hahaha! Sige. Una na ako. Kami ang marshall sa event sa Audi. Baka kasi magwala yung mga estudyante sa presence ninyong mga magpe-perform. Galingan mo! Baka dumating din ang kuya mo kaya kailangan energy ha? Sige! Ba-bye!” inabot niya sa akin ang isang medium sized box bago siya tumakbo paalis kung saan pagbukas ko ay nagulat ako na ang favorite kong cake iyon na turtle pie. Oh my gosh! Paano nalaman ni Enix na favorite ko ’to? Tinanong niya ba ito kay Pearl? Oh my!

Bumalik ako sa realidad ng marinig kong nagri-ring ang cellphone ko kaya agad ko ’tong inabot at sinagot.

“Hello.” nakangiti kong bati sa taong nasa kabilang linya. Shit. Kinikilig ako.

[ Hi? I guess natanggap mo na ang congratulatory gift ko para sa performance ninyo mamaya? I can clearly picture that smiling face of yours right now. ]

“Nga pala, thank you sa cake! Actually, hindi ko naisip na pa-early gift mo ’to. Akala ko kasi sorry token mo ’to sa hindi pagpaparamdam sa akin nitong nakaraan.”

[ Wait. Did you miss me? Well, I missed you too. I was just busy but let’s forget about that. What matters is I’m here and I’m going to watch you perform. O’sya. Baka naaabala na kita sa pagpa-practice mo ’yun kasi ang sabi ni Pearl ng magkasalubong kami kaya sa kanya ko na pinabigay ’yang cake. ]

“Hindi ka naman abala but thanks again for the cake. I’ll make sure I eat it before I step on the stage.”

[ I look forward to that and also, I want to spend time with you after your performance if that’s okay? ]

Shit. Spend time with me? Is he asking me on a date? Shit. What should I say? I mean, I tried to ignore what Pearl had said awhile ago but what if! Just what if, kuya go here and watch me too? Geez. I’m stuck.

“Uhm yeah?”

[ Good. I can’t wait to see you then. I’ll be hanging up because if not, you’ll not be able to practice. I love you. ]

Sasagot pa sana ako kaso ayun nga. Binaba niya na ang linya niya. What the?! Did he just said ‘I love you’ at the end of his sentence?

Hindi ko maiwasang hindi mamula kaya para magising ako at maiwasan ang tag landi-o-switch na ma-on ay sinampal ko ang magkabilang pisngi ko at kinain na ang cake na bigay niya. Hahaha. Ang cute. Infairness! And guys, don’t worry na-picturean ko na siya at ipo-post mamaya sa IG para mainggit ang sangkatauhang naka-follow sa akin at baka maisipan din nilang magpadeliver sa akin sa bahay. Hahaha! Who wouldn’t want free food, right? But of course, I’m just kidding. Eh di nalaman na ng mga followers ko na lalaki ako at hindi talaga babae. So never mind.

Pagsapit ng 1 pm ay nag ayos na ako para pumunta ng Audi. Sa botanical garden part kasi ako ng school namin nag moment para mag practice. Bago ako tuluyang pumunta ng Audi ay nag-cr muna ako para tignan ang look of the day ko at nag freshen up ng kaunti.

Skinny black pants, v-cut black shirt, black leather jacket with matching black and white rubber shoes at mala-sangoku na hairstyle ang look ko which is, completely cool if I may say.

Paglabas ko ng cr, dahil malapit ito sa parking lot ay napansin ko ang mga nakaparadang sasakyan at ang naka agaw ng atensyon ko ay ang nakahilerang mamahaling mga sasakyan sa kaliwang side. Woah. Ilang big guests ba ang inimbita or nagpunta ng school aside kay Enix? Well, hindi ko kasi alam kung pupunta ba si kuya ng event thou I’m still hoping he would kahit na hindi pa siya umuuwi ng bahay after ng eksena namin about sa fianceè niya.

“Arista! Saan ka ba galing?” nagpa-panic na tanong sa akin ng Class President pagdating ko sa backstage kung nasaan ang groupmates ko at ilan sa mga kaklase namin at ang iba pang kalahok sa performance.

“Huh? D’yan lang. Bakit? May problema ba?”

“Ewan ko ba kasi sa organizer nitong program last minute inisip na magbunutan kung sino mauuna at huling magpe-perform gayong ang original plan ay per level at section kaso ayun nga. I just want you to know na kayo na ang sunod.”

“WHAT?!” di ko talaga napigilang mapasigaw sa gulat. Holy cow! Akala ko pa man din makakapag relax pa ako kahit ilang minutes. Oh my gosh! Ano na? Nagsisimula na akong manlamig sa kaba. Shit.

“Si Treasurer kasi ang bumunot kaya number 3 ang napunta sa atin. Psh.” maktol ng isa sa kasamahan kong magpe-perform.

Gusto ko mang hilamusin ang mukha ko out of frustration ay hindi pwede. Sayang yung nilagay kong Magic BB Powder at light touch ng clear maskara at pa-lip tint ng very light ng red with matching gray contact lens.

Isang malalim na buntung-hininga ang pinakawalan ko. We have no choice but to perform or else, no nine in my class card same with my classmates. Pumalakpak ako ng tatlong beses para makuha ang atensyon ng members ko pero mukhang pati ibang kasali ay napatingin sa akin kaya para humingi ng pasensya ay nginitian ko nalang sila.

“We need to shrug whatever worries we have as soon as we step on that freakin’ stage. Afterall, most of the audience outside are our schoolmates so if we want to see a a nine in our class card at the end of this school year, we should beat the others asses because we worked hard for this performance. Alright?”

Nagkatinginan ang mga kasama ko na magpe-perform sa bawat isa at ganun din ang ilan sa mga classmates namin at sabay-sabay na ngumiti.

“Alright! For a grade of nine, we will win!” sabay-sabay naming saad with matching patong pa ng kanang kamay namin sa isa’t-isa at pakawala nito sa ere.

Whew. Kahit papaano naibsan ang kaba ko sa ginawa namin na ’yon. At ng tawagin ang section namin sa stage, pakiramdam ko huminto ang oras sa paligid. Bumalik yung kaba ko, okay?! Hahaha.

Sayang! Ang dilim ng buong Audi sa pagtapak namin ng stage. Hindi ko tuloy makita si Pearl or Enix sa mga pwesto nila pero wala akong masisisi dahil part ito ng performance sa gagawin naming aesthetic visuals. Kabog ’no?

Isang malalim na buntung-hininga ulit ang pinakawalan ko bago ko narinig ang background music ng ipe-perform namin.

Yosh! Game on, Arista! Para sa grade of nine!

At, sa pagbigay spotlight sa amin ng aming visuals ay nagsimula ang aking performance.

I always call you first but you never really pick up

Had you at your worst but when it’s me you let me blow up

Never understand what you’re doin’ to me

You always have excuses either way

Don’t know why each time you pass me by I get so nervous

Hesitant to walk towards you, don’t know why I do this

When I call you’re always unavailable

But if you’d call I’d answer right away

Yeah, am I just dumb, you make me numb and all fuzzy

When I’m with you nothing ever really feels the same

You drive me crazy but I stick with you

My heart jumps in every single way

You, you

You’re like a

Tattoo

You’re etched into my skin

I can’t stop thinking ’bout you

You’re poison to me

But I can’t live without you

You, you

You make me ask if

It’s true

You’re deep under my skin

Why can’t I just forget you

You’re poison to me

But I can’t be without you

Always see you do the things you know would really hurt me

Had you on my mind but you never thought about me

You want me here but you keep pushing me away

Don’t know if you want me to stay

Yeah, am I just dumb, you make me numb and all fuzzy

When I’m with you nothing ever really feels the same

You drive me crazy but I stick with you

My heart jumps in every single way

You, you

You’re like a

Tattoo

You’re etched into my skin

I can’t stop thinking ’bout you

You’re poison to me

But I can’t live without you

You’re my favorite person

But why are you my poison?

You have my heart hurtin’

But you keep me wanting

Oh you’re my favorite person

But why are you my poison?

Yeah, you have my heart hurtin’

But you keep me wanting

Ohh, keep me wanting

You, you

You’re like a

Tattoo

You’re etched into my skin

I can’t stop thinking ’bout you

You’re poison to me

But I can’t live without you

You, you

You make me ask if

It’s true

You’re deep under my skin

Why can’t I just forget you

You’re poison to me

But I can’t be without you

Pagtigil ng background music at ng performance namin ay isang masigabong palakpakan at hiyawan ang umalingawngaw sa luob ng Audi. Nakakapanindig balahibo at nakakahilo. Nagkatinginan kami ng mga kasama ko at nag ngitian kahit na hinahabol pa namin ang mga hininga namin at bago kami tuluyang makaalis ng stage ay hindi ko alam kung namalik-mata ako pero. .

Si kuya ba yung nakita kong nakaupo malapit sa harapan?!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXV )

“Kikidnapin mo ba ako?” natatawang biro ko habang naka upo sa shotgun seat ng minamanehong kotse ni Enix. In fairness! Black BMW 328. Mayaman nga talaga siya.

“Pwede rin? Depende kung payag ka.” natatawang sakay niya sa akin.

Hindi ko alam paano ako napunta sa sitwasyon na ito basta ang alam ko lang ay isang oras matapos ang performance namin ng section ko at after akong hatakin nitong si Enix papunta sa kung saan man niya ako balak na dalhin ay sunud-sunod na ang pag ilaw ng phone screen ko sa natanggap nitong mga text messages. Sinubukan kong magbasa ng isa at galing iyon sa President namin na nagpapasalamat sa pagka panalo namin. Wow! Akalain mo ’yon nanalo kami kahit na hindi naman nag judge itong si Enix kanina?! Amazing!

Huminto kami panandalian sa drive-thru dahil balak ni Enix mag order ng food. Ewan ko ba dito. Wala yata siyang balak na pauwiin ako. Kung sabagay, hanggang ngayon hindi pa nakakauwi si kuya. Umalis kasi siya kinabukasan after ng away namin. Hmmp! Bahala siya sa buhay niya. Magsama sila ng fianceè niya.

Pero. .

Bigla kong naalala yung nakita ko kanina sa auditorium after namin mag perform. What if. .? What if si kuya yung nakita ko? Shit. Paniguradong hahanapin niya ako!

Kinabahan ako sa maaaring mangyari sa akin dahil kung tama ako, at makausap niya ang isa sa mga kaklase ko ay malalaman niya na magkakilala kami ni Enix and worse ay baka magtaka siya at tanungin si Enix mismo sa kung anong relasyon meron kami at kapag nagkataon. .! AaAaAahHhH!

“Hey, are you alright?” nagaalalang tanong ni Enix na inabutan ako ng deluxe burger at large fries bago ini-start muli ang kotse.

“Oo. Pasensya na. May naalala lang ako.” paumanhin ko at unang nilantakan ang fries.

“Care to tell me?”

“Uhm, ano kasi. . Feeling ko may kakilala ako na nakita ko kanina. . pero baka hindi siya ’yon. Baka namalik-mata lang ako.”

“Maybe, or maybe not? Gusto mo ba makita ang taong ’yon kanina kesa sa akin?” may himig ng pagtatampo ang tanong niya kaya napatingin ako sa kanya.

“Bakit? Selos ka?” nakangiti kong tanong at ewan ko ba kung anong nangyari at kusang gumalaw ang kamay ko para subuan siya ng fries na siya namang pinaunlakan niya.

“I am. Gusto ko sa akin lang atensyon mo.” diretso niyang sagot habang nakatitig sa akin.

Napalunok ako at agad na nag iwas ng tingin. Shit. Ayan kasi. Landi mode on pa ako. Pero, lakas niya ah? Hindi man lang siya nailang na sabihin ’yon sa akin.

Kung alam lang niya kung sino ang pinagseselosan niya ay baka mag backout siya bigla. Pagselosan daw ba ang kuya ko na boss ng yakuza. Hahaha. Baka matakot siya bigla!

Pero nakakaloka din ah. Maka “akin” ang term akala mo magka level sila ni kuya ng estado sa buhay. Medyo possessive. Parang Boss na kailangan kung anong gusto at kanya, sa kanila lang talaga kundi patayan na.

“Hey, no phones please. I want you to focus on me today as I don’t know how long it will take before I get to see you again.” naitago ko ng wala sa oras ang cellphone ko sa bag ko at saglit na natulala. Parang hindi ma-process ng utak ko ang sinabi niya.

“What do you mean? Iiwan mo ako?” hindi ko alam pero nalungkot ako bigla, and I sound like a girlfriend who’ll miss her other half that’s going to leave her.

Hininto niya ang sasakyan sa tabi ng kalsada at agad na hinawakan ang mukha ko para patinginin sa kanya. Ano ba ’yan! Parang maiiyak pa ako sa ginawa niya eh.

“No, no. I’ll just be away for a month. Hindi kita iiwan literally. May mga kailangan lang akong asikasuhin. Business matter. Sorry.”

Napa pout ako sa sinabi niya.

“Okay lang. Basta balik ka.”

Napangisi siya at napapikit ako ng halikan niya ang tungki ng ilong ko na kinapula ko.

“Aww, miss mo na ako agad?”

“E-ewan ko sa’yo! Mag drive ka na nga lang!”

All through out ng biyahe ay tahimik lang ako dahil sa pagiisip na kung bakit one month siyang mawawala. I mean, gets kong business matter ’yon pero akala ko ba bago siya pumunta kanina para panuorin ako ay inayos niya na ang lahat ng dapat ayusin? Hmm. .

“We’re here.”

Pagbaba ko ng kotse ay napa-wow ako sa ganda ng place.

“I hope you like it.” dinig kong sabi niya ng makatabi sa akin at inakbayan ako.

Kung nagtataka kayo kung nasaan kami, nasa isang napaka gandang private beach resort lang naman kami. Wow! White Sand! Nagtataasang mga coconut trees, at malamig na simoy ng hangin sa gitna ng maaraw na klima. Wow!

Hinayaan ko lang si Enix na hawakan ang kamay ko habang naglalakad kami papunta sa kung saan dahil mami-miss ko ang presence niya for a month na mawawala siya at dahil na rin sa wala akong makitang ibang tao sa paligid na maaari kaming husgahan kaya go lang muna ako.

Papasok na kami sa luob ng reception ng ma-realized kong wala nga talagang ibang tourist or bakasyonista maliban sa amin. Luh.

“Good Afternoon, Mr. Morris.” bati ng magandang babae na sumalubong sa amin.

“Is our room ready?”

“Yes, Sir.”

Tumingin si Enix sa akin at ngumiti at hinila ako ulit papunta sa kung saan.

“T-teka, uhm, nirentahan mo ba itong buong beach resort? Wala kasi akong makitang iba bukod sa nagma-manage nitong resort.”

“Actually,” binuksan niya ang pinto ng room na hinintuan namin na kinamangha ko sa ganda, “I own this resort.”

Napanganga ako sa laki ng kama at ganda ng mga kagamitan sa luob. May chandelier pa!

“Pero bakit dito mo ako dinala?”

“Ayaw mo ba?”

“N-no. Hindi sa ayaw pero this is too much.”

“No, it’s not.” lumapit siya sa akin at nakangiting ginulo ang buhok ko.

“I’ll just change.” paalam niya.

Naiilang ako sa kabaitan na pinapakita sa akin ni Enix. I’m not used to this kind of treatment.

Pero wait! “Enix! Wala akong dalang pamalit!” hindi ko naman kasi alam na sa beach pala ang punta namin.

“Don’t worry. May pamalit ka d’yan sa luob ng cabinet. Pinabili ko ’yan sa isa sa staffs dito.”

“Ah, t-thank you.”

Pagtapos ko magpalit ng trunks ay lumabas na ako para hanapin si Enix. Napasinghap ako ng makita siyang nakahiga sa isa sa mga nakahilerang beach chaises at naka sunglass.

Oh, wow! Parang sobrang init yata?

Napatitig ako sa mukha niya, pababa sa adam’s apple niya, pababa sa kanyang abs (na six packs!) at sa. . s-sa. . shit! Erect ba siya o normal state lang ’yon ng Mt. Ochinchin niya?

“Like what you’re seeing?” bumalik ako sa ulirat ng marinig ko ang tanong niya sa akin.

Nagubu-ubohan ako. Di ko alam kung bakit kaya wag ninyo ako tanungin. Hahaha.

“H-hindi ah! A-ano. . s-sa mga upuan ako nakatingin. .” nahihiya at halos pabulong ko ng sagot.

“Hmm. . mukha nga.” nakangisi niyang tugon.

Tumayo siya at pakiramdam ko slow-mo siyang lumalapit sa akin. Para akong nauubusan ng hangin sa katawan.

“Tara?” nakangiti niyang nilahad ang kamay niya sa akin na siya namang inabot ko.

At, hindi ko na namalayan na ang tagal na pala naming nagtampisaw sa dagat, naghabulan sa buhangin, at nag enjoy sa company ng isa’t-isa.

“Maligo lang ako, Enix.” paalam ko bago pumasok sa luob ng room namin.

“Sige, hintayin kita sa labas.”

Habang kumukuha ako ng damit sa cabinet ay napaisip ako. Tabi ba kami matutulog? I mean, ang set-up kasi namin ay magkasama kami sa iisang room kahit na kami lang ang guests. Di ba awkward ’yon? Baka kasi. . baka. . shit! Hindi naman siguro? Aahh! Ang dumi ng isip ko, nakakahiya! Makaligo na nga lang.

Kinuha ko ang cellphone ko na nasa bag bago ako tuluyan na pumasok sa luob ng cr. Grabe. Ang sosyal talaga ng resort na ’to ni Enix. May bathtub! ’Yung iba shower lang ang meron o kaya timba’t tambo.

Nag ipon ako ng sapat na tubig sa tub bago ako lumublob para maligo, mag relax, at mag senti. Hahaha. Ilang minuto palang na nakapikit ang mata ko at nakikinig sa kantang Baby I’m Yours ng Breakbot ft Irfane ay nahinto ’to ng dahil sa incoming call. Aish. Ano ba ’yan. Panira. Abang na abang na ako sa pag jam sa chorus eh.

“Hello?” may pagka irritable kong sagot sa nasa kabilang linya.

[ Hoy! Arista! Kanina pa kita tinetext at tinatawagan! Nasaan ka ba?! ]

Is it just me or iba ang pakiramdam ko sa pag bungad ni Pearl sa akin. Parang galit siya na kinakabahan?

“U-uhm, kasama ko si Enix. Bakit?”

[ Gaga ka! Umuwi na kayo! ]

“H-ha? Bakit? May nangyari ba?”

[ Oo, merong mangyayari kapag hindi ka pa umuwi! Nasa school ang kuya mo kanina at hinanap ka sa akin! Syempre, pinagtakpan kita sabi ko, may party kayo ng klase ninyo sa pagka panalo ninyo kaso ayun. Galit na galit na siya dahil hanggang ngayon wala ka pa sa inyo! Hindi mo ba nakita ang mga texts or missed calls ko? How about ’yung kanya? Shit, Arista! Please, umuwi na kayo! Lalo ka na! ]

“Oo sige! Shit! Bye!” mabilis pa sa alas kwatro ang ginawa kong pag alis sa bath tub na muntikan ko ng ikadulas. Shit. Shit!

So tama pala ako?! Si kuya nga ang nakita ko kanina! Oh fvck! Naloko na!

Nanginginig ako sa pagmamadali at nagbihis ng suot ko kanina at nagtatakbong lumabas sa room namin dala ang gamit ko na sakto namang nasalubong ako ni Enix at nagtatakang tumingin sa akin.

“Mamaya na ako magpapaliwanag! Please, ihatid mo muna ako pauwi!” natatarantang makaawa ko at agad namang tumalima si Enix sa pakiusap ko.

Nasa kalagitnaan kami ng biyahe pauwi ng magsalita si Enix. Napatigil ako sa pagtitipa sa phone ko dahil panay ang update sa akin ni Pearl at duon ko lang din nakita ang 50 missed calls from kuya. Shit. Tanga ko rin kasi kanina. Inexit ko lang yung nakita kong mga notification ng buksan ko ang phone ko kasi akala ko mga classmates ko lang na walang tigil sa pagmamalaking nanalo kami.

“Hinahanap ka na ba ng mga magulang mo sa inyo? Sorry. Kasalanan ko. Hindi kita sinabihan ’coz I want to surprise you.” halata sa tono niya ang pagsisisi at pagaalala.

Shit. Nagu-guilty tuloy ako kasi feeling ko, may kasalanan din ako. Go lang kasi ako ng go at nakalimutan kong magsabi kay Pearl at isiping anytime ay pwedeng makauwi ng bahay si kuya at hanapin ako. Argh! Ang bobo mo, Arista!

“Wala kang kasalanan, Enix. Don’t blame yourself. Actually, I was surprised sa ginawa mo kanina and I really enjoyed and appreciate it, it’s just that. . . Sorry! Medyo mahirap kasi i-explain.”

Tahimik ang biyahe naming dalawa hanggang sa makarating kami sa kanto malapit sa bahay nila Pearl. Shit. Medyo malayo pa ito sa bahay namin ni kuya kung tutuusin pero bahala na. Hindi niya pwedeng malaman kung saan ako nakatira. Hindi sila pwedeng magkita ni kuya.

“Dito nalang, Enix. Thank you.” excited na akong bumaba ng kotse niya para maka bwelo ako sa gagawin kong pagtakbo pauwi ng bahay ng hawakan niya ako sa kamay ko kaya napalingon ako sa kanya.

“No. Sasama ako. I’ll take responsibility sa pag uwi mo ng gabi.”

“H-hindi! I mean, hindi na kailangan. Ako ng bahala. Sige na. Kaya ko na ’to.”

“No. I was the reason why mapapagalitan ka sa inyo kaya sasama ako.”

“Hindi, Enix. Okay lang talaga. Ako ng bahala.” binawi ko ang kamay ko at akmang bubuksan na ang pinto ng pigilan niya ulit ako at paglingon ko ay sobrang lapit ng mukha niya sa akin na kinailang ko. Shit. Bakit ngayon pa?

“Is there something you’re not telling me?”

“H-huh? W-what do you mean? W-wala naman. A-ano. . Kailangan ko ng umuwi. Hinihintay na kasi ako sa bahay. .” naghihintay na ang kuya ko na mamaya ay magiging demonyo na sa oras na makita ako.

Bumuntung-hininga siya at nagulat ako sa ginawa niyang pagyakap sa akin. Oh shit! Ang bango niya. Ang manly ng scent na meron siya.

“If anything happens, call me. You’re welcome in my house.” saad niya na para bang nakikita niya ng maaari akong mapalayas sa bahay mamaya.

Tango lang ang naisagot ko dahil I’m torn between sa paguwi ko sa bahay at pagcomfort kay Enix dahil alam kong feeling niya siya ang may kasalanan sa mangyayari sa akin mamaya.

Niyakap ko siya pabalik para kahit papaano ay makakuha ako ng strength mula sa kanya sa pagkikita namin mamaya ni kuya ng may mapansin ako malapit sa batok ni Enix.

Ah. Ito yung tattoo niya sa likod na Raven. Ang astig nga eh kasi half of his back ay sakop ng tattoo na ’yon at para pang mangdadagit. Siguro “in” talaga ang tattoo para sa mga lalaki kasi mas lalo silang manly tignan.

“Ah, Enix. Kailangan ko na talagang umuwi.” saad ko at pakalas na ako ng yakap ng magulat ako sa ginawa niyang pagkabig sa mukha ko at paghalik sa labi ko.

Naitulak ko siya sa pagka bigla at para siyang nahimasmasan sa ginawa ko.

“Sorry. I got carried away again. I-it’s just that, we look like a couple and the world’s against us.” nakangisi niyang sabi na kinapula ko.

Ugh. Wrong timing talaga ang mga nangyayari ngayon at naiinis ako dahil du’n.

“Shit. That bastard’s really lucky to have you.” bulong niya na hindi ko naintindihan at wala na din akong balak pang intindihin dahil gusto ko na talagang makauwi.

“Thank you for today Enix and see you soon.” saad ko na may pilit na ngiti at agad na lumabas ng kotse niya.

“And I’ll get you soon, Arista.” sagot niya na hindi ko narinig ng tumunog ang cellphone niya dahil sa incoming call.

Hindi ko na siya liningon pa at dali-daling tumawid sa kabilang kanto at takbo sa alam kong way pauwi sa bahay namin. Oh anito’t santa gabayan ninyo po ako sa pagsagupa sa demonyong naghihintay sa aking pagdating.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXVI )

Enix Morris

“Non ucciderlo ancora,” I command to other person on the line and ended the call.

I watched Arista as he run on the other side of the street. I shaked my head and smirked, not because I know that he’ll end up getting beaten by his Brother but because of the kiss that we’d shared. Oh boy, good thing I don’t have parents anymore or else, I’ll end up dead.

I started the engine of my car and drive my way to one of my companies, to where my private jet is waiting for me. I can’t help but feel guilty on how stupid I was to play as if I don’t know anything about him. Arista had no idea that I knew his secret he’s hiding from me. He thought I am just one of his school’s shareholder, same with Quilo, where indeed, I really am like his Brother who’s part of the underground society.

Yeah, like his Brother. But unlike him, I don’t pretend infront of Arista like he doesn’t exist. I mean, how could he? How could I? When Arista’s beauty can effortlessly beat a real girl from the way he looks and act. Oh god. Thinking of him makes me want to make him mine – alone.

Oh fuck! How I wish I was his older brother. Swear to god, I’ll not waste a single day not to appreciate and bond with him. So fucking gorgeous! From his lustrous face, down to his fair white skin that is so smooth, down to his legs that I would like to be wrap on around my waist, and his strabwerry scent that makes me go insane whenever I’m with him, makes me want to own him, fuck him, and make him just mine. Yeah, that’s how much I love Arista to be around me.

But damn. Being the Capofamiglia is a serious thing. I can’t just be with one person all the time or else, the things that I worked hard for years will be gone in a glimpse including him if I will not be careful, and I don’t want that to happen. So I’m doing all my best to protect Arista from whoever wants to hurt him because of me and of course, I don’t want Quilo to know yet that I’m already making my way to Arista or I will ruin everything what I had planned of.

“Buonasera Capo,” my pilot greeted and bowed at me.

While we’re on our way back to Italy to take care some of my obligations, I fished my phone out from my pocket and dialed one of my men who I ordered to be Arista’s bodyguard. He, as what most of you might say, is my spy to every Arista’s move. He follow him everywhere and anywhere and like a wind, he’ll not be able to notice him that’s why I know everything that he is doing everyday. Don’t get me wrong. I just want to make sure that he’s doing alright.

“È già a casa?” I asked.

“Si Capo. Mi sono assicurato che fosse tornato a casa sicuro come quello che avevi ordinato.”

“Bene.” I replied, and turned off my phone and fished it back inside my pants pocket.

I rest my head on the seat as I look at the stars that shines so bright in the middle of the dark sky that reminds of my first time meeting with Arista. I wonder if he still remembers the younger version of me from before. Hell, that’ll be nice and sweet of him if he does.

“We’re so sorry, honey, if we need to go to the party and leave your brother at home. I hope you understand. The gathering that we will be attending is a must as part of the society.” says Mother as she faces towards me with a smile from the front sit beside my Father whose driving. We do have a driver but at times likes this, he will drive his car and somehow, show off what he owes infront of other people while our bodyguards follows us from behind with their own cars.

“It’ll be fine, son. I heard, Mr. Naito’s son will be there too and that both of you are at the same age. You probably might want to talk and be friends with him since years from now, you and Quilo are going be the next heirer’s.”

Quilo, huh? What a weird name.

When we arrived at the party, there was a lot of attendees faces that are faniliar to me and some aren’t, which means they’re probably new. There are only few members who bought their sons and daughters with them and that includes me. Since my parents are busy with greeting and talking to other members of this society that we lived in, I walked my way out from them to find my own space in this place.

I ended up in the garden area of the venue and when I thought I was the only peson to be there, fate proves me that I got it all wrong and that is where I will first meet the person of my dreams that took my breath away when he shifted his eyes to my direction and smiled at me. Oh fuck! Is he a fallen angel?!

“H-hi,” I greeted.

I bit my lips to stop myself from flushing when he flashed his sweet smile again before answering my question.

“H-hi. .”

I sit beside him without asking permission ’coz why ask? I can do what I want. I’m the current Capofamiglia’s son.

“U-uh. .”

“Hmm?” I respond in a smirk and lick my lips. Oh boy! What is this I am feeling? Like, I wanna kiss this pretty boy infront of me.

Sure, our genders are same but who created this boy infront of me that can beat other girls faces that I already met? But he looks so young thou. I might get jailed if I pursue him. Well, isn’t that exciting, huh, Enix? I laughed at my own thought which makes him wonder.

He immediately shook his head away when we caught each other’s eye, and did I mention that his cheeks blushed? Aww. Does he like me? Oh, I like you too, baby.

“I-I should go now. . B-bye. .” he says, almost whispering as he quickly gets up.

“Huh? But why? W-wait!” I stopped him by holding his wrist, which leads him getting out of balance and fall on top of me.

“Aww, man! That hurts. Hey, are you alright?” I asks as I pat his head while his body rests on mine.

Oh god! His scent drives me insane! He smells like a sweet flower I would die for to have in my bedroom tonight.

“S-s-sorry, kuya. .” he apologise with tears in his eyes that are about to fall. Oh shit. Seeing his expression makes my manhood rise. Out of all people that’ll make me hard, why does it has to be with this pretty boy that’s so obviously fucking young? Father’s gonna kill me for sure if he founds out about this.

But he said Kuya, right? What’s that?

“K-kuya?”

His eyes widened when he realizes something that he shouldn’t have done or said and got up. Oh here we go again. No, you can’t get away form me without giving me your name!

I was about to stop him again when a sudden strong hand tapped mine away from my fallen angel. Annoyed, I looked at the intruder and came face to face with the Yakuza’s son - Quilo Naito. What the hell’s with him?

“K-kuya. .” whispered my angel but I can sense fear in his tone. Why? I looked at him to check if it was me he is referring but was a bit sad when I realized that it wasn’t me but Quilo.

Quilo doesn’t want to let me go out of his sight so, I stared at him as well and got up to reach his level.

“Di ba sinabi ko wag kang aalis sa upuan mo?” he says to my fallen angel in front of us in which I can’t understand. What is he saying?

“K-k-kuya kasi. . A-ano. .” my angel replied, trembling in fear.

Huh? They speak the same language? Are they related or something?

“Pumasok ka sa luob.”

“P-pero kuya. . A-ano. . Wala po siyang g-ginawa sa akin kaya h’wag mo siyang i-idama-!” I saw how my angel’s face went pale when Quilo averted his eyes at him.

“PASOK!” Quilo shouted in anger.

Seriously? What’s his problem?

I saw my angel cried as he run away from us and I was about to run after him but Quilo pulled the collar of my sleeve with a strong grip that left me choked.

“What the hell is wrong with you? You scared him for fucks sake!” I shouted in anger and was about to punch him but was able to dodged it.

“Lui è mio.” he replied, trying to sound italian even if he doesn’t with a pokerface and turn his back at me and walk away, leaving me speechless.

After that, I thought I’ll get over and forget about the boy with a pretty face but turns out, I was wrong. His face didn’t leave my soul in peace.

“I got to find him!” was all the voice in my head kept on saying to me in which I did.

A year or three, I immediately became the next Capofamiglia when my parents died in an accident. I know it was not an accident but who am I to fight into things that already happened and things we can’t change because you can’t let someone rise from the dead, or can we?

“Capo,” I came back to my senses when a member of mine called my attention.

I composed myself and looked at the man infront of me.

“Ti va di parlare adesso??” I asked, smirking.

“Vaffanculo! Preferisco morire piuttosto che dire chi è il mio capo!”

I shooked my head in dismay. Can someone tell me how a perfectly beaten person still have pride admist of the fact that he will be killed still whether he tell me or not?

“Vaffanculo, dici? Che ne dici di scopare la tua ragazza?” thou I don’t have plans of fucking anyone at this moment aside from Arista but this man is testing my temper, that he needs to learn a lesson before I cut him off from this world. Oh shit! The fact that I’ll be fucking Arista sooner or later makes my manhood rise.

Smirk was written on my lips when a screaming woman entered the room begging for help. I saw how surprised the man infront of me was when he realized who entered the room that he immediately cursed me.

“Prima ti avevo chiesto di dirmi chi è il tuo capo, giusto? Penso che sia giusto per me scoparla fino a quando non mi dici chi è.”

“Voi! Vaffanculo! Fottiti e basta!” he gritted and shouted in anger.

“Lasciami andare! Non lo voglio più! Per favore!” the woman begged as my mens forcely kneeled her infront of me. I smirked when I saw how horrified the man was when he saw how fucked up his woman was. Of course, I did told him that I’ll fuck her but not her first. Who am I to restrain my men if they want to fuck this blindfolded girl infront of me me, right?

And of course, I let the two have a little conversation when they realized who each other was inside this room while I unzipped my pants.

“Non osare, cazzo!” the man warned at me when he saw mine’s a few inch away from his woman’s hole. You see, I was once a good person but people like him who tests my patience really gets into my nerves.

“Digli chi è il tuo capo, Vince! Non posso prendere un altro cazzo di cazzo o rimarrò incinta!”

“M-ma l’ordine per me era. .!”

“Tempo scaduto!” I cutted, and bent myself to the woman infront of me and held her chin up so her man will see a fullview of his woman getting fuck.

“N-no! No! Per favore! Vince!” the woman pleaded as I slowly put mine inside her, letting her feel how big and hard my manhood is. I saw how she curled up her hands to somehow get a hold of herself with my dick going inside her.

“Non mi dirai chi è il tuo capo? Mi sono già trovato dentro di lei? Oppure, vuoi vedere quanto posso scoparla?”

“Vince! Cazzo, diglielo! Non ce la faccio più! Fa male!”

I smirked. Of course, it’ll hurt. Mine can either make any woman plead for more or for me to stop but the latter is very rare to happen. Who wouldn’t want to be fuck by a big, hard and long dick, right? I wonder if my Arista want that too? Hmm. . .

“L’hai sentita. Dimmelo e non la scoperò. Inoltre, non faccio buchi allentati come i suoi.” I chuckled at the end of my statement. But who wouldn’t? It’s true. Hers is loosened. I wonder how many this girl fucked already to act like as if he haven’t tried dicks before.

“C-come osi?!” the woman cried in annoyance to what I’ve said while the man tried to get himself getaway from his seat where his hands was tied down.

“Basta uccidere entrambi! Non ho ancora intenzione di dirti chi è il mio capo! Ho fatto una promessa e mi ucciderai comunque dopo aver ottenuto il suo nome!”

“Oh? Lo farò? Non lo sai mai a meno che tu non me lo dica, ma va bene, se davvero non vuoi dirmi il suo nome, guardami mentre la scopo.”

“N-no! Vince! Cazzo stronzo!” the woman cried in anger but starts to moan as I fucked her infront of her man.

“Aahh! N-no. . f-fermare! Aahh! Haa!”

“Fermare?” I asked, smirking.

“F-Fermare! Smettila! Ti dirò chi è il mio capo, basta” finally! I thought I’ll be fucking his woman’s loosened hole.

“Si chiama signor Li. Mi ha chiesto di seguire ogni tua mossa, incluso Naito. Vuole sapere come sarà in grado di distruggere il tuo gruppo conoscendo i tuoi punti deboli.”

“E? Sei riuscito a trovarne qualcuno?”

“L’ho fatto. Un ragazzo di nome Arista era la debolezza di te e Naito, ma non riesco ancora a capire perché.”

My body turned cold where I heard a familiar name he just said. Arista? Did he say, my fallen angel?

“Sei stato in grado di segnalarlo al tuo capo?”

“Ovviamente! Ho detto–” my hands trembled with his reply and the next thing I knew, blood splattered on the floor and two dead bodies are on it.

No, no, no! Not him! Not my Arista!

That Li is getting on my nerves! If he wants to win the game, he could have just go straight to me and ask me to play with death with our guns. How dare he?!

“Pulisci il casino.” I ordered, leaving the room in a bad mood.

I reached for a bottle of whiskey and poured it on my glass and tried to relax myself as I sit on the bar stool.

What are you planning, Li?

But on the other hand, did that man mentioned that Arista was both me and Naito’s weakness? How come? Is it because Arista’s the last remaining family that Naito have or is still something more than I don’t know yet? Either way, whatever the reason may be, I’ll protect him and as soon as I finish my deals here, I will get him from Naito and no one will be able to stop me, even death. I will make him mine.

Wait for me, my fallen angel. You’re about to be save from the Devil.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXVII )

“Arista! Where the fuck have you been? Uwi ba ’to ng estudyante?!” ang nanggagalaiti sa galit na sigaw sa akin ni kuya pagpasok ko ng bahay.

Nanatili ako sa kinatatayuan ko dahil hindi ko alam ang maaaring sunod na mangyari sa paghakbang ko. Baka mamaya magulat nalang ako tumalsik na ako sa kabilang dulo nitong bahay. Pero teka, dapat ko bang sagutin yung tanong niya? At ano naman ang isasagot ko?

“Arista!” aatras sana ako kaso masyadong mabilis ang naging paghakbang ni kuya papunta sa direksyon ko at kinwelyuhan ako.

“K-kuya. .”

“What? Cat bite your tongue?” lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa kwelyo ko kaya napahawak na ako sa kamay niya at pinisil ito ng marahan para iparating na nasasaktan na ako. Pero sino ba naman ako para mapigil siya di ba?

“S-sorry. H-hindi na po mauulit. M-m-masaya lang ako kanina kasi di ko inakala na m-mananalo kami at. . at. . p-pupunta ka.” hindi ko alam pero bigla nalang akong naiyak sa kalagitnaan ng pagsisinungaling ko ng maalala ko ang sinabi ni Pearl kanina na nanduon si kuya at napanuod ako magperform sa stage.

Nagulat ako ng bigla akong bitawan ni kuya at lumakad palayo sa akin.

“Don’t assume that I was there to watch you. I was chosen to be one of the judges.” saad niya na nakatalikod sa akin at tuluyan ng lumakad paalis.

Nagulat ako ng hindi niya ako nagawang bugbugin kahit na alam kong galit na galit siya sa akin at ano nga ulit ang sinabi niya? Isa siya sa mga judges kaya siya nanduon? Kung ganun. . Impossible! Hindi niya gagawin ’yon. Malamang ibang grupo ang binigyan niya ng mataas na score at hindi kami.

“Get up and follow me.” dinig kong saad ni kuya na iba na ang suot na damit at mukhang may pupuntahan. Huh? Follow him?

Napatigin ako sa suot kong damit at ganuon din siya.

“Hurry up and change. I’ll wait for you in the car.”

Dali-dali akong umakyat ng kwarto at nagpalit ng damit at nagtatakbong pumasok sa luob ng kotse ni kuya dahil baka biglang topakin at iwan ako. Pero saan kaya ang punta namin? Bihira lang mangyari ang ganito na may pupuntahan siyang kasama ako.

“Here. Use that.” napatingin ako sa mamahaling bote na inabot ni kuya sa akin na perfume pala. Pasimple ko itong inamoy at laking pagtataka ko na ipapagamit sa akin ni kuya ang signature scent niya. Ito yung pabango niya na kumakapit sa mga damit niya na bangung-bango ako kasi napaka manly ng amoy. Nagcocompliment kasi ito sa natural scent na meron si kuya.

Tatlong tipid na spray ang ginawa ko at grabe. Para akong niyakap ni kuya sa tindi ng kapit ng pabango niya sa akin. Inabot ko ito pabalik sa kanya na siya namang nilagay niya sa glove compartment.

“K-kuya, s-saan tayo pupunta?” tanong ko.

Hindi siya sumagot. Bagkus ay tinignan niya lang ako sa rear-view mirror ng ilang segundo at binalik ulit ang tingin sa kalsada.

Bigla akong kinabahan sa hindi malaman na dahilan. Saan kaya kami pupunta? Oh shit. Hindi naman niya siguro ako ibebenta sa auction? Oh my gahd! Sigurado namang walang bibili sa akin eh pero shit. Kinakabahan talaga ako. Whew.

Huminto kami sa isang pamilyar na building na may pamilyar na pangalan: Virèx?

“Lets go.” saad ni kuya pagka park ng kotse niya na siya namang sinundan ko.

Pagpasok namin ay agad na nagyukuan ang mga staff kay kuya habang nakasunod lang ako sa kanya sa likod. Ang astig. Lahat sila nagbibigay respeto sa kanya. Big shot talaga si kuya.

Huminto kami sa ika-49th floor ng building at bumungad sa akin ang isang high class na bar na ang pangalan ay Red Island. Hmm, sounds familiar again.

Sinundan ko lang si kuya hanggang sa makarating kami sa isang round table na may round couch na kung hindi ako nagkakamali ang may limang lalaking hapon ang nakaupo.

Sino kaya sila at anong koneksyon nila kay kuya? Bakit kailangan kasama ako?

Ang awkward. Shit. Bakit ba kasi naisipan ako ni kuya na isama dito sa kitaan nila ng hindi ko alam kung kaibigan ba niya o mga business partner niya dito sa isang high class na bar. Actually, hindi ko alam kung bakit pero kanina pa ako kinakabahan eh.

“Kare wa dare?” tanong ng isa sa limang lalaki na kasama naming nakaupo sa pabilog na couch at tumingin sa akin.

Ano kayang tinatanong nito?

Well, don’t expect much from me. Hindi ako ganun ka fluent when it comes to nihonggo. Unti lang ang alam ko dahil hindi naman ako sinanay sa language na iyan. Kaya nga kung minsan kapag may sinabi si kuya na nihonggo at hindi ko naintindihan either tumatango lang ako, tinatanong ko siya kung ano translation nu’n, o isesearch ko sa google pero hindi naman palagi exact at tama ang pagkaka translate.

“Watashi no Aki.” sabay abot ni kuya sa baso niya ng alak at tingin sa akin.

Lalo tuloy akong na-awkwardan ng mag-oohh ang mga kasama namin. Ano daw? Ano kaya ’yunh sinabi niya? Search ko nga mamaya. Sana lang ay hindi ko makalimutan.

“Konnichiwa.” bati nila sa akin na mga naka business suit and did I mention na ang po-pogi nila? Infairness ah. Pero syempre, wag kalimutan na kasama ko ngayon si kuya at hindi ako naka Arisa persona.

“K-konnichiwa.” may pa-feminine yuko effect pa ako dahil talaga namang nahihiya ako. Isa pa, nagwoworry ako na baka kausapin nila ako ng nihonggo eh di ba nga? Unti lang ang alam ng dyossa ninyo. O’ wag ng kumontra!

“Anatano namae wa nandesuka?”

Tumingin ako kay kuya para tignan kung payag ba siyang kausapin at magpakilala ako sa mga kasama namin na siyang sinang-ayunan niya. Psh. Ewan ko ba pero medyo nalungkot ako kasi akala ko pagbabawalan niya ako. Alam ninyo kasi iniisip ko na siya ang magsasalita in my behalf kasi alam naman niyang hindi ko second language ang nihonggo. Oh how I wish wala ako sa sitwasyong ito ngayon. Argh.

“Watashino namae wa Arista-desu.”

“Ah, Arista-chan!” react ng isa sa kanila na para bang napaka ganda ng pangalan ko at type ako. Hahaha. Joke lang yung huli kong sinabi.

Nakahinga ako ng maluwag ng nawala na sa akin ang spotlight ng dumating ang mga babae ng bawat isa sa kanila at ganun din ang kay kuya na si Lesanna. Oh-no-no. Gustuhin ko mang magpaka bitch ay hindi pwede. Prim and proper ako ngayon friends.

Habang tumatagal ay mas lalo akong naa-awkwardan at naa-out of place kasi imagine parang hindi na ako nageexist sa kinauupuan ko sa sobrang busy nila sa sarili nilang grupo. Buti na lang kahit papaano ay napapansin kong tumitingin sa akin si kuya. Siguro chine-check niya kung nakaupo pa rin ako sa pwesto ko at humihinga. Ewan ko ba kasi sa kanya at isinama niya ako dito. Inaantok na nga rin ako eh. Hmmp. Sana binugbog nalang niya ako kanina sa bahay dahil sa late kong pag uwi eh di sana nanduon lang ako sa kama ko at mahimbing na nagpapahinga. Hahaha.

Pero agad ding nawala sa sistema ko ang iniisip ko ng dumating ang sinasabi ng mga waiter sa amin kanina na manager nitong club at kausapin kami about sa mga special performances na ino-offer nila na may kahalintulad sa Paradise Hunt. Uh-oh. Wrong move dahil kasama ni kuya si Lesanna unlike nitong lima na mukhang palipasan lang ang mga kasama nilang babae.

“So, would you like to experience our show?” tanong ng manager na napatingin sa gawi ko at nagkagulatan pa kami. Ako ang s’yang unang umiwas ng tingin para hindi mahalata ni kuya o ng kahit na sino sa kasama namin sa table.

Shit! Puta! Sabi na eh!

Ito siguro ang dahilan magmula kanina kung bakit kinakabahan ako ng hindi ko alam.

“Excuse me.” paalam ko ng makaalis ang manager sa pwesto namin at nagsinungaling kay kuya na magc-cr.

Geez. Fuckers! Natataranta na ako sa sobrang kaba. Woosh!

“Psst! Oy, Arist!” tawag ng kung sino sabay hila sa akin sa kung saan na muntik ko ng ikasigaw.

“A-ate Gil!” exaggerated kong tawag sa pangalan niya with matching hindi ko alam expression kung iiyak ba ako or matatae.

Meet Ate Gil. He’s a Trans like Ms. Thalia and yes, they are best of friends.

“Anong ginagawa mo dito?” kung si Ms. Thalia demure ang kilos, siya ang balahura counterpart. Hahaha. Joke lang.

“Nandito kuya ko! ’Di mo ba namukaan? Sa kanya ka nakatitig the whole time imbis na sa lahat silang kasama niya.”

“Ay ’yon ba yung kuya mo na nakwento mo dati? Oohh! Infairness ah! Ang gwapo pala talaga kaso ang chaka ng kasama niyang babae. ’Di ko sila bet together.”

“Timang! Chaka ka d’yan. Fianceè niya ’yon.”

Grabe talaga ’tong si Ate Gil. Ako nga di ko sinabihan na chaka ’yun eh. Hahaha.

“Truelabels? No lie? Don’t fuck with my heart? Hayaan mo. Mamatay din naman tayo ’yun nga lang, sa kanilang dalawa yung chaka ang mauuna. Hahaha!”

Napa facepalm nalang ako sa pinagsasasabi niya. Buti nalang nandito kami sa malayo kundi baka nagkasampalan na sa mga nasabi niyang di maganda kay Lesanna. Jusko.

“Anyway, mukhang hindi ka belong sa circle nila so bakit hindi ka pa gumora?” sabay kuha ng isang baso ng vodka mula sa waiter na dumaan sa gilid namin at alok nito sa akin na siya namang tinanggihan ko kaya sinimulan niya na itong inumin.

“As if namang pwede. Mamaya kung ano pa sabihin ni kuya kapag umalis ako ng walang klarong dahilan. At saka, kung aalis man ako dito, sa bahay ang diretso ko at hindi sa club ni Ms. Thalia. Mamaya may sumunod sa akin na tauhan ni kuya paglabas eh ’di nalintikan na.”

“Oo nga ’no? Brainy ka dyan! Anyway, tutal hindi ka belong sa circle nila at mukhang ayaw mo din na umalis ng hindi kasama ang kuya mo pauwi, ganito nalang. .” at binulong ni Ate Gil ang kanyang ideya sa akin kung saan siya na ang bahala dumiskarte kay kuya sakali mang hanapin ako nito.

Minutes later, ang dyossa ninyo na kanina’y walang ginagawa ay nagseserve na ng alak sa mga guests sa second floor nitong bar. Oo nga pala. Hindi ko na-describe sa inyo ang hitsura nitong bar nila Ate Gil. Nasa luob ng Grand/Five Star Hotel ang kanilang bar (na Virèx ang pangalan kaya pala pamilyar siya sa akin dahil dati niya na itong naikwento sa amin ni Pearl ng minsan siyang bumisita sa bar namin) at ang 49th floor ang considered first floor at closed part ng bar samantalang ang tuktok nitong building na siyang 50th floor ang second floor ng bar at open part na may infinity pool. Jusko. Party kung party dito sa lakas ng patugtog nila unlike sa baba na jazz ang tugtugan.

Gosh. Hindi ko na-imagine na gagawin kong mag Arista by night sa pagseserve sa mga customers. Alam ninyo naman di ba? Arisa on a regular night ako sa Paradise Hunt but oh well, nasa Red Island ako so, who cares? Alangan namang mag inarte ako? Okay na ito kesa nanduon ako sa baba at nakatunganga.

Naglalakad ako papunta sa next table na dadalhan ko ng order ng biglang lumingon ang nakaupo duon sa akin kaya agad kong nginitian. Mag isa lang siya? Bigla tuloy akong may naalala.

“Good evening. Here’s your order of Black Bison. Enjoy the night.” nakangiti kong sabi habang nilalapag ang order niya.

“Xièxiè.”

Huh? Chinese siya? Woah. Hindi halata. Saglit ko siyang pinagmasdan mula ulo hanggang paa. Well, hindi siya ganun kaputi at kapayat thou maganda ang tangos ng nosebridge niya at ang labi niya. Maganda din ang pagka singkit ng mga mata niya. Hindi siya yung typical chinese na makakasalubong mo sa kalye. Makikita at mararamdaman mo din ang pagka professional niya at mukhang hindi siya gaya ng karamihan sa lahi nila na kuripot. Mukhang galante ’tong isa ito.

“Bùyòng xiè.” sagot ko pabalik. Hah! Akala niya siguro hindi ko maiintindihan thou hindi naman bad word ang sinabi niya pero mabuti ng alam niyang naintindihan ko ang sinabi niya. Kung sabagay, basic language lang din naman nila ang alam ko. Paano ako natuto? Well, chinese kasi ang dating boss ni Tita Shine at kapag sinasama niya kami ni Pearl before sa work niya ay nakakasalamuha namin ito kasama ang anak niya na nakakalaro namin.

“Nǐ huì shuō pǔtōnghuà ma?” nakangiti niyang tanong sa akin.

Aba ayos ah. May nahakot akong customer kahit hindi ako naka Arisa mode.

“Wǒ huì shuō yīdiǎn zhōngwén.”

“Thats good to hear. Anyway, I’m Nigel.” inabot niya ang kanang kamay niya sa akin para makipag shake hands na siya namang pinaunlakan ko. Oohh. Ang firm ng hawak niya sa kamay ko. And infairness! Ang fluent niya magsalita ng english. Akala ko barok siya mag english kasi fluent din siya mag mandarin eh.

“Arista.” nagtaka ako kung bakit bigla nalang napatingin sa gawi ko yung mga naka men in black. Huh? Mukha namang hindi sila tauhan ni kuya. Hindi kaya mga bouncer sila ng bar?

“Arista?” tanong niya na para bang may hinihintay siya na sabihin ko.

“Arista. Arista Gabriel.”

“Lovely, but what I mean is that, are you-?”

“Arist! Jusko po! Kanina pa kita hinahanap. Baba ka na dali! Hindi umuubra ang ganda powers ko sa kuya mo at baka idemanda na kami pag hindi ka pa nakahagilap ng mga mata niya.”

“What?! Kasi naman Ate Gil, sabi sa’yo eh!” wala ng second thoughts kong iniwan si Ate Gil kasama si Nigel at nagmadali na akong bumama dahil alam ko, yung taranta ni Ate Gil kanina ay talagang magkakatotoo kapag hindi ako nakita ni kuya kasi iba ang naipaalam ko sa kanya.

Nagmamadali ako sa pagtakbo pabalik sa pwesto namin ng biglang pagliko ko ay may nabangga ako na isang matigas na bagay at bago pa ako mahulog ay naramdaman kong may sumalo sa akin.

Hmm, smells familiar? Saan ko nga ba. .?

“K-k-kuya. .?!” naka ilang kurap pa ako bago ko paniwalaang si kuya nga ang nasa harap ko.

Bago pa ako makapagsalitang muli ay hinatak ako ni kuya papasok ng cr at kinorner ako sa isa sa mga cubicle at sinara ito.

“Where the fuck have you been?!” impit niyang panggigigil sa akin na sinabayan pa niya ng paghawak sa panga ko. Hindi ko alam kung saan ba ako dapat tumingin dahil nanlilisik ang mga mata niya sa galit. Mas malala itong ekspresyon niya na ito kesa kanina sa bahay.

“N-naglibot lang po ako k-kuya. .” pagsisinungaling ko. Alam ko kasing lalo siyang magagalit kapag nalaman niyang nagpaka ala-waiter ako. Syempre sampal iyon sa mukha niya na naturingang mayamang tao siya pero ang kapatid niya nagwwaiter.

“Where?! Here?! That’s absolutely bullshit!” binitawan niya ang panga ko sabay sampal sa kaliwang pisngi na siyang kinatulo ng luha ko.

“This is a fucking bar, idiot! There’s no fucking way that you just fucking roam around unless you drink, smoke, talk bullshits to assholes or fuck a bitch. So, tell me. Which of those I mentioned did you do? Tell me!” napapikit ako sa bigla niyang pagsabunot sa buhok ko.

“K-kuya. . P-please. .” makaawa ko at sinubukang hawakan siya sa magkabilang balikat niya para pakalmahin siya.

“Can’t you feel how mad I am right now, Arista? You made me so mad that I want to kill you to death. Leaving me without letting me know where the fuck you’re going? How do you think I’m suppose to feel, huh? Huh?! Fucking tell me!” tinulak niya ako sa pader at sunud-sunod ang naramdaman kong tama ng kamao niya sa katawan ko.

“K-kuya! . . P-please, tama na po! . . Tama na. . A-ayaw ko na. .” walang tigil sa pag agos ang luha ko habang nakayakap sa sarili ko. Makaraan ng ilang sipa at suntok na natamo ko ay tumigil siya at isang malalim na buntung-hininga ang kanyang pinakawalan.

“Remember this, Arista. Just be obedient and we’re good, but the moment you make me hate you than I ever could. . . Watashi wa anata kara anata ga motte iru subete no mono o ubaimasu.” kinilabutan ako ng makita ko siyang ngumisi na parang demonyo at titigan ako ng kakaiba.

Shit. Ano ba yung sinabi niya? Ano iyon? Ipapapatay niya ba ako sa mga tauhan niya o siya mismo ang gagawa nu’n sa akin? Shit! Kainis. Bakit kasi basic lang ang alam kong nihonggo?!

Pagdating namin ng bahay ay agad akong dumiretso sa kwarto ko at nag lock ng pinto.

Shit. Ang sakit pa rin ng tagiliran ko dahil kay kuya. Parang gusto ko ng isugod ako sa ospital pero syempre wag nalang. Hindi na ako umimik ng mag decide si kuya na umuwi kami kanina, leaving those mens behind including Lesanna without a word. And for sure, nanggagalaiti yung babae na ’yon sa akin.

Papikit na ang mga mata ko para matulog ng marinig kong may kausap si kuya sa labas ng kwarto niya. Dahil sinumpong ako ng pagiging usisero ay dahan-dahan akong lumapit sa pinto ng kwarto ko at idinikit ang tenga ko duon para marinig si kuya.

“Where did you say you saw him? . . Are you sure it was Arista? . .”

Para akong nawalan ng hangin sa narinig ko at kinabahan.

Malamang ay tauhan ni kuya ang kausap niya pero, tama ba ang narinig ko? Nakita ako ng tauhan niya somewhere? I mean, saan? May kasama ba ako o wala? Shit. ’Di kaya nakita ako ng tao na ’yon kasama si Enix? Oh fuck. Anong ipapalusot ko kay kuya? Eh paano kung hindi ’yon? Paano kung sa Paradise Hunt ako nakita? Fuck! Fuck! Anong mukha ihaharap ko kay kuya nito?

“I see.” ang dinig kong huling sinabi ni kuya bago ko marinig ang yabag ng mga paa niya papunta sa kwarto ko kaya dali-dali akong bumalik sa kama at nagtalukbong ng kumot. Napamura pa ako ng mahina ng kumirot muli ang tagiliran ko.

Pigil hininga kong pinakinggan ang pagbukas ng pintuan ng kwarto ko. Akala ko ay lalapit pa siya sa akin at hahablutin paalis ang kumot pero hindi. Mukhang nakatayo lang siya sa pwesto niya at maaaring pinagmamasdan ang nakatalukbong na ako. Lumipas ang ilang minuto ay narinig kong sumara na ang pinto at ang mga yabag ng paa niya palayo sa kwarto ko kaya agad kong inalis ang kumot sa akin at nagpakawala ng ilang buntung-hininga.

Sana mali ang naiisip ko. Sana.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXVIII )

Slow motion akong bumaba ng hagdan habang pinagmamasdan si kuya na tumutugtog ng piano sa saliw ng paborito niyang kanta. Any guess what? Syempre yung kinanta niya nuon ng nasa kotse niya kami pauwi ng bahay namin. Paano ko naman nalaman na iyon ang favorite niya? Madalas ko kasing marinig na kinakanta niya iyon tuwing nandito siya sa bahay. Sinearch ko nga iyon sa Google at Youtube at napagtanto ko na bittersweet ang mensahe ng kantang iyon. Ang tanong tuloy ngayon na bumabagabag sa akin bukod sa paano niya nagustuhan yung fianceè niya ay kung para ba sa fianceè niya ang kantang ’yon o para sa iba? Wala mema lang. Gusto ko lang i-stress sarili ko para panandalian ko makalimutan yung naging usapan ni kuya at ng tauhan niya tungkol sa akin kagabi.

Gusto ko sanang batiin si kuya ng magandang hapon dahil yes, ala una na ako ng hapon nagising. Buti nalang at weekend ngayon. Anyway, going back, gusto ko sanang batiin si kuya kaso natatakot ako na baka magalit siya sa akin kasi sobrang fixed ng attention niya sa ginagawa niyang pagtugtog. I bet he didn’t notice me too since nakapikit lang siya habang tumutugtog. See? Sobrang dinadama niya ang ginagawa niyang pagtugtog kaya nakakatakot na masira ko ang momentum niya na iyon.

Kahit nasa kusina na ako ay dinig ko pa rin ang pagtugtog niya na sobrang relaxing and chill m kaya kahit nagugutom na ako ay parang gusto ko mag ballet pero joke lang syempre. Nandyan si kuya. Alam ninyo naman. Baka mabuking ako. Mamaya mapasabi siya ng, “Sabi na eh! Barbie!” Hahaha. Joke.

Biglang tumigil ang pagtugtog ni kuya habang abala ako sa pagluluto ng Spaghetti Bolognese na siyang hindi ko gaanong inintindi baka kasi either, no. 1 napagod na siya or no. 2 nagiisip siya ng bagong tutugtugin, ng biglang may magsalita sa tabi ko na ka-muntik ng ikalaglag ng puso ko. Woosh! Yeah, I know. I should’ve expect na may magsasalita sa tabi ko na namely si kuya kasi dalawa lang kaming nandito sa bahay (dalawa nga ba?) pero still, nakakagulat pa rin ano!

“G-gusto mo rin ba kumain, kuya? A-ano kasi, hindi pa luto yung sauce.”

“You didn’t greet me when you went downstairs.” mas malamig pa sa freezer niyang sabi sa tono ng boses niya.

“A-ano po kasi. . a-ayaw kong makaistorbo sa pagtugtog mo, kuya.”

“I see,” bahagya siyang lumapit at hinawakan ang panga ko ng may kadiinan at linapit ang mukha niya sa akin na siyang kinakaba ko, “Don’t be used to not greeting me when you see me, ’kay?”

“O-opo, kuya. S-sorry. Hindi na po mauulit.”

“Good.” binitawan niya ako at lumakad papunta sa hapag-kainan at duon pumwesto. Hindi ako makakilos ng maayos dahil alam kong pinagmamasdan niya ako at hindi ko maintindihan kung bakit. Ang weird.

Habang hinahalo ko na yung pasta sa sauce ay pasimple akong humahawak sa panga ko sa sakit na dulot ng hawak ni kuya kanina. Grabe. Parang pigil yung gigil sa way ng hawak niya kanina. Feeling ko kung hindi pigil ’yon ay baka wasak na panga ko.

“At what time do you come home during weekdays?”

Muntik na akong mabulunan habang kumakain kami sa itinanong niya. Is he trying to build a conversation or baka naman may balak siya na ipagawa sa akin?

“Between 5 pm to 6 pm po.”

“6 pm? Your schedule at school ends at 4:30, right?”

Oh shit. Nakalimutan kong alam niya ang schedule ko sa school kasi nga, dapat lahat alam niya pag tungkol sa akin kahit madalas parang wala siyang pakialam sa akin.

“You’re supposed to be home either 5 or 5:30 pm, right? Your travel time shouldn’t be that long since I asked Ben not to drive the car on the main road. Are you going elsewhere after school? Hmm?”

“W-wala po, kuya. M-minsan po kasi may mga activities kami which require na mag stay ng maximum of 30 minutes sa school. B-bakit po? May gusto ka po ba na ipagawa sa akin?”

“Nah, I don’t. Probably one of my men just mistook someone else’s as you.”

“P-po?”

“My men told me last night that they saw a guy which I think looks like you that went out of a car in the middle of the night.”

Hindi ko alam pero kung yung taong nagsabi kay kuya nu’n ay may picture which serves as evidence ay paniguradong may kalalagyan na ako but thankfully ay wala kaya kahit papaano ay di naniniwala si kuya. Cross fingers. Pero baka nga hindi rin ako ’yon kasi wala namang nabanggit si kuya na place kung saan nakita ng tao niya yung sinasabing kahawig ko kasi aminado akong nakakauwi ako ng halos madaling araw na, na minsan hindi si Manong Ben ang naghahatid sa akin pauwi kundi si Enix pero hanggang duon lang lagi sa convenience store na ilang takbo pa ang kailangan bago makarating dito sa bahay.

“And you’re always at the mall, aren’t you?”

“O-opo. B-bakit po?”

“Because according to my men, the person he saw who looks like you, have him self drop infront of a convenience store and stayed there for about an hour before the driver he was with a car left.”

“Ah.” was the only response I gave kuya kasi this time, legit na ang kaba sa akin. Walang duda na ako nga ang nakita ng tauhan niya kung ganun. Buti nalang hindi lumalabas si Enix ng kotse niya kapag nagpapa drop off ako sa convenience store dahil kundi baka pinahalungkat na ni kuya ang kaugnayan na meron ako kay Enix at kapag nangyari iyon ay end of the world na para sa akin kapag nalaman niya ang sikreto ko. Shoot. Kailangan makaisip ako ng plano ngayon na hindi malaman ni kuya ang tungkol dito dahil hindi pa ako handa. Kailangan maging maingat na rin ako sa bawat kilos ko dahil once na akong nakita ng tauhan niya na ’yon at hindi malabong sa pangalawang pagkakataon ay makita niya ulit ako at kumuha na siya ng ebidensya para ipakita kay kuya.

Akala ko duon na matatapos ang paguusap namin ni kuya pero hindi pala dahil kinagabihan bago siya umalis patungo sa kung saan. . .

“K-kuya?!” halos humiwalay ang kaluluwa ko sa sinabi niya. Sana mali lang ako ng dinig. Sana panaginip lang ito. Sana hindi ito totoo.

“You heard me, right? I’ll be driving you starting next week to and after school. Ben will be on a vacation with his family.”

“P-pero wala naman po-”

“Is there something I should know between you and Ben?” magkasalubong ang kilay niyang tanong.

“W-wala po, kuya. A-ano kasi b-baka makaabala pa ako sa mga business affairs mo.”

“My decision is final.” saad niya bago ako iwang mag isa.

Argh! Paano na ngayon? Simula next week si kuya na ang maghahatid-sundo sa akin sa school or worse, baka kahit saan ko maisipang magpunta at kung magka ganun man hindi malabong baka mawalan ako ng part-time job.

Nagtataka din ako kung bakit walang nasabi sa akin si Manong Ben about sa bakasyon engrande niya kaya naman nakapang hihinala ang sinabi ni kuya. Talaga bang magbabakasyon si Manong Ben o baka naman tinanggal niya? O kaya. . Oh shit! Sana hindi nila tinotorture ngayon si Manong Ben para umamin ng something about sa akin. Walang kasalanan yung tao!

[ Oh bakla, napatawag ka? ]

“Pearl, may malaki akong problema!”

[ Ano ’yon? Kung bakit lumaki kang maganda? Naku, ngayon mo pa pinroblema iyan samantalang dati ka pa maganda! Hahaha! ]

“Tss. Seryoso yung problema ko! Si kuya!”

[ Oh? Ano meron? Umamin na ba siya na matagal na siyang may pagtingin sa’yo? Naku. ’Di ko alam na fan pala siya ng Ben&Ben ah. ]

“PEARL!!!” di ko alam sa babaeng ito kung bakit sa ganitong ka-seryosong sitwasyon ay nagagawa niya pang magloko. Kung sabagay, hindi ko rin pwedeng hindi ipaalam sa kanya. Siya ang bestfriend ko eh.

[ Okay fine. Fire! ]

“Okay good. Ganito kasi, starting next week hindi na muna si Manong Ben ang maghahatid-sundo sa akin kundi si kuya! Si Kuyaaaa!!!” halos pigil sigaw kong balita sa kanya. Nagpapanic ako, ’kay?! Sino bang hindi ’di ba?

[ Bakit? Nalugi na ba mga business niya kaya magddriver nalang siya? Saan ka kukuha ng pasahod sa kanya? Estudyante palang tayo. ]

“PEARL ANO BA?!”

[ Hahaha! Ito naman masyadong seryoso. Teka nga. Bakit ka ba kasi kinakabahan? Kung ang inaalala mo lang ay yung part-time job natin kay Miss Thalia, pwede naman kayong mag usap tungkol duon at kung sakali man na hindi umayon ang kapalaran sa paguusap ninyo eh di mag apply ka nalang ulit kapag okay na ang lahat. Unless, iba ang pinanghuhugatan ng pagpa-panic mo ngayon. Tama ba ako o pasok sa banga ang sinabi ko? Sagot! ]

“Eh kasi ganito yun. .” panimula ko at kinwento sa kanya ang mga nangyari kanina sa pagitan namin ni kuya.

[ Naku, baks! Delikado nga ’yan. Sino daw sa mga tauhan niya ang nakakita sa iyo? ]

“Hindi ko alam. Ang daming tauhan ni kuya ’no! Saka baka magtaka si kuya kapag nagtanong ako sinong tauhan niya ’yon. Lalo siyang maghihinala.”

[ Oo nga. Brainy ka d’yan. Pero timing din ’no? Wala si Enix dito kaya di kayo nakakapagkita. Eh teka, nagkausap na ba kayo? ]

“Actually, mula ng umalis siya para sa business affairs niya, di pa kami nakakapag usap. Super busy siguro kaya ganun.”

[ Oohh. So ano na balak mo? Sabihan ko na ba si Miss Thalia? Mukhang mahihirapan kang makapunta sa club kung ganyang next week na ang paghatid-sundo niya sa iyo. ]

“Hindi ko nga alam eh! Tsk. Naiinis din ako kasi bakit hindi ako naabisuhan ni Manong Ben tungkol sa pagbabakasyon grande niya.”

[ Well, hindi tayo sigurado d’yan. Baka sinabi lang ng kuya mo na magbabakasyon si Manong Ben pero hindi naman pala. Baka alam mo na? Siya ang driver at madalas mong kasama tapos may ganyan pa na balitang nasagap kuya mo sa mga tauhan niya. ]

“Naisip ko rin ’yan eh pero ayaw ko din namang paghinalaan si kuya. Kilala ko siya. Once na maghinala siya sa akin, panigurado lahat ng may koneksyon sa akin damay. Kaya nga gustuhin ko man na puntahan si Manong Ben sa kanila ngayon para mapatunayan kung talagang magbabakasyon siya ay hindi ko magawa dahil kapag may nakakita sa akin na lumabas ngayon at isumbong ako kay kuya, sureball na pasusundan niya ako.”

[ Tama ka naman sa mga sinabi mo kaya s’ya! Ikaw bahala sa kung anong balak mong gawin. Support lang ako. ]

“Thank you. Sana lang talaga hindi malaman ni kuya ang sikreto ko. Hindi pa ako ready sa magiging reaction niya at sa mga mangyayari sa akin once na malaman niya ang tunay na ako.”

[ Arista, magkapatid kayo. Kesehodang step brothers kayo, wala akong pakialam. Ang mahalaga, may parehas na dugong dumadaloy d’yan sa katawan ninyo at iyon ay ang dugo ng tatay ninyo. Bali-baliktarin man ang mundo, wala siyang magagawa kundi tanggapin ka dahil sa huli, ikaw nalang ang kapamilyang meron siya na uunawa at magmamahal sa kanya. ]

Hindi ko alam kung paano pero nagawang patuluin ng mga salitang binitawan ni Pearl ang luha sa mga mata ko kaya bago pa ako tuluyang humagulhol ay nagpaalam na ako at binaba ang phone.

Sa mga ganitong sitwasyon, naiisip ko tuloy paano kaya kung nandito pa rin sina Papa at Tita Keiko? O di naman kaya ay ang Nanay ko? Mapapayuhan din kaya nila ako gaya ng ginagawa ni Pearl? Ganun na rin ang kay Tita Shine at Manong Ben? Maging tama kaya sila na hindi ako matitiis ni kuya dahil magkapatid kami kahit hindi man buo?

Ang hirap pala ng walang magulang. I mean, di ba? Kahit sabihin mong maraming nagmamahal sa iyo na mga kaibigan at kung sinwerte man ay magulang din ng mga kaibigan mo ay makakaramdam ka pa rin ng puwang sa sarili mo na hindi nila kailan man mapupunan lalo na kung ang inaasahan mong kadugo ay malayo ang luob sa iyo. Ewan ko ba naman kasi kung bakit lumaki akong umiikot lamang ang mundo kina Tita Shine, Pearl, Manong Ben, Papa, Tita Keiko at kay Kuya. I mean, wala man lang ba kaming kamag-anak?

Oo nga ’no. Bakit ngayon ko lang naisip ito. Walang naikwento si Tita Shine sa akin about sa relatives na meron ako sa side ng Nanay ko at ganuon din naman sina Papa at Tita Keiko ng nabubuhay pa sila, maski si Kuya ngayon. Ganuon ba ako kamalas na tao para pagkaitan ako sa maraming bagay? Hay.

Napatigin ako sa orasan na nasa kwarto ko at past 11 pm na kaya tinigil ko na ang kadramahan ko dahil baka maabutan pa ako ni kuya sa ganitong sitwasyon at ipagtaka niya.

Bago ako tuluyang humimbing sa pagtulog ay sumilip muna ako sa labas para tignan kung nakauwi na siya kaso mukhang hindi pa dahil madilim pa rin ang ilalim na siwang ng kwrto niya. Hay. Anong oras kaya siya makakauwi?

“K-kuya, anong oras ka umuwi kagabi? H-hindi na kasi kita nahintay. Nakatulog na ako,” saad ko habang nilalapag ang tinimpla kong kape para sa kanya.

Mukhang may lakad ulit siya. Naka formal attire eh. Hindi ba siya nakakaramdam ng pagod? Lagi siyang alis ng alis.

“I just arrived.” maiksi niyang tugon.

“Oohh. .” bigla akong napatingin sa wall clock at pagtigin ko 9 ’oclock na ng umaga. Shocks! Ibig sabihin ba nu’n wala pa siyang tulog? Or natulog man pero sa ibang place nga lang kasama ang ibang babae er, I mean, fianceè niya? Saan ba siya galing kagabi? Don’t tell me business meeting? Eh anong oras na ’yon ng huling nagusap kami.

“You got plans for today?” tanong niya sa kalagitnaan ng pagaalmusal namin.

Plans? Balak ba niya ako sama-! Er, mali. Sinabi nga pala niya sa akin na starting next week which is bukas na, na siya muna ang papalit kay Manong Ben bilang driver ko kaya malamang tungkol duon ang tanong niya.

“W-wala po. Dito lang ako sa bahay.” balak ko sana na mag mall para mag window shopping dahil matagal na rin mula ng huling nakagala ako kaso pagod si kuya. Ayaw kong dumagdag pa sa pagod niya lalo pa’t hindi naman importante yung lakad na gusto ko.

“I’m in my room if you change your mind.” tumayo na siya at lumakad papuntang kwarto niya. Naiwan na naman akong mag-isa sa hapag kainan pero hindi na bale. Sanay naman na ako.

Dahil bukas pa ang pasok ko at wala akong lakad today, naglinis nalang ako ng bahay. Sa kalagitnaan ng paglilinis ko sa office ni kuya ay hindi sinasadyang matabig ko ang isang folder na nasa lamesa at nahulog ang mga papel na nakapaluob dito.

“Shit! Shit!” bulong ko habang nagpapanic na kinuha ang mga nagkalat na papel sa sahig. Baka mamaya biglang bumaba si kuya at magpunta dito at maabutan itong mga papeles niya na nagkalat ay paniguradong malilintikan ako sa kanya.

Matapos kong ayusin in order ang pagkasunud-sunod ng mga papel sa folder ay isang page ang nakaagaw ng atensyon ko.

“Seryoso ba ito?” tanong ko sa sarili ko habang tinitignan ang isang sketch na pamilyar sa aking paningin. Anong ibig sabihin nito? Balak ba ni kuya na mag negosyo ng isang night club?! Nalintikan na.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXIX )

“Buti nalang at nakausap mo si Miss Thalia kahit sa phone lang. Nagyon wala ka ng dapat problemahin pa na kung ano. Hays! Ang sarap magkaruon ng gaya niyang Boss ’no? Kaya siguro sobrang successful niya.” saad ni Pearl habang inuubos ang mango shake niya.

Lunch time kasi kaya alam ninyo na. Kaming dalawa ang magkasabay pero hindi kami sa caffeteria nag lunch kundi sa rooftop dahil minutes ago ay nag usap kami ni Miss Thalia via video call about sa nangyayari sa akin ngayon and she’s okay with it however to make-up sa mga hindi ko pagpasok at sa mga darating pa since si kuya nga ang hatid-sundo ko habang hindi pa nakakabalik si Manong Ben as my driver, kailangan kong pumasok next week on a specific date dahil may major event si Mister Alfonso (fiancè ni Miss Thalia) sa Paradise Hunt kasama ang kaibigan niya and since wala siya sa araw na ’yon kailangan kumpleto kami na mga staffs na inokayan ko agad. Alam kong mahihirapan ako sa gagawin kong pagtakas sa bahay para makapasok pero mas okay na ’yon kesa naman magtampo si Miss Thalia sa akin. Maliit na request lang ’yon sa mga hindi ko pagpasok.

“So? May balita na ba kailan ang balik ni Manong Ben?”

“Wala ngang nababanggit si kuya.”

“Pero sure ka ba or i mean tayo na balak ng kuya mo magtayo ng night club? Malay mo business proposal lang ’yon sa kanya? Remember yayamanin kayo ng kuya mo at siya ang kasalukuyang Boss ngayon.”

“Hindi ako sigurado, Pearl, pero malakas talaga kutob ko na balak magtayo ni kuya ng night club eh. Hindi ko nga lang alam kung dito or sa Japan.”

“Bakit kaya di mo siya tanungin? Para makasigurado tayo.”

“Eh baka maghinala si kuya sa akin.”

“Tatanong ka lang naman. OA sa paghinalaan ka niya ah?!”

“Eh kasi bakla, remember? Minsan na akong nakita ng tauhan ni kuya na umuwi ng late pero hindi lang nito or ng iba pa niyang mga tauhan maconfirm. Baka naman sa pagtatanong ko na iyon mabuko ako ni kuya.”

“Ay sabagay may point ka. Sige h’wag mo nalang pala gawin. Basta kung kailan mo ng tulong sa pagpasok mo next week sa club magsabi ka sa akin. Tutulungan kita, okay?”

“Yes po.” natatawang sagot ko at bumalik na kami sa kanya-kanya naming mga room pagtunog ng bell, hudyat na tapos na ang lunch break.

Ilang oras na puro lecture ang tiniis ko sa classroom habang hinihintay ang uwian namin, pero di gaya nuon na excited ako umuwi, ngayon ay parang gusto ko magstay ng matagal. Iyon bang magkaruon ng biglaang event na need ng attendance namin. Huwag ninyong sabihin na hindi ninyo alam ang dahilan kung bakit. Duh? Si kuya ang maghahatid-sundo sa akin, remember? Hindi ako makakilos ng kumportable kapag nand’yan siya. Ewan ko ba. Wala namang bago duon.

And speaking of bago, nakakapanibago na walang nangungulit sa akin. I mean, hindi sa sinasabing miss ko siya pero kasi. . .Kailan ba magpaparamdam ulit si Enix sa akin?

“H-hi kuya.” bati ko pagpasok ko sa kotse. Hindi siya umimik. Wala siguro sa mood. Well, lagi naman siyang wala sa mood. O baka may iniisip na business related stuff na syempre wala naman akong pakialam unless makaka apekto ito sa health ni kuya.

Mabilis pa sa alas kwatro niyang pinaandar ang kotse at para hindi gaanong awkward ay kinuha ko nalang ang headset ko at nakinig ng music sa phone.

Wala pang ilang minuto ang nakakalipas na nagsa-soundtrip ako ng biglang hablutin paalis ni kuya ang headset ko. Aish! Kuya naman oh!

“B-bakit kuya?” taka kong tanong ng magkatinginan kami sa rearview mirror at mapansin kong salubong ang kilay niya. Naku po. Galit siya. Ano kayang nagawa ko?

“If you want some music just tell me. Don’t wear that piece of fucking earphones. Anong silbi ng stereo sa kotse kung hindi gagamitin?” pasigaw sa inis niyang saad.

“S-s-sorry kuya. B-baka kasi madistract ka sa pagmamaneho.” well, pwede yung dahilan na sinabi ko pero di pa ako nasisiraan ng bait para sabihin sa kanya na kaya ako nag soundtrip ay dahil naa-awkwardan ako sa presence niya at sa set-up namin. Baka mamaya itulak niya ako palabas ng kotse niya pag iyon ang sinabi kong totoong dahilan. Takot ko nalang talaga.

Pero ang babaw ng kinagagalit ni kuya ah. I mean, pwede naman niya akong sitahin ng maayos hindi yung halos lumalabas na ’yung ugat niya sa leeg sa inis, pero oo nga pala. Siya si kuya na hindi kayang i-handle ang emotions niya ng maayos.

Maya-maya ay binuksan niya ang stereo sa kotse at as usual, duon kami sa station na puro old songs ang pinapatugtog. I mean, wala namang problema pero sa mga ganitong kaliit na bagay, kung observant ka, duon mo mapapansin kung gaano ka-mature si kuya na wala siyang kahilig-hilig sa party shits. Duon siya sa classic at never gets old ang theme. At sa isang hindi inaasahang pangyayari ay tumugtog ang kantang nuo’y na-record ko na kumakanta siya – na ngayon ay nangyayari na naman ulit. Grabe. Favorite talaga niya ang kantang iyon. Tama nga siguro ang hinala kong ang kanta na iyon ay para sa fiance niya.

Lumipas pa ang ilang mga araw na si kuya ang hatid-sundo ko sa school at sa maniwala kayo o sa hindi ay nakikipag usap sa akin si kuya tungkol sa ehem, night club thingy – ngayon.

Tanungin ko na ba kung balak niyang magtayo ng night club? Okay. Kung magtatanong ako dapat chillax lang. ’Yung hindi niya mahahalata kung bakit ako nagtatanong. Tutal naman sa mga sinagot ko sa kanya kanina sa tanong niya eh hindi mapaghahalataang may alam ako tungkol sa mga iyon.

“B-bakit mo po pala natanong kuya? M-may balak ka bang–?!”

“Get out.” naiinis niyang tugon sa hindi ko pa natatapos na tanong.

Huh? Get out?

“K-kuya. .?”

“You don’t wanna be late, do you?” sa tanong niyang iyon ay napagtanto ko na nakarating na pala kami sa may parking lot kung kaya bago pa siya tuluyang mainis sa akin dahil mukhang may hinahabol din siyang oras ay agad na akong lumabas ng kotse niya at tumakbo papunta sa classroom ko.

Aish. Tanga mo, Arista! Wrong timing ’yung tanong mo. Napahiga tuloy ako sa kanya.

“What? Seryoso ba?” OA sa react ni Pearl na muntikan ko ng batuhin ng wrapper ng kinakain ko dahil makakahatak siya ng atensyon tungkol sa pinaguusapan namin thou iilan lang naman ang mga estuyanteng nandito ngayon na nakatambay.

By the way, nandito kami ngayon sa caffeteria at sabay na kumakain, hindi dahil lunch break na namin kundi dahil may pa-program ang school namin at nagkataong parehas kami ng babae na ito na ayaw pumunta tutal nakapag attendance na kami sa mga class president namin.

“Oo nga. Nagtatanong siya sa akin kanina kung anong catchy colors para sa mga kabataan kung sakaling magpunta sila sa isang night club, kung may idea ba ako sa mga magandang isuot ng mga staff sa night club, kung dapat ba silang magkaruon ng uniform or depende nalang sa gusto nilang isuot na aayon sa night clun. Syempre nagpanggap ako na walang masyadong alam.”

“Sabagay tama ang ginawa mo. Mahahalata ka ng kuya mo kung marami kang alam tungkol sa ganuon. Mamaya imbis na isipin niyang maaari kang nagtatrabaho sa ganuon ay isipin niyang gumi-gimik ka imbis na mag aral.”

“Pero di ba, parang ganuon na rin naman ang siste natin sa trabaho? I mean, mukha tayong gumigimik pero bayad.”

“Aba, oo nga ’no? Pero maiba tayo. Mukhang bantay sarado ka talaga ng kuya mo sa paghatid-sundo sa’yo, may idea ka ba kung may magiging lakad siya next week? Remember next week na ’yung ni-request ni Miss Thalia sa’yo na pasok mo for Mister Alfonso. Gusto mo tulungan kita sa pagtakas sa bahay ninyo para makapasok ka?”

“Oo nga pala. ’Yan ang problema ko at hindi ko rin sigurado kung aalis ba si kuya next week. Narinig ko kasi kagabi si kuya na may kausap sa phone. Mukhang business meeting yata ang lakad na ’yon kaso. .”

“Kaso?”

“. . Kaso sabi ni kuya sa kausap niya ay hindi siya sigurado kung makakapunta siya sa business meeting nila ng kausap niya dahil sinabi niya duon na siya ang nagaasikaso sa akin ngayon.”

Nagulat ako ng biglang nagtititili si Pearl na may kasamang paghampas sa braso ko kaya agad ko siyang niyugyog para bumalik sa wisyo. Ano na naman kaya nangyari sa lokang ’to at mukhang sinapian ng kabaliwan?

“Aaahhh!!! Oh my gosh!!! Sinabi niya talaga na siya ang nagaasikaso sa’yo ngayon? The heck! Hindi ka man lang ba kinilig sa sinabi niyang ’yon?!” kinikilig na saad niya.

“Eh?! Sira na ba ulo mo? Bakit ako kikiligin? Eh di ba nga siya ’tong dahilan ng problema ko kung bakit hindi ako makapasok-pasok ng bar at hindi ko malaman paano ako makakapasok next week.”

“Alam mo hindi ko alam kung tanga ka o manhid ka. ’Yung moment na sabihin ng kuya mo na siya nagaasikaso sa’yo sa kausap niya is so much of a fvcking big deal, Arista! Ibig sabihin, he cares for you at naglalaan siya ng time sa’yo. ’Di ba ’yon ang gusto mo? Eh bakit ni katiting na pagka flatter sa sinabi niya sa kausap siya sa phone wala man lang? Gulo mo rin!” saad niya sabay hair flip at irap sa akin.

Echoserang baklita ’to! Pero. .

Oo nga ’no? Na-flatter ba ako ng mga oras na ’yon ng marinig ko ’yon mula kay kuya? Siguro hindi. Kasi sa totoo lang, ako ang nagaasikaso sa kanya, i mean, sa aming dalawa. Ang ginagawa lang naman niya is ihatid-sundo ako sa school.

“Uhm, ewan. Basta! Hindi ’yon importante sa akin ngayon. Ano man ang sinabi niya sa kausap niya hindi ako matutulungan nu’n sa gagawin kong pagpasok next week sa club.”

“Sabagay. So, anong plano mo?”

“Honestly, hindi ko pa alam.”

Ilang araw ulit ang lumipas hanggang sa dumating na ang araw ng pagpasok ko sa Paradise Hunt. Ngayon, legit ng natataranta ang isip ko kung paano ako makakaalis ng bahay mamayang gabi ng hindi malalaman ni kuya at walang kahit na sino sa tauhan niyang makakakita sa akin. Wala sa mga naisip kong plano ng mga nagdaang araw ang mukhang uubra dahil hanggang ngayon, nandito si kuya kasa-kasama ko.

“Arista?!” bumalik ako sa ulirat at napatingin sa rearview mirror ng dumagundong ang iritadong boses ni kuya sa luob ng kotse.

Kainis na ’yan. Natutulala na ako sa kawalan sa pagiisip ng gagawin kong pagtakas mamaya ng bahay.

“B-bakit po kuya?”

“Tsk, nevermind.” napansin ko ang ginawang pag irap ni kuya at ewan ko ba. Naisipan ko ulit na tanungin siya. Mukha kasing importante ’yung sasabihin niya sa akin.

“A-ano po ba ’yon?” tanong kong halos pabulong.

“I said, nevermind.” may gigil niyang tugon at sinenyasan na akong bumaba dahil nakarating na kami ng school.

“I-ingat ka po, kuya.” saad ko bago lumabas ng kotse niya at lumakad papuntang classroom.

Ano kaya ’yung gusto niya sanang sabihin sa akin kanina? Hay! Kasi naman! Nabadtrip ko tuloy si kuya sa ginawa kong ’yon.

“Arista, my love!!!” energetic na salubong sa akin ni Pearl habang paakyat ako ng classroom ko na siyang sinalubong ko ng yakap.

“Oh? Anong ginagawa mo dito? Galing ka ng room ko?”

“Oo. Chineck ko lang naman kung nakarating ka na at heto nga. Nasalubong kita bago ako bumalik ng room ko.”

“Ah. May sasabihin ka?”

“Oo. Pinapasabi pala ni Mister Alfonso na all out tayo mamaya sa club so, baka mag assist ka as DJ rin bukod sa pagseserve ng drinks.”

“Huh? Bakit daw? Ano meron? Hindi papasok yung counterpart mo na DJ? Akala ko ba dapat lahat ng staffs ng club nanduon mamaya?”

“Oo nga pero ewan ko. Special request ka ni Mister Alfonso. Siguro kasi alam mo naman na kapag all out mas marami sa usual na party goers ang pupunta at saka ikaw madalas ang request ng mga parokyano natin bukod sa akin syempre. Baka alam mo na? Itaas ang posisyon mo from waiter to DJ para hindi ka masyadong napapagod. Ayaw mo ba nun?”

“Hindi naman sa ayaw pero kasi, waiter ang ginusto kong part-time job duon di ba? Kasi gusto kong nakiki halo-bilo sa mga customers natin. Eh kung mag DJ ako hindi na ako gaanong makakapag interact.”

“Sabagay. Baka mamaya sa sunod na pagbisita ni Enix hindi na kayo gaanong makapag usap.”

“Sira! Mukhang wala na ngang balak bumalik ’yon.”

“Ay? Paano mo naman nasabi? Oh my gosh! Don’t tell me nagkausap na kayo at binusted mo siya? Oh my gosh! Bakit wala kang kinwento sa akin?! I thought we’re best of friend?! How could you do this to me?!”

Isang kutos ang natamo ni Pearl mula sa akon sa kalokohang ginawa niya dahil may iilang mga estudyante ang napatingin sa gawi namin sa ni-react niya. Sira talaga ’tong babae na ’to.

“Baliw! Pinagsasasabi mo? Hindi pa kami nagkakausap. Magiisang buwan na nga siyang walang paramdam kaya baka nagsawa na at hindi na ’yon babalik pa ng club.”

“Ay ganun? Sayang naman wala ng karibal yung isa. Wala man lang spice ang love story mo! Ano ba yan!”

“Ewan ko sa’yo. Sige magtawagan nalang tayo mamaya para maupdate kita kung nakaalis na ako ng bahay.”

“Sige. See you later, Arista my love!”

Buong araw akong lutang sa klase. Hindi ako makapag focus dahil sa pagiisip sa gagawin kong pagtakas ng bahay at ’yon sanang balak sabihin sa akin ni kuya kanina.

“Teka, saan ba nagpunta si kuya at wala pa siya?” tanong ko sa sarili ko habang nagluluto ng hapunan namin. Hindi kasi siya nagsabi sa akin kung saang lupalop siya pupunta after niya akong maihatid dito sa bahay at umalis ulit. Teka, dito ba ’yon kakain? Paano kung hindi? Sayang naman ’tong niluto ko pero. .

Sandali nga! Anong oras uuwi si kuya? Kasi kung hanggang mamaya hindi pa siya makakauwi, magkakaruon ako ng chance na makatakas at makapasok ng bar. Oo nga ’no?!

Dali-dali akong naghapunan at nag asikaso para makaalis ng bahay. Pagkakataon ko na ’to para makaalis habang wala pa siya. Gagawan ko nalang ng paraan yung pagkukunwari kong natutulog ako sa kama. Hindi naman niya siguro mahahalata na puro unan ko lang ’yon.

Palabas na ako ng kwarto ko suot ang super seductive kong get-up para sa event namin ngayon sa club in my Arisa persona ng biglang. .

“Arista?!” halos magtaasan ang balahibo ko sa katawan ng mapagtanto kong nakauwi na si kuya ng bahay at sa sobrang taranta ko dahil nasa hagdan na siya banda ay nagmadali akong humiga ng kama ko at nagtabon ng kumot.

Oh shit! Shit! Shit!

Hindi ko na halos marinig ang paghinga ko dahil nasasapawan na ito ng mabilis na pagtibok ng puso ko. Shit! Ito na ba? Dito na ba malalaman ni kuya na ang step-brother niya ay isang. .

“Arista?” dinig kong tawag niya mula sa pinto ng kwarto ko pero hindi ako umimik. Kailangan kong magpanggap na tulog.

Pakiramdam ko huminto ang paghinga ko sa mga yabag ng paa ni kuya na papalapit sa kama ko. Jusko. Mukhang dito na nga niya malalaman ang katotohanan sa pagkatao ko.

Habang hinahantay ko ang susunod na mangyayari ay narinig ko ang isang malalim na buntung-hininga na pinakawalan niya at ang yabag ng mga paa niyang palabas ng kwarto ko.

Teka, ano ’yon?

Hindi ko. . whew! Agad kong inalis ang tabon sa katawan ko at dahan-dahang sumilip sa pinto ng kwarto ko at nakita si kuya na pumunta ng kusina.

Isang malalim na buntung-hininga rin ang pinakawalan ko kalaunan habang nakatambay sa nakasarado ko ng kwarto. Paano ako aalis nito ngayon?

Halos dalawang oras din ang lumipas bago ko narinig ang isang pamilyar na tunog mula sa ibaba kaya agad akong sumilip.

Aalis siya? Saan pupunta si kuya?

Kinuha ko ang cellphone ko sa drawer para tignan kung anong oras na at pagtingin ko, oh shit! 10 pm na! Start na ng shift namin.

Itetext ko palang si Pearl para sabihan siya na paalis palang ako ng rumehistro ang pangalan niya sa screen.

[ Oy baks! Nasaan ka na?! Hinihintay ka namin nila Mister Alfonso! ]

“Ito na paalis na ako actually. Sorry male-late lang ako ng kaunti. Si kuya kasi akala ko tatambay dito sa bahay kaya akala ko hindi na ako makakapasok.”

[ Ha? Oh buti naman may lakad siya pero saan siya pupunta? ]

“Hindi ko alam eh! Basta! Sige ibababa ko na. Bye!” pag off ko ng phone ko ay dali-dali akong palihim na umalis ng bahay habang wala pang kahit na sino sa mga tauhan ni kuya ang maaaring makakita sa akin.

Almost forty-five minutes akong late pero buti nalang kasing bait ni Miss Thalia ang fiancè niya at imbis na pagalitan ako ay laking tuwa niya nakapasok ako.

“I thought you’ll not be able to join us in this important night.” saad ni Mister Alfonso habang tinutulungan niya ang isa sa mga bartender namin na maghalo ng drinks.

“I thought so but luckily my brother left and I was able to make my way here. By the way, what’s the event tonight Mister Alfonso and why is it so important?” nakangiting tanong ko habang inaayos sa tray ang mga iseserve kong drinks.

“Later I’ll let you guys know.” saad niya sabay kindat sa akin na kinatawa ko.

Sa tagal kong hindi pumasok sa bar ay para akong na-overwhelm sa dami ng customers namin ngayon pero at the same time, hindi ko na rin napansin pa ang oras sa sobrang busy ko sa pagseserve sa mga customers.

“Oh Arisa, ako na d’yan. Ikaw na ang next na mag DJ. Sumesenyas na si EA sa’yo.” nakatawang saad sa akin ng katrabaho ko kaya iniabot ko sa kanya ang tray ko at lumapit sa kinaruruonan ni Pearl.

“Oh alam mo na girl ah! Keep the crowd crazy. Ikaw na muna dito. Ipapakilala daw kami ni Mister Alfonso sa ka-meet up niya tonight. Enjoy ka lang dito pero no dancing with the boys pag may nagtangkang umakyat ha!” natatawang paalala niya.

“Yes po, Madame EA.” natatawang saad ko at ako na nga ang pumalit na DJ habang siya at iba pa ay papunta sa third floor para kilalanin yung ka-meet up ni Mister Alfonso.

“Up for more?” energetic kong tanong sa mic sa mga nagpaparty sa dance floor.

“Woo! More!!!” hiyaw nila.

“Then I’ll give you guys more!”

Now Playing: Dark Night by MØ

Ilang kanta din ang naisalang ko na nilalaro ko ang bass at nireremix sa iba pang mga kanta ng mapatingin ako sa kaliwa ko at makita si Pearl na mukhang ewan na nagmamadaling tumakbo papunta sa akin hatak ang isa pa naming DJ sa club. Hala. Anong nangyari sa kanya?

“Ikaw ng bahala, Lex! Thank you ha?” hinihingal na pasalamat ni Pearl sa katrabaho namin at inagaw sa akin ang pagd-DJ.

“Uy teka lang Pearl! Dahan-dahan naman sa paghila sa akin baka matapilok ako. Saka bakit ka ba biglang nanghihila? Hindi pa tapos yung time ko sa pgd-DJ duon oh! Nakakahiya kay Lex!” naguguluhan kong saad habang hatak-hatak pa rin ako ni Pearl papunta sa backdoor ng club.

Bigla siyang huminto kaya muntikan na akong sumubsob sa kanya ng humarap siya sa akin. Duon ko lang napansin ang seryosong mukhang ni Pearl at mukha rin itong kinakabahan.

“Ano bang nangyayari?” kinakabahan kong tanong.

“Umuwi ka na. Ipapaliwanag ko sa’yo kapag nakauwi ka na sa inyo. Itext mo ako pagkarating mo ng bahay.”

“Ha? Bakit? Ano bang nangyayari ha?”

“Basta umuwi ka na. Magtiwala ka sa akin.” hinila niya ang kamay ko at binuksan ang backdoor pero laking gulat ko ng makita ang mga lalaking naka itim na suit na nakaharang sa pintuan.

“Oh shit!” bulalas ni Pearl at bago pa niya ako muling hatakin papunta sa iba ko pang pwedeng labasan ay duon ko narealize na ang mga taong nasa harap ko ay siyang mga tauhan ni kuya.

“I thought you’re at home. . sleeping.” sarkastiko at puno ng galit na himig ng isang pamilyar na tao sa aking likuran.

“H’wag mo siyang sasaktan, Quilo!” kinakabahang sigaw ni Pearl at hinarangan ako mula kay kuya.

“And who are you to tell me things?” sinenyasan ni kuya ang mga tauhan niya sa likuran namin at sapilitang hinila si Pearl palayo sa akin.

“Bitiwan ninyo ako! . . Ano ba?! . . Arista! . . Tumakbo ka na! BILIS!” wala akong nagawa kundi sundin si Pearl dahil sa sitwasyon ngayon, iyon ang pinaka maganda kong gawin dahil ng makita ko ang pagtitig ni kuya sa akin mula ulo hanggang paa. . alam ko. . alam ko, katapusan ko na.

“Nani o mite imasu ka?! Aitsu o tsukamaero!”

Sa talang buhay ko, ito ang pangalawang beses na tatakbo ako na buhay ko ang nakataya. Akala ko nakaligtas na ako kanina pero hindi pala dahil ngayon. . ngayon. . AAAHHHH!!!

Ma? Pa? Tita Keiko? Kayo na po ang bahala sa pagsundo sa akin papuntang kabilang buhay.

Habang hinahabol ako ng mga tauhan ni kuya ay muntikan na akong matapilok kaya bago pa nila ako tuluyang maabutan ay hinubad ko na ang heels na suot ko at binato sa kanila at tumakbong naka paa. Oh gahd! Yung feet ko!

Hindi ko alam gaano katagal na akong tumatakbo basta ang malinaw lang sa akin ay sa oras na huminto ako at mahuli nila ako, diretso kabilang buhay na ako.

** BANG! **

Napapikit ako sa lakas ng tunog ng baril na pinaputok ng isa sa kanila at seryoso talaga sila na mahuli ako dahil alam kong sila ang mayayari kay kuya pag hindi nila ako nahuli pero seryoso din ako na ayaw magpahuli sa kanila pero. . kung sila ang makakapatay sa akin at hindi si kuya, siguro naman. .

** BEEP!!! ***

Napatigil ako sa gitna ng mistulang abandonadong kalsada ng masilaw ako sa liwanag ng kotseng pabangga sa akin.

Shit. Mukhang hit and run ang dadali sa akin at hindi ang mga tauhan ni kuya o maging si kuya. Mukhang mas okay na ito kesa. .

Isang napakalakas na sampal ang dumampi sa pisngi ko at bago pa ako matauhan ay isang malakas na pagsikmura ang nakapagpatumba sa akin. Halos mamilipit ako sa lakas ng natamo ko at hindi pa ako nakakabawi ay kinaladkad na ako ng walang habas ng isang kamay na halos lahat yata ng galit sa mundo ay nakapaluob duon.

“K-k-kuya. .” nanginginig sa takot kong paghikbi na tawag sa kanya.

Hindi siya natinag sa pagkakahawak sa akin at agad akong marahas na tinulak sa backseat at agad na sumakay sa driver’s seat at ini-lock ang mga pinto upang hindi ako makatakas sa siyang ngayon ay demonyo na.

Ito na. Dito na magtatapos ang buhay ko. Maaalis na rin niya sa mundo ang kinamumuhian niyang kapatid sa ama.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXX )

“K-k-kuya. .?!” tawag ko sa pagitan ng aking pag iyak habang nakaupo sa backseat ng kotse. Wala na akong ibang maramdaman ngayon kundi takot. Takot na matagal ko ng kinatatakutang mangyari sa akin sa oras na malaman niya ang sikreto ko.

Sa bilis niyang magpatakbo ay halos mamanhid na ang kamay ko sa higpit ng kapit ko sa doorknob ng kotse. Mabuti nalang at madaling araw na kundi lahat ng kotse na makasalubong niya sa kalsada ay tiyak na babanggain niya. Hindi rin nito sinunod ang traffic lights kaya ayun beating the red light siya. Ang kaso hindi nahabol ng mga awtoridad ang sinasakyan namin dahil sa bilis niyang magmaneho at saka hello? Mamahalin din ang sasakyan niya na ito kaya dapat maganda ang performance kapag hinarurot.

Naiisip ko na ngang buksan ang pintuan at tumalon mula dito at kung masagasaan man ay ayos na iyon basta hindi ko maranasan ang galit ni kuya pero kapag minalas at nakaligtas ay alam kong mas lalo siyang magagalit sa katangahan ko dahil gagastos pa siya ng pang ospital ko para lang mabuhay ako at mabalatan ng buhay after.

Muntik na akong sumubsob ng prumeno si kuya at bago ko pa marealise na nasa labas na kami ng bahay namin ay naramdaman kong kinakaladkad niya na ako papasok ng bahay. Sobrang higpit ng hawak niya na para bang hindi kamay ng tao ang hawak niya kundi isang bagay na pinagbubuntunan niya ng kanyang galit.

“K-kuya, s-sandali lang. .” maka awa ko habang hinahatak niya ako paakyat ng hagdan ngunit hindi niya ako pinakinggan at nagpatuloy lang sa pagkaladkad sa akin.

Huminto kami sa isa sa mga kwarto sa second floor and to my surprise, hindi iyon ang kwarto ko o ang guest room kundi ang mismong kwarto niya. Ang kwarto kung saan ayaw niyang makapasok ako. Napalunok ako at lalong kinabahan sa maaaring sunod na mangyari. Napapikit ako sa lakas ng pagsara niya ng pintuan at ng tumunog ang seradura, hudyat na naka unlock na ito ay agad akong walang pakundangan na itinulak ni kuya kung kaya, napasubsob ako sa gilid ng kama. Buti nalang kahit papano ay hindi sa malamig na sahig tumama ang katawan ko.

Dinig ko ang malalim niyang paghinga bago dumagundong ang kanyang boses sa apat na sulok ng kwarto. Hindi ko siya malingon sa takot at kahit na lingunin ko pa siya ay hindi ko rin naman maaaninag ang galit niyang mukha dahil mas lamang ang dilim ng kwarto kesa sa liwanag na nagmumula sa buwan na sumisiwang sa gilid ng bintana. Sakop kasi ng kurtina ang kabuuan ng bintana sa kwarto. Not to mention na ang kapal din nito.

Nanlalamig ang pakiramdam ko sa magkahalong kaba, takot at lamig na nagmumula sa aircon ng kwarto.

“Since when?! When did you start doing all these things that I’m not aware of, huh?”

Pakiramdam ko natuyuan ako ng laway sa bibig at naputulan na ng dila dahil hindi ko na magawang makapagsalita sa takot na baka lalo ko siyang ma-trigger at kung ano pang ikakabaliktad ng sikmura ko ang maaari niyang magawa sa akin.

“Answer me, Arista! Answer me!” isang malakas na pagsabunot sa buhok ko ang naramdaman ko kasunod ang pag angat ng katawan ko sa kama paharap sa kanya. Hindi man ganun kaliwanag ay hindi na ako magugulat kung gumuguhit na sa leeg ang ugat niya sa ginagawa niyang pagsigaw. Pakiramdam ko basag na ang eardrums ko sa pagsigaw palang niya.

“K-kuya, l-let me expla-”

“Am I not letting you explain?! Or do you want me to repeat myself, you fucking faggot?!” isang malakas na sampal ang tumama sa kaliwang pisngi ko dahilan para maramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa mga mata ko na kanina ko pa pinipigilang bumagsak. 

“I-I. . . d-do-” hindi ko pa halos nasasabi ang gusto kong sabihin ay muli na naman niya akong sinampal at tinulak sa pader. Halos mapapikit ako sa sobrang sakit ng pagtama ng likod ko.

“Bullshit!” napa upo na lamang ako sa sahig at sinisiksik ang sarili ko sa sulok ng kwarto habang nakatakip ang magkabilang kamay ko sa tenga ko at umiiyak.

“Putangina! Of all people, Arista?! Why? How could you do this to our family?!” mistulang naglaho na sa bokabularyo ni kuya ang salitang hinahon dahil hindi na bumababa ang tono ng boses niya. Tanging pagsigaw nalang ang alam niyang gawin.

“Paano mo nasikmurang magsinungaling sa akin? Dito sa pamamahay ko?” sunud-sunod ang kalabog ng kama sa malakas niyang pagsipa dito.

“Aaarrgghhh!!!” sigaw niya habang sinisira ang mga gamit sa kwarto. Sa mga bagay na iyon niya nilalabas ang galit niya imbis na sa akin pero alam ko, hindi matatapos ang gabing ito na hindi ako makakalakad kinabukasan sa matatamo kong pagbugbog niya sa akin. Baka nga, hindi na ako sikatan pa ng araw.

Hindi ko alam anong pumasok sa isip ko o sumanib sa katawan ko ng dahan-dahan akong lumapit sa kanya kahit na umiiyak pa ako.

“K-kuya. . S-s-sorry. . T-tama na po. .” marahan kong hinawakan ang likod niya upang sana haplusin ito para kumalma siya dahil kung hindi, malamang bukas wala ng gamit na matira dito sa luob.

Humarap siya sa akin na nanlilisik ang mga mata at marahas na tinapik ang kamay ko. Pakiramdam ko nabali yata sa lakas ng pagkakahawi niya ang kamay ko.

“Sorry?! Thats it?! Is that all you’re going to say?! Matapos mo akong paniwalain na straight ka?! Putangina! Are you fucking kidding me?!”

Kinwelyuhan niya ako at malakas na sinandal sa pader kaya nakaramdam ako ng kaunting hilo sa pagtama ng ulo ko ngunit hindi niya ito pinansin at sinakal ako.

“Wala ka ng ibang dinala sa pamamahay na ito kundi kahihiyan! Kung ako lang ang masusunod nuon pa man hindi na ako pumayag na tumapak ka sa bahay na ito!”

“K-kuya, p-please! Hi-hi-hin-” hirap kong makaawa sa kanya dahil hindi na ako makahinga sa higpit ng hawak niya sa leeg ko.

“Don’t call me kuya! You’re not my brother! You fucking faggot!” binitawan niya ang leeg ko at maubo-ubo kong hinabol ang hininga ko ng walang pasabing sikmurahan niya ako.

“P-please. . k-kuya. . masakit. .”

“I said, don’t call me kuya! Wala akong kapatid na bakla!” sunud-sunod ang sinalo kong suntok at sipa sa katawan mula sa kanya. 

“Hayop ka! Nakakadiri ka! Dapat sa iyo mamatay! Argh!”

“N-no. . please. . T-tama na po. . A-ayaw ko na. . p-please. . K-kahit a-ano k-kuya, gagawin ko h’wag mo lang akong patayin p-please, m-m-maawa ka please. .” sumamo ko sa pagitan ng pagiyak ko. Sobrang sakit na ng katawan ko sa mga suntok at sipa niya sa akin na halos kung ano nalang ang masabi ko para tumigil siya sa pananakit sa akin. Bawat suntok at sipa na tumama sa katawan ko ay ramdam ko ang bigat nu’n sa sobrang galit na nararamdaman ni kuya sa nalaman niyang sikreto ko. Alam ko namang darating din ang araw na ito pero hindi ko pa rin ito napaghandaan. Mas lalong nagpapasakit sa damdamin ko hindi lang sa pisikal, ang mga binitiwan niyang salita laban sa akin na alam kong kalahating totoo at kalahati ding hindi.

“Anything, huh?” ngumisi siya na parang demonyo at hinawakan ang panga ko at saglit akong pinagmasdan.

Hindi ko alam kung bakit ako kinabahan ng makita ko ang mga mata niya na parang nawalan ng kaluluwa na siyang nasisinagan ng liwanag ng buwan at nakatitig sa akin.

Kinabahan ako at parang gusto nalang na bawiin ang sinabi ko kanina. Hindi yata magandang ideya ang sinabi ko dahil lalo lang niya yata akong papahirapan bago patayin.

“K-kuya. .?! Mmh. .!” kahit nanghihina ako ay tinulak ko palayo si kuya sa akin at pinunasan ang labi ko habang hinahabol ang aking paghinga.

What was that?

Why did he kissed me?

Hindi ko maintindihan kung bakit nakaramdam ako ng kakaiba sa ginawa niyang iyon. Dapat akong mandiri at magtaka sa kanyang nagawa ngunit mas nananaig sa akin at excitement at kakaibang pagnanasa na muli niyang maangkin ang aking mga labi. Traydor na katawan ito. Hindi ko na alam kung anong dapat ko na gawin dahil nagsisimula ng magtalo ang utak ko at ang katawan ko na parang may sariling buhay.

Narinig ko siyang mapang udyok na natawa at tumalim ang tingin sa akin.

“Fucking pretender! Don’t act like you haven’t been kissed before! Afterall, a faggot like you have only one thing in mind. Any guess what?” dahan-dahan siyang lumapit sa akin na parang leon sa kanyang hapunan at bago pa ako makaalis sa kinatatayuan ko at hinarang ang braso niya sa daraanan ko at yumukod sa kabilang gilid ko at bumulong,

“Sex. Of course, you all want to be fuck so, that’s what we’ll do tonight. Satisfy me and I might let you live, and if not, I’ll fuck you to death.”

Pakiramdam ko nawalan ako ng dugo sa katawan sa sinabi niya. Shit. How can he say something so blantly like that? Like, he didn’t even think I’m his half-brother or worse, he doesn’t give a damn respect to me anymore as soon as he found out and realise that I’m gay. Shit.

This is my worst nightmare in my life kapag hinayaan ko siyang gawin ang gusto niyang mangyari sa amin kaya with no second thought bago pa dumampi ang kamay niya sa balat ko ay marahas ko siyang tinulak at nagtangkang tumakbo palabas ng kwarto kaso bago pa man ako makarating ng pinto ay natapilok ako sa isa sa mga gamit na nagulo niya sa pagwawala niya kanina.

“And where do you think you’re going? Hah! Earlier, you were asking for mercy and pleaded that you will do anything I want you to, just not to blow your fucking head off and now that I told you what I want, you will run away? Tsk. You’re just making me more fucking mad at you and you’ll regret making me feel this way.”

Hinila niya ako papunta sa kama habang pinipilit kong makawala sa higpit ng pagkakahawak niya na para bang humawak ako sa sementong hindi matitibag sa lakas at tibay.

“K-k-kuya. . n-no! I’m not what you’re thinking. . please. . A-anything but not this!”

“Shut up!” sigaw niya at pahagis akong hiniga sa kama. Naramdaman ko pa ang pagtalbog ng katawan ko sa lakas ng impact,

“At sinong niloloko mo? Ako o sarili mo? C’mon! You want this, right?” nakangisi at panuyang niyang sabi bago ako pinaibabawan.

Nanlaban ako at pilit na nilalayo ang katawan niya sa akin na nahihirapan ako sa bigat ng pagkakadagan niya at isama mo na rin ang pananakit ng katawan ko sa ginawa niyang pambubugbog sa akin kanina.

“K-kuya, no! Stop!” naiiyak kong makaawa habang hinahampas ang likod niya para tumigil siya sa ginagawang pag dila sa leeg ko. Hindi ko maintindihan ang katawan ko kung bakit parang nasasarapan ito kahit na hindi dapat sa kinalalagyan kong sitwasyon.

I mean, did he forget about us, being half-brothers? Ayaw kong magkasala pa lalo at maging incest kami. Jusko. Ano nalang mararamdaman ng mga magulang namin sa langit kung nakikita man nila kami.

At isa pa, ayaw kong gawin ang bagay na ito dahil matagal kong iningatan ang katawang ito para ibigay sa taong alam kong mamahalin ako ng buo at totoo at hindi sa gaya ni kuya na gagawin lang ang bagay na ito dahil sa galit niya sa akin na kalaunan ay pagsisisihan at pandidirihan niya.

“A-ayaw ko! Please, kuya! N-no!” patuloy niya pa rin pinupuntirya ang leeg ko, not giving a care sa mga kamay kong hinahampas ang likuran niya which makes me feel more worse dahil hindi ko man lang maprotektahan ang sarili ko sa kanya na siya mismo ang dapat nagpoprotekta sa akin sa mga ganitong bagay na maaaring gawin ng ibang tao sa akin bilang pananamantala. Hindi ko inakalang siya pala ang kukuha ng bagay na iningatan ko ng mahabang panahon.

“T-tulong!. .Tulungan ninyo ako! K-kuya, no! P-please! Tulong!” sigaw ko sa kawalan. Waring nananalangin na sana’y may makarinig at tumulong sa akin pero sino nga bang niloko ko?

Kung may makarinig man, magbibingi-bingihan lang sila dahil ang bahay namin ay nakatayo sa territoryo ni kuya. Meaning, ano man ang gawin niya sa akin ay hahayaan lang siya ng mga tauhan niya dahil siya ang Boss nila.

“Why won’t you shut up? Are you that excited to suck my cock?” bago pa ako makasagot sa sinabi niya ay sinalubong ng labi niya ang labi ko at marahas akong hinalikan. Hindi gaya kanina na mabilis lang ang naging contact ng mga labi namin, ngayon ay parang hinihigop niya na lahat ng natitirang lakas na meron ako sa katawan ko sa diin ng kanyang halik at galing ng kanyang dila sa paggalugad ng kung ano man ang nais niyang makuha sa luob ng aking bibig.

I tried my best to get away, halos gamitin ko na ang lahat ng lakas ko sa katawan para lang makawala sa pagkakadagan sa kanya but his grip in my hand was way more strong than my will to get away from him.

“K-kuya. . P-please. . No!” I cried as he shifts his lips to lick my neck that send a thousand bolts of desire to my entire body.

“Hmm? Is that your usual excuse when you’re in heat, bitch?” barito niyang bulong sa tenga ko at dinilaan ito na parang ice cream.

“Hah!” sa sobrang weird ng ginawang ’yon ni kuya ay napagdikit ko ang hita ko’t halos ibaon ko sa kama ang talampakan ko.

Shit. This is all wrong but my body won’t cooperate and that scares the hell out of me na kung di ako makakatakas palayo sa kanya ay isang malaking kasalanan ang magagawa namin sa mga magulang namin. We’re brothers! We shouldn’t be doing this even if we’re not pure-blood related.

“Argh, fuck!” sigaw ni kuya ng magawa ko siyang sipain ng malakas sa pagitan ng hita niya. Boy, this’ll drive him more mad at me but at this time, I don’t care. I just need to get away. Ayaw kong makagawa kaming dalawa ng bagay na makasalanan at pagsisisihan niya, o namin sa huli. Nadadala lang si kuya ng galit niya sa akin.

“Arista! Come back here! Damn!” galit na sigaw ni kuya habang nakahawak sa alaga niyang sinipa ko at hinahabol ako pababa ng hagdan.

“You’re really making it hard for me, huh? Well see later how hard my cock can also get inside that ass of yours once I get a hold of you.” saad niya habang nakatago ako sa ilalim ng desk ng kanyang office. Hindi niya namalayan saan ako banda tumakbo dahil madilim sa buong bahay ng makapasok kami kanina at hindi siya nag abalang buksan ang mga ilaw ng kaladkarin niya ako papunta sa kwarto niya.

Sana matapos na ang gabing ’to.

Niyakap ko ang sarili ko sa takot. Nanginginig ang buong katawan ko dahil sa ginawa niya pero naiinis din ako kung bakit may parte sa akin na bumubulong na hindi ko dapat pinigil siya sa ginawa niya sa akin.

“Arista?. . Where are you?. . Kuya’s here. . Don’t make me mad at you. . Just please show your self to me. . I promise, I won’t hurt you. . We’ll just bond. . You want that, right?” dama ko ang halu-halong emosyon sa bawat salitang binibitawan niya kaya mas lalo kong siniksik ang sarili ko sa pinagtataguan ko hanggang sa marinig kong bumukas ang pinto ng office niya. Shit!

“Arista?” he called, but I can also sense his smirked in between his lips. Lumiwanag ang office niya ng i-on niya ang switch ng ilaw.

Tinakpan ko ng dalawang kamay ko ang bibig ko para pigilan ang sarili ko sa anumang ingay na maaari kong gawin habang naririnig ko ang yabag ng mga paa niyang papalapit sa desk. Please! Please! H’wag sana akong makita ni kuya. Sana hindi siya umupo sa recliner niya.

“I can smell you in here, baby. Won’t you come out please?” sweet niyang pakiusap.

Muntik na akong mapasigaw sa gulat ng biglang kumalabog ng malakas ang isa sa mga cabinet na nanduon. Siguro akala niya duon ako nagtatago. Whew. Buti nalang.

“Are we really gonna play hide and seek, Arista? Aren’t we too old for that? Why don’t we just fuck like what grown-ups do? I’m sure you like it too, right? Because you’re a fucking fag!” galit na saad ni kuya at isang malakas na kalabog ulit ang muntik ng magpasigaw sa akin na siyang napigilan ko.

Hindi ko na namalayan gaano katagal si kuya sa luob ng office niya pero ayos na rin dahil hindi niya naiisipang pumunta sa kung nasaan ako dahil hindi ko rin alam ano pang maaaring sunod na mangyari pag muling nagdikit ang mga balat namin sa isa’t-isa.

“Hindi ka talaga lalabas? Tsk. Well, then. I’ll just fuck your bestfriend. That would be nice.” narinig kong lumakad na siya palayo mula sa pwesto niya at in-off ang ilaw.

Mas natakot ako kesa sa sarili ko ng mapagtanto ko ang sinabi niya kasabay ng pagsara ng pinto, hudyat na lumabas siya papunta, maaari sa kinaruruonan ni Pearl at ng mga tauhan niya. Hindi! Ang sama niya! Hindi pa ba sapat na gawan si Pearl ng masama ng mga tauhan niya? Hindi laruan ang bestfriend ko para pagpasa-pasahan nila.

Nauntog pa ako sa pagmamadaling makaalis sa pinagtataguan ko at halos matapilok ako sa mga gamit na nagkalat sa sahig. Hindi ko na napigilan pa ang mapasigaw ng tumama ang katawan ko sa isang matigas na bultong nakaharang sa pinto.

“So, it does works? Heh. Susunod ka naman pala sa gusto ko, pinahirapan mo pa ako.” I was about to get away from him again ng hilain niya ng malakas ang buhok ko na halos ikaiyak ko sakit at kabigin ang ulo ko upang salubungin ang kanyang labing uhaw na uhaw sa labi ko.

“Mmh. .!” ungol ko sa pagitan ng marahas niyang pag angkin sa aking labi. Hindi ako makapalag dahil bukod sa nakasabunot pa rin siya sa buhok ko ay nakalingkis ang isa niya pang kamay sa bewang ko at pinapadama sa akin ang hawak niyang baril. Wala akong magawa kundi ang kumapit sa braso niya upang duon kumuha ng lakas sa ginagawa niya sa labi ko.

Hindi ko alam kung paano nangyaring nakalabas kami ng office niya, basta namalayan ko nalang na nakaluhod na ako sa harap ni kuya at umiiyak sa harap niya na siyang nakaupo sa dulo ng kama sa kanyang kwarto.

“K-kuya. .” pagsumamo ka at umiiling habang nasa harapan ko ang naghuhumindig na alaga niya na nuon pa man ay hindi ako nagkamaling malaki at mahaba pero hindi ko inakalang mas doble pa sa inakala ko nuon.

“Don’t make me wait, Arista or I’ll never gonna leave that mouth and throat unchoke. . Now, suck me!” sigaw niya at kalabit sa gatilyo ng hawak niyang baril kaya sa takot ko ay agad kong sinubo ang dulo nito na agad ko ring niluwa dahil sa laki. Medyo naweirduhan din ako sa nalasahan kong malagkit na nakakapit sa alaga niya. Ugh. Maalat na matamis.

“Shit.” daing ni kuya at hindi na makapaghintay na muling madampian ng labi ko ang alaga niya kaya muli niya akong sinambunutan at pilit na pinasok ito sa pagitan ng labi ko.

“Ugh, fuck!” hindi ko maaninag ang reaksyon ng mukha ni kuya sa sinabi niya dahil against the moonlight ang pwesto namin pero halos uminit ang pakiramdam ko ng mapansin ko ang pagiiba sa way niya ng paghinga kahit na nahihirapan akong isubo ang alaga niya. Halos wala pa nga sa kalahati ang naisusubo ko ay nabubulunan na ako.

“Mmh. .! Mmh. .!” ungol ko habang nakakapit ang mga kamay ko sa hita niya habang bumibilis at dumidiin ang bawat pag atras-abante niya ng ulo ko. Hindi ko na halos makontrol ang pagikot ng dila ko sa kahabaan niya at para na akong mabblanko sa init na kumakalat sa buong katawan ko na mas lalo pang umigting ng bigla niyang buksan ang lampshade na may malamlam na liwanag para masilayan ang mukha ko sa ginagawa niyang pagpapahirap.

Sinubukan kong ilayo ang mukha ko palayo upang hindi niya makita ang nakakahiyang ekspresyon ng mukha ko pero pinigilan niya ako at inabot ang cellphone niya at may kinalikot dito. Maya-maya ay tinapat niya ito sa akin na siyang kina-panic ko. Shit. Vini-videohan niya ba ako? Bakit? Para saan?

“Stay still. I wanna show you first thing tomorrow morning how much of a sucker for cock you are.” walang emosyon niyang sabi habang patuloy kong sinusubo ang alaga niya. Hindi mapigilan ng luha kong mamuo sa mga mata ko. Ayaw ko na! Ayaw ko na nito!

Ilang minuto pa ang lumipas ay naramdaman kong bigla itong pumintig ng kakaiba at parang mas lumalaki sa bibig ko habang bumibilis ang pagatras-abante ni kuya sa ulo ko. Halos tapikin ko na ang mga hita niya dahil para na akong mauubusan ng hangin ng biglang may mainit na likidong pumuno sa luob ng bibig ko na kinailangan kong lunukin dahil kung hindi ay baka kung saan pa ito lumabas. Halos habulin ko ang hangin ng alisin ni kuya ang alaga niya sa bibig ko. May mumunting likido pa niya ang tumama sa mukha ko ng gawin niya ’yon.

“Looks like you like my cum just like the rest of the guys you’ve sucked.” mapang insulto niyang saad habang halos maubo ako o masuka sa dami ng nilabas niya. Hindi ko maiwasan mandiri ng maramdaman ko sa likod ng palad ko ang katas niya ng punusan ko ang gilid ng labi ko at marealized na meron ding dahan-dahang tumutulo paibaba sa leeg ko na nasa mukha ko.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXI )

Hindi pa ako nakaka move on sa nakakadiring pinagawa sa akin ni kuya heto siya’t hinila ako ng walang pakundangan sa kama at pinaibabawan.

“My turn now.” nakangisi niyang saad kasabay ng pagsira sa damit ko pang itaas.

“K-kuya?!” napasigaw ako sa gulat sa ginawa niya pero agad din akong natahimik ng muli niya akong halikan sa labi pababa sa aking leeg.

“Mmh. .! A-ah. .!” ungol ko at napahawak sa balikat ni kuya ng dilaan niya ang kaliwang nipple ko na nagbigay boltahe sa buong katawan ko. Napapikit ako’t napakagat labi ng laruin ng malaya niyang kamay ang kabilang nipple ko habang patuloy na parang batang uhaw sa gatas ng ina na sinisipsip ang utong ko sa kaliwa.

Impit kong pinipigilan ang aking mga ungol kahit na halos umarko na ang katawan ko sa sarap ng ginagawa niya sa dibdib ko. Parang di siya nagsasawa na sipsipin ang magkabilang nipples ko. Siguro iniisip niyang may lalabas duon na gatas.

“K-kuya. .?! A-anong. . W-wa. . Nmh!” humigpit ang kapit ko sa mga braso niya ng muli niya akong halikan ng madiin habang nagmamadaling alisin ang suot ko pang ibaba. Sinubukan kong pahintuin siya sa balak niya ngunit masyado siyang aggressibo at malakas kesa sa akin.

“Let me taste you, my dear brother.” bulong niya sa tenga ko at agad na sinakop ng kamay niya ang kaselanan ko na siyang nagbigay dahilan para mapaungol ako.

“K-kuya! P-please?”

“Please what? Fuck you already? Nah-uh. Not until you beg for it like a slut.” muli niyang pinuntirya ng halik ang leeg ko habang patuloy na nilalaro ng kamay niya ang aking kaselanan na siyang dahilan upang mapa ungol ako kahit na pinipigilan ko ang sarili ko at mapaluha sa pandidiri sa ginagawa niya sa akin.

Ayaw ko nito! Mali ito! Hindi ito tama!

“Fuck, you smell so good!”

Napasabunot ako sa buhok niya ng pakiramdam ko halos mapunta na sa leeg ko ang bigat niya dahil sa pagdagan niya sa akin sa ginagawa niyang pagsipsip sa leeg ko. Para bang isang bampira na ninanais ubusin ang dugo sa katawan ko.

“K-kuya, s-stop. . Please, stop. . A-aah! . . Hah! N-no, no please k-kuya. . T-tama na. .” sumamo ko ng unti-unting bumibilis ang ritmo niya sa pagtaas-baba ng kamay niya sa kaselanan ko. Lalong umiinit ang pakiramdam ko at para bang may gustong kumawala sa luob ko. Ngunit ilang beses man ako magsumamo ay tila isa itong bingi na walang naririnig at patuloy lang sa kanyang ginagawa kahit na halos ibaon ko na ang mga kuko ng aking kamay sa kanyang balat.

Malapit ng kumawala ang kung ano man sa luob ng katawan ko ng biglang bumagal ang ritmo ng kamay niya sa ibaba.

“About to reach heaven, Arista?” mapanukso nitong bulong sa tenga ko.

“Mmh. .” napakagat ako sa labi ko habang umiiling sa kanya. Hindi ko magawang buksan ang mga mata ko dahil hindi ko kayang makita ang nanunuyang reaksyon niya sa ginagawa niya sa akin.

“C’mon, Arista. Tell me. Don’t be shy.” naramdan kong inalis niya ang kamay niyang nakahawak sa kaselanan ko at marahang hinaplos ang labi ko habang dahan-dahan itong binubuka na siyang nilalabanan ko.

Isang malalim na buntung-hininga ang pinakawalan niya.

“Still not gonna speak, huh? Well then. .” naramdaman kong umalis siya sa pagkakadagan sa akin at bago pa ako makahinga ng maluwag dahil nag expect ako na titigil na siya, narinig ko ang pagtunog ng nagkakalasang butones at bago ko pa marealize ang ginawa niya ay naramdaman ko nalang ang marahas na pagbalikwas niya sa akin kasama at ang paghila niya ng kamay ko sa likuran.

“K-k-kuya?! A-ano-?! Aah!” napahiyaw ako ng higpitan ni kuya ang kung ano mang pinangtatali niya sa kamay ko sa likuran.

“Now you’re speaking.” may himig ng inis ang tono ng pananalita niya habang hinihigpitan ang tali sa mga kamay ko na siyang pinipilit kong makawala.

“Aah! K-ku. . Aah! . . P-please, t-tama . . Aahh!” naiiyak kong makaawa habang walang habas niyang nilalatigo ng sinturon niya ang aking pwetan.

“I ask you to speak a while ago, didn’t I? But you didn’t. Now, everytime you will make a noise, I’ll keep on whipping your ass and if you don’t stop making noises then. . I cannot tell what’s next to happen.” saad niya at muling nilatago ang pwetan ko.

Paulit-ulit niyang hinampas ng belt niya ang pwetan ko kahit umiiyak na ako at nagmamakaawa, dagdag pa sa nagngingitngit kong inis ang mga kamay kong hindi ko man lang magamit para mapatigil siya dahil nakagapos ang mga ito sa aking likuran. Hindi ko na alam ang dapat kong gawin hanggang sa maisipan kong kagatin ang aking labi para lang patahimikin ang aking sarili. Halos malasahan ko na ang sarili kong dugo sa lalim ng pagkagat ko.

Nabigla man ngunit siniguro kong hindi ako gagawa ng ano mang ingay ng hatakin niya ako palapit sa kanya at lumakbay ang kamay niya mula sa aking leeg papunta sa aking mga labi na siyang muli niyang hinaplos.

“Why did you stop making noises? You know I want to hear you scream . .” humaplos ang isa niya pang kamay sa braso ko, “. .plead . .” pababa ng bewang ko at, “. . and say my name.” pababa ng pwetan ko na kumikirot na sa sakit ng paglatigo niya na siyang pinisil niya ng walang pakundangan kaya agad akong napahiyaw.

“Kuya! P-please. .! T-tama na. .” umiiyak kong makaawa.

“There, there. That’s exactly what I want to hear thus I want more.” saad niya at dinilaan ang kaliwang parte ng likod ko at muling itinulak pasubsob sa kama.

More? Ibig sabihin lalatiguhin niya ako ulit?

“K-kuya?! Wha-! . . Kuya, s-stop! No!” hiyaw ko habang pilit na kumakawala sa mahigpit na nakatali sa aking mga kamay. Halos mandiri ako sa sarili ko at sa ginawa ni kuya na marealise kong dinidilaan niya ang paligid ng pwetan ko papunta sa butas ko.

Hindi siya kumibo sa akin bagkus ay diniinan lang niya ang pagkakahawak sa pwetan ko na puno ng latay dahilan upang mapahiyaw ako sa hapdi.

“Aah!” muli akong napahiyaw sa kakaibang bagay na pinilit maipasok ni kuya sa butas ko.

“Easy. It’s not that big compare to

mine

.“ mapanuyang saad niya.

Mine? Ano ba ’yung pinasok niya sa akin?

“K-kuya, please. . Take it out! I-it feels weird.” pakiusap ko ngunit imbis na tanggalin ang kung ano mang pinasok niya ay muli pa itong nagdagdag ng isa pa.

Nanghina ako ng mapagtanto kong mga daliri niya ang ipinasok niya sa luob ko. Nandidiri ako para sa aming dalawa sa ginagawa niya sa akin. Kung kalikutin niya ang luob ko ay para bang wala lang ito sa kanya at may hinahanap na kung ano.

“Hmm?” tugon niya.

“Aah. .!” isang ungol ang lumabas mula sa aking bibig ng may maramdaman akong kung ano na natamaan ni kuya sa luob ko at mukhang napansin niya rin iyon dahil biglang bumilis ang ritmo ng kanyang mga daliri sa luob ko. Kahit papaano ay nagagawa ko pang pigilan ang mga ungol ko na kumawala sa aking bibig ngunit hindi ang kakaibang sensasyon na unti-unting bumabalot sa aking buong katawan. Pansamantalang bumagal ang kanyang ritmo at. . .

“Aah!!! K-k-kuya!!! A-ano. . A-ang s-sakit, kuya!. .” muling tumulo ang luha sa mga mata ko ng isang matigas at matabang bagay ang pilit na pinapasok niya sa butas ko. Para nitong hinihiwa ang luob ko. Damang-dama ko ang sakit. Parang gusto ko nalang mamatay para hindi ko na ito maramdaman pa.

“Tsk. Stay still.” madiing utos nito ngunit hindi ko ito pinakinggan. Sobrang sakit. Gusto ko itong matanggal kaya naglikot ako para tumigil siya dahil ano mang pakiusap ko ay hindi siya nakikinig.

“I said, stay still, idiot!” sa gigil niya sa ginagawa kong paglilikot ay hinawakan nito ng mahigpit ang aking bewang at sinagad ang bagay na pilit niyang ipinapasok sa akin.

“A-ah. .Mmh. .A-ang s-sakit. .” iyak ko habang nasa luob ko ang isang matigas, mahaba, at matabang bagay na sumira ng virginity ko bilang isang closet gay. Sa puntong iyon ay napagtanto ko na ang bagay na nasa luob ko. It was no other than my brother’s manhood. I didn’t imagine it was this big nor there will come a time like this that it will be inside my body.

Naramdaman ko ang isang mainit na likidong umaagos pababa ng hita ko at ang pagtanggal ni kuya ng tali sa mga kamay ko. Agad kong kinuha ang pagkakataon na iyon para sana makawala sa kababuyang ginawa niya pero agad nitong hinawakan ang kaliwang kamay ko at ang bewang ko para hindi ako makaalis sa kanya. All that I can do right now is to grip the sheets with my right hand as he starts to move his shaft to my aching hole.

“Fvck, you’re so tight!” saad niya habang patuloy na umaatras-abante ang alaga niya sa luob ko.

“Mmh. .!” muli, kinagat ko ang aking labi para pigilan ang sarili ko sa pag ungol dahil sa hindi ko malaman na dahilan, lalong tumataas ang lebel ng sensasyong bumabalot sa akin, na para bang kahit masakit at nakakadiri ang ginagawa namin ay may iba pang gustong maramdaman ang katawan ko mula sa kanya.

“Why aren’t you making any noises? Am I not feeling you good like those boys who fvkcs you every single damn night that I’m not aware of, huh?” bigla niya akong hinila palapit sa kanya habang patuloy ang mabilis niya sa akin. Nakalingkis ang kamay niya sa aking dibdib na siyang nilalaro ng kanyang daliri ang magkabilang utong ko habang ang isa niya pang kamay ay nakawak sa leeg ko habang hinahalikan at kinakagat niya ang balikat ko.

Sa hindi ko malaman na dahilan, habang tumatagal ang kanya sa luob ko, nanghihina ang katawan ko, at ang kaninang hapdi na nararamdaman ko ay unti-unting napapalitan ng pagnanasa na siyang unti-unting dahilan ng pagka blanko ng aking isipan.

Anong nangyayari sa akin?

Ganito ba ang pakiramdam ng nakikipag talik?

Ganito ba ang nararamdaman ng mga babaeng kinakama ni kuya kaya ba halos mabaliw sila sa pag ungol sa bawat ulos niya sa kanila?

Kung ganun, ang sa—! Hindi!

Mali ito! Ano bang nangyayari sa akin? Magkapatid kami! Kasalanan itong ginagawa namin!

“Stop resisting, Arista. I know exactly what you’re thinking. No one’s gonna be mad to what we’re doing. It’s just you and I. Now, moan for me!” tinulak ako nito pasubsob sa kama at binilisan ang kanyang ritmo dahilan upang hindi ko na mapigilan ang pagkawala ng aking mga ungol sa aking bibig.

“That’s it! I want that! Give me more of that, Arista.” gigil niyang saad.

Tanging ang paghawak nalang sa bedsheet ang pinagkukunan ko ng lakas sa ginagawa niyang pag ulos at ng maramdaman kong may nais ng kumawala sa katawan ko ay bahagya siyang tumigil at inalis ang alaga niya sa luob ko.

Nakahinga ako ng maluwag sa ginawa niya pero hindi ko maintindihan kung bakit parang gusto ko ulit na nasa luob ko ang alaga niya. Naguguluhan ako. Naramdaman ko rin ang pagkirot ng ibaba ko sa pagkaudlot ng nais sanang kumawala mula rito. Kanina pa gustong kumawala nito ngunit hindi ko magawa dahil sa pangbibiting ginagawa ni kuya sa akin.

Bahagya akong napapikit ng buksan niya ang lampshade na nasa tabi ng kama at sumalubong ang mukha ni kuya sa akin na hindi ko mawari. Nakangiting demonyo ito ngunit parang walang buhay ang kanyang mga matang nakatitig sa akin.

“Just exactly what I want to see.” nakita kong dinilaan niya ang kanyang labi at hinawi ang buhok ko na nagkalat sa mukha ko at hinaplos ang pisngi ko pababa sa labi ko at bago ko pa marealise at dumukwang na siya sa akin para maglapit ang mga labi namin. Mas aggresibo ang halik niya ngayon sa akin mga labi hindi gaya ng kanina na ngayon ay napapaungol na niya ako. Pinilit kong iiwas ang labi ko sa kanya ngunit imbis na magalit ay bumaba ang mga labi niya sa aking leeg at ito ang kanyang pinagpiyestahan.

“K-kuya. . Nnh! . . T-tama . . na. . Mmh!” lumilipat ang labi at dila niya sa aking labi at leeg kaya hindi ko mapigilan na habulin ito. Hindi ko alam pero kontrolado na ng sarili kong katawan ang galaw ko.

Napa sabunot ako kay kuya at napa kapit sa kanyang balikat ng hawakan niya ang alaga ko sa ibaba ng mahigpit at itaas-baba ito. Halos umarko ang katawan ko sa pagkalito kung saan at ano ang una kong dapat na pahintuin - ang paghalik ba niya sa akin labi at leeg na bumababa na sa aking dibdib o ang kanyang kamay sa ibaba na muling nilaro ang aking alaga.

Bahagya kong sinilip ang mukha ni kuya at hindi ko alam kung anong dapat na maramdaman dahil hindi man lang ako makabakas ng pandidiri sa kanyang mukha sa ginagawa niya sa akin. Bagkus, para pa itong natutuwa sa kanyang ginagawa. Kung sabagay, ito ang parusa ko sa pagtataksil sa kanya at hindi na siguro bago sa kanya ito dahil madalas niya itong ginagawa kasama ang iba’t-ibang mga babae. Ang pinagkaiba lang ngayon ay sa lalaking binabae niya ito ginawa at sa half-brother niya.

Bigla siyang tumigil na naman at lumayo ng bahagya sa akin upang paghiwalayin ang hita ko. Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng hiya sa ginawa niya at pinilit na isara ito ngunit malakas niyang kinabig ang kamay ko.

“Now I regret not doing what I should have done from the very start right after our parents died.” saad niya na hindi ko naintindihan bago nito muling ipinasok ang alaga niya sa butas ko na ikinaungol ko sa magkahalong hapdi at pagkasabik.

“Show me how naughty you can be, Arista and let me show you how brother will love all of you.” muli siyang umulos ng paulit-ulit sa luob ko at sa pagkakataong ito ay sinabayan niya na ito ng paghawak sa alaga ko dahilan upang hindi ko na pigilan ang mga ungol na lumabas sa aking bibig.

Wala na akong ibang maisip sa mga oras na ito kundi ang sensasyong dulot ng ginagawa namin ni ang mukha niya sa aking isipan. Halos talunin ko na sa ingay ng ungol ko ang ingay ng mga babaeng naikama ni kuya kaya hindi na ako nagulat ng maramdaman ko ang mga labi niya sa labi ko at mas lalong uminit ang tensyon sa aming dalawa. Hindi na ako pumapalag sa nakakadiring ginagawa namin kanina. Unti-unti na itong nagugustuhan ko at kahit na alam kong mali ito, parang ayaw ko na itong matapos pa. Gusto ko ang ganitong pakiramdam na malapit siya sa akin at iisa ang aming mga katawan na para bang hindi niya ako papakawalan.

“K-k-kuya. . A-aah. . M-mala. .” saad ko sa pagitan ng aking mga ungol ng maramdaman kong malapit ng lumabas ang kanina pang nagpipilit lumabas sa luob ko.

“Sshh. . Not yet . .” bulong niya sa tenga ko habang patuloy na umaatras-abante sa akin kasabay ang pag ungol niyang nagiging karitmo na ng akin.

“P-pero k-kuya. . Aa-aya- . . H-hin. . Mmh!” lumayo siya ng bahagya sa akin at mas binilisan pa ang pag ulos sa akin at bago ko pa pakawalan ang akin ay naramdaman ko ang kakatwang mas paglaki ng alaga niya sa luob ko.

“Fvck, now I’m close.” mariin niyang saad at wala pang ilang segundo ay naramdaman ko ang mainit niyang likido sa luob ko at tuluyan na ring lumabas ang akin na kanina pang nagpupumilit makalabas. Ramdom ko ang pag deliryo ng aking mga mata sa pinaghalong kiliti ng mailabas ko ang nasa luob ko at ang pagod ng maabot namin ang rurok ng aming kapusukan.

Halos wala na akong enerhiyang natitira ng maramdaman ko ang paghalik ni kuya sa aking leeg.

“And who says we’re done? This is your punishment, remember?” agad akong napadilat ng mga mata ko sa ibinulong niya sa tenga ko at sumalubong sa akin ang mga mata niyang mistulang nagaapoy na wala man lang bakas ng pagkahapo sa aming ginawa.

“K-kuya. .” ang huling salita na lumabas sa aking bibig bago ko maramdaman sa pagitan ng hita ko ang alaga niyang nagmamatigas sa nanlalambot ko ng katawan.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXII )

Nagising akong tulala at dinama ang sumasakit kong katawan. Ganito pala ang pakiramdam ng makipagtalik. Masakit sa una, masarap sa kalagitnaan at dulo, pero sa huli kinabukasan paggising mo ay babalik ang lahat sa una at duon mo mapapagtanto ang pagkakamaling hinayaan mong mangyari.

Isang linggo na rin ang nakalipas mula ng gabing iyon at ang mga sumunod na araw na halos iparanas sa akin ni kuya ang pinaghalong ligaya at hirap ay ngayon na nakaalis na siya pabalik sa realidad, ako rin ay bumalik na sa realidad kung saan halos pandirihan ko ang sarili ko dahil walang oras na magkasama kami ni kuya sa kanyang kwarto ay pinamumukha niya sa akin kung gaano kababa ang tingin niya sa isang tulad ko - na ang tanging nais lang ng tulad ko ay pakikipagtalik, kung saan siya ay nagkakamali. Gaya rin kami ng normal na lalaki at babae na ang nais ay mahalin ng totoo pero hindi niya iyon maintindihan dahil sarado ang kanyang kaisipan.

Nakatulala ako sa kisame ng aking kwarto habang paulit-ulit na sinasabi sa sarili ko na kakayanin ko ito kahit na kalahati ng pagkatao ko ay halos madurog na sa ginawang pambababoy ni kuya sa aking katawan at kaisipan. Gusto kong lumayas. Gusto kong magpaka layu-layo, pumunta sa lugar kung saan walang makakakilala sa akin ngunit sa mundong ginagalawan ko, mahihirapan ako. Oo na. Alam kong sasabihin ninyong duwag ako, oo, siguro nga kasi hindi ninyo naiintindihan na kahit lumayas ako sa pamamahay na ito makakagawa at makakagawa ng paraan ang kuya ko para mahanap ako. Alam ko naman sa sarili ko na hindi pa sa pakikipagtalik sa kanya matatapos ang parusa ko dahil sa likod ng ginawa namin na iyon, gaya ng sinabi ko ay kalakip duon ang kanyang pandidiri at pangmamaliit niya sa akin bilang kapatid niya sa labas na isang bakla. Isang kahihiyan para sa kanya, ’di ba?

Ewan ko ba kung bakit hindi ko magawang tumayo at lumakas palabas ng kwartong ito gayong ilang oras na ang nakalipas mula ng umalis si kuya. Siguro ay dahil nanduon pa rin ang takot o kung ano mang hindi ko maipaliwanag na pakiramdam sa oras na makita ko ang pintuan ng kwarto ni kuya kung saan maraming bagay akong maaalala.

Siguro tama lang na kamustahin ko si Pearl dahil hindi ko ito ng ilang araw dahil sa ginawa ni kuya sa akin na pagkulong sa kwarto at gawin akong sex slave na halos tubig lang ang inumin at kung may pagkain man ay isang beses lang akong pakainin at napaka unti pa. Tortured talaga ang katawan ko from in and out. Akala ko nga mamamatay na ako pero hindi. Mukhang malakas si kuya kay Kamatayan dahil ayaw niya akong ibigay sa kanya.

Teka, nasaan na ba ’yung cellphone ko?

Tumayo ako sa kama at ginalugad ang drawer ko hanggang sa makita ang hinahanap ko na low battery. Psh. Ano ba ’yan! Agad ko itong chinarge at kahit na pinagbabawal ay ginamit ko ito habang naka charge at sumalubong sa akin ang napakaraming texts at missed calls. Inexit ko ito at ginawa ang dapat kong gawin - ang tawagan si Pearl para kamustahin at ini loud speaker ito. Wala pang ilang segundo mula ng mag ring ito. . .

[ BAKLAAA!!! OW SHIT!!! NASAAN KA? KAMUSTA KA? ANO NG NANGYARI SA IYO? IKAW BA TALAGA ITO? BUHAY KA PA BA? ANO- ]

Halatang-halata sa boses niya ang tuwa at pagaalala kaya naman bago pa siya atakihin sa puso sa pagtawag ko ay pinutol ko na ang sasabihin niya pa sana. Nagalala din naman ako sa maaaring ginawa sa kanya at kay Tita Shine ni kuya at ng mga tauhan niya pero sa tono palang niya ay mukhang okay lang siya.

[ Calm down, Pearl. Ako ito at buhay pa ako. Matatawagan ba kita kung deads na ako? ] umakto akong parang normal lang ang lahat at walang masamang nangyari sa akin.

[ SIGURADO KA? PARANG HINDI EH! KNOWING YOU AND ’YANG KUYA MO! TEKA NANDYAN PA BA SIYA HA? SUSUGOD NA SANA AKO D’YAN KASO ITONG SI MAMA SABI BAKA LALO KA LANG DAW MASAMA PAG PUMUNTA AKO D’YAN!!! GRRR!!! ]

Well, actually, kung sumugod talaga siya baka. . buti at pinigilan siya ni Tita Shine, at buti nalang walang ginawang masama sa kanila si kuya. Siguro ay naisip niya na sapat ng ako lang ang parusahan niya dahil ako naman ang siyang nagsinungaling at nagtago sa kanya ng katotohanan sa pagkatao ko at hindi ang mga taong nakapaligid sa akin.

[ Tigilan mo na nga ang kasisigaw. Masakit sa tenga. Hahaha. ]

[ Gago ka pala eh! Nagalala ako sa iyo - kaming dalawa ni mama! Nakita ko ’yung tingin sa iyo ng Quilo na ’yan ng makita ka niya bilang Arisa. Para siyang gutom na leon! ]

Napakagat ako sa labi ko sa sinabi niya. Tama siya. Nakita ko rin ’yon at sa gutom niya ay ilang araw niya akong kinain. Ewan ko ba biglang nakaramdam ng kakaiba ang katawan ko ng maalala ko na naman ang ginawa niya sa akin - ’yung ginawa namin sa kwarto niya.

[ S’ya nga pala, tungkol nga pala sa nalaman na ni kuya ang tungkol sa sikreto ko, paano niya nalaman na nanduon ako ng gabing iyon at paano mo rin nalaman na alam niya na? ]

Ito ang katanungang bumabagabag sa akin simula ng gabing makita ako ni kuya sa bar na pinagtatrabahuan namin ni Pearl at kay Pearl na siya mismong humatak sa akin palayo sana kay kuya para iligtas ako.

[ Eh kasi. . Paano ba? ]

[ Pearl? ] ewan ko ba pero bakit pakiramdam ako na may alam si Pearl sa mga nangyari sa akin. Ayaw ko siyang pag isipan ng hindi maganda pero . .

[ Ganito kasi. . uhm. . naalala mo yung kinwento mo sa akin na bigla nalang nagbakasyon si Manong Ben ng walang pasabi sa iyo at ’yung kuya mo pansamantala ang papalit sa kanya? ]

[ Oo, syempre. Kabadong-kabado nga ako ng kinwento ko ’yon sa iyo di ba? Ano namang meron duon? ]

[ Uhm, ayaw ko kasi sa phone sabihin ito sa iyo eh. Makakaalis ka ba d’yan sa inyo para personal kong maikwento sa iyo? ] pagkasabi niya nu’n ay kinabahan na ako. Matagal na bang may alam si Pearl sa mga nangyayari bago pa man ang sa amin ni kuya?

Saglit akong natahimik at pinakiramdaman ang aking sarili.

Nakaalis na si kuya at ako ulit ang naiwang mag isa dito sa bahay. Mukha namang wala siyang inatasang magbantay sa akin sakali mang umalis ako ng bahay pero kaya ko na bang lumabas? Wala bang magbabago sa pagtingin ng mga tao sa akin pag lumabas ako matapos ang lahat ng nangyari? Baka malaman nilang hindi na ako birhen at madumi na ako? Baka pandirihan nila ako? Ni Pearl o ni Tita Shine? Baka. . .

[ Baklang maganda! Nand’yan ka pa ba? Gusto mo ako nalang pumunta d’yan? Okay lang naman sa akin kung tinatamad kang lumabas. Nand’yan pa ba si Quilo? Ako nalang gagawa ng paraan para magkita tayo ng personal, para malaman ko kung ayos ka lang ba o sinaktan ka ng kuya mo. Sabihin mo lang. ]

[ O-okay lang ba sa iyo? Ako nalang ulit mag isa dito sa bahay. ] ewan ko ba pero out of nowhere para bang biglang nangarag ang boses ko sa sinabi ko at may luhang pabadyang tutulo mula sa aking mga mata.

[ Ano ka ba?! Okay lang sa akin. Alam mo namang kapatid ang turing ko sa iyo. Sige, hintayin mo ako d’yan. Pupuntahan na kita. Tetext ko na din si Manong Ben para sunduin ako dito sa bahay. ]

[ H-ha? Si Manong Ben? ’Di ba nasa bakasyon pa siya? ]

[ Ah, eh. . Mamaya ko nalang kukwento sa iyo ang mga nangyayari. Sige na. Magaasikaso na ako. Hintayin mo ako d’yan. ]

Pag end ng call ay muli akong nahiga sa kama at tumulala sa kisame.

Ano bang nangyayari? Bakit mukhang mas may alam pa ang mga tao sa paligid ko kesa sa akin? Ganuon ba ako kamanhid?

Makaraan ang isang oras narinig ko ang pagtunog ng doorbell kaya dali-dali akong bumango at bumaba para salubungin si Pearl at Manong Ben.

“Nasaan si Manong Ben?” tanong ko.

“Ah, eh. . sa luob nalang tayo mag usap.” sagot ni Pearl kaya napabuntung-hininga na lamang ako at sinunod siya.

Iniwan ko siya saglit sa sala para kumuha ng juice at snacks niya ng biglang. .

“Ayos ka lang ba? Parang iika-ika ka maglakad ah?” tanong niya sabay hawak sa bewang ko na siyang parang kinakuryente ko at agad na lumayo sa kanya.

Anong nangyari sa akin?!

“W-w-wala naman! Nand’yan ka ka pala sa likod ko! Jusko! Nagulat ako sa iyo. H’wag kang ganyan. Hahaha. Aatakihin ako sa iyo eh!” saad ko habang inaasikaso ang snacks niya. Anong bang nangyayari? Bakit parang naaawkwardan ako kay Pearl sa ginawa niya?

Napakunot-nuo naman ako ng mapansin ko ang pag singkit ng mata niya sa akin.

“B-bakit ganyan ka makatingin?” ramdam ko ang pag init ng magkabilang pisngi ko sa titig na binibigay niya sa akin pero imbis na sagutin ang tanong ko ay nagkibit-balikat lang siya at lumakad pabalik ng sala.

Anong nangyari sa kanya?

“Oh heto, kumain ka muna.” nilapag ko sa lamesa ang pagkain niya at umupo katapat niya. Ewan ko ba pero naiilang ako sa ginagawang pagtitig sa akin ni Pearl.

“Wala ka bang gustong ikwento sa akin sa nangyari sa iyo sa luob ng halos isang linggo?” tanong niya bago ininom ang kanyang juice.

“H-ha? Eh di ba ikaw nga itong may dapat sabihin sa akin sa nangyari ng nakaraan.” paglilihis ko ng usapan. Hindi sa ayaw kong maalala ang nangyari sa pagitan namin ni kuya pero natatakot ako sa magiging reaksyon ni Pearl kapag nalaman niya ang nangyari. Baka pandirihan niya ako. Baka lumayo siya sa akin. Paano na ako? Siya nalang ang natatakbuhan ko bukod kay Tita Shine at Manong Ben sa buhay ko.

“Sorry. Kasalanan ko ang lahat ng ito.”

Ha? Anong sinasabi niya?

“Bakit ka nagso-sorry? W-wala ka namang kasalanan sa nangyari. Dapat pa nga akong magpasalamat sa iyo dahil sinubukan mo akong itakas palayo kay kuya.”

Kumabog ng sobrang bilis ang puso ko ng hindi siya umimik at bigla nalang umiyak.

Shit! Bihira lang umiyak itong si Pearl kaya. .?!

Sa taranta ko ay agad akong tumabi sa kanya at niyakap siya para amuhin at patigilin sa pag iyak. Ano bang nangyayari? Wala talaga akong naiintindihan.

“S-sorry. . Sorry talaga. .”

“Pearl, tahan na. H’wag ka ng umiyak. Naiiyak na rin ako eh!”

Tumingin siya sa akin habang pinupunasan ko ang luha niya sa kanyang mga mata.

Lalo tuloy akong kinakabahan sa kung ano man ang sasabihin niya. Handa na ba ako?

“Kahit hindi mo sabihin sa akin, alam ko ang ginawa sa iyo ng kuya mo, kaya naiintiindihan ko kung bakit ka nagkakaganyan ngayon.”

“H-ha?” alam niya? Paano?

“Arista, hindi naman ako si birheng maria na walang alam sa mga kamunduhang bagay kaya h’wag kang magkunwari d’yan na hindi mo alam ang tinutukoy ko. Akala mo ba hindi ko mapapansin o mahahalata man lang? Ano iyon? Kinulong ka lang ni Quilo sa kwarto mo? Hindi ka binugbog matapos niyang malaman ang sikreto mo? Arista, hindi ko nakakalimutan kung ano ang kuya mo at kung ano ang mga kaya niyang gawin. Kung hindi ka niya binugbog malamang may iba siyang paraan na ginawa sa iyo para parusahan ka sa paglilihim mo sa kanya kaya nga. .” muli siyang umiyak na kinataranta ko, “. .K-kasalanan ko ang lahat ng ito! Dapat ng una palang pinigilan na kita pumunta ng gabing iyon sa bar! Ang tanga ko rin kasi at hindi pa ako nakahalata sa mga kinkwento ni Mister Alfonso tungkol duon sa sinasabi niyang kaibigan niya!”

Saglit akong napalayo kay Pearl ng marinig ko ang sinabi niya.

Kung ganuon, si kuya pala ang tinutukoy ni Mister Alfonso na kaibigan niya. Ibig sabihin ba nuon matagal na silang magkakilala? May alam ba si Miss Thalia tungkol dito?

“Kung iniisip mong may alam o kinalaman sina Miss Thalia o Mister Alfonso sa nangyari, ako na ang magsasabing wala. Nang gabing umalis kayo ni Quilo sa bar, nagulat si Mister Alfonso sa nangyari at agad niyang tinawagan si Miss Thalia at duon nagkaruon ng linaw ang lahat.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Kailan lang nagkakilala si Mister Alfonso at ang kuya mo. According sa kanya nagmeet sila sa isang kilalang bar dito sa atin habang hinahanap daw nito ang kapatid niya and I guess ikaw ang tinutukoy ni Quilo and after that, they became friends and since parehas silang mga business minded people naishare nitong si Mister Alfonso ang tungkol sa mga business meron siya including ang Paradise Hunt which spikes your brother’s interest. Then one time, habang naguusap daw sila about opening a second branch of Paradise Hunt wherein si Quilo ang business partner niya for that, nag suggest ang kuya mo na why not have some of the most requested DJ’s or waitress duon sa second bar para naman yung mga customers hindi gaanong manibago and enjoy the new branch which inokayan nga nitong si Mister Alfonso and provided our names and I think duon na nagkaruon ng ideya ang kuya mo about sa iyo, especially ng may nakapagsabi sa kanya na tauhan niya na nakita kang umuwi ng gabi galing sa kung saan.”

“And because, nanduon ka rin sa listahan, am I right?”

“Exactly! Kaya siguro hindi na nagpatumpik-tumpik ang kuya mo at gumawa na siya ng paraan para mahuli ka kung totoo nga ang hinala niya. And, I’m sorry kung hindi ko agad naisip na kuya mo ang tinutukoy ni Mister Alfonso na kaibigan niya kahit na may pagdududa na ako ng gabing iyon. Hindi ko din naman kasi inexpect na si Quilo ang kaibigan niya at mapapahamak ka. Ang binida lang kasi sa amin ni Mister Alfonso ay may kaibigan siyang mayaman na gustong maging business partner siya because he learned how good clubs are in earning fast money and also because, he just recently found out na ang kapatid niya ay into bars at nagtatrabaho sa ganuon and, ayun na nga. Nalaman kong si Quilo ang tinutukoy niya ng makita ko siya pagbukas palang ng pintuan kung saan sila naka stay kaya agad akong nagpaalam na may kukunin lang para takbuhin ka at itakas palayo.”

“Pero nahuli pa rin tayo ni kuya.” isang pilit ng ngiti ang gumihit sa aking labi at siyang pagbalik ng mga alala ko ng gabing nangyari ang lahat sa pagitan namin ni kuya.

“I’m sorry.”

“Sshh. Wala kang kasalanan, Pearl. Alam kong hindi mo ginusto ang nangyari. Hindi natin inakala na si kuya pala ang kaibigang tinutukoy ni Mister Alfonso. Wala ding alam si Miss Thalia sa mga nangyari dahil abala sila sa kaniya-kaniya nilang business ni Mister Alfonso. Siguro, oras na talaga na malaman ni kuya ang tungkol sa sikreto ko. Hindi ko lang inexpect na sa ganuong paraan niya malalaman.”

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako kundi ko pa napansin ang siya anmang pagpunas sa mga luha ko ni Pearl.

“Tinawagan ko nga pala si Miss Thalia bago ako nagpunta dito dahil gusto niya at ni Mister Alfonso na mag sorry sa nangyari dahil alam ni Miss Thalia kung gaano ka katakot kay Quilo at sa maaaring gawin nito sa iyo kaya ang sabi niya, kapag handa ka na raw, kikitain ka daw nila kahit saan para personal na makahingi ng tawad sa nangyari.”

“Kayo talaga. .” niyakap ako ni Pearl habang umiiyak ako’t nakangiti sa kanya.

“Kung gusto mong umalis at magpaka layu-layo kay Quilo, handa kaming tulungan ka, Arista. Sabihin mo lang. H’wag mo na kaming alalahanin. Alam kong masakit at mahirap ang nangyari sa iyo kahit na madalas kitang binibiro tungkol sa bagay na iyon pero iba ang gusto sa pinilit kaya. .”

“Hindi. Hindi, Pearl. Hindi ngayon.” mariin kong saad ng putulin ko ang balak na sabihin sana ni Pearl sa akin.

“P-pero. .”

“Hindi ito ang tamang oras para umalis ako, Pearl. Kapag umalis ako, papatunayan ko lang kay kuya na tama ang mga binibintang niya sa akin. Iisipin niyang malakas ang luob kong umalis dahil may kung sinong lalaki ang sasalo sa akin. Iisipin niyang napaka walang kwenta at madumi akong anak sa labas ni Papa kaya, ayaw ko. Papatunayan ko sa kanya sa oras na mag-asawa siya na makakatayo ko sa sarili kong mga paa kahit walang tulong niya dahil sa oras na iyon, may dahilan na ako para umalis sa pamamahay na ito dahil hindi na ako kakailangan ni kuya dahil may sarili na siyang pamilya kung saan maaari lang akong maging pabigat.”

“Pero, hindi ka ba natatakot na maaari niyang ulitin sa iyo ang ginawa niya?”

“Natatakot pero wala akong magagawa. Iyon lang ang kapurasahan nararapat sa akin sa ginawa kong paglilihim sa kanya.” at mas mabuti ng siya ang gumawa ng bagay na iyon sa akin kesa ibang tao dahil mas makakaramdam ako ng pandidiri sa aking sarili.

Alam kong katangahan itong iniisip ko pero sana intindihin ninyo rin kung gaano mas nakakadiri at mas masakit kung mababoy ang pagkatao mo ng isang taong hindi mo kilala at sandaling ginamit ang katawan mo para sa pansamantalang ginhawa.

“S’ya nga pala, si Manong Ben, siya na ulit ang driver mo bukas.”

“ Mukha nga. Umalis na kasi ulit si kuya kanina. U-uh, kamusta nga pala ang bakasyon ni Manong Ben tutal nagkausap na kayo kanina?“

“Tungkol nga pala duon, hindi totoong nagbakasyon si Manong Ben. Sabi niya sa akin kanina, pinag leave daw siya ni Quilo dahil gusto ka raw maka bonding ng kuya mo kaya ng malaman niya ang nangyari sa iyo, nag open up siya sa akin tungkol sa minsang pagtatanong ng kuya mo sa kanya kung ano ang pinagkakaabalahan mo sa tuwing wala siya na ang sinagot lang daw niya ay ang pagpunta mo sa mall kasama ang kaibigan mo.”

Bigla ulit akong kinabahan. Bakit? Dahil hindi lang naman si Pearl ang kinikita ko recently sa mall kundi pati na rin si Enix.

“Nasabi ba ni Manong Ben kung tinanong siya ni kuya kung sinong kaibigan ang kasama ko?”

Saglit na napaisip si pearl sa sinabi ko.

“Ow shit! Oo nga ’no? Hindi naman niya siguro babanggitin ang about kay Enix kung sakali mang nagtanong si Quilo sa kanya.”

“Sana nga.”

Hapon na ng umuwi si Pearl. Masaya akong malaman na mananatili ang pagkakaibigan naming dalawa sa kabila ng nangyari. Na kahit katiting na pandidiri o awa ay hindi ko man lang nakita sa kanyang mga mata. Sa halip ay pag unawa sa sitwasyon ko.

Lunes na pala bukas. Ibig sabihin kailangan ko ng pumasok. Isang linggo na rin akong absent. Hindi pwedeng magmukmok nalang ako dito sa bahay at paulit-ulit na isipin ang mga nangyari. Nakakapagod ding mag isip ng mga bagay na hindi ko na maibabalik o mababago.

Pumunta ako ng kusina para tignan kung anong pwede kong ihandang breakfast bukas ng marealise kong kailangan ko na palang mag grocery. Napatampal ako sa nuo ko. Tsk, Dapat pala kanina ko pa ito naisip para naisama ko si Pearl. Ayaw ko namang istorbohin siya gayong nakauwi na siya sa kanila. ’Di bale. Tawagan ko nalang si Manong Ben tutal siya na ulit ang driver ko at para magkausap na din kami. Namiss ko rin siya kausap.

“Buti naman po.” nakahinga ako ng maluwag ng marinig ko kay Manong Ben ang sagot na gusto kong marinig habang nasa biyahe kami papuntang mall.

“Pasensya ka na, Arista. Hindi man lang kita nasabihan.” paumanhin ni Manong Ben at nagkatinginan kami sa rearview mirror.

“Wala po kayong kasalanan, Manong Ben! Alam ko namang walang may gusto ng nangyari. Siguro oras na rin talaga na malaman ni kuya ang sikreto ko.”

“Basta, magiingat ka ha? Kilala ko si Quilo, Arista. Nakabantay pa rin iyan sa iyo. Sigurado ako d’yan.”

“H’wag kayong magalala. Alam naman na ni kuya ang tungkol sa sikreto ko pati na rin ang pagtatrabaho ko sa club, iyon nga lang hindi ko alam kung papasok pa rin ako duon.”

“Pinagbawalan ka ba ng kuya mo na bumalik sa club bago siya umalis? Kung hindi ka niya pinagbawalan, ituloy mo ang pagpasok. Alam ko kung gaano ka-importante sa iyo iyon at gaano ka kasaya kapag nanduon ka. Saka ka tumigil kapag sinabihan ka na ni Quilo. Basta h’wag ka lang makikipag date, alam mo na. Baka makarating sa kanya.”

“Naku! Malabo po iyon, Takot ko nalang din sa kanya. Mabuti na nga rin at hindi na nagpaparamdam si Enix sa akin.”

“Oo nga pala, anong nangyari duon sa manliligaw mo na iyon?”

“Hindi ko po alam.” totoo naman. Ang tagal niya ng walang paramdam. Malamang nakahanap na iyon ng iba. Kung sabagay, lalaki si Enix. Parehas sila ni kuya. Sa huli, babae pa rin ang hanap nila at hindi binabae na gaya ko pero bakit may kaunting kirot sa puso ko ngayong naalala ko si Enix? Dahil ba ito sa halik na pinagsaluhan namin? Kung sabagay, siya ang first kiss ko.

Naglalakad na ako papuntang parking lot dala ang mga pinamili ko ng biglang may bumangga sa akin kaya natapon ang ilan sa mga pinamili ko. Imbis na pansinin pa ang bumangga sa akin at maghintay ng apology ay inasikaso ko nalang na kuhanin ang mga nalaglag.

“I’m sorry. I didn’t mean to–” nag angat ako ng tingin sa taong nagmamay-ari ng kamay na inaabot sa akin ang huling mansananas na pupulutin ko na sana at laking gulat ko ng. .

“Enix?!” what the?! Parang kanina lang. .?!

“Arista?! I’m so glad to see you! Sorry hindi ako naka–” alam kong bastos ang gagawin ko pero agad kong kinuha ang hawak niya at binalik sa eco bag na dala ko at naglakad palayo.

Shit! Wrong timing! Bakit ngayon pa?

I mean, bakit ngayon pa siya ulit nagparamdam ngayong alam na ni kuya ang sikreto ko at maaaring tama si Manong Ben. Paano kung pinababantayan pa rin ako ni kuya sa mga tauhan niya? Kapag nakarating ito sa kanya, tiyak. .!

“Arista! Wait!” tawag niya sa akin kaya lalo ko pang binilisan ang paglalakad ko.

“Hey, I said, wait!” malakas akong hinila ni Enix paharap sa kanya at agad kaming pinagtinginan ng mga taong dumadaan. My gahd! Hindi ba siya naiilang man lang?

“A-ah, E-enix kasi may emergency sa bahay ngayon kaya kailangan ko ng umuwi!” palusot ko.

“Iniiwasan mo ba ako?” napansin ko agad ang pagsalubong ng kilay niya.

“H-ha? S-saan mo naman naku-”

“Look, sorry if I wasn’t able to call or text you. I was just so busy but it didn’t mean that I forget about you. That’s why I was rushing to go to your workplace para makita at makausap kita pagdating ko dito from my flight and I didn’t expect na dito tayo magkikita. But it seems, you’re with someone kaya iniiwasan mo ako, am I right?”

Ha? Ibig sabihin kakarating niya lang dito ngayon galing ibang bansa?

“N-no! Mali ka ng iniisip! Ako lang mag isa.” shit. Napasubo na naman ako! Hindi ko naman kasi inexpect na magkikita pa kami ulit nitong lalaking ito!

“Then, let me drive you home. Marami din ’yang dala mo. Let’s talk while on the road.”

“Ah, hindi! Hindi! H’wag na. Ayos lang. Nakapag book naman na ako ng cab pauwi.”

“Are you sure? Hindi mo ba talaga ako iniiwasan?”

“No! What makes you think of that? Nagmamadali lang kasi talaga ako.”

“I see. Well, let’s just catch up tomorrow since I also have something important to ask.”

“Ano iyon?” ewan ko ba pero bigla akong kinabahan sa huling sinabi niya.

“I’ll tell you tomorrow. Have a good night and take care.” bahagya niyang hinimas ang buhok ko at lumakad na palayo sa akin.

Oh shit. Ano yung gusto niyang sabihin sa akin? Lalo akong hindi mapapakali nito.

Nagkandaloko-loko na!

Bago ako tuluyang makalabas papuntang parking lot ay muli akong lumingon para tignan kung nasa paligid pa si Enix o baka may tauhan ako ni kuya na makita at laking gulat ko ng may mapansing akong mga gaya ng tauhan ni kuya na pumalibot kay Enix.

Teka, anong nangyayari? Mga tauhan ba iyon ni kuya o tauhan niya?

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXIII )

“Nakakaloka ’yang si Enix ha?! Kababalik lang niya from abroad pero heto at binigyan ka ng iisipin!”

“Kaya nga eh! Hindi ako nakatulog ng maayos dahil duon.” feeling ko kinakarma na ako sa paglilihim ko. Una kay kuya. Pangalawa itong kay Enix. Paano kung nakarating na sa kanya yung nangyari sa club? Impossibleng hindi siya mag isip kung paano kami naging magkakilala ni kuya at maaaring tungkol duon ang itanong niya sa akin. Anong sasabihin ko sa kanya? Paano ako magpapaliwanag?

Lagot ako nito kapag nakarating ang tungkol sa amin ni Enix kay kuya. Hindi ko maisip kung ano pa ang pwede niyang gawin sa akin. Baka patayin niya na ako!

“Eh tumawag na ba siya sa iyo? Sabi mo ngayon niya sasabihin, di ba? Sa nakikita ko mukhang walang Enix na nandirito sa campus.”

“Oo nga. Ang iniisip ko nga baka sa club siya pumunta mamaya eh hindi pa nga ako papasok. Masasayang lang punta niya duon.”

“Hay, naku! Pati tuloy ako napapaisip ano yung sasabihin sa iyo ni Enix. Basta, balitaan mo ako once na magkausap kayo, okay?”

Pagtapos ng recess ay nagsibalik na kami sa kanya-kanya naming mga klase. Aabalahin ko nalang muna ang sarili ko sa lecture since ang dami kong kailangan i-catch up sa halos isang linggong hindi ko pagpasok sa school.

Nasa kalagitnaan kami ng klase ng bigla akong tawagin ng isang member ng faculty. Nice! Paniguradong tungkol sa absent ko ito dahil ang bilin ay pumunta ako ng board room. Pero teka, board room? Hindi sa discipline’s or headmaster’s office?

“Come in.”

Dahan-dahan akong pumasok sa luob ng board room makaraan kong katukin ng tatlong beses ang pinto at hindi ko alam. Bigla akong kinabahan.

Sino bang hindi? Nakatalikod ’yung gustong kumausap sa akin at nakatanaw sa labas ng bintana.

Damn. May vibes siya na kapareho ng kay kuya.

“Have a sit.” saad nito na hindi pa rin pinipihit paharap sa akin ang kanyang recliner chair.

Sabihin ninyo ang gusto ninyong sabihin pero umupo ako sa kabilang dulo ng mahabang table. Kailangan manigurado. Mahirap na.

“U-uh, bakit ninyo po pala ako pinatawag? Tungkol po ba ito sa pag absent ko ng one week? Sorry po, Sir. H’wag po kayo magalala. Bukas na bukas magdadala ako ng letter from m–”

“Why were you absent?” muntik akong mahulog sa kinauupuan ko ng humarap ang tanong nagpatawag sa akin sa board room. What the?!

“Enix?!” malamang sa malamang halata sa mukha ko ang pagkagulat pero kung iisipin, oo nga pala. Isa siya sa shareholder ng school.

“It’s me. So may I know why were you absent? Were you sick?” salubong ang kilay niyang nagaabang ng sagot ko sa tanong niya.

Oh shoot! Anong sasabihin ko?

“A-ah, oo eh.” what the heck! Do I sound lying?

“You were sick and yet, you were outside last night buying some groceries?” tumayo siya at lumakad papunta sa akin.

“O-okay naman na ako ng nagkita tayo kagabi.” shit, bakit hindi ako makatingin ng diretso sa kanya?

“Still, you were sick and you need to rest. Don’t overdo your self, Arista, especially if there’s no one to take care of you.” pakiramdam ko namula ako ng marahan niyang tapikin ang ulo ko ng kamay niya.

“A-ano. . Bakit mo pala ako pinatawag? Tungkol ba ito duon sa sasabihin mo sa akin? Dapat tinext mo nalang kung saan tayo pwedeng magkita. Pupunta naman ako.”

“I also thought of that, however, gusto na kita makita ulit. Masyado ka kasing nagmamadali kagabi. Besides, as I said, I want to catch up with you.”

“G-ganun ba? Sorry talaga sa nangyari kagabi. Hindi ko naman intensyon na–” another lie. Of course, it was my intention kasi takot akong may makakita sa amin at makarating ang tungkol duon kay kuya.

“No need to explain, Arista. It’s fine since nagkita na ulit tayo. God! I missed you!” hindi na ako nakaiwas ng bigla niya akong hilain palapit sa kanya at halikan sa labi.

“Mmh!!” I tried to fight his kisses but he cornered me to my seat to deepen our kiss. Shit! If only kuya could see us, paniguradong magkakapatayan sa luob ng kwartong ito and luckily, he’s not here dahil sureball din na pati ako mapapatay niya. It wasn’t my fault! Siya ang humalik at hindi  ko siya inakit. Well, hindi nga ba? Aish!

“I miss your lips.” saad niya paghiwalay ng mga labi namin.

Hindi ko alam kung bakit pero pagkatapos ng halik na iyon nag init ang buong sistema ko. Marahil ay dahil ito sa nangyari sa pagitan namin ni kuya. Shit! Pakiramdam ko ang dumi ko!

“U-uh, Enix, ano. . M-may klase pa kasi ako. . A-ano ba ’yung gusto mong sabihin sa akin?”

“Oh yes! Sorry, I got carried away again. It’s just. . it’s you. That’s why. Anyway, you’ll be my date tonight.”

“H-ha?!” napatayo ako sa upuan ko sa gulat. Ano daw? Date? Tonight?

“I want you to be my date, Arista. There’s a party I’m invited to and guests should bring their dates with them and I want you to be my date.”

“B-bakit ako?! Lalaki ako, Enix! S-si Pearl nalang! Maganda ’yung babaeng iyon! Tama siya nalang!”

“But I want you. Besides, you can come either as Arista or Arisa. You choose. The party’s theme is masquerade and my decision’s final, I want you to be my date. I’ll be waiting.” inabot niya sa akin ang dalawang selyadong envelope at hinalikan ako sa nuo ko bago umalis at iniwan akong stress.

What the?! Roller coaster na ang nangyayari sa akin ah!

“Ow shit! Totoo?! Oh my gahd! Ikaw na talaga! Ganda mo, girl!” kunwari’y naiistress na reaksyon ni Pearl habang pinapaypayan ang sarili niya sa kinwento kong nangyari sa pagitan namin ni Enix.

Buti nalang at sa rooftop kami nakatambay kundi pinag tinginan na kami sa lakad ng boses niya.

“Nakakainis nga kasi sabi ko ikaw nalang kaso sabi niya final decision niya na ako ang gawing date niya!” maktol ko.

“Sira ba ulo mo, Arista? Bakit binubugaw mo ako eh ikaw type niya? Isa pa, ano bang pinproblema mo? Gora mo na ’yan. Tignan mo nga oh may card pa siyang binigay kung saan ka pupunta para mag prepare later! Go na kasi, sis! Libre groom saka foodanggi na ’yun! At saka, wala naman na kuya mo dito! H’wag ka ng scared!”

“E-eh ano kasi. .”

“Ano? Scared ka baka kung saan na mapunta pagiging aggressive ni Enix sa iyo? Kung sabagay, baka may part two yung kiss ninyo kanina.” kinikilig niyang saad kaya binatukan ko.

“Gaga! Hindi pa nga nakaka recover katawan ko kay kuya eh!”

“Sus! Takot ka malaspag o takot ka na baka parehas silang masarap at hindi ka makakapili pagdating ng takdang panahon?” tinaas-baba niya pa ang kilay niya para bigyang emphasis ang sinabi kaya muli ko siyang binatukan.

“Ikaw talaga! Ang baboy mo!”

“Well, hindi mo ako masisisi! Kung ako makaranas ng sex baka araw-arawin ko kapag napatunayan kong totoo ang sinasabi nilang masarap na recreational activity ’yun!”

Napatampal nalang ako sa nuo ko sa mga kamunduhang pinagsasasabi ni Pearl.

“Kaya maraming populasyon sa bansang ’to dahil sa gaya mo na ginagawang recreational activity ang hindi dapat!”

“Hahaha! Masarap daw eh! Anyway, ano ng balak mo? Pupunta ka ba?”

“Hindi ko alam. Give me until uwian saka ako magdedecide kung pupunta ako o hindi.”

“Okay. Basta isipin mo ’yung sinabi sa iyo ni Enix. He’ll be waiting. Ang sad naman kung hindi ka makakapunta.”

“Takte! Nangonsensya pa eh!”

So, ayun nga ang nangyari. Sa nalalabing oras ko sa school na puro lecture ang ginawa ay hindi ako nakapag focus sa pinagaaralan namin. Naka focus ako sa pagdedecide kung pupunta ako at bilang sino. Bilang si Arista ba o si Arisa? At kung pupunta ako, anong isusuot ko? Gusto ko kasing isurprise si Enix kung pupunta ako kaya balak kong hindi pumunta sa mga lugar na nakalagay sa card na binigay niya kung saan ako pwede magpa ayos para sa party.

Kasi naman eh! Bakit ako naisip niyang gawing date? Like hello? Ang tagal niyang hindi nagparamdam tapos pagbalik niya bibiglain niya ako sa ganito? Ano, palitaw? Lulubog-lilitaw?

Ang problema ko pa ay kung pumunta ako, baka may makakilala sa akin, pero baka wala rin. Iilan lang ang nakakaalam ng tungkol sa pagkatao at relasyon ko kay kuya. Pero kasi, paano kung may makakilala sa akin at magsumbong kay kuya? Tiyak kong gagawa ng eksena si kuya sa party na iyon! Mapapahiya ko si Enix. Buti sana kung ako lang. Pero nakaalis naman na si kuya! ’Yun nga lang hindi ko alam kung umalis na ba siya sa bansang ito o baka nandito pa rin siya at nasa ibang lugar lang. Hayst!

“U-uy, Pearl! Kanino ’yan?” natatarantang tanong ko habang hinihila ako ni Pearl papasok sa nakaparadang kotse sa tapat ng school. Hindi pamilyar sa akin ang isang ’to kaya baka kay Enix ito?!

“Basta! Tara na sa luob!”

“T-teka lang naman kasi!” wala na akong nagawa ng makapasok kami sa back seat at i-lock niya ang pintuan. Takte. Sinigurado talagang hindi ako makakatakas!

“Hi, Arista.” agad akong napatingin sa rearview mirror at muntik na akong sumigaw ng makita kong si Miss Thalia ang driver ng kotseng sinakyan namin.

“Miss Thalia!” sa tuwa ko ay agad ko siyang niyakap na kinatawa niya.

“Kamusta na? Ngayon lang tayo ulit nagkita.”

“Oo nga! Teka, ano palang ginagawa mo dito?”

“Ha? Akala ko alam mo? Tinawagan ako n’yan ni Pearl kanina sabi nagpapatulong ka daw para mamaya sa pupuntahan mong party. Date daw ninyo ni Enix kaya heto ako at tutulong para makabawi ako sa nangyari sa inyo ng kuya mo. Again, I’m sorry for what happened. Hindi rin kasi alam ni Alfonso ang tungkol sa inyo ng kuya mo.”

Na-jawdrop ako sa sinabi ni Miss Thalia. I mean, wala na sa akin ang nangyari kasi wala naman silang kasalanan pero ’yung sinabi niyang tinawagan siya ni Pearl. .

Agad akong nilingon si Pearl na naka peace sign sa akin at nakatawa na nabuking siya sa kalokohan niya ay agad ko siyang hinampas at sinabunutan.

“Gaga ka talaga!” inis kong saad.

“Hahaha! Sorry na! Para din naman sa iyo ito! Para ma experience mong mai-date! Di ba, Miss Thalia?”

“Naghanap ka pa talaga ng damay!” kiniliti ko siya habang tumatawa. Inis pa rin ako, okay?

“Behave na, girls! Magda drive na ako.” nakangiting saad ni Miss Thalia bago inistart ang kotse niya.

Huminto kami sa isang boutique sa siyudad at sa labas palang ay kita mo na kung gaano kagarbo ang mga damit na nasa luob. Grabe! Wala akong pambayad kung sakali mang dito kami bibili ng isusuot ko.

Eh kung puntahan nalang kaya namin ’yung nilaan ni Enix para sa akin? Nah. H’wag nalang. Walang element of surprise kapag ginawa ko iyon. Isa pa, napasubo nalang ako na pumunta dahil dito kina Pearl at Miss Thalia. Effort sila na tulungan ako lalo na itong si Pearl dahil siya itong pumilit sa akin.

“Let’s just wait for Gil. Sabi niya she’ll just buy something then meet us here.”

“Gil?” wala sa mundo kong tanong. Busy kasi ako kakatingin ng pictures sa google kung anong pwedeng isuot na damit kapag masquerade.

“Yes, Gil. My bestfriend.” nakangiti niyang sagot.

Gil? Sino nga ba. . Shocks! Si Ate Gil pala ang tinutukoy niya!

“Wow! Kailan pa nagkaruon ng clothing boutique si Miss Gil?” tanong ni Pearl habang tinitignan ang ibang mga naka hanger na damit kung saan kami naghihintay.

“Hindi ko ba nakwento sa inyo? Ito ang una niyang naipatayong business.”

“Woah! Ang cool!” saad ni Pearl.

“True. Minsan sa kanya ako humihiram ng mga pinang aattend ko ng party kaya dito ko naisip dalhin si Arisa ’coz I know may mga damit na babagay sa kanya dito for the masquerade party.”

“Hindi naman siguro kailangang bongga ang damit, Miss Thalia, since masquerade nga iyon. Dapat ang mask na susuotin ko ang bongga.”

“Well, make sense but still, you need to look elegant. Ikaw ang date ng isang Enix Morris and as what I had found out ka-level siya ng kuya mo when it comes to wealth. Just imagine na ’yang kasama mo mamaya sa party ay si Quilo. Tingin mo ba papayag ang isang Quilo Naito na may kasamang low-class looking? Of course, not. Enix chose you because he knows how good-looking you are, Arista and you shouldn’t fail that. Show him why he’s right to choose you as his date for tonight. Besides, bihira ang mga gaya mo na hindi mapaghahalataang lalaki and you never know, baka magkaruon ka ng additional boylet duon.” saad ni Miss Thalia na sinabayan niya pa ng pagkindat sa huli.

Makalipas ang ilang minutong paghihintay ay dumating na si Ate Gil at umakyat kami sa second floor ng kanyang boutique para duon maghanap ng isusuot ko para mamaya.

Una kong sinukat ang isang black long sleeve gown na backless at mermaid style ang laylayan.

“Too stiff!” saad ni Miss Thalia.

“Halatang walang boobs!” saad naman ni Ate Gil.

“Parang mop yung laylayan!” saad ni Pearl at agad siyang binatukan ni Ate Gil.

“Shunga! Style talaga ’yan ng gown!”

“Eh sa mukhang mop eh!”

“Okay, next! H’wag mo ng pansinin itong dalawa.” natatawang sabi ni Miss Thalia kaya bumalik ako sa luob ng changing room.

Sunod kong sinukat ang isang flowy styled na gown na pinaghalong baby pink at lavender ang kulay na sleeveless.

“Masquerade ang theme, girl! Hindi fairyland!” saad ni Ate Gil.

“Ang panget ng kulay!” saad naman ni Pearl.

“Yeah, and you look cheap. Parang basahan ka tignan.” saad ni Miss Thalia at siya naman ngayon ang binatukan ni Ate Gil.

“Looks cheap ka d’yan! ’Yan nga madalas irent dito!”

“Oh really? It doesn’t look like it.” natatawang saad ni Miss Thalia.

“Okay, next na! Nagiging brutal na si Miss Gil sa amin!” saad ni Pearl na kinatawa ko.

Pangatlo kong sinukat ay isang off shoulder gown na white ang itaas na may rich looking embellishment samantalang plain ang skirt part at dark green ang kulay.

“Looks good.” saad ni Pearl.

“Yeah, but it seems damit yung nagdadala sa iyo.” dagdag ni Miss Thalia.

“Ang panget! Maghanap ka ng iba!” saad ni Ate Gil. Akala ko ako lang ang nagulat pero pati rin pala yung dalawa at sabay siyang binatukan.

“How could you?!” di makapaniwalang tanong ni Miss Thalia.

’Ikaw ba talaga owner nitong shop mo ha?“ dagdag ni Pearl.

“Eh sa ang panget eh!” depensa ni Ate Gil sa sinabi niya.

This time, napa buntung-hininga na ako. Wala. Hopeless na ito! Aattend nalang ako bilang si Arista. Sino ba kasing nakaisip na umattend ako bilang Arisa?

“Kami na nga maghahanap ng isusuot mo! Naiistress na kami!” deklara ni Pearl at tumungo sa hilera ng mala dagat na dami ng gowns.

“Tama siya. Aayusan ka pa namin. Dapat perfect ang lahat sa first date mo.” saad ni Miss Thalia.

“At dapat ikaw ang pinaka maganda sa magagandang aattend sa party na iyon!” dagdag ni Ate Gil.

Segundo lang matapos nilang sabihin na sila na ang bahala sa lahat, nakita ko nalang ang sarili kong nakaupo sa tapat ng vanity mirror at inaayusan mismo ni Miss Thalia. Damn, I never thought na darating ako sa puntong itong tatlong ito ang tutulong sa akin sa ganitong sitwasyon and it almost felt like they are my siblings.

“Oh my gosh!” parang batang excited na saad ni Miss Thalia at pumalakpak ka.

Bakit kaya?

“Bakit, Miss Thalia?” tanong ko.

“Open your eyes so you can see my masterpiece!”

Idinilat ko ang nakapikit kong mga mata at bahagyang nagulat sa repleksyong nasa salamin. Jusmiyo! Nagaayos ako bilang Arisa tuwing papasok ng Paradise Hunt pero never kong inimagine na magmumukha talaga akong babae at parang ibang nilala thou syempre, joke lang. Ako pa rin ito. Hahaha.

“A-ako ba ito?” tanong ko para sa aming dalawa ni Miss Thalia.

“Of course! Thou maganda ka talaga kahit walang make-up pero syempre, mas lalo kang gumanda!”

Paano ko ba ieexplain ’yung makeup na ginawa niya? And not to mention na nalagyan na niya ako ng shoulder length wig na kulay med taupe (para siyang pinaghalong ash blonde at medium brown) at wavy curly styled na nagco-compliment sa makeup ko at sa pinasuot niya sa akin na aqua-luna contact lens bago kami magsimula kanina.

My eyes were like of a phoenix. It was a combination of warm tangerine and pumpkin with a little touch of flame brown paired with a cat-eye winged eyeliner and false eyelashes. As for my brows, it kinda blends with my wig and for my lipstick and blush, it’s a warm coral tone.

“It doesn’t mean by wearing a mask your face will be hidden that there’s no need for you to do your makeup. Remember, your eyes are the one whose gonna catch gazes so, you should catch as many as you can but don’t forget that the first one you should catch is your date.” dagdag niya at inasikaso ang paglagay ng nude nail polish sa finernails at toenails ko.

“Woah! Was this the boy we’re just with a while ago? Damn! Such a beau!” puri ni Ate Gil na sumulpot nalang from nowhere dala ang gown na susuotin ko. Somehow, I have this feeling na tama lang ang dala niyang gown sa ayos ko ngayon.

“Alright, make-up’s done! Now, help me fit this dress to this lady we have here, Thalia.”

Agad nilang napansin ang pamumula ko dahil sa mga binibigay nilang papuri sa akin at agad akong kinantsyawan. Ewan ko ba. Kinabahan tuloy ako para mamaya. Ilang oras nalang at aatend na ako duon sa party kung saan personal akong ininvite ni Enix para maging date niya.

“Shit! Ang perfect!” puri ni Ate Gil sa sarili niya sa napili niyang ipasuot na gown sa akin.

Hindi ko maitatangging maganda itong napili niya. It was a gold and silver sequins off-shoulder ball gown. Funny but a weird thing at the same time was, thou it was an off-shoulder, it made me look like I have a small breast due to the cleavage shaping on my chest because of the built-in padding inside thou the pads doesn’t feel fake. Also, the back isn’t a corset type of lock but a zipper.

“Oh wow! Mukhang nagkaisa tayong tatlo sa style na gusto natin for Arista.” saad ni Pearl dala ang ambag niya sa pagaayos sa akin, “Okay, Cinderella, let me wear you your shoes.” pumwesto siya sa paanan ko at isinuot sa akin ang dala niyang sapatos. It was simple yet very modest. A champagne satin cross strapped narrow type, three-inch shoe.

“For the last final touch. .” lumipat sa likuran ko si Pearl at isinuot sa akin ang isang simpleng silver blue teardrop necklace.

“Oh, nasaan yung earrings?” tanong ni Ate Gil.

“Oo nga. Isuot mo sa kanya.” dagdag ni Miss Thalia.

“Actually, I thought hard about it and ended with a decision of no earrings for Arista.”

“Ha? Bakit wala? Dapat pares ’yan.” alma ni Miss Thalia.

I couldn’t agree more with Miss Thalia but the moment Pearl handed me the half mask she personally picked for me, I clearly understand why she came to that decision and that was because everything I’m wearing looks simple yet overpowering. Like, I’m a queen who already has everything.

The half mask that she picked really compliment my look and was stunning to look at. It was flame red-colored paired with gold with little gems to each side thus has three small flowers on the left side with two reds and one gold with a red berry at the very end that seems hanging like an earring while on the right side was a big red lily with a little gold butterfly that seemed to rest on one of its petals and unlike the berry hanging on the left, it was a red lace with gold sprinkles that hangs on the right.

“Arista, you look like a masterpiece!” saad ni Miss Thalia.

“Your aura’s so powerful! Believe it or not, I think you’re going to be on the spotlight tonight!” dagdag ni Ate Gil.

“You look so flawless, Arista! Sinong magaakalang hindi ka tunay na babae? Hah! Kung itatabi sa iyo yung fiancee ni Quilo, paniguradong walang laban sa iyo ’yon o kung sino pang babae na dumikit sa kanya!” confident na puri ni Pearl.

“Alright, tapos na ang mission natin sa pagiging fairy godmothers nitong dyossa na ito so, sino sa atin magbo-book ng cab papunta sa location ng party?” saad ni Ate Gil.

“Ako na para naman may tulong ako sa sarili ko.” natatawa kong sabi.

“H’wag na. Nagbook na ako kani-kanina. Hintayin nalang natin yung sundo mo. Baka parating na iyon.” saad ni Pearl na nakangiting malaki. Luh. Sobrang excited sa party na pupuntahan ko? Eh ako nga kabadong-kabado na lalo pa’t pagdating ko duon hahanapin ko pa si Enix.

“Oh tara na sa baba! Nandyan na yung sundo mo!” excited na saad ni Pearl at inalalayan nila ako palabas.

Sukbit ko sa balikat ko ang champagne colored clutch na may manipis na chain strap kung saan ang laman ay ang invitation na binigay ni Enix, lipstick and loose powder for retouch (just in case I have to) at ang cellphone at credit card ko. Hawak-hawak ko ang mask ko dahil ayaw ko muna itong isuot hanggat wala ako sa party para hindi ako gaanong pagtinginan ng mga tao sa labas.

Nakayuko akong naglalakad pababa sa hagdan na nasa labas ng shop habang inalalayan ako ng tatlo kaya laking gulat ko sa taong sumalubong sa akin na nakasandal sa kanyang mamahaling kotse.

“Arista.” pag ngiti niya ay halos nagtaasan ang balahibo ko sa katawan. What the. .?!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXIV )

“Enix?”

Agad kong nilingon ang nakangiting si Pearl na naka peace sign at ngisi sa akin. Sira ulo talaga! Sarap sambunutan! Nawala yung art of surprise na balak ko sana for Enix dahil ako ang nasurprise sa pagsundo niya sa akin.

In fairness. Hindi ko siya agad nakilala hanggang sa nagsalita siya.

Para kaming mga tauhan sa isang fairytale na napunta sa ibang panahon dahil sa get-up namin.

“Oh! Nandito na pala si Prince Charming! Hindi na namin kailangang magalala pa ’di ba, handsome?” makahulugang saad ni Ate Gil sa nakangiting si Enix na inabot ang kamay ko para alalayan sa pagsakay sa kanyang kotse. Para akong totoong babae kung makaasta si Enix! Hindi sa pagiinarte pero naweweirduhan lang siguro ako. Hahaha.

“Ingat at mag enjoy kayong dalawa. Lalo ka na Arisa.” paalala ni Miss Thalia na kumindat pa sa akin.

Ano kaya ’yung pinaguusapan nilang apat at nagkatawanan pa sila? Nakaupo na kasi ako sa shotgun seat ng kotse ni Enix at hindi ko na marinig ang pinaguusapan nila pero mukhang masaya ’yung tatlo ah? Tanungin ko nga si Pearl bukas kung anong napagusapan nila. Sana lang hindi nila tinakot si Enix.

Pagsakay ni Enix sa kotse niya ay agad niya na itong pinaandar kaya kinawayan ko nalang ’yung tatlo mula sa luob.

Whew. Bigla tuloy akong nakaramdam ng awkwardness lalo ng tanggalin ni Enix ang mask niya.

Ewan ko ba. Siguro dahil naga gwapuhan ako sa kanya? I mean, normal lang sigurong magka crush ako sa kanya dahil bukod sa makisig siya, maginoo din siya, ’di ba?

“Hey, don’t look at me with those eyes. Baka mabangga tayo.” biro niya habang nagda drive.

“H-ha?” nakaramdam ako ng pamumula sa sinabi niya. Shit. Ano bang klaseng pagtitig ang ginawa ko ngayun-ngayon lang? My gosh!

“Never mind. By the way, you look so gorgeous. I bet you’ll be the apple of the eye at the party and it makes me want to not attend that anymore but, if I do, it’ll be a loss for me not to show you to everybody. I want them to know how lucky I am to have such a beautiful date with me tonight.”

“A-ah, eh, t-thank you. Ikaw din naman. For sure marami ding titingin sa iyo na guests.” nakangiti kong saad at inilipat ang tingin ko sa bintana. Ano ba ’yan! Ang awkward sobra!

Habang nasa biyahe kami ay katahimikan ang namayani sa pagitan naming dalawa. Para hindi ako maboring o antukin ay sumisimple akong tingin sa kanya.

Malakas ang kutob kong dalawa kaming pagtitinginan sa party na pupuntahan namin. Why? Hello. May kakaiba kay Enix ngayon na ngayon ko lang nakita. Iba ito kumpara sa nakikita ko ng mga nakaraang magkasama kami. Isa pa, yung suot niya, mapapatingin ka rin talaga.

He was wearing a white long sleeve underneath his burgundy suit with black lining on the collar paired with black pants, bow tie, black leather mask and silver watch.

Kung iisipin parang mas okay pa kung nag Arista mode ako. Kumabaga, effortless ang pagbibihis ng mga lalaki kesa sa babae at binabae like me.

Huminto kami sa isang malawak na parking lot na maraming kotse ang nakahilera at bago niya ako inalalayan palabas ng kotse niya ay napatingin ako sa malaking building na nakatayo sa dulo ng parking lot. Grabe! Sa seaside nakatayo’yung hotel na pupuntahan namin? Hindi ba delikado iyon if incase may malakas na bagyo tapos nasa luob ka? I mean, hello? Either guguho siya sa lindol or ma-tsunami?!

“Hey, are you alright?” agad akong bumalik sa wisyo ng marinig ko si Enix kaya agad kong inabot ang kamay ko sa kanya. Nakakahiya! Kung anu-ano kasi iniisip ko eh!

“Yes. Sorry. May naisip lang ako bigla.”

“Care to share?” nakangiti niyang tanong habang naglalakad kaming nakasukbit ang kamay ko sa kanya. Ehem. Medyo tsansing kami parehas sa isa’t-isa ah! Or, is it just me? Hahaha. Hayaan na nga.

“Medyo malayo pala yung lalakarin natin bago tayo makarating sa building na iyon.”

“Huh? What do you mean?” napatingin si Enix sa akin at sa direksyon na tinitignan ko at biglang natawa.

“B-bakit ka tumatawa?”

“The party’s not there.” nakangiti niyang saad at hinaplos ang mukha ko na kinainit ng sistema ko.

“E-eh. . S-saan?!” tanong ko at luminga sa paligid at muntik ng lumuwa ang mata ko ng marealize na ang venue ng party ay sa luob ng malaking barko na nakadaong sa may seaside. What the actual fvck?!

Ngayon lang ako nakakita ng malaking barko sa talang buhay ko! Like, ganito ba kalaki yung Titanic na lumubog o ’yung barko ni Noah? Pakiramdam ko napakaraming tao at hayop ang kayang magkasya sa luob at dahil duon, bigla akong nakaramdam ng takot.

Paano kung ma-overload itong barko ng mga guests? May chance na lumubog kami! Shit. Hindi pa man din ako marunong lumangoy! Shit! Mamamatay ako agad! H’wag nalang kayo akong tumuloy?

“Don’t worry, Arisa. I’ll not let anything bad happen to you.” saad ni Enix na hawak na pala ang kamay ko at hinihila papunta sa pasukan ng barko.

Kahit kinakabahan at nangangatog ako sa takot ay sinusubukan ko itong alisin sa sistema ko dahil may parte sa akin na nahihiya kay Enix kung bigla nalang akong hindi tutuloy at iiwan siya mag isa at sa isang banda, hinahanap ko din sa dala kong bag ang invitation na binigay niya. Shit! Nasaan na iyon? Naiwanan ko ba sa boutique ni Ate Gil? Hala!

“What are you looking for, hmm?” tanong ni Enix ng mapansin niya ang kilos ko.

“’Yung invitation kasi na binigay mo kanina, naiwanan ko yata?”

“Oh that? Just forget it.” nakangiti niyang saad.

Hindi ko alam kung bakit hindi siya kinabahan ng sabihin kong nakalimutan ko ’yung invitation na binigay niya kung hindi ko pa narealize na nakalagpas na pala kami sa securities.

“P-paanong?!” may kalakasan kong tanong sa sarili ko.

Imbis na sagutin ako ay kinindatan lang ako ni Enix. Well, I guess that means we’re good, right?

Sa sobrang overwhelmed ko sa mga nangyayari, ngayon ko lang din napansin na may mga ala-men in black ng sumusunod sa amin ni Enix na siyang mga bodyguard niya pala. What the?! Ang dami!

At ng akala ko duon na magtatapos ang kalutangan ko, nope. Everything that happened earlier was just the start of something more surprising. Night of surprises ba ngayon?

Pakiramdam ko lumunok ako ng bato ng pumasok kami sa isang casino. It was not your ordinary casino hindi dahil nasa luob siya ng barko kundi dahil para itong sa mga action movies na bukod sa may mayayamang naglalaro, waiters, game arbiters ay may mga magaganda’t sexy na babaeng sumasayaw kung saan nababalutan ng gold paint ang kanilang katawan. Holy cheeses! Kung sabagay, sobrang sexy din ng tinutugtog ng orchestra na nasa kabilang dulo nitong casino.

Humigpit bigla ang kapit ko kay Enix ng mapansin kong napapatingin sa amin ang mga guests. I mean, nagsabi na ’yung tatlo sa akin kanina at si Enix mismo na maaaring mangyari ito pero iba pa rin kapag nandito ka na talaga sa moment na ito at lahat ng mata ay na sa iyo. Para bang gugustuhin mo nalang maging estatwa.

“’You okay?” nakangiting tanong ni Enix na bumaling sa akin.

“U-uhm, medyo hindi? Naiilang ako sa mga nakatingin sa atin.”

“Well, we can’t help it. You’re gorgeous. I’m handsome. We’re a perfect pair and perfection is something that people wants and admire.”

Umupo kami sa isang round table na may iilang mga nakaupo na guests at duon ko narealized na maglalaro si Enix. Hindi ko alam kung anong tawag dito basta ang alam ko sugal ito. Kung sabagay, nasa casino kami kaya normal lang na maglaro siya. Ang tanong, magkano kaya ang malulustay niyang pera?

Tahimik lang ako na nakaupo sa tabi niya at pinanunuod ang paglalaro niya na hindi ko maintindihan basta ang alam ko habang tumatagal kahit naka masks ang mga kalaro niya ay kita ko sa kanila ang pagka stress dahil dumadami ang mga chips na napupunta sa amin.

Pagkatapos ng laro na si Enix ang nanalo dahil sa palakpakan ng mga nakapalibot sa amin na nanunuod at sa presyo ng napanalo niyang idinikit sa pangalan niya ay siya namang dating ng isang kakilala niya.

“Care to introduce me to this lovely girl you’re with?” tanong ng lalaki na walang kasamang date kundi mga ala-men in black niyang tauhan sa likuran niya. Sino kaya ito at pamilyar ang boses niya sa akin? Saglit kong pinagmasdan ang suot niyang all black suit and mask bago ibinaling ang tingin ko kay Enix na nginisian ang kausap niya.

“Nigel, meet Arisa. She’s my date. Arisa, meet Nigel. He’s my friend.”

Nigel?

“Beautiful as the night are we, Miss Arisa?” nakangiti nitong saad habang hawak ang kamay ko at hinalikan ng marahan ang ibabaw ng palad ko. Ewan ko pero para bang nagsalubong ang kilay ni Enix sa nakita niyang ginawa ng kaibigan niya. Gusto ko sanang hilain ang kamay ko pero bukod sa bastos ang naisip kong gawin ay may kakaiba sa lalaking nasa harap ko na hindi ko mawari. Nagkita na ba kami before?

“’You mind if I join?” tanong ni Nigel kay Enix. Mukhang nagaalangan si Enix pero pumayag pa rin ito.

Bakit kaya?

Habang nililinis ang lamesa para sa next game kasama ang iba pang manlalaro ay napansin ko ang kakaibang pagtitig sa akin ni Nigel. Animo’y kilala niya ako at hinuhubaran ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

“Just like the old times, isn’t it? However, we’re missing one. I wonder if he’s coming.” saad ni Nigel.

Old times? So, magkaibigan nga silang dalawa pero sino yung isa? Mukhang tatlo sila base sa sinabi ni Nigel. Well hindi sa nanghihimasok ako pero masama bang malaman ang pangalan ng tinutukoy niya?

“You know he’s not really into games like this.”

“Yeah, but I hope he come see us. It’ll be a good game y’know? The three us?”

“How do you know?”

“Maybe because there will be a precious price waiting for the winner?” makahulugang sagot ni Nigel na may ngiti sa dulo ng kanyang labi ng muli niya akong tapunan ng tingin.

Hindi ko alam pero nailang ako sa ginawa niyang iyon kaya napahawak ako sa braso ni Enix. Para bang alam ni Enix ang naramdaman kong awkwardness kay Nigel at para mawala iyon ay ipinatong niya ang kanang kamay niya sa hita ko at nginitian ako na siyang kahit papaano ay nakatulong sa pag alis ng pagkailang ko.

Halos magiisang oras na yata o higit pa ang nakalipas mula ng magsimula silang maglaro at mukhang sineseryoso nila ito dahil kahit lima silang naglalaro sa isang malaki at mahabang lamesa ay tanging sina Nigel at Enix lang ang nagpapalitan ng nagtataasan at maraming chips. Kumbaga, may mapupunta sa isa sa kanila pero maya-maya ay mapupunta naman ito sa isa pa. Pabalik-balik lang. Kaya hindi ko masisisi kung bakit ’yung ibang kalaro nila ay parang nawawalan na ng gana. Para kasing silang dalawa lang ang naglalaro at walang ibang kasali.

Narealized ko na tapos na ang game nila at si Enix ulit ang nanalo ng bigla itong magsalita at yakapin ako ng mahigpit sa tuwa.

“I can never really win against you in games like this.” saad ni Nigel sa kabilang dulo ng lamesa, “But I know who can.” may himig ng pangaasar ang huling sinabi nito.

“Unfornately, he’s not here and probably the next time the three of us play, he’ll loose.”

“And why so confident, Enix? Had you already forgotten that he was the one who won last time?”

“No. I didn’t. But I already have a lucky charm with me so, isn’t that enough reason for me not to win?”

Muling tumingin si Nigel sa akin at ngumiti. Magsasalita sana siya kaso napigilan ito ng may mag announce ng tungkol sa pagsisimula ng auction.

Auction?!

Hindi ba party ito? Bakit may auction?

Inalalayan ako ni Enix sa pagtayo para makapunta kami sa isa pang room kung saan gaganapin ang nasabing auction at ng lingunin ko ang pwesto ni Nigel ay wala na siya duon. Ang bilis yata niyang umalis? ’Di bale na nga.

“E-enix, sabi mo party ang pupuntahan natin?” bulong ko kay Enix habang naglalakad kami at naka angkla ang kamay ko sa kanya.

“Oo, pero hindi ko binanggit ang tungkol sa auction dahil baka hindi ka pumayag na samahan ako.” nakangiting sagot niya at kinindatan ako.

Marahan ko siyang hinampas sa braso niya sa inis ko at inirapan. Psh! Kung alam ko lang talaga! Hindi ako pumayag. Like, ang boring kaya ng auction. Bentahan lang iyon ng kung anu-ano. Sa susunod na ayain ako nito sa party hindi na ako papayag. Scammer! Hahaha.

“Hey, don’t be mad. Isasayaw pa kita.”

“Isasayaw?” taka kong tanong.

Hindi niya sinagot ang tanong ko kaya ng makaupo kami sa pwesto namin ay agad ko siyang kinulit at ilang beses na pinoke sa tagiliran niya. Bahala siya d’yan! Hahaha.

“Arisa, stop now.” pigil ngiti niyang pakiusap.

“Not until you tell me what the dance is for.” muli ko sana siyang ipopoke kung hindi ko naramdaman ang kakaibang awra ng mga kalalakihang dumaan sa likuran namin na siyang nakapagpatigil sa akin. Parang nagtaasan ang balahibo ko duon ah! Pero agad kong napagtanto na hindi iyon dahil sa marami sila kundi dahil iyon sa boss nila. Siya ang nagdadala ng kakaibang awra sa kanila.

Napalunok ako at napaiwas ng tingin ng magkatitigan kami.

Shoot! Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko? Sino kaya siya?

The mysterious guy was wearing wearing a steel grey suit paired with a classic black venetian mask and black watch. Nothing too fancy for a man to wear.

Duon ko lang din napansin na nasa kabilang direksyon ng misteryosong lalaki ang pwesto ni Nigel. Mukhang nakilala agad ako nito dahil ayun na naman ang kakaibang ngiti sa mga labi niyang binabato niya sa akin. Weird!

Maayos na nagsimula at natapos ang auction. Hindi lahat ay nakabili. More on maraming nakipagtaasan sa presyo but in the end, ’yung talagang maraming pera ang humakot ng karamihan sa binebenta sa auction.

Sa katunayan ay may nabili sina Enix at Nigel na para sa kanila at ganuon din yung misteryosong lalaki.

Nakakatawa dahil halos si Nigel ang pumakyaw sa mga ibinebenta samantalang si Enix ang binili lang ang ’yung collector’s item na paintings at duon sa mystery guy ay yung mamahalin at napakagandang moon inspired sapphire ring. Actually, nakipaglaban sina Enix at Nigel dahil mukhang gusto din nila kasi, well, maganda talaga yung singsing pero in the end, si mystery guy pa rin ang nakabili. Malamang sa malamang espesyal na tao ang pagbibigyan niya thou mukhang hindi niya kasama ang date niya?

“E-enix! Tigil mo nga ’yan! Kumakain ako eh!” natatawa at naiinis kong pakiusap sa kanya.

Para kasing sira! Kumakain ako tapos pinipicturean ako. Nakakailang ’no!

“What? Kumain ka lang d’yan. Just let me do my thing.”

“No! Ayaw ko! Kumain ka. Sumabay ka sa akin.” demanding kong sabi at nag pout.

“Alright, alright. You win.” ngumiti siya at sinabayan ako sa pagkain.

In fairness! Ang daming masasarap na pagkain sa barko at sobra din akong nageenjoy sa mga waiters dito dahil ehem, bukod sa magaganda at gwapo, continuous ang pagserve nila either ng wine or water kapag nakita nilang malapit ng maubos ang drink mo.

“Hey, don’t drink too much. Isasayaw pa kita.” paalala ni Enix habang nirerefill ng waiter ang baso ko.

“I can manage! Nakalimutan mo yatang sa club ako nagwowork.”

“I know, but still.” kinuha niya ang kaliwang kamay ko at hinalikan ang likod ng palad ko. Hindi pa ako lasing pero pakiramdam ko nag init ang mukha ko sa ginawa niya.

Habang naguusap kaming dalawa ni Enix ay hindi ko mapigilan na igala ang tingin ko sa paligid. Sinong hinahanap ko? Si Nigel o si mystery guy? Probably Nigel dahil pagkatapos ng auction ay agad ulit siyang nawala sa pwesto niya.

“Shall we?” nilahad ni Enix ang kamay niya na siyang pinaunlakan ko na may kasamang ngiti.

Pumunta kami sa gitna kung saan naruon din ang ibang magka date at sumayaw sa saliw ng instrumental na tugtugin.

“You really look gorgeous tonight.” saad ni Enix habang nakatitig sa akin.

“T-thank you,” nahihiya kong sagot, “Pero alam mo balak ko talagang pumunta kanina as Arista.”

“And?”

“And? Duh?! Hindi ba obvious? Nahihiya kasi ako na baka alam mo na? May masabi ’yung iba sa iyo kapag nalaman nilang hi–”

“And do you think I care? Arisa, like I said, umattend ka as Arista or Arisa, I don’t mind. I really don’t. I like you and I want to be with you so I don’t give a damn about their nonsense opinion.”

“T-thank you, Enix.” sa pagka overwhelmed ko sa sinabi niya parang gusto kong maiyak kundi ko lang naalala na magkakalat yung makeup sa mukha ko. Jusmiyo!

“Besides, kahit na umattend ka as Arista, it won’t stop me para isayaw ka.”

“E-enix?!” bigla akong nakaramdam ng hiya sa sinabi niya at hinampas siya sa balikat niya na siyang kinatawa niya. Loko talaga!

“What?” pa inosente niyang tanong.

“Sira ka talaga!”

Pagkatapos naming magsayaw ay bumalik kami sa pwesto namin at sa kalagitnaan ng pagkukwentuhan namin ay lumapit ang isa sa mga tauhan niya at may binulong sa kanya.

I don’t know why pero bigla kong napansin ang pagiiba ng awra niya or maybe, I was just imagining things? Yeah. Ako lang siguro.

“You stay here, Arisa. I’ll be back.” paalam niya at hinalikan ako sa nuo ko.

At dahil naiwan ako mag isa sa party, nilibang ko nalang ang sarili ko sa pagkain at panunuod sa mga tumutugtog. Nakipag small talk din ako sa mga kakilala ni Enix na lumapit sa akin.

“Finally! It’s my turn now to have a chat with you.” saad ng lalaking tumabi sa akin.

Muntikan ko ng makalimutang lunukin ang kinakain ko sa gulat ng malamang si Nigel ang tumabi sa akin. Now, hindi ko na siya kailangan hanapin pa.

“I thought you already went home?”

“Oh, so you were looking for me, huh? I wished you didn’t say that to Enix or I’ll be dead.” nakangisi niyang saad.

Oh shoot. Mali yata ang nasabi ko.

“Oh no. It’s just someone who bought almost most of the valuable at the auction and a friend of Enix, who am I not to notice you?”

“I see. I thought you’re taking a liking on me. My bad.” natawa siya sa sarili niyang sinabi samantalang napainom naman ako sa wine ko. Ugh. Awkward.

“So how long have you been two together?”

“What do you mean?”

“Y’know, as a couple?”

“Oh no! We’re not a couple.” paglilinaw ko. Pero wait, ano nga ba kami?

“Oh?! I thought. .? Never mind. Good to know you aren’t.” nailang ako ng mas lalo siyang dumikit sa akin at umakbay sa upuan na sinasandalan ko, “But I really thought you’re really a couple ’coz you look like love birds earlier.”

“R-really?” talaga ba? Ganuon ba kami kadikit sa isa’t-isa kanina?

“Yeah. But hey, have we met before? Your name seems familair to me.”

Just when I thought I was the only one thinking about this!

“No. I think we haven’t.” sagot ko. Baka kasi ginagamitan lang ako ng flirting tactics nito.

“Oh, mind if you remove your mask for a bit just to make sure?” pilyo niyang pakiusap.

Tss. Sabi na eh. Nakikipaglandian lang ito sa akin.

“Sorry. I can’t do that. We’re on a masquerade party, remember?”

“Right.” ngumisi siya at tumayo sa kinauupuan niya. Oh yes! Aalis na siya! Salamat naman dahil mukhang delikado ako sa isang ito.

“And since we’re on a masquerade party and might take a while before we see each other again, c’mon let’s dance.” marahan niya akong hinila sa kinauupuan ko na labag sa luob ko dahil hindi ako sumang ayon dito at dinala sa gitna ng mga nagsasayawang mga tao.

This is getting really awkward!

“Oohh, you got a very perfect body.” nakangisi niyang saad habang nakapaikot ang kamay niya sa bewang ko. Oh my gosh! Matapos lang itong tugtog, I’ll excuse myself right away!

“Oh, uhm, thanks?”

“Are you sure you and Enix aren’t really a couple?”

“Yes, why?” shit. Dapat nagsinungaling nalang ako. Hindi sana ako nasa ganitong ka awkward na sitwasyon ngayon. Why? Does he have any plans on courting me? Nah. I don’t like him.

“Good.” tugon niya.

Muli akong napalunok ng makita ang kakaibang ngiti sa labi niya. Ewan ko ba. May part sa akin na nagsasabing hindi magandang magkaruon ako ng ano mang koneksyon sa taong ito.

“Excuse me, I’ll just to the washroom.” paalam ko pagkatapos naming magsayaw.

“Sure. I’ll wait for you.”

Pero imbis na sa ipinaalam ko ako pumunta ay lumabas ako ng venue at naglakad-lakad sa pasikot ng barko hanggang sa maligaw ako. Shit.

Nagpalinga-linga ako sa paligid pero wala akong makitang pwedeng pagtanungan.

Nice! Ang galing mo, Arista! Naligaw ka sa pagsisinungaling mo!

But on the otherhand, at least nakalayo ako kay Nigel. Ang weird ng lalaking iyon!

’Di bale, I’ll just take my time sa paghahanap ng daan pabalik sa venue ng party. Isa pa, hindi naman nakaka praning ang paghahanap dahil dinig sa buong barko ang tugtugan mula duon sa venue.

Lakad lang ako ng lakad hanggang sa matagpuan ko ang sarili ko sa upper deck ng barko.

Dahan-dahan akong lumakad papunta sa dulo ng deck para mag ala-Rose and Jack pero dahil sobrang lakas ng hampas ng hangin ay duon ko lang narealized na nasa gitna na kami ng dagat.

What the?! Kailan nagsimulang umandar itong barko? Bakit hindi ko man lang naramdaman?

Kahit nangangatog ang mga paa ko sa lamig at takot na baka mahulog ako at malunod dahil hindi ako marunong lumangoy ay tinuloy ko pa rin ang balak kong pagtambay. Mas okay na dito at least magkakaruon ako ng time para sa sarili ko.

Inangat ko ang ulo ko para pagmasdan ang nagkikislapang mga bituin sa madilim na kalangitan at ang magandang bilog na buwan.

Okay na sana ang lahat kundi lang ako nakaamoy ng usok ng sigarilyo.

Usok? Sigarilyo?

Agad akong lumingon sa paligid at napahawak sa malamig na bakal para kalmahin ang sarili ko sa gulat sa malaking bultong naninigarilyo na tumabi malapit sa akin.

Nagkatinginan kami pero wala ni isa sa amin ang nagsalita.

So? Nandito pa din pala siya?

Hindi ko alam pero ramdam ko yung kakaibang awra niya! Hindi ko maintindihan pero iba ang kiliti nito sa sistema ko. At ito pa, kahit na saglit lang kami nagkatinginan, yung puso ko ang lakas ng kalabog! Ugh! Sa iisang tao ko lang naman nararamdaman ito. Kaya, bakit? Anong nangyayari sa akin?

Pasimple ko siyang tinignan habang naninigarilyo at mukhang hindi siya si kuya.

Wait, inisip kong baka si kuya si mystery guy? What the?! Malala na talaga tama ko sa ulo!

Agad kong iniwas ang tingin ko ng mapansin kong nakatingin din siya sa akin.

Napabuntung-hininga ako. Kung anu-ano nalang pumapasok sa isip ko.

Impossibleng maging si kuya itong si mystery guy eh sobrang iba yung dating nitong si mystery guy. Sobrang kalmado niya. ’Yung tipong ikaw na ang mahihiyang lumapit sa kanya kasi ayaw mong masayang ang oras niya sa gaya mo.

“You should stop smoking if you want to live long.” hindi ko alam anong espirito ang sumanib sa akin at lumabas sa bibig ko ang mga salitang iyon.

Imbis na sumagot ay nginisian niya lang ako at muling humithit sa sigarilyo niya.

Liningon ko siya ng mapansin kong nakabaling siya sa akin. Nagulat ako ng makitang nakalahad ang kamay niya. Nagkatitigan kami at dahil naka mask siya ay tanging ang mga mata at pag ngiti niya lang ang nakita kong dahilan para magpaubaya sa gusto niya mangyari.

Kung sabagay, hindi naman ganuon ka awkward ang sitwasyon namin. Dinig namin mula dito sa pwesto namin ang tugtog mula sa venue.

Now Playing: Versace on the floor by Samuel Solis (Saxophone Cover)

Pakiramdam ko talaga para akong isang tunay na babae ng magkadikit kaming dalawa. Ramdam ko ang kakisigan niya bilang isang lalaki. Pero bakit niya inaya ang isang tulad ko para isayaw? Mukha namang may babae ng nagmamay-ari ng puso niya dahil sa binili niya kanina sa auction.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit nagawa kong makipagtitigan sa isang taong ngayon ko lang nakilala at higit sa lahat, sa isang taong hindi ko kita ang mukha sa likod ng suot niyang maskara. Ang alam ko lang, maaaring ito na ang una’t huli naming pagkikita at ayaw kong palagpasin ang pagkakataon na nagtagpo ang landas namin kahit sandali lang. Kahit hiram lang mula sa tunay na nagma may-ari sa kanya.

Sa kalagitnaan ng pagsayaw naming dalawa sa saliw ng musika habang ang mga labi namin ay nakatikom, bigla ko itong binasag ng aking paghiyaw sa gulat matapos ang isang malakas na pagsabog.

“A-anong nangyayari?”

Imbis na sagutin ako ng misteryosong lalaking kasama ko ay marahan ako nitong hinila pabalik sa luob para siguro ay alamin ang nangyayari at balikan ang mga kasama namin.

Oo nga pala! Si Enix!

Habang magkahawak kamay kaming tumatakbo ay sunud-sunod ang mga ingay na aming narinig. Hindi ko alam kung putok ba ng baril ang mga iyon pero hindi ko magawang matakot dahil sa tuwing mapapatingin ako sa kasama ko ay hindi ko man lang siya mabakasan ng kahit anong emosyon mula sa nangyayari.

Napasigaw ako ng biglang may mga lalaking naka men in black ang datingan ang sumalubong sa amin at tinutukan kami ng dala nilang baril. Naramdaman ko nalang na hinawi ako ng kasama ko papunta sa kanyang likuran kasabay ng pagbunot niya ng kung ano sa bulsa ng suot niyang suit.

Shit! Wala sa plano ko ang mamatay sa barko kasama ang isang estranghero!

“Let’s go.” bumalik ako sa wisyo ng marinig ko ang boses niya ngunit sa sobrang hina ay hindi ko ito agad naintindihan kung hindi niya pa ako hinilang muli papunta sa kung saan. Napalunok ako ng daanan namin ang mga nakahandusay na muntik ng pumatay sa amin kanina. Lahat sila sa ulo ang tama ng bala. Dahan-dahan kong nilingon ang kasama kong kahawak-kamay ko at duon ko nakita sa kabilang kamay niya ang isang dekalibreng baril. Hindi ito gaya ng sa mga napapanuod kong palabas sa sinehan o telenovela sa tv.

Sino ba itong kasama ko? Mamamatay tao ba ito?

“Shit!” dinig kong saad niya kasabay ang paghapit ng katawan ko sa kanya. Marahang naka hawak ang kamay niya sa aking ulo ko na animo’y nagmistulang barrier sa mga nakakasalubong naming mga armadong lalaki habang nakikipagbarilan siya sa mga ito.

Shit! Ano bang nangyayari? Na-hijack ba itong barkong sinasakyan namin? Patay ako nito kapag nakarating ang tungkol dito kay Kuya dahil magtataka siya kung anong ginagawa ko sa ganitong lugar!

Nagsisimula ng mapagod ang mga paa ko sa ginagawa naming pagtakbo para lang makabalik sa venue ng party kung nasaan maaaring naruon pa ang mga kasama namin ng muli kaming harangan ng mga armadong lalaki.

Nakaramdam na ako ng kaba ng mapansin kong ubos na ang bala niya. Dehado kami kung makipag pisikalan siya dahil baka papalapit palang siya ay barilin na kami ng mga lalaking ito.

“Boss!” sigaw ng isang lalaki kung saan. Lumingon ang kasama ko sa likuran namin samantalang ako ay nanatiling nakatingin sa harap kaya ng makita kong kinalabit ng isa sa kanila ang gatilyo ng baril ay agad kong hinarang ang sarili ko sa kasama ko dahil hindi patas ang laban kung babarilin siya ng nakatalikod.

Ewan ko ba. Naalala ko lang ang tungkol sa bagay na iyon dahil minsan kong narinig ang pangaral na iyon mula kay Papa ng tinuturuan niya nuon si kuya ng self defense.

Napahiyaw ako ng tumama ang baril sa akin dahil hindi ko inexpect na ganito pala ang pakiramdam ng matamaan ng bala. Akala ko kasi nuon OA lang masyado pag arte ng mga artista kapag nababaril sila iyon pala hindi biro ang matamaan ng bala sa totoong buhay. Para nitong sinisiksik ang sarili sa luob ng katawan mo.

Hindi ko narinig na magtanong ng “Are you alright?” ang kasama ko sa halip ay napansin ko ang nagliliyab na galit sa mga nito at ang sunud-sunod na pagputok niya ng baril kasama ang mga tauhan niya sa mga humarang sa amin.

Pero imbis na makahinga kami kahit papaano ng maluwag ay may panibago pang mga armadong lalaki ang dumating. Sino ba itong mga ito?

Nagsimula ng manghina ang katawan ko at para bang inaantok na ako dahil hindi ko na alintana ang dugong umaagos mula sa aking katawan. Nakita kong nag usap ang kasama ko at ang tauhan niya. Ano kayang pinaguusapan nila? Iiwan nalang ba nila ako dito mamatay at ililigtas ang mga sarili nila? Kung sabagay, sino nga naman ba ako?

“Hey, do me a favor. Save yourself.” saad niya na hindi ko gaanong naintindihan maliban sa salitang favor. Grabe. Mamamatay nalang ako may nanghihingi pa ng favor sa akin. Loko ito ah!

Huminto kami sa elevator at nagpindot siya ng kung anong button na hindi ko na maaninag dahil sa panghihina ng katawan ko.

“I’m sure there will be people who will come and help you there once they see you. I’ll find my way to see you after one everything here is finish but for now, save yourself for me.” marahan ako nitong tinulak papasok sa luob ng elevator at tuluyan na akong nilamon ng kadiliman.

Shit. Bakit dito pa? Bakit kung saan sa isang lugar na hindi ko inimagine ko ako mamamatay at ng mag isa ng wala man lang ang mga taong malapit sa akin para makita ko sa huling sandali?

Hay. Mapaglaro talaga ang buhay.

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXV )

Nagising ang diwa ko sa mumunting mga boses na aking naririnig sa hindi kalayuan mula sa akin. Teka, patay na ba ako?

Ang huli kong natatandaan ay matapos akong itulak papasok ni mystery guy sa elevator ay nag blackout na ako. Bakit nga ba ako nag blackout? Ah! Tama! Naalala ko na.

Nagsasayaw kaming dalawa sa deck ng barko ng bigla nalang may sumabog at ng bumalik kami ay sinalubong kami ng napakaraming armadong lalaki. Nakaligtas kaya sila? O nagaya sila sa akin na patay na? Kung sabagay, kung mamamatay sila quits lang. Iniwan nila ako para makaligtas sila eh.

Pero teka nga! Kung patay na ako, nasaan ako ngayon? After life? Makikita ko ba si San Pedro o ang Grim Reaper? Totoo kayang matandang lalaki si San Pedro na may dalang manok? At ang Grim Reaper? Babae kaya siya o lalaki? Gwapo ba o maganda? O baka isang matangkad na nilalang na hindi nakikita ang katawan na nakasuot ng itim na hood at may karit? Oh mg gosh! Hindi ko alam pero naeexcite akong malaman ang tungkol sa bagay na ito kesa sa malaman kung sa heaven ba ang punta ko o sa hell. Saka nalang ako magpapanic kapag binasahan na ako ng mga kasalanan ko ng nabubuhay pa ako.

Pinakiramdaman ko muna ang paligid at maingat na sinubukang galawin ang aking daliri na siyang nagawa ko kaya unti-unti ko na ring binuksan ang mga mata ko. Tumambad sa akin ang maliwanag na ilaw kaya agad akong napabalikwas.

“A-aray! Aray!” usal ko ng may humapdi sa kaliwang braso ko.

Muli akong napabalikwas ng marinig ko ang isang pamilyar at natatarantang boses papunta sa akin.

“Hey, are you alright? Tell me where it hurts.”

Oww? So? Hindi ako natuluyan? Oh my gosh!

“A-ang s-sakit ng braso ko.” maiiyak kong reklamo. Sobrang sakit. Mas masakit kesa ng tamaan ako nito.

“Doc, is he gonna be okay? He said it hurts.” alalang usal ni Enix sa lalaking nasa gilid niya.

Kanina pa ba siya nand’yan?

“Well, base sa tama ng bala niya sa braso gaya ng napagusapan natin kanina. .” panimula ng Doktor na hindi ko na nasundan dahil bigla akong nakaramdam ng antok. Anong nangyayari sa akin?

Nang magising ako for the second time around, iyon ay dahil siguro sa pagkanta ng nagbabantay sa akin na si Enix na nakaupo sa ulunan ko at hinahaplos ang buhok ko.

Hindi ako agad gumalaw para patuloy kong mapakinggan ang pagkanta niya. Ang sarap kasi sa tenga. Isa pa, medyo nanghihina pa ang katawan ko. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa dextrose na nakalagay sa kanang kamay ko. Baka kasi alam ninyo? Hinaluan ng kung ano.

Well you can’t get what you want

But you can get me

So let’s set out to sea

’Cause you are my medicine

When you’re close to me

When you’re close to me

Huli na ng mamalayan kong nakangiti ako sa pagkanta niya. Hindi ko naimagine na mas maganda pala ’yung kantang iyon kapag ginawang acoustic.

“You like it?”

“Mm-hmm.” sagot ko na may ngiti sa aking labi, “Very much. I didn’t expect na alam mo ’yung kanta na iyon.”

Hinalikan niya ako sa nuo at marahang hinawakan ang kamay ko.

“Sorry, it was my fault that you end up being shot at the party. Kung alam ko lang na mangyayari iyon sana sinama na kita sa meeting ko with my client.” kita ko sa mga mata niya ang labis na lungkot kaya hinaplos ko ang mukha niya at ngumiti.

“No, no. Nakakahiya kung isinama mo ako. For sure, maiilang ang client mo dahil hindi ako part ng kung ano mang business ninyo and besides, wala namang may alam na mahi-hijack yung barko natin and speaking of hijack, nasaan nga pala tayo? Nasa barko pa rin ba tayo?” duon ko lang narealized na oo nga, nasaan ako? Nasaan kami?

“But it wasn’t hijacked. .”

“A-ano sabi mo?” hindi ko kasi narinig yung sinabi niya. Halos pabulong na or mahina lang pandinig ko ngayon?

“Nothing. H’wag mo ng isipin iyon. Wala naman na tayo sa barko. Nasa hotel tayo ngayon. As much as I want na dumiretso tayo sa bahay ay dito nalang kita dinala dahil nandito rin naka check-in yung kaibigang kong doktor na tumingin sa iyo kanina. Sabi niya hindi ganuon kalalim ang tama ng bala sa braso mo at maswerte tayo dahil palaban ka kahit halos maligo ka na sa sarili mong dugo ng makita ka ng isa sa mga tauhan ko. Honestly, I thought mamamatay ka na at sa mga kamay ko pa dahil sa kapabayaan ko. I was actually already going crazy but thank goodness, you’re a fighter.”

“Sa totoo lang ng magising ako kanina, akala ko patay na ako pero hindi pa pala. It’s a prank! Hahaha!” nakuha ko pa talagang magbiro! Nice one, Arista! Sira ulo ka talaga.

“Don’t make me worry again, Arista. Please? I promise, mas iingatan kita sa susunod. I can’t imagine losing you.” hindi ko alam kung anong dapat kog maramdaman ng yakapin ako nito ng mahigpit na halos hindi ako makakawala sa kanya. Hay. Mukhang pinagalala ko talaga siya ng grabe.

Kung sabagay, hindi mangyayari ang lahat ng ito kung nanatili ako sa venue ng party kahit na naweweirduhan ako sa kinikilos ni Nigel at hindi ako panandaliang lumandi kay mystery guy pero kung iisipin, kahit papaano ay pinrotektahan naman niya ako. Iyon nga lang iniwan ako sa huli.

It took three days of rest bago ako pinayagan ni Enix na umuwi. Meaning, tatlong araw akong nasa hotel kasama siya at hindi pumasok ng school. Huwag sanang makarating ang tungkol dito kay kuya kundi lagot ako.

Hindi ako nagpahatid kay Enix pauwi. Nagpasundo ako kay Pearl na ngayon ay kung anu-anong kalokohan na naman ang pumapasok sa isip dahil sa nangyari sa akin imbis na magalala na muntik ng mamatay ang bestfriend niya.

“So, ano ngayon ang ipapaliwanag natin nito ngayon kay Ate Gil? Na nagpaka ala cinderella ka kaso na sleeping beauty ka after mong tamaan ng bala? Ganuon ba?” natatawang usal niya habang hawak ang pang kanang paa ng pinahiram sa akin na champagne shoes.

Well, yes. Tama kayo ng naiisip sa sinabi ni Pearl. Siguro nga nagpaka ala cinderella ako ng gabing iyon dahil ngayon, nawawala na yung pang kaliwang paa na pares ng sapatos. Imagine, sa kaliwang braso ako natamaan ng bala, pati ba naman yung sa sapatos kaliwa rin?

Hindi ko tuloy alam saan ko naiwan iyon sa pagtakbo dahil nawala na sa isip ko iyon. Like, hello? Mapapansin ko pa ba iyon kung nagpapanic na ako sa nangyayari?

“Fingers crossed tayo na mahanap ka ng kung sino mang nakapulot ng kapares ng sapatos mo.”

“As if namang may iintindi pang kunin iyon eh nagkakagulo na nga sa barko. Sira ulo ka talaga! Hayaan mo na. Papalitan ko nalang ng ibang sapatos iyan kay Ate Gil. For sure naman maiintindihan niya kapag kinwento ang nangyari sa akin.”

“Ang kj mo talaga ’no? Ikaw na nga itong magiging ala princess ang peg eh! Hay. Bahala ka nga kung ayaw mo. Ikwento mo nalang sa akin kung anong mga pinaggagagawa ninyo ni Enix sa luob ng tatlong araw na kayong dalawa lang ang magkasama sa hotel, hmm?”

“W-wala! I-ikaw talaga kung anu-ano nalang na kalokohan naiisip mo!” ramdam ko ang pamumula ng mukha ko ng maalala yung mga nangyari sa pagitan namin. Wala namang intense na naganap maliban sa alagang-alaga ako ni Enix. Siguro ay dahil nakokonsensya pa rin siya sa nangyari sa akin.

“Ano ba iyan! Ang hina ni Enix ah!” may pag ikot ng matang saad ni Pearl kaya agad ko siyang binatukan.

“Maluwag na yata talaga tornilyo ng utak mo, bakla! Ginawa mo akong pokpok? Hindi ko nga alam kung ready na ba akong gawin ulit iyon at sa ibang tao pa pati at hindi kay kuya.”

“Hahaha! Hindi naman. Ito naman. Pero anong problema mo kung may maganap man sa inyo ni Enix? Natatakot ka na malaman niyang hindi ka na virgin mary? Hahaha! Don’t worry, baks! May nabasa ako before na may tendency mag bleed ang iyong hole at the back ng ilang beses depende sa size ng ipapasok sa iyo at sa tagal ng hindi ka napasakan. Besides, duon mo rin malalaman kung seryoso si Enix sa iyo kung malaman niyang hindi siya ang nakauna. Kung tanggap ka pa rin niya. Mahirap kasi sabihin na ready ka na o hindi pa ready hanggat hindi ka pa nanduon ulit sa sitwasyon na iyon. Ngayon ang tanong, nakikita mo ba ang sarili mo na gagawin lang iyon with your kuya or sa iba din?”

Aminado akong natahimik ako sa huling binitawan ni Pearl. Napaisip ako dahil duon. Oo nga ’no? Handa na ba ako makipag sex sa iba o tanging kay kuya lang? Ewan ko ba. Pakiramdam ko nag init ang katawan ko ng maalala ko ang nangyari sa pagitan namin.

“Oh bakit hindi ka makasagot d’yan? Ay sus!” nagingiting turan niya bago ako iwan sa kwarto niya. Saan naman kaya pupunta ang babaitang iyon?

Hinintay ko nalang na sunduin ako ni Manong Ben kina Pearl at nagtaka pa ito kung bakit ako naka jacket eh ang init-init ng panahon.

Ayaw ko kasing ipaalam ang nangyari sa akin bukod kay Pearl at kay Enix na nabaril ako sa kaliwang braso ko kaya kahit mahirap ay kakayanin ko h’wag lang nila malaman. Buti nga at napakiusapan ko si Enix bago kami umalis ng hotel na ibend nalang ang tama ko na parang wristband dahil ayaw kong maka agaw ng atensyon kung yung usual na pang may bali sa buong braso ang pagbenda sa akin. Isa pa, manageable naman ang sakit kahit papaano.

Iniwan ko kina Pearl yung sinuot ko ng party kaya walang problema na baka mahuli ako ni kuya. Ang kinakatakot ko lang ay baka nakauwi na siya sa bahay. Hindi kasi niya ugaling magsabi kung kailan siya uuwi. Magugulat ka nalang isang araw nasa bahay na siya.

Minessage ko agad sa laptop ko ang class president namin pagkarating ko ng bahay para magtanong ng mga namiss ko sa klase at kumuha na rin ako ng notes para hindi ako ma left out sa discussion pag pasok ko.

Bandang ala sais na ng makaramdam ako ng gutom kaya dali-dali akong bumaba papuntang kusina para mag asikaso ng lulutuin ko. Siguro iisipin ninyo bakit hindi nalang ako magpa deliver ng pagkain sa labas tutal ako lang naman mag isa ngayon sa bahay pero kung iisiping mabuti bukod sa hindi healthy ang fastfoods aksaya lang din sa pera at sayang ang mga pinamili kong stock na pagkain sa fridge kung hindi ko lulutuin.

Ang hirap palang magluto ng may tama ka ng bala sa braso. Tho hindi na siya ganuon kasakit kailangan ko pa rin mag dahan-dahan dahil kapag namamali ako ng galaw parang hinihiwa yung tahi ng sugat ko.

Matiwasay akong nakapag dinner at bumalik sa kwarto ko para maligo at magpalit ng dressing sa sugat ko. Bago ako matapos sa ginagawa kong pagpapalit, napatingin ako sa repleksyon ko sa salamin. Bigla na namang sumagi sa isip ko lahat ng nangyari ng gabing iyon sa party. Hindi pa rin ako makapaniwala na nakaligtas ako. Parang kahapon lang ang lahat. Ano kaya nangyari duon sa barko at sa mga nanduon? Wala kasi akong nakita sa balita tungkol duon.

Agad na akong humiga para matulog. Maaga pa akong papasok bukas. Bukas ko nalang ime-message si Enix.

Hindi ko alam ilang oras na akong natutulog pero bahagya akong nagising ng may maramdaman akong sumisiksik sa leeg ko.

“E-enix!” irritable at garalgal kong usal at marahang tinutulak ang nakadagan sa akin habang nakapikit pa rin ang aking mga mata.

“Who the fuck are you whoring with?” automatic na napabukas ako ng mga mata ko ng makilala ko ang dumadagundong sa galit na sigaw ni kuya. What the fvck? Did I just? Argh! Nakauwi na nga pala ako sa bahay! Bakit ba kasi si Enix agad naisip ko? Shit! Naloko na!

“K-k-kuya?! N-nakau-”

“Who the fuck is Enix?” gigil na gigil si kuya at ayaw i-drop yung tungkol kay Enix at dahil nga gigil siya ay bigla niya akong hinila patayo at kinaladkad papunta sa kwarto niya.

“K-kuya! T-teka! A-ang sak-!”

“Shut up, slut!” sigaw niya.

Halos maiyak na ako sa higpit ng pagkaladkad niya sa akin at wrong arm pa ang hinila niya. ’Yung kaliwa pa talaga! Huhuhu! Shit! Mamaya magdugo ito eh!

Tinulak niya ako sa kama niya at agad na ni-lock ang pinto. Shuta! Saan ba punta nito? Sa pananakit o pananamantala?

“Who is Enix? Tell me!” sigaw niya habang mahigpit na hinahawakan ang panga ko.

“K-kuya. . W-wa. .”

“Don’t lie to me!” pagbitaw niya sa panga ko ay agad niya akong binawian ng malakas na sampal.

Sa mga oras na ito pinipigilan kong maiyak. Hindi ko alam kung saan ang masakit. ’Yung kaliwang braso ko ba, o yung panga ko, o pisngi ko?

Napasabunot si kuya sa ulo niya at paatras abante ang ginagawa niyang lakad habang ilang malalalim na buntung-hininga ang kanyang pinakakawalan.

“Arista, Arista. . whew!”

Nangangatog ang katawan kong napaatras ng dahan-dahan palayo sa kanya. Gigil na gigil siya. Hindi ko alam kung bakit. Dahil ba sa binanggit ko ang pangalan ni Enix? Eh paano pala kung hindi lalaki sa Enix at babae siya? Magkakaganyan pa rin ba siya? Hindi ko siya maintindihan. Siya itong bigla nalang susulpot sa tulog ko at manggigising. Kung tutuusin ako pa nga dapat ang magalit sa kanya.

“How could you?! You’re such a thirsty fucking slut! Ilang araw palang akong wala! Unbelievable! Can’t live without a dick to suck in your mouth, huh?” mapanginsulto niyang saad.

Hindi ko pinansin ang pangiinsulto niya kahit masakit sa akin dahil mas iniisip ko kung paano ko mapapahupa ang galit niya para hindi niya ako saktan.

Kapag nagkataon kasi maaari talagang bumukas yung tahi sa akin sa pananakit niya at mas lalo siyang magwawala sa galit kapag nalaman niyang may tama ako ng bala. Siguradong gagawa siya ng paraan para malaman anong koneksyon ni Enix sa akin at kung bakit may tama ako ng bala.

“K-kuya. .” sasabihin ko palang sana ang naisip kong palusot kaso bigla niya akong hinatak paalis ng kama niya at pinaluhod sa harap niya.

“Open your mouth.” utos niya habang inaalis ang sinturon ng pantalon niya.

Napalunok ako sa takot. Hindi pa ako handang gawin ulit ito kay kuya. Naalala ko halos mabulunan ako sa alaga niya ng una niya iyong ipatikim sa akin at wala akong balak maexperience ulit iyon.

“Arista, didn’t you hear me? I said, open your goddamn mouth! Now!” muli niyang hinawakan ang panga ko ng mahigpit upang pangangahin ako kaso nakikipaglaban ako at pilit na kumakawala sa hawak niya.

“K-kuya! . . A-a-ayaw ko! . . Please!” naiiyak kong sumamo habang tinutulak siya palayo sa akin, “. . A-ano bang g-ginawa ko? B-bakit ka ba nagagalit? ’Yung Enix ba? H-h-hindi nam-”

“Enough with your lies! When I say open your fucking mouth, do it!” isang malakas na pagpiga sa panga ko ang ginawa niya dahilan para buksan ko ang bibig ko at maipasok ang alaga niya.

Kahit na sa bibig ko na ang halos wala pa sa kalahati ng alaga niya ay pilit ko pa rin siyang tinutulak kaya sa inis ni kuya ay hinawakan niya ang ulo ko para panatilihing nasa bibig ko ang alaga niya kahit na alam niyang nahihirapan ako sa ginagawa niya.

“Ugh, that’s it. .” garalgal niyang saad sa pagitan ng malalim niyang paghinga.

“If you could only feel how your tongue do me, you wouldn’t believe yourself too that you don’t like sucking dicks.”

Hindi ko maintindihan kung bakit ng sabihin iyon ni kuya ay parang nag init ang buong katawan ko.

“Fuck, you suck so good!. . Aahh!. .” muling humigpit ang hawak niya sa ulo ko at binilisan ang pagsalubong ng bibig ko sa alaga niya. Halos maiyak na ako sa bilis dahil nahihirapan akong huminga sa ginagawa niya.

“Mmh!. . Hhnngg!” hindi ko mapigilang mapatingin kay kuya na may nangingilid na luha sa aking mga mata ng malasahan ko ang katas ni kuya na walang pasabing ibibigay niya na. Lalo ako nag init ng makita ko ang walang emosyong pagtitig niya sa akin at pag ngisi.

“Hah!” usal ko ng saglit na alisin ni kuya sa bibig ko ang alaga niya. Dama ko ang pagtulo paibaba ng katas niya sa aking dibdib. Hindi ko nainom ng buo ang katas niya dahil sa dami nito.

“Look at you. You look so slutty.” ngumisi siya at iniharap ang mukha ko sa kanya habang pinapahid sa mukha ko ang lumalabas pang katas mula sa alaga niya, “I wonder what will that Enix feel if he see how slutty you are with your brother’s dick. Hmm?”

“K-kuya, t-tam-!” hindi pa ako tapos sa sasabihin ko ng muli niyang ipasok ang alaga niya sa bibig ko.

“Since I’m back, it’s my turn now to be pleasured by your body. My turn to fuck you.” mabilis niyang inatras abante ang ulo ko sa alaga niya at itinulak sa gilid kama kasabay ang paghila sa suot kong pajama at hiwalay sa hita ko.

“K-kuya! N-no!” pakiusap ko habang tinutulak ang dibdib niya palayo sa akin.

“Oh fuck yes!” gigil niyang saad kasabay ng pagpipilit niyang ipasok ang alaga niya sa butas ko.

At nangyari ulit ang hindi dapat sa pagitan namin ni kuya. Buti na nga lang at binuksan niya ang butones ng pang itaas ko para lamang lagyan ng marka ang dibdib ko dahil kung nagkataong nakita niya ang dressing sa braso ko, ayayay! Lagot na talaga ako.

Habang nanghihina ako at nakatalikod ng higa sa kama at tanging kumot lang ang saplot sa katawan at ang isa sa mga unan niya ay yakap ko, hindi ko mapigilan hindi siya silipin sa kabilang bahagi ng kama.

Nakaupo at siya nakatalikod din sa akin at naninigarilyo. Ano bang meron sa sigarilyo at karamihan sa lalaki ay iyon ang bisyo?

Pipikit na sana ako para pilitin ang sarili kong matulog matapos ang pagtatalik naming dalawa ng bigla siyang magsalita.

“Don’t think it’s over now, Arista. Not until I find out who that Enix is.” gigil niyang saad na saktong paglingon ko ulit sa kanya ay sinalubong ako ng nanlilisik niyang mga mata.

Naloko na.

Kailangan kong gumawa ng paraan para hindi mapahamak si Enix kay kuya.

Ewan ko ba dito kasi kay kuya. Hindi ko siya maintindihan. Naguguluhan ako sa kanya.

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXVI )

Kinabukasan pagka gising ko ay dahan-dahan akong nagmadaling lumabas sa kwarto ni kuya habang tulog pa siya. Buti at hindi siya nagising. Napagod siguro sa ginawa namin,

Dumiretso agad ako ng cr para maligo at magpalit ng dressing sa sugat ko, Abot-abot ang pasalamat ko dahil hindi umabot ang mantsa ng dugo sa suot kong damit dahil halos nasa last layer na ng gauze ang mantsa. Whew.

Dali-dali kong nilabas ang mga basura sa bahay para hindi malaman ni kuya ang tungkol sa sugat ko. Syempre duon ko tinapon yung gamit na dressing eh. Duh? Hahaha.

Pagtapos ko maghain ng breakfast ay umakyat ako ng kwarto ko para magpalit into uniform and fvck! Dahil short sleeve ito kita ang kalahati ng suot kong dressing. Shit. Agad akong umisip ng paraan at nagsuot ng jacket. Hah! Problem solved!

Pababa na ako ng hagdan para kumain ng breakfast ng magkasalubong kami ni kuya. Potek! Gising na siya? Eh kanina lang ang himbing-himbing ng tulog niya.

“G-good morning, k-kuya.” naiilang kong bati sa kanya dahil mukhang hindi good ang morning niya. Baka sapukin ako kapag may mali akong nasabi na mas lalo pang sisira ng umaga niya. Alam ninyo naman si kuya.

Hindi siya umimik bagkus ay tinignan lang ako mula ulo hanggang paa at lumakad na pababa ng hagdan ba siyang sinundan ko. Whew! Safe!

Habang kumakain akonng breakfast ay siya namang dating niya mula sa cr.

“Why are you wearing a jacket? It’s not even cold outside.” tanong niya ng makaupo sa dining table at inabot ang hinanda kong pagkain.

“A-a. . M-malamig po kasi sa classroom namin, kuya.” palusot ko. Sana bumenta.

Hindi siya umimik sa sinabi ko kaya nakahinga ako ulit ng maluwag hanggang sa mapansin kong magsalubong ang kilay niya. Oh no!

“B-bakit kuya?” kinakabahang tanong ko.

“My coffee. Where’s my coffee?”

Nag lag ako sa sinabi niya habang tinitignan ang mga nakahain sa lamesa hanggang sa. . Oh shit! Dali-dali akong tumayo at nag timpla ng kape niya sa kusina.

My gosh! Bakit ko ba nakalimutang timplahan siya? Sabagay, hindi ko kasalanan iyon kasi hindi ko alam na maaga siyang gigising.

Inabot ko kay kuya ang tinimpla kong coffee niya at bago ako makabalik sa pwesto ko ay pinigil ako ni kuya gamit ang kamay niya sa kanang braso ko. Muntik akong mapangiwi sa higpit ng hawak niya. Shit. Buti nalang sa kanan! Whew.

“B-bakit po kuya?”

Hindi siya sumagot at lumakad pabalik ng kwarto niya na siyang sinundan ko ng tingin.

Hala. Anong nangyari duon? Nagpatimpla ng kape tapos umakyat ng kwarto niya ng hindi dala yung kape na tinimpla ko? Antok pa ba siya? Hay. Ewan! Naiinis tuloy ako.

Bumalik nalang ako sa pagkain ko para mawala ang inis ko ng muli ding bumalik si kuya at may ihagis sa akin bago siya tuluyang makaupo ulit sa pwesto niya. Wow! Nice moves kuya! Tsk. Pwede kasi iabot ng maayos eh bakit kailangang ihagis sa akin? Ano ako aso? Play fetch? Grr!

“It’s yours now. Make sure to change your jacket to the one I just gave you and throw that one you’re wearing into the garbage.” saad niya habang nagaalmusal ng hindi man lang ako tinapunan ng tingin.

Luh. Itatapon ko itong suot ko ngayon? Eh sa kanya din galing ito eh!

“T-thank you, kuya, p-pero po okay pa naman po itong jacket na biga-!” napapikit ako sa gulat ng biglang hampasin ni kuya ng malakas yung table at salubong ang kilay na titigan ako.

Yikes! “S-sige, kuya. I-itatapon ko na.”

Pagtapos namin kumain ng breakfast ay agad kong inasikaso ang paghuhugas ng pinagkainan at pagpalit ng suot kong jacket habang hindi pa dumarating si Manong Ben para sunduin ako papasok ng school.

May panibago na ulit akong oversized jacket mula kay kuya and for sure, hindi na magtataka ang mga classmates ko if ever na makita nila ako na ganito ang suot. Ang alam kasi nila bet ko ang mga oversized clothings kahit na ang totoo ay galing ang mga iyon kay kuya. Pinaglumaan niya, ganun. Kaso hindi siya mukhang luma dahil once or thrice lang niya yata ito nasuot. Hahaha.

Nanghihinayang man na itatapon ko ’yung suot ko kanina ay wala akong magagawa. Baka pagsimulan pa ng away namin ito kapag hindi ko ginawa at kung sabagay, medyo okay itong bago na binigay niya. Sobrang refreshing yung tela. Ang sarap suotin!

Saktong paglabas ko ng kwarto after kong magpalit ay narinig ko ang pagbusina ni Manong Ben sa labas. Dali-dali akong bumaba para hindi maghintay ng matagal si Manong Ben ng bigla akong pahintuin ni kuya na siyang busy na nakaharap sa mamahalin niyang laptop at nagtatype.

Ewan ko ba. Biglang kumalabog ang puso ko ng makita ang naka salamin na si kuya at idagdag pa yung suot niyang all white pajamas na may kanipisan ang tela kaya kita mo ang hulma ng maganda niyang katawan.

“Going to school without saying goodbye?” tanong niya in his husky voice habang papalapit sa kinatatayuan ko.

Akala ko kasi hindi ko need gawin? I mean, sure naman akong parang wala siyang narinig kung nagpaalam akong papasok na.

“A-a, s-sor-!!” nabigla ako ng hapitin niya ang katawan ko palapit sa kanya at aggressibong halikan ang labi ko. Sinubukan kong kumawala dahil sino bang hindi magugulat sa ginawa niya, ’di ba? Pero sadyang malakas si kuya at wala akong nagawa kundi magpaubaya.

Anong nangyayari kay kuya?

Kapwa kami nahimasmasan ng walang pasabing itulak ako ni kuya palayo sa kanya. Buti nalang hindi ako natumba.

Hindi na ako tumingin pa sa kanya at dali-daling lumabas ng bahay.

“Ayos ka lang?” nagaalala ngunit nakangiting tanong ni Manong Ben habang nasa biyahe.

“A-ayos lang po.” ang lakas pa rin ng tambol ng puso ko sa nangyari kanina. Panaginip ba iyon? Baka naman nagha-hallucinate na ako?

Sabay kong sinampal ang magkabila kong pisngi para pakalmahin ang sarili ko. Masama ito. Kapag hanggang mamaya dala ko ito, paniguradong hindi ako makakapag focus sa school.

“Nga pala, nandyan na po ulit si kuya kaya h’wag ninyo na muna ako sunduin papasok sa club mamaya.”

“Ay, oo. Nagtataka nga ako d’yan sa kuya mo saan ang lakad niya nitong nakaraan kasi hindi naman siya nagpahatid sa airport.”

“Po?”

“Kako hindi nag out of the country si Sir Quilo. Nagpahatid lang siya sa isang mamahaling hotel. Hindi ko nga alam kung nabili niya na ba iyon o shareholder lang siya.”

Parang tanga kung parang tanga na pero literal na naka “O” sign yung bibig ko sa kwento ni Manong Ben. Shuta! Ibig sabihin hindi umalis ng bansa si kuya? Ibig sabihin nandito lang siya nitong nagdaang araw?

“Ayos ka lang ba talaga, iho?”

Bumalik ako sa ulirat ng muli kong marinig ang boses ni Manong Ben.

“Uhm, kayo po ba nagsundo kay kuya kagabi? Saang hotel ninyo siya sinundo?” shit, hindi ko alam kung bakit pero nagpapanic ako.

“Sa mismong hotel kung saan ko siya hinatid.”

“Anong pangalan ng hotel?”

“Virèx.”

“Tangina.” bulong ko sa pagitan ng labi ko at napatingala nalang sa pagkakasandal ko sa backseat.

Pagdating ko ng school ay agad akong sinalubong ni Pearl. As usual. Hahaha.

“Hoy, baks! Bakit naman ganyan mukha mo? Buti nalang maganda ka kundi masisira mo araw lahat ng makakakita sa iyo!” biro niya sabay akbay sa akin.

“Pearl, feeling ko may malaki tayo, i mean, akong problema.”

“Ha? Ano? ’Yung sapatos ba na naiwala mo ang kapares? Sows! H’wag mo ng isipin iyon. Kinausap ko na si Ate Gil kahapon pagkauwi mo and sabi lang niya sa akin h’wag ka na daw mag abalang palitan iyon dahil siya na daw bahala pero kung nakokonsensya ka sa pagaala Cinderella mo, pumunta ka raw ng Red Island pagka uwian natin.”

“H-ha? Ah, eh hindi ako pwede!”

“Bakit naman? Don’t tell me nakauwi na kuya mo? Ang bilis naman yata?”

“Iyon nga yung problema ko, Pearl!”

“Dahil? Eh kung sabihin mo na kaya ng diretso! Pinapakaba mo pa ako eh.”

Hinila ko siya papunta sa walang masyadong tao para walang makarinig ng sasabihin ko. Mahirap na. Nasa school ako at baka maging chismis pa ito.

“Hindi nag out of country si kuya! Ang kwento sa akin ni Manong Ben kanina, all those days na akala natin nasa ibang bansa siya, lahat iyon, hindi nangyari! Nandito lang si kuya and nag stay siya sa Virèx for I don’t know reason, maybe business? Pero Pearl! Hindi umalis si kuya! Ibig sabihin, hindi malabong hindi malaman or makarating kay kuya ’yung pag punta ko ng party kasama si Enix! And my bad, nabanggit ko yung pangalan ni Enix kagabi ng hindi sinasadya at narinig niya iyon at galit na galit siya dahil iniisip niya may kung anong relasyon ako kay Enix!”

“What?!” ang tanging naging reaksyon ni Pearl sa sinabi ko at bago pa siya ulit makapagsalita ay tumunog na ang bell. Hudyat na kailangan na naming pumasok sa kanya-kanya naming classroom.

At tulad nga ng sinabi ko kanina, hindi ako nakapag focus sa first half ng klase dahil lumilipad ang isip ko hindi dahil sa halikang naganap sa pagitan namin ni kuya kanina tho sumasagi siya sa isip ko, kundi dahil sa nakwento ni Manong Ben na nandito lang si kuya all those days na akala ko nakaalis na siya papuntang ibang bansa. Takte.

What if malaman niyang si Enix na nabanggit ko kagabi at ’yung kapwa niya shareholder dito sa school ay iisang tao lang? Naku po. Gulo ito!

Dahil wala ’yung next subject teacher namin bago kami mag recess ay napagpasyahan kong duniretso ng comfort room para duon magpalit ng dressing sa sugat ko. Ayaw ko kasing hintayin pa mag recess bago magpalit dahil kailangan pag recess magkita na kami agad ni Pearl dahil hindi ko na alam ang gagawin ko sa mga nangayayari. Pakiramdam ko mababaliw na ako.

Hindi ko alam kung panget reading ng horoscope ko for today pero kapag sinuswerte ka nga naman ng kamalasan imbis na makapag usap kami ni Pearl sa winoworry ko ay mas lalo pa itong nadagdagan ng makausap namin si Ate Gil.

Tumawag siya hindi para biruin ako na makonsensya sa pagwala ko ng kapares ng sapatos niya (para makapag coffee or shopping bonding kami) kundi para magmakaawa sa akin na makipagkita sa kanya after school dahil may kliente siyang kinukulit siya na gustong makipagkita sa akin. Tinanong ko siya kung sino at kung bakit pero ang malinaw kong natatandang sinabi niya ay:

“Sorry talaga, Arista! Si Mister Lee kasi eh! Sabi sa akin kapag hindi daw kita napapayag na makipagkita sa kanya, ipapasuspend niya daw ako sa Boss ko! Tinanong ko siya kung bakit kasi hindi ka naman duon nagtatrabaho at ang sabi lang niya, gusto niya ulit makausap yung waiter na nakausap niya ng Mandarin na Arista ang pangalan!”

Sa totoo lang, hindi ako duon sa Mister Lee nastress kundi duon sa pinanakot kay Ate Gil. Kundi ba naman arrogante yung Lee na iyon at takutin na ipasuspend siya tho parang familiar nga sa akin na may nakausap ako in mandarin na customer ng magpunta kami duon before ni kuya. Whew!

So ang ending, hindi natuloy yung paguusap namin ni Pearl kaninang umaga at last minute din nag change location yung Lee na kausap ni Ate Gil. Ayaw na nito makipagkita sa Red Island kundi sa isang cafè na 20 kilometers away duon sa Virèx. Bakit kaya? Weird.

Nagtext ako kay Manong Ben na sabihin kay kuya may practice kami for school acitivities kahit na syempre, hindi totoo. Sana lang hindi magpaka OA si kuya kundi patay ako kapag nalaman niyang nagsinungaling ako kung saan talaga ako pumunta.

Pagbaba ko ng taxi, nagtaka ako kung bakit hindi chinese restaurant yung meet-up place namin ng Lee dahil sa tapat ko ay bumungad sa akin ang isang London inspired resto. Wow.

Papasok na sana ako sa luob ng bigla akong harangin ng security at isang staff ng resto at may hawak na parang listahan ng customers.

Oh shit.

“Good afternoon, Sir. Any reservations?”

“O-oh, I. .” shit, anong sasabihin ko?

Tumingin ako sa lalaking staff na kasalukuyang may tinitignan sa tablet niyang nakapatong sa listahan niya.

“Oh, I apologize, Mister Gabriel. Please follow me.” nagulat ako sa binanggit niyang pangalan ko pero hindi ko ito pinahalata at sinundan siya. What the? Paano niya nalaman last name ko? Hindi kaya sinabi ni Ate Gil kay Mister Lee?  

“Kindly make yourself comfortable, Mister Gabriel. Mister Lee will be here any moment from now.”

“T-thank you.” nahihiyang ngumiti ako sa kanya at siya namang dating ng waiter at inasikasuhan ako ng food pagkaalis niya.

Dahil hindi ko na tanda ang mukha ng Mister Lee na gustong makipagkita sa akin ay nagmadali akong tumawag kay Ate Gil para makakuha ng few tips from her kaso ayun. Walang signal! The heck?!

Sakto namang may unread message ako kay Ate Gil na hindi ko nabasa bago ako pumasok ng resto kaya iyon nalang ang binasa ko and to my horror, inadvise niyang sabihin ko ang pangalan ni Mister Lee pag nakarating na ako sa meet-up place dahil pinanindigan niya sa Lee na iyon na hindi niya ibibigay basta-basta ang personal information ko which includes my surname hanggat hindi nito nakukuha ang information mula mismo sa akin kaya papaanong?!

Whew. Sa totoo lang kinakabahan ako sa meet-up na ito sa Lee na iyon.

Tamang higop lang ako sa kape ko habang hinihintay ang pagdating ni Mister Lee. Hindi pa naman ako gutom kaya hindi ko muna ako nagpahain ng pagkain sa waiter maliban dito sa iniinom ko ngayon. In fairness naman sa resto na ito, bukod sa London inspired ay kakaunti lang ang mga customers. Siguro mahal ang mga pagkain dito o baka naman by reservation lang ang tinatanggap na customers? Pwede. Mukhang bigtime ’yung mga kumakain dito eh. Sabagay mayaman siguro yung Mister Lee kasi nakapag Red Island ng Virèx.

Pero ang tanong bakit gusto niyang makipagkita sa akin? May nagawa ba akong hindi maganda sa kanya? I can’t remember.

Yumuko ako saglit para icheck kung may signal na ang cellphone ko ng marinig kong tumunog ang upuan sa harapan ko kaya agad akong napaangit ng tingin and to my surprise. .

“Nig–?!” napahinto ako mismo sa balak kong ibulalas ng marealized kong baka magtaka siya bakit ko siya kilala. Teka bakit nga pala siya nandito at bakit siya nakaupo sa harapan ko? Don’t tell me siya si Mister Lee?!

“Finally, at our third meeting you were now able to recognize me, Mister Gabriel! Or should I say, Arisa?” napalunok ako sa ginawa niyang pag ngisi sa akin.

Pakiramdam ko sa mga oras na ito, tuluyan ko ng nilibing ng buhay ang sarili ko sa hukay.

Ano kaya ang magiging papel niya sa buhay ko? Isa ba siyang kakampi o siyang maglulubog lalo sa akin para kamuhian ng husto ni kuya?

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXVII )

“So, cat bite your tongue?” nakangising tanong niya habang sineserve ng waiter ang mga pagkain sa table namin.

Gusto ko sanang tarayan kaso baka ma wrong move ako sa balak ko.

Matagal na ba niya akong kilala? Sabi niya kasi third meet na namin ito so, I assume na baka sa pangalawang pagkikita namin ay pinaimbestigahan niya na ako. Oh, no, wait! Pwedeng sa unang meet palang namin gaya ng sinabi ni Ate Gil sa akin. I remember kanina sabi niya kaya gusto ako makita nitong si Nigel ay dahil natuwa siya sa akin ng pinagserve ko siya sa Red Island.

Humigop muna ako sa kape ko at bumungtung-hininga bago ako muling tumingin sa kanya.

“Mister Lee, may I know the reason why you want to meet me?” for the third time? Ugh.

Tumawa’t nailing siya sa itinanong ko. Bakit? May nakakatawa ba?

“I never thought you’ll be this straight forward but it’s good that you asked.”

Napalunok ako. Uh-oh.

“I want you to be my friend.”

“H-huh?” kung mukha mang tanga ang ekspresyon ng mukha ko ay wala na akong pakialam. I mean, sino bang hindi matatanga sa sinabi niya.

“What? I just want you to be my friend. Is there anything else you have in mind? Not to mention about our second meeting. I knew you were catching glimpse on me even though you’re with Enix.”

Oh my. The audacity of this person.

But what he said was true right, Arista?

“Mister Lee, that was just me observing you as the so-called friend of my date.”

“Well, as you say.” nakangising saad niya bago sinimulang lantakan ang putaheng nasa lamesa.

Parang may anghel na nasa pagitan namin dahil wala ni isa ang nagsasalita na mas lalong nagpalakas ng awkward awra and not to mention na hindi ko alam ang tumatakbo sa utak niya ngayon. Naguguluhan pa rin ako. Why does he have to get to those trouble just to be friends with me? He could have simply said that directly to me in the first place er, I mean, second place.

“How was your shot by the way? Has it healed?” muntik kong mabuga yung kinakain ko sa tanong niya.

How did?!

“S-sorry?”

“Has your shot healed already?” tumitig ito sa akin na tagos sa kaluluwa ko. My gosh. Para siyang si kuya ng mga sandaling iyon.

“How did you. .?”

“News.”

“Oh, uhm, where the bad guys on the ship caught?” siguro naman aware siya sa nangyaring hijacking sa barko, di ba?

“They weren’t. . ’coz they all died in the middle of the fight with the crew guards, I guess.”

“Oh.”

“Yeah, and that’s when one guest came back running from somewhere to where we are and spread the news that Enix’s date was shot but of course, that was not been in the news as the elites don’t want to be bothered by reporters.”

“Oh I see.”

“Why? Were you expecting to see yourself in the news or avoiding to be in?”

“Both.”

“Hahaha. That’s interesting.” nakangiting sinulyapan niya ako ng tingin at ewan ko ba. Parang biglang nawala ang pagka awkward ko sa kanya.

“So, are we friends now?”

“Uhm, sure?”

“Good. Since now that we’re friends, would you please accompany me to tomorrow’s launch of my new business? I’m sure Enix, my friend, will not be mad, won’t he?”

“Oh no, he won’t.”

“Yeah, as it should since you said two aren’t a couple. I’ll be expecting your presence tomorrow then. Here,” may kinuha siya sa bulsa sa luob ng blazer niya at iniabot sa akin, “I personally want to hand this out to you to make sure that you’ll not ditch me.”

“Oh no. I’m not.”

“Good and I’ll be going now since I have a meeting waiting for me. If you want I could drop you off first to your place before I–”

“No, not. It’s fine. You go ahead, Mister Lee.”

“Oh, quit with the formality. Just call me Nigel or your angel.” nakangiting biro niya at binigyan ako ng light hug at tapik sa balikat. Oh shit. So manly and bango niya. In fairness, iba yung awra niya kesa ng nasa party kami. No wonder bakit naging magkaibigan sila ni Enix. Parehas silang bolero at hindi big deal sa kanya ang persona ko bilang Arisa.

“I’ll just call you Nigel.”

“Are you sure you don’t consider me as your guardian angel? Well then, I maybe your devil.” saad niya sabay kindat at naglakad palayo habang kumakay ng nakatalikod sa akin.

I maybe your devil, huh?

Paglabas ko ng restaurant ay agad akong pumara ng taxi para makauwi sa bahay.

Pagdating ko ng bahay dumiretso agad ako ng kwarto ko. Busy si kuya sa kausap niya sa cellphone kaya hindi  niya napansin ang pagdating ko.

Nakatitig ako sa kisame habang inaalala ang naging usapan namin ni Nigel kanina. May mga bagay pa rin na gumugulo sa akin. Like, alam ba ni Nigel ang buong pagkatao ko? Na kapatid ko ang isang Quilo Naito? I mean, half-brother. Bakit gusto niyang makipag kaibigan? Isinasantabi ko ang pagiisip na gusto niya ako dahil impossible. Hindi kaya may lihim na away sa pagitan nila ni Enix at gusto niyang inisin siya gamit ako? Hay. Ang daming tanong sa utak ko pero wala akong mahanap na klarong kasagutan.

Napatagilid ako at kinuha sa bag ’yung invitation ko para bukas sa event. Hay naku. Ano kayang ipapaalam ko kay kuya? Tanghali pala ang start.

Napatingin ako sa cabinet ko at tumayo ng kama para maghanap ng susuotin para bukas.

Habang naghahanap ako ng susuotin ko para sa party napatingin ako sa isang parte ng cabinet ko at napa buntung-hininga.

Kailan ko kaya ulit kayo masusuot?   tanong ko sa sarili ko habang nakatingin sa mga damit ko bilang Arisa na gamit ko sa pagpasok sa Paradise Hunt.

Busy ako sa pagmi-mix and match ng damit na maaari kong suotin para bukas ng muntik akong mapasigaw sa bultong nakita kong nakasandal sa tabi ng pintuan ko. Kanina pa ba siya d’yan?

“B-bakit kuya?” halos pabulong kong tanong.

Hindi niya sinagot ang tanong ko bagkus lumakad siya palapit sa akin at umupo sa dulo ng kama ko at pinagmasdan ako.

“Going somewhere tonight?”

“A-ah, wala po k-kuya.” napalunok ako at bahagyang napa atras ng muli siyang tumayo at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang mukha ko at muntikan na akong mapaso sa init ng palad niya. Hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa mga mata niya.

Namalayan ko nalang na magkalapit na ang mga katawan at labi namin. Hindi gaya ng mga naunang beses na hinalikan niya ako, hindi man lang ako makaramdam ng pagiging marahas ng mga labi niya.

Hindi ko alam kung gaano katagal magkadikit ang mga labi namin basta ang alam ko parang may kakaiba akong naramdaman ng mga oras na iyon. Isinantabi ko ito ng tumigil siya sa kahibangang ginagawa namin at lumakad palabas ng kwarto hawak ang cellphone niyang paniguradong trabaho na naman ang dahilan.

Saglit akong natulala at kinailangan kong sampalin ang sarili ko para magising sa katotohanan na wala lang ang nangyari kanina. Impossibleng nag iba ang ihip ng hangin sa amin. Siguro masyado lang napabilis ang ikot ng mundo kanina at ngayong bumalik na sa normal ang lahat ay kailangan ko na ring bumalik sa katotohanan.

Hindi na bumalik si kuya sa kwarto ko kaya matiwasay akong nakapaghanap ng damit ko para bukas. Ang problema ko nalang ay ang ipapaalam ko sa kanya.

Maaga akong gumising para maghanda ng agahan at kung kailan nakahanda na ang pagkain sa lamesa at ang idadahilan ko para mamaya ay saka ko lang nalaman na kanina pa nakaalis ng bahay si kuya. Wow. Galing. Hindi man lang ako nasabihan. Teka, kailan ba siya nagsabi sa akin ng mga lakad niya? Hindi na dapat bago sa akin ito.

Habang nagaasikaso ako para sa event ni Nigel mamaya ay siya namang tunog ng cellphone ko. Agad kong sinagot ang tawag ng makita ang pangalang naka registro sa screen.

“Uy, napatawag ka?” ewan ko ba. Hindi ko mapigilang hindi mapangiti.

[ Well, hindi ka kasi nagparamdam ng ilang araw so tama lang siguro na kamustahin kita ngayon unless busy ka or ayaw mo akong kausapin dahil baka may nagawa akong mali na hindi ko alam? ]

“H-hindi! Anong kasalanan naman ang nagawa mo sa akin? Nagulat lang ako kasi bigla kang napatawag. Ako nga itong dapat magtaka kasi busy person ka pero nagagawa mo pa rin akong tawagan.”

[ Busy man ako, gagawa ako ng paraan para makausap ka. Ganuon ka kaimportante sa akin. Not to mention na yung isang beses lang akong nalingat ng magkasama tayo eh napahamak ka. ]

Hindi na ako umimik sa sinabi niya at iniba nalang ang usapan.

“Bakit ka nga ulit napatawag?”

[ Aayain sana kita mag dinner mamaya sa labas kung okay lang sa iyo? ]

Dinner? Hmm. . may tendency namang hindi umuwi si kuya mamaya or kung makauwi man super late na so. .

“Sure! Saan tayo magkikita?”

[ I’ll let you know later, alright? Bye. ]

Iyon na iyon? Bakit biglang minadali niyang matapos ang usapan namin? Weird.

Napa kibit balikat nalang ako at nagpatuloy sa pagaasikaso. Tinignan ko ang sarili ko sa harap ng salamin at bahagyang napangiti. Nice. Hindi ko tuloy alam kung isa ba akong fierce na lalaki o babae sa attire ko.

Isang satin black suit with white swan design ang suot ko na sobrang comfortable paired with black suede shoes. Slick back naman ang ayos ng buhok ko dahil fortunately meron pang wax sa dresser ko at kinuha ang manipis na relos na meron ako para maging tanging burloloy sa katawan.

Hmm, anong bag kaya pwede? Kinuha ko ang nagiisang black semi-professional side bag na mukhang attache case ang design at gawa sa leather na nakatago sa cabinet ko para duon ilagay ang invitation na bigay ni Nigel at iba pang bagay na maaaring kailanganin ko mamaya.

Yosh! Ready na para sa event mamaya.

Muli akong tumingin sa sarili ko sa salamin bago lumabas ng kwarto. Okay na rin siguro ito pang attend ng dinner namin mamaya ni Enix?

Humigpit ang kapit ko sa side bag na nakasukbit sa balikat ko pagbaba ko ng kotse.

Dito ba talaga gaganapin yung event ni Nigel? Ang laki! Parang mall! Pero infairness, sobrang modern ng pagkakadesign ng architect sa building. Magkano kaya binayad ni Nigel sa kanya?

Pagpasok ko ng entrance sinalubong na agad ako ng karangyaan. Oh shit. Mukhang hindi biro ang mga materyales na ginamit dito.

“Do you have an invitation with you, Madame?” nakangiting tanong sa akin ng lalaking receptionist kasama ang isa lang lalaki at babae na parehong nakabihis ng maayos at presentable.

Natawa ako sa isip ko ng tawagin niya akong Madame. Ganuon ba talaga ako kamukhang babae kahit nakapang lalaki ako na bihis?

Inabot ko sa lalaki ang invitation ko at isang lalaki sa kung saan ang biglang sumulpot sa tabi ko at ginayak ako papunta sa isang saradong pinto kung saan pagpasok namin ay nagtinginan sa akin ang iilang guests na siyang kinailang ko.

Pero teka, tama ba ang nakita at napansin ko o ako lang? Bakit puro chinese ang nandito? Hindi kaya mali ang napuntahan naming kwarto nitong naghatid sa akin dito?

“Ni hao.” napatingin ako sa lalaking nasa mid 50s na nagsalita sa tabi ko at napangiti ng pilit. Oh fuck. As what I know mandarin yung salita na iyon tho I’m not knowledgeable enough about their language and ayaw kong maka offend if ever pure mandarin na maging usapan namin tapos sabay hindi ko siya maintindihan. Bakit kasi basic phrases lang alam ko? Hahaha. Shocks! Ano gagawin ko?!

“I-I’m sorry?!” nagaalangan akong ngumiti para maisip niyang hindi ako marunong mag mandarin tho alam ko yung Ni Hao is Hello.

“Oh, so you’re the special guest of the Boss.” nagulat ako ng mag ingles ito tho halata pa rin sa tono niya ang kanyang mandarin accent. Nakahinga naman ako bg maluwag ng malamang marunong siyang mag ingles. Whew. Buti nalang!

“Special guest? What do you mean special guest of the Boss? You mean Nigel?” anong pinagsasasabi nitong special ako ng boss? Si Nigel? Lasing ba itong kausap ko?

“So the Boss lets you call him by his first name, huh? Interesting. You must be something valuable for him to let you do that.”

Lalo akong naguluhan sa sinabi niya at bago pa ako masiraan ng bait ay bigla nalang may sumabat sa pagitan namin.

“Ni hao ma, Mr. Tan? nakaramdam ako ng pagtaas ng balahibo sa hinahon at lalim ng boses ng nagsalita at ng lingunin ko ito ay nakita ko ang naka all back suit na si Nigel na may kakaibang ngiti sa kanyang labi habang nakatingin sa lalaking kumakausap sa akin kani-kanina lang.

“Wo hen hao, Xiexie. .” humarap ito sa akin at nagbigay ng isang pilit na ngiti, “. . Excuse me, I’ll be going now. Nice meeting you.” bahagyang nag bow sa amin ang matanda at umalis na. Ako lang ba o parang nagmamadali siyang umalis? Weird.

“So, how long have you been waiting since that man come up here and talk to you?” tanong ni Nigel habang sinasalinan ang mga baso namin ng waiter na bigla nalang nasulpot kung saan.

“Just a while ago before you came. Thanks by the way for interrupting us. I’m actually not that quite fluent in speaking mandarin nor how i will answer his questions too.”

“Questions?” napataas ang kilay niya sa huli kong binanggit so might as well ask about that too.

“About that, Nigel, am I your s-special guest? Because I noticed that most of the people here are Chinese. Not that I am–”

“No, no. It’s fine. No need to explain yourself because you’re actually my special guest for today’s event.”

“W-why? I-I mean, how?!”

“You’ll find that out later.”

May sasabihin pa sana ako kaso may lumapit kay Nigel na tauhan niya at may binulong na kung ano dahilan para maiwan ako ulit mag isa sa kinauupuan ko.

Shit. Bakit at sa papaanong dahilan ako ginawang special guest ni Nigel? Ano bang nangyayari?

Hindi ko alam kung dapat ba akong mag cr muna o manatili nalang sa pwesto ko pero pinili kong gawin ang huli sa choices ko. Nagpa tanggal uhaw sa pamamagitan ng pag inom ng wine. In fairness. Sagana ang event niya sa masasarap na alak.

“This way, Sir.” dinig kong saad ng isa sa mga waiter mula sa aking likuran. Hindi ko ito pinansin dahil aware naman na ako na dumadami na ang mga tao sa luob ng venue nitong event ni Nigel hanggang sa makarinig ako ng isang pamilyar na boses.

Tsk. Lasing na ba ako? Pero wine lang naman itong iniinom ko?

“A-arista?” sa gulat ko na may tumawag ng pangalan ko na alam kong hindi si Nigel ay agad akong lumingon sa pinanggalingan ng boses at. .

“Enix?!” what the. .

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko.

“What are you doing here?” tanong niya.

Nagkatinginan kami na para bang isang pagkakamali ang pagkikita namin sa event na ito.

“Business. How about you?” sagot ni Enix na nakataas pa ang kilay sa akin. Wow. Ako lang ba o parang inis siya na nandito ako? Wag kaya ako tumuloy sa dinner namin mamaya?

“I was invited. . by Nigel.” I did the same thing he did to me. Tinaasan ko din siya ng kilay pero imbis na mainis siya or anything he could possibly react, isang malalim na buntung-hininga ang pinakawalan niya at sinenyasan ang isa sa mga tauhan niya na lumapit at may ibinulong dito na agad siyang sinunod.

“Since when did you have contact with Nigel?” tanong niya habang nakatayo sa tabi ko samantalang ako nananatiling nakaupo sa pwesto ko.

“S-secret!” call me childish pero hindi ko alam paano ko sasabihin sa kanya na kahapon lang at ganuon ako kabilis napapayag ng isang Nigel Lee na pumunta dito ay dahil may alam ito tungkol sa akin at takot akong makarating sa kuya ko ang kung ano man.

“You need to get out of here now!” nabigla ako ng bigla akong hilain nito patayo sa upuan ko.

“E-enix! Ano bang ginagawa mo?” naiinis at naiilang kong tanong sa kanya dahil napansin ko ang ilan sa mga guests na napatingin sa amin at ang iba pa ay nagbulungan. Shit!

“Listen, don–!”

“Finally, you agreed to meet with me, us. I will make sure it’s worth your time.” dinig kong saad ng isa pang pamilyar na boses na sigurado akong si Nigel sa kausap niya.

Muntik akong mapahiyaw ng biglang humigpit ang hawak ni Enix sa kamay ko at napansin ko ang pagbabago ng reaksyon sa mukha niya kaya agad kong hinanap ang dahilan nito at halos mapaatras ako at mawalan ng hangin sa katawan sa bultong nakita ko na kausap ni Nigel.

“Oh, is this Arista that I’m seeing, honey?”

Guess, who’s back?! It’s the girl I hate! Lesanna Shin is the name!

“Oh, you knew him Ann?” nakangiting aso na tanong ni Nigel kay Lesanna.

Of course, she does and so did you, you fvcking son of a bitch Nigel! I’m pretty sure you planned all of what’s going to happen today and I hate myself because I fall for it!

Biglang bumalik sa akin ang sinabi niya kahapon bago kami maghiwalay.

“. . Well then, I maybe your devil.”

Sabi ko na nga ba. May kakaiba kung bakit gusto niyang makipag so-called kaibigan sa akin. Anong intensyon niya? Bakit?

Hindi pa man kami nakakaupo pero ramdam ko na ang tensyon sa pagitan ng bawat isa sa amin at mas lalong malala sa parte ko dahil kita ko kung paano magliyab ang mga mata ni kuya sa akin sa likod ng walang emosyon niyang mukha sa harap ng lahat.

Saglit ko itong iniwasan para tumingin kay Enix at ako lang ba pero bakit hindi ko makita sa mukha niya ang gulat sa natuklasan niyang ito? Na kapatid ko ang kapwa shareholder niya sa school na pinapasukan namin ni Pearl? Bago ko muling ibalik ang tingin ko kay kuya ay tumingin ako sa direksyon ni Nigel na nakatingin kay Lesanna na siyang tumingin kay kuya kaya tumingin na sa akin si Nigel ng makahulugan na siyang kinainis ko at tuluyan ko ng binalik ang atensyon ko kay kuya.

Ano bang koneksyon ng mga ito sa isa’t-isa at bakit ako nasali dito?

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXVIII )

“So, why don’t take our seats first, shall we?” saad ni Nigel.

Gustuhin ko man na umalis na sa kinalalagyan ko ngayon, ayaw ko namang ilagay ang sarili ko sa sitwasyong mas maipapahiya ako ni kuya.

Ilang sandali pa ay nagsimula na ang event ni Nigel. Ganuon pa man, sobrang lakas ng tensyon sa table naming lima.

Bakit kasi lima lang kami sa table na ito?

“I’m really glad that you finally accepted my invite, Quilo. It’s been a long time since the three of us shared a table isn’t it, Enix, right?” dahan-dahan akong napatingin kay Enix dahil sa sinabi ni Nigel.

Don’t tell me. . .

Biglang bumalik sa akin yung eksena sa party na pinuntahan namin ni Enix kung saan una, este pangalawang beses kami nagkita ni Nigel at may nabanggit siya about sa isa pa nilang kaibigan na kalaro din nila nuon. Don’t tell me si kuya ang taong iyon?!

“Yes, it is.” sagot nito ng hindi tumitingin sa akin. Parang huminto ang sirkulasyon ng hangin sa katawan ko sa sinabi niya.

Kung ganuon magkaibigan silang tatlo? How? When? Why? Pero kung sabagay, sa huling tanong ko alam ko naman din ang sagot at iyon ay dahil mas pipiliin ni kuya na wala akong alam na kahit na anong detalye sa buhay niya bukod sa half-brothers kami at Boss siya ng Yakuza.

Pero! Kung magkakaibigan silang tatlo, don’t tell me may ideya na si Enix tungkol sa akin kahit hindi ako nagsabi sa kanya?

At si Nigel? Anong intensyon niya? Bakit niya ginawa ang bagay na ito?

“But I heard you and Quilo are both shareholders of this certain private school? Aren’t you guys seeing each other during meetings?”

“No.” sabay at madiin na saad nina kuya at Enix na nagkatinginan pa.

Ako na ang napalunok sa nakikita kong tensyon sa kanilang dalawa. Para bang may may dalawang malakas na kuryenteng nagtagpo sa pagitan nila.

“Oh I see.” nakangiting aso na namang tugon ni Nigel.

At sa kalagitnaan ng tensyon ay dinagdagan pa ito ng isa pang tao na takot mawalan ng ambag sa mga ganitong sitwasyon.

“So, what are you doing here Arista? Are you friends with Nigel? Oh my! Is he awa–”

“That being asked, Miss Shin, I wonder why you’re also here? I thought this event is only exclusive to friends of Nigel. Well, are you?” syempre ’no. Paglalaban ko na sarili ko dito. Mukhang wala akong kakampi sa kahit na isa sa kanila ngayon kaya hindi ako papayag na mapahiya sa harap nila lalo na kay kuya. Kakapalan nalang talaga ng mukha ang huling baraha ko at kung kailangan kong maging matabil ang dila ay gagawin ko.

Tsk. Sabagay deserved naman niya. Balak niya pa ungkatin ang pagiging magkapatid namin ni kuya sa harap ng ibang tao or baka ipangalandakan niyang half-brothers kami at ako yung illegitimate son. No fucking way na papayag ako ipahiya ng gaya niyang linta!

Narinig kong tumikhim si Lesanna sa sinabi ko dahil hindi niya siguro inasahan ang magiging sagot ko lalo pa’t pinutol ko siya sa pagsasalita niya. Hah! Porket kasama niya si kuya ang lakas ng luob. Pero sa totoo lang nanginginig na ang paa ko sa ginagawa ko ngayon.

“Oh, uhm. . I’m Quilo’s date.” ewan ko pero buti nalang napigilan kong mapataas ang kilay sa naging sagot niya lalo pa’t alam kong parang may laman ang sinasabi niya lalo na ng mapansin ko ang pasimpleng ngiting demonyo niya.

“But aren’t you his fianceè?” paglilinaw ni Nigel.

So aware din pala siya na si Lesanna ang fianceè ni kuya? Kung sabagay, kalat sa social media.

“Yes, I am! We can’t actually wait for our wedding! Right, honey?” nakangiting tanong ni Lesanba kay kuya na akala mo inlove na inlove talaga. Sus. Inlove kamo sa perang meron ang kuya ko. Eww. Low class bitch. Anong nagustuhan ni kuya sa kanya? Don’t tell me mababa ang standards niya sa babae?

“How about you gentlemans? Got any date?” paglilihis ni kuya ng usapan at ’ni hindi man lang tinapunan ng tingin si Lesanna. Hahaha!

Bigla kaming nagkatinginan nina Enix at Nigel.

“I have.” ngisi ni Nigel.

“Me too. I actually won’t take that long here, Nigel. I have a date after this.” sagot ni Enix.

“And you, Arista?” parang nanuyo ang lalamunan ko ng idirekta na ni kuya ang tanong niya kanina sa akin.

“I–!”

“He’s actually my date.” sabat ni Nigel. Halos lumuwa ang mata ko sa gulat sa lumabas sa bibig niya and to make it worse, napansin ko ang pagkuyom ng kamao ni kuya at pagbigat ng hinga niya na animo ay nagpipigil manggulpi. Patay na talaga ako nito. Tuluyan ng itinulak ni Nigel ang katawan ko sa libingan.

“Excuse me? What did you said just?” ramdam ko ang pagka inis sa tono ng pananalita ni Enix dahil sa sinabi ni Nigel.

“I said, Arista is my date. Don’t worry, Enix. We’re just having a friendly date, right?” tumingin sa akin si Nigel at ngumiting aso na naman. Swear! Gusto ko na siyang gilitan ng leeg! “. . Besides, I can’t get someone as beutiful as your date last auction. What was her name again? How was she? She was shot right?”

Tumingin uli sa akin si Nigel at saka tumingin kay Enix na siya namang tumingin sa akin.

“Yes, I remember that incident.” sabat ni kuya na siyang kinagulat ko.

Shit. Ang daming revelation sa araw at sa mga oras na ito. Hindi ko kinakaya! Nanduon si kuya sa event na dinaluhan namin ni Enix? Sino siya duon?! Bakit hindi ko man lang siya nahawigan sa mga umattend? Talaga ba?!

“Oh were you?!” gulat na nagkatinginan sina Nigel at Enix.

“Dumb or deaf? You heard what I said. So, what was the name of your date, Enix?”

Para hindi na lumala pa ang usapan at kung saan pa mapunta, sumabat na ako.

“It’s not nice to talk about someone else’s date infront of your fianceè right, Mister Naito?” lumaban ako ng titigan kay kuya at nagkaruon ng pagkakataon si Lesanna para mag inarte kay kuya na umeffect naman dahil naputol ang dapat na magiging usapan tungkol sa nakaraang auction.

Tuluyan ng naputol ang paguusap namin ng may lumapit kay Nigel na tauhan niya hudyat na opisyal ng sisimulan ang event.

“Shit!” napalakas kong bulong ng may marealized ako sa kalagitnaan ng event.

Agad na napatingin sa akin si Enix at halata sa kanya ang pagaalala para sa akin samantalang si kuya at Lesanna ay nakikipag usap sa ibang mga bisita ni Nigel.

“Are you okay?” tanong niya.

“How?” tanong ko ng hindi tumitingin sa kanya.

“How? What do you mean?”

“How long since you knew I’m related to him?” shit. Anong nangyayari sa akin? Parang may swirl of emotions ako bigla. Magkakaruon ba ako? Char. Para kasi akong maiiyak habang kinakausap si Enix.

“Oh,” nakita ko lumunok siya at tumingin sa ibang direksyon bago muling ibinaling ang tingin sa akin, “Look, it doesn’t matter if you’re related to him or not. What I said before about what I feel towards you, it’s all real. I just don’t know how I will tell you about it. I didn’t know that you will know all of these just because of Nigel. Sorry if you think I lied but I’ll wait for your forgiveness.” hahawakan sana niya ang kamay ko kaso nilayo ko ito at bago pa ako tuluyang mag breakdown dahil sa katotohanang sinabi niya ay tumayo na ako at naglakad palabas ng venue.

Hindi ko inakalang matagal na siyang may alam tungkol sa akin. All along akala ko walang alam si Enix sa totoong pagkatao ko kaya naging komportable ako sa kanya na hindi niya ako kailangang itrato ng iba dahil lang kuya si Quilo Naito. Ngayong nalaman ko ang katotohanan mula sa kanya, kahit na sinabi niyang totoo ang nararamdaman niya para sa akin, nasasaktan ako dahil hindi ko na alam kung dapat ko pa ba siyang pagkatiwalaan dahil iyon nga lang simpleng sabihin na matagal na niya akong kilala hindi niya agad nagawang sabihin pero, hindi ko rin maiwasang isipin kung anong dahilan kung bakit niya ginawa iyon? Ano intensyon niya? Katulad din ba siya ni Nigel? All along akala ko pinoprotektahan ko siya from kuya pero nagkamali ako. Hindi ko na alam ang gagawin o iisipin sa mga oras na ito.

Natigilan ako sa malalim na pagiisip ng bigla nalang may humablot sa braso ko at kinaladkad ako sa kung saan at itinulak ako sa matigas at malamig na pader.

Bago pa ako makapagsalita ay isang malakas na sampal ang tumama sa kaliwang pisngi ko.

“You! You fuckin’ whore!” pasigaw at nanggigigil na saad ni kuya.

“K-k-kuya. . l-let me. .” shit. Hindi ko na naawat pa ang mga luha ko sa pag agos mula sa mga mata ko. Shit! Nakakainis!

“So he was the Enix you were murmuring in your sleep, huh?” nakangising demonyong tanong ni kuya.

Pesteng bibig ito! Hindi magsalita kung kailangan! Nanginginig lang!

“It was him, right?!” sigaw niya at kinwelyuhan ako. Lalo akong naiyak sa ginawa niya at mukhang kinainis niya lalo iyon.

“Really?! And you’re not that satisfied yet and whore your self next to Nigel, huh?” muli niya akong sinampal hanggang tuluyan na akong mawala sa pagiisip kung paano ko siya papakalmahin.

“T-tama na, k-kuya. .” ang tanging mga salita na lumalabas sa bibig ko habang nanlalambot na nakahawak sa kanya. Nagbabaka sakaling titigil siya sa kanyang ginagawang pananakit sa akin.

“I can’t believe how much of a fucking whore I have living in my house. .” sa sobrang gigil niya ay hindi na niya napigilan ang sarili na sakalin ako gamit ang isa niyang kamay.

“K-ku. . coughs . . P-plea . coughs”

“Hmm?” dalawang kamay ang gamit ko sa pagtatanggal ng isa niyang kamay sa leeg ko at pakiramdam ko unti-unti ng nauubos ang hangin ko sa katawan habang naka angat ang katawan kong nakasandal sa pader, “. . oh, look at that face. You’re making my dick hard. You really like being choke, aren’t you?”

Just when dumidiin na ng gusto ang hawak ni kuya sa leeg ko bigla nalang sumulpot si Enix kung saan at malakas na tinulak si kuya sa gilid at sinalo ako. Para naman akong naka ahon sa dagat matapos ang malalakas na ahon sa paghabol ko sa hininga ko.

“You asshole!” sigaw ni kuya sa galit.

“Are you alright, Arista?” nagaalalang tanong sa akin ni Enix at hinaplos ang mukha ko na siyang marahan at nangingiyak na tinanguan ko.

“Are you referring to your self, Quilo?” dahan-dahan kong inangat ang tingin ko kay Enix habang nakapulupot pa rin siya sa akin at kita ko ang walang emosyong mukha niya na sinabayan pa ng lamig ng kanyang pananalita.

“And who gave you the permission to insult me?”

“Ask yourself, dumbass. Who do you think that is in their right mind to punish their brother this way, huh? Only an asshole, Quilo, and that is you not me.”

“Hahaha! Did you just call me an asshole like yourself, huh, Nigel? Hahahaha! Did you?” parang biglang may natrigger sa luob ni kuya dahil para siyang baliw na hindi ko malaman kung galit o maiiyak or. .

“K-KUYA!” napasigaw ako at napapunta sa kanya kahit nanghihina para awatin siya ng makita ko siyang biglang bumunot ng baril sa bulsa ng suit niya.

“Arista, don’t!” hinila ako ni Enix at laking gulat ko ng bumunot din siya ng baril sa bulsa ng suot niya ng hatakin ako pabalik ni kuya.

“Te o hanase!”

“Lasciarlo andare!”

Nanginginig ang buong katawan ko dahil unang beses kong pumagitna sa dalawang taong balak magpatayan sa harapan ko at hindi ko alam paano ko sila pipigilan!

“You two, we aren’t little boys anymore. Stop fighting. Besides, he’s not going with any of you. He’s mine until I say so. If you two still don’t get it, feel free to die in the arms of my guests.” nakangising asong saad ni Nigel na bigla nalang sumusulpot kung saan-saan at hinatak ako palayo sa dalawang muntik ng magpatayan.

“Arista!” nagaalalang tawag sa akin ni Enix at binalik ang baril niya sa bulsa.

“Nigel! Get him back here! You idiot!” nang gigigil na utos ni kuya at kapwa din binalik ang baril niya sa bulsa.

Paano nagawa ni Nigel. . ?!

“You’re welcome, Arista.” kumindat ito sa akin na para bang alam niya ang katanungan sa isip ko at inakbayan ako habang naglalakad pabalik ng venue.

“Wǒ yíngle!” sigaw niya sa dalawa ng makalayo kami.

Mukhang hindi pa dito matatapos ang araw na ito.

Jusko, Arista! Bakit kasi ang tanga-tanga mo?! Patawarin ka nawa at gabayan ng bathala sa mga mangyayari pa mamaya!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XXXIX )

“Teka, saan tayo pupunta?” tanong ko kay Nigel ng mapansin kong papalabas na kami ng building kung saan ginaganap ang event.

“Away from here.” seryoso niyang sagot ng hindi inaalis ang pagkaka angkla ng braso niya sa balikat ko.

50-50 ang emotions ko ngayon dahil sa plano niya.

50% okay dahil ilalayo niya ako panandalian sa mga tao duon sa event. Lalo na duon sa dalawa dahil hindi ko alam kung makaka function pa ba ng maayos ang utak ko mula sa mga nalaman ko at nangyari sa pagitan naming tatlo today.

50% not okay dahil alam kong sa pagkakataong ito nasagad ko na ang pasensya ni kuya at malamang sa malamang kung hindi niya ako ipapatay sa mga tauhan niya ay itakwil niya ako at palayasin tuluyan ng bahay namin. Not that hindi iyon sumagi sa isip ko before na umalis or mapalayas na ako tuluyan sa bahay pero i don’t know. May part sa akin na hindi komportable knowing na makakasama ni kuya sa bahay namin yung so-called fiancee niya. It makes my blood boil.

“Hop in.” saad niya sa nakapara niyang sasakyan sa labas ng hotel.

Muntik na akong mapanganga ng makita ko ang sasakyan niya.

It’s a Lamborghini Aventador Roadster in gray.

Nanginginig kong binuksan ang pinto ng backseat ng biglang, “Just because you’re Quilo’s brother doesn’t mean you’re going to make me your driver.” may tono ng inis sa sinabi niya kaya dali-dali akong sumakay sa shotgun seat.

Shit. Kailan ko ba mare realized na nasa malaking pamilya ako? Na hindi ako dapat parang tangang mangha at nahihiyang kumilos sa mga ganitong bagay na para sa mga tulad naming mayayaman ay balewala lang?

Pero kasi. . gusto ko lang naman ng simpleng buhay. ’Yung masaya. Hindi ’yung dinadaan lahat sa pera. Gusto ko yung saya ng isang pamilya kagaya ng nararamdaman ko kina Tita Shine at Pearl at kapag nasa Paradise Hunt ako kasama si Miss Thalia at iba ko pang katrabaho.

“Anywhere you wanna go?” tanong niya ng mai-start niya ang kotse.

Bahagyang bumuka ang bibig ko pero dahil wala naman talaga akong sasabihin eh nagkibit-balikat nalang ako. Shit. Shit. Pakiramdam ko talaga mukha akong tanga sa ka awkwardan ko.

“That’s fine. I know where we could go.”

Wala pang ilang minuto habang tahimik akong nakaupo sa biyahe namin ay sunud-sunod ang naging pag tunog ng cellphone ko. Yikes!

Alam ko na kung sino ang maaaring nagtetext sa akin ngayon at iyon ay walang iba kundi si Enix. Hindi siya basta tumatawag sa akin ng hindi muna hinihintay ang reply ko sa text niya kung pwede siya tumawag, at kung tatawag man siya ay alam kong pangangamusta iyon dahil nagaalala siya. Unlike kung si kuya, siguradong tata–

Ring-Ring

Speaking of the devil.

Pasimple akong tumingin kay Nigel at sa cellphone kong tumutunog sa luob ng bar ko at sa labas ng bintana. Nagiisip ako kung sasagutin ko ba ang phone dahil panigurado, pagka pindot ko palang ng accept isang bulyaw na agad ang babasag sa eardrums ko.

“Give me your phone.” utos ni Nigel kaya agad ko siyang nilingon para makasiguradong siya talaga ang narinig kong nagsalita. Baka kasi guni-guni ko lang.

“Don’t make me repeat.” inilahad niya pa ang palad niya na wari ay naghihintay sa cellphone ko.

Opps. May vibes siya na katulad kay kuya. At dahil ayaw kong makita kung paano magalit ang isang ito, agad kong kinuha ang kanina pang tumutunog na cellphone ko sa bag ko at ibinigay ito sa kanya.

Napalunok ako ng walang pakielam niyang sinagot ang tawag. Patay! Siya ang makakasalo ng bulyaw na para sana sa akin.

Kahit hindi naka loud speaker ang phone, dinig na dinig ko ang pagsisisigaw ni kuya sa galit sa kabilang linya. Actually, mas lamang ang pagmumura. Nakapatataka ngang ngumisi lang si Nigel at para pang nagpipigil ng tawa. Hala siya. May sira ba sa ulo itong si Nigel? Bakit ganuon lang ang reaksyon niya eh gayong may taong galit na galit? Weird.

“Done with your tantrums?” tanong ni Nigel. Saglit na tumahimik sa kabilang linya. Aba. Kumalma si kuya?! Himala!

Pero wala pang isang minuto bigla na naman nagsisisigaw si kuya. Napatampal nalang ako mentally sa nuo ko. Tsk. Why is he so hot-tempered? Geez.

“Nah-uh. You’re ruining the fun, old man.” teka, ano ng pinaguusapan nila? Bakit tinawag niyang old man si kuya? Anong ruining the fun?

In-end niya na ang usapan nila ni kuya at binalik ang cellphone ko na naka off.

“You don’t need your phone there. Just keep it off.” ibinalik ko nalang ang mukhang dead battery kong cellphone sa luob ng bag ko. Bakit kaya? Dahil ba ayaw niyang may istorbo sa pupuntahin namin? Saan kaya iyon at ano kayang lugar iyon?

Pagdating namin sa destinasyon namin, napanganga ako sa labas ng bahay na hinintuan namin. Isa itong bahay bakasyunan! Ang ganda!

Pagpasok namin sa luob ng bahay, sinalubong kami ng iilang kasambahay na naka uniporme. Nakapagtatakang hindi ako makakita ng mga naka men in black. Hindi kaya naiwan sila duon sa event?

Ginayak kami ng head maid sa mala bar lounge ng bahay kung saan may isang matandang barista na nahihintay sa amin.

“The usual, master?” tanong nito kay Nigel na siyang tinanguan naman nito.

“And for you, young lady?”

Namumula akong tumingin sa barista dahil sa itinawag niya sa akin samantalang naka ngising umiling naman si Nigel.

“I’m actually a he.” nahihiyang pagtatama ko.

“Oh, my apo-”

“Just give him frozen daquiris.”

“Understood, master.”

Inikot ni Nigel ang upuan niya paharap sa akin at sumalumbaba.

“So, how long do you think it will take for Quilo to come over?”

Huh? Pinapapunta ba niya si kuya dito? Wala naman akong narinig na sinabi niya iyon kay kuya. Isa pa, mukhang hindi alam ni kuya ang lugar na ito.

“I don’t think he would come. I bet he also didn’t know this place of yours.”

“Is that so? Even if I held you as captive?”

“Huh?” captive? Kinidnap niya ba ako? At ako naman itong si shunga ay willing na sumama sa kanya? Hala!

“I’m just joking, Arista. Hahaha! You look dumb!” natatawa niyang sabi.

Walang hiya ito! Muntik na akong kabahan sa biro niya. Para naman kasing wala sa nature niya ang magbiro.

Inabot sa amin ng barista ang drinks namin at kinuha niya ang kanya at gumayak sa pool table na siyang sinundan ko. Baka mamaya gusto niyang maglaro kami tapos hindi ako sumunod eh di nainis na naman siya sa akin.

Hinayaan at pinanuod ko lang siya maglaro ng billiard mag isa habang pinagmamasdan ko ang kabuuan ng kwartong pinasukan namin. Pa minsan-minsan sinusulyapan ko ng tingin si Nigel. Sa unang tingin, he doesn’t look harmful but I know, lalabas din ang demonyo sa luob nito. Ang tanong kailan, saan at sa paanong paraan?

Impossible namang free floating lang ang papel niya sa kwento ng buhay ko (lol). Lalo pa at alam ko na ngayon na magkakakilala silang tatlo nina kuya at Enix.

Hindi ko namalayang naubos ko na pala ang iniinom kong drink sa sobrang wili ko sa paglibot ng tingin ko kung saan-saan at isa pa, masarap ang pag mix ng barista sa inumin namin. Sana lang hindi ako malasing or matumba dito dahil inutos ni Nigel lagyan ng kung ano ang drink ko. Joke. Bakit naman niya gagawin iyon ’di ba? Wala naman siyang mapapala sa akin kung gagawin niya iyon. I mean, kung gawin man niya, para saan? Balak niya ba akong patayin? As if naman may pakialam si kuya. Kung si Enix, baka oo pa. Or, pwede rin naman i-human trafficking ako nitong hayop na ito. Shuta. Oo nga! Bakit hindi ko naisip iyon?

“Hey, Arista.” bumalik ako sa ulirat ng marinig ko ang inis na pagtawag ni Nigel sa akin. Luh. Tinatawag pala ako nito?

“A-ah, yes? Sorry?”

“I was asking you what food you want to eat.”

Huh? Food? Don’t tell me gutom na siya? Kung sabagay, hindi ko naabutan yung kainan ng bongga duon sa event niya.

“I don’t know. What food do you have? If I’ll be able to see what you have in your kitchen, I’ll probably know what I want.” nice naman, Arista. Very homey feels ka naman sa bahay nitong lalaking kailan mo lang nakilala. Kaya ka napapahamak eh.

But I’m doing the right thing (I think?). Imagine kung hayaan ko lang yung mga tauhan niya dito sa bahay mag asikaso ng food para sa amin, sa akin. Baka may ipalagay na naman siya na kung ano. Delikado pa naman ako sa isang ito dahil pwede siyang mag mandarin anytime eh halos basic lang ang alam ko. Hindi pa kasama duon yung personal na galawan niya sa mga tauhan niya kung may gusto siyang ipaligpit. Yikes.

Ilang minuto din siyang hindi kumibo sa sinabi ko. Waring nagiisip kung papayag ba siya o hindi.

Siguro dahil nabuking ko ang balak niya? O baka naman dahil wala siyang stock ng pagkain ngayon? Takteng iyan kung ’yung pangalawang naisip ko ang dahilan kung bakit siya napapaisip ngayon sa sinabi ko. Akalain mo nga naman na nauubusan din pala ng pagkain sa lagayan nila ang tulad niyang mayaman.

“Sure.” sagot niya kaya agad akong tumingin para tignan ang mukha niya kung seryoso ba siya and it he seems serious so sinundan ko siya patungo sa kusina ng bahay niya.

In fairness, malaki-laki ang bahay niya. Madaming kwarto.

Pagdating namin sa kusina, halos maluwa ang mata ko sa ganda. Hindi siya typical american type of kitchen gaya ng sa amin o ng kay Nigel. Para sa iba, plain and simple lang ang ganito but damn. For me, it was aethetically minimalist. Pang modern japanese type of kitchen siya. Kung siguro magoopen ako ng cooking channel ko sa youtube, ganitong tipo ng kitchen ang gusto ko.

“So, do you know now what you want to eat so I can ask the maids to cook if for you?” tanong niya habang naka sandal sa gilid ng pinto. I don’t know if it’s just me but I suddenly felt my cheeks flushed seeing him in that position. Lol.

Tumalikod ako sa kanya at muling binalik ang tingin ko sa kusina. Lumakad ako papuntang fridge para tignan kung anong mga rekados ang meron.

Alam kong sinabi niya kanina na nagbibiro lang siya pero paano kung totoo palang kinidnap niya ako at ako itong willing na sumama sa kanya? Well, technically, sumama ako dahil siya itong humila sa akin palayo kina kuya at Enix at dahil akala ko ay mauuna lang kaming bumalik sa event niya not knowing na dito pala niya ako dadalhin.

“You don’t have to, Nigel. Besides, if there’s anything I want to eat right now, I want it to taste how I cook my food at home.”

“Uh, you’re cooking?” magkahalong gulat at pagtataka niyang tanong.

“Yeah?” alangan kong sagot. Unusual ba para sa isang boy at birth ang maging marunong sa kusina? Hello. Nasa modern world na tayo at hindi na uso ang galawang gender role appropriate. Kung anong kayang gawin ng isa, dapat kaya din ng kabila. Equality kumbaga.

Kinuha ko ang mga ingredients na kailangan ko at nagsimula sa pagaasikaso habang hindi pa rin natitinag sa pwesto niyang nakamasid sa ginagawa ko si Nigel.

“I’ll just go ask the maids to prepare the table for us.” saad niya sa kalagitnaan ng pagluluto ko pero pinigilan ko siya.

Bakit kailangan sa mismong dining table pa kumain kung pwede naman dito sa kusina nlang niya? Para saan pa itong mga tall chairs na nasa gilid kung hindi gagamitin ’di ba? Ano? Display lang? No way kung ganito ka aesthetic minimalist ang kitchen.

“Let’s just eat it here.”

Tumingin siya sa akin na para bang hindi makapaniwala sa sinabi ko.

“’Coz by the time we get into the dining table, the food’s cold already. Foods like this should be enjoyed warm or sometimes, hot for cold weather.”

By the look of his, I know he is still hesitant but in the end, pumayag din siya sa sinuggest ko. I walked around the kitchen as if it was my own but then, there’s this man named Nigel who quietly sits in his place like a king waiting for the food to be served by his servant which a.k.a is me.

Umupo ako katapat niya para makita ko first hand, with my own pair of eyes ang reaction niya kapag natikman niya ang luto ko. Not that I’m bragging I cook good food but it will be a satisfaction for me if I can prove to him that even if I am a boy at birth and the half brother of a yakuza boss, he cannot underestimate my very wife material abilities. Nah. Just kidding. Hahaha.

Nakailang subo na siya ng niluto kong sweet and sour pork pero ni isang compliment wala pa akong narinig sa kanya. Hay. Napa internal sigh nalang ako. Oh well, hindi ko siya masisisi kung average taste lang para sa kanya ang luto ko. It means, mataas ang standard niya when it comes to food which is not surprising para sa isang mayaman na tulad niya.

“Quilo must be very thankful that he has a brother like you.” saad niya sa kalagitnaan ng pagkain niya at tumingin diretso sa mata ko.

I’m not sure if that’s a compliment but I am sure na he’s wrong when he said kuya is thankful to have me. You know nothing about us, Nigel. Nothing.

I smiled bitter at him.

“I wonder what’s taking him so long to get here.”

“He wouldn’t get himself into so much trouble just to save me, Nigel. I know my brother more than you know him. You may be friends with him some time ago. I’m not sure, but me and my brother, we’re not in good terms. You saw what happened earlier, didn’t you? What makes you think he’ll go here? Me? Because of me? Well, he might. Because he’s not done yet hurting me physically to death. And I’m pretty sure that if he goes here, if he really do, he’s not just gonna leave you with a black eye on your pretty face.”

I don’t know what’s with him but instead of getting scared, he leaned himself to me and smirked. He looks challenged.

“I think I should be the one telling you that, that as your brother’s friend, I know him well more than you know. And that I know, he will go here and fetch not just because as what you said, hurt you pyshically to death. It’s way more than that, Arista. Way more than that and that is something, me and Enix knows.” pagsabi niya nu’n ay tumayo na siya at lumakad palabas ng kusina.

Naiwan akong may isipin sa utak ko dahil sa sinabi niya kaya naman para hindi ma stress, iniligpit ko nalang ang pinagkainan namin at hinugasan iyon sa sink.

Nang matapos akong maghugas ng pinagkainan, napatingin ako sa bintana sa labas at pinagmasdan panandalian ang kahel na kaulapan ng bigla akong may maalala.

Teka! Anong oras na?

Agad kong kinapa ang bulsa ng damit ko at hinanap ang cellphone ko. Lumabas na ako ng kusina at hinanap ang kwarto kung nasaan kami unang tumambay ni Nigel ng maalala kong nasa luob pala ng bag ko ang phone ko.

Shit. Kailangan ko ng makauwi.

Kahit alam kong gulpi ang aabutin ko kay kuya, ayaw kong umasal na parang walang manners kung sa bahay ako ng iba uuwi gayong nasa bahay namin siya. Sana lang makalabas ako ng buo ang katawan dito kapag nagpaalam ako kay Nigel na uuwi.

Sa paglalakad ko sa hallway ay nakasalubong ko ang taong hinahanap ko.

“Any problem, my dear?”

“I-I have to go home, Nigel. Sorry but I’m pretty sure that my brother won’t bother to go here just to fetch me.”

Tumingin ito sa akin at bumuntung-hininga.

“Alright. Follow me.”

Sinundan ko siya patungo sa kung saan dahil akala ko makakauwi na ako pero hindi pa pala.

“Stay right there. I’ll be back.”

Hindi na ako umapela pa at sinunod ang sinabi niya. Malay ko ba kung magpapalit lang siya ng damit bago ako ihatid. Baka mamaya kung umapela pa ako mas lalong hindi ako makauwi.

Wala pang ilang minuto mula ng lumabas siya ng kwarto kung saan niya ako pinapa hintay, pumasok ang isang babaeng nasa mid-40’s na may dalang tray ng refreshment.

Mukhang kapareha ni Nigel ng nationality ang babae dahil ngumiti lang ito sa akin at inilapag ang tray na dala niya sa tabi ko bago lumabas ng kwarto.

Ano naman kaya ito?

Sinuri ko ang inuming dinala at mukha namang hindi ito harmless lalo na ng subukan kong tikman ito gamit ang hinlalaki kong sinawsaw ko sa baso.

Mukha namang walang kahit na anong balak na masama sa akin si Nigel and besides, kung meron man, anong mapapala niya sa isang tulad ko? Wala naman eh, so wala ng pagdadalawang isip kong ininom ang inuming dinala sa akin.

And just when I thought the drink was harmless, bigla akong nakaramdam ng pagka antok. Well, is it just me because I am somewhat sleepy or because there was really something on the drink?

Before I could even come up with an answer, my body suddenly fet numb too. With my eyes about to close, I heard footsteps outside the door.

Teka, si Nigel na ba iyon?

“Thank you for waiting. I believe your brother will surely be here in awhile.” nakangising saad nito ng makita ang parang patulog ko ng sitwasyon sa kwarto kung saan sinabihan niya ako maghintay.

Uh-oh. Isang katangahan na naman ang nagawa ko.

Please, oh please.

Suntok man sa buwan na mangyari na magkaruon ng pake sa akin ang kuya ko, please, h’wag lang sana sa pagkakataon na ito.

Hindi ko alam kung anong maaaring gawin ni Nigel sa akin pero sure akong hindi niya rin magugustuhan ang gagawin sa kanya ni kuya bilang ganti.

————————‐—————————–

AUTUMN MEETS WINTER ( XL )

Nagising ako mula sa pagkakabalikwas ko sa kama dahil sa panlalamig.

Aish. Bakit ba kasi ang lamig lamig? Wala akong maalala na nilakasan ko ang temperature ng aircon sa kwarto ko dahil ayaw ko ng sobrang lamig dahil sa sexy este payat kong pangangatawan.

Ayaw ko pa sanang bumangon dahil sa natatamad akong kumilos dala ng sobrang lamig ng bigla akong may naalala na nagpatayo sa akin paalis ng kama.

Hindi pa ako nakakauwi!

Ngunit sa pagbangon ko ay mas lalo akong nakaramdam ng panlalamig lalo na sa likurang bahagi ng katawan ko.

Teka, ano bang. .

Unti-unti kong inalam ang dahil hanggang sa marealized kong wala na ang suot kong damit maliban sa baby blue kong boxers. Anak ng. .?!

Agad kong hinanap kung saan nakalagay ang damit ko pero hindi ko ito makita. Saan napunta iyon? At sinong nagtanggal ng damit ko?

Teka. . Si Nigel?!

Tama! Siya yung huli kong nakita bago ako mawalan ng malay.

Sigurado akong siya ang dahilan kung bakit nakatulog ako. Pero bakit niya gagawin iyon? Agad kong kinapa ang sarili ko at pinakiramdaman ang katawan ko. Hmm. . Wala namang masakit so it means wala siyang pananamantalang ginawa sa akin or anything so bakit ako nakahubad?!

Lumalakad na ako papunta sa pinto ng makarinig ako bigla ng malalakas na sigawan mula sa labas.

Anong nangyayari?

Binilisan ko ang lakad ko para sana buksan ang pinto at tignan ang nangyayari sa labas pero laking gulat ko ng malamang nakasara ito.

Teka, paanong?!

Pinilit kong buksan ang nakasaradong kwarto pero dahil nakakandado ito, walang nagawa ang pwersa ko para mabuksan ito. Kailangan ko ng susi! Pero saan ako hahanap? Mukhang sa labas isinara itong pinto.

Anak ng tokwang buhay naman ito oh!

Sabi ko kanina sa sarili ko uuwi na ako, oh eh nasaan ako ngayon? Eh di nandito pa rin sa bahay na ito at ito nga at nakahubad at hindi alam ang dahilan at nakakulong sa kwartong ito.

Napatalon ako sa gulat ng may marinig akong malakas na pagsabog. Tokwa! Ano iyon?! Ano ng nangyayari? Binobomba na ba itonh bahay?! Aba, teka lang naman! Nandito pa ako sa luob! Baka nakalimutan nilang may tao pa dito!

“May tao ba d’yan sa labas?! Pabuksan po ng pinto! Na lock ako dito sa luob! Tulong!” sigaw ko habang kinakalampag ang pintuan ng kwarto.

Ang tagal ko ding nagsisisigaw at nagkakakalampag hanggang sa may narinig akong boses sa tapat ng pinto.

Sa wakas! Makakalabas na rin ako!

Bahagya akong napa atras ng makita kong pumihit ang seradura.

“Arista!” masayang bungad sa akin ni Enix at agad akong niyakap. Muntikan pa akong mapahiga sa sahig sa lakas ng impact ng pagyakap niya sa akin. Parang bata ba naman na tumakbo payakap eh.

Buti nalang at narinig niya ako kundi hindi ko na alam ang maaaring mangyari sa akin.

Pero, teka. Bakit nandito si Enix?

“Enix, ano nga–?!” hindi ko na natuloy ang itatanong ko ng mapansin ko ang pagkagulat at pagtataka sa kanyang mukha.

Oh shit! Natanggal yung balot na kumot sa katawan ko.

“A-ah, Enix, let me explain. .” natataranta kong sabi.

Pero bago pa ako makapag explain nakita kong tinanggal ni Enix ang suot niyang blazer at isinuot sa akin na nakatingin sa ibang parte ng kwarto. Halata sa mukha nito ang pamumula.

“Mamaya ka na magpaliwanag. Sa ngayon, kailangan nating makaalis dito habang abala pa yung dalawa.”

“Abala? Sinong dalawa? At bakit pala nandito ka?” sunud-sunod kong tanong habang tunatakbo kaming magka hawak kamay kasama ang iilang tauhan niya.

Para kaming nasa action-romance genre na movie. Ang pinagkaiba lang, hindi ako babae.

“Nigel kidnapped you, didn’t he? So I made my way here to save you. I was trying to have a calm negotiation with him but then, hot-headed Quilo came and ruined it all! Good thing is that, while the two of them are busy fighting each other, I made my way out to find where Nigel had put you in. But I didn’t expect you to be naked when I found you.” may halong inis ang pagkasabi nito sa huli dahil naramdaman kong dumiin ang pisil niya sa kamay ko.

Uh-oh. Mukhang hindi maganda ang naiisip nito dahil sa nakita niya kanina.

“M-mali ang naiisip mo, Nigel! Mukha namang wala siyang ginawang masama sa akin. Iyon nga lang mukhang pinatulog niya ako kanina ng magpaalam akong uuwi na sana sa amin.”

“Are you crazy?! Uuwi ka pa sa inyo matapos ng ginawa sa iyo ng gagong Quilo na iyon sa event kanina?!”

I don’t know why I’m hurt sa sinabi ni Enix when he is just stating the truth to my face pero, well, kuya ko pa rin naman kasi ang sinasabihan niya ng hindi maganda.

“Enix, please. .” ang tanging nasabi ko nalang.

“He don’t deserve you. Now is the time para ilayo kita sa kanya. I’d been waiting for this too damn long already.”

Just as he finish his sentence, nasalubong namin ang mga tauhan ni kuya habang nasa likuran naman namin humahabol ang kay Nigel.

Anak ng tokwa!

Naglalaro ba kami ng tag or it?!

Sino bang hinahabol nitong mga ito? Kami? Si Enix? O ako?!

Bigla akong napatago sa likuran ni Enix habang nakapalibot ang iilan niyang tauhan sa amin at nakikipag barilan sa mga humahabol at balak na humarang sa amin.

Oh shoot. ’Ni sa panaginip hindi ko inexpect na malalagay ako sa ganitong sitwasyon.

Kung sabagay, expected na dapat ito dahil parte ako ng pamilya na kabilang sa black organization pero, shit! Never ko pang na experience ito. Just tonight!

“ARISTA!” malakas at magkasabay na sigaw nina kuya at Nigel mula sa magkaibanh direksyon.

Aalis sana ako mula sa pagkakatago sa likuran ni Enix pero pinigilan ako nito.

“D’yan ka lang sa likod ko.” saad nito at para bang inayos ang hawak niyang baril.

“Let us go. You don’t need him and he has nothing to do with any of you two.” saad ni Nigel habang ang bawat tauhan ng isa’t-isa ay naka freeze sa kanilang mga pwesto at nagpapakiramdaman kung kailan dapat magsimula ulit sa pagpapatayan.

Sobrang nahihiya ako sa nangyayari ngayon. Imagine, hindi babae ang pinagaagawan kundi isang hamak na bakla. Este, lalaki at birth.

Sa mga oras na ito, bigla kong naisip na si kuya ay parang si satanas na naghihintay sa akin sa impyerno para pahirapan ako ng walang hanggan. Samantalang si Enix ay ang diyos na walang hinangad kundi ang ikabubuti ko na siyang hinihintay ako sa langit. And there’s Nigel na hindi pa talaga malinaw sa akin ang motibo kaya sabihin nalang natin ang purgatoryo.

“Are you sure, Enix? That he has nothing to do with me when we had sex earlier before you two ruined it all?” nakangising sabi ni Nigel.

Agad akong pinamulahan ng mukha sa sinabi niya.

Impossible ang sinasabi niya! Wala akong maalala, este wala akong maramdaman na masakit sa katawan ko. Specifically ang pwetan ko. Alam ko ang pakiramdam nu’n dahil maka ilang beses kong naexperience ang bagay na iyon kay kuya.

Hindi ba nahihiya itong si Nigel sa sinasabi niya gayong ang dami naming lalaki na nandidito ngayon?!

“Hoy! Anong pinagsasasabi mo?! Nahihibang ka na ba? And FYI, may pinalagay ka siguro duon sa inumin ko kanina kaya ako nawalan ng malay?!” nanggagalaiti kong sabi. Syempre dapat kong idefend ang sarili ko sa kasinungalingan niyang sinabi.

But just as I thought I was able to defend myself, bigla kong naalala na mukhanh hindi nga pala ito nakaka intindi ng ibang lengguahe bukod sa mandarin at english at mukhang maging ang mga tauhan niya. Lintek!

“Is that fucking true, Arista?!” nanggagalaiti sa galit na sigaw ni kuya.

Gusto ko na ulit magtago sa likuran ni Enix ng makita ko ang nanlilisik at nandidiri na reaksyon na mukha ni kuya sa kanyanh mukha pero gaya nga ng nasabi ko kanina, I need to defend myself from a false accusation.

“N-no, k-kuya! As I said, I’m thinking that he had drugged me to sleep. If he had done anything to me, malalaman at mararamdaman ko iyon. He’s obviously lying!”

“Lying, you say? Then how could you explain this?” sabat ni Nigel at nag flash ng larawan ko na obviously nakahubad at nakatabon ng kumot ang ibabang parte ng katawan ko.

What the. .?!

“. . And I bet you also saw him naked when you went to my room earlier, am I right, Enix? That explains why he’s wearing that cloth of yours.” dagdag nito na nakangisi pa, “Or did you also had sex with him? No wonder if you do. He has quite the body to die for even for a boy like him.”

“Shut up!” inis na saad ni Enix at pinutok ang baril niya sa galit sa direksyon ni Nigel.

“E-enix!” nataranta ako sa ginawa niya dahil paano kung mapatay niya si Nigel at may dumating na mga pulis?

“You filthy piece of a whore!” galit na saad ni kuya na balak sana akong sugurin ngunit hinarang ni Enix.

“Out of my way!” sinapak niya ng malakas si Enix pero hindi ito nagpatinag sa kanya at ginantihan din siya ng suntok.

“You go have fun, kids. Me an–!!!” natutuwang sabi nito habang pinanunuod na nagpapatayan sa sapakan sina kuya at Enix na balak na sana akong hilain palayo sa kanila ng biglang hablutin siya ni kuya at sapakin din.

Hindi ko alam kung bakit pero nanatili lang sa mga pwesto nila ang mga tauhan nila at pinapanuod na magpatayan ang mga boss nila sa harapan nila.

“Hindi ninyo ba sila pipigilan? Do something to stop them from killing each other!” sigaw ko dahil kinakabahan na ako sa mga nakikita kong hitsura ng mga mukha nila at dugong umaagos sa mga sugat na natamo nila sa ginagawa nila.

“How dare you lay a fucking finger towards him?!” nanggigigil na sigaw ni kuya at muling sinapak si Nigel.

“And you! Who the hell are you to tell that Arista has nothing to do with me? Let me remind you of your place to me and him!” sa pagkakataong ito si Enix naman ang sinapak niya na kababangon lang mula ng mahimasmasan ng kaunti sa pagsapak niya.

“Is it not, Quilo? Stop pretending you care for, Arista! You don’t! We all know that he isn–!!!” bago pa masabi ni Enix ang gusto niyang sabihin ay isang malakas na suntok mula sa kamao ni kuya ang nagpatulog sa kanya.

“E-Enix?!” sigaw ko at tatakbo na sana palapit sa kanya ng isang malakas na suntok ang nagpaluhod sa akin.

Napatagilid ako sa sakit habang hinahabol ang hininga ko ng walang pakundangan akong pasanin ni kuya sa balikat niya na para bang walang nangyaring sapakan kani-kanina lang.

“K-k-kuya, ibaba m-mo ako! Si E-enix!” hindi ko na natuloy ang balak kong sabihin ng humigpit ang hawak ni kuya sa akin na para akong malalagutan ng hininga.

Wala akong nagawa kundi pagmasdan ang walang malay na sina Enix at Nigel na puro sugat ang buong katawan at ngayon ay inaalalayan na ng mga tauhan nila.

Halos babagsak na ang talukap ko sa pagod ng bigla akong ihagis ni kuya sa luob ng sasakyan. Legit na pati kaluluwa mula sa past life ko nagising sa paghagis na iyon. Para ba namang manika kang itinapon ng may-ari sa iyo eh. Shuta!

Aayos palang ako ng upo sa luob ng kotse ng biglang baltakin ni kuya pahubad sa akin ang damit ni Enix at itapon ito sa labas ng umaandar ng kotse.

Hindi ko tuloy napigilan na yakapin ang hubad kong katawan habang nanlilisik ang mga matang iniinspekyon akong tignan mula ulo hanggang paa.

Napangiwi ako ng bigla akong sabunutan ni kuya at hilain paluhod sa harap niya.

“What the fuck were you thinking, huh? “ gigil nitong tanong sa akin habang madiin na pisil ang panga ko.

“K-kuya, n-nagkakamali ka. W-walang nangyari sa amin ni Nigel o kahit ni Enix! M-mabait na tao si Enix. G-g-gusto niya la–!”

Isang malakas na sampal sa pisngi ko ang nagpatigil sa akin sa pagsasalita at duon na bumuhos ang luha mula sa mga mata ko.

“Hindi mo na binigyan ng kahihiyan ang sarili mo! Ganito ba?! Ganito ba ang igaganti mo sa akin matapos ang lahat ng ginawa ko para sa iyo?”

“H-hindi nam–!”

Isang sampal ulit ang nagpatigil sa akin.

“Ang tagal kong inilayo ka sa kanila. Sa ganitong sitwasyon, sa ganitong klaseng buhay pero ano?! Ikaw pa mismo ang magiging dahilan kung bakit mauubos ang mga tao ko! At iyon ay dahil para lang bawiin ka sa gagong iyon! Tapos anong makikita ko? Kasama mo din yung isa pang tao na sa hinagap hindi ko inakalang sasamahan mo! Ganuon ka ba kakati, Arista? Hindi pa ba sapat yung akin?!”

Hindi ko alam sinong demonyo ni satanas ang sumanib sa akin pero sa huling sinabi ni kuya ay biglang may kung anong hindi dapat na mga salitang lumabas sa bibig ko na ni sa panaginip ay hindi ako magkaka lakas ng luob na sabihin.

“Sapat? Anong sapat ang sinasabi mo kuya? Makati? Anong makati? Hindi ko alam kung anong dahilan iyang sinasabi mo sa akin ngayon pero hindi ko ginusto na ubusin ang tauhan mo para lang iligtas mo ako. Sana nga hindi mo nalang ako niligtas! Sana hinayaan mo nalang ako tutal wala naman akong silbi para sa iyo, hindi ba? Kasi hindi naman tayo purong magka dugo. Ako? Makati? Siguro nga iyon ang nakikita mo dahil kung sinu-sino ang sinasamahan ko dahil hindi mo alam gaano kalungkot mag-isa sa bahay na minsanan lang kung may umuwing kapamilya pero hindi ako ganuon kababang tao para magpasarap kung kani-kanino! At yung sinasabi mong hindi pa ba sapat yung iyo? Akala mo ba ginugusto ko iyon? Na nasasarapan ako duon? Oo, maaaring nasasarapan ang katawan ko pero ang puso at isip ko hindi! Galit at pandidiri ang nararamdaman ko dahil hindi ko inaasahan na ang taong dapat magprotekta sa akin ang siyang gagawa ng ganuong bagay sa akin! Ngayon, sabihin mo sa akin kuya, tunay bang malasakit o pagaalala ang dahilan kaya ka pumunta sa territoryo ni Nigel o dahil may reputasyon kang inaalagaan?!”

“Anata wa rikai shite imasenshi, anata wa kesshite rikai shimasen.” nag ngingitngit na saad nito habang ang kamao ay mahigpit na nakuyom at ang mga mata ay nangungusap.

[ Trans.: You don’t understand, and you will never understand.]

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLI )

Namalayan ko nalang na huminto kami ni kuya sa isang building kung saan maraming tauhan pa niya ang naghihintay sa aming pagdating.

Hindi ko alam kung lalabas ako o mananatili sa luob ng sasakyan pero nasagot ang tanong ko ng hubarin ni kuya sa harap ko ang suot niyang damit at ibato sa akin. Leaving his upper body naked.

Lumakad ako kasunod ni kuya kahit hindi ko alam saan kami papunta. Sa totoo lang, after kong sabihin sa kanya ang mga sinabi ko kanina, parang may kung ano sa luob ko ang nakahinga ng maluwag. Pero sa kabilang banda, nakokonsensya ako. Para kasing may something sa naging reaksyon ni kuya sa mga nasabi ko sa kanya.

And then again, hindi ko naintindihan ang sinabi niya in nihonggo dahil basic nga lang ang alam ko. Pero that I wonder, ano kaya yung sinabi niya?

Nagtaka ako ng umakyat ang elevator namin sa pinaka tuktok ng building. Teka, anong gagawin namin duon?

Don’t tell me duon balak ni kuya tapusin ang buhay ko? Oh shit. Iyan pa naman ang pinaka ayaw ko - heights!

Pero laking gulat ko na ang sumalubong sa amin este sa akin ay isang helicopter na mukhang nagaabang sa pagdating namin.

Dire-diretso lang si kuya sa paglakad patungo sa helicopter at hindi ko alam kung dapat ba akong sumunod sa kanya ng bigla niya akong hinila paharap para maunang sumakay.

“K-Kuya?!” naguguluhan akong tumingin sa kanya pero wala akong nakuhang sagot ni kaunting tingin mula sa kanya hanggang sa tuluyan ng umandar ang helicopter.

Diretso lang ang tingin niya sa labas samantalang ako hindi ko maiwasan na hindi tignan ang mga natamo niyang sugat sa katawan. Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang tanungin kung gusto niyang gamutin ko siya o hayaan nalang siya at hintayin na makarating kami sa pupuntahan namin bago siya tanungin. Whew. Takteng buhay naman ito oh. Ikaw ng magkaruon ng ganitong kagulo na kuya, ewan ko nalang talaga kung hindi ka mastress.

Tumingin nalang din ako sa labas at pinagmasdan ang mga nagkikislapang mga ilaw mula sa mga nagtataasang building pati na rin ang mga kulay pulang ilaw na nagmumula sa mga sasakyan. Ang mga bagay na malalaki sa akin kapag ako ay nasa ibaba ay para nalamang maliliit na fairy lights ngayong nasa itaas ako.

Bahagya kong pinagdikit ang mga paa ko dahil nakakaramdam ako ng lamig sa aking mga binti ngunit hindi sa akin pang itaas na katawan na siyang sakop ng damit ni kuya. Kung sabagay mukhang may heat tech itong tela ng damit niya.

Saan kami patungo? Hindi ko alam. Ang alam ko lang ay magkahalo ang nararamdaman kong kaba at pagaalala.

Halos isang oras din kaming walang imikan ni kuya hanggang sa namalayan ko na nag landing na ang sinasakyan naming helicopter.

Naunang bumaba si kuya na siyang sinundan ko and guess what? Isang batalyon ng mga men in black ang sumalubong sa amin at yumuko kay kuya para magbigay galang sa kanyang pagdating.

Para akong nanliit sa mga taong nakapaligid kay kuya. Ang lalaki ng mga katawan nila pero di mahamak na mas malaki ang kay kuya.

Muli kaming sumakay sa elevator sa binabaan naming building at pumunta sa parking area kung saan isang kulay itim na limousine ang naghihintay sa amin.

Sumakay kaming dalawa pero sa magkaibang pwesto. Hindi naman niya ito pinuna kaya kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwag.

Sa daan patungo sa kung saan ay may napansin ako. Ang lengguaheng nakasulat sa mga signage at billboard ay iba. Ang kalsada din ay iba. Malinis ang mga sidewalk at hindi traffic. Ang mga tao ay nakasuot ng pang winter na mga damit. Teka, anong. .?!

Agad akong napatingin kay kuya na siyang abala sa pag inom ng kanyang alak at para bang hindi nilalamig kahit na kanina pa siya topless.

Gusto kong magtanong pero hindi ko magawa dahil natatakot ako marinig na tama ang hinala ko kung nasaan kami - na nasa Japan kami.

Huminto kami sa isa ulit na building at this time, mukhang hospital itong hinintuan namin. Anong gagawin namin dito? Ay! Oo nga pala. May mga tama sa kanyang katawan si kuya kaya malamang ipapagamot niya ang mga iyon dito.

Pero laking gulat ko dahil ng makapasok kami at dumiretso sa isang silid na nanduon at kausapin niya ang doktor na kanina ay abala sa kanyang sinusulat at kanyang kinausap ay inaya ako nitong samahan siya papunta sa isang bakanteng kama.

Teka! Teka lang! Anong nangyayari? Bakit sinesenyasan niya ako na humiga? Hindi ba dapat si kuya ang pahigain niya dito at hindi ako.

Nang mapansin nitong wala akong balak humiga ay tumingin ito kay kuya na nasa likuran ko at naghihintay na sundin ko ang sinesenyas ng doktor.

“Arista, lay down. I need you to be check before we go home.” madiin niyang utos kaya sa taranta ko dahil ayaw kong gumawa siya ng eksena dito ay agad kong sinunod ang sinabi niya.

Hindi ko alam kung bakit ako pinapahiga dito at icheck ang tinutukoy niya hanggang sa maintindihan ko kung bakit.

“A-ah, shit!” napahiyaw ako ng walang pasabing ibuka ng doktor ang magkadikit kong hita at may ipasok ba kung anong aparato sa butas ng pwet ko. Napakagat ako sa hintuturo ko na hinarang ko para pigilan ang sarili ko na mas umaray sa sakit dahil mukhang sinasadya ng sira ulong doktor na ito na ipasok sa kaluob-luoban ko ang kanyanh aparato. Naiiyak ako sa sakit. Shit talaga!

“Stay still.” dinig kong sabi ni kuya.

Napansin kong ngumisi ang doktor sa akin na siyang bumagay naman kahit papaano sa maangas niyang mukha pero agad din itong naglaho ng mapatingin sa gawi ni kuya.

Nakahinga ako ng maluwag ng hugutin nito ang nasa luob ko at pagkatapos ay lumakad ito papunta kay kuya at nag usap sila. Teka, para saan ba yung ginawa niya sa akin? Ano yung chine check nila?

Isang kamay ang biglang humila sa akin palabas ng silid at hindi ko na nagawang lingunin pa ang naiwang doktor. Iika-ika akong humahabol sa paglakad ni kuya dahil hello?! Ang sakit kaya ng biglaang ginawa sa akin!

Muli kaming sumakay sa nagaabang sa amin na limousine at tumungo kung saan.

Halos mapanganga ako ng huminto kami sa isang gate na katulad sa mga nakikita kong pagmamay ari ng sobrang mayayaman na karakter sa mga napapanuod naming anime ni Pearl. Holy shit!

Sino namang pupuntahan at ano naman ang gagawin namin dito?

Pagpasok namin kasama ang iilang mga tauhan ni kuya na hindi ko alam ay sumunod pala sa amin ay sinalubong kami ng mas marami at nakahilerang mga men in black na meron ding mga babaeng nakasuot ng maid uniform papunta sa isang malaking bahay na nasa gitna nitong pinasukan namin.

Damn! Hindi ko inakalang may ganitong klaseng bahay pala talaga na nageexist!

Pagdating namin sa pintuan ng bahay ay may sumalubong sa amin na kung hindi ako nagkakamali ay isang butler at headmaid at yumuko kay kuya.

Walang sinabing kung ano si kuya pero napansin kong gumawi ang tingin sa akin ng dalawa at nagsalita ang headmaid sa kanya ngunit isang maikling tugon lang ang sinagot nito at lumakad na papasok ng bahay na siyang sinundan ko.

Pagka akyat namin sa grandeng staircase ay binalak ko pa itong sundan ngunit pinigilan ako ng headmaid at ginayak sa kaibang direksyon mula kay kuya.

Dinala ako nito sa isang kwarto na doble ang laki ng sa akin sa bahay namin. May mga sinabi ang headmaid ngunit hindi ko ito naintindihan maliban sa huli niyang nabanggit ng yumuko ito sa akin bago lumabas at iwan ako mag isa.

“Yukkuri yasunde kudasai.”

So. . Don’t tell me pamamahay ito ni kuya? Oh my god! Ang yaman niya talaga!

Naupo ako sa gilid ng kama at ininspeksyon ang buong kwarto. Hindi ko alam kung nadala ba ako sa tamang kwarto pero mukhang kwarto ng babae itong pinagdalhan sa akin. Ang cu-cute ng mga gamit na nandidito at pink ang theme.

Nang makaramdam na ako ng antok ay saka ko lang naisipan na maligo at maghanap sa cabinet ng maipapampalit ko sa pinasuot sa akin ni kuya.

Hindi ko alam kung pambabae ba itong mga nakalagay dito na damit sa cabinet o unisex pero lahat ay pastel colors na may mga cute na designs. Oh my gosh! Ang cu-cute! If I could only take photos of these at ipost sa social media accounts ko but sadly, mukhang naiwan ko yata ang cellphone ko kina Nigel at hindi ko na ito muling mareretrieve pa. Malas naman!

Matapos akong mag decide kung anong pajamas ang gusto kong suotin ay dumiretso ligo na ako para makapagpahinga pagkatapos.

Nakahiga na ako sa malambot na kama pero para yatang biglang nawala ang antok ko sa ginawa kong pagligo kaya naman para maantok ako ay gusto kong magpaka busog.

Oo nga! Mukhang ilang oras na din ang nakalipas mula ng huli akong kumain.

Naipihit ko na ang doorknob na luckily ay hindi naka lock ng bigla akong makaramdam ng hiya. Shit. Ngayon lang pala ako nakapunta sa lugar na ito at ayaw ko naman gumawa ng alarma sa mga nandito kung nagkataong lumabas ako ng kwartong ito.

Psh. Muli akong naupo sa kama at pinagmasdan ang mga gamit na nanduon. Isa-isa ko itong nilapitan para pagmasdan ng malapitan. Laking pasalamat ko na naisipan ko iyon gawin dahil kung hindi, hindi ko iisipin na ang akala kong display na yellow duck na nasa kabilang dulo ng kwarto malapit sa isang house plant at isa palang mini fridge na puno ng pagkain.

Upon inspection, mukhang bago lang ang mga pagkain na nakalagay dito.

Agad kong kinuha ang makukulay na macaroons at isang slice ng strawberry shortcake na may nakasamang plastic utensil. Ito nalang muna ang lalantakan ko para mapawi ang gutom ko.

Ugh. Unang kagat palang sa mga nakuha kong pagkain ay parang gusto ko ng maiyak. Bukod kasi sa aesthetic features nito ay siyang napaka sarap! Sayang at wala dito si Pearl. Sigurado akong kung kasama ko iyon matutuwa iyon sa mga ito.

Sa sarap ng mga kinain ko ay para akong mas nagutom lalo kaya muli akong bumalik sa fridge at kumuha pa ng ilang makakain hanggang sa halos maubos ang laman nito sa katakawan ko. Ehehe. Anong magagawa ko? Ang sasarap eh. At saka, walang ganito sa kwarto ko sa bahay kaya nageenjoy akong magsara-bukas at kumuha ng pagkain sa maliit ng fridge na nandito.

At tama nga ang hinala ko na maaantok ako pagkatapos kong kumain ng marami kaya ng maramdaman ko ito ay walang pakundangan na akong humiga sa kama ko at pinikit ang aking mga mata.

Hindi ko alam kung anong mangyayari bukas o anong balak ni kuya at dinala niya ako dito pero sana naman maganda ang dahilan niya.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLII )

Masarap ang naging tulog ko kaya pagkagising ko ay pakiramdam ko gusto ko agad kumain ng masarap na agahan. Pero wala nga pala ako sa bahay namin para mangielam ako ng mga gamit sa kusina.

Tatayo palang ako para sana lumabas ng mapansin ko ang isang tray ng pagkain na nasa sidetable.

Kailan ito dinala dito?

Mukhang masarap ang mga nakalagay kaya hindi na ako nag inarte at sinimulang lantakan ang nakahain.

Matapos akong kumain ay nag asikaso muna ako maligo bago lumabas para hanapin ang kusina at ilagay itong pinagkainan ko.

Habang naglalakad ako sa hallway at hinahanap kung nasaan ang kusina ay napansin ko agad ang nakabibinging katahimikan na gaya ng sa bahay. Sa pagkakatanda ko, ang daming mga tao na nandito kagabi pero bakit parang ni isang ingay ay wala akong madinig. Hindi kaya nabingi na ako ng hindi ko alam?

Sa haba ng nilakad ko ay sa wakas natagpuan ko rin ang kusina. Nasaan ang mga tao dito? Kanina pa ako walang makita. Di bale na nga. Marunong naman ako mag hugas ng pinagkainan ko. Hindi naman ito big deal sa akin.

Abala na ako sa paghuhugas ng pinagkainan ko ng biglang may mabibilis na yabag akong narinig mula sa aking likuran at paglingon ko ay hindi magkanda ugaga sa paguunahan ang mga babaeng nakita ko kagabi na naka maid uniform papunta sa direksyon ko. Teka, anong nangyayari?

Nagulat ako ng bigla nilang inagaw ang hinuhugasan ko at ang sponge sa kamay ko. Agad din nilang pinunasan ang basa kong kamay habang panay ang paghingi ng sorry kasabay ng pag yuko. Bakit parang takot na takot sila? Hindi naman ako magagalit sa kanila na ako naghugas ng pinagkainan ko.

Namalayan ko nalang na hinila ako ng ilan sa kanila palabas ng kusina at ginayak sa ibang kwarto.

Tokwa. Kasalanan ba dito maghugas ang bisita? Normal lang naman ito duon sa amin.

Dinala nila ako sa library ng bahay kung saan may nakapwesto ding piano sa luob nito.

Naupo nalang ako sa desk na naruruon matapos nila akong iwan.

Ano ng gagawin ko ngayon?

Tumayo ako at tumingin ng mga librong naruruon hanggang sa may hindi sinasadyang makapa ako sa isa sa mga shelf sa likuran ng mga libro.

Ano ito? Don’t tell me, galawang library si kuya na kapag may gustong libro at ayaw ipahiram sa iba ay tinatago sa likuran?

Kinuha ko ang librong nakatago at laking gulat ko ng marealized na ito yung paborito kong libro nuon na akala ko ay nawala ko.

Iniregalo kasi sa akin ito ng naging bisita nina papa at Tita Keiko at nagustuhan ko ang kwento nito kaya kahit paulit-ulit ko mang basahin ay gusto ko pa rin. Ang title ng librong ito ay Alice In Wonderland.

Lagi ko pa nga naiisip nuon na kung gagawin mang live action ang kwentong iyon ay babagay si kuya bilang Mad Hatter. At ako? Syempre si Alice, duh?!

Pero bakit nga pala nandito ang librong ito? Sinuri ko pa maigi ang libro para lang makasiguro na akin nga ito hanggang sa makita ko ang palatandaan ko sa likurang bahagi nito. May drawing ko ito. Syempre drawing bata at sinulat ang pangalan namin ni kuya ayon sa hitsura ng drawing ko na ginaganampanan namin sa libro. Hahaha. Hitsura! Para pala talaga akong batang babae sa ginawa kong ito dahil nilagyan ko pa ng heart sa gitna.

Narinig kong pumihit ang seradura ng pinto kaya sa taranta ko ay nagmamadaling binalik ko ang libro ko sa taguan nito. Teka, bakit ko tinago pabalik eh akin iyon?

Napalunok ako at kinakabahan sa pwesto ko ng iluwa ng pinto si kuya na mukhang bagong ligo pero obvious namang hindi.

Agad akong siningkitan ng mga mata niya kung saan niya ako nakitang nakatayo.

“What are you doing there?”

“A-ah, k-kasi. .” hindi ko na nagawang mag rason pa kay kuya ng mapansin kong any moment sasakmalin niya ako.

“Get out!” pagkasabi niya nuon ay dali-dali akong lumabas ng silid.

Whew. Kahit na nakalabas na ako ay kumakabog pa rin ang dibdib ko sa takot. Psh! Aga-aga ang sungit. Kung sabagay, hindi pa ba ako nasanay?

Dahil hindi ko alam saan ako maaaring magpunta at dahil bigla nalang out of nowhere ay naging visible ang mga tauhan niya sa labas nitong bahay ay bumalik nalang ako sa kwartong tinulugan ko kagabi.

Ang boring tuloy. Ano ba kasing gagawin namin este ko dito? Eh mukhang dito umuuwi si kuya tuwing umaalis siya sa bahay namin.

Pumwesto nalang ako sa study table at naghanap ng papel kung saan pwede ako mag drawing or scribble para may magawa.

Hindi ko alam gaano na ako katagal sa ginagawa ng marinig kong bumukas ang pinto at maamoy ang isang pamilyar na pabango.

Agad akong lumingon.

“K-kuya?”

“Fix yourself. I’ll wait for you downstairs.” saad nito na para bang hindi siya bad mood kanina.

Hala. Anong nangyari duon?

Pero dahil wala akong balak sirain ang maayos niyang mood ay agad kong sinunod ang sinabi niya at nagasikaso.

Saan naman kaya kami pupunta ngayon? Don’t tell me babalik kami duon sa ospital na pinuntahan namin kagabi? Oh gosh! Ayaw ko na!

Pagkatapos kong mag asikaso ay agad akong bumaba at inabutan ko si kuya na nakasuot ng casual all black outfit at busy sa binabasa niyang dyaryo.

Tinawag ng butler ang kanyang pansin at saglit na tumingin sa akin si kuya bago tumalikod at naunang maglakad sa akin na siyang sinundan ko.

Laking palaisipan pa rin sa akin kung bakit ako dinala ni kuya sa lugar na ito na sa hinagap ay hindi ko naisip na gagawin niya. Anong plano niya sa akin?

“A-ah, k-kuya, saan po tayo pupunta?” tanong ko ng hindi na ako makatiis.

“My people.” maikling tugon nito.

People? Ang ibig niya bang sabihin ay mga tauhan niya? Pero bakit namin sila pupuntahan?

Hindi na kami muling nag imikan ni kuya hanggang sa makarating kami sa unang destinasyon namin.

Pumasok kami sa isang lugar na hindi mo aakalaing bar dahil nasa mala eskinita ang lokasyon nito.

Walang tao ang nasa luob maliban sa may ari ng bar. Kung sabagay, sino ba naman ang pupunta ng bar ng ganitong oras sa umaga?

Agad itong nagbigay galang kay kuya at sila ay nag usap habang ako naman ay tahimik na nakaupo at pinagmamasdan ang buong lugar.

Napatingin ako sa kanila ng mapansin kong nakatingin sila sa akin.

Bakit kaya? May dumi ba ako sa mukha? May nagawa ba akong hindi tama?

Ilang minuto akong tinignan ng may ari ng bar at pagkatapos ay muling binalik ang atensyon niya kay kuya.

Teka, ano bang pinaguusapan nila? Don’t tell me ibebenta ako ni kuya sa kanya?!

Nakahinga ako ng maluwag ng lumakad kami palabas ng magkasabay ni kuya ng bar. Akala ko ipapaiwan niya ako eh. Luluhod ako para magmakaawa kay kuya na huwag, ’wag lang niya akong ibenta sa ibang tao.

Tumungo kami sa pangalawang tauhan niya at dito medyo nagtaka ako dahil sinukatan ako ng babaeng kausap niya habang siya naman ay nakamasid sa amin.

“After this, you go get some rest.” tanging sabi niya pagkatapos akong sukatan at bumalik sa bar na una naming pinuntahan kanina.

Huh? Bakit? Ano bang gagawin namin dito? Bakit niya ako pinagpapahinga after at bakit hindi pa namin agad ginawa yung dapat na gagawin namin kanina pa para hindi na sana kami bumalik? Weird.

At ilang minuto lang matapos akong maguluhan kung bakit, ay nalaman ko ang kasagutan sa mga tanong ko.

“Aargghhh!!! S-shit!!! K-kuya!!! Patigilan mo na siya!!! Ang sakit!!!” naiiyak kong makaawa habang bumabaon malapit sa ibabang bahagi ng kaliwang parte ng bewang ko ang karayom mula sa pang tattoo ng may ari nitong bar.

Hindi ko naisip na balang araw mangyayari ang ganito sa akin. Na magpapa tattoo ako at ang may desisyon nito ay mismong si kuya. Akala ko siya lang ang magpapa tattoo dahil alam ninyo naman na may tattoo siya ng dragon sa buong likuran niya na siyang dinagdagan niya kanina ng magpa tattoo siya sa kanang parte ng bewang niya malapit sa kanyang pagkalalaki na parang wala lang ang sakit, pero hindi ko akalain na pati ako ay damay.

Ano ba kasing naisip ni kuya at pati ako pinalagyan niya? Ano bang klaseng disenyo ang pinakita nitong may ari kay kuya para pumayag siya na parehas kami magpalagay?

“Shut up! You’re too noisy!” sita niya.

“P-pero, k-kuya!. . Aaaahhhh!!!” halos mamilipit na ako sa hapdi ng karayom na nakabaon sa laman ko. Shit. Hindi pala masarap magpalagay ng tattoo pero bakit may iilan na halos punuin ang katawan nila sa ganito na para bang hindi masakit? O baka dahil manhid na ang katawan nila sa sakit? Ano’t-ano pa man ang maaaring dahilan, saludo ako sa kanila dahil kinaya nila ng hindi ganito kagaya sa akin ang reaksyon.

Iika-ika ako maglakad matapos akong tattooan. Kinakantsyawan pa ako ni kuya dahil maliit lang ang itinattoo sa akin pero ang OA daw ng reaksyon ko. Psh. Palibhasa kasi namanhid na yata sa sakit ang katawan niya dahil dyan sa malaking tattoo niya sa likod niya.

Bago ako tuluyang magpahinga ng makauwi kami ng bahay ay inalala ko ang tattoo ng kay kuya.

Parehas lang naman kami ng design. Magkaibang salita lang ang nakaukit na siyang naka align sa naka smile na crescent moon.

“Mage Moi” ang sa akin, samantalang “Bois-Moi” naman ang kay kuya.

Ano kayang ibig sabihin nun? Matignan nga mamaya kapag nanumbalik na ang energy ko sa ginawang pag tattoo sa akin.

For now, let me rest.

Pupungas-pungas pa ako ng maramdaman kong may marahan na yumuyugyog sa akin para gisingin ako.

At hindi nga ako nagkamali dahil anim na mga babaeng naka maid uniform ang bumungad sa harap ko. Teka, bakit sila nandito? Anong meron?

Sinundan ko lang sila kung paano nila ako gustong pakilusin at laking gulat ko ng makakita ako ng isang tradisyunal na bath tub na gawa sa kahoy. Oh my gosh! Don’t tell me dito ako maliligo?

Aalma pa sana ako pero wala na akong nagawa ng hubarin nila ang suot kong damit at igayak ako sa kahoy na bath tub na may maligamgam na tubig at kuskusin ng marahan ang balat ko gamit ang isang loofah.

Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako nageenjoy sa mga oras na ito dahil ang totoo nyan ay sobra akong nare relax sa ginagawa nila. Bukod sa nalilinis ang balat ko ng hindi ako gumagamit ng sarili kong energy ay namamasahe din ang ulo ko ngayon. Grabe! Heaven!

Ewan ko ba. Kusang nawala ang hiya sa katawan ko dahil sobra akong natutuwa sa treatment ngayon sa akin.

Ano bang meron at ginaganito nila ako? Weird.

Pagkatapos maligo ay ginayak nila ako papunta sa isang silid na may nagaabang na magaayos sa akin.

Pagkaupong-pagkaupo ko ay walang sinayang na oras ang mga ito at agad akonh inayusan. Nakakatawa nga dahil nilagyan pa nila ako ng nail polish in my own liking of color. Syempre, dahil minsanan lang mangyari ang ganitong klaseng treatment lulubusin ko na! Pink milk ang natipuan kong kulay na ilagay sa akin.

Napalunok ako at medyo bumalik ang hiya sa akin ng mapansin ko ang mga tingin na binibigay sa akin ng mga nagaayos sa akin. Kung sabagay, normal lang na ganuon ang maging reaksyon nila dahil ng mapatingin ako sa salamin na nasa harap ko ay hindi maitatangging mukha na talaga akong babae at hindi lalaki.

In fairness kay ateng naglagay ng eyeliner sa akin, pak ang pagkakagawa! Kung nasa salon lang ako mabibigyan ko siya ng malaking tip! Hirap kaya mag eyeliner ’no!

Halos lumuwa ang mata ko ng inilabas ng mga nagaabang sa amin na iba pang maids ang damit na susuotin ko. Kaparehas ito ng kulay ng nail polish ko at mayruong napaka gandang bulaklaking disenyo!

“Kare wa totemo utsukushīdesu!” pigil kilig na saad ng mga nakahilerang maids na nakakita sa akin sa aking final look suot ang damit.

[ Trans.: He is so beautiful.]

Agad na nawala ang adoration sa kanilang mga mukha ng may pumasok. No need to guess who. Paniguradong si kuya iyan. Para siyang si kamatayan na nawawalan ng buhay ang sino mang madaanan. Hahaha.

Pero ng makita ko ang suot niya ay halos ako naman ang biglang nabuhayan pero syempre poker face tayo. Mahirap na.

Lalaking-lalaki at kita mo ang dominance na meron si kuya sa suot niyang black yukata na may disenyo ng dragon at gawa ang tela sa silk gaya ng sa akin. Damn, kuya looks so hot!

Napalunok ako ng lumapit siya sa akin at hinaplos ang mukha ko.

Nagkatitigan kami at hindi ko alam kung bakit pero ngumisi siyang bigla.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLIII )

“Let’s go.” maikli niyang sabi at nauna sa paglalakad na siyang sinundan ko.

Saan kaya kami pupunta? Sa isang party? Anong klaseng party?

Nakapagtataka nga kasi hindi ko man lang nakita sa mukha niya ang galit o pandidiri ng nakita niyang mukha akong babae tignan sa attire ko ngayon. Weird.

Pagkasakay ko ng limousine ni kuya ay nagtaka ako kung bakit hindi siya sumakay. Duon ko lang napansin na may lalaking kasing edad niya ang kanina pa nasa luob ng sasakyan at yumuko sa amin.

Teka, sino ito at anong ginagawa niya dito?

“He’ll instruct you of what you need to do later. Don’t you dare make any mistake or else.” pagbabanta nito bago isara ang pinto at sumakay sa ibang kotse.

Iiwan ako ni kuya kasama ang ibang tao? Seryoso ba siya? Kung sabagay, tauhan naman niya siguro ito kaya kung may gawin man sa akin ito na hindi maganda either utos niya or baka tinakot na niya ito kanina dahil base sa mukha ni kuya mukhang naiilang ito sa akin.

Sana marunong siya mag english dahil paniguradong hindi ko maiintindihan ang mga ibibilin niya sa akin at mayayari ako kay kuya kapag nakagawa ako ng katangahan sa party.

“Good evening, madame. Shall we start?”

Nagbunyi ako sa luob-luob ko ng nalamang marunong itong mag english kahit na may accent pa rin ng kanyang nationality pero okay na rin. Yes! Hindi ako makakagawa ng katangahan sa party. Fingers crossed. Ehehehe.

But did he just call me, madame?

Tahimik ako sa buong biyahe habang siya daldal ng daldal sa dapat kong gawin. Akala ko mahirap pero actually mabilis lang siya. Ang gagawin ko lang, lumakad sa gitna ng mga tauhan ni kuya, kitain si kuya sa gitna pagkatapos ay magbibigay sa amin ng sake na kailangan naming inumin at may babasahin si kuya then may arranged flowers na iaabot sa amin parehas na kailangan naming iikot sa harap namin ng counter clockwise.

“If you don’t mind me asking, may I know what kind of party are we going to attend?”

Halatang nagulat ito sa tanong ko o baka dahil sa boses ko pero malamang dahil sa naitanong ko. May nakakagulat ba duon? Akala ba niya sanay ako maga-attend ng party kasama si kuya?

“P-party?”

“Yes, the party. He said we’ll be attending a party and I thought you know but I guess not.”

“A-ah,” saglit na napakamot sa kanyang ulo ang lalaki at nagdadalawang isip kung sasabihin nito sa akin ang alam niya tungkol sa pupuntahan namin hanggang sa may narealized ito at napangisi.

Luh? Ayos lang ba siya?

“It’s about you becoming part of the organization. It’s like letting everyone know that you are going to be the Boss’s counterpart.”

If being jaw drop isn’t enough to show my shock, then I don’t know what is.

Anong pumasok sa isip ni kuya at naisip niya ito? Dahil ba ito sa mga nangyari bago kami magpunta dito? Kung sabagay, hindi ko pa rin alam anong role nina Enix at Nigel. Ang alam ko lang ayaw ni kuya sa kanila. Does it have something to do in this kind of organization? I don’t know yet, and that’s what I need to find out.

Paghinto ng sasakyan namin ay sinabihan ako ng kasama kong lalaki sa sasakyan na dapat ay mauna ako sa paglalakad at kanila akong susundan.

Kanila? Bakit parang ang dami naman yata?

Pagbaba ko ay nalaman ko agad ang sagot sa tanong ko. Ang daming lalaking naka black yukata ang nagaabang sa amin este sa akin. Yumuko silang lahat sa akin at dahil sa taranta sa pangyayari ay hindi na ako nakayuko pabalik sa kanila at agad na pumwesto sa harapan para kanilang sundan sa paglalakad.

Ibang klase ang party na ito. Bakit sa templo gaganapin?

Pero in fairness naman sa templo na ito mukhang naalagaan ng maayos at ang gaganda ng mga pailaw sa paligid. Para ko siyang maihahalintulad sa mga festival sa anime na may romance genre kung saan magtatagpo yung magka loveteam sa kwento or madalas pa nga, hindi agad sila nagkakahanapan kasi yung bidang babae busy sa pagkain ng candied apple. Teka, speaking of that, may ganuon kaya sa party na ito? Hala! Gusto kong makakain nun! Sana meron.

Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako kinakabahan sa pagbubukas ng pinto ng templo sa amin. I mean, sa akin, kasi ako yung nasa unahan.

Bakit sobrang dami nila? Parang gusto ka nalang tuloy na tumalikod at magtago sa kung saan.

Pero syempre hindi ko nagawa ng makita ko si kuya na nasa harap at nakatalikod na unti-unting lumingon sa akin. Shit.

Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko? Dahil ba ito sa gwapo siya na matagal naman na akong aware?  O baka naman sa damit niya? Eh kung sa aura na meron siya ngayon? Hindi ko alam. Basta ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Pakiramdam ko para akong kinakasal na alam naman nating hindi kasi party ito para ipakilala ako biglang counterpart niya sa organization na ito.

Hindi ako makatingin sa kahit na sinong tumitingin sa akin ngayon dahil ang tingin ko lang ay diretso kay kuya na siyang parang may kakaiba sa aura niya ngayon. Aha! Iyon nga siguro. ’Yung kakaibang aura niya ngayon ang dahilan ng pagbilis ng tibok ng puso ko.

At ng magkatabi na kaming dalawa sa harap ay nagkaruon kami ng ilang minuto para makapagtitigan. Magsisinungaling ako kung sabihin kong hindi ako namula sa bagay na iyon at hindi lalong nagwala ang kung ano sa luob ko. Ang totoo n’yan, para akong kinakapos ng hininga sa nangyayaring ito ngayon. Oh shit, Arista. Magtigil ka. Kuya mo iyang kaharap mo. Siya ’yung nananakit sa iyo kung kailan niya gustuhin at laging nagbibitaw ng masasakit na salita.

Ako ang unang bumali ng titigan namin dahil baka dumating na yung sinabi kanina ng lalaking kasama ko na magpapainom sa amin ng sake. Mahirap na. Ayaw kong magkamali sa harapan ng maraming tao lalo pa’t mga tauhan sila ni kuya.

This time, yumuko na ako sa dalawang babae na nag abot sa amin ni kuya ng iinuming sake. Baka kasi sabihin wala akong respeto. Hahaha.

Sa unang lasap ko palang ng sake ay gusto ko na itong ibuga pero hindi ko ginawa kasi ayaw kong maging bastos sa mga nandito. Kaya inunti-unti ko ang paginom na kalaunan naman ay nagkaruon ng mala matamis na after taste. Sa una lang pala yung pait. Buti nalang.

Hindi ko naiwasang mapatingin kay kuya ng magsimula siyang basahin ang kung anong nakasulat sa papel na syempre in nihonggo niya sinasabi. Shuta. Baka mamaya kasunduan pala iyon na h’wag ako dapat tatanga-tanga kundi hindi, hindi magdadalawang isip ang mga tauhan niya na patayin ako. Dapat siguro humingi ako ng copy ng binabasa niya na naka translate in english. Pagtapos niyang magbasa ay muling bumalik sa harap namin yung dalawang babae kanina at this time, inabot nila sa amin ang tig isang arranged flowers na kailangan naming iikot counter clockwise.

So, ngayon napapaisip ako. Paano nila nasabing party ito? Habang nagiisip ako ng sagot sa tanong ko ay bumalik ako sa wisyo ng maramdaman ko ang paghawak sa akin ni kuya sa kamay ko at marahan akong humarap sa kanya ng mapansing nakaharap siya sa gawi ko. Shit. Anong gagawin niya? Wala akong maalala na may sinabing ganito yung lalaki kanina habang nasa sasakyan kami.

Hindi ako nakaimik ng may sinabi si kuya sa akin at talagang nakatitig pa siya sa mga mata ko.

“Hajimete ata tokikara sukidata. Anata wa hana no yo ni utsukushiku, watashi wa anata to eien ni itaidesu.”

[ Trans.: I’ve loved you from the moment I first laid my eyes on you. You are as beautiful as a flower and I want to be with you forever. ]

Teka, kailangan ko bang sumagot? Anong sasabihin ko? Naloko na.

“Hai.” sagot ko which means yes, na hindi ko alam kung tama ba na sinabi ko iyon. Nabigla ako ng makita kong napangiti at iling si kuya dahil sa sinabi ko. Hala! Mali ba ang sinabi ko? Patay. Yari ako nito mamaya sa kanya pag uwi.

Napansin kong tumabi sa kanya ang lalaking kasama ko kanina sa sasakyan at may inabot sa kanya na maliit at kulay black velvet na box. Teka, para saan naman kaya iyang inabot niya?

Halos lumuwa at mamangha ang mata ko sa isip ko ng makita kong casual lang na binuksan ni kuya ang box at kinuha duon ang isang singsing.

Parang niyebe ang kulay nito sa tag lamig at kahel sa taglagas na pinagsama. Ang cool!

Pero teka, para saan yung singsing?

Namalayan ko nalang na naisuot na sa akin ni kuya ang singsing at hinalikan niya ang likuran ng palad ko. Inabot niya sa akin ang parehong box at may isa pang singsing na nanduduon na kaparehas ng aking. Wow. Matching. Kung sabagay, counterpart nga niya bilang boss ang role ko.

Uhm, isusuot ko ba ito kay kuya?

Kinuha ko nalang ang singsing na natitira at inabot ang kamay niyang nakalahad sa akin at sinuot ang singsing sa dapat na daliri nito.

Hindi ko inexpect na ganito pala ang patakaran sa pagpapakilala ng Boss sa magiging counterpart niya. Kakaiba!

Pagharap namin sa mga tauhan niya ay nakatayo na ang mga ito at nagpalakpakan.

Yes! Nairaos ko naman yata ng maayos itong pinagawa ni kuya sa akin.

Nabigla pa ako ng hawakan ni kuya ang bewang ko at hatakin palapit sa kanya. Nagkatitigan kami pero dahil sa hindi ko alam kung bakit ako naiilang ay ipinunta ko nalang ang tingin ko sa gilid, kung saan nakita ko ang iilang mas matataas yata ang posisyon sa mga tauhan ni kuya na may iniinom na alak na siyang ibinubuhos ng dalawang babae sa amin kanina.

Tapos na ba ang party o may kasunod pa? Sana meron. Nagugutom na ako eh!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLIV )

Mahigit thirty minutes na din yata ang nakalipas mula ng matapos ang seremonyas sa pagpapakilala sa akin ni kuya bilang counterpart niya pero heto ako at, inaalala pa rin ang mga nangyari kanina.

Talaga bang nagkatitigan kami kanina? Hindi ba ako nananaginip ng makita ko siyang ngumiti?

“Arista,” nawala ako sa gitna ng pagiisip ng marinig ko ang pagtawag sa akin ni kuya. Pag tingin ko sa kanya ay nahalata ko agad ang pagka inis niya sa akin. Nang sinunsan ko kung saan siya nakatingin ay dali-dali akong sumubo agad ng pagkain na nasa plato ko. Yikes! Ayaw nga pala niya na pinaghihintay ang pagkain o nagsasayang ng pagkain which nasabi ko naman na yata sa inyo before.

Para hindi na mainis pa sa akin si kuya ay inuna ko nalang muna ang pagkain. Mamaya na ako ulit magiisip. Pero syempre, hindi nangyari dahil habang nakakailang subo na ako ay muli kong naisipang titigan ang singsing sa daliri ko.

Ang ganda talaga! Mukhang dugo’t pawis ang paggawa dito hindi tulad sa usual na singsing na nakikita ko. Para kasing may kahoy sa luob ng singsing na ito.

Ano kayang magiging reaksyon at gagawin sa akin ni kuya if incase mawala ko ito accidentally ’no? Babarilin niya kaya ako agad? Ipapa torture sa bawat isang tauhan niya na naduon kanina? Hmm. . curious lang naman ako pero wala akong balak iwala ito. Saka paano ko ba naman ito mawawala eh nasa daliri ko, ’di ba? Not unless hubarin ko siya. Pero sa ganda nito, huhubarin ko pa ba? No way! Hahaha.

“I’m bored.” hindi ko alam kung si kuya ba ang narinig ko pero bago ko pa malaman ang sagot ay may humawak na sa kamay ko para hilain ako kung saan. Minadali ko tuloy ang ginawa kong paglunok sa kinakain ko.

“Saan tayo pupunta kuya?” tanong ko habang naglalakad kami sa labas papunta sa isang itim na kotseng nakaparada. Ito yata yung sinakyan niya kanina.

“Somewhere fun.” maikli niyang tugon at sumakay na kami sa luob.

Habang nasa biyahe ay hindi ko maiwasang mapatingin kay kuya, sa singsing na nasa daliri ko at sa mukha ko sa sidemirror.

“What?” takang tanong ni kuya habang pinapanatili ang mga mata niya sa kalsada.

“K-kuya, bakit nga pala biglaan ’yung naging desisyon mo na gawin akong counterpart mo sa pagiging boss?”

Saglit na natahimik si kuya at pagkatpos ay tumikhim.

“So no one could touch you except from me.”

“Huh? Bakit? Ibig sabihin ba nun hindi na ako pwede lumapit kina Tita Shine at sa mga classmates ko?”

“Silly. That’s not what I mean.” nakapagtatakang hindi rin nawala sa mood si kuya ng banggitin ko sina Tita Shine. Eh alam ninyo naman hindi ba? Pearl is Tita Shine’s daughter na siyang dahilan minsan ng init ng ulo niya sa akin.

“Eh, di kung ganun, saan naga-apply yung sinabi mo po?”

Isang malalim na buntung-hininga ang kanyang pinakawalan bago mag drift pa kanan. Bigla din tuloy akong napahawak sa pinto ng shotgun seat.

“To Enix. To Nigel. And to whoever dumbass you want to get your self attach with.” this time, may himig na ng pagka inis ang boses niya. Hindi ako sure kung galit ba siya sa kanila o nagseselos siya. Pero mukhang malabo yung huli, ’di ba?

Hindi ko napigilang mapakagat sa labi ko dahil sa naging sagot niya at ako ang sunod na siyang bumuntung-hinga.

“K-kuya. .”

“No.” agaran niyang sagot na para bang narinig niya ang itatanong ko sa kanya kahit na hindi ko pa naman ito sinasabi.

“Pero kuya! Gusto ko lang naman malaman bakit ayaw mo sa kanila? I mean, mabait naman si Enix. Hindi lang ako sure kay Nigel, pero. .!”

“Enough! I don’t want to hear their names tonight unless you want to ruin my mood. Besides, I know them more than you do and that’s exactly why I want you to stay away from them. Especially from Enix.”

Hindi ko na nagawang magsalita pa ng marinig ko ang sinabi ni kuya hanggang sa makarating kami sa pupuntahan namin. Nailang pa ako ng pagbuksan ako ni kuya ng pinto at ilahad ang kamay niya sa akin na siyang inabutan ko ng kamay ko. So, uhm, basically magka holding hands kami ngayon naglalakad sa isang festival. Teka, festival?!

Manghang-mangha ako sa mga pailaw na nanduduon. Ang dami ding tao sa paligid na nakasuot ng kagaya sa amin ni kuya. Lahat sa kanila mukhang excited. Kung sabagay, festival nga di ba?

“Do you want that?” tanong ni kuya ng mapansin nitong napatingin ako sa isa sa mga stalls na nanduduon. Paanong hindi ako mapapatingin eh nanduon yung candied apple na nakikita ko lang sa mga anime. Mas maganda pala siya sa personal. Kumikinang!

“A-ah. .” hindi ko alam kung dapat ba ako um-oo dahil naiilang ako kay kuya ngayon. Parang hindi siya yung nakasanayan kong kuya na nakakasama ko.

Bago pa ako makasagot ay hinila niya na ako sa stall na tinignan ko at bumili ng isa na siyang inabot niya sa akin.

Hindi ko maitago ang saya sa mukha ko ng mahawakan ko ang minamataan ko lang na pagkain kanina. Na sa hinagap hindi ko akalaing matitikman ko pero ngayon, heto ako at may hawak na isa.

“Arista.” napatingin ako kay kuya ng bigla niya akong tawagin at laking gulat ko ng mapansing hawak niya ang kanyang cellphone na nakatapat sa akin, “Cute.” halos pabulong niya ng sabi bago muling hawakan ang kamay ko at magpatuloy sa pagiikot.

Teka, pinicturean niya ba ako?

Ramdam ko ang pag init ng mukha ko sa isiping ginawa iyon ni kuya.

Sinubukan ko nalang kagatin ang hawak kong candied apple and to my surprise, ang tigas niya! What the?! Naka ilang attempt akong kagatin ito pero ang hirap kaya sinubukan ko nalang i-melt muna ito sa pamamgitan ng pagdila ko.  I don’t know if it will work but I will not know if I don’t try, right?

“Stop doing that.” napatingin ako kay kuya ng muli siyang magsalita. Duon ko lang narealized na nakatingin pala siya sa akin. Shocks! Nailang tuloy ako.

Napahinto ako sa paglalakad namin ng bigla siyang yumuko para abutin ang hawak kong candied apple at kumagat dito. Napalunok ako ng magkatitigan kami habang slow-mo kong nakikita siya na kinakagatan ang isang parte nito na naglikha pa ng crack sound. Naputol ang titigan namin ng maisipan kong tumitig sa mga ibang tao na nasa festival din.

Pero mali yata na ginawa ko iyon. Kasi mas lalo akong nahiya. Paano ba naman hindi ko alam kung genuine ba yung mga ngiti ng napatingin sa amin lalo pa’t may iilang babae na naghagikhikan ng mapatingin sila sa amin.

Bumalik ako sa senses ko ng mapansing tapos na si kuya kagatan ang candied apple ko. And to my surprise, ang laki ng kagat niya. My gosh! Nabasag ng ngipin niga yung hard coat na iyon? Geez.

Muli kaming bumalik sa paglalakad and this time, huminto kami ulit sa isang stall para bumili ng pagkain. Habang hinihintay ko maibigay kay kuya yung binili niya ay luminga ako sa paligid. Wala akong makita na kahit na isang tauhan niya. O baka naman sinasadya nila magtago para hindi mahalata na nakasunod sila sa amin?

“Here.” inabot sa akin ni kuya ang isang shaved ice cream na siyang meron din para sa kanya.

Bigla ko tuloy naalala yung iskrambol na kinakain namin dati ni Pearl pag umuuwi kami galing school. May milk powder, chocolate syrup at marshmallows iyon, hindi katulad nito na simpleng yelo lang na mukhang nilagyan ng strawberry syrup.

Inubos ko nalang tuloy ang candied apple ko kahit na hirap pa rin akong kagatin ito at nguyain para lang ma enjoy ko ang shaved ice cream.

Hindi nagtagal huminto kami ulit sa isang stall para naman kumain ng authentic na takoyaki. Grabe. Nakapanglalaway talaga ang hitsura nito kapag niluluto.

So, basically puro foodtrip ang ginagawa namin ngayon ni kuya. Ang saya pala ng festival dito. Ang daming masasarap na pagkain pero siyang dami rin ng mga tao.

Sa pagpapatuloy ng aming paglalakad para mag foodtrip ay mas lalong lumakas ang mga tunog na naririnig ko mula pa kanina. Mukhang napansin din ni kuya na hinahanap ko kung saan nanggagaling ang tunog kaya hinila niya para malaman kung saan ito nagmumula at bumungad sa akin ang malalaking mala templo na binubuhat ng napakaraming lalaki.

May parada ng mga naglalakihang templo at may mga babae din na naka bihis Geisha na kasama sa paglalakad. May mga sumasayaw sa paligid at mas maganda ang mga pailaw dito kumapara sa kanina. Sobrang liwanag!

“Come with me.” hinila ako ni kuya paalis sa mga naguumpukan ng mga tao papunta sa isang templo kung saan ang daming nagdadasal.

“Magwi-wish tayo dito, kuya?” parang batang paslit kong tanong.

Tumango ito at kumuha kamo ng blank wood na pagsusulatan ng mga wish namin. Natatawa ako sa isip ko ng makitang parang bata si kuya na tinatakpan ang sinusulat niya sa kanya at ayaw niyang makita ko eh obvious namang hindi niya isusulat ang wish niya in english. Kaya, ewan ko ba, ginaya ko rin siya at inilagay sa malayo sa kanyang wood ang akin at siyang may nagpatong naman na iba ng kanyang wish kaya ng subukang tignan ni kuya anong wish ko ay hindi niya ito nakita. Nagpigil ako ng tawa ng makita ang inis na reaksyon niya.

Hindi ko alam kung nagkakatotoo ba ang mga wish pero saka na ako maniniwala kapag nangyari na. Sana lang ay makabalik ako ulit dito kasama si kuya.

Hindi ako nakaramdam ng pagod all through out sa paglilibot namin kahit na napakaraming tao at siksikan dahil nag enjoy ako sa mga nakikita ko lalo pa at kasama ko si kuya ngayon na parang walang kahit na anong pasanin na dinadala sa pagiging boss niya ng yakuza. Hindi ko malilimutan ang sandaling ito, ever!

“Hala! Kuya! Tignan mo oh!” saad ko na parang batang first time at manghang-mangha na makakita ng fireworks.

Ang daming ilaw na nagpapaliwanag sa madilim na kalangitan. Malakas! Maingay! Maganda!

Saglit na nawala ang momentum ko ng maramdaman ako ang mainit na yakap ni kuya mula sa likuran ko. Mahigpit ito pero sapat lang para hindi ako maipit. Hindi ko alam paano ko irereciprocate ang ginawa niya kaya hinawakan ko nalang ang dalawang kamay niyang nakayakap sa akin at marahan itong hinaplos. Buti nalang at hindi ako nakaharap sa kanya sa mga oras na ito dahil ramdam kong pulang-pula na ang mukja ko sa ganitong posisyon namin lalo na ng maramdaman kong lumapat ang labi niya sa tuktok ng ulo ko para halikan ito.

“U-ugh!. . K-kuya. .!” pigil ungol kong sambit habang walang awang nililibot ng kanyang pagkalalaki ang luob ko.

Ah, alam ninyo kasi, after ng festival, akala ko duon na matatapos ang lahat sa pagitan namin ni kuya pero nagkamali ako. Dahil pagkauwi namin ng kanyang bahay, heto na nga at hindi na nakapagpigil ang kanyang alaga.

“Sugoi kirei.” saad niya sa pagitan ng kanyang malalalim na hinga.

Sa bawat haplos ng kamay niya, sa pag galugad ng kanyang mga labi sa akin, sa patitig niya, sa paggalaw niya sa luob ko, lahat ito, hindi katulad ng mga nauna. May kakaiba sa mga nangyayari ngayon at hindi ko mapigilan na hindi maoverwhelm dito.

Sana, sana bukas pag gising ko ganito pa rin. Sana hindi lang ito panaginip.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLV )

Isang linggo din kami halos na nasa Japan bago naisipan ni kuya na umuwi pabalik sa amin kaya hindi na nakapagtatakang abangan ako ni Pearl sa school gate.

Okay, binabawi ko na ang isiping ayaw ko pa sanang pumasok dahil mukhang hindi magdadalawang isip itong si Pearl na ipukpok ng paulit-ulit sa akin ang bag niya. Kung sabagay, hindi ako nagparamdam sa kanya after ng event na pinuntahan ko.

Dahan-dahan akong naglakad habang nagpapanggap na hindi ko siya napansin ng bigla nalang ako nitong hilain ng marahas at yugyugin.

“U-uy! Hi, Pearl! Nandyan ka pala?” pagma-maangan ko.

“Anong nandyan ka pala?! Tigilan mo ako sa pagpapanggap mong hindi ako agad nakita ha! Nasaan ka nitong mga nakaraang araw at wala kang paramdam?! Akala ko nakidnap ka na tapos chinop-chop katawan mo at binenta sa black market o kaya naman ginawa ng sex slave ng kung sink!” dire-diretso at inis na bungad nito sa akin. Shit. Napagalala ko yata siya ng sobra.

“Ah, eh, pwedeng baba ko muna sa room yung gamit ko bago kita sagutin?”

Tinignan ako nito at bumuntung-hininga.

“Okay, fine. Magkita tayo sa may hagdan malapit sa library. Yari ka sa akin kapag hindi ka sumipot.” pagbabanta nito.

Syempre, dahil ayaw kong dagdagan pa ang inis ni Pearl sa akin ay sumunod ako sa napag usapan at tignan mo nga naman, nanduon na agad siya at nagaabang sa akin.

“Kwento ka ba bago kita sakalin. Hhnnggg!!! Nanggi-gigil ako sa iyo baklita!” at nag action pa ito na parang sasakalin ako na ikinatawa ko.

“Ito na, ito na. Kalma lang kasi.”

At sinimulan ko ang kwento ko now from the top, make it drop. . Opps. Hahaha.

“Holy goly, mother of all coincidence! So, magkakilala sila Enix, Nigel, at kuya mo? How did that happen?!”

“Uhm, hindi ko rin alam. Maybe, childhood friends sila ng hindi ko alam?” nakangiwi kong sabi.

“Pwede! At baka may matindi silang pinag awayan para ganuon ang maging ending nila ngayon. Pero ang taray mo bakla at ikaw ang dahilan ng pagre reunite nila ah! Sana all!”

Agad kong binatukan si Pearl ng makita ko ang kinikilig niyang reaksyon sa kung ano mang kalokohan ang naiisip niya ngayon.

“Aray naman ha! Ikaw na nga itong pinupuri ko eh! Oh eh teka, kung nasundo ka pala agad ni Quilo mula sa pinagdalhang bahay sa iyo ni Nigel, bakit ngayon ka lang pumasok? Don’t tell me sinermunan ka ng kuya mo at binugbog? Aba sabihin mo sa akin ang totoo, Arista at susugurin ko iyang kuya mo sa inyo!” umakto pang tatayo si Pearl na nagtaas ng kanyang manggas ng uniform ng pigilan ko ito.

“Baliw! Hindi! Hahaha! Ano ka ba!”

“Hoy, Arista! Mukha ba akong nagjojoke sa paningin mo at nakukuha mo pang matawa?”

“Hindi, pero kasi, oo, sinermunan ako ni kuya pero hindi niya ako binugbog. Actually. .”

“Actually? Ano? Sabihin mo na kaya at h’wag kang pabitin!”

Tinignan ko muna si Pearl habang nagiisip kung dapat ko bang sabihin sa kanya na ginawa na ako ni kuya na counterpart niya at matapos ang ilang segundong pagiisip. .

“Okay, ito na. Sasabihin na. Excited masyado eh! Pero promise mo munang hindi mo ako sasakalin?”

Tumingin siya sa akin ng may pagtataka pero kalaunan ay pumayag din sa gusto ko na hindi niya ako sakalin.

“Wala munang side comment habang nagkukwento ako.” paalala ko bago ko sinimulang ikwento sa kanya ang mga nangyari sa akin sa Japan kasama si kuya.

“So ayun. Iyon yung mga nangyari.” sabi ko ng matapos ako sa pagkukwento.

Hinayaan ko munang i-process ng utak niya ang mga kinwento ko dahil malamang nagulat siya na counterpart na ako ni kuya. Na kapag may nangyari kay kuya ay sureball ng ako ang papalit sa kanya. So, ayun. Malamang hindi siya makapaniwala na ako ang next in line sa pagiging Boss. Imagine, isang closet gay ang susunod na hahawak ng Yakuza. Hahaha.

Maya-maya, nagulat ako kay Pearl ng bigla siyang nagsisisigaw ng yes. Hala! Anong nangyayari sa babaeng ito? Sinaniban yata ni Sisa!

“Hoy, gaga! Baka lumabas yung librarian sa ingay mo! Tumahimik ka nga! Anong nangyayari sa iyo?”

Pero imbis na tumigil ay nakuha pa nito sumayaw ala budots. Napatampal ako sa nuo ko. Buti nalang at walang ibang tao dito sa may hagdan maliban sa amin kung hindi nakakahiya sa makakakita sa kanya.

“Hoy, Pearl! Tumigil ka nga d’yan! Para kang tanga!” sita ko sa kanya.

Buti naman tumigil na siya sa ginagawa niya at ngingiti-ngiting lumapit sa akin.

“Oh? Bakit ba ngiting-ngiti ka? Akala ko pa naman magaalala ka sa seguridad ko dahil official counterpart na ako ni kuya tapos heto ka at mukhang nagpaparty pa.” may himig ng pagtatampo kong sabi.

Syempre di ba, dahil counterpart na ako, baka may mga magbago na sa pagitan namin. I mean, baka hindi na ako pwedeng maki halo-bilo gaya nuon sa kanya, ’yung mga ganun ba. Hindi pa rin kasi ako nabibigyan ni kuya ng copy ng binasa niya sa paghalal niya sa akin sa party. Hayst.

“Patingin ako ng singsing! Dali!” excited niyang utos.

“Ha?” nagaalangan kong inabot sa kanya ang kamay ko kung saan nakasuot yung singsing at ayun, pagkakita niya, manghang-mangha siya at nabuang uli 

Tsk, tsk. Malala na talaga siya.

“So, uhm, sa ilang days na wala ako dito, nakita mo bang dumalaw man lang si Nigel dito sa school or sa club?”

“At, speaking of Nigel, hindi eh. Pero ano ka ba?! Syempre hindi iyon pupunta sa mataong lugar kung hindi pa okay yung mga bangas sa kanya ng kuya mo! Pero, bakla, magiingat ka.”

“B-bakit?” bigla akong kinabahan sa huli niyang sinabi.

“Sabi mo nga, pinapalayo ka ni Quilo sa kanila lalo na kay Enix. Hindi naman siguro niya sasabihin iyon sa iyo ng walang dahilan kaya makinig ka nalang. Isa pa, delikado din yung puro positive ang natatanggap baka biglang isang malaking negative ang dumating.”

“Ha?!” puno ng kalituhan kong tugon.

Hanggang sa makauwi ako ng bahay, yung huling usapan namin ni Pearl ang iniisip ko. Anong ibig niyang sabihin? Dapat ba na lumayo na ako ng tuluyan kina Enix at Nigel? I mean, kung kay Nigel okay lang sa akin pero kay Enix? Ayaw ko naman sayangin ang nabuo naming pagkakaibigan kahit na nagsinungaling siya sa akin sa hindi niya alam kung sino ako kasi nagsinungaling din naman ako sa kanya sa isang banda.

Pero dati nga kaya silang magkakaibigan na tatlo? Eh kung ganun naman pala, anong pinag awayan nila? Alam kong wala ako sa posisyon para magtanong kay kuya ng mga ganitong personal na bagay pero sa isang banda, nacucurious din ako.

Natigil ako sa pagiisip ng marinig kong may kumakatok sa pinto ng kwarto ko.

“Pasok lang,” sagot ko, pero agad din akong napabangon sa kama ng maalala kong kasama ko pala ngayon sa bahay si kuya. Tokwa!

“A-Ah, b-bakit po, kuya?” nahihiya kong tanong sa kanya.

“Are you doing something?”

“W-wala naman po. Bakit?”

Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa sa suot kong blue na ternong pajamas. Hindi ko tuloy maiwasang hindi mailang.

“Tara. Labas tayo.”

Halos matanga ako ng marinig ko ang sinabi niya. Niyayaya ba niyang lumabas? I mean, nakakalabas naman kami kapag kailangang-kailangan pero napaka bihira at madalas mukhang inis pa siya kung kailangan naming lumabas na magkasama pero ngayon, parang ang aliwalas ng mukha niya. Anong nakain ni kuya?!

So, ayun nga. Gaya ng sinabi niya, lumabas kami na parehong nakapang bahay and oh my gosh, I should already be used to this pero hindi ko pa rin magawang masanay na lahat nalang ng madaanan namin, mapa babae o lalaki ay napapatingin sa gawi namin. Specifically, kay kuya. Para itong Alpha na tinitingala ng lahat.

Saan kaya kami pupunta at hindi man lang niya naisip na magpalit ng damit? Sanay kasi ako na lagi siyang naka business attire kapag lalabas ng bahay. Ngayon ko nga lang siya nakitang hindi naka ayos from his usual pero bagay pa rin sa kanya. Ang cool nga niya tignan. Hindi gaya ko. Mukha na siguro akong pulubi tignan na nakatabi sa kanya.

“Hold my hand.” natauhan ako ng marinig ko siyang magsalita kaya agad kong sinunod ang utos niya kaso mukhang mali yata dahil bigla nalang siyang napahinto sa paglalakad namin.

Naku patay! Mukhang mapapahiya ako sa public sa oras na magsimulang sumigaw si kuya sa katangahan ko.

Pero kasi hindi ko alam kung anong ikakagalit niya. Sabi niya “hold my hand” kaya hinawakan ko siya agad sa pulsuhan sa kaliwang kamay niya. Mali ba? Paano ba dapat? Sa braso? Pero ’di ba arm na ang tawag duon?

Isang malalim na buntung-hininga ang pinakawalan niya at ready na ako sa pagtanggap ng masasamang words galing sa kanya ng biglang, isang mainit at malaking kamay ang humawak sa akin at bago ko pa marealize kung ano ang nangyari ay muli na kaming bumalik sa paglalakad.

Parang hindi ako makahinga sa mga oras na ito. Sobrang bilis at lakas ng kabog ng dibdib ko. Lahat ng tao nakatingin sa amin. May mga nakangiti at nagbubulungan. May mukhang naiinis. May parang nanghihinayang.

Gusto ko na nga tanggalin ang pagkakahawak ni kuya sa kamay ko kaso ewan ko ba. Nadidinig yata ni kuya ang naiisip ko at bigla niyang hinigpitan ang hawak niya sa akin.

Saan kaya kami pupunta at mukhang walang nakasunod sa amin na mga bodyguards niya?

And to my surprise, papasok kami sa isang pasarado ng mall. Ang dami ko kasing nakitang pinapalabas na mga tao sa luob ng mga guard. Mukhang natataranta pa nga silang maubos lahat ng natitirang nasa luob na hindi naman duon nagtatrabaho.

Anong gagawin namin dito eh pasarado na itong mall?

“A-Ah, kuya. .” sasabihin ko palang sana ng malapit na kami sa pintuan ng mall ng natatarantang luminya sa harap namin ang mga guard at yumuko. Hala?! Anong nangyayari?

Pero as usual, walang imik si kuya sa mga ganito at dumiretso lang sa paglalakad niya hawak-hawak ang kamay ko.

Akala ko sasakay kami ng elevator kasi mas madali iyon but to my surprise, nag escalator kami.

Naglakad kami sa luob ng mall na para bang kabubukas lang nito at kami ang unang mga tao na nakapasok.

Ramdam ko tuloy ang pagiinit ng mukha ko sa mga tingin na binibigay sa amin, lalo na sa akin ng mga nagtatrabaho sa luob ng mall.

Like, hello? Magka holding hands kami ni kuya! Syempre, hindi naman alam ng mga ito ang tungkol duon at syempre hindi ko kayang iwasan ang mga judgemental comments nila about sa amin. Buti sana kung sa akin lang. Matatanggap ko kasi alam kong totoo. Eh kay kuya? Alam ko namang hindi siya gaya ko kasi mga babae talaga ang type niya at hindi tulad naming nasa third sex. Whew. Pakiramdam ko lalo tuloy bumigat ang puso ko sa isiping iyon.

“Arista, are you listening to me?”

“P-po? Ha?” napatingin ako kay kuya na nakatingin sa akin pati sa mga salesday at salesman sa pinasukan naming cellphone store.

Duon ko narealized na halos maipit na nila si kuya dahil para silang metal na kumakapit kay kuya. At dahil alam kong ayaw ni kuya ng mga ganitong eksena dahil hindi siya sanay ay agad ko siyang hinatak sa gilid palayo sa mga ito.

“Kuya, anong ginagawa natin dito? Ayaw mo sa mga ganitong lugar kasi matao di ba? Ayaw mo nadidikitan ng kung sino?” halos pabulong kong sabi.

Tumingin ito sa akin. Halos isang minuto din at bahagyang ngumiti.

“I want to buy you a new phone. You lost it at Nigel’s place, right? I just thought you will like it if you’ll be the one to choose what you want instead of me just handing it to you.” may tono ng pagtatampo ang pagkakasabi  nito na syempre, na guilty naman ako.

“Okay lang naman sa akin kahit anong phone ibigay mo eh, kahit luma tatanggapin ko pero sige. Para hindi naman masayang lakad natin.” ngumiti ako para ngumiti na din siya and oh lord, pakiramdam ko umawit ang mga anghel sa langit ng ngumiti siya pabalik.

Sa atin-atin lang ito ah, last week pa ako napapaisip bakit biglang naging ganito pakikitungo niya sa akin, hindi kaya nakakain siya ng expired na pagkain at naging ganito siya sa akin bigla? Nakakapanibago! Para bang isang panaginip na maging ganito siya sa akin.

So, ayun. Binilhan niya ako ng bagong phone. Ayaw ko ng alamin pa kung magkano yung kinuha niya dahil may mga bagay pa rin na hindi magbabago. Syempre, yung latest ang kukunin niya na alam naman nating kapag latest phone ay ubod ng mahal.

Pakiramdam ko nakahinga ako ng maluwag ng makalabas na kami ng mall ni kuya. Paano ba naman hanggang sa matapos kaming bumili, maglakad palabas ng mall, lahat ng mata sa amin nakatingin. Paano nga naman hindi titingin sa amin eh sa napaka gwapo ng kuya ko at mukha akong muchacha niya na hawak-hawak niya. Whew.

“Any places you want us to go?”

Call me exaggerated or whatever, pero muntikan na akobg matapilok ng marinig ko ang tanong ni kuya. Anong trip ni kuya? Does this mean gusto niya na gumala kami? Is he being serious right now?

“U-uh, p-park?” alangan kong sagot dahil hindi ko alam kung seryoso siya.

“Alright, lead our way.” nakangiting tugon nito. Parang nagsatubig ang mga paa ko ng makita ko ulit ang kanyang pag ngiti pero bigla akong natauhan ng may maalala.

“Uh, kailangan siguro muna po natin umuwi.”

“Why?” agad na kumunot ang nuo nito.

“K-kasi, wala po tayong dalang sasakyan papunta duon.”

“And? Do you think I can’t walk or commute? Well, try me.” isang mapang hamon na ngiti ang ginawad nito sa akin.

Uh-oh. Ngayon palang kinakabahan na ako sa mga pwedeng mangyari.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLVI )

Sabi ko na dapat talaga umuwi muna kami para nag drive nalang siya papunta duon sa park na gusto kong puntahan namin kesa ganito na pinagtitinginan kami este siya ng mga kasakayan namin sa jeep.

Ngayon lang ba sila nakakita ng tao at kumikinang ang mga mata nilang nakatingin kay kuya? Grrr!

“Hey, why are you mad? Didn’t the driver give you your change? Or did this passenger next to you said something stupid?” kunot nuo niyang tanong na ready ng manuntok. Yikes.

Umiling nalang ako dahil parang mga asong ulol yung mga nasa harap namin na masamang tumingin sa akin, sa katabi ko at sa driver. Luh? Narinig ba nila yung sinabi ni kuya?

Again, nakahinga ako ng maluwag ng makababa kami ng jeep. Medyo malayo pa ’yung park pero dahil hindi ko alam anong trip ni kuya tonight, eh di go!

Actually, yung park na gusto kong puntahan namin malapit kina Pearl so, ayun. Share ko lang. Wala naman akong balak bumisita sa bahay nila ngayon ng kasama ito si kuya. Baka himatayin yung mag nanay kapag nakita itonh senaryo namin ngayon ni kuya na hanggang sa mga oras na ito, heto at magka holding hands pa rin habang hawak niya sa kabilang kamay niya yung binili niyang cellphone para sa akin.

Akala ko nga magiging okay na ang lahat ng makababa kami pero in a short time lang pala kasi napansin kong habang naglalakad kami papuntang park ay dumadami ang mga tao sa paligid. Anong meron?

Hindi tuloy maiwasan na may mga mapatingin na naman sa amin pero si kuya? Ayun! Deadma lang at diretso sa paglalakad na parang walang ibang taong nageexist sa daan kundi kami lang.

Buti nalang at masarap ang simoy ng hangin. Mabango. Nangangamoy pagkain nga na mga tinitinda sa paligid. Maliwanag at makulay ang gabi. Teka, ano bang. .?! Ah! Oo nga pala! Ngayon pala ang huling buwan ng taon! Malapit na rin pala ang break namin sa school! Yoohoo!

Natauhan na naman ako mula sa malalim na pagiisip ng hatakin ako ni kuya sa isang corner. Syempre kinabahan ako. Akala ko may nagawa akong mali pero iyon pala may bibilhin lang siya. Ha? Bibilhin?. . Bibilhin?!

“Kuya, su-” panimula ko palang na tanong ng pasakan niya anh bibig ko ng pink cotton candy.

Nagpigil siya ng ngiti at saka nilabas ang cellphone niya at kinuhanan ako ng hindi na naman ako ready. Mga candid shots ba trip ni kuya? Gosh!

Nagpatuloy kami sa paglalakad habang nilalantakan ko yung binili niyang cotton candy para sa akin. Akala ko talaga bibili siya ng para sa kanya eh. Iyon talaga sobrang nakapagtataka na kapag ginawa niya iyon eh hindi ko pa nga siya nakita sa buong buhay ko na kumain ng streetfoods dito sa bansang kinalakihan namin.

May nagaganap na misa sa malapit na simabahan pero saka nalang. Gusto ko sanang sumaglit para manalangin pero dahil kasama ko si kuya at mukhang wala siyang balak bitawan ang kamay ko ay huwag talaga. Ayaw kong makarinig ng hindi magandang salita tungkol sa amin lalo na kay kuya dahil hindi niya madeserve masabihan ng mga iyon dahil alam kong hindi siya katulad ko.

Just when malalampasan na namin ang simbahan, nabigla ako ng hilain niya ako papunta duon.

“K-kuya!”

“What?” kunot nuo niyang pagtataka sa inakto ko dahil para akong demonyo na pinipigil siyang pumasok ng simbahan.

“A-ano. . K-kasi. .” hindi ko alam kung bakit sa mga panahong kailangan ko iexplain ang mga bagay-bagay para maintindihan ng ibang tao, hindi ko magawa. Umuurong ang dila ko. Tsk!

“Let God be the one to judge not the humans who sin like us.”

To be honest, I was stunned to what he said. As in, shit! Si kuya ba talaga ito?!

And just like that, nahatak niya ako papuntang simbahan. Tho, maraming taong nakatayo sa labas ng simbahan na mass attendee din, nakahanap kami ni kuya ng spot malapit sa entrance. Hanggang ngayon hindi pa rin mawala sa isip ko ang sinabi ni kuya kanina. In some way, my fear and/or doubts went away.

Sa atin-atin lang ito ah, tho sinabi ko nga kanina na gusto ko sanang pumunta dito sa simbahan para sana magdasal ay heto ako at lutang. Late ko nga narealized na naghahawak kamay na. Nakatulala lang kasi ako sa mga rebultong nasa harapan kaya hindi ko na nagawa pang tignan yung katabi kong humawak sa kamay ko. Sana nga lang hindi minasama ni kuya ang nakasanayang gawain na ito sa misa.

“Peace be with you.” narinig ko nalang na sabi ng nasa harap ko. Shuta! Hindi ko na alam o nasusundan ang misa na ito. Nagsasabihan na pala ng peace!

Sasabihan ko palang si kuya ng peace be with you pero sinalubong ako ng halik sa nuo ko na nagpainit sa buong sistema ko.

“What?” kunot nuo nito.

“K-kasi. . Peace be with you, kuya.” naiilanh kong sabi na naka peace sign pa.

“Oh! Peace! I thought he said kiss. Oh well.” saad nito na parang kinakausap ang sarili sa kanyang kamalian.

“P-peace be with you!!!” parang nagpipigil na kilig na sabi ng katabi ko kaya agad ko itong nilingon para sana sabihan din ng peace kaso. .

“To hell with you?!” anong ginagawa ni Pearl dito? Does this mean. .? Agad akong napatingin sa katabi niya at nakahinga ng maluwag.

Pero bago pa ako ulit magsalita ay tinapik ako ni kuya at pinaalalahanan na hindi pa tapos ang misa.

Mamaya ka sa akin, Pearl! My gosh!

Akala ko matapos ang misa pwede ko ng makurot si Pearl kahit na wala naman siyang kasalanan na nanduon siya at katabi pala namin siya pero bigla kong narinig ang isa pang boses na kumakausap kay kuya.

“Tita Shine?!” akala ko si Pearl lang ang nandito?

“Oh, finally, Arista napansin mo rin ako. Hahaha! Ikaw ah. Hindi mo sinabi sa amin ni Pearl na pupunta ka din dito at kasama mo si Quilo.” may himig ng pangaasar na sabi ni Tita Shine.

“A-ano kasi, Tita, biglaan lang. Hindi ko nga alam na nandito din pala kayo.”

“Hay nako ’ma. Mukhang ang dami ngang kailangan ikwento sa atin ni Arista.”

“H-ha?! Anong iku kwento?!” taranta kong sabi at pinandilatan si Pearl. Ang babaita, ayun. Tinawanan lang ako.

“Mukha nga, ’nak. Okay lang ba, Quilo? Sama muna kayo sa amin ng anak ko.”

“Ay, hindi na, Tita. Uuwi na rin kasi kami.” my gahd! Ibo-bombard pa nila mag ina si kuya buti sana kung ako lang. Baka biglang mag beastmode ito kapag may hindi magandang tanong itong mag nanay sa kanya eh! Hahaha.

Wapakels ko ng hinahatak si kuya para umalis ng tumugon ito sa aya ni Tita.

“Actually, you know what? Sure. It’s been a long time since I had normal days with me.” nakangiting sabi nito.

At tignan mo nga naman ang happiness nina Tita Shina at Pearl at nakuha pang mag apir sa harapan namin sa pagpayag ni kuya na sumama muna kami sa kanila.

Napatingin ako kay kuya kung talaga bang seryoso siya sa sinabi niya pero heto at sinalubong ako ng ngiti niya at nangungusap niyang mga mata.

Hindi ko alam pero napangiti nalang din ako.

“Huh? Counterpart? Kailan?” gulat na tanong ni Tita Shine sa kalagitnaan ng pagkain namin sa pinasukan naming lugawan.

Nakakagulat at nakakapagtaka na talaga itong si kuya. Hindi ko lubos akalain na papayag siyang kumain sa lugawan!

“Last week.” casual na sagot ni kuya.

“Last week?!” ewan ko ba pero si Tita Shine hindi ko alam kung nakainom ba or somehow nabibingi tonight. Hahaha.

“How? When? Where?” sunud-sunod niyang tanong habang naglilipat-lipat ang tingin niya sa aming dalawa ni kuya.

Tumingin sa akin si kuya at ng magsasalita na siya para sabihin ang mga nangyari ay naunahan siya ni Pearl sa pagkukwento kay Tita Shine.

Nagpipigil nga kami ni kuya ng tawa dahil nakikita namin ang mag nanay na parang mga bata kung mag kwentuhan. Si Pearl may actions magkwento at si Tita Pearl naman ang comical ng reaction sa bawat sinasabi ng anak niya.

Matapos magkwento ni Pearl in behalf of kuya, biglang sumeryoso ang mukha ni Tita ng tumingin siya pabalik sa amin ni kuya. Luh. Mood shifter ang peg? Hahaha.

“Quilo, samahan mo muna ako. May naalala lang ako bilhin dyan sa malapit. Dito muna kayo ni Pearl, Arista, okay?” bilin ni Tita ng nakangiti pero halata namang may malalim siyang iniisip. Ano kaya iyon?

“Worry not, Quilo. Ako bahala kay Arista and hands off ako sa kanya.” saad ni Pearl na kumindat pa.

At ng makaalis sina Tita Shine at kuya ay saka palang ako nagkaruon ng pagkakataon na kurutin siya sa naudlot na plano ko kanina sa labas ng simbahan. Hahaha!

Naglalakad na kami pauwi ng bahay matapos bumalik nina kuya sa lugawan at nagtaka nga ako kasi sabi ni Tita ay may bibilhin siya pero pagbalik nila, wala naman siyang dala. Weird.

Malalim na ang gabi at dahil kaming dalawa nalang ni kuya ulit ang magkasama, hindi ko maiwasan na mailang muli.

Out of nowhere, biglang nagsalita si kuya at huminto kaya napahinto din ako. Tinignan ko siya na siyang nakatingala sa mga bituin sa langit. Isang malalim na buntung-hininga ang pinakawalan niya bago magtagpo ang mga nangungusap niyang mga mata sa akin.

“Promise me.”

“Huh? Ang ano, kuya?” anong nangyayari sa kanya? Bakit parang sobrang vulnerable ng aura niya ngayon sa akin?

“Promise me that whatever happens, you’ll stay by my side.”

“A-ah, eh. .”

“Please? Or am I asking too much?” parang nanikip ang dibdib ko ng mapansin kong parang mababasag ang pananalita niya at humigpit ang kapit niya sa mga kamay ko.

“If that’s what you want, then yes. I will.”

“No. I want what you want not what I want. Can you promise me that you will?”

Tumingin ako sa kanya at huminga ng malalim.

“Yes. I promise.”

Nabigla ako ng hilain niya ako at yakapin ng mahigpit pero kalaunan ay yumakap na rin ako pabalik sa kanya.

“Thank you. I hope you keep your promise.”

Hindi ko alam pero bakit naman naman hindi ko tutuparin ang pangako ko sa kanya? Weird. Hahaha.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLVII )

For some odd reasons, pumayag si kuya na mag part-time ulit ako sa Paradise Hunt and as we speak, nandito ako ngayon at nagreready sa pagoopen namin nila Miss Thalia. And if you think na iyon na iyon, na wala ng mas ikakaloka ang pagpayag niyang iyon, hep! Let me just inform you too na pumayag siya sa pagco crossdress ko but with kasunduan na hindi ako sa lalaki na customer maghahatid na ng drinks kundi sa babae lang. Hahaha.

Sobrang nawe-weirduhan na tuloy ako kay kuya. Ano kayang nakain niya para pumayag siya sa mga ganito ko na dati naman hindi siya aware at hindi niya gusto?

“Hoy ganda! Saan ka sa christmas eve?” tanong ni Pearl na bigla nalang nasulpot kung saan.

Christmas eve? Oo nga pala malapit na.

Speaking of that, hindi ko alam. Siguro kila Pearl ako ulit. Hindi ko pa kasi naexperience na mag christmas eve or new year kasama si kuya after mawala ng parents niya.

“Baka sa inyo ulit.”

“Ha?! Anong sa amin?! Hindi ba kayo magcecelebrate this year ni Quilo?”

“Hindi. Alam mo namang tuwing ganyang holiday nasa inyo ako, ’di ba?” saad ko in a matter of fact way. Hahaha.

“Pero kasi ’di ba ma–!” may sasabihin sana siya kaso hininto niya kaya nacurious ako bigla.

Huh? “Anong ma? Ano meron?” usisa ko.

“A-ah, eh, wala wala. Basta sabihan mo nalang ako a day before ng christmas para alam ko kung makakatuloy ka sa amin, okay?” nakangiting kilig na sabi niya. Hala. Ano na naman kayang kalokohan ang iniisip ng babaeng ito?

Hinayaan ko nalang ito at nagsimula na sa pagtatrabaho. My gosh! Namiss ko ito!

Lumipas ang mga araw na na umikot ang oras ko sa school at part-time job ko. Ito na nga ba ang sinasabi ko. Bukas na ang christmas eve pero hanggang ngayon hindi pa rin nakakauwi sa amin si kuya. Malamang busy siya sa trabaho niya. Pero bakit kaya sa pagkakataong ito mas hinahanap ko siya kesa sa mga nakaraang taon?

Naglalakad ako ngayon mag isa sa mall para maghanap ng ireregalo ko kila Tita Shine bukas pagpunta ko sa kanila kahit na ang dami ng tao sa ganitong oras palang ng umaga hindi kagaya ng mga ibang araw. Buti nalang at hindi ako nag crossdress kundi hulas ang beauty ko. Hahaha.

Sa ilang oras ko na paghahanap ay sa wakas nakabili na ako ng kailangan ko at dahil napagod ako, nag decide ako na tumambay muna sa isang coffee shop. Habang nakasilip ako sa bintana mula sa luob ng cafe, naalala ko yung isa pang extra gift na binili ko.

Magugustuhan niya kaya? Sana .

Iba talaga kapag holiday season ng December. Para itong valentine season na mas pinagrande kasi kung iisipin, ang daming taong nagbabati at nagmamahalan. Ang dami ding mga bata na masaya at naniniwala kay Santa kahit na ang totoo, mga magulang lang nila ang naglalagay ng regalo sa ilalim ng kanilang christmas tree at christmas socks. Nakakatawa din dahil para bang nakikisama ang lamig ng panahon para kung single ka pa ay makapaghanap ka na ng magiging kasintahan. Hay, christmas at new year.

Napapitlag ako ng maramdaman kong may umubo malapit sa akin at ng tignan ko ang taong iyon, muntikan na akong maging estatwa sa gulat.

“Oh hi. We meet again. Looks like our destinies are intertwined.” nakangiting sabi nito na kinangiwi ko.

Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang sagutin dahil the last time na magkasama kami, nagkaruon ng away sa pagitan namin ni kuya at pagkatapos, ayun. Hindi ko maiwasang matulala kapag naaalala ko na naman ang mga sunod na nangyari kaya agad kong binalik sa realidad ang sarili ko.

“Looks line you’re alone.” dagdag pa nito.

Gusto ko sanang layasan nalang siya dahil hindi ko alam kung may dala bang malas itong tao na ito pero napansin kong may inorder siyang drink kaya titiisin ko muna na kaharap siya at kausap siya para lang hindi ako maging bastos na nilalang ng earth.

“Yeah, I am, and you?”

“Same as you.” biglang nadako ang tingin nito sa kamay ko at agad na kinuha ang kaliwang kamay ko para tignan yung singsing na suot ko. Nailang ako sa reaksyon niya ng makita iyon kaya agad kong binawi ang kamay ko sa kanya.

“Did you two just got m–!”

“Yeah. We did.” hindi ko na pinatapos ang kung anong mang sasabihin niya sana thou hindi ko maiwasang mapaisip kung ano dapat iyon?

Literal na biglang nag iba ang awra nito. Biglang sumeryoso at ngumisi. Isang mapanuyang ngisi. Hindi ko maiwasang makaramdam ng panliliit dahil duon.

“I hope Quilo’s not doing that just because he wants to get away with a bigger problem. Anyway,” tumayo na ito na pinagtaka ko at tinapik ako sa balikat.

It wasn’t a light tap. Rather it was hard and not comforting at all.

“. . If I were you, I will not stay any longer to his side.”

“W-what do you mean?”

Huminga siya ng malalim at inalis ang kamay niya sa balikat ko. Kahit papaano ay nakahinga ako ng bahagya sa ginawa niya.

“I wish I could tell you but for the benefit of seeing you cry, which by the way turns me on, I will just wait for you to discover it your own. Anyway, the longer before you know, the more hurtful it is.” saad nito at lumakad na palayo sa akin. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa makalabas siya at parang magnet na dikitan ng mga tauhan niya na nasa paligid lang.

Hindi ko alam kung anong pinupunto niya pero bago ko pa marealized, nakahawak na pala ang kamay ko sa kaliwang dibdib ko at dinadama ang puso kong malakas ang pag kabog.

Hindi nawala sa isip ko ang sinabi ni Nigel hanggang sa makarating ako ng bahay. What does he mean by that? May dapat ba akong malaman na hindi sinasabi sa akin ni kuya?

Dahil mukhang hindi pa rin uuw si kuya tonight ay nag asikaso na ako sa pagpasok ko sa club. For sure maraming tao ngayon kasi, well, holiday bukas at kapag ganitong panahon, mas marami din ang nagbibigay ng tip from the usual.

“Ay iba talaga! Sana all blooming like you!” nakangiting pangaasar na bungad sa akin ni Pearl na siyang sumalubong sa akin sa backdoor.

“Baliw! Blooming ka d’yan! Hindi ako inlove ’no!”

“Ay hala bakit?! Hindi pa rin ba nakakauwi si Quilo?”

“Uhm-hmm. Kaya, like what I said the last time, mukhang sa inyo ako ulit magcecelebrate ng holiday season.” I don’t know why pero thinking the things that had happened recently, iba itong pagsikip ng dibdib ko knowing na hindi ko ulit makakasama si kuya sa ganitong okasyon. I mean, I should already be used to this, right? But why?

Biglang naging sambakol ang mukha nito sa sinabi ko at inakbayan ako.

“Naku, don’t loose hope, Arista ganda. Remember? It’s Christmas tomorrow. Baka pupuntahan palang ni Santa si Quilo. We know naman na you’ve been good this year and Santa list those who are good and naughty.” saad nito at kinidatan ako.

Natawa naman ako sa sinabi niya. Santa? May naniniwala pa ba sa kanya sa panahon ngayon?

Inabala ko nalang ang sarili ko sa pagtatrabaho para hindi ko alalahanin masyado si kuya at ang okasyon na meron bukas pero kahit anong gawin ko, nakakapasok pa rin siya sa thoughts ko. Ugh. Until, may umorder ng isang drink that reminded me of someone.

“Ako na ang magdadala.” presenta ko sa bartender at agad na tinungo ang sinabing table ng nag order.

Don’t get me wrong. Tho isa kaming club na nagse serve ng mga alcoholic beverages, not everyone who goes here knows all the drinks and always asks for the same one they ordered the last time. Especially on this particular drink na dala-dala ko ngayon, bibihira ang umoorder nito because I don’t know. Maybe it sound less alcoholic or too good to be a name for liquor.

I took a breathe before facing the waiting customer for his drink.

“Here’s your fallen angel, Enix.” I said with a big smile hoping that I will be able to say sorry to him from the last time but to my dismay, it was a different person. Gosh!

“Oh, hi miss beautiful. The name’s not. .” hindi ko na pinakinggan pa ang sinabi niyang pangalan niya because I was so fucking embarrassed that I immediately apologetically bowed to the customer and walked away.

Shit, Arista. Nakakahiya ’yung ginawa mo. What were you thinking?!

“Oh, Arisa, my dear. You’re flushed! Are you alright?” nagaalalang tanong sa akin ni Miss Thalia ng makasalubong ko siya sa hagdan paakyat ng second floor samantalang ako naman ay pababa pabalik sa counter.

“Y-yeah. I-I’m okay.” sagot ko with matching naiilang na tawa. Ugh. Awkward level 2!!!

“You sure? Hindi ka ba napapagod? I understand naman if you do since mas maraming customer ngayon and if you are, go get some rest then go back once your energy is replenish.”

“N-no. I’m really fine. Don’t mind me, Miss Thalia.”

“Sigurado ka ha? Baka masugod ako ng kuya mo ng wala sa oras naku!!!” natatawa niyang sabi at bahagyang pinat ang ulo ko.

“Trust me, I’m okay. I’m doing fine.”

Nakahinga ako ng maluwag ng tinigalan na ako ni Miss Thalia sa kakatanong niya dahil mas lalo lang akong mahihiya kapag naalala ko na naman yung nangyari kani-kanina lang. Imagine, I’ve mistaken someone as Enix. Maybe that’s because unconciously, nagu-guilty ako sa huling nangyari sa pagitan namin nila kuya sa bahay ni Nigel. Again, damn him! Lalo na yung pa mystery na sinabi niya sa akin kanina sa coffee shop.

After ng shift namin sa club, pagkauwi ko dumiretso tulog na ako. I was so effin exhausted. Oh well. Holiday nga pala kasi and yet. . Nevermind!

Nagising ako kinabukasan dahil sa paulit-ulit na pag ring ng cellphone ko kaya wala sa wisyo ko itong sinagot at bumungad sa akin ang nakakabulahaw na boses ni Pearl. Niyaya ako nito na samahan siya gumala dahil wala si Tita Shine sa kanila at wala siyang kasama so syempre, alam ninyo na. Kahit inaantok pa pumayag ako. You know, para makapag unwhine ako and besides, sa kanila din ako magcecelebrate ng christmas eve mamaya.

But then, ng nasa mall na kami, bigla kong naisip na sana sa ibang lugar nalang kami nagpunta dahil times five pa ang dami ng tao sa mall ngayon sa sobrang last minute christmas rush shopping. Pero what to expect pa nga ba? Holiday eh. For sure, malungkot ang holiday kung hindi ka makakalabas at makapag celebrate with your loved ones and friends.

“Ano nga pala regalo mo sa akin?” tanong ni Pearl sa kalagitnaan ng paghahanap niya ng kung ano sa pinasukan naming boutique.

“Secret syempre! Parang tanga ito! Eh di nawala na yung essence ng surprise sa gift giving kung sasabihin ko sa iyo.” natatawang saad ko.

“Kung sabagay. Bihira lang din ako makatanggap ng gift from you. Sana naman this time yung hindi basta useful. ’Yung meaningful at remembrance talaga na kapag nakita ko iyon ikaw agad maaalala ko hindi skincare things.”

Hahaha. Kung alam niya lang kung anong regalo ko sa kanya. Hindi ko nga din alam bakit ang regalong iyon ang binili ko sa kanya kahapon kaya for sure, sobrang magugustuhan niya iyon. Very unusual iyon from the usual gifts na naibigay ko na sa kanya these past christmas season.

Hindi ko na napansin pa ang binili niya mula sa paggagala namin dahil makikita ko din namang ipopost niya iyon sa kanyang social media account plus, kanina ko pa kasi gustong umuwi kaso itong babaita na ito ang daming gustong puntahan kahit na maraming bulto ng tao kaming pagdadaanan.

“Hindi pa ba tayo uuwi? Haggard na beauty ko!” reklamo ko habang nakaupo na sa laan na upuan para sa mga nagsusukat ng sapatos na customers.

“Teka lang naman kasi ganda. Hindi pa nga natext si ma–” sakto namang tumunog ang phone niya na dali-dali niyang sinagot.

“Oh ano sabi ni Tita?” tanong ko ng maibaba niya ang phone.

“Tara na. Nakauwi na siya sa bahay.” excited na sabi nito at hinila na ako para makauwi.

“Saan nga pala galing si Tita?” tanong ko habang nagaabang kami ng masasakyan papunta sa kanila.

“Hindi niya sinabi eh pero mukhang sa kakilala niya kasi sabi niya tutulungan niya daw iyon magasikaso something. Basta!”

Pagkarating namin sa kanila ay umaliwas ang mukha ko at bahagyang nawala ang pagod ko ng salabungin kami ni Tita Shine na nakapustura na agad para sa pagsasalu-salo namin mamaya.

“Hoy, Arista! Dala mo ba yung regalo mo sa amin ni mama?” nakapamewang na tanong ni Pearl na may kagat-kagat na na mansanas. Pfft! Hahaha. Bigla kong naalala yung mga lechon kapag may birthday sa kanya.

“Syempre! Alangan namang kalimutan ko iyon! Teka. .” kinuha ko ang bag ko na nasa couch at binuksan iyon and to my surprise, “. . The heck?!”

“Oh ’yan! Kasi! Dala pala ha?!” natatawang asar sa akin ni Pearl na umupo pa sa tabi ko at tinignan ang bag ko na walang lamang regalo.

Pero ang alam ko nailagay ko yung regalo ko sa bag bago ako umalis eh kaya paanong?! Hindi kaya nai-snatch?! Impossible! Sinong mandurukot ang kukuha ng nakabalot na regalo lalo na kung hindi nito alam ang laman?

“Gusto mo kunin muna sa bahay ninyo? Nandyan na yata si Ben sa may gate. Pinapunta ko rin kasi siya dito para bigyan siya ng handa namin bago siya umuwi sa kanila.” singit ni Tita Shine.

Putek. Nakakahiya naman. Uuwi pa ako ng bahay para sa regalo na alam ko talagang nailagay ko sa bag ko eh pero paano kung naiwan ko nga duon?

“Ah sige po, Tita. Mabilis lang naman ako makakabalik.” nahihiyang sabi ko na may kasamang pag ngiti.

“Hay naku! Kahit tagalan mo pa!” pangaasar ni Pearl na siyang inikutan ko ng mata at kinatawa lang niya.

“O’ sya, Arista. Merry christmas! Magiingat ka sa pag uwi! Salamat sa regalo!” nakangiting sabi ni Tita Shine ng makasakay ako sa kotse.

Hahaha. Si Tita talaga. Babalik pa naman ako pero nagpapasalamat na agad sa regalo.

“Naku, pasensya na po talaga kayo Mang Ben. Madedelay pa kayo ng uwi ninyo kasi ihahatid ninyo pa ako ulit pabalik kila Tita Shine.” paumanhin ko habang nasa biyahe kami.

Nagtaka naman ako dahil natawa lang siya sa sinabi ko ag nailing.

“Wait lang po ah. Mabilis lang ako. Bibilisan ko po promise!” sabi ko bago ako lumabas ng kotse.

“Merry Christmas sa inyo, Arista!” saad ni Mang Ben at sumaludo pa.

Luh? Advance din makabati si Mang Ben ah. Iyon na ba ang uso this year? Advance batian kahit na ilang oras nalang naman christmas eve na?! Weird.

Nagmamadali akong pumasok ng bahay and I was froze in surprise ng bumungad sa akin ang candles and rose petals na may pinapatunguhan na direksyon.

What the?!

Bakit may ganito? Nasa isang crime scene ba ako or romantic scene pero hindi para sa akin ang arrangement na ito?

Lumingon ako para humingi ng tulong kay Manong Ben about this kasi baka mamaya may nakapasok sa bahay namin na ibang tao na hindi ko alam na baka akala niya bahay niya itong bahay namin but then, I was more surprised ng makitang wala na siya duon sa labas. Ay hala?! Paano ako babalik kina Tita Shine eh kasagsagan na ito ng rush hour!

Dahan-dahan akong lumakad at sinundan ang traces ng candles at rose petals in a always-ready-to-fight position hanggang sa matunton ko ang dulo nito at bumungad sa akin ang isang malaking nakatalikod ngunit pamilyar na bulto.

“K-k-kuya?!” halos pabulong ko ng tanong.

“I thought Santa still had my name on his naughty list but, here I am standing infront of the gift I had always wished.” baritonong sabi nito na sinabayan pa ng isang pag ngiti kaya sa hindi malaman na dahilan kusang gumalaw ang katawan ko at nagmamadaling yumakap ng mahigpit sa kanya.

“A-akala ko po hindi tayo makakapag celebrate gaya ng mga nagdaang taon.” nahihiya at parang maiiyak kong sabi.

“I thought so too but let’s forget about that. I’m here. We’ll celebrate holidays together from now on.”

“F-from now on?” nagtataka kong tanong.

“Yes. From now on.” hinalikan niya ang nuo ko at ginayak ako para pagsaluhan ang nakahandang pagkain sa lamesa.

Wow! Ang ganda ng pagkakaayos at ang pagkain. . Hmm! Ang bango at nakakatakam!

Nagsimula na kami kumain dahil malapit na sumapit ang 12 m.n. and I must say that even thou it is shivering cold outside due, it is warm inside. Not just because there’s lit candles alignef on the floor but it’s just, it feels emotionally warm seeing and be able to celebrate this holiday with kuya. I never thought this day would come. Kung pwede lang all year round nalang ang holidays. . Hay!

Pagsubo ko sa isa sa mga nakahain na pagkain sa lamesa biglang umilaw ang light bulb ng brain ko. This tastes like. . .

“Galing po ba si Tita Shine dito, kuya?”

Ngumisi at nailing si kuya at saka tumango.

“Yeah. She’s the one who helped me set this whole thing just for you.”

Bigla akong napatakip sa bibig ko. Oh shit. Iyon ba ang dahilan kung bakit ganuon nalang mga pinagsasasabi nila sa akin kanina?

“Hey, what are you thinking? Nasa harap mo ako at kasama mo ako. You’re not dreaming that we’re together.” saad nito at muntikan akong mapaso pero sapat lang para bumalik ang atensyon ko sa kanya ng hawakan niya ang pisngi ko at bahagya itong himasin.

“A-ah, eh, k-kasi kuya. . B-babalik pa ako kina Tita Shine kasi nagsabi akong babalik ako pagkakuha ko ng regalo ko sa kanila. .” nakayuko at halos pabulong ko ng sabi. Yikes! Hindi ko kasi balak sirain ang mood pero nagsasabi lang din ako ng totoo.

Nagulat ako at pakiramdam ko nagtaasan ang balahibo ko ng marinig ang kanyang pagtawa dahil sa sinabi ko.

“Silly. Your gifts are with them already. Hahaha. Now I get it why she sent me a picture of her holding gifts and asking me to say sorry to you for her.”

Bahagya pang nag loading ang utak ko sa sinabi ni kuya pero ng marealized ko kung ano iyon, oh how I wish katabi ko lang si Pearl para nasakal ko siya agad.

“You good now?”

Tumango lang ako bilang sagot dahil pakiramdam ko punung-puno na ang tiyan ko ng pagkain sa dami ng kinain ko na nakahain sa lamesa.

Niyaya niya ako umakyat at tumambay sa kwarto niya para manuod ng pelikula. Ano kayang klaseng movie ang panunuorin namin? Horror? Thriller? Sci-fi? Fantasy? Oohhh. Exciting!

Dahil ayaw kong pumasok sa kwarto niya na hindi mabango at baka kumapit iyon sa bedsheet niya, nagpaalam muna ako na maliligo.

Matapos akong maligo ay kinuha ko sa drawer ang regalo ko para sa kanya. Bigla akong kinabahan. Napabuntung-hininga ako at dumiretso na sa kwarto niya.

Kumatok ako pero walang umimik kaya dahan-dahan akong sumilip para tignan kung nasa luob siya at mukhang wala siya kaya naman itinabi ko muna ang regalo ko sa side table.

Hindi pa ako gaanong nageenjoy sa pagkakaupo ko sa gilid ng kama ay biglang may bumukas na pinto sa luob. Shocks! Nakalimutan kong may cr nga pala sa luob ng kwarto niya!

Sa taranta at kaba ko dahil hindi ko alam kung anong dapat kong gawin ay agad akong nagpanggap na nagpapagpag ng kama niya. Tokwa! Ano ba itong naisip kong gawin?

“You want to change sheets?” tanong nito ng makita ako sa ginagawa ko.

Bigla nanlamig ang pakiramdam ko. Para din akong kakapusin sa paghinga ng makita ko ang repleksyon niya sa salamin na naka topless at tanging ang manipis na tuwalya lang ang tumatakip sa ibabang bahagi ng katawan niya. Nanunuyo ang lalamunan ko habang bumababa ang tingin ko sa mamasa-masang look niya. Shuta! Ano bang sabon at shampoo ang gamit ni kuya at sobrang manly ng amoy? At saka bakit hindi agad siya magdamit? Magkakasakit siya sa ginagawa niya. Nalalamigan yung well built niyang katawan!

“Hey, are you alright? Did you hear me?” bigla akong napatalon sa gulat ng maramdaman ko ang katawan niya sa katawan ko lalo na ang mainit na hininga niya sa tenga ko.

Naginit ang buong sistema ko lalo pa at yung posisyon namin talagang hindi kaaya-aya.

“A-a-ah. . H-hindi na! Hindi na, kuya!” nagmamadali akong umalis sa posisyon namin at dumistansya sa kanya ng one meter na para bang may virus siya.

Kinilabutan ako ng bigla siyang ngumisi. Ano kayang iniisip nito ni kuya? Sana hindi gaya ng naisip ko kanina. Bad, Arista! Very bad!

“M-magbihis ka na, kuya para makapanuod na tayo. H-hanap lang ako ng papanuorin natin or ikaw nalang mamili po?”

“No, you choose.”

Tinuon ko agad ang atensyon ko sa nakabukas na tv at remote. Ano kayang magandang panuorin? Bihira kasi ako manuod ng films. Wala rin akong ideya kung anong genre ba ang gusto niya. Action? Horror? Sci-fi? Hmm. .

Hindi ko alam gaano na katagal akong naghahanap ng pwedeng mapanuod ng biglang may dumagan sa kama na kinalingon ko. Agad kong iniwas ang tingin ko ng ma akwardan ako sa posisyon ng higa niya. Hindi ba siya naiilang sa pagbukaka niya sa harapan ko? Bakat na bakit kasi yung. . . yung ano. . . basta!

“Haven’t decide anything yet?”

Tumango ako at agad na binigay sa kanya ang remote.

Nagulat ako ng mag flash ang mukha ni Keanu Reeves sa screen. Shit! Ang gwapo talaga ni Keanu! Oh my gosh!

My Own Private Idaho ang title na rumehistro sa tabi ni Keanu at ng isa pang gwapong aktor.

Ano kaya itong palabas na ito? Action? Mukhang matagal na ang movie na ito base sa hitsura ni Keanu. Bata pa siya dito kung titignan maigi.

Tinapik ni kuya ang bakanteng bahagi ng kama sa tabi niya upang utusan akong duon pumwesto na siyang sinunod ko. May kaunting gap akong nilagay sa pwesto namin para hindi magdikit ang mga katawan namin dahil naiilang ako sa topless na hitsura ni kuya. Baka hindi ako makapag focus sa panunuod kapag. . .

“K-k-kuya?!” aalisin ko sana ang pagkakadikit ng katawan ko sa kanya ng higpitan niya ang pagkakaakbay niya sa braso ko.

Wala siyang sinabing kahit na ano pero baka mawala siya sa mood kung pilitin kong maglaan ng gap sa pagitan namin. Teka nga, mind reader ba itong si kuya at napansin niyang naiilang ako sa kanya?

Hindi ko namalayang nawala na ang pagkailang ko sa magkadikit naming katawan ni kuya dahil sobra akong nagfocus sa pinapanuod namin. Lintek! LGBTQ+ Theme pala itong movie na ito at hindi ko inakalang may ganito palang movie si Keanu.

Hindi ko alam kung aware si kuya sa theme na ito o naisipan niya lang dahil nandito si Keanu o baka may nag recommend sa kanya either tao or internet pero the heck! Hindi ko inakalang manunuod nito si kuya dahil no signs of him na nawalan siya ng gana sa pinapanuod namin.

“And two guys can’t love each other.”

Parang tinusok ng napakaraming karayon ang puso ko ng sabihin iyon ni Scott kay Mike. I don’t know. I feel like crying. Parang ayaw ko na tuloy tapusin itong pinapanuod namin. Hmmp!

After matapos ang pinapanuod naming film ni kuya na hindi ko matanggap ang ending, akmang tatayo na sana ako para bumalik sa kwarto ko at duon matulog ng bigla akong mapatigil.

“Where do you think you’re going?”

“S-sa kwarto ko po. M-manunuod pa po ba tayo?”

“No, but I want you to sleep here in my room.”

Literal na na-jawdrop ako sa sinabi niya. Hindi ba ako namamali ng dinig? Gusto niya ako matulog dito sa kwarto niya? Katabi niya?

“P-po?”

Lumakad siya pabalik ng kama matapos ang ginawa niyang pag off ng tv at pumaibabaw sa akin. Napalunok ako sa ginawa niya. Para akong hindi makahinga ng magkatinginan kami.

“Tell me, can two guys not love each other like two opposite genders being inlove with one another?” tanong ni kuya na halos hindi ko lang malanghap ang mabango niyang hininga ay malapit na ding magkalapit ang mga labi namin sa isa’t-isa.

“A-ah, eh, k-kasi duon sa pinanuod p-po natin, kuya, may factors talaga kung b-bakit hindi. . .”

“So, two guys can’t. I see.” nabigla ako ng walang pasabing halikan ako ni kuya. ’Yung tipo ng halik kung saan una niyang nahalikan ang mga labi ko - one that was hot and aggressive.

“K-k-ku!” I couldn’t even mutter a word sa sobrang aggressive niya. Is it because of the film? Duon sa sinabi ni Scott kay Mike? O sa sinagot ko sa kanya?

“You want to know what I wish to Santa this year?” tanong nito habang tinatanggal ang pagkakatali ng sweatpants niya at nakatingin sa akin.

Umiling ako. Pero, the heck? Naniniwala si kuya kay Santa? Talaga ba?

“I wish he let me keep my darling until I finish my mess.”

Darling? Mess?

Sinong “Darling”? Yung fiance niya ba yung tinutukoy niya? Eh yung mess? At saka bakit niya sinabi ito sa akin? Anong pinaparating niya?

Bago pa ako makapag isip ng kung ano, agad niya ng binura sa isip ko ang mga katanungan ko sa pamamagitan ng pag alab ng aming mga katawan.

Merry Christmas, I guess?

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLVIII )

[ Hoy, beks! Pasalubong ah! ] kinikilig na sabi ni Pearl sa akin sa kabilang linya habang tumatawid ako sa oh so famous na Shibuya crossing. 

Kahit maraming tao akong kasabay tumawid at makasalubong, pakiramdam ko wala ni isa sa mga ito ang may pakialam sa existence ko. Siguro ito ang dahilan kung bakit may mga unspoken issues ang mga Japanese kahit napaka ganda ng bansang ito. Sa bansang kinalakihan ko kasi, tatawid ka nalang may mga matang mapangusisa pa na titingin sa iyo na hindi mo alam kung nilalait ka o naa-amaze sa iyo bilang tao. 

“Oo! Bibilhin ko yung vibrator na gusto mo!” natatawang sagot ko.

“Gago! Manyakol!” kahit hindi ko man makita, alam kong namumula ang mukha nito sa sinabi ko. But to make things clear, hindi iyon ang pinapabili niya kundi yung iba’t-ibang flavors ng KitKat. Hahaha. Gusto ko lang talaga siya asarin tungkol sa sex toys. Normal lang kasi iyon dito na makita mong binebenta na parang laruan sa bata. Hahaha. 

At saka hindi rin ako bibili nu’n. Mamaya isumbong pa ako nitong mga kasama kong bodyguard kay kuya eh ’di nalintikan naman ako sa kanya at magtaka pa iyon saan at kanino ko gagamitin.

Sa totoo lang, naiilang ako na may kasamang mga bodyguard pero hindi naman ako maka hindi kay kuya ng sinabi niyang papasamahan niya ako sa kanila. I mean, pwede ka magtanong sa mga lokal dito kung sakali mang maligaw ka at wala kang kasamang iba. Kahit hindi ganuon kagaling mag ingles ang mga hapon, gagawa sila ng paraan para matulungan ka. Iyon ang kagandahan sa kanila. At oo nga pala, kung balak ninyong gumala sa Japan mag isa na gaya ko, na balak ko sana, kung hindi lang sa trip ni kuya na pabantayan ako, huwag na huwag ninyong kakalimutang dalhin ang passport/visa ninyo dahil pa minsan-minsan, may mga police dito na lalapit sa iyo at tatanungin ka ng kung anu-ano. Iniiwasan kasi ng mga lokal dito ang mga tagu ng tago o TnT. 

Saan kaya pwede kumain dito? Ang laki-laki kasi ng lugar na ito. Parang ito yung counterpart ng commerce city sa bansa ko, pero syempre mas maganda yung dito! Parang New York!

Kung sa pang gastos sa kakainan ko, wala akong problema. Binigay sa akin ni kuya yung black diamond embedded card niya kanina bago kami umalis kasama ang mga bodyguard niya. OA nga eh kasi pito ang pinasama niya sa akin eh pwedeng isa lang naman. Nag search ako sa google kung saan may masarap na kainan kaso ang daming results na binigay sa akin. Siguro ganuon talaga kasi balita ko sa mga nakapunta na maganda talaga dito lalo na at masasarap at fresh ang mga hinahain at kinakain ng mga tao dito. 

I accept defeat at wala na akong nagawa kundi tanungin ang isa sa mga kasama kong bodyguard kung saan ang marerecommend nilang masarap na kainan dito sa kanila. Buti na nga lang at marunong mag ingles itong tinanong ko dahil lahat sila pure Japanese. 

And to my surprise, akala ko sa putchu-putcho lang nila ako irerecommend gaya ng sinabi ko pero we end up on a high-end restaurant. Yikes! Magkano kaya ang macha-charge sa credit card ni kuya? Hala!!!

Pakiramdam ko naglalaway na ako sa panunuod palang kung paano niluluto ng chef ang inorder ng isa sa kasama kong bodyguard na best seller nila para sa akin. Putek! Ang bango! My gahd! Oh how I wish nandito din si Pearl. For sure, matutuwa iyon at may kasama akong magmukhang ignorante at patay gutom sa putaheng kakainin ko. 

At oo nga pala! Ngayon ko lang naalala. Nakalimutan kong sabihin sa inyo na matapos ang Christmas Eve, sinundo kami ng chopper ni kuya sa isa sa pagmamay-ari niyang building para dito sa Japan mag New Year. Ngayon ko lang ulit maeexperience na na mag bagong taon sa ibang bansa. ’Yung unang beses kasi ay nung pumunta kami ng Italy ng bata pa ako dahil may pinuntahang party ba iyon or meeting si Papa para sa mga tulad niyang may magandang estado sa buhay. Hindi ko na nga masyadong maalala ang mga nangyari duon eh. Ang naaalala ko lang may muntik na siyang pag buhatan ng kamay na kasing edad niya na hindi ko na rin maalala ang mukha. Kamusta na kaya iyon?

Dahil nawili ako sa kakagala hindi ko napansin na hapon na pala, kaya hindi na ako nagulat ng makita kong tinatawagan ako ni kuya. Yikes! Yari!

“H-hello po, kuya?” mahina at halos pabulong kong sagot sa kabilang linya

[ Still wandering around Shibuya? ] 

“A-ah, h-hindi na po. P-pauwi na po.” shit. Kinakabahan ako. Sesermunan niya ba ako? Dahil ba ito sa nagastos ko kanina? O dahil sa inabot na ako ng maghapon sa labas? Or both? Hala!!!

[ Good. Let’s have dinner together. I’ll fetch you up. Just stay where you are. ] 

“P-po? O-okay. Ingat, kuya.” naiilang kong sabi na saktong inend niya ang tawag. Hindi ko alam kung bakit pero ramdam ko ang pamumula ng mukha ko sa sinabi niya. 

Dinner? Magdi-dinner kami? Saan? Sa bahay? Magluluto ba ako? O sa labas kami kakain?

Habang iniisip ko ang sinabi niya at nakatayo sa gilid ng kalsada kasama ang mga bodyguard na nakapalibot sa akin, namalayan ko nalang na may nakahinto ng itim na convertible na kotse sa harap namin at sumalubong sa akin ang isang mala demonyong ngiti ni Lucifer which a.k.a si Kuya. Oohhh, damn!

“Hey.” bati niya in husky voice. Napalunok ako sa kaba. 

“H-hello, kuya.” 

Bubuksan ko palang sana ang pintuan ng kotse pero nagtaka ako ng pinigil ako ni kuya. Napalingon ako sa mga kasama kong bodyguards dahil akala ko isa sa kanila ang magbubukas ng pinto para sa akin pero laking gulat ko ng pagharap ako ay si kuya ang mismong nagbukas nito para sa akin.

Hindi ko napigilan ang sarili ko na mailang. Sa totoo lang, hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala sa ipinapakita ni kuya. Pakiramdam ko panaginip lang ang lahat o di naman kaya ang nagha-hallucinate ako pero tuwing kukurutin ko ang sarili ko ay duon ko narerealize na totoong nangyayari ang lahat ng ito at sana. . . sana permanente na.

Saan kaya balak ni kuya na magdinner? Don’t tell me duon na naman sa mamahalin? Kung sabagay, may pambayad naman siya but still, mas makakatipid kami kung sa bahay nalang kami kakain at ako ang magluluto.

Nakahinga ako ng maluwag ng pumasok kami sa isang american restaurant na nasa luob ng mataas na building. At least dito kahit papaano makakapili ako ng sa tingin ko ay murang pagkain. Nagtaka ako ng may waiter kaming sinusundan namin at mukhang sa ibang parte kami dinala dahil walang ibang tao ang nanduon kundi kami lang.

To be honest, pagdating sa area na pinagdalhan sa amin hindi ko alam kung nagkamali lang ba yung waiter na nag guide kasi. . kasi ang romantic ng ambiance. Nasa rooftop na bahagi na kami at maraming fairy lights sa paligid at may table sa gitna na may naka set-up na dining ware at candles at rose petals na nakakalat sa sahig.

“Arista.” napalingon ako pabalik kay kuya mula duon sa sinundan ko ng tingin na papaalis na waiter dahil sa pagtataka ko sa pinagdalhan niya sa amin.

Sure ba siyang dito kami kakain ni kuya? Kung dito man, may iba pa ba kaming kasama kasi. . ang romantic talaga ng ambiance.

Inalalayan ako ni kuya sa upuan bago siya naupo sa kanyang pwesto. Saglit kaming nagkatingin at pakiramdam ko nagtaasan ang balahibo ko sa katawan ng makita ko siyang ngumiti. I wasn’t a force smile. It was actually a warm smile. Warm enough for me to ignore the cold breeze touching my skin which made me smile in return.

Oh, kuya, I love you.

Bumalik ako sa realidad ng maalala ko na hindi pa kami umoorder. Mamaya bumalik na yung waiter nakakahiya sa kanya kaya agad kong pinutol ang tinginan namin at hinanap nag menu.

“Looking for something?” tanong niya.

“U-uh. . ’yung m-menu. Hindi yata tayo nabigyan ng waiter.” naiilang kong sagot.

“Silly,” he chuckled.

Napalingon ako sa direksyon ng tinitignan niya at sakto namang may tatlong waiter na dumating na may mga dalang pagkain at inayos ito sa harapan namin.

Napalunok ako. Lahat ng nasa harap ko hindi simpleng pagkain kundi puro mamahalin.

Naiilang man pero pinilit ko nalang ienjoy ang mga pagkaing nakahain. Ganito ba lagi ang mga kinakain niya kapag wala siya sa bahay namin? Kung ganuon, may rason pala para mas maenjoy niya sa labas kasi kapag nasa bahay siya puro simpleng pagkain lang naiihain ko sa kanya. Hindi ko tuloy naiwasang malungkot sa isipin na iyon.

“Are you alright, Arista?” nabigla ako ng marahang iangat ni kuya ang tingin ko sa kanya at kita ko sa kanya ang pagaalala, “Didn’t you like the food? I can req–”

“No, kuya. It’s actually delicious. May sumagi lang sa isip ko bigla.”

“Who?”

“Who?” nagtaka ako sa naging tanong niya. Anong “who”?

“You said you remembered something so I thought it was a person. Do I know her. . or him?” may diin at inis sa huling salitang binanggit niya.

“N-No. It wasn’t a person. Naisip ko lang na puro masasarap pala lagi nakakain mo kapag nasa labas ka.”

“Huh? What are you saying? Do you also want to eat something like these everyday? If that is the case, I can hire a chef to prepare your meals from now on.”

Napatampal ako sa nuo ko sa sinabi niya. Ugh. Iba ang pagkakaintindi ni kuya sa nasabi ko.

“No, kuya. That’s not what I mean. What I mean is that mas okay na nasa labas ka kasi puro masasarap na pagkain ang naihahain sa iyo unlike kapag nasa bahay ka natin at ako ang nagluluto.” ramdam ko ang pamumula ng mukha ko sa sinabi ko. Ugh. If only I can teleport somewhere.

Hindi siya umimik sa sinabi ko at nagpatuloy sa pagkain. Akala ko forget na yung nasabi ko but I was wrong when he decided to give me a reply.

“Simple it may look to you but I rather eat what you cook instead of these. If you don’t want to believe to what I just said then try cooking every now and then for me and see for yourself.”

I don’t know why or how but my hands begun to tremble and I can feel my heart beat so fast. So fast that it already want to escape out of my lungs.

Hindi ko alam gaano kami katagal ng nakaupo at kumakain ng dinner dahil sobra akong naooverwhelm at entertain at the same time sa mga pinaguusapan namin. No work related. It was pure random meaningful things that I never thought na magagawa ko with kuya and to be honest, I’m really happy right now. Ayaw ko na ngang matapos ang gabing ito.

“You want to dance?” aya sa akin ni kuya out of nowhere at sa kalagitnaan ng pagkain namin ng dessert matapos niyang tignan ang suot niyang relo sa kamay na iniregalo ko. Unknowingly, napangiti ako ng makita ko iyon na gamit niya.

Hindi ko tinitignan ang oras sa phone ko dahil baka masira ko ang mood ngayong gabi pero si kuya, ewan ko ba. May aasikasuhin pa ba siya or may inaabangan siyang kung ano?

“Dance? Pero wala namang music?” nagaalangan kong tanong habang nakatingala sa kanya na nakatayo na sa kanyang pwesto.

“Allow me to show you my magic.” nakangiting sabi nito at iniabot ko sa kanya ang kamay ko.

Agad akong napalingon ng may marinig akong tugtog para hanapin kung saan iyon nanggagaling pero pinigil ako ni kuya at iniharap ang tingin ko sa kanya. Sino bang hindi mapapalingon kung ang tugtugin ay instrumental ng Wonderful Tonight ni Eric Clapton.

“I told you I’ll show you my magic, didn’t I? Now just focus your eyes on me so my magic won’t fade.” saad niya at idinikit ang nuo niya sa akin. Hindi binabali ang titig sa aking mga mata.

Hindi nagtagal, nakalimutan ko na kung nasaan kami o kung may mga tao sa paligid. Tanging si kuya nalang ang nakikita ko at ang never seen before awra niya na napaka warm. Ibang-iba siya sa kuya na nakasama ko nuon.

“Oh my darling, you look wonderful tonight.” pabulong na kanta ni kuya sa tenga ko dahilan para magpatianod ako sa mga susunod na mangyayari.

Namalayan ko nalang na nasa luob kami ng pagmamay-aring condo ni kuya. Oo. Hindi kami umuwi sa bahay. At ngayon nakaupo kami sa sahig na parang isang ordinaryong tao si kuya at nakabalot sa amin ang isang makapal na kumot at umiinom ng red wine at patuloy na nagkukwentuhan ng kung anu-ano.

“I’m running out of time.” pabulong na sabi nito na hindi ko narinig.

“Huh? Kuya?” agad akong napatingin sa repleksyon namin sa malaking bintanang nasa harapan namin at bahagya kong nakita ang malungkot na ekspresyon sa kanyang mukha. Huh? Anong nangyayari?

“Thank you. Thank you for being with me right now. I wish this last long.” nilingon ako nitong nakangiti at hinigpitan ang akbay sa balikat ko.

Nagtaka naman ako sa sinabi niya. Kung maka akto kasi si kuya akala mo kung mamamatay na. Pero syempre impossible iyon. Mas malakas pa ito kay Satanas eh. Hahaha. Sshhh, Quiet lang kayo sa sinabi kong ito sa kanya ah?

“Kuya, this will last long as long as you want to. I’ve long waited for something like this to happen. ’Yung ganito tayo kalapit sa isa’t-isa kasi. . kasi. . ikaw ang kuya ko.” for a moment, I hesitated na sabihin na kuya ko siya because analyzing all that had happened, hindi ginagawa ng magkapatid ang pagse-sex even and especially when they are half brothers.

He smiled again at me but this time, it looks like he’s hurting inside or maybe it’s just me imagining things? Yeah, probably.

Biglang nabaling ang atensyon ko ng may marinig akong malakas na pagsabog at makukulay na ilaw sa kalangitan. It was pretty enough especially sa lokasyon namin ngayon.

May piyesta ba? Parada? Anong meron?

“Happy new year, my dear brother.” masayang bati ni kuya sa akin at pinanuod ang naglalakihan at nag gagandahang fireworks sa kalangitan.

Oohh new year na pala. New year. . .

New year. . .

New. .

Biglang nanlaki ang mga mata ko ng may marealized ako.

Oh shit. Today is his brithday. Kuya’s birthday. Oh shit. Shit. Shit. Shit.

Wala akong nabiling regalo sa kanya. Argh. How did I forget?

“K-k-kuya. .” naiilang kong tawag sa kanya.

“Hmm?”

“Happy Birthday.” bati ko at agad siyang mabilisang hinalikan sa kanyang labi na kinabigla niya.

“S-s-sorry. Wala akong nabiling regalo. A-ano kasi. .”

Natawa siya sa inakto ko at nilaro ang buhok ko.

“It’s fine. I don’t remember it either until today. I can only remember my birthday whenever you greet me, did you know that? And for that, I’m thankful you are mine, my brother.” nabigla ako ng salubungin niya ako ng halik at dahan-dahan lumalim iyon.

“Never mind the present. You being here with me is more than any material gift I can receive.”

Hinila niya ako paupo sa kanya at dahan-dahan na tinanggal ang butones ng damit ko habang dahan-dahang bumababa ang kanyang halik at basang dila mula sa aking leeg papunta sa dibdib ko.

“Aah.” hindi ko napigilan mapaungol ng sakupin ng mainit niyang bibig ang korona ng dibdib ko at laruin iyon na para bang isang uhaw na sanggol.

“You like it?” tanong niya habang ang mga kamay niya ay bumaba sa pang upo ko.

Tumango ako na parang bata. Hindi ko kasi magawang sabihin sa kanya ang sagot ko dahil kinakain ako ng hiya. Sino bang hindi, di ba?

Muling binalik ni kuya ang mga labi niya sa labi ko at habang abala ang aming mga labi sa pagiinteract, para namang may sariling buhay ang mga kamay namin at tinanggal ang pang itaas na damit ng bawat isa.

Tanging ang mga hanging binubuga nalang namin at ungol ang aking naririnig. Hindi ko na marinig ang tunog ng mga fireworks na kanina ay pinapanuod namin.

Sa bilis ng mga pangyayari namalayan ko nalang na muli na naman naging iisa ang aming mga katawan. Isang bagay na mali sa mata ng karamihan pero para sa akin ay isang bagay na pinanghahawakan ko bilang koneksyon namin sa isa’t-isa. 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( XLIX )

“Sa wakas, mukhang ayos na rin kayo ni Quilo. Hindi ko na kailangang magalala sa leading lady ko na hindi marereciprocate ng leading man niya.” masayang saad ni Pearl na siyang binatukan ko naman. Talaga itong babae na ito puro kalokohan pinagsasasabi. Mamaya may makarinig sa kanya na sabayan namin sa paglalakad pauwi eh.

Leading lady? Ako ba tinutukoy niya? Loko talaga.

“Anong pinagsasasabi mo d’yan? Nakalimutan mo na ba na may fiance siya? Kasi ako hindi ko pa rin iyon nakakalimutan. Nagtataka nga ako bakit hindi ko na nakikita or naririnig na banggitin siya ni kuya sa akin.” oh yes. I’m completely aware of kuya’s fiance kaya nga may side sa akin na naguguilty sa tuwing alam ninyo na, may ginagawa kami ni kuya na kamunduhan.

“Eh malamang kasi nagbackout na ang kuya mo na pakasalan siya. Teka nga, about d’yan sa nasabi mo tungkol sa fiance niya, didn’t he tell you yet?” nagtaka ako ng tignan niya ako ng puno ng kuryosidad. Huh? Sabihin ni kuya ang sa akin?

“Ang alin?”

“’Yung tungkol sa ka–“naputol ang dapat na sasabihin ni Pearl sa akin ng biglang may kotseng humarang sa daraanan namin. ’Yung tipong nag drift lang para harangan kami. Buti at walang gaanong mga sasakyan ang dumaraan ngayon kundi mag cause pa ito ng aksidente. Tanging ang mga usisero lang ang nakatingin ngayon sa amin.

Is it just me or parang nangyari na rin ito before? Napalunok ako sa isipin na iyon.

“Arista.” kumalabog ang puso ko ng makilala ko ang boses na nagsalita mula sa luob ng kotse. No, it wan’t kuya this time but Enix.

“H-hi.” naiilang kong bati ng mapansin kong kakaiba ang awra niya mula sa huli kaming nagkita.

“Can we talk?”

“Sama ako.” invite ni Pearl sa sarili niya kaya napalingon ako sa kanya.

“Hoy. Pinagsasasabi mo d’yan?”

Hindi siya sumagot sa akin. Sa halip naglipat-lipat ang tingin ko kay Pearl at Enix na mukhang may pinaguusapan na hindi ko alam dahil sa tinginan nilang dalawa at kung iyon ang pagbabasehan ko, mukhang hindi iyon maganda. Teka, nagkaruon ba ng away sa pagitan nila ng hindi ko alam?

“Hindi kasi pwedeng umalis si Arista ng hindi ako kasama. We’re currently on a buddy system kay Miss Thalia. May incident kasi na nagyari sa club recently and it has something to do with our safety. I hope you understand.” gusto kong magreact sa sinabi ni Pearl dahil wala akong maalala or alam tungkol sa sinabi niyang iyon kay Enix but I didn’t.

“Ah, oo, Enix. Pasensya ka na ha? Kung hindi kasi natin kasama si Pearl hindi ako pwedeng umalis ng mag isa kahit na kilala natin ang isa’t-isa.”

Napansin ko ang pagkainis at pagtitimpi sa naging reaksyon niya sa sinabi namin at napabuntung-hininga nalamang.

“Alright. See you later at Hunt Paradise.” agad nitong inistart ang makina ng kanyang kotse at humarurot palayo sa amin.

Nang hindi ko na maaninag ang sasakyan ni Enix, agad kong hinampas sa braso si Pearl.

“Hoy! Anong kalokohan ’yung pinagsasasabi mo kanina kay Enix?”

“I just saved you so just thank me, okay?” ay wow? Ang taray ah.

“At saan mo naman ako iniligtas?”

“From Enix. He wasn’t the same as before when we met him. Something is different and I’m pretty sure you noticed it. If I were you, kung may nasabi man si Quilo about Enix, better follow his order because I can feel that there’s something bad about to happen if you don’t. I just can’t tell when or how but better be sure and safe.” 

Hindi na ako nakaimik pa sa sinabi niya dahil alam ko sa sarili kong may nabanggit na din na ganito sa akin si kuya. Ang pinagtataka ko lang, bakit ganuon nalang ang inakto ni Enix kanina? I mean, never ko siyang nakita maging ganuon so, bakit? May alam ba sina kuya at Pearl na hindi nila sinasabi sa akin about Enix?

“Saan pala kayo ni Quilo sa 14?” pagbasag ni Pearl sa katahimikan. Medyo malapit na kasi kami sa kanila.

“Huh? 14? Anong meron?”

“Anong meron? Valentines lang naman, ganda! Naku, maliit na bagay para sa tulad mong maganda na may makaka date.” may himig ng pangiinis na turan nito kaya agad kong binatukan.

Pero oo nga noh? Ang bilis ng panahon. February na pala. Parang kailan lang, BER month. Hmm. . Valentines?! Dapat ba namin icelebrate iyon ni kuya? Kalimitan na nagcecelebrate nu’n mga magka relasyon eh sa hindi ko confirm anong relationship meron kami except sa half brothers kami.

Hanggang sa makauwi ako iniisip ko ’yung tungkol sa valentines at si Enix. Iyon lang ang dalawang bagay na tumatakbo sa isip ko hanggang sa dalawin ako ng antok. Nagising ako mga bandang ala sais na ng gabi kaya nag asikaso na ako para pumasok sa club. Wala ngayon dito si kuya dahil nagaasikaso siya ng businesses niya abroad. Hindi ko naman na kailangan pang matakot gaya ng dati dahil alam na ni kuya ang sikreto ko and speaking of secrets, si kuya kaya may sikreto na hindi ko alam? I mean, for sure meron siya dahil hindi lahat ng bagay alam ko sa kanya. May pagka malihim na kasi siya simula ng mga bata kami pero lahat ng iyon hindi ko pinapansin kasi hindi kami kagaya ng closeness namin nitong nakaraan sa dati. Nahihiya din akong magtanong tungkol sa mga iyon kung meron man.

“Hi, Gorgeous.” masayang bati sa akin ni Miss Thalia pagpasok ko sa backdoor ng club kung saan siya naruruon pati na si Pearl.

“Hello, Miss beautiful Thalia.” tugon ko sa lanya at bumeso. Samantalang nag fistbump naman kami ni Pearl.

“Oh open na tayo in a while ah. Mag ready na.” saad niya at tinapik kami ni Pearl sa balikat namin at akmang aalis na ng bigla siyang may maalala, “By the way, kanina pa nandyan si Enix. Siya unahin mo serve-an ah? Alam mo namang ikaw ang gusto niyang nagseserve sa kanya.”

“Ako muna magseserve sa kanya, Miss Thalia.” sabat ni Pearl.

“Huh? Bakit? Magka away ba sila ni Enix?”

“Hindi, Miss Thalia, pero much better kung ako muna. For a change lang. Remember, matagal hindi pumunta dito si Enix.”

“Ay, oo nga. Kung sabagay. Sige, sige. Ikaw na muna Pearl ang magserve sa kanya kasi baka magkailangan silang dalawa pero kung hanapin siya at gustuhin ni Enix na siya ang magserve sa pangalawang order niya, ibigay mo na dito kay Arisa, okay?”

“Yes, Miss beautiful!” nakangiting tugon ni Pearl na sumaludo pa bago tuluyang makaalis si Miss Thalia.

“Hoy, baklita! Anong pinagsasasabi mo kay Miss Thalia?” naguguluhan kong tanong.

“Basta. Jumoin ka nalang sa trip ko para din ito sa safety mo. Mamaya makarating ito kay Quilo eh di nayari ka.”

Napaisip naman ako sa sinagot ni Pearl at may point siya. Napabuntung-hininga nalang ako dahil alam kong tama siya. Hindi malayong may makarating na tungkol dito kay kuya at baka kapag nagkataon bumalik yung dati niyang trato sa akin. Ayaw ko ng maranasan ulit iyon.

Habang abala ako sa pagcacater ng ibang customers magmula ng magbukas kami ay nabaling ang atensyon ko ng bigla nalang may nabasag na baso sa kung saan at nakita ko si Pearl na mukhang nagulat sa nangyari at naiinis na nagkuyom pa ng kamao niya. Agad akong napatakbo ng mapansin kong tumayo ang customer niya sa kanya.

Shit. Baka mapahamak si Pearl! Ano bang nangyari?

“Sir, pasensya na po. Ano po bang nang–” naestatwa ako bigla mula sa pagkakayuko ko habang humihingi ng paumanhin ng malaman kong si Enix ito na mukhang masama ang mood. Oh gosh! Anong nangyari ba? Tinignan ko si Pearl pero nakayuko lang ito at nagngingitngit sa inis.

“Akala ko ba hindi siya makakapag serve sa akin? Mukhang kaya naman niya.” sarkastikong turan ni Enix na nakatingin sa direksyon ni Pearl.

Ewan ko ba pero nakaramdam ako ng kaba at panginginig sa katawan ko sa inaaktong ito ni Enix. Parang hindi siya yung nakilala kong Enix nuon dito sa Hunt Paradise.

“Pearl, ikaw na muna bahala sa ibang customers. Ako nalang dito kay Enix. Sige na.” malumanay kong sabi at pinagmasdan ko ito na lumakad palayo at nagaalalang lumingon sa akin.

Hinarap ko si Enix at ngumiti ng pilit. Bahagya namang umiba ang mood nito.

“Pasensya na sa kung anong hindi pagkakaunawaan ninyo ni Pearl ha? Ano ba yung inorder mo sa kanya? Ikukuha nalang kita ulit at kukuha na rin ako ng panglinis dito.”

“’Yung dati pa rin. At saka, ikuha mo nalang ako nu’n. Ako na ang maglilinis dito tutal kasalanan ko naman bakit nabasag yung baso ninyo.” nakangiti niyang paumanhin.

Ewan ko ha? Parang hindi ako kumportable sa kanya ngayon.

“Naku, hindi na, Enix. Dumito ka nalang. Hintayin mo ako ah?” nagmamadali akong lumakad palayo sa kanya at inorder ang gusto niyang inumin sa bartender.

Pumasok ako sa staff room namin para kumuha ako ng panglinis duon sa nabasag na baso at naabutan ko si Pearl na malalim ang pinapakawalang buga ng hangin.

“Pearl, ano bang nangyari?” malumanay kong tanong ng makalapit ako.

“Sinabi ko lang sa kanya na ako ang naghatid ng order niya kasi busy ka sa ibang customers natin tapos bigla nalang siyang nagalit tapos ayun binasag niya yung baso.” nabigla ako ng yakapin ako ni Pearl at nanginginig na umiyak sa balikat ko. Hindi ko maiwasang masaktan para sa kanya kasi alam ko deep inside nahihiya siya sa nangyari lalo la’t marami ang customers na napatingin sa gawi nila.

Hindi ko alam kung ano bang dapat kong sabihin sa kanya kaya marahan ko nalang hinaplos ang ulo at likod niya para kahit papaano ay tumahan siya.

“Mamaya ka nalang lumabas ulit kapag okay ka na. Ako ng bahala duon kay Enix.” pinaharap ko siya sa akin at hinalikan sa nuo. Matapos nu’n ay nagpaalam na ako na babalik sa second floor.

Bago ako makalapit ulit sa pwesto ni Enix ay napabuntung-hininga ako. May problema ba siya at naibunton niya iyon kay Pearl?

“Hi. Pasensya sa paghihintay. Ito yung order mo na Fallen Angel. Enjoy!” inilapag ko ito sa lamesa niya at nagsimulang ligpitin yung nagkalat na basag na piraso ng baso sa sahig. Sinusubukan kong hindi tumingin sa kanya dahil naiilang ako gayunpaman, napansin ko sa gilid ng mga mata ko na titig na titig siya sa akin ngunit hindi ko mawari anong emosyon ang nararamdaman niya.

“Arista.” tawag niya matapos kong linisin ang area niya.

“Yes? May ioorder ka pa?” casual kong tanong na nakangiting pilit pa rin sa kanya. Hindi kasi mawala sa isip ko yung inakto niya kay Pearl. Ang unreasonable lalo pa at alam kong may feelings siya para sa akin. Nasaan na yung mabait na Enix na nakilala ko? Parang pakiramdam ko kasi hindi siya itong nasa harapan ko ngayon.

Wala akong maisip na ibang dahilan para umakto siya ng ganion kanina kay Pearl. Not to mention pa yung kanina ng pauwi kami galing school. Ang alam ko rin ng wala ako, hindi rin siya pumupunta dito kaya wala akong alam sa kung anong nangyari sa kanya at sa nangyayari ngayon na tensyon sa pagitan namin.

“Can we talk?” titig na titig siya sa mga mata ko at bakas ko ang kaseryosohan niya sa tanong niyang iyon.

“Tungkol saan ba ang paguusapan natin?”

Hindi siya sumagot bagkus ay itinuro niya ang third floor at sinenyasan akong sumunod sa kanya. Hindi ko din alam kung bakit sumunod ako sa kanya gayong nagtataka din ako kung bakit nandito siya sa second floor kung may reservation naman siya na room sa third floor.

Pagpasok ko sa room na inokupa niya na siya mismo ang nagsara ay tumabi siya sa akin sa couch at binaba ang inumin niya sa lamesa na bawas na sa kalahati.

“Uh, Enix, tungkol saan ba yung paguusapan natin? Kasi hindi ako pwede magtagal dito. May trabaho pa ako.” paalala ko ng hindi makatingin sa kanya.

Napapitlag ako ng dumukwang siya sa akin kung saan na corner niya ako at inilapit ang mukha niya sa akin. Sa sobrang lapit kulang nalang lumapat na ang labi niya sa akin.

“I missed you.” halos pabulong nitong saad sabay halik sa akin na siyang sinalag ko kaya ang pisngi ko ang nahalikan niya.

Lasing na ba siya? Akala ko ba may sasabihin siya? Don’t tell me ito na iyon?

“A-ah. . E-eh. . N-n-na miss din kita. Ehehe. Uh, i-iyon lang ba yung balak mo na sabihin sa akin?” kinakabahan ako sa kanya ngayon dahil sa mga titig na binibigay niya sa akin.

“No. I–” balak niya sanang halikan ako ulit pero muli na naman akong umiwas at sa pag iwas ko ay dumistansya na ako sa kanya papunta sa kabilang dulo ng couch.

Pakiramdam ko ay may mali kay Enix ngayon. Ano bang nangyayari sa kanya?

Napansin ko ang inis sa mukha niya at pagkuyom ng kanyang kamao.

“Why won’t you let me kiss you? You said you missed me, didn’ you?”

“A-ah, g-ganun ba iyon kapag namiss? K-kasi hindi naman kami ganyan ni Pearl sa isa’t-isa.”

“Of course, you wouldn’t. You’re not each other’s type.” tugon niya at walang pakundangan na lumapit sa akin at siniil ako ng halik. Nagpumiglas ako pero sadyang ginagamitan niya ako ng lakas niya bilang isang tunay na lalaki.

“E-Enix!” hiyaw ko habang lumalalim ang halik niya sa akin.

Kinilabutan ako sa ginawa niya. Ang aggressive kasi unlike ng unang beses niya akong nahalikan.

Pilit pa rin akong pumipiglas at sa pagpipilit ko ay hinawakan niya ang magkabilang kamay ko paitaas ng ulo ko kaso bigla siyang napatigil ng may makapa siya. Dahil duon nagkaruon akonng paglakataon na makawala sa kanya at mapatakbo sa pintuan.

“So, it’s true. The rumors are true!” sigaw niya sa galit at napatigil ako sa balak kong pagbukas ng pinto ng ihagis niya ang baso sa pader.

Napalunok ako at nanginig ang katawan ko sa ginawa niya.

“Why?! Why did you agree to it?! You and that fucking bastard are brothers! Bakit ka pumayag?! Akala ko ba ayaw mo sa kanya? Ha? Sagutin mo ako! You liked me, didn’t you? Right?! How could you do this to me? Ginagantihan mo ba ako dahil hindi ko pinaalam sa iyo na kilala ko ang gagong kapatid mo?!” galit niyang sigaw sa akin kahit na magkatapat kami and on top of it, ang higpit ng hawak niya sa magkabilang braso ko at nasasaktan ako dahil duon.

Pero, hindi nakaligtas sa pandinig ko ang pagmura niya kay kuya at nainis ako dahil duon. Sa inis ko ay nasampal ko siya.

“Ano bang nangyayari sa iyo, Enix? Hindi ka naman dating ganyan! Oo nga at ayaw ko sa kuya ko nuon pero hindi ibig sabihin may karapatan ka ng murahin siya! Kuya ko pa rin siya!” pinunasan ko ang nangingilid kong mga luha sa mata ko.

Para namang natauhan si Enix ng makita niya ang nangyari at balak sana akong aluin ngunit tinapik mo palayo ang kamay niya sa akin.

“Huwag muna tayo magkita o mag usap ngayon kung ganyan lang ang iaasal mo sa akin at sa mga taong malapit sa akin. Ako ang mas nasasaktan sa ginagawa mo sa kanila.” pinihit ko ang seradura at akmang lalabas na ng hilain na naman ako ni Enix.

“N-no! You can’t! Arista, I’m sorry. I didn’t mean to! I-I was just carried away!” sinubukan ako nitong aluin pero marahan ko lang siyang itinulak.

“Enix, please.” lumakad ako palayo sa kanya na walang balak lumingon ng muli siyang magsalita.

“I hope you don’t regret this, Arista.” napatigil ako sa narinig kong sinabi niya pero nagpatuloy nalang muli ako sa paglalakad ng hindi siya nililingon.

Regret? Anong ibig niyang sabihin?

Hay, Enix. Ano bang nangyari sa iyo?

---

AUTUMN MEETS WINTER ( L )

Ilang araw na din ang nakalipas mula ng mangyari ang insidente sa pagitan namin ni Enix and to be honest, after ng gabing iyon, pakiramdam ko hindi na talaga siya yung dating Enix na nakilala ko. Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanya pero alam kong soon malalaman ko iyon dahil alam kong may chances na magkita kami ulit dahil sa sinabi niya.

Napatingin ako sa singsing na nasa daliri ko at napa buntung-hininga. May hinala akong ito ang dahilan kung bakit biglang ganuon nalang ang naging reaksyon ni Enix sa akin. Kahit nga si Nigel parang nagulat ng makita itong suot ko. Samantalang si Pearl naman ang saya-saya ng reaksyon.

Kaya ba ganuon nalang ang inis, gulat, o galit nina Enix sa akin at Nigel ay dahil counterpart na ako ni kuya sa posisyon niya ngayon? Natatakot ba sila sa akin sa kung anong pwede kong maiambag? Kung sa totoo lang naman ay mukhang wala akong maiaambag dahil hindi ko alam kung paano iyon patakbuhin.

Hindi ko din alam kung guni-guni ko lang ba ito pero pakiramdam ko nitong mga nakaraan may mga matang nakasunod sa akin. I mean, kung sila man ang bodyguard na kinuha ni kuya para sa akin, bakit pakiramdam ko hindi ako kumportable sa pagmamasid nila sa akin? Dapat ko bang tanungin tungkol dito si kuya? O baka hindi nalang dahil baka madagdag pa itong bagay na ito sa ibang importanteng alalahanin niya.

Speaking of kuya, madalang kami magkausap ngayon. Siguro ay dahil sa sobrang dami ng ginagawa niya.

Hay. February na. Malapit na ang graduation namin ni Pearl. Excited na ako mag college para pagka graduate ko tutulong na ako sa mga trabaho ni kuya para hindi siya napapagod ng husto. Kaso nga lang. . by that time, hindi ako sigurado kung single pa rin siya o kasal na. Nawalan kasi ako ng kahit na anong balita mula kay kuya tungkol kay Lesanna Shin.

Mabilis na lumipas ang mga araw at namalayan ko nalang na valentines na sa dami kong nakikitang nagbebenta ng mga bulaklak, balloons, at chocolates sa paligid. Isama mo pa duon ’yung mga akala mo hotdogs na nakapulang attire at mga magka holding hands at nagme makeout sa public. Hay. Ang sarap mag offer ng hotel accomodation para sa kanila.

“Hoy. Araw ng mga puso ngayon tapos iyang mukha mo sambakol. Bitter ka ’te?” salubong sa akin ni Pearl mula sa school gate.

“Hindi ah. Bakit ako mabi-bitter? Natutuwa pa nga ako kasi ito lang yung araw kung saan pwedeng maging hotdog ang karamihan. Hahaha. Hotdog Festival.” sarkastiko kong turan.

“Hay naku. Bitter nga at mukhang alam ko na kung bakit. Kulang ka sa hotdog - hotdog ni Quilo. Oops. My bad hindi pala hotdog ’yung kanya kundi bologna. Hahaha.” mamatay-matay sa tawa niyang asar sa akin kaya agad ko itong binatukan.

“Gago. Bibig mo. Umagang-umaga kabastusan agad.” saad ko sabay irap.

My gosh. Akala ko lalaki ang malibog na nilalang sa mundo pero mukhang nagkamali ako dahil wala ng mas lilibog pa sa taong nagngangalang Pearl.

“But kidding aside, hindi ba nagparamdam sa iyo si Quilo like kagabi or today?”

“Hindi eh. Nagkausap naman kami nuong isang araw at sabi niya sadyang marami lang siyang inaasikaso kaya naiintindihan ko naman. Besdies, hindi dapat i-big deal itong valentines kasi ever since hindi kami nagcecelebrate nito. I mean, specifically ako, ewan ko nalang siya before.”

“Eh para saan ’yung–?” halos pabulong niyang turan kaya agad ko siyang nilingon.

“Ano sabi mo?”

“Wala. Anyway, heto oh. Happy Valentines, Arista my love.” masayang bati niya sabay abot sa akin ng binili niyang chocolate mula sa bag niya.

“Well, Happy Valentines din, bitch.” natatawa kong tugon sabay abot sa kanya ng chocolate na kaparehas ng iniabot niya sa akin.

“HAHAHA. GAYA-GAYA KA.” may kalakasang saad ni Pearl na natatawa dahil sa coincidence ng binili namin para sa isa’t-isa.

“Of course, bestfriends tayo, duh?”

“And will always be.”

Lumakad na ako papunta sa classroom ko at hindi ko naiwasang mapatingin sa building na katapat ng sa amin at pakiramdam ko may nakatingin sa akin mula duon pero dahil wala akong nakita, pinag kibit-balikat ko nalang. Guni-guni ko lang siguro iyon.

“Oh anong pakulo ito?” takang tanong ko habang nakatingin sa papel na inabot sa akin ni Pearl habang naglalakad kami palabas ng school.

“Bitch, dahil wala tayong ka-valentines, nagpa reserve si Miss Thalia para sa atin sa isang restaurant. Naawa siya sa atin kasi nagda-drama ako sa kanya so alam mo na. Hindi tayo papasok ng club at pupunta sa address na nakalagay d’yan. Also, dress beautiful tayo ah?”

“So, you mean, dress as Arisa?” pagka-klaro ko.

“Yes, my love.”

“Alright. See you later.”

Pagkarating ko ng bahay, agad akong naghalungkat ng pwede kong maisuot para sa friendly date namin ni Pearl. Nahirapan akong maghanap ng maisusuot dahil mukhang sa mamahalin nag book si Miss Thalia para sa amin. Syempre hindi iyon papayag sa pipityugin lang kami.

Kaloka din kasi si Pearl. Dinramahan si Miss Thalia. Pero atleast, hindi ako magmumukmok dito sa bahay at papasok ng club katulad ng mga nakaraang taon.

Wala namang paramdam si kuya sa akin kung makakauwi siya kaya ayos lang na lumabas ako at makipag date kay Pearl. Katulad nga ng sinabi ko kanina, friendly date lang ito.

Habang abala ako sa paghahalungkat, I came across to a familiar shoes. Ah, tama. Ito yung sinuot kong sapatos na nawala ang kapares duon sa pinuntahan naming party nuon ni Enix kung saan nanduon din si Nigel at kuya. Speaking of that party, bigla ko lang naalala na hindi namin napag usapan ni kuya ang tungkol duon kaya wala akong ideya sino siya duon sa mga umattend at. . . Napahawak ako bigla sa braso ko na nabaril. Napalunok ako.

Alam din kaya ni kuya ang tungkol sa insidente na iyon? Also, naalala ko din ’yung lalaking tinulungan ko na dahilan kung bakit ako nabaril. Nasaan na kaya siya? Buhay pa ba siya?

Nang makahanap na ako ng isusuot ko ay agad na din akong nag asikaso dahil ayaw ko namang ma-late duon sa calltime na nakalagay sa binigay sa akin ni Pearl.

Anong valentines outfit ko?

Well, dahil ayaw kong jumoin sa hotdog festival, nag lamay attire ako. Not because I’m bitter but because black will always never go out of style and is always considered sexy. More importantly, hindi kasi ako nasabihan ahead of time ni Pearl so kung anong meron dito na mukhang disente ay iyon nalang ang susuotin ko.

I colored my nails red velvet and had a sultry makeup look that matches with my classic bold red lipstick. I wore a pair of black earrings and ring. For my dress, it was just a simple fitted black dress that has simple laced pattern paired with black choker and black leather jacket. For my shoes, it was a laced three inches high stilettos and had myself a black envelope sling bag. Sa wig naman hindi na ako nagpaka komplikado. Pumili ako ng short black jaw length style. At syempre, hindi ko kinalimutan na mag men perfume. Yes, men perfume. Hindi ako nag fruity scent dahil baka may lumapit sa akin at isipin ready to mingle ako. Hell, no.

“Manong, dito po tayo sa address na ito.” iniabot ko kay Manong Ben yung binigay sa akin ni Pearl na address at bago pa umandar ang sasakyan ay nag abiso ako sa kanya na papunta na ako.

Ewan ko ba pero bigla akong nakaramdam ng kaba para mamaya. I mean, first time ko lang kasi magcecelebrate ng valentines day and on top of it, friendly date pa.

“Nandito na tayo.” dinig kong sabi ni Manong Ben kaya agad akong nag angat ng tingin sa paligid. Huh? Bakit mukhang nasa port ako? Sabi ni Pearl sa akin restaurant?

“Nasaan tayo po?”

“Dito sa address na binigay mo sa akin.” nagtatakang nilingon ako ni Manong Ben, “Hindi ba dapat dito?”

“Uhm. . Saglit lang po ah. Tawagan ko lang si Pearl.” at iyon nga ang ginawa ko. Sinagot naman niya agad at sinabing nasa tamang lugar ako kaya agad na akong bumaba at tinungo ’yung malaking barko na nakadaong at binigay ’yung pangalan ko sa nagbabantay sa pasukan. Hindi na sila nagtanong ng iba pa. Basta ang nangyari ay sinusundan ko nalang ’yung isa sa mga bantay kanina duon sa pinto papunta sa kainan na nandito sa luob.

Wow. Hindi ako na inform na sa luob kami ng luxury ship mag friendly date ni Pearl. Ang galante ni Miss Thalia ah. Pero being inside the ship again reminds me of Enix pati ’yung party na pinuntahan namin at si Nigel at syempre ’yung mystery guy na mukhang hanggang mystery nalang talaga. Unconsciously napahawak ako sa braso ko ng maalala ko ’yung insidente na nabaril ako. Whew.

Wala naman sigurong mangyayaring ganuon ulit dito di ba?

Nagusap ’yung bantay na kasama ko pati yung lalaki na nasa front desk ng restaurant at tinignan ako mula ulo hanggang paa at binalik ang tingin sa kausap niya. Hala. Anong problema nito?

“Follow me.” umalis na yung kaninang bantay na kasama ko at sinundan ko naman ’yung lalaking nasa front desk. Napansin kong marami ang nasa luob ng restaurant kaya hindi ko maintindihan kung bakit pero mukhang lumabas na kami ng area na iyon. Teka, saan ako balak dalhin nito? Don’t tell me may iba pa silang area sa restaurant nila?

Huminto kami sa isang pintong nakasara na siyang binuksan ng sinusundan ko at nilahad ang kamay niya papunta sa isang direksyon. Sa labas ng deck.

Somehow, it feels familiar. Pero impossible dahil wala naman si kuya ngayon at si Pearl ang kasama ko not unless nagsabwatan na naman. . .

“Hi.” he greeted in a husky voice.

We were both surprised seeing each other pero mas mukhang gulat siya dahil sa hitsura ko ngayon pero imbis na magalit, ngumiti siya at parang may kakaiba sa mga tinginan niya.

“K-kuya?”

“You look gorgeous. I wonder if you’re still going to dress that way if you knew I was your date for tonight.” dahan-dahan siyang lumapit sa akin at hinawakan ang pisngi ko. Saglit akong na tanga lalo na ng magkatinginan kami. Kuya looks really handsome in suit. And I cannot believe na nasa harapan ko siya ngayon.

Oh my gosh. Wala akong kaalam-alam na sinet-up na naman ako ng walang hiyang Pearl na iyon for the second time around. Argh. Talaga naman oh. Nakakahiya. Ito palang yata ’yung pangalawa o pangatlong beses akong nakita ni kuya na nakadamit babae at hindi ko maiwasan ang mailang.

“Hey, look at me.”

Sinunod ko ang sinabi niya at saka siya muling nagsalita, “ Are you nervous?“

Tumango ako kasi ayaw ko namang magsinungaling at nakita ko kung paano siya ngumisi sa akin at agad na pinulupot ang braso niya sa bewang ko papunta sa table na nasa gitna ng deck.

“Well, how was your day?” tanong niya ng makaupo kami at dumating ang mga nagserve sa amin ng pagkain. Duon ko namalayan na umandar na pala ’yung barko kasi malayo na kami mula sa pampang.

“It was okay.”

“Okay? How okay was it? Did you receive any gifts from other girls? Or rather boys?”

“N-no. I didn’t receive any from my classmates except the one I got from Pearl. Parehas pa nga po kami ng nabiling gift sa isa’t-isa.” natatawang kwento ko sa kanya.

Nakatingin lang siya sa akin at ni hindi man lang nainis ng banggitin ko ang tungkol sa pagbibigayan namin ni Pearl ng valentines gift kanina.

“But there’s no one that asked you to go on a date tonight, right?”

Umiling ako.

“Good.” napansin kong parang nakampante si kuya ng malaman niyang walang nag aya sa akin ng date. Kung hindi ito sana set up ni Pearl sa pagitan namin ni kuya ay si Pearl talaga ang makaka date ko pero hindi ko nalang iyon sinabi kay kuya para hindi masira ang mood.

Habang kumakain kami napansin ko ang panay na pagtingin ni kuya sa akin. Siguro ay dahil hindi pa rin siya makapaniwala na nagbihis babae ako. Tsk. Loko talaga iyong si Pearl. Bakit niya sinabi na magdamit Arisa ako kung alam niyang si kuya pala ang magiging ka date ko?

Sa kalagitnaan ng pagkain namin ay biglang nagsalita si kuya.

“Were you experiencing something odd these past few weeks or days that we’re not together?”

“Po?” bigla kong naalala yung mga times na pakiramdam ko may nakatingin sa akin kahit wala naman. Hindi ko alam kung bakit bigla iyon natanong ni kuya sa akin.

“Nothing?”

“Uhm, wala naman po. Bakit?”

Hindi siya sumagot bagkus ay parang may malalim na iniisip.

“I guess I’ll double your bodyguards.”

“P-po?” medyo may kalakasan kong tugon. Double my bodyguards? Kailan pa ako nagkaruon ng bodyguards? Hindi ako aware tungkol dito.

“I hired bodyguards for you just few days ago for safety reasons. That’s why I ask if you’re experiencing something odd.”

“Oh.” tugon ko at muling nagsalita, “Meron ba itong kinalaman sa organization kuya?”

Umiling siya.

“This is beyond organization matters.” inabot niya ang kamay ko at hinimas bago muling nagsalita, “Promise me, whatever happens, you’re with me.”

Napatitig ako sa kanya at bigla nalang kumalabog ng malakas ang dibdib ko.

Ipinatong ko ang kamay ko sa ibabaw ng kamay niyang nakahawak sa kamay ko.

“Promise. We’re brothers, right? No matter what happens, it’s my duty to be by your side.”

Naramdaman kong humigpit ang hawak niya sa akin sa sinabi ko at nabigla ako ng yumukod siya para halikan ako.

“Thank you. I hope you keep your word.”

We finished our dinner date and dance the night away. This time, there was no music but hearing my brother hum a very familiar song makes everything enough.

Any guess what the song is?

It was I can’t tell you why by The Eagles. It has been a long time since I heard that song and it was kind of nostalgic and sending shivers to my spine.

“I love you.” he whispered to my ear, almost fading along with the wind.

Nabigla ako sa sinabi niya dahil hindi ko alam kung tama ba ang narinig ko hanggang sa sinalubong niya ng halik ang mga labi ko.

Matapos ang ilang minuto, kumalas kami sa halikan namin at tumingin sa mga mata ko si kuya na para bang may hinihintay siyang sabihin ko.

“I l–” hindi ko natuloy ang balak ko sanang sabihin ng biglang walang pasabing umulan. Kainis!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LI )

Mabilis na lumakad ang panahon. Siguro dahil magsusummer vacation na. Namalayan ko nalang na graduation na namin at ngayong araw iyon.

Pinagmasdan ko ang paligid ng eskwelahan namin habang naglalakad papuntang auditorium kung saan gaganapin ang graduation rites at hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na gagraduate na ako at sa susunod sa buwan sisimulan ko na ang buhay kolehiyo. Nakaka kaba pero at the same time nakaka excite. Ang nakakatawa nga lang ’yung mga inapplyan kong school, karamihan sa mga iyon hindi ako pumasa. At duon naman sa mga eskwelahang pumasa ako, iisa lang ang kinabagsakan ng grado na pwede kong applyan na kurso. I guess, iyon nalang ang kukunin ko kahit na, alam ninyo na, hindi ko gusto kesa naman hindi ako magtuloy sa kolehiyo.

Syempre hindi ko pinaalam ang tungkol sa bagay na iyon kay kuya. Ang sinabi ko nalang may papasukan na ako. Ayaw ko kasing umasa nalang lagi sa kanya. Nakakahiya iyon.

Napatingin ako sa stage kung saan may mga nauna ng mga estudyante na natawag para mag martsa at kunin ang diploma nila and honestly, karamihan sa kanila mukhang umiyak na dahil iiwan na ang secondary level. Alam ninyo naman ang sabi ng mga matatanda, iba na kapag tumungtong ka ng college. Hay.

Ako? Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Hindi sa hindi ako nag enjoy kasama ang mga naging kaklase ko pero masama kasi ang pakiramdam ko. Wrong timing nga eh. Pero ’di bale, I’ll make sure na hindi ito magrereflect sa monitor at sa film kapag kinuhaan kami ni Tita Shine mamaya. And yes, you’re reading it right. Si Tita Shine ang umattend at hindi si kuya. Alam ninyo naman na siguro ang dahilan kung bakit dahil sa naikwento ko sa inyo nuon.

Makalipas ang halos isa at kalahating oras ay matiwasay na natapos ang rites. Syempre bago ako umalis ay nakipag picture taking muna ako sa kanila. Remembrance lang.

Daig ko pa ang nakakita ng multo paglabas namin ng auditorium ni Tita ng salubungin kami nina Pearl, Manong Ben at kuya. Hala!

“Congratulations, Arista! Next year ako naman ang nand’yan sa posisyon mo at ikaw naman ’yung sa akin!” masayang turan ni Pearl.

“Congratulations, ’nak! Nairaos mo din.” dagdag ni Manong Ben.

“Buti at nakita ninyo kami agad. Akala ko maghahanapan pa tayo eh.” natatawang turan ni Tita Shine.

“Congratulations.” nakangiting bati ni kuya at nagulat ako ng bigla niya akong yakapin ng mahigpit, “I’m so proud of you. I’m sure our parents will too.”

Ewan ko ba. Para akong maiiyak dahil sa sinabi ni kuya. Hindi ko inexpect na pupunta si kuya at babatiin ako. Hindi kasi siya nagsabi ng kahit na ano tungkol dito at ng grumaduate ako ng elementary, si Tita Shine at Pearl lang ang kasama ko nuon. Walang Manong Ben o kuya na naruruon.

“Okay! Tama na ang drama! Tapos na ’yung martsa at bigayan ng diploma! Tara na. Gusto ko ng kumain ng handa!” excited na saad ni Pearl kaya napatawa nalang kami.

Unang naglakad sila Manong Ben, Tita Shine at Pearl samantalang nakasunod naman kami ni kuya na nakaakbay ngayon sa akin. Lihim akong napangiti dahil duon.

Habang naglalakad kami papuntang parking lot, napalingon ako bigla ng may mapansin akong nakatayo sa hindi kalayuan pero pagtingin ko ay wala naman. Guni-guni ko lang siguro.

“Who are you looking at?” tanong ni kuya na tumingin sa direksyon ng tinignan ko at bumaling sa akin.

“W-wala po. Akala ko kasi may tao duon kaya napalingon ako.”

Pagka alis namin nila Tita Shine ng school ay dumiretso agad kami sa restaurant kung saan nagpa reserve si kuya para sa graduation celebration ko. So far, okay naman. Masaya. Pero bakit ganuon? Pakiramdam ko may mga matang sumusunod sa amin? I mean, kung sila man ’yung mga bodyguard ni kuya bakit ganito ang pakiramdam ko? Bakit hindi ako mapakali?

“Uy, saan ka pupunta?” tanong ni Pearl ng mapansin nitong patayo ako.

“Sa cr. Bakit? Sama ka?” pangaasar ka dito.

“Gaga. Tatanong lang eh. Sama agad?”

Inilingan ko lang ito at bahagyang nag bow kay kuya na siyang ngumiti lang at habang naglalakad ako papuntang cr ay alam kong sinusundan ako nito ng tingin.

Pumasok ako sa bakanteng cubicle na nakita ko at agad na umihi. Palabas na ako ng mapansin kong may dalawang pares ng paang nasa tapat nito.

“Kuya?” tawag ko mula sa luob.

Hindi ito sumagot pero nakatayo pa rin ito sa labas na parang hinihintay ako.

Bigla ako napaisip. Hindi naman puno itong cr ng pumasok ako. In fact, impossible namang biglang dumami ang mga tao sa labas at nagkaruon ng pila eh gayong sobrang tahimik na para bang ako lang ang tao sa luob.

Kung hindi ito si kuya, eh sino ito at bakit parang hinihintay ako nito?

Buksan ko na ba itong pinto o itext si kuya na puntahan ako dito? Kaso baka napa paranoid lang ako. Aish.  

Kaya heto ako at binuksan ang pinto matapos kong iayos ang suot kong pantalon at laking gulat ko na ang tumambad sa akin ay si Enix.

“Enix?!” pero bago pa ako makapagsalita muli ay agad nalang ako nitong sinunggaban ng halik na siyang kinagulat ko.

Nagpupumiglas ako dahil syempre hello? Sino bang hindi?

“Anong ginagawa mo? Bakit ka nandito?” naiinis ngunit kinakabahan kong tanong. Pinunasan ko rin ang labi kong basa ng laway naming dalawa.

Ngumisi siya sa akin at balak sana akong lapitan ulit ngunit pinigilan ko.

Saglit ko siyang pinagmasdan at alam kong itong Enix na nasa harapan ko ngayon ay ibang-iba mula sa Enix na nakilala ko nuon.

“I’m here for you, Arista.”

“Huh? For what? Hindi pwede. Kasama ko sila Kuya. Actually, if you don’t mind, babalik na ako.” akma na akong aalis ng hawakan niya ako sa braso ko. Nagulat ako dahil ang higpit ng pagkakahawal niya.

“Enix?! Ano bang problema mo? I told you kasama ko sila kuya. Nagcecelebrate kami ng graduation just in case you don’t know. Kung may gusto kang puntahan natin, can it be some other day?”

“Are you seriously asking me anong problema ko? Can’t you see? Are you playing dumb? Don’t tell me na brainwash ka na ni Quilo? You weren’t like that before when we first met.”

Hinila ko ng buong pwersa ang braso palayo sa kanya at saka sumagot, “I should be saying the same thing as well to you, Enix. Hindi ka kung ano man itong inaakto mo ngayon sa akin sa dati. At anong brainwash ang pinagsasasabi mo?”

“So, you really don’t know, huh? He didn’t tell you anything?” nakangisi niyang sabi at sumandal sa gilid ng sink.

“Tell me what?” kinakabahan kong tanong.

Sa mga oras na ito dapat nakabalik na ako sa pwesto namin nila kuya pero ito ako ngayon at nakikipag usap sa taong hindi ko alam bakit nagkakaganito ang inaakto sa akin.

“Quilo lied to you. Whatever he might have said, it’s all fucking lies, Arista. He is still gonna get married. He thought doing a fake marriage between the two of you will cancel his wedding with Lesanna but hell no. It’s not.”

Parang nagpantig ang tenga ko sa narinig kong sinabi ni Enix.

What?! Lied?! Fake marriage?! Kuya and Lesanna are still going to get married?!

Agad akong napatingin sa suot kong singsing na nasa kaliwang daliri ko at hindi ko maintindihan kung bakit nakaramdam ako ng paninikip ng dibdib at hirap sa paghinga. Pakiramdam ko rin ay umiinit sa paligid at parang humahapdi ang mga mata ko.

“Didn’t you find it weird that after what happened between Quilo, Nigel and I, he suddenly became nice, I mean, way too extra nice to you?” naramdam kong lumakad siya palapit sa akin pero hindi ko magawang maihakbang paatras ang mga paa ko, “That is because his plan is to use you. To make you believe that everthing is okay between you and him when in fact he is only doing that so his weddinh with Lesanna will be cancelled because of you. But what do you think will happen if his plan worked? Babalik ang lahat sa dati, Artista. Because in the first place, you know, that he hates you being his half brother. And that is the reason why I became like this. Because of what I learned from Nigel. Kung hindi pa sinabi sa akin ni Nigel ang tungkol dito malamang ay wala ka pa ring kaalam-alam sa mga katarantaduhan ng tinatawag mong kuya.”

Habang sinasabi ni Nigel ang mga bagay na iyon sa akin, ay duon lang tuluyang nag sink in sa akin ang mga katanungan kong hindi ko mabigyan ng kasagutan nuon mula ng mag iba ang trato sa akin.

How did I end up being this kind of stupid? Paano ko nakalimutan na galit sa akin si kuya nuon pa mula ng dumating ako sa buhay nila, sa buhay niya? Bakit hinayaan ko lang na maging masaya ako kahit na may agam-agam ako sa pagiiba ng trato niya sa akin?

And oh, fake marriage? Hindi ko mapigilan ang mapangisi dahil hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa na kinasal ako o maiyak dahil fake iyon?

Gusto kong magalit. Gusto kong magwala. Gusto kong tanungin si kuya kung bakit at paano niya ito nagawa sa akin pero sa huli, wala akong dapat sisihin kundi ang sarili ko. Dapat akong magalit sa sarili ko dahil nag expect ako na okay na kaming dalawa. Na mula ng araw na iyon, magiging maganda na ang mga susunod na mangyayari sa pagitan namin ni kuya pero mali ako.

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko sa pag agos mula sa mga mata ko at ng hahawakan na ako ni Enix para aluin ay siya namang pagdating ng taong dahilan ng pag iyak ko.

“Arista! What took–! Enix?! What the fuck are you doing here?!”

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LII )

“K-kuya! Tama na!” kahit umiiyak ay nataranta ako sa ginawang pagsapak ni kuya kay Enix.

“Didn’t I tell you to stay the fuck off from Arista?” galit na saad ni kuya at muli na naman sanang aamba ng sapak kay Enix na nasalag naman nito.

“Yeah you did but it doesn’t mean I’ll listen to you.” sagot ni Enix na siya namang gumanti ng sapak kay kuya.

“Fucking asshole!”

“Am I?” ngumisi si Enix at tumingin sa akin bago muling tumingin kay kuya, “’Coz I think you are. Why don’t you tell Arista what you did and let’s see who is the real asshole here, huh?”

Isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa luob ng washroom. Laking pasalamat ko nalang na hanggamg ngayon wala pang ibang pumapasok ngayon dito dahil kung hindi, nakakahiya.

Galit na tumingin sa akin si kuya gayun pa man, may kung anong kakaiba akong nakita sa mga mata niya. Hindi ko alam kung bakit. Dahil ba sa nakita niyang umiiyak ako ngayon?

“Cat bite your tongue? Quilo, if you can’t tell Arista what you did, it’s fine. I already told him. Just a simple thank you will do but it doesn’t mean I will let this slip. I’ll take him with me.”

“You! You fucking asshole!” nabigla ako ng bigla na namang sunggaban ng sapak ni kuya si Enix.

“Tumigil na kayo! Kuya! Enix! Ano ba? P-please! Parang awa ninyo na tumigil na kayo!” umiiyak akong umaawat sa kanila dahil mukhang wala silang balak na tumigil hanggat walang namamatay na isa sa kanila.

Masaya dapat ang araw na ito ngayon dahil graduation ko pero heto. Ito ang nangyayari ngayon.

Umiiyak ako hindi dahil sa saya. Umiiyak ako dahil sa sakit.

Alam kong galit sila sa isa’t-isa kaya sila nagkakaganito ngayon sa harapan ko pero kung may dapat man na mas magalit walang iba iyon kundi ako at hindi sila. Ako ang mas nasasaktan ngayon sa mga nangyayari at ginagawa nila.

Naiintindihan ko kung bakit nagagalit si Enix at kung bakit siya nagkakaganito ngayon at iyon ay dahil sa ginawa sa akin ni kuya pero hindi din naman bingi para hindi ko marinig ang kanina niya pang pagpipilit na dapat sumama ako sa kanya at sa kanya na ako dapat mapunta.

Alam ko namang wala na akong magulang na mauuwian. Na walang aalo sa akin sa nararamdaman ko ngayon na sakit pero hindi ibig sabihin wala ng bahay na handang tumanggap sa akin dahil nandyan sina Tita Shine. Alam kong hindi nila ako pababayaan.

Naiintindihan ko rin kung bakit nagagalit si kuya kay Enix. Iyon ay dahil pinaalam nito ang isang bagay na hindi ko dapat malaman or dapat ba na nalaman ko pero sa kanya mismo? Hindi ko alam pero. .

“Sabing tama na! Tumigil na kayo!” patuloy ko pa ring pinaghihiwalay sina kuya at Enix hanggang sa hindi sinasadyang sa pagpupumilit ko ay natamaan nila ako at tumama ng malakas ang likod ko sa pader dahilan para mahilo ako at bago pa ako tuluyang mawalan ng balanse ay sinalo ako agad ni kuya.

“Arista! Are you okay? I-I’m sorry! I didn’t mean to!” nagaalalang sabi ni kuya habang marahang hinahaplos ang katawan ko, “Fuck off!” bulyaw nito kay Enix na nakahawak sa iniinda niyang parte na napuruhan ni kuya.

Napaangat ako ng tingin ko at tumitig sa mga mata ni kuya. Puro na siya bangas pero nagagawa pa rin niyang magalala.

Mag alala? Talaga ba?

Muli kong naramdaman ang pag agos ng luha sa mga mata ko. Kailan ba matatapos ang pag iyak ko na ito? Lalo ako naiinis sa sarili ko dahil lalo ko nararamdaman ang pagiging tanga at mahina ko.

“Arista. .” hinaplos niya ang mukha ko at ramdam ko ang paginit ng buong katawan ko. Kinagat ko ang mga labi kong nanginginig. Pinipigilan kong magsalita dahil hindi ko alam kung anong pwede kong masabi sa kanya na hindi ko maaaring bawiin pa.

“Hey, please tell me you’re alright?” hindi nakatakas sa pandinig ko ang basag niyang boses. Bakit? Totoo ba itong naririnig ko o nagpapanggap lang siya? Hindi ko na alam.

Hindi ko na alam kung ano ang totoo.

“T-totoo ba, kuya? T-totoo bang kinasal tayo? Pero fake lang ang lahat? Na ginamit mo lang ako?” napahawak ako sa kwelyo ng damit niya at mahigpit itong hinawakan na para bang duon ko kinukuha ang lakas ng luob para magtanong sa kanya.

Pakiusap, sabihin mong oo. Please lang.

“N-no. Arista, No! Why would I lie about–!” nanginginig ang mga kamay niyang pinupunasan ang mga luha sa mata ko ng bigla ko siyang tinulak ng malakas palayo sa akin.

Sana sinabi mo nalang ang totoo kuya. Matatanggap ko pa kahit gaano kasakit. Mapapatawad pa kita. Pero bakit hanggang sa mga oras na ito, kahit na nakikita mo na akong nahihirapan nagagawa mo pa rin magsinungaling sa akin? Ganito ka ba talaga kasama?

“Putangina naman kuya! Putangina! Sabihin mo nalang kasi yung totoo sa akin! Na ginamit mo lang ako! Na nagpakasal tayo ng wala akong kaalam-alam! Hah! Buti na nga lang peke ang lahat dahil hindi ko na alam, kuya! Ang sakit! Naniwala ako eh! Umasa ako na okay na ang lahat sa atin! Pero. . Tangina naman! Bakit?” lahat ng pagtitimpi ko nawala. Sumabog na ako ng tuluyan.

“Tsk, tsk! Look what you’ve done, Quilo! See, you’re the real asshole here between us. Now, I’ve seen enough. I’ll take what is mine that you can’t take good care of!” akmang lalapit na sa akin si Enix at hahablutin na ang braso ko ng iiwas ako ni kuya sa kanya at sunggaban siya ulit ng suntok.

Hinayaan ko nalang sila na magsuntukan. Hindi ko na kasi alam ang dapat kong gawin sa mga oras na ito. Pagod na ako. Nahihirapan na ako mag function. Parang naka set nalang ako na umiyak ng umiyak sa mga oras na ito pero namalayan ko nalang na umalis na ako sa kinatatayuan ko at lumalayo sa mga tao na nasa paligid.

Narinig kong may tumawag sa pangalan ko pero binalewala ko ito at nagpatuloy sa pagtakbo. Tumakbo ako ng tumakbo sa kung saan ako dalhin ng mga paa ko. Tumakbo ako hanggang sa pakiramdam ko matatakasan ko ang realidad pero sa halip, natagpuan ko ang sarili ko na nakasandal sa pader ng isang eskinita at tuluyan ng napaupo at humagulhol sa sakit. Ang sakit-sakit!

“Bakit?! Bakit sa akin?! Bakit ako pa?!” sigaw ko sa kawalan. Walang pakielam kung may makakarinig ba sa akin o wala.

Hindi nagtagal namalayan ko nalang na meron palang nakarinig sa akin ng maramdaman ko ang malamig na hampas ng hanging bumabalot sa akin. Tumingala ako at duon napangiti ako ng mapait. Nakiki iyak ang kalangitan sa akin.

“Iho! Iho gising!” dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko ng maramdaman kong may yumuyugyog sa akin.

Dahan-dahan akong tumayo at pinagpagan ang sarili ko. Pinagmasdan ko din ang paligid. Gabi na pala.

Hindi ko napigilan ang mabahing.

“Ayos ka lang? Mukhang naulanan ka ah at. . Teka, umiyak ka ba iho?” napatingin ako sa taong gumising sa akin at tumambad sa harapan ko ang isang magandang babae. Napalunok ako lalo na ng makita kong may tattoo siya sa dibdib niya na pahalang. Hindi naman technically sa dibdib mismo kumbaga bago sa mismong dibdib. Kitang-kita kasi kahit na round tee na kulay itim ang suot niya.

“Oi ikaw ah! Saan ka nakatingin? Sa dibdib ko ba? Hahaha! Alam kong malaki iyan!” natatawang sabi niya na kinahiya ko. Ramdam ko ang pag init ng pisngi ko dahil sa sinabi niya.

“H-hindi ah! Bakit naman ako titingin sa dibdib mo? Hindi tayo talo ah!”

“Ay buti naman! Tama pala vibes ko sa iyo. Hahaha! Same! Di rin tayo talo ’no.”

“A-ah, huh?!” teka nga bakit ba ako nakikipag usap sa babaeng ito?

Dapat na akong umuwi! Gabi na eh! Teka. .

Bigla kong naalala yung mga nangyari kanina at napa buntung-hininga.

Uuwi ba ako? Pero kanino? Sa bahay o kila Tita Shine? Eh kung kay Manong Ben kaya?

“Hello?” bumalika ko sa realidad ng makita kong kumakaway sa akin yung magandang babae.

“Ha? Bakit? Uuwi na ako.” sabi ko na para bang alam ko kung nasaan ako at saan ako sasakay pauwi.

“Ay ganuon? Akala ko kasi pulubi ka. Kasi nandyan ka sa sulok nakapwesto.”

“Huh? Ako? Pulubi? Eh paano pala kung totoong pulubi ako, bakit mo ako gigisingin? Alam mo bang pwedeng maging violent ang ibang pulubi at akalaing taong mapansamantala ka or vise versa?” weirdo naman nitong babae na ito.

“Ehehe. Sorry. Ano kasi. . Well, looking at you. Masyadong disente ang mukha at damit mo para maging pulubi saka ano. . Kasi. .” parang bigla itong nahiya na siyang pinagtaka ko.

“Kasi?”

“Ano kasi. . Nawawala ako. Hindi ko alam paano ako makakauwi. Wala akong makitang pwedeng mapagtanungan tapos ayun. Nakita kita.”

Weirdo akong napatingin sa kanya at napakamot ng ulo. Aba. Ibang klase din itong babae na ito.

Ilang taon na ba ito?

Sa pagkakaalala ko kasi tinawag niya akong Iho. Eh usual sa mga matatanda ko lang naririnig iyon.

So, sa hindi ko malaman na dahilan ay sabay na kaming naglalakad ng babae na ito na hindi ko alam ang pangalan sa lugar kung saan hindi din ako pamilyar. Shit. Mukhang naliligaw na rin ako gaya niya.

“Saan kaya tayo pwede mag charge? May alam ka ba?” tanong niya na para bang close kami eh saglit pa nga lang kami magkasama.

Pero ewan ko ba hindi ko naman magawang tarayan siya. Mukha naman kasi siyang mabait. Talaga nga lang sigurong nawawala din siya gaya ko. Eh ano ba kasi ginagawa ng babae na ito dito sa lugar na ito para mawala siya?

Gustuhin ko man tanungin pero wag nalang. Maghihiwalay din naman kami mamaya kapag naisip ko na saan ako uuwi.

Talaga bang uuwi ako ngayon?

Bago ko pa maisip ang sagot sa tanong konay nabahing na naman ako.

“Duon tayo.” turo ko sa bukas na convenience store.

“Huh? Bakit? Nagugutom ka?”

“Hindi. Naghahanap ka saan pwede mag charge di ba?”

Tumango siya ng may pagtataka hanggang sa makapasok kami sa luob ng convenience store.

“Ayun oh. Duon ka mag charge.” tinuro ko yung machine na hinuhulugan ng barya para makapag charge ng phone for 5 minutes.

“Ay oo nga meron! Thank you!” sa saya niya ay may kalakasan niyang natapik ang balikat ko. Okay ba iyon kesa yakapin niya ako. Weird nun lalo pa at mukhang disenteng tao din siya gaya ko kung saan ang pinagkaiba lang naulan ako at hindi ko alam kung amoy tao pa rin ba ako.

Dahil abala yung babaeng kasama ko sa pag charge ng nalowbat niyang phone ay lumakad ako sa aisle ng mga pagkain. Kukuha na sana ako ng chips ng maalala kong kapain ang bulsa ng suot kong pantalon. Shit.

Wala akong dalang kahit na ano dahil nasa bag iyon na pinahawak ko kay Pearl. Ugh! Kamalasan nga naman oh.

Nakabusangot akong umupo sa bakanteng upuan na nasa luob ng convenience store at pinagmasdan ang mga nagdadaang mga tao at sasakyan.

Shit. Nagugutom na ako at nilalamig.

Muli akong nabahing.

Sa pagtingin ko sa labas ng convenience store kung saan hinihintay kong mawala ang gutom ko ay sakto namang tumugtog ang paboritong kanta ni kuya sa radyo.

Seriously?

Naalala ko bigla ang lahat ng nangyari sa pagitan namin ni kuya mula sa umpisa hanggang sa kanina at namalayan ko nalang na umiiyak na naman pala ako.

“Uy, ito oh bumili ako ng mga makakain natin pa thank you–! Umiiyak ka ba? Uy hala sorry! Bakit ka umiiyak? May mali ba akong nasabi?” natatarantang nilapag ng kasama kong babae ang mga binili niya at hinaplos ang likod ko.

Umiling ako habang pinupunasan ang mga luha ko. Shit. Nakakahiya. Umiiyak ako sa harapan ng taong hindi ko naman kakilala.

“Ito oh. Kumain ka na muna. Baka gutom lang iyan.” nakangiting sabi niya at inabutan ako ng siopao. Hindi ko naman naiwasang mapangiti sa sinabi niya. Ibang klase din itong babae na ito ah.

Hindi ko alam kung paano pero saglit kong nakalimutan ang mga isipin ko habang kausap ko itong babaeng ito. Panay patawa niya.

“Oh. Binilhan din pala kita ng gamot. Mukhang naulanan ka kanina eh. Inumin mo iyan para gumaling ka kaso hindi ako nakabili ng gamot para dyan sa puso mo.” pabiro niyang sabi at nagtaas-baba pa ng kilay niya.

Inabot ko ang gamot na binili niya at ininom iyon.

“Huh? Wala akong sakit sa puso.”

“Not literally. I mean, emotionally. Heart broken ka ba? Hindi sa nanghihimasok ah. Mukhang okay ka naman kasi kanina kaso ng tumugtog yung kanta kanina bigla ka nalang umiyak dyan. Nag break kayo ng jowa mo?” saad niya ng bigla niyang tampalin ang bibig niya, “Ay sorry. Very chismosa ang datingan ko. Sorry talaga. Pero ayun nga, if nag break man kayo ng jowa mo, iiyak mo lang. Hindi ka pa naman madedeads eh kaya hindi pa tapos ang love story mo. Ehehe.”

Napatingin ako sa kanya at napangiti. Hindi ko alam. Kakaiba itong isang ito. Saktung-sakto yung dating niya eh. Kung kailan malungkot ako at hindi ko kasama si Pearl, nandito siya para alalayan ako.

Siguro padala siya ng mga magulang namin ni kuya from heaven para kahit papaano aluin ako sa nagawang kasalanan ni kuya.

Pero hindi ko rin naman magagawang magalit ng matagal kay kuya. At the end of the day, kapatid ko pa rin siya at hindi ko pa naririnig ang buong katotohanan mula sa kanya kung bakit niya nagawa ang ganitong bagay sa akin. Sabihin ninyo na ang gusto ninyong sabihin pero tingin ko, deserve ko at ni kuya ang magkapaliwanagan ng maayos dahil sa huli, wala naman akong magagawa eh. Ikakasal pa rin siya kay Lesanna. Maiiwan akong mag-isa. At kailan man, hindi magiging tunay ang naging kasal o pagiging mag asawa namin ni kuya.

“Uy, pasensya na ah. Nandyan na ’yung sundo ko. Gusto mo bang sumabay sa akin ng maihatid kita sa inyo?” tumayo na ang babaeng kasama ko at napatingin ako sa labas at nakita kong may kotseng nagaabang para sa kanya.

Uuwi na ba ako? Magpapahatid ba ako sa kanya?

“Hindi na. Malapit lang naman dito ang bahay ko. Salamat pala dito. Paano pala kita mababayaran?”

“Pagiisipan ko pa. Sige sa susunod na pagkikita nalang natin!” masayang sabi niya habang nagmamadaling lumabas ng convenience store at sumakay sa kotse.

Nagkawayan kami sa isa’t-isa hanggang sa makaalis siya ng tuluyan.

Sa susunod na pagkikita? Kailan naman kaya iyon? Napangiti ako.

Teka, ano palang pangalan niya? Aish!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LIII )

Isang oras din akong tumambay sa luob ng convenience store matapos makaalis ng kasama kong babae kanina ng mapagpasyahan kong umuwi na nga ng bahay namin.

Natanong ko na rin naman sa cashier kung may alam siyang daan pauwi sa sinabi kong lugar at laking pasalamat ko na meron iyon nga lang medyo malayo at madaming pasikut-sikot pero ayos lang basta makauwi ako sa amin.

Oo. Tama kayo ng nakikita. Uuwi ako sa amin. Sa bahay namin ni kuya.

Alam kong iisipin ng iba na ang tanga ko sa gagawin kong ito matapos ng mga nalaman ko pero nakokonsensya ako sa isipin na nagaalala na sa akin ’yung mga kasama ko kanina na kung ano ng nangyari sa akin.

Sana nga lang pag uwi ko sa bahay, hindi ako pagbuhatan ng kamay ni kuya gaya ng dati. Whew.

Naglalakad ako sa gilid ng kalsada na may mga nakabukas na poste ng ilaw at iilan-ilan nalang ang mga nakikita kong kotseng nagdadaan kaya kahit papaano ay napanatag ako. Oo nga at nakakatakot ang ganitong senaryo sa iilan lalo na kung babae ka kaya laking pasalamat ko at naging lalaki ako – binabae nga lang. Walang makakapag husga sa akin sa hitsura ko ngayon na naglalakad pauwi sa amin.

Hindi ko na napansin gaano katagal na ako naglalakad pero ang nakakuha ng atensyon ko ay ’yung kotse na parang sumusunod sa akin.

Bigla akong kinabahan.

Makailang ulit kong iniling ang ulo ko dahil baka napaparanoid lang ako.

Impossible.

Kung si kuya man iyan o ang mga tauhan niya na hinahanap ako, hindi sila aakto ng ganyan dahil lalapitan agad nila ako at magsasabi sa akin o baka nga ipakausap pa sa akin si kuya sa kabilang linya ng telepono pero. .

Muli akong lumingon sa nilalakaran ko at napansin kong wala na ’yung sasakyan na pakiramdam ko sumusunod sa akin kaya nakahinga ako ng maluwag. Pero wala pang ilang minuto ay nabigla ako ng may mga lalaking naka ala men in black na humarang sa akin.

Sino itong mga ito?

“Mr. Gabriel. Pinapasundo kayo ng kuya mo sa amin.” saad ng isa sa kanila.

Gabriel? Masyado naman yata silang formal? Pero teka, paano nila ako nahanap? Wala naman akong dala na cellphone or wallet para mahanap nila ako?

Pinagmasdan ko sila. Nagbabaka sakali na baka nakita ko na nuon ang mga mukha nila at napansin kong parang hindi sila nahirapan sa paghahanap sa akin o natuwa man lang na nahanap na nila ako.

Alam ninyo kasi, matagal na kaming magkasama ni kuya at napansin ko ang trato ni kuya sa mga tauhan niya pagdating sa akin. ’Yung mukha kasi ng mga tauhan niya kapag nakikita ako either masaya at nakahinga na ng maluwag o kinakabahan. Depende syempre sa kung anong pinatrabaho ni kuya sa kanila na tungkol sa akin.

“Uhm, paano niya ako nahanap? Kamusta si kuya?” tanong ko ng hindi gumagalaw mula sa kinatatayuan ko.

Iba ang pakiramdam ko dito. Hindi ako kumportable sa kanila.

“Sumama ka na muna sa amin, Mr. Gabriel at si Boss na ang bahalang magpaliwanag sa inyo.”

Kumunot ang nuo ko sa sinabi niya. Hindi ko alam pero ako mapalagay sa kanila.

“Pwede bang tawagan ko muna si kuya?”

Nagkatinginan sila sa sinabi ko.

“Mr. Gabriel. .” humakbang ang isa sa kanila para lapitan ako pero agad ko iyon pinigilan.

Sabi na eh!

Sino kaya nagpadala sa kanila? Anong kailangan nila sa akin?

“Hindi kayo tauhan ni kuya, tama ba?”

Bago pa makasagot ang isa sa kanila ay sinimulan ko ng tumakbo papunta sa kabilang side ng kalsada.

Oh shit! Kapag minamalas ka nga naman oh!

“Mr. Gabriel! Bumalik ka dito!”

“Habulin ninyo siya!”

Dinig kong paguusap nila habang tumatakbo ako palayo.

Shit! Shit! Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari sana hindi nalang ako umalis kanina duon sa pinuntahan namin nila kuya o di naman kaya ay sana sumabay nalang ako duon sa kasama kong babae ng mag offer siyang ihatid ako pauwi. Ugh!

Tumakbo ako ng tumakbo hanggang sa pakiramdam ko wala ng nakasunod sa akin pero nagkamali ako dahil pagliko ko sa eskenitang dinaanan ko ay isang malaking lalaki na naka men in black ang sumalubong sa akin at tinakpan ng panyo ang bibig at ilong ko.

Nagpupumiglas ako pero kalaunan ay hindi ko na nagawang lumaban pa lalo pa’t unti-unting nagkabisa sa sistema ko ang gamot na nakahalo sa panyo.

“Get him to me! Now!” ang huli kong naaalala na narinig ko bago ako tuluyang mawalan ng malay.

Shit.

Nagising akong nahihilo at nagtataka at the same time kung nasaan ako.

Nilibot ko maigi ang paningin ko sa buong paligid at wala akong matandaan na may napasukan akong ganitong kwarto.

Bigla akong napabangon ng marealized ko ang mga nangyari bago ako nawalan ng malay. Shit!

Nasaan ako?!

Tumayo ako at dahan-dahan na tinungo ang pinto ng kwarto para tignan anong meron sa labas ng makaalis ako sa lugar na ito pero laking gulat ko ng malamang nakasara ito.

Fuck! Bakit nakasara?

Ilang beses kong pinilit na buksan ang pinto pero sa huli ay nanatili itong nakasara.

Kinakabahan at natataranta akong humanap ng gamit na maaaring ipang bukas ng pinto pero sa kasamaang palad ay wala akong nakita.

Napa upo ako at sahig at umiyak.

Gusto ko lang naman umuwi. Gusto ko ng umuwi. Gusto kong makita si–

“Hey, you’re up.” agad kong nilingon ang pinang galingan ng boses at laking gulat ko ng makitang si Enix iyon.

Nagamot niya na ang mga sugat niya at mukhang marami at malalim ang mga iyon dahil kita ko sa ibang parte ng katawan niya ang kulay ube na pasa.

“E-enix?!” hindi ko alam kung tatayo ba ako o mananatili ako sa posisyon ko o tatakbo ako palabas dahil nakita kong nakabukas yung pinto nitong kwarto na kanina ay sarado.

“Yes, it’s me.” lumapit siya sa akin at umupo katapat ko para haplusin ang mukha ko, “Pinagalala mo ako.”

Hinawi ko palayo sa akin ang kamay niya at tumayo.

“Uuwi na ako.” lalakad na ako palabas ng kwarto ng pigilan niya ako. Napa aray ako ng mahina sa higpit ng pagkakahawak niya.

“You’re not going anywhere.” madiin niyang sabi na kinanuot ng nuo ko.

“What?!”

“Why? I don’t understand why you still want to go back to Quilo even when he lied and mistreated you!”

“Because he is still my brother. My half brother. Whatever you want to call it. I’m the only family that he got and I don’t want to abandon him just because of what he did.” hindi ko alam saan ko kinuha ang lakas ng luob para sabihin iyon sa kanya basta ang alam ko lumabas nalang iyon sa bibig ko.

“Arista, you’re too kind and that’s exactly why Quilo kept on abusing you! Why don’t you just leave him? Just leave him for fucks sake! He’s about to get married! There’s no space for you left in that fucking house of Quilo!”

Lalo ako nasaktan dahil sa sinabi ni Enix. Oo nga may point siya pero hindi niya iyon dapat ipagduldulan iyon sa mukha ko.

“Enix, I know you care about me and I’m thankful for that but please respect my decision. I want to go home.”

“No! You’re not leaving! I will not let you go back to that bastard’s house and no, I’m not sorry for this. I have enough! Now that I have you here by my side I will not let anyone take you away from me. Arista, remember this. Your brother is about to get married and trust me, he’s not going to look for you because from today onwards he is going to get busy with his fianceè.” binitawan niya ang braso ko at mabilis na lumakad palabas ng pinto.

Sinundan ko siya pero hindi ako nakaabot na makalabas ng pinto.

“Enix! Open this door! Enix!!!” naiiyak sa galit kong sabi habang kinakalampag ang pinto na sinara niya mula sa labas.

Nagtingin ako sa paligid kung may magagamit ba akong kahit na ano para mabuksan ang pinto pero wala. Wala ding gadgets na nasa paligid. Wala ding bintana. Literal na kwarto at para akong nakakulong dito. Hindi ko nakakalimutan na kinidnap ako ng mga tauhan ni Enix. Tsk.

Kung alam ko lang mangyayari ang mga bagay na ito. Sana hindi nalang ako nag cr. Sana hindi ko nakita duon si Enix. Sana hindi ko nalaman ang tungkol sa pekeng kasal namin ni kuya. Sana hindi sila sina Kuya at Enix. Sana hindi ako tumakbo palayo papunta sa kung saan. Sana sumabay nalang ako duon sa babaeng nakasama ko na nag offer sa akin ihatid ako pauwi. Sana hindi ko nalang pinilit na umuwi ng gabi. Sana nagtago nalang ako ng hinahabol ako ng mga tauhan ni Enix.

Argh! Ang daming bagay sanang hindi nangyari kung iniwasan ko lang. Kung pinigilan mo lang. Pero wala. Nasa huli talaga ang pagsisisi.

Umiyak lang ako ng umiyak hanggang sa makatulog ako ulit.

Nang magising ako, may pagkain ng nakahain sa side table. May isang pirasong rose din na nanduon at isang note. Hindi ko iyon pinansin at tinitigan lang.

Bumangon ako at tinignan kung may damit bang kasya sa akin sa cabinet at pagtingin ko ay halos maluluwag ito sa akin. Gustuhin ko mang huwag palitan ang suot ko ay wala akong magagawa. Wala pa akong ligo mula kahapon after ng graduation rites ko kaya gusto ko ng maglinis ng katawan. Ayaw ko namang mag amoy hindi kanais-nais.

Pumasok ako sa cr na nasa luob ng kwarto at naligo. Matapos maligo ay nagpalit ako ng malinis na damit at habang tinutupi ko ang madumi kong damit ay nakapa ko sa bulsa ng pantalon ko ang natitirang gamot na binili sa akin ng nakasama kong babae.

Napabuntung-hininga ako.

Tumingin ako sa nakahain na pagkain at inabot ang tubig. Hindi ko naman na nararamdaman na masama ang pakiramdam ko after kong uminom ng gamot kagabi pero para lang makasigurado ay iinuman ko nalang ulit. Mahirap na. Baka magkasakit ako.

Hindi ko alam gaano na ako katagal na nakakulong sa kwarto basta ang alam ko ay nakatulala lang ako sa kawalan habang umiisip ng paraan paano ako makakatakas at makakauwi sa amin kahit na naririnig ko na ang pagkalam ng sikmura ko.

Ayaw kong kumain. Wala akong gana. Mamaya may kung anong pinalagay si Enix dyan sa pagkain na binigay sa akin. Tsk.

Muli akong nagising ng may maramdaman akong humahaplos sa akin at napaatras ako palayo ng makita ko ang mukha ni Enix sa harapan ko.

“Bakit hindi ka kumain? Hmm?” nakangiting tanong niya sa akin pero may kakaiba sa tono ng pananalita niya. Parang galit siya na nagtitimpi sa akin.

“Busog ako.” ang tanging sagot ko.

Ngumisi siya, “Bullshit.”

Nabigla ako ng bigla niya akong buhatin na pa bride style at iupo sa upuan na nanduon katapat ng table kung saan nakahain ang bagong pagkain. Umupo siya katabi ko.

“Eat before I get mad.” utos niya.

“Hindi nga ako gutom!”

Bumuntung-hininga siya. “You will not like what I will do if I get mad at you, Arista. Now, eat!”

Napalunok ako sa takot dahil sa sinabi niya at agad na sumubo sa pagkaing nakahain kaso wala pang ilang minuto parang nangasim ang sikmura ko.

“Where are you going?” dinig kong tanong niya ng nagmamadali akong tumakbo papasok ng cr.

Sinuka ko yung sinubo ko dahil parang nabigla yata ang sikmura ko sa ginawa kong pagkain.

“See. Nalipasan ka na ng gutom. From now on, listen to what I am telling you para hindi nangyayari iyang ganyan sa iyo.” nagaalalang sabi niya habang hinahagod ang likod ko.

Makaraan ang ilang minuto ay muli akong bumalik sa harapan ng pagkaing nakahain at this time, ’yung soup nalang ang kinain ko at hindi yung sinubo ko kanina dahil umaasim ang sikmura ko na siyang sinabi ko kay Enix. Nakahinga ako ng palagpasin niya iyon.

Pagtapos kong kumain ay umalis na si Enix at muli, nakulong ako sa apat na sulok ng kwarto.

Nakahiga na ako pero pakiramdam ko umaasim pa rin ang sikmura ko sa una kong kinain kanina. Gustuhin ko mang mag matigas para mapilitan si Enix na pauwiin ako sa bahay, sa ngayon wala akong magagawa dahil ayaw kong maulit itong pangangasim ng sikmura ko. Baka ma hospital pa ako. Mahirap na. Hay. Gusto ko ng umuwi!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LIV )

Ilang araw at gabi na rin yata ang nakalipas at nasa luob pa rin ako nitong kwarto na pinagkulungan sa akin ni Enix.

Hay! Gustung-gusto ko na makaalis dito! Gusto ko ng umuwi!

Pero heto ako. Kagigising lang pero tamad na tamad ako bumangon. ’Yung katawan ko nasa sleep mode. Shit.

Kung sabagay, nganga lang din naman ako dito sa luob ng pinagkulungan sa akin. Wala man lang akong source of entertainment dito.

Tatayo na sana ako pero narinig kong pumihit yung seradura ng pinto. Hudyat na nandyan si Enix kaya sa taranta ko ay tumagilid ako ng higa at yumakap sa unan at nagpanggap na tulog.

Naramdaman kong bumigat ang gilid ng kama at ang kamay ni Enix na humahaplos sa buhok ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Pakiramdam ko kasi hindi na siya yung Enix na nakilala ko dati. Hay.

Out of nowhere bigla kong naalala yung sinabi sa akin nuon ni Pearl about sa kanya. Mukhang tama ang baklitang iyon sa sinabi niya. Dapat nakinig ako sa kanya ng una palang na sinabi niya ang tungkol sa napansin o nararamdaman niya dito kay Enix.

“Arista.” tawag niya sa akin na halos pabulong pero hindi ko siya pinansin at nagpatuloy sa pagpapanggap na tulog.

Naramdaman ko ang paglapit niya sa akin at sa sobrang lapit napalunok ako at napahigpit ang yakap ko sa unan ng bumulong siya sa tenga ko.

“Stop pretending. I know you’re awake.”

Paano niya?! Pero hindi pa rin ako nagpatinag at hindi ako umimik sa kanya. Bahala ka d’yan.

Nabigla ako ng higitin niya ako paharap sa kanya at bago pa ako makaalma ay puma ibabaw na siya sa akin at inilagay ang magkabilang kamay ko sa itaas ng ulo ko.

“E-Enix! Anong ginagawa mo?!” napahiyaw ako habang nagpupumiglas ng paliguan niya sa halik ang leeg ko.

“I want you! I need you!”

“N-no, Enix! Get off me! Bitiwan mo ako! Anong pinagsasasabi mo? Stop it!”

“Damn it! You smell so good!” ngumisi siya at inalis ang kamay niya sa pagkakahawak sa akin ng hindi umalis sa pagkakaibabaw sa akin. Nakita kong tinanggal niya ang suot niyang necktie.

“A-Anong gagawin mo?”

“I’ve been letting you be untouch since the night you’ve been brought here and I can’t contain myself any longer. I want us to become one and by that, you might not need to see your bastard brother anymore.”

“Enix!” napahiyaw ako ng wasakin niya ang suot kong pantaas at bago ko pa matakpan ang itaas na bahagi ng katawan ko ay muli niyang kinuha ang magkabilang kamay ko at inilagay sa ulo ko at tinali sa headboard ng kama gamit ang necktie niya.

“Untie me, Enix! Please! I’m begging you!” nagsisimula ng mamasa ang mga mata ko dahil hindi naman na akp inosente para hindi malaman kung anong balak niya.

“Uhm hmm?” nakangising tugon lang niya habang may kinukuha sa drawer na nasa gilid ng kama at nakapatong pa rin sa akin.

“Please don’t do this, Enix. If you don’t want me to go back home, susundin na kita just please! Please! Don’t! I don’t want this!” hindi ko na mapigilan maiyak sa takot at kabang nararamdaman ko ngayon.

“Sshh. Stop crying now, baby. I don’t like seeing you cry. Not until I say so while I pound you hard.” saad niya bago humalik sa akin.

“Mmhh!!!” ungol ko habang nilalaliman ni Enix ang halik niya sa akin. Shit. Nalalasahan ko yung alak sa bibig niya at. .

“Just swallow.” bulong niya sa tenga ko ng inilipat niya ang mga labi niya sa leeg ko at tinakpan ng kaliwang kamay niya ang bibig ko para hindi ko mailuwa ang tabletang pinainom niya sa akin.

Anong pinainom niya sa akin?

“E-Enix, no!” kagat labi kong pakiusap habang sinisipsip niya ang magkabilaang utong ko.

Napapitlag ako ng maramdaman kong nasa luob na ng suot kong shorts ang kamay niya at hinihimas ang akin.

“Your dick beg to disagree, baby. It’s wet as what I can feel.” bulong niya habang muling nilalantakan ang leeg ko at ang tenga ko na nagpapaungol sa akin.

“Enix! Stop! P-please!” pagsusumamo ka pero ewan ko ba bakit may kakaibang init akong nararamdaman sa katawan ko. Hindi naman ako ganito kapag sa amin ni kuya.

Shit. Hindi kaya dahil ito duon sa pinainom niya?

“Sure but say that again once I start fucking your asshole.” walang pagdadalawang isip niyang hinubad ang natitirang saplot ko sa katawan.

“Aahh. . Fuck!” napaliyad ako ng maramdaman ko ang pagsubo ni Enix sa akin habang nilalaro ang iba pang parte na sensitibo ako.

Sinusubukan kong labanan ang kung anong mang epekto ng pinainom sa akin ni Enix dahil una, hindi ko ito gusto. Pangalawa, naiiyak ako dahil naaalala ko si kuya. Natatakot ako kapag nalaman niya ang tungkol dito. Natatakot ako na pandirihan niya ako at tuluyan siyang lumayo sa akin. Pero sadyang hindi ko magawa kaya lalo akong nasasaktan at naaawa sa sarili ko sa sitwasyon ko ngayon.

“Hmm!. . Aahh!. . E-Enix. . P-please tama na! T-tama na! P-parang. .” hindi ko na alam saan ko ipapaling ang ulo ko habang napapaungol ako sa ginagawa niya lalo pa at naramdaman kong isa-isa niya ng pinapasok ang daliri niya sa butas ko.

“Hmm? More?” tanong niya ng tumigil siya sa ginagawa niya at nakangising tumitig sa akin.

Napalunok ako ng mapag masdan ko ang hubad niyang katawan. Lalong nag init ang pakiramdam ko lalo ng madako ang tingin ko sa kahabaan niya. Napalunok ako. Mas malaki pa rin di hamak ang kay kuya pero siguradong sa hitsura ng kay Enix ay baka duguin ulit ang bukana ko.

Nakaramdam ako ng inis ng tumigil siya sa ginagawa niya at naghihintay lang ng sagot ko. Lumalalim ang paghinga ko at ramdam ko ang pamumula ng mukha ko sa kahihiyan. Ayaw ko talaga pero dahil sa pinainom niya sa akin, yung katawan ko iba ang dinidikta.

“E-Enix. .” maluha-luha kong tawag sa kanya.

“Hmm?” patay malisya niyang tugon habang parang tigreng gutom na nakatingin sa butas ko na siyang nilalaro niya sa pamamagitan ng pagpaparamdam ng unahan ng kahabaan niya.

“P-please. .”

“Please what? Hmm? Say it.” dinilaan niya ang kanyang labi na para bang nangaasar dahil alam kong alam niya ang gusto kong ipahiwatig.

“F-Fuck you, Enix! If it wasn’t for that damn tablet you made me swallow I wouldn’t be like this!” naiiyak sa inis kong sabi.

Ngumisi siya at nilaro ang akin. Binilisan niya ang paghagod pero kalaunan ay binagalan din niya dahilan para lalong manabik ang katawan ko.

“Hmm? Fuck me? Or fuck you? Or us fucking? Which one do you prefer?”

“E-Enix! P-please. . Just please!” naiiyak na ako dahil nagsisimula ng sumakit ang tiyan ko sa ginagawa niyang pagbitin sa akin at hindi ako natutuwa dahil duon.

“Please what? Say it!”

Labag man sa luob ko, “F-fuck me, Enix. Please! Fuck me! I can’t take it anymore!”

Ngumisi siya na para bang nanalo sa pusta at agad na pinosisyon ang katawan ko sa paraang gusto niya.

“More. Beg more for my dick, you naughty slut.” saad niya habang hinahalikan ang labi at leeg ko.

“P-please, Enix!. . I-I can’t take it anymore! I want your dick! Fuck me, please! Fuck me until I forget my brother!” umiiyak ko ng makaawa kahit na hindi talaga bukal sa luob ko ang mga sinasabi ko lalo na yung huling parte ng sinabi ko.

“Well then. Your wish is my command.”

Pinipigilan kong gumawa ng kahit na anong ingay ng ipasok niya ang kahabaan niya sa akin pero sadyang hindi ko magawa dala ng malakas niyang pagbayo sa akin at epekto ng gamot na pinainom niya.

“Look whose moaning like there no tomorrow, huh? What a slut! You’re not begging me to stop.”

“Aahh!. . Mmhh!!. . E-enix!!!” ungol ko sa pagitan ng pagbayo niya sa akin.

“There. Just keep on saying my name and I’ll reward you later. I still can’t believe I’m not your first. Your hole is still tight like a fuckin’ virgin!”

Hindi na ako makatugon pa sa kanya dahil tuluyan ng nilamon ng gamot ang sistema ng katawan ko. Walang ibang tumatakbo kundi ang makaraos.

“I own you now, Arista. Quilo will never have you back. You’re fucking finally mine!” nanggigigil niyang saad sa pagitan ng pagbayo niya at pagsabunot sa akin.

Hindi ko alam gaano katagal ang inabot bago kami tuluyang magpakawala ng mga kanya-kanya naming likido sa katawan pero ang alam ko, ng inakala kong tapos na ang lahat, ay hindi pa pala dahil muli kaming naniig.

At ulit. At ulit. At pauulit-ulit.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LV )

Nagising ako sa ingay na nagmumula sa labas. Dahan-dahan akong bumangon at lumakad papunta sa pinto ng kwarto ni Enix. Oo. Wala na ako duon sa pinagkulungan sa akin ni Enix mula ng dumating ako dito.

After ng ginawa niya sa akin, hinahayaan niya na akong magpaikut-ikot dito sa bahay kung nasaan kami kaya nga lang hindi ko magawang makalabas papunta ng gate para makatakas at makauwi sa amin dahil sa dami ng mga bantay.

“Fuck you, Enix! You got to help me! I need that damn signature of that faggot.” galit na bulyaw ng isang babae.

Bakit pamilyar sa akin ang boses niya?

Nakadikit lang ang tenga ko sa pinto habang pinakikinggan ang komosyon sa labas. Natatakot kasi ako na sumilip. Baka mamaya kung ano pang mangyari na hindi magustuhan ni Enix at masakripisyo na naman ang katawan ko. Napabuntung-hininga ako sa isiping iyon.

“Stai zitto, Lesanna! You might wake him up!” galit na utos ni Enix.

“I don’t care! Like I said, I need his goddamn signature!”

“For what?! Napaghiwalay na natin silang dalawa! You could now marry that goddamn man. He’s all fucking yours! You don’t need Arista’s signature. Their marriage is fake!”

“I just have to make sure if incase so wake him up and let him sign these papers!”

“No! You’re being too much! You will not see Arista and just continue with your fucking wedding tomorrow!”

“Lesanna, I think Enix is right. Maybe you’re just being paranoid but I assure you again and again, their marriage is fake. You will not need Arista’s signature. So lets go now and I’m pretty sure, Enix and Arista won’t be able to ruin your wedding, right?” hindi ako pwedeng magkamali sa boses na ito. Si Nigel ito!

“Right. Our ties ends here. I already got what I wanted and same with you. Before your wedding even start tomorrow, we will no longer be here. Arista will come live with me in Italy.”

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig ko. What? Bukas na ang kasal ni kuya at ni Lesanna? At nag usap silang tatlo tungkol dito para paghiwalayin kami? At ilalayo ako ng tuluyan ni Enix dito? Pupunta kami ng Italy?

Hindi ako halos makakilos sa kinatatayuan ko matapos kong marinig ang paguusap nila pero hindi nagtagal ay nagmadali akong tumalon pahiga sa kama para magpanggap na tulog ng marinig ko ang yabag ni Enix papunta dito sa kwarto niya.

Kinagabihan habang sabay kaming kumakain ng hapunan ay halos hindi ako makakin ng maayos dahil naaalala ko ’yung narinig kong paguusap nilang tatlo kanina. Walang ibang tumatakbo sa isip ko kundi ang pagnanais kong makatakas. Ayaw ko! Hindi ako papayag na sumama dito kay Enix! Kailangan makagawa ako ng paraan para makabalik sa amin.

Kailangan kong ipaalam kay kuya ang tungkol sa naging paguusap nilang tatlo.

“Hey, baby.” napapitlag ako ng maramdaman kong hinawakan ni Enix ang kaliwang kamay ko.

“Hmm?”

“Don’t you like the food? Gusto mo bang magpaluto ako ng bago?”

“U-uh, no. I’m good. Wala lang talaga akong gana kumain.”

“I see. Don’t worry bukas may pupuntahan tayo and for sure kapag nakarating tayo sa pupuntahan natin magugustuhan mo ang mga pagkain duon.”

“S-saan tayo pupunta?” tanong ko kahit na may ideya na ako kung saan.

“Tomorrow you’ll know.”

“Iuuwi mo na ba ako sa amin?” nagaalangan kong tanong at nakita ko kung paano nagbago ang mood niya.

“I think you should rest now.” tugon niya at saka tumayo para pumunta sa office niya na nandito sa luob ng bahay.

“E-Enix. .”

“You hear what I said? Rest or else.”

Napalunok ako sa takot sa sinabi niya kaya wala akong nagawa kundi ang sundin ang utos niya.

Nakakainis! Wala akong makitang pwedeng magamit dito na pang contact kay Pearl or kay kuya. Dadalhin na ako ni Enix papunta sa ibang lugar at wala man lang nakaka alam bukod sa akin at duon kina Nigel at Lesanna. Mamaya kung anu-ano na ang sinabi ng walang hiyang Lesanna na iyon sa kanya.

Sa kakaisip ko ng paraan paano ako makakatakas o makaka contact man lang kay Pearl or kuya ay nakatulog na ako ng hindi ko namamalayan.

Nagising akong may yumuyugyog sa akin at pagdilat ko ng mga mata ko ay isa sa mga tauhan ni Enix ang gumising sa akin. Well, iyon ang sa tingin ko pero parang ngayon ko lang nakita ang mukha ng isang ito.

“Sir, bangon na po. Kailangan ninyo na pong mag asikaso sa pag alis ninyo.”

Alis?

Ah. Oo nga pala.

Ngayon yung araw ng alis namin papuntang Italy at ngayon din yung araw ng kasal ni kuya at ng Lesanna na iyon! Kailangan kong gumawa ng paraan para makatakas ako at mapigilan ko ang kasal nila.

“A-ah, nasaan si Enix?”

“Umalis po siya, Sir. May pupuntahan lang daw po pero babalik din naman agad.”

“Ganun ba?” umakto ako na parang nagaalala. Sana gumana itong plano ko, “May cellphone ka ba?”

“Po?” parang nagulat naman siya sa tanong ko kaya inunahan ko na.

“Nawala kasi yung cellphone ko ng huling labas ko eh hindi pa ako nabibilhan ng bago ng Sir mo. Gusto ko sana siyang tawagan. May ibibilin lang ako. Meron ka ba? Pwedeng pahiram.”

Tinignan muna ako nito ng may pagtataka pero kalaunan ay nakahinga ako ng maluwag ng may kuhain siya sa bulsa ng uniporme niya.

“Ito po, Sir. Kaso hindi po ako sigurado kung may pantawag.”

Anak ng. .!

“Sige, okay lang. Ah pwede pakihintay nalang ako sa dining area? Baba din ako agad.”

“Sige po, Sir.” nakangiting yumuko ito sa akin at lumabas ng kwarto.

Dali-dali akong sumilip sa pinto pagkalabas niya para makasigurado na walang makakaalam sa balak ko.

Shit. Shit. Shit.

Nagmamadali kong sinubukang i-dial ang number ni kuya at tinawagan kaso ring lang ng ring at hindi sumasagot.

Shit! Baka nagaasikaso na ito sa kasal nila ni Lesanna!

Kaya wala akong nagawa kundi i-dial naman sunod ang number ni Pearl na wala pang ilang segundo ay agad niyang sinagot.

[ Hello? Sino–?! ]

“Pearl!” muntik na akong sumigaw sa tuwa ng muli kong marinig ang boses ng bestfriend ko. Automatic na namasa ang mga mata ko. Maiiyak na ako anytime!

[ A-Arista?! Ikaw ba talaga iyan? Oh my god! Ankng nangyari sa iyo? Nasaan ka ha? Alam mo bang matagal ka na naming hinahanap ni Quilo! Sabihin mo nasaan ka! Dali! Ikakasal siya ngayong araw duon sa punyetang fianceè niya ag alam kong hindi iyon matutulot kung sasabihi kong nakausap kita at alam ko kung nasaan ka! ]

“M-mahabang kwento, Pearl. Sa totoo lang alam kong ngayong araw ang kasal niya kaya gumawa ako ng paraan para matawagan siya pero hindi siya sumasagot kaya ikaw ang sunod kong tinawagan! Pearl, hindi ko alam kung nasaan ako pero kinidnap ako ni Enix! Hindi ko alam saang lupalop niya ako dinala dahil nakakulong ako dito sa bahay niya! Pearl, ipa track mo kay kuya at sa mga tauhan niya ang number na ito para malaman ninyo kung nasaan ako! Baka bumalik na si Enix galing kung saan! Iaalis niya ako dito! Dadalhin niya ako sa Italy! Pasensya na pero kailangan ko ng ibaba itong tawag baka makahalata yung pinaghiraman ko ng phone! Sabihin mo kay kuya hindi ako galit sa kanya! Iligtas ninyo ako please!” agad kong binaba ang tawag at binura sa call history ang number ni Pearl at pinunasan ang mga luha mula sa mata ko. Shit.

Agad akong bumaba papuntang dining area matapos kong matawagan si Pearl at umakto na parang walang nangyari at binalik ang phone sa pinaghiraman ko kanina ng walang ibang nakakapansin.

Pagdating ni Enix ay saktong naka asikaso na ako at agad kaming tumungo sa nakaparada niyang sasakyan.

Shit. Shit. Shit!

Bakit kinakabahan ako ng sobra? Ibig sabihin ba nito hindi kami magpapang abot nila kuya?

Ayaw kong umalis dito! Ayaw kong sumama kay Enix!

“Arista, get inside. Don’t you dare runaway from me.” matigas na utos sa akin ni Enix na nasa likuran ko at hinihintay akong pumasok sa luob ng kotse.

Napalunok ako sa takot at agad na sinunod ang utos niya. Shit! Paano na?!

Habang nasa biyahe kami papunta sa kung saan ay panay ay linga ko sa paligid. Naghihintay ng sign na may paparating para iligtas ako.

“Waiting for someone to rescue you, hmm?” tanong ni Enix habang nagda drive at nakahawak sa hita ko.

“. . .” hindi ko alam kung anong isasagot sa kanya. Kung magsasalita ba ako o iiling o tutungo.

Bumuntung-hininga siya at napahawak ako bigla sa hawakan ng pinto ng shotgun ng biglang bumilis ang pagdadrive niya. Shit! Anong ginagawa niya?

“Arista, is that how much you love that goddamn Quilo? That even I was here and you know he will get married, you will still choose him than me?” may tono ng hinanakit at galit niyang tanong sa akin.

“E-Enix. .” hindi ko alam paano ko sisimulan ang gusto kong sabihin ng walang mangyayaring masama sa amin. Kinakabahan ako sa paraan niya ng pagmamaneho.

“Do you know how much you mean to me? How long I waited just to see you again? It was years, Arista! Years! I treated you so goddamn right and yet you still comeback to that asshole!”

Hindi ko mapigilan ang hindi makaramdam ng inis sa sinabi niya kaya wala sa wisyo kong tinapik ang kamay niya palayo sa hita ko.

“The hell you’re talking about, Enix? Did I ask to do that for me? You did it all on your own! I didn’t ask you to like me or treat me right! Don’t put the blame on me! If you like or hell love me, you wouldn’t force me to do things I don’t like! And to make things clear, you may have had waited for years, but my brother comes first before you! So if you don’t mind, stop this car and let me go home!”

“No! Fuck, no! You’re not going anywhere!”

“Yes, I am! So let me!”

Nag agawan kami sa paghawak sa steering wheel at dahil duon nagpa gewang-gewang ang kotse sa highway na kakaunti lang ang mga nagdadaang sasakyan.

“Stop it, Arista! There’s nothing you can do! Wala ka ng mauuwian pa! So better listen to me or else!”

“Or else what? You’re going to fuck me without my consent?! Then I rather just die right here and now kung gaya nga ng sinabi mo wala na akong mababalikan pa!” naluluha ko sa galit na sabi at akmang bubuksan ang pintuan ng shotgun seat ng pigilan ako ni Enix.

“Oh fuck!” sigaw ni Enix.

Sa bilis ng pangyayari, namalayan ko nalang na umiikot-ikot na ang sinasakyan namin dahil nahagip kami ng malaking truck at sa sobrang bilis ng pag ikot ay nagsimula among mahilo hanggang sa naramdaman ko nalang na tumama ng malakas ang katawan ko paharap at tunog ng malakas na paghinto ng sasakyan sa isang concrete barrier.

Hindi ko alam gaano ako katagal nawalan ng malay pero nagising akong sumasakit ang buong katawan ko lalo na ang paa kong naipit. Oh shit!

Agad akong napatingin sa kaliwa ko at nakita kong wala pa ring malay si Enix. Oh shit! Patay na ba siya? Duguan siya kaya kinapa ko ang sarili ko at shit! May dugo din ako!

Dahan-dahan kong nilibot ang tingin ko sa paligid at nakita kong grabe ang tinamong tama ng sasakyan ni Enix. Pero wala akong oras na dapat sayangin! Pagkakataon ko na para makatakas!

Napakagat labi ako sa sakit ng subukan kong iangat paa ko. Shit! Shit! Ang sakit! Kahit nahihirapan ay pinilit kong makaalis sa kinalalagyan ko.

Unti nalang ay tuluyan na akong makakalabas ng sasakyan ng biglang. . .

“A-Arista. .” nanlaki ang mga mata ko ng makitang gising na si Enix at hinawakan ng mahigpit ang kamay ko para hindi ako makalabas ng tuluyan.

“B-b-bitiwan mo ako, Enix!” nasasaktang pakiusap ko habang pilit na inaalis ang pagkakahawak niya sa akin.

“Never!”

Nagtagisan kaming dalawa ng lakas at sa wakas, nakawala ako sa pagkakahawak niya at nakalabas ng sasakyan. Minamadali ko talaga ang paglabas dahil naamoy ko ang tumagas na gasolina at sa pagkakatanda ko, sa mga napanuod ko nuon na palabas hindi iyon magandang senyales.

Natumba ako sa semento ng makalabas ako kaya pinilit kong makatayo.

“A-Arista! Get back here!” galit at nahihirapang bulyaw ni Enix ng nagsimula akong lumakad palayo ng iika-ika.

Naiiyak na ako sa sakit na iniinda ko habang tumatakas palayo at ng lumingon ako para tignan kung hindi pa rin nakakalabas si Enix ay nakita kong makakalabas na ito ng sasakyan kahit na nahirapan siya gaya ko.

“Arista! If you don’t get back here. . Argh! You’ll regret this!” sigaw niya in his frustration.

Bigla akong natumba ng may sumakit sa tagiliran ko at bago ko pa malaman ang dahilan kung bakit ay nakarinig ako ng malakas na pagsabog sa likuran ko kaya agad akong napalingon.

“S-Sorry. . Sorry, Enix.” bulong ko habang umiiyak. Hindi ko alam bakit ako nagso sorry sa kanya basta iyon ang mga katagang lumabas sa bibig ko.

Muli akong tumayo at naglakad habang nakahawak sa tagiliran kong nagdurugo. Nagsisimula ng dumoble ang paningin ko at kinakapos na ako sa paghinga. Nanghihina na ako at wala akong makitang tao sa paligid na pwedeng tumulong sa akin.

Napangisi ako ng marealized kong mamamatay na rin ako gaya ni Enix. Magkasunod lang kami.

Hindi ko na muling makikita si kuya. Si Pearl. Si Tita Shine. Si Manong Ben. Si Miss Thalia.

Iiwan kong mag-isa si kuya. Ako na nga lang ang meron siya sabi ni Manong Ben. Hay. Hindi ko naman ito ginusto eh kaya nga lang. .

Tuluyan na akong natumba at unti-unting napapikit.

Inaantok na ako.

Hanggang dito nalang ba ako?

Hindi ko man lang nasabi kay kuya na pinapatawad ko na siya sa nagawa niyang kasalanan at mahal ko pa rin siya bilang kapatid ko sa ama.

Hay. Nasa huli talaga ang pagsisisi.

“I-I love you, kuya.” halos pabulong kong sabi sa huling pagkakataon. Sana pala sinabi ko na nuon ito sa kanya.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LVI )

“Papa! Wake up!” nagising ako sa maliit ngunit hyper na boses na tumatawag sa akin habang niyuyugyog ang kaliwang braso ko. Dahil inaantok pa ako ay hinayaan ko lang na yugyugin ako nito.

“Papa! Hey! I said wake up!” muli nitong tawag sa akin. This time napadilat at napabangon na ako dahil may kung anong malamig na bagay ang dumikit sa pisngi ko.

Agad akong sinalubong ng yakap at humahagikhik kong anak. Sa tuwing makikita ko ang mukha niya ay iisang tao lang ang pumapasok sa utak ko. Carbon copy kasi niya pero buti nalang hindi niya kaugali – sa ngayon.

“Good morning, baby! Did you eat your breakfast na before that?” nakayakap kong tanong sa anak kong naka kandong sa hita ko at nilalantakan ang mala ice cream sa consistency niyang yogurt.

“Yes, Papa. Don’t you have work today? I think you’re late na.”

Napatingin ako sa digital clock na nasa ibabaw ng traber katabi ng kama ko at para along nakagat ng surot sa pwet sa biglaang pagtayo ko ng kama.

Narinig kong tinawanan ako ng anak ko pero hindi ko na ito pinansin dahil tama siya. Late na ako at kailangan ko ng magmadali kung ayaw kong lumaki ang kaltas sa sweldo ko.

“Book mo ako ng masasakyan!” sigaw ko kay Garet na nasa ibaba bago ako pumasok ng tuluyan sa cr para mag asikaso.

Sa sobrang bilis ko mag asikaso hindi ko alam kung may nakalimutan ba akong gawin o wala.

“Papa, make sure you’ll be home before six.” paalala ng anak ko sa akin at humalik sa pisngi ko habang nagsusuot ako ng sapatos.

“Promise.” tugon ko at humalik sa nuo niya at nakipag pinky swear. Ang sweet ’no? Inggit kayo.

“I love you.” para akong ayaw paalisin nito sa higpit ng yakap niya sa bewang ko. Hay. Pakiramdam ko aatakehin na naman ako ng sepanx pero sinusubukan kong huwag dahil sabihin nalang natin malawak ang pag intindi ng anak ko kung bakit kailangan kong umalis at iwan siya dito sa bahay.

“Kimi wo aishiteru.” tugon ko at ginulo ang cute at malambot ba buhok nito.

“Malapit na yung driver. Hindi ka na kakain?” tanong ni Garet na nasa likuran na ng anak ko at nakahawak sa balikat nito.

“Hindi na. Sige alis ako. Ikaw na muna ang bahala sa anak ko.”

Paglabas ko ng gate ay sakto namang kararating lang ng driver kaya agad na akong sumakay sa luob ng kotse.

“Manong, dahan-dahan lang po sa pagmamaneho. Sorry! Mabilis kasi akong kabahan.” naiilang kong sabi habang nakangiti.

“Ay pasensya na po, Sir. Balak po kasi tayo iovertake ng nasa gilid natin eh baka maipit tayo sa stoplight.” paumanhin nito.

Ininom ko nalang yung tubig na nasa bag ko para kumalma ako.

Ilang taon na ang lumipas pero hindi pa rin nawawala ang takot ko kapag bumibilis yung takbo ng sinasakyan ko. Naaalala ko pa rin kasi yung mga nangyari na parang kahapon lang.

Kalahating oras ang tinagal ng biyahe ko papunta sa trabaho ko at nagmamadali pa akong nagtatakbo palabas ng sasakyan matapos kong magbayad para gumamit ng hagdan dahil nakita ko ang haba ng pila at pagdating ko sa office namin ay agad akong napasalampak sa upuan ko habang hinahabol ang paghinga ko.

Luminga ako sa paligid at napansin kong hindi pa dumadating ang boss ko.

Late siya?

Nang umokay na ako ay agad ko ng inasikaso ang trabaho ko at hindi ko na namalayan ang oras. Tumigil lang ako sa ginagawa ko ng makaramdam ako ng gutom.

Muli akong napatingin sa desk ng boss ko dahil aayain ko sana siyang mag lunch na pero napansin kong wala pa rin siya. Hala? Nasaan siya?

Agad kong kinuha ang cellphone ko sa bulsa ko para itext ang boss ko pero nakakita na ako ng isang message mula sa kanya. Napabuntung-hininga ako.

Ah. Hindi pala siya makakapasok kasi may importanteng lakad siya. Okay.

Lumakad na ako papunta sa pinto para kumain sa labas ng biglang salubungin ako ni Miguel. Sino siya? Siya lang naman ang kliente/naging kaibigan ng boss ko after nitong maipanalo ang kaso na sinampa laban sa kompanya niya ng kalaban niya. Teka, anong ginagawa nito dito?

“Hi, Arista.”

“Hi, Sir Miguel.” naiilang kong tugon ng nakangiti.

“Hey, didn’t I told you to call me Miguel and not Sir Miguel?” nakangising sabi nito at agad na umakbay sa akin.

“P-pasensya na. Nasanay lang out of formality. Sinong hanap mo pala? Si Boss ba? Wala siya eh. Bukas pa siya makakapasok.” kating-kati na akong tanggalin yung kamay niya sa balikat ko pero hindi ko alam paano ng hindi siya maooffend.

“Nope. I wasn’t look for him. I went here to ask you for lunch.”

“Huh?” dito na ako nakakuha ng pagkakataon para lumayo sa kanya at maialis ang pagkaka akbay niya sa akin.

“I said, I went here to ask you for lunch. Bawal ba? Wala kasi akong maaya na pwede akong samahan mag lunch eh.”

Tinignan ko ito maigi bago sumagot.

Siya? Walang maaaya? Sa hitsura niyang artistahin? Impossible.

Pero syempre dahil kaibigan niya ang boss ko at ayaw ko namang may masabi siyang hindi maganda sa akin ay pumayag nalang ako.

“You have a son? So kasal ka na pala? I thought. .” gulantang na reaksyon nito habang kumakain kami sa isang restaurant malapit sa office ko.

“Yeah. Why?” maikling tugon ko.

“You don’t look like you do. Akala ko nga single ka. My bad.” naiilang na sabi niya at nilagok ang wine na nasa baso.

Of course, I don’t look like it because I look young and fresh. Joke!

Ang totoo niyan, oo may anak ako pero hindi naman ako kasal – at iyon ang hindi ko masabi at hindi ko pwedeng sabihin sa kanya. Hahayaan ko nalang na isipin niyang married na ako. Mamaya lalo pang magtanong ng magtanong at masabi ko ang hindi dapat at mahirap ipaliwanag na mga bagay-bagay.

“Okay lang, Si–! I mean, Miguel. Iyan din ang sinabi ng boss ko sa akin before but yeah, I already have a son.”

“How old is he?”

“Six.”

“Oh. Malapit na siya mag seven.”

“Yeah. Three months from now magbi-birthday na siya. Pinaghahandaan ko na nga kasi alam mo naman. Parang pre-debut iyon bago yung official debut na 21.” nakangiti at excited kong sabi.

“Really? Am I invited?” nakangiting tanong niya.

“Well, kung okay lang sa iyo ang simpleng birthday party? Balak ko kasi sa bahay lang namin ganapin.” sana humindi ka. Please take a hint na ayaw kong pumunta ka sa birthday ng anak ko.

Not to be a bitch pero hello? Hindi naman kami close hindi gaya nila ng boss ko. Nagkakilala lang naman kami dahil kliente namin siya.

“Sure! I would love to. Besides, I also want to see whose the lucky wife.”

Napakunot naman ang nuo ko sa sinabi niya. Uh-oh. Alam kaya nito ang sinasabi niya? Napailing ako sa isip ko. If only he knew.

“Uh, no. I meant no harm. I just. . y’know. Want to see if you really are married.” dagdag nito pero hindi ko narinig ang huling parte.

After naming kumain ay nagsibalik na kami sa kanya-kanya naming trabaho. At habang abala ako sa ginagawa ko ay bigla akong may naalala.

Hindi ko pa pala natatanong ang anak ko kung payag ba siyang sa bahay gawin ang birthday party niya. Paano pala kung ayaw niya? Hay.

Pero kasi ang dahilan kung bakit gusto kong itanong muna sa kanya ang mga bagay-bagay bago ko iyon gawin ay dahil gusto ko siyang magkaruon ng sense of involvement at matuto as early as now ng decision making as part of his independence kapag tumuntong na siya sa teenage years niya.

Last year kasi ng nag birthday siya, kumain lang kami sa labas. Nag eat-all-you-can buffet kami at gumala sa mall. Nagpabili lang din siya sa akin ng libro na The Little Prince. Nageexpect nga ako na magpapabili siya ng laruan sa akin gaya ng ibang mga bata pero hindi. Ako pa nga nagpumilit bumili kami kaso ayaw talaga. Ewan ko ba.

Kung sabagay, madalas masabihan ang anak ko ng ibang mga tao na mature siya for his age. Siguro dahil siya lang ang bata sa bahay at tamad din kasi siyang maki halu-bilo sa ibang mga bata na kasing edad niya. Ang mga gusto niyang kausap mga kaedad namin o mas matanda sa amin.

Home schooled ang anak ko dahil ng binalak namin siyang ipasok sa isang private school, duon ko/namin ni Garet napag alaman na mataas ang IQ niya at dahil pwede siyang iaccelerate ay hindi pumayag si Garet dahil para sa kanya mataas ang chance na maleft out ang anak ko dahil madidiscriminate siya ng mga magiging kaklase niya dahil bata pa rin siya.

Syempre dahil ayaw kong maleft out o mabully siya ay pinag home school ko siya na mukhang mas pabor pa sa anak ko. Hay! Bakit kasi hindi nalang siya sa akin nagmana ng IQ? Kung alam lang ng anak ko, kailangan kong magtrabaho ng maayos dahil malaki ang gastos ko sa pagaaral niya.

Pero kahit papaano, may positive side din naman na sa bahay siya nagaaral dahil mas nababantayan namin siya. Natatawa nga ako dahil may extra-curricular kuno pa siya dahil tinuturuan siya ni Garet mag Italian. Isa kasi siyang online english tutor at ang mga kliente niya ay Italian.

Pagtapos ko magpaka gugol sa trabaho ay oras na para umuwi at bago ako tuluyang makarating sa bahay at dumaan muna ako ng convenience store para bilhan ng pasalubong ang anak ko.

“Tadaima!!!” masayang bungad ko pagpasok ko ng bahay dala ang mga pinamili ko. Napa nganga naman ako ng makita ko ang pinapanuod ng anak ko. The heck? Code Geass? May pagka bayolente ito ah, “Why are you watching that? It’s not good for you, you know that, right?” tanong ko habang nilalaro ang buhok niya at hinahanap kung nasaan ang bantay niya.

“Papa, the only time it will be bad for me is if I apply those in real life. Besides, I don’t want you to be mad at me or Aunt Garet.” sagot niya habang nagsusumiksik sa akin.

Napabuntung-hininga nalang ako sa sinabi niya. Alright. Hands up. Magtitiwala ako sa sinabi ng anak ko. Iniabot ko sa kanya ang dala kong pasalubong at agad ako nitong sinuklian ng halik sa pisngi sabay lantak sa yogurt niya. Napailing nalang ako. 

Dapat pala hindi ko agad binigay. Malapit na pala hapunan. 

“Hi beks.” mapang asar na bati sa akin ni Garet habang nagsasalin ng alak sa baso niya. 

“Hi ’tol. Nagluto ka na?” balik ko sa pangaasar niya na siyang nginisian ko pa. 

“Gago ka.” tugon niya na walang boses at pinandilitan ako ng mata na siyang kinatawa ko. Hindi kasi siya marunong magluto. Kung sabagay, lalaki eh (but not literally). Hahaha. 

Nagpalit muna ako ng pang bahay bago nag asikaso ng hapunan namin. Matapos ako magluto ay agad din namin iyon pinagsaluhan. Naunang umakyat ang anak ko dahil tinutulungan ko pa si Garet na magligpit ng pinagkainan. 

Okay, hear me out bago ninyo ibash si Garet. Nasabi ko naman na kanina sa inyo na siya ang katuwang ko sa pagaalaga sa anak ko. Siguro ay napataas ang kilay ninyo ng malaman ninyong hindi siya marunong magluto. Oo nga, maaaring hindi siya marunong magluto pero hindi lang naman iyon ang pamantayan para makapag alaga ka ng bata. Umoorder siya ng pagkain sa labas kung walang tirang pagkain sa refrigerator mula sa nailuto ko kinagabihan. 

Kung alam ninyo lang gaano kalaking tulong sa akin ang babeng iyan at nagpapasalamat ako na hindi niya kami iniwan lalo na ako ng hindi ko alam kung ano ng gagawin ko sa buhay ko matapos ng mga nangyari sa akin. 

Fun fact about sa kanya ay siya ’yung babaeng nakasama ko nuon sa convenience store and again, by fate, tumulong sa akin na dalhin ako sa hospital ng akala ko mamamatay na ako. Natatawa nga ako dahil parang siya ang humalili sa parte ni Pearl bilang bestfriend ko. 

“Hindi ka pa matutulog?” tanong ko ng nakatayo sa hagdan.

“Hindi pa. Manuod ako nitong The Conjuring.” excited niyang tugon habang nagsisimula na ang sinalang niyang palabas sa tv. 

“Horror iyan?” hula kong tanong. Mahilig kasi siya sa horror. Bihira siya manuod ng ibang genre. 

“Syempre naman.” 

Nailing nalang ako at dumiretso ng akyat papunta sa kwarto namin ng anak ko. 

Siguro ngayon naman ay nagtataka kayo bakit kasama ko siya sa bahay lalo pa at isa siyang babae. Well, paano ko ba sisimulan ang pagku kwento sa inyo?

First of all, gusto ko lang iklaro na thou babae si Garet, hindi kami talo. Uhm, lesbian siya. Pero hindi siya naguuwi ng babae dito sa bahay. As per our usapan na rin na kung may idedate kami or anything, hindi iyon patatapakin dito sa bahay dahil nga, well, as respect na rin sa anak ko.

At tungkol naman sa anak ko. . 

Mahirap din ipaliwanag eh kasi kahit ako hanggang ngayon hindi rin makapaniwala na pwede pala. Na ang isang gaya kong lalaki ay makapag dalang tao. Mahirap ang naging pagbubuntis ko dahil hindi naman ako pinanganak na isang babae talaga kaya ng nanganak ako halos umulit ang life and death experience ko kahit na cesarian ako. 

Isang beses lang daw sabi ng doktor ako pwede magbuntis kaya naman nakahinga ako ng maluwag dahil hello? Wala akong balak umulit at tama na ang isa. Sapat na ang isang himala para ingatan at alagaan ko hanggang sa mamatay ako via natural cause. 

Pagbukas ko ng pinto ng kwarto namin ng anak ko ay sumalubong sa akin ang isang makalumang kanta na tumutugtog. 

Hindi ko alam kung matatawa o magpapaka emotional sa isang sulok. Para talaga siyang ’yung tatay niya. Nangisi ako sa isiping iyon.

Seriously? Yesterday Once More ng The Carpenters?

Dahan-dahan akong tumabi sa anak ko na nagbabasa ng The Alchemist. Iyan ’yung librong muntik niya ng iyakan kasi akala niya na out of stock na. Hahaha. 

“Hey.” 

“Papa.” nakangiting tugon niya at sinara ang binabasa niyang libro at nilagay sa ibabaw ng drawer na nasa tabi ng kama. 

“Uhm, what do you want for your birthday this year, baby?” out of the blue kong tanong sa kanya. Sana naman hindi na libro. Malapit na maging library itong kwarto namin eh. Hahaha.

“Why? It’s far pa.” 

“I just want to know what you want so Papa have an idea what to buy.”

Tumangu-tango ang anak ko at agad na sumiksik sa akin pagkahiga naming dalawa.

“I don’t want any material gift for my birthday this year.” seryosong sagot niya kaya bigla akong napa eye contact sa kanya. I can feel there’s something behind those eyes of his.

“Why? You know kids in your age wants to have gifts for their birthday like toys and you should too. Sige na. Kahit mahal pa ’yan pagiipunan iyan ni Papa. But please if it can be other than books?” 

Umiling ang anak ko sa akin na pinagtaka ko. Ano kayang iniisip ng batang ito? ’Yung magagastos ko para sa birthday niya? Hindi naman niya kailangang isipin iyon dahil responsibilidad ko iyon bilang magulang niya. O baka naman dahil libro ulit ang gusto niya?

“I-I. . .”

“You what, baby?” kinakabahan ako ah!

“Papa, I want to meet Daddy. That’s what I want for my birthday.” sagot niya na hindi binabawi ang tingin sa akin. Buti at nasa gitna kami ng kama kundi baka nahulog na ako sa gulat sa sinabi niya.

I should have expect this thing to happen. Natural sa bata ang pagiging curious at isa duon ang anak ko ngayon. Hindi ako naglihim sa anak ko tungkol sa kung paano siya nabuo at sino ang tatay niya (but of course hindi ko sinabi na half brother ko ang tatay niya) pero takte!

“I want to spend my seventh birthday with you and Daddy. I want to experience a complete happy family even just for one day. “

Honestly, hindi ko alam kung anong dapat kong isagot sa anak ko sa sinabi niya. Hanggang sa makatulog siya, nakatingin pa rin ako sa kanya. Ang totoo, alam ko na ng sabihin niya iyon ay para nitong dinudurog ang puso niya. Naaawa ako na naiiyak para sa kanya. Hindi ko alam na all this time iyon ang gusto niya. Lagi lang kasi siya nagrerequest sa akin na kwentuhan siya about sa akin at sa ama niya. Ayaw ko kasing maglihim at dahil duon, nakalimutan ko na bata pa rin siya at kahit na malawak ang pagiintindi niya ay nanduon pa rin ang pangungulila niya sa ama. 

Kung ganuon lang sana kadali gawin ang gusto ng anak ko pero hindi eh. 

Ano nalang ang sasabihin sa akin ni kuya kapag nalaman niyang buhay pa pala ako? Isa pa, walang duda, kasal na sila ni Lesanna at baka may anak na silang dalawa. 

Sa mga oras na ito kasi ang alam ng mga nakakakilala sa akin na mga taong malalapit sa akin ay matagal na akong patay. Kasalanan ko rin naman dahil ako rin naman ang nagpasya na gawin at isipin nilang ’yon ang totoo kahit na hindi. Alam nilang patay na kami parehas ni Enix. 

Siguro nagtataka kayo kung paano ko nalaman na iyon ang alam ni Pearl o ni kuya na nangyari sa akin. Well, simple lang naman.

Two years ago ay bigla ko nalang napanuod sa TV ang baklitang iyon at isa na siyang artista. EA ang ginamit niyang screen name parehas sa gamit niyang alias sa Paradise Hunt. Maraming nakakilala sa kanya at dahil duon ay naging mabilis ang kanyang pagsikat at ng minsan siyang ma-interview tungkol sa buhay niya ay bigla nalang umiyak ang bruha ng tanungin siya ng host kung may bestfriend ba siyang itinuturing at ikinwento niya ang tungkol sa akin. 

Buti na lang at hindi nagpakita ang host ng talkshow na ’yon ng pictures ni Pearl kasama ako kundi lagot na. Siguro hindi rin ginusto ni Pearl dahil duon palang sa pagkwento niya sa akin ay ramdam ko na ang sakit na dinadala niya. On a side note, kaya pala siya ininterview at tinanong about bestfriend thingy ay dahil sa isyung pinupukol sa kanya ng haters and bashers niya. Well, alam ninyo naman ang buhay artista.

Nawindang si Garet ng ikwento ko sa kanyang kilala ko yung babaeng crush niya na siyang bestfriend ko at ang gaga, gusto akong ipagtulakan pabalik sa kanila. Buti sana kung ganuon lang kadali. Mukhang maayos na sila. Kung babalik pa ako baka maging sagabal lang ako. I mean, kami ng anak ko. Ayaw kong magulo ang kanya-kanyang mga buhay namin. 

Buti na nga lang talaga at nand’yan si Garet at tinulungan ako makabangon. May kaya siya sa buhay kaya nga siya ang tumulong sa akin para makabangong muli pero hindi ko naman hinahayaan na siya lahat ang sumalo ng gastusin. May hiya pa rin naman ako. Isa pa, kaya ako nanatili sa tabi niya ay dahil ulilang lubos na siya at sobrang saya niya ng makilala niya ako at dumating ang anak ko sa akin. Feeling niya kasi nagka instant kapatid siya sa katauhan ko at pamangkin niya ang anak ko. Pero sa maniwala kayo o hindi, napagkakamalan kaming mag-asawa sa tuwing lalabas kaming tatlo. Jusko. ’Di lang nila alam na pangiti-ngiti man kami kapag sinasabi nila iyon ay gusto na namin silang hatawin ng tubo sa mukha. Hahaha. 

Nagtataka siguro kayo kung nakapagtapos ako ng college. Well, oo. Somehow I managed to get a degree. After akong manganak nag enroll ako sa isang state university and for some odd reasons, nakakuha ako ng scholarship at nakapag tapos sa kursong BS Office Ad. And yes, nag working student ako para matustusan ang iba kong pangangailangan sa college at malayo iyon sa nakasanayan kong easy-going na lifestyle pero worth it dahil marami akong nakilala at natutunan sa buhay. Duon ko narealise na kailangan kong magseryoso sa pagaaral dahil kung hindi, mawawala ang scholarship ko as a working student sa isang fastfood chain. Nagbunga naman ang mga paghihirap ko kahit na nahirapan akong pagsabayin ang pagaaral, pagtatrabaho at pagaalaga sa anak ko. 

Swerte na nga lang ako dahil nagawa din akong tulungan ni Garet sa mga documents ko na baguhin ang ilang impormasyon tungkol sa akin. Hindi ko alam kung bakit ko iyon pinagawa. Dahil ba umaasa ako na baka isang araw magkita kami ulit ni kuya? Uhm, hindi ko alam. 

Sa ngayon, ang naiisip ko ay ’yung sinabi ng anak ko. 

Gagawin ko ba? Magpapakita ba ako kay Kuya? Ipapaalam ko ba ang tungkol sa anak namin?

Napabuntung-hininga nalang ako at pinagmasdan ang maamong muka ng anak ko. 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LVII )

“Ano ba iyan! Umagang-umaga nakapalumbaba ka d’yan? Malas ’yan oy!” sita sa akin ni Garet sabay pabirong wasiwas sa akin ng feather duster. Himala nga’t ang aga niya maglinis ng bahay ngayon.

“Puta! Kapag ako nabahing tatapat ako sa iyo. Bless you ka talaga!”

“Ang panget mo kasi tignan. Teka ano bang meron at naka ganyan ka? May nangyari ba?” tumigil siya sa ginagawa niyang paglilinis at umupo sa tapat ko.

Bahagya akong napatingin sa may hagdan para i-check kung gising na ba ang anak ko at saka muling binalik ang tingin kay Garet na hinahalo ang kanyang black coffee.

“Tinanong ko kasi si Claec kagabi kung anong gusto niya para sa birthday niya. .”

“Tapos? Ano meron? H’wag mong sabihin na gusto niya ng party sa limousine at may mga babaeng sumasayaw? Aba! Advance thinking! Magse-seventh birthday palang siya pero ang gusto pang debut na niya ang set-up!” 

“Puta ka! Alam kong mature mag isip ang anak ko pero hindi tulad mo na puro kalokohan ang nasa isip!”

Nagkatawanan kaming dalawa.

“Eh bakit nga?”

“Gusto niyang makasama kaming dalawa ng tatay niya sa birthday niya.”

Binigyan niya ako ng curious look na kinanuot ng nuo ko.

“So? Maganda nga ’yon kasi at least alam nating normal na bata pa rin si Claec kasi gusto niya makilala at makasama ang tatay niya. More importantly, wala siyang galit dito.”

“Alam ko, pero kasi ang hirap ng hinihiling niya sa akin.”

Ano nalang ang sasabihin ng Ama niya sa akin kapag nalaman nitong all this time ay ang inaakala niyang taong patay na ay buhay pala?

Maniniwala ba siya sa akin kapag sinabi kong mayruon kaming anak at si Claec ’yon?

Minsan naiisip ko, paano kung bumalik ako agad kay kuya nuon after kong makaligtas? Siguro wala akong pinoproblema na ganito ngayon.

“Arista, ang tanging maipapayo ko lang sa iyo bilang para na kitang bunsong kapatid, hindi habang buhay makakapagtago ka lalo na sa tatay ni Claec. Magalit man siya o hindi, maniwala man o hindi na anak ninyong dalawa si Claec, at the end of the day at least ginawa mo ang tama na dapat sana’y nuon mo pa ginawa. Isa pa, may tinatawag tayong lukso ng dugo at alam kong mararamdaman niya ’yon sa anak ninyo. Siya ang kalahati sa pagkatao ni Claec at may karapatan siya sa anak mo hindi lang ikaw. H’wag mong ipagkait sa dalawang taong mahalaga sa iyo na makilala nila ang isa’t-isa.”

Napabuga nalang ako ng hangin sa sinabi ni Garet. May point siya. Alam ko din ’yon sa sarili ko na iyon ang dapat at tama kong gawin. Siguro natatakot lang ako para sa anak ko, hindi lang para sa akin sa magiging reaksyon ni kuya.

“Nga pala, gagala kami ni Claec mamaya.”

“Saan naman?”

“Sa mall syempre.”

“Bakit?”

“Gagala nga. Baliw ’to. Hindi ko naman itatakas ’yang anak mo. Kailangan ba may dahilan para gumala? Ito talaga. Dinaig pa ang nanay sa pagka paranoid. Kung gusto mo mang chicks kami para as early as now marunong na siya paano manligaw, go lang sa akin iyan. Tuturuan ko siya.”

“Loko!” pabiro kong hinampas sa braso si Garet habang natatawa sa sinabi niya.

Agad kaming napalingon ng may marinig kaming sumarang pinto sa second floor.

“Good morning, Papa! Good morning, Aunt Garet!” bati sa amin ng anak ko na pupungas-pungas pa na bumababa ng hagdan.

“Good morning, baby.” bati ko at sinalubong siya ng isang power hug at kinandong siya sa hita ko at kiniss sa pisngi.

“Ayan na, Claec. Pinaalam na kita sa gala natin mamaya.” nakangiting saad ni Garet at ginulo ang magulo pang buhok ng anak ko.

“Yehey! Thank you, Papa! I love you!” nakangiting tugon nito at sumiksik ng yakap sa akin na akala mo Koala. Hahaha.

“Anything for your happiness, Claec.”

Habang naglalakad ako sa hallway papuntang office ay hindi ko maiwasang isipin ang sinabi ni Garet. Sana talaga ganuon lang kadaling gawin lahat ng sinabi niya pero kilala ko si kuya. Isa pa, mataas ang possibilidad na may asawa na siya. Imagine, ilang years na rin ang nakalipas na wala ako sa tabi niya. Sa isang tunay na lalaki, hindi sila makakatagal na walang partner sa buhay.

Napa buntung-hininga ako. 

If only I was brave enough to realize the truth na mahal ko si kuya more than my half-brother. 

Pagdating ko ng office ay agad kong inayos ang mga papel na nasa ibabaw ng table ko na siyang ibibigay ko sa mga kliente namin. Ako na naman ang naunang dumating sa amin ng boss ko. Napangisi ako sa isiping iyon. Akala ng ilan madali lang ang trabaho ko pero ang totoo hindi. Isa akong secretary ng isang kilalang lawyer at kailangan kong pagbutihin ang trabaho ko dahil ang kredibilidad at dignidad namin parehas ang nakasalalay dito dahil ano mang oras kapag nagkamali kami ay pwede siya/kami tanggalan ng linsensya at makasuhan.

Nae-enjoy ko ang trabaho ko kahit mahirap dahil sa iba’t-ibang klase ng tao na nakakasalamuha ko. May mga taong magagaling magpanggap na inosente sila kapag nasa korte pero kapag wala pa sa korte at nakikipagusap sa abogado, duon mo malalaman na hindi. Kaya nga bilang secretary ng isang abogado, marami akong natutunan at nagpapasalamat ako sa experience na ito na binigay sa akin. 

“Good morning, Mr. Gabriel.” nakangiting bati sa akin ni Aling Fely na siyang pinaka matagal ng janitress dito sa firm. Kahit matanda na siya ay hindi mo mahahalata kasi mukha siyang bata. Always kasi siyang naka smile.

“Good morning din po, ’nay. Nag almusal na kayo?” tanong ko habang nilalabas sa bag ko ang baon kong sandwiches na gawa ni Garet. Basta hindi lutuing kailangang lutuin sa kalan kaya niyang gawin. Hahaha. 

“Katatapos lang, iho. Nag kape lang ako kasi baka sakitan ako ng tiyan kapag kumain ako habang naglilinis.”

“Eh? Baka kamo magka sakit kayo. Teka ito po, ’nay. Sa’yo na ito at ayaw kong magkasakit ka ng dahil lang sa hindi mo pagkain ng almusal. Mahal magpa ospital ngayon.” sabi ko at iniabot sa kanya ang dalawang sandwiches at sterilized milk.

“Baka naman ikaw magutom sa pagbigay mo nito sa akin ha? Ayaw kong ikaw ang magkasakit. Sino nalang magaalaga sa anak mo?”

“Strong yata ito ’nay. Ako? Magkakasakit? Impossible. Hahaha.” biro ko sabay flex ng braso ko na kinatawa niya.

“Ang bait mo talagang bata. Sana lumaking gaya mo si Claec.”

“Sana nga po, ’nay.”

Nagsimula ang araw ko sa pagkausap sa telepono sa mga kliente namin at inasikaso ang appointment ng ilan sa kanila na kailangan ng psychological evaluation na ipepresent ng boss ko kapag nagsimula na ang hearing. 

“Arista.” tawag sa akin ng kung sino kaya napa angat ako ng tingin at nakita ang isang pamilyar na gwapong lalaki na malaki ang katawan. Isang tipid na ngiti ang binigay ko sa kanya.

“Hi, Boss.” bati ko. 

Meet my boss/friend, Terrence Vasquez. Siya ang pinaka sikat na abogado ngayon dahil sa galing niya humawak ng mabibigat na kaso at karamihan sa mga kliente niya ay mga kilala at galing sa prominenteng pamilya. Sa laki ng bayad sa kanya ay nagagawa niyang tustusan ang mga luho niyang materyal pati na rin ang pambababae. Kung sabagay, bachelor eh. 

Katunayan, hanggang ngayon eh hindi pa rin ako makapaniwala na secretary niya ako at siya mismo ang nag hire sa akin. Mataas kasi ang standard nito sa pagkuha ng tauhan. Eh sa pagkakatanda ko, fresh grad ako na may fast food chain crew experience ng sinubukan kong mag apply sa kanya. Never in my wildest dreams kong inakala na makukuha ako.

“Wow! So formal! Isang araw lang ako nawala hindi na Rence tawag mo sa akin.” pabiro niyang sabi na kinatawa ko,“ Meron pala tayong bagong kliente. I just a call from his secretary.“ 

“Hmm? Another one? Hmm, okay. Mukhang tama lang na nag day off ka kahapon kasi our meeting schedule with our clients this week will be very tight.” 

Napabuntung-hininga naman ito at agad na sumalampak sa upuan niya at tumingin sa akin. 

“We need to finish the remaining cases that we have since this new client of ours is a VIP.” 

“Mas VIP pa kesa sa mga VIP na kliente natin ngayon?” pabirong tanong ko habang abala sa pagtatype sa laptop ko.

“Yes. Very much VIP.” 

“What’s this very much VIP client case?” 

“Sexual assault.”

Hindi ako nakakibo sa sagot niya dahil bigla akong may naalala pero agad ko din iyon pilit na inalis sa isipan ko. 

“So our client is the vicitim or–?”

“The person being accused.” 

Napakahinga ako ng malalim. Oh my gosh. This is a very much serious case for the very much VIP new client of ours. Hindi biro ang maparatangan ng ganitong kaso. And I don’t want to be bias regarding the case since nakahawak na kami ng ganitong kaso before and very much same na yung inaakusahan ang nilalaban namin sa korte at hindi lahat ng naaakusahan guilty. ’Yung ibang nagaakusa kasi, well, masasabi nating may hidden agenda or sadyang delusional lang kaya nagawang magparatang sa isang inosenteng tao.

“And we need to justify that he is very much innocent thou I should tell you as early as now na may psychological background siya.” 

“What?” 

“Yes. So, let’s finish all our pending cases so we can focus on the new one.” 

Natapos ang trabaho ko ng matiwasay at nagkita kami nina Garet sa mall sa isang restaurant pag uwi.

“Papa, libre daw ni Aunt Garet yung dinner natin.” masayang sabi ng anak ko habang kinakain ang inorder niyang spinach lasagna na kaperahas ng akin.

“Wow! Anong nakain mo at naisipan mong manlibre?”

“Well!” excited niyang sabi at pumalakpak pa, “Nagkaruon kami ng almost close encounter nitong si Claec kay EA!”

“What?!” pigil sigaw kong react, “Nakita niya ba si Claec?”

Paano kung nakita ni Pearl si Claec?

“OA mo! Sabi ko almost close encounter hindi ko sinabing close encounter lang! At saka, don’t worry, naka shades itong si Claec kanina kaya hindi naman siya mamumukaan ng kahit na sino.”

Nakahinga ako ng maluwag sa sinabi niya at napatingin sa anak ko na nakatingin na pala sa akin ng may pagtataka.

“Why, Papa?”

“Huh?”

“Bakit nagulat ka sa kwento ni Aunt Garet? You suddenly seemed nervous!”

“A-ah, w-wala, anak. Nagulat lang si Papa kasi hindi ko inexpect na magkakaruon siya ng almost close encountet sa crush niya.” pagsisinungaling ko.

“Eh bakit sabi ni Aunt Garet huwag ka magalala kasi naka shades naman ako kanina? May makakakilala po ba sa akin na hindi dapat?” tanong niya sa akin pero nakatingin siya kay Garet na tumingin naman sa akin.

Oh shit. Akala ko hindi niya napansin o narinig yung inakto ko.

“A-ah kasi. .” shit! Anong sasabihin ko?

“Kasi Claec, baka may maka discover sa iyo na talent agency tapos kunin kang artista. Nagaalala lang naman iyang si Papa mo kasi baka kapag nakuha kang artista, mapabayaan mo pagaaral mo.” pagtulong sa akin ni Garet sa pagsisinungaling.

“Uhm, okay po.” at nagpatuloy na ulit sa pagkain ang anak ko.

Whew. Muntik na.

Tumingin ako kay Garet at kahit hindi ko sabihin alam kong alam niya na nagpasalamat ako sa ginawa niya.

Hay, anak.

Hindi ko alam kung dapat na ba kitang ipakilala o tutulungan ako ni tadhana na maipakilala sa kanila.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LVIII )

“Papa?” nilingon ko ang anak ko na nakaupo sa tabi ko at nagbabasa ng We Dream Of Space ni Erin Entrada Kelly na nabili namin nitong weekend.

Pumayag kasi ako na gumala kami nitong nakaraan dahil simula bukas, magiging super busy na ako dahil sa very much VIP client namin ni Rence.

“Hmm?”

“I just wondered, was my Father, you know? A romantic person?”

Natulala naman ako sa out of the blue na tanong niya sa akin.

“W-why?”

“Because my birth month is November and as what I learned, babies that are born in November was made around February which is love month. The month valentines is being celebrated so, uhm, I just thought if my father was a romantic person.”

Nagulat talaga ako sa sinabi ng anak ko. Like, hindi ko inexpect iyon.

“Where did you found out about that?”

“Internet.” sagot niya at nagkibit balikat.

Oh fuck. Pagbawalan ko ba ang anak ko na gumamit ng gadgets? Baka sa susunod kung ano na isearch nito eh.

Huminga ako ng malalim at ngumiti, “Yes. He was.” eh sa totoo naman. Hindi ko naman pwedeng idisregard yung pinakita niya sa aking maganda kesehodang pagpapanggap iyon o hindi dahil sa mga mata ko, ng mga panahon na iyon, nakita ko ang sweet side ng kuya ko. Hay. Bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko sa pagalala ko sa nakaraan?

“You miss him don’t you?”

“Huh? Why is that?

“Because whenever I asked you about him, you look like you’re about to cry. I’m sorry, Papa. I’m not going to ask you anymore about him. Just forget as well that I asked you that I want us to be complete on my birthday. Maybe in time we will meet but not now.”

Sa narinig kong sinabi ng anak ko, pakiramdam ko para akong sinaksak ng napakaraming kutsilyo. Oh no!

“No, baby. Don’t say that.” tuluyan na akong naiyak. No. Things shouldn’t turn out this way, “I’ll make a way for you, me and your father to be together on your birthday. Hmm? I love you.”

Yakap-yakap ko ang anak ko at napangiting pilit. Kung alam lang ng anak ko, nalulungkot ako hindi lang dahil namimiss ko ang tatay niya kundi dahil alam ko din sa sarili ko na pati siya mismo ay nahihirapan dahil sa ginawa kong pagkakamali. I shouldn’t have pretend that I was dead but I didn’t know why I chose to pretend I was for them. Ngayon heto ako nahihirapan pero alam kong mas nahihirapan ang anak ko dahil nakikita niya akong nasasaktan.

Bumaba ako at pumunta ng kusina para kumuha ng maiinom na alak at umakyat papunta sa veranda kung saan ko naabutan si Garet na naka upo at nakatingin sa kawalan habang may hawak na stick ng sigarilyo.

“Mukhang malala na iyang problema mo ah. Ngayon lang kita ulit nakitang uminom.” nangiting sabi niya pag upo sa tapat niya.

Alam ninyo kasi, simula ng mapagpasyahan kong magsimula ng bagong buhay, kinalimutan ko na yung mga dati kong ginagawa. ’Yung nagdadamit babae, umiinom, nagba-bar, nagpapakasaya sa buhay kasi duon ko naisip na may resposibilidad na akong dapat asikasuhin at iyon ay walang iba kundi ang anak ko dahil gusto ko siyang bigyan ng magandang buhay.

Last na inom ko yata ng alak ay ng finals na namin before graduation. Sa sobrang dami kong ginagawa kasi ng mga panahon na iyon inakala kong napabayaan ko ng bahagya ang pagaaral ko kaya nastress ako at nag inom. Nakakatawa nga dahil duon pa ako sa pinatatrabahuan ko nagpaalis ng amats. Ayaw ko naman kasi makita ako ng anak ko na lasing.

“Garet, tapatin mo nga ako.”

“Naka tapat na ako sa iyo.” pilosopong sagot niya na nakangisi pa.

Inikutan ko lang ito ng mata na kinatawa niya.

“Mali ba yung ginawa ko? ’Yung tinanggihan ko dati yung payo mo sa akin na umuwi ako sa amin ng nakalabas ako sa hospital after akong gamutin?”

Hindi siya umimik. Bagkus nakatitig lang siya sa akin kaya nagpatuloy ako sa pagsasalitam

“Do you think I was selfish? Selfish ba akong maituturing kung natakot ako para sa sarili ko at kay kuya? Sa magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang buntis ako? Sa kahihiyan na pwede niyang makuha kapag nalaman ng ibang tao na isang lalaki and on top of it, half-brother niya ang nabuntis niya? At natakot din ako para sa anak ko? Na baka kutsyain din siya na mas malala pa kesa sa makukuha namin ng tatay niya?” hindi ko na napigilang maiyak sa mga sinabi kong iyon.

Nakita kong humithit muna si Garet sa hawak niyang sigarilyo at nagpakawala ng smoke tricks bago sumagot.

“Arista, ilang taon naman na ang nakalipas mula ng nagawa mo iyang desisyon mo na pinanindigan mo. Kung may gusto ka mang baguhin sa mga iyon, I suggest na sigaraduhin mong buo ang luob mo at gusto mo talagang gawin hindi lang dahil gusto ng anak mo. Hindi kasi matutuwa si Claec kung alam niyang ikaw mismo hindi masaya.”

Napasandal ako sa upuan ko at napatingin sa mga bituin sa kalangitan.

Ihahanda ko nalang muna ang sarili ko bago ako magpakita ulit. This time, magiging matapang na akong harapin ang mga bagay na tinakbuhan ko nuon.

Kinabukasan, maaga akong umalis ng bahay dahil ngayon yung scheduled meeting namin sa very much VIP client ni Rence. 

Napatingin ako sa reflection ko sa salamin ng bus. Napangisi ako. Malayung-malayo na talaga ang hitsura ko sa dati. I mean, hindi naman super layo. Nothing much has change sa mukha ko, what I mean is sa pananamit at kilos lang.

Siguro dahil lagi akong naka formal attire at nasabi ko bang naka salamin na rin ako? Pero UV type lang ito dahil hindi pa naman malabo mata ko. Plus, hindi na ako ganuon ka feminine kumilos hindi gaya ng dati.

Pagdating ko sa labas ng building ng firm ay bigla akong kinabahan sa hindi malamang dahilan.

Anong nangyayari sa akin?

I shrug whatever uneasiness I am feeling and went straight inside the building.

Siguro naman nanduon na si Rence.

Habang nasa luob akonng elevator ay hindi pa rin nawawala ang uneasiness ko kaya hindi ko mapigilang ma anxious at panay na mapatingin sa reflection ko sa elevator. Nilalaro ko na rin ’yung singsing na suot-suot ko.

And alam ko na ang naiisip ninyo.

Iniisip ninyo na baka ito yung singsing kapares ng kay kuya ng magpakasal kami ng fake pero hindi.

Singsing kuno namin ito ni Garet. Binili namin kailan lang para tumigil na yung mga kung sino na lumapit-lapit sa amin. Para alam ninyo iyon. Isipin talaga nila na mag asawa kami.

’Yung singsing ko/namin ni kuya ay nakatago lang sa bahay. Ginawa kong pendant ng binili kong chain necklace para kay Claec na minsanan lang niya kung isuot. ’Yung mga tipong kung kailan lang niya maisipan na gusto niyang suotin. Hahaha.

Paglabas ko ng elevator ay nagtaka ako ng may makita akong mga naka men in black na nasa tapat ng office namin. Luh? Nandyan na ’yung kliente namin?

Napatingin ako sa relos ko at may thirty minutes pa bago yung scheduled meeting namin sa kanya.

Napabuntung-hininga ako. Bihira lang ako maka encounter ng klienteng maaga sa napagusapang oras.

O baka naman dahil nandyan na si Rence? Pero impossible. Dapat nag notify na siya sa akin kung nauna siya sa akin dumating.

“I’m Mister Vasquez secretary. Let me in or we will decline defending the client inside.” tumalim ang tingin ko sa isa sa dalawang lalaking nasa tapat ng pinto ng office namin na humarang sa akin. Aba bakit?! Sa dami ko ng nakasalamuhang tao, natuto na akong maging mapagpatol sa mga ganitong klase ng tao este maging palaban.

Nagkatinginan ang dalawang bantay at hinayaan na nila ako makadaan.

Huminga muna ako ng malalim bago pinihit ang seradura ng pinto.

“Good morning! Aren’t you too early for the meeting?” bungad ko sa taong nakaupo at nakatalikod sa akin.

Wala pa pala si Rence. Ano ba iyan! Pero hindi naman pwedeng hindi ko ientertain itong kliente namin at baka isumbong ako sa boss ko. Ayaw ko namang mapagalitan.

Binaba ko ang mga gamit ko sa table ko at lumapit sa kliente naming nakaupo pa rin at hindi man lang natinag sa pagpasok ko.

“Hi. I’m Mister Vasquez secretary, I’m–!” naputol ako sa pagsasalita ng humarap sa akin yung kliente.

“A-Arista?”

Parehas kaming nagulat sa prisensya ng isa’t-isa.

Si Kuya?! Siya ang bago naming kliente ng boss ko? Oh fuck!

“I’m sorry. Do I know you?” hindi ko alam kung paano ko nagawang sabihin iyon pero shit!

This was too soon than I expected!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LIX )

“Uhm, Arista?” napa angat ako ng tingin kay Rence na nakatingin sa akin habang busy ako sa ginagawa ko.

“Hmm?” parang may idea na ako kung anong sasabihin or itatanong nito sa akin.

“Are you really sure you don’t know Mr. Naito?”

“Rence,” huminga ako ng malalim at tumitig sa mga mata niya bago muling nagsalita, “Katulad ng sinabi ko kanina sa kanya, na I’m sure na narinig mo din naman, hindi. Hindi ko siya kilala. He must have mistaken me to someone else’s.”

Paninindigan ko na ang ginawa kong pagsisinungaling kanina kasi sa tingin ko, sa mga sandaling ito, iyon ang tamang gawin. Siya ang bago naming kliente ng boss ko at ayaw kong maging bias ang trabaho namin ng dahil lang sa gagawin kong pag amin na kilala ko ang kliente namin and on top of it, siya ang half brother ko.

Saka nalang ako iisip ng paraan kung paano ako magtatapat kay kuya. Sa ngayon, trabaho muna. Kailangan ko ng pangtustos sa pang araw-araw namin ng anak ko.

“Hindi sa pinagdududahan kita but he told me hundred percent that you both knew each other. That you were that person he is insisting you to be. Funny because he said you had the same exact face and name.”

“Eh Rence, maraming taong magkakahawig o usually, almost had the same face sa mundo, same with the name kahit hindi sila magkadugo.” pilosopo kong sagot sa kanya. Eh sa totoo naman eh.

’Yung mga celebrities nga may mga kahawig na ordinaryong tao tapos kung sinuswerte ka pa, pwede kang hukaing double ng management.

“Okay. I believe what you say, Arista.” tugon nito bago muling bumalik sa ginagawa niya.

Napabuntung-hininga ako. Kailangan kong mag ingat sa mga kilos ko starting today. May pakiramdam akong hindi kumbinsido itong si Rence na hindi ko kilala si kuya. Ramdam ko iyon.

Pagkauwi ko ng bahay ay agad akong napasalampak sa sofa kung saan ako biglang sinalubong ng anak ko ng mahigpit na yakap. Napangiti ako dahil duon.

“Hi, baby.” bati ko at hinalikan siya sa nuo.

“How’s your day, Papa? You look tired.” sagot nito habang hinahaplos ang nuo ko.

“Madami lang work si Papa sa office today.” napatingin ako bigla kay Garet na naghahain ng pagkain sa lamesa, “Nagluto ka?” biro ko.

“Asa ka pa. Nagpa deliver ako ng dinner natin. Oh tara na dito. Kumain na tayo ng makapagpahinga na iyang si Papa mo Claec.”

Agad kaming tumugon ng anak ko sa utos ni Garet. Kung sabagay, gutom na rin talaga ako. Habang kumakain kami ay napansin ko ang panay na pagtingin sa akin ni Garet. Problema nito? May dumi ba ako sa mukha?

Hindi ko nalang siya pinansin at nagpatuloy sa pagkain. Pagkatapos naming kumain ay inasikaso ko munang patulugin si Claec bago muling bumaba papuntang kusina at tulungan si Garet sa pagliligpit.

Habang abala ako sa pagpupunas ng lamesa at siya naman ay nagbabanlaw ng mga plato ay bigla siyang nagsalita.

“Kitain mo ako sa veranda. May paguusapan tayo.” seryoso niyang sabi kaya kinabahan ako.

“Huh?” tugon ko pero hindi na siya muling nagsalita. Anong paguusapan namin? Shocks. Bihira ko lang makitang seryoso si Garet kaya naman kinakabahan talaga ako.

Nagmadali akong tapusin ang ginagawa ko at ginawa ang sinabi niya. Naabutan ko siyang naninigarilyo at may baso ng alak na nasa lamesa. Marahan akong umupo sa tapat niya at saglit siyang pinagmasdan. Takte. Lalong tumataas ang anxiety ko dahil sa katahimikan na namamayani sa pagitan namin.

“U-uh, Garet. .” pagbasag ko sa katahimikan.

“Sino ’yung bagong kliente ninyo?” tanong niya sa akin habang nagsasalin ng alak sa baso at iniabot sa akin ang isa.

“B-bakit mo natanong?” oo nga. Bakit kaya? Never ko siyang narinig magtanong ng ganito tungkol sa trabaho ko kasi ang madalas kong marinig sa kanya ay tungkol sa leave, raise ng sahod, at day off. Kung may malalaman man siya tungkol sa trabaho ko, ako mismo ang nagkukwento nun sa kanya pero brief information lang syempre.

“Nauna ako magtanong.” Napabuntung-hininga ako. Hala siya. Seryoso nga itong paguusapan namin.

“S-si. . A-ano. .” shit. Bakit ako nauutal? Kinakabahan akong sagutin ’yung tanong niya.

“Nagkita na kayo ni Quilo?” diretsahan niyang tanong. Sa gulat ko ay nabuga ko yung iniinom ko at naubo.

“I guess that answers my question.” humithit siya sa sigarilyong hawak niya at saka tumingin sa akin, “He was here earlier.”

“W-WHAT?” napatayo ako sa kinauupuan ko sa gulat ko. Like, shit. I should have know that this would happen. Paano ko nakalimutan na kayang gawin iyon ni kuya? Oh shit.

“Calm your ass off, Arista. Hindi naman siya tumuloy dito sa luob ng bahay but I saw an unusual car na tumambay d’yan sa labas for almost two hours and hindi ako pwedeng magkamali. ’Yung pinakita mong picture sa akin ni Quilo before ang siyang nakita ko sa backseat ng sasakyan na nagbaba ng window. Kaya ng makita kita kanina pagdating mo, naisip ko na kung hindi ka pa nakikipagkita sa kanya ay sa malamang siya ang bago ninyong kliente.”

“Garet, uhm. .”

“So, nagpakilala ka ba sa kanya bilang si Arista na kapatid niya o bilang Arista na ibang tao? Hmm?”

Napabuntung-hinga ako. Ilang minuto din ang katahimikang lumipas bago ako nagsimulang magkwento sa nangyari sa akin kanina.

“Putangina?! Seryoso ka ba?! Ginagawa mo lang komplikado ang lahat, Arista! Ano naman kung siya ang bago ninyong kliente? Labas ka duon dahil hindi naman ikaw ang mismong lawyer niya sa kaso. Wala akong nakikitang pwedeng maging bias duon. Besides, sa ginawa mong pagsisinungaling, sa tingin mo, sooner or later hindi niya iyon malalaman? Eh kung kanina nga lang kayo nagkita tapos nagawa niya ng malaman saan ka o tayo nakatira, hindi malabong malaman na rin niya ang tungkol kay Claec, o baka nga alam niya na eh. Ano sa tingin mo mararamdaman niya kapag sinabi mo sa kanya iyang ganyang reasoning na sinabi mo sa akin kung bakit ka nagsinungaling na hindi ikaw ’yung half brother niya? Sa tingin mo ba mapapaniwala mo siya agad kapag sinabi mong may anak kayo? Swerte mo kung oo pero ang kapalit ay kukunin niya sa iyo ang anak ninyo. Ano ka ba naman, Arista! Nanduon na yung chance na magkasama kayo ulit ni Quilo at maipakilala mo sa kanya si Claec eh.” mahabang sermon nito sa akin.

“E-eh kasi. . N-Nabigla lang naman ako. . H-hindi ko inexpect na. .” umiiyak na ako dahil nag sink in na sa akin yung mga pinagsasasabi niya. Oo. Alam ko namang mali eh pero wala eh. Nagawa ko na.

“Anong reaksyon ng boss mo sa nangyari kanina? Pupusta akong pati siya nagaalangan maniwala sa sinabi mo.” Hindi ako sumagot. Bagkus tumango lang ako.

Narinig ko siyang bumuntung-hininga at ibinaba ang baso niyang wala ng laman sa lamesa.

“Anong balak mo? Kailangan mo ba ng tulong ko?” kahit alam kong galit siya sa ginawa ko, ramdam ko at kita ko ang pagaalala niya sa amin ng anak ko.

Tumango ako.

“So? Anong klaseng tulong? ’Yung usual?” nakangisi niyang tanong.

“Ano pa nga ba?” ngumisi ako habang pinupunasan ang mga mata kong nabasa dahil sa pag iyak, “Don’t worry, kapag naging okay ang lahat, ipapakilala kita kay Pearl.”

“Yown.” excited niyang tugon at lumapit sa akin para yakapin ako at haplusin ang buhok ko, “Magiging okay din ang lahat. Hindi ako papayag na magkahiwalay kayo ng anak mo.” napangiti ako ng halikan niya ang nuo ko.

Kinabukasan, habang papasok ako ng trabaho, panay ang buntung-hininga ko habang nasa luob ng sasakyan.

Paanong nalaman agad ni kuya saan ako nakatira? Grabeng bilis naman ng inutusan niyang tauhan kung ganuon.

Hindi kaya nalaman niya kay Rence? Impossible. Hindi ibibigay ng boss ko ang personal information ko sa isang kliente lalo pa at pwede siyang makasuhan dahil duon.

So sa mga susunod na araw pwedeng makita ko na naman si kuya dahil nga siya ang bago naming kliente.

Kailangan ayusin ko ang pagpapanggap ko na hindi ako ’yung half brother na pinagpipilitan niya kay Rence dahil kung hindi, malilintikan din ako sa kanya kasi nagsabi akong hindi ko kilala si kuya. Hay.

Buti na nga lang at tutulungan ako ni Garet kahit na alam kong hindi talaga siya okay sa ginawa kong pagsisinungaling kay kuya. Kasi naman, Arista! Bakit ginagawa mong komplikado buhay mo?

Habang naglalakad ako sa hallway ng building namin ay bigla nalang akong nakarinig ng tumitiling tumawag sa pangalan ko. Yikes! I know that voice!

Hindi ako lumingon at nagpatuloy sa paglalakad. Nagpanggap ako na walang narinig hanggang sa naramdaman kong muntik akong sumudsod sa sahig pero buti nalang at nakuha ko ang balanse ng katawan ko.

Agad akong nag kunot-nuo sa taong yumakap sa akin.

“E-excuse me, Miss?”

“Oh my gosh! Ikaw nga! Buhay na buhay ka!” masayang sabi nito na parang maiiyak at hinaplos-haplos ang mukha ko. 

Aaminin ko, mas gumanda si Pearl ngayon kesa ng dati. Kung sabagay, artista na eh. Malamang sponsored pagpapa derma ng baklitang ito. Pero obvious namang walang nagbago sa kanya. Siya pa rin yung bestfriend ko na kilala ko.

“Ha? What are you talking about? Magkakilala ba tayo?”

Agad namang nawala ang ngiti nito.

“Hey! Enough with your pretentions, bakla! Hindi nakakatuwa ah! Kung nagawa mo iyan kay Quilo, sa akin hindi mo pwedeng gawin iyan!”

Gusto ko sana siya taasan ng kilay pero nah. I rather do a poker face.

“Kaanu-ano ka ng kliente namin? Miss, hindi kita kilala at mas lalo iyang si Mr. Naito. And please, don’t call me bakla. I am not. I have a wife and a son. Now, if you don’t mind. . Good bye!” lumakad ako palayo sa kanya at nag wave.

Whew. Muntik na ako duon. Sana hindi na ako sundan nito ni Pearl dahil kilala ko ito, gagawa at gagawa ito ng–!

“Teka, sandali!” kakasabi ko lang eh! Gagawa siya ng paraan para kulitin at mapa amin ako. Argh!

Hindi ko siya nilingon o huminto man lang bagkus tuluy-tuloy lang ako sa paglalakad para makapasok na ako ng office namin at laking pasalamat ko ng may iilan na lawyers na naduon na na nakakilala sa kanya at mukhang fan pa niya. Hay! Buti nalang!

Pagdating ko ng office ay agad kong nilock ang pinto. Bahala siya d’yan. Hindi ko bubuksan iyan hanggat hindi si Rence ang papasok.

Napaliyad ako sa recliner chair at napahawak sa sentido ko. Hay! Nakaka stress! Malamang sa malamang si kuya ang may pakana nito kaya nandito ngayon iyang babaita na iyan!

Pero syempre hindi ako papatalo.

Kinuha ko sa bulsa ng pantalon ko ang cellphone ko at cinontact si Garet.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LX )

Lunch break ko ngayon at hinihintay kong dumating si Garet dito sa restaurant na napag usapan naming pagkikitaan namin para sabay kami kumain. Iniwan muna ni Garet si Claec sa isang day care pero pagtapos namin dito ay agad niya naman itong kukunin para umuwi sila sa bahay.

Napa buntung-hininga ako.

Hindi ko inexpect na gagamitin agad ni kuya sa akin si Pearl. Nakakagulat nga at napapayag niya ito. Don’t tell me naging close sila ng mga panahong wala ako? Kung sabagay, hindi naman impossible na mangyari iyon lalo pa at sa attitude na meron si Pearl eh sino bang magiinarte na hindi siya kaibiganin. Lalo pa, isa na siyang kilalang artista ngayon.

Muli akong napa buntung-hininga.

Naalala ko kasi ’yung tungkol sa kasong isinampa kay kuya.

Sexual Harrasment.

Hindi biro iyon! Mabigat na pang aakusa iyon. Pero hindi rin biro ang binigay sa akin na files ni Rence tungkol kay kuya. Totoo ngang nagkaruon siya ng psychological history.

Hindi ko alam kung nagiging bias na ba ako pero si kuya?! Gagawa ng isang bagay na alam niyang pwede siyang kasuhan ng sexual harrasment? At masa alang-alang ang pangalan niya? Eh sa pagkakatanda ko, hindi naghahabol si kuya sa kahit na sino (well, not sure kay Lesanna) dahil siya ang hinahabol ng mga babae at binabae. Ehem.

At kung ginawa man niya talaga ang ipinaparatang sa kanya, may kaugnayan ba duon ang history niya?

Habang naghahanap ako ng mga kasagutan sa mga tanong na tumatakbo sa isip ko ay nagawi ang tingin ko sa pintuan ng restaurant at napatitig sa babaeng pumasok.

Holy shit!

Hindi ko maiwasang hindi mamangha dito kay Garet kapag nag bihis babae ito. Hindi sa hindi siya nagdadamit na pangbabae but what I mean is ’yung magsuot ng dress which napaka bihira niya lang gawin. Kitang-kita tuloy yung tattoo niya sa dibdib kung saan nakalagay yung pangalan niya. Napalunok ako. Damn!

Kung hindi lang ito lesbian, malamang sa malamang dami na naging ex nitong lalaki. Tignan mo naman, daming napapatingin sa kanya na lalaki dito sa resto. At kung straight lang ako, malamang sa malamang din, baka niligawan ko na ito at isa ako sa mga naging ex niya na nasabi ko kanina.

“Hi, Hon.” bati niya sa akin na nagpabalik sa ulirat ko.

Hon? What the fuck?!

Bago pa ako tuluyang mag cringe sa itinawag niya sa akin ay dumukwang siya para humalik malapit sa labi ko sabay bumulong.

“Hindi ka nagkamali sa pagpapa punta sa akin dahil nandito ang kuya mo at si Pearl my love.”

“What?” gulat kong tanong pero hindi ko ito pinahalata dahil baka nakatingin dito si kuya at si Pearl mula sa pwesto nila na hindi ko alam kung saan dahil hindi ko rin napansin ang kanilang pagdating.

Lumapit sa amin ang waiter para iabot ang menu at makapag order na.

Habang abala kami sa pagtingin sa menu ni Garet ay naramdaman kong hinawakan niya ang kamay kong naka patong sa lamesa.

“What’s yours, Hon?” nakatinging tanong niya.

Bigla akong tumingin sa waiter at duon, napansin kong nakatitig ito kay Garet. To be more specific, sa melons niya mismo at hindi lang basta sa tattoo nito.

Sinamaan ko ito ng tingin, “I know my wife’s breasts are delicious but can you recommend to us your best sellers here?”.

Agad na humingi ng paumanhin ang waiter sa amin sa inasal niya at sinagot ang tanong ko. Makaraan ang ilang minuto ay umalis na ito para ipaluto sa chef ang nirequest naming pagkain.

Oo nga at bakla ako pero hindi ibig sabihin hahayaan ko lang na bastusin ng kung sino si Garet o ang kahit na sinong babae ng dahil lang sa hindi ako straight. To be honest, nakakasama ng luob ang mga ganitong klaseng tao na masyadong sinesexualized ang katawan ng isang babae. Tsk.

“Honey, it’s okay, hmm? Nag sorry naman na siya. Huwag mo na siyang tignan na parang mumurderin mo siya any time now.” malambing na sabi ni Garet kaya napa buntung-hininga ako.

“Swerte niya at pinipigilan mo ako dahil kung hindi. Tsk.” napapikit nalang ako sa inis at napahawak sa nosebridge ko sa asar na hindi pa rin nawawala dahil duon sa ginawa ng waiter kay Garet.

Nagkatinginan kaming dalawa at wala ni isa sa amin ang nagsasalita hanggang sa parehas kaming mapangiti.

Siguro kung hindi mo kami personal na kilalang dalawa, iisipin mo talagang nasa isa kaming straight relationship at mag asawa kami. Well, iyon ay kung makikita mo din syempre ’yung suot namin magkapares na singsing ngayon.

Wala pang isang minuto ang nakalipas ay binali ni Garet ang tinginan namin para tumingin kung saan ng biglang parang inasinan ang kamay nito at parang uod na mabilis akong tinapik-tapik.

Anong pakulo nito?

“Hon! Hon! Look!” sabay turo kung saan.

“Where?” nilingon ko ang tinuturo niya at napa kunot nuo ng mapagtantong tinuturo niya ang pwesto nila kuya.

Oo. Tinuturo niya ang pwesto nila kuya! Anak ng tokwa!

Anong kalokohan ang naiisip nito ni Garet?

Napansin kong nakatingin parehas sa amin sina kuya at ngumiti sa amin si Pearl.

Humarap ako kay Garet at pinandilatan siya. Binigyan ko siya ng what-the-fuck-are-you-doing face. Pero sa halip na matakot ay lalo pa siyang na excite.

Seriously?! Anong kalokohan itong naiisip niya? Alam naman niyang iniiwasan ko sila, siya naman itong nilalapit ako sa kanila. Hay!

“H-hi! “ nakangiting bati niya kaya agad kong nilingon kung sino iyon at laking gulat ko nasa tabi ko na ang nakatayong si Pearl kasama si kuya. Pero syempre poker face ako kahit nagulat ako.

“Oh, Hon! Siya ’yung artistang kinukwento ko sa iyo duon sa pinapanuod ko! Siya si EA!” excited na sabi niya at manghang-mangha na nakatingin kay Pearl.

Anak ng tokwa naman itong si Garet oh! Baka mabisto kami eh!

“Uhm. .” tumingin ako kay Pearl at kay Garet na mukhang naguguluhan at napa buntung-hininga, “Siya iyon?”

“Oo! Siya iyon!” excited na sagot ni Garet.

Muli akong tumingin kay Pearl at napailing sabay buntung-hininga.

“Uhm, okay?” nag kibit-balikat ako.

Binalik ko ang tingin ko kay Garet at bago pa ako makapagsalita ay nagsalita si Pearl.

“Oh, uhm. . Hey, I’m sorry. Uh. . Can we sit with you? It looks like may nag occupy na ng seat namin eh saglit palang kami tumayo from there.” 

What?! What the. .?!

“Oh sure! It’ll be our pleasure! But more of mine ’coz I’m one of your fans! Ito kasing asawa ko wala masyadong kilalang celebrities eh.” nag eye roll pa siya sa akin for emphasis. Jusko! Kung hindi lang ito si Garet baka sinambunutan ko na ito! “Pagpasensyahan mo na kung hindi ka nito kilala but I do! Ehehe!”

“Oh, that’s fine. So fan pala kita? Thank you for supporting me ah!” nakangiting tugon ni Pearl na umuupo na sa tabi ni Garet.

Put–!!!

“Hon! Umusod ka!” tinapik ako ni Garet sa kamay at sumenyas na gumilid ako malapit sa dingding at duon ko lang naalala na kasama nga pala ni Pearl si kuya. Wala akong nagawa kundi sundin ang utos niya at bumuntung-hininga.

Hindi ako umimik. Ayaw kong humingi ng sorry dahil in the first place, bakit ba kasi sila lumapit dito? Ayan tuloy. Nawalan sila ng pwesto.

Pagdating ng inorder namin ay nag order sila Pearl. Hindi ko alam kung ngayon palang sila oorder o umoorder lang sila ulit para hindi awkward na wala silang kinakain habang kami may kinakain.

“Hey, uhm. .” sabay kaming napatingin ni Garet kay Pearl, “I’m sorry for what happened earlier.”

“Huh?” mahinang tugon ni Garet at naguguluhan na napatingin kay Pearl at sa akin.

“Forget about it.” tugon ko at nagpatuloy sa pagkain.

“B-but! Really, I’m sorry to what I did earlier.” she insists.

“Hon?” tawag sa akin ni Garet kaya muli akong nag angat ng tingin.

“She had mistaken me as someone else. That’s all. No need to worry.” hinawakan ko ang kamay niya at marahang hinaplos iyon at nginitian siya.

“Oh really? Sino naman ang namukaan mo sa kanya, Miss EA?” intrigang tanong ni Garet na nakangiti pa.

Pasimple kong sinipa ang paa ni Garet sa ilalim ng upuan pero ang gaga parang wala lang!

Oh my gosh! Seriously, Garet?! Balak mo ba akong ilaglag sa mga ito?! I thought you’re on my side?!

“Uhm. .” napansin kong tumingin si Pearl kay kuya na nasa tabi ko na feeling yata niya hindi siya nageexist sa table naming apat, “My bestfriend.”

“Oohh! The one that you talked about before sa isang talk show! Oh my gosh! You heard that, Hon? Kahawig mo yung bestfriend niya! By the way, hindi sa pagfe-feeling close, anong name ng bestfriend mo? I remember kasi hindi mo iyon nabanggit sa talk show.”

What the hell is your intention, Garet?

“Arista. Arista Gabriel.”

Silence.

Parang may dumaang anghel sa tabi namin. Kahit na may kakaunting ingay mula sa ibang customers ramdam mo yung katahimikan sa pagitan naming apat sa naging sagot ni Pearl.

“Uhm. . Hon? Ehehe. May kakambal ka ba? As far as I know, ikaw lang ang anak nila Mommy and Daddy na may ganyang pangalan.” parang naiilang na sabi ni Garet.

“Well, that’s what I also know, Hon. But remember, like people who have same faces, it’s not impossible as well to have same names but really, what a coincidence, Miss EA.” saad ko at saglit na tumingin kay Pearl.

Silence again.

“And, uhm, friend mo?” muling pagbasag ni Garet sa katahimikan na nakaturo pa ang hintuturo kay kuya.

“Hon.” binigyan ko ng stop-asking-further-questions look si Garet.

Napansin ko sa peripheral vision ko na tumingin si Pearl sa akin at kay kuya at muling bumalik sa akin.

“ I’m her boyfriend. “ sagot ni kuya para kay Pearl.

Parang nagpantig ang tenga ko sa narinig ko.

Her what?! Pearl’s what?!

Is this some fucking joke?! But how?!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXI )

“Oh, that’s good! It’s good that you choose to date someone that isn’t a celebrity like you.” I managed to say and even smiled.

The fuck? Where did that courage come from for me to say those?

“Yeah and by the looks of it, it looks like you two really do well in your lowkey relationship. So, is it safe to ask, when’s the wedding?” nakangiti ding tanong ni Garet pero if only these two beside us knew, nagsisipaan na kami ng mga paa namin sa ilalim ng table.

We’re really that good in acting, huh?

“Hon, don’t pressure them.” natatawa kong sabi kay Garet na hinawakan ko pa sa kamay niya at marahan kong pinisil, na in reality gusto kong panggigilan, kasi napansin ko ang biglang pagkailang ni Pearl sa sinabi niya.

Mukhang napansin naman ni Pearl ang ginawa ko kay Garet at magsasalita na sana ng biglang nakuha ang atensyon niya ng cellphone niyang umilaw dahil sa isang notification.

Tinuloy ko nalang ang pagkain ko ng hindi bumibitaw sa kamay ni Garet and to be honest, hindi ko magawang lingunin si kuya.

Pakiramdam ko makakagawa ako ng katangahan kung sakali at hindi iyon pwede mangyari.

“Oh, uhm, I–! Sorry, but I think we need to go. Nagtext na kasi ’yung manager ko to remind me about my endorsement shoot today.” paalam ni Pearl sa amin na tumingin kay kuya para mag signal na kailangan na nilang umalis.

Parehas kaming nakatingin namin ni Garet sa umalis na sina kuya at Pearl, at ng maalala naming kami nalang ulit dalawa ang nasa table ay parehas kaming napabuga ng hangin at nagkatinginan.

“I didn’t know she was in a relationship!” maktol nito.

“Me neither. Especially that it was with him.” dagdag ko.

“So what now?”

“What do you mean?” I asked, but I already know kung anong tinutumbok niya. Imbis na sagutin ang tinatanong ko ay napailing nalang si Garet at tumayo.

“C’mon! Tapos na tayong kumain. Kailangan mo ng bumalik sa trabaho mo at ako, kailangan kong sunduin si Claec. Mamaya nalang pag uwi mo ituloy natin itong usapan na ito.”

Napabuntung-hininga ako at sinunod ang sinabi niya. She’s right anyway. May trabaho pa ako. Mas importante iyon kesa mag isip ako ng mag isip tungkol sa relasyon na meron sina Pearl at kuya – kung talaga mang meron, dahil at the end of the day, mas kailangan ko ng pera pang tustos sa anak ko.

Hinatid ko si Garet sa sakayan bago ako bumalik sa office kung saan naabutan ko si Rence na abala sa pagta-type sa laptop niya.

“Hey.” bati ko.

“Hey.” nakangiting tugon niya, “So, where did you eat?”

“D’yan lang sa kalapit na resto. You?”

“I stayed here.”

Nakailang tango ako bago ko narealized ang sinagot niya sa tanong ko.

“You didn’t eat?” nagaalala kong tanong.

“Uhm, yeah.” he replied with a small smile which made me roll my eyes at him.

“And why didn’t you eat, Mister Vasquez?” tanong ko at tumayo sa desk ko at pinasok ang isang pinto kung saan may maliit na kitchen.

“Because I was busy and I don’t want to eat alone?” sagot niya na sinundan ako at prenteng nakasandal sa gilid ng pintuan.

“You could have told me eh di sana isinama kita.”

“Eh di sana hindi mo ako ginagawaan ng lunch ngayon which looking at it, I consider as a snack.”

“It’s not my fault na hindi ka nag grocery kaya wala ako mailuto dito sa mini kitchen. Besides, you should thank me doing this to you even thou this is not included to my job description.”

Napangisi niya.

“Well, who’s with you anyway? Was it, Miguel?”

“Miguel? Why would he? I was with Garet.”

There was a sign of relief in his face when he knew it wasn’t Miguel but his eyebrows furrowed ng madinig niya ang pangalan ni Garet.

What’s with him? He knows she is my wife – well, that’s what he knows that I know of.

Umiling siya. “Nothing. So, you two had a date?”

“Well, if you put it that way, yeah. But we were joined by another couple which surprised me actually.”

“Who?” lumapit sa tabi ko si Rence at kumagat sa hawak kong sandwich na ginawa ko para sa kanya. Bigla akong nailang kasi sobrang lapit namin sa isa’t-isa. I mean, bihira lang kasi mangyari ito and hindi ko naman nakakalimutan at itatanggi na gwapo siya so, I think it’s normal for me na makaramdam ng pagkailang sa ganitong sitwasyon because knowing me, I’m still that gay that you guys knew of.

“Our client, Mr. Naito and you know, Pe–! I mean, EA? The celebrity.” shoot! That was close! Muntik ko ng masabi ang pangalang Pearl, pero wait. Bakit ako kinabahan? As if namang hindi pa pinapaalam ng management or network na under ni Pearl ang tunay niyang pangalan apart from her stage name sa madla and as if walang fans na interesadong malaman ang personal information like ’yung real name ng paborito nilang artista, di ba?

“Really? Are they?” gulat na tanong ni Rence na hawak pa rin ang kamay ko habang nginunguya ang pagkain sa bibig niya. Tumango ako.

“It was actually Mr. Naito who said it.”

“O-oh, alright. So that maybe his reason as to why he said he can never do such thing being accused to him. But again, we still don’t know yet the truth and that is what we need to know to defend him in court and win the case.”

“And by that being said, let’s go back to work.” sabi ko sabay abot sa kanya ng sandwich para siya na ang humawak nito at may rason na ako para tanggalin ang kamay niya sa pagkakahawak sa akin at bumalik sa desk ko para magtrabaho.

Hindi ko alam gaano na ako katagal busy sa harap ng laptop ko hanggang sa marinig kong sunud-sunod na mag notif ang cellphone ko. Ng una hindi ko ito pinansin hanggang sa mapansin kong nagri-ring ang phone ko at ng tinignan ko ang caller id ay nakita kong si Garet ito.

Anong problema nito? May nangyari ba? Oh gosh! Si Claec! Anong nangyari sa anak ko?!

Sumenyas ako kay Rence na kakausapin ko lang ang tumatawag sa akin in which pumayag siya kaya dali-dali akong lumabas at humanap ng tahimik na spot.

“Hello? Garet? Ano? Bakit? May nangyari ba kay Claec? Anong nangyari?” nagpa-panic kong tanong.

[ Gaga! Walang nangyari kay Claec! Actually, nagpa-party nga kami dito eh. Tinatawagan kita kasi mukhang nakalimutan mo itong important day na ito. Well, actually ako rin eh hanggang sa makita ko ’yung notif kanina. ]

“Huh? Ano bang nangyayari? Bakit kayo nagpa-party? Anong important day? Notif?” sunud-sunod kong tanong dahil naguguluhan ako sa nangyayari.

[ Lumabas na ‘yung bagong single ng BTS! Shuta! I don’t care kung nasa trabaho ka! Panuorin mo alone or with your boss! Dali! Shuta! Sa kanila lang talaga ako nagiging straight! Dali! Panuorin mo na! Makisali ka sa pag flood view! It’s effin worth it! Shemay! Namjin! Yoonmin! Taekook! J-Sprite! Dali panuorin mo na ng sumaya naman tayo after ng nangyari kanina! O’ sige na. Bye. Stream butter!!! ]

Isang minuto din halos ang tinagal bago ko naprocess ang sinabi ni Garet sa sobrang bilis niya magsalita and then, it hit me. Shit! Oo nga!

Ngayon pala ’yung labas ng bagong single nila. Mula sa pwesto ko, sinilip ko ’yung pinto ng office namin. Hindi naman siguro mapapansin ni Rence kung medyo matatagalan ako bumalik, ’di ba?

Agad akong dumiretso sa youtube app ko sa phone and to my horror, nasa million na agad ang nakapag view.

The heck?! BTS lang malakas!

Anyway, sinimulan ko na ang panunuod at sa sobrang proud at enjoy ko sa panunuod nakalimutan ko na kung nasaan ako hanggang sa. . .

“Arista?” muntik ko ng mabitawan yung phone ko sa sobrang gulat ng marinig ko ang pagtawag sa akin ni Rence na papalapit na sa kinatatayuan ko. Shit! Nasa trabaho nga pala ako!

Gaano na ba ako katagal na wala sa office namin?

“A-ah, Rence! Bakit? Pabalik na ako actually. Nireplyan ko lang si Garet. Sorry.” naiilang kong palusot at lumakad papunta sa kanya at sinabayan siya maglakad pabalik sa office namin.

“Are you okay? Namumula ka.” nagaalala niyang tanong at hahawakan na sana ang nuo ko ng agad ko itong iniwasan.

“O-okay lang ako. Ano. . mainit lang kasi.” pagbalik namin sa mga pwesto namin ay napansin kong nakatingin pa rin sa akin si Rence.

“Bakit?” tanong ko habang inaayos ang pagkakasaksak ng earphones ko sa phone kung saan naka diretso na sa butter song ng BTS ang kantang papakinggan ko and on repeat.

“Are you really sure you’re okay?”

“Yup! Hundred percent!” nakangiti kong tugon at hinintay na bumalik siya sa pagtatrabaho at saka ipinlug sa tenga ko ang earphones para makinig ng butter habang nagtatrabaho.

Iimaginein ko nalang na pinapanuod ko ulit yung music video nila habang nagtatrabaho. Actually, hindi ko na maalala paano ako naging fan nila. Basta ang natatandaan ko lang, may seatmate ako ng college na not-so-obvious fan ng BTS na laging nakikinig ng mga kanta nila in full volume sa kanyang earphones habang nagsusulat ng mga male to male stories sa wattpad.

Anyway, back to the present, eenjoyin ko nalang muna ang pagtatrabaho at pakikinig sa butter. Mamaya ko nalang aalalahanin ’yung mga nangyari kanina tutal paguusapan din naman namin iyon ni Garet eh.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXII )

Pearl/EA

“What the hell was that for, Quilo?” inis kong tanong sa kanya sa luob ng kotse pero hindi siya umimik. Sa halip, nakatingin lang siya sa labas ng bintana. Seriously?!

Napabuntung-hininga ako at inirapan siya.

“Pearl, hija. Kalma lang. Tatanda ka agad n’yan.” biro ni Manong Ben ng mapansin niya ang tensyon sa pagitan namin ni Quilo.

“Eh kasi naman,Manong Ben! Paano akong kakalma? Itong si Quilo, hindi ko alam anong hangin ang nalanghap sarap at sinabi niyang mag jowa kami! Duon pa mismo sa kamukhang-kamuha ni Arista na pinipilit niyang si Arista nga na half brother niya na asawa niya. Eh paano nalang kung totoo ngang si Arista iyon na pinagpipilitan niya? Ano nalang ang mararamdaman ng isa?” dire-diretso kong talak, not minding his feelings dahil sobra akong inis sa ginawa niyang pagsisinungaling.

“Of course, he’ll be hurt! I want him to be fucking hurt just how I was deeply hurt when he died! When I thought he died and saw him again, only to find out that he doesn’t completely or act like he didn’t know me at all and that he is fucking married with that damn girl! There, I answered your fucking stupid question, Pearl.” galit at pasigaw na sagot ni Quilo.

Automatic na tumahimik sa luob ng sasakyan na parang walang nangyaring pagtataasan ng boses just seconds ago. Nagkatinginan kami ni Manong Ben sa rearview mirror at nilingon ko si Quilo na kinukuyom ang kamao niya at malalim ang paghinga.

“All I wanted was to see in his fucking beautiful face a sign that he was hurt so that I can confirm even in just that little fucking thing that he really was my husband.”

Hindi na ako nakaimik pa ng mapansin kong umiiyak ulit siya.

Napabuntung-hininga ako at tumingin nalang sa labas ng bintana. Sa totoo lang, hindi lang naman siya ang nasasaktan pero alam kong mas masakit ito sa kanya dahil katulad nga ng sinabi niya, Arista, my bestfriend, and his half brother, is his husband.

I’m not in the right position to tell everything that I know how the fuck that happened dahil alam kong mas maganda kung kay Quilo manggagaling ang pagkaklaro at hindi sa akin.

Besides, hindi naman ako ang bida sa kwentong ito ng buhay nila kundi sila.

Muli akong napabuntung-hininga ng maalala ko yung nangyari kaninang umaga sa pagitan namin ni Arista. He acted like he really doesn’t know me. I mean, wala akong makitang hint katulad ng sinabing rason ni Quilo kung bakit nagsinungaling siya kay Arista ng nasa resto kami na magkarelasyon kaming dalawa, na kilala niya ako.

But, I mean, how come an entirely different person (as he was insisting he is) will look exactly the same as the person we once both knew? Like, pati pangalan nila parehas? That is very odd and 0.1 chance in 1 billion population in earth to happen.

Pero I’m also just being realistic. Paano kung may ganuong possibility nga na magkapangalan at magkamukha pero magkaibang tao? That’s exactly the reason why 50-50 ako sa hopes ko sa Arista na pinagpipilitan nitong si Quilo sa akin.

50% I belive that the Arista now and the Arista we all knew back then is the same person we have now, but also 50% na hindi, dahil wala akong makitang hint sa kanya ng pagiging jellyace species niya lalo pa at ang hot ng asawa niya. Pakiramdam ko nga kung hindi lang ako magaling umarte (which is why isa nga akong artista) eh halatang-halata na ang totoong kulay ko sa harapan ng asawa niya. Kung bakit naman kasi ang ganda-ganda ng asawa niya? She’s very fuckable in all types of shit in my perspective. Oopps. My lesbian blood is showing. I’m sorry but not sorry. Natatawa nga akong isipin na hindi iyon napansin nuon ni Arista – me being interested in girls instead of boys. Siguro dahil magaling talaga akong umarte at magpanggap na I was interested to the opposite gender. Buti na nga lang at tanggap ako ni mama eh or baka dahil nuon pa, may ideya na talaga siya about sa preferences ko?

But again, going back to what I was talking about, my point is, Quilo shouldn’t have said that we’re in a fucking relationship ’coz we really aren’t.

Paano nalang talaga kung si Arista nga na bestfriend ko ang Arista na kaharap namin ngayon? What would he feel?

I mean, I honestly don’t have any idea yet kung ano ba itong mga nangyayari ngayon dahil naguguluhan pa ako but I’ll make a away to find out kung siya nga talaga si Arista na bestfriend ko ang kaharap namin ngayon o hindi. And while I was deep in thoughts, biglang umilaw ang bumbilya ng utak ko sa isang realization.

Oo nga ’no? Bakit hindi ko agad iyon naisip?

“Quilo.” excited na tawag ko sa kanya at hinarap siya.

“What?” inis niyang tugon ng hindi tumitingin sa akin.

“Quilo!” ulit ko sa pangalan niya na may diin and this time, nilingon niya na ako with a bored expression.

“Do you still remember ano yung sinabi sa atin ng nag imbestiga sa pagkamatay ni Arista?”

Bigla namang kumunot ang nuo nito, “Why the fuck would you want me to remember that day? You know how much I don’t want to rem-!”

“Just answer my damn question, Quilo. My gosh!” inirapan ko siya.

“Tsk. Bitch!” bulong niya at bumuntung-hininga. As if namang hindi ko narinig, “Well, according to the investigator I hired, my husband and that fucking Enix which I am glad dead already, were both inside the car when it crashed and exploded which leads to their death.”

“And?” tanong ko pa para makuha ang sagot na gusto ko.

“And? Of course that’s the reason why they both died! Their bodies bursts into tiny little pieces which I still don’t want to believe especially now that I saw infront of my two fucking eyes that my husband is alive and breathing!”

“Exactly, Quilo! That’s the point I want you to remember that you could be 50% right that the Arista we have now is the same Arista that we knew.”

“Of course, I know my husband very well because he used to be my half brother before we got married.” sagot niya at inirapan ako.

Syempre, hindi ako nagpatalo. I rolled my eyes at him. “Look, what I am trying to say that may leads to you being correct is that, the investigator at that time only found Enix’s remains but not Arista’s. Naisip ko lang kasi, what if kaya hindi niya tayo makilala is because nagkaruon siya ng major head injury? ’Di ba nga nag crash yung kotseng sinasakyan nila ni Enix bago iyon sumabog? That could be one reason kung bakit hindi niya tayo makilala and he’s acting completely like a different person. Maybe he was able to get out o the car before it exploded and someone was able to help him to get aided. I mean, that could be possible.”

Napangisi naman si Quilo habang umiiling.

“Are you being serious right now, Pearl? You mean, my husband has an amnesia that’s why he act like he doesn’t know us? Then how could you explain his name that he didn’t even change, hmm?”

“Quilo, hindi lang naman iisa ang type ng amnesia. There’s a lot! And frankly speaking, there’s an amnesia where you literally forget past memories except basic information about yourself. Do some research and you’ll get what I mean.”

Kinlik ko ang door knob ng kotse ng mapansin kong nasa harap na kami ng place kung saan ako pinapapunta ng manager ko para sa endorsement shoot ko.

“I’ll live up to my promise to you na tutulungan kita d’yan sa pinagpipilitan mong si Arista nga na bestfriend ko at asawa mo. I’ll now play along with your lie that we’re in a relationship since if he really is the Arista that we knew, we need to make a way to be close to him and his so-called family. In that way, it will be easier for us to get something from him that we could use to make things easier for us to find out if he is the real deal.”

“Get something?” napangisi ako ng mapansin kong bigla siyang naging interesado sa naiisip kong plano.

“Like, you know, a hair or something that we could use for DNA Testing.”

Napatango ako ng mapansin kong ngumisi siya naisip kong plano. Oh hell yes.

“And if he is really the real deal, then we have to know what happened to him after that incident with Enix and see if he really has an amnesia or lying to us which we need to know why because I don’t know what could be the reason if he does.”

Nagpaalam na ako kina Manong Ben at Quilo at lumabas na ng kotse. Habang naglalakad ako papasok ng set ay nagtext ako kay mama na gagabihin ako pag uwi. Bago ko tuluyang harapin ang mga makakatrabaho ko sa shoot ngayon, ay napabuntung-hininga ako.

What if the Arista now is really the real deal and doesn’t have an amnesia?

Napangisi ako. Nah. Ano man ang irason niya sa akin kung bakit nagawa niya ang bagay na ginawa niya, patatawarin at iintindihin ko pa rin siya because afterall, he’s my bestfriend and the younger brother I never had.

I just wish na magkaayos sila ni Quilo kasi ng mawala siya, duon ko lang naintindihan ang lahat tungkol sa kuya niyang akala niya hindi siya minahal ng totoo.

Pero kung hindi man siya ang real deal, sana tanggapin iyon ng maluwag sa luob ni Quilo at hindi iyon maging dahilan para bumalik siya sa lugar kung saan may apat na sulok at puting pader at puting kama at puting kasuotan.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXIII )

“I swear to gayness, Garet, isa ka sa mga magiging cause ng heart attack ko! Walang hiya ka talaga kanina akala ko kung ano ng nangyari kay Claec at kung ulanin mo ako ng tawag at texts balak mong pasabugin ’yung phone ko.” rant ko sa kanya habang magkaharap kaming nakatambay dito sa may veranda at umiinom ng alak habang siya, gaya ng dati, naninigarilyo.

Pinagsabihan ko na siya dati pa tungkol sa paninigarilyo niya but I guess habits like these don’t die easily. Isa pa, hinahayaan ko nalang dahil “responsible smoker” naman daw siya. Hindi siya naninigarilyo ng may kasamang bata sa malapit or sa taong ayaw sa amoy ng sigarilyo. It just so happened na natotolerate ko dahil sa buhay ko dati before ’yung aksidente years ago.

“Well, sorry. My bad. Pero kasi alam mo naman ang buhay ng isang ARMY.” saad nito na nagtaas-baba pa ng kanyang kilay, “So. . what now?”

Hindi ako agad na umimik. Sa halip, tinignan ko muna yung binugang usok ni Garet at inalala yung mga nangyari kanina sa restaurant kaninang lunch break ko.

“I guess, I’ll just leave them alone. Ayaw ko namang manggulo pa sa buhay nila lalo pa kung mukhang okay na ang lahat sa kanila. Kung saan masaya ang kuya at bestfriend ko, duon ako.” I said, accepting defeat in my tone of voice. Totoo naman eh.

Ano bang mapapala ko kung sabihin ko ang totoo? Mababago ba nun ang mga mangyayari sa buhay namin ng anak ko? Sa nangyari nuon? Siguro oo pero tiyak kong hindi magiging maganda ang kalalabasan nuon dahil masasaktan ko ang bestfriend ko. Mukha naman kasing masaya si Pearl sa relasyon niya kay kuya kaya alam kong masasaktan siya kung susubukan kong isiksik ulit ang sarili ko sa eksena.

’Yung inakala kong makakatulong sa akin na pagsisinungaling ko tungkol sa pagkatao ko na magbibigay sa akin ng sapat na panahon para makaisip ng paraan para ipagtapat ang totoo, sa simula palang pala, useless na. Paano na tuloy ang pinangako ko kay Claec? Ayaw kong madisappoint sa akin ang anak ko pero mukhang wala na akong magagawa kung mangyari iyon.

“What? Naririnig mo ba ang sinasabi mo ngayon, Arista? Leave them alone? After all that you did and I agreed to? Okay ka lang? Magpapaubaya ka nalang basta-basta? C’mon, dear! May laban ka pa! Kayo ni Claec!” inis na sabi nito at inisang lagok ang alak na nasa baso niya.

“No, Garet.” tugon ko na umiiling at nakatungo, “Hindi ko kayang isakripisyo ang tungkol sa anak ko kung alam kong masasaktan ko ang bestfriend ko. I hope you understand. Hindi ko kaya.”

“Tsk, tsk. Seryoso ka ba? No offense but even tho I am a huge fan of your bestfriend, kahit sinong tao ang nasa maayos na pagiisip, uunahin ang kapakanan ng anak nila kesa sa mararamdaman ng bestfriend nila na may relasyon sa tatay ng anak niya. Arista, please. Just please. Unahin mo si Claec at hindi iyang si EA. May laban ka pa dahil una sa lahat, hindi pa sila kasal. Aside from that, now I am sure na hindi naikasal ang kuya mo duon sa dati niyang fianceè and most of importantly, meron siyang Claec sa iyo. Mas nauna ka kesa sa naging fianceè ng kuya mo at mas nauna din si Claec bago nagka relasyon iyang bestfriend mo sa kanya.” mahaba niyang litanya at muling humithit sa hawak niyang sigarilyo.

“I may not be in the right position to say this, as this might come off as personal and rude but, Arista, parang bilang nakababatang kapatid na kita at naikwento mo na sa akin ang buhay mo nuon bago tayo naging sa kung ano tayo ngayon, please lang. Huwag mong iparanas sa anak mo ang naranasan mo nuon ng lumaki ka. Yeah, it is good na nandyan ka sa tabi niya, but how about his father? The other half of your son? Don’t be selfish. Ano nalang mararamdaman ng anak mo kung malaman niyang kaya hindi niya nakilala ang kalahati ng pagkatao niya ay dahil naduwag ka? You’re not just hurting yourself. You are also hurting more of Claec.” dagdag niya at tumayo mula sa kinauupuan niya at tinapik ako sa balikat ko. Hinintay ko siyang makaalis bago ako nagpakawala ng isang malalim na buntung-hininga.

Tumingala ako sa kalangitan na may nagkikinangang mga bituin at biglang nag flash sa utak ko ang mukha ng anak ko. Bumalik sa ala-ala ko yung sandaling sinabi niya sa akin kung anong regalo ang gusto niyang matanggap sa kaarawan niya.

Kinabukasan, habang nagsasalu-salo kami sa niluto kong breakfast ay hindi ko maiwasan na panay na mapatingin sa anak ko. Bigla akong nakaramdam ng kaba lalo pa at naalala ko yung kinwento sa akin ni Garet na natunton na itong bahay namin ni kuya. Actually, hindi na ako magtataka kung makuha niya ng ganuon kabilis ang impormasyon tungkol sa akin. May mga tao siyang pwedeng utusan at bayaran makuha lang ang gusto niya. Hindi ko naman nakakalimutan na siya ang kasukuyang leader ng yakuza.

Ganuon pa man, kahit papaano, alam kong kung nakakuha na si kuya ng dokumentong tungkol sa akin ay wala naman akong gaanong dapat ipagalala. Bakit?

Gaya ng nasabi ko dati, may mga dinoktor este binago na impormasyon ko tungkol sa akin. Hindi rin ako dapat magalala sa ngayon tungkol sa nakalagay na biological parents ni Claec dahil kung ipagtapat ko man kay kuya ang totoo at hindi siya maniwala, ipapakita ko sa kanya at nagiisang orihinal na kopya ng birth certificate ni Claec na nagsasabing ako ang nagluwal sa kanya. Nakalagay din duon ang isang espesyal na hospital na nagcacater sa gaya kong lalaki na may kakaibang kondisyon sa katawan na maaari niyang puntahan ng personal para makasigurong nagsasabi ako ng totoo. Iyon nga lang, pahirapan ang pagpunta sa lugar na iyon dahil tago ang institution na iyon.

Pero, alam na nga kaya ni kuya ang tungkol sa anak ko? Kinakabahan ako sa isiping hindi ko alam kailan siya kikilos para makita ang anak ko ng personal. Eh paano nalang kung gamitin niya laban sa akin ang anak ko? Hindi naman kasi malayong magtaka si kuya sa identity ni Claec kung magkaharap sila dahil carbon copy niya ito. Hay! Kung bakit kasi hindi ko nalang naging kamukha ang anak namin eh!

“Papa?”

“Hmm? Yes, baby?” nakangiting tugon ko sa anak ko ng mapansing kong nagaalala itong nakatingin sa akin.

“Are you okay?”

“Oh yes, baby. Papa is okay. Why?”

Umiling ito bilang sagot at nagpatuloy sa pagkain. Nang matapos kami mag agahan ay siya namang handa ko para makaalis na ng bahay.

“Papa, don’t overwork your self. I love you.” sabi ng anak ko na humalik pa sa pisngi ko habang mahigpit na nakayakap sa akin.

“Yes, baby. I will, and I love you too.” tugon ko na hinalikan siya simula sa nuo at sa magkabilang pisngi nito na kinatawa niya, “Oh Garet. Ikaw ng bahala sa anak ko. Ingat kayo ha.”

“Ikaw din. Magiingat ka.” nakangising sabi niya at saka muling nagsalita and this time, walang boses, “Tanga ka pa naman!”

Binusangutan ko ito na kinatawa naman niya at tuluyan na akong lumabas ng gate para pumunta sa sakayan.

Pagdating ko ng office ay agad kong binuksan ang computer ko para asikasuhin ayusin ang tungkol sa kaso ni kuya.

Wala pa si Rence kaya naman nagpatugtog muna ako habang nililinis ang workspace ko. Hindi ko alam kung saan ako nagulat. Kung sa sunod na kantang nag play o dahil sa binuksan kong file na naglalaman ng pagkatao ng nagaakusa kay kuya.

What the hell?!

Buhay pa pala itong babae na ito? Charot lang. Hahaha.

But, really? Siya ang nagkaso kay kuya?

Lesanna Shin.

Napangisi ako sa pangalan na iyon. Akalain mo nga naman. Year of the anong animal ba ngayon at parang minamalas ako? Parang binabalik sa akin ’yung nakaraang tinakbuhan ko.

This reminds me of my conversation with Garet last night. So, kung girlfriend ni kuya si Pearl, meaning hindi natuloy ang kasal nila nitong si Lesanna and so, gumawa siya ng paraan para sirain si kuya? Is that it?

Hindi ko mapigilang hindi sumabay sa kantang tumutugtog habang binabasa ko yung files na nasa harapan ko at mapasandal sa upuan ko.

Everytime I try to walk away

Something makes me turn around and stay

And I can’t tell you why

Napangisi ako ng marealized kong ’yung paboritong kanta ni kuya nuon ay siyang nangyayari sa akin ngayon.

Coincidence, huh?

Sa hindi ko malamang dahilan ay nadala ako ng kantang iyon ng ilang sandali bago ako bumalik sa ulirat dahil sa malakas na pagtunog ng telepono sa lamesa ko.

Panira naman!

Sino naman kaya ito?

Bumuntung-hininga muna ako bago ko inangat ang telepono at nilapit sa tenga ko.

“Good day! Mister Vasquez’s Lawyers Office. How may I help you?” I tried to sound happy sa nasa kabilang linya.

Matapos ang ilang minutong pakikipag usap ay napa tampal ako sa nuo ko pagkababa ko ng telepono.

Siguradong magagalit nito si Rence. Siya pa naman yung tipo ng tao na dapat inorder lahat ng naka plano. Whew.

Sakto namang bumukas ang pinto ng office namin at pumasok ang mukhang wala sa mood na si Rence. Yikes! Sasabihin ko ba sa kanya?

Pinalipas ko muna ang ilang minuto mula ng makaupo siya sa desk niya. Naka ilang buntung-hininga na rin ang pinakawalan ko dahil kinakabahan ako sa magiging reaksyon niya sa sasabihin ko.

“G-good morning, Rence.” nakangiting bati ko sa kanya na siya namang poker face lang na tumingin sa akin.

Eh kung huwag ko nalang kaya sabihin?

“Uhm, are you okay?” nagaalala kong tanong at lumapit sa desk niya. Sinapo ko ang ulo niya at yikes! “Nilalagnat ka ba?”

“I-I’m fine. Don’t worry. I can still do my job.” sumilay ang maliit na ngiti sa labi niya at hinawakan ang kamay ko paalis sa pagkakadampi sa nuo niya, “But thank you for your concern.”

“Magpahinga ka nalang muna kaya? I mean, ano kasi. .” shit. Paano ko sasabihin?

“Hmm?” napalunok ako ng magkatinginan kami at marealized kong hawak pa rin niya ang kamay ko. Ugh. Shit naman, Arista! Tumigil ka d’yan! May anak ka na!

“Minor works lang kasi tayo today. ’Yung major work kasi, yung about sa pagiinterview mo ngayon sa client natin sa nangyari sa kanila ng biktima, cancelled.”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak nito sa akin at ang biglang pagtalim ng tingin niya. Lagot na!

“What? Cancelled? Because? Does he really want this case to be close immediately?” galit na tanong niya sa akin. Well, not directly sa akin pero sa binalita ko. Knowing Rence mula ng magtrabaho ako sa kanya, kahit anong VIP ng kliente ay tinatrato niya ito ng pantay-pantay regardless kung magkano ang bayad because at the end of the day, para sa kanya, ang pagiging abogado niya ay para sa lahat kaya dapat lang na hanggat maaari matapos agad ang kasong hinahawakan niya para maaccomodate ang iba pang kliente na kailangan ang serbisyo niya.

“Something important came up daw sa company na mina-manage ni Mister Naito that’s why nagpapa resched for tomorrow ’yung secretary niya for the interview.”

“What did you tell his secretary? You know, I’ll not be around tomorrow due to some family matters, right?” tanong nito at halata sa tono niya ang pagka stress. Hinawakan pa niya ang sentido niya at bahagyang minassage iyon.

“But there’s nothing that we could do, Rence. As much as we want to finish this case as early as possible hindi naman natin pwedeng ipilit ang gusto natin sa client. Ganito nalang, para hindi masira ang schedule natin sa kanya, ako nalang ang gagawa ng interview instead of you.”

“Really? You will do that for me?” bakas sa tono niya ang saya at hinawakan pa ang dalawang palad ko na kanyang pinagdikit.

“O-of course. Afterall, I’m your secretary and I’ve been working for you for a while now so nakita naman na kita kung paano mag interview ng client. Ibibigay ko nalang sa iyo yung report once finish. Kung makulangan ka, pwede naman nating papuntahin dito ang client for follow-up.”

Naiilang kong inalis sa pagkakahawak niya sa kamay ko at tinapik-tapik siya sa balikat.

“Alright.” bahagya namang nalungkot ito pero hindi ko nalang pinagtuunan pa ng pansin.

Napa buntung-hininga muli ako ng makabalik ako sa pwesto ko.

The heck did I just do? Inoffer kong makipagkita sa taong naiilang akong makita?

Oh well. I just have to be professional, I guess? Work is still work and I have to disregard any personal issues I have with kuya. Sana nga lang maging okay ang lahat sa gagawin kong pagiinterview sa kanya.

Kinabukasan, ay ang araw ng rescheduled interview ko sa kliente namin which is si kuya and that being said, mag-isa ko itong gagawin at walang Rence sa paligid. Kinakabahan tuloy ako sa pwedeng mangyari.

Sakto namang narinig kong tumunog ang cellphone ko kaya dali-dali ko itong sinagot.

“Hello, Rence? Oh bakit napatawag ka?”

[ Just checking kung dumating na si Mister Naito. Anyway, is he there already? ]

Tumingin muna ako sa orasan bago ko sinagot ang tanong niya, “Wala pa nga eh. Pero baka natraffic lang. Don’t worry darating din iyon.”

10 AM kasi ang usapan namin ng secretary niya pero almost thirty minutes na siyang late. Napabuntung-hininga ako.

[ Siguraduhin lang niya dahil I can decline defending him anytime I want. Uhm. .! ]

“Yes, Rence?”

[ I-I’m sorry if kinailangan mo itong gawin and thank you for helping me. Alam ko naman yung tension between you and Mister Naito but still, I allowed you. So, uhm, just ring me up if you know, he did something stupid towards you. ]

“Ano ka ba? Wala iyon and uhm, about that. Tingin ko naman hindi gagawa ng kalokohan iyon lalo pa’t alam niyang pwedeng magkapatung-patong ang kaso sa kanya. Hahaha. O’sya. Sige na. Asikasuhin mo na iyang need mong asikasuhin within your family. Ingat. Bye!”

Sakto namang pagtapos ng paguusap namin ni Rence ay tumunog ang telepono sa desk ko kaya lumapit ako dito at sinagot.

“Again?!” hindi ko na naitago ang inis ko sa sinabi ng kausap ko sa kabilang linya.

Shit. I spoke to soon.

“Give me the address there.” utos ko at agad na nilista sa isang kapirasong papel ang address ng isa sa kompanyang hawak ni kuya kung nasaan siya ngayon.

He gotta be kidding, right? Ugh!

His audacity to want to cancel it twice!

Not today, kuya. Not today.

---

AUTUM MEETS WINTER ( LXIV )

“Good morning, Sir. How may I assist you?” tanong sa akin ng receptionist pagpasok ko ng isa sa mga kompanya na pagmamay-ari ni kuya. Okay siya. Maganda. As expected sa isang receptionist. Kaso mukhang mataray.

“At what floor is Mister Naito’s office located?” tanong ko habang nililibot ang tingin ko sa ground floor.

“Do you have an appointment with him?”

“No.”

“Then you have to make an appointment, Sir. The CEO is a busy man.” may himig ng pagtataray na sagot nito.

Pinipigilan kong magtaas ng kilay dahil ayaw kong gumawa ng eksena dito. Tama naman kasi siya. Kahit sino naman kasi na gustong makita ang CEO o kung sinong may mataas na posisyon ay kailangan magpa appointment for formality sake at aware naman akong busy person ang kuya ko nuon pa man. Pero ibang usapan itong ngayon at wala akong pakialam sa appointment na sinasabi nito babae na ito lalo pa kung yung appointment ng CEO sa amin ng boss ko eh hindi niya mapuntahan. Whew.

“Miss, all I ask is Mister Naito’s office floor. Either you give it to me while I am still asking in a nice way or I’ll have a word about this to the CEO and might as well to my boss, Mister Vasquez, to which I know is the current attorney of his. I bet it’ll be hard for you to look for another job under this kind of company if you get fired.” I am now using my monotone voice. Walang bahid ng pagiging magalang kagaya ng kanina.

Nakita ko kung paano mapalunok ang babae sa takot at mamutla. Dali-dali nitong sinabi sa akin kung nasaan ang office ni kuya. Pinasalamatan ko siya at ngitian na parang walang nangyari na tensyon sa amin kanina bago ako tuluyang pumunta sa dapat kong puntahan.

Hindi ko alam kung nasaan ang secretary ni kuya na nakausap ko sa phone kahapon at kanina kaya hinayaan ko nalang ang sarili ko na huwag ng ipaalam ang pagdating ko. For sure naman, malalaman din ng secretary niya dahil itatawag ng receptionist dito ang pagpunta ko ng walang pasabi. Siguraduhin lang talaga nila na totoong busy si kuya dahil kung hindi, hay naku nalang talaga!

Sa wakas ay nakarating din ako sa tapat ng pintuan ng office ni kuya but for some reason bago pa man dumikit ang kamao ko para katukin ang pinto ay bigla akong parang kinabahan at hindi maigalaw ang katawan ko. Shocks! What if may ma-witness akong hindi kaaya-aya?

Pero isinantabi ko ang tanong na iyon sa isip ko at bago pa magsunud-sunod ang tanong sa akin na hindi ko alam kung magkakaruon ng kasagutan ay tuluyan na akong kumatok.

Nakailang beses na ang pagkatok na ginawa ko pero walang sumasagot mula sa luob kaya naman isang paraan lang ang naisip ko para malaman kung may tao ba o wala. Ipinihit ko ang doorknob and thankfully, hindi ito nakasara kaya nagawa kong sumilip sa luob and to my dismay, walang kuya ang sumalubong sa akin.

Wait, what?! Did I just say dismay? Dismay dahil walang kuya na sumalubong sa akin?

Of course, that’s not true! Syempre masaya akong wala siya dito. Nagpapatunay lang na busy nga talaga siya dahil sa mga meetings niya for today.

Pero kung ganitong busy nga siya, paano ko magagawa yung agenda ko today? Hindi naman pwedeng maantala din iyon at iyon nga mismo ang dahilan bakit ako nagpunta dito ngayon.

Oh my gosh. What should I do? Should I just go and explain what happened to Rence and make another and hopefully last resched of appointment? Or, wait here until kuya gets in here so I can do the shit we were supposed to do and finish yesterday?

Nakailang atras-abante ang ginawa ko bago ko napag desisyunan ang gagawin ko. Whew. Hopefully, I will not get into any trouble for doing this.

Umupo ako sa couch na nakalaan para sa guest katapat ng malaking desk ni kuya at sinubukan na umupo ng maayos habang hinihintay siya pero kalaunan sa pagka inip ko ay naisipan kong ilabas na ang cellphone ko na nasa bulsa ko at mag check sa social media pero muli akong napagod sa hindi ko alam gaano na katagal na ginagawa ko at sinimulang manuod ng funny videos sa youtube.

Napatingin ako sa relos na suot ko at namalayan kong isang oras mahigit na akong naghihintay pero wala pa rin ang hinihintay ko at ramdam ko na ang pagka ngawit ng pang-upo ko kaya naman naisipan kong tumayo at maglakad-lakad habang nililibot ang tingin ko sa buong office.

Isang simple but modern ang interior ng office ni kuya kaya naman kung ikaw yung tipo ng taong mahilig sa jam packed na design with matching colorful shits ay paniguradong maboboringan ka sa ayos ng office niya. Oh well, there will come a time talaga na kapag tumanda tayo mas gugustuhin nalang natin yung mga simple but boring designs na nuong bata pa tayo hindi natin gusto.

Lumakad ako papunta sa malaking transparent na bintana ng office at tumingin sa ibaba and oh boy, it was a wrong move! Nalula ako sa ginawa ko at nakaramdam ng pagkahilo at pangangatog ng mga paa ko. Shit! Nakalimutan kong mataas nga pala ang building na ito na pagmamay-ari ni kuya.

Pagkalayo ko mula sa bintana kung saan babalik na sana ako sa pwesto ko kanina ay may umagaw ng pansin ko.

Bakit nakababa itong picture frame? Hindi ko naman maalala na natamaan ko ang desk niya ng lumapit ako sa bintana? Aish!

Sinubukan ko itong ayusin para makita ang nasa litrato and to my surprise ay muntik ko na itong mabitawan.

What the fucking hell was this?! Bakit ito nandito? Anong ibig sabihin nito?

Kung nacucurious kayo kung ano yung nasa litrato, well, uhm, ito yung picture namin ni kuya na inakala kong ginawa niya akong counterpart niya sa organization pero later on ay nalaman kong kasal pala namin mula kay Enix. Bakit nandito ito? Bakit nilagay ito ni kuya sa desk niya?

Sa biglang pagbalik ng mga katanungan sa isip ko na hindi mabibigyan ng kasautan anytime soon ay tuluyan na akong bumalik sa pwesto ko kanina at sumandal nalang.

Pipikit nalang muna ako. Baka sakaling kumalma ang isip ko at maya-maya ay dumating na din si kuya. Ayaw ko namang harapin siya na magmumukha akong ’yung kilala niyang Arista nuon. Whew.

Pero dahil sa ginawa ko hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.

Nagising ako ng makaramdam ako ng pagka ngawit mula sa pagkakahiga ko kaya binalak ko sanang umunat ng may marealized ako.

Shit! Nakahiga? Ako nakahiga?

Agad akong napabangon ng mapansin kong may pares ng sapatos sa ibaba ng hinihigaan ko at napaatras ako at napayuko sa hiya ng malaman ko kung sino ang naging parang unan ko sa pagkakahiga.

“My apologies, Mister Naito. Hindi ko namalayang nakatulog pala ako sa paghihintay sa inyo and worse, hinigaan ko pa po kayo.” ramdam ko ang pamumula ng mukha ko sa nangyari kaya hindi ko agad inangat ang mukha ko para tignan si kuya, pero kahit na iangat ko man ang mukha ko alam ko namang hindi ko siya basta-basta matitigan sa mga mata niya.

Hindi ako nakarinig ng kahit na anong sagot mula sa kanya o senyales man lang na tumayo siya kaya naman naisipan ko ng mag angat ng tingin only to know na hindi pa iyon ang oras dahil mas lalo akong pinamulahan ng mukha sa ginawa niyang paghaplos sa buhok ko. Pakiramdam ko nagtaasan ang balahibo ko sa katawan sa ginawa niyang iyon.

“M-Mister Naito?!” nauutal kong tawag sa kanya.

“You look tired. Are you sleeping well?” napalunok ako ng marinig ko ang baritonong boses niya. Hindi ko alam pero bakit pakiramdam ko magkahalong inis at pagaalala ang pagkakasabi niya ng tanong niyang iyon or maybe it was just me?

Inangat ko na ang mukha ko para sagutin siya, “It doesn’t matter if I sleep well or not, Mister Naito. The reason why I unknowingly slept unexpectedly was because I was waiting for you. Your secretary told me that you’re in a tight schedule. I understand that, but me and my boss also have our schedule that needs to be attend to and if you will keep on cancelling those, my boss might withdraw himself from helping you to your case. Sorry but I’m not sorry to be this straight forward but we just all want to finish this case filed against you as soon as possible.” nakatingin lang ako sa nosebridge niya habang naghihintay ng sagot niya sa sinabi ko.

“You’re not looking me in the eye.” saad nito na automatic na nagpatingin sa akin ng diretso sa mga mata niya. Nang marealized ko ang ginawa ko ay agad akong nag iwas ng tingin. Shit! Did I just saw him smirk?

“You haven’t eaten yet, aren’t you? Do you want to go grab some lunch in the cafeteria here or to a resto? You choose.”

I mouthed “what” without a sound coming out of my mouth. Is he being serious right now? Pagkatapos ko siyang litanyahan, iyon lang ang sasabihin niya? Sasagutin niya ako ng isa ding tanong?

“Miste–!”

“Food, my darling, is far more important than the reason why you’re here. If you want me to obey you, obey me first.”

What the . . .?!

“Anywhere’s fine.” tanging nasabi ko.

At iyon ang dahilan kung bakit ngayon ay naglalakad ako kasunod niya sa isang resto na hindi kalayuan sa office niya. Napabuntung-hininga ako. Hindi ito kasama sa plano pero bakit hindi ko magawang tumanggi?

Siguro dala lang ito ng gutom. Ang tagal ko rin kasing naghintay sa kanya.

Nabigla ako ng alalayan niya ako sa uupuan ko. Agad akong napalinga sa paligid at nakahinga ng maluwag ng marealized kong kaunti lang ang customers at walang pakialam sa isa’t-isa.

“T-thanks but you don’t have to.” naiilang kong sabi.

Hindi siya umimik at naupo sa harapan ko habang tinitignan yung menu na iniabot sa amin ng waiter. Nalula ako sa presyo ng pagkain. The heck?! Ano nalang kakainin ko? Side dish? Ang mamahal ng mga main dish dito. Jusme! Pakiramdam ko makakapag grocery na ako sa presyo ng isang pagkain dito.

Narinig kong ibinigay na ni kuya ang order niya kaya lalo akong napressure sa oorderin ko at ng sasabihin ko na ang akin ay laking gulat ko ng kuhain pabalik ng waiter ang hawak naming mga menu kaya napatingin ako sa kaharap ko na nakatitig sa akin.

“T-teka! Hindi pa ako nakakapa–!”

“My reward for you for waiting for me.”

Hindi kadiinan kong kinagat ang dila ko para lang pigilan ang sarili ko na makagawa ng anong katangahan sa harap niya.

“T-thank you but–!”

“I have to.” pagputol nito sa sinabi ko pero hindi pa rin inaalis ang pagkakatitig niya sa akin.

“Uhm, about today, uh, sorry if I went to your office without notice. I-it’s just that we cann–!” and again, he interrupted me. Is he being rude or he just knows where this conversation is going?

“It’s fine. I am the one at fault here. Let’s just get down to business once we finish eating.” wala na akong nagawa kundi sundin ang sinabi niya.

Naisip ko kasi na baka kung magpupumilit ako na pag usapan na ang ipinunta ko habang kumakain kami ay wala siya sa mood.

Napalunok ako ng ilapag ng waiter ang pagkain sa harapan namin. Shit! I’m trying so hard right now not to salivate infront of the delicious and mouth watering smell of the steak infront.

Ang tagal na rin pala mula ng huli akong makakain ng steak. Wow! Cook in to perfection!

Pero bakit kaya ganuon ’no? ’Yung mga mamahaling pagkain ang liit ng serving? ’Yung mukhang hindi ka mabubusog?

“Gentlemans, here’s a medium rare and medium cooked filet mignon and allow me to pour a glass of pinot noir. Enjoy your meal.” pagyuko nito ay agad na din itong umalis kaya naiwan akong nakatitig muli sa pagkaing nasa harap ko. Oh gosh! I miss eating steak! Sayang wala dito si Claec or si Garet para matikman itong masarap na nakahain sa harap ko.

“Don’t you like steak? Do you want me to order a different one for you?” nagaalalang tanong niya at balak na sanang tawagin ang waiter na nasa malapit peeo agad ko siyang pinigilan.

“N-no! You don’t have to! I was just surprised that I’ll be eating steak again.”

“Again?” oh shoot! Anak ng tokwang dila naman ito oh!

“Again?” paguulit ko para magpatay malisya sa nasabi ko.

“Nothing. I thought you didn’t like what I ordered.” at nagsimula na kaming kainin ang pagkain namin. Muntikan na! Buti hindi na siya nagtanong pa ulit for clarification ng sinabi ko.

Kahit sa sandaling oras lang, naenjoy ko ang pagnamnam sa kinain ko. Ugh! Ang sarap talaga ng steak! No wonder laging may steak sa menu sa restaurant ng mga mayayaman.

Akala ko magbabayad na si kuya ng muling lumapit sa amin ang waiter but to my surprise, naglapag ito ng dessert sa harapan ko samantalang kape naman kay kuya.

“Chocolate and cherry petit gateaux with bolaven plateau red peppercorn and a cup of redeye. Enjoy!”

Redeye? Bakit redeye ang tawag sa kape ni kuya eh hindi naman siya kulay red? Weird.

Pero shit. Ang ganda ng maliit na cake dessert na nasa harapan ko sobrang aesthetic. Papalagpasin ko nalang yung flowers na nakalagay as design. Nahihiya man pero hindi ko papalagpasin na hindi makuhaan ito ng picture. Ang ganda kasi eh!

Pagkatapos namin kumain ay muli kong natagpuan ang sarili ko sa office ni kuya. Okay na sana ang lahat dahil smooth ang naging pag interview ko sa kanya hanggang sa mapatigil ako sa pagsusulat sa hawak kong notepad ng mapansin ko ang malakas na ulan sa labas. Oh shit! Wala pa naman akong dalang payong! What do I do? Patagalin ko ba itong paguusap namin?

“Thank you for allowing me to interview you, Mister Naito, even with your busy schedule you did spare some time to talk to me.” and that’s it. Hindi ko nagawang patagalin ang paguusap namin.

Pinagbuksan ako ni kuya ng pinto ng paalis na ako at alam ko palabas na ako ng office niya ng biglang kumulog ng malakas at matagpuan ko ang sarili kong nakayakap ng mahigpit sa kanya.

Pag angat ko ng tingin, nakita kong nakangisi siya sa akin.

Oh shoot! Lintek na kulog iyan!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXV )

Nakahinga ako ng maluwag ng walang nangyaring kung ano sa pagitan namin ni kuya kanina ng mapayakap ako sa kanya dahil sa walang hiyang kulog na iyon at ngayon nga, kahit ayaw ko ay nakasakay ako ngayon sa kotse niya at pabalik kami ng office ko para kuhain ang mga gamit ko at ihatid ako pauwi.

Don’t get me wrong. Ayaw ko talagang magpahatid sa kanya pero sobrang persuasive niya kaya wala akong nagawa kundi magpahatid dahil ang sabi niya kung hindi ako papayag eh hindi siya papayag na umalis ako ng company building niya. Whew.

Hay kung alam ninyo lang. Sobrang awkward ng atmosphere dito sa luob ng sasakyan at ramdam mo yung tensyon sa pagitan namin.

Ang nakakainis pa, hindi nakakatulong yung tugtog na mahinang nagpeplay sa background dahil bukod sa ang lakas ng ulan eh ang traffic din. Tsk.

May bagyo ba? Halos isang oras na kaming nandito sa gitna ng traffic at nilalamig na ako pero ayaw kong ipahalata sa kanya.

Baka mamaya may kung ano pang mangyari eh. Ayaw ko ng dagdagan yung nagawa kong kahihiyan kanina.

Ang alam pa naman niya na pinipilit ko sa kanya ay hindi ako ’yung kapatid niya at may asawa ako.

Hindi kami nagkikibuan pero hindi naman ako manhid para hindi mapansin na sumisimple kami ng tingin sa isa’t-isa.

Napangiti ako sa isip ko dahil hindi pa rin nagbabago si kuya, Ang hilig niya pa rin sa old songs.

Naalala ko bigla yung nangyari dati. Ganito din iyon.

Galing ako kina Pearl at nagmamadali pa akong makauwi sa amin kung saan muntik na akong masagasaan. Only to find out na si kuya iyon at sumakay ako sa backseat. May tumutugtog din na old song ng mga oras na iyon at naipit kami sa traffic at pagkatapos narinig ko siyang kumanta ng paborito niyang kanta.

Hindi ko namalayan na ngumingiti na pala talaga ako pero nagtutubig na rin ang mga mata ko sa ala-alang iyon ng nakaraan. Humarap ako sa bintanang nasa kanang bahagi ko at pinagmasdan ang pagpatak ng ulan para pigilan ang nagbabadyang luha ko sa pagtulo.

Bakit kasi dito ako umupo sa shotgun seat? Siniksik ko ang katawan ko sa pagkakasandal at sumabay sa kantang tumutugtog para libangin ang sarili ko not knowing na sumabay din pala si kuya sa pagkanta ng chorus.

Foolish heart

Hear me callin’

Stop before you start fallin’

Foolish heart

Heed my warning

You’ve been wrong before

Don’t be wrong anymore

And for some I don’t what kind of force happened, sabay kaming napatingin ni kuya sa isa’t-isa.

Napalunok ako ng makita ko ang mga nangungusap niyang mga mata. Hindi ko alam kung segundo lang ba ang tinagal ng titigan namin pero hindi ko maiwasang makaramdam ng kirot sa puso ko ng siya ang unang umiwas ng tingin.

Sinampal ko mentally ang sarili ko sa nangyari. Shit.

Ano bang nangyayari sa iyo, Arista?

Get a hold of yourself! Girlfriend niya na ang bestfriend mo!

Bumalik nalang ako sa panunuod ng pagtulo ng ulan sa labas at hinayaan ang sarili ko na makalimutan ang sandaling ito.

Nagising ako may marahan na yumuyugyog sa akin at pagmulat ko ng mga mata ko ay nakita ko ang nakayukod sa akin na si kuya at may hawak na payong sa nakabukas na pinto sa parte ko.

Huh? Nakatulog ako?

“S-sorry.” paghingi ko ng paumanhin at patayo na ako ng marealized kong may naka takip sa akin at iyon ay ’yung suot na blazer ni kuya. Shit!

Napalunok ako at agad na muling napatingin sa kanya. Muli akong napasampal sa sarili ko mentally ng mapagmasdan ko ang magandang hubog ng katawan niya.

Halos kasi parang any moment sasabog na yung butones sa suot niyang puting long sleeve.

“Shall we?” nilahad ni kuya ang kamay niya sa akin at marahan kong iniwan sa upuan ko ang blazer niya at inabot ang kamay niya.

Nagulat ako sa ginawa ko dahil shit! Did I just–?! Bago ko pa magawang bumitaw sa pagkakahawak niya sa akin ay siya na ang unang bumitaw at nilingkis ang kamay niya sa bewang ko.

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa akin dahil naglalaban ang utak at puso ko sa sitwasyon na ito.

May side sa akin na nagsasabing kailangan kong kumawala sa pagkakalingkis ng kamay niya sa bewang ko pero may side din sa aking nagsasabi na hayaan nalang dahil ayaw kong mabasa si kuya kapag humiwalay ako sa kanya at ako ang payungan niya instead na dalawa kami maghati dahil hello, isa lang yung payong at hindi pa kalakihan kaya may tendency na may mas mababasa sa aming dalawa. Whew.

Nakarating kami sa office namin ni Rence at pagpasok namin ay agad kong inayos ang mga gamit ko para agad na makaalis. Ayaw ko ngang maipit uli kami sa traffic!

Habang nagliligpit ako bigla akong hindi sinasadyang napatingin ng mapansin kong parang pinupunasan ni kuya ang kaliwang braso niya hanggang sa marealized kong basang-basa ’yung parte na iyon. Ang lakas kasi ng ulan sa labas. Nakonsensya ako bigla at dali-daling naghanap ng pwedeng maipang punas sa drawer ko at lumapit sa kanya.

Mukhang nabigla si kuya sa ginawa ko pero hindi na ako umimik at tinuloy ang pagpunas. Hindi ko nga alam kung nakakatulong ginagawa ko eh pero bahala na.

“Thanks but you don’t really have to.” sabi niya ng matapos ako sa ginawa ko.

“U-uh yeah. Ayaw ko lang kasi mabasa pa yung ibang parte ng suot mo.” reasoning ko na kahit ako alam kong nonsense.

Nakita ko sa peripheral ko ang pag ngiti niya kasabay ang pag iling at laking pasalamat ko na hindi niya nakita ang pagpula ng mukha ko.

“T-tara na.” sabi ko hawak ang gamit ko na kinuha niya mula sa akin, “A-ah, teka. A-ako ng magdadala n’yan.”

Pero syempre knowing kuya, hindi niya pinansin ’yung sinabi ko at siya ang nagdala ng gamit ko hanggang sa makabalik kami sa kotse niya kung saan, yung kanang braso naman niya ang nabasa samantalang ako at ’yung gamit ko kaunting talamsik lang ang meron.

Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako nag panic ng biglang mag unbutton si kuya ng suot niyang long sleeve at sa taranta ko dahil baka may makakita sa gagawin niya ay agad ko siyang pinigilan not realizing na naipatong ko yung isang kamay ko sa hita niya malapit sa ‘you know’ niya at ang isa ko pang kamay ay nakahawak sa braso niya. Oh fuck!

Agad akong lumayo sa kanya at yumuko sa kahihiyan na nagawa ko.

“S-sorry. Uhm, a-ano. . Ano ba kasing ginagawa mo?” fuck! Nanginginig yung kamay ko na nahawak ko sa hita niya. Nahihirapan din akong huminga kasi parang may nakabarang kung ano sa lalamunan ko.

“Don’t worry, love. I’m just going to change.” kahit nakayuko ako alam kong nakangisi siya sa sinabi niya at naramdaman kong may inabot siya sa backseat. A-anong sinabi niya? Tama ba ’yung narinig ko? Did he just call me love ?At change? Dito siya magpapalit sa luob ng sasakyan? Eh paano kung may makakita sa kanya? Sira ulo ba siya?

Nang maramdaman kong hindi na namumula ang mukha ko ay nag angat na ako ng tingin not knowing na mamumula din pala ako ulit ng lumapit siya sa akin suot ang bagong palit niya na long sleeve at bumulong sa tenga ko.

“No one’s going to see what’s yours except you, love. The windows are tinted.”

Hindi ko naiwasang kilabutan at mapahawak sa braso niya ng bigla niyang marahang ihipan ang tenga ko. Buti napigilan ko ang sarili ko na mapaungol sa ginawa niyang iyon. Lumayo siya sa akin at sinimulan ng paandarin ang kotse.

“Let me take you home.”

Fuck. Fuck. Just fuck!!! Ano bang nangyayari sa akin?! Ugh! I hate this day! Seriously! I hate it!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXVI )

“T-Thank you sa paghatid sa akin pauwi, Mister Naito. Ingat ka.” naiilang akong ngumiti at yumuko sa kanya paglabas ko ng kotse niya.

Tumango lang siya sa akin at nagsabi ng, “I’ll be going now.” bago pinaharurot ang sasakyan niya palayo. Napabuntung-hininga ako dahil ewan ko ba. Pakiramdam ko parang may mali na parang tama lang naman ang inasal niya.

Paano kasi pagdating namin dito sa tapat ng bahay, bigla nalang siyang sumeryoso. ’Yung pagka seryoso niya na pinapakita niya sa pangkalahatan. Eh kanina ng pauwi palang kami hindi naman siya ganuon.

Bago ako tumalikod at lumakad papasok ng bahay, tinignan ko sa huling pagkakataon yung kotse niyang nasa malayo na.

“Hoy! Sino ’yung naghatid sa iyo?!” nakangising tanong ni Garet sa akin na nakatayo sa pintuan ng bahay.

“Kanina ka pa ba nand’yan?” nagulat ako dahil hindi ko naman siya napansin duon pagbaba ko kanina. Nakita ba siya ni kuya?

“W-wala! Grab driver!” umiwas ako ng tingin sa kanya ng daanan ko siya papasok ng bahay kung saan nakita ko ang anak ko sa may couch at busy dahil may pinapanuod sa laptop. Anong pinapanuod niya?

“Sus! Grab driver?! Mukha mo! Sino nga iyon at may pa ingat-ingat ka pang nalalaman?! Don’t tell me nagpahatid ka na d’yan kay Rence?” tinignan ko naman siya in disgust ng biglang mapasali ang inosente kong boss sa usapan namin.

“Hay naku ka, Garet! Ang malisyosa mo! Grab driver nga iyon.” lumapit ako sa anak ko at hinalikan ito sa nuo. Sinuklian naman ako nito ng isang matamis na ngiti at yakap.

“Grab driver pero luxury car ang gamit?! Psh. Tinted pa ha!” nakangising saad ni Garet na lumakad papasok ng kusina na iiling-iling.

“Papa? Are you alright?” napatingin naman ako sa anak kong nakayakap pa rin sa akin at titig na titig.

“Huh? Yes. Papa is alright. Why?”

“Because your cheeks are red.” napasampal ako sa sarili ko mentally dahil sa kahihiyan na nagawa ko. Shit. Bakit ako namumula? Dahil ba sa sinabi ni Garet?

Sakto namang balik ni Garet sa sala dala ang sa tingin ko inorder niya for dinner namin papunta sa dining table. Sinamaan ko ito ng tingin dahil mukhang narinig nito ang sinabi ng anak ko.

“Tara na, Claec. Kumain na tayo ng dinner. Mamaya mo na tapusin iyang pinapanuod mo at huwag ka na masyadong matanong d’yan sa Papa mo baka lalong mamula iyan.” nakangising sabi niya habang inaasikaso ang pagkain sa hapag.

Napa eye roll nalang ako ng kumawala sa pagkakayakap sa akin ang anak ko at tinulungan siya sa pagaasikaso. Tsk. May araw ka rin sa akin, Garet. Hahaha.

Kinabukasan, dalawa na kami ni Rence na nasa office namin at sabay naming tinatrabaho ang kaso ni kuya na sinampa sa kanya ni Lesanna. Ang pinagtataka ko naman sa kasong ito, kung hindi sila naikasal, bakit may ugnayan pa rin silang dalawa lalo na kung magka relasyon na si kuya at si Pearl? Don’t tell me hinahabul-habol niya pa rin si kuya?

Kung sabagay, hindi ko naman siya masisisi kung habulin niya si kuya. Wala naman kasi akong alam sa nangyari sa kanila nitong mga nagdaang taon. Ang alam ko lang eh yung sa alam ko nuong kasama ko pa si kuya sa bahay. Pero kung hindi ako nagkakamali, alam kong ayaw ko nuon kay Lesanna nuon pa man bago ko marealized nuon na may feelings na ako para kay kuya ay dahil bukod sa maarte ito ay mukhang gold digger pa dahil lagi nitong bukam-bibig ang future ni kuya na mas lalong yayaman at ganuon na rin siya dahil siya ang magiging asawa nito na sadly but happily on my part hindi nangyari.

Wala rin naman akong alam sa tunay na dahilan kung paano at bakit sila naging engage in the first place. Naalala ko rin kasi ng kinidnap ako ng mga tauhan ni Enix at ng napunta ako sa puder niya, a day before ng kasal nila, narinig ko ’yung usapan nila at alam kong importante na importante kay Lesanna na matuloy yung kasal nila.

“Arista.” napatingin ako kay Rence ng tawagin ako nito na siyang nakatapat pa rin sa laptop niya at busy sa sarili niyang trabaho.

“Yes, Rence?”

“Are you done with your work?”

“Almost.”

Inangat nito ang tingin niya at tumingin sa akin. Napataas naman ang kilay ko ng mapansin na para siyang naghehesitate sa balak niyang sabihin. Ano kaya iyon? Napatingin ako sa wall clock at napansin na malapit na pala mag lunch. Mag aaya ba siya na sabay kaming mag lunch?

“I shouldn’t be asking you to this but, uhm, is it okay if I ask you to buy me a gift for Mister Gonzales? Today is his birthday and I totally forgot to buy a gift for him yesterday.” nahihiyang pakiusap nito.

Napatingin ako sa maliit na calendar na nasa desk ko and shit. Oo nga pala. Birthday ni Mister Gonzales. Siya ang oldest but good lawyer na nasa firm namin. Matandang binata ito kaya naman tuwing may espesyal na okasyon madalas itong magpa celebrate lalo na kapag birthday niya mismo.

“Sure. Do you want me to buy now?”

“If you could, please do.”

Inayos ko muna ang gamit sa desk ko bago tumayo papunta sa kanya.

“Any specific that you want me to buy for him?”

“I’ll go with whatever you choose to buy.” nakangiting sabi nito at inabot sa akin ang credit card niya.

Pagkalabas ko ng office namin, dumiretso muna ako sa isang fast food chain para bumili ng pagkain at saka muling bumalik ng office.

“Oh you’re back?! You left something?”

Nakangiting umiling ako sa kanya at nilapag ’yung binili kong pagkain sa lamesa niya.

“Baka kasi kalimutan mo na namang kumain kaya sinigurado ko lang na kakain ka.”

“Oh, I, thank you.” hinawakan niya ang pulsuhan ko at nakangiting tumitig sa akin.

“I-I’ll be going now. Baka maraming tao sa mall ngayon at mahirapan akong bumili. Bye. Kumain ka ha?” nakahinga ako ng maluwag ng bitawan niya ang kamay ko at agad na akong lumakad palabas ulit ng building namin.

So, ano kayang pwede kong mabili na regalo para kay Mister Gonzales?

Pagkarating ko ng mall ay napa buntung-hininga ako. Hindi dahil maraming tao kundi ang realization na hindi ko alam kung anong pwede kong mabili na regalo na hindi oover sa limit ng credit card ni Rence.

Nakailang stalls na ang pinasukan ko para maghanap ng mabibiling regalo para kay Mister Gonzales pero wala pa rin akong mahanap na bibilhin. Kung bakit kasi ang hirap maghanap ng ireregalo kahit ka close mo o hindi ang pagbibigyan?! Hay.

Habang naglalakad ako at malalim ang iniisip ay hindi ko napansin na may nabangga na pala akong kung sino.

“S-sorr–! Sir Miguel?!” nabigla ako sa taong nakita kong nakangiti sa harapan ko. What is he doing here?

“Oh hey, Arista. What a coincidence!” bigla akong nakaramdam ng pagkailang ng bigla ako nitong akbayan. Ewan ko ba. Hindi ako kumportable kapag may bigla nalang nagiinitiate ng skinship sa akin. Nagsimula lang naman ito after ng nangyari sa akin six years ago, “Are you alone?”

“Uhm, yeah. Naghahanap ako ng pang regalo kay Mister Gonzales. ’Yung kasamahan namin sa firm ni Boss. Birthday niya kasi today.”

“Well, you’re very lucky. I can help you choose.”

“Not to be rude pero wala ka bang trabaho na dapat gawin ngayon?” ewan ko ba kasi bakit ilang na ilang ako sa kanya. Siguro dahil sobrang touchy niya sa akin kaya heto ako at nagwiwish na sana iwan niya ako mag-isa. Bakit naman kasi sa dinami-dami ng pwede kong makasalubong siya pa? Pwede naman si kuya este ’yung mga classmates ko ng college. Hay naku naman talaga.

“Not to be rude too but let me remind you that I’m a CEO.” and fuck. How could I forget? Ugh. No choice na ako kundi pakisamahan siya hanggang sa makabili ako ng ireregalo kay Mister Gonzales.

In less than a minute, natagpuan ko ang sarili ko na kasa-kasama si Miguel mamili ng bibilhin na regalo for Mister Gonzales. Hindi lang naman kasi si Rence ang bibilihan ko pati ako na rin syempre. Nakakahiya naman kung wala akong ibibigay.

Panay ang buntung-hininga ko at paghampas kay Miguel sa isipan ko dahil sa panay lingkis ng kamay niya sa bewang ko. Sobrang touchy niya. Nand’yan yung hahawakan niya ako sa pulsuhan ko, aakbayan sa balikat ko, ililingkis ’yung kamay niya sa bewang ko, tatayo ng sobrang lapit sa akin at magsasalita na halos malapit na sa tenga ko. Hindi rin nakakatulong ’yung mga tingin na pinupukol sa amin ng nakakakita. Ugh!

“C’mon. Let’s eat. I’m hungry.” yaya niya ng makabili na kami ng regalo.

Gusto ko sanang humindi dahil anong oras na rin at babalik pa ako ng office pero wala na akong nagawa dahil bukod sa nauuna na siya sa paglalakad sa akin papunta sa resto ay nanghihina na rin ako. Hindi nga pala kasi ako nakakain ng lunch But I’ll make sure this time ako ang magbabayad ng kakainin ko. Nakakahiya naman kasi kung it-treat niya pa rin ako eh siya na nga ang nagbayad ng regalo ko para kay Mister Gonzales dahil ayaw niyang ako ang magbayad nu’n.

“That’s all.” sabi ni Miguel sa waiter at inabot sa kanya ang hawak nitong menu. Napansin ko na parang ingat na ingat ’yung waiter sa pag abot niya ng menu at nagkatinginan sila ni Miguel na para bang naguusap at pagtango ni Miguel sa kanya ay yumuko ito at agad na nagpaalam para asikasuhin ang order namin.

“So, how’s your work with Rence?”

“It’s fine. Still challenging. How about you? How’s being a CEO?”

“Stress.” natawa siya naging tugon niya at tumitig sa akin habang naka-halumbaba. For some reason, para akong may nahawigan sa kanya pero pinagkibit-balikat ko iyon, “And because of that, there are times I just want to be a kid again and speaking of kid, about your son, how is he?”

“Oh my son. Uhm, he’s doing fine. He’s my happiness.” nakangiti kong sabi habang inaalala ang nakangiting mukha ng anak ko.

“Well, I guess every parents happiness are their kids. I wish I could feel that too but I still have a lot of unfinish business.”

“Don’t worry, your time to be a parent will come too.” unconsciously ipinatong ko ang kamay ko sa kamay niyang nasa lamesa at ngumiti.

“I hope so, but for the meantime, take good care of your son. It will be bad if something happen to him.” siya naman ngayon ang inibabawan ang kamay kong nakapatong sa kanya at pinisil-pisil iyon habang nakangiti.

Pagdating ng order namin ay agad na din kaming kumain para makabalik kami sa kanya-kanya naming trabaho. Nagulat man pero hindi ko pinahalata ng makita kong iabot ng waiter sa kanya pabalik ang card niya. Huh? Kailan niya inabot iyon sa waiter?

“C’mon. I’ll drive you back to your office.” yaya niya pagkatapos naming kumain.

“Ay teka, hindi pa tayo nagbabayad.” saad ko at kukuha na ng pambayad sa bulsa ng blazer ko ng lumapit siya sa akin at tinapik ang balikat ko.

“It’s paid already. C’mon.” napanganga nalang ako at wala ng nagawa kundi sundan siya papunta sa parking lot. Psh. Naunahan na naman niya ako magbayad.

Pagdating ko ng office ay bumungad sa akin si Rence na abala pa rin sa ginagawa niya sa kanyang laptop.

“What took you so long?” tanong nito ng hindi tumitingin sa akin.

“Uhm, ang hirap mamili ng ireregalo and uhm, nagkita kami coincidentally ni Miguel.”

“Oh. Really?” may pagtataka sa mukha niya pero nagkibit-balikat nalang ito. Inabot ko sa kanya ang nabili kong regalo at ang credit card niya.

“Yes. Really.” bumalik ako sa desk ko at tinuloy ang dapat kong tapusin na trabaho.

“By the way, Mister Gonzales’s party will be held in an exclusive bar and he invited a lot of people according to him when he went here earlier.”

“So, are we going to get home first or didiretso na tayo duon?”

“What do you want?”

“Dumiretso nalang tayo. Baka hindi na ako makapunta pa sa party kapag umuwi ako para magpalit ng damit. Sasabihan ko nalang si Garet.” which is true dahil alam kong hindi na ako paaalisin ng anak ko. Aagahan ko nalang ang pag uwi mamaya. Okay na siguro ’yung kahit isang oras lang ako duon sa party para makaiwas ako sa pag inom-inom.

Napabuntung-hininga ako dahil sa hindi ko mawari na pakiramdam. At the back of mind, parang gusto kong hindi nalang tumuloy at ipaabot nalang ang regalo ko. Bakit kaya?

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXVII )

“Lets go?” tanong ni Rence ng sabay kaming mapatingin sa wall clock.

Shoot! Kanina pa yata nagsisimula ’yung birthday party ni Mister Gonzales.

Eight o’ clock kasi ang usapan. Naku, yari na. Parehas naming hindi napansin ’yung oras dahil abala kami sa mga ginagawa namin.

Inayos ko muna ang desk ko bago kinuha ang gamit ko at sinundan si Rence papuntang parking lot. Habang nakasakay ako sa kotse niya bigla kong naalala ’yung naging usapan namin ni Garet. Napangisi ako. Loko talaga iyon.

Sumimple ako ng tingin kay Rence na busy sa pagmamaneho.

Well, hindi naman ako manhid para hindi mapansin na may mga weird itong inaakto kapag magkasama kami but I try to shrug it off. Ilang beses na nga rin ito nag try na ihatid ako sa bahay kaso lagi kong dine-decline ang offer niya. Ayaw ko kasing makita ng anak ko na may naghahatid sa akin pauwi kaya nga laking pasalamat ko kagabi at si Garet lang ang nakakita ng ihatid ako ni kuya na thankfully hindi niya alam na si kuya. Wait! Baka naman alam niya? Kaya niya ako inaasar? Pero hindi naman bumaba si kuya ng kotse niya kaya paano niya malalaman na si kuya iyon?

“Hey, we’re here.” nakangiting sabi ni Rence sa akin na tinapik pa ang hita ko.

“U-uh, yeah.” ngumiti ako sa kanya at inalis ang seatbelt ko.

Bubuksan ko na sana ang pinto ng pigilan ako nito na pinagtaka ko.

“Let me.” sabi niya ng siya ang nagbukas mula sa labas ng pinto ko. Naiilang man pero tinawanan ko nalang siya sa ginawa niya.

“Bodyguard?” biro ko.

Napabuntung-hininga ako ng mapagmasdan ko mula sa labas ang nirentahan ni Mister Gonzales na place para sa birthday celebration niya. Whew. Iba talaga kapag matandang binata at maraming pera. Hahaha.

Pagpasok namin sa luob, sinalubong kami ni Rence ng maraming bisita na abala sa kani-kanilang businesses. In fairness, ang ganda ng luob. Mamahalin. Pang VIP.

May mga naglalaro ng billiard, dart at bowling sa isang gilid, samantalang may mga sumasayaw-sayaw naman na iilang bisita sa tatlong pole na nasa stage na I assume may mga tama na ng alak, ’yung iba naman busy sa pagkaraoke at meron ding mga nakatambay sa bar counter at nagiinom at nakikipag usap sa bartender.

“Wow! What have we missed around that one hour that we’re not here?” nakangising tanong sa akin ni Rence habang hinahanap namin si Mister Gonzales.

“I don’t know.” kibit-balikat kong tugon at nagulat ako ng biglang may humatak sa akin.

“Sabi sa iyo eh! Si Arista ito! Uy hi, Rence! Late kayo ng dating ah? Kanina pa nag start ’yung party!” sabi sa amin ng humatak sa akin na kasamahan namin sa firm. Mukhang hindi pa naman lasing itong isang ito. Uhm, I think?

“May mga tinapos lang kami sa office. Nasaan si Mister Gonzales?” tugon ni Rence.

“Ay iyon ang hindi namin alam. Mamaya ninyo na siya hanapin. Samahan ninyo nalang muna kami dito. Late na nga kayo eh!” may pa lungkot effect pa na sabi ng isa pang kasamahan namin pero ngumisi sa huli niyang binanggit. Hala. Ano kayang kalokohan naiisip nito?

Hindi ko nalang ito pinansin at umupo katabi ni Rence.

“Oh shot!” natawa nalang ako at napailing ng abutan agad kami ng mga katrabaho namin ng tig isang baso na may alak.

“Grabe naman! QAlak agad? Gutom pa naman kami.” biro ni Rence pero totoo naman kasi. Hindi pa kami nagdinner. Dumiretso na agad kami dito thinking na may makakain kami.

“Shot muna! Mamaya na iyang gutom na iyan!”

Nagkatinginan kami ni Rence habang hawak ang mga baso namin at nailing nalang.

“Oh well.” sabi ko at sabay naming ininom ang mga alak namin at nag cause iyon ng malakas na hiyawan sa mga katrabaho namin.

Pinanuod ko ang mga kasamahan ko sa firm na kumanta sa mga napili nilang kanta habang ’yung iba nagsasayaw pa ng pang malakasan kahit na ang lungkot-lungkot ng kanta kaya heto ako at patawa-tawa sa pwesto ko. Don’t get me wrong, hindi pa ako lasing at hindi ako pwedeng malasing. Kailangan kong umuwi ng diretso ang lakad ko.

“Saan ka punta?” tanong ko kay Rence ng tumayo ito sa pwesto niya.

“Maglalaro. Gusto mo sumama?”

“Nah.”

“Alright.” lumakad siya papunta sa kung saan samantalang ako nagpatuloy ako sa panunuod sa mga kasamahan kong unti-unti ng nalalasing.

Nasaan na ba si Mister Gonzales? Tumingin ako sa relos ko at lagpas isang oras na pala kaming nandito. Napabuntung-hininga nalang ako at nagsalin ng alak sa baso ko at uminom.

Ilang sandali pa, dumating si Mister Gonzales sa pwesto namin at natuwa ito ng makita ako at inabot ko ang regalo namin sa kanya ni Rence.

“Oh eh nasaan si Rence?”

“Sabi niya maglalaro lang daw siya eh.” tugon ko habang hinahanap siya at sakto namang nakita ko siya na nakatayo sa gilid ng pool table at may hawak na cue stick, “Ayun oh!” pero hindi ko inaasahan na makita din duon si Pearl at kuya. What the?! Anong ginagawa nila dito?

Bigla akong nakaramdam ng paninikip ng dibdib sa nakita kong posisyon nila. I’m not jealous or dirty minded dahil alam ko namang tinuturuan ni kuya si Pearl kung paano tumira ng maayos pero ugh!

“Why are they here?” out of nowhere kong naitanong.

“Huh? Who? Ah! You mean EA and Mister Naito? I invited them since Pearl is my niece college friend and that niece she’s friends with is my favorite in the family. O’sya! Maiwan na muna kita. Aasikasuhin ko lang ’yung ibang bisita. Thank you for coming ha? Sana next year ulit.”

Pag alis ni Mister Gonzales, agad akong sumalampak sa pwesto ko at umabot ng alak na maiinom.

“Aba! Lakas uminom ngayon ni Arista ah? First time!” kantyaw sa akin ng isa sa mga katrabaho namin. Inilingan ko lang ito at inisang lagok ang alak na nasa baso ko.

Bwisit!

“Oh, you’re back.” nakangising sabi ko ng muling tumabi sa akin si Rence.

“Ayaw ko na duon! Malalasing ako sa kanila. Bawat hindi shumu-shoot na bola may kapalit na shot. Hahaha.”

“Sino naman may pakana n’yan?” natatawang tanong ko sabay simpleng tingin kina kuya at Pearl na nasa billiarian pa rin. Kung nakakamatay lang ang tingin malamang parehas na silang tumumba na dalawa. Tsk!

“Si Quilo. Nagulat nga ako nandito sila ng girlfriend niyang si EA.”

“Talaga?” tanong ko na parang hindi ko alam at umabot ng baso na may alak at inabot kay Rence, “Tara shot!”

“Oh, wow? Ang lakas mo yata uminom ngayon?” nagtatakang tanong niya pero inabot pa rin ang baso na binigay ko sa kanya.

“Uhm, well, let’s just say hindi ko naman maaalala ang mga mangyayari ngayon dito kung malasing ako.” natatawang sabi ko pero deep inside, totoo iyon. Gusto kong makalimutan itong dapat sanang happy celebration ni Mister Gonzales.

“Don’t worry. Kung sakali mang malasing ka, ihahatid nalang kita sa inyo.” sabi nito at hinaplos ang ulo ko na kinapula ko.

Tumango nalang ako bilang sagot at sabay naming ininom ang mga alak sa baso namin.

Hindi ko alam kung gaano na ako katagal na nasa party kasama si Rence at ang mga katrabaho ko pero dahil tuluy-tuloy ang pagdating ng alak sa table namin ay tuluy-tuloy lang din ang kasiyahan namin at ang pagkanta nila. Hindi ko rin alam kung dala lang ba ng nalalasing na ako pero nakita kong lumapit sa pwesto namin ang dalawang taong gusto pero at the same time parang ayaw ko rin makita ngayong gabi na magkasama.

“Huy, ano na? Kailan kayong dalawa kakanta?” kantyaw sa amin ng katrabaho namin sabay abot sa amin ni Rence ng tablet na nagsisilbing parang song book para makapili kami ng kakantahin namin.

Kanina pa kasi nila kami pinipilit na kumanta pero umaayaw lang kami.

“Mamaya na. Pag tapos na ni Mister Naito.” sagot ni Rence. Huh? Kakanta si kuya?

Kahit nakakaramdam na ako ng tama ng alak sa sistema ko tumingin ako sa direksyon ni kuya at nakita ko siyang humawak ng mic. Oo nga. Kakanta nga talaga siya. Napangisi ako sa isip ko. Malamang kakantahan niya si Pearl. What to expect, right?

Sumandal nalang ako sa inuupuan naming couch at pumikit. Sana nga lang hindi ako makatulog. Ayaw ko lang kasi makita na magpapaka sweet sila sa harapan ko.

Napa kunot nuo ako ng marinig ko ang kinakanta ni kuya na sinabayan ng baritono at maganda niyang boses. Damn.

He’s singing I can’t tell you why by The Eagles. I wonder why its his favorite?

Napamulat ako ng mga mata ko ng marinig ko ang hiyawan ng mga katrabaho ko ng matapos si kuya sa pagkanta. Puro papuri ang natanggap niya at hindi nakaligtas sa akin ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Huh? Sa akin ba siya nakatingin?

Lumingon ako para makasigurado kung sa akin nga siya nakatingin at may mga nasa likod namin na nakikinuod sa amin. Sa kanila siguro nakatingin si kuya hindi sa akin. Tsk. Nagexpect naman ako na titingin siya sa akin! Bakit nga naman niya gagawin iyon ’di ba?

Muling naghiyawan ang mga katrabaho ko ng hawakan ni Rence ang mic. Siya na pala ang kakanta. Napangisi ako. Maganda rin kasi ang boses nito at hindi ito magpapatalo sa kantahan syempre.

It’s sad to belong naman ang entry niya na kanta nina England Dan & John Ford Coley.

Hindi ko maiwasan na hindi sumabay sa pagkanta niya kasi bukod sa alam ko ’yung kanta eh gusto ko lang din talaga na sabayan siya. Hahaha. Napansin kong may mga katrabaho kaming kumukuha yata ng litrato or video pero syempre dahil wala akong balak sirain ang moment ni Rence eh hinayaan ko lang sila.

Another hiyawan ulit ng matapos si Rence sa pagkanta niya at habang tumatawa ako ay napansin ko ang pagtitig niya sa akin pero agad ko din ito nabalewala ng kinalabit ako ng katabi ko.

“Oh, Arista! Ikaw na! Huwag mong sabihing hindi kundi ipopost namin sa group chat itong picture ninyo ni Rence.” pabirong bulong niya sa akin na siyang hinampas ko sa balikat.

“Gago! Sunod na nga ’yung entry ko eh tapos hindi pa kakanta?!” sabi ko at kinuha kay Rence ’yung mic.

Pagtugtog palang ng kakantahin ko, naghiyawan agad ng malakas ang mga kasamahan namin. Tsk. Mga lasing na.

“Iyon! Sa wakas maririnig na din natin si Arista kumanta!”

“Ang lulungkot naman ng mga entry pero sige. Iinom nalang natin iyan!”

“Oh walang iyakan ah? Inuman lang!”

“I love you, Arista! Woo!”

Natawa nalang ako sa kanila habang ’yung iba, dala ng kalasingan sumasayaw ng maharot kahit ang lungkot ng kakantahin ko.

Here I am

Playing with those memories again

And just when I thought time had set me free

Those thoughts of you keep taunting me

Holding you

A feeling I never outgrew

Though each and every part of me has tried

Only you can fill that space inside

So there’s no sense pretending

My heart it’s not mending

Just when I thought I was over you

And just when I thought I could stand on my own

Oh baby, those memories come crashing through

And I just can’t

Go on without you

On my own

I’ve tried to make the best of it alone

I’ve done everything I can to ease the pain

But only you can stop the rain

I just can’t live without you

I miss everything about you

Just when I thought I was over you

And just when I thought I could stand on my own

Oh baby, those memories come crashing through

And I just can’t

Go on without

Go on without

It’s just no good without you

Without you

Without you

Without you

Without you

Without you

Without you

Pagtapos kong kumanta agad kong inabot sa katabi ko ang mic at nagpaalam na magc-cr. Hindi ko kasi alam kung anong espiritu ang sumanib sa akin at habang kumakanta ako eh para akong tanga na nag eemote deep inside. Kung bakit naman kasi iyon ang pinili kong kantahin. Buti na nga lang din at hindi ako naiyak habang kumakanta kundi yari na. Hahaha.

Nanlalabo man ang mga mata ko at mabigat ang katawan ay tinungo ko ang direksyon papuntang cr. Ilang beses din akong may mga nakabangga kaya panay ang hingi ko ng sorry.

Pagpasok ko ng cr, which thankfully sa tingin ko ay walang tao bukod sa akin, agad akong sumuka sa sink. Hindi ko alam kung gaano ako katagal sumuka basta ang alam ko sobrang sama ng pakiramdam ko after. Nagmumog ako at naghilamos at pinagmasdan ang mukha ko sa salamin. Napangisi ako.

Fuck. I look wasted.

Palabas na sana ako ng may makabangga ulit ako. Lasing na yata ako at nakikita ko si kuya.

“You look wasted.” oo nga. Mukhang lasing na talaga ako dahil naririnig ko din siyang kinakausap ako.

Gaano ba karami ’yung nainom ko?

“Y-yeah, yeah! W-waste. .Woo! Let me. . I’ll go. . Bye!” sabi ko at marahan siyang tinulak pero hindi pa rin siya gumagalaw. Shit! Pader yata itong tinutulak ko?! Umatras ako para umiba ng direksyon ng lakad kaso namali ako ng tapak at muntik ng madulas kaso pakiramdam ko may sumalo sa akin.

Unan? Ang bango ah! Nasa bahay na ba ako? Sa kwarto namin ni Claec? O baka naman si Claec ito? Niyakap ko ito ng mahigpit at siniksik ang mukha ko.

“I love you.” bulong ko at hinalikan ito. Babawi nalang ako bukas dahil hindi kami nakapag usap ngayon dahil late akong nakauwi.

“I love you too.” tugon nito at may naramdaman akong dumampi sa labi ko pero pinagwalang-bahala ko ito, “Let me take you home before I do something stupid.”

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXVIII )

Nagising akong ang sakit ng ulo ko. Shit. The aftermath of drinking sucks!

Pakiramdam ko sasabog ’yung bungo ko anytime. Ugh.

Napaupo ako sa kama at sinubukang hilutin ang sentido ko. Nagbabaka sakaling maibsan ng ginagawa ko ang sama ng pakiramdam ko. Ang bigat din ng katawan ko.

Aish. Hindi ko na ulit uulitin ’yung ginawa kong pag inom kagabi.

Kinapa ko ang gilid ng kama para sana haplusin ang anak ko but to my surprise ay mukhang maaga siyang nagising kesa sa akin.

What to expect? Anong oras na ako nakauwi kagabi and for sure maaga siya pinatulog ni Garet.

Dahil hindi naibsan ’yung sakit ng ulo ko muli akong bumalik sa pagkakahiga at niyakap ang unan na malapit sa akin ng bigla akong may naalala.

Paano pala ako nakauwi kagabi?

Habang inaalala ko ’yung mga nangyari kagabi ay biglang pumasok sa isip ko ’yung sinabi ni Rence sa akin na ihahatid niya ako sa bahay namin at kung ganuon nga ’yung nangyari. .

Napadilat ako ng mga mata ko sa isang realization. Shit. Hinatid ako ni Rence sa bahay?! Paniguradong madaming itatanong sa akin si Garet!

Pero dahil slow ang function ngayon ng utak ko dahil sa sama ng pakiramdam ko, late ko din narealize na wala ako sa bahay namin ni Garet. Oh fuck!

And to make it worse, hindi ito bahay ni Rence but a familiar place to me.

It was so fucking familiar because this place that I’m in used to be my bedroom sa bahay namin ni kuya.

Shit! Shit! Shit!!!

Anong ginagawa ko dito?!

Paano ako napunta dito?!

Shit! Anong nangyari kagabi na hindi ko maalala?!

Ang natatandan ko lang ay magkasama si kuya at Pearl at kumanta siya tapos. . tapos. .Ugh. Fuck. Bakit hindi ko maalala?

Muli akong bumangon ng kama kahit masama ang pakiramdam ko at hinanap ang bag ko para makaalis na sa bahay na ito. Hindi ito pwede.

Sobrang yari ako nito kay Garet at sa anak ko dahil sinabi ko lang gagabihin ako ng uwi pero hindi ko sinabing hindi ako uuwi. Malamang nagaalala na sila sa akin.

Shit. Nasaan ba ’yung gamit ko ng macontact ko si Garet?!

Habang nasa kalagitnaan ako ng paghahanap ay bigla akong napatigil ng muli akong may narealize. Nilibot ko ang tingin ko sa kabuuan ng dati kong kwarto at napansin kong parang wala man lang ni isang nagbago.

And speaking of walang nabago, tinignan ko ang damit na suot ko at nakahinga ng maluwag ng malamang hindi ako napalitan ng damit. Suot ko pa rin ’yung suot ko kagabi. Whew. Buti nalang kundi. . ah basta. Hindi ko pa kayang umamin ngayon.

Sakto namang bumukas ’yung pinto at nawitness ni kuya ang all fours position ko dahil for some reason, umandar ang katangahan ko at inisip ko na nasa ilalim ng kama ’yung bag ko.

Kahit nasa awkward ako na position, hindi napigilan ng mga mata ko na pagmasdan siya. Napalunok ako ng makita ang suot niyang long sleeve na hapit sa kanya dahil sa muscular structure ng katawan niya. Naka rolyo din ang sleeves nito at naka bukas ang ilang butones. Kung hindi ako nagkakamali sabado ngayon pero bakit parang papasok siya ng office? But damn! He looks so hot!

Wait, what did I just said?!

“You’re awake.” baritonong sabi ni kuya habang pinagmamasdan ako ng mga mata niyang makasalanan at ngumisi, “I’ll wait for you downstairs.”

Pagsara ng pinto agad kong inabot ’yung malapit na unan sa akin at duon nagsisisigaw sa kahihiyan ko. Shit. Sobrang nakakahiya ’yung nangyari!

Bakit naman kasi hindi muna siya kumatok?

Makaraan ang ilang minutong paglalakad ng atras-sulong at pagiisip kung susundin ko ba ang inutos niya ay heto ako at bumababa na ng hagdan papunta sa kung saan man naruon si kuya.

I’d be lying kung sasabihin kong hindi ako nagkakaruon ng goosebumps sa mga oras na ito. The house looks like the same mula ng huli akong tumapak dito. Walang nagbago.

Habang iniikot ko ang tingin ko sa paligid ay sakto namang lumabas siya mula sa kusina.

“Come. Let’s eat breakfast before I take you home.”

Sinundan ko siya papunta sa dining table at naupo sa bakanteng upuan.

“Coffee or milk?” nakatalikod niyang tanong sa akin at may kung anong ginagawa sa counter sa kusina.

“Milk, please.” tugon ko. Hindi ko kasi sure kung okay bang uminom ng kape kung may hangover.

Bumalik siya dala ang inumin at muling umalis pero pagbalik nito may dala siyang lugaw. Teka, lugaw nga ba?

“Luto mo?” tanong ko bago ako sumubo ng isang kutsara ng pagkaing nakahain.

In fairness. Marunong ng magluto si kuya at ang sarap ng lasa. Buttery!

“U-uh, no. It’s a boxed meal.” nahihiyang sagot ni kuya kaya unconsciously napangiti ako. Okay. I take back what I said. Mukhang hindi pa rin siya marunong magluto.

“Its good. What is this called?” sure kasi akong hindi ito lugaw pero good enough para maibsan ang hangover ko.

“Gritz.” oohh. Ano iyon? Ma search nga mamaya.

Saglit na katahimikan ang namayani habang kumakain kami hanggang sa muling magsalita si kuya.

“About last night. .”

Oh shit. Muntik ko ng makalimutan.

“Uh, yeah. How did I end up here?”

“You don’t remember?” tanong niya at pansin ko ang paglungkot ng eskpresyon ng mukha niya. Huh? Bakit?

“N-no. Did I do something stupid?” bigla akong nag panic dahil wala talaga akong masyadong maalala sa mga nangyari kagabi. Oh shit! Sana wala akong nasabing kung ano tungkol sa sikreto ko kundi yari na!

“You were drunk last night and so is your boss so I decided to take you home since you passed out in the comfort room when I walked in plus, I’m already a bit tipsy too.”

“Oh god! I’m so sorry!” sincere kong pag apologize at yumuko sa kanya.

“Its fine. By the way, Mister Gonzales was the one who drove your boss to his house last night.”

Oh shoot. Mukhang parehas kaming tinumba ng alak ni Rence. Nakakahiya!

And that reminds me too, kung si kuya ang sumalo sa akin sa kalasingan ko. .

“You were at Mister Gonzales party? Why? How?” pagpapanggap ko na kunwari hindi ko alam kahit na obviously sinabi na iyon sa akin kagabi ni Mister Gonzales.

“Uh, yeah. I forgot to mention, Pearl was a close friend of Mister Gonzales’s niece whom where at the party too.”

Pagtapos kong kumain ay tumayo si kuya at pumunta sa kung saan. Pagbalik nito ay nilapag nito sa tabi ko ang isang tableta.

“Drink it. Its good for hangover.” binasa ko ’yung gamot na binigay niya at nag kibit-balikat. Kinuha ko yung baso na may lamang gatas at ininom kasabay ng gamot. Hopefully, mawala agad ’yung sakit ng ulo ko.

“You want me to take you home now? I bet your wife’s already worried about you.”

Oh shit. Oo nga pala.

“Yes, please.” tumayo na ako sa upuan ko at tinulungan siya magligpit ng pinagkainan.

Habang nasa biyahe kami pauwi ay abala ako sa pag scroll ng mga messages at missed calls kagabi. Oh shit. Yari talaga ako nito pagdating ko.

“Uhm, pasensya na sa abala namin sa inyo kagabi lalo na ’yung sa akin sa inyo ng g-girlfriend mo and uh, thank you.” saad ko ng hindi tumitingin sa kanya dahil abala ko sa pagsend ng message ko na pauwi na ako kay Garet.

“Again, no worries. I just did that as you were the ones helping me right now with my case.” oo nga naman. Si Rence nga pala ang lawyer niya sa kasong sinampa sa kanya.

“Kahit na. Naabala ko ’yung bahay mo lalo na ’yung guest room kasi ipapalinis mo pa iyon mamaya pag uwi mo.”

Silence. Awkward silence matapos kong sabihin iyon.

“I-it’s not actually a guest room.”

“Huh?” nagulat ako sa sinabi niya dahil hello? Sino bang hindi eh mukha namang walang gumagamit nu’n unless well, duon na nakatira si Pearl at ginagamit niya ’yung dati kong kwarto. And speaking of Pearl, parang hindi ko siya nakita duon sa bahay kanina?

“It used to be my brother’s bedroom but I use it now as my own.”

I mentally choked on my saliva sa sinabi niya. What?! For real?!

“Y-your brother that you said I look-alike?” it feels weird to asks that.

“Yeah. You remind me of him that’s why I let you sleep into his bedroom before.”

Hindi na ako umimik pa sa sinabi niya dahil baka kung saan pa mapunta ang usapan pero bago ako magsimulang mag sight-seeing sa labas ng bintana narinig ko siyang muling magsalita.

“If only I could turn back time, I will make everything right.”

And with that, I felt a pain in my heart like I was stabbed a thousand times with a single knife. I’m sorry, kuya. Soon. I’ll make it up to you just wait ’til I have the courage to tell you everything.

“Thank you ulit sa paghatid sa akin, Mister Naito.” sabi ko at yumuko sa kanya paglabas ko ng kotse niya.

“Just let me know if you need my help if your wife, you know, uhm, tells you to sleep outside your house.” nakangisi niyang sabi.

“Uh, yeah. Thanks. See you when your trial begins.” pinanuod kong makalayo ’yung kotse niya sa bahay at bumuntung-hininga.

Pagpasok ko ng bahay. .

“Ahem.” bungad sa akin ni Garet na nakaupo sa couch katabi ang anak ko at parehas silang naka cross arms.

“Care to explain, Papa?” tanong ng anak kong naka poker face.

Oh god. Siguradong mahaba-habang paliwanagan at panunuyo itong gagawin ko. 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXIX )

Halos isang linggo din ang nakalipas na hindi kami nagkita ni kuya dahil naging abala ako sa paper works at si Rence lang ang pumupunta sa office niya. Not that gusto kong sumama kay Rence or I’m desperate to see him but somehow I’m wishing na mautusan ako ng boss ko na ako ’yung papuntahin sa office niya however alam ko namang hindi pwede dahil siya ang lawyer nito at secretary lang ako. Hindi naman ako ang direktang magdedefend kay kuya sa kaso niya.

“Tomorrow’s the day.” dinig kong sabi niya habang naguunat ng katawan niya mula sa kinauupuan niya.

“Yeah. I’m pretty sure we will win the case.” confident kong sabi. My boss wouldn’t be a well known lawyer for no reason kung hindi niya kayang ipanalo ang mga nahawakan niyang cases.

“Nah. It’s too early to say that. Let’s just do our best and hope for the best.” and this is exactly why I admire Rence. Hindi siya nagpapaka kampante sa mga kasong hinahawakan niya.

Nasa daan na ako pauwi ng marealized ko na bukas ko na rin pala muling makikita si Lesanna. Isa pa siya sa mga taong nakakakilala sa akin bilang Arista. Kinakabahan tuloy ako kung anong magiging reaksyon niya kapag nakita niya ako.

“Papa!” nakangiting bati sa akin ng anak ko pagpasok ko ng bahay at agad akong hinalikan sa pisngi.

“Hi, baby! How was your day?”

“It’s fine. How about you?”

“Tiring. Tomorrow’s the court trial of our client.”

“You’ll be very busy again, I see.” naka pout na saad ng anak ko at yumakap sa kaliwang paa ko na parang koala. Natawa naman ako sa ginawa niya.

“Don’t worry. Once we’re done, we’ll go or do anything you want us to do.” kumislap naman ang mga mata niya pagkasabi ko nu’n at agad na tumakbo papunta sa kung nasaan si Garet para sabihin dito ang sinabi ko.

Ito lang kasi ang kaya kong gawin pang compensate sa anak ko kapag nagiging busy ang schedule ko sa work at hindi ko magawang lumabas para makipag bonding sa kanya. Hindi ko naman kasi pwedeng lagi ding iasa kay Garet ang pagaalaga sa anak ko. Syempre kahit papaano nahihiya din ako.

Matapos kaming mag dinner at ma-make sure na tulog na ang anak ko ay muli kaming nag bonding ni Garet sa tambayan naman dito sa bahay. As usual, may alak at naninigarilyo siya.

“So bukas na pala yung trial?” tanong niya.

“Uhm-hmm.” tugon ko, “Nasabi ko na rin ba sa iyo na not only makikita ko ulit si Quilo, makikita ko rin ulit ’yung dati niyang fiancee?”

“Wait, what? Bakit nasama ’yung fiancèe niya sa trial bukas?”

“Kasi ’yung nagkaso sa kanya ay ’yung dati niyang fiancèe.”

Saglit na katahimikan ang namayani sa aming dalawa. Makaraan ang ilang minuto nagsalita na siyang ulit.

“Naalala ko sabi mo sa akin dati, not in good terms ka duon sa fiancèe ng kuya mo so, hindi impossibleng mag react ng kakaiba ang babaeng iyon bukas kapag nakita ka niya.”

“Iyan nga din ang iniisip ko magmula pa kanina.” napansandal ako sa kinauupuan ko at bahagyang inislide ang katawan ko at bumuga ng hangin para paangatin ang iilang piraso ng buhok ko na nasa nuo ko.

“Well, wala akong ibang masasabi kundi good luck sa inyo bukas lalo na sa iyo.”

At ang iniisip ko magmula kahapon hanggang ngayon ay siyang malapit na mangyari ilang minuto nalang mula ngayon. Whew.

Maaga ako umalis ng bahay para maaga akong makapunta sa pag gaganapan ng trial sa kaso ni kuya and honestly, kanina pa din ako panay punas ng panyo sa mukha at leeg ko dahil sa imaginary cold sweat na iniisip kong meron ako.

“Are you sure you’re really okay?” concerned na tanong sa akin ni Rence dahil na rin siguro sa hindi ko mapakaling behavior mula ng magkita kami sa labas ng building.

“Yeah, I’m okay. I’m just nervous.” half life and half truth kong sagot sa kanya.

Bumuntung-hininga siya at pinat ang ulo ko. Uhm, awkward.

“You can just stay at the back but make sure you’ll be able to take down notes of the important things that the accuser or her lawyer will say, okay?”

“W-wag na, Rence. Kaya ko–!”

“I insist.” madiin niyang sabi kaya wala akong nagawa kundi bumuntung-hininga at ngumiti ng pilit sa kanya.

Pag dating namin sa kwarto kung saan mangyayari ang trial ay kami palang nila kuya ang naunang dumating. Wala pa ang kampo nila Lesanna so I took that opportunity para pumwesto na sa likuran. Kinuha ko sa bag ko ang dala kong pad at ballpen at pati na rin ang salamin ko. Hopefully, hindi ako agad makilala ni Lesanna sa suot kong ito kapag umupo siya witness stand.

Hindi nakaligtas sa akin ang ilang beses na paglingon ni kuya sa pwesto ko pero pinagkibit-balikat ko lang ito dahil baka katulad ko ay kinakabahan lang din siya sa maaaring mangyari ngayong araw. Isa pa, dahil nga sa likod ako nakapwesto, malapit ako sa pinto kung saan papasok ang kampo nila Lesanna. Baka hinihintay lang din siguri ni kuya ang pagdating niya.

But what I didn’t expect is Pearl to be here. I mean, sure, siya ang girlfriend ni kuya but I just really didn’t expect her to be with him lalo pa at maaaring may makakita sa kanya dito at maissue siya. Sikat pa naman siya na celebrity according kay Garet.

And then finally, dumating na sila Lesanna. Nakahinga ako ng maluwag ng dire-diretso lang itong lumakad papunta sa pwesto nila sa kabilang side, opposite ng kila kuya. Buti at hindi niya ako napansin.

“All rise.” pagsabi nu’n ay hudyat na na magsisimula ang trial. Ewan ko ba kung bakit hindi pa rin ako nasasanay pero sa tuwing maririnig ko ang katagang iyon ay naaalala ko ’yung naging commercial nuon dati sa tv na related sa isang fast food restaurant.

Nakayuko lang ako all through out ng trial session at focus sa pakikinig at sa ginagawa kong shorthand dictation. Buti at kahit nasa likuran ako naka pwesto ay malinaw kong nadidinig ang mga sinasabi ng bawat kampo.

Sa bilis ko rin mag take down ng sinasabi nila parang nagsa slide nalang yung kamay ko sa papel. Kakailanganin namin ang impormasyon na ito para sa susunod na session para kung may sakali mang baguhin sa statement niya si Lesanna ay magagawaan namin siya ng counter attack.

Sa tagal ko ng nagtatrabaho kay Rence, nasanay na akong ang matagal para sa karamihan na paglagi sa luob ng court room ay mabilis lang para sa akin pero ganuon pa man, nakaka drain din dahil kailangan mong ikwento mula sa simula ang mga nangyari at idefend ang sarili mo sa mga tanong ng lawyer sa kabilang kampo na pipilitin kang mag plead ng guilty.

Napabuga ako ng hangin ng marealized kong tapos na ang unang session sa kaso ni kuya. Grabe! Napagod ako duon. Nagugutom na rin ako.

Nauna akong lumabas ng court room matapos ang unang session. Natuwa ako dahil naipanalo agad ni Rence ang una sa mga susunod pang session na sure namang mangyayari dahil naniniwala akong hindi magagawa ni kuya ang binibintang sa kanya ng Lesanna na iyon. Nakatayo ako sa gilid at inaayos ang mga gamit ko sa bag ng maramdaman kong may mga nakatayo malapit sa pwesto ko.

Lilingon na sana ako kung hindi ko lang nabosesan ang nagsalita.

“Go on and celebrate your win today, Quilo but I’ll make sure the next time that we meet here, I’ll be the one celebrate your loss.”

Wow? The audacity of Lesanna.

“You really don’t learn how to shut your fuckin’ mouth, don’t you?”

“Oh, Quilo, darling you know how to shut my mouth by fucking me, right? Kaya nga tayo nandito ngayon ’coz you miss fucking me which I didn’t let you and you became oh so fucking aggressive.”

“Are you sure about that, Miss Shin? I hope you can still say that until the end when you loose the case.”

“Loose, you say? I bet it will be you. You always loose just like how you lost Arista. “ and I bet, ng marinig ko iyon, ngumisi ang impaktang babae na ito kay kuya dahil ng makalayo sila sa amin wherein hindi niya pa rin napansin ang existence ko ay nakita ko ang pagtatagis ng bagang ni kuya at ang naglalabasan niyang ugat sa kamao niya sa pagpipigil na huwag saktan si Lesanna.

“Calm down, Mister Naito. She’s doing that for you to loose your composure.” pangaalo ni Rence sa kanya na siyang tinulungan din ni Pearl para kumalma siya. And again, I will not lie na hindi ako nakakaramdam ng inis sa nakita kong ginagawa ni Pearl.

Muli akong lumingon para tignan ang paalis na si Lesanna kasama ang lawyer niya at mga bodyguard niya ng makita kong may lumapit sa kanya. And to my surprise it was Nigel na may kasamang isa pang lalaki na hindi ko nakita ang mukha kung sino man siya pero sa tindig niya, ewan ko ba. I suddenly felt uneasy. Parang familiar siya sa akin o baka naman masyado lang akong nagiisip ng kung anu-ano.

“Let’s eat. My treat.” muli akong humarap kila kuya at nakita ko siyang nakatitig sa akin.

Nakatitig siya sa akin at nangungusap ang mga mata. Uh-oh. Please tell me this has nothing to do with what Lesanna said earlier.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXX )

Garet

Papunta kami ngayon ng inaanak ko sa mall para gumala kasi bukod sa wala akong trabaho ngayon at wala ding pasok si Claec eh ang boring sa bahay.

Buti nga at pumayag si Arista na lumabas kami kahit late na akong nakapagpaalam sa kanya. So ngayon papunta kami sa isang mall kung saan napapabalitang maraming namamataang artista. Ehehe. Alam ninyo kasi kung hindi ninyo naitatanong, fan ako ni EA at ultimate crush ko siya kaya naman nagbabaka sakali ako na makita ko siya dito.

“Oh Claec, nandito na tayo. Huwag kang hihiwalay sa akin kundi yari ako sa Papa mo kapag naiwala kita. Baka mapatay ako nu’n.” pabiro kong sabi na kinatawa niya.

“You don’t have to worry about me, Aunt Garet getting lost. I know where to go if that happens and where you can find me. In the concierge, right? Besides, it’s you who I’m afraid getting lost because you have no sense of direction.” kibit-balikat na sabi nito.

Napa jawdrop ako sa sinabi niya. Antokwa! Pasalamat itong si Claec at bata siya kundi naku! Manang-mana talaga sa pinagmanahan!

Pero kung sabagay, he’s right. Napangisi ako ng maalala ko ’yung unang pagkikita namin ni Arista. Naligaw ako nu’n because I have no sense of direction. You know, Zoro from One Piece? I’m kinda like that. I’m his girl este lesbian version. Hahaha.

“Fine, fine! O’ saan mo gusto unang pumunta?”

“I want to eat. I got hungry on our way here.”

“Alright. Let’s find a place to eat.”

Habang naghahanap kami ng makakainan, hindi nakatakas sa paningin ko ang mga tingin ng nakakasalubong namin sa amin. Hindi sa akin kundi kay Claec. Thou maganda ako at hindi ako ’yung nagdadamit lalaki o lalaki kung kumilos.

Napangisi ako. Kung curious kayo kung bakit sila napapatingin sa kanya, well, artistahin kasi ang mukha ng batang ito and to be honest, carbon copy niya ang tatay niya – well, according to Arista which I was proved to be correct ng makita ko ito face to face.

Nakakatawa nga dahil carbon copy nito ang mukha, ugali at talino ni Quilo. Akala lang ni Arista sa kanya nagmana ng ugali ang anak niya. Kung alam lang niya sa kanya lang ito sweet dahil pagdating sa iba may pagka magsusungit ito. Matured siya makipag usap hindi gaya ng ibang mga bata dahil sa taas ng IQ na meron siya. I’m not saying na hindi matalino si Arista but Quilo’s level of intelligence is higher than his. Nagiisip nga ako kung dumaan siya sa depression ng inakala niyang namatay si Arista kasi ang pagkakaalam ko, mas prone sa depression or mental health issues ang mga taong mataas ang IQ but feel free to correct me if I’m wrong. There’s always room for knowledge.

Napabuntung-hininga ako.

Kailan kaya masasabi ni Arista kay Quilo ang totoo? Lalo na ’yung tungkol kay Claec?

Hindi naman kasi habang-buhay, maitatago niya ang tungkol sa anak nila ni Quilo lalo pa kung kamukhang-kamukha niya ito at naghahatid ito sa kanya sa bahay. Heh! Akala niya siguro hindi ko alam na dalawang beses na siya nitong hinatid sa bahay namin.

Hindi ko rin naman kasi masisisi ang naging desisyon nuon ni Arista sa ginawa niyang paglayo sa mga taong malapit sa kanya lalo na at alam ko ang buong kwento sa pagitan niya at ni Quilo pero sana naman this time, magkaruon na sila ng happy ending. Nang nakita ko kasi si Quilo kasama si Pearl, may kutob ako na nagpapanggap silang dalawa na magkarelasyon at pakiramdam ko pakana iyon ni Quilo o baka nilang dalawa para malaman kung si Arista nga ba talaga ang Arista na kilala nila kaso itong isa naman, hay. Ewan ko ba. Pero syempre hindi ko sinabi ang tungkol duon kay Arista. Hihintayin ko nalang dumating ang sandali na magkakabukingan sila sa mga kalokohan nila. Hahaha.

Aware din ako na sooner or later, malalaman ni Quilo ang totoo na hindi kami tunay na mag asawa ni Arista. Oo nga at nagawa kong gumawa ng mga pekeng dokumento nuon na alam kong mali pero syempre laking pasalamat ko at may mga kaibigan akong marunong gumawa nu’n na siyang nakatulong sa kalokohang sinabi ni Arista kay Quilo. But like I said, hindi ko alam hanggang kailan ang itatagal ng validity ng mga dokumento na iyon dahil sa pagkakatanda ko, ang sabi niya nuon sa akin Yakuza leader si Quilo.

Natural na magagalit si Quilo kay Arista sa oras na malaman niya ang totoo pero kung sakali man na madamay si Claec at hindi niya paniwalaan na anak niya ito (na impossibleng mangyari dahil sa lukso ng dugo at magkahawig din sila nito) eh ako ang makakatapat niya. Hindi ako papayag na ireject niya yung inaanak ko. Ayaw kong makitang masaktan itong batang ito lalo pa’t alam kong matagal niya ng gustong makilala ang other half ng pagkatao niya. Aware si Claec na hindi normal ang pamilya na meron siya pero kahit ganuon pa man, hindi niya iyon kinakahiya o tinatanggap. Sabik siya mabuo ang pamilya niya. Kung alam lang ni Arista gaano nalulungkot ang mga mata ng batang ito kahit hindi niya sabihin sa amin sa tuwing makakakita siya ng kumpletong pamilya eh talagang nadudurog ang puso ko.

Habang kumakain kami ng inaanak ko sa pinasukan naming fast food chain ay hindi ko maiwasang mapangiti habang nakatitig sa kanya kahit na alam kong alam niya na tinititigan ko siya at naka kunot ang nuo niya sa akin. Hahaha.

Paano ba naman kasi, sumasabay siya sa kantang mahinang tumutugtog and funny because it’s not even a current song but an old song. He’s vibing to an old song!

Ang deep pa ng meaning ng kantang sinasabayan niya.

Love Can Make You Cry ng Urgent.

Pagtapos naming kumain ay nagsimula na kami sa pag gagala. May mga pinasukan kaming stores kung saan ng una, ang balak lang talaga namin ay mag window shopping but we ended up buying things.

“If you want it then buy it.” sabi ni Claec sa akin habang hawak ko ang isang sunglasses na nagdadalawang isip ako kung bibilhin ko o hindi. I mean, maganda ’yung style niya kaso ang mahal! Nangyari na ba iyon sa inyo? ’Yung may nagustuhan kayong bagay kaso ang mahal? To top it all, pakiramdam ninyo masho-short na kayo sa budget kasi marami na kayong napamili ng araw na iyon kaya bilang pampalubag luob sasabihin ninyo nalang sa sarili ninyo na self-care day iyon? Hahaha.

Napatingin ako sa paper bags na hawak ko dahil medyo naparami ang pagbili ko ng hindi necessity kaya paniguradong mayayari ako nito kay Arista pag uwi. ’Yung isang iyon pa nanay na nanay talaga kung umasta lalo na kapag nagbubudget ng pera.

“Oh that looks good on you, Claec! You look like a boss!” nakangiting puri ko ng mapagmasdan ko siyang suot ’yung sinukat niyang sunglasses. Alam ninyo ’yung mga pang mafia style na sunglasses? Ganuon ’yung suot niya ngayon and damn! It suits him.

Binitawan ko ’yung sunglasses na gusto ko. ’Di bale. For sure may makikita pa akong mas maganda dito.

“You sure you don’t want to buy that?” tanong ni Claec at binalik sa shelf ’yung sinukat niyang sunglasses.

Umiling ako.

“Nah, I found a much better design.” sabi ko at pinauna siya maglakad palayo sa akin at saka ko kinuha ’yung binalik niya sa shelf para bayaran sa counter.

Kasalukuyan kaming nasa isang bookstore at habang nagtitingin si Claec ng librong gusto niya ay kinuha ko mula sa paper bag ang sunglasses na binili ko para sa kanya at pinatong sa ulo niya na kinagulat niya.

“Oh, I thought?. . Thanks, Aunt Garet.” nakangiting sabi niya at sinuot ng maayos ang sunglasses habang patuloy siya sa pagtingin sa mga nakahilerang libro.

“I want this.” dinig kong sabi niya sa akin habang binabasa ’yung likuran ng librong hawak niya. Kung hindi ninyo naitatanong, mahilig magbasa ito si Claec. Mas gugustuhin pa nga niyang maregaluhan ng mga libro kesa ng laruan.

“Let me see.” saad ko at kinuha ’yung gusto niyang ipabili na libro. Syempre kailangan kong icheck ’yung gusto niyang libro baka mamaya magulat ako explicit novels pala ito gaya ng Fifty Shades of Grey which by the way, may complete set ako. Hahaha, “Alright then lets pay for this so we can go to the grocery and go home after.”

To those of you who are curious, The Fault In Our Stars ni John Green ’yung pinabili niyang libro sa akin. Saka ko nalang sasabihin sa kanya na may movie nito kapag natapos niyang basahin para macompare niya ’yung difference sa libro at sa movie. Hahaha.

Pagtapos naming mabili ’yung librong gusto niya, dumiretso na kami ng grocery para makapamili ng food stock at habang namimili kami may mga mangilan-ngilan akong namukaang artista na namimili kasama ang mga assistant nila or kasambahay nila. Napabuntung-hininga ako. Mukhang suntok sa buwan na makita ko si EA, my love dahil magmula kanina na nagsimula kaming mag ikot dito sa mall iilang artista lang ang nakita ko and knowing na sikat at kilalang artista ’yung crush ko malamang she’s somewhere else and busy with her celebrity life.

But on the bright side, kung maging okay na sina Arista at Quilo, may chance na maging close kami ni EA dahil siya ang bestfriend ni Arista, right? Right! Kaya looking forward talaga ako na magkaalaman na ng totoo ’yung dalawa. Like, I don’t care if you find me persistent or delusional, like bitch, I don’t care and I’m not ashamed. Hahaha.

“Aunt Garet.” tawag sa akin ni Claec habang abala ako sa paguupdate kay Arista kung nasaan na kami at anong ginagawa namin ng anak niya.

“Yes, Claec?”

“We forgot my yogurt.” pagtingin ko sa kanya naka puppy eyes na siya sa akin kaya naman agad akong napatingin sa harap at likod kung saan kami nakapila. Malayu-layo pa naman kami sa cashier kaya may time pa akong makakuha ng favorite niya.

“Stay here. I’ll get one for you, okay?” bago ako umalis ay pinat ko ang ulo niya at ngumiti. Kami ang nasa dulo ng pila kaya naman kampante akong pagbalik ko eh nakapila pa rin siya at hindi ’yung nasa cashier na at nagpapanic kung nasaan ako.

Binilisan ko ang pagpunta sa aisle kung nasaan nakalagay ang yogurt at ng makarating ako sa hinahanap ko ay pumili ako ng mukhang mas masarap na brand at ’yung maramihan na nakalagay sa box.

Palapit na ako sa pwesto ni Claec ng mapansin kong may nakikipag usap sa kanya.

“Claec, I got your favorite.” sabi ko ng tuluyan akong makalapit at nilagay sa basket ’yung dala kong flavored yogurt at tumingin sa kasunod namin sa pila and I kid you not, my jaw drop when I figured who it was or should I say who they were? Oh fuck!

“Oh, Garet, right?” surprised pero nakangiting tanong sa akin ni EA. Oh god! I swear that smile can make me faint but no. Not here and not on this situation with Claec.

Pero shit! Natandaan ng crush ko ’yung pangalan ko? Hey yehey! Inggit kayo!

“You know them?” tanong ni Claec sa akin na nagpabalik sa ulirat ko. Tinignan ko siya na nakatingin sa kasama ni EA which is si Quilo na nakatingin din sa kanya.

“Y-yeah, They’re mama and papa’s friends.” tumingin ako kay Claec na tumingin din sa akin. Oh shit! Sana makisama ka, Claec! Please, please, please!

Tumango siya at nakahinga ako ng maluwag ng tumalikod siya kina EA at Quilo at nagmasid-masid sa paligid niya habang unti-unting gumagalaw yung pila namin.

“Your son?” usisa ni EA.

“Y-yeah.” shit. Huwag kang mautal, Garet.

“How old is he?” tanong ni Quilo na hindi inaalis ang pagtitig niya kay Claec.

“It seems that my husband didn’t tell you about our son.” paglilihis ko ng usapan. Shit! Hindi ako magaling sa pagsisinungaling. Baka mabuko kami nito. Kung bakit naman kasi sa ganitong paraan magkikita itong mag tatay eh.

“Yeah. He didn’t. How old is he?”

Shit talaga! Ayaw niyang I-drop yung tanong niya. Anong sasabihin ko? Siguradong magrereact itong si Claec kapag iniba ko ’yung edad niya.

“Oh I–.”

“We’re next.” tawag sa akin ni Claec at hinila ako papunta sa cashier. Nakahinga ako ng maluwag dahil duon. #SavedbytheCashier

Pero hindi ako comfortable habang nakatayo kami at iniiscan ng cashier ang mga pinamili namin dahil ramdam ko ang tension sa pagitan ni Claec at ni Quilo.

Paalis na kami matapos iabot sa akin ng cashier ang eco bag na naglalaman ng mga binili namin and I swear, hinawakan ko na si Claec para agad kaming makaalis sa lugar na iyon kaso napatigil ako ng mapatigil siya dahil sa pagtawag sa kanya ni Quilo.

“Hey, kid.” para akong naestatwa sa pagkakatayo ko ng lumapit siya sa amin ni Claec, “What’s your name?” lumuhod pa siya para maging magka level silang dalawa.

Hindi ko alam kung kanino ako titingin sa mga sandaling ito. Kung kay Claec ba, kay Quilo o kay EA na nakatingin sa direksyon namin habang inaasikaso ng cashier ang pinamili nila.

I’m pretty sure narinig nila ni EA ang pangalan niya kanina pero bakit niya tinatanong ulit mismo kay Claec? Anong binabalak niya?

“Quilris Claec.”

“Quilris Claec?” mabagal na pag ulit niya sa pangalan nito at tumingin sa akin bago niya muling binalik ang tingin niya kay Claec, “You got a good name. I wonder how you got it.” pagkatapos ay ngumisi siya.

Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako natakot sa way ng pagtingin na ginawa niya sa akin.

“Quilo. Quilo Naito.” and damn, he gave Claec a warm and comforting smile.

“North wind.” nakangiting tugon ni Claec, “A cool name for a person born in winter.”

“Oh, you know?” nakangiting tanong ni Quilo na mukhang na-amazed sa anak niya. Well, kahit ako na amazed sa sinabi ni Claec. Paano niya nalaman iyon?

“Yeah. You know, my papa, his name means harvest because he was born in autumn.”

“I know.”

“Really?”

“Uhm-hmm. Because your papa and I already met.

Autumn Meets Winter

.“

“Cool.”

“When is your birthday, Quilris?” sa mga oras na ito hindi ko alam kung dapat ko na bang patigilin sila sa paguusap nila dahil baka kung saan pa ito mapunta pero mukhang natutuwa si Claec kausap ang tatay niya at ganuon din ang tatay niya sa kanya. Ayaw ko naman maging kontrabida ’no! Hindi ito ang role ko sa kwentong ito.

“January 1.”

“New Year?”

Tumango si Claec sa kanya bilang sagot.

“W-we have the same birthday.”

Bago pa makasagot si Claec ay inunahan ko na ito lalo na ng mapansin kong palapit na sa amin si EA dala ang pinamili nila.

“Sorry to interrupt, Mister Naito but we have to go.”

Napansin ko ang sabay na paglungkot ng ekspresyon nina Quilo at Claec. Uh-oh.

“It’s okay.” marahang pinat ni Quilo ang ulo ng anak niya pagtayo niya at ngumiti na siyang sinuklian ni Claec ng isa ding ngiti.

“Bye!” sabay naming paalam sa isa’t-isa at ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko ng makita kong nagkakawayan sina Claec at Quilo habang naglalakad kami palayo sa kanila.

“Aunt Garet.”

“Hmm?” tugon ko kay Claec ng makauwi kami ng bahay at inaayos ang mga napamili namin sa kusina.

“Why did you dodge Mister Quilo’s question twice about my age?”

Hindi ako nakasagot sa tanong niya. Shit! Anong sasabihin ko? Na kaya hindi ako nakasagot kasi lalong tataas ang suspicion at curiosity ng tatay niya kapag sinabi ko ang edad niya? Na kaya hindi ko masagot dahil may kasinungalingang sinabi ang papa niya kay Quilo? Na his age has something to do six years ago? Of course, I can’t just say that!

“And why do I see my face in him?”

Pakiramdam ko nakalimutan kong may nageexist na oxygen at hindi ako marunong huminga. He noticed it?! Did he really?! Shit!

But if you think that was the most nerve wrecking question I received, hah! Jokes on you!

Because the worst is yet to come.

“Is he, perhaps, my father?” 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXI )

Pagdating ko ng bahay, agad akong sinalubong ng anak ko at ni Garet but somehow, I felt something’s off between them pero baka guni-guni ko lang kaya hindi ko nalang pinansin. Dala lang siguro ito ng pagod ko sa trabaho.

“May I help?” tanong ni Claec na nasa tabi ko na pala habang nagaasikaso ako ng lulutuing dinner namin.

“Yes, baby. Where’s Aunt Garet?” tanong ko at luminga sa paligid. Mas sanay kasi ako na siya ang tumutulong sa akin mag asikaso ng dinner at hindi ang anak ko.

“I don’t know. Upstairs, maybe?” tugon niya at kinuha ang mga gulay na gagamitin ko para hugasan sa sink.

Napansin ko naman ang pagiging tahimik ng anak ko. Hindi ba siya nag enjoy sa gala nila kanina? Usually kasi madaldal ito lalo na kapag nagkukwento ng gala nila ni Garet.

“Papa?”

“Hmm?”

“What’s my father’s name?”

Nanlaki ang mga mata ko sa tinanong niya. Buti na nga lang at naka focus ako sa paghihiwa ko at hindi ako nasugatan sa biglaan niyang naitanong. Like, I was off guard! Hindi ko inexpect na bigla siyang magbi-bring up ng tungkol sa tatay niya. But come to think of it, hindi rin ako masyadong nagbibigay ng details tungkol kay kuya. Pero bakit biglang naging interesado ang anak ko sa kanya? Dahil ba ito sa napag usapan namin para sa seventh birthday niya?

“Papa?” nilingon ko ang anak ko na nakatitig sa akin at naghihintay ng sagot ko. Shit. Anong sasabihin ko sa kanya? Sasabihin ko ba ang tunay na pangalan ng tatay niya? Eh paano kung maisipan niyang hanapin siya sa internet? I mean, impossibleng hindi niya gawin iyon. Mga bata pa naman ngayon magaling na sa pag operate ng gadgets.

Arista, isip!

Anong isasagot mo sa kanya?

“W-winter.” hindi ko alam bakit iyon ang naging sagot ko sa tanong niya. Siguro dahil winter season ang birthday ni kuya kaya iyon ang sinabi kong pangalan ng tatay niya. Whew.

I wish I could straight up say his father’s name but not now. This isn’t the right time, yet.

“Winter?” ulit niya pero hindi nakaligtas sa paningin ko ang pag ngiti niya habang may iniisip na kung ano. Ano kayang iniisip ng anak ko na ito? Pagkaraan ng ilang minuto ay muli siyang nagtanong, “Do I pretty much resemble him?”

Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng kaba sa mga tinatanong sa akin ngayon ng anak ko. Like, hindi talaga ako handa sa mga oras na ito.

Pero hindi ko rin naman masisisi ang anak ko. Sooner or later itatanong niya rin ito at kailangan ko din siyang sagutin.

“You perfectly resemble your father.” honest kong sagot. Totoo naman kasi. There’s no use na magsinungaling ako eh si kuya naman talaga ang kamukha niya at hindi ako.

“Does he also like old songs?”

Tumango ako biglang tugon habang nagsisimula na akong mag gisa.

“What’s his favorite song?”

“Why?”

“Nothing. I just want to know.” nagkibit-balikat ito at parang may iniisip.

“I can’t tell you why by The Eagles.”

“Oh! The one that you’re always singing to me at night time?”

“Uhm, yeah.” nakangiting kong tugon habang kinakamot ang likod ng ulo ko. Ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko dahil bigla akong nakaramdam ng hiya sa sinabi niya.

Well, totoo naman kasi. Kinakanta ko iyon sa kanya bilang pampatulog kasi, ewan ko. Iyon ang kantang naiisip ko na pwede kong kantahin para makatulog siya ng mahimbing kung saan effective naman sa kanya.

“Do you miss him?” ng marinig ko ang tanong na iyon, pakiramdam ko huminto ang oras sa paligid at isa-isang nag flashback sa akin ang mga panahon kung saan kasama ko si kuya nuon at fast forward sa mga nangyayari ngayon sa pagitan namin. Napangiti ako ng mapait at ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko.

“Yes, baby. Papa miss him so damn much.” tugon ko at pakirmdam ko any moment tutulo na ang luha ko na unconsciously namumuo na pala sa mga mata ko.

Nagulat ako ng lumapit sa akin ang anak ko at inabot ang mukha ko para haplusin ang mga mata at pisngi ko at ngumiti ng napaka ganda.

“I don’t know what happened between you and father but know that I love both of you and I’m willing to wait until you make up again without me being the reason for it.”

“T-thank you.” hindi ko na napigilan at umiyak ako sa harapan ng anak ko. Hindi ko naisip na darating ang ganitong sandali. Na makikita ako ng anak ko na umiiyak ako sa harap niya. Na magiging ganito ako ka-vulnerable.

Pagtapos naming mag dinner at asikasuhin si Claec sa pagtulog niya, tumambay ako sa veranda. Ako lang mag isa ang nandito ngayon dahil abala si Garet sa kung ano mang ginagawa niya.

Tumingala ako sa madilim na kaulapan na may nagkikisalapang mga bituin at bumuntung-hininga. Inalala ko ’yung napag usapan namin ni Claec at paulit-ulit na umuulit sa isipan ko ang sinabi niya na gusto niyang magkabati kami ng tatay niya kung saan hindi siya ang dahilan. Gusto niya lang magkabati kami bilang kami.

Ilang session nalang din ang natitira at matatapos na ang paghawak namin ni Rence sa kaso ni kuya. After that, hindi ko alam kung magkikita o magkakausap pa kami lalo pa’t no work involve na. Magiging weirdo ang lahat kung ako ang magre-reach out sa kanya at bigla kong sasabihin sa kanya ang lahat-lahat. Mataas ang chance na hindi siya maniwala dahil sa kasinungalingang pinanindigan ko sa kanya.

Sa mga oras na ito, gusto kong maging time traveller.

Gusto kong bumalik sa panahon na nangyari ’yung aksidente.

Gusto kong bumalik sa panahon na muli kaming nagkita sa office at nagsinungaling ako sa kanya na hindi ako ’yung taong pinipilit niya at sabihin nalang sa kanya ang totoo na ako nga ’yung taong sinasabi niya pero wala.

Huli na ang lahat.

Nasa huli ang pagsisisi.

Ngayon, heto ako at hindi malaman paano ko sasabihin ang totoo.

At paano naman kung maniwala siya sa mga sasabihin ko? May magbabago ba?

Magiging okay ba ulit ang lahat sa amin? Matatanggap niya ba kami ni Claec?

Paano naman si Pearl? Ang bestfriend ko? Matatanggap ba niya ang pagbabalik ko sa buhay nila at gayon din ang tungkol sa anak namin ni kuya?

“Ang lalim ng iniisip mo ah.” agad kong napalingon sa nagsalita at nakita ko ang nakangising si Garet.

“Kanina ka pa d’yan?”

“Kakaupo ko lang.” bumungtung-hininga siya at inilagay ang mga kamay niya sa luob ng bulsa ng suot niya at tumingala sa kalangitan, “Mind sharing what you’re thinking of?”

“Mapapatawad kaya ako ng anak ko kapag nalaman niyang ako ang siyang may dahilan kung bakit wala kami, o siya sa puder ng tatay niya?”

“Hmm, si Claec lang mismo ang makakasagot niyang itinatanong mo sa akin ngayon. Besides, may naisip ka na bang paraan kung paano mo sasabihin ang totoo kay Quilo?”

“Sinusubukan kong umisip ng paraan dahil aware ako na kapag natapos ang paghawak namin ni Rence sa kaso niya, may chance na hindi na ulit kami magkita pa.”

“Well, you never know. Baka gumagawa na rin mismo ang tadhana ng paraan para tulungan ka na magsabi ng katotohanan kay Quilo. Huwag lang sanang mataon sa hindi magandang sitwasyon pa mangyari ang lahat.”

“What do you mean?” napalingon ako sa huli niya niyang sinabi dahil nakaramdam ako ng kaba at takot ng mga oras na iyon.

“I don’t know, Arista. Maiksi ang buhay ng tao. Hindi natin kontrolado ang mga mangyayari kaya better tell him hanggat may oras pa.”

Bumalik na ako sa kwarto namin ni Claec para matulog matapos ang naging paguusap namin ni Garet at bago ako humiga ay kinuha ko sa drawer ang isang maliit na box na naglalaman ng kwintas ng anak ko kung saan ’yung singsing ko ng ikinasal kami ni kuya ang pendant. Tinanggal ko ito isinuot sa palasingsingan ko at napangiti.

Inalala ko ’yung mga nangyari ng araw na iyon at iyon ang isa sa mga masasayang sandali na kasama ko si kuya at ng buhay ko. Na nakita ko ang different side niya.

Hindi ko inakalang makalipas ang ilang taon, susuotin ko itong muli. Nakakatawa nga dahil saktong-sakto pa rin ito sa akin. Na para bang hinintay ng singsing na ito ang muling paglapat ng daliri ko sa kanya.

Napalingon ako sa anak ko na mahimbing na natutulog at muling binalik ang tingin ko sa singsing na suot ko at bumuntung-hinga ng may ngiti sa aking labi.

Sa ngalan ng singsing na ito, itatama ko na ang pagkakamali ko.

Sana hindi pa huli ang lahat. Sana. 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXII )

“Good mood tayo ah?” puna ni Rence pagpasok ko ng office namin. Nginitian ko lang ito dahil himala! Nauna siya sa akin dumating ngayon. Bihira lang ito mangyari.

“Mukhang ikaw rin. Ang aga mo pumasok.” tugon ko ng makaupo ako sa desk ko at agad na binuksan ang laptop ko para magsimulang magtrabaho.

Binuksan ko ang email ko para magtingin ng notifications mula sa prospect clients namin kapag natapos ang case ni kuya ng mapansin ko ang isang agaw pansin na email. Hindi ko alam kung spam ba itong matatawag pero ang weird lang kasi ng nakapaluob sa email na iyon.

[ Remember me? ]

Remember me? Sino namang sira ulo ang magsesend ng ganito sa email ko? Besides, professional email itong gamit ko at hindi personal email. Hindi kaya namali lang ito ng sesendan? Wala naman kasing nakakaalam ng work email ko unless naging client ka ng boss ko at ako ang pinagrereply niya ng kung ano na kailangan ng client.

Hindi ko nalang ito pinansin at nilagay sa trash folder at nagpatuloy sa pagtatrabaho pero ilang araw matapos kong matanggap ang unang weird email mula sa unknown sender, isang panibagong email ulit ang nareceive ko.

[ Miss me? ]

The heck? Sino ba ito? Bakit nagtatanong kung miss ko siya? Kilala ko ba itong unknown sender na ito? Hindi kaya nangpa-prank ito?

And again, I shrug it off. Marami pang mas importanteng bagay kesa dito sa kung sino man ito na ang lakas ng tama manggulo sa oras ng trabaho.

Ilang araw na rin ang nakalipas mula ng makatanggap ako ng pangalawang email mula sa unknown sender ay hindi na ito muling nagparamdam. Buti nga dahil nagsasayang lang ng oras sa akin ’yung nangpa-prank na iyon. Binlock ko na rin kasi ang email na iyon just incase para hindi na ako ulit masendan ng kalokohan niya.

Kasalukuyan akong nag go-grocery sa supermarket at nakapila na sa cashier ng biglang tumunog ang cellphone ko. Agad ko itong kinuha sa bulsa ko dahil baka si Rence ito o Garet pero ng mabasa ko ang nakuha kong message ay napakunot ang nuo ko.

[ Let’s play, darling. ]

Wait, what the hell? Darling?

Agad kong tinignan kung sino ang nagtext pero isang unknown number lang ang nakita ko.

Now this is starting to be creepy!

Walang ibang nakakaalam ng number ko kundi si Rence at Garet lang. Sinong nakakuha ng number ko? Hindi ito nakakatuwa kung na wrong send lang ito sa akin at ganito ang nakalagay dahil no shit sherlock! This reminded me of the unknown emails na natanggap ko these past few days. And for some reason, agad akong napalingon sa kaliwa’t-kanan ko na para bang may makikita ako na kung sino na maaring nagsend sa akin ng message but to my dismay, mga nagchichismisan lang na matatanda ang kahilera ko sa pila at wala ni isa sa kanila ang may hawak na cellphone and possibly, nagtetext.

I composed myself after that text message and again, tried to ignore it. Wala akong balak patulan ang mga ganitong sira ulo na walang magawa sa buhay kundi mang prank.

And yet, after that text message, the next day and the following days after nagsimula na rin akong maka receive ng tawag mula sa iba’t-ibang phone numbers and to make it worse, isang beses lang ito mangyari sa isang araw at the same exact time - 07:13 AM.

Imbis na matakot, nagsisimula na akong mainis sa ginagawa ng kung sino mang wala sa katinuan na taong ito.

[ I bet they didn’t know but I do. ]

This time napayuko nalang ako sa desk ko at napasabunot sa buhok sa inis ng makatanggap na naman ako ng weird email from an unknown sender. Sino bang gumagawa nito at anong problema nito? Hindi na talaga ako natutuwa. Napipikon na ako!

“Arista? Are you okay?” napa angat ako ng tingin kay Rence at ngumiting pilit.

“Yeah, I’m just hungry.”

“But didn’t we just ate our lunch?” nag kibit-balikat nalang ako sa tanong niya at muling tumingin sa pinadala ng unknown sender.

Sino ka ba at anong kailangan mo?

Para mawala ang inis ko dahil ayaw kong maka apekto ito sa trabaho ko, nagbukas nalang ako ng panibagong tab at nagtingin sa social media ng mga current happenings.

At first, it was boring but not unless makakita ako ng funny videos wherein I’m trying not to smile or laugh not until may umagaw ng atensyon ko at nakaramdam ako ng paninikip ng dibdib. Pakiramdam ko mahihimatay ako but couldn’t.

’ Celebrity EA talks about getting married this year. ’

Nahihirapan man, pero nagawa kong makatayo mula sa pwesto ko kahit nanginginig ang mga kamay kong nakahawak sa magkabilang gilid ng desk ko.

“Where are you going?” nagaalalang tanong ni Rence ng makita niya akong nakatayo at malamang halata sa kilos o sa mukha ko ang dahilan ng pagtatanong niyang iyon.

“B-bibili lang ng makakain. May gusto ka bang ipasabay?”

“Wala. Huwag kang masyadong matagal sa labas ah.” tumango nalang ako sa sinabi niya at agad na lumakad palabas at hinanap ang comfort room at pumasok sa isa sa mga bakanteng cubicle at duon umiyak.

Hindi ko man nabasa ’yung article na nakita ko patungkol kay Pearl obvious naman sa title kung sino ang maaari niyang tinutukoy duon. Walang iba kundi si kuya.

Hindi ko alam kung bakit nasasaktan ako ng ganito. Dapat alam ko ng maaaring mangyari ito dahil magka relasyon sila ni kuya at dahil alam nilang hindi ako ’yung Arista na kilala nila, na hindi ako dapat umaakto ng ganito, na dapat maging masaya ako sa kanila pero hindi. Hindi ko magawa. Masakit! Nasasaktan ako!

Huli na ako. Hindi ko na magagawang itama ang pagkakamali ko.

Wala na akong lakas ng luob para sabihin pa kay kuya ang nangyari sa akin at ang tungkol kay Claec. Hindi ko na mababago ang kasalanang nagawa ko. Ang pangiiwan ko sa kanya six years ago. Ang pagsisinungaling ko na hindi ako ’yung half-brother niya. Ang pagpapanggap ko bilang ibang tao. Wala na. Huli na. Huli na ang lahat!

Nanlalabo man ang mga mata ko sa pag iyak ko ay napatingin ako sa bagay na tumatama sa pisngi ko habang pinipilit ko na punasan ang mga luha kong tuloy lang sa pag agos.

Napangiti ako ng mapait ng mapagmasdan ko ang daliri kong suot ang singsing ko na ang kapares ay na kay kuya. Tsk, Ano pang silbi ng pagsusuot ko nito?

Galit kong inalis sa daliri ko ang singsing at ng itatapon ko na ito sa basurahan na nasa gilid ng pinto ay humigpit ang pagkakahawak ko sa singsing. Hindi ko magawang itapon ang bagay na nagbubuklod sa akin at kay kuya. Bakit? Bakit hindi ko magawa?!

Sa gitna ng pag iyak ko ay tumunog ang cellphone ko.

Pagod at wala sa luob kong kinuha ang cellphone sa bulsa ko para tignan kung sino ang nagtext. Baka si Rence ito. Gaano na ba akong katagal na wala sa office?

But to my surprise, napamura ako sa nabasa ko.

[ Ouch. Does it hurt? ]

Sa sobrang asar ko, not in my right mind, and out of annoyance ay nireplyan ko ’yung unknown number. Ewan ko nalang kung hindi pa tumigil ang walang hiyang ito.

[ Fuck you whoever you are! ]

Pagkasend ko nu’n ay lumabas na ako ng cubicle at tinignan ang sarili ko sa salamin. Shit. I look shit! Umiling ako at naghilamos ng mukha ko.

Kailangan ko ng bumalik sa trabaho. 

Kailangan kong unahin ang panggastos namin ng anak ko sa araw-araw.

Pero bago ako tuluyang makalabas ng comfort room muling tumunog ang cellphone ko at muli akong napamura ng mabasa ko ang reply ng unknown number.

[ Sure, darling. I’ll fuck you. ]

---

AUTUM MEETS WINTER ( LXXIII )

Pagbalik ko ng office ay wala akong Rence na naabutan. Nasaan pumunta iyon?

Napabuntung-hininga ako at bumalik nalang sa pagtatrabaho. Pilit na kinakalimutan ang rason ng aking pag iyak. Sana lang hindi mahalata ng boss ko ang nga mata kong bahagyang namamaga.

Patapos na ako sa trabaho ko ng biglang bumukas ang pinto at pumasok si Rence kasama si Miguel. Teka, anong ginagawa niya dito?

“Oh hi, Arista.” nakangiting bati sa akin ni Miguel.

“H-Hi.” naiilang kong bati at nginitian siya.

“Where have you been earlier? Hindi na kita nasabihan lalabas ako kasi itong si Miguel bigla nalang nag aya ng coffee.” sabi ni Rence at umupo sa recliner niya.

“Sa comfort room. Sumama kasi ’yung pakiramdam ko eh.” pagsisinungaling ko.

“Okay ka na ba? You want anything?” tanong ni Miguel na nakatitig sa akin.

“N-no. I’m fine. Okay na ako.”

“You sure?”

“Yeah.”

Tumambay si Miguel sa office namin hanggang sa matapos ang working hours at sabay silang umuwi ni Rence. Well, not like yung uwi talaga but more like punta sa bar. Niyaya pa nga nila ako sumama at ihahatid nalang sa bahay kaso tumanggi ako dahil mahirap na. Baka maulit yung nangyari ng last time.

Ilang araw din ang nakalipas at muling nagsimula ang session sa kaso ni kuya kaya nagkita kaming muli kasama si Pearl.

I’m trying hard not to feel anything but I just can’t. Tuwing titingin ako sa gawi nila naaalala ko yung nakita kong article about Pearl talking about marriage shits.

“One more and after that we can all celebrate our win.” masayang sabi ni Rence pagkalabas namin ng trial court.

Habang abalang naguusap si kuya at Rence ay muli na naman akong napatingin sa papaalis na sila Lesanna. There’s my uneasy feeling again ng may makita akong lalaki na somehow alam kong familiar sa akin na tumabi sa kanya.

“Uhm, hi.” napalingon ako ng may tumawag sa akin at pagtingin ko ay sinalubong ako ng isang magandang ngiti ni Pearl

“Hi.” tugon ko at bahagyang nginitian siya.

“Mister Vasquez told me that after this free na daw kayo. I was wondering if pwede mo akong samahan somewhere?”

“Where?” hindi ko alam kung dapat ko ba siyang samahan pero there’s a part of me na nagsasabing oo, dahil siya ang bestfriend ko.

“I’ll tell you once na pumayag ka but hopefully, you’ll say yes.” sabi niya habang nakatitig sa akin at naka pout. Hindi ko napigilang mapangiti. Hindi ko magawang magalit sa kanya o mainis. Wala naman kasi siyang kasalanan kung bakit ako naglakaganito. Hindi niya alam maliban sa. . .

Bigla kong naalala yung text message na nareceived ko kahapon at agad akong umiling-iling. Nah. That was just a coincidence.

“Sure.” sagot ko at tuwang-tuwa siya ng mapapayag niya ako.

So, we went to this nearby resto para kumain ng late lunch and is it just me or panay ang tingin sa akin ni kuya?

“Is the news true, Miss EA? Are you two really getting married?” tanong ni Rence na parang chismosong kapit-bahay.

While here I am, trying to fake a smile.

Nagkatinginan si Pearl at si kuya sabay. . .

“Actually. .” sasagot na sana siya kaso sumabat si kuya.

“I don’t know how the media knew about it but maybe one of them saw us with this kid the last time we were at the mall.”

“Oh! I see. Maybe they overheard your conversation of you two about that kid.”

“Probably. I was really lucky to bumped with that kid. It give me hope.” nakaramdam ako ng awkwardness ng muling tumingin sa akin si kuya. Siguro dahil may involved na bata sa usapan nila and it made me think of Claec kahit na alam kong impossibleng mangyari na magkita sila at hindi sabihin sa akin ni Garet. Oh god! Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa oras na magkita ang anak ko at si kuya.

“Hope? Why? Ah! Because you already want to build a family!” masayang sabi ni Rence at tumingin kay Pearl na siya namang nakatingin sa akin.

“Family? Yeah. It’s already in process.”

After ng naging late lunch namin ay humiwalay na kami ni Pearl kina Rence at kuya. Rence will go visit him family while kuya, as usual, trabaho ang aatupagin. At kami ni Pearl? Ewan ko ba dito kung saan kami pupunta.

Parehas kaming nasa backseat nakaupo at nasa magkabilang dulo. Hindi kami nagiimikan. Parang nagaabangan kami kung sino ang unang babasag ng silence sa pagitan namin hanggang sa ang driver mismo ng sinasakyan namin ang nagsalita which turns out to be Manong Ben.

“May anghel bang nakaupo sa pagitan ninyong dalawa at hindi kayo nagkikibuan? Pearl, sinama mo siya sa pupuntahan mo pero hindi mo siya kinakausap! Tignan mo ngayon iyang si Arista parang gusto ng maging parte ng pintuan ng sasakyan!” nakangiting sabi ni Manong Ben habang abala pa rin sa pagmamaneho at sinisipat-sipat lang kami ng tingin sa rearview mirror.

“Eh kasi Manong Ben itong si Arista ang lalim ng iniisip hindi ko naman siya kikidnapin eh!” nakapout na sabi niya at humarap sa akin, “May history ka ba na kinidnap ka at kinakabahan kang sumama sa akin?”

Biglang may nagflash sa akin na memory ko years ago sa tinanong niya at hindi ako agad nakasagot.

“Oh nandito na tayo. Pearl, huwag mong takutin iyang si Arista ha? Isusumbong kita kay Quilo, sige ka!”

“Hindi ko naman siya tinatakot eh!” sinuot niya ang sling bag niya at hinawakan ako sa braso ko, “Tara na, Arista. Iwanan na natin iyang si Manong Ben.”

Hindi man ako umimik sa kanya ay hindi nakaligtas sa akin ang ngiti ni Manong Ben sa akin, sa amin.

“Magiingat kayong dalawa.”

Napabuntung-hininga ako ng marealized ko kung nasaan kami. Nasa isa kaming, ano pa nga ba? Bridal and Wedding Suit Shop. I should’ve expected this. Iyon nga ang nakalagay sa article at napag usapan kanina, ’di ba? Pero bakit ako ang napili niyang isama dito?

Dahil celebrity si Pearl at hindi mukhang basta-basta ang pinasukan naming shop, agad kaming inasikaso ng mga nagtatrabaho duon.

Bored akong umupo sa isa sa mga bakanteng couch na nanduduon habang hinihintay na lumabas si Pearl sa fitting room suot ang sinusukat niyang damit.

Damn, never in my wildest dream kong inakala na mangyayari sa akin ito. Na maisasama ako ng bestfriend ko magsukat ng wedding gown niya para sa kasal niya but I couldn’t bring myself to be happy for her lalo pa kung ang groom niya ay yung taong, well, aminin ko man o hindi obvious naman na mahal ko at tatay ng anak ko. Whew.

What only made it interesting and funny ay inakala nila na ako ’yung tinutukoy sa article na mapapangasawa ni Pearl. Heck, no! Mayayari ako kay Garet kapag lumabas ito sa news at malaman niya. Baka kalbuhin ako ng taong iyon. Hahaha.

But come to think of it, it really is interesting na hindi kilala ng mga normal citizens ang boyfriend ni Pearl which is si kuya na obviously dapat sa mga oras na ito kilala na ng mga paparazzi at nailathala na sa madla lalo pa’t kilalang businessman din si kuya at hindi naman na bago sa kanya ang makita ang mukha niya sa social media. Like, duh? Sa napaka gwapong mukha niyang iyon na artistahin!

“Hey.” tawag pansin sa akin ni Pearl pagkalabas niya ng fitting room suot ang sinukat niyang damit “How do I look?”

Pinagmasdan ko ang suot niyang damit at napansin kong masyadong plain ang design tho kahit plain, napaka elegante niyang tignan. Kung sabagay, magandang tunay kasi itong babaita na ito kaya hindi ako magtataka kung magkagusto sa kanya si kuya.

“You look stunning.”

“Oh, thank you! Sabi ko na nga ba tamang ikaw ang sinama ko sa akin kesa duon sa isa. Thank you for accompanying me by the way.”

“No worries.” tanging nasabi ko bago siya ulit nagpaalam para mag sukat pa ulit ng iba pang designs ng bridal gown.

Matapos ang tatlong oras, yes. Three hours! Na pagsusukat niya ng damit ay finally may napili na siyang gusto niya. Kaso, tatlong wedding gowns ang kinuha niya. Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isip niya at tatlo ang pinakuha niya pero dahil siya naman ang magbabayad nu’n ay I couldn’t care less.

“Pasensya ka na ha? Natagalan ako sa pagpili. Anyway, to thank you for helping me choose, pumili ka ng suits na gusto mo d’yan sa mga nakahilera at ako na ang magbabayad.” excited na sabi niya at marahan akong tinulak papunta sa lane kung saan maraming nakalagay na suits pang attend ng kasal.

Woah, is this her way of saying na invited ako sa kasal nila ni kuya? No, way! Hindi ko yata kayang umattend sa kasal nila knowing na maaalala ko yung sa amin ni kuya. Please, tell me na hindi ako invited!

“Y-you do–!”

“Yes, I have to and I will not accept a no for an answer.” nakangiti niyang sabi at naka crossed-legs na umupo sa inupuan ko kanina.

“O-okay.” napabuntung-hininga ako at nagsimulang maghanap ng gusto ko na design pero syempre sinigurado kong hindi mahal ’yung pipiliin ko.

“I-I’ll just. .” nahihiya kong sabi hawak ang suit na susukatin ko dahil nakita ko siyang busy sa cellphone niya.

“Sure, sure. Go ahead.”

Nasa luob na ako ng fitting room hawak ang isusukat ko at napabuntung-hininga.

Paano ako tatanggi ngayon sa kanya kapag ininvite niya ako sa kasal nila knowing na nilibre niya ako ng suit?

Nahubad ko na ang pang taas ko na damit ng biglang sumulpot ang mukha ni Pearl na nakasilip sa gilid ng kurtina kaya sa taranta ko ay tinakip ko agad ang damit ko sa harapang bahagi ng katawan ko knowing na maaari niyang makita yung tahi na nasa tiyan ko.

“Opps! I’m sorry! I was just going to ask you saan mo gustong mag early dinner after natin dito?”

“Uh, kahit saan.” kinakabahan kong tugon.

“Alright.” bago siya tuluyang umalis ay napansin kong ngumiti siya. Wait, bakit siya ngumiti?

After namin sa shop kung saan dala ko ’yung binili niya sa akin na suit ay pumunta kami sa isang cafè na hindi kalayuan sa pinuntahan namin at pumwesto sa dulong bahagi kung saan wala masyadong customers.

Kumakain na kami ng inorder naming pagkain ng mapatigil ako dahil nakatitig siya sa akin. Magsasalita palang sana ako pero naunahan niya ako.

“I don’t know why and I don’t see your point for lying to me na hindi ikaw ’yung kilala kong bestfriend ko.”

“W-what are you talking about?” sa mga oras na ito, pakiramdam ko, lalabas na ’yung puso ko sa katawan sa magiging takbo ng usapan na ito. Sinubukan kong lumunok pero parang may kung anong nakabara.

“You know exactly what I am talking about, Arista. Best friend.” binigyang diin niya yung huli niyang sinabi.

“I-! Do I have to tell you again that I’m not–!”

“Tell me what? Lies? That you’re not the bestfriend I once knew? Fuck, maybe you’re, right. Because the Arista I knew will never lie to me unlike you. You’re full of lies! I wish you really were not that person I’m insisting and keep telling myself to be, but no. I know it’s you! Why do you have to keep on lying for fucks sake?!”

“S-sorry. I think I have to go.” nagmamadali akong tumayo at kinuha ang mga gamit ko dahil hindi ako ready na mapag usapan ito ngayon. I mean, I was off guard! Hindi ko alam kung anong sasabihin at pwede kong masabi. Baka magkasakitan lang kaming dalawa sa mga bibitawan naming salita.

“Is there a reason why you’re staying away from us? Why you’re lying? Tell me! I need answers, Arista!” tumayo na din siya sa kinauupuan niya at hinawakan ng mahigpit ang braso ko para hindi ako makaalis.

“Y-You won’t understand.” halos pabulong ko ng sabi and with that, tuluyan ng sumabog si Pearl sa galit. Sa tagal naming naging magkaibigan, ngayon ko palang siya makikitang magalit sa akin.

“Then let me understand!” sigaw niya.

Saglit na tumahimik ang mga tao sa paligid sa paguusap nila at napatingin sa gawin namin. Shit! Maya-maya ay napansin kong nagbulungan sila. Shit! Shit!

Nakalimutan kong artista nga pala itong si Pearl impossibleng walang makakilala sa kanya. Kaya wala akong ibang naisip kundi ang hawakan siya sa kamay at hilain siya palabas ng cafè para magpunta sa kung saan man ako kami dalhin ng mga paa namin na walang tao.

Kaya ito ang dahilan kung bakit parehas kaming nakaupo ngayon sa swing at nagpapalipas ng galit.

“Explain.” tanging sabi ni Pearl ng basagin niya ang katahimikan sa pagitan namin.

Napabuntung-hininga ako. Wala na akong takas sa isang ito. Kinakabahan tuloy akong isipin paano kung si kuya na ang makatapat ko at kailangan ko ng sabihin sa kanya ang totoo. For sure, mas malala sa inasal ni Pearl kanina ang magiging reaksyon niya.

“Allow me to finish first bago ka mag comment, okay?” sabi ko bago ko sinumulang iexplain ang side ko sa ginawa ko at sa nangyari sa akin six years ago excluding the information about Claec.

Nope. Hindi ko sinabi ang tungkol kay Claec. Kung meron mang dapat na makaalam nu’n bukod kay Garet at sa akin iyon ay wala ng iba kundi si kuya. Not that I don’t trust my bestfriend pero mahirap na. Baka madulas siya at masabi ang tungkol sa anak namin. Ito ngang pagsasabi ko sa kanya ng totoo na ako nga ’yung Arista na bestfriend niya, na kilala nila, na hindi ibang tao at hindi nagka amnesia eh alangan na ako dahil baka masabi niya kah kuya but I still trust her na hindi niya sasabihin in respect sa akin na ako mismo ang magsasabi nito kay kuya.

Isa pa, there’s also this part sa akin na kaya hindi ko kayang sabihin ang tungkol kay Claec ay dahil alam kong ikakasal na silang dalawa.

“So paano mo nalaman na ako nga ’yung Arista na bestfriend mo na pinipilit mo sa akin ng una tayong magkita?”

“Well. .” nakangisi siyang tumingin sa akin at nag hair flip, “I wouldn’t be your bestfriend for no reason. Besides, you forgot to cover your tattoo ng sumilip ako kanina sa fitting room.”

Tattoo? Saglit akong napaisip anong tattoo ang tinutukoy niya hanggang sa mapagtanto ko ang tinutukoy niya. Oh fuck! How did I forgot? May tattoo nga pala ako sa likuran at naikwento ko ang tungkol duon dati sa babaitang ito. Ugh!

“For sure, kapag sinabi mo na ang totoo kay Quilo matutuwa iyon! Sobrang miss ka na nu’n at mahal na mahal ka nu’n! Ng mawala ka halos mawala na sa katinuan ’yung lalaking iyon. I never thought na sobra kang importante sa kanya more than, y’know his step-brother.”

“Yeah, maybe? But I’m thankful na nand’yan ka sa tabi niya at inalalayan mo siya ng mga panahong wala ako. For sure, sobrang mahal ka rin ng kuya ko at ito nga oh. Ikakasal na kayo.” sabi ko at agad akong umiwas ng tingin sa kanya para pasimpleng pahirin ang mga nagtutubig ko ng mga mata.

“Huh? What are you–?!”

Maya-maya ay narinig kong tumatawa si Pearl. Huh? Bakit siya tumatawa? May nakakatawa ba sa sinabi ko?

“Did you really thought na–?! Hahaha! Shit! I can’t! Hahaha! Sorry! Hindi ko lang inexpect na. . Hahaha!. . Maniniwala ka na in relationship talaga kami ni Quilo! Hahaha! I guess, karma hits you too sa pagsisinungaling sa amin.”

“H-huh?”

“Arista, there’s no way in hell na magkakagustuhan kami sa isa’t-isa ni Quilo. It was all just an act to get you reveal yourself to us. And wedding you say? You probably read that bullshit article saying I’m about to get married but no. I’m not getting married for fucks sake.”

“P-pero?! Ano yung kanina?!”

“Oh that? Damit iyon para sa ishu-shooting bukas na episode sa drama na pinagbibidahan ko.”

Ramdam ko ang kahihiyan sa sarili ko internally. All along I thought sila talaga ni kuya at ikakasal na sila! Aahhh!!! Nakakahiya! Shit! All that uneasy feeling na yes, I will acknowledge as jealousy and pain na wala na kaming pag asa ni kuya ay napalitan ng kaunting hope sa puso ko.

“Uhm, so? Gusto mo ng umuwi sa inyo? Baka naghihintay na sa iyo si Garet sa may pintuan ng bahay ninyo.”

Oh shit! Oo nga pala. Anong oras na ba?

“Y-yeah, sure.” sabay kaming tumayo paalis ng swing at habang naglalakad kami papunta sa kalsada para maghanap ng masasakyan na taxi ay muling nagsalita si Pearl.

“So, uhm, ikaw ba at si Garet–?”

“N-no! No, we’re not!” sabi ko at para pang tanga na nag wrong sign gamit ang kamay ko.

“Good. Good to know that then.”

“Huh?”

“Wala.”

Nagkatinginan kami at automatic na nagyakapan kahit na nasa kalsada at pwedeng mapagkakamalan na mag jowa. Oh god. Finally. Kahit papaano nabawasan na ang heavy feeling sa puso at isip ko.

Si kuya nalang ang problema ko.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXIV )

Mabilis na lumipas ang mga araw at namalayan ko nalang na december na. Meaning, nalalapit na ang birthday ni Claec or should I say, birthday nilang dalawa ng tatay niya?

At dahil malapit na ang birthday ng anak ko, nape-pressure na ako kung paano ko tutuparin ang pinangako ko sa kanya na magkakasama kaming tatlo ng tatay niya sa araw ng birthday niya. Nagsabi naman na si Claec na no pressure sa side ko pero hindi ko pa rin maiwasan na hindi mapressure. Whew.

Napatingin ako sa maliit na table calendar na nasa desk ko at napabuntung-hininga.

Today marks our seventh wedding anniversary. Napangiti ako inalala ang mga nangyari ng araw na ‘iyon’. Naalala ko ’yung mula sa inaasikaso ako ng mga tauhan ni kuya tapos may tauhan siyang kasama ko sa luob ng kotse na tinuturuan ako kung anong gagawin ko pagdating sa venue tapos ng makarating kami sa venue, pagbaba ko palang na-amazed na ako sa mga sumalubong sa akin kasi ang dami nila at sa labas palang ng venue, parang mga eksena lang sa fairytales tapos ng nanduon na ako sa luob at naglakad papunta sa direksyon ni kuya ay napangiti nalang ako at napatitig kay kuya at parang kami nalang ang tao sa paligid sa mga oras na iyon. Hindi namin tinapos ang after party at pumunta kami sa isang festival na maraming tao na hindi ko ineexpect na gagawin namin, lalo na ni kuya, and to be honest, that was one of my most happiest and memorable days of my life.

Unconsciously, napahawak ako sa palasingsingan ko only to realized na hindi ko nga pala suot ’yung singsing namin dahil binalik ko na ito as pendant sa kwintas ni Claec. Hindi ko na rin sinusuot ’yung singsing namin ni Garet dahil kahit papaano hinahanda ko na ang sarili ko sa pagsasabi ng katotohanan kay kuya.

Hindi ko maitatanggi na kinakabahan ako sa pwedeng mangyari sa oras na aminin ko na sa kanya ang totoo. Knowing kuya, I know he will be angry and become violent but I can endure all that dahil alam ko naman na this time ako ang may kasalanan hindi gaya ng dati na kaya siya galit sa akin ay dahil half-brother niya ako.

Nasa kalagitnaan ako ng malalim na pagiisip ng biglang tumunog ang cellphone ko. Isang text message ang nareceived ko at galing iyon kay Pearl. Nagaaya siya na lumabas at dahil ako lang naman ang nandito ngayon sa office dahil naka leave si Rence ay pumayag akong samahan siya.

It’s been two weeks mula ng sabihin ko kay Pearl ang totoo and thou I was caught off guard at that moment, masaya ako dahil napatawad niya ako at tinanggap pa rin bilang best friend niya. Nasabi ko na rin ang tungkol dito kay Garet at masaya siya para sa akin at syempre as expected, excited ang loka na ma-meet and greet ang crush niya kaso pinakiusapan ko muna siyang maghintay pa ng kaunti dahil kailangan ko munang makausap si kuya at somehow magkaayos kami kung mangyayari man iyon dahil hindi ko pa alam kung paano ko ipapaliwanag ang tungkol kay Claec kay Pearl kung hindi ko muna ito masasabi sa mismong tatay niya kung paano ito, alam niya iyon, nangyari.

Nagkita kami ni Pearl malapit sa entrance ng mall. Akala ko dudumugin siya dito sa mall na pinuntahan namin pero hindi. Kung sabagay mukhang mall ito ng mga artista dahil pagbaba ko palang ng taxi kanina, may dalawang artista na din akong nakita mula sa magkalabang estasyon.

“Tagal mo dumating! Hindi mo tuloy nakita yung pogi dito kanina!”

“Dapat pinicturean mo. Slow nito!”

Bigla kaming nagkatinginan sa isa’t-isa.

Wait. .

“Dejà vu?” sabay pa naming tanong.

At sa kung anong dahilan, tumawa kaming parehas.

“So, saan tayo?” tanong ko.

“Well, ilang years din tayong hindi nagkita so, uhm, mahilig ka pa ba sa make up? Or more on skin care ka na? Wait! Nagbibihis babae ka pa ba?”

“Hindi na ako nagbibihis babae at hindi na rin ako nagma-make or skincare. Masyado akong ma-busy nitong nakaraang anim na taon.” nakangiti kong sabi habang inaalala ang mga nangyari nuon. Sinasabay ko ang pagaaral, pagpa-part time at pagaalaga sa anak ko sa tulong ni Garet.

“Oh, so if that’s the case, alam ko na kung saan tayo pupunta.” excited na sabi niya at inangkla ang kamay niya sa braso ko.

“Tell me you’re joking?” sabi ko pagdating namin sa tapat ng aesthetician center.

“No. Tara na sa luob!” sabay hila sa akin bago pa ako umatras.

And that’s how I ended up getting my face cleansed and renewed.

“Iyan! Glowing so ever ka na ulit!” amazed na sabi ni Pearl at muli akong hinatak papunta sa kung saan.

Nakakatawa nga dahil nuon ako ang nanlilibre sa kanya, ngayon siya na. Bilog talaga ang mundo. Parang ’yung Gin.

“Oh no! Hindi! This time, ikaw lang ang gagawa n’yan.” sabi ko habang naghihilaan kami pumasok sa luob ng nail salon habang ang babaita tawa ng tawa.

“Hindi naman tayo magpapa rainbow nail polish! Hahaha!” saad niya at umupo kami sa magkatabing couch kung saan agad kaming nilapitan ng mga magaasikaso sa amin.

After namin sa nail salon, dumiretso kami sa massage salon. Not gonna lie. This is going to be my favorite out of all sa dalawang pinuntahan namin.

“Try natin ’massage na magiging octopus tayo!” excited na sabi niya.

“Octopus?” napaisip pa ako anong octopus tinutukoy niya hanggang sa maalala ko anong tawag sa gusto niyang massage, “Ventosa? Hell no! Makikita ng an–! I mean, mean ni Garet iyan mamaya magpanic pa iyon kapag nakita niya.” shit! Muntik na akong madulas tungkol kay Claec.

Tinaasan niya ako ng kilay at biglang ngumiti. Dapat ba akong kabahan sa reaksyon niyang iyon?

“Okay! Ako nalang mag ventosa. Ikaw bahala ka kung anong klaseng massage gusto mo.”

At iyon nga ang nangyari. Nag ventosa si Pearl samantalang nag shiatsu naman ako. Sobra akong narelax sa massage na napili ko samantalang si Pearl, ayun. Paglabas namin ng massage salon hindi matagil sa kakadaldal sa nangyari sa kanya na muntik na siyang himatayin ng makita niyang pinapainitan yung baso at ididikit sa kanya. Gusto na daw niya mag backout last minute pero hindi iyon nangyari dahil ng dumikit sa balat niya hindi siya nakaramdam ng paso.

“Anong pwede kong mabili for Garet?”

“Huh? What do you mean?”

“I-I mean, pa gabi na kasi. Nakakahiya naman sa kanya kung wala ako este tayo, I mean ikaw na pasalubong.” nakangiti at peace sign niyang sabi.

Tinignan ko siya maigi at napansin ko ang pamumula ng mukha niya.

Bakit ganito reaksyon niya? Bibili lang naman kami ng pasalubong kay Garet pero nauutal din siya?

Naalala ko ng hinatid niya ako sa bahay at nagaabang sa akin si Garet sa gate ay may kakaibang kung ano sa kanila sa mga tinginan at kilos nila.

“Uhm, Pearl?”

“B-Bakit?” tugon niya na hindi pa rin makatingin sa akin.

“Ikaw ba. .?!” tanong ko na hindi natuloy dahil bigla nalang may nagsalita sa likuran namin kaya agad namin itong tinignan kung sino.

“Pearl, what are you doing here? You should be at–! Arista?”

“O-oh, hi, Mister Naito.” naiilang kong bati at agad na napayuko. Shit! Anong ginagawa niya dito?

“Namamasyal, duh? Now, I’ll excuse my now to buy something. Sige, Arista! See you in a while! Bibili lang ako ng pasalubong kay Garet!” and with that, kumaripas na siya ng takbo bago ko pa siya mahawakan sa kamay para pigilan.

“Seems like it’s just the two of us now.” sabi niya at bahagyang ngumiti.

“Y-yeah. I think so.” naiilang kong sabi at muling yumuko pero hindi nakaligtas sa paningin ko ang singsing na suot ni kuya.

It was our wedding ring and today we accidentally met on our anniversary.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXV )

Panay ang tingin ko sa cellphone ko habang hinihintay ang reply sa akin ni Pearl kung nasaan na siya at ang reply sa akin ni Garet dahil nagsabi ako na male-late ako ng uwi habang magkasabay kaming naglalakad ni kuya papunta sa kung saan.

Nagtataka nga ako dahil mukhang siya lang mag isa ang nagpunta dito at walang nakasunod sa kanya na bodyguard.

“Ano palang ginagawa mo dito, Mister Naito?” pagbasag ko sa katahimikan sa pagitan namin.

Loko kasing Pearl iyan. Hindi ko alam anong kalokohan ang nasa isip niya at iniwan ako kasama itong si kuya.

“I was looking for her because she wasn’t in her condo when I went there. She was asking me to accompany here in the mall earlier and since I was busy I forgot to reply that I’ll be joing her. I never thought that I’ll see her here with you. Not that its a bad thing but I was just surprised.”

“Oo nga eh. Mukhang bored na bored yata siya sa condo niya.” nakangiti kong sabi habang nakatitig siya sa akin.

“I think she’ll take long to come back so, mind joining me for a dinner?”

“Uhm. .” shit. Hindi ko alam kung papayag ako dahil baka biglang bumalik si Pearl.

“I’ll take that as a yes.” sabay hila sa kamay ko kung saan muntik pa akong matapilok kaso hindi natuloy dahil agad niya akong marahang hinila at pinatong ang kamay sa balikat ko at ngumiti, “Thank you.”

“T-Thank you? For what?”

“For existing.” and I swear, yumuko ako pagtapos niyang sabihin iyon dahil ramdam ko ang pamumula ng mukha ko sa sinabi niya.

“Saan tayo pupunta, Mister Naito?” tanong ko habang naglalakad kami. Pinagtitinginan din kami ng mga tao pero parang wala lang sa kanya. Kung ano ’yung ugali niya after namin ehem, maikasal eh ganitong-ganito pa rin ang ugali niya sa akin. Well, hindi ko alam kung hanggang kailan. Siguro hanggat hindi ko pa sinasabi ang totoo sa kanya hindi pa siya magba violent reaction sa akin.

“We’re going to eat, right? Saan mo gusto?”

I don’t know why but it gives me goosebumps kapag naririnig ko mag filipino si kuya. Mas lumalalim kasi ang tono ng boses niya compare kapag nageenglish siya or nihonggo. Not that I don’t like it but I just somehow simply simp over him speaking in filipino.

“Sa fast food chain nalang para mura saka baka bumalik na rin maya-maya si Pearl.” sabi ko at pumasok kami sa isang fast food chain na hindi matao.

Well, ito yung fast food chain na sa palagay ko hindi matao pero still in the business dahil sa sikat nilang salad. Masarap din yung soft served chocolate ice cream nila.

Nasa counter na kami at habang tumitingin si kuya sa malaking LCD na may nakalagay na mga menu ay nakita ko kung paano ma jaw drop yung babaeng naghihintay ng order namin na parang nakakita siya ng higit pa sa isang celebrity.

“What do you want, love ?” nanlaki ang mga mata ko sa huling salitang sinabi niya at ganuon din yung babae sa harap namin na awkward na tumingin sa akin at parang hindi makapaniwala sa narinig niya.

“M-Macaroni salad saka chocolate frosty.” sagot ko na hindi makatingin sa kanya pero ramdam kong nakangiti siya habang nakatingin sa akin.

“Miss, give me one order of macaroni salad, two orders of dave’s double with fries and drink, drink will be nestea and both fries and drink are large, one order of two piece chicken and one order of chocolate frosty for my love.”

This time hinarap ko siya at kinurot sa braso. Nakita ko naman kung paano magbago ang reaksyon ng mukha niya na muntik ko ng ikatawa.

“Ouch! What’s that for?” tanong niya habang hinihimas ang parte na kinurot ko.

“For calling me ‘love’, Mister Naito.”

Sabay kaming napatingin sa babaeng nasa harap namin ng bigla itong tumikhim.

“I got your orders, Sir but unfortunately wala po kaming chocolate frosty.” sabi niya pero ang tingin na kay kuya lang.

Sir? Shouldn’t it be ‘Sirs’?! Am I not here? Oh yeah. Maybe I’m just hallucination!

“What other flavor do you have then? Vanilla, perhaps?”

“Yes, Sir.”

“Perfect.” nakangiting tugon niya at lumingon sa akin bago binayaran ang orders namin.

Bakit siya nakangiti at may pa perfect-perfect pang nalalaman dahil vanilla yung softy instead na chocolate? Siya ba kakainin nu’n? Chocolate gusto ko eh!

Pumwesto kami sa bakanteng table na nasa dulong bahagi malapit sa may malaking transparent glass windows kung saan kita ko yung mga sasakyan at nagdadaang tao sa labas.

Saka ko narealized na ang dami palang inorder ni kuya. Not to mention na parang mas maraming pagkain ang nasa harap ko at burger, fries at yung drink lang niya ang nasa harap niya.

“U-Uh, Mister Naito, masyado yatang maraming food itong nasa part ko? Usog ko lang ha?” sabi ko at iuusog na papunta sa gitna, no, papunta talaga sa kanya ang ilan sa mga pagkain ng hawakan niya ang kamay ko dahilan para mapatigil ako.

“That’s all for you. Now eat.”

“Pero masya–!”

“You want me to shove, I mean spoonfed you?” nakangising sabi niya sabay kagat sa burger niya. Napalunok naman ako sa tanong niya at dahan-dahan na niretreat ang kamay ko sa kanya para kumain.

Psh! As if namang gagawin niya eh may mga ibang customers dito malapit sa amin. But I wonder if hindi ako nakinig? Hmm. . Aish! Magtigil ka nga, Arista!

Inabot ko ang vanilla frosty na nasa harap ko kahit na ang gusto ko talaga ay chocolate at susubo na ako ng bigla niyang hawakan uli ang kamay ko at dumukwang malapit sa akin at isubo ang dapat sanang unang subo ko ng frosty. But if you think yung pag lapat ng spoon sa bibig niya ang pinoproblema ko well oh hell no! It was worst than that!

Sobrang lapit ng mukha niya sa akin at hindi ako makapag focus kung sa mata niya bang nakatitig sa akin ako titingin o sa labi niyang marahang nilalasap ang frosty ng nakangisi o baka naman dapat kong pansinin ang puso kong ang lakas ng kalabog at ang paghinga kong halos pinipigil ko dahil sa lapit namin sa isa’t-isa?

“Save this for later, love.”

Saka ako nakahinga ng lumayo na siya sa akin at bumalik sa pagkain niya na parang walang nangyari pero syempre sa akin, meron. What the hell is he doing? Hindi ko rin magawang lumingon para tignan ang reaksyon ng mga tao sa paligid kung may nakakita man ng ginawa niya dahil nahihiya ako. Parang gusto ko nalang na tumira dito sa kinauupuan ko at hindi na umalis hanggang sa madeads ako. Hahaha. Shit! Nakakahiya talaga ’yung ginawa ni kuya.

Halos ’yung two piece chicken at macaroni palang nakakain ko pero pakiramdam ko busog na ako. Bakit kasi ang daming inorder ni kuya na pagkain?! ’Yung macaroni salad lang naman gusto ko saka chocolate frosty eh!

Naiilang pa ako kasi dahil nauna matapos kumain si kuya ay para siyang ewan na nakangiti habang pinagmamasdan ako at nakapatong ang baba niya sa likuran ng palad niya. Anong trip niya?

“May dumi ba sa mukha ko?” tanong ko ng abutin ko ang frosty at simulang kainin ito. Buti at hindi niya na ako sinita gaya ng kanina.

Umiling lang siya pero hindi pa rin tinatanggal ang pagkakatitig niya sa akin. Sinubukan kong iiwas ang tingin ko at napatingin ulit sa singsing na suot niya.

Hindi ko maiwasang mapangiti. Lagi niya ba itong suot? Bakit hindi ko napapansin? O baka naman ngayon lang niya sinuot?

Mukhang napansin niya kung saan ako nakatingin kaya nagsalita ako para less awkward saka pagtataka bakit ako nakatingin duon.

“You got a nice ring.”

“But you’re nicer than the ring.” sabay punas sa kung anong nasa gilid ng labi ko and to my surprise, imbis na ipunas niya iyon sa tissue, he freaking lick it. He licked it infront of me with a smirk!!!

“Yep, perfect.” sabi niya na halos may sinasang ayunan siya na kung ano sa utak niya at bago pa ako makapag react ng kung ano biglang tumunog ang cellphone ko. Agad ko itong kinuha at binasa ang message na nakuha ko from Garet.

[ Wala bang balak si Quilo iuwi ka? Nauna pa sa inyo si EA dumating dito sa bahay. ]

What?! Nasa bahay na si Pearl? Argh! ’Yung baklitang iyo talaga! Sabi niya babalik din siya after niyang bumili ng pasalubong eh!

Pero shit! Kung nasa bahay si Pearl. .

Agad kong nireplyan si Garet sa taranta ko at nakahinga ako ng maluwag ng makuha ko ang response niya.

[ Nasa labas kami ng bahay nakatambay pero tulog naman na si Claec. ]

Magrereply pa sana ulit ako kaso. .

“Finish your food so I can get you home. Its getting late.” seryoso niyang sabi at parang nawala siya sa mood kaya kahit hindi ko na kaya inubos ko yung natitirang pagkain kahit na ang consequence nu’n ay para akong masusuka habang naglalakad papunta sa parking lot kung saan naruon ang kotse ni kuya.

Pagpasok ko ng luob ng kotse ni kuya ay nakaramdam ako ng pagka antok pero bago pa ako mapapikit ay muling tumunog ang cellphone ko kaya kinuha ko ito sa bulsa ko at tinignan ang message.

Bumilis ang tibok ng puso ko at agad akong napalinga ng tingin sa paligid.

[ Enjoying, darling? ]

Napapitlag ako ng maramdaman kong hawakan ako ni kuya sa kamay ko.

“Did you forgot something?” nagaalala niyang tanong.

“N-no. I mean, nothing.” tugon ko kasabay ang isang pilit na ngiti.

Sino ba itong nagtetext sa akin na ito? Sinusundan ba niya ako? Bakit? Bakit niya ito ginagawa?

Sa kakaisip ko duon sa unknown sender, hindi ko namalayan na hanggang sa makarating kami ng bahay nakahawak ang kamay ni kuya sa kamay ko.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXVI )

Ngayon ang huling araw ng trial sa kaso ni kuya and boy, I was running late. Masama kasi ’yung pakiramdam ko dahil napagod ako sa naging lakad namin ng Christmas nina Garet at Claec. Ang dami kasi naming pinuntahan na lugar as request ng dalawa. Hindi lang ’yung dami ng pinuntahan namin ang nakakapagod pati ’yung dami ng tao dahil nga holiday.

Tho alam ko naman na ang magiging hatol ng judge dahil sa result ng mga nakaraang session, gusto ko lang makita ang magiging reaksyon ni Lesanna sa kalokohan niya. Hindi ko pa rin kasi maintindihan ang rason niya kung bakit niya kailangang paratangan ng ganuon si kuya. It just doesn’t make sense.

At nga naman kapag minamalas ka, kung kailan malapit na ako sa court room kung saan dinidinig ang kaso saka naman ako tinawag ng kalikasan. Aish.

Kaya labag man sa luob ko ay wala akong nagawa kundi ang pumunta ng comfort room dahil hindi ko kaya at ayaw kong magpigil ng ihi.

Pumasok ako sa isa sa mga bakanteng cubicle and swear masyadong marami ang inihi ko kaya laking pasalamat ko na hindi ko ito pinigil at palabas na sana ako ng makarinig ako ng galit na sumisigaw. Agad kong nakilala ang boses na ito.

Lesanna?

So tapos na ang paghatol?

Antokwa! Hindi ko man lang naabutan pero mukhang hindi masaya si Lesanna sa verdict ng Judge. Inexpect niya siguro na papaburan siya nito kahit na obvious namang hindi dapat.

Pero mukhang may kausap siya at somehow pamilyar ’yung boses ng nagsasalita sa akin pero hindi ko maisip kung sino ito.

Nagdecide akong manatili sa luob ng cubicle habang pinapakinggan ang usapan nila.

“Are you seriously letting them arrest me? This is not part of our fucking plan!” nang gagalati sa galit na sabi ni Lesanna.

“The moment that you said ‘yes’ to my plan I thought you already know the consequences.” tugon ng lalaking kausap niya.

“Fuck you! This is really not what we talked about.”

“Ye, it is, sweetheart and thank you for making my plan worked. Now, if you would excuse. .” mukhang paalis na ang misteryosong lalaki pero pinigil siya ni Lesanna.

“I will tell Quilo about this! I’ll make sure that you won’t get away!”

“To what save yourself from being jailed? I don’t think you should because by now, he wouldn’t believe whatever you will have to say to him. You will remain his ex-fiancee and the lying bitch that once tried to dirty his name.”

Pagkatapos ng naging paguusap nila na iyon ay narinig kong muling nagsisigaw si Lesanna hanggang sa tuluyan ko na itong hindi narinig.

Malamang nakalabas na sila ng mga humahawak sa kanyang pulis.

Sa batas, may kaso ang pagsisinungaling. Maling pangaakusa. Oo nga at kaya mong mabayaran ang danyos pero hindi ka ligtas sa hindi pagkakakulong.

Hindi ko alam kung dapat na ba akong lumabas dahil baka nanduon pa yung misteryosong lalaki sa labas ng comfort room pero may side din akong nagsasabi na lumabas ako para malaman ko kung sino ito kaya pinili kong gawin ang pangalang naiisip ko at lumabas na ng cubicle kaso paglabas ko wala akong nakita na kahit na sino.

Bigla tuloy akong binagabag sa narinig kong usapan na iyon ni Lesanna at ng misteryosong lalaki. Dapat ko bang sabihin ang tungkol dito sa kanila? Maniniwala kaya si kuya?

Sabi ng misteryosong lalaki, parte ng plano itong pagkakaso ni Lesanna kay Quilo ng sexual harrassment. I don’t get it why ito ang napili nilang ikaso sa kanya at kung bakit pumayag si Lesanna pero mukhang alam ko rin naman ang sagot sa tanong na iyon sa mga nagdaang sessions at iyon ay dahil gusto pa rin nito na maikasal kay kuya pero hindi nangyari.

Kinuha ko ang cellphone sa bulsa ko para magtext kay Rence habang naglalakad ako sa hallway ng biglang tawagin ako nito mismo.

“Hindi mo na naabutan ’yung pagsabi ng Judge na nanalo tayo sa kaso.” masayang sabi ni Rence at tinapik ako nito sa balikat ko. Napatingin ako kay kuya pero halatang unbothered siya. Well, simula palang naman ng una siguro ay dahil alam niyang walang katotohanan ang binibintang sa kanya.

“Oo nga. Pasensya na kung late akong dumating. Hindi ko sinasadya.”

“Okay lang iyon. Atleast nandito ka na. Hindi mo nga lang naabutan ’yung pagwawala dito ni Miss Shin. Gusto kong matawa sa kanya eh.” natatawang sabi ni Pearl.

Nginitian ko nalang sila bilang tugon. Hindi pa rin nawawala sa isip ko ’yung narinig ko kanina. Somehow may part sa akin na naaawa kay Lesanna dahil sa ginawa ng misteryosong lalaki na iyon sa kanya.

At dahil nanalo nga si kuya sa kaso niya, gaya ng napagusapan nuon ay nag celebrate kami at kumain sa isang exclusive restaurant sa luob ng isang kilalang hotel. Hindi na ako magugulat kung malalaman kong siya ang may-ari nito o isa siyang shareholder dito.

Dahil wala pa naman ’yung mga inorder namin ay nagpaalam muna ako na pupunta ng comfort room hindi para umihi kundi para maghugas ng kamay at icompose ang sarili ko. Paulit-ulit talaga na tumatakbo sa isip ko ’yung usapan ‘nila’ kanina. Iniisip ko rin kung kaninong boses ’yung kausap ni Lesanna. Alam ko talaga narinig at kilala ko ’yung boses na iyon pero hindi ko mawari kung kanino.

Nakatingin ako sa repleksyon ko sa salamin habang kinukuskos ang kamay kong may sabon ng bigla akong may naalala. Irrelevant pero hindi ko magawang makalimutan dahil parte iyon ng nakaraan.

Ganito din iyon. Nagpaalam ako para mag comfort room at nagulat ako ng makita ko si Enix. Sinabi niya sa akin ang totoo. Nasaktan ako at ayaw kong maniwala pagkatapos ay dumating si kuya. Nagaway sila. Nasaktan ako at tumakbo ako palayo.

Duon ko unang nakilala si Garet at pagkatapos naiwan akong mag isa ng umalis siya at nag decide ako na uuwi ako ng bahay para bigyan ng chance si kuya na magpaliwanag at pakinggan ang side niya at patatawarin ko siya kahit masakit sa akin ang ginawa niya kaso. . . Kinidnap ako ng mga tauhan ni Enix and ’yung mga sumunod na ala-ala. Ayaw ko na talagang maalala. Hindi iyon ang Enix na nakilala ko at nagustuhan ko.

Oo, alam kong sa part ko may kasalanan din ako dahil bata pa ako nu’n at kahit papaano ay nagbigay ako ng motibo sa kanya na gusto ko rin siya but in the end, narealized kong mas gusto ko sa piling ni kuya at hindi iyon tinanggap ng bukal sa luob ni Enix dahil para sa kanya, hindi mo dapat mahalin ang tulad ni kuya pero tao lang naman ako. Hindi ko mapipigilan ang puso ko kung sino ang mas gustuhin nito. Kung saan ito mas kumportable. Oo nga at sinasaktan ako ni kuya nuon, sinasabihan ng masasakit na salita at dumating din sa puntong pinilit niya akong makipagtalik ng hindi bukal sa luob ko pero lahat ng iyon, nagawa kong kalimutan ng makita ko ’yung side niya after namin maikasal. Na may ibang side siya bukod sa nakasanayan ko kahit na sabihin pa ng ibang tao na ang tanga ko dahil paano ko nagagawang mahalin ang isang tulad ni kuya pero mahirap kasi ito ipaliwanag at ipaintindi sa ibang tao kung hindi kayo ang nasa sitwasyon ko. Maiksi lang naman ang buhay ng tao sabi ni Garet at ayaw kong magtanim ng galit sa isang tao kaya kahit anong masakit pa na bagay ang gawin sa akin, pipilitin kong umintindi at magpatawad.

“Hey.” natigil ako sa malalim na pagiisip ng may narinig akong magsalita at pag tingin ko ay si kuya ito. Bakas sa mukha niya ang pagaalala.

“Uh, hi, Mister Naito.” tugon ko ng may ngiti at muling binalika ng tingin ko sa kamay kong kanina ko pa kinukuskos only to find out na ang laki na ng bula na nagawa ko kaya dali-dali kong tinapat ang kamay ko sa faucet at binanlawan ito.

“I thought something happened. You were gone for almost five minutes already.”

“Uh, ganuon ba? Sorry. May iniisip lang ako.” inalis ko ang kamay ko sa tapat ng faucet at kumuha ng tissue para ipunas sa kamay ko. Pwede naman akong gumamit ng hand dryer pero mukha namang tanga kung nakikipag usap ako tapos may tumutunog na makina sa background, “By the way, congratulations on winning your case, Mister Naito.”

“Thank you. It wouldn’t happen without you and Mister Vasquez. Yeah, especially you. Thank you for your hardwork.” nakangiti niyang sabi at lumakad palapit sa akin at pinat ng marahan ang ulo ko. Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng sort of accomplishment sa ginawa niya at masaya ako para duon.

“W-wala iyon. I had a great time working with you. Sana magkita pa tayo kung may chance man after nito. Y’know, as friends.” nakangiti kong sabi but behind that was the fear and pain. Fear dahil sasabihin ko na sa kanya ang totoo sa sunod naming pagkikita and pain kung sakali mang hindi niya tanggapin ang katotohanang sasabihin ko. Naalala ko na naman tuloy yung sinabi ng misteryosong lalaki kay Lesanna. Na maaaring hindi maniwala si kuya kapag sinabi nito ang katotohanan sa kanya dahil para kay kuya isa siyang sinungaling na babae. Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko sa isiping iyon.

“I can’t promise. I’m a busy person and everyone knows that.”

Kinuyom ko ang kamao ko at nanatiling nakayuko. Pinipigil ang sarili kong emosyon na lukubin ako. Ayaw ko. Ayaw kong makita niya akong umiiyak.

Hindi ko alam kung dapat ko na bang sabihin sa kanya ang totoo dahil sa naging sagot niya but it’s now or never but as soon as I was about to speak may pumigil sa dapat na mangyari.

“Am I interrupting something?” tanong ni Rence dahil sa naabutan niyang eskena namin.

“N-no. Nothing. Nagpapasalamat lang si Mister Naito.” sagot ko at nilagpasan si kuya at naunang lumabas ng comfort room, “Tara na. Baka hinihintay na tayo ni Pearl.” 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXVII )

Today is Decemeber 31st at dahil bukas na ang birthday ni Claec nandito kami ngayon ni Garet sa supermarket na ngayon ay punung-puno ng mga kapwa naming mamimili na bumibili ng last minute para sa handa nila mamayang New Year’s Eve.

Naiwan si Claec sa bahay at abala sa panunuod ng mga anime na dinownload ni Garet para sa kanya. Sana nga lang ay nanunuod pa rin siya pagdating namin at hindi buryong sa bahay sa tagal naming wala. Hindi na kasi namin siya sinama dahil bukod sa maraming tao at baka mawala siya eh ayaw din talaga niya.

Ngayon lang din kami nakapamili ni Garet dahil naging abala kami sa mga trabaho namin lalo na ako dahil kumuha na kami ng mga bagong clients ni Rence after naming hawakan ang kaso ni kuya. Hindi kami nag grocery kahapon dahil mas pinili naming mag stay sa bahay at manuod ng mga movies at kumain ng inorder naming pagkain sa fast food chain.

Wala na rin akong narinig na kahit na ano tungkol kay kuya after ng celebration namin ng nanalo siya sa kaso. Magtataka pa ba ako kung siya na rin ang nagsabi na hindi niya maipapangako na mangyayari ang gusto ko dahil busy siyang tao? Totoo din naman dahil ng huli kong makausap si Pearl ng isanga araw ay nasa Japan daw ulit ito at may mga inaasikaso. Napabuntung-hininga ako. I guess, I failed Claec as his Papa.

“Saan pala natin iiwan itong mga pinamili natin? Bibili pa tayo ng decorations para bukas saka regalo kay Claec.”

“Pwede naman sigurong iwan sa baggage counter iyan ’di ba?”

“Feeling ko hindi papayag ’yung bantay duon. Mga pagkain itong dala natin eh.”

“Eh di hiramin nalang natin ’yung big cart nila para matapos na tayo at makauwi.”

At iyon nga ang nangyari. Isa kami sa nagpasikip sa masikip ng daanan dito sa mall sa dami ng tao dahil sa tulak-tulak naming cart. Medyo marami kasi ang binili namin para sa handa bukas ni Claec kahit na ang inimbitahan lang naman namin ay si Rence at Miguel.

Aba syempre. Minsan lang naman ang seventh birthday at hindi kami sa labas magcecelebrate kaya dapat bongga ang handa niya kahit na indoors ang celebration at unti ang bisita. Siguro iyon na din ang pakunswelo ko dahil hindi ko nagawa ang naipangako ko sa anak ko na magcecelebrate kami ng birthday niya kasama ang tatay niya.

Pagtapos naming mamili ni Garet ng mga natitirang kailangan namin ay agad na din kaming umuwi dahil bawat oras na lumilipas ay mas lalong sumisikip ang mall sa dami ng tao.

Maga alas syete na ng gabi ng makauwi kami at naabutan namin si Claec na ansa sofa at nagbabasa ng isa sa mga bagong libro niya na na binili sa kanya ni Garet nitong nakaraan.

“Papa! Aunt Garet!” agad kong tumayo at lumait sa direksyon namin para yakapin kami kahit na marami kaming dala, “I’ll help.” kinuha niya ang dala ni Garet na naglalaman ng regalo namin sa kanya para bukas. Nakahinga kami ng maluwag dahil hindi niya man lang ito binigyan pansin kung ano ang nasa luob.

“Have you eaten, baby?” tanong ko matapos kong halikan ang ibabaw ng ulo niya.

“Yes, Papa. I ate the remaining pizza and macaroni.”

“Alright, good. Now take a rest upstairs because me and Aunt Garet will be busy cooking for laters dinner, okay?”

“Okay.”

Nang maka akyat sa kwarto ang anak ko ay nagsimula na kami ni Garet mag asikaso ng lulutuin namin para mamaya. Itinabi na rin niya sa kwarto niya ’yung babalutin naming regalo para kay Claec bukas.

Hindi naman ganuon karami ang niluto namin but it sure did take our time finishing everything. Dinamay na rin kasi namin ang pagdedecorate for New Year’s Eve na bukas ay tatanggalin din namin at papalitan ng Happy 7th Birthday Claec. Hahaha.

So for New Year’s Eve dinner nagluto kami ng Baked Biscuit Wreath Dip, Fried Mashed Potato Balls, Confetti Cookie Dough Cake at Lobster Mac & Cheese. For the drinks bumili si Garet ng champagne para sa amin at para hindi ma left out si Claec, natawa ako dahil nilagyan niya ng gatas ’yung champagne glass at nilagyan ng chocolate chip cookie ang ibabaw. Loko talaga. Kapag maaga natutong uminom ng alcoholic drinks itong anak ko alam ko na kung sino ang salarin. Hahaha.

May isang oras pa bago mag New Year kaya nag asikaso na kami ni Garet ng mga sarili namin at ginising ko na rin si Claec ng makapag bihis siya.

Maingay na sa labas mula pa kanina pero habang lumalapit ang New Year ay mas lalong umiingay dahil may mga nagpapaputok sa labas ng mga bata at matatanda. Nagtatagisan ng lakas ng mga stereo ang iba at ’yung iba parang balak pa yatang paulanin ang bagong taon dahil sa mga song choice nila. Hahaha.

Nasa sala na kaming lahat at mga nakabihis na at naghihintay nalang sumapit ang 12 M.N ng mapansin naming pinagmamasdan ni Claec ang mga handa at decoration.

“Bakit, ’nak? Nagugutom ka na ba?” tanong ko.

“Are we celebrating New Year or BTS Festa?” nangingiting tanong ng anak ko, “Even our music is BTS not that I’m complaining.”

Napatingin kami sa tinutukoy ng anak ko at sabay kaming nagkatinginan ni Garet.

“Ikaw may idea n’yan!” sabi ko at tinuro si Garet.

“Hala! Bakit ako? Ikaw bumili ng decorations n’yan kanina eh ako lang taga ayos!”

Kung nagtataka kayo anong hitsura ng decoration namin, well imagine ’yung Love Yourself ‘Answer’ Album Cover ganuon ’yung kulay ng decorations kaya siguro nasabi ni Claec kung iyon ba ang theme ng New Year namin.

At ilang minuto pa ang lumipas ay tumunog na ang mga alarm namin. Hudyat na 12 M.N na.

Now Playing: Anpanman by BTS

“HAPPY NEW YEAR!!!” sabay-sabay naming sigaw kasunod ang,

“HAPPY BIRTHDAY, CLAEC!!!” sabay free style dance na kinatawa lang ng anak ko pero sumabay din namin siya trip namin ni Garet.

Syempre hindi nawala ang picture taking. Tradisyon na yata iyon tuwing may celebration.

Hindi ko nakalimutang batiin si Rence, Miguel, at Pearl ng happy new year via text message habang sumisimpleng lantak na ’yung dalawa sa gilid.

Ilang minuto ko din tinitigan ang message na happy new year at happy birthday na hindi ko alam kung isesend ko ba o hindi sa number na binigay sa akin ni Pearl na number ni kuya.

Mababasa niya kaya ito? Magtataka kaya siya kung bakit alam ko ang birthday niya?

But regardless of my thoughts, sinend ko ito at pagkatapos ay inilapag sa ibabaw ng drawer ang cellphone ko at sumali sa paglantak ng dalawa sa pagkaing niluto namin.

“Wait! ’Yung mga binili ko!” sigaw ni Garet kaya nagtataka akong tumingin sa kanya na nagmamadaling umakyat ng kwarto niya.

Pagbalik niya ay may dala siyang. . paputok?

Kailan siya bumili n’yan? Wala naman iyan sa mga binili namin kanina?

Nagtataka akong tumingin sa anak ko at mukhang alam nito ang concern ko.

“Aunt Garet bought that a week ago with her friend when we went to the mall.”

Huh? Friend?

“Friend? What’s the name of her friend?” nagtataka kong tanong dahil bihira lang naman ito makipagkita with her friends at hindi niya sinabi ang tungkol duon sa akin.

“I forgot. The name’s hard to pronounce.” tugon niya at nagkibit-balikat.

Huh? Foreigner ba ’yung friend na iyon na kasama nila at nahirapan siyang ipronounce? Also, hindi niya sinabi kung babae o lalaki. Aish! Tanungin ko nalang mamaya si Garet dahil ngayon kailangan kong makita ang kalokohan ng babae na ito na palabas na ng bahay at sisindihan na ang isa sa mga binili niyang paputok.

“HAPPY NEW YEAR EVERYONE!!! BORAHAE!!!” sigaw niya habang parang buang na nagpopose sa tuwing magsisindi ng paputok at puputok ito. 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXVIII )

Maaga kaming nag asikaso ni Garet para sa birthday ng anak ko kahit na mga inaantok pa kami. Anong oras na rin kasi kami nakatulog. Inubos pa namin ’yung binili niyang champagne.

Habang abala ako sa pagluluto ay siya naman ang nakatoka sa decorations. Siya din ang nakatoka na kukuha para sa paparating na cake na pinagawa namin para kay Claec. About sa theme ng cake, tinoka ko iyon kay Garet dahil tutal kakilala naman niya ’yung gumagawa ng cake at abala ako sa work ko ng mga panahong tinoka ko iyon sa kanya.

Paglabas ko ng kusina dala ang dalawang putahe na naluto ko na, naabutan ko si Garet na nagseset up ng table. Napanganga ako ng makita ko ang decoration namin at kalaunan ay napangiting umiiling.

“Oh, anong nangyayari sa iyo?” tanong niya sa akin.

“’Yung totoo? Sinecelebrate ba natin ang per album ng BTS?” natatawa kong tanong. Kung kagabi ang theme namin ay Love Yourself ‘Answer’ album na aksidenteng nangyari, ngayon naman ay Map of the Soul 7. Not that I’m complaining. Ganda nga ng color coordination ng album cover nila na iyon.

“Ay, oo nga ’no?” tugon niya ng mapagmasdan ang dinecorate niya, “Eh ikaw bumili ng mga pang decorate kahapon eh! Taga decorate lang ako! Saka okay na iyan. Tutugma naman iyang decor natin sa cake na paparating.”

“Huh? Paanong tutugma? Ano bang pinagawa mo?”

“Mamaya malalaman mo.” kumindat siya sa akin at napailing nalang ako na bumalik ng kusina para tapusin pa ang ibang lulutuin kong handa.

Ilang oras pa ang lumipas at narinig kong binati ulit ng happy birthday si Claec mula sa sala. Gising na ang anak ko. Ibig sabihin kailangan ko ng asikasuhin ’yung susuotin niya para sa celebration niya mamaya.

“Papa.” tawag ng anak ko sa akin at paglingon ko ay nakayakap na ito sa hita ko at pupungas-pungas pa.

“Good morning, baby. Happy birthday!” sabi ko at hinalukan ang nuo niya na kinangiti niya.

“I’m still sleepy but the music is too loud! I can’t sleep anymore!” sumbong nito sa akin.

“Why? Nauna kang matulog sa amin ni Aunt Garet ah? Do you plan on sleeping on your birthday?”

Umiling ito bilang sagot at pagkatapos ay lumabas ng kusina at humiga sa couch sa sala kung saan sumasayaw-sayaw si Garet sa saliw ng tugtuging Blue Hour ng TXT.

“Garet! Tara dito tulungan mo ako dito at huwag kang sumayaw-sayaw d’yan!” natatawang utos ko sa kanya at naka bunsangot siyang lumapit sa akin dahil nasira ko ’yung momentum ng pagsasayaw niya.

Parehas kaming napabuntung-hininga ni Garet at nakapamewang ng matapos kami sa handa ng anak ko. Tamang-tama. Puno ’yung table nito. At hindi ko rin alam gaano katagal bago namin mauubos ang ilan sa mga ito kapag may natira. Hahaha.

So, para sa handa ni Claec merong Sausage French Bread Pizza, BBQ Chicken Bites, Nachos with Homemade Guacamole, Buffalo Chicken Meatballs, Chocolate and Peanut Butter Crispy Bars, Marshmallow Fruit Dio na may grapes, tangerine, strawberries at pineapple on the side, Spaghetti and Meatballs, Shrimp Fettuccine Alfredo, at Lumpiang Shanghai (as requested by Claec and most especially Garet).

“May space pa ba para sa cake?” tanong ko habang tinitignan ang mga handa ni Claec sa lamesa.

“Iyan mismong natitirang space sa gitna. Iyan nalang ang hindi pa naooccupy so that means sa cake na iyan na paparating. Kung sino nalang gusto mag ice cream saka natin ilabas ’yung ginawa nating Fruit and Yogurt Swirl pops ng isang araw na nasa freezer .”

“Pustahan tayo, mga dalawang linggo tayong kakain ng post-new year at birthday food?” natatawang sabi ko.

“Malamang sa malamang. May natira pa duon sa ginawa natin kagabi eh. Alangan namang ilabas pa natin iyon eh wala ng space.”

Napatingin ako sa wall clock at inabisuhan na si Garet na mag asikaso ng sarili niya dahil aasikasuhin ko na kaming dalawa ni Claec at malapit ng dumating ’yung mga bisita.

“I look cool!” nakangiting sabi ng anak ko habang inaayos ko yung suot niyang damit.

Naka all white kasi siya. Hindi ko nga alam kung bakit bigla kong naalala si Taehyung sa MOTS7 concept sketch 1. Baka nagkataon lang. Si Claec pumili nitong suot niya na ito eh.

Paglabas namin ng kwarto ni Claec after naming mag asikaso ay saktong labas din ni Garet sa kwarto niya at nagkatinginan pa kaming dalawa.

“Black swan tayo ’teh?!” natatawang tanong niya.

“Hala?! Magpalit ka nga duon! Gaya-gaya!” tugon ko na natatawa rin.

“Ayaw ko nga! Ikaw ang magpalit duon!”

Sakto namang tumunog ang doorbell kaya nauna akong bumaba sa dalawa para pagbuksan ng pinto ang bisita at sumalubong sa akin ang nakangiting si Rence.

“Hi. You look good.” bati niya ng mapagmasdan niya ang suot ko.

“You too and thank you for coming.” tugon ko at pinapasok siya sa luob kung saan binati siya ng anak ko at ni Garet.

“Hindi kayo magkasabay ni Miguel?” usisa ko.

“Hindi pero sinabi ko naman sa kanya ang address mo. Baka papunta na iyon.”

Habang ineentertain ni Garet si Rence at nagpapasalamat ang anak ko sa kanya sa regalo ay muling tumunog ang doorbell.

“Hi, Miguel.” nakangiting bati ko.

“Hi, and why are you wearing black?”

“Why? Can’t we wear black on birthdays?”

“Nah. Just surprised. I thought you’re preparing for something.”

“Preparing for what?”

“To join an interpretative dance.” natatawang tugon nito kaya sinamaan ko siya ng tingin na lalo niyang kinatawa. Pero oo nga ’no? Madalas itim ang suot kapag interpretative dance.

Pagpasok namin sa luob ay agad siyang binati ng tatlo at inentertain. Muling nagpasalamat si Claec ng iabot sa kanya ni Miguel ang regalo nito sa kanya.

At dahil apat kaming matanda dito at si Claec lang ang bata, naglaro kami ng board games para lahat kami maentertain. Sakto naman ng makaramdam kami ng gutom ay dumating na ’yung inorder na cake ni Garet.

Pagalis ni Garet sa box ng Garet at napatampal nalang ako sa isip ko mentally. Ngayon na gets ko na ’yung sinabi niya kanina. Seriously, huh? A BTS Black Swan inspired cake.

Pero hindi na ako nagreact dahil mukhang natuwa ang anak ko sa cake niya.

Syempre as tradition every birthday, kinantahan namin si Claec ng happy birthday at pinag wish bago niya iblow ’yung candle at nag picture taking bago lantakan ’yung handa sa lamesa. Habang kumakain kami ay biglang nagsalita si Rence.

“I wonder sinong kahawig mo, Claec. I think si mama mo ang kahawig mo.” sabi nito sabay pinaglipat-lipat ang tingin kay Garet at Claec.

“Grabe ka naman, bro! Nileft out mo ’yung tatay. Syempre ’yung tatay niya kahawig niya. ’Di ba nga may kasabihan na ang unang anak hawig ng tatay.” saad naman ni Miguel at kinindatan ako.

Honestly, hindi ko alam ang irereact sa usapan na ito. Hindi naman kasi nila alam ang totoo. Nagkatinginan kami ni Garet samantalang hindi naman nagrereact ang anak ko at busy sa pagkain niya.

After naming kumain ay hinayaan muna namin ni Garet ’yung tatlo na ienjoy ang pagja Just dance sa XBox na niregalo ni Rence kay Claec habang naghuhugas kami ng pinagkainan.

“Buti naman happy si Claec.” masayang sabi ni Garet.

“Kaya nga. Wala na akong ibang mahihiling pa kundi ang maging masaya ang anak ko.”

Makalipas ang ilang oras ay kami na ni Garet ang sumasayaw sa Just Dance habang nagpapahinga sina Rence at Miguel. Samantalang ang anak ko naman ay abala sa pagbabasa ng manual ng remote control car na niregalo sa kanya ni Miguel.

“O’ sya. Mauna na kami ha? Happy Birthday ulit, Claec.” paalam ni Rence at bahagyang tinry na guluhin ang laid back na buhok ng anak ko.

“See you next time, Claec.” dagdag ni Miguel.

Thirty minutes na ang nakalipas mula ng umalis sila at nagii-start na kami ni Garet na magligpit ng biglang tumunog ang doorbell. Nagkatinginan kaming dalawa.

“May iba pa bang bisita?” tanong niya.

“Wala ah! ’Yung dalawa lang inimbitahan ko. Baka bumalik ’yung isa sa kanila. May nakalimutan siguro.”

Ako sana ulit ang magbubukas ng pinto ng mag volunteer ang anak ko kaya hinayaan ko ito.

“Happy Birthday, Quilris! Where’s your Papa?” tanong ng pamilyar na baritonong boses sa anak ko at paglingon ko halos malaglag ang panga ko.

Anong ginagawa ni kuya dito? At bakit niya kilala ang anak namin?

Agad kong nilingon si Garet pero ang babaita nakatitig lang sa isang direksyon at ng sinundan ko ito ay ang nakatinging si Pearl sa kanya ang nakita ko.

What the hell is happening?!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXIX )

Matalim ang titig ko kay Garet na halos ilubog na ang sarili niya sa kinatatayuan niya.

Malakas ang kutob ko na may hindi sinabi sa akin ang babaitang ito.

Paanong malalaman nina Pearl at kuya ang tungkol kay Claec kung walang nangyari na hindi ko alam dahil again, walang nabanggit si Garet sa akin.

And to make it worst, kilala din ni Claec si kuya.

“Sorry, we’re late. I just came from the airport.” paumanhin ni kuya sa anak namin at lumuhod pa ito para haplusin ang mukha ng anak ko at ngitian ito na siyang sinuklian ni Claec.

“Muntik na tayong hindi makahabol! Mukhang magliligpit na sila eh.” sabi ni Pearl at lumapit sa amin ni Garet para bumeso, “Anong handa? Nagugutom na ako eh.”

Natauhan ako ng marinig ko ang tanong ni Pearl kaya syempre bilang bisita ay kailangan ko silang asikasuhin.

“Saglit lang. Kuhaan ko lang kayo ng plato.” nakangiting sabi ko sabay hatak kay Garet papunta sa kusina.

Pagdating namin sa kusina. .

“May hindi ka ba sinabi sa akin?” naiinis kong tanong sa kanya but I managed not to shout. Ayaw kong gumawa ng eksena na makikita ng anak ko.

“A-ah, eh. .” tugon nito na hindi makatingin sa akin.

“Garet!” pinandilatan ko ito ng mata at agad siyang napalunok sa takot.

“Uh, nagkita kami a month ago sa mall! Aksidente lang! Nasa grocery kami nu’n tapos ayun! Nagkausap si Claec at Quilo!”

“Bakit naman hindi mo sinabi sa akin?! Alam mo namang hindi ko pa pinapaalam ’yung tungkol kay Claec sa kanila!”

“Baka kasi magalit ka kung kinwento ko ’yung nangyari kaya hindi ko na kinwento sa iyo.”

Napahawak ako sa nose bridge ko at naka ilang buntung-hininga. Ngayon naiintindihan ko na. Tama. Iyon siguro ang dahilan kung bakit nagtanong sa akin randomly si Claec ng tungkol sa tatay niya. Pero wala na akong magagawa nangyari na eh.

“Alam ba ni Claec ang tungkol sa–?”

“Hindi! Hindi niya alam. Hindi rin alam ni Quilo or ni EA. Ang alam nila anak natin si Claec. Pero. .”

“Pero?”

“May ideya si Claec na si Quilo ang tatay niya. Syempre ng tinanong niya ako hindi ko siya sinagot pero hindi ko din sure kung walang ideya si Quilo. Magkamukha sila eh!”

Bigla kong naalala ’yung naging paguusap namin ng anak ko kahapon bago nagpaputok ng fireworks si Garet.

“Si Pearl ba ’yung kasama ninyo last week ng bumili ka ng fireworks?”

“Uhm, oo.”

Magsasalita pa sana ako kaso biglang pumasok si Pearl sa kusina.

“Marami bang ilalabas na gamit sa labas? Tulungan ko na kayo.” nakangiting sabi niya.

Kaya hindi ko na natuloy ang balak ko sanang sabihin at ngumiti nalang kay Pearl at pinatulong siya sa pagdadala ng mga gagamitin namin sa pagkain.

“Papa! Where’s my cake?” nakayakap sa hita kong tanong ng anak ko habang nasa tabi niya si kuya at nakatingin sa akin.

“Why, baby?” tugon ko ng hindi tumitingin kay kuya.

“I want to have another picture with them with my birthday cake.” tugon nito.

At dahil request ng anak ko, wala akong magagawa kundi sundin ang gusto niya.

Iniwan ko muna sila at tumungo ulit sa kusina para kunin ang cake na hindi nagalaw mula kanina maliban nalang ng sinindihan namin ang nakalaan na kandila dito para ihipan niya ng kantahan namin siya ng happy birthday.

Nakahinga ako ng maluwag ng makita kong may spare pa na kandila na hindi namin nagamit kanina at ipinalit ito sa kandilang nagamit na.

“I’ll make a wish again, please?” sabi ng anak ko na nagpacute pa sa akin habang nakayakap sa hita ko.

“Sure, baby.” tugon ko at bago pa ako maghanap ng posporo at tumabi sa akin si kuya at sinindihan ang kandila ni Claec.

“Okay, 5, 6, 7, 8. . . Happy Birthday to you. . .” panimula ni Pearl at sabay-sabay kaming muling kinantahan ang anak ko at ng matapos kami ay saglit siyang pumikit para humiling at inihapan ang kandila.

“Yehey! Happy Birthday ulit, Claec! Extended celebration ka ah?!” nakangiting saad ni Garet at tumingin sa nakangiting si Pearl. Sa mga sitwasyon na ito ay dapat ang pagdating lang dito nina kuya at Pearl na unannounced ang pinoproblema ko pero mukhang pati itong kinikilos nina Pearl at Garet ay kasama sa mga isipin ko.

Bago kami muling kumain ng handa ni Claec ay nagpicture taking kami. It was all normal at first hanggang sa mag request ang anak ko ng picture together with Garet and Pearl and after them it was me and kuya. Swear, hindi sa ayaw ko kundi dahil sa naiilang ako sa sitwasyon ko pero dahil nagpa cute ang anak ko, wala akong nagawa kundi pumayag at sobrang saya ng anak ko ng sandaling iyon. Halata din kina Garet at Pearl ang pag approve sa ginawa kong pagpayag sa gusto ni Claec.

At gaya din ng nangyari kanina, muli kaming naglaro ng board games.

“Do you want to rest now, baby?” tanong ko ng mapansin kong mukhang pagod na ang anak ko. Gamit na gamit ba naman ang energy niya ngayong araw.

Tumango ang anak ko at ng tutulungan ko na ito makaakyat sa kwarto namin ay pinigil ako ng anak ko.

“Why?” halos pabulong kong tanong.

“Can Mister Quilo be the one to put me to sleep?”

Nag alangan akong sundin ang gusto ng anak ko pero ng tumingin ako sa direksyon ni kuya ay nakita kong nakatingin din siya sa amin ng anak ko ng may lungkot sa kanyang mga mata. At that moment, nakaramdam ako ng kirot sa puso ko.

“S-sure.” tugon ko at tumingin sa direksyon ni kuya, “Mister Naito?” tawag ko sa kanya ng may impit na ngiti sa aking labi at lumapit siya sa amin para samahan ang anak ko paakyat sa aming kwarto.

Napabuntung-hininga ako at tumingin sa dalawang naiwan kasama ko.

“So, may gusto ba kayong sabihin sa akin?”

Nagkatinginan ang dalawa. Nagtatansiyahan kung sino ang dapat magsabi sa akin ng kung anong kailangan kong marinig.

“Uhm. .” panimula ni Pearl, “It was my fault! Ako ang nagsabi sa kanila na huwag sabihin sa iyo na nagkita kami at nagkausap na dalawa nitong si Garet.”

Mukhang nagulat naman si Garet sa sinabi nito, “Huh? Anong sinasabi mo? It wasn’t your fault! Ako ang may kasalanan kasi ako ang nagdesisyon na hindi sabihin sa kanya. Labas ka dito.” tumingin siya sa akin at bumuntung-hininga, “Sa akin ka magalit, Arista. Huwag sa kanya. Wala siyang kasalanan dito.”

Napapikit ako at napahawak sa nose bridge ko.

“Ang tinatanong ko lang ay kung may gusto ba kayong sabihin sa akin na dapat ninyong sabihin. Wala akong sinisisi sa inyong dalawa. Huwag na kayong magtakipan. Useless iyan. Sabihin ninyo lang sa akin ang dapat kong malaman.” saad ko at bumuntung-hininga.

Muling nagkatinginan ang dalawa. Sasagot na muli sana ang dalawa sa kanila kaso napansin ko ang pagtingin nila sa iisang direksyon. Sinundan ko ito at nakita ang pababa ng si kuya sa hagdan. Poker face pero ang awra niya hindi ko maipaliwanag. Hindi ko din mabasa ang emosyon niya sa mga mata niya.

Nang makalapit sa amin si kuya ay tumingin siya sa amin at ngumiti.

“May I borrow, Mister Gabriel for a second?”

“Huh?” tugon ko at bigla akong nakaramdam ng kaba. Tumingin ako sa dalawa na nasa harapan ko at nagkibit-balikat sila, “What for, Mister Naito?”

“I just want to talk.” pagsabi niya nu’n ay nauna na siyang lumakad palabas ng pinto at wala akong nagawa kundi sundan siya.

Biglang nanlamig ang pakiramdam ko. Baka nagooverthink lang ako. Wala naman siyang makikita sa kwarto namin na may koneksyon sa kanya. Hindi rin naman sigurado si Claec kung si kuya nga ang tatay niya dahil wala pa akong sinasabi sa kanya. Hindi pa naman siguro sinasabi sa kanya ni Pearl ang totoo. Pero nakausap na ba niya si Garet ng siya lang? Shit.

“Is there something that you want to tell me?” panimula niya ng nasa labas na kami ng bahay. Now, the tables have turned. Ako na ang natanong ng tinatanong ko kanina.

“Tell you what, Mister Naito?” tinignan ko siya sa mga mata niya at wala akong makitang kahit na anong ekspresyon.

“Is there something that you want to tell me?” ulit niya sa tanong niya but this time may tono na ng pagmamakaawa at hinaplos ang kaliwang pisngi ko.

Hindi ko alam kung anong isasagot ko.

Hindi ko rin alam kung sasabihin ko na ba. Kung may alam na ba siya. Kung nasabi na ba sa kanya ni Pearl. Hindi ko alam. Ang alam ko lang umuurong ang dila ko sa nais kong sabihin sa kanya.

“U-uhm, thank you sa pagpunta sa birthday ng anak ko kahit hindi ko alam na pupunta kayo ni Pearl and uh, happy birthday too.” tugon ko ng hindi makatingin sa kanya.

Naramdaman kong ngumisi siya at umiling-umiling. Nilayo niya ang kamay niyang nakahawak sa pisngi ko at tumalikod. Nagtaka ako kung bakit niya ginawa iyon hanggang sa nataranta ako at nagmamadaling tumakbo sa direksyon niya ng bigla niyang sipa-sipain sa galit niya ang nakaparada niyang kotse at suntukin ito. Sa lakas ng mga iyon at nagmarka ang ilan sa ginawa niya at namula ang kamao niya.

“M-Mister Naito?!” tawag ko at binalak siyang pigilan kaso hinawi niya lang ako at muling sinuntok ang kotse niya. Shit. Mamahalin pa man din itong kinakawawa niyang kotse niya.

“Why?! Why won’t you tell me?! Why do you keep lying?! For fucks sake, Arista! Is that how much you hate me? Is seeing me this way your way of revenge to everything I had done to you? Tell me!” galit niyang tanong ng hindi tumitingin sa akin.

Tumingin ako sa paligid. Sa lakas ng boses niya alam kong may mga magigising dito sa street namin. Napakatahimik kasi dito at kaunting ingay lang ay siguradong makakabulahaw na. Malamang narinig na rin ng mga tao sa luob ng bahay ang ingay. Sana nga lang hindi hayaan ng dalawa na makita ni Claec ang sitwayon namin dito.

“Mister Naito, huh? Until when you’re going to call me that? Why won’t you call me how you use to call me from before?”

Balak niya sanang muling sipain ang kotse niya ng pigilan ko siya at tignan niya ako ng magkahalong galit at sakit. Napabitaw ako at hindi alam ang gagawin ng makita kong umiyak si kuya. Oo. Umiiyak siya. Sa mismong harapan ko.

“Why? Just why, Arista?! Hindi pa ba sapat ’yung anim na taon na halos ika baliw ko dahil pinipilit ko ang sarili ko at ang ibang tao na hindi ka pa patay? Na hindi mo ako iniwan? Yes, I’d been a fucking jerk brother to you and I knew that! I wished I had never been that person na kinatatakutan mo at pinaglilihiman mo. I wished I’d told you long ago how much you mean to me more than anything else in the world! I wished I’d never bluntly say yes to a bitch I barely know because all along I made myself believed that you were no more than a fucking straight and there’s no fucking way that you can be more than that but then, I was wrong and I made stupid things when I found out about your secret and acted like an asshole and didn’t even care about your feelings and that made everything worse because by then, nakilala mo na ’yung putang inang kahuli-hulihang taong ayaw kong maging malapit sa iyo! And when I thought I had already made everything right by marrying you and you promising me of not leaving me, here comes my karma.” umiiling siya at hindi ko alam kung matatawa ba siya o maiiyak base sa ekspresyon ng mukha niya, “Six years, Arista! Six fucking years! “

Late ko ng narealized na umiiyak na pala ako.

“S-Sorry.” ang tanging salitang lumabas sa bibig ko.

“Pero mukhang sukdulan ang galit mo sa akin dahil pati ang isang importanteng bagay bukod sa pagkatao mo nagawa mong itago sa akin.” saad niya at dinig ko kung paano niya paulit-ulit na pagsisipain ang kotse niya. Duon niya binubunton ang lahat ng galit niya na alam kong dapat talaga ay sa akin. Dahil iyon ang kilala kong kuya pero bakit hindi iyon ang ginagawa niya?

“I really should’ve just listened to what Pearl told me the second time we met because if I did, I would have known immediately that you’re really that person I’m insisting you to be, but my stupid ass didn’t, hoping that you’ll be the one to tell me and be sorry for what you did but no, you didn’t.”

“I-I. . . I don’t know how to, knowing how angry you’ll be. Besides, I tried twice to tell you pero hindi natutuloy. But I want you to know, oo nagalit ako sa mga nangyari nuon, sa ginawa mo sa akin pero matagal na iyon at napatawad na kita. Hindi ako nagsinungaling dahil sukdulan ang galit ko sa iyo. Ayaw ko lang na magulo ko pa ang tahimik ninyo ng buhay. Isa pa, may mga tao din akong ayaw kong madamay ng dahil lang sa akin kung muli akong bumalik sa buhay mo.” paliwanag ko habang umiiyak.

“And that’s your reason why you kept

him

a secret from me?“ sarkastiko nitong tanong.

“P-paano mo. . . ?!” and at this moment, I knew, he already knows about the truth. The truth that I tried to tell him but couldn’t make myself to say.

“Did you forgot who your husband was, hmm? Some of the documents that my private investigator gathered about you and that woman were all fake but amidst all that, there was one thing that stood real. At first, I really thought he was your son with that woman but I was wrong especially when I saw him infront of my two eyes by fate. He was like my reflection in the mirror and after that day, I couldn’t sleep because there was a part of me telling me that me and him has a connection with each other so, after we finished my case and after forcing Pearl to do me a favor, I got what I needed. Do you want to know what it was?”

“Y-yes.” tugon ko habang lumalakas ang kabog ng dibdib ko.

“The result of ‘our’ son’s DNA and mine. It says mine perfectly matched with his.” humarap siya sa akin at hinatak ako palapit sa kanya, “And you know what else I found out? According to another person I hired to check you and our son’s background, you were the one who gave birth to him to another yet secluded country about this rare condition you have.”

Nagkatinginan kaming dalawa. Parehas na mugto ang mga mata.

Pinulupot niya ang mga kamay niya sa katawan ko at ramdam ko kung paano ito humihigpit sa bawat segundo at ang pagkuyom ng kamao niya at pagtagis ng bagang niya kasabay ng panlilisik ng mga mata niya sa akin. Galit. Puno siya ng galit. Katulad ng inaasahan, ito ang magiging reaksyon niya sa oras na malaman niya ang katotohanan pero nalaman niya ito ng hindi ako nagsasabi sa kanya.

“If only I could hurt you but no, I won’t. I just couldn’t understand why you kept him a secret from me. I’m still human and like ordinary people, I want to have a family I can call my own but it seems to me that you see me as a threat to our son and if that’s the case, I let you raise him on your own even if it hurts me.” mahigpit niya akong niyakap which I never thought that could still happen after everything that had happened between me and him. Bumalik ako sa realidad ng halikan niya ang nuo ko at lumawag ang pagkakayakap niya sa akin. Bahagya siyang lumayo at tumalikod para lumakad palayo kaya nataranta ako at agad na hinawakan ang kamay niya para pigilan siya.

“K-kuya. .” tawag ko sa kanya na hindi ko alam paano ko nagawang muling bigkasin ang salitang iyon matapos ang ilang taon at nitong mga nangyari ng mga nakaraang buwan na pagpipigil sa aking sarili na tawagin siya sa tawag na iyon.

Nagulat ako ng sa pagharap niya bigla niya akong hinalikan. Mapusok ang halik na iyon. Hindi ako halos makahinga ngunit hinayaan ko ang sarili ko na malunod sa sandaling iyon. ’Ni sa hinaganap hindi ko inakalang maglalapat uli ang mga labi namin sa isa’t-isa.

“I love you, Arista, my husband. Bringing our son to this world is the most priceless gift you gave me but sorry, I’ll have to distance myself away from you and our son. I’m no good to be with the two of you. “ tinulak niya ako palayo at agad na pumasok sa luob ng kotse niyang marami ng tama dahil sa pagtuon niya dito kanina ng kanyang galit and before I could stop him, nakalayo na ang kotse niya sa bahay and I was left alone crying because of everything I had done wrong to hurt him.

Naramdaman ko ang pagdating nina Garet at Pearl sa pwesto ko para aluin ako but that only made the situation worst because that made me loose conscience because of too much crying from emotional pain. What a way of starting the New Year!

Days had passed that turned into weeks amd into months wala na akong nabalitaan na kahit ano tungkol kay kuya. Kahit si Pearl mismo wala rin. Sabi niya after daw ng nangyari sa birthday ni Claec at ni kuya, hindi niya na daw ito macontact.

Wala naman akong masising iba kundi ang sarili ko. Ang tanga ko dahil nagsinungaling ako sa kanya at dahil duon, ang inakala kong ginawa ko para protektahan kami ng anak ko ay siya pang naging dahilan para mismong si kuya ang lumayo sa amin. Lumayo siya dahil inakala niyang iniisip ko na mapapasama lang kami kung mapupunta kami sa puder niya. Sinabi na rin sa akin ni Pearl ang ginawa niya kaya nalaman ni kuya ang katotohanan. Hindi naman daw niya kasi inexpect na si kuya na mismo ang maguutos na gawin niya ang bagay na minsang niyang sinuggest sa kanya kasi inakala niyang nakalimutan na ni kuya ang tungkol dito not until that day na hindi sinasadyang magkita sila nila Garet sa mall.

Madalas din akong lutang sa trabaho maski sa bahay at alam kong napapansin iyon ng mga taong nakapaligid sa akin pero pinipilit kong mag function dahil gaya ng sinabi ni kuya, hahayaan niya na kami ni Claec at dahil ako ang nag aalaga sa anak ko ay kailangan ko ng maipangtutustos ko sa pang araw-araw namin.

“Garet?” tawag ko mula sa labas ng makita kong bukas ang pintuan ng bahay namin.

Bigla akong nakaramdam ng kaba. Hindi ko alam kung bakit.

“Garet? Claec?” muli kong tawag ng makapasok ako ngunit walang sumasagot. Hindi maganda ang kutob ko dito.

Duon ko napansin na may mga na disarranged na gamit sa sala. Shit!

Paakyat na sana ako ng hagdan ng may mapansin ako sa dulo ng mata ko na taong nakaupo sa lamesa sa kusina. Huminto ako para tignan kung sino ito at pagtingin ko, “Nigel?” halos pasigaw kong sabi sa gulat na makita siya.

Anong ginagawa niya dito? Anong kailangan niya?

“Sshh.” sumenyas siya sa ng quiet sign sa labi niya at lumakad palapit sa akin, “If I were you just come with me obediently if you want to see your son and his Aunt alive. As much as I want to lay my hands on you, the mastermind behind this won’t let me so, come. Hurry up.”

Walang pagdadalawang isip akong sumama sa kanya dahil nakasalalay dito ang buhay ng dalawang taong malapit sa akin pero bago ako tuluyan at piringan ng mga tauhan ni Nigel na bigla nalang sumulpot out of nowhere at isakay sa kotse ay nagawa ko pang maiparing kahit saglit ang phone ni Pearl. Sana lang malaman niya ang dahilan kung bakit. Sana, sa pagkakataong ito, dumating si kuya at iligtas si Garet at ang anak namin kahit hindi na ako kung iyon lang ang paraan para makabawi ako sa mga pagkakamaling nagawa ko.

Ilang oras din ang naging biyahe patungo sa kung saan at ng makarating kami sa lugar kung nasaan ang sinasabing mastermind nitong nakaisip ng kalokohan na ito pati ang anak ko at si Garet ay agad akong itinulak paluhod ng mga nakahawak sa akin at tinanggal ang piring ko sa mata.

“Claec? Garet?” tawag ko habang nililibot ang tingin ko sa buong walang kalaman-laman na kwarto maliban sa akin at sa kasasara lamang na pinto. Saktong tayo ko siya namang pagbukas mulit ng pinto ng kwarto.

“Hi, Arista.” nakangiting bati sa akin ng taong hindi ko inaasahan na makita.

“P-paanong? Miguel?!” totoo ba itong nakikita ng mga mata ko? Si Miguel na kaibigan ni Rence na boss ko at umattend ng birthday ng anak ko? Siya ang mastermind nito?

“Yeah, it’s me, Arista. The one who sent you those messages. The one who knows everything that they don’t . The one who stand before you to avenge the death of my brother seven years ago from today’s date.

Miguel Morris

is my full name incase you don’t know.“  

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXX )

Naiwan akong mag isa sa isang kwartong walang kalaman-laman matapos kong malaman sino ang may pakana ng pagkidnap kina Claec at Garet. Aaminin ko, hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyayaring ito ngayon. Hindi ko inakala na makakagawa ng ganitong bagay si Miguel at mas lalong kapatid siya ni Enix. Naghihiganti siya dahil para sa kanya, ako ang dahilan kung bakit namatay ang kapatid niya. Ang hindi niya maintindihan, wala namang may gustong mangyari ang aksidente na nangyari nuon. Gusto ko lang maka uwi nuon at makabalik sa puder ni kuya pero hindi sang ayon si Enix dahil kinain ito ng pagnanasang mapa sa kanya ako kahit na labag sa luob ko.

Alam kong may kasalanan ako sa parte ko dahil tinugon ko ang pagbibigay motibo niya sa akin na maaaring mahalin ko siya ngunit hindi ito natuloy dahil nauunawaan kong mas matimbang sa puso ko si kuya kahit na alam kong una palang ay mali ng mahalin siya dahil half-brother ko siya at mas lalong dahil parehas kami ng kasarian at may fiancee siya, pero masisisi ninyo ba ako kung mahal ko ang taong alam kong hindi sigurado sa akin kesa sa taong mahal talaga ako pero hindi ko kayang mahalin pabalik? Tao lang naman ako na mahina at nagkakamali. Madali ang magsalita at magbigay ng payo sa ibang tao sa problema nila pero pagdating sa sarili mong problema, tiyak ay hindi mo magagawang perpekto ang solusyon ng iyo.

Lalo akong kinakabahan sa nangyayari ngayon dahil hindi ko kilala ng lubos si Miguel. Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa utak niya. Hindi ko alam kung kailan siya kikilos at kung paano niya ako papahirapan. Ako lang ba o idadamay niya ang anak ko?

Jusko! Walang kinalaman dito ang anak ko! Kung may dapat man siyang saktan para makapaghiganti ay tama ng sa akin niya lang ibunton ang galit niya. Huwag na sa anak ko! Hindi niya deserve na masaktan ng dahil lang sa akin!

Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako mula sa pagkakaupo ko sa sulok. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung kanino ako hihingi ng tulong at papaano. Tatakas ba ako? Paano? Saan ko mahahanap ang kinalalagyan nina Claec at Garet? Kumain na ba sila? Natutulog? Sinaktan na ba nila sila? Tinatawag ba ako ng anak ko sa mga oras na ito? Jusko po.

Habang binabaha ng maraming tanong at pangamba ang isip ko ay saktong binalikan din ng utak ko ang mga nakalipas ko ng memorya sa lumipas na mga taon.

At, nagsimula na ang kwentuhan namin na kung hindi lang ako nilalagnat ay iisipin kong sleepover itong ginawa ko. Masaya siyang ka-kwentuhan sa totoo lang. Another gwapo points as a potential boyfriend for me.

Natawa ako sa isiping iyon. Sumagi din pala sa mga isip ko ng mga panahon na iyon na maaari ko siyang maging boyfriend. Kung alam ko lang sana na maaaring maging maling pagkakamali ko nuon ang pagtugon sa mga pagbibigay motibo niya ay nilayuan ko na siya para hindi nangyari ang mga nangyari.

“So only child ka pala?”

“Oo. Ikaw ba?”

’Yung pagsisinungaling ko na iyon. Hindi ko inakala na all those time, aware pala si Enix sa totoong pagkatao ko. Kung sabagay, gaya ni kuya ang posisyon niya.

“I do have a younger brother but the thing is, nasa ibang bansa siya but we’re close believe me.”

Iyon marahil ang dahilan at kung bakit hindi ko rin masisisi si Miguel kung gawin niya ang ganitong bagay. Sanggang-dikit sila ni Enix at marahil ng malaman niya ang naging pagkamatay nuon ng kapatid ay abut-abot ang naging galit nito sa nangyari at malamang ay ganuon din sa akin. Hindi kasi malayong hindi ako nababanggit ni Enix sa kanya sa bond na meron silang dalawa.

Ngayon, naiintindihan ko na. Marahil iyon ang dahilan kung bakit kakaiba ang pakiramdam ko kay Miguel sa tuwing magkikita o magkakasama kami. May hindi ako maipaliwanag na nararamdaman at hindi iyon dahil may gusto ako sa kanya kundi maaaring dahil sa ikinikilos nito sa akin.

Kung nalaman ko lang nuon ang apelyido ni Miguel. . .

Kaya pala ganuon nalang ang naging reaksyon niya sa akin nuon ng nalaman niyang may anak na ako. Kaya pala. Bakit hindi ako binigyang pansin ang sinabi niyang iyon nuon sa akin?

“You have a son? So kasal ka na pala? I thought. .”

“Yeah, why?”

“You don’t look like you do. Akala ko nga single ka. My bad.”

Akala ko normal lang na pagka gulat iyon gaya ng reaksyon ng ilan ng nalaman nilang may anak na ako. Iyon pala, iba ang rason ng reaksyon niyang iyon. Naalala ko rin na napilit niya akong papuntahin siya sa birthday celebration ni Claec. Napaisip tuloy ako. Ginawa ba niya iyon para makisiguro sa sinabi ko? May possibilidad ba na ng mga panahon na iyon ay kilala niya na ako at gumagawa na siya ng paraan para maghiganti sa akin?

Duon ko lang din naalala ’yung nangyari ng nasa isang restaurant kami. Tanda ko, may nahawigan ako sa kanya ng magkatinginan kami pero hindi ko maalala kung sino. Iyon pala ay si Enix dahil magkapatid sila. Not to mention ’yung naging usapan pa namin ng mga oras na iyon. Bakit nga ba hindi ako nagtaka sa kanya sa mga sinabi niya ng mga oras na iyon. Or siguro dahil akala ko wala akong kinalaman sa bagay na iyon.

“Well, I guess every parents happiness are their kids. I wish I could feel that too but I still have a lot of unfinish business.”

“Don’t worry, your time to be a parent will come too.”

“I hope so, but for the meantime, take good care of your son. It will be bad if something happen to him.”

Napasabunot ako sa buhok ko habang unti-unti kong narerealized na binibigyan na pala ako ng mga panahon na iyon ni Miguel ng hints pero pinagsawalang-bahala ko lang iyon. Kinilabutan ako sa huling hint na binigay niya sa akin bago nangyari ang pagkuha niya sa anak ko at kay Garet. Oh shit! Hindi! Huwag niya sanang sasaktan ang anak ko. Ako nalang! Huwag niyang idamay ang anak ko sa paghihiganti niya sa akin!

“Hi, and why are you wearing black?”

“Why? Can’t we wear black on birthdays?”

“Nah. Just surprised. I thought you’re preparing for something.”

“Preparing for what?”

Napailing ako sa isiping alam kong sa likod ng naging tugon niya sa akin ng mga oras na iyon ay isang hindi magandang bagay ang tumatakbo sa isip niya. Hindi ako mangingiming lumaban kahit hindi ako ganuon kalakasan sa oras na saktan niya ang anak ko.

Tumayo ako mula sa pwesto ko at lumakad papunta sa pinto at sinubukan na buksan kahit na alam kong napaka impossibleng mangyari.

“Buksan ninyo itong pinto! Palabasin ninyo ako! Dalhin ninyo ako kung nasaan ang anak ko at si Garet! Pakiusap! Hindi ako tatakas! Dalhin ninyo lang ako sa kanila!” sigaw ko habang kinakalampag ng malakas ang pinto pero tila walang nakakarinig sa akin maliban sa akin.

Napasalampak ako sa sahig at walang nagawa kundi ang umiyak at isipin ang kalagayan ng anak ko at ni Garet. Kasalan ko ang lahat ng ito. Kung hindi dahil sa akin, hindi sila madadamay.

Kung may nararapat man na makaranas ng pagdurusa at paghihiganti ni Miguel kahit na sabihin ko man sa kanya na aksidente lang ang nangyari sa pagkamatay ni Enix ay walang iba iyon kundi ako. In the first place, hindi naman mangyayari ang pangki-kidnap sa akin ng kapatid niya kung hindi rin ako tumugon sa mga motibong ibinigay nito nuon sa akin. Kung maibabalik ko lang ang mga nakalipas, pero hindi dahil huli na ang lahat at gaya ng kasabihan ay nasa huli ang pagsisisi.

Bigla din sumagi sa isip ko si Pearl at si kuya.

Makikita kaya ni Pearl ang ginawa kong pag missed call ko sa kanya? Magtataka kaya siya? Hahanapin niya kaya ako o kami kapag nalaman niyang nawawala kami at hindi mahanap kung nasaan at kung sino ang mga kumuha sa amin? Eh si kuya? Hahanapin ba niya kami ni Claec? May pakialam pa kaya siya sa amin matapos ang naging huling paguusap namin sa mismong birthday nilang dalawa ng anak niya? Paano kung sa pagkakataong ito, tuluyan na talaga akong mamatay para lang mapagbayaran ang pagkamatay ng kapatid ni Miguel na si Enix? Tatanggapin niya ba ang si Claec? Aalagaan? Mamahalin katulad ng pagmamahal ko dito at sa kanya nuon?

Paano naman kung may mangyari sa anak ko at malaman niya? Magagalit ba siya sa akin? Sasabihan akong isa akong masamang magulang dahil hindi ko nagawang protektahan ang anak ko? Paano kung ilayo niya sa akin ang anak ko? Kakayanin ko ba? Parang hindi ko yata maisip kung anong mangyayari sa akin sa oras na ilayo niya sa akin ang anak namin. Pero paano kung maisip ng anak ko na sumama sa kanya dahil hindi naman lihim sa akin na sabik siya sa tatay niya? Makakaya ko bang magtiis na maging mag-isa para sa ikasisiya ng anak ko? Siguro, oo. Para sa anak ko, kakayanin ko kahit masakit. Isa pa, tama si Garet sa sinabi niya nuon. May karapatan si kuya sa anak namin. Deserve niyang makasama si Claec.

Sa dami ng mga tumatakbo sa isip ko hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako. Basta ang alam ko nagising akong pupungas-pungas ng dahil sa may sumisipa sa tagiliran ko at tinatawag ang pangalan ko. Pagtingin ko kung sino ito ay si Nigel.

Agad ko siyang sinamaan ng tingin.

“Nasaan ang anak ko at si Garet?!” galit kong tanong.

Ngumisi siya sa akin bilang tugon na kinainis ko, “I don’t know. Should I know their whereabouts?”

Awang ang bibig ko at hindi makapaniwala sa sinabi niya, “The hell with you! Saan ninyo sila dinala?! Dalhin ninyo ako sa kanila!”

“Arista, Arista. .” dahan-dahan itong lumapit sa akin at hinaplos ang mukha ko. Sinubukan kong iiwas ang mukha ko sa kanya at dahil duon ay isang malakas na sampal ang ginawa niya at tumingin sa ibang direksyon at bumuntung-hininga, “It’s been a while. I thought you had died with Enix. What a shame! Anyway, don’t look for them. They’re going to die too soon and so you are because that what was planned.”

“Napaka walang hiya ninyo talaga! Pati mga walang kasalanan sa pagkamatay ni Enix idadamay ninyo! Ako lang naman ang pakay ninyo di ba?! Pakawalan ninyo sila! Huwag ninyo silang idamay!” sigaw ko sa galit habang pilit na sinusuntok si Nigel para ibuhos sa kanya ang galit ko pero parang wala lang ito sa kanya dahil nagagawa pa niyang tumawa.

“Arista, you don’t understand. It’s not just Miguel whose after you but I’m also after Quilo. I’m sure that he will definitely loose his sanity now once he find out that his dearest brother have died along with his son. I want more power, Arista, and if I want that to happen, I need to kill the boss of the Yakuza so I can take over and expand my power.”

Para namang nagpantig ang tenga ko sa narinig kong sinabi ni Nigel. Pati si kuya?! Damay dito?! Dahil lang sa gusto niyang mas maging makapangyarihan, gagawa siya ng ikasasakit ng ibang tao? Napaka walang hiya talaga!

“Hayop ka! Hayop kayo! Mga wala kayong puso! Ang sasama ninyo!” 

Imbis na tumugon sa mga sinabi ko ay walang pakialam lang ako nitong itinulak palayo sa kanya at inayos ang suot niyang damit.

“Tomorrow morning, say hi to Enix for me, okay? But for now. . .” pinihit niya ang seradura ng pinto at bago siya lumabas ay may pumasok sa mga kalalakihan. Nakaramdam ako ng kakaibang kaba dahil duon. Anong binabalak ng mga ito sa akin? “. . As ordered by Miguel, you boys have fun with him, alright? I’ll go now.”

Dahan-dahan akong umatras ng tuluyang sumara ang pinto at naiwan ako kasama ang mga lalaking hindi ko kilala. Lumapit sila sa akin at ang mga mukha ay naka poker face at bago pa ako makapagsalita o muling makakilos ang isa sa kanila binigyan ako ng suntok. Nang subukan kong lumayo ay isang sipa naman ang natamo ko mula sa isa pa sa kanila. Hanggang sa sunud-sunod na pananakit na ang nakukuha ko sa mga kalalakihang ito.

Jusko. Ganito din ba ang dinadanas ngayon nina Claec at Garet?! Jusko, ang anak ko!

Pinilit kong labanan pero sadyang mas malakas sila kesa sa akin. Hindi sila tumigil sa pambubugbog sa akin hanggang sa nawalan ako ng malay. Naramdaman ko pang tumama ang ulo ko sa semento at unti-unting nanlabo ang paningin ko.

Bago ako tuluyang lukubin ng kawalang malay ay sumagi sa isip ko ang anak ko at si kuya. Si kuya! Malalaman kaya niya ang tungkol sa pagkawala namin? Pupuntahan niya kaya kami? Ililigtas ba niya ang anak ko o ako? Kami? Jusko.

Pakiusap, iligtas mo ang anak natin kuya!

Sa muling paggising ko ay agad akong binalot ng hirap sa paghinga at lamig ng biglang walang pasabing sabuyan ako ng isang baldeng tubig ni Miguel. Duon ko namalayan na nakatali na pala ang buo kong katawan sa upuan at mukhang masama ang timpla niya.

Hindi ba dapat masaya siya dahil magagawa niya na ang gusto niyang paghihiganti?

Pinagmasdan ko siya sa ginawa niyang pagsabunot sa buhok niya at lumapit sa akin. Sobrang lapit ng mukha niya sa akin at mukha talagang galit siya dahil bigla nalang niya akong sinikmurahan ng walang pasabi.

“You’re laughing at me aren’t you, huh?” sarkastiko niyang sabi at ngumisi.

“A-anong sinasabi mo? Bakit kita tatawanan? Kung meron mang masaya sa atin, ikaw iyon! Ito ang gusto mo ’di ba?! Ang ipaghiganti ang kapatid mo?” galit kong tugon kahit na namimilipit ang parteng sinuntok niya at ramdam ko ang pananakit ng ibang parte ng katawan ko dahil sa nangyaring pambubugbog sa akin ng mga tauhan niya.

Bahagya siyang lumayo sa akin. Tumawa at saka muling bumaling sa akin para sabunutan ako.

“They have escaped and this isn’t part of the plan! I promised him that if he help me with mine, I’ll help him with his, and now that they’ve escaped, he will come after me and I may not be able to kill you, all because of your fucking son and that woman escaping his den.”

Nagulantang naman ako sa sinabi niya. Nakatakas ang anak ko at si Garet?! Jusko. Salamat! Salamat naman at ligtas na sila. Nasaan na kaya sila ngayon?

Makakahinga na ako ng maluwag dahil wala na akong ibang iisipin kapag tinuluyan akong patayin nitong si Miguel. Ayos na sa akin na malamang nasa ligtas na sila.

Ngayon, ginawa ko na ang pinaparatang ni Miguel sa akin kanina. Mahina akong tumatawa mula sa kinalalagyan ko at masama ang tingin niyang tumingin sa akin.

“Mukhang walang may gusto sa gusto ni Nigel na mangyari kaya nasira ang plano niya. Ibig sabihin, kahit kailan, kahit kanino pa siya makipagsabwatan, hindi niya mapapabagsak ang isang Quilo Naito. At ikaw? Bakit parang natatakot ka na ikaw ang pagbubuntungan ni Nigel ng galit niya sa nasira niyang plano gayong mamamatay tao ka? Papatayin mo ako ’di ba? Para ipaghiganti ang kapatid mo na hindi mo alam kung anong ginawa sa akin ng nasa puder niya ako. Nagmakaawa ako sa kuya mo na ibalik niya ako sa amin pero ano? Hindi siya nakinig! Naging makasarili siya! Nagdesisyon siya na hindi ako kinokonsidera. At ’yung naging pagkamatay niya? Hah! Walang may gusto nu’n, hindi ko iyon ginusto pero mukhang ginusto iyon ng kalangitan dahil sukdulan na ang pagiging makasarili niya dahil hanggang sa huling hininga niya, nagawa pa rin niya akong barilin sa pagaakalang sabay kaming dalawa mamamatay, dahil pakiramdam niya kung hindi ako mapapasa kanya ay mas mabuting mawala na rin ako. Parehas kayo ng kapatid mo. Mga makasarili kayo! Ako lang ang kailangan mo pero idinamay mo ang mga malalapit sa akin na walang kinalaman sa nangyari nuon. Iyan, iyang nararamdaman mo ngayon?! Ganyan na ganyan ang naramdaman siguro ni Lesanna ng malaman niyang iniwan ninyo siya sa ere at makukulong siya sa pag sang ayon sa plano ninyo! Alam ninyong sasang ayon siya sa plano ninyo ’di ba? Dahil gusto niya pa rin na maikasal kay kuya at ginamit ninyo iyon sa kanya para mapapayag siya sa plano ninyo. Hah! Ngayon napapaisip na ako dahil takot ka na mamatay sa kamay ni Nigel, malamang ikaw din ay napaikot niya. Siya talaga ang may plano ng lahat ng ito at ginamit niya lang kayo dahil alam niyang mapapasunod niya kayo.”

Matapos akong magsalita ay sunud-sunod na pananakit mula sa kanya ang natanggap ko pero wala akong pakialam dahil pinatunayan lang niya na totoo ang mga sinabi ko. Hindi ko alam pero kahit alam kong mamamatay na ako sa araw na ito, hindi ko magawang hindi maawa kay Miguel. Parehas sila ni Lesanna na ginamit ni Nigel. Pinaikot niya silang dalawa para lang makuha ang gusto niya kay kuya. Tsk.

“Sisiguraduhin kong magagawa ko ang plano ko at hindi ako magagalaw ni Nigel. Hindi ako magiging tanga tulad ni Lesanna. Kung meron mang mamamatay dito, ikaw lang iyon. Sigurado akong matutuwa ang kapatid ko na makita ka sa kabilang buhay dahil alam niyang naipaghiganti ko siya!” nakangising sabi niya at hinarap ang mga tao niya, “Ikalat ninyo ang bomba sa paligid. Sa oras na dumating dito si Nigel, papasabugin natin ang lugar na ito. Mamamatay siya kasama ang taong ito.”

Agad na tumalima ang mga tauhan niya at naiwan kaming dalawa ni Miguel sa kwarto.

Nakaupo siya sa harapan ko at walang emosyon na pinagmamasdan ako.

Nagkatinginan kami at sabay na napangisi.

“Pagkatapos nito, mabubuhay na ako ng payapa.” saad niya.

“Pagkatapos nito, sana makuha mo ang katarungan na sa tingin mo nakuha mo kahit na mukhang hindi mo pa rin maintindihan na walang may gusto sa nangyari sa kanya. Inaamin ko, muntik na akong mahulog sa kuya mo kaya lang, ang isang tulad mo hindi maiintindihan ang katayuan ko dahil hindi ikaw ako. Mukhang hindi mo pa nasubukang magmahal.”

“Tsk, pagmamahal?” mahina siyang tumawa, “Tanga ng kapatid ko dahil minahal niya ang isang tulad mo! Isang bakla?! Ni sa hinagap hindi ko inakalang magkakagusto siya sa kapwa niya lalaki!”

Nasaktan ako sa sinabi niya. Siguro nga. Mali ang magmahal ng kapwa niya kasarian pero tao lang din kami na gaya ng ilan na hindi napipigilan ang puso na magmahal.

Napangiti ako ng mapait, “Kung maririnig ka lang niya, alam kong masasaktan siya sa sinasabi mo ngayon. Sarado ang isip mo. Kung sabagay, wala ka sa katayuan ng mga tulad namin kaya mabilis lang para sa iyo ang magsalita ng ganyan at siguro oras na rin para magkita kami ulit ng kuya mo. Malamang malungkot maging mag isa sa kabilang buhay.”

Nakita kong kumuyom ang kamao niya.

“Hindi siya magiging malungkot mag-isa kung buhay lang siya.” galit niyang sigaw pero hindi ako duon nagulat kundi sa nangyayaring komosyon sa labas. Nagkakabarilan.

Dumating na si Nigel?!

Mukhang malapit na akong mamatay.

Makakasama ko na rin sila Mama, Tita Keiko at Papa.

Nakita kong tumayo na si Miguel at inayos ang suot niyang damit.

“Excuse me but I need to go.”

Naiwan akong mag isa sa luob ng kwarto habang hinihintay ang kamatayan ko. Hinahum ko rin ang paboritong kanta ni kuya habang isa-isang inaalala mula sa simula ang pagtatagpo ng landas namin ni kuya. Napangiti ako ng mapait. Pero wala din akong pinagsisisihan na siya ang pinili ko. Kung may dapat mang pagsisisihan ay iyon ang nagawa kong paglilihim nuon kay kuya sa totoong kasarian ko, sa pagbibigay tugon ko sa motibo ni Enix, ang pagsisinungaling ko kay kuya na hindi ako ’yung kapatid niya at ang hindi ko pagsabi kay Claec na ang ama niya ay ’yung taong binasahan siya ng bedtime stories sa araw ng birthday nilang dalawa ng tatay niya.

Habang unti-unti akong hinehele ng mga ala-ala bago sumabog ang bomba na tinanim nila sa lugar na ito ay marahas na bumukas ang pintuan at nanlaki ang mga mata ko sa nakita kong lalaking humahangos at lumalakad palapit sa akin habang may hawak na baril sa kanyang kamay.

“K-kuya?!” hindi ko na napigilang lukubin ng hindi ko maipaliwanag na emosyon at napaiyak.

Imbis na sagutin ako ay agad niya akong hinalikan ng mariin.

“I’m glad you’re safe. I thought I will not make it in time like the last time.” saad niya paghiwalay ng mga labi namin sa isa’t-isa. Nakita ko sa mukha niya ang pinaghalong saya at sakit pero bakit pakiramdam ko, may iba pa bukod duon.

“U-umalis ka na dito, kuya! Iwanan mo na ako! Hindi pwedeng nandito ka pa!” saad ko habang tinatanggal niya ang lubid na nakatali sa buong katawan ko sa upuan.

“No.”

“Hindi mo naiintindihan, kuya! May bombang nilagay si Miguel sa lugar na ito at sasabog ito ano mang oras ngayon kaya umalis ka na. Iwan mo na ako. Hindi ka pwedeng mamatay kasama ko. Si Claec! Walang mag aalaga sa kanya. Kailangan niya ng magulang na gagabay sa kanya kapag nawala ako at ikaw iyon. Ikaw ang tatay niya kaya please, umalis ka na! Mas kailangan ka ng anak natin! Hindi mo deserve madamay sa kasalanan ko sa pagkamatay ni Enix! Please, iwan mo na ako! Umalis ka na!” humahagulhol na ako habang pilit siyang pinapaalis.

“Stop being stubborn and blaming yourself for the death of that bastard.” tuluyan niya ng natanggal ang pagkakatali ko at saglit akong pinagmasdan. Nakita ko kung paano kumunot ang nuo niya dahil sa nakita niyang mga natamo kong sugat at pasa sa pambubugbog sa akin, “I will not leave you here. I promised Quilris that I’ll bring you back.”

“P-pero.”

“No buts.” walang pasabi niya akong binuhat kahit na umaalma ako.

Bakit ba pakiramdam ko may mali sa nangyayari?

Paglabas namin ng kwarto ay sinalubong kami ng mga tauhan niya at palabas na kami ng bahay na pinagdalhan sa akin ng biglang may tumawag sa pangalan ko. Napahinto kami at hinanap ang kinatatayuan ni Miguel. Masama ng tingin nito pero nakukuha pa rin nitong ngumiti. May hawak din siyang baril at lumalakad papalapit sa amin. Tinutukan siya ng baril ng mga tauhan ni kuya pero bago pa siya maputukan ng mga ito ay nauna silang paputukan ng mga tauhan niya na bigla nalang sumulpot sa kung saan. Para makaganti sa pagpatay sa mga tauhan niya ay saglit akong binaba ni kuya at binaril ang mga tauhan ni Miguel ng walang mintis.

“You’re annoying.” saad ni Miguel habang si kuya ay nagmamadaling kumuha ng mga bagong bala para ilagay sa hawak niyang baril.

“You’re supposed to die, aren’t you? So why are you leaving this place with than beside you?”

“Nigel made you believe that it was his fault why your brother died, right? You’re just like Lesanna. You made him play with you two. It will be a shame if your brother is seeing us right now and know how much his brother is a pathetic looser.”

“What did you say?!” galit niyang tanong at bago pa niya kalabitin ang gatilyo ay nakita namin siyang tumumba ng may marinig kaming putok ng baril at ng hanapin namin kung saan ito galing ay nakita namin si Nigel na prente lang na lumalakad papunta sa direksyon ni Miguel.

“I didn’t expect to see you here, Quilo.” nakangiting sabi nito at hinarap ang nakaluhod sa sahig na si Miguel habang hawak ang parteng binaril ni Nigel.

“What the fuck was that for?!” galit na tanong nito.

“You know exactly what for that was. It’s a shame that you haven’t even killed both of them when they’re already standing infront of you.”

“I was abou–.” pero bago pa tuluyang makasagot si Miguel ay binaril ito ni Nigel sa ulo. Nangatog ako sa takot sa ginawa niyang iyon at mukhang nahalata iyon ni kuya kaya agad niya akong itinago sa likuran niya.

“What? I can’t hear you. Are you saying something?” tanong ni Nigel kay Miguel na akala mo buhay pa ang kausap niya, “Sorry about that. Anyway, you’re next Quilo and then you’ll follow Arista.” at tumawa siya na parang may nakakatawa sa sinabi niya.

Maya-maya ay narinig kong inaayos niya ang baril niya at bigla akong hinila ni kuya palayo sa lugar na iyon. Para kaming naglalaro ng habulan pero mga buhay namin ang nakataya.

“Hey, don’t you two ran away from me.” saad ni Nigel na parang wala sa sarili habang pinuputok ang baril niya sa kung saan-saan.

Magkahawak kamay kaming tumatakbo ni kuya at unti-unti ko ng nararamdaman ang pagkaubos ng enerhiya ko sa katawan dala na rin ng hindi pa ako kumakain at ang mga natamo ko sa pangbubugbog sa akin.

At kamalas-malasan nga naman, natapilok ako kaya napahinto kami sa pagtakbo at naabutan kami ni Nigel.

“I win.” nakangiting saad niya habang nakatingin sa amin. Inililipat-lipat niya ang direksyon kung saan nakatutok ang baril niya sa amin ni kuya, “I let you die first so the other suffers before I kill him.” pagkalabit niya sa gatilyo, sa bilis ng pangyayari, namalayan ko nalang na nakayakap sa akin si kuya at ng iangat ko ang tingin ko sa kanya ay nakatitig siya sa akin.

Namalayan ko nalang na umiiyak na ako ulit ng marealized kong siya ang tinamaan ng bala na dapat sana ay para sa akin.

“K-kuya. . B-bakit mo. .?!”

“Sshh. .”

“I knew you would do that! Hah! I’m such a genius! I really deserve to be the boss!” dinig kong sabi ni Nigel pero wala akong pakialam sa kanya dahil ang taong nakatitig ngayon sa akin ang focus ko. Naiinis ako. Bakit nakukuha pa niyang ngumiti sa akin?

“Sorry for everything I did to you. I wish I said this sooner and not on this kind of situation.”

“N-no, kuya! Please! Huwag ka ng magsalita! Huwag kang magsalita ng ganyan, please!”

“I wish I could see our son grow old with you but. . “ umubo siya at nanlaki ang mga mata ko ng makitang dugo ang lumabas duon. Lalo akong nataranta.

“No, kuya, please! Don’t say that! Kung nangako kang ibabalik mo ako sa anak natin dapat kasama ka. Hindi pwedeng ako lang. Please!”

“I don’t why I can’t tell you but I love you. I really do ever since I first realized I do.”

Umiiyak akong hinalikan siya dahil wala ng tumatakbo sa isip ko kundi ang mabuhay siya.

Ako dapat ang nabaril at hindi siya pero pinrotektahan niya ako. Bakit? Ako dapat ang nasa kalagayan niya at hindi siya.

Akala ko ng makarinig ako ng ilang putok ng baril ay sa akin na iyon tatama pero hindi. Nang tuluyan ng bumigay ang katawan ni kuya at sumandal sa akin ay nakita ko ang nakahandusay na katawan ni Nigel at ang mga tauhan ni kuya na nagmamadaling lumapit sa akin at kinuha siya sa kandungan ko.

Hinatak ako ng mga tauhan niya palabas ng lugar na iyon at saktong paglabas namin ay isa-isang sumabog ang mga bomba na nilagay ng mga tauhan ni Miguel sa paligid.

Wala sa sarili akong sumunod sa kanila habang patuloy na umiiyak at nananalangin na iligtas siya. Nasa luob na kami ng ambulansya at sinusubukan siyang irevive ng dalawang nurse na nasa luob habang ako tuliro at nakahawak lang sa kamay niya at pinipisil iyon.

“Please, gumising ka! Huwag mo akong iwan! Huwag mo kaming iwan ni Claec. Kailangan ka namin. Kailangan kita. Please.” saad ko habang walang tigil ang luha ko sa pag agos at habang pinagmamasdan ko siya ay duon ko lang napansin na kapwa naming suot ang mga singsing namin. Lalo akong naiyak sa nakita ko. 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXXI )

Nakatulala lang ako sa kinauupuan ko habang hinihintay na lumabas ang doktor sa luob ng ER kung nasaan si kuya ngayon. Hindi ko alam na dalawa pala ang tinamo niyang tama ng baril sa katawan para lang sagipin ako. Sabi ko na eh. Kaya pala iba ang pakiramdam ko ng pumasok si kuya sa kwarto kung nasaan ako. Iyon pala ay dahil may tama na siya ng baril.

Lagi nalang may napapahamak ng dahil sa akin.

Bakit kasi hindi nalang ako pinatay agad ni Miguel eh di sana wala ng problema. Sana wala ngayon dito si kuya. Sana hindi siya nagaagaw buhay ngayon ng dahil sa akin.

Kasalanan ko ang lahat ng ito!

Nakayuko ako at umiiyak mag isa ng biglang may humawak sa balikat ko.

Pag angat ko ng tingin ay nakita ko ang nagaalalang mukha ni Pearl at sa likuran niya ay sina Garet at Claec na halatang nagaalala rin.

“Sorry na-late kami ng dating. Traffic kasi papunta. Bakit ikaw lang ang nandito sa labas? Hindi mo muna pinagamot iyang mga sugat at pasa mo sa katawan?” tanong ni Pearl at umupo sa kanan ko habang chine-check ang mga sugat ko sa braso.

“Treat your wounds first, Papa. You have a lot.” parang maiiyak na sabi naman ni Claec na nasa kaliwa ko at nakatingin lang sa akin at kay Pearl na tinitignan ang mga sugat ko.

“Hindi. Kaya ko pa. Dito lang ako. Hindi pa lumalabas ’yung doktor eh baka kailanganin ako.”

“Arista. .” tawag sa akin ni Garet na may balak sanang sabihin kasi pinutol ko.

“Okay nga lang ako sabi, okay?! Kaya ko pa! Kaya ko. .” sigaw ko at muli, umiyak na naman ako.

Agad akong niyakap ni Pearl at hinaplos ng marahan ang likod ko.

“Sshh. . Tahan na. Nandito lang kami. Kasama mo kami.”

“K-kasalanan ko! Ako ang may kasalanan kung bakit siya nasa ER, Pearl! Kung hindi dahil sa akin, hindi mangyayari ang lahat ng ito. Bakit kasi hindi nalang ako namatay?!”

Bahagyang lumayo si Pearl sa akin at hinawakan ang mukha ko.

“Iyan naman ang huwag na huwag mong sasabihin, Arista. Kung alam mo lang gaano ka kaimportante kay Quilo. Mahal na mahal ka niya, alam mo ba iyon? Kailangan ka din ni Claec. Importante ka din para sa kanya. Importante ka sa kanila, sa amin! Kaya huwag na huwag mo ng ulit sasabihin iyan.” saad niya at muli akong niyakap ng mahigpit habang ako iyak ng iyak.

Matapos ang sa tingin ko ay mahabang paghihintay ay lumabas ang doktor mula sa luob ng ER.

“Family of Mister Naito?” tawag nito kaya dali-dali at nauna akong tumayo sa mga kasama ko at nilapitan ang doktor.

“Ako, Doc.”

“And you are Mister Naito’s. .?”

“I’m his husband.” diretso kong sagot at ramdam ko ang pag init ng pisngi ko ng tumingin sa akin ang doktor.

Bahagya siyang ngumiti at nagsimula ng iexplain sa akin ang sitwasyon ni kuya. Halos manlumo ako ng malamang hindi sila sigurado kung kailan siya magigising dahil sa natamo niyang mga tama ng bala. Madami ding nawalang dugo sa kanya kaya matatagalan ang recovery niya sa oras na gumising siya.

Nang mailipat si kuya sa ICU ay lumapit sa akin si Garet at pinilit akong ipagamot na ang mga tama ko sa katawan. Kahit nagdadalawang-isip ay wala na rin akong nagawa kundi pumayag.

Habang ginagamot ng nurse ang mga tama ko sa katawan ay taimtim na nakatitig lang sa akin si Garet. Maya-maya ay bumuntung-hininga siya pagkatapos ng nurse na gamutin ang mga sugat ko at maiwan kaming dalawa sa luob ng kwarto. Lumakad siya papalapit sa akin at saka biglang pinitik ng malakas ang nuo ko kaya napahiyaw ako.

“Para saan iyon?” inis kong tanong habang hinihimas ang parteng pinitik niya.

“Para sa mga pinagsasasabi mo kanina. Sira ulo ka! Huwag mo na ulit sasabihin ’yung mga iyon. Alam mo bang alalang-alala si Claec ng araw na makidnap kami?! Imbis na ang sitwasyon niya ang alalahanin namin ay ’yung iyo ang inisip niya. Natakot siya na maiwan kang mag isa kaya abut-abot ang pasalamat niya ng makatakas kami ng ligtas at nagmakaawa siya sa tatay niyang iligtas ka, alam mo ba iyon? Tapos maririnig ka lang niyang sasabihin ’yung mga ganuong bagay? Walang may gusto ng mga nangyari, Arista! Wala! Kaya huwag mong sisihin ang sarili mo. Ang importante ligtas ka, si Claec at si Quilo. Ngayon ang kailangan nalang natin ay ang maging matatag ka hanggang sa gumising siya, okay?”

“G-Garet. . “ para na naman akong maiiyak ng narinig ko ang mga sinabi niya sa akin.

“Kailangan ninyo ang isa’t-isa kaya huwag kang bibigay basta.” dagdag niya at hinaplos ang ulo ko at ngumiti, “At saka, gusto ko pang makita na maging happy family kayong tatlo kaya sinigurado ko din na mabubuhay ako ng nakatakas kami ni Claec.”

Niyakap ko siya sa bewang niya at natawa sa sinabi niya.

“Sus! Kamo kasi naisip mo lang din si Pearl.”

“Ah, well, hindi ko itatanggi iyang sinabi mo na iyan.”

Pagbalik namin ni Garet ay kinuha ko muna si Claec sa kanila para makakain kami. Sabi kasi ni Garet ng naglalakad kami pabalik ay ayaw nitong kumain hanggat hindi ako nito nakikitang okay.

Habang hinihintay namin ng anak ko dumating ang inorder naming pagkain ay pinagmasdan ko siya.

“Sorry, Claec. Sorry sa mga nasabi ni Papa. Mahina kasi ako.”

Nagtaka ako ng ngumiti siya sa akin at pilit na inabot ang mukha ko na siyang nilapit ko sa kanya.

“I love you, Papa. We love you and I know Father too. We’re not blaming you to what had happened, okay? Can you please smile now, please? I miss seeing my Papa’s smile.”

Ngumiti ako sa sinabi niya at ewan ko ba, heto na naman ang mga luha kong nagbabadyang pumatak mula sa mga mata ko. Buti nalang saktong dumating ang waiter at inilapag sa lamesa namin ang order namin.

Habang nakatitig ako sa anak ko ay bigla kong naisip kung gaano kaswerte ang taong mamahalin niya pero syempre maswerte din ang taong magmamahal sa anak ko. Parehas silang magiging maswerte sa isa’t-isa. Mapa babae o lalaki man ang mahalin niya, mamahalin namin sila parehas ni kuya dahil ang pagmamahal ay para sa lahat.

“Gusto mong mag ikut-ikot muna bago tayo bumalik?” tanong ko pagkalabas namin ng restaurant na kapwa busog sa kinain namin.

Masayang tumango ang anak ko at magkahawak kamay kaming nagikut-ikot sa mall hanggang sa mapadpad kami sa gitnang bahagi na open area ng mall kung saan may parang tiangge.

Huminto kami sa isa sa mga stalls at nakita ko kung paano titigan ni Claec ang mga nakadisplay na tig cincuenta na mga singsing.

“You want one, baby?”

“Uhm-hmm. I need to have a new pendant for my necklace.”

Oo nga pala. Dahil kinuha ko ’yung singsing ko ng kasal namin ni kuya, wala ng pendant ngayon yung necklace ni Claec.

“Oh, but I can buy you a better one if you’ll just wait until I get my salary.”

Umiling ito. “I want these two, please?”

“Are you really sure? I can–.”

“Yes.”

Nailing nalang ako at wala ng nagawa kundi sundin ang gusto ng anak ko. Masaya niyang kinuha sa akin ang supot na naglalaman ng magkapares na singsing. Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isip ni Claec pero aware ba siya na couple ring ang kinuha niya? At saka, malaki ang singsing na iyon sa kanya. Halatang hindi pa magkakasya sa kanya. At, bakit dalawa? Isang singsing lang naman nuon ang pendant niya ah?

Habang naglalakad kami palayo ng stall na pinagbilhan namin ay narinig ko ang isang babae na nagsalita mula sa hindi kalayuan. Mukhang kaedaran ko lang siguro ito.

“Ayan, tignan mo. Wala na tuloy ’yung gusto mong design. Sabi ko kasi sa iyo bilhin na natin kanina eh. Hahanapan nalang kita ng para sa iyo na mas maganda ang design.”

Hindi naman siguro itong biniling pares na singsing ng anak ko ang tinutukoy ng babaeng iyon di ba? Muli kong nilingon ang anak ko at pagtingin ko ay nakasabit na ito sa suot niyang necklace.

Pagbalik namin ng hospital ay naabutan namin si Pearl na nakasandal sa naka akbay sa kanya na si Garet. Awang ang bibig ko na napatingin sa kanila at sa anak ko na nagkibit-balikat lang at nilapitan sila.

“We’re back.” masayang bati niya.

Akala ko maghihiwalay ang dalawa sa posisyon nila pero hindi. Deadma lang ang dalawa.

Okay. So parang may ideya na ako sa status ng dalawang ito. Hihintayin ko nalang na sila mismo ang magsabi sa akin nu’n.

“Kamusta siya?” tanong ko.

“Bukas ililipat na siya sa private room kapag naging okay na ang lahat. Ang problema nalang ay kung sino sa atin ang magbabantay sa kanya. May shooting na kasi ako ulit bukas kaya hindi ako pwede.” saad ni Pearl.

“Ako nalang. Magre-request nalang ako ng leave sa boss ko. May pasok pa itong si Claec saka ito ding si Garet, siya din kasi nagbabantay sa anak ko.”

Speaking of magpapaalam ako kay Rence bukas, aware kaya siya sa mga nangyari sa amin?

Nang araw din na iyon, umuwi sila Pearl samantalang ako naiwan sa hospital. Nagbabantay sa labas ng ICU kung nasaan si kuya. Baka kasi kailanganin ako or may mangyari tapos wala ako.

Anong oras na rin at sa tingin ko ay lagpas na ako sa oras ng paghahapunan ng maisipan kong umalis saglit para duon kamain sa cafetteria ng biglang may tumawag sa pangalan ko at humahangos na lumapit sa akin.

“R-Rence? A-anong ginagawa mo dito?” nagtataka sa gulat kong tanong.

“Garet told me to go here when I called earlier because you were absent at work.”

“Absent? Ako?” agad kong kinuha sa bulsa ko ang cellphone ko at laking gulat ko ng marealized kung anong araw ngayon. Shit. Oo nga pala. It’s a weekday. Nawala sa isip ko dahil sa mga nangyari.

And from there, sinabi ko sa kanya kung anong nangyari kung bakit ako napa absent sa trabaho ng hindi sadya. Syempre ng una hindi siya makapaniwala pero ng mapagtanto niya kung bakit madalas magpunta si Miguel nuon sa office at magtanong ng tungkol sa akin ay saka niya lang ito narealized. Kinwento ko rin ang tungkol sa ginawa nilang paggamit kay Lesanna at ikinadismaya niya iyon. Syempre ng sinabi ko ang tungkol sa mga ito ay sinabi ko na rin sa kanya ang totoo na ako nga ’yung pinagpipilitan nuon ni kuya na kilala niya sa kanya ngunit itinatanggi ko at hindi totoong mag asawa kami ni Garet.

Hindi ko alam ilang oras kaming nag usap basta ang alam ko para akong nabunutan ng tinik sa lalamunan ng masabi ko sa kanya ang totoo.

“Sabi ko na eh! Tama talaga ang hinala ko ng una palang na hindi ka straight. Halata kasi sa iyo kahit anong pilit mong itago. Lumalabas pa rin ang feminine traits mo. Sayang lang dahil meron na palang nagmamay-ari sa iyo.” saad niya at napangisi.

“Huh?”

“Arista, hindi mo ba nahalata na may gusto ako sa iyo?”

“Huh?” bigla kong naalala ’yung mga ginagawa niya paminsan sa akin sa office, “Well, nahalata ko naman kaso umiwas ako kasi bukod sa may anak na ako eh ayaw kong makagawa ulit ng kasalanan at may mangyari ulit na hindi maganda ng dahil lang sa akin. Isa pa, mahal ko din kasi siya kaya hindi ko na magawang tumingin pa sa iba.”

“Hay! I guess I’ll have to search for another love interest again.”

Natawa ako sa sinabi niya, “Gwapo ka naman eh for sure hindi ka mahihirapan makahanap ng magkakagusto sa iyo.”

“Well, hindi ka naman mali sa sinabi mo pero mahirap makahanap ng taong totoong mamahalin ka hindi lang dahil sa hitsura mo at sa kaya mong ibigay na materyal pero dahil sabi mo makakahanap pa ako ng magkakagusto sa akin, aasa ako duon. Kung sabagay, bisexual naman ako.” kumindat siya sa akin na kinatawa ko.

Nang makaalis siya ay muli akong bumalik sa pwesto ko kanina para bantayan si kuya. Masaya ako dahil hindi ko na kailangang maglihim sa mga taong malapit sa akin. Nakapagpaalam na rin ako kay Rence na pansamantala akong magleleave para maalagaan at mabantayan si kuya na siya namang pinayagan niya. Ngayon, ang problema ko nalang ay kung kailan gigising si kuya.

Nailipat na si kuya sa isang private room at dahil maya’t-maya siyang chinecheck ng mga nurse kahit na wala na siya sa ICU ay maya’t-maya rin ang nakukuha kong weird looks sa kanila.

May dumi ba ako sa mukha?

Hanggang sa dumating ang hapon at dumating din sina Claec at Garet na may mga dalang gamit.

“Oh bakit ganyan pa rin hitsura mo?” tanong ni Garet at tumingin sa spare na gown na suot ni kuya na nasa gilid ng table. Hindi ko nga maintindihan kung bakit sila nag iwan n’yan eh sa sila naman ang nagpapalit ng damit ni kuya.

“Bakit? May dapat bang magbago sa hitsura ko?”

Napatampal sa nuo niya si Garet samantalang narinig ko naman ang mahinang tawa ni Claec.

“Pumasok ka na ba sa cr na nandito?” tanong niya at tinuro ang isang pinto na ngayon ko lang napansin dahil kay kuya lang ako naka focus at sa nagtitingin sa kanya na mga nurse.

“May cr dito? Sa labas ako umiihi eh.” nakakaloka nga eh walang salamin sa cr na nandito sa floor na ito plus ang tahimik pa kaya nakakatakot umihi ulit.

“Tignan mo nalang hitsura mo ng malaman mo.”

Agad kong sinunod ang sinabi niya at pagbukas na pagbukas ko ng pinto ay bumungad agad sa akin ang malaking salamin at hindi ako makapaniwala sa hitsura ko. Mukha akong zombie.

Gulu-gulo ang buhok ko at nanlalalim ang mga mata ko. Hindi pa kasama duon na ang dumi na ng suot kong damit dahil ito pa yung suot ko ng makidnap ako. Argh. Ito siguro ang dahilan kung bakit panay ang tingin sa akin ng kakaiba ng mga nurses na pumasok dito sa luob. Buti nalang at hindi ito napuna ni Rence ng magpunta siya kagabi. O baka naman napansin niya pero hindi nalang niya sinabi kasi baka maoffend ako?

Sa sobrang pagaalala ko kay kuya ay nakalimutan ko na ang hitsura ko.

Wala na akong inaksayang panahon at naligo na at nagbihis ng matinong damit na dala nina Garet sa akin. Syempre ’no. Ayaw ko nga magdamit ng patient’s gown mamaya paalisin ako dito sa luob eh.

“Come and eat what we brought you, Papa. I heard from Aunt Pearl that hospital’s food tastes bad.”

At iyon nga ang ginawa ko, nilantakan ko ang dala nilang pagkain para sa akin. Halos isang oras din silang nag stay bago sila nagpaalam na uuwi na kaya naiwan ako ulit mag isa na nagbabantay kay kuya. Hindi ko alam kung maririnig ba niya ako at magmumukha akong tanga pero nagsimula akong kwentuhan siya ng kung anu-ano. Namalayan ko na nga lang na umiiyak na pala ulit ako.

“Sorry kung lagi nalang problema ang dala ko sa pamilya natin. Sana pag gising mo, mapatawad mo ako sa mga nagawa ko. Mahal na mahal din kita, kuya. Thank you at minahal mo ang isang gaya ko kahit mali.”

Mabilis na lumakad ang mga araw at namalayan ko nalang na magdadalawang linggo na pala mula ng maconfined si kuya dito sa hospital. Bahagya na ring naghilom ang ilan sa mga sugat at pasa na natamo ko.

Maya’t-maya rin na bumibisita ang mga tauhan ni kuya sa amin at pinaalam din nila sa akin na sila ang kumakausap sa kapulisan sa mga nangyari at inaasa ko na sa kanila ang bagay na iyon dahil wala akong ibang gustong intindihin kundi ang pag gising ni kuya at ang maayos niyang recovery.

Nakakataba din ng puso dahil muli kong nakita sina Ate Gil at Miss Thalia na kasal na kay Mister Alfonso. Nang una, para hindi pa sila makapaniwala na buhay pa ako at hinimas-himas pa ako na parang santo na kinatawa ko. Nagkita na din kami nina Tita Shine at Manong Ben na kung minsan ay sinasamahan pa ako sa pagbabantay kay kuya. Masaya sila para sa sa aming tatlo nina kuya at Claec at kung pwede nga lang daw gumising na agad si kuya pero syempre kahit gustuhin ko man o namin, hindi namin alam kung kailan siya gigising. Ang alam ko lang kailangan kong magpakatatag para sa aming tatlo.

Prente akong nakatanaw sa labas ng bintana ng biglang tumunog ang cellphone ko at pagtingin ko kung sino ito at saglit ako lumabas ng silid.

“Oh, Rence? Napatawag ka? May problema ba?” nagaalala kong tanong.

[ Ah, oo eh. Pasensya ka na ha? Alam kong ikaw ang nagbabantay kay Mister Naito pero kasi kailangan kita bukas. May conference meeting akong aattendan at kailangan ’yung mga secretary kasi kasama. Sorry talaga. ]

Bakas naman sa tono niya ang sincerity kaya kahit ayaw ko man ay pumayag ako. Syempre, ayaw ko din naman na hindi siya makapunta sa meeting na iyon dahil lang wala ako. Taunan kasi na conference meeting iyon para sa kasapi sa firm namin.

Bumalik ako sa luob matapos ang naging paguusap namin ni Rence at umupo sa tabi ni kuya. Hinawakan ko ang kamay niya kung saan nakasuot ang singsing naming dalawa at marahang hinaplos iyon habang iniisip sino ang pwede kong pakiusapan na magbantay bukas kay kuya.

“Kuya, aalis ako bukas ha? Bukas lang naman ako mawawala. Kailangan kasi ako sa trabaho ko eh. Gusto ko sanang hindi umattend kaya lang kailangan eh. Hindi ka pa naman gigising bukas di ba? Kung ngayon ka lang sana gigising eh di mapapanatag na ako.” biro ko sa huli kong sinabi.

Hinum ko nalang ang kantang paborito ni kuya habang iniisip pa rin kung sino ang pagbabantayin ko bukas ng sa kalagitnaan ng paghahum ko ay bigla akong napatingin sa mukha ni kuya at laking gulat ko ng makitang nakatitig ito sa akin at biglang ngumiti.

Bigla akong napaatras sa gulat at ilang beses na kinusut-kusot ang mga mata ko.

Totoo ba itong nakikita ko? Pero hindi ko naman naramdaman na gumalaw ang mga kamay niya?

“Are you just going to stare at me?”

Awang ang bibig ko ng marealized kong gising na nga talaga si kuya at hindi ako namamalik-mata kaya walang pagdadalawang-isip ko siyang sinugod at niyakap ng mahigpit.

Naramdaman kong napa igik siya pero hindi ko na ito pinansin pa. Ang mahalaga, gising na siya.

Gising na si kuya!

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXXII )

Ang bilis lumakad ng panahon! Anim na buwan na rin pala ang nakalipas mula ng mangyari ang mga bagay-bagay na hanggang ngayon hindi ko inakalang mangyayari at malalagpasan namin lalung-lalo na ni kuya. Akala ko huli na ang lahat para sa amin pero masyadong mabait ang nasa itaas at hinayaan na mabuhay siya siguro ay para na rin maitama namin ang mga pagkakamali namin sa isa’t-isa lalo na ako sa ginawa kong pagtatago sa anak namin sa kanya.

Siguro tadhana din talaga na magkabati kami at mabuo bilang isang pamilya. Alam ko ang ilan na makakaalam ng kwento namin ay maaaring maging tutol sa amin pero kung ito ang nakatadhana na mangyari, sino ba naman ako para itanggi iyon. Isa pa, pinangarap ko rin naman na magkaruon ng buo at masayang pamilya hindi ko lang inakala na mangyayari iyon sa piling ng half brother ko na kinamumuhian ako o namin ang isa’t-isa pero masaya ako at ayos na ang lahat sa amin na para bang walang nangyaring drama sa pagitan namin sa lumipas na mga panahon.

Tandang-tanda ko pa ng araw na gumising si kuya ay kaparehas nito ang naging saya ko ng una kong masilayan ang anak namin na si Claec. Umiiyak lang ako nu’n habang siya nakayakap sa akin. Walang ni isang nagsasalita hanggang sa dumating ang doktor at dalawang nurse para icheck ang kalagayan niya. Hindi siya nagtagal sa hospital dahil agad siyang nagpa discharge, tinakot niya pa ang doktor sa bagay na iyon. Ayaw niya kasi na tumagal pa duob dahil sa tingin niya ay mas makaka recover siya kung magkiki-kilos na ulit siya gaya ng dati niyang ginagawa kung saan sanay ang katawan niya kesa ang nakahiga.

Mabilis din ang mga naging pangyayari matapos nuon dahil kinuha niya kami ni Claec sa bahay ni Garet para duon tumira sa dati naming bahay. Ang nuo’y kwarto ko at naging kwarto ni Claec samantalang ang kwarto ni kuya ay well, naging kwarto naming dalawa. Ng una ayaw ko talagang pumayag pero dahil mapilit siya ay wala na akong nagawa. Sinabi pa nito na wala namang masama dahil mag asawa namin kami at kailangan ni Claec na ng sarili niyang kwarto ngayong ‘big boy’ na daw ito. Sa totoo lang, hindi kumportable din ng una si Garet ng kinuha kami ni kuya pero nagkausap sila nito at ayun. Nagulat nalang ako at ito pa mismo ang tumulong sa amin na ihatid ang mga gamit namin sa dati naming bahay. Iyon pala, na hindi ko na rin kinagulat, isang linggo after naming makalipat ay nabalitaan ko nalang na magkasama na sa bahay sina Pearl at Garet dahil kinwento sa akin ni Tita Shine.

Isang gabi mula ng makalipat kami ni Claec kasama si kuya sa dati naminh bahay ay napag usapan namin ang mga balak niya para sa ‘pamilya’ namin. Balak nito na sa ibang bansa nalang kami manirahan for good para na rin mas mabantayan niya kami ng husto at para makapagsimula ulit. Kinlaro kasi nito sa akin na oo nga at hindi niya pinaalam sa akin ang tungkol sa naging kasal namin nuon pero hindi ibig sabihin nito ay null and void ito dahil tunay ang kasal namin kaya naman kinukulit na ako nito na papalitan ang apelyido ko sa mga papeles na nuon ay ayaw na ayaw niyang mangyari. Natawa ako sa isiping iyon dahil minsan nagpaparinig siya sa akin na baka may balak pa akong maghanap ng ibang asawa bukod sa kanya dahil gamit ko pa rin ang ‘maiden’ name ko.

Nakaligtas man kaming tatlo nina Claec at Garet sa nangyaring pangkikidnap sa amin ni Miguel na kasabwat si Nigel at Lesanna ay hindi naman kami nakaligtas sa late effects nito. Syempre inuna kong ipatingin ang anak ko samantalang kami ni Garet ng magtigas pa na lilipas lang din ang mga sintomas na parang sakit pero hindi rin nakaiwas si Garet na magpatingin matapos siyang kulitin ni Pearl at takutin na hihilain siya nito papasok sa luob ng espesyalista kung magmamatigas pa rin siya. Natawa nga ako dahil nawawala ang pagka ‘masculine’ niya kapag nagalit si Pearl.

At ako? Sinubukan kong balewalain ang mga sintomas ng anxiety kaya ang ending hanggang sa dapat sana’y pagtulog ko ng mahimbing ay sinundan ako nito kaya ng malaman ni kuya ang tungkol dito ay sinermunan niya ako at walang pagdadalawang-isip na pina evaluate agad kung ang mga sintomas ko at pina therapy. Naexperience ko rin na kinailangan kong uminom ng sleeping pills para lang bumalik sa ayos ang tulog ko. Kaso habang dumadaan ako sa therapy hindi ko maiwasan na makaramdam ng awa sa sarili ko at pagiisip na nagiging pabigat lang ako kay kuya at sa anak namin kaya naman muli akong pinatingin ni kuya sa isa pang espesyalista pero sa pagkakataong iyon ay duon niya na ako dinala sa huling tumingin sa kanya kaya siya gumaling sa dinanas niya nuon. Hindi niya ako pinabayaan sa mga panahon na iyon at ng mga taong nakapaligid sa akin. Naging totoo din si kuya at kinwento sa taong iyon ang mga nagawa niya sa akin nuon kaya naman holistic ang naging approach sa akin at hanggang ngayon ay dumadaan pa rin ako sa iilang therapies at masasabi kong nakatulong iyon sa akin para maovercome ang mga pinagdaanan ko.

“Saan, kuya? Isasama ba natin si Claec mamaya? Hindi naman siya maiiwan sa bahay, ’di ba?” nagaalala kong tanong habang nasa luob kami ng kotseng minamaneho niya. Mula kasi ng tumira kami sa iisang bubong ay nagsimula na rin niya akong ihatid-sundo sa trabaho at kung hindi naman niya iyon magagawa ay nandyan si Manong Ben para gawin iyon. Nakakatuwa nga dahil loyal talaga si Manong Ben sa amin at hindi pa nito naiisipan na mag retiro.

“Arista,” inangat nito ang magkahawak naming kamay at hinalikan ang likod ng kamay ko at ngumiti, “Relax. Walang mangyayaring masama, okay? Pupunta mamaya ’yung dalawang Tita niya para bantayan siya habang wala tayo.”

Ngumiti ako bilang tugon sa sinabi niya. Tama. Magiging okay lang si Claec lalo pa at nanduon mamaya sina Garet at Pearl. Isa pang rason kung bakit ako napangiti ay dahil kahit papaano ay nagtatagalog na rin siya ng madalas for the sake of Claec. Panay english kasi ng anak namin at pinapalalahan niya madalas si Claec na dapat matuto siya magsalita ng ibang lengguahe na walang ‘tono’ sa primary language niya para iwas ilang ang iba sa kanya. Binabalak din kasi ni kuya na kapag nakalipat na kami ng ibang bansa ay ipasok siya sa isang normal private school para matuto siyang makisalamuha sa ibang tao lalo pa’t aware naman kami parehas na walang ibang pwedeng magmana sa posisyob ngayon ni kuya kundi ang anak namin. Ilang taon pa naman ang kakailanganin bago mangyari iyon kaya hindi ko pa kailangang magalala sa ngayon.

“Bye, kuya.” paalam ko ng makarating kami sa labas ng office namin ni Rence.

“Bye, my husband. I’ll see you later.” tugon nito at hinigit ako para halikan at yakapin. Namula naman ang mukha kobsa ginawa niya na kinagisi niya. Bago pa ako makapagsabi ng kung ano ay lumakad na siya paalis.

“Tsk, tsk. Sweet talaga. Nanginging tuloy ako.” nakangising pangaasar ni Rence ng makapasok ako sa luob at inilapag agad ang gamit ko sa ilalim ng desk ko.

“Wow! Nagsalita ang hindi galing sa date kagabi sa nakilala niya sa Grindr!” biro ko pabalik at agad na namula ang mukha niya.

“Loko! Hindi date iyon. One night stand kamo.” diretsong sabi niya at tinupi ang kung ano mang klaseng papel iyon na hawak niya.

“Ano iyang hawak mo? Invitation sa isang kaso?”

“H-Hindi!” nagtaka naman ako dahil bigla siyang namutla.

“Eh ano pala iyan?” pilyo akong ngumiti sa kanya at tumayo sa pwesto ko papunta sa kanya.

“Hoy! D’yan ka lang! Bawal ka dito. Duon ka sa pwesto mo at magtrabaho ka na!” natataranta niyang pakiusap habang nilalayo ang hawak niya na pilit kong kinukuha, “Arista! Duon ka na sabi! Jusko wala akong balak mawalan ng trabaho dahil kay Mr. Naito!”

“Eh ano ba kasi iyan?” tanong ko. In fairness ah! Ang ganda ng envelope na lalagyanan. Parang pinaghalong kulay ng autumn at winter.

“W-wala nga! Magtrabaho na nga tayo!” pilit niya kaya tinigil ko na ang pangungulit at bumalik na sa pwesto ko para simulan na ang trabaho namin ngayon araw.

Sabay kaming napatingin ni Rence sa wall clock matapos ang isang buong araw naming pagtatrabaho.

“Oh, uwian na pala. Mauna ka na, Arista at baka hinihintay ka na ni Mr. Naito sa labas.” nakangiting sabi nito habang dinudutdot ang screen ng cellphone niya.

“Hindi ka sasabay sa paglabas?”

“Nah. Sige na, alis na.” pagtataboy niya sa akin habang tumatawa.

“Hmp! Ito na. Aalis na. Excited masyado. Papupuntahin mo lang dito sa office yung ka-Grindr mo kagabi eh!” biro ko habang inaayos ang gamit ko.

“Hindi ah! Loko!” namumula niyang tugon na kinatawa ko.

“O’sya, sige. Bye!”

“Good luck, Arista.”

“Huh? Saan?” takang tanong ko bago ako tuluyang makalabas ng pinto.

“Ewan ko.” nagkibit-balikat siya at hinayaan ko nalang. Loko! Bakit niya ako sinabihan ng good luck?

Pagkalabas ko ng building namin ay sinalubong ako ng nakaposturang si kuya at nakasandal sa gilid ng kotse niya. Maraming napapatingin sa kanyang dumadaan dahil well, alam ninyo naman ang alindog ng taong ito pero ni isa wala siyang tinignan sa kanila maliban ng makita niya akong papalapit sa kanya kung saan tinitigan niya ako na para bang isang rare item na dapat niyang makuha.

Nagulat ako at muntik ng mapaatras sa kanya ng walang pasabi niya akong halikan kahit na may mga tao sa paligid. Loko talaga!

“K-kuya! Nasa labas tayo!” sita ko sa kanya pero ang loko ngumisi lang at pinagbuksan ako ng pinto.

“So? Fuck them.”

“Kuya! ’Yung bibig mo ah! Sinasabihan kita baka mamaya makalimutan mong nasa harapan ka ni Claec at makapagmura ka, naku! Malalagot ka sa akin.” banta ko sa kanya.

Napakamot naman siya sa batok niya sa hiya at humingi ng paumanhin sa akin. Ayaw ko kasi na matuto si Claec magmura ng dahil sa amin. I mean, hello? Sino bang tao ang hindi pa nakakapagmura ’di ba? Lahat naman dumadating sa stage na natututo ng mga bagay-bagay pero may tamang panahon at edad para duon.

“We’re here.” dinig kong sabi niya at nilibot ko agad ang paningin ko pagkalabas namin ng kotse. Ang tahimik! May mga tao ba dito?

“Nasaan tayo, kuya? Nasa resort ba tayo nasa isang retreat?”

“Later you’ll know. C’mon.” nilahad niya ang kamay niya na siyang hinawakan ko at magkahawak kamay kaming pumasok sa luob ng isang magandang venue. Hindi ako makapaniwala na ganito ang luob nitong pinasukan namin. Paano ba naman para kasing liblib yung lugar.

“A-anong meron?” tanong ko ng may lumapit sa amin na mga staffs at ginayak kami sa isang parte malapit sa isang man-made lake na may naka set-up na romantic table for two. Pinagmamasdan ko maigi ang ambiance at grabe parang scene sa isang romantic movie. Paglingon ko para tignan si kuya ay may hawak na siyang isang boquet ng bulaklak. Iba’t-ibang klase siya ng roses na pastel ang kulay na ng pinagsama-sama ay mukhang theme for autumn season.

Hindi ko tuloy naiwasang hindi makaramdam ng kaba. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko!

“Happy Birthday, love.” nakangiti niyang bati and oh, that smile. ’Yung ngiting sa akin ko lang nakikita dahil sa akin lang din niya ginagawa.

“Huh? B-Birthday ko?” natawa siya ng makita niyabang naging reaksyon ko. Nagmamadali ko din kasing kinuha ang cellphone konsa bulsa ng pantalon ko. Oh gosh! Oo nga! Birthday ko ngayon. Paanong nakalimutan ko ito?

Namumula akong tumingin sa kanya, “S-Sorry, nakalimutan ko.”

“Nah, it’s fine. You made the surprise even more interesting.”

“Huh? Surprise? Ay oo nga! Birthday ko nga pala. Sorry, nabusy lang sa work.” nakayukong paumanhin ko hawak ang boquet na hindi ko maiwasang makaramdam ng saya dahil sa isiping pinaghandaan ito ni kuya.

And then, just like our usual dates, kumain kami at nagusap ng mga bagay-bagay na may ngiti sa aming mga labi at tingin na para bang kaming lang ang tao sa mundo. I hope this I’m feeling right now happiness never ends. This just feels so right with the person infront of me.

“Arista, love. .” kinabahan ako bigla ng tumingin siya ng kakaiba sa akin at hinawakan ang kamay ko.

“B-bakit?” napakagat labi ako para pigilan ang kabang nararamdaman ko.

“You know how much I love you, right? And how I’m willing to start a new life with you and our son? Do you feel the same way too to me?”

“O-oo naman, kuya! Sobra! Sobrang mahal kita. Kayong dalawa ni Claec. Mahalaga kayo sa akin.” hindi ko alam kung bakit pero parang may kakaiba talaga kay kuya ngayon. Don’t tell me may mangyayari na naman na hindi maganda? Oh gosh.

Ngumiti siya sa akin at nabigla ako ng tumayo siya sa tabi ko at lumuhod.

“K-Kuya?! A-anong ginagawa mo?!” natataranta kong sabi at pilit siyang pinapatayo pero hindi niya ginagawa.

Hindi na ako nakapagsalita pa at bumuhos na ang luha ko ng ilabas niya ang isang maliit na asul na velvet box at ng buksan niya iyon ay para na akong kinapos sa hininga. Oh gosh! Ang ganda! Totoo ba ito? Pero bakit pamilyar din sa akin ang disenyo nito? Nakita ko na ba ito nuon?

May mga sinabi pa siya habang hawak ang singsing at nakaluhod sa harapan ko pero hindi ko na ito narinig pa ng maayos dahil sa naging pag iyak ko. Ang importante malinaw kong narinig ang magic word, “Will you marry me again, my husband?”

“Y-Yes, kuya! Yes! Kahit ilang beses pa basta ikaw!” and from there, sinuot niya sa akin ang singsing at binuhat ako sa sobrang saya at inukut-ikot sa ere. Maging siya alam ko naluha sa nangyayari ngayon.

Matapos ng naging birthday date at proposal niya sa akin ay bumalik na kami sa luob at nagulat ako ng makita ko sina Garet at Pearl na masayang tumatakbo papunta sa direksyon namin. Teka! Anong ginagawa nila dito? Nasaan si Claec?

Tumingin ako kay kuya pero ang loko nakangiti lang sa akin at hinalikan ako bago pa makalapit ang dalawa sa amin.

“K-Kuya! Saan ka pupunta?” bigla akong nataranta dahil hindi ko alam bakit iiwan niya ako kasama ng dalawang ito.

“See you later, love.” hindi ko naintindihan ang naging sagot niya basta ang alam ko hinatak ako ng dalawa papunta sa isang kwarto kung saan kasalukuyan akong inaayusan ng kung sino.

“Ano bang nangyayari? Sabihin ninyo nga sa akin? At si Claec? Nasaan siya?”

“Hay naku, Arista! Manahimik ka nalang dyan dahil hindi ka namin sasagutin. Just relax! Ayos lang si Claec. Kasama namin siya at mamaya makikita mo din siya, okay?” tugon ni Pearl na panay ang selfie suot ang mala kulay autumn niyang dress na kaparehas kay Garet na ngayon ay nakaidlip na sa couch.

“Eh bakit kasi kailangan kong magsuot ng puting suit? May event ba tayo na pupuntahan nila kuya?” ang weird talaga ng pakiramdam ko sa suot ko. Buti nalang at kahit papaano ang pagtitig ko sa singsing namin ng kinasal kami ni kuya at ang engagement ring ko ang nagpapawala ng alalahanin ko.

“Basta!” muli siyang lumapit sa akin at pinagmasdan ang engagement ring ko, “Congrats, bakla! I’m really happy for you lalo pa at nanaig ang leading man sa kwentong ito na makatuluyan mo.”

Napangisi ako sa kanya, “Bakit ganyan ka magsalita? Para namang ikakasal ako eh malayo pa naman. Kaka engage ko lang ’no. Actually, second wedding kasi kasal naman na talaga kamim”

Siya naman ang ngumisi ngayon, “Ewan ko sa iyo! Akin na nga muna iyang wedding ring ninyo. Itatago ko.”

“Huh? Ayaw ko nga!” sabi ko at pinagdikit ang dalawang kamay ko para hindi niya makuha ang wedding ring namin.

“Isa, Arista! Kapag hindi mo binigay iyan sa akin, gagasgasan ko iyang brilyanteng singsing mo!” panakot niya kaya labag man sa luob ko ay inabot ko ito sa kanya.

Ilang sandali pa ay natapos din ang pagaayos sa akin at gising na rin si Garet. Sakto namang bumukas ang pinto at nagulat ako ng nakita ko si Tita Shine na nakaayos din at nakasuot ng gaya sa suot nina Garet at Pearl. Medyo appropriate nga lang sa edad niya ang disenyo. Pati sina Ate Gil at Miss Thalia nandito rin! Teka, ano ba talagang nangyayari?

“Oh, malapit na magsimula yung event. Mauna na kayong lumabas. Kami ang magsasabay nitong si Arista.” utos niya sa kanila na agad naman ding tumalima.

“Tita Shine! Ano pong ginagawa ninyo dito?”

“Huh? Hindi mo alam anong meron ngayon?” gulat niyang tanong sa akin.

“Uhm, maliban po sa birthday ko at. .” nakangiting pinakita ko sa kanya ang engagement ring ko, “Ikakasal po ulit ako, eh ano pa po ba?”

“Oh alam mo naman palang bata ka tinatanong mo pa ako?” natatawang sabi niya na kinataka ko. Huh? Alin duon sa mga sinabi ko ang tinutukoy niya? Don’t tell me nag organize si kuya ng birthday celebration kasama ang mga taong mahahalaga sa amin?

“Aba, bagay na bagay sa iyo ang suot mo ah!” nakangiting bati sa akin ni Manong Ben na naghihintay sa labas ng kwarto suot ang isang gray na suit, “Congratulations sa inyo ni Quilo.”

“Thank you po.” nakangiting tugon ko at nagpunta kami sa isang malaking kwarto na sa tingin ko ay pag gaganapan ng birthday celebration ko but to my surprise, pagbukas ng pinto parang tumigil ang paghinga ko at walang ibang focus ang mata ko kundi si kuya katabi sina Claec at Rence.

“Oh tara na, Arista. Masamang pinaghihintay ang magkakasal sa inyo.” biro ni Tita Shine at inabot sa akin ang isang magandang wreath bago kami nagsimulang maglakad na tatlo nina Tita Shine at Manong Ben sa aisle.

Grabe! Ang ganda ng ayos ng venue na ito! Very autumn and vibes!

Hindi ko inexpect na ngayon din ako ulit ikakasal. Ang akala ko malayo pa. Grabe! Grabe talaga mag suprise si kuya! Naiiyak na tuloy ulit ako pero hindi pwede! Sayang yung nilagay sa aking face make up mukha pa namang mamahalin iyon! Hindi ko maipaliwanag yung saya ko sa mga oras na ito. Ikakasal akong muli sa harap ng mga taong malalapit sa akin kasama ang mga mukhang dati ng dumalo sa unang kasal namin ni kuya. Hindi ko maiwasang mapangisi sa isip ko ng maalala ko yung hawak ni Rence kanina na binalak kong agawin. Iyon nga siguro iyon kaya siya kinabahan ng binalak kong agawin iyon sa kanya at pati na rin yung pagsabi niya ng good luck sa akin. Pero kailan pa pinlano ni kuya ang tungkol dito?

Namalayan ko nalang ng makarating kami sa harapan at niyakap ako ni Claec.

“Hi, baby.” nakangiting bati ko at hinalikan siya sa nuo niya, “Were you aware of this?”

Nakangiting tumango si Claec at gumilid ng tumabi sa akin si Rence na nakangisi.

“So aware ka din tungkol dito?”

“Uhm, oo. Muntikan mo na nga malaman kanina surprise ni Mr. Naito buti nalang talaga hindi kundi nayari na ako sa kanya.”

“Kaya pala may pa good luck ka pang nalalaman kanina bago ako umalis.”

“Oo, pero ngayon congratulations na.”

Nilingon namin sila Kuya, Tita Shine at Manong Ben na masinsinang naguusap at nakayuko lang si kuya habang binabantaan siya ng dalawa. Joke!

“Quilo, alam mo na ang mga naging pagkakamali ninyo sa isa’t-isa nuon, lalo ka na kaya huwag mo ng ulilitin iyon at ayaw kong makikitang may isa sa inyong iiyak ulit. Deserve ninyong dalawa ang maging masaya kasama ang anak ninyo.” saad ni Tita Shine.

“Quilo, ’nak, masaya ako para sa inyong dalawa at sigurado akong ganuon din ang mga magulang ninyo sa itaas. Iingatan at mamahalin ninyo ang isa’t-isa ha? Ayaw kong makitang iiyak iyang si Claec ng dahil sa mga away ninyo mag asawa, maliwanag ba?”

Nang matapos ang ‘small talk’ sa pagitan namin sa kanila ay marahan akong inalalayan ni kuya papunta sa harapan ng magkakasal sa amin. Nagkatinginan kaming dalawa habang mahigpit ang hawak sa isa’t-isa na parang wala ng bukas at kami lang ang tao sa paligid. Ang gwapo ni kuya sa suot niyang black suit! Ang swerte ko at sa kanya ako ikakasal sa pangalawang pagkakataon at nakatayo ako sa harapan niya. Whew!

“You look so fucking beautiful tonight, love.” bulong niya sa akin at pinandilatan ko siya ng mata dahil sa pagmumura niya. Loko talaga!

May sinabi ang nagkakasal sa amin but again, gaya kanina sa sobrang saya ko at gulat sa bilis ng mga nangyayari ngayon ay hindi ko namalayan na nasa importanteng bahagi na kami ng seremonyas.

“I, Quilo Naito, take you Arista Gabriel - Naito to be my husband. I promise to be true to you in good times, in sickness and in health. I will love and honor you all the days of my life.”

Pagkatapos niya ay ako naman ang nagsalita at unulit ng mga sinabi niya.

“I, Arista Gabriel - Naito, take Quilo Naito to by my husband. I promise to be true to you in good times, in sickness and in health. I will love and honor you all the days of my life.”

Ngumiti sa amin ang taong nasa harapan namin at pinagsalikop ang kamay namin ni kuya.

“Do you take Arista Gabriel - Naito, as your lawful husband, to have and to hold, from this day forward, for better or for worse, for richer or for poorer, in sickness and in health, to love and cherish until death do you part?”

“Yes, I do.” ngumiti sa akin si kuya, full of pride na kinangiti ko rin bilang tugon.

“Do you take Quilo Naito, as your lawful husband, to have and to hold, from this day forward, for better or for worse, for richer or for poorer, in sickness and in health, to love and cherish until death do you part?”

Dahil inatake ako ng kalokohan, hindi ako agad sumagot sa tinanong sa akin. Tinitigan ko lang siya and oh boy. Hindi ako nagfail sa ginawa ko dahil halatang kinabahan si kuya at humigpit pa ang hawak nito sa mga kamay ko.

“Yes, I do.” sagot ko matapos ang isang minutong paghihintay na may ngiti sa aking labi.

Akala ko duon na matatapos ang seremonyas but to my surprise magbibigayan pa pala kami ng vows sa isa’t-isa. Teka lang naman! Hindi ako ready! Wala akong pinrepare!

“Arista, my love. .” saglit siyang napatigil at napansin kong pinipigilan niyang maiyak kaya kahit papaano naibsan ang kaba ko sa nakikita ko ngayon, gosh! Bihira ko siyang makitang umiyak kaya mahirap para sa akin hindi maging emosyonal, “. . You have made me the happiest man on the world today by agreeing to marrying me once more and share your life with me. Hajimete ata tokikara sukidata. Anata wa hana no yo ni utsukushiku, watashi wa anata to eien ni itaidesu. “

Napanganga ako ng marinig ko ang huling mga salitang sinabi niya. Teka! Iyon yung sinabi niya nuon ng una kaming kinasal! Natandaan niya pa?

And then, turn ko na, at heto ako nagiisip sa utak ko kung anong mga salita ang dapat kong sabihin sa kanya. Should it be cheesy? I don’t know but what I do now is since this is our second wedding, okay lang naman siguto kung lubus-lubusin ko na ang drama di ba? Charot! Baka maiyak ako.

“Do you still remember the very first day that we met? I knew from the moment I saw you that we were meant to be together for all our days. You have become my everything without you knowing and if I could turn back the time, I would gladly repeat the same mistake over again because I know in the end it will be all worth it. With our hearts beating together as one, our love warms our son. I love you with all my heart, my love, my light and dark and most of all, my soulmate.”

Pagkatapos namin mag exchange ng vows ay lumapit sina Garet at Pearl sa nagkakasal sa amin para i-bless ang wedding ring namin ni kuya and it’s so beautiful! Parang pinaghalong autumn and winter ulit!

“I take this ring as a sign of my love and faithfulness in the name of the Father, the Son, and the Holy Spirit.” matapos naming sabihin ni kuya ang mga line na iyon ay isinuot na namin ang rings namin sa isa’t-isa na may ngiti sa mga labi.

“As a representative of our Mighty God, and in the name of the Father, the Son, and the Holy Spirit, I declare you’ve been lawfully married. You may kiss your husband.”

Agad akong hinatak ni kuya palapit sa kanya at walang pagdadalawang isip na hinalikan. Hindi ko alam gaano iyon katagal basta ang alam ko naghihiyawan ang mga tao sa paligid namin dahil sa saya na muli kaming kinasal.

Akalain mo nga naman ang buhay. Minsan mapaglaro. Hindi ko akalaing ang makakasama ko sa habang-buhay ay ang siyang half-brother ko na kinamumuhian ako nuon. Alam ko maraming magsasabing mali ang aming pagmamahalan lalo pa at parehas kami ng kasarian pero minsan lang naman mabuhay ang isang tao at hindi dapat maging hadlang ang mga bagay-bagay para maging masaya ng dahil sa pag-ibig.

Ako, si Arista Gabriel - Naito, na pinanganak sa panahon ng taglagas ay nangangakong hanggang wakas ay mamahalin ang batang pinanganak ng tag lamig na si Quilo Naito.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXXIII )

Quilo

He was seven while I was fifteen when I first laid my eyes on him.

It was autumn and what a coincidence his name signifies that season as well.

I had never imagined that after years of wishing to have a sibling, finally, I did have one however it wasn’t the one I was expecting it to be. The brother that I wanted was from another mother but we have the same father. At first, I couldn’t understand why my mother just gladly accepted the fact that my father had another child with a different woman but not until I learned the truth several years later.

I remember staring at my so-called younger brother or technically, my half-brother, and had my eyes glued on him. I couldn’t understand why I stared at him for god knows how long I did that but he deserves it. I mean, he’s honestly beautiful for a boy and I even thought that he was a girl. He resembles the face of a doll with delicate features. A doll that I would love to take good care of and not let anyone touch.

But it was hard for me to get rid of the fact that he is just my brother and that may be the reason why unconsciously I did terrible things to him that his older brother who should have been protecting him didn’t. Yes, I know. I’m such an immature jerk of a brother and I wouldn’t deny that. But if you think I was happy with those things I did to him, maybe at first? But it soon took a toll on me and felt guilty about it. With each day passing by with him, I felt more terrible, and something deep inside me stirred. I didn’t know at that time what that was or maybe I was just in denial because there were times I was doing such things to him that were just beyond unjustifiable already and I know those things I did to him were the reason why there was this invisible barrier created between him and me and if I could only turn back time, I would love to undo those terrible things I did so that I was able to make things easier for the both of us on later years.

Arista stayed with us for three years and damn, I was hurt when he left. I missed seeing him around the house and annoying him whenever I got the chance. I couldn’t blame anyone but myself on why he left. It was entirely all my doing. I did a lot of mean things to him.

When he left, everything went back to normal. It was the same old boring days at school and home. I stop getting myself into fights. Fights that I don’t know how I got myself into but my achievements stayed the same. I made sure that I aced everything I had to and made my parents proud, not forgetting that I was the next in line to being the Yakuza boss.

But I didn’t expect to be handling the group earlier than expected when an accident happened leading to my parents’ death. It has something to do with my father being the leader of the group and of course, I cried alone and hid the pain away since I had to show everyone that a leader is tough and that I deserve the title. But before I was left alone by my parents, I made a promise to my almost-dying father. A promise that I will make sure to fulfill.

Years after, I endured the pain and stress of being a leader at a young age. I learned how to handle underground work while studying at the same time which turned me into a cold, brutal man I never imagined to be. I thought I would never need anyone as I thought I could be on my own and use different women to destress and satisfy my sexual needs as a man but I was wrong. And so, when I felt that it was the right time to face the person I missed so much, I went to Aunt Shine and got him back by force.

Of course, at first, he didn’t want to go back and be under my care knowing that it would just be me and him alone in the same house we used to be in before but after knowing what had happened, he agreed. I was happy when we went living under the same roof that I call ‘our’ own but it angered and hurt me deep inside when I realized that the only reason why this happened was because he took pity on me and so, that ignited something in me - hatred.

I don’t like and want to be pitied. I want to be accepted for who I am and be cared for and treated as a family.

I’m well aware that I treated Arista shit just because of what I thought he was thinking of me inside my head and again if I could turn back time, I wouldn’t do the same thing twice that hurt him before.

Such a shame that he had an abusive jerk of an older brother who only knows nothing but to belittle him every interaction that we have. I couldn’t even say that I took good care of him because most of the time, he was alone and I was away busy with work.

I failed my parents. I failed Arista. I failed myself for him.

On the other hand, he makes me proud. He may be an average kid but he is hard working and I admire him for his understanding nature and long patience for putting up with all my shit.

It wasn’t long until the nostalgic feeling I had years ago went back and made me realize something. Funny because that may be the reason why I can’t tell you why by The Eagles is my favorite song. That song speaks volumes to me.

I couldn’t stop myself from falling into the unknown abyss every time I found myself staring at my younger brother, amused at him. The force he has with me is stronger than magnets. That force is also the reason why I can’t let him go even if he wants to because whatever happens, I wouldn’t want him to go anywhere. I want him all to myself.

Oh god. If anyone would know about the crazy thoughts I have for him, or worst, him knowing about it, bet he will think I’m a fucking maniac and forever hide away from me.

I am sure of myself that I am not gay. Hell, I had a lot of sex with different women but I don’t know why I am attracted to my younger brother and only to him. The funny thing is, whenever I will have sex with a woman, I will always imagine his face to them and even how hot his moans will be saying and calling only my name, and damn, that turns me on big time but again, reality always hits me and I will get mad about it realizing he is not a female and no way in hell a gay because he is always with that childhood best friend of his that I secretly jealous of. I wonder if they already kiss. Damn, that makes me want to punch the heck out of her for stealing him away from me.

And today just like many other times before, I went back home from my business trip to see my younger brother that I had missed so much but of course, he didn’t know about it because I don’t show nor say it to him. Heck, I don’t know if he would be happy if he knew about it.

I was greeted with silence when I went inside our house. No younger brother to see yet there was food left in the island counter. I sighed in annoyance but since the food looked delicious, I ate it and knew the food was cooked by no other than him.

“K-kuya. . N-nakauwi ka na po p-pala. .” and there, I heard the voice that I longed to hear. Oh, how I missed his voice. It was sweet yet I could feel he was nervous to know I was back.

Believe me, I was truly happy to know that he was here but since he didn’t greet me the way I wanted him to greet me (because obviously, he doesn’t know about his older brother’s twisted mind) and he also left his food without eating it immediately once it cooked which I hate him doing, I need to punish him. Yeah, I know. What an unreasonable thing for me to do but I just can’t help it. I desperately just want to have his attention after all.

I sighed and motioned my fingers at him to come to me which he obliged and I aggressively pulled him on his collar towards me. Our lips are only an inch distance from each other and damn, I’m trying hard not to crash my lips against his.

“Didn’t I tell you not to leave your food on the table unsupervised? Don’t you have manners, huh?”

“K-kuya, naligo pa po k-kasi ako kaya-”

And because I’m used to being brutal to a lot of people, my hands automatically slapped his precious face. “Now, you’re talking back.”

I held tight to his chin even when he was trying to back away from me and since he won’t stop, I punched his stomach out of anger, “You will not eat for the next three days until you learn your lesson.” and walked away to phone the bank and cut his card.

It didn’t take that long for me to feel the urge to have sex with someone after I saw his pained face earlier this morning and I need my release so since he’s not home yet, I had someone to help me with my problem.

I wasn’t able to track the time because obviously, I was having sex and was about to reach the seventh glory when suddenly a loud breaking of glass interrupted me. I hurriedly went to where the sound came from half naked and met eyes with the person who made me have sex with someone today.

“Tsukaenè yatsu dana.” I said, which means ‘you’re worthless’ . I didn’t mean to say it, it’s just, that it suddenly slipped out my tongue. You know, habits of being a Yakuza boss.

I’m not gonna lie but it made me smile at the back of my head to see how his eyes travelled my body. Liking what you see, huh, my dear younger brother?

But then, we were interrupted by the slut I was fucking awhile ago. I forgot that I was with someone. I told her to fuck off and leave but she wouldn’t obey so I ended up shouting degrading words at her and she ran off crying and if you think I care, hell no.

My eyes narrowed down at him and I was fucking mad when I saw my favorite bottle of whiskey broken beside him. I wasn’t mad because it got broken. Hell, I can purchase a lot of those if I want to, it’s him getting possibly hurt that I’m mad about and he acts like he isn’t aware of that fact.

He was about to stand up and not give a care for himself getting hurt when I pushed him down on the couch. Now, I’m fucking mad. How could he not give a damn care for himself getting hurt?

“You fucking idiot.”

“K-kuya, s-s-sorry! Hindi ko po sinasadya! P-papunta po kasi ako sa kwarto ko.”

But since he wouldn’t believe that I was mad because I cared for him not to get hurt even if I said it, let me just make him believe that I was mad because he broke my favorite bottle of whiskey.

“Do you know how much that bottle of liquor you fucking wasted, huh?” I asked, grabbing a handful of his shiny, soft hair.

He shook his head as his eyes turned watery. Damn, what’s wrong with me? Why am I getting turned on by this?

“K-kuya, s-sorry po talaga! H-hindi na po mauulit!”

Ugh. Fuck. Even his pleading voice is not helping with my bulge.

I loosened my grip on his hair and walked away towards the wine cabinet. I shouldn’t be doing this but what harm can it do when all I want is just to see more of his expression? I’m so fucked up, right?

I took one of the bottles in line and poured its content on the other side of the long table and floor near him, away from where the broken bottle of whiskey was still. I smirked at what I just thought of him doing in front of me. Damn, this would be fun.

“I don’t accept apologies, Arista. You know that, right? Well, unless you will show me how obedient you can be as I punish you.” I walked towards him and before he could get away from me, I harshly put his hands on his back and tied it up.

“K-kuya!” he yelped as he tried to untie himself but to no avail.

“Shall we start, my dear?” I smirked at what I just called him and again, grabbed a handful of his hair only to have his face met a few inches away from the liquid I just poured on the table earlier. I’m so fucking sick. I’m liking what I’m doing right now, “Lick it, idiot.”

I sighed when he didn’t do what I just said. I have no patience with this.

I went to unbuckle my belt and with no second thought, whipped it to his round, fuckable ass. He cried in pain but it only turned me on and continue whipping his ass until he obeyed me. I almost had to suck in air for me to breathe when I saw him licking the liquid on the table and floor. What a slutty expression.

“K-kuya, p-please! N-n-nahihilo na po ako! A-ayaw ko na!”

Oh how I love to fuck him right here and right now. Should I? He looks like he’s begging me to fuck him the way he is looking right now.

I smirked while gripping still a handful of his hair as his body leaned on the wall.

“You want me to forgive you, right?” I whispered to his ear. Damn, I want to lick it and see if it will send him shivers and moan, or should I just kiss him? He looks drunk right now and I bet he will remember everything that had happened tonight.

I held his chin and tried to open his mouth but he wouldn’t let me so, with little patience, I slapped his cheek hard. And damn, he’s so fucking looking like a slut with watery eyes as he let my fingers enter his mouth and played with his tongue. Without thinking straight, I grabbed a long-neck beer bottle and forced him to finish it even thou I know he was already drunk as fuck. In my mind, I was already licking and sucking his wet chest which was wet because of the beer dripping down from his mouth.

“Show me how much of a slut you can be more than that bitch earlier and your fucking mom,” I said as I turned on the volume of my phone wherein there were sex noises connected to the wireless earphone I plugged into his ear. Damn, this is going to be fun.

“Gaman shite,” I said, smirking down at him as I heard his soft moans and saw his bulge down under while mouth fucking the empty long-neck beer bottle. After a couple of while, I knew I was about to fucking cum and so, “Dashite.” I whispered into his ear and I smirked when I saw his pants became wet and so did mine. Damn, that was hot.

It took a couple of weeks for me to finish my business trips and I was excited to go back home and see my lovely younger brother and possibly have another chance of doing what we did the last time.

I was in my car and on my way to our house when suddenly, I saw him with his so-called fucking female best friend, and that stirred some shit inside me.

“Get inside,” I commanded when I got out of the car but he didn’t move a bit while the female beside her was already a sweating mess. That made me smirk inside. Hell, yeah. She should be scared of me because I don’t want her for him.

“Get inside or I’ll fuckin’ blow the heads of you both!” I yelled. The cars in front of me are starting to line up and the drivers were already blowing their horns at me but the hell I care to them. I started to get more and more annoyed when I saw the two of them talking instead of him following my command.

“ARISTA!” I dragged him violently inside my car and drove off. When we arrived at our house, I angrily shoved him down the couch.

“How dare you do things like that in public while I’m away, huh?” I asked and slapped his cheek hard.

“K-kuya. .”

“Tell me, did you fuck her already?” the thought of him and his so-called female best friend fucking angered me so I slapped him again.

“N-no, kuya! You’re wrong! Pearl’s my best friend and she’s like a sister to me. There’s no way we will do what you’re thinking!” he says while crying.

I don’t know why but I’m not convinced and so, I slapped him. I was about to slap him again on his other cheek when he tried to dodge it and it angered me so I punched his stomach instead.

“There’s no way in hell that you two are just friends! Heh. There’s nothing in this world such as a man and woman are friends. You are just like your mom. Fucking whore!” I said and continued hurting him physically.

“B-b-bakit po ba galit na g-galit ka sa akin, kuya? M-magkapatid tayo di ba?”

Tsk. That question of his made me smirk. I may be calling him mentally as my younger brother but hell no, he’ll never be to me.

“No way in hell I will acknowledge you as my brother. Your mother was the reason why you were born. She’s a fucking whore and she seduced my fucking father who’s not contented with my mom.”

I was surprised when he suddenly pushed me away from him which made me stumbled. I cursed because that shit hurt and I saw him walking upstairs.

What the hell does he think he’s doing? Is he going to leave me? Hell, no!

“And where do you think you’re going?” I asked and pulled a handful of his hair which made him yelped in pain.

“Aalis na ako! Ayaw ko ng tumira dito kasama ka! Siguro nga hindi na magbabago ang katotohanang anak ako sa labas pero hindi ibig sabihin may karapatan kang bastusin ang mga magulang natin.” he slapped my hands away and continued packing his things.

“Are you threatening me?” I laughed in disbelief. No way. There’s no fucking way I will let him get away from me.

“No, kuya. I had enough!” he walked passed me while holding his stuff and I couldn’t think of anything but to threaten him more. If that’s the only way for me to make him stay with me, hell, I don’t give a shit.

“Go ahead and leave but I’ll make sure wala kang mapupuntahan na Tita Shine at Pearl.”

“I’ll make sure na meron.”

Fuck. He’s testing me but I won’t let him win. He’s going nowhere but here. He belongs to this house - our house and to me only.

“Why don’t you try calling Tita Shine and ask where’s Pearl’s whereabout then?” I asked in a lying manner and looked at my wrist watch, “It’s already late. Delikado sa tulad niyang babae ang magpagala-gala sa ganitong dis oras ng gabi.”

I smirked at the back of my mind because I knew this threat would work. Why won’t it work when he knows I’m the current Yakuza boss? Power is everything.

“Where the hell is she?” he asked, sounding scared as he held tight to my collar. Did he just say, ‘hell’? I think I should punish him, right?

“I don’t know. Heaven, maybe? “ I smirked and held his face.

“K-kuya, please! I’m begging you! Anything but not Pearl or Tita Shine!” he pleads.

“Anything?” I asked, smirking. Damn. Why do I suddenly feel turned on?

He nodded and I wasted no time and pulled him inside my office.

“You’re willing to do anything for her, eh? Let’s see. . .” I said, staring at him. Lust taking over my body, “Take off your pants.”

“K-k-kuya?”

“Take off your pants or I’ll be the one to strip you off. Choose.”

He hesitated for a while but I was beyond joyful when he did what I asked him to do.

“Remove that too. I want to see what’s down there.” of course, I did see his penis before when he was just a kid and that was by accident when I was about to take a shower and I didn’t know he was inside the bathroom. Now that we’re old, I want to see how much ‘his’ grew. If that ever grew.

“P-pero, k-kuya. .”

I motioned to get my cell phone inside my pocket, pretending to call someone when I saw his face go pale and hurriedly did what I told him to do.

I felt my mouth drool when I saw his dick. His didn’t stand to mine but that’s fine. I smirked at the dirty thoughts trying to corrupt my mind.

“Good. Now, masturbate.” I command, and I knew from the look on his face that he was surprised but the hell I care. I want to see him jack off in front of me, “C’mon, Arista. Don’t make me wait.” I felt mine getting bigger inside my pants and it didn’t bother me a bit as I’m loving the moment right now and the sight in front of me.

“Pearl is so lucky to have you, who is willing to do anything for her,” I said, trying to mask the pain and anger I was feeling as he jacked off. I forcedly opened his mouth and bowed down at him and transferred my saliva to his. I didn’t let his face get away from me, not until he drank all of my saliva and damn, it was so fucking hot. His facial expression was such a sight to see.

“You’re not going anywhere. You are bound with me forever, my dear brother.” I said after he cummed and I hurriedly left because I, too, need to take care of my very hard dick otherwise, I might lose my self-control and shove it inside his pretty little asshole that I’d been dying to see.

The next day, I was left alone in the house since Arista was in school while I did some business matters. I wasn’t aware how time flies fast, not until I felt hungry so I went downstairs to look for food in the fridge and saw my younger brother cooking.

I paid no mind to him seeing me topless for I’m proud to show off my muscular body along with my tattoo that I took pride in having one. I simply look at his back and damn, he’s so fucking petite. How can a boy look feminine and fuckable at the same time? Or is there something wrong with me, yeah?

I knew he was looking at me so I leaned my back on the fridge and stared at him. I couldn’t help but smirk when I thought how good he will look if I fuck him on the kitchen counter. I stood beside him, facing the opposite direction while drinking my beer.

“I’ll go with you tomorrow.”

“S-saan po?”

“To your school. I’m a shareholder, right? Did you forget? Or, you do because no one knows that you and I are related?” I asked, smirking. Yeah. I was against the idea of sharing my last name with him before up until now and that’s the reason why no one knows in his school that he and I are related to each other. What’s the reason why I don’t allow him? I can’t tell you yet.

“Ah sige po.”

I noticed while we were eating (which rarely happens but I love) that he was kind of spacing out and it made me wonder. Is there something I should know that he’s not telling me?

After we ate, we went back to do our stuff it was late in the evening already and I just got back from downstairs after I had a few drinks of my whiskey when I heard my younger brother talking to someone. Who is he talking to at this hour?

“Who the hell are you talking to?” I angrily asked after barging into his room uninvited.

“K-kaibigan ko po, kuya.”

“At this hour?” is he bullshiting me?

“P-preparations po kasi s-sa school fest yung p-pinagu-usapan namin. M-malapit na po kasi.” and why do I feel he’s lying to me?

“Siguraduhin mo lang, Arista. You know what will happen.” I said then left.

I went back to my room lay on my bed and stared at the ceiling.

As much as I don’t want to attend tomorrow’s meeting, I may have to as it is my duty as one of the shareholders. It’s not my position there that makes me not want to attend. It’s the other shareholder that I don’t like seeing. Who’s that you ask? It’s Enix Morris. The leader of the Italian mafia. The counterpart of Yakuza.

I gritted my teeth as I remembered my first encounter with him which made my blood boil. That shithead! How dare he interact with my younger brother?! Good thing, Arista doesn’t remember him. I’m pretty sure of that. However, I’m not sure if that goes the same with that shithead because I’m still suspicious as to why he’s one of the shareholders in the school where my younger brother is at.

The next day, I wasn’t feeling the best but I tried to move and wait for my younger brother outside our house and as each minute passed, my condition only got worse. I might have overworked myself again. But this should be nothing to me as it has happened a lot of times before. I should be able to endure it by now. I took a stick of cigarette from my pocket lit it up and smoked while waiting for Arista to get out of our house for god knows how long when he will finish.

“What took you so long?” I asked, annoyed, and threw the cigarette butt on the ground.

“A-aga mo, kuya!”

I tried to move from where I was leaning on to open the door for him but couldn’t make myself to. Shit. This is bad.

“K-kuya?” he asked, poking me but I couldn’t slap his hands away for I feel like fainting and my knees suddenly went weak from standing too long.

“May lagnat ka, kuya! Hala! Tara sa luob. Uminom ka na ba ng gamot ha?” he asks, panicking after touching my forehead and neck. He hurriedly pulled me back inside but before he even successfully made me, I stopped him.

“Let’s go.” this time, I tried pulling him back outside the gate.

“Kuya, Hindi! Magpahinga ka!” ugh! He’s being stubborn.

We played tug of war for a couple of minutes before finally, he won and led back inside for him to take care of.

I was relieved when he took care of me in the guest room since I didn’t want anyone to be in my room. I mean, I can make exceptions for Arista but not now. I was truly happy when he nursed me back to good health. Damn, I wish he’ll do this to me every day. It suits him best and even though I’m sick, I can’t help but get turned on.

After my recovery, everything went back to normal again between me and him. I wish we could just stay the way we were when I got sick but I know we can’t. He sees me as his cold, older brutal brother. It would be weird if I just suddenly changed my actions towards him. Besides, I also don’t want to lose him just because of my damn feelings that if I’m not careful enough, I might say out loud which may disgust him.

I was busy working when I heard noises downstairs. What day is today?

I went down and headed to the kitchen and saw Arista and his female best friend. I felt myself doing a smug expression as I listened to their conversation, not letting them be aware that someone was eavesdropping.

“Ulol! Sa CR ka dyan! Ang sabihin mo, ayaw mo lang kumanta kasi nahihiya ka. Maganda kaya boses mo. Saka if I remember it right, nanalo kang first place dati sa school ninyo ng kuya mo. Ano? May sasabihin ka pa?”

Did she just curse him? Did she? I took a deep breath and try not to interrupt their conversation yet even though I want to slap the shit out of her for cursing at him. But what she said in the latter part was true. Arista has a good voice. Fuck, it’s angelic and that’s the reason why he won the contest before at our school but that also reminds me of getting angry at him not because of jealousy but because I noticed that a lot of the audience got a crush on him after his performance and I didn’t like it.

It took a while before I decided to interrupt their conversation and went inside the kitchen. I’m not naïve not to notice how the aura suddenly changed when I came but it didn’t bother me. I had a small talk with the female best friend and she told me that my dear brother will be joining a school event and performing that shit suddenly gave me a deja vu of what could happen on that day so I simply replied with, “I’ll think about it”. Hopefully, my schedule is free so I don’t have to cancel anything and let those become a burden days after.

I tried to keep calm and remind myself that the female eating with us at the table was his best friend but I couldn’t, as I saw how pretty close they were and that annoyed me big time but that didn’t stop me from hearing something she had said about my brother that intrigued me.

“J-Lo kasi galawan mo! Hahaha.”

J-Lo? Jennifer Lopez? The sexy Latina dancer? Why would she say something like that to him? Well, I haven’t seen him dance before but why would she compare her to him?

I was then again back at work and attended a lot of business meetings that got me so busy but not until a fucking fake news spread about me having a fiancée. I made a smug face while leaning on my recliner staring at the woman who I’m with in the article. It was Lesanna Shin. She was the daughter of whose family’s company was about to go bankrupt. I don’t know how this fake news spread and made a lot of people believe that it is true but it wouldn’t hurt anyone if I played with her for a bit, right? She might help me forget about my feelings for Arista who doesn’t know anything about it because he isn’t like me. He likes girls. Girls that he will fuck later on. I sadly smiled at that thought and grabbed myself a drink. Damn, I need this to fucking forget.

When I went back home after fucking long days of being gone, I was welcomed by the deafening silence. Great. He isn’t here yet. Oh, what am I even thinking? Why would he be here when he has school even if he doesn’t, there’s a chance that he will just greet me out of respect before going back inside his room because he hates me. Damn, this sucks. Our kind of relationship sucks.

I was about to fall asleep when I heard the door click, indicating that the person I wanted to see and greet me had arrived but I was hurt when he just walked passed me. Really?

It was raining cats and dogs but that didn’t stop me from drinking. Drinking became my best friend ever since I inherited what my father used to do when I was young and it is true, that liquors taste great when you are dealing with a lot of problems and pains in life.

I paid no attention to how much liquor I had already drunk because what I knew at the time was that I was already drunk. Heck, I broke the bottle of beer. But being drunk didn’t stop me from seeing and feeling how caring of a younger brother Arista is. I thought we were going to kiss when he touched my lips got burned because of the hot coffee he gave me and because I didn’t want to do anything that I might regret later, I immediately slapped his hands away causing him to say sorry. He didn’t leave my side which led him to falling asleep beside me. I was having second thoughts about whether it is right for me to do what I want to do to him right now or not but I guess it wouldn’t hurt to try, right? I could just tell a lie of how we ended up to our position by tomorrow when we wake up and so, there I was, hugging him like he’d be taken away from me anytime by someone.

“You have no right to be with someone else, Arista. Once I find out you disobey me, I’m going to put you in a place where no one will find you except me.”

Remembering those words I said to him from before made me smirk. It was a long time ago and that was when we were both still living under the same roof with my parents when I said that. Damn, if he only knew at that time why I said that and how hard I was trying not to do stupid things to him.

I was driving on my way home back to our house after spending some time at my condo when I got back from my business meetings and was on a train of memories from long ago when suddenly, I saw my younger brother who I was just thinking of came out of nowhere, possibly trying to kill himself.

“What the fuck are you doing? Get in!” I yelled.

As I was driving, I noticed how cold he was due to the wet clothes he was wearing because of the heavy rain outside but as much as I wanted to give him something to keep him warm, I found myself getting turned on and amused seeing his wet look with his clothes on when suddenly my favorite song played and I tried to divert my attention at him by singing.

When we got home, we almost got into a fight but to my surprise, my so-called fiancée was there to stop us. I didn’t know how she found our house and how she got in but that made me stop hurting Arista. I thought of checking him hours after I had sex with Lesanna as she wanted to make me fall in love with her but I knew her tactics well and that was just for me to make sure to marry her to save her family’s company and her reputation about us that went known by a lot of people. It angered me when I found out that he left. He left without saying a word. Bullshit! So, I asked Ben to fetch wherever he thinks my younger brother is.

“Anata ga watashi o dorehedo kirai demo anata wa itsumo watashi o hitsuyo to surudeshou.” I said, which means ’ You will always need me no matter how much you hate me’. Of course, he will. After all, he knows that it is just me and him. I smiled when we did again the intertwining of our saliva. Damn, he belongs to me.

But I didn’t know what was with me when there was this one time that I went to the mall to fetch Lesanna and talk about serious matters when a very beautiful female walked towards me. Fuck, she did get my attention. I don’t know why but I see her like the female version of my younger brother. Heck, if this is really how he would look like if he was a girl, damn human laws! I’ll make him fall in love with me so we can get married and have children. And yes, I did the very not-so-smooth move and let our hands touch each other but I was sad when she didn’t even spare a glance at me.

Fuck her! Arista is still much more beautiful than her even if he’s a he. I could still fuck him anyway too.

But my relationship with him just got rougher than ever after I talked about what he felt about Lesanna and me getting married. It’s like he’s not interested at all nor stop me from marrying her. After all, why would he if in return I will be able to leave his life alone now after I get married, right? Tsk. Fuck following human laws. I want to be with him forever. I want us to be stuck with each other until one of us or both of us die in each other’s arms.

Time went fast and it was already the day of his performance which I found myself attending to, to watch him and make sure no one would want him for themselves because again, he belongs to me.

I could say his performance was spectacular. I even forgot about Morris being there, who was also one of many people trying to keep my group down in the organization that we’re in. Fuck him if he thinks I’ll lose to a small fry like him.

He will never have what I have, or so I thought. 

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXXIV )

Quilo

We got into another fight after his performance when he came home late. I even had to talk to his so-called female best friend even though I hated it just to know where his whereabouts were. I could just ask my men who worked for me to find him but I try not to. I’m trying not to be overprotective towards him because I don’t want him to leave me for being too controlling.

We went to a party that Lesanna asked me to accompany her but I didn’t fetch her at the place where she was staying because why would I do that? It’s her idea anyway and besides, Arista’s with me who just used my perfume. I smirked seeing what he did.

And again, on that same night, we had another fight. It’s always like this. It’s a repeating cycle between me and him but what can I do? I’m always angry when I don’t see him anywhere and if he’s with me, his mind will be somewhere else which annoys me.

When we got home, I got a call from one of my men saying that they saw my younger brother at a place with a man. I sighed and tried not to get myself into another fight with him. They probably must have mistaken someone as my younger brother. I can endure seeing him with his so-called female best friend but heck no with another man beside me and our driver Ben. I would kill whoever douchebag will try to touch or talk to him. He only belongs to me.

But even if I didn’t believe what my men had told me that didn’t stop me from confirming if it was true or not. I need to make sure that he’s not seeing any man whom I don’t know so, I told Ben that I’ll be replacing him in the meantime without giving him any other details as to why I will be doing that, just the instruction of not to respond to any messages or questions Arista might ask him. Of course, he will still have his job back after I make sure that what had been reported to me is false.

And due to my nature of work and position in life, I always meet a lot of people and there’s this man who goes by the name of Alfonso who offered me to be a shareholder of a club that he and his fianceè owns. Of course, I didn’t agree right away as I wanted to see first how his business was doing.

He was trying to open another branch since according to him, the first one that they have right now is already earning a lot of money and they want to expand. I agreed to let him show me around their place and much to my surprise while we were having our chitchat inside the hotel where me and Arista had been weeks ago, he showed me a picture of the employees working for them and I immediately recognized my younger brother’s so-called best friend and the beautiful woman which if I’m not mistaken was the one I encountered at the mall. Fate, maybe? I could feel my heart beating fast as many thoughts run inside my head and when Alfonso told me the names of their employees my head went shit.

“. . And this, this is Arisa.”

“Arisa?” why does her name sound familiar? I gave him a questioning look, more of a dumb question for me to ask. Why would he know why Arisa is the name given to her by her parents, right?

“Oh yeah. We call him Arisa but his real name is Arista. You might not notice but he’s a he and he’s working as a part-time waiter for us but sometimes he could also be a DJ. Depends on how many employees we have for the night and the number of customers we have.”

“A-Arista? That’s his real name?”

“Yeah. Pretty name for a pretty face like him, right?” if only he does not have a fiancée, I will think he was interested in him and I would be beating the shit out of him if he does.

“What’s his last name?”

“Oh, are you perhaps interested in him?” he asked, smirking, “Gabriel. Arista Gabriel is his name. Do you want to see him in person?”

And at that moment, when I heard what I wanted and did not want at the same time to hear, I agreed with a nod and a deep sigh.

On the night of the big event at the club where Alfonso invited me, I went upstairs to check on my younger brother. Still thinking if it was my brother who was working at a fucking nightclub without my knowledge and wearing girly clothes surrounded by drunkards. I was quite relieved when I saw him sleeping. Maybe, it wasn’t him after all. Maybe it was a different person with the same name as his. But damn, why am I trying hard to convince myself that it isn’t my younger brother working at that fucking nightclub? Shouldn’t I be happy if he was the person Alfonso told me about? If he’s gay then I have a chance at him, right?

But, what if, just maybe, someone had the same name as my younger brother and that person happens to be gay who I thought was him? Fuck, I’ll be the most dumbest person in the world to think my younger brother’s gay. I’ll look more like a desperate freak too.

I went to Paradise Hunt, the name of the club that Alfonso owned along with his fianceè, and I was quite nervous to know the truth. How will I react later once I see that ‘Arisa’ in front of me and know that he isn’t a different person but my brother? Will I shout? Punch him? Kick him? I don’t know. I really can’t tell and this is dangerous.

But I figured everything I was thinking to be true when I phoned my man whom I asked to check on Arista if he was still inside the house and the surprised and afraid look of the so-called best friend of my younger brother after she saw me. Damn this!

So, he’s gay? For how long now? And why didn’t I notice it?

And the next thing I knew, I was forcing myself on my younger brother even if it was against his will. Marking him is the only way I know of to make him mine. To let him know that he belongs only to me. That no other man has the right to have him beside me.

I wish there was another way of claiming him without forcing myself at him but I just couldn’t think straight after knowing his secret. I hate to think that there are men out there like me who like my brother as much as I do but not more than how much I care for him to see him almost every night and might have probably talked to him into that fucking nightclub.

After the incident between me and him, I had Ben back as his driver as I needed to go back to work or else, everything that I had worked for years might be lost. Especially now that Morris is being competitive as well as Lee. Those two were my biggest rival from then until now and there’s no way in hell I will allow them to win against me.

But I’ll make sure that whatever they are plotting, they’ll miserably fail. Just like when we’re young. I always win our little games.

I looked myself in the mirror and sighed. I may have everything a man needs in this world, but not the person I love to stand beside me.

I suddenly thought of Arista. What could he be doing right now? I know he’s not in that part-time job of his as he still might be suffering from the effects of what I did to him.

After a minute of checking myself, I went out and took a seat at the back of the limousine that was waiting for me. I leaned on the side while drinking a glass of whiskey and had a train of thoughts run in my head and all of it was of my younger brother. Our childhood memories together until it went down to the part that I claimed him. So much of being a jerk, I smirked remembering how much of a mess he was under me.

I arrived at the auction almost in time and since there will be a masquerade party after, it is almost hard to recognize familiar faces but easy for me to notice that Morris had a date. Well, she looks elegant even with her mask on. I wonder what she looked like without it and where Morris found her. I smirked to myself when his date and my eyes met. As much as a beauty she might be, hers will be of no level to Arista’s beauty. Damn, I missed him so fucking much that I want to fuck him right now again and again and make him say my name and only mine under me. Damn, that’s going to be hot!

I smiled to myself when I was able to buy the very elegant ring that I wanted. I almost lost it to those two I’m rivals with but of course, I prevail. I wonder how the ring will fit Arista and how I can give it to him without him being suspicious of how much this is worth because even if we are from a rich family, Arista doesn’t like expensive things that much but expensive things such as this suits him. I’m willing to spend every single money I have just to make him happy.

Everyone was busy with their shit at the party but I chose to be alone on the ship’s upper deck admiring the night while listening to the soft, faint music coming from the inside. I took a box of cigarettes from the inside of my suit and lit one stick before smoking it. Why do I feel something’s going to happen? Well, that could be expected as I am with my two rivals. Especially if Lee is around. He’ll do everything to kill me as he doesn’t see Morris as a threat to him.

I was surprised when I saw Morris’s date standing beside me, admiring the same scenery I had a while ago.

“You should stop smoking if you want to live long,” she said, almost in a whispering tone but enough for me to hear. Why is her voice kind of familiar to me? I smirked. That was an unexpected way to start a conversation with a stranger but I’ll take it.

I don’t know if she was able to have a dance with Morris already but who cares? A gentleman would always ask a lady to dance with him, not wanting her dress to be put to waste. I offered her my hand which she gladly took and we danced along with the music that was playing with no words coming out of our mouths. We just stared at each other with loving eyes like we had known each other for a long time. I wonder if I’ll be able to dance like this with Arista. But our dance was soon interrupted by a loud bang.

I smirked to myself. See, this is exactly what I was talking about earlier.

This was supposed to be easy but then I was with a lady who seemed to be scared so I had to make sure that she would get off safely since Morris wasn’t with her. I was able to protect her halfway while we were looking for a place to hide when suddenly, she used her body to protect me which got me by surprise. Such a brave lady to do that. No wonder why Morris might have taken a liking to her. She was shot and it angered me and I made sure that I was able to kill all the men that kept coming our way.

I was thankful when my men arrived and helped me so with luck and little time, I shoved her inside the elevator wishing that some good guests would help her or probably, Enix find her so she could come out here alive and be able to reach the hospital.

I bid her my goodbye before the elevator shut closed and went back on killing as many as me and my men could to the enemies that were arriving our way. I wish I could see her again just like what I said to her and say my thanks personally for saving my life.

Due to a lot of work, I forgot about what had happened at the party and now, I just came back home from a business meeting. It was already late at night and knowing that my younger brother could already be sleeping, I peeked at his room to check him out but instead of watching him sleep in peace I ruined it and woke him up when I heard him call a familiar name which angered me.

“Who the fuck are you whoring with?” I hate to even think that he and that son of bitch Morris knows each other and possibly together. Damn, I would straight-up shot Morris in his damn skull if I found out he lay a finger on him.

And due to my possessive nature when it comes to my younger brother, I fucked him again, and honestly, I would never get tired of doing it again and again with him. Yeah, I know. I’m such an idiot for doing that or maybe worse than that but could you blame me if I was just marking what is mine?

It has been days when we had sex but the reason why we had sex is still bothering me.

I’m afraid to find out that they knew each other. Hell, I wouldn’t want to know the truth for I could do something stupid once I found that out but fate seems to favor me because when I went to Lee’s business party which he was the one who personally invited me, I was surprised to share a table with Morris, Lee, Shin and of course, my dearest younger brother who was also surprised to see me.

I clenched my fist under the table when I figured that my younger brother knew my two rivals and was close to one of them - namely, the person that I hated the most. I was focusing only on Arista and paying no attention to the woman beside me when suddenly, what had happened at the masquerade party was brought up by Lee and Morris seemed to eyed my younger brother and kept on dodging the question. I don’t like what I’m feeling about this. After the opening remarks at the event, I saw Arista get out of the venue and so, as possessive as it may sound, I followed him and confronted him.

Since I was mad, I couldn’t stop myself from spitting venomous words at him and hurting him physically which led to him crying and pleading for me to stop but we were interrupted by Morris which angered me more. This piece of scumbag. As things were about to heat up between me and Morris, Lee came and took Arista away. Fucking great.

And things went by fast, I just found myself planning our wedding. I’m sure he will never approve of it but who cares. I am the boss and I can do whatever I want in the country where everyone is afraid of me. I smirked at the thought of him getting bound with me without his knowledge. Yeah, I know this isn’t the right way to do it since everyone knows I have a fiancée but they’re not in my shoes to know what is real and what is not.

I was happy when I heard from the people who worked for me how happy he was with the room I specifically had for him. I’m not sure what he likes but if he likes to wear girly clothes, he might as well like a girly-themed room. I also don’t know what got into me but I had ourselves have matching tattoos. The concept was from Alice In Wonderland since that was his favorite bedtime story when he was young and also, I had that specific book of his to my library. And then, of course, the day of our wedding came without his knowledge. I just told him that he needed to take it seriously which he obliged and without him knowing, everything was legal and real and that made me happy. I still just have to think about when will be the right time to tell him that we’re already married without him leaving me. Anyway, if he does, I’ll still be able to find him because he’s bound to be with me forever until we both die.

I spent the next few months of my married life with him happily. It was spectacular. I didn’t imagine being with him most of the time could make me happy. I thought of telling him everything after I cleared of the messes I had before but fate didn’t help this time. It instead helped my rivals.

Arista learned the truth, well just a little of it because he didn’t allow me to explain my side of whatever lies Morris had told him and ran away. I did what I could to get him back but my rivals’ plans worked pretty well this time. It had been almost a month when he went missing and damn, the Shin family is already pressuring me to get married to Lesanna as they were also spreading a lot of fake news that could ruin my reputation and business which angered me but what could I do if my men still couldn’t find Arista? I was left with no choice but to marry that woman.

But then fate went back to my side when hours before my wedding to that Lesanna bitch which is only going to be for the public eye to see because my first is still legal, the so-called best friend of my younger brother whose I finally acknowledge as Pearl, rushed to me with her mother to tell that Arista had called her and asked for help to save him. With no second thought, we went our way to save him but we were too late. When we arrived at the place where my men found them, my whole world was crushed.

I wanted to cry but I couldn’t. I wanted to scream but nothing came out of my mouth. I want to kill that fucking bastard Morris but he’s already dead and that made me weak to my knees to think of my other half who died without me by his side. I couldn’t help to blame myself for what had happened. It was all my fault. I deserve this pain. Maybe, I should die, yeah? What’s even the purpose of me staying alive if the only person I have as a family already left me behind? I’m alone now.

Losing Arista affected my worth of living. I lost interest in a lot of things that I normally do. I can’t sleep well at night which leads me to have less energy in the daytime but whenever nighttime comes, I still feel restless. I skipped meals and if I ever eat, it will only be a bit which then again leads to physical problems such as headaches. It didn’t take long for me to lose weight and became irritable and frustrated over small matters. I kept on blaming myself for what happened to my younger brother. It was my fault! It was. If only I had told him earlier what I had done in the first place, all of that had happened will not happen. This was all my fault! Now, I’m all alone.

I should’ve died the moment I found out that he died with that fucking bastard, right?

Yeah, I should just die so I can be with him. Maybe he’ll forgive me if I did that.

Without thinking straight, I took my gun inside the drawer and pointed it at my left temple. I smirked while crying-laughing at the same time. I was about to pull the trigger when I heard screams and the gun that I was holding was thrown away at the other side of the room. I angrily looked to whoever took my way of being with my beloved Arista and was surprised to see that it wasn’t just one person. There were three and they all looked worried at me.

I had an outburst after that but instead of receiving comebacks accompanied by yells or screams what I received was silence and a slap on my cheek from no other than Pearl who was fuming with anger with watery eyes.

“Tingin mo ba ikaw lang ang nasasaktan sa nangyari? Quilo, wake up! Open your eyes and look around! Hindi lang ikaw ang nahihirapan sa pagkawala ni Arista. Kami rin nahihirapan pero pinipilit namin mag function dahil kung nakikita man niya tayo ngayon, hindi niya gugustuhin na makita tayo lalo na ikaw na nagkaka ganyan. Hindi mo alam kung gaano ka ka-importante sa kanya kaya sana naman, please, bago mo gawin ang kung ano mang naiisip mo, isipin mo rin sana kung matutuwa siya kapag nakita ka niyang nagkakaganyan. Pare-pareho lang tayong naiwanan niya na nalulungkot sa pagkawala niya.”

After that, I tried to function but it seemed that I couldn’t. I’m already just an empty vessel without him. I overworked myself and heck I even got addicted to drinking and smoking as well as gambling just to forget the sadness away. I even tried hooking up but I stopped right after I realized that I only always see Arista to them. One night, I got out of the bar drunk and suddenly memories from before came back and I found myself driving crazily on the empty road which led me to an accident. I got a few bruises but I was annoyed to know that that didn’t lead to my death. But that accident was the last string for the people who cared for me to see me like that. I found myself being in a facility surrounded by strangers who tried to hold me down just because I was trying to get out of their grip and not obey what their leader told me to do. Heck, I’m not out of my mind to take any medications. I’m fine! I am! I just want to be with Arista!

It took years before I finally got back on my feet. I was lucky I had the right people with me who took care of my job while I was gone. I’m still trying to accept the fact that Arista is no longer with me but there were still times at night that I will think that he may not be dead yet.

But the past didn’t seem to stop haunting me when I saw the face of the woman I wished I never see again because she reminded me more of Arista, that she was exactly one of the reasons why I lost him. She was just lucky I didn’t sue her that time after his death for I couldn’t think of anything but only of Arista.

“What a coincidence, Quilo to see you again after Arista’s death.” I clenched my fist and tried my best not to act barbaric towards her. How dare she say his name!

“You’re alone, aren’t you? Allow me to accompany you then. After all, I’m still your fiancée, right? You didn’t tell me we’re over that day. You just ran away from our wedding. But don’t worry, we can just have it again anytime soon that you like.” she said, wrapping his arms around mine, letting me have a feel of her breasts. Fucking slut!

“I didn’t know you would be the dumbest person I would meet. You’re not my fiancée anymore and there’s no wedding that will happen because I’m already married. Now, get your ass off me before I do something I will regret later on.” I warned leaning her on the wall so she gets scared and get the fucking away from me. If she even gets it from her small brain that she has.

“You will what? Fuck me? Oh darling, please do! Y’know I love being under you.” I was surprised when she suddenly forced me into a kiss that I tried to get rid of and when I finally got her off me, I angrily just left the place without looking back at her.

Days after, I received a case against me harassing the slut which in reality, I didn’t. Gender sucks as well as the perception of others that men are always the predator. I just want to live a normal life, why do these trashes always go after me?

“Tangina talaga n’yan ni Lesanna! Ang kapal ng mukha kasuhan ka eh siya pala itong gago na humalik sa iyo! Anak siguro ni hudas ’yung impaktita na iyon!” Pearl roared when she learned about what the slut did to me.

Pearl and I became close because it was always her, Aunt Shine, and Ben who looked after me. She became like a sister to me. She’s already a well-known celebrity but here she was acting like a barbaric woman or should I say, lesbian because she’s more interested in girls than men. No wonder why she and Arista got along. She acts more mature and a man than him. I bitterly smiled at that thought. I’m missing him again.

“Don’t worry, Pearl. I already got this fixed. I will meet with my lawyer tomorrow morning for my case. I’m sure I will win over that slut.”

“Aba, dapat lang! Hindi ako papayag na manalo ’yung bruhilda na iyon sa ginawa niya sa iyo ’no! Upakan ko iyon kapag nakita ko iyon eh!”

On the day I was meeting my lawyer who was well-known and goes by the name Terrence Vasquez, I suddenly felt weird. Like I was nervous for an unknown reason but that didn’t take long until I found out the reason why I was like that moments ago before I went to his office. There, stood before me, like a dream, was my younger brother.

Oh how happy I was to see him again. Please tell me I’m not dreaming!

“A-Arista?”

“I’m sorry. Do I know you?” but the moment that he spoke, shattered me into pieces.

Did he just. . denied knowing me? My whole existence?

I kept insisting that he knew me and that he was the person I was referring to, but he also just kept on denying it wasn’t him, and that hurt me more than I was hurt before thinking he was dead and so, as fragile I became for him, I immediately seek Pearl’s help as I know that she will also do after hearing what I told her when I got home that day. Heck, we even pretended lovers in front of him and his so-called ‘wife’ which angered me inside so that I wanted to hang Garet’s head on my door frame and let anyone know that that would be their fate if they tried to be with Arista.

I was slowly killing myself to what I was trying to make myself believe that Vasquez’s secretary, Arista, was my younger brother and husband whom I thought died with that bastard Morris. Every night after work, I would park near their house and just watch them from afar talking on their veranda. I laughed at myself sometimes thinking I was becoming his stalker. I could just ask my men to give me all of the information they could find about him and heck, Pearl also gave an idea, an easy one to know if it’s him but something inside me is stopping me from doing what I should do. That I should just wait for him to be the one to tell me the truth because eventually if my hard work pays off for being persistent, he will tell me.

I know I’m near Arista telling me the truth but something along the way came up. I received various messages from an unknown and untraceable person telling me that his revenge for me was soon to happen and that people who are close to me might also be hurt because of that, I try to distance myself as precautionary to people I’m close with but that didn’t work perfectly when I met Garet with a little boy who looks exactly like me when I was young and it stirred a different kind of emotion inside me. She said it was their son but I don’t believe him, remembering why that little boy couldn’t be their son. As impossible as it may sound, I remember my parents talking before about this weird condition Arista had when he first moved in with us and I didn’t understand it at that time yet, well not until I was standing in front of the miracle before me.

After winning my case against Shin, which I knew from the start I will, and that talk I had with Arista which he wasn’t able to completely say what he wanted to say, I had my men look for every possible information that I would have with the little boy named Quilris (which I obviously can feel was a combination of my and Arista’s name because he is our son) and Arista and had Pearl to have something I can use for a DNA Test. I was overjoyed when the results came out. I was right! Quilris is my son. Our son! I also found out that it was Arista who gave birth to him at a facility in a secluded area in a different country.

Coincidentally, our son and I have the same birthday and today I’m going to meet them.

Of course, Arista and our son were surprised to see me and Pearl attending Quilris’s seventh birthday which we didn’t get an invitation for, which I’m mad about but I shrugged that off for the meantime as this day is my son’s birthday and I want him to be happy as he is already the best gift I received in this life next to his Papa.

I walked Quilris to their bedroom because Arista thought it was time for him to go to sleep but I knew that he wasn’t ready yet. I smirked at how clever my son was to just follow what Arista told him. He probably just wanted me to read him a bedtime story to which he had asked if it was me who could accompany him to which Arista hesitantly agreed and which I also gladly did for him.

“I like your ring. Does it have a pair?” he asks, staring at my and Arista’s wedding ring. I wonder if my son knows about me being his ‘Father’ and not Arista because well, he’s the mother who gave birth to him.

“Thank you. I’m glad you like it and yes, it does have a pair. Why did you ask?”

He sat up from the bed and stared at me for a while before answering, “Because I always wonder if my Papa’s ring has a pair too and I think I know now who has the other one and why I feel like staring at an older version of myself looking at you.”

I felt my jaw drop when he took out his necklace inside his clothes and showed me the pendant that was on it. It was the other pair of the ring I was wearing.

“Please don’t be mad at Papa. I know he has his reasons and he loves you.”

“Don’t worry, I will not. I love you both and you’re the best gift I have ever received.” I said, kissing his forehead with teary eyes.

“You’re the best gift I received too. I knew my wish to be with you both would be granted.”

After our small thanks that made me happy, it is now time to hear the truth directly from my husband, Arista. But the talk with him didn’t go well and it hurts me to know that he thinks I’m a threat to our son. Maybe it is true thinking about those threats I’ve been receiving lately and so, I did the stupidest thing to do. I decided to leave them alone. Well, not entirely as I still have my men check up on them from time to time to know if they’re okay and safe. It pains me to realize that yes I still have my husband and our son but I couldn’t even have the chance to be with them because I’m a threat to them thinking that they could be safe from what I’m doing is relieving the pain somehow but that wasn’t until I received a call from a panicking Pearl telling me that my husband and son were kidnapped along with Garet but they were able to escape except Arista. I was fuming with anger to find out later on that it was Miguel’s doing. Lee and Shin helped him. He was taking revenge on what happened to his brother which entirely was an accident and his brother’s karma too for making my husband’s life miserable.

I was lucky I was able to save Arista on time as to what I had promised our son that I’d be doing but in return, I got shot and almost died. I can hear him pleading while we’re in the ambulance to stay alive and that he loves me and is willing to take chances with me to start a new life with me and our son. I was happy to hear that but sad at the same time that I saw him cry. I was beyond lucky when I survived death and had another chance with Arista and our son. I couldn’t count how many times I was given chances with my husband already since before. And so, after he and Claec moved to ‘our’ house, I went on secretly planning our second wedding again which will happen after I propose on his birthday. I was beyond happy when he accepted it and like what was planned, after the proposal we went directly to our wedding and after the wedding we went to the reception but we didn’t finish it as he had requested because you know, ‘honeymoon’. Like, who doesn’t want a honeymoon especially when the person you would want to spend your whole life with is already yours?

And so, we went to our hotel and made love under the shade of moonlight reflecting on our hotel’s window.

“Kuya. .” I smiled when he called me that endearment of his to mine.

“Yes, love?” I caress his hair as his head rests on my chest. He’s probably listening to my heartbeat beat that is only beating for him and our son.

“Uhm, tingin mo, masaya kaya mga magulang natin sa atin ngayon?” he asks, worry written on his eyes and I don’t like it. I only want to see happiness, love and lust on those.

“Why do you ask?”

“K-Kasi, alam mo iyon? Magkapatid pa rin tayo sa tatay. Ano nalang sa tingin mo ang sasabihin ng ibang tao sa atin kapag nalaman nila ’yung tungkol duon? Paao kung dahil duon mabully si Claec kapag teenager na siya?”

“Hey, you don’t have to worry that much, love. I will make sure no one will bully our son because if they do bully him, I don’t know. .” I suddenly smirk thinking of some weird scenarios in my head “. . They should be scared of him. He’s my son after all and you’ve raised him into a very fine young man.”

“Siguro nga. Sana makahanap din si Claec ng isang taong magmamahal sa kanya unconditionally at tanggap siya pati na ang pinanggalingan niya.”

“He will love. He will. Also, you don’t have to worry about what others will say about us. The more that they don’t know who we are, the more you shouldn’t pay attention to them. They’re just jealous of what we have and besides, you want to know another reason why you really should worry about them finding out we’re half-brothers?”

He looks at me hesitantly but nods after. I smiled remembering what my Father told me before he passed away with my mom.

“Because we’re not.”

“H-huh?” he slowly detached himself from my chest to look me in the eye.

“W-What do you mean, ‘we’re not’?”

“We’re not half-brothers. It was just a lie that my father made to believe you, us when we were young. He did that to fulfill a promise that he made with your father who is my Father’s right hand that when they had their first child, they would have them marry one another which turns out to be us regardless of our genders. Cool, right?”

I saw his eyes widen in surprise. Uh-oh. I think I have a lot of explaining to do tomorrow when we both wake up from our honeymoon.

Never mind, he’s already mine anyway and I’m not going to let my husband get away from me. He’s mine and forever will be. His autumn and I’m winter. We’re always next to each other.

---

AUTUMN MEETS WINTER ( LXXXV )

Claec

I just finished reading the book that we bought yesterday when we went to the mall, but the music that is playing on my earphones hasn’t. It was Achy Breaky Heart by Bill Ray Cyrus.I looked up to see how my Papa and Aunts were doing and I bet the movie they were watching has already finished too because of the credits showing on the screen. I smiled when I saw the three of them crying. Was the movie “My Amanda” ended tragically? I hope not for I have plans on watching that movie later when they are all asleep. As soon as I saw Dad entering the living room from the kitchen, I closed my book and eyed him going in my direction, placing five glasses of blended juice that he had.

“How’s the book, young man?” Dad asks, smiling at me and ruffling my hair softly as soon as I remove my earphones with the song still playing in the background.

“It was good, just like the usual cliche romance story I’ve read before.”

“Good to hear then. Here, see if it tastes good.” he handed me my drink and I took a sip and smiled.

“It tastes good this time, Dad. Good job.” I said, giggling. My father smiled and sighed in relief, “Thank fucking goodness.” But as soon as he realized he cursed in front of me he cleared his throat and did a ‘shh’ sign to me, “You didn’t hear anything, young man, got it?” I nodded and he smiled again and walked towards the direction of Papa and my Aunts.

I smiled at the four adults from afar as they smiled and laughed at each other with of course my Papa blushing when Dad kissed him. I wonder when will I feel that tingling, heartwarming feeling that my parents feel right now right beside each other. Will there even be a person who will like me in the first place aside from them? It seems that romance revolves only around straight people from the books and movies that I have read and watched. I haven’t seen yet a movie nor read a book wherein love revolves around people of the same sex which is why I find it fascinating when it comes to my parents and my Aunts. I smiled sadly when I realized it would be our last day today here in this country for me, Papa and Dad would move for good to Japan.

Well, as I think I’ve heard from Dad countless times after they both got married again for the second time around. I will surely miss this place after tomorrow for I spent my childhood days here with Papa and Aunt Garet and also, this “old house” of my Papa and Dad before when they were both young and Aunt Pearl’s stories about her celebrity life while Uncle Ben and Grandmother Shine just laugh at her whenever I’m at their place and eating a hearty meal.

An hour or two later, I found myself at the park with the four adults since Aunt Garet suggested spending our remaining hours here to which my parents agreed. I’m not a fan of crowded places but since this will be my last day here with my Aunts, it’s fine with me then. I watched them lay the blanket on the grass and place the food and drinks that we had bought on it. We took a few photos before we ate some of the food and drinks and after a while, we saw Aunt Garet and Aunt Pearl happily riding their bikes around the park while Papa rested his head on Dad’s shoulder as he hummed a familiar song to me. After a while, I went for a walk to which they agreed as long I didn’t go too far or go with someone I didn’t know but of course, I knew that I was safe here even in this crowded place because I was with them and not to mention Dad’s security men are also scattered all over the place just to make sure that nothing similar would happen again to what had happened a year ago.

As I walked around, I saw a good spot nearby to sit and enjoy the ambiance of the park.I sat down under the big tree and as soon as I sat, I was immediately greeted by a cold gust of wind which sent shivers down my spine but I loved it. The number of people that are here in the park is increasing probably because, like the others who went here, they are also waiting for the sunset which is a romantic view for couples. As I watched the people around me do their things, I started humming to which I felt like laying on the grass to appreciate more of the soon-to-be nostalgic feeling I’m feeling right now. I closed my eyes as soon as I laid my back on the grass and felt more of the wind touching my exposed skin. I smiled at the sunlight peeking between the leaves of the tree where I was laying and hitting my face. I would go back to this place when I have the chance to have a vacation here. I’m claiming this tree now as my spot. Sounds possessive, eh? I was about to fall asleep because of the good weather, well as what I knew, when I suddenly felt a gaze on me accompanied by the sudden disappearance of sunlight that was hitting my face earlier and that was the moment I opened my eyes and saw a girl, wait! It wasn’t a girl but a small boy staring down at me that went on my side as soon as I sat up.

“Hoy, bata! Akin itong spot na ito!” I heard what he said but I wasn’t able to answer him immediately as my focus was on his face that was so feminine. Is he a boy? Maybe, because of the clothes that he is wearing. But the flower that he is holding doesn’t go unnoticed.

“Narinig mo ba ako bata? Sabi ko–?”

“What kind of flower is that?” He was surprised for a while but gained his composure after and looked down at the flower he was holding, “Ah ito? Gumamela. Napulot ko lang d’yan.

“Gumamela? Wow! I haven’t seen one before but it looks good, especially on him. Not to mention that he is smiling so brightly like the sun. He somewhat resembles the summer season right now or maybe it was just me who is thinking of it.He has a small oval face shape with a pointed nose and pouty lips and his eyes… His eyes are like the ocean. It is deep and mesmerizing to look at. He has a small body frame and I’m taller than him, did I also mention that his complexion is like that of who they call snow white? Yeah, so I wonder how many times this boy in front of me had been mistaken for a girl?

“Hindi mo pa rin sinasagot ’yung tanong ko bata! Bakit ka nandito sa spot ko?”

“Your spot? Who says it’s yours? This is mine.” I replied, smirking.

“Hindi ah! Akin ito!” I curiously looked at him when I saw him searching for something around the tree. Don’t tell me this tree has his name on it. That can’t be, right?

“Oh ayan oh! Halika dito!” I stood up and went to the spot that he was pointing at and saw two letter initials on it.

“Oh ano? Sabi sa iyo akin ito eh!” he said, smiling triumphantly.I felt mouth gaped in amazement, “How were you able to write on it? Shouldn’t this be illegal?”

“Ha? Ano? ’Di ka ba marunong mag tagalog? Hindi ako ganuon kagaling mag english eh. Foreigner ka ba?” I scratched the back of my head as I suddenly felt embarrassed, “N-no. I’m half. Uhm, I mean, paano mo nasulat ’yung name mo d’yan sa puno?”

“Ayun! Marunong ka naman pala mag tagalog. Muntik ng dumugo ilong ko sa iyo eh. Pero mukhang hindi ka pure ah. May tonong foreigner ka eh. Isn’t that what I just said a while ago? Ugh, this kid.

“Hindi mo alam paano? Teka. .” he took a rock and explain it to me, “Nakita mo ito? Pwede ito pang ukit sa puno. Ganyan ginawa ko kaya nand’yan ang name ko. Kaya may palatandaan itong spot na ito na akin ito.”

“Really?”

“Oo. Subukan mo.” he absent-mindedly handed me the rock he was holding and I tried sculpting my initials too beside his.

“Hala?! Hoy, hoy, hoy! Bakit nilalagay mo ’yung name mo sa tabi ng name ko?” he asks, panicking while cheeks are blushing red. What’s happening to him?

“Why?” I ask, dumbfounded.

“K-kasi. . Ano ba iyan! Spot na natin tuloy itong dalawa!”

“Why is there something wrong?”

“A-ano kasi. .”

“Kasi?”

“Hayaan na nga! Ishe-share ko nalang itong spot ko na ito sa iyo pero dapat may ishare ka rin sa akin.”

“Bakit ko naman gagawin iyon?” I asked, teasing him.

“Kasi shinare ko itong spot ko sa iyo!” he replied, pouting.What can I share with him then? I don’t have any…Oh, wait! Maybe I do have something to share with him. I pulled out the necklace that was hidden inside my shirt and the moment the kid in front of me saw my pendant, his eyes grew wide in surprise.

“Hala! Meron ka n’yan? Ayan ’yung gusto ko na design duon sa tiangge na pinuntahan namin ni mama dati kaso hindi namin nabili kasi naubos na.”

“Really?” I suddenly had a flashback of the moment when me and Papa bought this.

“Oo. Iyan ba ibibigay mo sa akin?” he asks, smiling widely.

“Yup, pero isa lang kasi share tayo.”

“Sige. Basta ba bibigay mo sa akin yung isa d’yan eh.” I handed him the ring which has the sun engraved as the design while I have the moon.

“Hala! Pwedeng sa akin ’yung moon? Ikaw nalang ’yung sun.”

“No.”

“Hala, bakit?”

“Para sa tuwing titignan mo iyan, maaalala mo na summer tayo nagkakilala.” I replied, but of course, it was only me who knew the other reason why I gave it to him and it was because his smile resembled the sun. It makes me smile.

“Sige na nga.” I don’t know why but the moment he smiled again at me, I felt something I never felt before.

What is this I’m feeling? Is it love? Nah, I’m too young to understand what romantic love is.

“Claec?” Huh? Is someone calling me?

“Ha? Ano daw? Clay?” I searched for the person calling my name and there I saw Aunt Pearl looking for me along with Papa. We must be going home now.

“Uhm, maiwan na kita. Kailangan na naming umuwi eh.”

“Uuwi ka na? Pero…” he said, pouting sadly and looking hesitant, “Nandito ka ba ulit bukas?”

“Claec?”

“Uhm, sige. Alis na ako.”

“S-sige. Ingat ka. Kita ulit tayo dito bukas ha?” I smiled sadly at him, thinking that this would be our first and last meeting. But before I left, I took a quick glimpse at our initials written on the tree.I need to go back here. I need to see this little boy again.

Well, hopefully.

AD x QCN

---

AUTUMN MEETS WINTER (MPREG)

DISCLAIMER:

This novel is a work of fiction. The names, characters, incidents and places are the product of my imagination as the author, and are not to be construed as real. Any resemblance to persons living or dead or to an another story is entirely coincidental and unintentional.

---

FROM THE AUTHOR:

Taos puso ang aking pasasalamat sa pagbibigay ninyo ng oras sa pagbabasa ng aking pinaka unang BxB novel na pinublished ko ng 2019. Ito ang masasabi kong literal na novel dahil umabot ako ng napakaraming chapters para mabuo hindi gaya ng mga nauna ko ng nilikha. Imagine, Walamput limang kabanta. Mangyari lamang na palakpakan ang inyong sarili dahil nagawa ninyong magtiis sa ganuong kahaba na kwento hindi pa kasali dito ang mabagal na paguupdate ng inyong lingkod na author.

Anyway, alam ko sa sarili ko na may ibang magbabasa na hindi gusto ang naging ending ng kwento at wala akong magagawa sa bagay na iyon. Nais ko lang din linawin na mas lamang ang pagnanais ko na gumawa ng kwento para sa sarili ko at hindi lang para sa magbabasa. Mahirap din para sa side ko na magbigay ng anong paglilinaw bawat kabanta dahil mas nanaig pa rin sa akin ang pagiging silent reader. Ibig sabihin hindi lang ako basta tahimik na nagbabasa ng inyong mga comments para sa ika immprove ko kundi pati na rin ang pagbabasa ko ng mga gawang kwento ng iilan sa aking magbabasa at dito ko din sasabihin na proud ako sa inyo dahil naglalaan kayo ng panahon para lumikha ng kwento para sa inyong sarili at sa ibang magbabasa.

Nais ko lang din linawin na ang katauhan ni Arista sa kwento ay ginawa kong may hapyaw sa realidad. Ibig sabihin, may mga tao tayong makikilala sa buhay natin na kapag nalaman natin ang kwento nila ay mapapaisip tayo kung bakit sila nanatili sa ganuong sitwasyon o ’di naman kaya ay gumawa ng isang nakakalokong bagay na ’ni sa hinagap ay hindi natin makita ang kanilang punto sa kanilang ginawa pero anu’t-ano pa man, buhay nila iyon. Hanggat hindi tayo napupunta sa ganuong sitwasyon hindi tayo maaaring manghusga. At patungkol naman kay Quilo, oo nga at naging masama siya sa una pero gaya ng lumang kasabihan lahat ng bagay may dahilan at may karapatang magbago lalo na kung mahal mo ang isang tao. Para naman sa karakter ni Enix, nakakabulag ang pagmamahal pero hindi dahilan iyon para gumawa ka ng bagay na makakasakit sa taong iyong minamahal. Kung mahal mo talaga ay kailangan mong unuwain ang naging desisyon nito ng bukal sa iyong luob dahil anu’t-ano pa man, ang tunay na nagmamahal magiging masaya kung makikita din niyang masaya ang mahal niya kahit hindi sa kanya at kahit na masakit gaya ng ginawa ni Rence. At syempre huwag nating kalimutan na sa buhay natin may mga kaibigan tayong handang umunawa at tumulong sa atin sa buhay gaya nila Pearl at Garet.

So, sa mga naka follow sa akin, kung nabasa ninyo ang pinaka huling kabanata ng kwento ay malamang may ideya na kayo na may kasunod na kwento ang AMW. It will stand on its own. Hindi ito karugtong ng AMW bagkus ay ipapakita nito ang magiging pag-ibig ni Claec sa kanyang paglaki at malamang habang binabasa ninyo ito ay naipost ko na ang unang kabanata ng kwentong iyon na pinamagatang

Staring At Summer.

And before I end this ubod ko ng haba na note sa inyo, muli, maraming salamat sa pagsama kina Quilo at Arista Gabriel - Naito.

Hanggang sa muli.

Salamat sa pagbabahagi ng inyong kaweirduhan, Brictorique.