BBC Series #1 - Alvaro Casanova

BBC Series #1 - Alvaro Casanova  is a work of fiction. Any semblance between original characters and real persons, living or dead, is coincidental. The author in no way represents the companies, corporations, or brands mentioned in this book. The likeness of historical/famous figures have been used fictitiously; the author does not speak for or represent these people. All opinions expressed in this book are the author’s, or fictional.

This book or any portion thereof may not be reproduced or used in any manner whatsoever without the express written permission of the author except for the use of brief quotations in a book review.

[Language: Filipino/English]

BBC Boys

With an undeniable attraction, what begins as simple curiosity soon becomes a love neither Alvaro nor Saiveon can escape. Makakaya kaya nilang ipaglaban ang isa’t isa, o magiging hadlang ang mundong hindi handang tanggapin ang kanilang pagmamahalan?

---

This book is dedicated to my beloved, BBC Jay Hefner . 

  ![](https://img.wattpad.com/2ad47971c209243124c9246e9e36da0762fd483d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f325530746856667a6b49712d72773d3d2d313634303830323335342e313862663133613537383934656366333337383236393830373038342e706e67)               

---

WARNING: This book is under the category of Boys’ Love. As a result, it contains STRONG LANGUAGE, MENTIONS OF DEROGATORY TERMS, SCENES OF SEXUAL ASSAULT, DRUGS, VIOLENCE, POLY GAY RELATIONSHIPS, AND SEX THROUGHOUT.

18+ ONLY

---

Read more chapters of this story on Patreon, http://patreon.com/ratedxseon

Prologue

Prologue

Napapakamot ako sa uluhan ko dahil ang tagal tagal tumakbo ng sinasakyan kong jyip. Kung hindi pa ito aalis, ako na ang magmamaneho nitong sinasakyan ko. Dinutdot ko na lamang ang aking cellphone para malibang ako. Baka kapag ibinaling ko pa ang atensyon ko sa harapan ay baka palipatin ko na si manong at maging passenger princess pa ito.

Wala naman akong klase ngayon pero dahil face to face enrolment ang meron kami ay dapat maunahan ko ang mga mas maaga pa kay Batman. Mag-aalas syete pa lamang pero sinakripisyo ko ang tulog ko para rito sa ukinnam na enrolment na ’to.

Nagtataka nga ako kung bakit hindi na lang online pero ano nga bang magagawa ko at ganiti na talaga ang sistema ng aming unibersidad. Tama kayo nang naririnig, nasa kolehiyo na ako at ikatlong taon ko na ito.

Sino bang mag-aakala na makakayanan ko ang accountancy na kung tutuusin ay gusto ko na lamang isuka dahil parang umiikot ang mga mata ko sa mga numerong pinag-aaralan namin. Hindi ko naman masabing suko na ako dahil kahit ganito ako kagwapo at kagago ay may pangarap din naman ako para sa sarili ko.

Nang makarating na ako sa campus namin ay dali dali na akong tumakbo. Kung may isang bagay man akong ipagmamalaki, hindi ’yong mga babae ko kundi ang mga mahahaba kong biyas. Normal naman ang height ko para sa mga lalaki, saktong papalo lang sa anim na puntos. Kulang na lang maging seven footer ako kung hindi lang maliit ang napangasawa ng nanay ko.

Pipikit pikit ako habang hawak ko ang numerong sampu. Mamayang alas syete pa pala ang simula ng enrollment pero nandito na ako ng alas singko pa lamang nang umaga. Para kaming nag-aapply sa mga ukinnam na mga government agency sa nararanasan ko ngayon. Puta.

“Uyy!” Nakahanda na sana akong suntukin ang gumulat sa akin kung hindi ko lang naamoy ang masangsang na pabango nito. Sa sobrang tamis, gusto mo na lamang masuka.

“Aga mo,” salita ulit ni Dhezelle na kaibigan kong babae. Kung hindi ko lang alam na babae ito, sasabihin kong mukha itong bakla sa kapal ba naman ng kilay nito.

“May gagawin pa ako boy,” sagot ko naman sa kaniya.

Magsasalita pa sana ito kung hindi lang siya pinigilan ng mga student council na nag-aassist sa amin ngayon.

“Huwag pong sisingit. May numbering po tayo. Kung wala pa, kuha lang po kayo sa harapan. Hindi po kayo iaassist, kung wala po kayong number.” Bugnot naman ang mukha nito.

Gusto ko sanang asarin pa pero baka sa akin ibuntong ang kabwisitan nito ngayon. Ayoko namang madamay pa sa problema ng iba.

Mag-aalas otso na nang matapos ako. Akala ko dahil pangsampu ako ay mabilis. Hindi naman pala kaagad binubuksan ang system na ginagamit nila. Parang kasalanan pa namin na nag-enroll kami ngayon kahit na dapat sila na lamang ang tatapos nito.

Ngumiti lamang ako sa professor na nag-assist sa akin. Hindi na ako nag-thank-you pa dahil parang namalat yata ang lalamunan ko sanhi nang hindi ko pagdadala ng tubig. Malay ko bang ganito kalala ang enrollment sa amin kahit na ilang semester na akong pumipila rito.

Tatawa na sana ako sa mga pinagsasabi ko sa utak ko nang biglang may bumatok sa akin. “Nababaliw ka na, Alvaro.” Napasimangot naman ako nang mapagtanto ko kung sino ito.

“Kailangan bang may kasamang pambabatok?” pagtatanong ko kay Emery sa seryosong tono.

“Luh? Parang hindi mo ko sinipa nung last pasok natin ah,” pagrereklamo nito sa akin.

“So magbibilang tayo ng mga kasalanan natin sa isa’t isa?”

“Uy, mga kupal!” Halos makagat ko ang dila ko sa pagkabigla nang sumulpot ang isang kupal na si Ramiro.

Lahat yata ng mga taong nakakakilala sa akin ay sisirain ang araw ko. Kahit ayoko silang makita, wala naman akong magagawa dahil maliit lamang ang unibersidad na pinapasukan namin.

“Isa ka pa!” Sabay pahapyaw nang suntok kay Ramiro. Hindi naman masakit pero parang obvious na kinukupal ako nito sa mga ekspresyon nito sa kaniyang mukha.

“Iba ka talaga, Alvaro…” Napapailing iling pa ito.

“Bayolente!” sabay nilang salita ni Emery na siyang ikinatawa lamang nilang dalawa.

“Mga baliw.” Nagpaalam na ako sa mga kupal dahil medyo napapatagal na rin ang pag-iistay ko rito. Kung magkukwentuhan pa kami, baka hindi na sila makapag-enroll pa at ako ang sisihin nila kapag nalagay sila sa night shift. Kaya kahit ayokong magising nang umaga ay gumising ako dahil wala kang choice, kung wala nang available slot sa pang-umaga. Kung bakit kasi walang block section sa college kahit mga brand na lang ng panty or brief ang pangalan ng bawat section kung gagawa man sila . Sayang kasi sa oras.

Kumain na muna ako sa malapit na kapetirya rito sa tabi ng main library ng campus kung saan ako mag-aaral. Hindi ko lang alam kung may matututuhan akong aral dahil hindi lahat ng prof. ay pinapasukan ang subject na itatake mo kada semester, kung papasok man sila, still, hindi ako makikinig. Matapang na kung matapang at least hindi amoy isda.

“Burb!” Napalakas ang pagdidighay ko nang matapos akong kumain kaya halos umikot ang mga mata ng mga katabi ko. Gusto ko sana silang pakyuhan pero nakaharap ang cctv sa pwesto namin kaya pailalim ko na lamang sila ginantihan.

Mabilis na rin akong tumayo at habang papunta sa cr ng canteen ay may naaamoy akong ibang amoy kaya umalis na ako. Hindi ko na ipagkakatiwala sa instinct ko na baka mga amoy lamang ng mga lalaking naririto pero sayang ang kinain ko kung isusuka ko lamang kapag nagpunta na ako roon. Sabi nga nila, madalas daw dinadalaw ng multo ang mga banyo na naririto sa campus— walang tao pero may ebidensiya nang pandarambong.

Napasabunot na lamang ako sa buhok ko bago ako lumiko sa kabilang way kung saan makikita at madaraanan mo ang main library. Isa sa bagay na ipinagmamalaki ko sa campus namin dito ay ang banyo ng library. Sa lahat kasi ng banyong mayroon ang unibersidad namin, masasabi kong maarte ang mga taong nag-ccr dito at hindi nauubusan ng tubig. Kaya pagkapasok ko pa lamang dito ay langhap ko na ang amoy clorox na tanda na may tumae na nga. Okay naman ang ganitong amoy kahit na nakakasuka minsan sa sobrang tapang.

Pumunta na ako sa mga nakahileyang mga estante ng mga iihan. Walang mga tapal ang mga ito kaya kapag may iihi ay makikita mo na ang maliliit na kabute na may mga ugat-ugat pa. Tipikal Pilipino. Mabuti na lamang ay may dagdag na inches sa normal ang sa akin kaya masasabi kong kahit papaano ay favorite ako ni Lord.

Nakapikit pa ako habang ninanamnam ang sarap nang pag-ihi ko. Tama nga sila, sa ihi na lang talaga kinikilig ang mga lalaki. Napangisi naman ako habang tinataktak ang ulo ng pagkalalaki ko para naman iwas panghi at flavor sa suot mong brief.

Ibabalik ko na sana ang alaga ko sa suot kong seda nang bigla akong napasigaw sa gulat. “Tangina!” Napanganga naman ako habang nakatingin sa kargada ng lalaking katabi kong umihi. Alam kong lalaki ako pero nakakamangha kasi ang nakikita ko ngayon.

Malaki. Masyadong malaki. Kahit hindi sa akin ipapasok ito, alam kong isang buwan hindi makakalakad ang kung sino mang babae ang uupo rito. Godbless kung ganoon .

“You saying?” Kinagatan ko ang pang-ibabang labi ko para maibalik ko ang sarili ko sa reyalidad. Pero puta, nababakla ka na yata, Alvaro at bakit hindi ko maalis ang tingin ko sa higanteng titi na nasa harapan ko.

“Ha?” Litong tanong ko nang makuha nito ang atensyon ko. Nabingi na yata ako sa laki nang machine gun na hawak hawak nito habang patuloy pa ring nagpapalabas ng ihi ngayon.

“You wanna touch it?” Napalunok naman ako sa sinabi nito. Hindi ko kilala kung sino ang nasa harapan ko pero isa lang ang nasisigurado ko, hindi kulay tsookolate ang mga Pilipino at hindi ganito kahaba ang mga saging ng mga kababayan ko.

Napatunganga naman ako sa harapan niya at hindi ko alam kung anong isasagot ko. Hindi dahil hindi ko maintindihan ang pag-eEnglish niya pero parang may parte sa pagkalalaki ko ang mawawala kung susundin ko ang gusto nito at ng sarili kong katawan.

“No worry, people won’t come here.” Pinagpag nito ang dambuhalang alaga nito at tuluyang humarap na sa akin habang nakabalandra pa rin ang kanina ko pang sinusulyapan.

Kahit may parte sa akin na umalis at iwan ang lalaking ito pero ang isipin na makakahawak ako nang ganitong armas ay parang iba ang hagod sa dibdib ko. Kahit hindi ko aminin, matagal ko na ring pinapangarap na maging ganito kahaba, kataba, at kalaki ang nasa pagitan ng mga hita ko ngayon.

Nanginginig akong sinundan ang lalaking nasa harapan ko.

“Mabilis lang ’to, Alvaro.”

“Try mo lang at walang mawawala.”

“Parang meet and greet mo lang ’to sa mga napapanood mong porno.”

Mga bulong ko sa aking isipan habang dumadampi na sa mga palad ko ang mas malaki pa sa del monte pineapple juice na sinasabing nakakadagdag flavor kapag nakapagpalabas ka na ng kinain mo ngayon.

Halos malagutan ako nang hininga nang tuluyan ko na itong mahawakan. Hindi ko masasabing nahawakan ko ito nang buo dahil halos kalahati lamang ang kasiya sa kamay ko dahil sa taba ng alaga nito.

Pumikit muna ako at huminga nang malalim bago ko tuluyang sirain ang mga bagay na sa tingin ko’y makakasira sa pinagmamalaki kong sekswalidad. Nang magmulat ako ay tuluyan ko nang ipinaubaya sa init at kuryosidad na nararamdaman ko. Bahala na.

Hinagod ko nang dahan dahan ang hawak hawak kong armas. Marahan lamang na para bang masasaktan ang alaga nito. Nang makapunta ang kamay ko sa uluhan nito ay hindi ko pinalagpas na dalhin ang index finger ko sa butas nito at damahin ang paunang katas na inilalabas nito. Para akong kinikiliti ng sarili ko na tikman ang nahahawakan ko ngayon pero dahil alam kong may parte sa akin na hindi pwede ay mabilis kong nilimitahan ang sarili ko.

Tumingin ako sa lalaking binabati ko ngayon. Mula sa tsokolate nitong balat. Sa buhok nitong nakatirintas na parang pambabae. Sa napakagandang ulma ng kaniyang mukha. Maging sa pagpapasadahan ng tingin ko’y mga inukit na imahe at salita sa balat nito. Parang isa siyang isinilang na kawangis ng mga lalaking nakikita ko lamang sa mga porno at sa pakalat kalat na video sa Facebook.

Ipinagpatuloy ko lamang ang ginagawa ko sa kargada nito. May mga puti puti na ring nasa kamay ko sa ilang ulit kong pagtaas baba mula rito habang isinasama at ginagawang pampadulas ang paunang katas na inilabas nito magmula pa kanina.

Napangisi naman ako dahil ang akala ko nga, nilalagyan ng mga krema ang mga alaga nila o lubricant na kakulay ng tamod para masabing marami itong inilalabas sa mga napapanood kong porno pero mali pala talaga ako at nakakamanghang makita na ganito ang pakiramdam na may malaki kang alaga at ganito karami ang pondo sa loob ng bayag mo. Tangina, ang astig.

“Yeah, that’s it! Baby boy.” Napapangiti ako habang ngayon ay tumingin ulit sa lalaking tinutulungang kong magpalabas. Kasalukuyan itong nakatingala habang nakapikit. Napapaliyad pa ito kapag mas hinihigpitan ko ang pagbabati ko sa kaniya kapag napupunta ako sa ulo ng alaga nito.Ang sarap nitong pagmasdan. Parang gusto ko na lamang maging alter na katulad ni cebu milker pero ang mga kliyente ko ay mga tsokolateng mga kano.

“Faster, please…” Sinunod ko naman ang gusto nito at mas binilisan ko ang ginagawa ko sa pagkalalaki nito at kahit nangangalay ako—hindi dahil sa pwestong nakatayo kami—kundi dahil mabigat talaga ang binabati ng kamay ko ngayon. Para nga akong nakikipaglaro sa bote ng coke hanggang sa sumabog ito kapag bubuksan mo na matapos mong kalugin ng ilang beses.

Muli akong tumingin sa bagay na pinagtataasan at pinagbababaan ko ng kamay ko. Hindi ko alam kung ako ba ang nagtataas baba o siya ang umuurong sulong sa kamay ko, pero ang nasisigurado ko lamang ay ang sarap hawakan at damahin ng pagkalalaki nito. Puta, kahit lalaki ako para akong tinitigasan sa nangyayari sa aming dalawa ngayon.

“I’m cumming…” Kasabay nang pagsulong ko at pagbayo nito ay ang pagpulandit ng masaganang katas nito. Tuloy tuloy ang pagbuga nito. Malapot na malapot at para ngang naging ihi sa dami nang inilalabas ng kaniyang armas sa kamay ko at tumulo pa nga ang iba sa tiles ng banyong ito.

Labis akong namamangha kaya hindi ko namamalayan na napapangiti ako sa nakikita ko habang patuloy pa rin ako sa pagbati sa pagkalalaki nito. Taena mo, Alvaro. Masyado ka na yatang nag-eenjoy.

Nang ibalik ko ang tingin ko sa lalaking halos habulin na ang hininga nito at sa pumipintig pintig pa nitong kargada ay parang nabalik naman ako sa reyalidad. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko ngayon. Para akong nahihiya o kung ano man ang tawag pero gusto ko na lamang magpalamon sa lupa ngayon.

Tumingin ulit ako sa lalaki. Ngumisi naman ito sa akin at halos makita ko na ang sarili ko sa mga ngipin nito sa sobrang puti at kinis. Taena, para akong nasisilaw ng liwanag sa ginagawa nitong pagngisi.

“Thanks for the treat, Baby Boy,” salita naman nito. Hindi pa rin ako kumikilos. Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit ganito ang nagiging reaksyon ko ngayon.

“You okay?” Tumulala lamang ulit ako sa kaniya. “Or…” Bumilog naman ako nang binitin nito ang dapat niyang sasabihin.

“Wanna taste it?” Para akong nahulog bigla sa bangin dahil sa napagtanto ko. Mabilis kong binitawan ang pagkalalaki niya at kunot noong humarap sa kaniya.

“Gago!” Mura ko na lamang sa kaniya kasabay nang pagpagpag ko sa kamay kong may tamod niyang halos maging kalamay na sa sobrang lapot at dami.

Napatawa naman ito habang ako naman ay dali daling umalis doon na halos maging kasing pula na ako ng ulo nang nakawakan kong chocolate bar na binabati ko lamang kanina.

Ang manyak mo, Alvaro.

Chapter 1

Chapter 1

Nakatulala lamang ako habang nakatitig sa pagkain na nasa harapan ko. Para akong pagod na ewan kahit wala naman akong ginagawa ngayon.

“Alvaro, ayos ka lang ba?” Hinawakan pa ni Dhezelle ang uluhan ko na para bang may sakit ako kahit na hindi naman ako inubo o nahihilo. Mag-iisang linggo na kaming pumapasok sa klase na walang prof. Gets ko naman dahil first week pa lang naman at walang masyadong gagawin. Pero nakakawalang gana lang talaga dahil ang hirap maghintay ng oras lalo na kung oras ang pagitan ng bawat subject na papasukan mo sa buong araw.

“Wala akong sakit, nakakatamad lang pumasok,” paliwanag ko naman. Pinagpatuloy ko na lamang ang walang gana kong pagkain kahit na gusto ko na lamang matulog ngayon.

Ayos pa namang mag-absent ngayon pero ayoko namang gawin ’yun at baka ma-bad shot pa ako sa professor namin. Hirap pa naman nilang abulin kapag may singko ka na sa portal.

“Una na ko, next subj. ko na e.” Tumango lamang ako rito at hindi na siya tinapunan ng tingin.

Matapos kong kumain ay ipinatong ko na ang bag ko sa lamesa at dumukdok pagkatapos. Hindi ko na naisip pa kung may ibang kakain dahil mas mahalagang unahin ang sarili ko. Ganoon din naman sila ka-selfish kapag sila naman ang gagawa nang ginagawa ko ngayon.

“Hmm..” Ginalaw galaw ko pa ang sarili ko na para bang ipinapahiwatig sa kumakalabit sa akin na huwag niya akong gisingin.

“Mamaya na,” salita ko habang nakapikit pa at ipinagpatuloy ang pagtulog ko.

Hindi ko na alam kung ilang minuto ang lumipas pero nagising na lamang ako sa ingay na aking naririnig. Pagtingala ko ay para akong nasa impyerno nang makita ko si Emery na nasa harapan ko ngayon.

“Problema mo?” Kunot nitong tanong habang sumusubo pa sa kaniyang pagkain. Dahil masama ang gising ko ay kinuha ko ang bottled water na sa tingin ko ay kaniya at ininom ito.

“Alvaro!” reklamo naman nito.

“Ayan na, iinom lang nang kaunti e.” Sabay lapag ng tubig na halos maubos ko na. “Anong oras na ba?”

“Mag-aalas tres na.” Parang nagpantig ang tenga ko sa narinig ko kaya dali dali akong tumayo at kinuha ang bag ko.

“Una na ’ko, salamat.” Kumaripas ako nang takbo at para akong kabayo sa sobrang bilis habang hinihingal pa. Nakarating naman ako sa designated room ng subject na papasukan ko ngayon. Hindi ko lang sure kung anong oras na ako nakarating.

“Yes, Mr.?” tanong ng tingin ko ay prof..

“Casanova po, Ma’am.” Sineniyasan niya akong pumasok na mabilis ko namang tinugunan. Sa pinakalikod na ako pumunta dahil ayoko namang unang matawag sa unahan para magpakilala at saka parang alam na ng katawan ko na sa likuran ang pinakatahimik na lugar. Pwede ka kasing matulog nang hindi napapansin ng professor mo.

Nagpakilala muna ito sa amin at pagkatapos ay ang mga kaklase kong nasa harapan. Hindi pa nakakalahati nang may biglang pumasok na naman. Ngingisi na sana dahil may nahuli sa akin pero nahigit iyon nang mapagtanto ko kung sinong dumating ngayon.

“Have you got your schedule?” pagtatanong ng prof. Namin sa bagong pasok.

“Yes, thank you.” Salita ng taong naka-fun ko, kung iyon ang tawag noong enrolment.

“You may seat already.” Bago ito umupo ay may ibinigay na papel ito sa prof. namin at tumingin tingin sa paligid paa tignan kung saan ito uupo. Ako naman ay mabilis na yumuko dahil para akong may tinataguan na utang kahit totoo namang may mga nautangan ako na kinalimutan ko na rin.

Ilang minutong dumagungdong ang dibdib ko bago ko marinig ang ingay at boses na nanggaling sa kaniya. “Is this seat available?” Hindi ako sumagot baka ’yung upuan yung tinatanong niya, hindi ako ganoon kadelusional na isipin na kakausapin niya ako matapos nang pinaggagawa ko sa kaniya.

“Hey, I’m talking to you!” Nang hawakan ako nito ay doon ko napagtanto na ako pala talaga ang kinakausap nito. Tumingala ako sa kaniya habang nakapaskil ang pilit na ngiti. Para akong matatae sa itsura ko. Parang deserve ko pang matulog sa canteen dahil para akong nahilo sa kakaisip kung ano ba kaming dalawa kahit na wala namang kami. Lalaki ako, lalaki kang tunay, Alvaro.

“Hello…” Napalaki naman ang mga mata nito habang nakatingin sa akin.

“Oh, you’re the baby boy!” malakas na komento nito.

“Quite please!” biglang sigaw naman ng prof. namin.

Mabilis ko siyang hinila paupo sa bakanteng upuan na nasa tabi ko. Ang lakas lakas naman kasi ng boses ng tsokolateng ito. Kulang na lang sabihin sa lahat kung anong mga kagaguhan ko sa buhay.

“Listen, chocholate guy.” Ngumiti naman ito sa akin. Tumingin tingin muna ako sa paligid ko bago ko ilapit ang mukha ko palapit sa mukha nito. “What happen there should be left unheard between the two of us. Get it?” Nanlalaki pa ang mga mata ko habang kaharap ito. Ang akala kong matatakot ay halos lumapad lamang ang mga ngiti sa labi nito.

“You are cute.” Napapikit ako nang marihin dahil sa komento nito. Parang wala itong paki kung kanino man. Sabagay, kung ako naman ang maninirahan sa kung saan hindi ako kilala, gagawin ko ang lahat ng gusto ko.

Wala na akong magawa kung idukdok ang mukha ko sa armchair nang kinauupuan ko. Parang kapag kinausap ko pa ito ay lalo lamang akong mahihiya sa sarili ko.

Ilang minuto ang lumipas bago ko marinig ang pangalan ko. “Alvaro, ikaw na.”

Tumayo na ako at ngumiti nang pilit sa kanila. “Alvaro Casanova, 21.” Maikiling pagpapakilala ko. Uupo na sana ako nang may ihirit na naman sila.

“Why did you choose accountancy daw, Alvaro,” salita ng isang kaklase ko sa akin,

Huminga muna ako nang malalim bago ko sagutin ang tanong na hindi ko naman tinanong nang kunin ko itong course ko. “Gusto kong maging human calculator.” Ngumisi lamang ako habang umuupo at naririnig ang tawanan ng mga kupal kong kaklase.

“Ibang klase utak mo, Alvaro.”

“Pahingi naman at itatapon ko na sa basurahan.”

“Pangit mo kabanding, boy!”

Hindi ko na sila pinakyuhan kahit anong pinagsasabi nila sa akin. Mahirap na at baka hindi pa isali pangalan ko kapag hindi ako nagparticipate sa mga group activity kapag tinatamad na ’kong pumasok.

“Saiveon Washington, 22. Exchange Student.” Napatingala naman ako kay Saiveon nang magsalita ito. Para ngang mababali ang ulo ko dahil sa tangkad nito. Literal na the giant.

“Where are you from Saiveon?” tanong ng isang kupal kong kaklase.

“I came all the way to University of Michigan and been staying here for about 2 months.” Napapatango naman ang professor namin na para bang matatandaan niya ang mga sinabi nito. Sa dami namin, malabong malabo.

“You may seat now.” Dahil siguro tatlong oras ang kada subject namin kahit minor pa yan. Wala akong magawa kundi tiisin ang pagkaburyo kahit na nagdidiscuss ito ng mission – vision ng school na pinapasukan ko. Lahat yata sila ay required kahit nakakasawa na sa paulit ulit. Third year na ko, parang awa niyo naman na.

“So by next week, we will start the presentation.” Napatingin naman ako sa katabi ko nang may nginungungot ito. Ngayon ko lang naalala na hindi pala ito nakaka-intindi ng tagalog at bakit naman kasi hinahaluhan ng tagalog ang discussion. Kapag English, english lang.

Wala naman akong magawa dahil mabait naman ako ay inilapit ko ang katawan ko sa kaniya. “Hey, may I call you—” Para naman itong nagulat sa sinabi ko kaya natawa naman ako nang tumalon pa ito sa upuan niya. Imaginin niyo, ang tangkad niya ta’s mapapatalon pa siya. Para na siyang dildo na tumatalon bigla sa lagay niya.

Nang ibalik ko ang tingin ko sa kaniya ay nakasimangot lamang ito. Para itong chocolate ice scream na nagmemelt dahil sa init ng panahon. Hindi ko nga alam paano niya kinakaya ang init ng Pinas. Baka ganoon din sila, dry nga lang, kumpara sa atin na humid.

“Alvaro,” pagpapakilala ko. Nauna na ako dahil baka sapakin pa ako nito kapag ininis ko pa lalo.

“Saiveon,” maikling sagot din naman nito. Hindi nito kinuha ang kamay ko kaya napapikit ako nang mariin. Parang gets ko rin kung bakit, pero dahil nasa Pilipinas siya, dapat siyang mag-adjust.

Kinuha ko ang kamay nito at para akong nanigas sa pagkalalaki nang ulma nito kumpara sa maliit kong kamay. Parang ang sarap sigurong ipahagod ang katawan ko sa malapad nitong kamay. Tama nga yata sila, kapag malaki ang palad, malaki rin ang … puso. Tama, tama—Malaki ang puso.

“What are you doing?” Ngumiti naman ako sa kaniya.

“This is how you introduce yourself to other people.” Mabilis ko nang binitawan ang kamay niya at kakausapin pa sana siya nang magsalita nang malakas ang professor namin.

“Quite please!” Napaharap ako bigla at pilit na ngiti ang ibinalik ko paharap. Para nga akong matatae kahit na wala naman akong itatae. Kung pera lang sana, kahit magka-almuranas ako araw-araw ay walang problema.

“What she is talking about?” Ilang sandali lamang ay nagsalita ulit ito.

Napaharap naman ako sa kaniya habang nagkakamot sa uluhan ko. “Do you have dandruff?”

Naibusal ko na lamang ang kamao ko habang sinusumpa ang kupal na ’to. Mukha ba kong hindi naliligo? Hindi ko na tinapos ang iniisip ko at baka mapunta pa ako sa impyerno kung gaganti ako sa panlalait nito sa akin.

“She is asking us to create a business idea and present it in a creative way possible,” paliwanag ko naman. Tumango tango naman ito na para bang may naiisip na siya. Kakausapin ko pa sana siya pero bigla na lamang itong tumayo at naglakad papalapit sa professor namin.

Napakunot ang noo ko nang mag-usap sila at pagbalik niya ay malaki na ang ngisi na dala nito. Para itong nanalo sa lotto kahit hindi naman ito nag-iscatter.

Natapos ang araw na iyon na pinaiwan ako ng professor namin. Akala ko kung ano na, pero parang ngayon lang nag-sink in ang ginawa ni Saiveon kanina. Taena nun, gagawin pa akong katulong.

“You will be partnering to Mr. Washington, Mr. Casanova.” Kahit labag sa loob ko ay napapatango na lamang ako. Pinakiusapan din ako nito na pakisamahan na lamang lagi ang lalaki dahil mukhang matino naman daw ako. Mukha ba akong adik dati? Taena.

Nang makalabas ako ay mabilis kong hinanap kung nasasaan si Saiveon. Kahit nag-aagaw dilim na ang paligid, kitang kita pa rin siya sa laki niya. Kaya mabilis kong tinakbo kung saan siya patutungo. Mukhang alam ko naman na kung saan dahil iisa lang naman ang pwedeng tuluyan ng mga exchange and foreign student dito sa unibersidad namin.

“Saiveon, sandale!” Mukha akong mang-aaway sa postura ko kaya nang lingunin ako nang lalaki ay parang tumagos lang sa likuran ko at pinagpatuloy ang paglalakad niya. Kapag naabutan kitang kupal ka, itatali ko ’yang mga bayag mong hayop ka.

Nang mahabol ko siya ay mabilis kong hinawakan ang likuran niya. Hindi kaagad ako nakareact nang mabilis niya akong pinaikot na siyang ikinasalampak ko sa lupa. “Nyeta!”

“Sorry, sorry, I thought someone was robbing me off.” Tinignan ko naman ito nang masama. Hindi makapaniwala na iisipin niyang may magnanakaw sa loob ng school. Meron nga, pero ako? Mukhang magnanakaw. Taena niya.

Nagpagpag naman ako pagkatapos at nang makatayo naman ako ay pina maywangan ko siya kaagad. Gusto ko siyang pagsalitaan ng masama pero nabubuhol ang dila ko dahil baka anong masabi ko. Kaya sa bandang huli ay kung ano na lang ang magandang gawin ang nasabi ko. “Wanna have coffee?”

“Now?” Tumango naman ako sa sinabi nito. Hindi ko na inulit ang sinabi ko dahil hindi naman siya bingi. Sa laki niyang ’yan pati tenga niya dapat malaki rin ang butas. Kung hindi, ano pang silbi ng katawan niya kung tenga niya ay parang tenga ng daga.

“Can I change my clothes?” Hindi ko na siya hinintay na magtanong nang magtanong pa at mabilis ko na lamang ipinatong ang kamay ko sa maskuladong braso nito at padarag na hinila siya palabas.

“Wa-wait…” Dahil nakukupalan pa ako sa ginawa niya ay huminto ako at mabilis ko na lamang siyang sinakyan mula sa likuran. Para naman itong trumpo na umikot ang mundo dahil sa ginawa ko.

“Just do it, Saiveon! You are my knight in this dashing and bustling night!” Tawang tawa naman ako habang nagsisimula na itong maglakad.

“This is not good, Alvaro.” Kahit nagrereklamo ito ay hinawakan naman nito ang dalawa kong paa para hindi mahulog at bilang suporta na rin sa katawan ko. Alam na alam ko na hindi ito mahihirapan dahil sa paghawak ko palang sa kaniya kanina ay alam kong batak na batak ito sa gym.

“What’s good is not good, let’s go!” Para na akong baliw sa kakatawa habang siya naman ay nakabusangot. Naaalala ko na naman ang sinabi ko sa isipan ko sa kaniya. Para siyang tsokolate na malungkot.

Chapter 2

Chapter 2

“Do you have crush on me?” Halos maibuga ko naman ang iniinom kong malamig na kape dahil sa sinabi nito sa akin. Napaliit pa ang mga mata ko na parang sinisigurado kung tama ba ang pagkadelusional nito. Kung may magkakagusto man sa aming daalwa, siya iyon dahil ako ang pinakagago sa mundo.

“Just drink your coffee, Saiv,” sagot ko lamang sa kaniya. Hindi ko na dinugtungan pa ang sinabi ko dahil baka isipin niya ay masiyado akong defensive.

“Then what happ—” Hindi ko na siya pinatapos pa at tinaas ang isa kong kanang kamay.

“I’m just curious, it’s not that s-serious,” nabulol pa ako sa huli kong sinabi. Inisip ko rin kung nagmakesense pa sa utak niya dhail hindi ko rin na-comprehend ’yung sinabi ko.

“Hmm…” Napangitngit naman ako sa mga ngipin ko sa makahulugang sinabi nito. Para bang tantiya at alam na niya kung ano bang kulay ang nananalaytay sa akin. Kung mayroon man, hindi na siya makakahinga pa kinabukasan kung ganoon.

Nagtititigan at kumakain na para bang nagpapaligsahan kung sino sa aming dalawa ang puputol ng katahimikang namumutawi sa pagitan naming dalawa. Ayoko naman magsalita pa at baka ano na namang pumasok sa utak nitong gagong ’to.

“Wanna be my fuck buddy?” Muli na naman akong nasamid sa sinabi nito. Tumingin pa ako sa paligid kung may nakarinig ba sa ulupong na ’to o dahil kung meron ay gagawin ko na siyang chocolate peanut butter flavor at ipapalaman sa mga nakahileyang loaf bread sa bahay namin.

“You’re delusional already, Saiveon. Hindi na tama ’yan. Wait— did you drink your medicine? “ pabalang na sagot ko sa kaniya.

“If you let me taste your ass, why not? That’s the one I was looking for.” Ginalaw galaw pa nito ang magkabila niyang kilay na para bang iniengganyo ako sa suhesyon nito. Parang kapag pumayag ako ay talagang yayarihin ako nito hangga’t hindi siya nasasaid at hindi niya maipapalabas ang lahat ng likido sa katawan nito.

Dahil iba na ang nangyayari at kabalastugan nito ay mabilis kong sinipa ang paa nito na nasa ilalim ng table na kinauupuan namin.

Ngumisi pa ako nang bigla itong sumigaw. “Shitt! Little mother fucker!”

Tumawa naman ako habang masama itong tumingin sa akin. “What’s your problem, little boy?” May bahid na nang suklam ang tono nito na parang kapag pinagpatuloy ko ang pagwawalangya ko sa kaniya ay talagang masusuntok na ako nito. Sa laki niya, malabong matalo ko siya.

“I’m straight, Saiv. I just got curious at that time. It was not even in my mind, nor did it even cross it, that I would do something fun with someone of the same gender.” Uminom ulit ako ng kape na mas mapait pa sa samahan namin ng lalaking ito.

“Then why do you aks me to have a date here?” Namilog naman ang mga mata ko sa sinabi nito. Masyado na siyang nasa alapaap at kailangan na niyang bumalik sa reyalidad ng mundo.

“Don’t you need a friend? Someone to have talked with?” Hindi ko alam kung tama pa ba ang grammar ko pero basta’t naintindihan na niya, doon na ko sa mas safe.

“Do I look like a Mr. Bean to you?” sagot nito sa akin.

“Mr. Bean?” Masiyado na siyang matanda para manood pa noon. Napatawa na lamang ako habang iniisip kung paano nasali si Mr. Bean sa usapan.

“Now, you’re laughing at me?” siya ulit.

“Nope, I’m crying,” pang-aasar ko pa sa kaniya na siyang ikinatalim pa lalo ng kaniyang mga mata. Parang kapag sumige pa ako ay talagang makakatikim na ako sa kaniya.

“Now, you’re joking?” Pakak niyang sagot ulit.

“No, I’m sitting.” Iminulestiya ko pa ang dalawa kong kamay na parang pinapakita kong nakaupo ako ngayon. Dahil siguro sa pagkainis nito ay bigla na lamang itong tumayo at pinamaywangan ako habang nakaharap sa akin. Para namang mababali ang leeg ko sa kakatingala sa kaniya. Parang pinapakita nito kung sinong ang mas angat sa aming dalawa.

“Do you want to be friends with me?” Seryosong saad nito ngayon. Napahigit naman ang dapat ngisi ko dahil parang kapag nagkamali ako nang sagot sa kaniya ay bigla na lamang niya akong lalayasan at hindi na kakausapin pa ulit.

“Yes! Of course!” Tumayo rin ako at nakipagtitigan sa kaniya. Para kaming nag-aamon nang away sa mga postura naming dalawa. Kung sinong matalo, siya ang mapupuwetan ngayong gabi.

“Urgg…” Napasabunot na lamang ito sa kaniyang buhok habang bumabalik ito sa pwesto niya. Ako naman ay nakatitig lamang sa kaniya at iniisip kung paano ako kukuha at sesegway para maiba ang atmosphere sa pagitan naming dalawa.

“Do you want strawberry cupcake?” Bigla ko na lamang suhesyon habang itinuro ang kakakita ko lamang na pagkain sa kaniya. Tumango lamang ito habang ako naman ay dali daling kinuha ang bag ko at pumunta na sa cashier.

Magmula mag-order ako at makuha ang tray na binigay sa akin ay si Saiveon lang ang nasa isip ko. Hindi ko alam kung anong gayuma ang pinainom niya sa akin at bakit iniisip ko kung paano siya pasasayahin ngayong magkasama kaming dalawa.

“Here. Hope this makes us equal now.” Ngumiti naman ako pagkaupo ko sa kaniya. Tumingin ito sa akin at nagtitigan lang kaming dalawa. Inisip niya siguro kung lalasunin ko siya, kung ganoon man, mauna na siya dahil gusto ko pang grumaduate nang hindi naguguidance.

Hindi rin siya nakatiis at tinikman na rin ang binili ko para sa kaniya. “It’s good,” maikling komento nito sa kinain niya. “You want some?”

Tumango lamang ako habang nakatitig pa rin sa kaniya. Kahit hindi ko man aminin, maganda talaga ang mukha nito. Para siya talagang porn model sa mata ko. Idagdag mo pa kung gaano kahigante ang nasa pagitan ng mga hita nito.

Dinusog naman nito ang plato palapit sa akin. Hindi na ako nag-inarte na kinuha ang iniabot nitong tinidor at ginamit din ito bilang pansubo. “Hmm…” Napapagalaw pa ako sa uluhan ko nang matikman ko ito. Basta’t ang masasabi ko, masarap na masarap dahil sulit ang 75 pesos na binili ko. Hindi na ako talo sa dami ba naman ng sugar na tiyak kong nilagay nila rito.

Titikim pa sana ko nang may biglang sumulpot na kung sino at sinigaw ang pangalan ko. “Alvaro!” Gusto ko na lamang magtago at hindi magpakita sa kaniya dahil pinagtitinginan na siya dahil sa bibig nito.

“Oy, hindi ka namamansin!” malakas na salita ulit ni Dhezelle. Para itong nakalunok ng mic sa sobrang lakas at tinis ng boses nito.

“Dumating ka lang, umingay na,” may halong pagkainis na ang tono ng boses ko dahil naririndi na rin ako sa kaniya. Sa lahat pa naman ng ayaw ko ay hindi marunong ilugar kung kailan itataas ang boses, pero kung itatanong niyo ako kung saan lugar ’yon, pwede na sa mental hospital. Walang pipigil sa’yo kahit magwala ka pa maghapon at magdamag.

“Who is this, Alvaro?” Pagkaupong pagkaupo nito sa tabi ko ay si Saiveon naman ang pinagdiskitahan niya. Tumingin naman ako sa lalaki at parang nagningning naman ang mga mata nito ngayon.

“She already has boyfriend,” mabilis na sagot ko. Napatingin naman sa akin si Dhezelle na parang tinatanong kung kailan, saan, at sino ang naging boyfriend nito. Pinanlakihan ko lang siya ng mga mata ko at pilit na ipinapahiwatig na, sumabay ka lang, hindi mo kakayanin ’yan .

“They are just boyfriend-girlfriend,” biglang salita ni Saiv. Kumunot naman ang noo ko at parang mababali yata ang mga ugat ko sa ulo dahil parang gusto pa nitong maging kabet sa lagay niya ngayon.

“She has 3 children,” depensa ko naman. Nanlaki naman bigla ang mata ni Dhezelle dahil sa sinabi ko. Parang ano mang oras ay huhukayin na ako nito at kung ano-anu na ang lumalabas sa bibig ko.

“You’re joking.” Humarap si Saiveon kay Dhezelle at siya ang kinausap nito. “Do you seriously have boyfriend?”

“Ballpen?” Napatampal na lamang ako sa uluhan ko at nagawa pa nitong magbiro. “I have ballpen here, do you want some?” Maiinis pa sana ako nang biglang tumawa nang malakas si Saiveon na para bang nakakatawa ang sinabi ni Dhezelle sa kaniya.

“I want you now. Do you want to be my boyfriend?” Hindi na ako nakatiis pa at hinila na lamang si Dhezelle at bigla siyang hinalikan sa harapan ni Saiveon.

“I am his boyfriend!” salita ko pagkatapos nang paghalik ko kay Dhezelle. Nakatulala lamang ang babae habang ako ay may malaking ngisi sa harapan ni Saiveon. Para naman itong natupok sa kinatatayuan niya dahil sa ginawa ko sa tingin ko’y nagugustuhan niyang si Dhezelle. “So fuck off!”

Mabilis kong hinila si Dhezelle palabas ng coffee shop at hindi na inisip pa kung maiiwanan kong mag-isa si Saiveon. Nang makalayo kami ay halos masuka ako sa nangyari kanina. Para akong binuhusan dahil sa kagaguhan na ginawa ko.

“Kadiri ka, Alvaro!” Napatawa na lamang ako pagkatapos kong dumura at pinagpag ang labi ko.

“Ayaw mo nun, may experience ka na sa lalaki,” sagot ko naman sa kaniya.

Pinakyuhan lamang ako nito habang nagpupunas din siya sa kaniyang labi. Ilang minuto lamang ay seryosong tumingin ito sa akin.

“May gusto ka ba sa kanong ’yun, Alvaro?” Namawis naman ang kamay ko sa tanungan nito sa akin. Parang kapag iniiwas ko ang tanong, alam na nito ang sagot.

“Wala naman. Iba kasi ’yung tingin niya sa’yo at imaleta ka pa kapag nagkataon,” sagot ko sa kaniya na may halong biro. “Branded pa naman maleta nun, hindi mo deserve. Dapat sa sako ka lang.”

“Taena mo!” Natawa na lamang ito sa klase ng sagutan na binigay ko sa kaniya. Hindi naman na dapat pinapalaki ang isang bagay na hindi pa malaki. “Pero kung magkagusto ka man, dapat ihanda mo na ’yang butas mo.”

“Mandiri ka naman, Dhezelle.” Kinilabutan naman ako sa sinabi nito. Hindi naman talaga sumagi sa isip ko ang bagay na sinasabi niya at ang sa akin lang, naging mabuti lang akong estudyante at mamamayan ng Pilipinas. Baka isipin pa ng kanong ’yun na napakasama ng mga Pilipino kahit na masama naman talaga ang budhi natin.

“O siya, bumalik ka na ro’n at iniwan mo pa talaga siya. Kapag naligaw ’yun, baka ibang maleta ang ipasok sa’yo.” Napasabunot na lamang ako sa buhok ko habang nagpapaalam kami sa isa’t isa. Kahit ayokong bumalik doon ay wala akong magawa at baka maligaw ng landas si Saiveon. Ayoko namang magbiro na baka hindi siya makita sa gabi dahil iba na ang panahon ngayon lalo pa’t may ilaw naman sa mga daraanan pabalik at papasok ng unibersidad namin.

Mabilis kong hinanap si Saiveon at nang hindi ko ito makita sa table namin kanina ay sa comfort room ko naman siya tinignan. Hindi nga ako nagkamali at kasalukuyan itong umiihi sa pinakaduluhan ng mga nakahanging toilet bowl ng panlalaki.

Hindi pa ako nagsasalita ay parang ramdam nito na may nanonood sa kaniya. Nang mapatingin na siya sa banda ko ay hindi naman ito nagulat. Parang may halong pagngisi pa nga ang nangyari dahil parang kinilabutan ako na hindi ko maipaliwanag.

“Do you wanna see a snowman?” May kalakasang tanong ni Saiveon dahil medyo may kalayuan din kahit papaano kung saan siya umiihi ngayon. Napasingkit naman ang mga mata ko dahil kahit hindi ko bigyan ng meaning ang sinabi niya ay parang alam na alam ko kung ano ang tinutukoy nito.

Tinaas ko ang isa kong kamao sa kaniya na parang sinasabi na kapag nagbiro pa ito ay sa alaga na nito dadapo ang dapat sa kaninang mukha niya pa dahil kanina pa niya pinapainit ang ulo ko.

Lalapit na sana ako nang bigla itong humarap sa akin.

“Taena mo, Saiveon!” Malakas na sigaw ko dahil kitang kita ko na naman ang higanteng tsokolateng alaga nito. Parang mas lumaki pa lalo ito nang huli ko itong mahawakan at makita.

Malakas lamang itong tumawa habang pinapagpag ang pagkalalaki niya. Hindi ko alam kung bakit sinundan pa ng mga mata ko kung paano niya ipasok ito paloob sa suot niyang pantalon hanggang maitago niya ito nang mabuti. Paano niya natatago ang ganiyang kalaking ahas? Kahit yata magdoble siya ay kitang kita pa rin ang umbok nito.

“Did you enjoy the show, lmy ittle boy?” bigla nitong tanong na may kasama pang malawak na malawak na pagngisi. Parang nanalo ito sa lotto dahil sa kaniyang nasasaksihan. Parang ito talaga ang pinunta niya rito sa Pilipinas kaysa sa mag-aral nang mabuti at unawain ang kulturang Pilipino.

Katulad nang ginawa sa akin ni Dhezelle ay ginawa ko rin kay Saiveon. Pinakyuhan ko ito habang mabilis na umalis sa banyong iyon. Hindi ko na inisip kung makakauwi pa siya nang buhay dahil parang ang namutawi na lamang sa akin ay kung paano ko papatahimikin ang gagong dibdib ko na hindi pa rin matigil na pagtakbo. Lalaki ka, Alvaro, taena mo.

Chapter 3

Chapter 3

Payapa ang mga sumunod na araw para sa akin. Para akong binasbasan ng holy water matapos kong magsimbi nitong nakalipas na araw. Parang iyon lang ang dapat kong gawin para sa lahat ng bagay na bumabagabag sa akin nitong mga nakaraang araw.

Kasalukuyan akong nakatitig sa librong kanina ko pa gustong basahin pero hindi ko mabuksan buksan. Sa sobrang pagkabagot ko, wala na akong nagawang tama kahit na kailangan ko itong gawin. Bakit kasi kailangan pang mag-aral? Hindi ba pwedeng gumawa na lang sila ng memory chip at ilagay sa mga utak namin para ’yun na lang ang isaksak sa mga kokote namin.

“Tsk.” Dahil sa inis ko ay malakas kong naibagsak ang librong binabasa ko rito sa library ng campus namin. Halos mapatalon naman ang mga taong nakapalibot sa akin at kahit gusto kong ngumiti ay tiyak kong mas lalo lamang nila akong isusumpa.

“Quite please.” Parang iyon na ang sign ko para panoorin ang “The Quite Place”. Sayang din ang oras kung hindi ko susulitin. Kaysa matulog ako rito, manood na lang ako at baka may matutuhan pa ako lalo na kapag nagkaroon ng mga dragon seeds na gumagalaw.

Nasa kalagitnaan ako nang panonood nang may biglang may humawak sa balikat ko. “Puta!” Bigla akong napalon na siyang lalo pang nagpa-ingay sa paligid ko ngayon. “Sorry po.” Mabilis kong pinagkukuha ang mga gamit ko at nang matapos ako ay tinignan ko ang nanggulat sa akin.

“Sunod ka sa ’kin,” inis na salita ko kay Saiveon na para bang close na kami para istorbuhin ako sa buhay ko. Magkaklase lang kami, hindi magkaibigan.

Nang titignan ko kung talagang sumunod ito ay napatampal na lamang ako sa noo ko nang marealize ko na hindi pala ito nakakaintindi ng Filipino. Taena, hanggang ngayon ba naman ay ako pa rin ang mag-aadjust sa aming dalawa.

“Follow me, Saiveon.” Nang sign language pa ako na parang inaaya ito kaya kahit mahina ang boses ko na halos binulong ko lamang sa hangin ay naintindihan naman nito ang gusto kong sabihin. Dahil kung hindi niya maintindihan, ako na ang magpupunit ng passport niya sa harapan ng immigration at sasabihin, “Your visa has been denied!” Kasabay nang pagtawa ko pa sa kaniya.

“What’s your problem bro?” Mukha na akong tanga na para bang kapag iniba ko ang pananalita at pagbanggit ko ng mga kataga sa kaniya ay mararamdaman niya ang inis na mayroon ako.

“What?” Kumunot ang noo nito. “Are you mocking me?” Namilog naman ang mga mata ko habang mabilis na umiling at pilit na ipinapaintindi ng katawan ko na hindi ko gagawin iyon dahil sure akong puputaktihin ako sa social media kung ipopost man niya ako sa secret files ng school namin.

“Nope! No. As in never!” Napasabunot na lamang ako sa buhok ko habang pilit na kinukumbisi ito. Huminga naman ako nang malalim at pilit na pinapakalma ang sarili ko. Baka ano na naman ang masabi ko kapag nainis na naman ako sa kaniya.

“Okay, I got it.” Kinagatan ko ang pang-ibabang labi ko pagkatingin ko ulit sa kaniya. Ang sarap niyang sapukin dahil halos mabulol na ako kakadepensa sa sarili ko para mapaamo siya tapos ganiyan lang sasabihin niya sa akin. Gusto kong lumuhod siya ngayon sa harapan ko at pagsilbihan ako. Mabilis kong inalis sa isipan ko ang mga bagay na gusto kong ipagawa sa kaniya at baka sabihin ng sarili ko na para bang hindi ka nag-aaral ng history nila kahit na never ko namang napag-aralan iyon. Kung hindi lang binanggit online, hindi ko pa malalaman.

Huminga ulit ako nang malalim bago ako magsalita. “Yeah, what do you want ba?” Na-gets naman niya ang sinabi ko dahil isang Filipino word lang ang dinugtong ko sa English ko ngayon. Ayoko nang mag-english. Baka duguin pa ako kahit na hindi naman ako nireregla.

“I need some help.” Napaikot na lamang ang mata ko sa sinabi nito. Sa lahat nang nanghihingi nang tulong, siya lang ang nangugulat. Alam kong kasalanan ko at bakit ako nanunuod ng ganoon sa dapit hapon, e sa gusto ko lang siyang sisihin sa lahat ng problemang mayroon ako.

“For what?” Pilit ang ngiting ibinigay ko sa kaniya habang tinatantiya ko na ang magiging palusot ko para makatakas kung sakaling kamanyakan na naman ang sasabihin at gagawin niya sa akin.

“Watching movie.” Nagngitngit na talaga ang mga ngipin ko sa sinabi nito. Parang gusto ko nang maging si Incredible Hulk para itapon siya sa kabilang daigdig ng mundo.

“Do I look like I have time for your leasure?” Sarkastiko kong sagot sa kaniya. Hindi ko alam bakit mabilis akong mainis sa kaniya kahit na alam kong wala naman siyang ginagawa. Masyado lang akong nagpapakain sa kalokohan nito at kung ano na ba ang bahagi ng katawan ko ang naging kabilang sa ikatlong kasarian. Baka maging si Darna na niyan ako kapag nagkataon. Lulunok na rin ako ng bato.

“No.” Umiling ito kaagad. “I mean, it was a reflection for my journey here and one of the requirements were to watch Filipino films. You know, Puntangina by Heneral Luna?”

Hindi na ako nakatiis at tinawanan na siya dahil parang ngayon ko lang siya narinig magtagalog. “Phutengenae.” Halos humagalpak na ako sa tawa habang walang pakialam sa kaniya. Mas maganda yatang turuan ko na lang siyang magtagalog kaysa ako ang mag-English nang mag-English sa kaniya.

“What’s funny?” Tumingin naman ako rito habang pinupunasan ko ang luha ko dahil sa kakatawa. “I’m very serious, Alvaro. I’m asking for help.” Wala na akong magawa kundi ang seryosohin din siya ngayon.

Tumingin ako sa kaniya at walang pabasakaling akbayan na siya. “Let’s go, big brother!” Halos sakalin ko na ito habang pilit siyang hinihila ng katawan ko. Sa laki ba naman niya parang ako pa ang kakaladkarin niya sa aming dalawa.

Bumili muna kami sa tindaan ng mga pagkain na kakainin naming dalawa habang nanonood ng movie marathon. Parang ako pa talaga ang may gustong manood sa aming dalawa dahil ako lang naman ang masaya. Hindi niya lang talaga alam na bored na bored na ako sa kakahantay ng susunod na subject namin. Taena kasi, ba’t tatlong oras pa ang hihintayin namin bago ang next subject na papasukan namin ngayong araw.

Hindi ko naman kaklase si Saiveon pero feeling ko ganoon din siya. Baka lalo pa siya pero feeling ko lang ’yun dahil marami din palang pinapagawa sa kanila. Ayaw lang nitong sabihin at baka itali ko siya kapag dumagdag pa siya sa problema ko ngayon.

“Oww…” Bumibilog naman ang mga labi ko dahil sa pagkamangha. Paano ba naman ay ngayon lang ako nakapasok sa Hostel ng University namin. Sa 3 years ko nang nag-aaral dito, ngayon lang ako nakapasok. Para kaming nasa liblib na lugar dahil ganoon ang ambiance at structure nang pagkakagawa ng building na ’to.

“This is were you live?” Manghang tanong ko sa kaniya. Tinry ko pang hagudin gamit ang kamay ko ang mga dingding dito dahil parang minasa pa na katulad sa tinapay sa sobrang puti at linis. Kulang nalang, maging sing kulay sila ni Snow White and the cockroaches.

“This is where you live? Not were.” Nagmake face naman ako kahit na tama siya. Malay niya bang mali ang pagkakabigkas ko e wala naman siyang way para malaman kung ano talagang sinabi ko.

“Okay, from now on, I will speak in Filipino. So hoping you, you do the same.” Taena ka, tignan natin kung magkaintindihan pa tayong dalawa. Ikaw may kailangan, dapat ikaw ang mag-adjust.

“You’re short-tempered, isn’t it?”

“O wow?! So you are telling me, I am short now?” pagalit na turan ko sa kaniya.

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa akin dahil parang kahit wala itong gawin ay maiinis pa rin ako sa kaniya. Pakiramdam ko ay dahil sa mga kagaguhan ko sa kaniya na hindi ko na maalis sa utak ko.

“Alvaro, can we just start the movie?” Padarag naman akong umupo sa kama habang hindi ko siya tinitignan na ngayon ay nagseset-up na nang papanoorin naming dalawa. Gusto ko mang siyang iwasan dahil sa pagkainis ko sa kaniya pero hindi ko alam bakit ang sarap niyang panoorin kahit na pumipindot lang ito sa remote na hawak niya.

Pumikit ako nang mariin at huminga nang malalim. Pagkatapos ay kinagatan ko ang pang-ibabang labi ko bago ko sabihin ang gusto kong sabihin ngayon. Medyo naawa naman ako dahil alam kong hirap din siya rito sa bansa natin kahit na kasalanan naman niya kung bakit naging exchange student pa siya. “Sorry, Saiv.” Yumuko naman ako pagkatapos.

“For what?” Tinignan ko naman siya na ngayon ay papalapit na rin sa akin at umupo rin sa tabi ko ngayon.

“For being bothersome and for being too hard for you.” Iniwasan ko pa ang tingin ko sa kaniya at ipununta sa ngayong nagsisimulang palabas.

“I get the bothersome, but yeah, I am too hard whenever I am kind of near you.” Parang nagpantig naman ako sa narinig ko.

“Saiveon!” Kasabay nang pagdagan ko sa kaniya ay ang pagtawa naman nito. Hindi ko alam kung paano namin natapos ang pinapagawa sa kaniya nang hindi kami nag-aaway. Parang ngang ’yun lang ang natatandaan kong ginawa namin ng mga oras na iyon.

“Bayan o sarili, pumili ka!” Kahit ayokong aminin ay natatawa na lamang ako sa pinagsasabi nito. ’Yang mga banat ni Heneral Luna lang yata ang natutuhan niya sa movie na pinanood naming dalawa. Parang ako pa ang nag-explain kung anong nagyayari.

“Saiveon, stop it. Hindi na nakakatawa. Not funny anymore.” Iiling iling pa ako sa kaniya kahit na gusto ko nang humagalpak sa pagtawa.

“Ingles-inglesin mo ako sa bayan ko, punyeta!” Hindi ko na napigilan pang tumawa dahil sa sinabi nito. Para akong baliw na may tililing sa utak sa lagay ko ngayon. Kung may isang bagay man akong natutuhan sa lalaking ito ay ’yun ang huwag maging kill joy. Parang sa lahat ng bagay ay may ikakatawa pa kahit na hindi naman nakakatawa.

“You’re beautiful, Alvaro,” bigla nitong komento.

“I’m not gay.” Iling ko ulit na may kasama nang pandidiri na para bang hindi dapat ako maging ganoon. Parang kapag ni-label ko na ang sarili ko ay may mawawala na sa pagkalalaki kong pinatibay, pinayabong, at pinatigas na ng panahon.

“I am complimenting you, but does not mean you are gay, Alvaro.” Sumeryoso naman ang boses nito dahil sa sinabi ko. Hindi ko alam pero parang may hapdi sa pagkakasabi nito.

“Sorry,” sagot ko na lamang. Parang nakakailang sorry na ako sa kaniya. Baka mamaya ay ma-void na lang bigla at hindi na ako paniwalain nito kapag nagsorry ulit ako.

“Not everything should be taken seriously.” Tumango tango lamang ako kahit na pinapalabas ko na sa kabilang tenga ko ang mga pangaral nito. Napapakagat labi pa ako dahil nakakaramdam ako nang pagkahiya sa sarili ko. Parang gusto ko na lamang magpakain sa kaniya este kuhanin ng lupa ngayon.

“Thank you again, see you when I see you.” Nginitian ko lamang si Saiveon pagkapasok ko ng classroom namin. Ayoko namang magpahatid sa kaniya pero sabi niya, bilang pambawi na lamang ay ihahatid ako nito. Hiniling ko na sana maligaw siya para makaganti naman ako sa pagkokonsensiya niya sa akin lagi kahit na nasa tama naman siya.

Nang makaupo ako ay tinignan ko pa siya ulit kung umalis na ba at nang masigurado kong wala na ay mabilis lamang akong sumalampak sa upuan. Pinagsasabunot ko pa ang sarili ko dahil sa mga bagay na gumugulo ngayon sa isipan ko.

Sak ung ano ba ang dapat kong maramdaman ngayong alam ko sa sarili ko na parang may naiba sa kung paano ko tignan ang taong naghatid sa akin. Ayaw kong bigyan ng meaning ang mga bagay na isinasaksak ng sarili ko sa akin. Gusto ko lang maging masaya pero hindi ko talaga kayang isipin na magiging ganoon ako, magiging bakla na kaagad ako.

Hindi ko man aminin pero ang ideya sa akin ng mga bakla ay ang mga kalyeng walang pakundangan kung hindi harasin ang mga lalaking dumaraan lamang. Ang idelohiyang iyon ay isang bagay na tumatatak at dumadagdag pa sa kada bukas ko ng social media.

May mga pagkakataon pa na halos mga bata ang pinupuntirya ng mga taong iyon. Ayoko mang aminin, isa rin ako sa mga taong iyon. Hindi man ganoon kalalim ang lamat noon sa pagkatao ko pero kapag naiisip ko ang mga bagay na ginagawa nila, para akong nandidiri din sa sarili ko.

Napayuko na lamang ako sa upuan ko habang iniisip kung paano ko babaguhin ang sarili ko. Gusto kong maging magkaibigan kami ni Saiveon, kung may hihigit pa roon, ayokong madaliin ang mga bagay bagay.

Gusto ko kapag nandoon man kaming dalawa, wala na akong iisipin pang iba kung hindi ang kung paano namin mapapasaya ang isa’t isa. “Taena ka, Alvaro. Nababakla ka na yata. “

Ayoko mang aminin sa sarili ko pero natatakot ako ngayon sa klase at takbo ng dibdib ko—at hindi ko alam kung ano, saan at paano. Alam kong delusional na ako na isipin na may gusto sa akin si Saiveon pero ayoko namang i-take for granted ang bagay na nalampasan na naming dalawa na hindi naman kalimitang ginagawa ng magkakilala o magkaibigan lamang.

Hindi ko alam pero parang kulang pa ako sa ideya kung ano ba at saan ako nabibilang. Parang bakla at tomboy lang ang alam ko. Alam kong mayroon pa silang tinatawag na LGBTQIA+ pero iisipin ko na lamang iyon kapag sure na kakainin ko na talaga si Saiveon at isusuko ko na ang bataan ko sa kaniya.

“Lintik na higanteng iyon, papahirapan pa ako.” Kasabay na naman ng pagsabunot ko sa sarili ko at ang pagdukdok ko ulit sa upuan ngayon.

Chapter 4

Chapter 4

Kumakain ako ngayon ng ice scream with chocolate flavor. Sa init ng panahon ngayon, mas masarap ang tsokolate kaysa sa gatas at karamel na halos hindi ko na tinignan pagkakita ko pa lamang ng binebenta nilang ice scream sa tapat ng paaralan namin.

Naging payapa na lamang ang mga nagdaang araw hanggang sa huling klaseng papasukan ko. Hindi na ako nagpahuli dahil baka saraduhan pa ako ng pintuan na para bang kapag nalalate ang prof. namin ay magagawa namin ang ginagawa niya sa amin.

Papasok na sana ako sa loob nang may biglang umakbay sa akin. Hindi ko pa nakikita ito pero sa amoy na naglalandas sa ilong ko, sa bigat at brasong nakalingkis sa balat ko, at sa mga matang nakatingin sa pagkatao at kaibuturan ko ay kilang kilala ko na ito.

“Hey, little boy! How are you?” Napaikot na lamang ako ng mata ko sa sinabi nito. “Been a long time.” Kahit gusto ko siyang awayin ay pinilit ko na lamang maging mabait ngayon.

Pakiramdam ko may natitira pang ostya mula sa pagsimba ko nitong nakaraan kaya valid pa ang pagiging banal ko hanggang ngayon. Irerenew ko naman sa darating na linggo kaya habang hindi pa naeexpire ay magpakabait muna ako.

Nagpatuloy lamang kami sa pagpasok ni Saiveon habang patuloy pa rin itong naka-akbay sa akin.

“Hi, Saiveon!”

“You look great tonight!”

“I love your teeth.”

Napaikot naman ako sa mga taong bumabati sa kumag na ’to. Parang mas sikat pa siya kaysa sa akin kahit na ilang taon na akong naninirahan dito sa Pilipinas. Ito ba ang typical na pinoy behavior na gagawin ang lahat para sa validation ng kumag na ’to. O masiyado lang akong naiinis na kaya niya akong iwan ano mang oras kapag nakahanap ito ng bagong kaibigan.

“Thank you, thank you, guys! Much appreciated.” Kahit gusto ko siyang iwan ay wala akong magawa kundi hintayin siyang matapos. Ayoko namang isipin niya na bastos ako kahit na ganoon ang gusto kong gawin ngayon.

Nang titignan ko na sana ito ay bigla itong napatingin sa akin kaya kitang kita ko ang gilagid niya. Parang mas nahiya akong kausapin ito dahil ang linis linis ng loob ng bibig nito. Mas maputi pa yata ang ngipin niya kaysa sa lintek na medyas na suot ko ngayon. Nagssparkle pa yata sa kining kahit na hindi naman ito bituwin.

“I don’t feel your energy today, Alvaro,” biglang salita nito sa akin.

“We have a class, that’s why,” maiksing paliwanag ko na lamang. Kakausapin pa sana ako nito nang dumating na ang prof. namin na halos hindi ko na makilala sa kapal ng tapal ng make up nito. Parang mas makapal pa sa layer ng mga cake na nadaraanan ko kapag umuuwi na ako.

Tahimik lang ako nang maramdaman ko ang kamay ni Saiveon sa binti ko. Hindi ko na sana ito papansinin dahil ganoon din naman ako sa mga kaibigan kong lalaki. Ang kaso lang ay nakikiliti na ako sa ginagawa niya. Okay lang kung ipapatong niya lang, pero ang hahagudin niya at pipisilin na para bang stress ball ay ’yun ang hindi ko matanggap.

“Saiveon…” pagkuha ko sa atensyon nito.

“Hmm…” Tumingin lamang ito sa akin na para bang hindi alam kung ano ang tinatahak na landas ng kamay nito. Nagpatuloy pa nga ito kahit na ramdam ko na ang pagtigas ng balahibo ko sa batok dahil sa ginagawa nito sa akin. Taena, baka saan pa mapunta ito.

Mabilis kong hinawakan ang kamay niya at tinanggal sa pagkakadantay sa katawan ko. Napatingin naman ito sa akin na parang nagtatanong kung ano na naman ang ginawa nitong masama.

“Nothing,” maikling banggit ko habang itinuon na lamang ang atensiyon ko sa mga kaklase kong nagpepresent para sa subject namin ngayon. Ibabalik ko na sana ang tingin ko ulit kay Saiveon nang tumahimik ito ilang sandali lamang nang bigla niyang pisilin ang pinagmamalaki kong ari-arian sa mundo.

“Aray!” sigaw ko na siyang ikinatingin ng mga kaklase ko pati na ang professor ko sa akin. “Sorry, naipit po sa upuan,” mabilis na paliwanag ko habang inaayos kunwari ang sarili at upuan ko.

“Listen everyone. Continue please.”

Napatingin naman ako nang masama kay Saiveon na ngayon ay malawak ang ngisi. Hindi ko alam pero ayaw ko mang aminin, may itsura talaga ang kumag na ’to at dahil ayokong aminin iyon ay nakaisip ako nang kalokohan. Ayoko mang gawin ang nasa isip ko ngayon pero mas nanaig ang puot at yamot sa puso’t isipan ko. Lintik lang ang walang latay, Saiveon.

Ilang segunda lamang nang magpatuloy ang pakikinig naman ay dahan dahan kong inilagay at ipinatong ang kamay ko sa gitnang bahagi ni Saiveon habang nakatingin pa rin sa harapan. Kita ko sa gilidan ng mga mata ko na tumingin ito sa akin. Nagulat pa ito base sa mga bilugang mga mata nito na kaniyang pinakita ngayon.

Napangisi naman ako habang dahan dahan kong inihagod ang kanan kong kamay sa pantalon nito. Naramdaman ko ang pagpintig na nagmula rito at para akong pinagpawisan na ewan sa lagay ko.

Ang hindi ko lang ineexpect sa magiging reaksyon ni Saiveon ay ang pagbaba ng katawan nito at pagsandal pagkatapos sa upuan. May halong ngisi rin ang nakalatay sa mukha nito. Parang pinagsisisihan ko na ang ginawa kong kalokohan. Parang mas gusto pa nito ang bagay na dapat ay ikakahiya niya ngayon.

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko habang iniisip kung tutuloy ko pa ba ito o kung ano. Kung bakit naman kasi nag-eenjoy itong kumag na ’to. Dapat siya ang nagdudusa at hindi ako.

Wala na akong nagawa kung hindi ituloy ito. Nandito na rin naman at bakit hindi ko pa gawin. Bahala na si Batman kung mahuli man kaming dalawa.

Tumingin muna ako sa paligid kung may nakatingin ba sa banda namin. Nasa sulok naman si Saiveon habang ako ang tumatakip sa kaniya. Hindi rin naman siya kita dahil bumaba siya mula sa pagkakaupo. Para na nga siyang nakahiga sa lagay niya.

Nang masiguro ko nang ligtas ang lahat ay mabilis kong tinangal ang butones ng pantalon nito. Napakagat labi pa ako dahil parang ano mang oras ay mahuhuli kami sa kabalastugan naming dalawa ng kupal na ito. Kaawaan niyo po sana kami. Gusto ko pang maggraduate.

Bago ko tuluyang ipasok ang kamay ko sa loob ng pantalon nito ay mabilis ko nang ipinatong ang bag ko sa desk ng upuan na kinauupuan ko. Sumandal din ako kaya parang walang nangyayari sa pwesto naming dalawa ni Saiveon.

Napapikit naman ako nang mahawakan ko na ang tuluyan ang matigas na armas nito. Ramdam ko ang init mula rito kahit na hindi ko naman tinanggal ang underwear na suot nito. Ayoko namang hawakan ito ng raw o balat sa balat dahil baka mangamoy ang banda namin. Wala rin akong tissue at baka sa damit ko pa ipagpag ang kalat ng kupal na ’to.

Nagsimula na akong hagudin ang katawan nito. Kahit ayokong tignan ay napatingin ako rito dahil parang lumaki pa yata dahil hindi ko pa naaabot ang ulo ng pagkalalaki nito. Napagtanto ko lamang iyon kung bakit hindi ko pa naaabo ang pinakaulo ng laaga niya ay dahil sumobra pala sa garter ng brief na suot nito ang kargada niyang halos lumiit sa lagay nito.

“Taena,” usal ko lamang.

Hindi ko alam kung bakit ako ang umuungol sa aming dalawa kaya nang landasin ko ang mukha ni Saiveon ay halos gusto ko na lamang makita ito. Ang sarap niyang pagmasdan habang sarap na sarap ito sa ginagawa ko. Parang alam nitong nakatingin ako sa kaniya kaya nang buksan niya ang mga mata niya ay halos manigas ako sa lagay ko.

Sa ngiting nakapaskil sa mukha nito, sa kumikinang at kulay puti niyang ngipin, at sa nararamdaman kong laman nito ay hindi ko na naisip pa ang ibang bagay at mabilis ko na lamang hinawakan ang uluhan ng pinagmamalaki nito at inihagod ang kamay ko sa pinakabutas na naglalabas na ng paunang katas ngayon. Dahil na rin sa nasasaksihan ko at sa klase ng pagtitig nito ay bigla ko na lamang sinalo sa kamay ko ang nakuha kong katas at mabilis kong tinikman ito.

Namilog naman ang mga mata niya habang ako naman ay pumikit at ninamnam ang bagong potaheng natikman ko sa tanang buhay ko. Magkahalong alat at tamis ang namutawi sa kaibuturan ko. Parang may kumikiliti sa loob loob ko kaya hindi na ako nagdalawang isip pa at kumuha ulit at tinikman ang produkto ng kaniyang katawan.

Nang wala na akong makuha ay pinagpatuloy ko lamang ang paghagod sa kargada nito habang siya naman ay bumalik na sa paglamlam ang mga mata nito. Kahit hindi ko aminin, gusto kong makitang nasasarapan si Saiveon. Gusto kong makitang nasisiyahan at nanghihina ito sa mga pinaggagawa ko sa kaniya.

“You’re insane, Alvaro.” Ngumisi lamang ako sa kaniya habang itinuon ko na ang atensyon ko sa harapan. Parang normal lang naman ang lahat. Mga estudyanteng nakikinig at parang sinasaulo ang lahat ng mga dapat nilang aralan. Ang pinagkaiba lamang ay may dalawang taong nagpapakasasa sa makamundong gawain.

Ilang minuto lamang ay tumayo na ang professor namin, kaya mabilis kong tinanggal ang kamay ko sa alaga ni Saiveon. Nabitin man ay hindi ko na pinahalata at baka lumaki pa ang ulo ng lokong ’to.

“Shitt!” mahinang ungol nito na halong may pagkainis pa. Ngumingisi lamang ako habang nakatingin sa harapan. Mas lalo pang nagliwanag ang mukha ko nang maramdaman ko ang kamay niya na ipinatong sa kamay ko.

“Not yet, Alvaro.” Ngumiti lamang ako habang tinitignan ang mga tao sa paligid.

At dahil ilang minuto na rin ang lumilipas nang hagudin ko siya ay hindi na siya nakatiis pa at inilagay na niya ang kamay ko sa baston nitong halos sinlaki na ng mga braso ko.

Pinagpatuloy ko lang ang sinimulan ko dahil kampante naman akong hindi kami mahuhuli. Hanggang sa tawagin na lamang ako ng professor ko na halos ikatalon ko na sa gulat.

“Y-yes po?” Pumikit ako nang mariin at kinagatan ko pa ang pang-ibabang labi ko para ibalik ang presensiya ko sa mundo. Para akong tinulak sa bangin sa lagay ko ngayon at sa bilis nang pagtakbo ng dibdib ko na halos hindi na ako humihinga ngayon.

“Are you listening?”

“Y-yes po, Ma’am,” mabilis pa sa alas kwatro na sagot ko sa kaniya.

“Sit down.” Inikutan pa ako ng mata nito na para bang hindi sigurado sa sagot ko bago siya magsimulang magsalita na halos wala naman akong pakialam sa sinasabi nito.

Nanghihina naman akong napaupo habang pinapakalma ang sarili ko. Tinignan ko sa gilidan ko sa Saiveon na ngayon ay nakangisi lamang habang siya na ang nagpatuloy nang ginagawa ko sa kaniyang troso.

“Alvaro,” parang ungol na sagot nito sa pangalan ko. Kahit ayoko nang ituloy ang kagaguhan naming dalawa ay hindi pa rin ako makatiis at parang gusto kong matikman ang natikman ko mula sa kaniya. Parang hinahanap hanap na siya ng dila ko. Parang kailangan ko na siya kahit na makakalimutan ko rin ang lasa nito.

Mabilis kong ipinalit ang kamay ko sa kaniya at nagpatuloy ako sa ginagawa kong pagtaas baba sa pagkalalaki nito. Tuluyan nang nahubaran ang kalahati ng alaga nito. Kung hindi lang talaga naiipit sa suot niyang brief ang alaga nito ay tingin ko ay mahahalata kaagad na may ginagawa kaming kababalaghan ngayon.

“Ah, Alvaro…” Ilang sandali lamang ay tuluyan ko nang naramdaman ang malapot at masaganang likido nito sa kamay ko. Idagdag pa ang ungol nito sa ngalan ko na halos ikapalakpak na ng mga tenga ko.

Mabilis kong ipinasok ang buong alaga nito sa suot nitong brief kahit na hindi pa siya tapos magpalabas. Parang sa nagsisimulang amoy pa lamang ay ramdam ko na ang magkahalong kaba sa dibdib ko. Taena ka talaga, Alvaro.

Mabilis kong kinuha ang alchohol sa bag ko at nagspay sa paligid. Hindi ko alam kung paano ko nagawa iyon kahit na gamit ko lang ang isa kong kamay.

Nang masiguro ko nang maghahalo ang amoy ay binalikan ko ang tingin ko kay Saiveon na ngayon ay lantang gulay na. Ang pagkakaiba lamang sa gulay ay nakangiti ito at parang masayang masaya pa sa pagkalanta nito.

Mabilis kong tinanggal ang kamay ko sa pagkakapatong sa kaniyang maliliit na bulbol na nagdudugtong sa pagkalalaki nito at nang tignan ko ang kamay ko ay halos mapakagat labi ako dahil sa mga natirang katas nito sa kamay ko. Kitang kita ang bakas nang kagaguhan namin sa mga malapot at malakrema na nakadikit ngayon sa kamay ko.

Hindi ko alam pero sa gusto kong tikman ang nalasahan ko kanina, kaya mabilis kong isinubo ang bawat daliri ko sa kamay. Dinilaan ko pa ang likuran at harapan ng palad ko na madalas kong ginagawa lamang sa mga ice scream na nabibili ko sa daan.

Lasang lasa ko na ang pagkapakla nang madantay ito sa loob ng bibig ko. Pero ang mas nangibabaw dito ay ang kaunting tamis na gustong gusto ko na siyang hinanap hanap ko pa mula pa kanina nang matikman ko ito.

Hindi pa ako natapos at sinimot ko pa ang likido pati na rin sa mga sumabit sa ngipin ko. Pinalandas ko pa ang dila ko sa bawat sulok at linunok ang mga natira pa. Kaya nang matapos ako ay para akong nabusog sa lagay ko kahit na wala naman akong kinain na iba kundi ang nilasap ko ngayon.

Sasandal na sana ako sa upuan nang matapos kong linisin ang kalat sa kamay ko nang bigla kong maramdaman ang uluhan ni Saiveon sa balikat ko.

Nang tignan ko ito ay payapa itong natutulog matapos lamang nang giyehang sinimulan ko. Kahit hindi ko aminin, parang may iba na akong nararamdaman sa kumag na ’to. Ipilit ko man na dahil pa rin ito sa kuryosidad ko sa kaniya at sa alaga nito, hindi ko maikakaila na may isang bagay sa pagkatao ko ang nabuksan at pilit akong pinapalaya sa mga idelohiya at teknikal na usapin tungkol sa ikatlong kasarian.

Chapter 5

Chapter 5

Nakatingin ako sa hawak kong ballpen ngayon. Kahit ayokong makinig ay wala akong magawa dahil pinapagawan kami ng reflection paper sa seminar na pinapakinggan ko ngayon. Parang sinasadya pa yata nang pagkakataon na marinig ko ito dahil sa mga bumabagabag sa isipan ko ngayon.

“Ano ba ang Gender Sensitivity? Madali lang naman siyang pakinggan—maging sensitive tayo sa lahat ng bagay, sa tao, o kung ano pa man siya. But do we really do what we know? What we practice? What we preach?”

Kasalukuyan akong nagsusulat nang may bulto ng tao sa harapan ko. Napalunok naman ako nang makita ko ang speaker ng seminar na ito.

“He he,” nasabi ko na lamang.

“Yes, Sir. Can I ask you a question?” biglang pagtatanong nito sa akin.

“Paano po kapag hindi pwede?” Napakamot na lamang ako sa uluhan ko kasabay nang tawanan ng mga taong naririto. Wala rin naman akong matinong sasabihin kaya mas mabuting magsabi na nang maaga at least, honest ako.

“Ayaw mo talaga?” Pang-uulit pa nito.

“Ang alin po ba?” litong tanong ko na rito. Parang mga baliw naman ang mga tao na kung makatawa ay wala nang bukas. Ang babantot pa ng mga bunganga nila kung makabuka sa bibig nila.

“Sige, ayaw mo naman e. Si Ms. Maganda na lang.” Napakagat labi ako nang puntahan na nito ang nasipat niyang babae. Ang sarap niyang itulak. Magtatanong, hindi sasagot. Ano kaya ’yun? Ang sarap kupalan.

“Are you sensitive enough?” Tumango naman ang babae nang mapatingin ako sa kanila. Well, maganda naman talaga siya. ’Yung ganda niya, out of sight, out of mind. Kaya tinuon ko na lamang ang ginagawa ko sa pagsusulat.

“In understanding gender senstivity, we need to go down to our basics. Ano ba ’yun? That is our hearing and the ability to see. ’Cause hearing is about knowing what they really want, their needs and priorities. Kaya mapapansin natin that a lof of people are not into or kung hindi man, they are really againts about the LGBTQIA+ dahil ayaw nilang makinig. Sinasarado nila ang sarili nila sa mga posibilidad na matuto.”

Sinulat ko naman ang sinabi nito. Medyo natamaan lang ako nang kaunti, kaunti lang naman dahil sa kamangmangan ko sa ganitong usapan.

“A lot of people are relaying on their assumptions, na ganito si ganiyan, nagpaano na si ganito, and lot of these hersey are example of insensitive people. Kasi what we needed to do is to actually see what they wanted to portray to the world, but does not mean, kailangan na nating iaccept iyon. No wants force you to accept them, but being a sensitive person, you know your boundaries. Hindi lahat kailangan mong malaman. It is enough that you gave them the space that they wanted. Kahit iyon man lang.”

Marami rami pang discussion ang nangyari. Pero ang isa sa mga bagay na natutuhan ko kung ano ang pagkakaiba ng sex at gender. Akala ko nga ay parehas lang, pero akala ko lang pala.

“Sex is what we born with. It cannot be change. But gender is socially constructed. It is changeable. That is pointed out that the role of men and women does not depends on the tradition assumption—meaning pwede kang magmahal ng kahit sino on your terms, not based on your gender. Hindi nagmamahal ang titi at puke, tandaan niyo ’yan.”

Nang matapos ang unang seminar ay mabilis na rin akong lumabas. Dahil sa pagmamadali ko ay may nakabungguhan ako. “Sorry po.” Napakamot naman ako sa uluhan ko at nang makita ko kung sino ang nabangga ko ay napatulala na lamang ako. Para akong nakakita ng anghel sa katauhan nito.

“It’s okay.” Ngumiti naman ito sa akin at parang nagkaroon ng mga bulaklak sa paligid at parang ikakasal na kami ano mang oras.

Mabilis kong iniiling ang sarili ko sa mga naiisip ko at ngumiti rin sa babae. “Alvaro pala,” pagpapakilala ko naman kasabay nang pagpresinta ko sa kamay ko.

“Angelica,” maikising sagot nito at ngumiti naman pabalik. Ilang segundo sigurong nakalipad sa ere ang mga kamay ko kaya ibinaba ko na lamang at dinala sa uluhan ko.

“Nice meeting you.” Mabilis na lamang itong umalis habang ako ay nakatunganga pa rin. “Sayang naman, mukhang hindi mapapasaakin.”

Kumain lamang ako sandali at pagkatapos ay bumalik na rin kaagad sa kung saan venue ng seminar na aattendan namin. May mga pasok kami ngayon pero ito na muna ang pinaasikaso sa amin dahil kailangan daw nila ito sa accreditation. Aanhin kaya namin ’yan? Wala namang pera diyan.

Napaaga ang punta ko kaya pinili ko na kung saan nakatutok ang aircon sa akin. Kaya habang hindi nagsisimula ay nagdecide muna akong matulog. Tamang tama lamang dahil kakakain ko lang din.

Hindi ko na namalayan ang oras at nagising na lamang ako nang may biglang umupo sa tabi ko. “Tapos na ba?” Maligayang salita ko kahit na hindi ko pa nakikita ang kausap ko.

“Kakasimula pa lang,” nawala naman ang ngiti ko nang si Emery ang gumising sa akin. Mangungulangot na sana ako at ipapahid sa kaniya dahil sa paggising nito sa akin ang kaso hindi ko na ginawa dahil sa mga magagandang dilag na nasa likuran niya.

“Huwag ngayon, Alvaro, sisipain kita.” Hindi ko pinansin si Emery at tumayo ako at idinusog siya para sa upuan ko siya maupo.

“Malamig,” palusot ko sa kaniya at umupo sa dapat niyang pwesto. Nakangiti lamang ako nang makatabi ko ulit ang kaninang babaeng nagpatibok at nagpatalon sa puso ko na si Angel? Angge? Angeline? Napapailing na lamang ako habang iniisip ko pa ang pangalan nito.

“Hello,” masayang bati ko sa kaniya habang siya ay nakatutok sa cellphone nito. Ngumiti lamang ito habang hindi ako nito pinagtuunan ng pansin.

“Iisa ka pa ah,” natatawang bulong sa akin ni Emery nang ibinagsak ko ang katawan ko sa likuran ng upuan na dapat kaniya. Dahil inis pa rin ako sa natanggap kong rejection ay siniko ko na lamang siya na siyang ginantihan naman niya.

Nagpatuloy ang seminar at ngayon ay halos wala akong maintindihan. Parang naduduling ako sa mga nakikita ko. Parang mapapansandal yata ako sa katabi ko. Tinignan ko sa perhiperal vision ko kung magrereklamo ang babaeng katabi ko sa gagawin ko pero idudusog ko pa lamang ang upuan ko para madikit ang mga balat namin nang dumusog ulit siya.

Napakagat labi naman ako at wala na akong magawa kundi humarap at bigyang atensyon ang nagsasalita. Kahit hindi naman na ako makinig dahil may isasagot naman na ako sa pinapapasa ng mga professor namin. Sadyang malungkot lang ang buhay kapag wala kang kalandian.

“What is SOGIE and why do we need to tackle it in today’s world? Does it bare a mere importance to anyone of here? Akala kasi ng mga tao, kapag sinabing SOGIE, it degrade the rights of every straight people, na pwede nang magpakasal ang lalake sa lalake at babae sa babae, na mababawasan ang karapatang pantao ng bawat isa sa atin.”

Tinignan ko si Emery pero mukhang seryoso itong nakikinig. Kaya wala akong magawa kundi ang makinig na rin. Nakakahiya ring magcellphone dahil nasa harapan ako at kitang kita na may ginagawa ako. Kahit ganito ako, alam ko rin ang nakakabastos sa hindi.

“Those conotations and misconceptions ay malaking mali. Hindi tama. One of the reason why SOGIE should exist ’cause of the rampant discrimination among particular group of people. Imagine, mag-aaral ka na lang, you will experience bullying, harassment, and even the denial of services sa mismong school kung saan ka nag-aaral.”

Tumango lamang ako habang nagsimula na rin akong magtake notes dahil mukhang mas magandang tapik ang ngayon. “It does not only implicate on school, even to our public offices na dapat sila ang mas sensitive at malawak ang pag-una kasi sila ang mas humaharap sa mga tao.”

“Anong sinusulat mo? Sipag mo ah?” Hindi ko na napansin na nakatingin na pala sa sinusulat ko si Emery na mukhang nilalamig na rin sa lagay niya.

“Kaya nga lagi nating tatandaan na hindi mawawala ang karapatan mo, kung maipapasabatas ito. Hindi ganoon nangyayari ang isang bagay. Hindi dahil hindi mo kailangan, kailangan mo nang tumutol. Hindi umiikot ang mundo sa atin, lagi nating tatandaan ’yan.”

“Wala, chismoso mo.” Nagpatuloy lamang ang ganitong topic hanggang sa matapos na. Uunat unat pa ako ng katawan ko bago ako tumayo. Para akong naningas sa kinauupuan ko. Maya’t maya rin kasi ang pagsandal ko sa upuan na para bang siya ang suportang mayroon ako para makinig lamang sa seminar na ’to.

“Tara kain muna tayo,” pag-aya ko kay Emery. Tumango lamang ito habang nagsimula na akong naglakad. Hindi ko na naisip na hindi pala sumama ang putek. Taena nun, hindi ba siya nakikinig sa akin.

Nang tignan ko ito ay kausap nito ang magandang dilag na nakita at konsunada ko mula pa kanina. Lumapit naman ako kay Emery at mabilis siyang inakbayan. Mukhang mapapadali ang buhay ko nito.

“Emery, ang tagal mo naman,” biglang singit ko sa usapan. “Hi girls!” Nakangiting bati ko naman sa kanila. Kumaway pa ako na para akong mayor ng lungsod namin.

“Sama na lang siya,” salita ng isang babaeng kausap niya. Napapakamot namang napatingin si Emery sa akin na para bang kasalanan kong inaya ko siya.

“Sige sige, wala namang problema sa kupal na ’to.” Nisegway ni Emery ang mga kilay niya habang tumitingin sa akin. Mabilis pa sa alas kwatro akong tumango at parang pinagsisihan ko nang sumama ako.

“Taena mo, Emery,” bulong ko habang may bitbit na mga plastik ng grocery na pinapili ng mga kasamahan ng kaibigan ko. Taena, ginawa pa akong katulong sa lagay ko.

“Nagrereklamo ka?” Pilit akong ngumiti habang umiiling. Talagang sinasadya ng kupal na ’to na pagurin ako. Ang nakakainis pa halos siya ang kinakausap ni Angelica. Parang pinapatunayan niya lang na mas maangas at mas gago ito sa akin.

“Meron pa ba kayong bibilhin?” salita ko nang mailagay ko na ang mga pinamili nila sa kotseng dala ni Emery. May video silang gagawin kaya mag-oovernight silang magkakaklase at mukhang sinama lang nila ako para tulungan sila. Ayos lang sana kung nasa saakin ang atensyon ngayon ni Angelica, pero ang siste, ni hindi ako makasingit dahil halos nakatingin lamang siya kay Emery at kanina pa bubuntot buntot itong isang kasama niya sa akin.

“Wala na, kain na muna tayo, bago umalis.” Tumango lamang ako kaya nang nakapasok kasi sa Makimura ay mabilis ko nang tinabihan si Emery para kaharap at kitang kita ko ang ganda ni Angelica sa harapan ko.

Tumayo naman bigla sila Angelica para daw mag-order nang kakainin namin at aangal na sana ako pero mabilis akong siniko ni Emery at pinalayas na rin ang dalawa.

“Gago ka, Emery. Parang hindi ka lalaki,” mabilis na turan ko sa ginawa niya. Nakakahiya dahil parang wala kaming bayag na dapat kami ang nagpepresentang mag-order at magbayad.

“May jowa na ’yun, Alvaro. Tumigil ka nga diyan, bayad din nila ’yan sa gas ng kotse ko.”

“Deserve,” sagot ko na lamang nang marinig ko ang sinabi niya sa akin. Parang ’yun na rin ang time para mawalang gana akong mabuhay ngayong araw. Parang lahat ng lakas ko ay nawala lamang dahil sa kapiranggot na impormasyon na sinabi ni Emery sa akin.

“Hmm…” Napatingala naman ako nang biglang maglahad ng cellphone sa harapan ko si Angelica. Lito man ay kinuha ko ito at nang tignan ko ay ang search engene ng instagram ang bumungad sa akin.

Ni-type ko na lamang ang pangalan ko at ibinigay sa kaniya pagkatapos. “Wala kang facebook?” salita ko. Medyo mahina internet sa school kaya negats kung doon kami mag-uusap.

“For personal use lang kasi ’yun.” Napapakamot naman ito sa ulo at parang sa sinabi niya, alam ko na kung bakit. Hindi na lamang ako kumibo at pinagpapatuloy na lamang ang paghigop sa noodles na binali nila para sa amin.

“Sadboy, ingat ka.” Kumaway si Emery sa akin pero pinakyuhan ko lamang ang kupal pagkababa ko ng kotse niya. Gusto ko pa sanang sipain kaso baka hindi na ako nito pasakayin pa sa susunod.

Mabilis lamang natapos ang araw na iyon na tinitipa ang mga letrang isu-submit ko para sa refelection paper kanina. “So as to reinforce the discrimination of people who has been hurt, physical, social, or emotional, must be met with a consequences and to be accountable thereof.”— my feelings.

Chapter 6

Chapter 6

Nakadukdok ako sa upuan ko dahil parang naghihina ako ngayong araw. Parang ang bilis ng panahon at ngayon ay Friday na naman. Parang dapat ay maging masaya ako pero ang problema kasi ay nakakatamad sa bahay lalo na’t ako lang mag-isa doon. Gusto ko mang sumama sa pagbisita nila sa lolo’t lola ko ay hindi naman pwede dahil sa dami nang gagawin ko ngayong darating na sabado at linggo. Mga putek na professor ’yan, ’di na kami tinigilan sa kaka-assignment. Para namang nagchecheck talaga sila.

“Hey, Alvaro.” Hindi ko pinansin si Saiveon dahil kapag nakikita ko siya, umiinit lang ulo ko sa kaniya. Kayo na ang bahala kung saang ulo, mas mainit at nakakainis man, wala kang magawa kundi pagbigyan siya.

“You okay, buddy?” Wala na akong magawa kundi tignan ito sa tamad na tamad na postura. Gusto ko mang maging maligalig sa kaniya dahil baka ako lang kaibigan niya rito sa Pinas, pero tao rin ako at napapagod din ang katawang puno ng gago.

Pilit akong tumango habang pipikit pikit pa ang mga mata ko. “Wanna sleep beside me?” Napatitig naman ako sa kaniya nang iminulesya niya ang kaniyang katawan sa akin. Hindi ko alam kung nagbibiro ito, pero kasi basta’t, hindi siya pwedeng pagkatiwalaan sa katawan ko.

“Baka may tumayo…” maldita ko pang sagot sa kaniya. Nangunot naman ang noo niya na para bang iniisip kung ano ang sinabi ko. Pumikit ako nang mariin para pigilan siyang kurutin kahit hindi niya kasalanan na hindi siya nakakapagsalita ng Filipino.

“Tumayo?” unang salita nito.“I get the tayo, means stand, do you want me to stand, Alvaro?” Napatampal na lamang ako sa noo ko pagkatapos ay hinila siya para makaupo na siya. Nagulat pa ang mga nasa harapan namin dahil padarag siyang tumayo.

“Just stop it, Saiveon,” inis na turan ko naman sa kaniya. “Mas nakakainis ka lang sa kakaganiyan mo.” Hindi na ako nakatiis at pagalit ko siyang tinignan.

“I don’t understand. Just wanted to help you, buddy.” Mabilis siyang tumagilid sa akin at parang sa pinakita niyang mukha at reaksyon ay nakonsensiya naman ako. Alam kong nagmamagandang loob lang siya, pero kasi…

Wala namang akong regla pero hindi ko alam bakit inis na inis ako ngayon. Hindi naman din ako buntis dahil kung may laman man ang tiyan ko, jackpot ’yun, wala nang iba.

Hindi na rin ako nakatiis at niyakap na rin si Saiveon. Inilagay ko pa ang uluhan ko sa braso nitong nakaharap sa akin at pumikit na rin ako. Naramdaman ko ang paggalaw niya sa akin at ngayon ay mas ramdam ko na ang amoy nitong panlalaki dahil idinantay nito ang uluhan ko sa dibdib niya.

Ilang minuto akong nakaganong ayos hanggang sa magising ako sa tapik ng katabi ko. Ngumiti lamang ako nang pilit kay Saiveon at humarap na rin sa professor naming kakadating lang halos.

“Do you have a pro—” Pinatigil ko na muna si Saiveon magsalita dahil kakagising ko lang. Gamit ang kamay ko ay nagsign ako ng silent sa kaniya para tumigil itong magsalita.

Huminga muna ako nang malalim bago ko siya kausapin. “Not in the mood, not in the mood,” mabilis kong sagot sa kaniya. Tumango lamang ito na para bang naintindihan ang sinabi ko kahit na wala naman akong kontekstong sinasabi.

“Wanna do rides?” salita ko na lamang bigla kay Saiveon, ilang minuto pagkatapos nang katahimikan sa pagitan naming dalawa.

“This night?” Tumango lamang ako sa kaniya bilang sagot. “’Till when?” Umiling lamang ako dahil ang naiisip ko kasi ay hanggang makapunta kami ng Tagaytay at para makatikim kami ng mainit init na bulalo.

“I’m free, though.” Tumango lamang ako at itinuon ko lang ang atensyon ko sa professor namin na nagsasalita. Hindi ko muna sinagot si Saiveon dahil iniisip ko kung tama bang magsaya habang maraming kailangang gawin. O sabihin ko na lang, fuck them all!

“Do you ride a bike?” tanong ko ulit kahit hindi ko pa siya sinasagot sa mga katanungan niya. “I mean, you know how to maneuvered…” Huminto muna ako sa pagsasalita dahil medyo lumalalim na ang English-an ko. “Do you… do you know how to manipulate…” Napasabunot na lamang ako sa buhok ko sa hindi ko matuloy tuloy na salita ko sa kaniya.

“Ikaw na mag-adjust.” Nang tignan ko ito ay natatawa na lamang ito nang pilit sa mga pinagsasabi ko. Gusto ko siyang i-headlock pero baka ma-guidance pa ako nang wala sa oras.

“You mean, If I know how to ride a bike?” Tumango naman ako sa kaniya at na siyang ikinatango din nito bilang sagot sa tanong ko kaya halos sumigaw na ako sa saya sa sinabi nito.

“Quite please.” Napayuko kaagad ako dahil kahit hindi ako sumigaw, parang ang pagtitimpi ko ay napunta sa upuan ko na hindi ko matigil galawin nang marahas.

“Easy.” Natapos ang klaseng iyon na nakangiti lamang ako. Kung magreklamo man si Saiveon na kinidnap ko siya ay bahala siya dahil hindi naman siya nagtanong kung saan aabot ang rides namin.

Nakangisi lamang ako habang naghihintay kay Saiveon na lumabas ng campus. Dala ko na rin ang Bakugan ko na motor. Ano pa ba? Kawasaki Ninja ZX-4RR.

Mabilis akong kumaway kay Saiveon nang makita ko na siya. Wala pa akong access sa loob ng campus kaya need niya talagang maglakad palabas. Ayoko naman, ang kaso, wala e.

Mabilis kong binato ang helmet sa kaniya na sinalo naman niya. Napangisi na lamang siya habang sinusuot ito at mabilis na ring sumakay sa likod ko. “Are you ready, Saiveoon?”

“Definitely,” confident niya pang sagot.

Mabilis ko namang pinaharurot ang bakugan ko na siyang ikinakapit niya sa katawan ko. “Confident pala ah?” Natatawa na lamang ako habang dinadama ang lamig ng gabi sa pagitan naming dalawa.

Matagal tagal ang biyahe kaya tinantiya ko muna ang pagiistop over namin. Kaya pagkatapos naming makalabas sa SLEX, dumetretso na kaagad kami sa Sta. Rosa, Laguna kung saan kami mag-iistop over para magkape. Tamang tama bago namin damahin ang init ng Tagaytay.

“Are we here already?” Inabot sa akin ni Saiveon ang helmet at isinabit ko lamang sa clutch ng bakugan ko. Hindi naman masisira ito dahil magaan lang naman ang helmet. Kung ngangatngatin mo ay talagang masisira.

“Not yet, Saiv. I told you, if you know how to drive, then you will take over later.” Tumango lamang ito na para bang hindi ko rin pinapahawak ang buhay ko sa kaniya. Sarap katukin ng ulo nito.

Nag-order lang ako ng americano para hindi ako makatulog sa biyahe. Siya naman ay gayagaya kaya nag-order na rin na katulad sa akin. Iisipin kong hindi siya nakakabasa, ang kaso nang marealize kong exchange student pala siya, baka isampal pa niya gwa niya sa akin.

“Thank you,” biglang sagot ni Saiveon sa akin. Napatanga lamang ako sa kaniya na para bang itinatanong kung bakit ito nagpapasalamat. Kung may dapat lang pasalamatan ay siya dahil tinanggal niya ang boredom ko ngayong gabi.

“For having me here at your journey,” dagdag naman nito. Nangunot naman ang dalawang kilay ko na para bang ang laking bagay nang ginawa ko ngayon kahit na kinaladkad ko lang siya para sumama sa akin ngayon.

“You miss your home?” salita ko na lamang. Kahit naman sino kung maninirahan sa ibang lugar, dadating ka rin sa point na mamimiss mo ’yung safe zone mo. Kapag kasi hindi ka familiar sa mga bagay bagay, para kang laging naka-dager mode, parang laging may mali na kailangang bantayan ang lahat ng nasa paligid mo.

“A lot, Alvaro. But looking back, I guess, it teaches me to be on my own, to own the world that was not mine from the beginning.” At bago pa siya makadrama nang malala ay tumayo na ako at inaya na siyang magbiyahe.

“Let’s go, Saiv.” Natawa na lamang ako sa ginawa ko habang siya ay napapailing na napangiti na ewan. Natatae na yata ang kupal sa lagay niya ngayon.

Si Saiveon na ang pinagdrive ko ng bakugan ko. Marunong naman siya. Ang problema ay masiyado siyang safe at kailangan ko pang pukpukin para bilisan niya. Imbes kasi na dalawang oras ay baka abutin kami ng tatlo o apat papunta pa lang ng Tagaytay.

“I love your body, Saiveon,” papuri ko sa kaniya. Naka-t-shirt lang ’to ng puti at jacket na black na kabaliktaran sa akin na all black pati brief ko, black—kampon talaga ako ng kadiliman.

“Wanna touch it?!” Malakas na sigaw nito.

Hindi na ako nagsalita at ipinasok ko ang kamay ko sa loob ng t-shirt nito. Kanina kasing yakap ko siya, alam mong batak na batak ito sa gym. Hindi ko lang alam kung nasa lahi lang ba nila ’yan, pero ang ganda kasi ng katawan niya. Mamasimut at mamakurut ka na lang talaga.

Hinihagod ko ang isang kamay ko sa tiyan nito na kahit nakaipit dahil sa pwesto namin sa motor ay ramdam ko pa rin ang tigas nito. Mula doon ay ipinataas ko ang hagod ko hanggang mapunta ako sa malapad nitong dibdib.

Hindi naman ako nalilibugan sa sarili kong katawan. Minsan ay hinahawakan ko pa ito pero iba ang tama ko yata kay Saiveon. Parang sa nakakapa ng kamay ko ay nag-iinit naman ang buong katawan ko.

Hinawakan ko ang utong nito at pinaikot ikot pa sa daliri ko. “Argg… Al…” Hindi ko pinansin si Saiveon at nagpatuloy lamang ako sa ginagawa ko. Pinaikot ikot at ngayon ay kinurot ko na ang utong nito na siyang ikinabagal naman niya lalo sa pagtakbo.

“Alvaro, stop it.” Napaikot naman ako sa mga mata ko dahil sa sinabi nito. Nag-agree na ngani tapos babawiin pa. Para namang walang isang salita ito.

Ramdam niya sigurong naiinis ako kaya pinahinto niya ang pagmomotor niya. Bumaba siya at tinanggal ang kaniyang helmet. Kitang kita ko ngayon ang pagkapula ng kaniyang mukha hanggang sa leeg na para bang may kumagat sa kaniya ngayon kaya siya nagkaganiyan.

“Let’s go there.” Dahil hindi na rin ako nakapagpigil ay mabilis ko siyang pinasakay at ako na ang nagmaneho ng bakugan ko. Nang makahanap na ako ng may hindi kataong lugar at maitatago namin ang gagawin namin ay mabilis ko nang ginawa ang kanina ko pa dapat gawin sa kaniya.

Itinulak ko si Saiveon sa isang puno na narito. Wala na akong pakialam pa kung malanggaman siya. Hindi ko na rin siya pinatanggal ng helmet dahil parang iba ang hatak kapag suot suot niya ito.

Itinaas ko ang puti niyang damit at mabilis pa sa alas kwatro na dinilaan at nilamutak ang kaniyang malapad na dibdib at ang palibot ng kaniyang mga utong. Para akong bata na hindi magkamayaw sa pagsuso sa kaniya habang siya naman ay hinahawakan ang likuran ng batok ko.

“Alvaro! You naughty little bitch!” Hindi ko siya pinansin at gamit pa ang dila ko ay pinaikot ko na ito sa kaniyang malapad na dibdib. Dala na rin ng init at kulob mula sa pagbibiyahe namin ay nalalasahan ko na ang alat na tiyak kong pawis nito. Dagdag mo pa ang natural na bango nito na siyang nagpapainit pa lalo sa akin.

Nakikita ko nang bumababa ang kamay ni Saiveon sa likuran ko kaya mabilis ko siyang pinigilan bago niya pa mabuksan ang dapat hindi muna niya nakikita. “Just a quick one, Saiveon.” Sagot ko sa kaniya.

Hindi na rin ako nakatiis at tinaggal ang helmet na suot nito at ibinaba pagkatapos. Nang tumingala ako ay hindi na rin siya nakapagpigil at kusa na lamang niya akong hinalikan nang mapusok na mapusok. Para niya akong sinasamba sa kung paano niya tamasin ang mga labi ko sa kaniyang bibig.

Mabilis ko siyang niyakap at inilagay ko pa sa kaniyang bewang ang mga paa ko bilang pagkapit. Hindi na rin siya nagpatumpik tumpik at hinawakan na ang pwetan ko at ngayon nga ay ako na ang nasa likuran ng puno.

Patuloy lamang kaming nagpapakasasa sa laway ng bawat isa. Parang sa ganitong tagpo ay ayos na ayos na sa amin. Bumaba ang halik niya sa leeg ko na siyang ikinaungol ko naman sa sarap.

Sa klase nang paghalik nito, sa kung paano niya higupin at damahin sa mga labi niya ang balat ko ay parang nais nitong sipsipin lahat ng dugo’t pawis na nananalaytay sa akin.

“I can’t take it… Alvaro.” Napakagat naman ako sa labi ko para pigilang sumigaw nang sipsipin nito ang balat ko na malapit sa buto ko sa leeg. Para akong nakuryente dahil sa ginawa nito. Ayoko mang aminin, para na akong tunog ng mga babaeng kinakana sa mga napapanood ko lalo na kapag ibang lahi ang tumitikim sa kanila.

Tumitig ito sa akin pagkatapos nang ginawa niya. Ganoon din ako nang huminto ito. Nang tignan ko siya ay makikita ang hindi mapigil na init na gusto niya nang damahin at ipadama sa akin. Hindi ko alam pero gusto kong pumayag pero natatakot ako dahil hindi ko pa nararanasan na makipagtalik sa kapwa lalaki at lalong lalo na sa public places.

Kinagatan ko ang sarili ko at pumikit nang mariin bago ako magpatianod sa init na ipinapadama namin sa isa’t isa. “Just skin to skin, Saiv,” paunang sagot ko sa kaniya.

“No contact!” Napasigaw na lamang ako nang bigla niya akong itulak patalikod na siyang ikinasandal ko naman sa puno ngayon.

“Saiv… eon…” Takot ang mababakas sa boses ko sa balak nitong gawin sa akin. Hindi ko alam pero inisip ko pa lamang ay baka mahimatay na ako kapag ginawa niya talaga iyon.

“Let me have taste of you, Alvaro.”

Kasabay nang pagbaba nito sa pantalon ko ay ang pagtikayad ko naman sa lamig ng kamay na dumapo sa matatambok kong pwetan. Parang alam na alam ng katawan ko na siya lamang ang makakapagbigay sa akin ng ganitong kiliti na halos labasan na ako kahit hindi ko pa nahahawakan ang dapat kong hawakan. “Puta…”