WORK OF FICTION

Work of fiction

This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Alright reserved. No part of this story maybe reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means. Without the prior permission of the author.

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

SYNOPSIS

Synopsis

WARNING:

BxB

|MATURE CONTENT|R-18.

Ito ay istorya ng isang bottom-guy na na-inlove sa isang straight-guy na basketbolista.

Nadala siya ng malambing at mabulaklak nitong mga salita, kaya’t bumigay siya sa lalaki. Ibinigay niya lahat ng naisin nito sa kaniya. Binuhay siya sa kasinungalingang mahal siya nito, pero ang totoo, pera lang pala ang tingin ng lalaki sa kaniya. Isa lang siyang materyal na bagay na hindi kayang hiwalayan dahil may nahuhothot pa. Pa’no kung wala na? Ano na lang ang mangyayare sa kaniya?

                     BALL TO LOVE

ANOTHER INFO.

Another information

Dahil nagkakaroon ng blocking sa iba kong mga storya. Nawawala talaga ako sa plot ng Love Me Harder Daddy, tsaka sa A Gangster’s Lover. Napagpasiyahan kong itigil muna sila. Pasensya na po sa mga naghihintay.

If you want entertainment, read this. BXB

parin po ito. I assure you na matatawa, maiiyak, at maawa kay, and at the same time, kikiligin din.

Isang tanong isang sagot, na inlove na ba kayo sa basket ball player?

                     BALL TO LOVE

SIMULA

Simula

LINCOLN

POV.

        “NAK, GISING NA, MAY PASOK kapa.” isang nakakarinding sigaw ni Mama sa labas ng pinto ng k’warto ko habang binabaldag ang pinto ng malalakas nitong pagkatok.

Naniningkit na iminulat ko ang aking magandang mga mata at sinulyapan ko ang alarm clock ko. Hindi pa ’yon tumutunog. Alas quatro pa lang ng umaga. Mga four; thirty yata, pero heto’t parang isang armalayt na ang bibig ni Mama, na nagsusumigaw na. Mas excited pa yata siya kaysa sa’kin ’e.

Gayunman, walang salitang bumukas sa bibig ko para respundehan si Mama. Kasi nga, talagang inaantok pa ako. Pa’no ba naman, kagabi lang ay nagpuyat ako, mga ala-una ng madaling araw na yata ako natulog tapos ngayon gigisingin ako ng magaling kong ina? Bale mahigit tatlong oras pa lamang ang tulog ko. Hindi ba p’wedeng ipagpahinga ko muna ’yong mga mata kong namumugto na? Kakapanood ko ito ng mga funny videos sa Facebook, at mga kaldagers boys sa Tiktok. Iyang dalawang apps na ’yan ang kina-aadikan ko, nowadays.

“Anak, gising na!” isang malakas na sigaw pa ni Mama na hindi ko namalayang nakapasok na pala sa loob ng k’warto ko.

Mabilis akong napabalikwas ng bangon ng makita si Mama na nagpupuyos na sa galit. Namumula pa ang pisngi nito.

Pinagtatakahan ko kung bakit niya nabuksan ang pinto, ngunit ng makita ko ang spare key sa kaniyang kamay. Kaya pala.

“Ma, ang aga-aga pa, four thirty pa lamang nambubulabog kana. Tingnan mo ’yung alarm clock ko.” inis kong sabi habang kumakamot pa ng bahagya sa aking buhok. Kainis

naman ’e!

Pasalampak akong humiga sa kama at sinakluban ng kumot ’yung buo kong katawan at marahas na ipinikit ko ang aking mga mata.

“Hindi ka babangon o kukuha ako ng mainit na tubig at ibu—”

“Eto na, eto na, babangon na. Kayo naman, Ma, ’e, hindi naman kayo mabiro.” agad akong tumalima ng bangon at mabilis na tumakbo patungo sa malinis kong bathroom.

“Bibigyan kita ng sampong minuto, kapag hindi kapa bumaba, kukurutin ko ng pino ’yang kuyukot mo!” rinig kong pananakot pa sa’kin ni Mama hanggang sa tuluyan na akong makapasok sa loob ng bathroom ng k’warto ko.

Inis na napakamot ako sa aking mabangong buhok.

Kainis naman! Sobrang nakakainis talaga si Mama. Teacher pa ba siya? Ganun ba talaga ang wastong pag-aalaga ng g’wapo nilang anak? Na kapag naging babae ay sobrang ganda? Tch! Kairita.

Napatingin ako sa salamin dito sa loob ng k’warto ko.

“Hala shit!!!” sambit kong ganiyan na animo’y nabigla sa aking mga nakita. “Sino ’yan? Sino ’yan? Pakshet! Ang g’wapo kahit bagong gising, sana ganito din kayo?”

Hinaplos ko ng marahan ang glass skin kong mukha. Hala-shit! Ba’t ganito? Woke-up like this. “Ang g’wapo mo boy, ikaw na. Ikaw na talaga. Ang ganda mo siguro kapag naging babae ka. Sana babae kana lang.” pagkausap kopa sa repleksyon ko sa salamin na ginagaya lang naman lahat ng mga ginagawa ko. Boses nga lang ang hindi niya kayang gayahin.

At bago pa nga ako mahulog sa pagpapantasiya sa aking sarili. Ikinalma kona ’yon. Mabilis na akong nag-tungo sa shower room ng bathroom ko upang maligo. S’yempre, kailangan ko ng maligo dahil para ng may tunning ang kuyukot ko. Kapag hindi pa ako nakapag-tapos-tapos ng pagliligo’t pag-aayos ng sarili’y baka makatikim ang kuyukot ko ng pinong kurot sa mama kong talakera.

Ayaw ko namang magasgasan ang kuyukot ko. Ang puti-puti kaya ng kuyukot ko tapos sasalbehehin lang ng Mama ko. No way!

’Yun nga, after kong maligo na halos kuskos lahat ng kasulok-sulokan ay ngayon mas lalo pa akong bumango. ’Di ba kanina sobrang bango kona? Ngayon naman sobra-sobrang bango kona. Tsaka ang linis-linis ko talagang tingnan, kase nga, bukod sa malinis ako sa katawan, maputi din ako.

Tama na ang talk.

Morning routine. Gumagamit nga pala ako ng skin care para sa aking delicate face. Isang set na ’yon. May soap, toner, night cream, sunscreen, tapos lotion. Nag-apply na ako ng toner na inilagay ko sa bulak. Tapos na naman akong magsabon, kaya toner naman.

“Aw! Aw! Aw! Ang anot.” hindi ako tumatahol, tumigil kayo. Dumadaing ako, kasi naman ang anot talaga mag-apply ng toner. Kaya dapat tiis g’wapo tayo. Kapag naging babae, edi tiis ganda. Para ma-achieve ang glass skin, na kina-iingitan ng mga inggetera kong kaklase. Pwe!

After ma-apply-an ang g’wapo kong face ng toner, sinunod kona ang sunscreen. S’yempre para maprotektahan ako sa araw. Ang kinis-kinis at ang puti-puti ng glass skin kong mukha, kailangan ko rin mag-sunscreen to protect my face, sa nakakab’wisit na araw.

’Yun na nga, ang gwapo kona. Ang g’wapo ko lalo.

Matapos ang sunscreen, nag-apply na ako ng lotion. Sabi doon diba, body lotion? So lahat pinahiran ko’t kinuskos. Pati nga mga daliri ng maganda kong mga paa ay kinuskusan kona rin. Kaya naman ang puti-puti ng paa ko.

Naglagay narin ako ng roll-on, kahit wala akong putok. Hindi tulad ng iba d’yan, pwe! Ayoko na lang mag-talk.

’Yun lang. ’Yun lang ang morning routine ko for to days vidjow! Hindi naman maarte sa katawan, ’di ba?

Charrot! Eme lang po ang morning routine. Eleven years old palang ako. Grade six student. Bawal pa sa’kin ’yang mga ganiyan.

Talagang lotion lang ang gamit ko. Para ’di mag dry ang balat. Wala akong eme-eme sa mukha. Talagang maputi na ako kahit hindi ako mag-lagay ng mga ka-ek-ekan na ’yon.

Sino ba naman ang hindi puputi? E, naka-aircon kami sa bahay. Sana kayo din!

Isinukbit kona ang sling bag ko. Leather sling bag, ang mahal-mahal din ng bili ng mommy ko sa bag na ’to.

Pinihit ko pabukas ang pinto. Muntik pa akong mapatalon sa gulat ng makita ang nanay ko sa labas ng pinto na mukhang kararating lang.

“Kala ko’y hindi kapa mag-iintindi. Naka-handa pa naman na itong kuko ko.” papanakot pang ganiyan ni Mama.

“Chill ka lang, Ma, ang takot kona lang sa kuko mo na kulang sa manicure.”

Ayun, dahil sa sinabi ko ’yun, napingot tuloy niya ang namumula kong tainga.

“Loko ka, ha.”

Nahimas kona lang ang nag-iinit kong tainga na piningot ni Mama. Binelatan kona lamang siya ng siya’y tumalikod sa’kin.

“Ma, baon ko.” hingi ko kay Mama ng baon matapos kaming kumain.

“Baon mo? Tapos kung ano-ano na naman ang mga bibilhin mo? Nagtatrabaho ako para sa pag-aaral mo, huh, hindi para sa kung ano-anong ka-ek-ekan ang gusto mo.”

Ganito kami palagi. Sa tuwing humihingi ako sa kaniya ng baon, ang dami-dami pang sinasabi. Isang sobrang habang seremonya na nagiging sanhi kung bakit ako na-le-late. Sa huli magbibigay din pala.

“Ma, male-late na po ako. Mamaya na ’yang pagtatalak mo. Baon ko ho.”

“Aba’y bastos kang bata ka. Nagsasalita ang Mama mo’y binabalagbag mo.” sabi pang ganiyan ni Mama. Sa huli’y dinukot din nito ang pera sa loob ng wallet nito. Kapal ng wallet ni Mama. Libuhin ang laman, maka-kupit nga mamaya. Joke.

“O, ayan. Tipirin mo ’yan. Hanggang sa biyernes mo pang baon ’yan.” sabi ni Mama at inabot ang bente pesos sa’kin.

“Ma naman!” inis kong pagmamaktol. Bente pesos? Bigyan ba naman ako ng bente pesos, saan aabot ang bente na ’yan? Cornetto? Tapos baon ko raw hanggang biyernes? 

“Ikaw naman, ’di ka mabiro. E hayaan, baon mo hanggang biyernes.”

Inabot sa’kin ni Mama ’yung tatlong pirasong kulay asul na medyo mainit-init pa na nanggaling sa loob ng wallet niya.

Agad ko ’yong hinablot sa kaniya. “Thank you, Ma. You’re the best.” mariin ko siyang niyakap at hinalikan sa magkabilang pisngi. “i’m going. Bye.”

Matapos makalas sa pagkakayakap, ay mabilis na akong nag-laho. Ginamit ko ’yung evictus ni Sang’re Danaya. Kasi ako talaga si Danaya. Oo. Nag-eme-evictus na ako, baka kasi magdalawang isip pa si Mama at bawiin pa sa’kin ang tatlong libong allowance na bigay niya sa’kin. Baon ko raw hanggang biyernes. Yahoo!

Hindi nagtagal ang aking eme-evictus, panandalian lang ’yon dahil wala pa sa mga kamay ko ang brilyante ng lupa. Ganun ’yon, wag kang ano dyan!

Dahil nga nasa probinsya kami ng Oriental Mindoro, ay hindi uso sa’min ang jeep or taxi or bus. Uso lang sa’min ay pedicab, tricycle na mataas magsingil, motor, at s’yempre kotse din. Hindi rin mawawala ang mabahong truck ng basura.

Exact location namin kung gusto niyo kong hanapin. Brgy. Wawa, Sitio Morente Ville, Pinamalayan, Oriental Mindoro.

’Yun na nga, matapos kong makalabas ng gate ng aming marangyang bahay. Ay nanitsit at kumaway na ako ng tricycle driver na naroon nakaparada ang sasakyan sa ’di kalayuan sa bahay namin.

Agad namang tumalima ang tricycle driver kaya mabilis nitong pinadyak ang padyakan upang simulang paandarin ang makina ng sasakyan. Tinahak nito ang daan papunta sa aking gawi.

Hindi naman maaring ako ang mag-adjust. Ano? Lalakarin ko pa para puntahan siya? Dapat siya ang mag-adjust, customer is always right!

“Saan ka punta?” tanong ni Manong Driver. In fairness g’wapo siya, parang sugar daddy. Ay, chos! Umiiral na naman ang katalandian ko.

“Uhmmm.. i’m going to the moon, kuyah. Road trip, broom-broom, rawr, rawr.” inartihan kopa ang aking pagsasalita na animo’y nangaakit.

Natawa na lang ’yung tricycle driver. “Saan ka nga pupunta? Bukod sa moon?” tanong pang ganiyan ni Kuya. Mukhang nakikisabay sa trip ko.

Ang sarap niya. . . Kausap.

“Sa pusee me sene, kuyehh!” sige na. Ako na ’yung malandi.

“Mahirap pumasok sa puso ko, hijo, baka itulak kalang ng asawa ko na laman na nito.” banat pang ganiyan ni Kuya na itinuro pa ang kaniyang dibdib.

“

Awwww

! Na hurt ako doon.

Huhuhu

!“

                    BALL TO LOVE

KABANATA 1

Kabanata 1

LINCOLN

POV.

          ’YUN NA NGA, DAHIL MEDYO talandi ako. Doon ako sumakay sa angkasan imbes na doon sa loob. Kase naman, ang g’wapo ng driver/sugar daddy, basta ang sarap niya. . . Kausap.

Pinaspas ng hangin ang aking pisngi ng paandarin na niya ang kaniyang tricycle. At dahil si manong driver nga ang nasa unahan, siya ang unang pinapaspas ng hangin. Kaya ’yung hangin na pumapaspas sa mukha ko’y gamit na.

Gayunman, hindi na ako nag-reklamo. In fairness naman kasi. Ang bango ni Manong Driver. Mukhang bagong ligo. Shocks! Choke me daddy.

Huminto si Manong Driver, kase may b’wisit na kumaway na pasahero. Sasakay daw kuno.

Matapos makasakay ng dalawang babae sa loob ng sasakyan ay muli ng pinaandar ni Manong Driver ’yung sasakyan.

“Miss, saan kayo?” tanong nito habang nag-da-drive.

“Sa palengke lang ho, kuya.” marteng sagot ng isang babae.

Ewan kung marte ’yung salita niya o naaartehan lang talaga ako. May pa kuya-kuya pa ’yang babaeng ’yan, ’e mukha namang senior na. Kairita!

Habang binabaybay ng aming team ang bulok na kalsada, tsaka naman muling may pumara. Isa ’yong lalaki.

At s’yempre dahil matalas ang aking mga mata. Ay madali niyang nakuha ang atensyon ko.

“

Tangina

, ang g’wapo.

Pakshet

!“ pagmumura ko pang ganiyan sa’king isip. Kasi naman ang g’wapo niya talaga.

Don’t get me wrong, huh? Hindi mababa ang standards ko. Kapag sinabi kong g’wapo it means g’wapo talaga. Kapag sinabi kong pangit-pangit talaga.

At dahil may dalawang kiri na mukhang senior citizen sa loob ng tricycle kaya napag-pasiyahan ng g’wapong lalaki na umupo sa tabi ko, sa may-angkasan.

God! I’m so blessed.

Para akong nalulunod sa kalangitan ng makatabi ko sila pareho.

Ano nga ulit ang sinasakyan ko? Tricycle, ’di ba? Pasaan nga ako? Pakiramdam ko’y trip to heaven ito.

“Saan ka, hijo?” tanong ni Manong Driver.

“Sa, Pilot, ho.” sagot ng lalaki na ikina-turn-off ko.

Yes, pakshet na turn-off talaga ako.

Bakit hindi? Ang g’wapo-g’wapo niyang lalaki tapos ang baho-baho ng hininga. Amoy imbornal/patay na daga.

Pigil ko tuloy ang sariling ’wag suminghot ng hangin hangga’t hindi pa umaandar ang sasakyan. Takot akong muling maamoy ang mabangong hiningang ’yon, baka jusme! Bago pa ako makarating sa paroroonan ay baka mahimatay na ako.

Gayunman, same pala kami ng pupuntahan ni G’waho. G’wapong mabaho. Same kami ng pupuntahan.

Pilot, is a school name. Not totally school name, parang kinalakihang tawag lang ’yon sa’min. Ang totoong name ng school na ’yon ay. Juan Morente Senior Memorial Pilot School. O kung paiikliin ay J.M.SM.P.S,

Isa ’yong pampublikong paaralan. Elementary school. Yeah.

At kung inyong tatanungin kung bakit doon din ang punta ko. Well, isa ako sa libo or hundred na kabataan na nag-aaral doon. Actually grade six students na ako, malapit na akong grumaduate.

Pagpasensyahan niyo na ang aking mga pananalita. Minor moments. Talagang ganito na ako simula ng makilala ko ang aking mga kaibigan.

Matapos nganga maihatid ng driver ang dalawang kiring babae, ngayon nama’y kaming dalawa na lang ni Gwaho ang ihahatid niya.

First day of school, excited na ako. Kanino kaya ako?

Eternity later, narating na rin namin ang Pilot. Agad ng bumaba sa g’waho at ako’y bumaba na rin. Muntik pa akong matakasan ng hinga. Grabe.

“Kuya bayad ko ho,” nag-abot ng sampong piso ang batang lalaki sabay umalis na ito.

Matapos, sa’kin naman ibinaling ng g’wapong si Kuya Driver ang kaniyang tingin. Nakakalusaw ’yung tingin n’ya. I think i’m wet.

“Beyed ke he.” inabot ko sa kaniya ’yung twenty pesos. “Sa’yo na lang ho ’yung sukli.” sabi ko pang ganiyan.

Ngumiti naman ang driver dahilan para maningkit pang lalo ang maganda niyang mga mata. “Thank you, hijo.” ginulo ng driver ’yung buhok ko pagkatapos ay umalis na ito.

Wait lang be, kailangan ko ng inhaler. Parang may asthma yata ako. Hindi ako makahinga. Huhu.

Bago pa man ako ma-late ng klase ay agad na akong pumasok sa loob ng Pilot. Ang laki ng gate. Bale ang pilot ay may apat na entrance/exit na gate. Choice mona lang kung anong gate ang gusto mong tahakin.

Marami ng mga estudyante sa loob ng school. Pakalat-kalat ang mga mukhang basura.

At dahil na sabi na sa’kin ni Mama kung saan ang room ko, kaya madali na para sa’kin puntahan ’yon. Hindi kona kailangang maghanap. Jusme.

’Yon na nga. Tinahak kona ang daan patungo sa classroom ko.

Doon ako kay Mrs. Fano, section: Mercury. Kung susumahin, ang section namin ang most lower section.

Bakit ako napunta dito? Kasi matalino ako! ’Wag kang ano d’yan!

Pagkapasok na pagkapasok kopa lang sa loob ng classroom ay namataan kona ang aking mga magiging kaklase. Kokonti lang ang g’wapo, bilang lang. Tatlo siguro. Karamihan na ay mukhang fish ball na sinawsaw sa suka na pinagbabaran ng sandok.

At s’yempre dahil hindi ako showing na tao. At hindi rin ako pabida, doon ako pumwesto sa bandang unahan. Wala akong katabi, kasi ’yung tatlong g’wapo ay magkakatabi na. May hiya pa naman ako, ayoko namang tumabi sa kanila.

At dahil nga sa aking pagkakaalam na magiging kaklase ko na naman ang pangit kong kaibigang beki kaya nag-reserve na ako ng seat para sa kaniya. Pa VIP pa ang bakla.

Nilagay ko ’yung bag ko doon sa katabi ng bangkong kinauupuan ko ngayon. Bale nasa first row ako. Ako ’yung nasa pinaka-gilid.

Palinga-linga ako, hinahanap ko ’yung baklang ’yon. Na’san na kasi siya. Impog ko siya sa simento makita niyo.

Maya-maya pa. Ang pa-VIP na bakla’y dumating din. Naka-jansport na bag siya, suot ang damit na ibinigay ko sa kaniya, terno na short na bigay ko rin, at sapatos na bigay ko rin, lahat mga bigay ko. Oo.

Kung tatanungin kung bakit ako mayaman. Well, teacher lang naman ang Mama ko, then sundalo ang matapang kong ama. Tapos pa, i’m an only child. Kaya madali lang para sa kanila na ibigay ang luho ko. Kung anong gusto ko, ay madali kong nakukuha. Except na lang siguro kung hihingi ako ng lalaki sa kanila, siguradong hindi nila ’yon maibibigay sa’kin.

“Psst, Mike, dito ka.” tawag ko sa bakla kong kaibigan dahilan para mapukaw niya ako ng tingin. Lumapit siya sa’kin na may malawak na pag-ngiti.

Agad kong inagaw ’yung bag ko at inilagay ’yon sa tabi ko upang mabigyan siya ng ma-u-upuan.

“Hello, be.” sambit pa niyang ganiyan.

“Kamusta ka be. Parang ’di ka man lang nag- glue- up. Ang ganda mo parin pagtulog.”

“Hayop ka, be.”

Napatawa na lamang ako.

“So.. pumasok na ba si Kent? Na’san na? Nakita mona ba?” tanong ni Mike na palingos-lingos pa. Mukhang hinahanap ang isa pa naming kaibigang si Kent na isa ring bakla na kinulang sa nutrition.

“Wala pa ’e.”

“Eh, si Joros? Narito na ba?” tanong pa niya.

“Still wala parin ang baklang d’wende.”

“Ahh, so tayo palang dalawa?”

“Oo, be.”

Maya-maya pa’t dumating na rin ang iba pa naming mga kaklase. Sa pinto kasi ako ng classroom naka-tingin kaya alam ko kung sino ’yung mga pumapasok.

Na starstruck ako sa sunod kong nakita. Lalaking kulot ang buhok na sobrang pogi. Maputi siya tas may mga taling sa mukha na mas lalong dumagdag sa ka-pogian niyang taglay.

Wait ulit, para talagang basang-basa na ako. Ay, wala nga pala akong kipay. Sorry. Minor moments.

Kinurot ko ang baklang si Mike tas pasimpleng lumapit sa kaniya. “Be, tangina ang g’wapo be. Tingnan mo ’yung papasok.”

At dahil talandi ang kaibigan kong baklang si Mike ay agad lumingon at naki-isyoso. Tiningnan niya ’yung batang lalaki na tinutukoy ko.

Habang nakatingin ang bakla, kumapit siya sa braso ko at marahas itong pinisil. ’Yung pisil na kulang na lang ay matanggal ’yung balat ko sa katawan.

Agad kong hinampas ’yung kamay niya. “Aray naman, maka-pisil ka naman. Para kang naano d’yan.”

Lumingon sa’kin si Mike matapos niyang bitiwan ang braso ko. “Be, ang g’wapo nga, pero mas g’wapo ’yung sumunod sa kaniya.”

Out of curiosity, itinuon ko ang aking tingin sa pinto.

“Na’san be? Na’san?” pabulong ko pang sambit habang tinitingnan ang pinto. Bukod kasi doon sa kulot na kaklase ko na nakita ko’y isa lang ang kasabay nito. ’Yung matabang lalaki na mukhang maasim. Ang taray ng kilay mukhang siga.

“Ayan be.” bulong pa niya habang pasimpleng sinesenyas ang kaniyang mga mata sa gawi ng tinutukoy nitong lalaki.

Sinundan ko ’yung mga mata niya. And it turned out na ang g’wapong tinutukoy niya ay ’yung maasim na matabang lalaki na nakita ko.

Naningkit at nawalan ng buhay ang mga mata ko. Nawala na rin ’yung excitement na nararamdaman ko, sabay iwas ng tingin sa matabang maasim.

“G’wapo na sa’yo ’yon?” sarkastiko kong sabi. Kase naman, ang baba ng standards niya.

“’Wag kang judger d’yan. ’Yan ang mga type kong boylet. Chubby na medyo gangster.”

“Slash maasim.” dugsong kopang sabi.

“Manahimik ka nga d’yan. Pake mo ba? Hindi mo na lang ako suportahan.”

Suportahan? As if naman na magiging sila. sa isip-isip ko na ikinatawa ko rin.

Maya-maya pa’y nagdatingan na rin ang iba pa naming mga kaklaseng bakla. Bale, kompleto na ang apat na sang’re. Me as sang’re Danaya. Mike as sang’re Amihan. Kent as sang’re Alena. Joros as sang’re Danaya. Meet the four beki sang’re.

                   BALL TO LOVE

KABANATA 2

Kabanata 2

LINCOLN POV.

          NORMAL NA TALAGA sa paaralan na kapag simula ng klase ibig sabihin ay kailangan nating magpakilala, isa-isa, ng ating mga pangalan sa unahan. And take note, magpapakilala tayo bawat subject. Kaya talagang makikilala mo na ang isa’t-isa kapag nagkataon.

Tulad na lang ng ginagawa namin ngayon. Ang pagpapakilala sa unahan.

At dahil nga kaming tatlong sang’re ay nasa first row, ibig sabihin ay madali lang kaming matatawag upang ipakilala ang aming mga sarili. Bale limang nasa first row sa unahan ang unang nagpakilala isa-isa. Hanggang sa si Joros na ang sumunod.

Kinakabahan at talandi itong tumayo na animo’y isang anghel ngunit ang kalooban naman ay puro kadimonyohan.

“Hi, my name is Joros Servañez, 11 years old. From sitio Morente Ville. And, I, thank you.” para itong baklang nasa Ms. Q and A sa paraan ng pagpapakilala nito.

“Pasensya na Ginoong Servañez, maari mo bang ulitin ang ’yong pagpapakilala. Filipino ang asignaturang tinuturo ko, kaya dapat Filipino din ang paraan ng pagpapakilala mo.” demanding na turan ni Mrs. Fano.

Pigil naman sa pag-tawa ang iba. Ang iba naman ay hindi na nakapag-pigil, akala mo naman ay may nakakatawa.

“Anong nakakatawa? Huh, estudyante?” singit ni Mrs. Fano dahilan para mapatahimik ang lahat.

“’Yan kasi. Bakit niyo kasi pinagtatawanan, nagalit na tuloy sa’tin si Ma’am. Guys, respect, please.” sagot ng babae naming kaklase.

Naku, mukhang alam kona kung sino ang magiging pabida sa silid aralan na ito. Simula palang ng klase’y nagpakita na agad ng kaniyang tunay na kulay, kahit isa rin naman siya sa nakitawa kanina.

“Tama ’yan. Ganiyan dapat. Anong pangalan mo hija?” tanong ni Mrs. Fano sa babaeng pabida/pabibo agad sa first day of school.

“Uhmmm.. Mikaella po ma’am.” sambit pa ng babae na bahagya pang nagpakita ng pekeng ngiti.Alam ko naman na peke talaga ’yon, pabibong ngiti lang kung baga.

“Gayahin niyo si Mikaella.”

“Hindi ko naman ugaling

magpabibo

, Ma’am.“ sambit ko pa sa aking sarili.

Mala-proud na ngiti naman ang sumilay sa mga labi ng pabibong si Mikaella, akala mo’y madali na niyang nakuha ang trust ng aming guro.

“Siya sige, ituloy ang pagpapakilala.”

Nahihiyang itinuloy ni Joros ang pagpapakilala niya sa kaniyang sarili sa lahat ng aming mga kaklase. “Magandang umaga po sa inyong lahat, ako po si Joros Servañez,  Labing one na gulang. Ahhh. Uhmm. Labing..”

Tawanan muli ang mga estudyanteng naroon. Pa’no ba naman, eleven lang, hindi pa alam ng baklang si Joros ang tagalog. Hasyt! Sucks!

“Labing one daw, bobo.”

“Sana all, labing one .”

“HAHAHA.”

“Baklang twoh!”

’Yan, mukhang alam kona rin ’yung mga judger na akala mo naman ay walang nagawang pagkakamali.

“Tahimik po tayo. May teacher po sa unahan.” Alam niyo na naman siguro kung sino ’yung pabidang bumunat?

Walang iba kundi si Mikaella at ’yong katabi niyang babae na batid kong kaibigan niya.

“Pabibo..” patagong sigaw ng isang lalaki na hindi namin namataan kung sino. ’Yung pag-sigaw na agad ikinubli ang pagbuka ng bibig at nagmistulang seryoso na akala mo nama’y hindi siya ang gumawa ng tunog.

“Labing isa..” impit na sigaw ni Kent na tinuturuan si Joros kapag-kuwan.

“Uulitin ko na lang po ma’am.”

“Hindi Ma’am. Ginang,”

Ito talagang si Mrs. Fano, sobrang demanding. Oo na, Filipino na tinuturo mo. Alam na namin ’yon. Ugh! Kairita!

“Sige po, Ginang.” at dahil medyo may lakas ng loob ang baklang si Joros, ay talagang inulit pa niya ang pagpapakilala. “Magandang umaga po, ako po si Joros Servañez. Labing isang taong gulang. Nakatira sa sitio Morente Ville. Avisala

-eshma —maraming salamat.“ sambit ng bakla at pagkatapos ay umalis na ito sa unahan.

“Ikaw.. punta kana sa unahan.”

Tumayo na si Kent at nag-tungo sa unahan. Personality. Ano nga ba ang personality nitong si Kent, bukod sa payat siya’t kulang sa nutrition. Ano pa ba? Uhmm.  I know. Mahilig siyang maniwala sa mga k’wento-k’wento. Basta’t nagbitaw ka sa kaniya ng mga salita ibig sabihin ay agad niya ’yong papaniwalaan ng walang pag-aalinlangan.

“Magandang umaga po.. ako po si Kent Mark G. Adoyo. Labing dalawang taong gulang. Nakatira din po ako sa Sitio Morente Ville, ’yun lang po at maraming salamat.” pagpapakilala nito pagkatapos ay umupo na. Just like that.

Then after that, tumayo na ang isa pa naming kaibigan. Si Mike, na mahilig sa rare na mike (mikropono)

Personality ni Mike. Let’s say na matalino din siya, pero mas matalino ako sa kaniya. Mahilig siya sa debate. Kung sinoman ang pinapaboran niya, ’yon lang ang kaniyang ipaglalaban hanggang dulo.

Tulad na lang ng pagbigkas ng salitang “logic”. Sabi ko, “Logic” ’yun, pero ang sabi niya “ Lagic

“ daw ang bigkas doon. Hanggang sa ipinaglaban na niya hanggang dulo kahit mali na naman na. Isa din nga pala siyang pangit na maarteng bakla—what i mean nagiging maarte siya sa tuwing maarte ang nakakasalamuha niya. Kung baga, nilalabanan niya ang kaartehan ng marteng bumabangga sa kaniya.

“Mike Angelo Magparangalan. Jambalos. Sampong taong gulang. Nakatira sa Sitio Abada. Maraming salamat.” pagpapakilala pa niyang ganiyan.

Imagine, si Mike ’yung pinaka-bata sa aming mga sang’re pero siya pa ’yung mukhang matured. Parang senior citizen na.

“Hindi naman sinabing bigkasin pati middle name.” sigaw ng pabidang isa naming kaklase na batid kong nakita ni Mike. Agad na napa-irap si Mike doon sa pabida naming kaklase at nanlilisik ang mga matang tumingin dito. ’Yung tingin na may pagbabanta.

Umupo na si Mike sa kaniyang pinag-upuan kanina.

“Kalma kalang besh, ’wag mong ilabas ang brilyante mo. Mamaya na” pabirong turan ni Kent na katabi ni Mike.

“B’wisit!” inis pang sambit ni Mike.

At dahil nga ako na ang next na magpapakilala. Ay agad na akong tumayo. Hindi na ako nagpatawag pa.

“Lincoln Pete Angelo Briones. Labing isang taong gulang, nakatira sa Brgy. Wawa. Maraming salamat.” nothing usual. Ang pagpapakilala kong ’yan ay ginamit ko rin na pagpapakilala noong nakaraang school year kung sa aking pagkakatanda.

Kung mapapansin niyo na ang haba ng pangalan ko. Isisi niyo sa magaling kong mga magulang. Sila ang nagbigay ng marangyang pangalan sa’kin. Sa huli ako rin ang nagdusa.

Naalala ko pa noong grade 1 student’s ako. Iyak ako ng iyak, dahilang hindi magkasiya ang pangalan ko sa unang line ng papel. Kaya kailangan kong idugsong ang pangalan ko sa pangalawang line.

Hanggang sa yumaon, natuto na rin akong mag-sulat ng pangalan ko ng mas maliit pa upang magkasiya.

Kakatwa nga ’e. Sa tuwing may quiz kami, nagsusulat pa lamang ako ng pangalan ngunit sila’y nasa no. 2 na, natanong. Kaya wala akong choice kundi ang manulad. ’Di ba?

Going back, natapos na nga ako sa aking mga pagpapakilala. Ngayon naman’y ang second row na ang magpapakilala.

Wala akong mga natandaan sa kanila. Wala naman silang mga kabuhay-buhay. Para lamang silang mga grade 1. Walang silbi sa lipunan. Chour.

Sa second row. Isa lang ’yung naka-hook ng pansin ko. Walang iba kundi ’yung pogi kanina na nakapag-bighani sa’king mga mata. Ito ay walang iba kundi ’yung may kulot na buhok. God! Curious na tuloy akong malaman kung anong pangalan niya. Saan siya nakatira. Baka sakaling.. you know. Ehe.

“Eyton Zander M. Vitto. Labing isang taong gulang.” god matched kami ng edad. Baka kami talaga ’yung para sa isa’t-isa? Siya na siguro ’yung naka-laan para sa’kin? Ano kaya? Ehe. Siya na kaya si Rocco(Akil) ng buhay ko? “Nakatira sa Relocation, salamat.”

Tangina! Sa Relocation nakatira? Malapit lang sa’min. Konting sakay ko lang sa tricycle na mataas mag-singil ay makakarating na ako doon. Saan ba kasi mismo ’yung bahay niya? Baka naman kasi. HAHA. Minor moments.

Sunod ang mga mata ko ng tingin sa kaniya hanggang sa maka-upo siya.

Kasi naman be. Ang sarap.. ang sarap niyang pagmasdan.

Appearance. Si Eyton/Rocco/Akil ng buhay ko ay kulot ang buhok. Manipis na medyo namumula ang kaniyang mga labi. Makapal ang korte nitong mga kilay. Malantik ang maliliit nitong pilikmata. May taling ito sa may sentido. Mukhang matalino si Eyton.

’Di ba? Ganon naman talaga? May nakapag-sabi kasi sa’kin na malalaman mo lang na matalino ang isang tao kung may taling ito sa may sentido. Tas kapag ang taling naman ay sa bayag, it means malibog siya. Ay ewan, basta narinig ko lang ’yun, ’di ko alam kung kanino ko narinig. HAHA.

May taling kaya siya sa ano? Hmmm. Minor moments.

Muntik pang mapatalon ang aking puso ng bumaling siya ng tingin sa’kin. So saglit na nag-tama ang tingin naming dalawa. Kaya ’yon, ako naman itong si pakipot. Umiwas ng tingin nag-pretend na wala lang, kahit ang totoo nama’y parang tinatambol na ang aking puso sa sobrang bilis ng pagtibok niyon.

Nagulat na lamang ako ng may pumisil na naman sa braso ko. Guess who? Sino nga ba naman ang katabi ko? Walang iba kundi si Mike.

Tumingin ako sa kaniya. “Aray naman. ’Yung braso ko.” inagaw ko sa kaniya ’yung braso ko na bahagya kopang hinimas-himas kasi nga ang higpit ng pagkakahawak niya.

“Be.. ang pogi niya. Ang pogi.” kinikilig na bulong ng baklang si Mike sa’kin.

Nang suriin ko kung sino ’yung tinutukoy niya. Napag-tanto kong iyon ay walang iba kundi ’yung kasama ni Eyton kanina sa pagpasok ng classroom.

’Yung lalaking mukhang maasim, na chubby, na mataray ang kilay na animo’y pipitsuging gangster. Na ngayo’y nasa unahan upang tupdin ang pagpapakilala nito.

                    BALL TO LOVE

KABANATA 3

Kabanata 3

LINCOLN POV.

        WALANG MAPAG-SISIDLAN ang kilig na nararamdaman ni Mike ng magpakilala ang maasim na lalaking nag-ngangalang Asher. ’Yon pala ang pangalan ni Maasim.

“Be, crush ko siya. Crush kona talaga siya, promise.” sambit pa ni Mike na ibinulang pa sa’kin.

“Sino be?” isyoso ni Kent.

“Si Asher be. ’Di ba ang g’wapo?”

“Oo nga be, bagay kayo.”

Hayun. Isa rin pala sa personality nitong si Kent ang pagiging supportive. Kung baga, siya ’yung taong pinapaasa pa ’yung kaibigan niya kahit wala naman talagang pag-asa. Parang siya ’yung tipo ng tao’ng pasubong.

“Be, ’wag kana mangarap. Mukha kang bislad na pusit, ’di ka n’yan magugustuhan.” pabulong na singit ni Joros sa usapan ng dalawa. Ako naman itong tahimik lang na ngingiti-ngit dahil ngayo’y pasimpleng kinurot ni Mike si Joros.

“HAHAHA.” tawa ko sa aking isip.

“Oy, ’wag na kayong maingay. And’yan na si pabibo. Magpapakilala na.” pukaw ko sa tatlo kong kaibigan dahilan para matahimik sila’t pagmasdan ang pabibo naming kaklase. Sino pa nga ba? S’yempre, ’yung nagpakita ng kulay kanina.

“Magandang umaga kamag-aral, magandang umaga rin po sa inyo, ang aming magandang guro. Ginang. Fano. Ako po si Mikaella Real, labing dalawang taong gulang. Anak ni Danilo Real at Tina Real. Nakarita sa Banifacio. Ang paborito ko pong gawin ay mag-basa, mag-sulat, mag-aral, marami rin po akong alam na sports. Tsaka marami rin po akong kayang gawin. Sana po maging kasundo ko kayong lahat. ’Yon lang po at maraming salamat.”

O? Tapos na pala? Akala ko iku-k’wento pa ang buhay niya. Dapat kin’wento na rin niya. Pabida ’e. Sinama pati paboritong gawin. Hindi rin naman tinatanong kung sinong tatay at nanay pero sinama pa niya.

Ugh! Kairita!

“Maraming salamat, Mikaella.” tuwang-tuwa naman ang uto-uto naming guro. God!

Lumipas pa ang iba pa naming mga kaklase na nagpakilala. May mukhang mabaho, may mahiyain, may naka-brace na natural lang. Kasi nagmistulang brace ’yung mga gato-gato niya sa ngipin. Tapos ang lawak-lawak pa ng ngiti niya. Abot hanggang gilagid. Akala mo naman ay maputi ang ngipin. Puro tartar at gato naman.

Isa na naman ang nakapukaw ng aking mga mata. Guess who?

“Magandang umaga po. Ako po si Mark Manay. Labing dalawang taong gulang. Salamat po.”

Guess who’s Mark Manay?

God! Siya lang naman ’yung lalaking nakasabay ko kanina sa tricycle. Siya ’yung pogi na mabaho ang hininga. Si G’waho. So.. dito pala pumapasok si G’waho? Sucks!

Kapag talaga nag christmas gift, toothbrush at toothpaste ang ireregalo ko sa kaniya. Samahan kona rin ng mouth wash. Sayang ’e. Ang pogi-pogi pa naman. Takte na ’yan.

Si Mark Manay nga pala ay parang hot nerd. Kasi may makapal siyang salamin sa mata, pero g’wapo parin. Mabaho nga lang ang hininga.

Sa ngayon, dalawa na ang natitipuhan ko sa klaseng ito. Si Eyton at si Mark Manay. Kapag naging kami talaga ni Mark, reregaluhan ko siya ng hygiene kit. I swear.

Oh? Minor moments. HAHAH.

Natapos ang pagpapakilala namin sa isa’t-isa. At dahil nga grade six na kami. Kami na rin ang lumilipat sa iba’t-ibang classroom. Hindi na ’yung teacher. Kami na talaga.

And then.. ano pa bang maganda, bukod sa’kin? Eh, g’wapo pala ako.

’Yun na nga. Wala talagang maganda sa first day of school. Nagmistulan tuloy kaming the repeater, paulit-ulit naming ipinakilala ang aming sarili sa mga guro.

So let’s talk about the schedule of my subject…

So first subject namin sa umaga ay Filipino, next subject namin is Science, then recess. Next, Hekasi and Mathematics naman ang last namin bago mag-uwian sa tanghali. Pagkatapos, sa hapon naman. Mapeh, ESP, at EPP, tapos uwian na.

“Class, dismissed.” sabad na Science teacher namin na si Mrs. Saguid ng mag-tunog na ang bell.

Heto naman kaming apat na daglian na naming prinipare ang aming mga gamit. ’Tas naki-una-una na si Mike. Nakipag-siksikan sa paglabas.

Maya-maya pa. Bumalik si Mike sa gawi namin na nanggaling sa pakikipag-siksikan. Masama ang timpla ng mukha ni Mike. ’Yung itsurang animo nasusuka na hindi maintindihan. ’Di ba pangit siya? So.. naging sobrang pangit pa ng itsura niya. Para siyang bagoong.

“Bakit ganiyan ang itsura mo? Ang pangit mo?” tanong ni Joros kay Mike na hindi mapigilan ang mapatawa sa itsura ni Mike. Pati kami ni Kent ay napapatawa na rin. Kasi ang pangit talaga niya, as-in. Sobra.

“Mas pangit ka, be.” maarting sabi ni Mike na inirapan pa si Joros, ’e, totoo lang naman ’yung sinasabi ni Joros.

“O, ’e, bakit nga ganiyan ’yung itsura mo?” ako na ang nagtanong.

“Kasi naman, be.” animo nahihilo pa ang bakla, simula pa lamang ng pagpapakilala nito.

Pati tuloy ako’y naku-curious sa mga sasabihin niya.

“’Di ba, nakipag-siksikan ako kanina palabas?”

“Oh?”

“Kilala niyo si Festin? ’Yung kaklase na’ting maitim na lalaki?”

“Oh? Anong meron sa kaniya?”

Hinanda kona ang sarili ko sa pag-tawa.

“Nakipagsiksikan mandin ako sa paglabas. So.. ’di ko alam siya na pala ’yung katabi ko. Then napa-tapat ako sa tainga niya. Putangina.”

“Mr. Jambalos!” sigaw ng guro namin na si Mrs. Saguid ng marinig niya ang pagmumura ni Mike. Si Mike naman ay kinakabahang natutop ang kaniyang bibig. Nakalimutan namin, nandito pa pala kami sa classroom ni Mrs. Saguid, at hindi parin nakakalabas ang guro namin tas anlakas pa ng bibig ni Mike, kaya ayon. Narinig siya ng guro namin.

“Lahat kayo labas! Maiwan si Mr. Jambalos. Gusto ko siyang maka-usap!” pagalit na sambit ng guro namin dahilan para tumalima agad kaming tatlo.

Umalis na kami at sumunod na sa mga kaklase naming kanina pa naka-alis.

Naawa ako kay Mike na nilingon siya bago iniwas ang tingin ko sa kaniya.

“HAHAHAHAHAHAHAHA!” buong tawa ni Joros ng makalabas na kami.

“HAHAHAHA, nagmura pa. HAHAHA.” segundang tawa naman ni Kent.

Ako naman itong mabait, “HAHAHAHA.” nakitawa na rin. “’Wag na nating pagtawanan. Baka marinig tayo. Grabe na tayo kay Amihan. “

“Nakakatawa naman kasi talaga.” segunda pa ni Joros na nagpipigil ng tawa.

Hintayin na lang na’tin siya sa dating tagpuan.

“Sige, tara na mga sang’re. Maglaho na tayo.” sabi ni Joros na iminustra pa ang kaniyang kamay na animo’y naglaho na. “Oshhhhh!” tunog raw kuno ng paglaho niya.

S’yempre kami naman itong mangmang. Naki-gaya na lang rin sa kaniya.

“Oshh—Pshhhhhh” tunog ng paglaho ni Kent.

“Ssswwwssshhh.” tunog ng pag-laho ko.

Nandito na kami sa maliit na stage kung saan ito ang paborito naming pagtambayan. Sa anim na taon na namin dito sa Pilot, tanda na namin ang pasikot-silot sa paaralang ito. Kaya may paborito na rin kaming spot na pinupuntahan tuwing recess. Ito ’yung maliit na stage.

“Ang tagal naman ni Amihan(Mike), napa-guidance yata ang talanding bakla.” pagbasag ni Joros sa katahimikan.

“Oo nga, ’no?” sabad naman ni Kent. ’Di ba? Supportive?

“Asan na ba si Bubbles(Jerico)?” tanong ko.

Si Bubbles ay ’yong baklang grade five student dito rin sa Pilot, pumapasok. Kaibigan din namin siya. Siya ’yung kaibigan ni Mike na naging kaibigan na rin namin. Jerico ang tunay na pangalan niya. Hindi na nga namin alam kung bakit, Bubbles ang naging tawag namin sa kaniya.

“Mga mahal na Sang’re, ako ba ang hinahanap niyo?” sagot ng baklang si Jerico na lumabas sa likod ng stage.

“E, ayan na pala si Bubbles.” sambit ni Kent.

“Ano bang maipag-uutos niyo mahal n sang’re?” lumapit sa’kin si Jerico.

“Bilhan mo nga ako sa canteen ng pagkain. Kahit ano.” binigyan ko si Bubbles ng isang daan at inatasan siyang bumili ng makakain naming mga sang’re.

Inabot naman niya ’yung pera. “Masusunod mahal na sang’re.” sabi ni Jerico matapos ay naglaho na siya. Ay, naglakad pala. Hindi nga pala siya sang’re, wala siyang kakayahang makapag-laho tulad namin. Kaya naglakad na lang siya.

After ng ilang minuto bumalik na si Bubbles.

“Mahal na sang’re Danaya. Ito na po ang pinag-uutos ninyo sa’kin.” bahagya pang yumuko ang gaga.

“Avisala-eshma, bubbles.”

S’yempre hindi naman p’wedeng utusan ko lang siya. Kailangan din niya ng komisyon. Binigyan ko siya ng fifty pesos(50) para naman makabili na siya ng pagkaing gusto niyang bilhin.

Bale hindi ko pa nga pala nagagastos ’yung three thousand pesos(3,000) ko. Kasi ginamit kopa ’yung mga natira kong pera.

Ayun na nga. Kumain na ako ng recess ko for today’s video. At s’yempre, nakisalo na rin sa’kin ’yung mga patay gutom kong kaibigan. ’Tas ’yung maarte namang si Joros dumukot ng pera at pinabili si Bubbles ng gusto niyang kainin. Hindi daw kasi niya gusto ’yung pagkaing kinakain namin.

’Yun na nga, natapos na kaming mag-recess ni Kent ngunit ang maarteng si Joros ay kumakain parin. ’Tas ’di parin bumabalik si Mike. Mukhang naging malala ang punishment sa kaniya.

“Pa’no na ’yan be? Magta-time na wala parin si Mike?” tanong kong ganiyan.

“Oo nga ’e. Asan ba si Mike?” balik tanong naman ni Kent.

“Tatanungin koba sa’yo kung alam ko kung nasan na siya?” sarkastikong biro ko kay Kent.

“Oo nga pala.”

Sa huli, napagpasiyahan din ng aming team na ’wag na lang hintayin si Mike sa aming tagpuan. Time na rin kasi at babalik na kami sa aming lungga. Baka mapagaya pa kami kay Mike.

“Ano na kayang nangyare kay Mike? Hindi pa niya natutuloy, ’yung ikinukwento niya sa’tin. Bakit kaya siya napa-mura?” tanong pang ganiyan ni Kent.

Ang galing ’no? Ang naging concern pa ni Kent ay ’yung buong storya na dapat ikukwento ni Mike samin. Imbes na ang alalahanin ay si Mike.

                   BALL TO LOVE

KABANATA 4

Kabanata 4

         ANG BAKLANG SI MIKE NA kanina pa namin hinihintay sa tambayan ay napag-alaman naming nasa loob na pala ng classroom namin. Naka-ob-ob lang siya ng madatnan namin.

Agad si Mike nilapitan ni Kent at sumunod naman si Joros na naki-isyoso din. Sumunod na lang din ako sa dalawa.

Napahinto ako bigla ng matanaw kong lalapit sa’kin si Eyton. Kilala niyo na siguro si Eyton, ’di ba? Siya ’yung lalaking kulot na nakapag-bighani sa puso ko. Gumising sa natutulog kong puso. Tumunaw sa nag-ni-nyebe kong puso. Ano? Ten Years Gap lang ni OWWsic?

Going back. Napahinto nga ako. Tumigil ako sa paglakad ng tumingin siya sa’kin. ’Yung tingin na.. “wait! Gusto niya ba ako? Crush niya rin ba ako? Kung, oo, dapat sa bahay niya ako

ligawan

. Kasi strict ang parents ko.

Ehe

!“

Matapos niya akong tingnan na sa kalkula ko’y limang segundo ay iniwas na niya ang kaniyang tingin. Tapos nilampasan na rin niya ako.

At dahil doon, muntik na akong mahimatay ng lampasan niya ako. Don’t get me wrong. Hindi siya si G’waho.

Muntik na nga akong mahimatay ng lampasan niya ako. Bakit? Kasi naman, ang bango niya. Oo, punyemas. Ang bango talaga niya. Parang nabasa na ’yung panty kong suot. Ay, naka-brief nga pala ako. T’saka naisip ko. Wala nga pala akong Kipay.

Grabe! Puta! Ba’t ganun? Ang bango talaga niya? Ang bango niya. Wait! Nahihilo ako. Buhatin mo’ko, Eyton. Dalhin mo’ko sa k’warto niyo. Mag-ano tayo. Ohhhh! Minor moments.

Nakalimutan kona tuloy kung ano ang gagawin ko. Nalaman kona lamang ng makita ko ’yung tatlo kong kaibigan.

Nilapitan ko sila at umupo na rin ako sa tabi nila.

“Be, ano ba kasing nangyare? Bakit ka umiiyak? Anong sinabi sa’yo ni Mrs. Saguid?” animo naawang tanong ni Kent.

Naawa nga ba talaga si Kent? ’Yun ay ’di ko alam. Hindi ko naman nararamdaman ang nararamdaman niya.

“Oo nga be? Ano’ng sinabi sa’yo? ’Di ka tuloy nakapag-reccess.” segunda naman ni Joros.

“Wala, be. Wala ito.” sambit pa ni Mike na ganiyan habang mahinang humihikbi, tapos lalakas tapos hihina.

“Kung ayaw mo sa’ming sabihin, okay lang. Basta tumigil kana sa pag-iyak, ’di bagay sa’yo.” singgit ko sa usapan ng tatlo.

“HAHAHAHAHA.” malakas na tawa ni Joros, parang kanina lang ay nagpapakita ito ng awa kay Mike. Tapos ngayon kung makahalakhak parang balyena. “Oo nga be, ang pangit talaga.” sabi pa ni Joros na itinuloy ang pag-tawa.

Tumigil naman sa pag-iyak si Mike at masamang binalingan ng tingin si Joros. Inirapan niya ito. “Sa’yo pa talaga nanggaling ’yan, huh? Tangina mo!”

Kinurot ni Mike si Joros sa braso dahilan para mapapitlag ito sa sakit habang patuloy parin sa pag-tawa.

Parang mga sira-ulo? ’Di ba?

---

      MADALI LANG LUMIPAS ANG mga panahon. Nagka-kilala na kami sa isa’t-isa. Lahat kaming mga magka-kaklase. Kaso may iba talaga na hindi namin kayang i-close. Kasi naman, bukod sa maarte ay nakaka-b’wisit din!

Hindi parin kami nag-a-arrange ng seat. Nasa unahan parin kaming apat na sang’re, tapos ’yung iba naman ay palipat-lipat lang.

Umaga palang at wala pa si Ma’am Fano. Bale may panahon pa kami para makapag-bonding-bonding. Kami mga sang’re.

Narito kaming apat sa paborito naming tambayan, sa maliit na stage.

“Be, ang ganda ng Ecantadia kagabi.” pabungad na sambit ni Joros.

“Anong nangyare? Hindi ako nakapanood kagabi ’e, nakatulog agad ako.” sambit ni Kent.

“Bale, si Danaya pinalaya niya ’yung brilyante niya upang hindi makuha ni Hagorn. Tapos papatayin na sana ni Hagorn at ang mga kawal ng hatoria at ni Agane si Danaya, buti na lamang at dumating ’yung tatay niya. Bale, ’yung tatay pala ni Danaya at Alena ay tao.” pagkuk’wento ni Mike na mukhang nanood din ng Encantadia kagabi. Inunahan pang mag-k’wento si Joros, ’e, ano?

“Ahhh. Oh? Ano pang nangyare?” nanabik na sambit ni Kent. “Ang ganda na. Grabe.”

“Tas… Bla-Bla-Bla-bla.” pagpapatuloy ni Joros ng k’wento. Sobrang haba hindi kona pinakinggan, nakanood na rin naman kasi ako kagabi.

“Let’s go, Encantadic’s. Mag-transform na tayo.” sabi ni Mike na tumayo na.

Tumayo na rin kaming tatlo.

Nag-tungo kami sa likod ng stage at doon kami nag-eme-transform.

“Uwe! Huweee! Huuuuuuwe!” sabay-sabay naming sambit tapos gumagalaw pa ang aming mga kamay ginagaya ang pagta-transform ng mga sang’re na napapanood namin sa GMA 7.

S’yempre si Perena ang unang nag-transform. “Uwee.. uweee.” kunwaring nag-aapoy ang kaniyang buong katawan pagkatapos ayun. Eme-transform na.

Then, si Amihan/Mike naman ang sumunod. “Uwieeee. Uwiiee..” kunwaring pinalilibutan siya ng polluted air tapos ’yon. Eme-transform. Kamukha ng ingrown ni Amihan.

After that, si Elena/Kent naman ang sumunod. “Huweeeeee!” ’di ba? Parang kambing na nakawala sa pastulan. “Huweeeeeee!” ayon, kunwaring binabalutan ng tubig sa ilog na mayroong mga lumot/diaper ng sanggol/poopo. Natapos na ang eme-transformation. Parang payat ba baklang version ni Alena.

Then ako na ang sumunod. Danaya/Lincoln.

“Awuuuuuuu!” ’di ba? Boses ng magandang paniki. “Hu—”

“Sandali!” pagpigil sa’kin ni Mike. “Hindi kana maaring makapag-transform, Danaya. Wala na sa’yo ang brilyante ng lupa. Pinalaya mona ito.” pag-arte pa nito na animo’y talagang nasa pelikula kami.

“’Wag kang mag-alala, Amihan(Mike). I’ll summon my brilyante ng lupa.” pum’westo ako doon sa puno ng kalamyas. Iminustra ko ang aking kamay na animo’y may lalabas doon. Pagkatapos ay tumingin ako sa itaas. “Brilyante ng lupa. Sinasamo ko ang iyong kapangyarihan. Bumalik kana sa totoong nagmamay-ari sa’yo. Hayaan mong muli kitang protektahan at pagsilbihan. O, brilyante. Sinasamo kita.”

Nag-eme-hangin na may kasamang alikabok.

Then, kunwaring bumalik na sa’kin ang brilyante.

“Ngayon, masaya kana ba, Amihan?” taas noong pag-arte ko. “Maari na ako ngayong mag-transform.”

Then nag-eme-transform na ako. Then eme-costume kuno.

At dahil nga wala kaming kalaban for today’s vidjow. Wala naman talaga kaming kalaban dahil kami lang talagang apat ang magkakalaro. Bale nag-eme-practice na lamang kami.

“Ako ang lalaban sa’yo, Danaya.” hamong sambit sa’kin ni Mike.

“Hindi kita aatrasan, Amihan. Tikman mo ang ganti ng isang api.” taas noong sambit ko rin naman sa kaniya.

“Hayaan mong tapusin kona si Elena na kinulang sa lusog.” sambit naman ni Joros na fierce na nakatingin kay Kent.

“’Wag mong minamaliit ang kakayahan ko, Pirena. Ikaw ang taksil. Estasektu!”

Then, ’yun nag-eme-practice na kami na may kasama ng sakitan.

Sipa dito, sipa doon, hampas dito, hampas doon. Iyon ang ginawa naming mga sang’re.

“Pashnea!” sigaw na sambit ni Mike ng matamaan ko ang oily niyang mukha. Kunwaring nilabas niya ang kaniyang brilyante. “Sinasamo ko ang brilyante ng hangin, tanggalan ng hininga si Danaya. Ohhsssss. Shhhhh.” 

Ako naman. Nilabas ko rin ’yung eme-brilyante ko. “Kalasag!” sambit ko pang ganiyan na animo’y umaaktong Shield ang aking kamay.

“Brilyante ng tubig. Parusahan ang taksil na si Perena.” inilabas kuno ni Kent ang eme-brilyante niya. “Tikman mo ang ganti ko.”

“Brilyante ng apoy, sunog ang buto-butong si Alena. Shshhhhhhs.”

Naglaban kuno ng mga eme-powers ang dalawang baklita. Ganoon din naman kami. Tapos tumigil na kami.

Nag-hand to hand-combat muli ang mga bakla.

Isa rin pala sa personality ng baklang si Mike, ang pagiging matigas ng pangangatawan.

Let me describe him once again. Bale, pangit siyang bakla. Maitim, maraming tighawat, pero mapag-biro at masarap kasama. Batak din ang katawan niya. Siya lang ’yung bakla sa’min na batak ang katawan. ’Yung maskulado. May abs din nga ang bakla. Tsaka ang tigas-tigas din ng katawan niya.

So, kaya bawat hand to handa namin talagang masasakit ang bawat pakawala niya ng hampas at sipa. Kahit hindi pa naman puwersado ang kaniyang mga hampas/sipa.

At dahil nga maputi ako, ay talagang bumakat talaga sa katawan ko ’yung mga hampas at sipa niya.

Tumigil lang kami sa aming pakikipag-banatan sa isa’t-isa ng marinig namin ang tunog ng bell na nagsasabing oras na para pumasok sa kaniya-kaniyang room. Okay, sige, pasok na nga.

“Mga sang’re, tinakda na ang oras upang gamitin na’tin ang evictus

. E-nai!“ sambit ’yan ni Mike.

“Ohsjshsss.”

“Psssshhhhhs”

“Twssshhhh.”

“Twwwsiishh”

Parang mga sira-ulong tunog daw kuno ng aming paglalaho.

“May pila..” sigaw ng kaklase naming si Kianadelle. Kaya ayun, wala kaming nagawa kundi ang sumunod sa Pila.

’Di ba sa pila, find your height? Kaya ayun napunta si Joros sa unahan, kasi siya naman ’yung pinaka-maliit sa’min. At dahil ako ang pinaka-matangkad sa mga sang’re, kaya ayun nasa may bandang huli ako.

And guess what? Grabe be! Parang namamasa na naman ang kipay ko. Wala pala ako n’on.

So.. ’yun na nga. Kaya namasa ang aking eme-kipay ko, ay dahil nasa-unahan ko lang naman si Eyton, ’tas dahil matangkad din si Mark, nasa-hulihan ko naman siya. Unexpected.

So.. heaven sa’king likuran samantalang imbornal naman sa’king unahan. Though, let me consider it both heaven, pass na lang sa hininga. Parang kanta ng Mahal ko o Mahal ako. Assuming na naman ako dzai. Sampalin mo nga ako ng butò(bone).

Then, yon na. Nagmartsa na kami papunta sa malawak na playground, kung saan doon nagaganap ang aming pila.

Umagang-umaga ngunit nakaka-b’wisit na agad ang tirik na araw. Maninira lang naman siya ng ganda be for to days vidjow.

“Ang init.” daing kong ganiyan ng maramdaman kona ang banas. Binabagtas na ako ng pawis. Pa’no ba naman. Tuwing pila na lang sa initan kami pinapila. Samantalang ’yung mga teacher, relax lang sa lilim. Unfair ’di ba?

                     BALL TO LOVE

KABANATA 5

Kabanata 5

LINCOLN POV.

         NAGIGING MAASIM NA ang aking mga kaklase dahil sa nakaka-lulang init na dulot ng araw na saktong-saktong tumatama sa aming mga estudyante. Sa kalkula ko’y talagang nangangasim na talaga ang mga kaklase ko. Kasi naman mga pinagpapawisan na. S’yempre maging ako’y ganun din, pero mabango naman ako. Sobrang bango ko kaya.

’Yun na nga, i was thinking about my classmates. Ang init kasi sobra. So.. sino kaya ang may mabahong putok sa mga kaklase ko? Sino kaya ’yung binabagtas na ng pawis ang mga kilikili? Sino kaya ’yung nangangasim na ’yung mga kasingit-singitan? Wala lang naisip kolang natanong.

Natapos na mga ang Flag Ceremony, pero hindi pa doon nagtatapos ang aming pagdurusa sa initan.

Kasi meron pang morning exercise. ’Yung Go-Go, Milo Champ na kanta. T’saka ’yung Girl In The Mirror. S’yempre bago ’yun,ay stretching muna kaming gagawin. Stretching sa kamay at paa, pati ba naman bewang.

Bakit nga ba namin ito ginagawa? ’E gusto lang naman naming mag-aral? ’Di ba?

Tapos ang dahilan pa ng Principal kaya daw kami narito sa initan para daw kuno makakuha ng nutrition ng sikat ng araw ang aming katawan. ’E grabe naman, hindi na nutrition ang makukuha namin sa araw. Pagka-hilo na. Ang taas-taas na kasi talaga ng sikat ng araw. Tsaka ang init-init na talaga. Sobra. Tas ang masama pa roon, siksikan pa kami sa pila. So.. lalong kumukulob ang hangin at lalong nagiging mainit ang singaw.

“Grabe ang init talaga.” daing kopang ganiyan kasi naman, ang init-init talaga.

Maya-maya, napakunot na lamang ang noo ko ng may maramdaman akong medyo maaliwalas na hangin sa may bandang likod ko. Ang nasa-isip ko baka may sumingaw lang na hangin. Kaya hindi kona lang pinansin. Ipinikit kona lang ’yung mga mata ko’t dinama ’yung medyo preskong hangin.

Then, medyo na-ku-curious na ako. Kasi hindi talaga tumitigil ’yung hangin. So.. nilingon kona.

Medyo nabato pa ako at hindi nakagalaw ng makita kong may dala-dalang pamaypay ’yung teacher namin at siya pala ’yung gumagawa ng hangin.

Kaya pala..

Medyo nag-assume lang ako. Konti lang naman. Konting-konti. Akala ko naman kasi pinaypayan na ako ni Eyton kasi naman siya lang ’yung nasa likod ko. So nag-assume lang naman ako ng konti. Kasi sumigaw ako kanina na sinabi ko ang init. So akala ko naman concern siya’t ayaw niya akong mainitan.

Sige na be, tama na ito aking pag-a-assume.

Natapos na ang aming morning exercise, nag-punta na rin sa unahan ’yung teacher namin na kanina lang ay nagpapasagap ng hangin niya.

Akala ko’y tapos na ang pila at magsisibalikan na kami sa aming mga silid aralan, ngunit hindi pa pala.

Kasi may announcement daw ang prinsipal patungkol daw kuno sa kaniyang pamamalakad sa paaralang ito.

Nagpakawala ako ng marahas na buntong hininga. Hanggang kailan ba ito matatapos? Sunog na ang balat ko. Kailangan ba talagang magsalita ng prinsipal sa unahan? P’wede naman niyang isulat na lang tapos ipa-xerox then bigyan kami ng copy at ipamigay isa-isa. Handa naman akong mag-bayad, promise.

Ugh! Kairita!

At dahil wala akong magawa sa aking buhay, tamad din naman akong makinig sa prinsipal dahil wala naman talagang bago. As in. Ganon parin.

Pinagdiskitahan kona lamang ’yung kaklase kong babae na nasa unahan ng babae naming kaklase na katabi ko sa pila.

Ang pangalan ng babaeng napag-tripan kong pag-diskitahan ay si Ryza.

Lumapit ako sa kaniya at sinuri ang kaniyang nakataling buhok. Sinusuri ko ang kaniyang ulo baka kasi may naka-utlaw na kalabaw(kuto).

Gano’n pa naman ang mga kuto, ’di ba? Sa tuwing mainit at nakatali pa ang buhok mo ay doon maglalabasan ang mga kuto. Mukhang napagod din sa loob at kinailangan ng hangin. Na-suffocate.

Ganon ako ’e. Kapag nabo-bored na ako, humahanap ako ng dahilan para magkaroon ng gagawin.

And just like what i expected. Meron ngang naka-utlaw na kuto sa kaniyang ulo. And take note, hindi lang isa. Kundi higit paroon.

Yuck!

Sa kaliwang bahagi ng buhok ni Ryza. Namataan ko ’yung dalawang kuto na nagkakambitan(nag-se-sex). Talagang umakyat pa talaga sa tuktok ng ulo makapag-talik lang, huh?

Nangangati na ang kamay kung kunin ang namataan kong kuto, pero baka naman kasi magalit si Ryza. Pero, mabait naman siya ’e, tahimik nga lang. Pero close naman kaming dalawa.

Gamit ang dalawa kong daliri. Hinuli ko ’yung kuto sa ibabaw ng kaniyang buhok at agad inilagay sa palad ko. Naisa lang ’yung nahuli ko meaning naiwan pa ’yung isa.

“Ryza, wait may isa pa.” sabi ko sa kaniya ng mapansin na niya ang ginagawa ko.

Namataan kona rin ’yung isang matabang kalabaw na nakatakas. At nang akmang kukunin kona. Agad sinuklay ni Ryza ng kaniyang palad ’yung kaniyang buhok dahilan para tuluyang makatakas ang kaniyang kuto.

Naghihimutok ako dahil hindi ko talaga nakuha ’yung kuto. Nakakainis talaga ’e, malapit na, makukuha kona ’e.

“’Wag ka d’yan.” mahinang sambit ni Ryza na animo’y nahihiya at tinalikuran ako.

Eto naman akong napatanga. Hindi ba niya gustong maubos ’yung kuto sa ulo niya? Ano, nag-i-invest siya ng kuto for today’s vidjow? Nabebenta ba ’yun? Kairita naman.. ako na nga itong nagmamagandang loob sa kaniya. Ayaw pa niyang tanggapin.

Kinublit ko siya.

“Ano baga?” inis na turan niya habang nakatingin sa’kin. ’Yung naiiritang tingin.

“Kuto mo.” inilahad ko ’yung palad ko sa harap niya kung saan doon ko nilagay ’yung nakuha kong kuto sa kaniya. “Ikaw na mag-tiris, para makaganti ka.” dugsong kopang ganiyan.

Kinurot naman niya sa palad ko ’yung kuto at nang tuluyang makuha. Akala ko’y kaniyang titirisin ay mabilis niya itong nilaglag sa lupa tapos tinalikuran ako na parang wala lang nangyare.

Napa-awang pa ’yung bibig ko. Antanga talaga niya, ano? Bahala siya. Babalik ’yun sa ulo niya, tapos ililipad siya ng mga kuto kapag dumami na ’yon sa kaniyang ulo.

Bago ako umalis. Sinulyapan ko muna sa huling sandali ’yung buhok ni Ryza. Bahagyang napa-awang pa ’yung bibig ko ng makita ’yung iba pang nag-u-utlawan sa kaniyang ulo.

Grabe! Ang lalaki.

’Yung iba pa nga’y nasa suot na niyang damit. Puting-puti pa naman ’yung damit niya.. so meaning, kitang-kita ’yung mga kuto na nagsisipag-gapang.

Kahit kating-kati man ’yung kamay ko na kunin ’yung kuto sa kaniyang damit ay ’di kona lang ginawa. Mas mabuting ikalma ko ang sarili, baka umiyak pa ito’t mapa-guidance pa ako.

Bumalik na ako sa dating pila. At s’yempre pinagigitnaan ako ni Mark at ni Eyton. Para akong mafia princess na dapat protektahan ng mga g’wapong knight.

“Maari na po tayong bumalik sa kaniya-kaniyang room.” sambit ng nag-anunsyo sa ibabaw ng stage kaya lumawak ang naging pag-ngiti ko.

Sa wakas. Makakapag-pahinga na rin ’yung beauty ko. Pakshet!

“Antagal naman. Kanina pa ’e.” angal na naririnig ko sa iba kong mga kaklase.

Pa’no ba naman, kailangan pati pagbalik sa kani-kanilang classroom ay dapat maayos paring nakapila at sunod-sunod.

At dahil nga kami ang nasa bandang gitna, ang mauuna ay ’yung mga nasa kabilang gilid. Bale section ng, FLG, A, B, C, at pang-huling-huli kami. Ang section D or section; Mercury. Kaya ayun mas lalo pa kaming nababad sa init bago kami naka-alis.

It’s really unfair. I told y’ah.

Nang makapasok kami sa loob ng classroom, agad silang nag-bukas ng electric fan at ang iba naman ay umupo na sa kani-kanilang mga upuan.

“Oy, Kimbelle bakit nandito kalang? Bakit hindi ka sumama sa pila? Lagot ka kay ma’am.” rinig kong boses ’yon ni Joros.

Agad kong pinuntahan ang pinanggalingan ng boses ng aking kaibigan.

“Oo nga, Kimbelle. Ba’t ’di ka pumila? Kami nagpaka-init tapos ikaw andito kalang?” dugsong pang ganiyan ni Kent na animo may pinaglalaban.

Bumaling ang tingin ko kay Joros at kay Kent na animo’y mga iritado. Pagkatapos ay binaling ko ang tingin ko kay Kimbelle na kino-kompronta ni Ma’am.

Naka-takip ang ilong at bibig ni Kimbelle ng dala nitong panyo. Animo’y nadidiri sa amoy ng hangin o may sakit siya na ewan ba?

“May asthma ako. Hindi ako p’wedeng magbabad sa init. Alam na pati ako ni ma’am.” dipensa ni Kimbelle sa kaniyang sarili na umaakto pang mahina.

“May asthma ’yan si Kimbelle. Hindi ’yan p’wedeng magtagal sa initan.” singit ni Sandra na siguro’y kaibigan nitong si Kimbelle.

Sana all naman kasi may asthma. Sana all naman kasi hindi pumipila sa initan. Sa sunod nga mag-a-asthma-asthamahan ako. Para hindi na masunog ang balat ko. Tch!

Umalis na si Joros at si Kent, maging ako na naki-isyoso lang ay umalis na din.

“Tangina ang init sa pila, b’wisit.” pamurang sabi ni Mike ng maka-upo na kaming lahat sa aming paboritong seats kung saan magkakatabi kaming apat.

“Nagmumura ka na naman, ’di kana nadala.” pagpapaalala ni Joros.

“Wala pa naman si Ma’am,” dahilan ni Mike sabay irap kay Joros.

Tahimik ko lang inilabas ’yung mini fan ko at sinalo lahat ang hanging lumalabas doon. Kasi kulang talaga ’yung electric fan sa room na ito. Hindi sapat para mahupaw ang nangangasim na katawan ng mga kaklase ko. Iww.

Lumapit sa’kin si Joros. Mukhang may i-chi-chika siya sa’kin. Baka ito’y tungkol kay Kimbelle. Wala lang. Sa isip-isip kolang.

                   BALL TO LOVE

KABANATA 6

Kabanata 6

LINCOLN POV.

          “BE, SI KIMBELLE DAW may asthma.” pabungad na bulong sa’kin ni Joros matapos niya akong lapitan.

“Oo nga ’e. Narinig ko nga.” sabi ko namang ganiyan.

“Naniniwala ka?” seryoso pa ’yung itsura niya habang nagtatanong.

Kung ako ang tatanungin. Hindi ko alam ang aking isasagot. Kasi wala naman ako sa kalagayan niya. Isa pa, hindi ko naman nasusubaybayan ’yung mga kilos niya. Kaya, ayun, I don’t know.

“Hindi ko alam, be.” sagot kona lamang ganiyan.

“Pag-talaga nakita ko ’yang nagpagod, kokomprontahin ko talaga ’yan.” sabi pang ganiyan ni Joros. Mukhang hindi parin nakaka-move-on. “Nagpaka-sunog tayo sa pila tapos siya nandito lang sa loob ng classroom. Ni hindi man lang siya pinagpawisan. Kab’wisit!”

“Ano daw ’yun, be? Sinong inapag-usapan niyo?” singit na tanong ni Mike.

“Ganito kasi..” kay Mike naman lumapit si Joros at hayun nagtalakan na ang dalawang bakla. Heto naman ako. Dahil nga mainit, napilitang ikalma ang sarili at hayaang malunod ng kukurampot na hanging lumalabas sa mini-fan ko.

Maya-maya pa dumating na rin ang aming adviser na si Mrs. Fano. Siyempre, kami mga mukha ng ni-rape, samantalang ’yung teacher namin fresh parin. Nainitan versus nasa lilom.

“Ma’am ako na ho, d’yan. Ako na ho ang magdadala ng bag niyo.” at kinuha na nga ni Mikaella ang bag ni Ma’am.

“Salamat, anak.” nakangiti namang sambit ng guro.

“Ma’am tulungan kona rin kayo.” sabi naman ni Kiara na kaibigan nitong si pabibong si Mikaella. Ito naman ang nagdala ng iba pang mga gamit ni ma’am.

Ang galing ’no? May instant assistant agad si Ma’am. Bravo.

Inilapag na ng dalawang pabibo ’yung mga gamit ni Ma’am doon sa table bago malawak ang ngiti ng dalawang nilisan ’yon.

Maya-maya pa. Namataan kona lang si Mikaella at si Kiara na may dalang tambo at dustpan. Nagwawalis silang dalawa o nagwawalis-walisan dahil nandiyan si ma’am? Ano ba sa dalawa?

“Ma’am dapat may schedule na tayo ng cleaners, kasi ang kalat-kalat ’e.” sambit ni Mikaella na ngayo’y doon inunang walisan ang table ni ma’am.

“Kapag mayroon ng schedule ang cleaners, ikaw ang magiging leader, Mikaella, para mag-sunuran ’yang mga ka-gurpo mo.” sambit ni Ma’am.

“Salamat, ma’am.

Maya-maya pa, natapos na rin ang pag-e-eme-walis ni Mikaella. Pabida ano?

Kanina noong wala si Ma’am, hindi nagwawalis at nagdadaldalan lang. Tapos ngayon na nandito na si ma’am tsaka naman parang kidlat na may hawak na agad na tambo’t dustpan. Sinama pa ’yung kaibigan niyang si Kiara na pabida rin/sipsip.

“Magandang umaga sa inyo, mga mag-aaral.”

Lahat naman kami’y nagsipag-tayuan ng bumati na ang aming guro. “Magandang umaga, Ginang Fano.” sabay-sabay naming balikbati. Namukadkad talaga ang boses ni Mikaella at ng spawn niyang si Kiara.

“Umupo na kayo..”

At nagsipag-upuan na nga ang lahat.

“Ngayon, ako ang magiging guro ninyo sa buong tanghali. Hindi na kayo lilipat pa. Bakit?” my teacher paused for a minute. “dahil naatasan kaming, ayusin na ang ating classroom. Kailangan na na’ting magkaroon ng halalan para sa silid aralan na ito. Pagkatapos, i-a-ayos kona rin ’yung mga permanenteng upuan ninyo na dapat ninyong kalagyan. Once, na, naisayos kona ang dapat ninyong upuan, ay hindi na kayo dapat lumipat pa. May tao akong uutusan na maglilista ng mga lumilipat ng upuan. Minus 5 sa’kin.”

Inilibot ko ang tingin ko. At iyon ay napunta kay Mikaella.

“Siguradong ako ’yung magiging tagalista ni Ma’am.” mustra ng bibig ni Mikaella. Siguro ’yan ’yung sinabi niya kahit hindi ko naman napakinggan. Siguro nga ’yun talaga kasi nag-apir pa ’yung dalawang magkaibigan.

“Pagkatapos, gagawa na rin ako ng schedule ng ating mga cleaners. Ang sinoman ang tumakas tuwing araw ng cleaners ay ililista ng leader at isusumbong sa’kin. Minus 5, ulit sa’kin sa grade.”

Nakatitig lang ako kay ma’am habang pinagmamasdan ang pagbukas ng kaniyang bibig.

“Ano pa ba ang kailangang gawin..?” umakto pang nag-iisip si Ma’am. “Siya nga pala. Once na meron ng schedule ang cleaners may project ako sa bawat cleaners. Sasabihin ko kung ano, mamaya.”

Ayan project na naman. Alam kona ito ’e. Kung hindi magdala ng floorwax, bunot naman ang dadalhin. Kung hindi bunot, baka walis tingting o walis tambo, o baka naman dustpan. Tas mop. Alam kona ’yang mga galawan ng mga teacher na ’yan ’e. I’m sure.

“So.. magsimula na tayo sa halalan.” sabi pa ng guro at ipinaliwanag na ang gagawin at mga sasabihin sa tuwing nag-no-nominate.  “Unahin muna na’tin ang secretary upang makapag-sulat na siya dito sa blackboard.

Ayun na nga. Nagtaasan na nga ng kamay.

“Ikaw.” turo ni Ginang Fano kay Jenelyn.

“I no-nominate ko si Sandy Dueñas para sekretarya.”

At nilista nga ni Ma’am si Sandy.

“I-no-nominate ko si, Fatima Maines, para sekretarya.” sagot naman ni Tina ng siya’y tawagin ni ma’am.

Wala ng nag-nominate kaya pinaglaban na ’yung dalawa.

“Sinong buboto kay Sandy bilang sekretarya?” tanong ng guro namin at agad namang nagtaasan ng kamay.

“1, 2, 3, 4, 5,.. 21.”

Sinulat ni Ma’am ’yung 21 sa katabi ng pangalan ni Sandy.

“Sino namang buboto kay Fatima bilang sekretarya, itaas ang kamay?”

“1, 2, 3, 4, 5,.. 15.” sinulat na nga ni Ma’am ’yung 15 sa katabing pangalan ni Fatima.

Ako naman itong napapakamot lang ng ulo. Imagine, thirty katao lang kami sa loob ng silid aralan na ito tapos ’di pa alam kung may absent tapos ’di man lang napansin ni ma’am na sobra-sobra na. Meaning.. may mga sira-ulong dumodoble ng boto. Hindi sila stick to one. Mga pabida ’e.

“Sandy, halikana rito, para sa pagsusulat.” sabi ng aming teacher at agad namang tumalima si Sandy.

Binigyan ng aming guro si Sandy ng chalk. At inilista na ang unang-una. Ang presidente na paglalabanan.

S’yempre, pagkatapos ng sekretarya, presidente naman. Yeah, ang presidente ng silid aralan namin.

Tumaas na nga ng kamay ang iba naming mga kaklase. Tsaka ’yung mga papansin ko ring mga kaibigan.

“Hoy be, ako for president. I-nominate mo’ko.” rinig kong sambit ni Lovelyn sa kaniyang kaibigan. Pa’no ko narinig? Kasi matalas ang pandinig ko. Chos!

Kasi nasa likuran namin sila.

“Ikaw.” turo ni Ginang Fano kay Sandra.

“I-no-nominate ko, si Kianadelle Fababaer para presidente.”

Inilista naman ni Sandy si Kianadelle.

“I-no-nominate ko si Lovelyn Modesto, para presidente.” sagot naman ni Francis ng siya’y tawagin ng guro namin. Babae siya na kaibigan ni Lovelyn na babae rin.

Sinulat naman ni Sandy si Lovelyn as president daw kuno.

“Joros.” tinawag ng teacher namin ang nakataas kamay na si Joros. Ngumiti pa ang bakla at tumingin sa’kin. Kinakabahan na ako, mukhang may plano ang bakla.

“I-no-nominate ko si Lincoln bilang presidente.”

Sabi na ’e. Sabi kona nga ba. Ako na nga. Na-nominate na nga. B’wisit talaga itong baklang ’to. Nananahimik ako rito ’e.

May mahinang pag-tawa pa ang bakla matapos umupo.

Naghihintay pa kaming isulat ni Sandy ’yung pangalan ko sa unahan, sabay kamot sa ulo. Mukhang hindi niya alam kung anong isusulat niya.

“Anong spelling ng Lincoln?” kamot ulong tanong ni Sandy.

“Bubu.” rinig kong mahinang sambit ni Mike.

“L, I, N, C, O, L, N.” bigkas ni Joros na tinuturuan si Sandy.

“Ganito?”

“Oo, be.”

Tatlo lang kaming naglaban-laban. Wala ng nadagdag.

Kinadelle-23(boto halos ng mga kaklase ko, karamihan, kasama na doon ang boto ng bakla kong kaibigang si Joros. Talagang nang-aasar ’no? Ako ’yung ni-nominate niya pero iba ’yung sinuportahan niya. Paksheit! Lovelyn-4(’Yung dalawang bumoto sa kaniya tas boto ng kaibigan n’yang si Tina at dagdag boto din ni Lovelyn para sa kaniyang sarili.)

“Taas ang kamay ng para kay, Lincoln?”

Bumilang na ang guro namin. Hindi kona tinaas ’yung kamay ko, ayaw ko naman talagang magkaroon ng katungkulan sa paaralan. Ako ang nasisisi sa tuwing napapagalitan.

“Lincoln, 24.” anunsiyo ng guro namin na ikinalaki ng mata ko.

Twenty.. what? Twenty four? ’E twenty three si Kianadelle ’e? Pa’no nangyare ’yon. Nagpapatawa ba sila?

Imagine thirty person lang kami sa silid aralan na ito, pero ang daming bumoto? What? What the fuck?

So hindi sinasadyang ako’y naging presidente ng silid aralan na ito. Ano nga ba ang gawain ng isang Presidente? Iyon ay hindi ko alam. Wala akong ideya kung anong ginagawa niyon. Bahala na. Sila naman ang naghalal sa’kin mga hinayupak sila.

“So si Lincoln na ang ating presidente.” anusiyo ng among guro.

Ayun. Wala akong nagawa kundi mapakamot na lamang sa’king ulo. Mamaya talaga sa’kin ’yang Joros na ’yan. Tutuktukan ko sa bunbunan ’yang baklang d’wende na ’yan. Buset ’e.

At s’yempre sumunod na ang Vice President. At ang kaninang dapat ay siya na ang magiging presidente ay naging Vice president pa. Si Ms. Kianadelle Fababaer naman ang naging Vice President. Mukha naman siyang matalino, kaya siguro pinu-pursue nila na maging Vice President si Kianadelle. Sa kaniya na lang siguro ako magtatanong kung ano ba ang ginagawa ng isang President.

Matapos ’yon nagpatuloy ang halalan sa loob ng aming silid aralan…

                    BALL TO LOVE

KABANATA 7

Kabanata 7

MIKE’S POV.

        SA LAHAT NG MAGKAKA-IBIGAN ako na siguro ang pinagkaitan ng s’werte. Ganda lang siguro ’yung ibinigay sa’kin. ’Yung gandang wala ang iba, ako lang ang meron. Oo na! Pangit na ako. Masaya na kayo?

Siguro ng magsabog ang nasa Itaas ng kagandahan ay natutulog ako sa pansitan o baka naman hindi pa ako nasisilang. Siguro maling proseso ang pagkakagawa sa’kin. O baka naman maling posisyon?

Ano ba kasing posisyon ang ginawa ng mga magulang ni Lincoln para maging ganoon ka g’wapo ang mukha niya? Tapos ang ganda-ganda pa niya kung naging babae siya. Bakit ba naman kasi hindi nagtanong ang mga magulang ko ng magandang posisyon kapag nagtatalik para maganda rin ang lumabas? Ayan tuloy, ’yung ganda ko’y parang nanuno.

Wala rin naman kasing paghahanapan. Reject din naman ang pagkakagawa sa mga magulang ko. Tulad ng mga magulang ko’y pangit din sila. Ayaw konang magbuhat ng bangko kasama ang lamesa, mas’yadong mabigat.

At bukod sa pagiging d’yosa ko ng kagandahan, ay pinagkaitan pa ako ng ginhawa sa buhay.

Lumaki ako sa mahirap na pamilya, well hanggang ngayon naman mahirap parin kami. Ano bang bago?

Nakakapang-liit nga sa tuwing kasama ko ang mga kaibigan kong bakla. Si Kent, si Joros, at si, Lincoln, may mga magagandang hanap buhay ang kanilang mga pamilya. Kung hindi nga dahil kay Lincoln ay mahihirapan akong pakisamahan ang iba pa.

Si Lincoln lang ang nagparamdam sa’kin na hindi problema ang estado sa buhay, mahirap man o mayaman, pantay-pantay.

’Yung pakiramdam na may kasama akong mga mayayaman, kailangan talaga isabay ko ’yung sarili ko sa kanila. Minsan nga napapagod na rin akong lumebel sa kanila kahit hindi ko naman sila ka-level.

Kumbaga langit ako lupa sila. I mean, lupa ako, langit sila.

Dama niyo ako? ’Yung pakiramdam na kailangan mong gawin ang lahat, makasabay kalang sa kanila.

I’m not inggetera. Hindi ako inggetera talagang minsan lang naiisip ko, bakit ganon? Bakit kailangan pang ako ’yung pagkaitan?

Ganon pa man, no one will have the right to bully me. Sa usapang tapang ay palaban ako. Hindi ko hahayaang matapak-tapakan ako. Hindi porke’t mahirap ako’y magpapa-alila na. Hindi dapat ganon. Sabi nga ni Lincoln dapat pantay-pantay. Kaya kung pa’nong tinatrato niyo ang mayaman, dapat ganoon din ninyo itrato kaming mga mahihirap. Let’s be fair. Oh, ’di ba? Lagic

?

“Ang halalan para Class treasurer ay bukas na..” anuns’yo ng aming guro.

Doon lang bumalik ang aking diwa. Treasurer. Sino ba ang magaling mag-tago ng pera? ’Yung hindi sana binubulsa ’yung class fund, tsaka ’yung iba pang nakukurakot sa noisy at standing.

“Paalala. ’Yung mag-halal ng class treasurer na magaling humawak ng pera, hindi magaling mambulsa.” paalala pa sa’min ng gurong si Ginang Fano. ’Yung pagpapa-alalang pabiro ngunit may laman.

Si Ma’am Fano. Bale mabait naman si Ma’am Fano. Siya ’yung tipo ng taong hindi mahilig mag-saway. Matanda na kasi, bukas-bukas ay mag-re-retired na siya. Kaya siguro hindi na lang pinapansin kapag makukulit ang kaniyang estudyante. Para siguro hindi na makadagdag sa stress nito.

’Yan, tama naman. Tama naman si Fano.

“Kiara..” pagtawag ng guro namin kay Kiara.

“Tumaas na ng kamay si pabibo. Mukhang ihahalal ang kaibigan niyang pabida. Si Mikaella.” pabulong na sambit ni Joros na hindi ko alam kung kanino niya sinabi ’yon. Kung kay Lincoln o sa’kin. O baka naman sa kaniyang sarili? Ewan.

“I-no-nominate ko si Mikaella Real bilang class treasurer ng ating silid aralan.” naka-ngiti pang sambit ni Kiara na akala mo naman ay mananalo na ang Mikaella na ’yon.

Hindi ko man lang siya iboboto. Namang pabida kaya niya. Anong sipsip pa. Nakakairita pa naman ’yung mga ganoon sa loob ng classroom. Tsaka baka ibulsa niya rin ’yung class fund. Mahirap na, ’no?

Sinulat na nga ni Sandy ’yung si Mikaella bilang lalaban sa posisyon ng treasurer.

“Jean Marie..” pagtawag ng aming guro sa isa ko pang babaeng kaklase.

“I-no-nominate ko si Sandra bilang class tresurer.”

Isinulat naman ni Sandy si Sandra bilang lalaban kay Mikaella.

Base sa napapansin ko kay Sandra. Mukhang hindi siya magiging mabuting class treasurer. Sa itsura palang halatang mangungupit na ng limang piso sa wallet ng tatay niya.

“Asher..” tawag ng aming guro sa tumaas na kamay ng lalaki naming kaibigan.

At dahil kilala ko ’yung pangalan ’yon, napa-lingon agad ako sa bandang likod namin. Nakatayo si Asher.

God! Be! Wait, parang mahihimatay ako. Ang g’wapo ni Asher. Shit! Ang g’wapo niya. Mukha siyang prinsepe ng buhay ko. Ay bet.

Mukhang bad boy na parang gangster. ’Yan ’yung mga gusto ko. Chubby pero yummy. Oy bet.

“P’wede po akong lumabas? C-Cr lang po?” sambit ni Asher na ikinatawa ng lahat. Akala ba naman kasi namin may ipapasok siyang kandidato. C-Cr lang pala.

“Sige, lumakad kana.”

Wait lang, Asher. Sasamahan kita. Naiihi rin ako ’e. Ay bet. HAHA.

“Hoy, ’yung butlog mong mata. Ikubli mo ’yan, napaghahalataan kana.” untag sa’kin ni Joros ng mapansin niyang naka-sunod pala ang tingin ko kay Asher.

Ibinaling ko ang tingin ko kay Joros. “Bakit ba?” inirapan ko pa siya. Panira ng moment ang bakla ’e. Kairita.

Ngumisi lang naman ang bakla.

“Sino pa? Meron pa ba?”

Tumingin ako sa likod ko. Mukhang wala ng tumataas ng kamay. Hindi p’wede. Hindi p’wedeng ’yong dalawa na ’yon ang maglaban. Hindi p’wedeng manalo ang isa man kayna, Sandra at Mikaella. Pareho silang mga mukhang corrupt.

Napabaling ako sa side namin. T’saka napatingin kay Kent na nakatuon lang ang pansin sa unahan. Para siyang palito ng posporo. HAHA. Ay bet!

“Mike..” tawag sa’kin ng aming guro ng magtaas ako ng kamay.

“Bakla, ’wag mo’ko, i-no-nominate.” paalala agad ni Joros.

Inirapan kolang naman siya. “Ano ka, maganda?” bulong kopang ganiyan bago tuluyang i-focus ang atensyon ko sa unahan.

“I-no-nominate ko si, Kent Adoyo, bilang class treasurer.” sambit ko matapos ay umupo na.

Inilista naman ni Sandy si Kent at doo’y clinosed na ang nomination.

“Ba’t mo’ko sinali d’yan?” maktol ni Kent.

Tumawa na lang ako. Kahit gusto kong sabihin na mas qualified naman si Kent kaysa sa dalawang mukhang corrupt.

“20 kay Mikaella.” anunsyo ng guro namin ng magtaasan na ng kamay ang aking mga kaklase, liban kay Sandra, Jean Marie, at sa’ming apat na bakla.

Bale apat pala ang absent. Thirty katao kami ’e. Bente ang boto ni Mikaella + anim kami na hindi tumaas ng kamay.. so apat nga ang absent, para makumpleto ang thirty katao.

Bagsak na nga ang aking balikat. Kasi naman, mukhang mananalo na si Mikaella. Madami na siyang nasagap na boto ’e.

Sandra got one votes. Boto ni Jean Marie lang. Hindi na tumaas ng kamay si Sandra dahil alam naman narin niya kung sino ang panalo.

Pero ako, tuloy parin sa paninindigan. Si Kent ang dapat maging treasurer, para hindi mangurakot. Sure ako doon ’e.

Nang pataasin na ang kamay ng mga boboto kay Kent. Bale, tatlo lang kami. Si Kent, ako, si Lincoln, bale hindi na nagtaas ng kamay si Joros.

So Kent got three votes.

“Sabi sa’yo ’e, hindi ako mananalo.” sabi pa ni Kent.

“Okay lang ’yun, ’di ka naman talaga qualified.” pabirong sambit ni Joros pero ’yung biro’y may laman. Buti na nga lang at hindi ’yon pinansin ni Kent.

Foul mouthed talaga itong si Joros. Hindi niya alam nakakasakit na siya? Sarap tuktukan ’e.

So.. mahirap ngang pigilan ang mga naka-takda ng mangyare. Naging class treasurer na nga ang pabidang si Mikaella.

Magdarasal na lamang ako na sana hindi maging malikot ang kaniyang kamay. Sana manatili sa kaniya ang class fund sa panahong kukunin na ni Ma’am Fano ang pera.

Sumunod naman sa botohan ay ang Auditor. At hinalal ako ng b’wisit na si Joros bilang auditor at tulad ni Lincoln, hindi rin inaasahan ang naging panalo ko.

Dahil lang sa mga buraot na lalaki sa likod ay nanalo ako sa walang k’wentang Auditor na wala namang ambag sa silid aralan.

Sa pagkakaalam ko’y ang silbi ng auditor ay kailangan raw matalino sa Math. Siya raw ’yung magku-k’wenta ng pera na pumapasok at inilalabas ng class treasurer. ’Yun ang tanda ko.

Pero para sa’kin, hindi parin natutupad ang tungkulin ng isang Auditor. Kasi ’yung treasurer na rin ang nagpipiling na mag-k’wenta ng pera.

Pero ngayong ako ang nahalal bilang Auditor. Gagawin ko ang lahat mapanatili lamang payapa ang aming class fund. Ako ang magku-k’wenta ng pera para kung mawala, sa Treasurer ko sisisihin.

Hmm. Humanda siya sa’kin.

Nagtuloy pa ang halalan. Ang sumunod nama’y Muse ng silid aralan namin.

May maganda ba sa loob ng classroom namin, bukod kay Lincoln at sa’kin? Meron siguro..

“Carla..” tawag ni Ma’am sa maliit naming babaeng kaklase.

“I-no-nominate ko si Fate bilang Muse.” nakangiti pa nitong sambit.

Inilista naman ni Sandy si Fate bilang lalaban sa Muse daw kuno ng silid aralan namin.

At s’yempre hindi mawawala ang mga buraot na maasim na lalaki sa bandang likod na mga mukhang mangyan sa pambuburaot.

“Joey.” tawag ni Ma’am sa nakataas naming kaklaseng si Joey.

Joey De Jesus.

Matangkad, maitim na kulay mangyan, g’wapo naman, kulang nga lang sa paligo. ’Yan rin ’yung isa sa feeling gangster na hapit kung makapambuli.

“I-no-nominate ko si Jenelyn Lamague bilang muse.” sambit pang ganiyan ni Joey bago umupo.

“Hoy, bakit ako napasama d’yan?” nanlilisik ang mata ni Jenelyn na tinapunan ng tingin si Joey.

Napatawa na lamang ako. Pa’no ba naman, sinabi ko nga. Hindi mawawala ang buraot sa loob ng silid aralan. Sukat ba namang i-nominate na muse si Jenelyn na tulad ko’y natutulog sa pansitan ng magsabog ng kagandahan.. buraot nga naman talaga ’e, ano?

                   BALL TO LOVE

A/N; So hello guys. HAHA.

Napagdisisyonan

ko na

gawan

ng serious story ang “Ball To Love” ’yung romance story. Kasi

napipisil ko, comedy story ’to. So parang funny version ng ball to love. Gagawa na lang ako ng romance version nito. So para if gusto niyo ng Funny Version, basahin niyo ’to. If ayaw niyo naman at mas napipisil niyo ’yung romance. ’Yung romance Version ang basahin n’yo. But hindi ko pa alam kung kailan ko gagawin. Or idudugsong kona lang sa huli ’yung romance?  ’Yun lang. Thank you. Muah.