Prologue

9:14 AM. Ramdam na ramdam ang tension sa labas, pero sa loob ng sasakyan, kampante lang ako. Paano ba naman, kasama ko ang ultimate protector ko-ang Papa Orlando ko.

​“Pa, seryoso, feeling ko talaga bagay sa akin mag-Communications o kaya Tourism,” sabi ko habang nag-aadjust ng side mirror para tignan ang buhok ko. “Imagine your unica hija-well, unico hijo na maganda-nag-a-announce sa eroplano o kaya naman nasa corporate world. Diba, keri?”

​Natawa si Papa, yung baritong tawa niya na nakakahawa. Lumingon siya sa akin saglit bago binalik ang tingin sa traffic. Sobrang tangkad niya talaga, hanggang dibdib niya lang yata ako kung tatayo kami. Ang moreno ng balat niya dahil laging babad sa training at operasyon bilang sundalo, pero grabe, super gwapo pa rin. May pagka-Espanyol kasi ang ilong niya kaya matangos talaga. Super layo sa akin na namana ang liit at kaputian ni Mama, pati na rin ’tong wavy at super itim kong buhok.

​“Kahit ano pang kurso ’yan, Nak, susuportahan kita,” sabi ni Papa habang tinatapik ang balikat ko gamit ang malaki niyang kamay. “Basta mag-aral ka nang mabuti. At tsaka, bawas-bawasan ang pagiging pasaway sa computer ha? Mag-co-college ka na.”

​“Wow, grabe siya sa pasaway! Responsible kaya ’tong anak mo,” pabiro kong sagot, sabay irap na may kasamang ngiti. “Swerte mo nga, Pa, tanggap mo ang isang magandang binabae na tulad ko. Walang drama.”

​“Siyempre naman. Anak kita eh. Sundalo man ako sa labas, tatay mo ako rito sa loob,” seryoso pero mapagmahal niyang sabi.

​Napangiti ako. Kahit kailan talaga, never kong naramdaman na minus points sa kaniya ang pagiging bakla ko. Proud na proud pa nga siya sa akin. Kaya kahit gaano kagulo ang mundo sa labas ngayon, hindi ako natatakot. My dad is a soldier. He can literally fight off anything.

​Biglang naputol ang tugtog sa radio at pinalitan ng isang seryosong boses ng news anchor. Agad na hininaan ni Papa ang aircon para mas marinig namin.

​RADIO BROADCAST:

“Magandang umaga sa ating mga tagapakinig. Isang mahalagang anunsyo mula sa Department of Health at sa Malacañang. Kasalukuyan nang kinukumpirma ang biglaang pagtaas ng mga kaso ng isang hindi pa matukoy na sakit dito sa Metro Manila at mga karatig-bayan. Ayon sa mga ulat, ang mga sintomas ay nagsisimula sa mataas na lagnat, agresibong pag-uugali, at pagkawala ng malay-tao ng mga pasyente. Pinapayuhan ang lahat na manatili sa loob ng kanilang mga tahanan.

​Ulitin ko po, ipatutupad ang isang malawakang LOCKDOWN sa buong siyudad simula mamayang hapon. Ang mga checkpoint ay kasalukuyan nang inilalagay sa mga border. Sa mga kababayan nating nagmamadaling lumabas patungong probinsya, asahan po ang matinding pagkaantala ng trapiko dahil sa mga quarantine counter-measures. Mangyaring mag-imbak ng sapat na pagkain at gamot. Manatiling kalmado, ngunit mag-ingat po tayo.“

​Natahimik kami sa loob ng kotse habang nakatingin sa labas. Kaya pala! Kaya pala halos mag-overtake na ang mga sasakyan sa gilid namin at punong-puno ng mga bagahe ang mga bubong ng kotse ng mga tao. Nagpapanic na ang lahat na makalabas ng city.

​“Grabe, Pa… totoo ba ’yan?” medyo kinakabahan kong tanong habang nakatingin sa labas ng bintana. Ang gulo ng mga tao, may mga sumisigaw na sa labas. “Lockdown talaga? Parang nakakatakot naman yung sinabi sa radio, ‘agresibong pag-uugali’ raw?”

​Tumingin sa akin si Papa, kalmado ang mukha pero seryoso ang mga mata. Hinawakan niya ang kamay ko.

​“Huwag kang mag-alala, Nak. Narito si Papa,” sabi niya, at doon palang sa boses niya, gumaan na agad ang pakiramdam ko. “Mag-grocery lang tayo nang mabilis para may stock tayo sa bahay, tapos uuwi na tayo agad. Safe ka sa akin, okay?”

​Nakahinga ako nang maluwag at tumango. “Okay, Pa. Keri natin ’to. Basta kasama kita.”

Konting kembot na lang talaga, natatanaw ko na ang sign ng supermarket. Pero bago pa kami tuluyang makarating, nagbago ang lahat sa isang kurap lang ng mata.

​Isang ambulansya ang biglang humarurot mula sa kung saan, napakabilis ng patakbo nito na tila nawalan ng preno o kaya naman ay nasiraan ng bait ang driver.

​“Pa! Yung ambulansya!” tili ko sabay hawak nang mahigpit sa dashboard.

​SCRRRRT! BOOM! CRASH!

​Umararo ang ambulansya sa gitna ng trapiko, binangga ang tatlong kotse sa unahan namin bago ito tuluyang sumalpok sa isang poste at tumagilid. Sobrang lakas ng impact. Mabuti na lang talaga, mabilis ang reaksyon ni Papa. Agad niyang kinabig ang manibela at tinapakan ang preno, kaya nagawa naming huminto nang ligtas sa gilid ng kalsada.

​Hingal na hingal ako sa takot. Ang gulo na sa labas. May mga usok, may mga sumisigaw, at nagkakagulo na ang mga tao.

​“Jordy, ayos ka lang? Nasaktan ka ba?” tanong agad ni Papa, chinecheck ang buong katawan ko kung may galos.

​“A-Ayos lang ako, Pa. My Gosh, ang puso ko lalabas na yata sa dibdib ko,” sagot ko habang nanginginig ang boses.

​Agad na tinanggal ni Papa ang seatbelt niya at may kinuha sa ilalim ng upuan niya. Nanlaki ang mata ko nang makita kong baril ’yon-isang Glock pistol. Mabilis niya itong kinasa at tinago sa likod ng beywang niya, natatakpan ng kaniyang polo. Doon ko nakita ang switch niya mula sa pagiging mapagmahal na tatay patungo sa pagiging isang alertong sundalo.

​“Jordy, makinig ka sa akin. Dito ka lang sa loob ng sasakyan. I-lock mo ang mga pinto, okay? Huwag kang lalabas kahit anong mangyari. Tutulungan ko lang ang mga tao roon,” seryoso at may awtoridad niyang utos.

​“Pero Pa… delikado sa labas! Pa, please mag-ingat ka,” sabi ko, tuluyan nang naiyak sa kaba.

​Bago pa siya makabukas ng pinto, hinila ko ang balikat niya at mabilis siyang hinalikan sa pisngi. Natigilan si Papa, bakas ang gulat sa mukha niya dahil hindi ko naman ’yon madalas gawin. Pero agad siyang ngumiti nang bahagya at tinapik ang pisngi ko.

​“Sundalo si Papa, Nak. Kaya ko ’to. Lock the doors.”

​Naka-lock ang pinto gaya ng sinabi niya, pero hindi ko kayang hindi tumingin. At dahil pasaway ako, binuksan ko bahagya ang salamin para may marinig ako.

Nakadikit ang mukha ko sa bintana, pinapanood si Papa na tumatakbo patungo sa nag-uusok na ambulansya.

​“Tulong! May mga tao sa loob!” sigaw ng isang lalaking dumaan.

​Mabuti na lang, may tatlo o apat pang kalalakihan ang naglakas-loob na tumulong kay Papa. Nagtulong-tulong silang hilahin ang nayuping pinto ng ambulansya. Una nilang nailabas ang driver na duguuan ang ulo, kasunod ang dalawang nurse na tila walang malay at puro galos. Inihiga nila ang mga ito sa semento.

​“May tao pa sa loob! May pasyente pa sa likod!” sigaw nung isang lalaking nakasando.

​Hahakbang na sana si Papa para silipin ang loob ng sirang ambulansya, pero biglang gumalaw ang isa sa mga nurse na nakahiga. Hinawakan nito ang pantalon ni Papa, nanghihina at habol ang hininga.

​“Hu… Huwag… Huwag kayong papasok…” hirap na hirap na sabi ng nurse, nanlalaki ang mga mata sa takot. “P-Pakiusap…”

​Dahil napatigil si Papa para pakinggan ang nurse, naunang sumungaw ang lalaking nakasando sa bintana ng ambulansya para hilahin kung sino man ang nasa loob.

​“Bro, nasaan ka? Abutin mo ang kamay ko-”

​Hindi natapos ng lalaki ang sasabihin niya. Bago pa man may makapagsalita, may isang mabilis na anino ang humila sa kaniya papasok sa loob ng ambulansya! Sobrang bilis ng pangyayari-para siyang sinakmal ng isang hayop at ipinasok sa madilim na bahagi ng sasakyan.

​“AAAAAAAHHHH! TULONG! PAPA-AAAAAAH! JUSKO, TULONGAN NIYO AKO-!”

​Sa sobrang pag-aalala at takot para kay Papa, nakalimutan ko ang utos niya. Binuksan ko ang pinto ng kotse at lumabas. “Pa!” sigaw ko, pero mahina lang dahil halos mawalan ako ng boses sa nasasaksihan ko.

​Ang nakakarinding sigaw ng lalaki ay biglang naputol.

​Silence.

​Sobrang nakabibinging katahimikan ang sumunod. Walang umiimik. Ang napakaraming tao sa kalsada na kanina lang ay nagkakagulo, ngayon ay tila naging mga estatwa. Lahat nakatingin sa nakabaligtad na ambulansya. Walang maririnig kundi ang ugong ng mga makina ng sasakyan at ang singasing ng usok. Pinapakiramdaman ng lahat kung anong klaseng halimaw ang nasa loob.

​“Pare? Ayos ka lang ba riyan?” tanong nung isang kasamahang lalaki na tumulong kanina. Dahan-dahan siyang lumapit at sumungaw din sa bintana ng ambulansya para tignan ang kasama niya. “Sumagot ka-”

​GROOOOAAAR!

​Isang ungol na hindi makatao ang bumasag sa katahimikan. Bago pa man makaurong ang lalaki, isang duguang pigura ang biglang sumulpot mula sa loob-ito yung lalaking nakasando kanina na hinila! Pero hindi na siya normal. Nanlilisik ang mga mata niya, puno ng dugo ang mukha, at bumaon ang mga ngipin niya sa leeg ng kasama niya.

​“AGH-!”

​Nagsabog ang dugo sa semento habang pilit na nagpupumiglas ang bagong biktima, habang si Papa naman ay mabilis na napaatras at napahawak sa kaniyang baril. Doon ko narealize… ang sinasabi sa radyo na sakit, nandito na sa harap namin.

“TAKBOOOOO! MAY MGA NAGWAWALA! TUMAKBO KAYO!”

​Ang nakabibinging katahimikan kanina ay napalitan ng matinding pandemonyo. Nag-panic ang lahat. Nagsisigawan ang mga tao habang nagtutulukan. Mas lalo akong napaatras nang mapansin kong hindi lang doon sa ambulansya ang gulo-mula sa likuran namin, sa pinanggalingan ng ambulansya, may mas malaking kawan ng mga tao ang nagtatakbuhan papunta sa direksyon namin. Mukha silang mga takot na takot na hayop na may tinatakasan.

​“Oh gosh, ano ba ’to?! Papa! Nasaan ka?!” sigaw ko, pero nalulunod ang boses ko sa ingay ng paligid.

​Sobrang gulo na kaya naisip kong bumalik na lang sa loob ng kotse gaya ng sabi ni Papa. Pero bago ko pa maisara ang pinto, may isang kamay na biglang humawak sa braso ko.

​“T-Tulong… pakiusap, tulungan mo ako…”

​Humarap ako at halos maiyak ako sa nakita ko. Isang lalaki ang nakahawak sa leeg niyang umaagos ang sariwang dugo. Duguan ang buong damit niya at nanghihina na siya. Hindi ko kayang tiisin ang taong nagmamakaawa.

​“Kuya! Sige, pasok, pasok sa loob!” sabi ko habang tinutulungan ko siyang pumasok sa backseat ng kotse. Naupo siya roon habang namimilipit sa sakit. “Sandali lang, Kuya, wag mong bibitiwan ’yang leeg mo!”

​Naalala ko ang mga itinuro sa akin ni Papa noong bata pa ako tungkol sa basic first aid. “Apply pressure to stop the bleeding, Jordy,” laging sinasabi ni Papa. Ginamit ko ang tuwalya na palaging nasa kotse namin para idiin sa leeg niya. “Kuya, dumiin ka rito. Lalaban ka, ha? Hahanapin ko lang yung medkit ni Papa sa compartment!”

​Nataranta

ako. Hinalughog ko ang ilalim ng upuan at ang glove compartment habang panay ang salita ko. “Kuya, huwag kang pipikit, ha? Huwag kang tutulog! Malapit ko nang mahanap ’to-”

​Biglang tumahimik sa likod. Walang sagot. Noong una, akala ko nawalan lang siya ng malay. Pero paglingon ko, nakabitiw na ang mga kamay niya at bagsak ang ulo niya sa upuan.

​Nanginginig

kong inilapit ang daliri ko sa leeg niya para pulsuhan siya. Walang tibok. Kahit konti, wala.

​“Kuya? Kuya, uy… huwag namang ganito,” bulong ko habang tuluyan nang umagos ang mga luha ko. “O-Oh my, h-hindi… sorry, hindi kita naitakbo agad sa ospital. Sorry…”

​Umiyak ako nang tahimik. Hindi naman ito ang unang pagkakataon na nakakita ako ng patay dahil sundalo si Papa at minsan ay may mga lamay kaming pinupuntahan, pero iba ’to-namatay siya mismo sa harap ko habang sinusubukan ko siyang isalba. Pinunasan ko ang mga luha ko, kinuha ko ang panyo ko sa bulsa, at dahan-dahan kong itinabon sa mukha niya bilang paggalang.

​Agad kong ibinaba ang bintana ng kotse para hanapin si Papa. “Papa! Papa, nasaan ka ba?! Bumalik ka na rito!” sigaw ko habang nakadungaw sa bintana. Pero my God, sobrang dami nang tao ang nagtatakbuhan sa paligid ng sasakyan namin. Kulang na lang tapakan nila ang hood ng kotse. Hindi ko na mahagilap ang malaking katawan ni Papa sa dami ng nagsisiksikan.

​“AAAH!” napatili ako nang may isang malakas na pwersa ang humila sa akin pabalik sa loob ng kotse mula sa likuran ko.

​Napasandal ako sa upuan at nanlaki ang mga mata ko sa sobrang gulat at labis na kilabot. Ang lalaking patay na nasa backseat… nabuhay. Nahulog ang panyong itinabon ko sa mukha niya.

​“K-Kuya? Buhay ka? Oh my God, salamat naman!” sabi ko, pilit kong pinapakalma ang sarili ko kahit na may mali talaga. “Akala ko talaga patay ka na-”

​Pero hindi siya sumasagot. Nakatitig lang siya sa akin. At doon ako tuluyang binalot ng matinding kaba. Iba ang hitsura niya ngayon kaysa kanina. Ang mga mata niya na dati ay normal, ngayon ay punong-puno ng pulang ugat at tila nagliliyab sa galit. Ang balat niya, naging kulay abo na parang bangkay.

​“GROOOOAAAR!”

​Bigla siyang sumunggab sa akin! Ang mga kamay niya na may matatalas na kuko ay pilit na umaabot sa leeg ko habang ang mga duguang ngipin niya ay nagtatangkang sumakmal.

​“AAAH! Lumayo ka sa akin! Bitawan mo ako!” tili ko habang ibinabaon ko ang dalawang paa ko sa dibdib niya para itulak siya pabalik sa backseat. Pilit niyang nilalabanan ang tulak ko, sobrang lakas niya, hindi pang-karaniwang tao! “Papaaaaa! Tulong! Papa, tulungan mo ako!”

​Nanghihina na ang mga binti ko. Ramdam ko na ang mabahong hininga niya na malapit na sa mukha ko. Isang pikit na lang, sasakmalin na niya ako. Piniyam ko na lang ang mga mata ko at napaiyak. Ito na ba ’yon? Mamamatay na ba ako rito?

​BLAG!

​Isang malakas na tunog ng pagpalo ang narinig ko, kasunod ng lagutok ng buto. Biglang tumahimik sa loob ng sasakyan at nawala ang pwersang nagpapadmit sa akin.

​Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Nakita ko ang lalaki, bagsak muli ang katawan sa backseat at may malaking sugat sa ulo. Sa likod niya, nakatayo si Papa na may hawak na duguang tipak ng kahoy, habang ang kabilang kamay niya ay hawak pa rin ang kaniyang baril. Hingal na hingal siya at bakas ang matinding pag-aalala sa kaniyang mga mata.

​“Jordy! Ayos ka lang?! Nasaktan ka ba?!” sigaw ni Papa habang binubuksan ang pinto para hilahin ako palabas.

​“Papa!” Agad akong sumugod sa kaniya at niyakap ko siya nang sobrang higpit habang umiiyak. “Natakot ako, Pa! Akala ko mamatay na ako!”

​“Shh, narito na si Papa. Ligtas ka na,” sabi niya, pero mabilis niya akong hinalikan sa tuktok ng ulo at hinila agad palayo sa sasakyan. “Pero hindi tayo pwedeng manatili rito. Tingnan mo ang paligid natin.”

​Inikot ko ang paningin ko, at ang nakita ko ay isang eksena mula sa impyerno. Ang mga taong may mapuputlang balat at pulang mata ay parang mga gutom na hayop na nagpapakasasa sa mga buhay na tao. May mga nagsasabunutan, may mga nagtatakbuhan habang duguuan, at walang tigil ang hiyawan ng mga humihingi ng tulong. Ang kotse namin ay hinarangan na rin ng mga inabandunang sasakyan.

​“Pa, kailangan na nating umalis! Saan tayo pupunta?!” tanong ko habang nakakapit nang mahigpit sa braso niya.

​“Doon! Sa eskinita na ’yon, mas mabilis tayong makakalusot kung maglalakad!” sagot ni Papa sabay turo sa isang daan sa pagitan ng dalawang gusali.

​Nagsimula kaming tumakbo, pero bago pa man kami makapasok sa eskinita, may isang grupo ng mga nagwawalang tao ang lumabas mula roon, hinahabol ang ilang mga residente.

​“Huwag doon! May mga halimaw din sa loob!” sigaw ng isang babaeng tumatakbo palabas.

​Napahinto kami ni Papa. Tumingin kami sa kaliwa, sa kanan, sa harap, at sa likod. Kahit saan kami lumingon, may kaguluhan. May mga sumasabog na sasakyan, may mga nagpapatayan, at may mga humihingi ng saklolo na unti-unting kinakain nang buhay.

​“Pa… trapped tayo,” bulong ko, ramdam ko na naman ang pagtulo ng mga luha ko. “Walang pupuntahan. Pa, ano nang gagawin natin?”

​Maging si Papa ay napahawak sa kaniyang noo, nag-iisip ng mabilisang taktika bilang sundalo, pero kitang-kita ko rin ang frustration sa mukha niya dahil kahit siya, hindi handa sa ganitong uri ng giyera.

​PRRRRRRRTTT! PRRRRRRRTTT!

​Isang matunog na pito ng pulis ang biglang umalingawngaw sa gitna ng ingay. Lumingon kami ni Papa sa direksyon ng tunog. Sa di-kalayuan, malapit sa gilid ng isang commercial building, may isang pulis na nakatayo sa likod ng isang barikada. May hawak siyang shotgun sa isang kamay at ang kabilang kamay naman niya ay mabilis na ikinakaway sa amin, hudyat na sumunod kami sa kaniya.

​“Dito! Kayo na nandoon sa gitna! Sumunod kayo sa akin kung gusto ninyong mabuhay!” sigaw nung pulis habang patuloy na pumipito para makuha ang atensyon namin.

​Tumingin sa akin si Papa, hinigpitan ang hawak sa kamay ko. “Jordy, walang bibitiw. Takbo!”

“Jordy, bilisan mo! Huwag kang titingin sa likod!” sigaw ni Papa habang hinihila ako nang napakabilis.

​Halos magkapalit-palit na ang mga binti ko sa pagtakbo, pero pinilit kong sumabay sa malalaking hakbang niya. Paano ba naman, sa peripheral vision ko, nakikita ko ang mga bagay na akala ko sa mga movie ko lang mapapanood. May isang babaeng duguan na nakaluhod sa semento, at may kinakain siyang… oh my Gosh, laman-loob ng isang patay na lalaki! Narinig ko ang sarili kong mapaiyak sa matinding kilabot. Naduduwal ako, natatakot, pero tinatagan ko ang loob ko. Kasama ko si Papa. Safe ako kay Papa, paulit-ulit kong sinasabi sa utak ko habang sumisikip ang dibdib ko.

​Natanaw ko na yung pulis na pumipito, mga limang metro na lang ang layo namin sa kaniya at sa barikada. Pwede na kaming makaligtas!

​“AAAH! PAPA!” napatili ako nang biglang may humablot sa laylayan ng jacket ko mula sa gilid. Dahil sa lakas ng hila, nabitawan ko ang kamay ni Papa at napasubsob ako sa semento.

​Pagtingin ko, isang lalaking putol ang isang kamay at duguan ang mukha ang gumagapang at pilit na inaabot ang binti ko para sakmalin ako. “Papaaaa!” sigaw ko, habang pinipikit ko ang mga mata ko, naghihintay sa sakit ng kagat.

​BANG! BANG!

​Dalawang sunod-sunod na putok ng baril ang umalingawngaw sa mismong tapat ko. Tumalsik ang dugo nung nilalang sa semento at tuluyan na itong hindi gumalaw. Naramdaman ko agad ang malalaking kamay ni Papa na binuhat ako paitaas.

​“Jordy! Ayos ka lang?!” tanong ni Papa, bakas ang galit at takot sa boses niya. Nakita kong hawak na rin ni Papa ang sarili niyang Glock, nakatutok sa paligid, bago niya ito mabilis na ibinalik sa kaniyang beywang. Kung hindi pa pumutok ang baril nung isa, babarilin na sana ni Papa yung halimaw, naunahan lang siya.

​“Huwag na kayong tumunganga riyan! Pasok! Bilis!” sigaw ng isa pang pulis na kararating lang, hawak ang isang caliber .45 na umuusok pa ang dulo. Siya pala ang bumaril.

​Nagtakbuhan kami papasok sa glass door ng commercial building. Pagkapasok na pagkapasok namin, isang lalaking mukhang security guard o empleyado roon ang mabilis na nag-lock ng pinto at hinarangan pa ito ng isang mabigat na pushcart at mga silya.

​“Dito, sa second floor! Umakyat kayo sa taas, may barikada kami roon, mas safe!” utos nung unang pulis habang iginagaya kami sa emergency stairs.

​Sumunod kami, halos gumapang na ako paakyat sa hagdan dahil nangangatog na talaga ang mga tuhod ko. Pagdating sa second floor, may mga nakatambak na mga lamesa, sirang cabinet, at mga bakal na rehas para harangan ang mismong daanan paakyat, para kung sakaling makapasok ang mga bagay na ’yon sa ibaba, hindi sila basta-basta makakaakyat.

​Huminto kami malapit sa isang malaking glass window na overlooking sa kalsada sa labas. Mula sa pwesto namin ngayon, kitang-kita ang buong lawak ng sakuna.

​“Jusko…” bulong ko, tuluyan nang nanghina ang mga balikat ko.

​Ang kalsadang dinaanan namin kanina na puno lang ng traffic, ngayon ay mistulang slaughterhouse na. May mga kotse na nagliliyab, mga taong nagtatakbuhan habang hinahabol ng mga dating kapwa nila tao, at ang semento… halos mapuno na ng pulang likido. Rinig na rinig hanggang dito sa itaas ang mga palahaw ng mga pamilyang nagkakahiwalay at mga taong unti-unting pinagpipistahan ng mga agresibong nilalang.

​“Pa… ano ba ’tong nangyayari? Bakit nagkakaganyan sila?” hikbi ko, habang tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko. Ang sakit sa dibdib, ang sakit panoorin ng mga taong namamatay. Napaupo ako sa sahig habang nakahawak sa ulo ko. “Pa, natatakot ako… paano na tayo? Paano si Kuya sa bahay?”

​Agad na lumuhod si Papa sa harap ko, hinila niya ako sa isang napakahigpit na yakap. Ibininaon ko ang mukha ko sa dibdib niya, doon sa pamilyar na amoy ng perfume at detergent niya na laging nagpapagaan ng loob ko. Naramdaman ko ang paghimas ng malaki niyang kamay sa likod ko, sinusubukang patigilin ang panginginig ng katawan ko.

​“Shh… Tahan na, Anak. Huwag mo nang tingnan, huwag ka nang tumingin sa labas,” bulong ni Papa, pilit na pinatatag ang boses niya kahit alam kong nag-aalala rin siya para kay Mama. “Narito si Papa. Hindi kita pababayaan. Sundalo ang tatay mo, tandaan mo ’yan. Hangga’t may bala ako, hangga’t humihinga ako, walang makakahawak sa’yo. Makakauwi tayo kay Mama, pangako.”

​Naiyak lang ako nang naiyak sa dibdib niya habang sa labas, patuloy ang walang katapusang hiyawan ng isang mundong tuluyan nang gumuho.

Dahan-dahan kong inilibot ang paningin ko sa buong paligid ng second floor. Noong medyo kumalma na ang pag-iyak ko, doon ko lang napansin ang grupo ng mga taong nakaligtas kasama namin dito sa taas. Kinabahan ako bigla. Pambihira, puro mga kalalakihan ang kasama ko rito-at hindi lang basta mga lalaki, lahat sila ay may matitipunong pangangatawan.

​Lumapit si Papa sa kanila habang nakaakbay pa rin sa akin, pilit akong pinoprotektahan.

​“Salamat sa pagpapatuloy sa amin,” seryosong bungad ni Papa, pormal ang boses bilang sundalo. “Ako si Orlando. Itong anak ko, si Jordy.”

​“Walang anuman, sir. Mukhang magkakasama tayo rito sa mahaba-habang panahon,” sagot nung lalaking nag-lock ng pinto sa amin kanina. Lumapit siya at nakipagkamay kay Papa. “Ako si Arnold. Ako ang may-ari ng commercial building na ito.”

​Tinitigan ko si Sir Arnold. Mukhang nasa mid-40s na siya, more o less kaedaran lang ni Papa. Kahit medyo may edad na, bakas sa tindig niya na nagbubuhat siya ng bakal at alagang-alaga ang katawan.

​“Ako naman si Luisito, sir,” pagpapakilala nung pulis na may hawak na shotgun kanina, yung unang pumito sa amin mula sa barikada. Mukhang nasa mid-30s pa lang siya, medyo bata pa at alertong-alerto ang mga mata. “Buti na lang talaga narinig niyo ang pito ko.”

​“At ako si Conrad,” sabi naman nung isang pulis na bumaril doon sa halimaw na humila sa akin. Matangkad siya, medyo seryoso, at mukhang nasa mid-40s na rin tulad nina Papa at Sir Arnold. Mapapansin ang mga Tattoo sa katawan at mga muscles niya na bumabakat sa kaniyang uniporme. “Mukhang mas malala ang sitwasyon sa labas kaysa sa inaasahan natin.”

​Sa tabi nila, may isang lalaking nakaupo sa sahig na mukhang hindi mapakali. Medyo nagulat ako nang mamukhaan ko siya. Wait, si Sander ba ’to? Si Sander na sikat na artista! Nasa late 20s pa lang siya, super gwapo, matangkad, at fitness buff kaya grabe rin ang katawan. Pero bigla akong napaatras nang tumingin siya sa akin. Matalas, malamig, at halatang may pandidiri ang tingin niya. Naalala ko tuloy bigla ang mga tsismis sa showbiz na homophobic daw talaga ang isang ’to. Kaya siguro noong nakita niyang binabae ako, uminit agad ang dugo niya sa akin. Inirapan ko na lang siya sa isip ko. Ganda ka?

​Ang huling lalaki naman ay tahimik lang sa sulok, hingal na hingal pa rin. “Alano,” maikli niyang pakilala. Nasa mid-30s na siya at naka-office uniform pa, pero punong-puno ng mantsa ng dugo ang puti niyang polo. Kahit pang-opisina ang suot, halatang malaki at maskulado rin ang mga braso niya dahil gupit-na-gupit ang sleeves ng suot niya.

​Naupo kami ni Papa sa isang tabi, malayo-layo nang konti kay Sander na panay pa rin ang irap sa direksyon ko.

​“Pa…” bulong ko kay Papa, dahan-dahan kong hinawakan ang laylayan ng kaniyang polo para hindi marinig ng iba. “Parang natatakot ako rito. Puro sila lalaki, tapos mukhang hindi pa friendly yung artista.”

​Tumingin sa akin si Papa at hinawakan ang kamay ko nang mahigpit. “Huwag kang mag-alala, Jordy. Narito si Papa. Walang pwedeng umagrabyado sa’yo rito. Hanggat kasama mo ako, walang hahawak sa’yo.”

​Nakahinga ako nang maluwag. Tama si Papa. Hindi ko man alam kung ano ang magiging kapalaran ko sa mundong ito na unti-unti nang nagugunaw, at kahit napapaligiran pa ako ng mga matitipunong lalaking hindi ko kakilala-at ng isang artistang halatang ayaw sa mga tulad ko-alam kong ligtas ako. Hangga’t nasa tabi ko ang Papa Orlando ko, alam kong walang makakapanakit sa akin.

Chapter 1

Naging mabilis ang takbo ng mga oras sa loob ng gusali. Habang lumalalim ang gabi, mas lalong nagiging nakatatakot ang katahimikan sa loob, na binabasag lang paminsan-minsan ng mga hiyawan at putok ng baril mula sa malayo. Walang may gustong matulog. Lahat kami, gising ang diwa, nakapakiramdam sa bawat kaluskos.

​Nagtipon-tipon ang mga kalalakihan sa gitna ng silid, malapit sa mga nakatambak na barikada, habang ako naman ay nanatiling nakaupo sa tabi ni Papa.

​“Hindi pwedeng manatili lang tayo rito nang walang ginagawa,” seryosong pambungad ni Sir Arnold habang nakasandal sa pader. “May stock ng pagkain at tubig sa mini-grocery ko sa ibaba, pero limitado ’yon. Kung tatagal ang lockdown na ito, kailangan nating mag-rasyon.”

​“Ang problema, sir, paano natin masisiguro na walang makakapasok sa ibaba?” tanong ni Luisito, ang mas batang pulis, habang nililinis ang kaniyang shotgun. “Nakita niyo naman kung gaano ka-agresibo ang mga bagay na ’yon sa labas. Hindi sila basta-basta napapagod.”

​“Tama si Luisito,” dugtong naman ni Conrad, ang veteran cop, habang seryosong nakatingin sa labas ng bintana. “At kailangan din nating malaman kung may signal pa ang radyo o komunikasyon sa labas. Hindi natin magagamit ang radyo sa cellphones natin dahil walang nakadala ng headphone jack. Orlando, may balita ba mula sa kampo niyo bago kayo umalis?”

​Tumingin silang lahat kay Papa. Ramdam na ramdam ko ang bigat ng awtoridad ni Papa habang sumasagot siya. “Bago kami umalis ng bahay, itinaas na ang red alert. Pero ang utos sa amin ay i-secure ang mga border. Walang sinabi na magiging ganito kabilis ang pagkalat ng sakit. Mukhang maging ang militar ay nabigla.”

​Habang nag-uusap sila, napansin kong kanina pa nakatitig sa akin si Sander, yung sikat na artista. Naka-cross arms siya at halatang naiirita sa presensya ko.

​“Tsk. Ang mabuti pa, pag-usapan natin kung sino ang mga kapaki-pakinabang dito,” biglang sabat ni Sander, ang talas ng boses niya at halatang may pinaroroonan. “Lahat tayo rito, malalaki ang katawan, kayang lumaban. Pero may ilan sa atin na baka maging pabigat lang kapag nagka-bulyahan na.”

​Napatigil ang lahat sa pag-uusap. Ramdam ko ang biglang pag-init ng mukha ko sa hiya at galit. Alam kong ako ang tinutukoy ng homophobic ’to dahil ako lang naman ang naiiba ang pangangatawan at kasarian dito.

​Hahakbang na sana ako para sagutin siya nang biglang tumayo si Papa. Dahil sa sobrang laki at tangkad ni Papa, halos magtakpan ang anino niya kay Sander na napaurong nang bahagya.

​“Sander, kung may problema ka sa anak ko, sa akin mo sabihin,” malamig at seryosong sabi ni Papa. Ang boses niya ay may tonong hindi mo gugustuhing kalabanin. “Sundalo ako. At bago ang lahat, tatay ako. Kung tingin mo pabigat si Jordy, pwede mong subukan kung hanggang saan ang kayang gawin ng isang ama para sa anak niya.”

​Natahimik ang buong paligid. Maging si Alano na tahimik lang sa sulok ay napatingin sa tensyon. Napalunok si Sander at dahan-dahang umiwas ng tingin, hindi kinaya ang presensya ni Papa.

​“Sige na, tama na ’yan. Walang mag-aaway rito. Kailangan nating magkaisa kung gusto nating mabuhay,” awat ni Sir Arnold para pawiin ang tension.

​Binalikan ako ni Papa at naupo muli sa tabi ko. Hinawakan ko ang braso niya, ramdam ko pa rin ang bilis ng tibok ng puso ko sa kaba pero may kasamang labis na pagmamalaki. Tumingin ako kay Sander na ngayon ay nakasimangot na sa kabilang sulok.

​Kahit anong mangyari sa labas, at kahit gaano pa katatalas ang tingin ng mga taong nakapaligid sa akin, hinding-hindi ako matatakot. Dahil alam kong sa likod ko, may isang Orlando na handang pumatay at mamatay para sa akin.

Kruuuu… Kruuuu…

​Sa gitna ng seryosong katahimikan ng gabi, biglang may narinig kaming tunog ng kumukulong tiyan. Hindi lang isa, kundi sunod-sunod na mula sa iba’t ibang sulok ng kwarto. Sobrang tahimik kasi kaya rinig na rinig talaga. Halatang nagkakahiyaan silang magkatinginan dahil lahat sila ay matitipunong lalaki na malalaki ang pangangatawan, kaya malamang ay mabilis talagang magutom.

​Nangiti ako at dahan-dahang tumayo habang pinapagpagan ang pantalon ko.

​“Mukhang kailangan na nating mag-recharge,” masigla kong sabi, binasag ang awkward na katahimikan. “Kung maaasahan niyo po ako, ako na ang magpepresintang magluto para sa ating lahat. Tingin ko naman kasi, sa laki at tigas ng mga muscle niyo riyan, baka walang marunong humawak ng sandok sa inyo bukod sa akin-lalo na yung iba riyan na baka sanay lang mag-pa-deliver o kaya mag-restawran.”

​Sinadya ko talagang lakasan ang boses ko at tignan nang diretso si Sander habang sinasabi ’yon. Aba, napanganga ang sikat na aktor! Halatang natamaan siya sa parinig ko pero wala siyang nagawa kundi umirap at umiwas ng tingin dahil totoo namang wala siyang alam sa gawaing-bahay.

​Natawa si Papa sa reaksyon ni Sander at agad akong sinuportahan. “Nako, totoo ’yan,” sabi ni Papa habang nakangiti sa kanila at tinatapik ang tiyan niya. “Huwag kayong mag-alala, subok ko na ang luto ng anak ko. Kung magluto si Jordy, parang luto ng nanay niya-o kaya ng isang mapagmahal na asawa. Kapag natikman niyo ’yan, baka makalimutan niyo saglit na may apocalypse at nagwawala ang mga tao sa labas.”

​Dahil sa joke ni Papa, biglang nagtawanan sina Sir Arnold, Luisito, Conrad, pati na rin si Alano. Napawi ng kaunti ang tensyon at tila gumaan ang mabigat na pakiramdam sa loob ng kwarto. Lahat sila ay natawa bukod siyempre kay Sander na nakasimangot pa rin, pero deadma na siya sa akin.

​“Sakto, may maliit na kusina at butane stove ako rito sa staff lounge sa itaas,” sabi ni Sir Arnold habang ginagabayan ako kung nasaan ang lutuan. “May kaunting karne at frozen goods din sa freezer, tsaka ilang pack ng noodles. Sige na, Jordy, iluto mo kung ano ang pwedeng lutuin.”

​“Salamat po, Sir Arnold. Pero babalaan ko na po kayo, kailangan nating magtipid,” paalala ko habang tinitignan ang mga supplies. “Ipipilas-pilas ko lang ’tong mga karne at hahaluan natin ng noodles at sabaw para humaba ang buhay ng pagkain natin. Hindi tayo pwedeng kumain nang madami agad ngayon, sapat lang para may lakas tayo.”

​Tumango si Conrad na halatang sumasang-ayon sa tactical rationing ko.

​Nagsimula na akong mag-asikaso sa kusina. Nag-gisa ako ng kaunting bawang at sibuyas gamit ang natitirang stock ni Sir Arnold, bago ko inihalo ang karne at pinakuluan sa masabaw na noodles. Habang nagluluto ako, unt-unting kumalat ang napakabangong amoy ng ginisang pagkain sa buong second floor.

​Hindi nagtagal, napansin kong isa-isang nagsisungaw ang mga kalalakihan sa pinto ng kusina. Amoy na amoy nila ang ginagawa ko at halatang naglalayuan ang laway nila.

​“Grabe naman ’yan, Jordy,” biro ni Luisito habang nakasandal sa may pinto at nakangiti. “Sa bango ng niluluto mo, baka pati yung mga halimaw sa labas ng building ay maamoy ’yan at biglang magsipag-akyat dito para makikain!”

​“Oo nga, sir,” natatawang dugtong ni Alano na hinahaplos pa rin ang tiyan niya sa gutom. “Parang mas lalo akong nagutom noong naamoy ko ’yan. Buhay na buhay na naman ang pag-asa kong mabuhay.”

​“Kaya nga po pinilit kong dumiin ang amoy para kahit paano ay gumanod kayo,” sagot ko habang seryosong naghahalo ng sandok, pero deep inside ay medyo kinikilig ang lola niyo dahil pinupuri ng mga matitipunong lalaki ang talent ko.

​Nilingon ko saglit ang sulok kung nasaan si Sander. Tahimik pa rin siya at pilit na nagpapaka-cool, nakatingin lang sa kisame na tila walang pakialam. Pero dahil matalas ang mata ko, nakita ko siyang pasimpleng sumisinghot-singhot sa hangin! Huling-huli ko siyang naglalaway din sa bango ng luto ko pero pinipigilan niya lang dahil sa pride niya. Natawa na lang ako nang lihim. Tignan natin kung hindi ka mapakain mamaya, gurl.

​Nang matapos na ang lahat at maluto nang maayos ang masabaw na ulam, kinuha ko ang mga bowls at utensils na available.

​“O sige na po, mga sir, Papa, luto na ang hapunan natin,” anunsyo ko.

​Dahil walang malaking lamesa na magkakaysa kaming lahat, naglatag na lang kami ng ilang malilinis na karton at plastic sa sahig para doon ilagay ang mga pagkain. Isa-isa kong inihanda ang mga mangkok sa lapag, sapat lang ang rasyon ng bawat isa para walang lamangan.

​“Dito na po tayo kumain sa lapag, binuo ko na ang pwesto natin para sama-sama tayo,” aya ko sa kanila habang isa-isang nagsisipag-upuan ang mga dambuhalang lalaki sa paligid ng inihanda kong pagkain.

Nagsimula na kaming kumain nang pabilog sa lapag. Grabe, para kaming mga nagka-camping sa gitna ng katapusan ng mundo. Habang humihigop sila ng mainit na sabaw, kitang-kita ko sa mga mukha nila ang kaunting ginhawa.

​“Grabe, Jordy, ang sarap nito,” puri ulit ni Luisito habang pinupunasan ang pawis sa noo niya. “Swerte ng Papa mo sa’yo.”

​“Sabi ko naman sa inyo eh,” proud na sagot ni Papa sabay ngiti sa akin.

​Habang kumakain, napatingin si Alano sa itaas, sa umaandar na fluorescent light. “Alam niyo, swerte pa rin natin dahil hindi pa nawawala ang kuryente at supply ng tubig dito sa building. Pero sa tingin ko, habang maaga pa, kailangan na nating mag-ipon ng tubig sa mga timba at banyo. Baka biglang maputol ang supply.”

​“Naku, Kuya Alano, dahan-dahan lang po,” saway ko naman habang nag-aabot ng tissue kay Papa. “Huwag muna tayong basta-basta mag-ipon mula sa gripo ngayon. Isipin niyo, hindi ba pwedeng contaminated na ang supply ng tubig sa labas? Paano kung doon din makuha yung virus o sakit?”

​Napatigil sa pagsubo si Conrad at seryosong tumingin sa akin, tila nagustuhan ang punto ko.

​Humarap ako kay Sir Arnold. “Sir Arnold, tanong ko lang po, may sarili ba kayong water tank o deep well dito sa likod ng building?”

​Tumango agad si Sir Arnold, may bakas ng pagkamangha sa mukha dahil naisip ko ’yon. “Oo, Jordy. May malaking water tank kami sa likod na nakahiwalay sa main supply ng kalsada, at may filtration system din ’yon. At huwag kayong mag-alala sa kuryente, nagpalagay ako ng solar panels sa rooftop nitong building last year. Kaya kahit magka-blackout sa buong siyudad, hindi muna natin kailangan isipin ang kuryente at supply ng tubig dito.”

​“Hay, salamat naman. Safe ang kuryente at tubig natin,” nakahingang-maluwag na sabi ni Luisito.

​Para mabawasan ang bigat ng atmospera, unti-unti kaming nagkapalagayan ng loob at nagsimulang magkwento kung paano kami napadpad sa building na ito.

​Naunang magkwento si Papa kung paano kami galing sa bahay at papunta sana sa supermarket para mag-grocery bago mag-lockdown, hanggang sa salpukin ng ambulansya ang trapiko at mahila ako nung unang zombie sa loob ng kotse.

​“Grabe ang reflexes mo, sir,” sabi ni Alano kay Papa. “Kung hindi dahil sa pagiging sundalo mo, baka nadamay kayo sa salpukan.”

​“Trabaho natin ang maging alerto,” maikling sagot ni Papa, sabay tingin kay Sir Arnold. “Ikaw naman, Arnold? Palagi ka ba rito sa building mo?”

​Umiling si Sir Arnold habang pinaglalaruan ang kutsara niya. “Hindi nga, eh. Swerte o malas, hindi ko alam. Dumaan lang talaga ako rito kaninang umaga para i-secure at isara ’tong building dahil nabalitaan ko nga sa radyo na magkakaroon ng malawakang lockdown. Hindi ko akalain na dito na pala ako maiititigil.”

​“Ako naman,” singit ni Luisito, ang mas batang pulis. “Papunta na sana ako sa itinalagang checkpoint sa amin. Nautusan kasi ang unit namin na mag-man ng border dahil nga sa kumakalat na sakit. Kaso bago pa ako makarating doon, nagkagulo na sa kalsada. Ayun, nakita ko kayo nina Sir Orlando.”

​Pagkatapos magsalita ni Luisito, sabay-sabay silang lumingon kay Conrad. Napansin kong medyo naiilang si Conrad. Uminom muna siya ng tubig bago sumagot.

​“Ganoon din ako. Papunta rin dapat ako sa checkpoint namin,” maikli at matipid niyang sagot, bago mabilis na nag-iwas ng tingin.

​Napatitig ako kay Conrad. May kakaiba sa kaniya sa isip ko. Bakit parang may inilihim siya? Bilang pulis, parang masyado siyang mailap at hindi mapakali, hindi katulad ni Luisito na deretsong magsalita. Pero hindi ko na lang muna pinansin, baka stressed lang din siya sa nangyayari sa labas.

​Tumingin naman kami kay Alano, na hanggang ngayon ay suot pa rin ang office uniform niyang may mga mantsa ng natuyong dugo.

​Bumuntong-hininga si Alano, halatang pilit na nagpapakatatag. “Kami naman sa kumpanya namin, pinauwi na kami nang maaga dahil sa balitang lockdown. Pero doon pa lang sa mismong office namin… may nagwala na sa kabilang department. May nangagat bigla. Doon pa lang sa company, may kaguluhan na talaga kaya nadumihan ng dugo ’tong damit ko. Buti na lang talaga nakatakas ako agad bago nila ma-lock ang gate.”

​Huminto saglit si Alano, gumaralgal ang boses niya. “Ang inaalala ko… ang girlfriend ko. Nasa condo niya siya ngayon, mag-isa. Hindi ko siya ma-contact, walang signal ang mga cellphone natin.”

​Nalungkot ang buong paligid. Ang usapan ay biglang napunta sa mga pamilyang naiwan sa labas.

​“Naiintindihan kita, Alano,” seryosong sabi ni Sir Arnold, bagsak ang mga balikat. “Nasa bahay namin ngayon ang asawa ko tsaka ang dalawa kong anak. Kanina ko pa rin sinusubukang tawagan, pero dead ang mga linya. Diyos ko, sana ligtas sila roon.”

​“Ako rin… ang asawa ko buntis sa panganay namin,” mahinang sabi ni Luisito, nakatitig lang sa mangkok niya. “Sana nakasara ang mga pinto ng bahay namin ngayon.”

​Maging si Papa ay napahawak sa balikat ko, alam kong si Mama naman ang iniisip niya ngayon na naiwan sa bahay namin.

​Habang ang lahat ay naglalabas ng emosyon at nag-aalala sa kani-kanilang mga mahal sa buhay, napatingin ulit ako kay Conrad. Tahimik lang siya. Walang binabanggit tungkol sa pamilya, walang emosyon ang mukha, at nakatitig lang sa dingding. Mas lalo akong nakaramdam ng misteryo sa kaniya, pero pinili ko na lang na manahimik habang patuloy naming pinagsasaluhan ang huling marangyang hapunan sa gitna ng kadiliman.

Matapos ang sunod-sunod na kwentuhan, napabaling ang tingin ng lahat kay Sander. Tahimik lang kaming nag-aabang kung ano ang sasabihin niya, habang siya naman ay halatang naiilang dahil nasa kaniya na ang spotlight.

​Bumuntong-hininga siya at umayos ng upo. “A-ano… papunta sana ako sa set para sa shooting ng bagong pelikula ko,” pagsisimula niya, medyo pabulong pa ang boses. “Kaso habang nasa daan, biglang nagkagulo. May mga nagbabanggaang sasakyan at mga taong nagtatakbuhan na parang mga praning. Wala akong dalang kahit ano, kaya wala akong nagawa kundi iwan ang kotse ko at maghanap ng matataguan. Sakto, nakita kong bukas pa ’tong building ni Sir Arnold kaya pumasok ako.”

​Pagkatapos niyang magsalita, kitang-kita ko kung paano niya sinunggaban ang ulam at sunod-sunod ang subo niya ng pagkain. Ang dami niyang kinain! Napangiti ako nang palihim, halos matawa na ako sa hitsura niya. Kunwari pa siyang diring-diri at ayaw sa luto ko kanina, pero ngayon halos maubos na niya ang rasyon niya sa sarap. Sabi sa’yo, marupok ka rin sa ginisang noodles ko, gurl.

​Nang matapos ang lahat sa pagkain at medyo nabawi na ang lakas, naging seryoso na ulit ang usapan.

​“O sige, ngayong may mga lakas na tayo, kailangan na nating magplano,” seryosong sabi ni Sir Arnold habang pinupunasan ang lapag. “Kailangan nating bumaba saglit sa mini-grocery sa first floor para hakutin lahat ng stock ng pagkain, tubig, at kung ano pang gamit ang kakailanganin natin dito sa taas. Hangga’t malinis pa ang ibaba, dalahin na natin lahat dito.”

​“Tama,” pagsang-ayon ni Papa. “Pero kailangan nating maging super doble ingat. Hindi natin alam kung may nakapasok na ba sa loob ng building habang kumakain tayo.”

​“Mabuti na lang talaga at may kasama tayong sundalo at dalawang pulis. Malaking advantage ’to para sa atin,” nakangiting sabi ni Luisito, halatang nagpapasalamat sa presensya nina Papa.

​Pero napansin ko si Conrad. Habang nagpapasalamat si Luisito, biglang nag-iwas ng tingin si Conrad at tumingin sa ibang direksyon, tila umiiwas na naman sa usapan o may malalim na iniisip. Napatitig na naman ako sa kaniya. Ano ba talagang problema ng pulis na ’to? Bakit parang laging may tinatago ang mga kilos niya? Nagtataka pa rin talaga ako sa inaasal niya, pero dahil seryoso ang sitwasyon, isinantabi ko muna ang hinala ko.

​“Makinig kayo,” paalala ni Papa sa kanila habang nakahawak sa kaniyang Glock. “Hindi natin pwedeng gamitin ang mga baril natin sa ibaba hangga’t maaari. Ang ingay ng putok ay siguradong mag-aakit ng mas maraming halimaw mula sa labas. Arnold, may mga itak ba rito o kahit anong pwedeng pamalo?”

​“Meron, Sir Orlando,” sagot agad ni Sir Arnold. “Doon sa stockroom sa dulo ng hallway, may mga nakatabing itak, palakol, at ilang tubong bakal na ginagamit sa maintenance ng building. Pwede nating gamitin ’yon para tahimik.”

​Kinuha nina Papa, Luisito, at Conrad ang mga itak at bakal para ihanda ang sarili. Pero bakas sa mukha nina Sir Arnold at Alano ang matinding pag-aalangan habang hawak ang mga sandata. Ayaw pa talaga nilang makapanakit sa ngayon. Bago lang kasi sa kanila ang ganitong klaseng karahasan at dumanak ang dugo sa harap nila-hindi tulad nina Papa Orlando at ng dalawang pulis na sanay at sinanay sa mga madidilim na sitwasyon.

​“Pa, sasama ako sa ibaba! Tutulong akong magbuhat ng mga de-lata,” prisinta ko habang tumatayo.

​“Hindi pwede, Jordy,” sabay-sabay na saway ng mga kalalakihan sa akin. Halos mag-koir sila sa pagtanggi.

​“Dito ka lang, nak. Masyadong mapanganib sa ibaba. Kami na ang bahala roon,” seryosong utos ni Papa na hindi pwedeng baliin. maging sina Luisito at Alano ay umiling din, ayaw akong pasamahin.

​Bumuntong-hininga ako at nag-isip ng paraan para maging kapaki-pakinabang pa rin. “O sige na nga po, fine. Pero magpepresinta na lang akong mag-antay dito sa may dulo ng hagdan, malapit sa barikada.”

​Tumingin silang lahat sa akin, kaya ipinaliwanag ko ang plano ko. “Habang nasa ibaba kayo, ako ang magbabantay dito sa taas. Kapag bumaba na kayo, isasara ko agad ’tong barikada para walang makasunod sa inyo rito sa second floor. At kung sakali namang magka-aberya sa ibaba at makita kayo ng mga halimaw, sisigaw ako o magbibigay ng signal, tapos bubuksan ko agad muli ang barikada para mabilis kayong makatakbo pabalik dito sa itaas. Keri ba?”

​Nagkatinginan sina Papa at Sir Arnold, bago dahan-dahang tumango. “Magandang taktika ’yan, Jordy. At least may lookout tayo rito sa taas,” sabi ni Conrad, na sa wakas ay nagsalita na rin.

​“O sige, ganito ang gagawin natin…” Pinalibutan nina Papa ang mapa ng building na iginuhit ni Sir Arnold sa karton, at nagsimula na silang mag-ayos ng pwesto para sa gagawing pagbaba sa grocery. Naka-antabay naman ako sa may hagdan, hawak ang isang maliit na bakal, handang protektahan ang tanging daan paakyat habang nanalangin na sana ay maging ligtas silang lahat.

Chapter 2

Chapter 2

Nang dahan-dahang makababa si Papa at ang limang kalalakihan, nanatili akong nakadungaw sa may gilid ng hagdan, halos hindi humihinga. Mula sa puwesto ko, kitang-kita ko pa rin ang labas sa pamamagitan ng siwang ng sirang glass door sa ibaba.

​Grabe, nakakanginig ng laman. Ang daming infected na nagkalat sa gitna ng kalsada. Ang karamihan sa kanila, magkakasama lang na nakatayo, walang kibo, na parang mga tuod na may inaantay. Pero mapapansin mo na hindi sila mapakali-bawat may maririnig na putok ng baril sa ’di-kalayuan, sabay-sabay silang lilingon at magsisimulang mag-ungol nang mahina.

​“Nak, isara mo na ang barikada nang dahan-dahan,” pabulong na utos sa akin ni Papa bago sila tuluyang lumabas sa open area ng ground floor.

​“O-Opo, Pa… Mag-iingat kayo riyan,” bulong ko pabalik habang dahan-dahan kong isinasara ang rehas at tinatambakan ng ilang kahoy para madaling mahila kung sakali.

​Mabuti na lamang, dahil gabi na at patay ang mga ilaw sa unang palapag, madilim ang paligid. Doon sila naglakad nang nakayuko sa may madadilim na banda para hindi sila makita ng mga halimaw sa labas. Sobrang ingat ng bawat hakbang nila. Idagdag mo pang nagkalat ang mga sirang sasakyan at mga abandonadong pushcart sa ground floor, kaya nagamit nila itong panangga at matataguan habang papalapit sa pinto ng mini-grocery.

​Noong tuluyan nang makapasok ang anim sa loob ng grocery area, hindi ko na sila makita. Doon na nagsimulang mag-race ang puso ko sa kaba.

​Ang bawat minuto, parang isang taon sa bagal. Halos tatlumpung minuto na akong nakabantay rito sa taas ng hagdan, yakap-yakap ang hawak kong tubong bakal. Nilalamig ang mga kamay ko sa tindi ng nerbyos. Ano kayang nangyayari sa loob? Ligtas kaya sila? Nakaipon na kaya sila ng sapat na pagkain? Ang daming tanong na tumatakbo sa utak ko habang pilit kong pinapakiramdaman ang bawat kaluskos sa ibaba.

​Katahimikan. Sobrang tahimik, liban sa singasing ng hangin sa labas at mahihinang ungol ng mga infected sa kalsada.

​CLANGGGG!

​“Hala…” napasinghap ako sabay takip sa bibig ko.

​Isang malakas na kalansing ng mga nagbagsakang de-lata o baka bakal na estante ang biglang umalingawngaw mula sa loob mismo ng mini-grocery kung nasaan ang anim! Ang lakas ng tunog, parang gumuho ang isang bahagi ng tindahan.

​“Oh my Gosh, huwag naman sana…” bulong ko, ramdam ko agad ang pagtulo ng malamig na pawis sa likod ko.

​Dahil sa ingay na ’yon, biglang nabuhay ang buong paligid. Ang mga infected sa labas na kanina pa nakatayo lang at parang mga estatwa, sabay-sabay na napatigil. Ang mga ulo nila, dahan-dahang humarap sa direksyon ng commercial building. Nagsimula silang mag-ungol-yung ungol na nakakatuyo ng dugo.

​At ang mas malala… dahan-dahan silang nagsimulang maglakad nang sabay-sabay papunta sa puwesto kung saan narinig ang kalansing. Papasok sa building!

​“Pa… Luisito… Sir Arnold…” nanginginig kong tawag sa kanila sa isip ko. Gusto kong sumigaw para balaan sila, pero alam kong mas lalong magkakagulo kung gagawin ko ’yon.

​Nakahanda na ang kamay ko sa barikada. Ramdam ko na ang paparating na delubyo. Ang mga infected, palapit nang palapit sa glass door, at ang anim… nasa loob pa rin at mukhang Cornered na sa grocery!

“Diyos ko, parating na sila…” bulong ko, habang nanginginig ang buong katawan ko sa takot.

​Mula sa itaas ng hagdan, kitang-kita ko ang tumpok ng mga infected na papasok na sa sirang glass door ng ground floor. Ang bibilis ng hakbang nila, naaakit ng ingay ng nagbagsakang de-lata sa loob ng mini-grocery.

​“GROOOOAAAR!”

​Nagsimula nang mag-echo ang mga ungal nila sa loob ng madilim na lobby. Wala akong magawa kundi ang mag-abang sa barikada. Gusto kong sumigaw para tawagin si Papa, pero baka lalong magdagsaan ang mga halimaw sa pwesto ko.

​BLAG!

​Biglang bumukas ang pinto ng mini-grocery at unang humarurot palabas si Sander na bitbit ang isang backpack, kasunod si Alano na may bitbit ding sako ng bigas. Puno ng takot ang mga mukha nila.

​“Jordy! Buksan mo ang barikada! Bilisan mo!” sigaw ni Alano nang makita ako sa itaas.

​“Opo, opo! Sandali!” mabilis kong hinila ang mga nakatambak na kahoy at binuksan ang rehas na pinto ng barikada. “Bilis, akyat!”

​Sumunod na lumabas ng grocery sina Sir Arnold at Luisito, may dala rin silang mga plastic crate na puno ng supplies. Pero sa likod nila, naabutan na sila ng mga infected!

​“Conrad, sa kaliwa mo!” sigaw ni Luisito sabay hampas ng shotgun niya sa mukha ng isang sumusunggab na halimaw.

​Si Conrad naman, gamit ang kaniyang itak, ay mabilis na tinaga sa ulo ang isang infected na muntik nang makasunggab kay Sir Arnold. Pero bakas sa mukha niya ang kakaibang taranta-parang may kung ano siyang iniiwasan. At ang huling lumabas ay ang Papa ko, hawak ang kaniyang itak sa isang kamay at tubong bakal sa kabila, nagsisilbing rear guard para maprotektahan ang pagtakbo ng iba.

​“Umakyat na kayo! Huwag kayong hihinto!” malakas na utos ni Papa habang tinutulak pabalik ang dalawang nagwawalang nilalang sa paanan ng hagdan.

​Unang nakarating sa taas sina Sander at Alano, halos madapa pa si Sander sa pagmamadali. Sumunod sina Sir Arnold at Luisito.

​“Conrad, bilisan mo!” sigaw ni Luisito habang nakatutok ang baril sa ibaba, handang mamaril kung sakaling maiwan ang kasama niyang pulis.

​Habang paakyat si Conrad, napansin kong bigla siyang natisod sa baitang ng hagdan dahil sa bigat ng karga niya. May isang infected ang sumubok humablot sa binti niya, pero bago pa man ito makalapit, mabilis na bumaba si Papa ng dalawang baitang at buong lakas na ipinalo ang tubong bakal sa ulo ng halimaw.

​“Akyat, Conrad! Ako na rito!” sigaw ni Papa Orlando.

​Nang makalampas si Conrad at si Papa na lang ang nasa hagdan, mabilis na dinaluhong si Papa ng tatlo pang infected nang sabay-sabay.

​“Papaaaaa!” tili ko, halos maiyak ako sa takot habang nakahawak sa bakal ng barikada.

​BANG!

​Isang malakas na putok ang narinig ko-si Luisito, binaril na ang isa sa mga halimaw na nakakapit sa laylayan ng pantalon ni Papa. Nagawang sipa-sipain ni Papa ang dalawa pa bago siya mabilis na umakyat patungo sa pwesto ko.

​“Jordy, isara mo! Ngayon na!” hingal na hingal na utos ni Papa pagkalampas niya sa pinto ng barikada.

​Buong lakas kong itinulak ang rehas na bakal at mabilis na isinusi ang padlock. Sina Alano at Sir Arnold naman ay agad na binuhat ang mabibigat na cabinet at lamesa para idikit sa rehas, ginagawa itong matibay na harang.

​Segundo lang ang lumipas, sumalpok na ang mga infected sa rehas na bakal. Pilit nilang ipinapasok ang kanilang mga duguang kamay sa mga siwang, umaalingawngaw ang kanilang mga galit na ungal sa hallway ng second floor.

​Napasandal ako sa pader, napaupo sa sahig, nakatingin sa harang at napahawak ako sa dibdib ko habang umiiyak. Ligtas silang lahat. Ligtas si Papa. Pero alam kong sa gabing ito, mas lalong naging malapit ang kamatayan sa amin.

Dahan-dahan akong inakay ni Papa pabalik sa main room ng second floor. Literal na nangangatog ang buong katawan ko, at hindi ko maiawasan ang mapahikbi dahil sa tindi ng shock at takot sa nangyari sa hagdan.

​“Shh… Tahan na, anak. Ligtas na tayo, narito na si Papa,” bulong ni Papa habang mahigpit akong niyayakap at hinahaplos ang buhok ko. Doon lang unt-unting bumalik ang normal na paghinga ko.

​Naupo ang mga kalalakihan sa sahig, lahat sila ay pawisan, hingal na hingal, at bakas ang kilabot sa mga mukha.

​“Salamat at nakabalik tayo nang buo,” sabi ni Sir Arnold habang pinupunasan ang pawis sa kaniyang noo gamit ang duguang kamay. “Pero grabe… hindi ko akalain na may mga tao na pala sa loob ng stockroom ng grocery ko.”

​“Ano ba talagang nangyari sa ibaba, Pa?” tanong ko habang pinatutuyo ang mga luha ko.

​Bumuntong-hininga si Papa at seryosong tumingin sa akin. “Ganito kasi ’yon, Nak. Pagkapasok namin sa grocery, narinig namin na may kumakatok at umiiyak sa loob ng stockroom. Noong buksan nina Luisito ang pinto, may tatlong tao roon. Infected na sila, pero hindi pa tuluyang nagiging halimaw. Nakakapagsalita pa sila nang kaunti at nagmamakaawa, nanghihingi ng tulong sa amin.”

​“Kilala ko silang tatlo,” malungkot na singit ni Sir Arnold. “Sila yung mga ahente ng may-ari ng ibang business establishments dito sa katabing building. Mukhang doon sila nagtago kaninang umaga nung magsimula ang gulo.”

​“Kaso, habang kinakausap namin sila, bigla na lang silang nangisay,” seryosong kwento ni Luisito, habang mahigpit pa rin ang hawak sa kaniyang shotgun. “Nanlisik ang mga mata nila, naging kulay abo ang balat, at tuluyan na silang naging halimaw. Sabay-sabay silang sumunggab sa amin para kami ay sakmalin.”

​“Wala kaming nagawa kundi patayin sila para ipagtanggol ang sarili namin,” dugtong ni Conrad na malamig ang boses ngunit bakas ang stress. “Sa gitna ng pakikipagbuno, nabangga namin ang mga bakal na estante kaya nagkaroon ng malakas na kalansing ng mga de-lata. ’Ayun ang nakakuha ng atensyon ng mga infected sa kalsada. Pero ang importante, nakuha na natin lahat ng supplies at ligtas tayong nakabalik.”

​Nang tuluyan na akong kumalma, pinagpagan ko ang sarili ko at tumayo nang diretso. Alam kong kailangan kong maging matatag para sa amin.

​“O sige po, tapos na ’yon. Ang importante ay buhay kayo,” sabi ko sa kanila gamit ang awtoridad ng isang binabaeng handang mag-manage ng pamilya. “Ngayon, please po, ilagay niyo lahat ng mga nakuha niyo sa gitna ng lapag. Titignan ko at i-oorganize ko para mapagkasya natin ’to sa mahabang panahon.”

​Sumunod naman ang mga dambuhalang lalaki. Isa-isa nilang ibinuhos ang mga laman ng bag at crates sa gitna ng silid. Karamihan sa mga nakuha nila ay mga pagkaing hindi agad nae-expire-mga de-lata, instant noodles, crackers, bigas, at mga gallon ng distilled water. Pero bukod sa pagkain, nanlaki ang mata ko nang makita ang pitong piraso ng walkie-talkie at isang lumang de-bateryang radyo.

​“Wow, may walkie-talkie pala kayo sa grocery, Sir Arnold?” tanong ko.

​“Oo, ginagamit ’yan ng mga staff ko para sa communication sa buong building,” sagot ni Sir Arnold.

​Agad kong hinarap ang mga supplies. “Sige po, ako na ang bahala mag-ayos ng mga pagkain. Ihihiwalay ko ang mga madaling mapanis at ang mga pang-matagalan.”

​Habang abala ako sa pag-aayos ng de-lata, kinuha naman ni Papa ang mga walkie-talkie para i-distribute sa lahat.

​“Makinig kayong lahat,” anunsyo ni Papa habang nag-aabot ng radyo isa-isa kina Sir Arnold, Luisito, Conrad, Alano, at Sander. Ang huling walkie-talkie ay ibinigay niya sa akin. “Ise-set ko ito sa iisang channel lang kung saan tayo-tayo lang ang maaaring mag-usap. Kung sakaling magkahiwalay tayo o may emergency, gagamitin natin ito. Huwag ninyong gagamitin sa walang kwentang usapan para makatipid sa baterya.”

​“Copy, Captain,” sagot ni Luisito na sumaludo pa nang bahagya. Si Sander naman ay tahimik lang na tinanggap ang kaniyang radyo at isinabit sa kaniyang bulsa.

​Pagkatapos maipamahagi ang mga walkie-talkie, dinalaw ng kuryosidad si Alano kaya dinaliti niya ang switch ng dalang de-bateryang radyo. Pinihit niya ang tuner hanggang sa makasagap kami ng isang news station.

​Agad na lumapit ang lahat at nakinig nang mabuti. Ang boses ng reporter sa radyo ay basag, puno ng takot, at nagkakagulo ang mga tao sa background ng broadcast.

“Ulitin ko po sa lahat ng mga nakikinig… huwag po kayong lalabas ng inyong mga tahanan! Ang virus ay mabilis na kumakalat sa pamamagitan ng kagat at laway! Kung may kasama kayo na may lagnat o biglang nagiging agresibo, iwanan niyo na sila! Ang militar ay nahihirapan na ring kontrolin ang sitwasyon sa mga checkpoint-sandali, ano ’yan?! Huwag kang papasok dito! Tulong! May nakapasok sa booth-AAAAAHHH! JUSKO-”

​SHHHHHHHHHHHHHH

​Biglang naputol ang boses ng reporter nang may marinig kaming malakas na sigaw at kalabog, kasunod ng nakakarinding tunog ng static. Nabaliw ang signal.

​“Diyos ko, pinasok na rin ang station ng radyo,” bulong ni Alano na napahawak sa kaniyang mukha.

​“Ibahin mo ang channel, Alano! Bilis!” utos ni Conrad.

​Mabilis na pinihit ni Alano ang dial patungo sa ibang frequency. Nang makahanap siya ng isa pang station, wala na kaming narinig na reporter. Sa halip, isang automated na boses ng lalaki ang paulit-ulit na nag-e-echo, isang opisyal na babala mula sa gobyerno.

“Babala sa lahat ng mamamayan ng Pilipinas. Ang bansa ay kasalukuyan nang nasa ilalim ng State of National Emergency. Ipatutupad ang shoot-to-kill order sa lahat ng magpapakita ng agresibong pag-uugali o pagwawala sa kalsada. Manatili sa mga ligtas na pasilidad. Mag-imbak ng pagkain at tubig. Huwag magtitiwala sa mga hindi kakilala. Ang tulong ay parating, mangyaring mag-antay lamang…”

​“…Ang tulong ay parating, mangyaring mag-antay lamang…“ Paulit-ulit na mechanical na boses ang naririnig namin sa madilim na kwarto.

​Tumingin ako kay Papa. Kahit madilim, nakikita ko ang labis na pag-aalala sa mga mata niya. Alam kong pareho naming iniisip na sa tindi ng narinig namin sa radyo, mukhang malabong may darating na tulong sa amin sa mga susunod na araw.

Nang maiayos na ang lahat ng supplies, sinimulan na rin naming ihanda ang pwesto kung saan kami matutulog. Buti na lang talaga at may nakatabing mga tent sa stockroom ni Sir Arnold. Dahil malawak itong buong second floor, nagkasya ang anim na maliliit na tent nang may sapat na distansya sa isa’t isa. Katabi ng tent ko ang tent ni Papa Orlando, pero dahil sa tindi ng nangyari ngayon, napagpasyahan naming sa isang tent na lang muna kami matutulog para magkatabi kami.

​Bago kami pumasok sa tent, tiningnan ako ni Papa mula ulo hanggang paa.

​“Nak, maglinis muna tayo ng katawan. Amoy pawis at kaba na tayo pareho eh,” nakangiting sabi ni Papa habang inaayos ang kaniyang tuwalya.

​“Ay, nako, Pa! Ikaw lang kaya ang mabaho!” biro ko sabay paypay sa ilong ko, kunwari ay diring-diri.

​“Anong mabaho? Amoy lalaki ’to! O, amuyin mo!” natatawang sabi ni Papa sabay lapit ng kilikili niya mismo sa tapat ng ilong ko.

​“Yuck, Papa! Lumayo ka nga, kadiri!” tili ko habang pilit siyang itinutulak palayo.

​Pero sa isip-isip ko? Jusko, Lord, patawarin niyo po ako… pero sobrang bango! Amoy barakong-barako si Papa-kumbinasyon ng kaniyang pamilyar na perfume, katutubong amoy ng lalaki, at kaunting anghang ng pawis mula sa pakikipaglaban kanina. Sa isang saglit, tila naglaho ang lahat ng takot ko sa apocalypse at napalitan ng ibang klaseng init sa katawan. Grabe ang libog ko, pero pinilit kong dumiin ang pagiging seryoso ng mukha ko para hindi niya mahalata.

​Sabay kaming nagtungo sa banyo na nasa dulo ng hallway. May dala kaming tig-isang bimpo at container ng tubig mula sa filtration tank.

​Pagkapasok namin, walang rito-rito na naghubad agad si Papa ng polo at pantalon niya. Tanging brief na lang ang itira niya habang nakatalikod sa akin para basain ang bimpo. Nang dahan-dahan siyang humarap sa akin, literal na natulala ako. Muntik ko nang mabitawan ang bimpong hawak ko.

​Grabe, ang laki ng katawan ni Papa Orlando! Sobrang maskulado, malapad ang mga balikat, at may bakat na bakat na six-pack abs na matagal ko nang nakikita pero pilit kong iniiwasan ang tumitig nang matagal. Pero ang tunay na nakabaliw sa akin at nagpaikot ng paningin ko ay ang umbok sa kaniyang brief-napakalaki at bakas na bakas ang bigat nito. Pinagpawisan ako nang malapot pero mabilis akong nag-iwas ng tingin at naghubad na rin para tanging boxer shorts na lang ang maiwan sa akin.

​“Jordy, paki-punasan naman ang likod ko. Hindi ko maabot nang maayos eh,” utos ni Papa habang inaabot sa akin ang basang bimpo.

​“S-Sige po, Pa,” nauutal kong sagot.

​Dahan-dahan kong idinampi ang bimpo sa maskulado at napakalapad niyang likod. Ramdam ko ang tigas ng mga kalamnan niya sa bawat haplos ng kamay ko. Noong turn ko na ang lisinawin, kinuha ni Papa ang bimpo at siya naman ang nagpunas sa likod ko. Dahil malapit siya sa akin, naramdaman ko ang kaniyang mabigat, mainit na hininga sa may batok ko na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan.

​Nang matapos kaming mag-ayos ay mabilis kaming nagbihis ng tuyong damit at bumalik sa kwarto. Patay na ang karamihan sa mga ilaw at medyo madilim na ang buong paligid. Ang limang kalalakihan-sina Sir Arnold, Luisito, Conrad, Alano, at Sander-ay tulog na rin sa kani-kanilang mga tent, dahil maririnig na ang mahihimbing nilang hilahil. Mula sa labas, rinig pa rin ang mangilan-ngilang sigaw at gulo ng mga infected, pero sapat na ang barikada para pakalmahin kami.

​Pumasok na kami ni Papa sa loob ng tent namin at humiga nang magkatabi. Agad akong hinila ni Papa sa isang mahigpit na yakap, binuhat ang isang braso niya at inilagay sa ilalim ng ulo ko para gawin kong unan.

​“Matulog ka na nang mahimbing, Jordy,” bulong ni Papa sabay halik nang dahan-dahan sa noo ko. “Hangga’t narito ang Papa, hinding-hindi kita pababayaan. Ligtas ka sa akin.”

​“Salamat, Pa. Good night,” bulong ko pabalik habang isinusiksik ang mukha ko sa dibdib niya. Doon ko naramdaman ang tunay na kapanatagan hanggang sa tuluyan akong makatulog.

​Haaa…

​Nagising ako sa kalagitnaan ng gabi dahil sumasakit ang puson ko-nawiwiwi ako. Dahan-dahan kong inalis ang braso ni Papa para hindi siya magising, binuksan ang zipper ng tent nang walang ingay, at mabilis na nagpunas patungo sa banyo.

​Pagkatapos kong magbawas, pabalik na sana ako sa tent namin nang may mapansin akong kakaiba. May narinig akong mahina at mababang tunog na nagmumula sa isa sa mga tent na malapit sa daanan ko-ang tent ni Alano.

​“Nghhh… Ahhh…”

​Napatigil ako sa paglakad. Pakinggan ko nang mabuti, at laking gulat ko na ungol iyon ng isang lalaki na pilit na pinipigilan. Dahil may maliit na siwang ang zipper ng tent ni Alano, hindi ko napigilan ang kuryosidad ko. Dahan-dahan akong sumilip sa loob.

​Nanlaki ang mga mata ko at napakapit ako sa pader. Doon sa loob, sa ilalim ng kaunting liwanag ng buwan na tumatama sa bintana, nakita ko si Alano na walang suot na pang-itaas at nakababa ang kaniyang boxer shorts hanggang sa hita. Nakapikit ang kaniyang mga mata, habang ang kaniyang maskulado at pawisang katawan ay gumagalaw, at ang kaniyang kanang kamay ay mabilis na nagtataas-baba-nagjajakol siya!

​Kitang-kita ko mula sa siwang ang laki at haba ng kaniyang ari na galit na galit na, habang ang kaniyang malalaking braso at dibdib ay nagtatagis sa bawat pasada ng kamay niya. Kasunod nito ang marahas na pagbuka ng kaniyang bibig para magpalabas ng huling mabigat na ungol.

​“Ahhh… f-fuck…”

​Doon na lumabas ang makapal na tamod ni Alano, tumalsik sa kaniyang tiyan. Sa sobrang gulat at tindi ng panginginig ng tuhod ko sa nasaksihan ko, dahan-dahan at maingat akong umalis sa pwesto na ’yon nang walang lumilikhang ingay. Mabilis akong bumalik sa tent namin ni Papa, pumasok sa loob, at dali-daling yumakap nang mahigpit sa tagiliran ni Papa habang pilit kong ipinipikit ang aking mga mata para takasan ang imaheng ’yon at makatulog muli.

Chapter 3

Chapter 3

Day 4 na ngayon ng lockdown. Apat na araw na kaming nakakulong dito sa ikalawang palapag ng commercial building ni Sir Arnold. Pero para sa akin, parang tatlong linggo na ang lumipas dahil sa tindi ng mga nangyayari. At kung mayroon mang hindi mabura-bura sa isip ko simula noong gabing magka-aberya kami sa grocery, ’yun ay ang mga bagay na nakita ko bago matulog.

​Tuwing pipikit ako, parang naka-project pa rin sa utak ko yung matinding panginginig ng laman ko nang makita ko ang hubad na katawan at ang nagmumuwardang bukol sa brief ng Papa ko. At mas lalo na… yung pasimpleng pagmamariang-palad ni Alano sa loob ng tent niya habang hawak ang malaki at galit na galit niyang ari. Gosh, bawat lingon ko kay Alano rito sa kwarto, bigla na lang nag-iinit ang mukha ko at napapaiwas ako ng tingin! Mabuti na lang talaga at mukhang wala silang kamalay-malay sa mga pinagpapantasyahan ng isang magandang binabae na tulad ko.

​Sa loob ng apat na araw na ito, marami-rami na rin kaming nalaman tungkol sa mga halimaw sa labas dahil palagi kaming nagmamanman sa bintana.

​“Makinig kayo, dapat mas doble ang ingat natin kapag lumubog na ang araw,” seryosong paalala ni Papa Orlando habang pinupunasan ang kaniyang Glock. “Napansin ko na kapag gabi, nagtitipon-tipon sila sa isang kumpulan. Yung iba, naglalakad-lakad nang mabagal. Pero kapag ganyan ang formation nila, parang mas heightened ang senses nila. Konting kaluskos lang, sabay-sabay silang nagwawala.”

​“Tama si Sir Orlando,” pagsang-ayon naman ni Conrad na seryosong nakatingin sa labas. “Parang mas delikado sila sa gabi kumpara sa umaga. Kaya tama ang naisip ni Jordy na huwag na huwag nating bubuksan ang mga ilaw dito sa second floor pagkasapit ng dilim.”

​“True naman, mga sir,” singit ko habang naghihiwa ng sibuyas para sa tanghalian namin. “Bukod sa mga halimaw, baka maka-attract pa tayo ng ibang survivors na may masasamang balak kapag nakita nilang may ilaw dito. Sa panahon ngayon, mas nakakatakot ang taong buhay na desperado kaysa sa mga patay.”

​“May punto si Jordy,” dugtong ni Sir Arnold habang inaayos ang kaniyang walkie-talkie. “Kaya tiis-tiis muna tayo sa dilim tuwing gabi. Safe naman ang solar panels natin basta huwag lang tayo magpahalata.”

​Kahit tatlong araw na ang nakakalipas, hindi pa rin nawawala ang mga putok ng baril sa kung saan-saan sa di-kalayuan. Ramdam mo pa rin na may mga sundalo o pulis na lumalaban, o baka mga sibilyan na na-corner na ng mga infected.

​Kasalukuyang abala ang mga kalalakihan sa isang sulok ng malawak na silid. Gumagawa sila ng mga makeshift na pananggalang o armor para sa katawan gamit ang mga makakapal na magazine, karton, at duct tape na nakuha sa stockroom. Ibinabalot nila ito sa kanilang mga braso at binti para kung sakaling may sumunggab o mangagat, hindi agad tatalab ang mga ngipin ng mga halimaw.

​Habang nagpupukpok at nagtatali sila roon, ako naman ay abala pa rin sa nakasanayan kong gawi-ang magluto para sa aming lahat. Ganoon pa rin ang routine namin; ako ang reyna ng kusina habang sila ang mga taga-protekta.

​“Hoy, Jordy, baka naman pwedeng lakasan mo nang konti ang sabaw niyan, ha? Medyo lumalaki na naman ang biceps ko sa paggupit nitong mga plastic, kailangan ko ng energy,” pagbibiro ni Luisito sabay flex ng kaniyang maskulado at matipunong braso sa direksyon ko.

​“Aba, Kuya Luisito, baka gusto mong gawin kong purong tubig ’tong sabaw mo para lalong pumutok ’yang muscles mo?” natatawa kong sagot sabay kembot habang hawak ang sandok.

​Natawanan ang mga lalaki sa sulok, maging si Alano na noong nagtama ang paningin namin ay biglang ngumiti nang nakakaloko. My God, bumilis na naman ang tibok ng puso ko! Naalala ko na naman yung gabi na ’to!

​“Huwag mong pansinin ’yang si Luisito, Jordy. Basta ang luto mo, kahit anong klaseng de-lata ’yan, masarap,” banat naman ni Alano habang itinataling pilit ang makapal na magazine sa braso niya. “Salamat nga pala at nandito ka. Kung puro lalaki lang kami rito, baka puro sunog na sardinas ang kinakain namin araw-araw.”

​“Sus, nambola pa si Kuya Alano. O sige, dadagdagan ko ang rasyon mo mamaya,” pabiro kong sabi, na ikinatawa muli nina Sir Arnold at Papa Orlando.

​Si Papa naman ay lumapit sa akin at tinapik ang balikat ko. “O, nakikita mo ba ’yan, Jordy? Sabi sa’yo ng mga kuya mo, huwag kang matatakot sa kung anong gulo ang mayroon sa labas. Hangga’t magkakasama tayo rito, at hangga’t busog kami sa luto mo, kayang-kaya namin silang ubusin para sa’yo.”

​Napangiti ako nang malawak. Ramdam na ramdam ko ang pag-aalaga at proteksyon ng mga matitipunong lalaking ito sa akin. Parang unti-unting nababawasan ang takot ko sa apocalypse dahil sa kanila.

​Pero siyempre, hindi mawawala ang panira ng mood. Sa kabilang sulok, nakaupo si Sander na sikat na artista. Gaya ng nakaraang tatlong araw, siya lang ang tanging hindi pumapansin sa akin. Naka-cross arms siya habang pinapanood ang iba, at kapag napapatingin sa direksyon ko, matalas at seryoso pa rin ang mga mata niya na parang may malaking atraso ako sa kaniya.

​Deadma ka sa akin, gurl, sabi ko sa isip ko habang pabalik sa paghalo ng ulam. Tignan natin kung hindi ka humingi ng extra mamaya kapag naamoy mo na naman ’tong ginisang corned beef ko.

​Kahit anong iasim ng mukha ng artistang ’to, alam kong sa loob ng gusaling ito, kasama ang Papa ko at ang mga lalaking handang lumaban para sa akin, hinding-hindi ako magiging pabigat.

Nang matapos na kaming magluto at ihain ang pagkain, hindi nga ako nabigo! Si Sander na kanina pa nakasungit, halos hindi na nakapagsalita dahil abala ang bibig niya sa paglamon.

​“Oh, Sander, dahan-dahan lang sa subo, baka mabilaukan ka! Akala ko ba diet ang mga sikat na artista ngayon? Bakit naka-tatlong sandok ka na yata ng kanin at corned beef ni Jordy?” asar ni Luisito sabay tawa nang malakas habang siko-siko si Alano.

​“Oo nga naman, bro. Kanina parang ayaw mo pang lumapit sa pwesto ng pagkain, ngayon parang ikaw na ang mauubusan,” hirit pa ni Alano na natatawa rin habang may nginunguyang crackers.

​Napangisi na lang ako nang pilyo habang nakapamewang. “Sabi sa inyo, walang matigas na artista sa ginisang corned beef ko na may secret sahog. Tiklop ka rin pala!”

​Napasimangot lang si Sander at hindi kami pinansin, pero patuloy pa rin ang pagsubo niya. Ganyan nga, mabusog ka sa luto ko para kahit paano bumait ka naman.

​Matapos ang masiglang tanghalian, naisipan kong simulan ang isa pang plano. Noong nakaraang gabi kasi, nung kumuha sila ng supplies sa mini-grocery sa ibaba, napansin kong may mga pakete ng seeds o buto ng mga gulay at halaman na kasamang nakuha. Sakto naman na dito sa malawak na balcony at ilang sulok ng second floor ay may mga malalaking paso ng mga ornamental plants na pagmamay-ari ni Sir Arnold.

​“Sir Arnold, hihiramin ko muna ’tong mga paso mo, ha?” paalam ko habang inihahanda ang mga buto ng sili, kamatis, at pechay. “Gagamitin ko ’tong lupa para magtanim-tanim ng mga gulay. Hindi natin alam kung gaano katagal ’tong apocalypse, kaya mas mabuting may sarili tayong source ng pagkain dito sa taas habang maaga pa.”

​Napatigil ang mga kalalakihan sa ginagawa nila at napatingin sa akin. Bakas sa mga mukha nila ang labis na pagkamangha at tuwa.

​“Aba, napakahusay naman mag-isip nitong si Jordy! Sobrang bilis makahanap ng solusyon at paraan para mabuhay tayong lahat dito,” puri ni Sir Arnold na abot-langit ang ngiti.

​“Oo nga, sir. Masaya kami na nakakapag-adjust na si Jordy nang ganyan kabilis sa sitwasyon ngayon. Hindi siya tulad ng ibang nataranta lang at umiyak,” dagdag naman ni Conrad na tumatango-tango pa bilang pagsang-ayon.

​Dahil sa labis na pride at tuwa sa akin, bigla akong nilapitan ng Papa ko. “Iyan ang anak ko! Proud na proud talaga ako sa’yo, Jordy,” masayang sabi ni Papa Orlando sabay yakap sa akin nang napakahigpit mula sa likod.

​Kung noong araw, bago magka-zombie, ang mga ganitong yakap ay normal lang para sa amin bilang mag-ama, pero ngayon… iba na ang pakiramdam ko. Literal na kinikilig ako nang patago, at sa Papa ko pa talaga! Kinikilig ako nang husto habang nararamdaman ko ang kaniyang dambuhalang katawan na nakadikit sa akin. Napakalaking tao talaga ng Papa ko. Parang naglalaho at lumiliit ang buong katawan ko kapag niyayakap niya ako sa loob ng mga matitigas at maskulado niyang braso. At ang mas malala pa, amoy na amoy ko na naman ang kaniyang panlalaking amoy at pawis-isang napakabangong amoy barako na nagpapalambot ng tuhod ko.

​Habang komportableng-komportable ako sa yakap ng Papa ko, biglang sumingit ang boses ng panira ng moment.

​“Tsk. Sobrang spoiled naman niyan. Bakla,” pabulong ngunit rinig na asar ni Sander habang nakatingin sa amin, tila naiirita sa ka-sweetan namin ng Papa ko.

​Agad akong humarap sa kaniya, humiwalay nang bahagya sa yakap ni Papa, at buong lakas na dinalatan ko siya habang nanlalaki ang mga mata ko. “Bleeeeh! Inggit ka lang kasi wala kang makayakap ngayon! Manigas ka riyan!”

​Napasimangot lalo si Sander sa ginawa ko at padabog na ipinagpatuloy ang pag-aayos ng makeshift armor niya. Natawa na naman si Papa at tinapik ang ulo ko.

​Maya-maya, nagulat na lang kaming lahat nang biglang sumigaw si Sir Arnold mula sa kabilang sulok ng silid, malapit sa isang lumang cabinet.

​“Mga panyero! Pumarito muna kayo! Tingnan niyo kung anong nakita ko sa ilalim ng desk ko!” tawag niya habang itinataas ang tatlong malalaking bote ng mamahaling alak at ilang piraso ng beer. “May naitago pala akong alak dito! Pwede tayong mag-inom mamaya pagkasapit ng gabi para naman mabawasan ang stress natin!”

​“Naku, Sir Arnold, parang delikado yata ’yan,” mabilis kong saway habang nakapamewang. “Bawal tayong maglasing! Paano kung biglang magwala ang mga halimaw sa ibaba o may umatake sa atin habang bagsak kayo sa alak?”

​“Huwag kang mag-alala, Jordy, hindi ako basta-basta nalalasing,” banat agad ni Alano sabay ngiti nang nakakaloko. Napatingin ako sa kaniyang dibdib at bigla ko na namang naalala yung gabi na nagjajakol siya. Jusko, kung malasing kaya ’to, baka kung ano nang gawin sa akin?

​“Ganoon din ako, malakas ang tolerance ko sa alak,” pagsang-ayon din ni Luisito habang tinatapik ang kaniyang tiyan.

​Maging si Sander ay nakita kong malaki ang ngisi sa mukha. Halatang gusto rin niyang uminom para makalimot sa trauma ng shooting na naudlot.

​“Kung ganoon… try ko rin kaya uminom mamaya?” pagpepresinta ko, medyo na-curious din ako kung anong lasa ng mamahaling alak na ’yon.

​“Hindi pwede, Jordy,” mabilis at seryosong harang ni Papa Orlando habang nakatingin nang diretso sa akin. “Masyado ka pang bata para mag-inom sa gitna ng ganitong sitwasyon. Kailangan may isang gising ang isip sa atin kung sakaling mapadami ang inumín ng mga kuya mo.”

​Napasimangot ako nang kaunti. “O sige na nga, fine…”

​“Pero ganito na lang, anak,” bawi ni Papa sabay ngiti. “Dahil kami ang iinom, ikaw na lang ang magluto at maghanda ng pwede naming maging pulutan mamaya, ha? Pwede mo bang gawin ’yon para sa amin?”

​Nang marinig ko ang salitang pulutan, biglang nag-malfunction ang utak ko. Tiningnan ko ang naglalakihang katawan nina Papa, Alano, Luisito, Conrad, at Sir Arnold. Sa isip-isip ko… Jusko, anong pagkain pa ba ang iluluto ko? Kung ako na lang kaya ang gawin ninyong pulutan ngayong gabi? Tiyak na mapupurga kayo sa sarap!

​Dahil sa maruming takbo ng utak ko, bigla akong napatawa nang mahina nang mag-isa.

​“Oh, bakit ka tumatawa riyan nang mag-isa, Nak? May nakakatawa ba sa pulutan?” tanong ni Papa na nagtataka sa reaksyon ko.

​“Ah, wala po, Pa! Sabi ko nga, sige po, ako na ang bahala sa pulutan niyo mamaya. Tiyak na gaganahan kayo sa ihahanda ko!” mabilis kong sagot sabay tango at kembot pabalik sa pwesto ng kusina, habang ang utak ko ay abala na sa pagpaplano kung paano ko sila aasikasuhin mamayang gabi sa gitna ng dilim at ng tagayan.

Sumapit na nga ang dilim sa ikatlong araw ng lockdown. Para makasiguro na walang makakakitang infected o ibang survivors sa labas, doon kami pumuwesto sa pinakatagong parte ng second floor-isang maliit na masikip na sulok na napapaligiran ng mga matataas na filing cabinet at walang bintana. Tanging isang maliit na penlight lang na nakatapat sa sahig ang nagsisilbing liwanag namin, sapat lang para makita namin ang isa’t isa at ang mga baso ng alak.

​Bitbit ang isang platito, dahan-dahan akong lumapit sa mga kalalakihan na seryosong nag-uusap tungkol sa susunod naming plano.

​“Mga sir, eto na po ang pulutan niyo,” pabulong kong sabi sabay lapag ng platito sa gitna ng umpukan.

​Kumuha si Luisito ng isa at issubo. “Uy, ano ’to, Jordy? Chips? May nakuha ba kaming potato chips sa grocery kagabi?”

​“Hala, oo nga, ang henyo naman nito!” sabi ni Alano pagkakagat. “Pero parang hindi patatas ang lasa, ah? Masarap na malutong!”

​Napangiti ako nang malawak, proud na naman sa sarili ko. “Hindi patatas ’yan, Kuya Alano. Gulay ’yan na nandito sa floor na ginawa kong chips! Hinati-hati ko nang manipis tapos ni-bake ko nang kaunti gamit ang oven. Para mas tipid sa mga de-lata at de-kahon nating pagkain, ’di ba?” Sabi ko sabay abot na rin ng ginawa kong suka na pangsawsawan.

​“Aba, ang talino talaga ng anak ko!” natutuwang sabi ni Papa Orlando, kitang-kita ang pagmamalaki sa kaniyang mukha. “Gulay pala pwedeng gawing ganito kalutong? Nakatipid pa tayo sa rasyon natin sa grocery.”

​“Sobra, Sir Orlando. Swerte natin kay Jordy, may natural na survival instinct,” pagpuri naman ni Sir Arnold habang sumisipsip ng kaniyang alak.

​Dahil masikip ang sulok at wala nang bakanteng mauupuan sa lapag, bigla akong hinila ni Papa sa braso. “O, dito ka na maupo sa akin, Anak. Walang space eh.”

​Binuhat niya ako nang parang walang bigat at pinaupo niya ako mismo sa kandungan niya, sabay yakap nang mahigpit mula sa likod ko habang nakikinig sa usapan. Sa posisyon naming ’yon, literal na naramdaman ko ang napakalaki at matigas niyang bukol na tumatama at pumipigil mismo sa gitna ng hiwa ng pwet ko! Ramdam ko ang init at ang hugis nito sa bawat paghinga at paggalaw niya. Parang gusto kong matunaw sa libog, pero dedma lang ang lola niyo. Nagpanggap akong walang nararamdaman para hindi mahalata ng Papa ko o ng ibang mga lalaki.

​Napansin naman ni Alano ang posisyon namin at napangiti siya nang bahagya. “Grabe, Sir Orlando, napansin ko lang… sobrang sweet niyo palang mag-ama, no? Parang hindi kayo mapaghiwalay.”

​“Naman, Kuya Alano! Sweet talaga kaming mag-ama matagal na, bata pa lang ako,” sagot ko naman habang isinusandig ang likod ko sa malapad na dibdib ni Papa. “Actually, hindi lang kay Papa… pati sa Kuya ko, sobrang sweet ko rin talaga.”

​Napatigil si Sir Arnold sa pag-ikot ng baso niya at napatingin sa amin. “Ah, may kapatid ka pala, Jordy? May isa ka pang anak, Sir Orlando?”

​Tumango si Papa at uminom din sa kaniyang baso. “Oo, Arnold. May isa pa akong anak na lalaki, mas matanda siya ng walong taon kay Jordy. Kung titingnan mo nga, kaedaran lang siguro ni Sander ’yon. Kasing-pogi rin.” Natawa naman sila nang bahagya sa huling sinabi ni papa.

Pero ako, ​nang mabanggit si Kuya, biglang nagbago ang timpla ng mood ko. Nakaramdam ako ng kaunting lungkot at takot. “Pa… nasaan na kaya si Kuya ngayon? Ligtas kaya siya sa labas? Ang gulo-gulo na ng buong paligid…”

​“Oo nga, sir. Paano kung na-trap din siya sa kung saan?” pag-aalala rin ni Alano.

​Pero tinapik lang ni Papa ang balikat ko para pakalmahin ako. “Huwag kayong mag-alala, lalo ka na, Jordy. Alam mo naman ang Kuya mo. Bago pa mangyari ang ganitong gulo, na-train ko na ’yon sa lahat ng aspeto ng depensa at survival. Mas malupit pa sa akin ang reflexes nun. Sa tingin ko nga, baka mamaya o bukas, ma-trace pa niya tayo rito sa building.”

​Tumango na lang ako nang dahan-dahan kay Papa. Pero habang nakatitig ako sa maliit na ilaw ng penlight, biglang naglakbay ang isip ko sa isang napakalihim at madilim na alaala tungkol sa Kuya ko.

​Si Kuya… ang nakavirgin sa akin.

​Oo, ang sarili kong kuya. Pero hanggang ngayon, hindi alam ng Kuya ko ang totoong nangyari nung gabing ’yon. Lasing na lasing kasi siya noon pag-uwi galing sa party, at sa sobrang dilim ng kwarto at blackout ng utak niya, akala niya may naiuwi siyang babae at ang babae na iyon ang kinakakantot niya sa ibabaw ng kama-pero ako pala talaga ’yon. Naalala ko pa kung gaano kasakit at kahapdi sa una nung ipasok niya ang pagkalalaki niya sa akin, pero nang tumagal at dinala na ng indayog, dinalaw ako ng matinding sarap at doon ko unang naranasan ang langit. Isang sikreto na habangbuhay kong itatago sa kaniya at kay Papa.

​Naramdaman ko ang pangungulila sa kaniya, kaya napasandal ako lalo sa dibdib ng aking ama.

​“Pa… miss na miss ko na talaga si Kuya,” mahina kong bulong, medyo gumaralgal ang boses ko.

​Naramdaman ni Papa ang lungkot ko, kaya mas hinigpitan niya ang yakap sa akin sa kaniyang kandungan at dahan-dahang hinalikan ang tuktok ng ulo ko. “Makakasama rin natin siya, Nak. Pangako ’yan ni Papa. Sa ngayon, matatag muna tayo, ha?”

​Ipinikit ko ang mga mata ko, hinahayaan ang sarili kong mabuhay sa init ng katawan ng Papa ko habang ang mga lalaki sa paligid ay patuloy sa kanilang mahinang tagayan sa gitna ng kadiliman.

Naging mas malalim ang gabi, at kasabay ng unti-unting pagbawas ng alak sa mga baso ay ang pagbuwal ng mga pader sa pagitan naming lahat. Dahil sa tindi ng alak at ng sitwasyon, lumabas na ang kuryosidad ng bawat isa.

​Si Alano ang unang basag ng katahimikan. Tumingin siya sa amin ni Papa habang nakaupo pa rin ako sa kandungan nito, ramdam pa rin ang init at ang matigas nitong pwesto sa likuran ko.

​“Sir Orlando, tanong ko lang po, ha? Kasi na-curious talaga ako,” panimula ni Alano sabay sipsip sa baso niya. “Buti po… tanggap na tanggap niyo si Jordy kahit na binabae siya? Alam niyo naman sa lipunan natin, lalo na sa mga katulad niyong sundalo, madalas medyo tradisyunal at strikto pagdating sa ganiyan.”

​Nang marinig ko ang tanong na ’yon, medyo napatigil ako sa paghinga. Tumingin ako kay Papa, nag-aabang kung anong sasabihin niya.

​Huminga nang malalim si Papa Orlando, hinigpitan ang yakap sa bewang ko, at ngumiti nang tapat kay Alano. “Alam mo, Alano… mahal na mahal ko kasi ang anak ko. At hinding-hindi ko hahayaan na dahil lang sa kasarian niya o sa pagiging binabae niya, ay magagawa ko siyang saktan o itakwil. Anak ko siya, dugo at laman ko.”

​Tumingin sa akin si Papa, punong-puno ng pagmamahal ang mga mata. “Tsaka, bago mamatay ang Mama niya, iyon lang talaga ang hiling niya sa akin-ang alagaan at protektahan ang bunsong anak namin. Kaya tinupad ko lang ang pangako ko sa asawa ko. At isa pa…” Biglang humalakhak si Papa sabay tapik sa hita ko. “Idagdag mo pa na parang asawa mag-alaga ’tong si Jordy sa bahay! Mula sa pagluluto, paglilinis, hanggang sa pag-aasikaso sa akin, daig ko pa ang may asawa, kaya hindi na ako lugi rito!”

​Nagsipag-tawanan nang malakas ang mga kalalakihan sa sulok dahil sa huling hirit ni Papa. Medyo namula naman ang pisngi ko sa hiya pero deep inside, kinilig na naman ang lola niyo sa salitang parang asawa mag-alaga.

​“Sabagay, may punto ka roon, Sir Orlando,” nakangiting pagsang-ayon ni Sir Arnold habang kumukuha ng chips na gawa ko. “Kung ako man ang magkakaroon ng anak na binabae balang araw, tatanggapin ko rin siya nang buong-buo. Sisiguraduhin kong magiging kasing-bait, kasing-talino, at kasing-maalaga siya katulad ni Jordy. At mamahalin ko siya kung paano mo minamahal si Jordy.”

​“Totoo ’yan, sir. Sa panahong ’to, wala nang space ang diskriminasyon. Ang mahalaga, mabuting tao,” dugtong naman ni Luisito habang tumatango-tango katulad ni Conrad.

​Habang nagkakatuwaan ang lahat, napansin kong si Sander lang ang tanging tahimik sa isang tabi. Hawak niya ang baso niya, nakatitig sa sahig, at parang may malalim na iniisip.

​Tiningnan siya nang matagal ni Luisito bago nagwika. “Sander, bro, may itatanong lang din sana ako sa’yo, kung okay lang. Kasi bago pa magka-lockdown, narinig ko sa mga balita at sa mga tsismis sa showbiz na galit ka raw talaga sa mga bakla o binabae. Totoo ba ’yon?”

​Biglang tumahimik ang buong paligid. Ang lahat ay napatingin kay Sander, nag-aabang kung magagalit ba ito o iiwas sa tanong.

​Napabuntong-hininga nang napakalalim si Sander. Inubos niya ang natitirang alak sa baso niya bago siya dahan-dahang tumingin sa amin, partikular na sa akin.

​“Hindi sa ganoon, Luisito…” panimula ni Sander, medyo seryoso at mababa ang tono ng boses. “Gusto ko lang magpakatotoo sa inyo. Hindi talaga madali sa akin na pakisamahan si Jordy ngayon. Pero hindi dahil sa simpleng galit lang ako… kundi dahil may matindi akong trauma sa mga bakla.”

​Napatitig ako sa kaniya, nakaramdam ng biglang lungkot sa boses niya.

​“Nung nagsisimula pa lang kasi ako sa showbiz, bago pa ako sumikat, napakabata ko pa non,” patuloy ni Sander, bakas ang sakit sa mga mata niya. “Muntik na akong mahalay ng dalawang bakla na handler ng mga batang artista noon sa agency ko. Pinainom nila ako ng gamot, hinaluan ang inumin ko para mawalan ako ng malay. Mabuti na lang talaga… dahil hindi ko naubos ang pinainom nila sa akin, kaya nagising ako bago pa man natuloy ang panggagahasa sa akin. Nakatakas ako.”

​Nasinghap si Alano sa narinig, at maging si Papa ay napakunot-noo sa galit sa kwento.

​“Dahil bago pa lang ako sa industriya non, wala akong kapangyarihan at takot na takot ako, kaya hindi ko sila nagawang makasuhan agad,” dugtong ni Sander, habang mahigpit ang hawak sa baso. “Pero nung sumikat na ako, nagkapera, at nagkaroon ng impluwensya, doon ko na binalikan ang kaso. Nagawa ko silang maipakulong sa tulong ng mga abogado ko. At mabuti na lang talaga, nung magsampa ako ng kaso, may iba pang mga batang biktima ang lumitaw at naglakas-loob na maging testigo laban sa kanila.”

​Humarap si Sander nang diretso sa akin, may bakas ng pagsisisi at paghingi ng paumanhin sa mga mata niya. “Kaya yung narinig niyo sa mga balita na pinakulong ko lang sila dahil may galit lang ako sa mga bakla at gumawa ako ng kuwento… hindi totoo ’yon. May malalim na dahilan ’yon, may krimen silang ginawa sa akin. Kaya sa ngayon… sana maintindihan mo, Jordy, kung bakit hindi ko pa kaya na pakisamahan ka nang maayos o maging close sa’yo. May takot at trauma pa rin sa loob ko. Pero… baka balang araw, kapag naging okay na ako, magawa ko rin.”

​Nang marinig ko ang buong kwento niya, tuluyan nang naglaho ang inis ko kay Sander nitong mga nakaraang araw. Na-realize ko na ang kaniyang pagsusungit ay proteksyon lang pala sa kaniyang sarili dahil sa madilim niyang nakaraan.

​Napatango ako nang dahan-dahan sa kaniya at binigyan ko siya ng isang napakatamis at mapagpalayang ngiti. “Naiintindihan ko, Sander. Walang problema ’yon sa akin. Take your time. Hindi naman kita mamadaliin.”

​Imbes na sumagot, dahan-dahang nag-iwas ng tingin si Sander at tumingin sa ibang direksyon, pero nakita ko ang bahagyang paglambot ng ekspresyon ng mukha niya. Halatang nabawasan ang bigat sa dibdib niya ngayong nailabas niya ang kaniyang sikreto.

​Agad namang tinapik sa braso si Sander ng dalawang katabi niya-inaalo nina Luisito at Alano ang kaniyang balikat bilang pagpapakita ng suporta at pag-unawa bilang mga kapwa lalaki. Sa gitna ng dilim at ng apocalypse, mas lalo kaming naging magkakaramay sa mga sugat ng aming nakaraan.

Lumalalim na nang husto ang gabi at ramdam na ang epekto ng alak sa tago naming sulok. Tuluyan nang nagkakatama at tinatamaan sina Papa, Conrad, at Sander. Bagsak na ang talukap ng mga mata ni Sander habang nakasandal sa cabinet, at si Conrad naman ay panay na ang tawa nang mahina habang nakatitig sa baso niya.

​Sina Luisito at Alano lang talaga ang hindi pa natitibag-totoo nga ang sinabi nila kanina na hindi sila basta-basta nalalasing dahil tuwid pa rin silang maupo at tuloy-tuloy ang kwentuhan.

​Dahil sa tama ng alak, sobrang naging clingy na rin ni Papa sa akin. Habang nakaupo pa rin ako sa kandungan niya, dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang malaking kamay sa legs ko, hinahawakan ito nang mahigpit bago muling aakyat ang mga daliri niya para humaplos sa bewang ko. Mabuti na lamang at patay ang karamihan sa ilaw at tanging maliit na penlight lang ang mayroon, kaya hindi nakakahalata ang mga kasamahan namin na abalang-abala sa pag-uusap tungkol sa kung ano-anong bagay.

​Mas lalo akong nag-init at binahayan ng matinding libog nang biglang mapunta sa mga babae ang usapan nina Alano at Luisito.

​“Hay nako, panyero… sana talaga okay lang ang asawa ko sa bahay ngayon,” seryosong sabi ni Luisito sabay tungga ng alak. “Jusko, bukod sa kaligtasan niya, miss na miss ko na rin talaga ang katawan niya. Yung pakiramdam tuwing gabi na magkayakap kami at nagtatalik… iba talaga ang stress reliever kapag kasex mo ang mahal mo.”

​Natawa nang nakakaloko si Alano at sumang-ayon. “Naku, bro, sinabi mo pa! Ako nga, pang-apat na araw ko na ngayon na puro jakol lang ang gawa! Sobrang log-tu ng burat ko. Alam mo ba nung wala pang kaguluhan, araw-araw kaming magkantutan ng girlfriend ko sa condo niya. Halos walang patayan ng gana, tapos ngayon, tiis-tiis muna.”

​Nanlaki ang mga mata ko sa isip-isip ko. Hala siya… so hindi lang pala nung isang gabi na nakita ko siyang nagjajakol sa tent ang beses na ginawa niya ’yon? Pang-apat na araw na pala niyang pinaparusahan ang sarili niya!

​Habang nagpapatuloy ang bastos at talamak na usapan ng dalawa, nagulat ako sa naging reaksyon ng Papa ko. Nanatili siyang tahimik habang nakasandal sa akin, dahan-dahang itinalumbaba ang baba niya mismo sa ibabaw ng balikat ko, nakayakap nang mahigpit habang ang katawan niya ay patuloy na humahaplos sa likod ko. Sa gitna ng posisyon namin, laking gulat ko nang maramdaman kong parang biglang tumigas at bumukol nang todo ang kaniyang burat-at saktong-sakto ang pagka-gahi nito sa mismong hiwa ng pwet ko!

​Sa tindi ng kulo ng dugo ko, hindi ako mapakali kaya napagalaw at napa-kembot ako nang kaunti sa ibabaw niya para humanap ng pwesto. Pero nang gawin ko ang paggalaw na iyon, narinig ko ang Papa ko.

​“Nghhh… p-puta…”

​Napaungol si Papa Orlando nang napakahina at napakalalim, direktang-direkta sa may tapat ng tenga ko. Kasabay nito ang pagbuga niya ng mainit at amoy-alak na hininga sa leeg ko.

​Literal na nanghina ako. Pakiramdam ko ay nangalog ang buong tuhod ko at nawalan ng lakas ang katawan ko. Sobrang sarap at lutong sa tenga ng ungol ng Papa ko! Parang gusto kong humarap at sunggaban siya roon mismo, pero pinilit kong magpakahinhin.

​Mabuti na lamang, bago pa ako tuluyang mabaliw sa libog, ay nag-aya na si Alano na matulog.

​“O paano, mukhang kailangan na nating itumba ’tong tagayan,” ani Alano habang itinuturo sina Sander at Conrad na halos nakapikit na ang mga mata. “Tumba na sila Sander at Conrad oh, tulog na ang mga lodi. Kami na ni Luisito ang maghahatid sa dalawang ’to sa mga tent nila, tapos Jordy… ikaw na ang bahala rito sa Papa mo, ha? Mukhang malalim na rin ang tama.”

​“Ah, s-sige po, Kuya Alano. Ako na pong bahala kay Papa,” sagot ko habang dahan-dahang tumatayo mula sa kandungan niya.

​Nang tumingin ako sa ibaba, kay Papa na nakaupo pa rin sa sahig, lalo akong natunaw. Nakatitig lang siya nang diretso sa akin, mapupungay ang mga mata dahil sa kalasingan, at may kakaibang lagkit ang tingin sa akin.

​“Pa… halika na po. Pasok na tayo sa tent natin para makatulog ka na,” aya ko sa kaniya habang iniaabot ang kamay ko.

​Walang kibo si Papa. Tumango lang ito nang dahan-dahan at humawak sa kamay ko para tumayo, bago sumunod sa akin pumasok sa loob ng tent namin habang sina Alano naman ay inaalalayan na ang iba.

​Tahimik lang ang Papa ko nang makapasok kami sa loob ng masikip na tent. Dahil naiinitan sa tama ng alak, walang sabi-sabi na naghubad siya ng kaniyang polo at pantalon. Tanging ang kulay itim na boxer brief na lang na ibinigay sa kaniya ni Sir Arnold kanina ang itinira niya sa kaniyang katawan. Sa kaunting liwanag, kitang-kita ko kung paano bumabakat ang kaniyang malaking kargada sa harap ng brief na ’yon.

​Nang makahiga na siya sa latag, nag-aayos pa lang ako ng pwesto ko nang biglang magulat ako. Bigla akong hinila ni Papa sa braso nang napakalakas! Sa isang saglit, tuluyan niya akong kinulong at ibinilanggo sa loob ng naglalakihan at maskulado niyang mga braso, sabay subsob ng mukha niya sa may leeg at balikat ko.

​Nagsimula niyang amuy-amuyin nang marahas ang leeg ko, humihinga nang malalalim sa balat ko na parang sabik na sabik.

​“P-Papa… ano ba… amoy alak ka na po nang todo eh,” pabulong kong saway habang pilit kong itinatago ang matinding panginginig ng boses ko sa sarap.

​Pero hindi nakinig si Papa. Hindi siya tumigil sa pag-amoy at paghalik nang madiin sa leeg ko habang ang kaniyang dambuhalang katawan ay unt-unting dumadagan sa akin sa loob ng madilim na tent, hinahayaan ang gabi na lamunin kaming dalawa.

Literal na tumigil ang mundo ko at parang umurong ang dila ko sa narinig kong ibinulong ni Papa sa may tapat ng tenga ko. Ang boses niya ay napakababa, napaka-misteryoso, at puno ng authority na may kasamang malaking tama ng alak.

​“Huwag kang maingay, Jordy… kung ayaw mong makaiskor sa Papa ngayon,” bulong niya, na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan. bago ko pa man magawang dumaing, mas lalo niyang idiniin ang mukha niya sa leeg ko at nagpatuloy. “Alam ko, anak. Alam kong matagal mo na akong pinagnanasahan… matagal mo nang tinititigan ang katawan ko. At ngayong gabi, ibibigay ko na sa’yo ang gusto mo.”

​Hindi ako makapagsalita. Ang puso ko, parang gustong lumabas sa dibdib ko sa tindi ng kaba at ng halo-halong libog. Hindi ako makatingin nang diretso sa kaniya, kaya binaling ko ang mukha ko sa gilid ng tent.

​Pero hinawakan ni Papa ang baba ko gamit ang kaniyang malaki at magaspang na kamay. Pilit niya akong hinarap sa kaniya, habang ang mapupungay at mapupulang mata niya ay nakatitig sa akin sa gitna ng dilim.

​“Ayaw mo ba, anak?” seryoso niyang tanong, habang mararamdaman ko ang kaniyang dambuhalang kargada na patuloy na pumipinsala at tumitigas sa hita ko.

​Nalunok ko ang sarili kong laway bago nakasagot nang pabulong. “G-Gusto po, Pa…” Nahihiyang sabi ko.

​Bumulong muli si Papa, mas madiin ngayon at ramdam ang init ng hininga niya. “Kung ganoon, pagbigyan natin ang gusto ng parehong katawan natin. Matagal nang walang nakakantot si Papa… at matagal mo na rin akong sinasabik, nak. Kaya pagbigyan mo na si Papa ngayon… tigas na tigas na ako sa’yo. At alam ko rin na ayaw mo na may umaaligid na ibang babae sa akin, ’di ba? Kaya nga sinusupladahan mo silang lahat palagi.”

​Hindi na ako nakasagot pa kundi ang tumango nang dahan-dahan.

​Doon na sinimulan ni Papa na sakupin ang bibig ko. Buong lakas niyang nilaplap ang labi ko-isang mapusok, mainit, at agresibong halik ng isang barako na matagal na nanggigigil. Ang kaniyang dila ay marahas na pumasok sa loob ng bibig ko, nilalasap ang bawat sulok ng dila ko habang ang kaniyang malalaking kamay ay nakahawak nang mahigpit sa aking mga balikat. Halos mawalan ako ng hininga sa tindi ng laplapan namin, ramdam ko ang lasa ng alak at ang matinding anghang ng kaniyang laway.

​Nang dahan-dahan niyang ihiwalay ang labi niya, may laway pang namuo sa pagitan namin. Hingal na hingal si Papa habang nakatitig sa akin.

​“Huwag kang mag-iingay, ha? Baka magising ang mga kuya mo sa labas,” pabulong na babala muli ni Papa.

​Tumango ako nang mabilis habang nanginginig.

​Dito na sinimulan ni Papa na hubarin ang suot kong damit nang dahan-dahan pero may pananabik. Nang matanggal ang aking t-shirt, sinimulan niyang halik-halikan ang buong katawan ko. Mula sa aking panga, bumaba ang kaniyang mga labi sa aking leeg, sa aking mga balikat, hanggang sa aking dibdib.

​“Nghhh… hmmm…”

​Napapakagat-labi na lang ako nang napakahigpit para pigilan ang sarap ng bawat dampi ng kaniyang labi at bigat ng kaniyang katawan na nakadagan sa akin. Sa tindi ng ligaya, napapasabunot na ako sa kaniyang makapal na buhok, hinahatak siya lalo palapit sa akin-lalo na noong sinimulan niyang laru-laruin ang aking mga utong gamit ang kaniyang malalaking daliri at ang kaniyang mainit na dila habang ang mga mata niya ay nakatitig pa rin nang diretso sa mukha ko.

​“Ahhh… N-Nghhh… p-papa…”

​Isang mahina, pabulong, at gumaralgal na ungol ang dahan-dahang lumabas sa bibig ko tuwing iniikot ni Papa ang kaniyang dila at dahan-dahang kinakagat ang aking utong. Ang kaniyang bawat pasada ay nagpapakuryente sa buong katawan ko, na nagpapahina sa akin habang ang kaniyang kamay naman ay dahan-dahang bumababa patungo sa garter ng aking boxer shorts, handang-handang hubarin ito para sa tuluyang pag-angkin sa gabing ito.

Halos mapigtas ang hininga ko sa gulat nang maramdaman kong marahas ngunit maingat na hinila ni Papa ang garter ng aking boxer shorts pababa, hanggang sa tuluyan itong matanggal sa mga binti ko. Pagkatapos, hawak ang aking dalawang bukung-bukong, dahan-dahan niyang itinaas ang mga binti ko patungo sa kaniyang malalapad na balikat.

​Sa ganoong posisyon, alam kong tumambad nang buong-buo sa kaniyang mga mata ang aking pinkish at masikip na butas. Tumitig muna si Papa sa akin nang ilang segundo-isang lagkit na tingin na puno ng pagnanasa-bago siya dahan-dahang yumuko sa pagitan ng aking mga hita.

​“Slurp… Chup…”

​Nanlaki ang mga mata ko at napakapit ako nang mahigpit sa latag na tela ng tent nang maramdaman ko ang mainit at basang dila ni Papa na diretsong lumalaplap sa aking butas! Di ako mapakali sa tindi ng kuryenteng gumuhit sa buong katawan ko. Ang sarap, jusko, ang sarap-sarap na hindi ko mapigilan ang sarili kong gumalaw, pero kailangan kong maging tahimik para hindi kami marinig sa labas.

​“Nghhh… mmm… f-fuck… Pa…”

​Napapaungol ako nang napakahina, kaya mabilis kong itinakip ang sarili kong palad sa aking bibig para pigilan ang anumang malakas na ingay. Ang mga binti ko naman ay kusa nang napapayakap at humahapit sa may ulunan at leeg ni Papa, habang siya ay nakapikit na nilalasap ang bawat sulok ng aking butas. Mabuti na lang talaga at naging ugali ko nang maglinis nang husto roon simula nung gabing makantot ako ng Kuya ko, kaya kampante akong malinis at mabango ang inihahain ko sa kaniya ngayon.

​Matapos niyang magpakasasa nang ilang minuto, dahan-dahang umahon si Papa. Kita ko sa kaunting liwanag na medyo basabasa pa ang kaniyang bibig ng aking katas habang lumalapit muli ang mukha niya sa akin.

​“Pagsilbihan mo naman si Papa, nak… Subuin mo ang laman ni Papa,” pabulong at gumaralgal niyang utos, habang hinahaplos ang pisngi ko.

​“O-Opo, Papa…” mabilis kong tugon sabay tango.

​Agad kaming nag-iba ng pwesto sa loob ng masikip na tent. Humiga si Papa nang pabalentong habang ang dalawa niyang malalaking kamay ay nakalagay sa may ilalim ng kaniyang ulunan bilang unan. Mula sa pwesto ko sa ibabaw niya, kitang-kita ko ang napakasarap, maskulado, at dambuhalang katawan ng aking ama-at ang kaniyang mabuhok na kilikili na nagpabuhay lalo ng libog ko.

​Sinimulan ko muna siyang laplapin nang madiin sa labi, bago ko dahan-dahang ibinaba ang mga halik ko sa kaniyang matigas na panga, patungo sa leeg, hanggang sa makarating ako sa kaniyang mabalahibong kilikili. Dinilaan ko ’yon nang buong giting habang si Papa naman ay nananatiling nakatitig lang sa akin, malalalim ang bawat paghinga dahil sa anghang ng alak.

​Nang bumaba ako sa kaniyang malawak na dibdib, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Sinunggaban at sinipsip ko agad ang kaniyang mga utong na parang sanggol, na nagpaungol nang mahina kay Papa.

​“Nghhh… s-sige pa, Anak ko… ahhh…”

​Magkatitigan lang kami habang patuloy kong binabagtas ang kaniyang six-pack abs gamit ang dila ko, hanggang sa tuluyan akong makarating sa tapat ng kaniyang boxer brief. Dahan-dahan kong ibinaba ang brief niya, at doon ay biglang tumambad sa mukha ko ang kaniyang dambuhalang burat-napakalaki, mapula, at tumatango-tango pa sa hangin na parang buhay na buhay na nag-aabang sa akin.

​Tumingin muna ako kay Papa, humihingi ng huling permiso. Tumango siya sa akin habang pinapanood ang bawat galaw ko.

​Walang pag-aalinlangan kong ibinuka ang bibig ko at buong-buo kong isinubo ang kaniyang malaking ulo patungo sa aking lalamunan. Dahil sa tindi ng higop ko, biglang nanginig ang buong katawan ni Papa Orlando at napakapit siya sa pader ng tent.

​“A-Ahhhh! Shh-puta!”

​Napaungol nang napakalakas si Papa, pero mabilis din niyang itinakip ang kaniyang sariling malaking palad sa kaniyang bibig para pigilan ang ingay. Ang kaniyang mga balakang ay nagsimula na ring gumalaw nang kusa, itinutulak ang kaniyang malaking pagkalalaki sa loob ng aking bibig habang nagpapatuloy ang marahas naming pagsasaluhan sa loob ng kadiliman.

Napatigil muna ako habang ang dambuhalang kargada ni Papa ay nasa loob pa rin ng bibig ko. Nanatili kaming magkatitigan nang ilang segundo, parehong nakikiramdam sa paligid. Baka kasi may nakarinig sa malakas na ungal niya kanina. Pero nang masigurado kong walang nakapansin-dahil bagsak at lasing na lasing naman ang mga kasamahan namin sa kabilang bahagi ng second floor-huminga ako nang maluwag.

​Tiningnan ko si Papa, at nakita kong nakakagat-labi siya, pinupunasan ang pawis sa noo habang seryosong nakatitig sa akin. Sinenyasan niya ako gamit ang marahang pagtango ng kaniyang ulo na ipagpatuloy ang ginagawa ko.

​Nang makuha ko ang signal, sinimulan ko nang i-taas-baba ang bibig ko sa burat ng Papa ko habang diretso pa rin akong nakatitig sa kaniyang mga mata. Lord, napakahirap isagad! Sa sobrang taba at haba ng pagkalalaki niya, halos kalahati lang talaga ang kaya kong isubo nang hindi ako nasasamsam o nabilaukan. Kaya para mapagbigyan ang buong haba, ginamit ko ang kanang kamay ko para jakulin at haplusin paikot ang ibabang parte nito na hindi kayang abutin ng bibig ko.

​Kitang-kita ko mula sa pwesto ko kung paano mapangiwi at mahirapan ang mukha ni Papa sa tindi ng sarap. Ang kaniyang mga panga ay nagtatagis, at ang kaniyang malalaking kamay ay nakakuyom na sa magkabilang gilid ng latag. Pero mabuti na lamang at disiplinado ang sundalo ko-mahihinang ungal lang na pabulong ang hinahayaan niyang lumabas sa kaniyang bibig.

​“Nghhh… f-fuck, Jordy… ang sarap, nak…” pabulong niyang ungal, habang mabilis ang pagtaas-baba ng kaniyang dibdib.

​Nang mapansin kong basang-basa na ng laway ko ang buong katawan ng kargada niya, sinubukan ko nang ibaba pa nang husto ang pagsubo ko. Nakailang ulit akong sumubok, dahan-dahang binubuksan ang aking lalamunan, hanggang sa sa wakas-sa isang malalim na baon-ay naisagad ko ito nang buong-buo! Literal na naramdaman ko na sa dulo ng ilong ko ang makapal at magaspang na bulbol sa ibaba ng tiyan ni Papa.

​Dahil sa tindi ng pagsagad ko, napaungal nang mahaba at nanginginig si Papa Orlando.

​“Ahhhhhh… s-shhh… f-fuck…”

​Kasabay ng ungol na ’yon, naramdaman ko ang biglang paghawak ng dalawa niyang malalaki at mabibigat na kamay sa aking ulo. Doon ay hindi na nakatiis si Papa. Gamit ang kaniyang matitigas na balakang, sinimulan na niyang kantutin at bayuhin nang marahan pero mabaon ang lalamunan ko.

​“Slurp… Chup… Chup…”

​Sagad na sagad ang bawat tulak niya. Kinantot na ni Papa ang bibig ko na nagdulot ng kaunting basang tunog ng pagkantot sa loob ng tahimik na tent, pero sa mga sandaling ’yon, wala na kaming pakialam kung may makarinig man. Ang utak ko ay tuluyan nang binalot ng matinding libog at pagsamba sa katawan ng aking ama, habang siya naman ay panay ang pagbayo paitaas, ginagabayan ang ulo ko sa bawat indayog ng kaniyang balakang.

​“Ugh… p-paputok na ako, Anak… l-lunukin mo lahat…” pabulong ngunit madiin niyang utos habang bumibilis ang kaniyang pagbayo.

​Ilang sandali pa, biglang nanginginig at naging tuwid ang buong katawan ni Papa. Ramdam ko ang biglang paglaki pa lalo ng kaniyang ari sa loob ng bibig ko bago ito tuluyang nagpakawala ng sunod-sunod na sirit ng mainit na tamod diretso sa aking lalamunan.

​Napakadami ng katas ni Papa! Halos mapuno ang buong bibig ko kaya napilitan akong dahan-dahang lumunok habang patuloy pa rin ang pag-salpak ng kaniyang tamod. Nang dahan-dahan kong ilabas ang kaniyang ari sa bibig ko, hindi ko hinayaang may masayang. Sinimot ko ang mga natitirang puting likido sa dulo ng kaniyang ulo gamit ang dila ko, bago ko dinaluhong ng dila ang kaniyang abs at dibdib para sipsipin ang ilang tumalsik na katas doon.

​Napakasarap at napakalapot ng tamod ng Papa ko.

​Habang dinidila-dilaan ko ang kaniyang pawisan na katawan, nanatili lang na nakahiga si Papa habang nakatitig sa akin. Ang kaniyang mga mata ay bakas pa rin ang matinding libog, ngunit may kasama na itong isang nakakalokong ngisi, halatang labis na nasiyahan at napagbigayan ang matagal na naming pagnanasa sa isa’t isa sa gitna ng katapusan ng mundo.

Akala ko talaga tapos na kami matapos kong sipsipin at telahan ang buong tamod ni Papa mula sa kargada niya. Akala ko ay hihiga na lang kami at magpapahinga para sa ikatlong araw ng lockdown. Pero laking gulat ko nang ang dambuhalang katawan niya ay biglang kumilos.

​Walang babala na hinila ako ni Papa Orlando sa braso, binaligtad ang pwesto namin, at buong bigat na inihiga niya ako sa ilalim ng kaniyang maskuladong katawan. Bago pa ako makapagsalita, sinakop niya muli ang bibig ko at nilaplap ako nang mas agresibo at mas madiin. Walang pakialam si Papa kung amoy at may lasa pa ng sarili niyang lapot at tamod ang bibig ko; mas lalo pa nga siyang nanggigil at parang nasarapan nang malasahan ang sarili niyang katas sa dila ko.

​Habang marahas kaming naglalaplapan at pilit kong sinasabayan ang indayog ng dila niya, dahan-dahang inilagay ni Papa ang kaniyang daliri sa pagitan ng mga labi namin. Basang-basa ng laway namin ang kaniyang daliri bago niya ito dahan-dahang ibinaba sa pagitan ng aking mga hita.

​“Nghhh-!”

​Literal na napaigtad ang buong katawan ko at napakapit ako sa kaniyang malalapad na balikat nang maramdaman kong biglang idiniin at ipinasok ni Papa ang basang daliri niya sa loob ng aking masikip na butas. Mabuti na lang talaga at kasalukuyan kaming naglalaplapan noon, dahil kung hindi, baka napasigaw ako nang malakas sa tindi ng sorpresang ’yon! Sobrang laki at taba ng daliri ng Papa ko, parang bakal na pilit na nagbubukas sa akin.

​Nagsimula nang maglabas-masok ang kaniyang daliri sa loob ko habang patuloy ang pag-init ng aming mga labi. Noong maramdaman at marinig ni Papa ang aking mga nasasarapang ungal na pabulong na pumipiglas sa pagitan ng mga halik namin, dahan-dahan niyang idinagdag ang pangalawa niyang daliri. Hindi pa siya nakuntento-hanggang sa maging tatlong daliri na ang sabay-sabay na pumapasok at bumbayo sa loob ko! Ramdam ko kung paano niya pinipilit na palakihin ang butas ko, at minsan, parang may hinahanap at kinakalkal na partikular na ugat ang mga daliri niya sa loob ko na nagpapaiyak sa akin sa sarap.

​“Ahhh… N-Nghhh… P-Papa… d-dahan-dahan…” pabulong kong ungol nang tuluyan niyang ihiwalay ang labi niya sa akin.

​Nang masigurado ni Papa na medyo nakapag-adjust na ang butas ko sa tatlong daliri niya, dahan-dahan siyang umahon. Ang mga mata niya ay mapupungay, seryoso, at parang nagtatanong kung kaya ko ba. Sabay kaming tumingin sa ibaba, at doon ay nakita kong tayong-tayo at galit na galit pa rin ang dambuhala niyang burat-mas lalo pa itong namula at naging matigas matapos kong subuan kanina.

​Tumingin ako sa kaniya, nalunok ang sarili kong laway, at dahan-dahang tumango bilang pahintulot. “Pasok mo na, Pa… pero please, dahan-dahan lang po talaga…” bulong ko na nanginginig.

​Tumango si Papa Orlando. Mabilis niyang nilawayan ang kaniyang malaking palad at buong giting na ikinalat ang basang laway sa buong haba at taba ng kaniyang ari para magsilbing pampadulas.

​Magkatitigan kaming dalawa sa gitna ng dilim ng tent nang muli niyang iangat ang aking dalawang binti patungo sa kaniyang balikat. Itinatag niya ang kaniyang posisyon, itinutok ang ulo ng kaniyang burat na basang-basa ng laway sa aking butas, at dahan-dahan itong ikinalat sa paligid bago unt-unting ipinasok.

​“Ah-Ahhhh! Papaaaa!”

​Napangiwi ako sa tindi ng sakit at sikip nang maramdaman kong pilit na sumisiksik ang dambuhalang ulo ng kargada niya sa loob ko. Ramdam ko ang pagkapunit at pagbanat ng aking laman. Dahil doon, hindi ko napigilang mapaluha.

​Nang mapansin ni Papa na nasasaktan ako, dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang mukha at hinaplos ng kaniyang malaking palad ang aking pisngi, partikular na ang mga luha na tumutulo na pala sa gilid ng aking mga mata.

​“Shhh… Tahan na, Jordy… kayang-kaya mo ’to, nak. Lumuwag na ang butas mo, dahan-dahanin lang ni Papa,” pabulong at malambing niyang pag-alo sa akin habang pinapanatili ang kaniyang ari na nakabaon sa kalahati ng ulo nito.

​Sa mga sandaling ’yon, naisip ko bigla ang Kuya ko. Malaki at mataba rin ang burat ng Kuya ko nung nakantot niya ako nung gabing ’yon, pero… di-hamak na mas malaki, mas mahaba, at mas dambuhala ang sa Papa namin! Ulo pa lang ng ari ni Papa ang pumasok sa akin, parang mapupunit na ang buong pagkatao ko at napaiyak na ako sa tindi ng sikip. Pero sa kabila ng sakit, alam kong mas matindi ang libog at pananabik na nararamdaman ko na mapuno ng buong-buo ng aking sariling ama sa gabing ito.

Dahan-dahan, pulgada por pulgada, ay ipinasok ni Papa ang dambuhala niyang burat sa loob ng masikip kong butas. Ramdam na ramdam ko ang bawat ugat at ang kapal ng kaniyang pagkalalaki na pumupunit at bumabanat sa aking laman. Sa tindi ng sakit at sikip, napapakamot na ako sa maskuladong likod ni Papa, ibinabaon ang mga kuko ko sa balat niya, at napapakagat na rin ako sa matipunong braso niya para lang may mapagbalingan ng antak. Pero imbes na dumaing, parang lalong nalibugan at nanggigil si Papa sa ginawa ko-nanlaki ang kaniyang mga mata at mas lalo niyang idiniin ang kaniyang balakang.

​Nang sa wakas ay tuluyan na itong maisagad nang buong-buo, pareho kaming napaungol nang napakahaba ngunit pabulong sa loob ng madilim na tent.

​“Ahhhhh… N-Nghhh… G-gosh, Papa… sagad na sagad…” mahina at nanginginig kong ungol, habang umaagos muli ang mga luha sa pisngi ko.

​“F-Fuck… ang sikip mo, Jordy… sagad na sagad si Papa sa’yo, nak… ahhh…” pabulong na ungal din ni Papa, habang dahan-dahang ipinapatong ang kaniyang noo sa noo ko.

​Nagkatitigan muna kami nang ilang segundo, hinahayaan ang mga katawan namin na mag-adjust sa ganoong kalalim na koneksyon. Para mawala ang natitirang sakit, sinalubong ni Papa ang mga labi ko at muli kaming naglaplapan nang madiin at puno ng laway.

​Nang maramdaman niyang medyo kalmado na ang butas ko, dahan-dahang inalis ni Papa ang aking mga binti sa kaniyang balikat at ipinayakap ang mga ito sa kaniyang malapad na bewang. Pagkatapos, buong bigat niyang niyakap ang aking katawan, na ginawa ko rin sa kaniya. Dikit na dikit ang mga balat namin, walang kahit anong siwang. Sa posisyong ’yon, literal na kinilig ang buong pagkatao ko-pakiramdam ko ay iisa na lang kaming dalawa, na tuluyan na akong naging pagmamay-ari ng sarili kong ama.

​Dito na sinimulan ni Papa Orlando na kantutin ako. Ang kaniyang bawat bayo ay napakabagal, mabaon, at punong-puno ng pagmamahal. Walang pagmamadali, bawat tulak ay dinadama niya ang init ng loob ko.

​Mula sa ilalim niya, kitang-kita ko ang lasing na lasing na mukha ng aking Papa habang kinakantot niya ako nang dahan-dahan. Jusko, sobrang pogi ng ama ko. Gulo-gulo ang kaniyang makapal na buhok, pawisan ang kaniyang dambuhalang katawan, at ang kaniyang mga mata ay mapupungay, namumula, at punong-puno ng lagkit at libog.

​Sa tindi ng sarap, napaawang ang aking bibig, humihingal nang mababaw. Sinamantala naman ’yon ni Papa. Yumuko siya nang bahagya at dinuraan niya ng kaniyang mainit at amoy-alak na laway ang loob ng bibig ko. Walang kadiri-diri kong ninamnam ang kaniyang dura at mabilis ko itong nilunok, na lalong nagpa-init sa aming dalawa.

​Dahil sa reaksyon kong ’yon, tila nanggigil si Papa. Todo diin na ngayon ang kaniyang mabagal na pagbayo, dinudurog ang bawat sulok ng butas ko.

​“Ahhh… mmm… S-Sige pa, Pa… uhm… kantutin mo pa ang anak mo… nghhh…” mahina kong ungal, bawat tulak niya ay napapapikit ako.

​“Nghhh… a-ayan na, anak… ayan na si Papa… ugh… bubuntisin ka ni papa… anak, ayan na akooo… f-fuck…” paulit-ulit na pabulong na ungal ni Papa Orlando malapit sa tenga ko.

​Mabilis na hinigpitan ni Papa ang yakap sa buong katawan ko, halos mawalan ako ng hininga sa bigat ng kaniyang mga braso. Bigla siyang nanigas. Naramdaman ko ang kaniyang dambuhalang burat na mas lalo pang lumaki at bumuhat sa loob ng aking butas, bago ito tuluyang nagpakawala at nag-sirit ng napakarami at napakainit na tamod sa pinakamalalim na bahagi ng aking tiyan.

​“Ugh… ahhh… ahhh… f-fuck…”

​Kada putok at sirit ng kaniyang tamod sa loob ko ay siyang mahina at gumaralgal na ungol ni Papa, habang ang kaniyang mukha ay nakasiksik nang madiin sa may leeg ko, hinahayaan ang kaniyang mainit na hininga na dumampi sa balat ko. Ramdam ko ang umaapaw na init sa loob ng butas ko, punong-puno ng kaniyang katas.

​Nang masigurado niyang wala nang mailalabas na tamod, dahan-dahang lumingon si Papa at muli kaming naglaplapan nang malambing, habang ang aming mga ari ay magkakonekta at magkasangkap pa rin sa ibaba.

​Pero nagulat na lang ako nang matapos ang halik, bigla muli siyang sumiksik nang madiin sa may leeg ko. Ilang minuto lang ang lumipas, at doon ay narinig ko na ang mahina at regular na hilik ng aking Papa. Tuluyan na siyang hiningal at dinala ng matinding kalasingan at pagod. Di man lang niya hinugot ang kaniyang burat mula sa loob ko.

​Wala akong nagawa kundi ang mapangiti nang may halong kilig. Dahil napakahigpit pa rin ng yakap ng kaniyang mga dambuhalang braso sa katawan ko, hinayaan ko na lang ang posisyon namin. Bahala na. Ligtas naman kami rito sa loob, at nakasara naman ang zipper ng tent.

​Ramdam ko pa rin ang matigas at malaking laman ng Papa ko na nakabaon sa loob ko, na naliligid sa napakarami at napakainit niyang tamod. Habang nakasiksik ang mukha ko sa kaniyang leeg, unt-unting dinala ng matinding antok at pagod ang aking katawan, natutulog nang mahimbing sa piling ng aking ama sa gitna ng lockdown.

Chapter 4

Chapter 4

Nagising ako dahil sa bahagyang liwanag ng araw na tumatama sa labas ng tent. Nakasiksik pa rin ako sa napakalaki at napakainit na katawan ni Papa Orlando. Ang kaniyang dambuhalang braso ay nakapulupot pa rin sa bewang ko.

​Pero laking gulat ko nang mapatingin ako sa katawan ko dahil may suot na akong t-shirt at boxer shorts! At si Papa naman, nakasuot na rin ng kaniyang polo at pantalon.

​Hala… panaginip lang ba ’yon? bulong ko sa sarili ko habang kinukuskos ko ang mga mata ko. Napaisip ako kung baka sa sobrang takot ko lang sa apocalypse at sa tindi ng pagka-miss ko kay Kuya ay nag-hallucinate ako.

​Akmang tatayo na sana ako para lumabas ng tent nang biglang…

​“Aray… s-shhit…”

​Napadaing ako nang mahina sabay napaupo pabalik sa latag. Ang sakit at ang hapdi sa butas ng pwet ko! At ang dalawa kong hita, literal na nanginginig at nangangatog pa nang pilitin kong itukod ang mga paa ko. Napahawak ako sa balakang ko na sobrang ngawit na ngawit.

​Pero imbes na ngumiwi o maiyak sa sakit, biglang sumabog ang isang napakalawak na ngiti sa mga labi ko. Oh my Gosh, hindi ’yon panaginip! Totoong kinantot ako ni Papa kagabi!

Siguro nagising siya, binihisan niya kaming dalawa para hindi kami makitang hubad kung sakaling may mag-inspect sa tent namin.

Kinilig ako nang husto habang inaalala yung mabaon at mabagal niyang bayo sa akin kagabi.

​Maingat at dahan-dahan kong binuksan ang zipper ng tent para hindi magising si Papa na kasalukuyan pang humihilik nang mahina. Lumabas ako ng tent na medyo pa-ika-ika pa ang lakad.

Napatingin ako sa paligid ng second floor at tahimik pa ang buong pasilidad, sarado pa ang mga tent ng iba. Tulog na tulog pa ang mga barako dahil sa tindi ng tagayan nila kagabi gamit ang alak ni Sir Arnold.

​Dinaluhong ko agad ang pwesto ng lutuan para ihanda ang almusal naming lahat.

​Una kong ginawa ay mag-salang ng mainit na tubig gamit ang maliit na butane stove. Tinimplahan ko na ng kape ang bawat isa sa kanila ng matapang na barako coffee para mahimasmasan sila sa tama ng alak kagabi. Isa-isa ko itong inilapag sa mahabang lamesa sa gitna.

​Kasunod nun, inasikaso ko naman ang agahan. Kumuha ako ng natitirang kanin para gawing sinangag. Habang nagluluto, napatingin ako sa balcony kung nasaan ang mga paso na pinagtamnan ko kahapon.

Sinuri ko ang mga buto ng mais na itinanim ko. Sa isip-isip ko, Sana tumubo agad kayo nang mabilis… para kapag naubos ang bigas natin, may alternatibo kaming makakain nang hindi na kailangang bumaba sa grocery. Sa kabila ng nangyari sa amin ni Papa, alam kong kailangan ko pa ring magtipid sa rasyon ng pagkain.

​Habang abala ako sa paghalo ng sinangag na may bawang, biglang nag-creak ang mga pinto ng tent sa likod ko.

​“Hmm… amoy sinangag… grabe, ang bango naman niyan, Jordy…” unang lumabas si Luisito, hawak ang kaniyang ulo habang nakapikit pa ang isang mata na halata ang hang-over.

​“Grabe, nakakagising ang amoy ng bawang. Jordy, salamat sa kape, ha? Kailangan ko talaga ’to, parang mabibiyak ang bungo ko,” dugtong naman ni Sir Arnold na sumunod na lumabas at sumipsip agad ng kape.

​Isa-isa nang nagsipaglabasan ang mga lalaki. Si Conrad at si Alano ay magkasunod na umupo sa lapag, parehong napa-hilamos sa mukha dahil sa sakit ng ulo mula sa mamahaling alak kagabi. Si Sander naman, lumabas na gulo-gulo ang buhok, nakasimangot pa rin pero diretso ring kumuha ng kape na tinimpla ko.

​“Hoy, Alano, akala ko ba malakas ang tolerance mo sa alak? Bakit parang daig mo pa ang binugbog ng mga infected sa itsura mo ngayon?” pagbibiro ko habang nakapamewang at hawak ang sandok, pilit kong itinatago ang panginginig ng binti ko dahil alam niyo na.

​Napa-ungol nang mahina si Alano habang humihigop ng kape. “Naku, Bunso, huwag mo muna akong asarin ngayon… Sobrang tapang nung alak ni Sir Arnold. Pero grabe, salamat talaga sa kape at sinangag, ha? Salbabida ka talaga sa amin dito.”

​“Nasaan nga pala ang Papa mo, Jordy? Bakit hindi pa lumalabas ng tent niyo?” tanong naman ni Conrad habang tinitingnan ang pwesto ng tent namin.

​Medyo uminit ang pisngi ko sa tanong ni Conrad. “Ah… eh… si Papa po ba? Sobrang lalim pa po ng tulog niya sa loob, hayaan muna natin siyang magpahinga. Marami rin kasi siyang nainom kagabi, ’di ba?”

​Marami siyang nainom na alak, at marami rin siyang inilabas na tamod sa loob ko, sabi ko sa isip ko habang pabalik sa pag-aasikaso ng sinangag sa kawali, lihim na sumusulyap sa sarado pa ring tent kung nasaan ang dambuhalang lalaki na umangkin sa akin kagabi.

“O, eto na po ang sinangag niyo. Kumain na kayo habang mainit pa para mahimasmasan kayo sa hang-over niyo,” sabi ko sa kanila habang inilalapag ang pagkain.

​“Salamat, Jordy. Hulog ka talaga ng langit sa amin,” sagot ni Luisito habang nagsisimula nang magsandok.

​Plano ko sanang iwanan muna sila roon para balikan si Papa sa tent at gisingin siya nang may lambing. Pero bago pa ako makahakbang patungo sa pwesto namin, biglang bumukas ang zipper ng tent at lumabas na si Papa. Nakaayos na ang kaniyang polo at pantalon, pero ang mukha niya… sobrang seryoso. Walang bakas ng kalasingan, at mas lalong walang bakas ng matinding bugso ng emosyon at libog kagabi.

​Lumapit siya sa lamesa, tumingin sa akin nang diretso at parang wala lang. “Salamat sa pagluto ng agahan namin, nak.”

​Napatitig ako sa kaniya, medyo napatigil. “W-Walang anuman po, Pa. Umupo ka na po rito para makakain ka na rin…” Tumango lang si Papa at tahimik na umupo sa tabi ni Conrad.

​Napakunot ang noo ko habang kumukuha rin ng pagkain. Anyare? bakit parang biglang nawala ang lambing niya? Kagabi lang kung yakapin at amuyin niya ako sa leeg, halos ayaw na niyang huminga nang malayo sa akin, tapos ngayon kung tawagin niya akong ‘nak,’ parang normal na mag-ama lang kami bago magka-zombie. Di ko maintindihan kung dahil ba ito sa nahihiya siya sa nagawa namin o dahil natatakot siyang mahalata kami ng ibang kalalakihan rito sa floor. Pero pinilit ko na lang ding kumain at makinig sa usapan nila.

​Habang nag-aagahan, nagsimula nang maglatag ng plano ang mga lalaki para sa araw na ito.

​“Ganito ang sitwasyon natin ngayon,” panimula ni Papa habang humihigop ng kape. “Mag-iisang linggo na at mukhang hindi agad matatapos ang gulo sa labas. Kung mananatili lang tayo rito sa second floor, mauubusan at mauubusan tayo ng supplies sa katagalan. Kailangan nating bawiin at i-secure ang buong building, simula sa ground floor.”

​“Anong balak mo, Sir Orlando?” tanong ni Alano habang ngumunguya.

​“Kailangan nating bumaba mamaya para gumawa ng mga bagong barikada sa ibaba,” seryosong sagot ni Papa. “Ika-cut natin ang access ng mga infected mula sa sirang glass door. Kung mapapalawak natin ang perimeter na ligtas at hindi napapasok ng mga halimaw, mas madali nating mase-secure ang buong building pati ang mini-grocery ni Arnold.”

​“Magandang ideya ’yan,” pagsang-ayon naman ni Conrad. “May mga natitira pang bakal at kahoy sa bodega sa likod ng building na pwede nating gamiting harang. Kung magtutulungan tayo, kaya nating itayo ang bagong fence.”

​Nabitawan ko ang kutsara ko sa narinig ko. “Teka lang po… parang delikado yata ’yan? Paano kung habang nagtatrabaho kayo sa ibaba ay biglang may magdagsaan na naman na infected katulad nung nakaraang gabi? Safe naman tayo rito sa second floor eh, bakit kailangan pa nating bumaba?”

​“Jordy, kailangan nating gawin ’to habang may lakas pa tayo,” malumanay ngunit seryosong sagot ni Sir Arnold. “Kung hihintayin pa nating maubos ang supplies dito bago tayo kumilos, baka huli na ang lahat. Tama ang Papa mo, mas malawak na secured area, mas malaki ang tsansa nating mabuhay.”

​Si Sander naman ay tumango lang din habang nakikinig, halatang sumasang-ayon sa plano ng mga matatandang barako. Wala na akong nagawa kundi ang tumahimik at sumang-ayon na lang din dahil lahat sila ay desidido na.

​Pagkatapos ng agahan, kanya-kanya na silang kilos para ihanda ang mga gagamiting materyales at armas para sa pagbaba sa ground floor. Ako naman, bitbit ang isang maliit na container ng tubig, ay nagtungo sa balcony para asikasuhin ang aking mga pananim.

​Sinuri ko ang mga buto ng gulay at mais na itinanim ko sa mga paso ni Sir Arnold. Habang dahan-dahang nagdidilig, hindi ko mapigilang makaramdam ng matinding lungkot at bigat sa dibdib. Mula sa balcony, natatanaw ko si Papa sa loob ng kwarto na nag-aayos ng kaniyang kagamitan.

​Kanina pa kasi, nung subukan kong lumapit sa kaniya para sana magtanong kung okay lang ba ang pakiramdam niya matapos ang kagabi, bigla na lang siyang lumipat ng pwesto. Parang sadyang lumalayo si Papa sa akin kapag kaming dalawa lang ang magkatabi sa isang sulok.

Kung kakausapin niya ako, puro tungkol lang sa supplies o sa kaligtasan ang sinasabi niya-puro seryosong bagay, walang kahit anong pahiwatig ng init o ng mga yakap na pinagsaluhan namin sa loob ng tent.

​Bakit ka nagkaganyan, Papa? tanong ko sa sarili ko habang nakatitig sa lupang dinidiligan ko. Pinagsisihan mo ba ang nangyari sa atin? O natatakot ka lang na malaman ng mga kasama natin?

​Masakit para sa akin na maramdaman ang biglang distansya na ’to, lalo na’t sariwang-sariwa pa sa isip at sa katawan ko ang bawat haplos at baon niya kagabi. Ang sakit pa rin ng butas ng pwet ko tuwing humahakbang ako, isang permanenteng paalala na may nangyari sa amin, pero ang lalaking gumawa nun sa akin ay umaasta ngayon na parang walang naganap.

Pinagpatuloy ko na lang ang pag-aalaga sa mga halaman ko, pilit na nilulunok ang lungkot habang inihahanda ang sarili ko sa mas malaking gulo na kakaharapin ng mga lalaki sa ibaba mamaya.

Nang matapos kong madiligan ang mga halaman sa balcony, inilapag ko ang container ng tubig at lumingon sa loob. Nakita ko si Papa sa isang sulok, medyo malayo sa pwesto nina Sir Arnold at Luisito. Kasalukuyan siyang nagpupukpok at nag-aayos ng mga gagamiting harang para sa ibaba.

Dahil nakahiwalay siya sa iba, naisip ko na ito na ang pinakamagandang pagkakataon para lapitan siya at kausapin tungkol sa nangyari kagabi.

​Dahan-dahan akong naglakad patungo sa kaniya, pilit kong itinutuwid ang lakad ko kahit medyo kumikirot pa rin ang hita at pwet ko. Nang makalapit ako, tumingin lang si Papa sa akin nang saglit-isang mabilis at blangkong sulyap-bago ibinalik agad ang atensyon sa ginagawa niyang fence.

​Nalunok ko ang sarili kong laway, ramdam ang biglang panginginig ng mga kamay ko. “P-papa…” pabulong kong tawag sa kaniya.

​Hindi siya tumingin, pero sumagot siya habang nagkakabit ng kawad. “Ano ’yon, nak? May kailangan ka ba sa kusina? O may kulang ba sa mga supplies niyo roon?”

​Nahihiya pa ako noong una, napatitig ako sa malalaking kamay niya na humahawak sa martilyo. Pero nilakasan ko ang loob ko. Hindi pwedeng ganito kami. “Hindi po tungkol sa kusina, Pa… Yung… yung tungkol po sana kagabi… yung sa loob ng tent…”

​Sa pagkabanggit ko nun, napatigil siya nang isang segundo sa pagpukpok, pero mabilis din siyang bumalik sa ginagawa niya. Huminga siya nang malalim bago nagsalita nang diretso, ang boses niya ay walang kahit anong emosyon.

​“Anong kagabi, nak? Yung tungkol ba sa inuman namin nina Arnold?” pagbabalewala niya, sabay tingin sa akin nang seryoso. “Naku, nak… Sobrang lakas nung alak kagabi, nalasing nang husto si Papa. Ang huli ko lang talagang natatandaan ay nung papunta na tayo sa tent natin para matulog. Pagkatapos nun, blangko na ang utak ko, nakatulog nga yata ako agad dahil wala na talaga akong maalala paggising ko kaninang umaga. Sobrang bigat nga ng ulo ko kanina eh. Kaya salamat nga pala sa pag-aasikaso sa akin kagabi, ha, nak? Mabuti na lang at nandiyan ka para mag-asikaso sa Papa mo kapag napaparami ang tagay.”

​Nanigas ako sa kinatatayuan ko sa mahabang litanya ni Papa. Parang sinasaksak ang puso ko sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Kitang-kita at ramdam na ramdam ko na sadyang iniiwasan niyang pag-usapan at harapin ang totoong nangyari sa aming dalawa sa loob ng tent. Paanong hindi niya maalala? Siya pa nga ang nagbihis sa akin bago siya natulog!

​“H-hindi po ’yon, P-papa…” nanginginig ang boses ko, nararamdaman ko na ang biglang pag-init ng mga mata ko. “Alam niyo po kung anong tinutukoy ko… Hindi lang po pag-asikaso ang nangyari sa atin kagabi…”

​Tumingin muli si Papa sa akin, seryoso pa rin ang mukha ngunit may pahiwatig ng babala sa mga mata niya. “Ayon lang ang naalala ko, nak. Sobrang lasing si Papa, at walang ibang nangyari kundi ang makatulog ako agad dahil sa alak. Huwag mo na munang isipin ’yan.”

​Pagkasabi nun, binitawan niya ang hawak niyang kagamitan. “Arnold! Alano! Dalhin na natin ’tong mga natapos na harang sa may hagdan, para masimulan na nating maiayos sa ibaba,” sigaw ni Papa sa mga lalaki, sabay talikod sa akin nang tuluyan at walang lingunan.

​Naiwan akong nakatayo roon, mag-isa, habang pinapanood ko siyang lumakad patungo sa ibang mga kalalakihan.

Mangiyak-ngiyak akong tumalikod at mabilis na naglakad patungo sa tent namin. Pumasok ako sa loob at mabilis kong isinara ang zipper nito para walang makakita sa akin.

​Humiga ako sa latag sa mismong pwesto kung saan niya ako binalot ng mga yakap, halik, at pinasok ng dambuhala niyang pagkalalaki kagabi. Agad na bumuhos ang mga luha ko, binabasa ang tela ng unan. Napahawak ako sa mukha ko, gulong-gulo ang isip.

​Bakit kailangang mag-sinungaling ni Papa? Napapaisip ako, unt-unting lumalamon sa akin ang takot na parang pinagsisihan nga niya ang lahat ng ginawa niya sa akin kagabi.

Natatakot ba siyang magbago ang tingin ko sa kaniya bilang ama? O baka naman nandidiri siya sa sarili niya dahil pumatol siya sa sarili niyang anak na bakla pa?

​Mas masakit pa ’to kaysa sa pisikal na sakit na nararamdaman ng katawan ko ngayon. Ang hirap tanggapin na nung gabing ’yon, buong-buo ko siyang tinanggap at isinuko ang sarili ko sa kaniya, pero ngayon, pinagmumukha niya akong tanga na parang nag-ilusyon lang ako sa lahat ng nangyari.

Nakabaluktot ako sa loob ng malamig na tent, pilit na pinipigilan ang paghagulgol habang naririnig ko ang boses ni Papa sa labas na abala sa pag-aayos ng kaligtasan ng building, habang ang puso ko naman ay tuluyan na niyang winasak.

Dahil sa tindi ng pag-iyak ko at sa bigat ng nararamdaman ko, hindi ko na namalayan na dinala na pala ako ng antok dito sa loob ng tent. Nagising na lang ako nang marinig ko ang marahang pagtapik at pagtawag sa pangalan ko mula sa labas.

​“Jordy… Jordy, gising na, Bunso. Pasensya na sa istorbo,” pabulong na tawag ng isang pamilyar na boses.

​Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at binuksan ang zipper. Si Alano pala na nakangiti. “Oh, Kuya Alano… bakit po?” pupungas-pungas kong tanong.

​“Kailangan na nating bumaba, gabi na kasi. Eto na yung oras na nakaplano para maglagay ng panibagong harang sa ground floor habang hindi pa masyadong nagwawala ang mga infected,” paliwanag niya habang bitbit ang kaniyang itak at makeshift armor.

​Napakunot ang noo ko, medyo naguluhan sa oras. “Hala, gabi na? Teka, hindi ba tayo nakapag-tanghalian? Anong kinain niyo?”

​Natawa nang mahina si Alano sabay abot sa akin ng dalawang pakete ng biskwit. “Sobrang busy kasi namin kanina sa pagpukpok ng mga fence, hindi na namin napansin ang oras. Nag-biskwit na lang kaming lahat para mabilis. O, eto, kumain ka muna kahit konti para magkalaman ’yang tiyan mo. Pasensya ka na, ha?”

​“Salamat, Kuya,” pabulong kong sagot habang tinatanggap ang biskwit.

​Nang tuluyan akong gumapang palabas ng tent, ramdam ko pa rin ang bahagyang kirot sa hita ko, pero mas kapansin-pansin ang mukha ko. Agad na napatingin sa akin ang mga kalalakihan na nag-aabang sa may hallway.

​“Uy, Bunso, okay ka lang ba? Bakit parang namamaga ’yang mga mata mo?” pag-aalalang tanong ni Luisito nang makita ang hitsura ko.

​Napatingin din sa direksyon ko si Sander. Sa isang saglit, nakita ko sa mga mata nito ang pag-aalala, malayo sa karaniwan niyang pagsusungit. Pero nung mapansin niyang nakatingin ako, agad niyang binawi ang tingin niya at nagkunwaring inaayos ang kaniyang hawak na itak.

​Maging ang Papa ko ay napasulyap sa akin. Sa isang maikling segundo, parang nakita ko ang matinding sakit at lungkot sa mga mata ni Papa habang nakatitig sa namumugto kong mukha. Parang gusto niyang lumapit, parang gustong humingi ng tawad… pero agad niya ring binawi ang kaniyang sulyap at nag-iwas ng tingin, na parang pilit na pinatitigas ang kaniyang sarili bilang pinuno ng grupo.

​Bahala ka riyan, saip-isip ko na lang habang pilit kong nilulunok ang pait. Di ko na lang sila pinansin at naglakad ako patungo sa dulo ng hallway.

​Maingat at walang anumang nililikhang ingay kaming tumungo sa may hagdan pababa ng ground floor. Dito pala nila inipon ang lahat ng mga nagawa nilang harang at fence na gawa sa makakapal na kahoy, alambre, at bakal.

​Mula sa maliit na siwang ng barikada sa hagdan, sumulyap kami sa labas ng building. Dahil gabi na nga, pamilyar na naman ang nakakapanghilakbot na tanawin sa labas. Magkakasama na naman sa isang malaking kumpulan ang mga infected sa gitna ng daan. Ang iba ay naglalakad-lakad nang mabagal, habang ang karamihan ay nakapikit lang at nakatayo na parang mga tuod sa dilim, pero alam naming mas heightened ang senses nila ngayon.

​Sa tindi ng takot at dilim ng paligid, bigla kong naramdaman ang pagnanais na sumiksik at yakapin ang malapad na katawan ng Papa ko para humingi ng proteksyon… pero nang maalala ko ang pagbabalewala niya sa akin kanina, pinigilan ko ang sarili ko. Mas pinili ko na lang na manatiling malayo sa kaniya.

​“Bunso, makinig ka sa akin,” pabulong ngunit seryosong utos ni Conrad habang nakahawak sa trangka ng pinto. “Dito ka lang sa ligtas na pwesto sa likod ng harang. Ang gagawin mo lang, iaabot mo sa amin ang mga ipanghaharang kapag kailangan na namin, ha? Huwag na huwag kang lalabas sa perimeter.”

​“Opo, Kuya Conrad. Ako nang bahala mag-abot ng mga materyales,” pabulong kong sagot sabay tango.

​Tumingin si Papa kay Sir Arnold at Luisito, sabay senyas ng kaniyang kamay. “Handa na ang lahat. Dahan-dahan… walang gagawa ng ingay.”

​Binuksan na ni Conrad ang unang harang sa may hagdan. Dala ang kaniyang matatalim na itak at baril, maingat at dahan-dahan silang lumabas patungo sa ground floor, handang harapin ang kadiliman at ang mga halimaw para maseguro ang kaligtasan naming lahat, habang ako naman ay naiwang may mabigat na puso sa kanilang likuran.

Mula sa ligtas na pwesto sa likod ng pansamantalang harang, kitang-kita ko kung paano gumalaw ang mga kalalakihan na parang mga sundalo sa dilim. Napaka-sistematiko ng bawat kilos nila.

Una nilang binaligtad ang mga nagkalat na bakal na shopping cart sa labas ng sirang glass door para magsilbing mabigat na pundasyon, tapos ay maingat nilang binuhat ang mga malalaking kahoy at bakal na barikada na may mga butas-butas para itakip doon.

​Dahil kailangan kong tumulong, humanap ako ng paraan. Kumuha ako ng isang bakanteng shopping cart, isinakay ko roon ang mga natitira pang makakapal na kahoy at alambre, at dahan-dahan kong itinulak palapit sa pwesto nila para hindi sila pabalik-balik.

​“Eto po o… pampatibay sa ibaba,” pabulong kong sabi nang makalapit ako sa pwesto nina Papa at Luisito.

​Akmang iaabot ko na sana kay Papa ang isang makapal na piraso ng kahoy nang biglang magtama ang mga palad naming dalawa. Literal na parang nakuryente ang buong katawan ko. Naramdaman ko ang gaspang ng kamay niya na humaplos sa akin kagabi. Napatigil din si Papa, natigilan siya nang ilang segundo habang nakatitig sa kamay ko, bago mabilis na umiwas ng tingin at marahas na hinila ang kahoy para ipagpatuloy ang pagtatali sa shopping cart gamit ang alambre.

Deadma ka pa rin talaga, Pa, ha?

​Umatras na lang ako nang kaunti at lumapit sa pwesto ni Alano para mag-abot naman ng alambre. Pagkakita sa akin ni Alano, binigyan niya ako ng isang napakatamis na ngiti na nagpabilis din ng tibok ng puso ko. “Salamat, Bunso. Ang talino mo talaga, laking bawas sa pagod ’tong cart mo,” pabulong niyang sabi sabay kindat sa akin.

​Mabuti na lang talaga at naging sobrang ingat ng lahat kaya walang kahit anong malalakas na kaluskos ang nalikha namin. Ang mga halimaw sa labas ng kalsada ay nanatili lang sa kumpulan nila, walang kamalay-malay na unti-unti na naming isinasara ang daan papasok sa gusali.

​Makalipas ang halos isang oras ng maingat na pagtatrabaho sa dilim, natapos din ang matatayog na barikada. Para makasiguro, hinawakan ito nina Luisito, Conrad, at Sander, sabay-sabay nilang buong lakas na hinalos at inatras-abante ang mga fence para subukan kung matitibag kapag hinaras ng mga infected.

​Hindi man lang ito yumuga, gumalaw, o nagpakita ng senyales na babagsak. Napakatibay ng pagkaka-lock ng mga shopping cart at bakal na harang!

​“Solid, bro! Hinding-hindi na makakapasok ang mga ’yan dito sa loob,” masayang bulong ni Luisito sabay apir kay Alano.

​“Ginalingan natin eh! Safe na ang ground floor natin,” nakangiting hirit din ni Alano habang nakikipag-apiran naman kay Sander at Conrad. Kitang-kita ang relief at saya sa mga mukha ng mga barako dahil sa wakas ay may proteksyon na kami mula sa kalsada.

​Nakahinga rin ako nang maluwag at napangiti na lang habang pinapanood ko silang mag-celebrate nang tahimik sa dilim.

​Lumapit sa akin si Alano, medyo pawisan ang kaniyang matipunong dibdib na amoy-lalaki rin talaga. “Bunso, salamat talaga sa tulong mo rito sa likod, ha? Kung hindi dahil sa pag-abot mo ng materyales gamit ang cart, baka inabot pa tayo ng siyam-siyam dito.” Sabi niya sabay haplos sa braso ko na nagpanginig sa akin dahil naalala ko kung paano niya ginamit ang maskulado niyang kamay na ito para salsalin ang pagkalalaki niya.

​“Hele, meleet ne begey pe, Keye Alano. Bashta pawa sha kaligtashan nating lehet,” Malanding sagot ko naman habang nagpapacute nang kaunti sa kaniya. Narinig ko pa ang pag-ubo ng kung sino pero hindi ko na pinansin.

​Matapos ma-secure ang main entrance, una naming pinuntahan ang pinto ng mini-grocery sa ground floor na dati nang may kalahating harang. Agad itong inasikaso nina Sir Arnold at Papa Orlando. Mas lalo pa silang nag-sayahan at nag-ngisihan nang marinig ang tunog ng malalaking kadena at kandado na tuluyan nang nag-lock sa buong grocery.

​“Salamat, sarado na nang buong-buo! At least, alam nating walang makakapasok na infected,” bulong ni Sir Arnold na abot-langit ang ngiti habang tinatapik ang balikat ng Papa ko.

​Tumango naman si Papa, seryoso pa rin pero bakas ang kaunting ginhawa. “Ngayon, kailangan naman nating tingnan stockroom pagkatapos nito.”

​Akmang lalakad ako kasunod nila nang biglang humarang si Luisito at si Conrad sa harap ko, hinarangan nila ang daan ko gamit ang kanilang mga braso.

​“Teka muna, Bunso, huwag kang susunod sa amin sa stockroom,” seryosong saway sa akin ni Luisito.

​“Bakit naman po, Kuya?” Naka-kunot noo kong tanong.

​“Nandoon pa sa loob yung ilang mga infected na empleyado at utility workers na sumugod sa amin nung unang punta namin dito,” paliwanag naman ni Conrad. “Baka hindi mo magustuhan ang makikita. Mas mabuting kami na lang na mga lalaki ang mag-asikaso doon para malinis ang area. Dito ka na lang muna sa loob ng grocery area, i-secure mo na lang yung mga gagamitin natin.”

​“Sige po, mga kuya. Mag-iingat kayo roon, ha?” paalala ko sa kanila.

​“Makakaasa ka, Bunso. Kami nang bahala sa mga ’yon,” sagot naman ni Alano bago sila tuluyang naglakad patungo sa stockroom kasama si Papa at Sander.

​Naiwan akong mag-isa sa may bungad ng grocery. Dahil binigyan nila ako ng pagkakataon, kumuha ako ng isa pang bakanteng shopping cart. Pumasok ako sa loob ng grocery area at parang isang normal na bakla na nagshoshopping sa mall, sinimulan kong ikutin ang mga estante sa kaunting liwanag. Kumuha ako ng mga karagdagang sako ng bigas, mga paborito naming de-lata, instant noodles, mga bagong sabon, tissue, at kung ano-ano pang kakailanganin namin sa taas para sa mga susunod na araw ng lockdown habang naririnig ang mga lalaki na nagaasikaso sa stockroom.

Chapter 6

Is on Inkitt. @pattypatts