Disclaimer

Author’s Note

This one is a boyxboy novel, meaning, a boy will fell in love with another boy. There’s kissing, sex, and love between two men! So, if you don’t want these kind of genres, know that I don’t care and I don’t give a fuck. So, go fuck yourself off. You will also encounter writing errors. Message me if you find one. Thank you!

This story is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, and actual event is purely coincidental. All rights reserved.

No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted in any forms or by any means without the prior permission of the author. Plagiarism is a crime.

Enjoy reading! Leave me your votes and comments!

Book cover’s photo source: Penguin Frontier Book cover made and edited by: sweetBLwriter

Prologue

Sam gasped out of shock after seeing the current situation of his friend. He felt shivers down to his spine. Napako siya sa kaniyang kinatatayuan.

Malayo pa lang ay tanaw na niya. Bagamat madilim, kitang-kita niya ang kalagayan ng nakababata.

Ethan is laying sprawled on the ground. Barely breathing. There’s a lot of blood splattered along his mouth and face. Halatang nabugbog at walang habas na sinaktan. He could hear the grunts of pain na nanggagaling dito. Agad na nanlabo ang kaniyang paningin bagamat suot naman nito ang bilugang salamin. Bumuhos ang luha sa inosente nitong mga mata dahil sa nakita. Hindi siya makapaniwala na hahantong sa ganito kadugo ang hamon ni Jet.

Dominanteng nakatayo sa harapan ni Ethan ang nag-aapoy sa galit na binata. His heavy breathing could be heard in the gentle serenade of the wind in the middle of the peaceful forest. His eyes could be seen despite of the darkness. The light of the moon is reflecting right into his piercing eyes. His black pupils turns even darker. Ang kamao naman nito ay puno na ng dugo na halatang nanggaling sa binatang nakahandusay sa ngayon. Ramdam na ramdam ang galit na dumadaloy sa mga mata nito. He was as if about to kill someone.

Sam never thought that Jet Ares Sandoval would be this deadly. Marami na siyang narinig tungkol sa kung ano ang kayang gawin ng binata, pero hindi niya pinangarap na makita ang personalidad na ito.

He’s chaotic. He’s deadly. He’s dangerous.

Napabalikwas si Sam nang humakbang si Jet papalapit sa kinaroroonan ng binatang halos wala ng malay. Pero agad na tumakbo si Sam para pigilan ang maaari pang gawin ni Jet.

“STOP!” Sam shouted. Napalingon si Ethan sa direksiyon kung saan nanggaling ’yung sigaw at nagulat nang makita si Sam na nasa gubat.

Fuck, Sam. Bakit ka nandito? Sinabi kong h’wag kang sumunod! Ethan screamed mentally.

Sam spread his arms protectively in front of Ethan. Kaharap niya ngayon ang lalaking halos patayin na ang kaibigan.

“S-Sam, w…why are you h-here?” Nahihirapang tanong ni Ethan. Nilingon ni Sam ang nakababata at nanalaki ang mga mata niya matapos itong sumuka ng dugo. Pilinit niyang hindi ’yon pansinin at tinangka muling humarap sa binatang nanakit kay Ethan.

Pero ang hindi niya inasahan ay nang hinarap niya si Jet at nasa mismong harapan na nito ang dibdib ng binata. Jet is now inches apart from him. He stood tall in front of Sam. He towered over the small boy.

He’s double my size. Bulong ni Sam sa sarili. Pakiramdam niya ay para siyang isang kuneho na nahuli ng isang leon. Pero hindi siya nagpasindak dito. Lalo na ngayon na higit siyang kailangan ng kaibigan.

“Tabi.” Simple pero may awtoridad na utos ni Jet. Kinilabutan si Sam dahil sa lalim at may pagkapaos na boses nito. Sinasabi ng utak niya na sundin na lamang si Jet. Pero inisip niya ang kalagayan ni Ethan. Hindi niya hahayaang saktan pa muli ni Jet ang kaibigan.

“No! Hindi ko hahayaan na saktan mo pa si Ethan.” Nagulat siya sa sarili dahil hindi siya nautal. Nakuha niyang sabihin ang nasa isip nang walang halong takot bagamat kaharap niya ang isa sa mga kinatatakutan sa kanilang paaralan.

Jet gritted his teeth. He’s getting pissed that this small boy tried to stop him. He’s getting annoyed by the courage na meron ang isang kuneho para pigilan ang isang leon. Naiinis siya at ipinapagtanggol nito ang kaniyang biktima.

Itinaas nito ang hintuturo at itinutok sa dibdib ni Sam. Marahan niya itong tinulak. Nagulat si Sam dahil kahit na daliri lamang ang ginamit ni Jet ay ’di maipagkakailang nagdulot ito ng pwersa na nakapagpa-atras sa kaniya. Even his fingers could make you move and shiver.

Jet leaned forward to match Sam’s height. He lifted the boy’s chin to make him look at his burning eyes. Napansin ni Jet ang mga natuyong luha sa pisngi nito. Sam’s eyes were sore, too. Ngumisi si Jet. Inuuyam ang tapang na ipinakita ng binata para lang ipagtanggol ang kaibigan.

Hindi niya maunawaan kung bakit kailangan ng isang tao na magtapang-tapangan para lang sa ibang tao kahit na alam nilang mahina naman sila. He couldn’t understand why would someone defend others even they knew it could less benefit them. That’s bullshit.

Pathetic . Bulong nito. Ayaw niya sa mga mahihina. At lalo’t higit ayaw niya sa mga taong nangingialam.

“Bakit? Naaawa ka na ba sa mahina mong kaibigan? Eh paan—” Hindi na nabuo pa ni Jet ang gusto niyang sabihin dahil napatigil ito sa maliit na kamay na sumampal sa kaniya. Napasinghap ang ilan sa kasama nito. Ngayon lang nila nakita na masampal ang kaibigan. Worst, mula pa sa isang kuneho. Hindi nila inaasahan na magkakaroon ng lakas ng loob si Sam para gawin ’yon kay Jet. They knew Sam was screwed.

Bigla nag-apoy sa galit ang matangkad na binata. Umayos siya ng pagkakatayo at muling dinomina ang pagkakaiba ng tangkad nila. Napahawak si Jet sa kaniyang panga at tila inayos ito. Marahan niyang dinilaan ang dugo sa kaniyang labi dahil sa ginawang pagsampal sa kaniya.

Sam suddenly realized what he did.

Gosh. I just slapped the king of South Castle High. I just slapped the great Jet Ares fucking Sandoval. Hindi makapaniwalang saad nito sa sarili.

Sam could feel the intense breathing of Jet. It feels like he was inside a cupboard with a ticking-time-bomb just by his side. And it frightened him. Kita niya ang paglabas ng ugat sa kamay ng binata dahil sa higpit ng pagkakasara ng kamao nito. Alam niyang kahit anong oras ay pwede siya nitong saktan gaya ng ginawa nito kay Ethan. Pumikit siya nang itaas ni Ethan ang nakatiklop nitong kamao.

Sam waited for the impact of Jet’s punch but he doesn’t feel anything. Seconds past and he can feel no pain. But he suddenly felt cold hands cupping his chin. A sturdy and strong hands were holding his chin. Nagulat siya nang wala siyang naramdamang sakit bagkus ay isang marahan ngunit may diing kamay sa kaniyang panga.

Sam’s trembling eyes opened as they locked with the black, intense, and raging ones. Jet growled. He’s completely outraged because of this pest who dared to put his hand on his face.

“Ang lakas din ng loob mo eh, ’no? Baka nakakalimutan mo na natalo ko ’yung kaibigan mo.” Itinaas nito nang bahagya ang mukha ni Sam. Hindi na alam pa ni Sam ang gagawin. Alam niya sa sarili niya na nagalit niya ang hari. Tumawa nang pagak si Jet. Namamangha sa pagpalit ng emosyon ni Sam mula sa tapang hanggang sa maging takot.

Mas lalo siyang natutuwa sa mga nangyayari. Tila ba takot ang bumubusog sa kaniya.

He love seeing others squirming because of pain. He love how pathetic they look. He love the sight of fear when his hostile look registered directly at their eyes.

“That means…” Binitawan nito ang pagkakahawak sa panga ni Sam at inilapit ang bibig sa tenga ng binata. Sam could feel the heat coming from Jet’s breath. He felt the brushes of Jet’s lips touching his bare ear. Nagsitayuaan ang lahat ng balahibo niya sa katawan.

“… You’re now my slave… and you’ll do everything as I say.” May pagbabanta nitong bulong kay Sam.

Chapter 1

[BEFORE THE FIGHT]

Sam yawned dramatically after hearing Ethan’s voice outside his dorm room. Tinignan niya ang oras at nagulat dahil ala-sais na pala ng umaga. Sam’s eyes widened at agad siyang tumayo at tumungo sa pintuan. Pinagbuksan niya ang lalaking kanina pa kumakatok.

“Uhm… Good morning?” Sam awkwardly greeted Ethan.

“Oh, ba’t ’di ka pa naka-uniporme?” Panenermon ni Ethan. Gusto man niyang tumawa dahil sa itsura ng kaibigan ay pinigilan niya ito. Napatingin si Sam sa kasulukuyan niyang suot. Agad na namuo ang kulay rosas na kulay sa pisngi nito.

Doraemon’ pajamas? Great, how embarrassing. Saad nito sa sarili.

“A-Ano kasi…”

“Sam, alam mong first day of school tapos nagpuyat ka na naman.” Hindi makapaniwalang saad ni Ethan. Umiling ito upang ipakita na disappointed siya sa kawalang responsebilidad ng nakababatang kaibigan.

“Uh. Sorry, tinapos ko kasi ’yung libro na pinadala sa akin ng mama mo. Masiyado kasing maganda kaya hindi ko napigilan ’yung sarili ko. Besides, hindi naman ako dinadalaw ng antok.” Pagrarason ni Sam.

Napa-iling na lang si Ethan sa rason ng kaibigan. He mentally scolded his mother in tolerating this kid to read books even during late nights.

“Okay, fine. Just make your shower quick. Mamaya na tayo mag-usap at baka maubusan pa tayo ng pagkain sa cafeteria. I’ll wait for you here.” Ngumiti si Ethan at ipinakita ang pantay, kumpleto at puti nitong ngipin na nagdulot ng pamumula ng pisngi ni Sam.

“O-Okay. I’ll make it quick.” Agad niyang isinara ang pinto at agad na dumiretso sa banyo. Narinig pa niya ang pang-aasar na sinabi ng kaibigan patungkol sa suot nitong pajamas.

Jerk! Sam huffed.

He undressed his pajamas the moment he stepped in the shower. Sa bawat kwarto ng dormitoryo ay may maliit na banyo. Hindi maitatanggi na mayaman ang kanilang paaralan. There are rooms for every students and it brings conveniency to them. It’s one of the best asset na meron ang South Castle High. Nasa loob din mismo ng campus nila ang dormitory rooms para sa mga mag-aaral. Kaya nasisiguro ang kaligtasan ng bawat estudyante. The competency and efficiency of their school for the sake of their students made them on top of the list pagdating sa mga kinikilalang mahuhusay na paaralan. Sam was gratefuful that he got the chance to study here.

Hindi niya namalayan na tapos na pala siya sa pagligo. Sinuot na nito ang puting uniporme at itim na pantalon. Isinunod nito ang kurbatang itim at iniayos ang pagkakasuot. Hindi naman na niya nakuha pang paglaanan ng oras ang pag-aayos ng buhok dahil natural na itong buhaghag. Pinatuyo lamang niya ito at ipinahid pataas para hindi maging magulo kung titignan.

Napatitig siya sa salamin. Masiyado na siyang namumutla at halata na rin ang malalaking bags sa ilalalim ng mata nito. Marahil ay dahil sa pagpupuyat. Sam bubbled his face when he noticed that he’s gaining cheeky fats. Dumako ’yung tingin niya sa katawan nang mapansin na wala pa rin nagbabago. He’s getting insecured because of his body frame. Sam isn’t the tallest boy on their school– not even at the average height. Plus, he got a slim and skinny body. Not to the point where his bones were extremely visible. But it’s just that, he has this feminine features. Pale, slim, small and soft.

And he hate it. Nagmumukha siyang mahina dahil dito. Nagmumukha siyang kawawa.

He’s getting bullied because of his physical appearance. They always make fun of his. They treated Sam differently and manhandling him daily.

Ito ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi siya excited sa pagbabalik eskuwela. Hindi gaya ng ibang estudyante na natutuwang bumalik sa South Castle High dahil sa taglay nitong ganda at dahil muli na naman nilang makakasama ang mga kaibigan, para kay Sam hindi ganoon ang magiging takbo ng huling taon niya rito.

For him, this would just be a another year of maltreatments and torments.

Tutal sa loob ng unang taon niya sa South Castle High ay wala na siyang natanggap kung ’di ang mga pambu-bully. Nagiging tampulan lamang siya ng tukso.

Verbally. Emotionally. Physically.

“He’s such a fag…”

“Is he gay? I hate him…”

“Wait…”

“I heard he’s an adopted child of Ethan’s parents…”

“Really? No wonder kung paano siya

nakapasok

dito.

Masuwerte

lang naman pala siya…“

“He’s trying to fit with us, but look,

nagmumukha

lang siyang basura sa

baul

ng mga

ginto

…

“

“Pathetic. He’s trying to be like us but hey, he’s not succeeding.

Nakakadiri

…

“

“Sige,

itali

niyo ‘yan at ikulong sa loob ng janitors’ room…“

“

H’wag niyong

titigilan

’yan hanggat ’di ’yan umiiyak sa sakit…“

“Pre, nababagot ako, let’s lay our hands on someone. Why not to this little boy…”

Hindi napansin ni Sam na bumuhos na pala ang napakaraming luha matapos balikan ang ilan sa mga bagay na sinabi at ginawa sa kaniya. Agad niya itong pinunasan at muling inayos ang suot na uniporme. He took his eyeglasses out of the night desk katabi ng kama niya at isunot ito. He deeply inhaled and hold it for a second before he dramatically exhaled.

“Isang taon na lang, Sam. Pinangako mo kay mama at papa na magtatapos ka ’di ba? Konting tiis pa.” Saad nito sa sarili habang nasa harap ng salamin.

Tapos na ang bakasyon kaya nagsimula na muli ang pasukan. Bawat estudyante ng South Castle High ay sa dormitoryo ng paaralan mamamalagi hanggang sa matapos ang isang buong taon ng klase. May mga pagkakataon na nakakauwe sila sa bawat pamilya sa tuwing sasapit ang ilan sa mga kilalang okasyon gaya ng pasko at bagong taon.

Last year lang si Sam pumasok sa South Castle High dahil sa pangungumbinsi ng mga magulang ni Ethan. Sila na kasi ang tumatayong magulang nito matapos mamatay ang kaniyang sariling mga magulang dahil sa isang aksidente. Ulila na rin kasi sa kamag-anak ang binata kaya wala na siyang malalapitan pa. Malaki ang pagpapasalamat niya sa Diyos dahil mayroong mabuti at bukal na kalooban ang mga kaibigan ng kaniyang magulang; na nagkataong ang mga mismong tao na kumupkop sa kaniya. Ang pamilya Xavier. Pamilya ng pinakamatalik niyang kaibigan simula pa lang pagkabata na si Ethan Luke Xavier.

Napabuntong hininga siya nang muling maalala ang kaniyang mga magulang.

“Tatlong taon na rin pala ang lumipas matapos silang mawala” Pagbabalik tanaw nito sa mga alaala.

Hinding-hindi niya malilimutan ang mga huling sinabi ng kaniyang ina…

“S-Sam anak, m-mahal na ma… hal ka namin” Ayon na lang ang mga huling salita na narinig ni Sam mula sa telepeno galing sa ina bago ito bawian ng buhay. Noong panahon na ’yon ay ipinangako na niya sa mga magulang na magtatapos siya at magpapatuloy ng pag-aaral dahil ito rin naman ang nais nito para sa binata. Alam ni Sam na ito lang ang tanging yaman na naiwan nila para sa kaniya. Kaya magsusumikap siya.

Ilang araw lamang ang lumipas matapos niyang mabalitaan ang pagkamatay ng mga magulang ay nakatanggap siya ng tawag mula sa mga Xavier na nagpaliwanag sa magiging plano nitong pagkupkop.

Matapos siyang kunin ng mga magulang ni Ethan ay sinabi niya na ayos lang sa kaniya kung sa isang pampublikong paaralan lamang siya pag-aaralin. Hindi naman niya ginusto na makapasok sa paaralan na ’to pero ayon sa kaniyang tita Patricia ay mas mabuti na raw ito para makasama raw niya ang kaibigang si Ethan. Biro pa nito ay para mabantayan ang mga kalokohan na ginagawa ng anak. Hindi pa rin makapaniwala si Sam na gagawin ito ng mga magulang ni Ethan. Sapat na sa kaniya na inampon siya nito at pag-aralin. Hindi niya inakala na pag-aaralin pa pala siya nito sa isang pretihiyosong paaralan. Namamangha pa rin si Sam sa yaman na taglay ng bawat estudyante na nag-aaral dito. Higit pa kasi sa isang daang libong piso ang matrikula na kinakailangan para sa pag-aaral sa bawat semestre. Nahihiya nga si Sam dahil gumagastos ng napakalaking halaga ang mga magulang ni Ethan para sa kaniya. Bagamat malaking tulong naman ang pagiging scholar nito sa nasabing paaralan ay hindi pa rin niya maialis ang pagkahiya na kinakailangan pa siyang paggastusan kahit na hindi naman nila ito kadugo.

Muli siyang bumuntong hininga at ngumiti sa sarili.

“Kaya ko ’to. Magtatapos ako sa South Castle High” Muli niyang pagka-usap sa sarili. Nagulat na lamang siya nang may biglang kumatok sa harapang pinto ng kwarto niya.

“Sam, it’s getting late. Dadaan pa tayo sa locker hall. Bilisan mo, ang sabi mo bibilisan mo lang, ba’t antagal mo? Sam? Tapos ka na ba? Sam!” Sunod-sunod nitong pagtawag sa pangalan ng binata kasabay ang marahang pagkatok.

Hindi nito namalayan na lumipad na naman ang utak niya. He’s overthinking again. Reminiscing all the scenarios that he had for the past three years. Ipinikit niya ang mga mata huminga nang malalim.

“Ah… O… A-Andiyan na!” Sigaw niya mula sa loob ng kwarto. Muli niyang pinagbuksan ng pinto ang kaibigan. Napangiti si Ethan nang lumabas na si Sam sa kuwarto. Pinagmasdan niya ang nakababata mula ulo pababa.

“Ready?” Tanong ni Ethan. Pilit at masigla namang tumango si Sam pabalik. Ngumiti rin siya sa kabigan.

“Ready!” Mabigat sa loob na pagkakasaad nito. Bumuntong hininga pa siya bago isinara ang pinto ng kwarto.

Chapter 2

“Good morning, President Ethan!” Pagbati ng isang magandang babae sa binata na nasuklian naman ng isang nakabibighaning ngiti mula sa Presidente ng Student Council.

Si Ethan ang kasalukuyang Presidente ng mga mag-aaral ng South Castle High matapos manalo noong nakaraang eleksiyon. Binoto siya ng halos walampung porsyento ng mga estudyante dahil sa taglay nitong itsura, karisma, talino at husay pagdating sa pakikisalamuha sa kapwa mag-aaral. Walang duda kung bakit siya ang nanalo. Maituturing na perpekto ang binata sa paningin hindi lamang sa mata ng mga estudyante kung ’di pati na rin sa mga propesor na nagtuturo sa kanilang paaralan. Tinitingala ito ng lahat. Lahat ay maituturing na perpekto sa binata maliban sa pagpili nito ng kakaibiganin. Marami ang nagtataka kung bakit nito tinuturing na kaibigan ang munting tupa. Marahil ay dahil masiyadong malayo ang katayuan ng isa kumpara sa isa.

Sikat si Ethan, samantalang si Sam naman ay hindi. Marami ang humahanga sa Presidente, samantalang tanging si Ethan lamang ang tagahanga ng nakababatang kaibigan. Sagana sa papuri si Ethan pagdating sa taglay nitong itsura samantalang panlalait naman ang nakukuha ni Sam bagamat may itsura naman ang binata. Parehong matalino ang dalawa, ngunit tanging si Ethan lamang ang kanilang kinikilala.

Whilst the one is overflowing with so much attention, the one on the otherhand was left behind at the back of another; as if he’s the shadow of the one who’s on the spotlight.

They were somehow on the same stage, but spotlight could only been placed for one person— and that was for Ethan.

That was how Sam was labelled. A shadow. A complete dark spot for Ethan’s glowing and undeniably shining position. A nothing.

Alam niya ’yon. He was also amazed to himself on how that became possible. Confused on how someone as Ethan Luke Xavier would choose him to be his friend. Hanggang ngayon ay hindi niya masabi kung bakit itinuturing pa rin siya nitong kaibigan. Pero lubos siyang nagpapasalamat dahil may kaibigan siyang gaya ni Ethan. Sobrang laki ng pinagkaiba nila hindi lamang sa estado ng buhay pero itinuring pa din siya nitong tunay na kaibigan. He consider Ethan as his bestfriend and a brother.

They were like the North and South Poles if you’ll compare them on their outside appearances. Significantly different towards each other.

Ethan was tall. His skin was also pale but not like Sam. He has mascular yet lean body. His hair was naturally brown. It was short and always fixed accordingly to his preferred style. He has a couple of grey eyes. While Sam has a frame similar to a girl. His skin was pale and his body is slim. He has this big doe eyes painted with the colors of ocean. His hair was thick that goes at any direction. It was also slick and it barely covered his eyes.

“Good morning, President! Good morning, Sam!” Masiglang bati ng bawat estudyante na madadaan nila. Sam fight the urge to roll his eyes. Instead he breathed out a sigh.

Hanggang ngayon ba naman? Acting as if they really meant those words of greetings? Sam thought to himself. Hindi sanay si Sam sa mga ganitong patutsyada ng bawat estudyante na nakakasalubong niya. For him, those were just all lies. They were just making some pretense. Hindi naman talaga nila gustong batiin ang binata. They were only doing these just because Sam is with Ethan. Sa tuwing wala si Ethan, iba na ang nagiging trato nila sa binata.

Sinanay na lamang nito ang sarili sa mga pekeng ngiti at pagbati ng mga kapwa estudyante bagamat alam niya sa sarili na hindi naman talaga nila gusto itong sabihin. Ethan doesn’t know anything about this. He doesn’t know the hostile words and treatments na nakukuha ng kaibigan sa tuwing wala na ito sa tabi ng binata.

They are all the greatest actors I’ve ever met. Sam laughed to himself. Though no one will found this one funny enough, Sam is just making it a joke to brush off the negative thought of their maltreatments.

“Why are you laughing?” Ethan suddenly asked as they walk along the hallway papunta sa locker hall. Umakbay ito sa kaibigan at bahagyang ginulo ang buhok. “Mind if you share?” Ethan teased.

Sam blushed as he averted his gaze on the crowd who’s staring at them— him, specifically. Students share their dirty glares and looks to Sam. They taught Sam was nothing but a pest.

“Uhm… Nothing. Get off will you?!” Sam exclaimed soflty as he gently pushed Ethan but the boy barely budged. Mas hinigpitan pa nito ang pagkaka-akbay sa nakababata. Ethan’s refined laughs was heard by the students na ngayon ay papunta na sa kani-kanilang silid. Sam laughed softly. These are just some of the times na nakakangiti at nakakatawa si Sam.

Students on the side of the hallway envied Sam as they look insecured on how goofy their President was whenever he was with Sam. Their pest.

“President of the Student Council. The Board wanted to see you. Come here by minute” A voice rang on the entire hallway as an announcement was made using the large speaker which placed on either sides of the hallway.

Huminto si Ethan sa pagtawa at bahagyang kinalas ang pagkaka-akbay kay Sam. Tumingin ito sa relo na suot bago tumango.

“Sam, mauna ka na. Susunod na lang ako” Ethan instructed. Tumango naman si Sam. They have the same schedule and room. Pamilyar naman na si Sam sa buong campus bagamat sobrang laki nito. Hindi niya pa nagawang malibot ang kabuuan ng South Castle High ngunit memoryado nito ang mapa ng kanilang paaralan.

Ethan turned his heels papunta sa Office of the Board Members. He came up with the thought of maybe the Members of the Board would give him some welcome greetings or something that’s why they want him to be there? He don’t know. He shrugged as he make his way down the left hallway kung saan niya iniwan si Sam.

Sam was left there. Anxious and uncomfortable from all the stares he’s getting. He heard some whispers exactly the moment Ethan turned his way down across the different hallway.

“Here’s the one who’s pretending as if he belong here…”

“Yeah. See how he attach himself to President Ethan just to catch the attention of others…”

“He’s crazy. I see how he’s using President’s family just to be here…”

“Maybe he’s seducing President Ethan?”

“Disgusting…”

Sam softly smiled and sighed momentarily. They’re incredibly good at masking their true selves. Ain’t they’re the one who’s disgusting? Sam thought. Iniyuko na lang nito ang ulo at nagpatuloy maglakad hanggang sa marating nito ang kaniyang locker. Kinuha nito ang ilan sa mga libro na kakailangan niya sa mga unang klase. May nakadikit na piraso ng papel sa ibabaw ng libro kung saan nakasulat ang kanilang magiging section.

G-IV C-01.

First section.

He smiled to himself. There’s a chance for him to be the Valedictorian of their batch. This could be something that he can be proud of— that his parents could also be proud of. Nais niyang patunayan sa lahat na kaya niyang magtagumpay sa gitna ng naririnig niyang pangmamaliit at pangungutsiya. Isa pa, gusto ni Sam masuklian lahat ng ginawa ng pamilya ni Ethan para sa kaniya. Kahit sa simpleng paraan lamang ay masuklian nito ang mga bagay na naitulong ng mga Xavier. Alam rin niya na magiging malaking tulong kung sakaling siya ang magiging Valedictorian para makahanap ng scholarship para sa pagpasok niya sa kolehiyo.

Sam sighed as he properly stowed all the things na alam niyang hindi pa niya gagamitin for their morning schedule.

“I’m dreaming again” He softly whispered bago isinara ang locker.

This has been his constant reaction simula nang mamatay ang mga magulang niya. Dreaming has been his fortress. For Sam, dreaming is an escape. Reality wasn’t that good to him. Reality is a nightmare— his greatest nightmare. Sam wasn’t fond of fantasy but was fond of surrealism. How he wished to be on a fantasied world.

“Oh, look who’s here. What a surprise having our little prey this early” A voice from his back spake.

Napapikit si Sam. He knew he was on reality but right now, he’s hoping this wasn’t a nightmare.

Chapter 3

“Oh, look who’s here. What a surprise having our little prey this early” A voice from his back spake.

Gasps and whispers could be heard around them. Some was laughing at Sam’s current situation. They knew Sam was doomed. They knew the kid was about to get beaten.

“So, where’s the boyfriend of our little bambi?” Saad ng isang lalaki na nasa likod nito. Alam niyang si Ethan ang tinutukoy ng boses pero hindi na lamang niya ito pinansin dahil alam niyang wala siyang mapapala kung papatulan nito ang binata.

Sam ignored the voice as he turned away from the group of boys standing at his side at nagsimulang maglakad sa opposite direction ng locker hallway papunta sa assigned classroom nito. But a strong grip on his wrist stopped him from doing so.

“Ops, sinong nagsabing pwede mo kaming talikuran?” Tanong ng lalaking hindi niya kilala sa pangalan ngunit rumehistrado ang pamilyar nitong itsura.

Sam knew the guy. Ito ang kanang kamay ng lider ng isa sa mga kilalang grupo sa South Castle High. Ang Black Sinister Demon.

Sam tried to snatch his hand out of the boy’s grasp but everything was futile. Masiyadong mahigpit ang pagkakahawak ng binata sa pulsuhan ni Sam kaya walang epekto ang kahit na anong gawin nitong paghatak. Kalaunan ay huminto rin siya sa ginagawang paglaban dahil alam rin naman nito na wala na siyang takas sa grupo na ngayon ay nasa harap na niya.

“I-I need to go. Mahuhuli na ako sa klase. L-Let me go” Sam demanded softly. He tried to haul his hand again but the strong grip remained in there. Sam sighed as he eyed the tall boy. Pleading as he whimpered a soft ‘please’. Tumawa lang ang binatang may hawak sa ngayon ay kinakabahang si Sam. Kabado sa kung ano ang maaring gawin ng grupo sa kaniya sa unang araw ng klase.

“What’s with that girly voice? Why, is our little bunny scared?” Saad ng binata gamit ang boses ng isang bata. Nagsitawanan naman ang ilan pa nitong kasama. Sam chewed the bottom of his lip.

He’s pissed. Pissed to himself that he can’t even defend himself from these rascals.

Hindi siya makapaniwala na sa unang araw pa lang ng klase ay makakasalubong na niya ang grupong pinakakinatatakutan ng lahat. Hindi niya inakala na makakatagpo niya ngayong umaga ang isa sa mga nagpapahirap sa araw-araw niyang buhay.

Things never go accordingly to Sam’s will.

He expected this thing to happen, but not on the first day of school. He wasn’t ready for an early maltreatments. Wasn’t ready for an early bruises and wounds. Wasn’t ready to get physically assaulted just after hearing some words of assault.

But what else he can do? Alam niyang wala siyang takas sa mga ito.

Besides, they’ve been by his side for almost every single day. Bugging him simula palang noong pumasok siya sa South Castle High. They’ve been lurking at his back racking and torturing him little by little. Whilst most of others’ demon was on their past and memories. His was present. Scourging him with every possible chance they have. He felt like he was in the midst of hell. The only difference was, he was still alive.

Tila ba nakatadhana na na maranasan niya lahat ng pang-aalipusta mula sa mga ito. Kaya wala na siyang ibang nagawa kung hindi ang tanggapin na baka ito talaga ang tadhana niya sa pagpasok sa isa sa mga prestihiyosong paaralan ng mga mayayaman.

“J-Just please let me go. P-Please” Bulong ni Sam kasabay ang malalim na buntong-hininga. Sinubukan niya muling kalagan ang mahigpit na pagkakahawak ng binata sa kaniyang pulsuhan but the same result happened. Nanatili ang malaki nitong kamay na nakakapit sa kaniya.

“Pero hindi pa tayo nagsisimula” He leaned close as he whispered, “We’re not yet done playing” The tall boy mocked. “Hindi pa nga kami nag-e-enjoy, gusto mo na agad umalis? How rude you are!” The blonde exclaimed dramatically as he clutched his left chest with his free hand. Nagsimulang lumawak ang ngisi ng binata dahil alam niyang mapupuno ng takot ang pagkatao ng paborito nilang biktima.

Sam on the other hand wanted to smack the guy on its head. But he knew he shouldn’t. Mas malala pa ang makukuha niya kapag ginawa niya ’yon. So instead, he released all the books he’s holding as he get deflated. Bumagsak ang mga balikat nito kasabay ang pagbagsak ng mga libro niya sa sahig. The blonde boy get agitated by Sam’s response. Even the crowd around them get surprised by Sam’s reaction.

The grasp on Sam’s wrist loosened. He eyed the blonde boy, he noticed that it was way taller than him. The boy get uncertain by Sam’s puppy look. This is not what he expected of their prey’s reaction. He wanted the small boy to cower itself. Pero hindi, nanatiling nakataas ang mga ulo nito na lalo nilang kinais.

Being the usual Sam that he is, he waived his desire to satisfy the group’s ego. He knew that the Black Sinister Demon is waiting for him to break down.

Also he just couldn’t stand doing the same mistake of others. Ayos lang sa kaniya na siya ang masaktan, h’wag lang siya ang makasakit. He knew he was being foolish. But that’s just how Sam is. His parents thought him not to be revengeful. He was thought that fighting fire with another fire will cause you nothing but flames.

And though there was part of him that badly craves to spat back. Pinipilit na lang niyang hindi gawin dahil alam niyang wala rin itong patutunguhan. Alam niyang sa huli, siya pa rin ang talo. Lalo na kung nakatapak ang paa niya sa teritoryo ng tinuturing niyang mga demonyo.

So instead of feeding the egos of every member of the Black Sinister Demon, Sam showed something they didn’t expect. Something that made them irritated than before. Something that triggered their core.

Sam wasn’t defending himself. Much to the blonde boy’s distaste, the small bunny didn’t refrained. Pakiramdam niya ay inuuyam siya ng kuneho sa pagpapa-ubaya nito sa sarili upang saktan nila. Alam ni Sam na hinihintay nilang magpakita siya ng takot. Pero hindi niya hahayaan mangyari ’yon.

“P-Please just make it quick. A-Ayaw kong mahuli sa kla—”

Gasps of students vibrated around the locker hall as Sam’s eyeglasses fell on the ground. Napayuko siya at nagsimulang lumuha. Nagsimula niyang maramdaman ang pamamanhid ng pisngi kung saan tumama ang palad ng naghihimutok sa galit na binata.

“Now, you’re telling me what to do?” The blonde boy angrily spat. He’s fumed because Sam is being too bold. Sam’s eyes were coaxing. Sam is being good even they did nothing but to treat him unfairly— which annoys them the most. They hate the small boy’s innocence. They hate its courage to offer himself with no fear of what might happen to him.

They hate the fact that Sam is being fearless.

Hindi na ito natatakot na masaktan pa. Tila manhid na ang binata sa kung ano ang pwede niyang makuha mula sa grupo. Ito ang nagdudulot ng inis sa Black Sinister Demon. Nagagalit sila dahil hindi napupuno ng takot ang pagkatao ng kuneho. They wanted to torment the little bunny. They were waiting for him to show how coward he is.

Uhaw sila sa takot ng ibang tao. Gutom sila sa takot na rumerehistro sa mukha ng biktima nila. It was as if the fear of their prey is their main viand. Takot ang nagbibigay saya sa mga yamot nilang kaluluwa. Takot ang siyang nagpapaganda ng palabas na kanilang pinagbibidahan. Pero hindi nila makita ang takot na ito kay Sam. Sam is showing nothing but numbness. Sure Sam was scared as hell. But he knew he shouldn’t show any glimpse of fear. Para na rin niyang binusog ang gutom na nararamdaman ng mga ito. That’s the least thing he wanted to give— the satisfaction.

No, Sam. Don’t cry. H’wag mong ipakita na mahina ka. Do not satisfy their egos. Sam stubbornly convinced himself. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi upang pigilan ang sarili sa pag-iyak. He inhaled deeply as he tried to compose himself again.

“Kung… Kung tapos ka na, m-mauuna na ak—” Hindi pa natapos ni Sam ang dapat na sasabihin pero naramdaman na naman niya ang ginawang pagsampal ng binata sa parehong pisngi.

Nakirinig sila nang tawanan at bulungan mula sa mga estudyanteng ngayon ay nakatutok na sa nangyayari. May iilang estudyante ang nababahala sa kalagayan ni Sam ngunit alam nilang wala na silang maitutulong sa kuneho.

“You’re really pissing me off” The blonde boy barked. Akmang sasampalin muli nito ang sa ngayon ay nanginginig na binata ngunit isang boses ang nagpahinto sa kaniya.

“Ash” A cold and stern voice stopped Ash for slapping Sam once again. The boy with the cold voice stepped forward and now standing in front of the two. Napangisi si Ash matapos rumehistro ang takot sa mukha ng kuneho. The blonde boy stepped back to make some way for their leader.

Pinilit ni Sam na hindi ipakita ang takot na nararamdaman ngunit hindi niya maiwasang panayuan ng balihibo dahil sa taong ngayon ay nakatayo na sa harapan niya.

The tall boy towered over Sam. His messy black locks were brushed upward that made his beautiful features even visible. His thick brows were slightly furrowed. His jaw were locked that shows how chiseled his chin was. His nose were perfectly straight and pointed. His black almond eyes were looking directly to the small boy. There’s a serious glare painted across his handsome features and though it was evidently visible, emptiness could also be seen through those dark pupils.

Sam felt nauseated as the tall boy towered with ease. The black-haired boy’s necktie were slightly loosened and there was two button on his uniform that’s undone exposing his pecks and so Sam saw how mascular it is. Sam also noticed how tan the boy’s skin was. Tila babad sa araw ang kulay ng balat nito. That made him even scarier. It complimented his body that emphasizes masculinity and dominance.

“You’re doing this on purpose don’t you…?” The tall boy said with his deep and husky voice. Napatingin si Sam sa binata at sa hindi malamang dahilan ay napaatras siya sa kaniyang kinatatayuan. The tall boy tilted his head as he examined his small prey.

“…. Acting tough. Playing innocent and nice…” The tall boy tauntingly neared the bunny.

“Playing as the victim?” The predator leaned on its prey, “Para ano, kaawan ka?” He said with so much poison on his words.

Hindi makapaniwalang hinarap ni Sam ang mga titig ng binata. Nanginig ang mga labi nito kasabay ang pagbuhos ng maraming luha sa mga mata nito. Hindi siya makapaniwala sa narinig. Siya na itong inaalipusta ng halos lahat ng estudyante, laging nasasaktan sa pisikal na paraan. Ngunit siya pa itong sasabihan na nagpapanggap na biktima?

“I must say. I’m pretty impressed that you acted so natural…” The leader clapped mockingly. “… But you can’t manipulate us here. Hindi mo kami maloloko sa pagiging inosente mo. Hinding-hindi ako maawa sa ’yo— sa isang kagaya mo. Kaya h’wag ka nang magpanggap. Show us your true you… A manipulative bitch”

Sam burst into tears as he just can’t contain the pain he’s feeling. He’s tired of being judged. He’s tired of getting beaten. He’s tired of hearing the same insult over and over again.

Paawa, manggagamit, puta, at kung anu-ano pang bagay na wala namang katotohanan. He just couldn’t stand hearing those words. Hindi niya malaman kung bakit kailangan niyang sapitin ang lahat ng ito. Alam niyang hindi naman siya naging masamang tao para maranasan lahat ng ipinaparanas sa kaniya.

Hindi siya naging gaya ng mga akusasiyong ibinabato sa kaniya.

“H-Hindi… Hindi mo ’ko kilala…” Sam wiped his tears. The tall boy snorted. He leaned closer to Sam as he whispered.

“No, little bunny. Ako ang hindi mo kilala” The leader of the Black Sinister Demon laughed.

Sam get baffled momentarily for what the tall boy said. But one thing he knows, Jet Ares Sandoval is the least person Sam would want to know.

“SAM?!” Sigaw ng pamilyar na boses ang siyang pumutol sa seryosong tinginan ng dalawa. Lahat ng mata ay napadako sa direksiyon ng kanilang Presidente na ngayon ay gulat sa kaniyang nasaksihan.

Chapter 4

“What’s happening here?!” Esterikong tanong ni Ethan tsaka mabilis na sinuri ang kaibigan na ngayon ay patuloy sa paghikbi. Itinaas nito ang pisngi ni Sam na namumula pa rin dala ng pagkakasampal sa kaniya ni Ash. Napansin rin niya ang basag na salamin sa mata na nakakalat kasama ang mga gamit at libro ng kaibigan.

“Damn it!” Ethan cursed. Nagulat si Sam dahil ngayon lang niya narinig na magmura ang kaibigan. Hinarap ni Ethan ang grupo na sa hula niya’y nagpaluha sa kaibigan.

“Who did this?” Tanong niya sa grupo pero walang sumagot. “I said who fucking did this?!” Muli niyang tanong. Bakas sa tono ng pananalita nito ang galit at pagkasiphayo sa ginawa sa nakababata.

“Woah. The boyfriend is mad!” Ash said with so much entertainment in his voice. “Ain’t this a better plot? The poor bitch being saved by his oh-so-handsome boyfie”

“Shut the fuck up, Ash. Cut your crap. Who did this to Sam?” Nag-aapoy sa galit na tanong ng Presidente. He’s getting fumed because of what the group did to Sam. He hate to see Sam crying. He even hate the fact that there’s someone who hurt his childhood friend.

“We did. But we’re just playing” Jet nonchalantly shrugged. Ibinulsa nito ang mga kamay sa pantalon at akmang maglalakad na pero pinigil ito ni Ethan.

“Why did you hurt him?” Seryosong tanong ni Ethan. Ikinuyom nito ang kaniyang kamao upang pigilan ang sarili na gumawa ng bagay na laban kay Jet. Alam niyang hindi maganda kung magsasalita at gagawa siya ng bagay na laban sa binata.

“Sinagot ko na ’yung tanong mo. We’re just playing. Right, Sam?” Peke itong ngumiti sa binata na ngayon ay nagtatago sa likod ng Presidente. Hindi naman sinagot ni Sam ang tanong at nag-iwas lamang ng tingin.

“E-Ethan, let’s just go to class. M-Mahuhuli tayo sa—” Naputol ang dapat na sasabihin nito nang humarap sa kaniya ang kaibigan.

Humarap si Ethan sa nakababata at hinawakan ito sa magkabilang braso. He leaned closer to level their height. Ethan’s eyes softened as their eyes locked for a moment.

“Sabihin mo nga, matagal na ba nilang ginagawa sa ’yo ’to?”

“A-Ah, n-no! I-I was just… It was just that I… Stumbled on him. That’s it,” nauutal na pagrarason ni Sam. Ethan sighed after hearing the lies of his bestfriend. Sam is always like this. Sinasarili nito lahat ng problema na meron siya kahit na nasasaktan at nahihirapan na siya.

“Sam…” Ethan softly muttered. He’s not conviced on on what Sam said. He knew there’s something wrong with his friend. He could feel it. Perhaps, he’s his bestfriend. They’ve been together since they were young. Kaya kabisado na nito ang kaibigan sa tuwing may problema man ito o wala.

Naramdaman ni Sam ang pamumuo ng luha sa kaniyang mga mata nang marinig ang maamong boses ni Ethan na tumatawag sa kaniya. Napayuko siya at sabay na lumandas ang luha nito sa kaniyang mga pisngi. Ethan’s voice were soothing enough to bring Sam into tears. It was just too tender and comforting. It calms his trembling nerves. It was his lullaby whenever his heart was pounding with so much fear. Nakakaramdam siya ng  proteksiyon. Nararamdaman niya na may kakampi siya, na hindi siya nag-iisa.

“Damn it. I should’ve realized it. Gaano na nila katagal sa ’yo itong ginagawa?” Tanong ni Ethan sa patuloy sa pagluhang kaibigan. Hindi sinagot ni Sam ang tanong ng kaibigan.

Napabuntong-hininga si Ethan. Marahan nitong itinaas ang mukha ng kaibigan upang muling maglandas ang kanilang mga paningin. “Shh. It’s okay. Don’t cry. Hindi na nila ’to sa ’yo gagawin pa” Ngumiti siya rito upang pagaanin ang loob nito. Sam tried to smile but it was futile as he bursted with tears– overwhelming tears.

“And, cut!” Pagputol ni Ash sa drama ng dalawa. Pumalakpak pa ito upang iparating ang pang-iinsulto sa Presidente at sa kaibigan nito. “Nice. Hindi ko inasahan na mahusay palang aktor ang Presidente ng Student Council. And look, his leading-lady might get his next award. What a natural actor” He smirked. Tumawa naman ang iba pa nitong kasamahan. Muling hinarap ni Ethan ang Black Sinister Demon.

“Humingi kayo ng tawad kay Sam,” mahinahon nitong utos sa mga binata.

“Pfft!” Pagpipigil na tawa ni Ash.

“E-Ethan, they don’t have to—” 

“No, Sam. They have to…” pagputol nito sa dapat na sasabihin ng kaibigan. “So apologize. Now! Stop playing with someone’s innocence just because they’re wea—” Ethan sternly said. He was scared for a moment but he set it aside for the sake of his friend. Nang-uuyam naman na tumawa ang binata dahil sa pagiging mapangahas ng kanilang Presidente.

“And what if we don’t. May magagawa ka ba?” The leader of the most notorious group of their campus tantalizingly said. Ethan gritted his teeth out of annoyance.

“I could suspend you,” pagbabanta ng Presidente. Buong tapang niyang hinarap ang mga nang-aasar na ngiti at tingin ng binatang nasa harapan niya.

“The fuck I care,” the bad boy mocked. There’s no point that someone like Jet Ares Sandoval would be intimidated with a pathetic threat. Sandaling napatigil si Ethan sa inusal ng binata. Tama siya. Walang kwenta ang pagbabanta na iyon laban sa lider ng Black Sinister Demon. Pero hindi siya nagpadala sa pang-uuyam ng binata.

“But your friends do,” seryosong saad ni Ethan. Napangisi siya nang umanino sa reaksiyon ni Jet ang pagka-irita dahil sa sinabi niya. Alam ni Ethan na hindii uubra ang pagbabanta na iyon sa isang gaya ni Jet pero kung laban iyon sa mga kaibigan nito, alam niyang panalo siya.

Jet tsked. “Why are you being too fussy? He’s just a toy. Ano ba sa tingin mo ang ginagawa sa laruan…?” Jet snorted. “… edi pinaglalaruan,” he said in a matter of fact tone.   “H’wag mong sabihin na gusto mong sarilihin ang laruan na ’yan? Kailan pa naging madamot ang Presidente? C’mon, don’t be selfish. We want to be entertained too,” he continued mocking Ethan.

“Fuck you. He’s not a toy!” Tiim-bagang na saad ni Ethan. Hindi na niya napigilan ang sarili na magsalita ng masama laban sa binata. Saglit na nandlilim ang reaksiyon ni Jet dahil sa sinabi ni Ethan. Napasinghap naman ang ilan sa mga estudyanteng nanonood dahil sa naging sagot ng Presidente laban sa Hari. They were surprised that their President dared to curse the king just to protect Sam.

No one dared to defy Jet not until now. The leader snorted again showing how unwavering his mockery was.

“Hindi ko alam na matalas rin pala ang dila ng Presidente. How unlawful. Spitting vulgar words to your constituents? Tsk, nakakasama naman ng loob na marinig—”

“Cut your crap, Jet. Stop being so manipulative. Tigilan mo si Sam, wala naman siyang ginagawa sa inyo. Stop doing all of these! Stop being such a disappointment!” Ethan said with an unintentional harshness with his tone. Sumeryoso ang emosyon ni Jet ’tsaka mapait na tumawa. He shook his head while clicking his tongue. Huminto siya tsaka binato ng mga matalim na tingin ang ipinukol kay Ethan. His dark pupils flickered even darker.

“Okay. I’ll give you an option. Why don’t we make some deal?” Jet smirked.

“Deal?” Ethan asked with so much anticipation. Napalunok siya. Alam niyang hindi maganda ang mga susunod na sasabihin ng Hari.

“Let’s have a deal. I’ll leave your friend alone only if you could beat me.” May yabang na saad ng binata.

“B-Beat you?” Ethan stuttered. But he composed himself not to look fool in front of the bad boy.

The tall boy chuckled darkly. He knows that the President has no good against him. Besides, there’s no one that is good enough against him. Everyone is afraid of him. And that’s what made him powerful.

“… Let’s fight.” The tall, black-headed, mascular and lean boy tauntingly challenged.

“If you win, I’ll leave that bitch alone, but if I win, I’ll take him as my personal slave” The boy with black earring on his ear demanded. Nanlaki ang mga mata ni Ethan nang marinig ang sinabi nito. Naramdaman niya ang panginginig ni Sam dala ng takot. Umalingawngaw rin ang mga bulong ng bawat estudyante na patuloy pa rin sa panonood. Lahat sila ay nagulat sa hamon na binitawan ni Jet.

What the fuck ? Ethan cursed under his breath. Why is Jet doing this? Hindi pa niya nakita at nabalitaan ang binata na gumawa ng kasunduang gaya nito. Hindi niya matukoy kung ano bang nagawa ng kaibigan para gawin ito ng binata.

“E-Ethan, you don’t h-have to fight him.” The small boy at Ethan’s back whispered. Alam ni Ethan na walang kwenta ang hamon ng binata pero kung hindi niya tatanggapin ang hamon, patuloy nitong sasaktan ang nakababata. Isa pa, ayaw niyang magmukhang mahina at kawawa sa paningin ng kaibigan.

“No, Sam. I’ll not let this goddamn idiot to hurt you again!” Tukoy niya sa lalaking nanakit sa kaibigan habang matiim na nakatitig dito. Tanging ngisi lang naman ang isinukli ng binata na mas lalong ikinais ni Ethan.

There’s no way he can win against one of the King of South Castle High. Ethan knew it— especially if it is against the chaotic king. But he should. If he’ll not stand against this bad boy, then his promises will surely meant to be broken. And Ethan isn’t fond of breaking his own promises.

I promised to my self that I would protect him. I won’t let this fucking rascal to hurt Sam again .

Saad nito sa sarili. Alam niya na kailangan niyang maging matapang para sa kaibigan.

Kumapit nang mahigpit si Sam sa likuran ni Ethan. Takot sa kung ano ang maaring mangyari. Ethan tried to compose himself in front of Jet Ares Sandoval. Ayaw niyang makita ng kaibigan na natatakot siya kay Jet.

He very well knew that Sam might gone hysterical because of fright. Ethan gritted his teeth at the thought of Sam quivering out of fear. He doesn’t want to see his childhood friend being scared as hell.

Seryoso at handang-handa na si Ethan sa mga susunod na gagawin ni Jet. He’s preparing himself for the pain that he might got. He will do everything to take Jet down. Samantalang si Jet naman ay maangas lang na nakatayo sa unahan ng mga kaibigan at kasamahan nito. Nakapamulsa habang hinihintay ang magiging tugon ni Ethan.

Ethan looked at Sam sympathetically. He knew he should stand for this innocent boy. He promised to himself that he’ll do everything to protect him no matter what.

Bumalik ang tingin ni Ethan sa lider ng isa sa mga kinakatakutang grupo sa buong campus, ang Black Sinistral Demon.

I just have to win against Jet Ares fucking Sandoval. That’s it.

Sa isip-isip ni Ethan. He’s trying to convince himself not to be bothered by the intimidating aura that radiates in this bad boy’s demeanour. Jet’s existence screams trouble and chaos. Natatakot man, nagpakalalaki pa rin si Ethan.

“Tinatanggap ko ’yung hamon mo. Siguraduhin mo lang na kapag ako ang nanalo, you’ll leave Sam alone.” Paninigurado ni Ethan. Tanging nakakalokong ngiti lang naman ang isinukli ni Jet. Mas lalong lumakas ang bulungan dahil sa naging sagot ni Ethan. Hindi nila inakala na lalaban ito laban sa pinakakinatatakutang estudyante sa South Castle High para lamang sa iaang kuneho na gaya ni Sam.

Jet simply smirked. Nang-uuyam ang mga mata at mapupula nitong labi .

Tignan natin kung hanggang saan ’yang tapang mo . Pangungutya ni Jet sa isipan. He’s not entertained by Ethan’s acceptance towards his offer. He was rather entertained by the fear radiating out of his favorite toy. His eyes is directly focused to his main prey.

Samuel Gonzales . The tall boy slowly whispered the quivering boy’s name. Every single letter of Sam’s name slipped out of Jet’s tongue with so much venom. Jet slowly and tauntingly walked his way on where Ethan and Sam was standing as he kept his glance intact with Sam. Bawat paghakbang na ginagawa nito ay ang dagdag na takot naman sa binatang nasa likod ni Ethan. Agad na humarang si Ethan para protektahan ang nakababata. Ethan was tall enough to at least match Jet’s height. Jet tilted his head and growl to intimidate Ethan. But Ethan tried his best not be intimidated. He succeeded. Napasinghal si Jet. Inaamin niya na nagulat siya sa tapang na ipinapakita ni Ethan. Pero alam niyang hindi ito mananalo kontra sa kaniya.

Walang nananalo kontra sa isang Jet Ares Sandoval.

Bahagya siyang sumandal paharap upang ilapit ang mukha kay Ethan. Kinukutya niya ito gamit ang nakakainsultong ngisi sa labi. Bahagya pa siyang tumawa, tila inuubos ang pasensiya ng binatang nasa harap niya.

“A brave boyfriend, huh?” Jet mocked. “… How sweet and lovely you are,” patuloy nitong pang-aasar. Pero ramdam pa rin ng dalawa ang dominateng tindig nito sa bawat salitang binibitawan.

Hindi nagawang sumagot ni Ethan. Ikinuyom niya lamang ang kaniyang kamao upang pigilan ang sarili na unahan ng suntok si Jet. Alam niyang hindi sa loob ng campus magaganap ang hamon na tinutukoy ni Jet. Kaya pinilit niyang pakalmahin ang sarili.

“May the best man win,” Jet whispered mockingly. He passed Ethan and stopped just beside where Sam was standing. Sandali niyang pinagmasdan ang mukha ng binata na ngayon ay puno ng mga natuyong luha. Nakayuko lamang ang binata habang mahigpit na nakakapit sa  kaibigang presidente.

Annoying bunny

. Jet thought as he passed the small boy.

Chapter 5

“Ethan, you don’t have to do that. I can deal Jet myself.” He tried to sound convincing. Trying to be sound strong and defiant. But he sounded like an awful puppy needed to be protected.

“Really?” Ethan chuckled. His brows rose questioningly. Namula naman si Sam matapos mapagtanto ang kahulugan ng ginawang pagtawa ni Ethan.

“R-Really,” he whispered. He anticipated. He knew he sounded so pathetic for trying his best to act independent and daring in front of his friend. But he’s just wanted to convince Ethan not to go after Jet’s game. He has doubt that there’s bad that might happen. He doesn’t feel comfortable about the fact that Ethan would go pick a fight with the bad boy. Ayaw niyang mapahamak si Ethan. Sam would rather sacrifice his self for his bestfriend. He doesn’t want to cause some quarrel between the school’s president and the admin itself. Alam niyang maaring malagot si Ethan kapag nalaman ng nakatataas na nakipagbasag-ulo ito. Ethan should be a good role model. Ayaw niyang isugal ng kaibigan ang posisyon na meron ito para lang sa kaniya. Alam niyang pinaghirapan ni Ethan ang pagtakbo upang maging Presidente, at ayaw niyang madungisan ang pangalan nito nang dahil lang sa hamon ng isang gangster na gaya ni Jet.

Isa pa, ayaw ni Sam na masaktan ang kaibigan. Alam niyang matikas si Ethan at kahit paano naman ay kakayanin nitong matapatan ang lakas at postura ni Jet pero hindi maipagkakaila na mas bihasa at mas babad si Jet sa mga away at gulo. Hindi gaya ni Ethan na gumagamit ng libro, si Jet naman ay gumagamit ng kamao. Natatakot siya sa kung ano ang pwedeng gawin ng binata sa nakababata. Natatakot din siya na malaman ng mga magulang nito na nakipag-away ang anak nila para lang ipagtanggol siya. Masiyado nang maraming nagawa ang pamilya ni Ethan para sa kaniya, at ayaw niyang pati ang problema niya kay Jet ay si Ethan pa ang gagawa ng hakbang at solusyon. Ayaw rin niyang magdulot ng kahit kaunting pangamba sa puso ng mga magulang ng kaibigan. Alam niyang sobra itong mag-aalala sa oras na malaman nilang may nangyaring hindi maganda sa mahal nilang anak.

“It’s okay, Sam. Don’t worry too much. Wala ka bang tiwala sa akin?” Pagputol ni Ethan sa halatang nag-aalala na si Sam. Ngumiti pa ito upang ipakita na ayos lang ang lahat.

“Meron. Pero—”

“Then stop overthinking. Hindi naman ako mamatay.” Tumawa siya upang tanggalin ang pag-aalala na nakapinta sa mukha ng kaibigan.

“I know. But, fighting against Jet and his friends is definitely a bad idea. Alam mo naman na wala silang sinasanto kahit na ikaw pa ang Presidente. Kahit teacher nagagawa nilang bastusin at pahirapan! Paano kung sumobra sila? Everything could be fatal! H-Hindi ko mapapatawad ang sarili ko ’pag nagkataon. Ayaw kong mapahamak ka at makitang wala akong nagawa para tulungan ka!” Sam worriedly exclaimed. That’s exactly what Sam is thinking. That Ethan might end up unconscious with blood. Though, Sam haven’t seen any of Jet’s victims, he heard a lot of stories of how awful the aftermath of battling the King is.

Ethan grinned. Showing his complete white set of teeth. Inakbayan niya ang kaibigan tsaka mapagbirong ginulo ang buhok nito.

“Concern na concern ah!” Nakangiti nitong saad. Namula naman si Sam dahil sa ginawa ni Ethan. Though it was just a friendly gesture. He can’t deny the awkwardness from that situation. Plus, his body reacts unwillingly to his own desire. Physical touch could easily make his body flustered. “Don’t stress yourself that much. You’re being paranoid again. H’wag kang mag-alala, hindi ko hahayaan na madaplisan ni Jet. Sayang ’tong gwapo kong mukha,” Ethan laughed though there’s nothing to laughed at.

“Tsaka isa pa, they’ll never do things that could get them in the neck. Don’t worry, Sam. I’ll beat Jet’s ass for you” Muli itong tumawa. Hinampas naman siya ni Sam sa braso.

“I’m serious, Ethan. Bakit pa kasi kailangan mo siyang patulan? There’s no point for fighting him. You don’t have to show that you’re stronger than him. Only those who’s lack of knowledge ang papatol sa mga bagay na gaya n’on,” Sam lectured.

“Sam, look. I’m doing this para itigil na ni Jet ang ginagawa nilang panggagago sa ’yo. Kung hindi ko tatanggapin ang hamon niya, patuloy ka niyang guguluhin. Hindi sila titigil,” ani Ethan habang nakapatong ang dalawa nitong palad sa magkabilang braso ni Sam.

“Bakit hindi na lang natin sila isumbong sa Board Members? For sure they could do something to stop Jet and his group for doing things like this!” Suhestiyon ni Sam.

Ngumiti si Ethan at marahang umiling. Sasagot na sana siya nang biglang bumukas ang pinto ng clinic kung saan sila naroroon. The school nurse made her way to her table as she started to jot down something on a small piece of paper.

Dinala ni Ethan si Sam sa clinic upang ipatingin ang kalagayan ng kaibigan matapos siyang makaramdaman ng sandaling pagkahilo. Tumanggi pa si Sam noong una pero hindi na rin siya nagdalawang sabi pa dahil sa pagpupumilit ni Ethan.

Ethan has been like this. Overprotective. He has been Sam’s guard over the years, especially when Sam’s parents died. He has been Sam’s constant defence. Ever since they were young, Ethan would be the one who’ll stand for Sam. Ethan would be the very first person who would help him, eventhough it brings him nothing but trouble. It was as if Ethan’s mission was to keep Sam safe. A knight-in-shining-amour. A loyal guardian. Sam’s spiritual animal. An over so protective brother. That’s what Ethan plays in Sam’s life.

The school nurse stood up and handed them a slip of paper with a notice of what was Sam was experiencing. Sam was having a mild concussion due to what Ash did. Hindi naman malakas ang ginawang pagsampal ni Ash pero dahil sa pagkapuyat at sa natural na mahinang pangangatawan na meron si Sam, ay nagkaroon ito ng matinding epekto. The nurse handed Sam a specific meds for headache and nausea. Kanina, the nurse reminded Sam to rest for a bit that’s why they stayed at the clinic as the two of them waited for her to come back.

Tumayo na ang dalawa at nagpasalamat sa nars bago sila lumabas sa nasabing klinika. Ethan closed the door behind them as Sam sighed. Humarap siya sa kaibigan at seryosong tumingin.

“Ethan. I’m being serious. H’wag mo nang patulan si Jet. Isumbong na lang natin siya. Hayaan na lang natin na ang Admin ang gumawa ng paraan. Tsaka, hindi naman na siguro niya ako sasaktan pa.” Muling pagsusumamo ni Sam kay Ethan. Umiling si Ethan. Ibinulsa nito ang dalawang kamay sa bulsa ng pantalon.

“No, Sam. Hindi mo kilala si Jet. Hindi siya mapipigilan ng Admin,” nagsimulang maglakad ang binata tsaka pahabol na sumunod si Sam. Mabilis na nakahabol si Sam bagamat malalaki ang ginagawang hakbang ni Ethan.

“Why?!” Hinihingal na tanong ni Sam. Sandaling huminto si Ethan at tumingin sa kaibigan. Tumingala naman si Sam upang magtama ang kanilang mga tingin.

“Jet is the heir of this school. He’s the President’s son,” rebelasyon ni Ethan. Nanlaki naman ang mga mata ni Sam nang rumehistro ang mga sinabi ng kaibigan.

Jet is an heir?

Nakarating na sila sa harap ng kanilng silid. They have the same section. G-IV C-01. There’s no wonder how Ethan had been on the same section with Sam. They’re both intellectually talented. Though Sam was a little bit behind Ethan dahil nakukuha ni Ethan sumali sa mga curricular activities such as sport and the election itself. Sam is a turtle. A timid and shy boy. He was labelled as an introvert by many of the people he had met. The only person na nakukuha niyang tumawa kasama ay si Ethan at ang mga magulang nito. More than those three, Sam would inevitably be awkward together with strangers.

Pagpasok nila ay agad silang binati ng guro. Nagpakilala si Ethan at humingi ng tawad dahil sa pagiging huli sa klase. Samantalang nakayukong nagpakilala si Sam dahil naramdaman niyang muli ang mga mapanghusgang tingin galing sa mga estudyante. Nagtataka kung kung bakit kinakailangan nilang makasama si Sam sa parehong seksyon kasama sila. They were happy that Ethan would be their classmate but not Sam. For them, Sam is just the same pest that they used to loathe, and the same person they will always loathe.

“Go, have your seats. Next time be early because I do not tolerate tardiness. Naiintindihan niyo?” Masungit na saad ng matandang guro. Tumango naman ang dalawa tsaka tumungo sa bakanteng upuan malapit sa likod. Sam made his way to the unoccupied seat katabi ng isa pang upuan na nasa tabi ng bintana. He choose not to sit there since having the sight of the Football field would be a great distraction. Si Ethan naman ay umupo sa bakanteng upuan sa kaliwa ni Sam, leaving the other chair next to him and near the glass window empty.

Minutes had passed and the old woman started blabbering things that concerns her assigned subject. Mahuhusay ang mga guro ng South Castle High kaya hindi naman maipagkakailang nangunguna ito sa buong bansa. They’re strict, accurate, relevant, and authentic. They value their profession. Teachers at South Castle High had certificates of masters and PhD. That’s how efficient and potent teachers in South Castle High is.

Nasa kalagitnaan na ng pagtuturo ang guro nang biglang bumukas ang pinto at iniluwa nito ang lalaking kanina lang ay isa sa mga bumida sa naging palabas ng kanilang pasilyo. Sam gasped along with his fellow classmates as the tall boy with dark locks made his way to sit on an empty chair just beside where Sam was sitting. Walang pasabi itong pumasok at diretsong tumungo sa upuan. Hindi naman nagsalita ang masungit na guro patungkol sa pagiging huli nito sa klase– hindi gaya ng ginawa niya sa dalawang binatilyo na parehong nahuli rin sa klase. Nagpatuloy lang ito sa pagtuturo. Maraming estudyante ang nagulat at natuwa. Some had their mouth agape. Hindi sila makapaniwala na magkasama sa iisang section ang Presidente at Hari. Samantalang si Sam naman ay hindi makapaniwala kung bakit kinakailangan nilang maging kaklase ang isang Jet Ares Sandoval.

Nahigit ni Sam ang kaniyang hininga nang sandaling huminto ang Hari sa tabi niya bago umupo. Jet then slumped on his desk as he rested his head on his shoulder to have his morning nap. Hindi naman nagtaka si Sam kung bakit hindi ito pinansin ng matandang guro. Nagbigay palatandaan at patunay lamang ito para maniwala si Sam na may kapangyarihan nga talaga si Jet sa paaralan na pinapasukan. Tumingin siya sa kaibigan na patuloy lamang sa pakikinig. Hindi na siya nagulat nang hindi nito pansinin ang pagpasok ng Hari. Sam knew Ethan was being composed and relaxed.

Muli niyang ibinalik ang tingin sa ngayon ay payapang natutulog na si Jet.

So, it’s true that he’s the heir of South Castle High? This school is doomed. Sa isip-isip ni Sam. Natawa pa siya sa sarili niyang biro.

“Samuel Gonzales, can you please answer this question,” turo ng guro sa isang mathematical equation na nakasulat sa pisara. “You’re being preoccupied during my class. Alam mo na ba ang lahat ng ito?” Pagtukoy ng matanda sa paksang tinatalakay. Sam haven’t noticed that he was being preoccupied. He sighed. Tumayo ito at humingi ng tawad. The old woman just rolled her eyes. Ethan looked at him worriedly. Sam just smiled to show that he’s fine. Bumalik siya sa pagkakaupo at ibinalik ang atensiyon sa pakikinig.

Sam noted not to meddle himself from things that doesn’t concern him that much.

Especially things that concerns the King.

Author’s Note: Leave me your

votes

and

comments

. Thank you!

Chapter 6

“What do you want to eat?” Tanong ni Ethan nang makarating sila sa Cafeteria ng kanilang campus. It was now their lunch break. Sam shrugged. He doesn’t actually feel like eating kaya hinayaan na lang niya na ang kaibigan ang magdesisyon.

“Okay, I’ll choose. Wait me here. I’ll be quick!” Inilapag ni Ethan ang gamit sa upuan bago iniwan si Sam at dumiretso sa pila ng mga estudyante na bumibili rin ng mga kakainin.

Sam stared at Ethan’s back for a second before he slightly sighed. He sat down on the empty seat right in front of where Ethan’s things were placed. Sam closed his eyes. Masking the world with darkness as he calmed his nerves.

For a moment he hesitated to open his eyes. He love to see nothing but a plain dark color. He love to feel the ambiance of the absence of light. He love the feeling of not seeing all the judgemental stares that directly pointed at him.

But then he knew he couldn’t escape the burning stares just by that. Kahit anong gawin niya, ramdam pa rin niya ang mga mata ng kapwa niya mag-aaral na tila hindi pinapalampas ang bawat kilos na gagawin niya.

Sam mentally chuckled. Natatawa na lang siyang isipin na para siyang isang sikat na aktor kung ituring ng mga estudyante. Bawat kilos niya ay may nasasabi ang mga ito laban sa kaniya.

“Grabe, dahil sa kaniya napasabak sa gulo si President Ethan.”

“Duh! Do you expect something good from someone like him?”

“Poor President Ethan. Bakit ba kasi ’yan pa ’yung napili niyang maging kaibigan?”

“Ano kayang pwedeng mangyayari kay President?”

Sam sighed. He opened his eyes. His gaze landed on the opposite table where whispers could be heard. Umiwas naman ng tingin ang tatlong babae nang mapagtanto nilang nakatingin na si Sam sa kanila. But they continued gossiping anyway. Sam bitterly smiled.

Would they even stop? Halos paulit-ulit ko nang naririnig ’yang usapan nila simula pa lang kaninang umaga.

Sam slumped his head on the table. He mentally groaned. He’s feeling the effect of Ash’s hit. Hindi pa nakatulong ang mga bulung-bulungan na naririnig niya. Whispers aren’t that big deal for Sam but it do brought headache on him. It made him think and worry about the ‘deal’ na pakana ni Jet.

Alam niyang nagka-usap na sila ni Ethan patungkol sa bagay na ’yon pero hindi pa rin mawala sa isip ni Sam ang mag-alala. Besides, it’s his nature.

Kasisimula pa lang ng klase pero sobrang dami na agad nang naganap. Kaya naman hindi maiwasan ni Sam na isipin lahat ng iyon na nagdulot ng katamtamang pagsakit ng kaniyang ulo. But he tried to set aside the minimal throbbing of his head.

“Sam, are you okay? May masama ka bang nararamdaman? Gusto mo dalhin kita ulit sa clinic?”

Sam lifted his head abruptly, peeking at his bestfriend who just came. Marahan siyang umiling upang iparating na wala siyang nararamdamang hindi maganda. Ngumiti rin siya upang ipakita ang pasasalamat sa concern ng kaibigan.

Ethan placed the tray of food that contains a couple of burgers, pasta, cola, and fries. Umupo ito sa harap ng kaibigan.

Sam’s eyes lighted up. His mouth started to water. Though he said nothing about what he wanted to eat, Ethan bought everything that Sam would inevitably choose. Tunay na kabisado na niya ang kaibigan.

The tall boy chuckled at the small boy’s reaction. Sam had his eyes wide, sparkling with glitters as he crave for the food in front of him.

His tummy growled. Namula siya nang ngumisi ang kaibigan. Agad siyang nag-iwas ng tingin. Hindi niya namalayan na napatagal na pala ang titig niya sa pagkain.

But can you condemn him? He haven’t eaten since breakfast plus everything that was on the table was actually his favorites. And so, he couldn’t stop but stare.

“Sige na, take this. I bought these all for you. Alam kong gutom ka.” Ethan pushed the tray to Sam. Sam flushed. Ethan’s caring and motherly gesture brings heat up to his cheeks.

“Uhm, t-thanks,” Sam stuttered.

Sam started to reckon all the foods that’s now ready to eat, satisfying his cravings by just staring at the mouthwatering foods. Nakatingin lang si Ethan sa kaniya.

Inunang kinuha ni Sam ang burger. Na-miss niya kumain ng mga pagkain na gawa sa Cafeteria ng South Castle High since kababalik lamang ng eskuwela. Kung may isa man siyang na-miss sa paaralan na pinapasukan, ito ay ang mga pagkain na meron sila. Though, there’s nothing special about the foods they’re offering, for Sam these was heaven.

Bukod sa paborito niya ang ilan sa mga pagkain na nasa harap niya, pakiramdam niya ay kasama na rin niya ang kaniyang ina dahil ito ang mga pagkain na karaniwang hinahain sa kaniya noong nabubuhay pa ito.

Sinumalan niyang kainin ang hawak na burger. He unconsciously groaned in delight. Napapikit pa siya kaya natawa si Ethan sa iniasal ng kaibigan. Hindi siya nahiya kay Ethan dahil sanay na siya sa reaksyon nito sa tuwing nakikitang sarap na sarap siya sa kinakain.

He also picked some fries at isinabay ito sa kasalukuyang kinakain na burger. Kinuha na rin nito ang plato ng pasta at itinabi muna ang burger. Sinimulan niyang paikutin ang tinidor habang nakatusok sa nakatatakam na pasta.

The moment when the tip of his tongue felt a graze of the sweet and creamy pasta he shivered. It was like he haven’t eaten something like that for a year. He slowly chewed the food while his eyes were closed, imagining the moments when his father was by his side at sabay na kinakain ang gawa ng kaniyang ina.

Muntik pa siyang maluha dala ng galak pero dahil ilang beses na siyang umiyak nang umaga na iyon, ay tila naubos na rin ang luha sa kaniyang mga mata. Isa pa, ayaw naman niyang magmukhang sira na umiiyak dahil lang sa isang pasta.

Masiyado na siyang nagmukhang mahina dahil sa paulit-ulit na pag-iyak kaya naman tinatagan niya ang loob na lunukin ang pasta na kinakain kasabay ang mga alaala noong kasama pa niya ang parehong magulang.

Sa muling pagdilat ng mga mata ni Sam ay bumungad ang nakangiting si Ethan. Diretsong nakatitig sa kaniya ang binata na tila pinagmamasdan miski ang mga maliliit na posibleng maging reaksiyon niya. Hindi naman nailang si Sam sa ikinikilos ng kaibigan. Normal na lang sa kaniya iyon.

Sam elatedly grinned. He cutely tilted his head. Iniabot niya kay Ethan ang isa pang burger pero marahan lamang na umiling ang matangkad na binata.

Napakunot ang noo ni Sam. Mapaglarong tumaas ang isa nitong kilay.

“You sure?”

“Yup, I’m good.”

“You should try! Masarap siya, promise!”

Tumango si Ethan, signalling that Sam could eat the burger if he would want to.

“Hindi na,” humalukipkip ito bago isinandal ang magkabilang braso sa lamesa at mapang-asar na tinitigan ang nakababata.

“Eh mukhang kulang pa nga ata sa ’yo ’yan,” Ethan teased. Namula naman sa hiya si Sam.

Sam rolled his eyes. He pouted at nagmamaktol na kumagat sa burger na dapat ay ibibigay niya kay Ethan. Marahan naman na tumawa si Ethan.

“What? So you’re saying na matakaw ako?” Pinanliitan niya ng mata ang kaibigan. Kumagat itong muli sa burger. Malalaki at mariin ang ginawa niyang pagkagat sa hawak na pagkain. Iniisip na lamang niya na kamay ito ni Ethan.

Ethan shrugged. Natatawa na lang itong umiling dahil sa pagiging matampuhin at isip bata ni Sam.

“Wala akong sinabi,” Ethan played.

“Hmp!” Sam huffed. Muli siyang kumagat sa burger. Natawa si Ethan nang mapagtanto ni Sam na naubos niya ang burger sa loob lamang ng ilang pagkagat.

Sam awkwardly coughed nang mapagtanto niya ang nagawa. He realized he did look gluttonous in front of his friend.

Ethan chuckled as he reached for Sam. Natigilan naman si Sam nang maramdaman niya ang palad ni Ethan sa pisngi niya.

Ethan used his thumb to brush the remnants of burger that leaves traces on Sam’s side lip.

Dahil sa sobrang pagmamadali at inis ni Sam sa ginawang paglamon ay hindi niya namalayan na may ketchup na pala ang lumandas sa gilid ng kaniyang labi.

“A-Ah, thank you,” Sam softly muttered. Ethan just smiled. Umayos muli ito ng pagkakaupo.

Nailang naman si Sam dahil sa ginawang iyon ni Ethan. Normally, wala lang iyon kay Sam dahil alam niyang ganoon lamang talaga kaalaga si Ethan. Pero dahil sa mga tingin na ramdam niyang ipinupukol sa kaniya ng mga estudyante sa loob ng Cafeteria ay hindi niya maiwasang mailang.

Sam could feel all the burning and questioning stares of his fellow students about his closeness sa Presidente ng Student Council.

Pero ipinagsawalang-bahala na lamang niya iyon. Inilayo na lamang niya ang atensiyon sa mga estudyante na nagmimistulang paparazzi dahil sa ginagawang pagsubaybay sa bawat ikikilos niya.

“Uhm, Ethan. About pala sa ‘deal’ ni Jet, naisip ko kasi na—”

“Sam, nag-usap naman na tayo about sa isang ’yan, ’di ba? H’wag mo ’kong alalahanin. Tsaka sinabi ko naman na sa ’yo, hindi titigil si Jet sa kalokohan niya kung hindi ko ’to gagawin.”

“But—”

“No more but’s. Don’t worry, hindi ko rin naman hahayaan na gawin kang alila nila Jet. Though, I was wondering kung bakit ’yon ang naisip na kasunduan ni Jet? I’ve known him since freshmen, and I’ve never heard him setting deals like that.”

Sam sighed. Pati siya ay naguguluhan. Hindi niya rin alam kung bakit siya pa ang napagtripan ng Black Sinister Demon. Wala naman siyang nagawang masama sa grupo. He’s also aware not to involve your business to Jet and his friend’s business.

He’s sure and aware about the basic and golden rule— not to bring your foot on the lion’s den.

Pero kahit anong gawin niya, hindi tumigil ang Black Sinister Demon para pahirapan at saktan siya. They’ve always been there to make him suffer.

Bumuntong-hininga si Ethan. Sam could feel the dense of that breathe.

“H’wag mo nang isipin ang tungkol sa bagay na ’yon. Basta, gagawin ko ang lahat para manalo at tumigil na sila sa pambu-bully nila sa ’yo. Just trust me.” Ethan reassuringly smiled.

Nag-aalangan naman na tumango si Sam. Ngumiti rin siya sa kaibigan. Buong puso siyang nagpapasalamat kay Ethan dahil lubos siya nitong pinoprotektahan. Pero natatakot siya sa mga posibilidad na maaring mangyari. Ayaw niyang humantong sa malalang sitwasyon ang magiging laban ng dalawa.

Sa kabilang banda, hindi naman natatakot si Sam sa posibleng gawin ni Jet sa kaniya. Sa totoo nga lang ay nanaisin na lamang niya na maging alila ni Jet kung ang kapalit naman nito ay ang kaligtasan ni Ethan. Pero kilala niya si Ethan, hindi ito titigil kapag alam nitong may mali.

Alam ni Sam na ipipilit ni Ethan na kalabanin si Jet para lang tigilan siya nito. Tutal, simula noong naging magkaibigan sila, lagi na siya nitong pinoprotektahan laban sa sinumang nang-aapi sa kaniya.

Ganoon lagi ang tagpo sa pagitan ng dalawa, si Sam na laging inaapi at si Ethan ang siyang laging nagliligtas.

Malaki ang tiwala ni Sam kay Ethan. Kaya kung hihingin man ni Ethan ang tiwala ni Sam, ay ibibigay niya ’yon. Sam were having doubts and worries, pero he knew what Ethan needed right now was his support.

“Thank you,” Sam whispered. Mahina ito pero sapat na para marinig ni Ethan.

“Para saan naman?”

“Sa lahat,” Sam looked at Ethan in the eyes. Napakunot naman ng noo si Ethan. Nagtagpo ang dalawa nitong makakapal na kilay.

“Ang dami ko nang utang na loob sa ’yo. Tapos ngayon ipapahamak mo pa ’yung sarili mo para lang sa akin. I’m so happy to have someone like you. You’re the best!” Sam grinned. Bumalik na ang kulit niya. Isang bagay na sa harap lang ni Ethan niya naipapakita. Tumawa naman si Ethan dahil sa pagiging childish ni Sam.

“Of course. You’re my best friend anyway.” Ethan said. There’s a hint of emotion with that phrase but neither Sam could notice.

“But, really. Thank you, for always being there. You always think of me more than yourself.”

“Oo na alam ko na ’yan. Mamaya sabihin mo pa na crush mo ’ko eh.” Ethan teased. Natawa naman si Sam dahil sa sinabi ni Ethan.

“Ako? Magkaka-crush sa ’yo? Never!” Sagot niya sa binata. He playfully sticked his tongue out to childishly tease Ethan back. Ethan just rolled his eyes.

Sam himself is a gay. Naiinis man siyang aminin dahil ginagawa itong paraan ng iba para tuksuhin at pahirapan siya, ay tinanggap niya na rin. He knew there’s nothing wrong for being gay, and that he’s just afraid for all the words of prejudice that he might get from the oh-so-normal society.

But Ethan made him realize that he’s not just a gay. He’s gay, but not ‘just’. Ethan helped him to cope the judgmental stratification of those people who surrounds them.

And though Sam was one, Ethan never disgusted him nor outcasted him. Tinuring pa rin siya nitong parang nakababatang kapatid, kahit na magkasing-edad lamang sila.

Hindi naging hadlang sa pagkakaibigan ng dalawa ang pagkakaiba ng kasarian nila. Sam was sure that Ethan is straight as hell and that’s what he thought Ethan was.

Sam grinned before he focused on his meal again. Ipinatong naman ni Ethan ang kaniyang pisngi sa kaniyang palad habang nakapatong ang kaniyang kamay sa lamesa. Nakatingin lang siya kay Sam nang sinimulan muli nitong kainin ang pasta. 

“Ngayon ko lang napansin. You look good without your glasses.” Ethan said just out of the blue. Huminto si Sam sa ginagawang pagkain at wala sa sariling kinapa ni Sam ang salamin niya sa mata at naalalang nabasag nga pala ito nang dahil sa ginawa ni Ash.

Sam blushed after hearing the compliments. Sam wasn’t the man who would normally receive compliments about his physical features and so hearing those kind of words from Ethan made him blush.

“You should also smile more often,” the tall boy suggested.

Ngayon na lang kasi nitong nakita si Sam na tumatawa at ngumingiti hindi gaya noong bata pa lang sila at nabubuhay pa ang mga magulang nito.

Sam just awkwardly smiled. Med’yo nawi-weirdu-han siya sa mga kinikilos at sinasabi ng kaibigan. Pero iniisip na lang niya na isa lang ito sa mga ‘caring’ side and ‘sweet’ side ni Ethan.

“I-I will,” he replied nonetheless.

Bumalik muli sa pagkain si Sam samantalang pinanood naman siya ng kaibigan kumain. They were at that moment nang biglang lumakas ang mga bulungan sa paligid at tila napako ang atensiyon ng mga estudyante sa pintuan ng kanilang Cafeteria.

Sabay na napalingon si Sam at si Ethan sa direksiyon kung saan nakatingin ang ilan pang estudyante ng South Castle High.

There is where Jet and the rest of the Black Sinister Demon stood. Turning the ambience of the crowd from loud and messy to shushed and irenic.

The group walked tauntingly palapit sa dalawang bulto ng estudyante na payapang kumakain bago pa man sila dumating. Sinundan ng tingin ng mga estudyante ang grupo na ngayon ay nakalapit na sa mesa ng dalawang binata.

“Hey! Are we missing something here? Hindi niyo naman sinabi na may date pala kayo,” Ash commented. Ethan rolled his eyes bago seryosong tumama ang mga mata nito sa kanang-kamay ng kinikilang hari sa kanilang campus.

“Ano na naman ba’ng gusto niyo?” Tumayo si Ethan at hinarap ang grupo nila Jet. Nagulat naman si Sam dahil sa ikinilos ng kaibigan. Ngayon lamang niya nasaksihan ang ganitong side ni Ethan.

“Woah! Masiyado na yatang tumatapang ang Presidente ng Student Council! Relax lang,” pang-uuyam ni Ash. Ethan gritted his teeth in annoyance.

“I don’t have time dealing with your shits,” Ethan scoffed. Jet smirked as a counter.

“Isa pa, I don’t want to waste my time with all your craps,” tumingin siya sa lider ng grupo na pirmeng nakapamulsa at nakangisi lang.

“Kaya kung wala naman kayong matinong sasabihin at kung manggugulo lang kayo. Then, kindly excuse us. We’re leaving,” hinawakan nito si Sam sa pulsuhan. Gulat namang napatayo si Sam na hindi na naubos ang kinakaing pasta dahil basta na lang siyang hinila ni Ethan.

Mabilis na naglakad si Ethan habang hila si Sam at nilagpasan lamang si Jet. He intentionally nudged Jet as he walked pass him. Pero agad silang napahinto nang maramdamang may pumigil kay Sam. Agad na lumakas ang mga bulungan ng mga estudyante dahil sa pagtindi ng aksiyon.

Sabay na dumako ang mata ng dalawa sa kamay na nakahawak sa kabilang pulso ni Sam. Jet’s free hand took a grip on Sam’s wrist while his other hand was still on his pocket.

“Don’t touch him,” Ethan warned.

Ngumisi lang si Jet at mayabang na hinila si Sam palapit sa kaniya kaya naman tila isang puppet na sumabay ang katawan ni Sam sa ginawang paghatak sa kaniya ni Jet. Mabuti na lang at hawak pa rin siya ni Ethan dahil kung hindi ay posibleng sumubsob na siya sa dibdib ni Jet.

“Why not? I can still play with him. Hindi ka pa naman nananalo sa pustahan, ah?” Jet countered.

Nagtagpo naman ang dalawang kilay ni Ethan dahil sa narinig.

“The fuck you are saying?” Ethan fumed. Nakapinta pa rin ang isang mayabang na ngisi sa labi ni Jet. Nanlaki naman ang mga mata ni Sam dahil sa narinig na mga salita mula sa kaibigan. Ito ang pangalawang beses sa isang araw niyang marinig ang binata na magmura.

“Oh, c’mon, Luke, don’t be dumb. Akala ko pa man din matalino ka,” nang-aasar na umiling si Jet. Gulat na lumipat ang tingin si Sam sa direksiyon ni Jet nang ‘Luke’ ang ginamit nito at hindi “Ethan” o ‘President’ para tawagin ang kaibigan.

“Cut the chase, Jet. Sabihin mo nang gusto mong sabihin. Isa pa, pareho lang naman tayong hindi pa nananalo, ah? So it doesn’t give you the title to do what the fuck you want.” Paliwanag ni Ethan. Ethan smirked back. Jet frowned for a moment pero hindi rin nagtagal ay bumalik na ang  nangunguts’ya nitong ngisi.

Hinatak nito palapit sa kaniya si Sam. Kasabay noon ay binitawan naman na ni Jet ang kamay ni Sam kaya diretsong sumubsob ang mukha ni Sam sa dibdib ni Ethan. Muling ibinulsa ni Jet ang kamay niya.

“Friday midnight,” Jet muttered. Pinasadahan nito ng tingin ang matangkad na binata bago dumako at huminto ang mga mata niya sa nakayukong si Sam.

Napakunot naman ng noo ni Ethan. Tila nalilito sa mga sinasabi ng hari.

“School’s forest. Don’t you dare to make me wait at lalong h’wag na h’wag mo ’kong gagaguhin. Hindi ko gusto ’yung mga taong gago. Siguraduhin mong tutupad ka sa usapan,” pagbabanta ni Jet. Seryoso itong nakatingin sa magkaibigan. Tinapatan naman ni Ethan ng isang seryosong tingin ang mga tingin na ipinupukol ni Jet sa kanila ni Sam.

For a moment, he got chills as Jet spit out the location of where they’ll do the bet. Pero alam ni Ethan na wala nang atrasan pa. He’s willing to risk everything for his bestfriend.

“You can also bring your boyfriend if you want to,” Jet mocked. “It would be lovely seeing you two in such a dramatic scene,” he continued.

“Don’t be too full of yourself, Ares.”

Agad na nawala ang emosyon ni Jet nang marinig ang binata na tawagin siya sa ikalawa niyang pangalan. Ethan was now the one who’s smirking.

“Oh– glad you still remember,” Jet said. But instead of his smug smirk his face dropped into a sudden serious and cold stare that clearly states danger.

Nalito naman ang ilan sa mga estudyanteng patuloy na nakikinig sa engkwentro ng dalawa. Maging si Sam ay nalilito na sa usapan ng dalawang higante na pinaggigitnaan niya.

Huli na nang rumehistro kay Sam na hila na pala siya ng kaibigan palabas sa Cafeteria. Pero bago pa man sila makatapak sa pintuan palabas ng kwarto kung saan sila nanggaling ay nasaliyan niya ang seryosong emosiyon sa mukha ni Jet. Bumalik din ang tingin niya sa kaibigan na patuloy siyang hawak sa pulushan.

Ares? I never heard someone calling Jet by his second name before. So, why did Ethan called him that? And why does it seems whoops for Jet?

Sam’s trail of thoughts got over him. But more than those thoughts, something struck him out of all the things he’s thinking…

Friday midnight at school’s forest.

Nakaramdan ng takot si Sam. Hindi siya tanga para hindi malaman kung para saan iyon. He’s keen enough to know that it is when and where the deal will happen.

Author’s Note

:

Sorry ngayon na lang ulit nakabalik sa pagsusulat. Hindi niyo ba ako kukumustahin? Eh, lalambingin? Char ~

Btw, please vote & comment . Wuv you all! Mwuah.

감자

Chapter 7

Sam nervously paced back and forth. His anxiety were getting worst as every minutes passed. It doesn’t also help the fact that his heavy and tensed breathing joined his quick and small paces.

Nag-aalalang naglakbay ang mga mata niya sa orasan na nakasabit sa pader. Biyernes na ng araw na iyon. Alas-onse pasado na rin ng gabi at nalalapit na ang nakatakdang hamon ni Jet para kay Ethan.

Hindi mapigilang mag-isip ni Sam. Hindi niya mapigilang hindi matakot. Lalo na at hindi niya alam kung hanggang saan pwedeng humantong ang hamon ni Jet. Nangangamba siya sa posibleng kahinatnan ng parehong panig. Natatakot siya sa pwedeng mangyari kay Ethan at bagamat hindi siya nasisiyahan sa mga bagay na ginagawa ni Jet, nag-aalala rin siya sa pwede nitong sapitin.

Sam was aware that he’s thinking of this non-stop but then he couldn’t stop. And though days had passed, the ‘deal’ still bothers him. Dumagdag pa sa bigat ng takot na nararamdaman niya ang unti-unting paggalaw ng kamay ng orasan palapit sa numero na itinakda ni Jet para sa hamon sa kaibigan. He still couldn’t get rid of the anxieties and possibilities. It was as if the fear was still over him, chasing him in any possible way it could.

Ilang araw na siyang binabagabag ng hamon na iyon. At kahit pa binigyan na siya ni Ethan ng kasiguraduhan na wala siyang dapat ikatakot, ay hindi pa rin niya maiwaksi ang pag-iisip sa mga pwedeng mangyari.

Sam knew that anyone or worst, both Ethan and Jet could be put in danger. The battle would inevitably be fatal. And so Sam couldn’t stop overthinking things. What if they both end up hurting themselves too much? What if they literally throw themselves on the ground? Those are some of thoughts that keeps Sam thinking about what might happen in the next hours.

“Hey,” Ethan snapped. Sam jolted at napahawak siya sa dibdib niya nang bigla na lamang sumulpot si Ethan sa kaniyang likuran.

Hinarap niya ito at sinamaan ng tingin. Kasabay na naningkit ang kaniyang mga mata.

“Ethan! You nearly killed me!” Sam exclaimed. Nakabusangot siyang nag-iwas ng tingin dahil sa ngisi na iginagawad ni Ethan sa kaniya. He knew those kind of ‘smiles’ and he very knew that it was Ethan’s smile of tease.

He crossed his arms to protest from what Ethan did.

Ethan simply chuckled as a response. He leaned forward to level Sam’s height. Mabilis niyang kinurot nang marahan ang pisngi ng kaibigan. Sam cutely protested as he childishly moved his face away from his bestfriend, trying to keep Ethan’s hands off him.

“What were you thinking?” Ethan gently asked. Kita kasi sa mukha ni Sam na tila ba may bagay na bumabagabag dito. Isa pa, hindi sanay si Ethan na makitang hindi mapakali ang kaibigan, kaya alam niyang may gumugulo sa isipan nito.

Bumalik ang nag-aalalang mga tingin ni Sam para sa kaibigan. Napabuntong-hininga siya bago tumingala upang tignan sa mga mata ang nakababata.

“Uhm,” Sam softly muttered. He started to fidget his fingers. He’s like this whenever he’s anxious and doubtful about things.

“Ano kaya kung h’wag mo nang siputin si Jet? Naisip ko kasi na hindi naman importante kung—” he was suddenly caught off guard nang maramdaman niya ang malalapad at malalaking kamay ni Ethan na nakawak sa magkabila niyang pisngi. Ethan gently placed his arms on Sam’s cheeks. This time, he just simply laid it there. His palm was resting perfectly on Sam’s smooth and silky skin.

“Sam,” he softly called. Ethan then looked Sam in the eyes. Sinalubong naman ni Sam ng tingin ang seryosong tingin na ipinupukol sa kaniya ng kaibigan. All the cheeky and charming remarks of Ethan has been replaced by seriousness. All that was left was his gentle and serious look.

“I thought you trust me?” Ethan smiled, though it was vibrant, there is still slight of pain that Sam couldn’t figure out why.

Ethan sighed. “Ilang beses ko na ’tong ipinaliwanag sa ’yo. Don’t worry. I’ll be fine. Besides, gusto kong gawin ’to,” marahang saad ni Ethan. Napakagat naman ng labi si Sam. He’s having weird feelings about this one.

“Dahil gusto kit—” hindi na natuloy ni Ethan ang gustong sabihin nang putulan siya ni Sam.

“But Ethan–”

“Sam,” pagputol din ni Ethan. Hinaplos nito ang makinis na pisngi ni Sam. Hindi naman maiwasang pamulahan ng pisngi ang binata. Ethan’s touchy and soft side were too much to think that it was just a ‘friendly gesture’.

“I promised you before. Hindi ko hahayaan na mapako ’yon,” Ethan smiled.

“Gagawin ko ang lahat para tigilan ka na ni Jet. I’ve seen you at your downfall and I’ve seen you cried too much. Hindi ko hahayaan na may manakit pa sa ’yo. I just want you… to trust me. Can you do that?” Ethan smiled, using his bright and sweet smile to encourage Sam about his decision.

Sam blinked twice. Nalilito siya sa mga ikinikilos ng kaibigan sa mga nakaraang araw. From showing lot of protectiveness and clingy gestures and now to this soft-spoken and weird phrases that Ethan was saying.

Noong mga sumunod na araw nga simula noong masaksihan nito ang ginawa sa kaniya nila Jet ay tila naging buntot na niya ito. Hindi siya nito tinatakasan ng tingin. Hindi rin siya nito iniiwang mag-isa hanggang sa makarating sa dorm room niya.

Sam was glad that Ethan was always there whenever he needed but he found this odd actions of Ethan weird and strange. Sure Ethan was sweet and protective but for Sam, something was off. He’s not used to this side of Ethan.

But nevertheless, Sam tried to shook those thoughts off.

“You know that I trust you, don’t you…? Nag-aalala at natatakot lang naman ako sa posibleng mangyari,” Sam weakly smiled, nearly pouting. Nag-iwas siya ng tingin upang itago ang takot sa mga mata niya. Ayaw niyang makita ni Ethan na natatakot siya para rito. Ayaw niyang isipin ni Ethan na nagdududa siya sa kakayahan ni Ethan. Hindi man ganon ang nais iparating ng ‘takot’ na nararamdaman at ipinapamalas niya ay minabuti na lamang niyang umiwas ng tingin.

Isa pa, Sam knew that fear is contagious. Alam niyang suporta ang kailangan ni Ethan at hindi ang walang kwentang kahinaan na nararamdaman niya.

Natigil si Sam sa mga iniisip at tila huminto ang oras nang balutin siya ni Ethan ng yakap. Sam stiffened. He was taken a back. Maging ang kaniyang puso ay naging eratiko sa ginagawang pagtibok.

“Hearing you care for me put me at ease. And that’s enough for me,” Ethan muttered. Ramdam ni Sam ang init ng hininga ni Ethan na tumatama sa kaniyang tainga.

Samyo rin ni Sam ang kakaibang bango na meron si Ethan. Binalot din siya ng init na dulot ng maskulado at malaking katawan na nakayakap sa kaniya.

“You don’t have to worry. Just trust me, Sam. I’ll do everything to protect you,” pagpapatuloy ni Ethan sa mahinahon at maamong boses.

He unconsciously tightened his embrace that eventually brought butterflies on Sam’s stomach. Sam heavily blushed. He turned deep red as Ethan’s words soothingly struck inside of his heart.

“A-Ah,” Sam stuttered. Nawalan siya ng mga salitang sasabihin. All that was left hanging on his mind was the warmth and comfort that Ethan’s body was giving. His mind turns blurry and pixilated. He couldn’t think straight as nothing but his body that was pressed against Ethan was the only thing he could picture out.

Naramdaman na lamang niya ang marahang pagkalas ni Ethan mula sa pagkakayap sa kaniya. Nakahinga nang maluwag si Sam. Hindi niya namalayan na sa loob ng ilang segundong yakap na iyon ay pigil din ang ginawa niyang paghinga.

Ethan smiled. Agad na nag-iwas ng tingin si Sam. Hindi niya alam kung ano ang dapat na isipin sa ginawang iyon ni Ethan.

Sam doesn’t expect that sudden act. Kilala niya si Ethan bilang isang makulit at palangiting kaibigan but what Ethan was showing seems unusual for Sam. He never seen Ethan being this serious— and solemn.

But Sam tried to remain nuetral with his emotion. Ayaw niyang ipakita na naguguluhan siya sa mga bago at biglaang ikinikilos ng kaibigan. He doesn’t feel uncomfortable with this side of Ethan but he do feel uneasy with Ethan’s odd gestures.

“Uhm, t-thank you. A-Ano… bast, b-basta mag-iingat ka. T-Tsaka ipangako mo na hindi ka matatalo, ah!” Sam joked, trying to change the atmosphere that Ethan brought.

Ethan chuckled. “Oo naman,” may halong yabang ngunit mapagbirong saad ni Ethan.

Napangiti naman si Sam. That’s the Ethan na sanay siyang nakikita. Siguro nga ay nag-aalala lang si Ethan sa kaniya kaya ganoon ang ikinikilos nito.

“Sige na, aalis na ako. Stay here. And don’t overthink,” bumalik si Ethan sa kama ni Sam at kinuha ang itim na jacket at isinuot ito.

“W-Wait. I’ll come with you!” Habol ni Sam.

“H’wag na. Kaya ko ang sarili ko. Jet won’t kill me,” Ethan then chuckled.

“That’s not my point!” Sam countered.

“No. You should rest,” Ethan ruffled Sam’s locks. Sam pouted.

Pinihit ni Ethan ang seradura ng pinto bago lumabas at bumuntong hininga.

Jet won’t exactly kill him but he’s sure Jet will surely make everything difficult until everything turns gory. That was the exact thought of Ethan as he made his way palabas ng dormitory at papunta sa masukal na parte ng gubat ng South Castle High kung saan alam niyang naghihintay ang hari.

Maangas at prenteng nakasandal si Jet sa isang puno. Sa gilid niya ay naroon ang ilan sa mga miyemebro ng Black Sinister Demon, kasama na ang kaniyang matalik na kaibigan na si Ash.

Malalim na ang gabi. Bakas na rin ang panginginig ng ilan sa mga kasama ni Jet dahil sa malamig na ihip ng hangin. Ngunit nag-uumapaw ang init na nararamdaman ni Jet na dumadaloy sa kaniyang mga ugat. Tila gasolina ang nararamdaman niyang pananabik sa mga susunod na mangyayari.

Bumakas ang ngisi sa kaniyang labi nang masaksihan ang bulto ng isang tao na unti-unting lumalapit kung saan sila naroroon.

Ethan scanned the place they are in. Halos nasa gitna na sila ng gubat. May natural na gubat ang South Castle High dahil na rin nakatayo ito sa isang bundok malapit sa siyudad.

“I thought you’re gonna bypass this one,” pangungutya ni Jet. Sinundan naman ito ng nangungutyang mga hagik mula sa ilan sa mga kasamahan ni Jet. But instead of being pissed, Ethan snorted as well.

“Why would I? Do you think I should be scared over you?” Bahagyang tumaas ang gilid na bahagi ng labi ni Ethan. For a moment, nawala lahat ng takot na nararamdaman ni Ethan.

“You’re really full of yourself, Ares,” tumawa si Ethan. Tumalim naman ang mga tingin na ipinupukol ni Jet sa presidente ng mga estudyante sa kanilang paaralan.

“Tignan mo nga naman, may lakas ka pa rin tawagin ako sa pangalan na ’yan? Iniiis mo ba talaga ako o sadyang ginagago mo ’ko?” Jet seethed.

“Why? Don’t you love hearing—”

“Shut the fuck up, Ethan!” Jet boisterously cut Ethan off. Nawala naman ang mapaglarong ngisi sa labi ni Ethan.

Nagtama ang seryosong tingin ni Ethan at ang nag-aapoy sa galit na mga tingin ni Jet.

“Seriously Jet, why are you doing this by the way? Ano bang nagawa ni Sam at kailangan pang humantong sa ganito? Why did everything end up like this?!” Mahabang usal ni Ethan. A part of his statement was a hope to change Jet’s mind.

“Bakit ba kasi ang hilig mo mangialam? Edi kung hinayaan mo na lang sana akong gawin ’yung gusto ko, edi sana hindi hahantong sa gan’to. Why are you such a meddler, huh?” Bumalik ang nang-aasar na mga ngisi sa labi ni Jet.

“Because Sam doesn’t deserve all those torments!” Ethan countered.

“Anong alam mo sa pagdurusa?” Jet suddenly turned cold again. “Tsaka tangina, ano bang paki mo kung gusto ko siyang pahirapan?” Jet pushed himself off from leaning on the tree. Humakbang siya palapit sa direksiyon kung saan naroon si Ethan.

“Oh, nga pala, ba’t ’di mo siya sinama? Sayang naman… Bakit, takot ka ba na makita ka niyang matalo? Natatakot ka bang mapahiya sa harapan ng—”

“Shut up,” Ethan cut it off. Si Jet naman ngayon ang may tila matagumpay na ngisi sa mga labi.

“Okay, kung ayaw mong pag-usapan,” Jet teasingly shrugged.

“So let’s just get started. Nangangawit na rin kasi ’yung mga kamay ko. Mukhang kulang na sa ensayo,” makahulugang pangmamaliit ni Jet sa binatang nasa harap na niya ngayon. Iginalaw pa nito nang paikot ang kaniyang pulusuhan.

The members of the Black Sinister demon hailed in excitement as Ethan readied himself for the start of the awaited ‘deal’.

VOTE | COMMENT |

SHARE

Chapter 8

HUMAMPAS ang malamig na simoy ng hangin na siyang nagpasayaw sa mga sanga at dahon ng punong nakapaligid sa dalawang binata.

Tahimik ang paligid at tanging kaluskos lamang ng mga nagsasalpukang mga sanga ng puno ang maririnig. Walang nagtangkang magsalita. Lahat ay tila nag-aabang sa mga susunod na gagawin ng presidente at ng hari. Maging ang mga ito ay nanitiling nakatayo sa harap ng bawat isa, nagpapakiramdaman.

Both of them were anticipating their next moves. Kasabay nito ay ang mabibigat nilang pagbuga ng hininga sabay sa agaas ng hangin. It was as if they were calculating the current of the wind as a trigger on when they will start.

“Jet, alam mong hindi ko kayang sakta—”

Hindi na natuloy ni Ethan ang nais na sabihin nang biglang inatake siya ng suntok ni Jet. Gayunpaman, nakuha pa ring maka-ilag ni Ethan bagaman mabilis ang naging pagkilos ni Jet. Muling umatake si Jet ngunit tanging depensa lamang ang ginagawa ng kabilang panig.

Jet was slightly getting pissed in chances that he was attacking but Ethan did nothing but avoid. Naiinis siya at nababagot. He’s getting riled up by every seconds of not feeling the usual adrenaline that he was experiencing with his daily fights. This was not the usual fight that he was used to have. For Jet, this was just some kind of a fucking circus. But Jet ain’t a clown.

“What’s wrong? Why such a runaway? Takot ka bang mabangasan ’yang mukha mo?” Jet mocked.

“Jet you know I wouldn’t dare hurting you,” Ethan said, trying to convince the tall guy to stop the foolish fight they were doing— though he knew that it was nothing yet near of a fight.

“That’s bullshit, Ethan. What’s your reason then? Ba’t ka pa pumunta rito?” Iritableng tanong ni Jet.

“I wanted to talk to you. Like, the way we used to… hindi lahat ng bagay madadaan mo sa basag-ulo, Ares. I wanted you to realize that Sam doesn’t deserve–”

“Wow, Luke. You’ve never changed,” Jet tilted his head, getting amused for a moment. Peke pa itong ngumiti. Muli niyang ibinulsa ang mga nakasaradong kamao. Napakunot naman ang noo ni Ethan.

“You’re still the same good kid that wanted nothing but to be praised. Acting decent? Really? Psh, don’t be silly, you know you aren’t. Because how can a child born with the form of adultery be decent?” Gumuhit ang isang madilim na ngisi sa labi ni Jet.

Binalot ng ingay ang tahimik na gubat nang tumawa ang ilan sa mga kasama ni Jet dahil sa munting rebelasyon na isinaad nito. Some hauled with ‘oh’s’. Ethan’s eyes widened. His fist balled automatically and his teeth gritted immediately.

Ethan suddenly attacked. With movements similar to a flash, he initiated his first attack succesfully. Agad na tumama ang isang suntok sa mukha ni Jet na gumulat sa ilan sa mga kasamahan nito. They never expected those acts from Ethan. Nagulat sila sa bilis ng ginawa nitong pagkilos. Maging si Jet ay nabigla dahil sa hindi inaasahang atake mula sa kanilang presidente.

Pero imbis na mainis o damahin ang sakit na dulot ng suntok nito ay tila ginanahan pa si Jet. As if he was waiting for that attack from Ethan. The ignition on the pit of his stomach were oozing all over his system down to the edges of his veins. He’s now feeling the anticipated adrenaline.

“Bawiin mo ’yung sinabi mo,” may pagbabantang saad ni Ethan. Malalim ang boses at madidiin ang bawat pantig nang isawika niya ang mga salitang iyon.

“Dad sought to love Mom. Sinunod niya lang ang gusto ng puso niya,” Ethan explained.

“— na mangaliwa?” Jet chuckled, ridiculing the boy before him.

“More than your Dad,” mabilis at mariing sagot ni Ethan. Bumalik ang seryosong ekspres’yon sa mukha ni Jet.

“Why Ares? Aren’t they the same?” Ethan tilted his head, giving Jet a stare of judgment.

“Oh, actually no because Dad was better, dahil nanindigan siya, unlike Uncle Harold who left you with no words,” Ethan said tauntingly.

Ethan’s face were turning darker after the words that Jet had said. Even his words turns venomous. He’s turning the exact opposite of the Ethan that’s soft-spoken, modest and a complete role-model. The Ethan they’re currently witnessing was the taunting beast that was kept hidden.

Hindi naman nalalayo sa naging ekspresiyon ng mukha ni Ethan ang emosiyon na bumabalot sa mukha ni Jet. Parehong nandilim ang kanilang mga mukha matapos marinig ang kanilang mga naging sagutan.

“Fuck you!” Jet growled. Totally pissed by the words he just heard.

Si Jet naman ngayon ang naunang umatake, surprising Ethan but Ethan made his quick reflexes fast enough to step aback and successfully dodge Jet’s punch.

Jet’s fist was barely an inches closer to Ethan’s face but Ethan still made to avoid the stone-like fist.

But everything went so fast as Ethan found his feet wobbling to stay still on the ground. He didn’t expected the spontaneous movements Jet had showed.

Mabilis niyang sinapo ang kaniyang panga only to twitch out of pain. Gulat siyang napatingin kay Jet. Hindi rin niya inasahan ang bilis na ipinakita nito.

Seryoso at walang emosiyon lamang itong nakatingin sa kaniya bago muling gumuhit ang isang mapanganib na ngisi sa labi nito.

Ethan seriously knew that he made the Lion mad. So that’s when he realised that he shouldn’t have said those words.

But Ethan, just like Jet, was on his limits too. The words of Jet triggered the resting bomb that causes Ethan to give Jet the same intensity of the serious stare that it was giving.

Ethan didn’t showed his charming merciful look as what was left is a smug smirk on his lips.

Muling umihip ang hangin na siyang nagpasayaw sa mga dahon at sanga ng mga nagtataasang mga puno na sa kanila ay nakapaligid.

Malalim na ang gabi at tanging liwanag na lamang ng buwan ang nagbibigay ilaw sa paligid na binalot na ng kadiliman. Ngunit hindi ito alintana ng dalawang binata na parehong tanaw nang malinaw ang apoy na namuo sa kanilang mga mata.

SAM rolled on his bed. Wrapping his small body using the soft and warm comforter. He stared on the ceiling. Nag-aalalang dumako ang mga mata niya sa orasan sa kaniyang k’warto.

He sighed. Halos kalahating oras na nang umalis ang kaibigan. Pero hindi pa rin maalis kay Sam ang mag-alala. Mas lalo pa itong naging balisa sa bawat paggalaw ng kamay ng orasan.

Pinilit niyang umupo kahit na nakabalot pa rin ang kaniyang katawan sa malambot na kumot. Sam cuddled himself on the warmth that the comforter had given to him. Kahit na nagmumukha na siyang turon dahil halos balutin na nito ang kabuuan niya.

Sam thought of what Ethan had said before he went to meet with Jet. Kahit na gustong-gusto niyang makita ang kalagayan ng kaibigan at masiguradong ligtas ito, alam ni Sam na kung ano ang sinabi ni Ethan ay ang mas makabubuti sa sitwasyon na kinasasadlakan niya.

Ayaw rin naman niyang maging pabigat sa kaibigan. Iniisip ni Sam na baka kung sumama pa siya sa laban na iyon ay dumagdag pa ang mga bagay na iisipin ni Ethan.

Sam blushed. Nahihiya niyang isinubsob ang kaniyang mukha pabalik sa kaniyang kama. He groaned. Why was he thinking of Ethan thinking of him in every damn situation?

Muli siyang tumihaya at tumitig sa kisame. Napakagat siya ng labi nang maalala lahat ng mga sitwas’yon kung saan lagi siyang ipinagtatanggol ni Ethan. Simula pa lang noong bata sila ay laging nariyan si Ethan sa tabi niya upang ipagtanggol siya laban sa iba pang bata na binu-bully siya.

Maging ngayon ay ganoon pa rin ang sitwasyon; at nanatili si Ethan sa kaniyang tabi upang siya’y ipagtanggol.

Malalim na napabuntong hininga si Sam. Muli siyang umupo, but this time he’s free from the warmth of the comforter na kanina sa kaniya’y bumabalot.

Biglang napa-isip si Sam. Ethan had been there whenever Sam needed someone by his side. So he should always be by Ethan’s side, too. Sam felt the urge to be by Ethan’s side for this time.

So without any second thoughts, Sam found his self rushing all the way out of the boy’s dormitory. Hoping to make it on time and not that too late to be by his bestfriend’s side.

ETHAN threw punches that hits Jet as the latter boy tried to cover his face using his arms to save his face from Ethan’s punches. Kapwa sila nasa lupa na as they struggle to dominate the position to be on top.

Si Ethan ngayon ang nasa ibabaw ni Jet at pinauulanan nito ng suntok ang binata. Sugatan na si Ethan dahil sa kaninang mga suntok na tumama sa kaniya pero nakuha pa rin niyang maging liyamado kontra kay Jet.

Samantalang si Jet naman ay nakatamo rin ng ilang suntok mula kay Ethan pero tila hindi nito alintana ang pasa at sugat na natatamo. Nakangisi pa ito habang patuloy na nakakatanggap ng suntok mula sa binata na ngayon ay naka-ibabaw sa kaniya.

Ethan furiously threw his uncertain punches on Jet’s covered face. But Jet just petty-covered his face as if Ethan’s punches were nothing but a piece of cake.

Ethan was getting irritated as Jet was just lying on the ground, grinning like an idiot. Eventually, Ethan slowed from throwing punches as it looks like his punches weren’t that effective to atleast give Jet the words to surrender on its own ‘deal’. Ethan was also feeling the tiredness as the running time and Jet himself debilitates him.

Tumawa si Jet sa sarkastikong pamamaraan. Huminto naman si Ethan sa ginagawang pagsuntok at nakakunot ang noo nitong tinitigan ang binata na nasa ilalim niya.

Huminto si Jet sa pagtawa. A serious look plastered on his handsome feature.

“Pathetic, Ethan. You’re fucking pathetic,” Jet snorted. Kinuwelyuhan naman ni Ethan si Jet at bahagyang ini-angat ang itaas na bahagi nito.

“What do you mean?” Iritableng tanong ni Ethan. He’s getting pissed that Jet wasn’t giving him the serious game. That the bad boy was just baby playing.

Nagulat si Ethan nang biglang tumama ang mabilis na suntok diretso sa kanan niyang pisngi. Agad siyang napaatras at nawala sa pagkakaibabaw ni Jet.

Mabilis pa sa kidlat na pumaibabaw si Jet kay Ethan at binigyan ito ng mga suntok na tulad ng iginawad sa kaniya nito kanina.

Sunod-sunod ang ginawang pagsuntok ni Jet sa binata na ngayon ay nasa ilalim na niya. Si Jet na ngayon ang may hawak ng baraha sa kanilang dalawa. Ethan on the other hand tried to cover his face just like what Jet did as a precautionary defense.

“Don’t fucking hold back!” Jet scolded. An angry snarl was painted on his adorning yet taunting face.

Nagpa-ulan pa itong muli ng mga suntok na walang laban namang tinanggap ni Ethan.

“I don’t need your damn pity so don’t fucking hold back!” Jet screamed at the top of his lungs.

Hindi na rin kinayanan pa ni Ethan na pagtakpan ang kaniyang mukha kontra sa mga suntok ni Jet kaya direktang tumama ang ilan sa mga suntok nito sa kaniya.

Kinuwelyuhan ni Jet si Ethan at marahas na binitawan kaya bumalik ito sa pagkakasalampak sa lupa.

Tumayo si Jet at disenteng pinagpagan ang kasuotan. Pinahid din niya ang dugo sa may gilid ng labi na dulot ng ilang beses na pagkakasuntok ni Ethan.

Jet glanced over the boy that’s still on the ground, sprawled and stiffed. Pinagmasdan niya si Ethan habang pinapahid din nito ang dugo na dulot ng pagkakasuntok sa kaniya ni Jet.

Pareho na silang pagod at hinihingal. They are both wounded as they tried to catch their breaths. But right now, only Jet was the one who’s standing. Ethan laid himself on the ground as he just couldn’t stand to fought back.

“You could’ve won, but you choose to repel your anger. Damn, Ethan. You’re so fucking kind… and idiot. I didn’t expect that,” Jet teased darkly.

Jet slouched his body to lower himself. Maangas na nakapatong ang dalawa nitong kamay sa nakabukaka niyang mga hita.

“But you know what, your kindness will be your demon. Being damn good will gradually kill you,” Jet chuckled darkly.

“J-Jet let’s talk about this. A-Alam kong hindi mo rin gusto ’to,” sinubukan pa ni Ethan na bumangon ngunit agad na tumayo si Jet at pinigilan siya gamit ang paa nito.

Nanatiling nakapatong ang mga paa ni Jet sa tiyan ni Ethan. Ibinulsa pa nito ang mga kamay sa bulsa ng suot nitong jeans.

“Said who? Oh damn, Ethan. You’re so dumb. You thought I’ll hold back just because you do?” Mapait na tumawa si Jet.

“Tingin mo maaawa ako dahil naawa ka sa ’kin? Tangina wala akong paki sa awa mo. Isa pa, I never asked for you to be this soft. So if you’ll keep being this damn good, then might as well take it as an advantage,” Jet said as he thrusts his foot on Ethan’s stomach.

A scream rippled out of Ethan’s throat as he could feel the pressure that Jet’s foot was giving. It was violently painful.

Humiyaw naman ang ilan sa mga kasama ni Jet dahil sa tuwa at intensidad na nararamdaman mula sa pinanonood nilang laban.

Ethan tried to pried Jet’s foot off his stomach but it was sturdy and his energy were getting fatal.

Hindi naman nagtagal ng ilang minuto ang mga paa ni Jet sa tiyan ni Ethan. Agad na tinakasan ng ubo at igik ang binata na nasa lupa matapos maramdaman ang pagkawala ng paa na tumatapak sa kaniyang sikmura.

“Jet, p-please. Leave Sam alone!” Nahihirapang saad ni Ethan.

“And now you’re begging?” Insulto ni Jet.

“P-Pabayaan niyo na si Sam. H-He’s gone through a l-lot,” Pangungumbinsi ni Ethan.

“What if I don’t?” Jet snorted.

“What e-exactly your r-reason for doing this?!” Ethan exclaimed.

“It’s none of your damn business,” tumalikod na si Jet sa binatang nasa lupa pa rin hanggang ngayon.

“Kung hindi mo na kayang tumayo diyan… then I guess we’re done now,” Jet said, sealing their deal as to its end. But words of Ethan stopped him from getting not to far from where he was standing.

“You r-really… are a d-disappointment,”  Ethan’s voice seems so magical as it turns everyone silent, even the wind seemed to stop.

Muling humarap si Jet, tiim-bagang at nag-aapoy sa galit ang mga mata. Dumako ang matatalim nitong titig sa binata na ngayon ay binabalot na ng sa sarili nitong dugo.

SAM halted. He balanced his footings as he almost tripped himself. Ilang beses din na nadapa si Sam dahil sa mga naglalakihang mga ugat ng puno na hindi na niya napansin pa dahil sa pagmamadali.

Huminto siya at sinubukang habulin ang paghinga. Hindi niya namalayan na kanina pa pala siya tumatakbo patungo sa kung saan.

Sam adjusted his glasses. Nagpapasalamat siya dahil may extra eyeglasses siya dahil kung hindi, baka hirap niyang tinatahak ngayon ang gubat ng South Castle High. Hindi na kasi niya nagamit ang salamin na nasira nila Jet.

Marahan niyang inobserbahan ang paligid. Hindi pa siya nakakalayo sa bukana ng gubat. Wala siyang makitang marka o bakas kung nasaan ang kaibigan. Tingin niya ay marahil nasa gitna ng gubat nagaganap ang larong pakulo ni Jet.

Nagulat si Sam nang makarinig siya ng malakas na sigaw ng sakit. Alam ni Sam na hindi ’yon sigaw na dulot ng takot o gulat. May garalgal at pagpipigil ang sigaw na ’yon.

Nakaramdam siya ng kaba. Hindi niya matukoy kung kay Ethan ba iyon o kay Jet. He still never heard Ethan nor Jet screaming out of pain. Napakagat siya ng labi at bahagyang napapikit. Ipinagdarasal na sana’y mali ang kaniyang iniisip at hindi pa siya huli.

At sa oras na naimulat na niya ang kaniyang mga mata ay mabilis niyang tinungo ang direksiyon na pinanggagalingan ng sigaw.

MARIING nakasara ang mga kamao ni Jet. Prominenteng naglalabasan ang mga ugat nito sa braso pababa sa bawat daliri ng mga kamay nito. Nagngangalit din ang mga bagang nito sa galit. Nag-aapoy ang mga mata na direktang nakapukol sa binata na balot na ng dugo ang mukha.

“Anong sinabi mo,” malalim ang boses ni Jet nang sabihin niya ’yon. His words was decent but the tone and intensity of his voice was threatening. Hindi siya nagtatanong kung ’di nang-uutos. Hinahamak ang talas ng dila ng binata na nakasalampak sa lupa na sabihing muli ang salitang binitiwan nito.

“You know what I mean. Jet, y-you’re just proving t-them right,” hirap na sagot ni Ethan. Sapo nito ang tiyan na namimilipit pa rin sa sakit.

“Ha! The fuck I care,” Jet snorted. “Say them what they want, I don’t give a fuck.”

“You’re lying,” Ethan replied. Jet clenched his fist hard. Ethan was good at playing words and Jet was just so naive and short-tempered that’s why Ethan could easily manipulate him just by his tongue.

“So Jet stop all of this. S-Stop proving that y-you’re a failure,” mahinahong saad ni Ethan, umaasa na mababago ang isip ni Jet sa paraan na hindi gumagamit ng dahas. This was the only thing that Ethan could think of, his last resort.

But Jet was so out of Ethan’s intention. Hindi niya nakuha ang gusto nitong iparating. Ang tanging pumapasok lamang sa isip ni Jet ay kung paano siyang inuuyam ng binata sa pamamagitan ng talas ng dila nito.

Napuno ng galit ang mga mata ni Jet habang matatalim itong ipinupukol sa binata na nakahandusay sa sahig. Jet was about to stride back to where Ethan was lying but then a sudden voice stopped him from doing so.

All of their heads flickered to the small boy that rushed to where Ethan was lying. Surprising everyone as the small boy tried to set back the tall, dark-headed, and raging boy from getting near where Ethan was.

The bunny halted as it tries to appease its thumping heart. The lion on the other hand tilted its head as a smirk drew on its red and thick lips.

SAM gasped out of shock after seeing the current situation of his friend. He felt shivers down to his spine. Napako siya sa kaniyang kinatatayuan.

Malayo pa lang ay tanaw na niya. Bagamat madilim, kitang-kita niya ang kalagayan ng nakababata.

Ethan is laying sprawled on the ground. Barely breathing. There’s a lot of blood splattered along his mouth and face. Halatang nabugbog at walang habas na sinaktan. He could hear the grunts of pain na nanggagaling dito. Agad na nanlabo ang kaniyang paningin bagamat suot naman nito ang bilugang salamin. Bumuhos ang luha sa inosente nitong mga mata dahil sa nakita. Hindi siya makapaniwala na hahantong sa ganito kadugo ang hamon ni Jet.

Dominanteng nakatayo sa harapan ni Ethan ang nag-aapoy sa galit na binata. His heavy breathing could be heard in the gentle serenade of the wind in the middle of the peaceful forest. His eyes could be seen despite of the darkness. The light of the moon is reflecting right into his piercing eyes. His black pupils turns even darker. Ang kamao naman nito ay puno na ng dugo na halatang nanggaling sa binatang nakahandusay sa ngayon. Ramdam na ramdam ang galit na dumadaloy sa mga mata nito. He was as if about to kill someone.

Sam never thought that Jet Ares Sandoval would be this deadly. Marami na siyang narinig tungkol sa kung ano ang kayang gawin ng binata, pero hindi niya pinangarap na makita ang personalidad na ito.

He’s chaotic. He’s deadly. He’s dangerous.

Napabalikwas si Sam nang humakbang si Jet papalapit sa kinaroroonan ng binatang halos wala ng malay. Pero agad na tumakbo si Sam para pigilan ang maaari pang gawin ni Jet.

“STOP!” Sam shouted. Napalingon si Ethan sa direksiyon kung saan nanggaling ’yung sigaw at nagulat nang makita si Sam na nasa gubat.

Fuck, Sam. Bakit ka nandito? Sinabi kong h’wag kang sumunod! Ethan screamed mentally.

Sam spread his arms protectively in front of Ethan. Kaharap niya ngayon ang lalaking halos patayin na ang kaibigan.

“S-Sam, w…why are you h-here?” Nahihirapang tanong ni Ethan. Nilingon ni Sam ang nakababata at nanlaki ang mga mata niya matapos itong sumuka ng dugo. Pilinit niyang hindi ’yon pansinin at tinangka muling humarap sa binatang nanakit kay Ethan.

Pero ang hindi niya inasahan ay nang hinarap niya si Jet at nasa mismong harapan na nito ang dibdib ng binata. Jet is now inches apart from him. He stood tall in front of Sam. He towered over the small boy.

He’s double my size. Bulong ni Sam sa sarili. Pakiramdam niya ay para siyang isang kuneho na nahuli ng isang leon. Pero hindi siya nagpasindak dito. Lalo na ngayon na higit siyang kailangan ng kaibigan.

“Tabi,” simple pero may awtoridad na utos ni Jet. Kinilabutan si Sam dahil sa lalim at may pagkapaos na boses nito. Sinasabi ng utak niya na sundin na lamang si Jet. Pero inisip niya ang kalagayan ni Ethan. Hindi niya hahayaang saktan pa muli ni Jet ang kaibigan.

“No! Hindi ko hahayaan na saktan mo pa si Ethan,” nagulat siya sa sarili dahil hindi siya nautal. Nakuha niyang sabihin ang nasa isip nang walang halong takot bagamat kaharap niya ang isa sa mga kinatatakutan sa kanilang paaralan.

Jet gritted his teeth. He’s getting pissed that this small boy tried to stop him. He’s getting annoyed by the courage na meron ang isang kuneho para pigilan ang isang leon. Naiinis siya at ipinapagtanggol nito ang kaniyang biktima.

Itinaas nito ang hintuturo at itinutok sa dibdib ni Sam. Marahan niya itong tinulak. Nagulat si Sam dahil kahit na daliri lamang ang ginamit ni Jet ay ’di maipagkakailang nagdulot ito ng pwersa na nakapagpa-atras sa kaniya. Even his fingers could make you move and shiver.

Jet leaned forward to match Sam’s height. He lifted the boy’s chin to make him look at his burning eyes. Napansin ni Jet ang mga natuyong luha sa pisngi nito. Sam’s eyes were sore, too. Ngumisi si Jet. Inuuyam ang tapang na ipinakita ng binata para lang ipagtanggol ang kaibigan.

Hindi niya maunawaan kung bakit kailangan ng isang tao na magtapang-tapangan para lang sa ibang tao kahit na alam nilang mahina naman sila. He couldn’t understand why would someone defend others even they knew it could less benefit them. That’s bullshit.

Pathetic . Bulong nito. Ayaw niya sa mga mahihina. At lalo’t higit ayaw niya sa mga taong nangingialam.

“Bakit? Naaawa ka na ba sa mahina mong kaibigan? Eh paan—” Hindi na nabuo pa ni Jet ang gusto niyang sabihin dahil napatigil ito sa maliit na kamay na sumampal sa kaniya. Napasinghap ang ilan sa kasama nito. Ngayon lang nila nakita na masampal ang kaibigan. Worst, mula pa sa isang kuneho. Hindi nila inaasahan na magkakaroon ng lakas ng loob si Sam para gawin ’yon kay Jet. They knew Sam was screwed.

Bigla nag-apoy sa galit ang matangkad na binata. Umayos siya ng pagkakatayo at muling dinomina ang pagkakaiba ng tangkad nila. Napahawak si Jet sa kaniyang panga at tila inayos ito. Marahan niyang dinilaan ang dugo sa kaniyang labi dahil sa ginawang pagsampal sa kaniya.

Sam suddenly realized what he did.

Gosh. I just slapped the king of South Castle High. I just slapped the great Jet Ares fucking Sandoval. Hindi makapaniwalang saad nito sa sarili.

Sam could feel the intense breathing of Jet. It feels like he was inside a cupboard with a ticking-time-bomb just by his side. And it frightened him. Kita niya ang paglabas ng ugat sa kamay ng binata dahil sa higpit ng pagkakasara ng kamao nito. Alam niyang kahit anong oras ay pwede siya nitong saktan gaya ng ginawa nito kay Ethan. Pumikit siya nang itaas ni Ethan ang nakatiklop nitong kamao.

Sam waited for the impact of Jet’s punch but he doesn’t feel anything. Seconds past and he can feel no pain. But he suddenly felt cold hands cupping his chin. A sturdy and strong hands were holding his chin. Nagulat siya nang wala siyang naramdamang sakit bagkus ay isang marahan ngunit may diing kamay sa kaniyang panga.

Sam’s trembling eyes opened as they locked with the black, intense, and raging ones. Jet growled. He’s completely outraged because of this pest who dared to put his hand on his face.

“Ang lakas din ng loob mo eh, ’no? Baka nakakalimutan mo na natalo ko ’yung kaibigan mo.” Itinaas nito nang bahagya ang mukha ni Sam. Hindi na alam pa ni Sam ang gagawin. Alam niya sa sarili niya na nagalit niya ang hari. Tumawa nang pagak si Jet. Namamangha sa pagpalit ng emosyon ni Sam mula sa tapang hanggang sa maging takot.

Mas lalo siyang natutuwa sa mga nangyayari. Tila ba takot ang bumubusog sa kaniya.

He love seeing others squirming because of pain. He love how pathetic they look. He love the sight of fear when his hostile look registered directly at their eyes.

“That means…” Binitawan nito ang pagkakahawak sa panga ni Sam at inilapit ang bibig sa tenga ng binata. Sam could feel the heat coming from Jet’s breath. He felt the brushes of Jet’s lips touching his bare ear. Nagsitayuaan ang lahat ng balahibo niya sa katawan.

“… You’re now my slave… and you’ll do everything as I say.” May pagbabanta nitong bulong kay Sam.

Note: Salamat sa matiyagang naghihintay ng updates. So basically the prologue was mentioned at this chapter and so— the real story begins. Cheers hysterically

Wait lang kayo ah. Tatapusin ko lang ’yung Marino para dire-diretso ’yung update ng BBS. Ayoko na rin kasi mag-promise ng updates kasi parang mas tinatamad at nabablangko ako. Anyway, sana nagustuhan niyo itong ud! I love you all! Follow me on IG @sidyeywp para mas madali niyo ako ma-DM. Hindi ko na rin kasi nagagawang reviewhin mga messages niyo rito sa wattpad kasi sobrang dalang ko mag-open. Salamat.

Tsaka please lang, h’wag niyo naman ako aaway. Huhuhu!

Chapter 9

Update muna bago ulit mawala hahahahaha charot

Sam

“I’m very much disappointed that you let it happen. Hindi ba dapat ay lumapit kayo at humingi ng tulong sa amin? Estudyante namin kayo. Paano na lang kung mas malala pa ’yung napala ni Mr. Xavier?” Mahinahon ngunit may diing panenermon ni Ms. Glydel, ang counselor ng South Castle High.

“Sorry po,” I mumbled. Pinamulahan ako ng mukha. Nakakahiya, parang kanina ko pa yata sinasabi ang salitang sorry.

The counselor sighed. She stood up and sauntered her way right into where the huge cabinet is. Tila naman may hinanap siya na kung ano sa dami ng papel na naroon.

Nandito ako ngayon sa counselor’s office. Nabalitaan na kasi ng admin ang nangyaring gulo sa pagitan ni Jet at Ethan, at hindi sila natuwa. Kaya pinatawag nila ang lahat ng kasabwat sa nangyaring gulo noong nakaraang Biyernes. Pero mukhang ako lang ang pumunta. Well, I knew Ethan would be here too only if he’s not… uhm, bruised and severely injured. Samantalang hindi ko naman alam ang rason ng Black Sinister Demon at ng lider nilang si Jet kung bakit wala sila ngayon. Siguro dahil alam naman nila na anak ng may-ari ng school si Jet kaya hindi na sila nag-aksaya ng oras para lang pumunta pa rito— dahil alam naman nilang hindi sila malalagot? Hays, ang daya naman. Sila nga itong dapat na malagot at maparusahan, eh.

Pero siguro tama na rin ’to. Kasalanan ko rin naman talaga dahil hinayaan ko itong mangyari. Kung pinigilan ko na lang sana si Ethan na siputin si Jet— o hindi kaya naman kung umabot lang sana ako bago pa humantong sa sobrang madugong aksiyon ’yung naging hamon ni Jet, hindi sana ganito ang mangyayari. Right, for some reason, maybe I do deserve to be here.

Tama, kasalanan ko kung bakit ako nandito at kasalanan ko rin kung bakit napahamak si Ethan. Kung bakit nasa ospital siya ngayon.

I sighed. Kinagat ko ang ibabang labi ko nang maramdaman ko ang sarili na tila bibigay na sa pagpipigil ko na h’wag maluha. I hate this side of mine. Why do I always have to be this fragile? I hate being such a cry baby. I wish I could be more like Ethan.

Yeah, right. Speaking of Ethan and wishes. I wish I could be by his side for real this time. I wish I could give him comfort. I wish I could at least thank him for being my hero for the hundredth time. But for sure I’ll blame him for a small reason of being too assertive in fighting Jet. Kung nakinig lang sana siya sa akin. Pero ano pa nga ba ang magagawa ko? Ethan is Ethan.

Ewan ko ba sa lalaking ’yon. Sinabi ko na kasing kaya ko naman nang harapin sila Jet mag-isa. Isa pa, halos araw-araw naman na nila akong ginugulo kaya hindi naman na ako natatakot pa sa kanila. Well, yeah I’m lying. Sabihin na natin, oo araw-araw akong ginugulo at inuuyam nila Jet at nagdudulot pa rin ’yon ng takot sa akin pero, hindi na sa akin bago ’yon.

Sa ngayon, Ethan was on the school’s hospital. Yeah, there’s a hospital inside the campus. Nakakatawa man isipin pero para sa akin nakamamangha ’yon. Though SCH’s hopital was kinda small compared to other hospital outside the campus, it can still accompany patients with serious illness. They have lots of apparatus and machines there so I could probably say that our school is definitely one of a kind. We even had school doctor here. See? That’s why South Castle High was considered one of the prestigious institutions here in our country.

Nakamamangha talagang isipin na may ospital sa loob ng SCH. Maging ako noong una ay nagulat. Pero ang sabi sa amin noon, para raw ito sa mga emergency cases na maaaring mangyari within the school’s vicinity and within the school’s premises. Also, we are far away from the city so it would take us an hour or two para lang makapunta sa pinakamalapit na ospital. Kaya masasabi kong maganda ang naging desisyon ng admin para magtayo ng maliit na ospital sa loob ng campus. Jet’s parents was really something. I mean, who would thought that building hospital inside a of a freaking campus would bring fame and recognition for them?

Anyway, having this school hospital is a good thing for all the students here. Especially now for Ethan. Dahil mas mabilis siyang nabigyan ng agarang aksiyon para sa mga sugat at pilay na nakuha niya.

Right, I haven’t mentioned what happened the night after. So, after what happened between the battle of Ethan and Jet, I immediately brought Ethan on SCH’s hospital at sa kabutihang palad, naaksiyunan agad ’yung mga sugat at pilay na nakuha niya. Matapos din ang naging engkwentro ko sa lider ng BSD, ay iniwan na lang kami nito nang basta. Nagulat nga ako dahil hindi ako nakakuha ng kahit na anong sugat mula sa kaniya. I mean, yeah, Jet had never laid his hands on me before, well, actually, he did, but at least he didn’t hurt me to an extent of beating me to a pulp. Pero ang ipinagtataka ko, sinampal ko siya, which is new dahil wala pa akong nakitang nagkalakas ng loob na gawin ’yon laban sa kaniya pero nagulat ako dahil pinagbantaan lang ako nito at hindi sinaktan. Which is hindi naman na bago sa’kin dahil halos araw-araw naman ako kung makatanggap ng pagbabanta mula sa kanila.

Speaking of what I did that night. Maging ako nagulat. Hindi ko rin akalain na kakayanin kong sampalin ang isang Jet Ares Sandoval. Well, sumusobra na kasi siya kaya hindi ko na rin napigilan ’yung sarili ko na gawin ’yon. Isa pa, he’s mocking Ethan for being too brave and bold to fight against him. Didn’t he realize that Ethan was only doing this because of me? So he has no right to belittle my friend, especially if Ethan was doing it for other’s sake. How could you humiliate someone just because they wanted to help others? How could you degrade their bravery if they’re just doing everything they could to stand for those who couldn’t? That’s stupidity. Humiliating someone just because you thought that humiliating them will actually give you superiority is the real humiliation. You are just giving your self the same vibes of humiliation. That would definitely be the dumbest way of humiliating oneself. Hays, pasensiya na kung magulo.

But still, I know that there’s a part of the story that everything was my fault, on why Ethan was mocked. Dahil sa akin, nauyam at napahiya si Ethan. Pero kahit na! Wala pa rin naman si Jet na karapatan para maliitin ang kaibigan ko. Akala mo kung sino. Hmph!

“Mr. Gonzales,” tawag sa akin ng counselor kaya naman nawala ako sa mga bagay na iniisip ko. Muli kong ibinalik ang atensiyon ko rito. May hawak itong papel at ipinikita ito sa akin.

“Alam kong kay Mr. Xavier ko dapat ’to sinasabi pero sige, dahil alam ko naman na kaibigan ka rin niya, I’ll explain it to you as well. Besides, I think you should know this, too.” paunang aniya.

Tumango naman ako bagamat naguguluhan pa rin ako sa kung ano ba ang gustong sabihin ni Ms. Glydel. But one is for sure, this one’s serious.

“Because of what happened. Mr. Ethan Luke Xavier’s position in Student Counsil might get terminated,” aniya. Inabot niya sa akin ’yung papel na kanina niyang hawak. Napatingin ako sa papel na ngayon ay hawak ko at nakita ang unang talata na nakasulat at naka-highlight.

“The Supreme Student Council President must be a good role model. He/She must be modest, decent, and rational at all possible way. He/She must not get involve in any fight that might get him/her in trouble. If the President have failed to perform his/her duty with virtues, his/her term might get terminated.”

My eyes widened in complete shock and surprise. Bahagya pa akong napatayo mula sa kinauupuan ko.

“But it wasn’t his fault, Ma’am. I know–”

“Relax, Mr. Gonzales.” she instructed. She motioned his hands, saying to stay calm. Kaya naman wala akong nagawa kung ’di ang bumalik sa pagkakaupo.

“What I’m saying was the possibilities,” she explained.

“What do you mean?” I asked. Naguguluhan pa rin kasi ako sa ibig niyang sabihin.

“Pwedeng mawala sa pwesto si Ethan kung mauulit pa ’yung gulo na nangyari sa kanilang dalawa ni Jet. If Ethan will get involved in any kind of troubles again, then there’s a big chance that his presidency will get terminated. But don’t worry, as long as Ethan will keep himself off of Jet’s troublesome deeds, then, everything will be fine.” Ms. Glydel assured.

“Pero hindi naman po si Ethan ang nagsimula ng gulo!” I exclaimed.

“I know, Sam.” Natigilan ako nang sabihin ’yon ni Ms. Glydel. Naniniwala siya sa akin? Wow, aside from Ethan, no one believed nor listened from what I was saying before. I’m glad Ms. Glydel believed me.

Ngumiti siya sa akin bago nagputuloy sa pagsasalita.

“Kilala ko si Ethan. He has never been in any trouble before. But policies are policies. Wala tayong magagawa roon. Isa kasi sa pinahahalagahan ng SCH ang kalidad ng ugali ng mga namumuno rito. Kung paano sila aaktong edukado,” she explained.

“Pero ang daya,” I wisphered.

I looked at her in the eyes as I pouted. Ms. Glydel softly chuckled then smiled.

“You’re right. But you know what, Sam. Sometimes, harassment isn’t always the best choice as a solution. We are just so used at taking it as a resort at hindi natin napapansin na nawawala na pala tayo sa rational way of thinking natin… na hindi naman pala kailangan may masaktan para lang may mapagkasunduan, that we could actually solve it by a gentle talk or something,” she shrugged. Napangiwi siya dahil sa naubusan na siya ng gustong sabihin. Mahina akong napatawa. Napangiti rin siya.

“But seriously, think of a war.” aniya. Nawala naman ang ngiti niya at napalitan iyon ng seryosong ekspres’yon. Ginawa ko ’yung sinabi niya.

Ms. Glydel then continued,

“Kung may gulo sa pagitan ng dalawang bansa, dinadaan nila sa masinsinang usapin o kasunduan. Hindi sila basta basta nagdi-declare ng gyera. War will always be the least resort of every leader. Because, honestly, wala naman magandang naidudulot ang gyera, tama?” tumango naman ako sa naging tanong niya.

“Did you get my point? Kung pwede naman madaan sa simple at mabuting usapan, then why would you settle for the hard one? That’s how an effective and efficient leader think, and I know, Ethan would also know that,” Ms. Glydel paused for a second at nagputuloy muli sa pagsasalita.

“Tsaka alam mo naman siguro that Jet is the founder’s son. I know this was kinda unfair but the best thing you could do, is to keep yourself away from Jet’s way. Just keep your presence off him. Siguro naman sa laki ng campus na ito, magagawa niyong iwasan si Jet.” she advised.

I sighed.

Kung alam niyo lang po, Ms. Glydel. Ginawa ko na ’yung sinasabi mo pero mukhang may mata si Jet sa lahat ng sulok ng campus dahil kahit saan ako magpunta, tila alam nito. Tsaka posible ba ’yon gayong nasa iisang pangkat kami ng klase?

“Okay?” she smiled.

I simply smiled in return. Though mine was kinda fake and forced.

“By the way, is that all?” she questioned.

“Hmm?” naguguluhan kong saad. Nagtagpo ang magkabila kong kilay.

“Are you sure Jet did that for fun alone? Wala na ba siyang sinabi sa inyo? Don’t you know his exact reason for causing this big trouble?” she queried.

Mabilis naman akong umiling. Ms. Glydel slowly nodded in response but I could sense that she’s doubtful for how I act. I really am the worst liar.

Oo, tama kayo, nagsinungaling ako. I didn’t mention the whole story. Well, truth is, I changed the whole story to make it half truth. Sinabi ko kay Ms. Glydel that Ethan saw me getting bullied by Jet and his friends and so Ethan made his way to help me. But then knowing Jet, he asked Ethan for a fist fight— which is a common thing, since everyone here in SCH knows him for solving things using punches and kicks. I didn’t mention the ‘deal’ and the ‘slavery’ thing. Kaya naman lumalabas na trip lang ni Jet ang nangyaring gulo. I’m glad Ms. Glydel believed all my lies.

I know I should’ve told Ms. Glydel the complete details of the story. Pero natatakot kasi ako na baka ’pag malaman ni Jet na nagsumbong ako, mas magalit pa ’yon sa akin. Tsaka, tama naman si Ethan. May mangyayari ba kung magsusumbong ako? Wala naman, eh. Oo, malalagot si Jet, pero may magbabago ba? Siya pa rin ang anak ng founder ng SCH at siya pa rin ang dakilang hari ng SCH. Also, he’ll just keep on tormenting me. Maybe it could get into worse, which is the least thing I would want to happen.

So for now, I’ll keep it myself. Mukhang hindi naman siguro masama ’yung gusto ni Jet na gawin akong alila. Isa pa, malay mo tumigil na sila sa ginagawa nilang pagmamaltrato sa akin. That would be better.

“Okay! If that so, you can proceed to your class now. But remember, kung may kalokahan pang gagawin si Jet, don’t hesitate to ask for my help.” she smiled. I genuinely smiled back. Ms. Glydel is really the perfect person for her position. She’s genuine, soft, and caring. Just the exact recipes for a position of being a school counselor.

Tumayo na ako at kinuha ang ilan sa mga libro ko na nasa lamesa niya. Nagpasalamat ako bago lumabas sa opisina niya.

Pagkalabas na pagkalabas ko ay mabilis kong ibinuga ang hangin na naipon ko dahil sa pagpipigil na ginawa ko. I haven’t realized that I was holding my tensed and heavy breath because of the fear that Ms. Glydel might caught me lying.

Hays, mabuti pa pumasok na ako sa first subject ko.

Today was another fresh and onset day of the week. Pero dahil sa nangyari, mukhang hindi ko maituturing na maganda ang simula ng linggong ’to. Well, every day here in SCH hasn’t been good for me, so what’s new then?

Inalis ko na ’yung mga pagdadrama ko sa isip at minabuti na lamang na tahakin ang daan papunta sa silid namin. Mukhang hindi pa naman nagsisimula ang unang klase para sa araw na ito dahil puno pa rin ng mga nag-iingayang mga estudyante ang bawat pasilyo na madaraanan ko.

“There he is,” someone whispered.

Bahagya akong bumagal sa paglalakad. Ramdam ko ang mga mata na direktang nakapukol sa akin.

I adjusted my glasses and slowly looked down at the ground. But I could still see them on my peripheral vision.

“The shameless fag… Oh, have you heard the news?” the second girl asked.

“No, what news?” the third one asked.

“Sinampal lang naman ng baklang ’yan si Jet. How absurd, right? Ang lakas ng loob akala mo naman kung sino,” the much taller girl among the four answered.

“Really? What a shame,” aniya ng pangatlo.

“Yeah, what a shame. Pero buti na lang mapaparusahan siya nila Jet. Tignan lang natin kung may mahingan pa siya ng tulong,” the taller girl snorted.

I sighed. I bit my lower lip, hoping it could lessen the quivering of my limbs. I felt my hands trembling in the anticipation of collapsing. But no. No, they can’t see me in this state. I look too weak and vulnerable.

I’ve been able to hide all these fears and dismay before. I won’t let them took over my emotions.

Malalim akong napabuga ng hangin. Bahagya kong binilisan ang aking paglalakad. Isasantabi ko na lang lahat ng narinig ko. I’ll just pretend that I haven’t heard any of what they were saying. Wala naman akong mapapala sa kanila.

Pero mukhang hindi pa pala tapos ang apat na babae sa mga kwento nilang biased naman para kay Jet. Hays. Kahit ano sigurong gawin kong pagbalewala sa mga sinasabi nila, hindi pa rin nila ako titigilan hanggat hindi nila nakukuha ang gusto nila— ang punuin ako.

Tuluyan akong bumagal sa paglalakad dahil sa sunod kong narinig mula sa grupo ng mga kababaihan na tila walang alam gawin sa buhay kung ’di ang magpaganda at mang-away.

“Pati si President Ethan nadadamay dahil sa kaniya,” aniya ng isa.

“Tsk. Kawawang President Ethan, mukhang nagkamali ng piniling kaibigan.”

“Where’s the lie, girl? Imagine he let that happen to President? Poor President. I wish he was okay,” malungkot na saad ng isa. Pero sa tono niya, alam kong inuuyam ako nito.

“Yeah, poor Ethan. Ginamit lang ng tinuturing niyang kaibigan para siya ’yung maiwas sa gulo,” may riing saad ng isa sa salitang ‘siya’ na alam kong ako ang pinatutungkulan.

“Omg. You’re right! He’s using President for his own sake. You know, mga magulang nga ni President nakuha niyang lokohin para dito makapag-aral, President himself pa kaya?” maarte at nangungutyang saad ng isa pa.

Nagpintig ang tainga ko dahil sa narinig ko mula sa isa. Tuluyan akong napahinto at nilingon ang apat na babae na direktang nakatingin sa akin habang nakataas ang mga kilay nito. They are about the same year as mine.

“What a hoax,” marahang lumapit sa akin ’yung matangkad na babae.

“Hindi ’yan totoo!” I exclaimed. Napalakas ang ginawa kong pagsigaw kaya nakaramdam ako ng pagkahiya. Hindi rin nakadagdag sa pagkahiyang ’yon ang katotohanan na nakuha ko ang atensiyon hindi lang ng apat na babae pero halos lahat ng estudyante na kasalukuyang nasa pasilyo kasama ko.

Halos lahat ay napatigil. Lahat ng mata ay sa amin ngayon nakapokus. Awtomatikong napuno ng kulay pulang kulay ang buong mukha ko dahil sa atensiyon na nakuha ko mula sa mga estudyante.

Shame on you, Sam! Argh!

Tuluyan nang nakalapit ang babae sa akin. Hindi naman siya sobrang tangkad. Mas matangkad lang ng ilang pulgada kumpara sa akin.

“Hindi totoo? Eh kitang-kita naman. Ginagamit mo lang ang Xavier at si President Ethan,” mataray nitong saad. She even rollerd her eyes.

“You’re lying,” I wisphered.

She snorted. “Maybe I am. But bitch, haven’t you realized what you did? Because of you…” dinuro ako nito sa dibdib, “Because of you, President Ethan is now on the hospital. Tell me you’re not using him just for your own sake,” she pushed me a little.

“I-It’s not my fault. It was all Jet’s fault. H-hindi rin totoo na ginamit ko si Ethan. Gusto lang naman niya akong tulungan…” I countered.

The witch mockingly laughed.

“Really? How pathetic. What comes to your mind that made you think President Ethan would dare to help you? What are you… a princess stuck at the tower?” she mocked.

Tumawa ang mga kasama nito at ang ilan sa mga estudyanteng nanonood.

Hindi na sana ako sasagot at palalampasin na lang sana ang isang ’to. Iisipin ko na lang sana na hindi alam ng babaeng ’to lahat ng sinasabi niya but then, I find myself rebutting her accusations.

“Because we’re friends. Maybe you know nothing about that, dahil wala kang kaibigan na tutulong sa’yo sa panahon na kailangan mo,” nawala ang nang-uuyam nitong ngisi at napalitan ng pagka-inis at pagka-irita.

Nakarinig ako ng ilang pagtawa galing sa grupo ng estudyante na patuloy pa rin sa amin na nanonood.

My eyes widened in sudden realization of what the hell I just said. Oh my gosh, I can’t believe I actually fended her words. I don’t mean to answer her back but, but I couldn’t help my self but to spat back.

“I-I’m sorry. H-Hindi ’yon ang ibig kong sabihin. A-Ano—”

“Sorry?” she snorted.

“Since when you had your guts to answer someone like that? Matapang ka na dahil nasampal mo si Jet o matapang ka dahil nililigtas ka ni Ethan?” may sarkastikong tono sa boses nito.

“Poor you, ’coz I ain’t Jet… at isa pa, wala rito ang kaibigan mo para iligtas ka!” I was caught off guard when she suddenly took a grab on my hair. Her grip was too harsh and tight and so it automatically brought pain to me.

I grunted in pain as she pulled my head towards her direction. Mas matangkad siya kaya naman nang hatakin niya pataas ang buhok ko ay wala akong nagawa kung ’di ang tumingkayad.

I hissed. Darn this girl.

She’s not only taller than me but stronger as well. Argh. This is why I hate my svelte and small body. I was so damn weak!

Nakarinig ako ng mga sigaw mula sa estudyante na nakapalibot sa amin. Pero walang nagtangkang pigilan ang baliw na babaeng ’to sa ginagawa niyang pananakit sa akin.

Really?! What the f—— hell!

“See? No one will save you now. So where’s your courage to fight back?” she said as she pulled my hair again.

My head was still facing the ground. I was clutching at her hands that’s currently gripping my hair tight. My hands were shaking. I couldn’t think well.

Mas lalong tumindi ang ginawa niyang pagsabunot sa akin kaya mas lalo kong naramdaman ang sakit. Naramdaman ko ang pangingilid ng luha sa gilid ng mga mata ko. Darn. Mariin kong kinagat ang ibabang parte ng labi ko, a common habit of mine whenever I felt myself on the verge of crying.

I gasped as the girl pulled the hair on the back of my head and forced me to look at her.

“Ano?! Ilabas mo ’yung tapang mo!” she screamed right into my face.

Actually, I can fight back but then, my kindness took over me. But, no! Not for this time. I may be kind but I am not an idiot! Anong akala nila sa akin, hindi napupuno?

I tightly closed my eyes to brush my trembling muscle and to atleast calm myself first. I heavily breathed out all the contained suppression of not wanting to fight back. I loosened my mind.

“What now, praying someone will save you?” nangungutyang saad nito. “Sorry but no one will grant your prayers, fucking fag.” singhal nitong muli.

I opened my eyes and give her my not so intimidating glare.

Yeah, maybe no one will save me but I can save myself anyway. Sobra na. Hindi ko na lang basta palalampasin ang mga pang-aabuso nila. Enough is enough!

Inipon ko lahat ng lakas ko at mabilis ko siyang tinapakan sa paa. She groaned in pain. Sabay na nakalas ang mahigpit niyang pagkakakapit sa buhok ko kaya nagkaroon ako ng chance to push her off. Hindi ko naman sinasadyang lakasan ’yung pagkakatulak na ginawa ko pero naging resulta pa rin ’yon para mapa-upo siya sa sahig.

Hauls of amusement rang on the hallway where we are in. Maybe they’re shock on seeing me… I don’t know, uhm, gladiatorial?

Namula sa galit ’yung babae. Tinitigan niya ’yung mga estudyanteng tumatawa sa sitwasyon niya bago bumalik sa akin ’yung nakamamatay niyang mga titig.

Hindi naman kasi talaga ako lumalaban o gumaganti pero kasi sobra na ’tong babaeng ’to. First, she flounted me, tapos sinaktan pa niya ako. Tsaka male-late ako sa klase dahil sa kaniya. Isa pa… hindi ko naman siya sinaktan. Inapakan ko lang at tinulak. Hindi naman siguro ’yon maikukumpara sa ginawa niyang pamamahiya at pananakit sa akin.

Pero dahil napangunguhan pa rin ako ng konsensiya ko, hihingi pa rin ako ng tawad.

Gosh! I know people have their common conscience but why is it so damn natural in my case?! Hindi naman ako pinaglihi sa santo, ah!

“S-Sorry… I-I have to go to my class na kasi kaya m-mauuna na ako…”

Tumalikod na ako at magpapatuloy na sana sa paglalakad patungo sa silid namin pero hindi pa pala tapos ang babaeng ’yon.

Hindi ko namalayan na mabilis siyang nakatayo at naramdaman ko na lang ang kamay nito na agarang kumapit sa buhok ko.

Pero nagulat ako nang hindi nito hilahin ang buhok ko. Wala akong naramdaman na sakit. Tila huminto ang oras o parang may pumigil sa kaniya.

Napatingin ako sa mga estudyanteng nanonood pa rin hanggang ngayon. Seryoso na silang lahat at mukha silang… gulat. Gulat saan?

Dahan-dahan kong naramdaman ang unti–unting pagkawala ng kamay na kanina lang ay mahigpit na nakakapit sa buhok ko.

Nakakunot ang noo kong nilingon ang babae na kanina lang ay walang habas na nananakit sa akin pero napalitan ng gulat ang pagtataka ko nang ang maskuladong likod ng isang matangkad na binata ang sumalubong sa akin.

Nakatalikod ito sa akin pero madali ko lang itong nakilala dahil sa pamilyar nitong bulto. Ang pamilyar nitong tangkad at tikas. Ang pamilyar na hulma ng katawan nito. Ang pamilyar nitong aura. Hindi ako pwedeng magkamali.

“A-Ano ba n-nasasaktan ako!” nasasaktang saad ng babae dahil marahil sa higpit ng pagkakahawak ng binata sa kaniyang braso. Pilit nitong hinihila ang kamay palayo sa matangkad na lalaki. She glared at the tall boy who gave her real pain. Kita ko ang pamumula ng braso nito dahil sa sigurado akong higpit ng pagkakahawak na ginawa nito.

“Mas masasaktan ka talaga kapag sinubukan mo pa ulit siyang saktan,” may pagbabanta sa tono ng boses nito. Marahas nitong binitiwan ang braso ng dalaga.

Dumami ang bulungan sa paligid. Mukhang nagtataka sila kung bakit ako nililigtas ng mokong na ’to. I know, I was just on the same boat like them.

What’s this? Why would he save me? He’s always been the one hitting me, why not let others do it for him? What kind of another bullshit is this?

Is it really possible that someone like him would dare to actually help someone in need? Someone like… Ash?

Lumingon sa akin si Ash. May ngisi sa mga labi nito. Ngisi na hindi ko nagugustuhan.

Oh gosh. If this is just BSD’s next gimmick for their fucked up plays, then I wanna quit this game right now!

Chapter 10

There are two updates. So check the 9th chapter first before reading this chapter. Thanks.

Sam

“T-Teka, kailangan kong pumasok sa klase,” I softly said. Hindi ko alam kung naririnig ba nila ’yung sinasabi ko dahil sa hina ng boses ko. Basta patuloy lang sila sa paghila sa akin patungo sa kung saan.

“S-Saan niyo ba kasi ako dadalhin?” Tanong ko sa mga lalaking may hawak sa akin. Medyo nilakasan ko na ’yung boses ko para marinig na rin nila ako kung sakaling hindi man nila ako marinig dahil sa hina ng boses ko. But I made sure not to sound too demanding nor assertive in front of them.

Kinakabahan pa rin kasi ako sa mga ’to. Mamaya kung ano na naman ang gawin nilang pakulo.

“Could you just shut the fuck up? Hindi ka naman namin gagahasain, eh!” he hissed.

I bit my lower lip. Ba’t naman ang init ng ulo ng isang ’to. Hindi naman kasi ’yon ang ibig kong sabihin. I need to go to my class! Hindi ako pwedeng lumiban sa klase! Paano ’yung scholarship ko? Nakakahiya naman kanila tita Patricia kung pati ’yon mawawala sa akin.

Pero hindi ko naman makuhang lumaban sa mga lalaking ’to. Bukod sa mas malalaki at maskulado ang katawan nila kumpara sa akin— which is kinda bizarre knowing that we are just on adulting period. Siguro late lang ’yung development ng katawan ko kaya malayong-malayo kumpara sa kanila.

I sighed. Bakit ba maging ’yon iniisip ko pa?

Going back. Bukod kasi sa pagiging natural nilang mga, uhm, alpha?

I don’t know if that’s the right and exact word to use but I’ll use it anyway. Natatakot din kasi ako na baka saktan ako ng mga ’to kung magpumilit pa ako na pakawalan nila.

So I decided to just shut my mouth off. Baka maawa pa sila sa’kin; which was I’m doubtful about.

Anyway, you might be wondering on what the hell is happening. No, hindi ako dinukot— if that’s what you’re thinking. Actually, that was kinda close but no. I guess it was safe to call it forced. Yeah, I was forced to come with them.

After what happened in the hallway just a while ago, Ash and his two other goons… or friends; I don’t know what to call them. They forced me to come with them. The thing is, I have no clue where they will lead me.

I don’t exactly know the places and directions here in SCH ’coz it was fairly— no erase that. SCH was so damn huge. Imagine I will graduate in no more than less a year but I still haven’t visited places here in campus. Even I do have vacant hours to atleast render it in examining the whole vicinity of our school, I still rather choose to spent it inside my dorm room o ’di kaya naman with Ethan. Kaya naman kahit na isang taon na akong nag-aaral dito, hindi pa rin ako pamilyar sa bawat sulok ng campus. Maging ang mismong building nakakalito sa dami ng hallways. Mabuti na lang at sa iisang building lang ang klase namin.

So yeah, I was lost on where the hell they will bring me at. But what I could tell is, we’re heading on the opposite direction on where the dormitory is.

I haven’t been in that direction nor have been informed on what’s in there; na labis ko rin talagang ikinababahala.

What if there’s monster in there? What?! I know this sounds funny but monsters are real! Believe me! We’re just blinded on their true identities ’coz sometimes, they’re just… pretending to be humans.

Sorry, I’m, uhm, kinda weird. I know, sorry.

Anyway, I never been in the direction we’re heading on dahil tanging sa dorm, cafeteria at classroom lang ako namamalagi kapag may libre akong oras— minsan sa school library dahil sa ganda at katahimikan na taglay at meron ito.

Kaya naman hindi ko maiwasang kabahan sa kung ano ang pwede kong makita sa lugar kung saan nila ako dadalhin… at natatakot pa rin kasi ako sa posible nilang gawin sa’kin.

Because they’re still harmful. Hanggang ngayon naalala ko pa rin ang itsura ni Ethan dahil sa ginawa nila, na para bang kanina lang nangyari.

Argh! Saan ba kasi talaga nila ako gustong dalhin at bakit kailangan na tatlo pa sila?! Mukha bang makakatakas ako sa isa sa kanila? Imposible naman ’yon, ’no!

Sabi ko na, eh. Hindi ako pwedeng magkamali. Niligtas ako ng lalaking ’to laban doon sa babae dahil gusto niyang sila ang manakit sa akin. Grabe, magsasayang talaga sila ng oras at lakas para lang pahirapan pa ako?

“Hoy, alam mo ba na dahil sa magaling mong kaibigan, muntik na kaming ma-expel sa campus. Mabuti na lang at suspension for a week lang ang ibinigay sa amin,” Ash said all of the sudden as we continuously walked down the trail of I don’t know where.

Sumunod na lang kasi ako sa kanila at iniwasan na rin silang tanungin pa. Mahirap na kung mainis pa sila dahil sa akin. Ipagdadasal ko na lang na sana sa isang magandang amusement park nila ako dalhin.

Okay, I’m sorry. I’m overreacting, I know. Of course there’s no such as amusement park here. Silly, I’m just being sarcastic.

Napatingin ako kay Ash. Katabi ko lang ito. Sa likod namin ang dalawa pa nitong kasama. Ngayon ko lang napansin, usually laging magkakasama ang BSD, lalo na si Ash at Jet pero bakit kaya wala ’yung isa sa kanila? Hindi sa hinahanap ko si Jet, ah. Sa totoo nga niyan masaya ako na wala siya ngayon dahil hindi ko pa alam kung paano ko siya haharapin matapos ’yung nangyari nang gabing ’yon.

Going back, an anticipated frown-pout painted across my face for what he said.

They’re suspended? Paanong nakapasok sila sa main building kung suspended pala sila? Tsaka, why was he blaming Ethan? As if Ethan wanted that to happen.

“How is that our fault? Kayo naman ’tong nauna, ah! Kung hindi niyo naman kasi hinamon si Ethan hindi ’to mangyayari,” I exclaimed whispery. At some point, I feel so proud for myself on having the courage to answer him back. Siguro dahil nagawa ko nang harapin ang lider nila at… nagawa ko pa itong sampalin.

Tsaka, ewan ko but there’s just this feeling inside me that though Ash were always the one who hits me, I don’t actually feel scared at all. Mas natatakot pa nga ako sa simpleng titig ni Jet.

Ash snorted as he look at me, glaring to an extent of killing me just with the use of his scary stare.

“You really are getting loquacious, aren’t you?” he rolled his eyes but I saw his amused smirk.

I’m… not really sure if that was amusement or he was just being the cocky Ash that he was used to. Maybe the latter one?

“Sorry, h-hindi ko na uulitin,” I timidly said.

Ash’s brows rose questioningly. “You’re getting confident because of what you did that night, don’t you? Tsk. Don’t feel too special, bunny. We don’t know what Jet might do to you after what you did,” anito sa tono na may pagbabanta.

“S-Sorry,” I said, though I know there’s nothing for me to feel sorry about.

But that was just me. An anxious kid feeling the urge to say sorry all the time.

Napayuko na lang ako at sa lupa na lang ibinaling ang atensiyon dahil mukhang nagalit ko ito.

“Tsk,” singhal nito. “Do you really have say sorry that often?” Iritable nitong saad.

“Sor–”

“Oh, god!” he groaned. Kita ko na napahimalos ito ng mukha at umiling.

Wow. That’s it? Okay. I’m surprised he didn’t hit me nor snarled at me— which was what I was getting most of the time if I answered him back. What’s wrong with him?

Uhm, maybe he changed? You know, people change, right? Maybe he realized that he shouldn’t be hitting people whenever he has the urge to? But whatever it is that changes him, I’m glad he changed. It was a fortunate thing for me.

Nagpatuloy kami sa paglalakad. Their paces were kinda rush so I have no choice but to quicken my strides to catch up with them.

Pareho na kaming tahimik ni Ash. Wala nang nagsalita pa. Hindi ko na rin sinubukan pang tanungin kung saan kami pupunta dahil baka iyon pa ang maging trigger para magalit siya.

“We’re here,” Ash announced.

My head flickered up as my gaze landed on the thing that was now in front of me. My eyes widened in surprise.

“W-Where are we?” I wheezed. Kumunot ang mga noo ko at bahagyang umawang ang mga labi ko.

This was— I never thought there’s something like this here in SCH. The place’s vibe was so dull and bland. Honestly, the exterior design was an awe pero mukhang napabayaan na. The one storey building doesn’t look like a forgotten haunted house but the ambiance was too grey.

From the small abandoned fountain in front of us, maging sa iilang mga graffiti na nakapinta sa mga gilid ng gusali, halatang hindi na nabibigyan ng atensiyon ang isang ’to. Hindi naman naging masagwa sa paningin ’yung itsura ng lugar. Actually, the graffiti do adds slight colors and cosiness in the building.

H-Hindi ko inasahang may ganitong parte pala sa loob ng South Castle High.

“We’re on the penthouse,” Ash said.

Penthouse? I heard that place once. Hindi ako sigurado kung maganda ba ’yung kwento tungkol sa gusali na ’to pero alam ’kong naging usap-usapan ’to noon sa buong campus. 

So ito ’yon? Sa ganda at aliwalas ng campus namin, may lugar sa SCH na ganito— at teka, ano namang meron dito?

Nilingon ko si Ash at may ngisi sa labi nito. Malalim akong napalunok. Masama ang pakiramdam ko sa ngising ’yon.

Kung ano man ang meron sa loob ng nakakatakot na gusaling ’to sigurado akong hindi maganda ’yon.