Blurb

STORY DESCRIPTION

Nathaniel Park never expected a night out to turn his life upside down. Dragged to a bar by his friend, he only planned to drink a little and maybe loosen up. But when he wakes up the next morning, he finds himself in bed with a beast— Giovanni Leone Miller , feared by students for his unbearable attitude.

Panic grips Nathaniel, but curiosity lingers—why isn’t he dead yet? More importantly, how did he end up in this situation?

With no easy way out, Nathaniel is thrown into a dangerous game of secrets and unexpected emotions. The beast beside him is more than just a feared figure—Giovanni holds answers to questions Nathaniel never thought to ask. And whether he likes it or not, there’s no escaping the love that’s bound to unfold.

Date Started: January 03, 2021

Date finish:

**All Rights Reserved©IthinkJaimenlove **

About The Story

ABOUT THE STORY

Beast On My Bed is the next generation of Isla Esperanza . This will be Nathaniel Park’s story which is Timothy and Steve’s second son.

If you haven’t read Isla Esperanza yet, you can read the story through dreame. PAID but you can unlocked this story by watching ads and completed. You can also read, In A Heartbeat in dreame. Thank you!

Don’t forget to follow me here and in dreame. Username: IthinkJaimenlove .

DISCLAIMER

DISCLAIMER!

All Right reserved. No part of this may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, including photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the permission of the author.

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, events, places, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in fictitious manners. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidence.

WARNING!

NOT SUITABLE FOR YOUNG READERS AND SENSITIVE MINDS. This book may contains strong and potentially offensive languages, highly explicit and excessive sexual activity which may disturbing to some readers.

It’s also contains grammatically incorrect and typographical errors. If you’re perfectionist and you wanted to read stories without mistakes, this book is not for you. Leave it alone!

READ AT YOUR OWN RISK! YOU’VE BEEN WARNED!

FOLLOW ME:

Facebook: Jaime Kawit
Facebook page: IthinkJaimenlove
Instagram: IthinkJaimenlove

READ MY OTHER STORIES:

Dreame: IthinkJaimenlove
Libri: IthinkJaimenlove
Readoo: IthinkJaimenlove
Wattpad: IthinkJaimenlove

SIMULA

SIMULA

NATHANIEL

“Wait, bro! What are we doing here?” I looked around and saw the neon lights and the busy crowd.

Alam kong night club ito pero hindi ito katulad ng mga clubs at bar na pinupuntahan ko. This is really different. Marami ang nandito ngayon. Pagtingin ko pa sa mga sulok-sulok nito, may mga nagma-make out na. I even saw two guy kissing each other.

Hindi na rin naman bago sa ‘kin ang ganitong club dahil sa Isla ay marami ring ganito ngunit mas cheap lang iyon at mga tambay ang siya mong palaging nakikita.

“Where here to enjoy, Nathan. Masyado kang subsub sa swimming at studies!” sagot ni Nick. He’s one of my friend na siyang humila at pumilit sa akin para sumama sa kanila.

“But not in this kind of club, Nick!” sabi ko naman. “Look, there’s a lot of teenagers here and they’re making out as if they’re in private places.”

“Just don’t mind them. Just enjoy the beat of the music here. Come on, dude!” Wala akong nagawa nang hilain ako nito papasok.

Nakipagsiksikan pa kami dahil sa dami ng pumapasok at lumalabas sa club na ‘to. I think this club is a cheap one. Rito pumupunta iyong mga gusto ng night parties dahil mukhang cheap lang naman ang inumin dito.

Pumuwesto kami sa isang pabilog na couch na may small round table sa gitna. Pina-reserves na pala nila itong space kaya walang umuupo rito.

“Beer lang akin,” sabi ko sa kanila. Pinapalakas ko pa ang boses ko para marinig nila ako nang maayos.

The music’s beat is loud, with neon lights pulsing in sync. People are on the dance floor, moving to the rhythm.

“Beer? Walang beer dito, Niel. Puro hard drinks!” Jason said at may naglapag ng hard drinks sa table namin. “At baka maghanap ka pa ng gatas, pre!”

Nagtawanan ang mga kasama namin.
T

umingin ako rito nang masama, it was Nick. Ngumisi siya bago umupo sa tabi ko’t inakbayan ako. “Dude, ‘wag ka mag-aalala kapag nalasing ka, we’re here to help you,” he added.

“You know I don’t drink hards,” sabi ko sa kanila.

“Then you should try it. Parang ‘di ka lalaki.” Tumingin ako nang masama kay Jonas. Ngumisi lang siya.

Tumingin ako sa hard drinks na nilagay nila sa table. Dahil sa sinabi ni Jonas ay kumuha ako ng tequila at nilagyan ang shot glass. Ininom ko iyon ay napapikit ako dahil sa kanyang lasa.

“That’s it, Niel! Whoa!” Pumalakpak silang tatlo at uminom na rin.

\-

Umiikot na ang paningin ko. Tumingin ako sa mga kasama ko at halos lahat sila’y tumba na. Lasing na rin ako but I manage not to sleep here. Baka kung ano’ng mangyari sa amin dito kapag nakatulog din ako.

“W-Wala pala kayo, eh!” Ngumisi ako. Tumingin ako sa paligid and there’s still a lot of people here. Hindi ko alam kung ano’ng oras na dahil hindi ko iyon namalayan kaka-enjoy sa inom.

This is not my first time to drink but it was my first hard drinks at nagustuhan ko ang lasa.

Tumayo ako at pinilit ang sarili na sumingit sa mga taong nagkakagulo sa dance floor. They’re dancing without steps. Mabuti na lang at nahanap ko ang banyo kaya kahit umiikot ang paningin ko’y matagumpay akong nakapasok sa loob.

I sighed in relief. Mabuti na lang wala akong nakitang mga nagma-make out dito.

Pumasok ako sa isang cubicle. I locked the door. At nang matapos ako sa pag-ihi ay binuksan ko na ang pinto. Muntik pa akong mapaatras dahil sa gulat nang mabuksan ang pinto’y may naghahalikan sa harapan ko.

Kahit nahihilo ako, malinaw na malinaw sa paningin ko ang nakita ko. Dalawang lalaking naghahalikan sa harapan ko. Nakatalikod ang isa sa akin kaya hindi ko nakikita ang kanyang mukha.

“Shit!” ang tanging nasabi ko. Natigilan ang mga ito at napatingin sa akin. Kung nagulat ako pagbukas ko ng pinto kanina ay mas nagulat ako nang humarap sa akin mismo ang isa.

This can’t be! He’s gay?!

Chapter 1

CHAPTER 1
NATHANIEL

Nagising ako mula sa mahimbing na pagkakatulog. Marahan akong bumangon sa aking kama at nagtataka kung papaano ako nakauwi kagabi.

Napahawak ako sa aking ulo dahil sa pananakit nito. I don’t remember anything. Hindi ko alam kung papaano ako nakauwi dahil sa kalasingan kagabi ay wala na akong maalala.

“How’s your sleep, baby?” Nanlaki ang mga mata ko nang may malalim na boses akong narinig.

I turned my head on to the left side of my bed and there I saw him. Dahil sa gulat ko’y napaatras ako’t nahulog sa aking kama.

“ARRGGH!” daing ko dahil sa sakit nang pagkakahulog ko. Nauna ang aking pang-upo.

“You okay, baby?” tanong niya kaya napatingin ako rito nang masama.

“WHAT THE FUCK ARE YOU DOING HERE?!” I shouted. Kinikilabutan ako sa kaniyang sinasabi.

Bumangon ito sa aking kama at naging dahilan iyon para bahagyang masilayan ko ang half-naked nitong katawan. He has this perfect ripped body at bagay na bagay sa moreno niyang kulay.

But I shouldn’t appreciate him in this state. I should punch his face.

“Well…” He looked around inside of my room kaya sinundan ko ang tingin niya. Nakita ko ang nagkalat naming mga damit bago ako muling napatingin sa kaniya. “We had a great night,” he said.

Bumangong ako. Tiniis ko ang sakit ng balakang ko mula sa pagkakahulog at saka siya hinarap but he smirked at me while looking at my lower part. Kaya napatingin ako roon and I’m naked in front of him. Dali-dali kong kinuha ang kumot na bumabalot sa kaniyang pang-ibabang katawan.

Mabuti na lang ay nakasuot siya ng boxer short but why I’m naked? Bakit ako lang ang tanging nakahubad sa aming dalawa?

“You have a nice dick, hah!” sabi nito habang nakangising nakaupo sa ibabaw ng aking kama.

“Fuck you! What did you do to me?!” singhal ko. Yakap-yakap ko ang sarili ko habang nakabalot sa hubad kong katawan ang kumot ko.

“I didn’t do anything to you, Nathaniel Park. You initiated it. Lalaki lang ako, madaling matukso.” He yawn and stretched his arms. Kaya nakita ko ang underarm nitong may mga buhok na.

Napahawak ako sa aking ulo para alalahanin ang lahat ng nangyari. All I know was Nick dragged me into that club house and I am drunk, I saw him kissing another guy bago ako mag-passed out.

“Y-You were kissing a guy? Bakla ka ba?!” sigaw ko nang maalala ko ang nangyari kagabi.

Hindi ako makapaniwala na ang katulad niyang lalaking-lalaki ay papatol din sa kapwa niya lalaki. I know this is the new generation but I just can’t believe that this beast on my bed was gay?

“I’m not gay, dude! Gusto ko lang tumikim ng bago that night but you enter the scene so I taste you,” sabi niya at dinilian pa ang kaniyang labi.

Nangilabot ang katawan ko at masama ko siyang tinignan, kung nakakamatay lang ang tingin ay kanina pa siya nakabulagta sa kama ko.

“Just leave my condo…” mahinahon kong pagkausap. I know walang nangyari sa aming dalawa. He was just doing his shits again. “I am not in my mood para patulan ko ang kalokohan mo, Giovanni Leone Miller.”

May kinuha ito sa tabi niya at cellphone pala niya ito. May hinanap siya roon at ipinakita sa akin para lang manghina ang tuhod ko.

Ako ang na sa litrato na puno ng tamod sa mukha habang natutulog.

“I came a lot on your face. Ano kaya magiging reaksiyon ng mga kaibigan mo kapag nakita nila itong picture mong may tamod sa mukha?”

Kumabog ang dibdib ko dahil sa sinabi nito. Everyone knows him dahil sa pagiging bad boy nito sa loob at labas ng campus. And, I don’t understand why he needs to mest up with me. Nangako pa naman ako kina Papa at Dada na hindi ako gagawa nang gulo kaya pinapanatili kong umiwas sa mga katulad niya as much as possible but he’s starting me.

“J-Just don’t do this to me, Gio,” pakiusap ko. Kahit malabong magbago ang isip niya dahil isa siyang malokong tao na kung ano ang pumasok sa isipan niya ay gagawin niya. He never thinks.

“But why Nathaniel? Are you scared that they might know that you’re also gay like your family?”

Naikuyom ko ang kamao ko dahil sa galit. I greeted my teeth and glared at him. Mabilis ang tibok ng puso ko dahil sa inis. I really wanted to punch him but I can’t, I promised I will never hurt people.

“I don’t know what’s gotten into you to messed up with me, we’re not close at wala rin akong atraso sa ‘yo. But please, Gio. I-I will do anything you ask, huwag mo lang ipakita iyan sa iba.”

Napalunok ako sa huli kong sinabi. Cliché to think but I don’t have any other choice but to be his slave or whatever he calls it.

“Fine! Let’s start today, you know, men are hard every morning.” Ngumisi siya at ibinaba ang suot-suot nitong boxer.

“No!” mabilis kong sagot at tinalikuran siya para pumasok sa banyo.

“You said, anything. Ang tigas na, oh. Just suck it,” sabi nito.

“I can sue if you’ll force me, it’s harassment. Anything except for sex,” sabi ko rito at mabilis na siyang iniwan.

Hindi ko alam kung papaano ako napunta sa sitwasyon ito. Uminom lang ako kasama ng mga kaibigan and I didn’t expect that I will be waking up with that beast on my bed.

Pagpasok ko sa banyo, I looked at my reflection in the mirror. Nakakapagtaka dahil wala akong nararamdamang kakaiba; hindi masakit ang butas ko, wala akong kiss mark and I don’t smell like cum. It’s weird.

“Pasabay na lang akong maligo.” Buong akala ko’y naisarado ko ang pinto ng banyo but I was wrong dahil namalayan ko na lang si Gio na nakapasok sa loob at isinarado iyon.

“Sa labas–”

“Hep! You said, you’ll do whatever I asked you. Makikisabay lang naman akong maliligo dahil mala-late na ako sa klase,” sabi nito at nauna nang tumapat sa shower.

Hindi naman ganito ang nararamdaman ko when I’m with my friends, sa tuwing naliligo kami sa shower area ng club at minsan ay nakahubad pa. Hinding-hindi ako kinakabahan ng ganito. But when I saw Giovanni’s body and dick, my heart started to pound faster that I couldn’t even breathe properly.

Hindi naman ako bakla dahil nagkaroon na ako ng mga girlfriends, but why? Bakit ko ‘to nararamdaman?

Chapter 2

CHAPTER 2
NATHANIEL

Nang makarating ako sa University ay hinanap ko agad ang mga kaibigan ko. Nakita ko naman agad sila na nagtatawanan sa loob ng aming classroom at nang makalapit ako’y pinagbabatukan ko sila isa-isa.

“What the f*ck, bro! Ano’ng problema mo?” Nick growled, rubbing the spot on his head where I’d smacked him. His jaw clenched as he shot me a sharp glare, his posture tense with irritation.

Nakaupo siya sa armchair ng kaniyang upuan habang nakikipag-usap sa dalawa naming kaibigan nang batukan ko sila isa-isa. Masama lang nila akong tiningnan at ganoon din ang ginawa ko.

“Alam niyo ba kung ano ang problema ko?” Tinuro ko silang tatlo. “Kayong tatlo! Kung hindi niya ako hinila roon sa night club na iyon ay hindi ako masasangkot sa gulo!”

They’re staring at me, confusion written all over their faces. Malamang, wala silang ideya kung anong gulong napasukan ko.

“What do you mean? May ginawa ka kagabi ‘no?” Jonas asked. Nakakunot pa ang kaniyang noo.

Ibinagsak ko ang sarili sa aking upuan at inilagay ko ang mga palad sa armchair ko bago sila tiningnan nang masama. Nagpalipat-lipat ang masasama kong titig sa kanilang tatlo at saka ako napabuntonghininga.

“Wala!” I snapped, quickly looking away. I didn’t want them to know what kind of mess I had gotten myself into—or if it was even a mess at all. But for me, this wasn’t just a simple problem that could be solved easily.

“Oh, wala naman pala! So, papaano ka nakauwi kagabi?” Muli akong napatingin kay Jason na nakaupo sa tabi ko.

“I don’t know. Maybe, some girl grabbed me and took me home,” sagot ko sa kaniya.

Hindi ko naman talaga alam kung papaano ako nakauwi kagabi. Nagising na lang ako na katabi ko ang halimaw na Gio na iyon sa aking kama at ngayon nga’y pinagtitripan na ako.

Magsasalita pa sana ang tatlo ngunit mabilis silang napaayos ng kani-kanilang upo nang pumasok ang professor namin at nagsimulang magturo.

Abala ako sa pakikinig ng mag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa. Kaya pasimple ko itong kinuha at binasa ang message na natanggap ko.

Meet me at the rooftop after class, I have some business to discuss with you.

From: +639XXXXXXXXX

Kumunot ang noo ko dahil wala namang pangalan ang number na nag-text kaya ibinalik ko na iyon sa aking bulsa at muling tumingin sa harapan para makinig sa aming professor.

\-

After class, my friends and I immediately headed to the cafeteria for lunch. As usual, we sat in our usual spot—a corner that somehow felt like it was exclusively ours. We never really understood why no one ever tried to sit here, but we never bothered to question it either.

“Alam niyo ba!” Panimula ni Nick sa palagi niyang linya kapag may nasasagap siyang tsismis. Kahit lalaki siya ay siya ang pinakatsismoso sa lahat, matalas ang pandinig niya sa paligid at kung ano ang naririnig niya’y agad niyang sinasabi.

“What is it?” Jonas asked as he took a bite of his food. He was also looking at Nick, eager to hear whatever gossip the guy had picked up this time.

“Someone saw Giovanni on that night club we went to. At sabi pa ng nakapagsabi sa akin, nakita rin daw nila ito na umuwi kasama ang isang lalaki!”

Natigilan ako sa pagnguya ng kinakain kong pagkain at napatingin kay Nick na katabi si Jason at kaharap naman namin ni Jonas.

“W-What’s the look of the guy he was with?” I asked him. Kaya napatingin naman ito sa akin at napahawak sa kaniyang baba para mag-isip ng isasagot.

“They said he’s moreno, quite tall, and has a well-built body. Wait—” He suddenly looked at me. “It looks like they’re referring to you, Niel!”

Naibuga ko ang laman ng bibig ko kaya tumilapon iyon sa plato ni Jason na kaharap ko.

“FCK, NATHANIEL! NAPAKADUGYOT MO!” sigaw nito at masama akong tiningnan dahil natapunan ang plato niya na may lamang pagkain.

Uminom ako ng tubig na ibinigay ni Jonas at hinagod ang likod ko. Masama kong ibinaling ang tingin kay Nick na nakangisi lang at ‘di man lang natinag sa matatalim kong tingin.

“FUCK YOU!” singhal ko dahil wala akong mahanap na puwedeng sabihin sa kaniya.

Hindi ito sumagot at ibinalik lang ang tingin sa pagkain niya at sinimulan itong kainin na parang wala siyang kasalanang nagawa.

Muntik na akong mawalan ng hininga dahil sa sinabi niya. Is he out of his mind? Sinong siraulong mag-iisip na ako ang kasama ng Giovanni na iyon kagabi. Nasisiraan na siya ng bait and he needs medication.

“FUCK KAYO KA RIN! PALITAN MO ITONG PAGKAIN KO!”

Padabog akong umalis doon at pumunta sa counter para bumili ulit ng pagkain para kay Jason.

Naiinis ako at hindi ko maintindihan kung bakit.

I knew Nick was telling the truth—that I was the one who went home with Giovanni. But I didn’t want to admit it. Who knows what people might think if they found out?

Kaya as much as possible, itatanggi ko kung ano man ang dapat kong itanggi.

\-

“Bro, I’m really sorry. I was just joking because, you know, you’re the most short-tempered one in the group?” Nick said with a sheepish grin. I shot him a sharp glare and pushed his arm away as he tried to sling it over my shoulder.

“Just don’t talk to me for a while, Nick. Masama lang siguro ang pakiramdam ko,” sabi ko at nauna na akong maglakad.

“Let me know when you’re okay! May nagyayaya ulit na mag-inom!” sigaw na narinig ko kay Jonas at nag-thumbs up lang ako bago ko sila iwan at pumunta na sa parking lot.

Katatapos lang ng klase namin at balak kong umuwi nang maaga dahil marami pa akong gagawing assignments ngayon. Balak din ni Kuya Miguel na magkipagkita sa akin kaya kailangan kong tapusin lahat ng gawain ko bago ako makipagkita sa kaniya.

I arrived at my condo safely and sighed in relief—no Giovanni messing up my day. Thankfully, he wasn’t my classmate. And even if he were, rumors had it that he rarely attended his classes anyway. So, it would still be useless.

Nagpalit lang ako ng pambahay at agad ding lumabas ng aking kuwarto para magluto ng dinner sa kusina.

This condo was once used by my brother before he got together with Chan. But when they decided to live together, they moved to a bigger place. That’s why I ended up living here when I moved to the city a year ago.

At first it was really hard for me to lived by myself. Nasanay na kasi ako na kasama ko si Papa at Dada sa Isla Esperanza kaya nang lumipat ako rito ay nahirapan akong mamuhay. I don’t know what to do. I always end up eating instant noodles or ordering food for delivery.

But time flies, sabi nga nila. At sa araw-araw na nakatira ako rito mag-isa, I learned to clean by myself and lived by myself without depending on others.

Nagpaturo lang ako kung papaano magluto kay Chan and I’m happy that I learned a lot from him.

Tapos na akong magluto nang may kumatok sa pinto ng condo. Sino naman kaya ito? Tumingin ako sa wristwatch ko, alas-sais pa lang ng gabi. My meeting with my brother is at eight o’clock. Hindi naman siguro pupunta iyon dito dahil lang sa hindi siya makapaghintay?

Kaya inilapag ko na muna ang niluto kong ulam at saka ako lumabas ng kusina para pagbuksan ang kung sino man ang kumakatok nang malakas sa pinto.

As soon as I opened the door, I stumbled back in shock. He was standing right in front of me, staring—or rather, glaring—at me. My eyes darted to the suitcase by his side and the bag slung over his shoulder.

What the hell was he doing here? And why did he look like he was planning to stay?

Chapter 3

CHAPTER 3

BEAST ON MY BED
N

ATHANIEL

“What are you doing here?” I asked Giovanni calmly as he walked straight into my condo without hesitation.

He put his bags on the sofa and sat down as if he owned the place. Completely at ease, he even propped his feet up on the center table and leaned back against the couch.

“From now on, I will be living here.” Nanlaki ang mga mata ko at naikuyom ko ang mga palad dahil sa narinig.

“Ano’ng sabi mo?” tanong ko dahil hindi ko lubos na maintindihan ang sinabi niya.

He looked at me with those dark eyes of his. “Didn’t you hear what I said? This is the punishment you get for not showing up on the rooftop,” he said.

Mabilis ang tibok ng puso ko hindi dahil sa kinakabahan ako kundi dahil sa inis at galit na nararamdaman ko sa lalaking ito.

How dare he live here without my permission?

“Ano ba talaga ang gusto mo?” Bumuntonghininga ako at naglakad papunta sa single sofa para ibagsak ang sarili doon at tumingin sa kaniya, directly into his dark eyes.

Inayos niya ang pagkakaupo. Ibinaba niya ang mga paa na nakapatong sa center table sa marbel na sahig at itinukod ang mga siko sa kaniyang mga hita. Pinagsaklop niya ang mga kamay at saka ngumising nakatingin sa akin.

“Wala akong gusto sa ‘yo. Makikitira lang ako for the mean time habang hindi pa ako nakakahanap ng bagong titirahin…” Nanlaki ang mga mata ko. Tumawa ito. “I mean, titirhan. Mahirap ba iyon, Nathaniel? Just this time, show me humanity.”

I couldn’t hold myself back. Nakatitig lang ako sa maangas niyang mukha na kapag tinitigan mo’y parang galit na nakatingin sa ‘yo ngunit normal lang niyang expression iyon. Kaya kung hindi mo siya kilala, malamang ay mapagkakamalan mo itong may galit s’ya sa ‘yo.

“Fine! One week will be enough,” mabilis kong sabi at umiwas ng tingin. Hindi ko kayang makipagtitigan sa kaniya nang matagal.

And I don’t understand myself—why did I agree to let him stay here for a week? I must be going crazy to let a devil like him live in my condo.

“Madali ka rin naman pa lang kausap, akala ko’y kailangan ko pang maghubad sa harapan mo. Mapapayag lang kita,” anito.

“I’m only doing this as a favor because of the mess you caused. After one week, I need you to delete every single copy of that f*cking picture,” I said, glancing at him.

Bumalik na ito sa dati niyang puwesto at hawak na n’ya ang remote control ng TV. Pinapaikot-ikot niya ito kaniyang kamay.

“Pag-iisipan ko, baka hindi lang pagtira ko rito ang kailangan ko sa ‘yo. Maybe you and your body.” Nangilabot ako sa kaniyang sinambit.

“Hindi ako nakikipaglokohan sa ‘yo, Giovanni. J-Just delete that damn picture.” I greeted my teeth.

Tumawa lang ito at hindi na ako pinansin pa. Binuksan niya ang TV at inabala ang sarili sa panonood ng TV. Bumuntonghininga na lang ako at tumayo mula sa pagkakaupo para bumalik sa kusina dahil magluluto pa ako ng hapunan.

Mamaya ko na lang ito tatanungin kung bakit dito siya maninirahan ng isang linggo. Although, I have a hint kung bakit nandito siya ngayon bitbit ang mga gamit niya ay ayoko pa ring mag-conclude dahil baka mali ang nasa isip ko. I’ll just ask him and clear things in my mind.

For now, kailangan kong magluto ng pagkain para sa aming dalawa. At hindi ko maintindihan kung bakit maganda pa rin akong makitungo sa kaniya kahit na pinapakitaan na ako nito ng kasamaan niya.

\-

Kaharap ko si Giovanni ngayon dito sa kusina habang ganado itong kumakain ng pagkaing niluto ko. Halos maubos niya ang tinolang manok na nasa bowl.

“Hindi ka ba nakakakain sa bahay ninyo?” kunot-noong tanonh ko, dahil para siyang patay gutom kung kumain.

Humigop ito sa sabaw na nasa kaniyang mangkok at saka uminom ng tubig bago masamang tumingin sa akin.

“I haven’t been home for three days, and I’m starving because all I’ve been eating is instant noodles,” he answered.

I was surprised by his response, but I kept myself calm. I didn’t know Giovanni that well—only that he had the reputation of being a gangster. Hindi ko lang alam kung totoo bang gangster nga ito pero ayon kay Nick na dakilang tsismoso sa barkada namin ay palagi raw itong nakikipagbasag-ulo sa labas ng campus.

Ngunit itong sinabi niya na hindi pa siya umuuwi sa bahay nila ng tatlong araw na ay hindi ko alam. Maybe because we’re not that close and barely see each other. Kilala ko siya pero ‘di ko alam kung papaano ba niya ako nakilala. Nagulat na lang ako na alam pala niya ang pangalan ko.

“Uhm… As I’ve said, you can stay here for the meantime, but that doesn’t mean you’re off the hook from doing house chores,” I said.

Kumunot ang noo niya at nagkasalubong ang kaniyang may kakapalang kilay.

“What do you mean?” Napatapik ako sa akin noo at napabuntonghininga.

Simple na nga lang ng sinabi ko sa kaniya ay mukhang hindi pa niya iyon nakuha.

“Sabi ko, hindi porket nakikitira ka lang dito ay hindi ka na gagawa ng mga gawaing bahay.”

“How?” he asked and looked around. “I don’t know how to clean,” dagdag niya.

“Fine! I’ll teach you.” Padabog akong tumayo at niligpit ko ang pinagkainan naming dalawa. “First thing to do, liligpitin mo ang pinagkainan pagkatapos kumain at ilagay sa lababo para hugasan.”

Tumingin ako sa kaniya at pinagmamasdan lang niya ang ginagawa ko. I explained everything he needed to know, but I had a feeling he was just listening without actually remembering any of it.

“Ayan! Madali lang naman ang paghuhugas ng plato, kailangan ay hindi amoy sabon ang plato. Gets mo?”

“Maybe?” he said at tumayo na rin sa pagkakaupo. “Ipagpabukas mo na lang ang pagtuturo, Ma’am. I’m tired and I really wanted to rest for now.”

Muli akong napahinga nang malalim at hinayaan na siyang umalis ng kusina. Feel at home naman siya sa condo ko kaya hindi ko na siya kailangan pang sabihan sa kung ano ang gagawin niya. Nilinisan ko na lang ang mesa at nagwalis sa kusina bago ko siya sinundan.

Hindi ko na nakita ang bag nito sa sala at wala rin siya sala. Kaya malamang ay pumasok na siya sa loob ng kuwarto. Isa lang ang kuwarto rito sa condo kundi ang kuwarto ko lang kaya hindi ko alam kung saan siya matutulog.

Tumingin ako sa orasan at lagpas alas-syete pa lang ng gabi. Alas-otso kami magkikita ng kapatid ko kaya kailangan ko ng matapos ang assignments ko bago ako aalis.

Dali-dali na akong pumunta sa kuwarto at hindi ko naabutan si Giovanni roon pero nakita ko ang maleta nito at bag na nakapatong sa aking kama. I even saw his shirts scattered on the floor, and my towel was nowhere to be found on its usual rack. He was probably in the shower—confirming my suspicion that he was already feeling way too at home.

Inabala ko na lang ang sarili sa pagsagot ng mga gawain ko. Pinulot ko na muna ang mga nagkalat na damit ni Giovanni sa sahig at inilagay ko iyon sa hamper na malapit lang sa pinto ng banyo.

Saktong bumukas ang pinto ng banyo nang patapos na ako sa ginagawa ko. I turned my head into his direction. Nakita ko ang hubad na katawan ni Giovanni na basa pa ng tubig. Nakasuot lang ito ng boxer shorts na manipis sa kaniya. Ang tuwalya kong ginamit niya’y nasa kaniyang basang buhok at ginagamit ito upang ipampunas doon.

“You like it? You can touch and lick it because I’m all yours.”

Umiwas ako ng tingin dahil sa sinabi nito at napansin ko lang ang pagngisi nito. Kinabahan ako at hindi ako mapakali sa ginagawa ko. Muntik pa akong mahulog sa kinauupuan ko sa harap ng aking study table nang maramdaman ko ang presensiya nito sa tabi ko.

“Easy, Nathaniel. I’m not going to eat you…” Naglakad ito papalapit sa akin at bumulong na nagpatayo sa aking mga balahibo sa katawan. “Not yet.”

Chapter 4

CHAPTER 4
NATHANIEL

Living with the beast wasn’t easy. At first, I was able to taught him what he would do, but later on, he did nothing but act like a jerk all the time.

“GIO!” sigaw ko nang makita ko ang underwear nitong nakasabit sa lababo ng banyo sa aking kuwarto.

Bitbit ko sa aking kamay ang kaniyang underwear nang lumabas ako at naabutan ko siyang nakaupo sa harapan ng aking computer habang naglalaro. Suot-suot pa niya ang headphones ko at abalang-abala sa paglalaro.

Nilapitan ko siya at hinila ko ang saksakan ng computer kaya naging dahilan iyon para mamamatay ito. He turned his head toward me and glared as if I were the suspect here.

“What the heck is your problem? Kita mong naglalaro ako? Malapit na akong manalo, eh!” ungot nito at masama pa ring nakatingin sa akin.

I wasn’t intimidated by his glare. I tossed his underwear in his face, turned around, and headed back to the bathroom. I needed a shower—I had plans with Nick and the others.

“I do have a lot of problems in life, and I don’t know why you had to add to them. Honestly…”

When I reached the bathroom door, I turned to face him.

“I could just kick you out of this condo if it weren’t for that damn picture you’re holding! You—what the hell is your problem with me?”

He was still looking at me or let me say, glaring at me. Dahil sa pagtapon ko ng underwear nito na sapol sa kaniyang mukha.

“Madali lang naman akong kausap, Nathaniel Park…” simula niya at inilagay sa hamper ang underwear nito bago maglakad papalapit sa akin. “Just give me what I need-”

“Ano ba’ng gusto mo? Wala ka namang sinasabi sa akin na kondisyon! Are you just playing here? Kasi kung makikipaglaro ka lang naman-”

I didn’t get to finish my sentence when he grabbed my chin and tilted my face up to meet his gaze. He was taller than me, so I had to look up, his grip firm as he stared at me darkly.

“Wala naman akong gusto sa mga bagay na mayroon ka and yes, I was just playing around and I want you to play with me,” sabi nito bago binitiwan ang aking panga at ngumising tinalikuran ako.

Alam ko namang naglalaro lang siya at saktong ako ang pinaglalaruan niya. I didn’t let him intimidate me because I knew I could fight back—but I didn’t want to. My parents didn’t raise me to start fights just to end an argument. They taught me to be kind to everyone, even when, most of the time, they didn’t like you back.

Kaya sinusubukan kong maging mabait kay Gio dahil ayaw ko ng gulo. Ayaw kong masangkot sa kahit na anong gulong mayroon siya. Kung hindi lang dahil sa litratong hawak niya na hindi ko alam kung totoo ba talaga o hindi pero ayokong kumalat ang litratong meron siya.

Alam ng mga kaibigan at kakilala ko na nagmamahal ng kaparehong kasarian ang pamilya ko. Wala rin naman akong pakialam kung sabihin nilang bakla ako, ang ayaw ko lang ay kumalat ang picture na iyon at pagtawanan ako’t malagay pa sa malaking kahihiyan ang pamilya ko.

Iisipin nila na karespe-respeto ang pamilya ko kahit na parte sila ng third-sex tapos ang kanilang anak ay gumagawa ng kababuyan?

Kaya kahit mahirap pakisamahan si Gio ay ginagawa ko dahil gusto ko siyang makausap nang maayos na huwag na huwag ikakalat ang litratong nasa kaniya.

“Hey! What’s wrong with you?” Nick snapped his fingers in front of my face, snapping me back to reality.

Umiling-iling ako at saka uminom ng alak na kanilang binili.

“Nothing…” Ibinaba ko ang baso at tumingin sa kaniya. “I was just thinking about something,” sabi ko.

Nasa isang bar kaming apat dahil friday ngayon at sabado na naman bukas kaya wala kaming klase. Nagyaya silang uminom ulit at hindi na hard drinks ang binili nila dahil balak ko pang umuwi at gusto ko pang matandaan kung ano ang mangyayari sa akin sa gabing ito.

“Something like?” Jonas asked at nagkunwari pa itong nag-iisip ng malalim. “Or, someone like Giovanni?”

He laughed, but I just glared at him. I didn’t bother responding because, honestly, he was right. I had been thinking—plotting, even—about getting rid of that bastard for good. But then I realized I’d end up in jail, and that would be an even bigger disgrace to my family.

So instead, I focused on figuring out how to deal with Gio and that damn photo he was holding—and more importantly, how to kick him out of my condo for good.

“What’s with him? Ginugulo ka ba niya?” tanong naman ni Jason. Katabi nito si Nick na abala sa pagtingin-tingin sa paligid at alam ko namang naghahanap lang ito ng maiuuwi mamaya.

“Nope! He was living with him!” anunsiyo ni Nick at pareho silang tumawa ni Jonas.

“Walang nakakatuwa na kasama mo sa isang condo ang isang demonyo!” sabi ko.

Alam ng dalawa na kasama ko si Gio sa condo dahil nakita nila ang lalaki roon nang pumunta sila kahapon para ihatid ang flashdrive kong hiniram nila. I told them that he was just living with me temporarily and I never told them why, kung bakit ko pinatira sa condo ko ang lalaki kahit na hindi naman kami close nito.

“Why?” Jason asked at tumingin siya sa kaniyang katabi pero nagkibit-balikat lang si Nick sa kaniya.

“I am helping him…” sabi ko at uminom muna ng alak bago nagpatuloy. “Because, I-I saw him at the park and he said, he runaway.”

Nahihirapan pa akong sabihin sa kanila iyon dahil alam kong puro lang naman kasinungalingan ang pinagsasabi ko. Hindi ko nga alam kung saan ko napulot ang dahilan ko at mabuti na lang dahil naniwala sila at hindi na muling nagtanong pa.

After that night ay sabay-sabay na kaming apat na umuwi. Sakay na ako ng aking kotse at nagmamaneho na ako pauwi sa condo. Tumingin ako sa frontseat dahil may supot doon ng pagkain na binili ko.

I knew he hadn’t eaten since I didn’t leave any cooked food for him. I had planned to just let him starve and ignore him, but my conscience wouldn’t let me. He didn’t even know how to cook—in the three days we’d been living together, all he had done was give me a headache.

Nakarating ako sa parking lot ng condo at bitbit ang pagkaing binili ko ay naglakad na ako papasok sa building. Dumiretso ako sa elevator at agad na sumakay roon papunta sa floor ng aking unit.

I don’t know why I feel nervous. I’ve been on edge since I started heading home, and now that I’m standing in front of my bedroom door, my heart is pounding even harder.

Hinawakan ko ang doorknob ng unit ko nang mai-unlock ko ito gamit ang aking susi. I opened the door para lang magulat sa nasisilayan ng aking dalawang mga mata.

Nabitiwan ko ang hawak kong supot na nagbigay iyon ng ingay para mapatingin silang lahat sa akin.

Ang kabang nararamdaman ko’y napalitan ng galit. Mabibigat ang mga hakbang ko papalapit sa sala and I immediately grabbed Gio’s shoulder na nakaupo lang single sofa at abala sa pakikipaghalikan sa isang babaeng nakapatong sa kaniyang mga hita.

Hindi nito napansin ang pagpasok ko. Ang iilang kasama lang nitong mga babae ang nakakita sa akin pero nang hawakan ko siya sa balikat at napatingin sa akin ay agad ko siyang binigyan ng malakas na suntok sa mukha.

Wala akong pakialam sa babaeng nakapatong sa kaniya na biglang nahulog dahil sa pagkakasuntok ko kay Gio.

“GET OUT OF MY CONDO WHILE I’M HOLDING MY TEMPER!!” sigaw ko at masamang tinignan si Gio na nawalan ng malay dahil sa malakas na pagkakasuntok ko sa kaniya.

Dali-daling lumabas ang mga babaeng kasama niya. Tatlo sila at halos hubo’t hubad na ito sa aking sala while doing shits inside of my condo. Napakawalang-hiya nilang lahat, hindi man lang ba nila naisip na baka may kasama itong lalaking ito rito at bigla silang maabutan?

I shut the door nang makalabas silang lahat at binalikan si Gio na nasa single sofa’t walang malay. Magtutuos kami kapag bumalik na ang malay nito.

Chapter 5

**NATHANIEL **

Masamang tingin ang ibinabato ko kay Gio na nakaupo sa sofa habang minamasahe ang panga nitong natamaan ng suntok ko. Hindi naman malakas ang pagkakasuntok ko pero ‘di ko alam kung bakit siya nawalan ng malay.

“Don’t look at me like that. I can explain-”

“You don’t need to explain. I saw everything—you’re turning my condo into a motel!” I cut him off. “It’s better if you leave and find another place for your filthy business!”

Tumayo ito at lumapit sa akin. He leaned and looked me in the eyes. Nakaupo ako sa single sofa at na-corner niya ako dahil ang mga kamay niya’y nakatukod sa magkabila kong gilid.

Hindi ako nagpasindak sa masama niyang tingin. Pinantayan ko pa ito and I remained myself calm. Ano’ng akala niya? Natatakot ako sa katulad niya?

I can defend myself from him.

“Gusto mo bang ikalat ko ang picture mong may tamod sa mukha?” He smirked.

Hindi pa rin siya umaalis sa harapan ko at mas lalo pang inilapit ang mukha nito sa akin. Inilalayo ko naman ang sarili ko sa kaniya dahil sa ginagawa nito.

“Try it at sasabihin kong tinatalo mo ang mga baklang professor sa University,” I said.

Ngumisi rin ako dahil nakita ko ang pagbabago ng expression nito sa mukha. Hinawakan niya ako sa kuwelyo ko kaya mas lalong nailapit ang mukha ko sa kaniya.

“Ano’ng alam mo?” tanong niya kaya mas lalo akong pangisi.

Gotcha. I was just trying to find his weakness, and I didn’t expect it to be this easy to catch him.

“So, pumapatol ka sa mga professor sa University?” tanong ko.

Hinawi ko ang kamay nito sa aking kuwelyo at itinulak siya para mapalayo. Umayos naman ito ng tayo at tinalikuran ako para bumalik sa kaniyang puwesto.

Naupo siya sa sofa kung saan siya kanina nakaupo at tumingin ulit sa akin. Isinandal niya ang sarili sa sandalan ng sofa at inilagay ang mga kamay sa magkabilang gilid.

“Tss!” Umiwas ako ng tingin.

“May nahanap akong apartment na mura lang. You can stay there,” sabi ko dahil hindi ko na kayang tiisin pa ang ugali niya.

Kung magtatagal siya rito ay malamang hindi lang ang naabutan ko ang gagawin niya sa loob ng condo ko. Ayokong iba pa ang makaabot sa kaniya rito at baka mapatay ako ni Papa Timothy kapag nalaman niya ito.

At saka sabi naman niya’y isang linggo lang siyang mananatili rito. Tatlong araw na siyang nandirito at sa loob ng tatlong araw na iyon ay marami na siyang kalokohang ginawa. Ito lang ang siyang pinakamalala sa lahat.

“I still have four days to stay here, right?” tanong nito at muling bumaling sa akin.

“I don’t know if I can still allow you to stay here. Kaya mas mabuti pang umalis ka na lang dito habang maaga pa,” mahinahon kong sabi.

Hindi pa rin naman nawawala ang inis ko sa ginawa niya. But as much as possible, I am talking to him calmly.

“Fine! Bukas na bukas ay aalis din ako rito. Pero…” Inilabas nito ang kaniyang cellphone at may hinanap muna siya roon bago niya iniharap sa akin. “Ikakalat ko muna ito ngayon.”

Biglang napantig ang tainga ko sa narinig at mabilis akong tumayo mula sa pagkakaupo. Nilapitan ko siya at inagaw mula sa kaniya ang cellphone nito. I quickly searched for the delete button, but before I could press it, he suddenly grabbed the phone from my hand.

Nilingon ko siya at ibinalik na niya iyon sa kaniyang bulsa kaya nakipag-agawan ako sa kaniya. Hindi ko napansin na nakahiga na ito sa sofa habang nakaupo ako sa kaniyang mga hita at pilit na inaabot ang cellphone niya sa kaniyang bulsa.

Natigilan ako ng tumunog ang tiyan nitong hudyat na nagugutom at doon ko lang napansin ang puwesto naming dalawa. I quickly stood up and turned my back on Gio who was smirking while lying on the sofa.

“Tinigasan ako,” he said.

I ignored what he said and hurried to the kitchen to cook for him. I knew he still hadn’t eaten, and I had no idea what time it was. The food I bought for him earlier had been trampled on by those shameless women he was with.

Ang kaninang dapat ay palayasin ko siya dahil sa naabutan ko ay malayo na ang napuntahan. Nawala na sa isipan ko ang lahat and my anger immediately fade away.

\-

Nagising ako mula sa sinag ng araw na nagmumula sa bintana rito sa aking kuwarto. I opened my eyes and covered my face so that I would not be dazzled by the sunlight.

But someone blocked the sunlight for me and when I looked at him, he was not wearing any clothes. Only his boxer briefs and his body were sweating profusely.

“Good morning, Master!” he greeted.

Bumangon ako sa kama at nakakunot noo ko siyang tiningnan. Nakakapagtaka ang energy nito ngayon at parang ang bait-bait ng kaniyang aura.

“What’s with you? You were scaring me,” sabi ko.

Inalis ko na ang kumot sa aking katawan at saka bumaba sa kama. Muli akong tumingin kay Gio na nakatayo pa rin sa harapan ng bintana.

“Well…” Napakamot siya sa likod ng kaniyang ulo at parang nahihiyang magsabi kung ano man ang nasa isip niya. “I realized last night that I don’t need to leave here. I can be your servant or sex slave.”

Kung may iniinom lang ako o laman ang aking bibig ay naibuga ko na dahil sa kaniyang sinabi. Nagising ata ang diwa ko at nawala ang pananakit ng aking ulo mula sa hangover kagabi.

I don’t know how to answer him out of shock. Not a single word came out of my mouth. Nababaliw na ba siya?

Chapter 6

CHAPTER 6
NATHANIEL

""If you’re just going to pretend in my own condo, you might as well stop,” I said, locking eyes with Gio.

May hawak itong vacuum at nasa sala siya ng condo ko naglilinis.

Tumingin ito sa akin at namewang sa harapan ko. Wala siyang suot na damit at boxer lang sa baba. Sanay na sanay na akong makita ang hubad niyang katawan dahil sa halos araw-araw niyang ginagawa ito sa loob ng condo ko.

“What do you mean? I was just trying to impress you so you wouldn’t kick me out,” he said with a smirk. “I promise, I’ll be a good boy starting today.”

Tinaasan ko siya ng kilay dahil sa sinabi nito. Hindi ako naniniwala na kaya nitong magpakabait at ginagawa lang naman niya ito dahil kailangan niya ang condo ko.

“Wow! Talaga lang, hah?” Nilapitan ko siya at hinila ang wire ng vacuum. “Ni hindi mo nga naisaksak ito tapos sasabihin mong nagpapakabait ka?”

Napangiti ako ng peke at mabilis na inagaw sa akin ang wire ng vacuum.

“Akala ko bluetooth connected ‘to.” Mabilis na hinanap ang extension wire at saka isinaksak ito para magamit niya ang vacuum.

Napapailing na lang akong tinalikuran siya at naglakad ako papasok sa kusina para magluto ng almusal.

Medyo masakit pa ang ulo ko dahil sa hangover kagabi at puyat na rin dahil alas-dos na kaming nakatulog kagabi. At ‘di rin ako halos makatulog dahil ngayon ko lang napagtanto na katabi ko si Gio sa kama.

At first he was sleeping on the floor pero nang magising ako nang madaling araw ay nakita ko itong hindi makatulog nang maayos. Kaya naawa naman ako’t pinatabi ko siya sa kama dahil malaki naman ang kamang kinahihigaan ko.

But I never thought this beast was a pervert. Sure, his mouth was always foul, but I didn’t expect him to have his arms wrapped around me—one hand shamelessly resting on my backside. I told myself he was just asleep and had no idea what he was doing.

Luto na ang breakfast naming dalawa at lumabas na ako ng kusina. Hinanap ko si Gio sa sala dahil wala ito nang makarating ako at ang vacuum ay iniwan lang nito. Mabuti na lang at alam nitong gamitin ang vacuum dahil kung hindi ay baka pati ang sofa ay nakain na nito.

“GIO?” tawag ko ngunit walang sumasagot kaya napatingin ako sa kuwarto ko dahil nakabukas ito nang bahagya.

Naglakad ako papalapit doon at habang papalapit ako sa pinto ay nakakarinig ako nang mahihinang halinghing. Nang buksan ko ang pinto ay maliit na hallway muna ang bubungad sa ‘yo bago ang mismong kama kaya naglakad ako nang diretso hanggang sa bumungad sa akin ang nakahigang si Gio, nakahawak ang kamay nito sa kaniyang pagkalalaki at mabilis na itinataas-baba habang nakapikit ang kaniyang mga mata.

‘Di ako nakapagsalita agad dahil sa gulat. He was jerking off on top of my bed. At parang sarap na sarap siya sa kaniyang ginagawa dahil nakapikit pa ang kaniyang mga mata habang kinakagat nito ang pag-ibabang labi.

Nakatitig lang din ako sa kaniyang pagkalalaki na may namumulang ulo, mataba at tigas na tigas habang mabilis siyang nagtataas-baba gamit ang kamay niya. Bahagya pang nakabukaka ang kaniyang mga hita.

“Ugh!” bigla nitong ungol at pumutok ang puting likido mula sa kaniyang pagkalalaki. Tumama iyon sa kaniyang hubad na katawan at nagkalat iyon doon.

I quickly hid as he opened his eyes and looked in my direction. I hold my chest because of the speed of my heartbeat. Not only that, but I was nervous for no apparent reason.

Mabilis akong lumabas ng pinto at bumalik sa kusina. ‘Di ko alam kung ano ang magiging reaksiyon ko sa nakita kong ginagawa ni Giovanni sa mismong kamang kinahihigaan ko.

Nakita ko na ang pagkalalaki niya, ilang beses na, but I have never seen his manhood come out with a lot of semen.

“Did you call my name?” Napatingin ako rito, si Giovanni na nakatayo sa pinto ng kusina habang nakatingin sa akin na tila wala siyang ginawang kalokohan.

“W-Where have you been?” tanong ko, ‘di ko ipinahalata ang kabang nararamdaman ko.

Napakamot siya sa kaniyang batok at nakangising nakatingin sa akin. “Inabutan ako ng libog kaya nagjakol muna ako sa loob,” he honestly said.

Napatingin ako sa katawan nito at wala na roon ang puting likidong nagkalat nang nilabasan siya. Malamang ay pinunas niya muna ang mga iyon bago lumabas.

“Y-You did what?” Masama kong ibinalik ang tingin sa kaniyang mukha at gano’n pa rin ang expression nito, he was smirking like normal lang para sa kaniya ang sinabi niya.

“Tinamaan ako ng libog kaya napajakol ako sa ibabaw ng kama. Ang sarap nga, eh. Iniisip kita habang nagtataas-baba ang kamay ko,” salaysay nito na walang preno at nanlalaki ang mga mata ko dahil sa hindi ko maipaliwanag na expression.

Huminga ako nang malalim at umiwas ng tingin. Alam kong nakikipaglaro na naman siya at kung papatulan ko pa siya’y hahaba na naman ang usapan hanggang sa mailihis niya ang usapan namin.

“I decided everything, ang pagtira mo rito sa condo ko ay hindi na lalagpas ng isang Linggo. You will be staying for four more days and you need to find a new place para malipatan mo,” sabi ko at tinalikuran ko siya.

Napansin ko ang pagbabago ng expression nito. Mula sa nakangisi ay napalitan ng pag-aalala na hindi ko maintindihan kung bakit.

Nilapitan ko na lang ang niluto kong pagkain dahil kanina pa ito luto at kaya ko siya tinatawag kanina ay dahil kakain na kaming dalawa. Inilagay ko ang mga ito sa plato at saka humarap sa mesa, nakaupo na roon si Gio habang malungkot na nakatingin sa akin.

“Hindi na ba magbabago ang isip mo? Don’t you have humanity left in you?”

Inilapag ko ang mga plato sa mesa at saka itinukod ang mga kamay roon. Tumingin ako nang diretso sa kaniyang mga mata at pinantayan naman niya ito.

“May-awa pa naman ako sa mga taong ‘di pinapainit ang ulo ko. Don’t worry, I’ll help you to put your things in your luggage at tutulungan din kitang maghanap nang malilipatan.”

Yumuko ito at parang nagpapaawa siya sa akin ngayon ngunit ‘di ako nagpatalo. He knew that I’m a soft-hearted person dahil kahit ano’ng ginagawa niyang kalokohan ay madali ko lang siyang napapatawad. Malamang ay nagmana ako kay Dada Steve pero ang pagiging palaban ni Dada ang siyang ‘di ko man lang nakuha sa kaniya.

“I-I actually don’t know where to go. Hindi ko magamit ang credit cards at ATM ko dahil pina-freeze ni Papa. And right now, I don’t have any amount of penny. That’s why I’m using the photo to blackmailed you para patirahin ako rito.”

Nagulat ako sa ibinunyag nito. ‘Di ko na alam kung ano’ng reaksiyon ang mararamdaman ko dahil naghalo-halo na ang emosyon ko ngayon.

Galit ako dahil sa litratong hawak niya na hindi ko naman alam kung totoo ba at naaawa ako dahil sa kalagayan niya ngayon.

“I-I’ll think about it,” ang tangi kong nasabi at tinalikuran na ulit siya para kumuha ng tubig sa ref.

Kailangan kong pag-isipan ang desisyon ko dahil ayokong magsisi ako sa huli.

Chapter 7

**NATHANIEL **

It was late at night but my eyes were still awake. Hindi ako makatulog dahil sa patuloy na bumabalik sa isipan ko ang malambot na expression ni Gio.

My heart wants him to stay, but my mind is telling me otherwise. My heart and mind are at war. I truly want to help him—that’s why I searched for even a small apartment where he could stay. But the thought of being alone, knowing he still can’t fully take care of himself, makes me hesitate. Doubts creep in, not just about him, but about myself too.

Tumigilid ako at nakita ko ang mahimbing nang natutulog na Gio sa tabi ko. Ang kalmado niya tuwing natutulog siya. Parang hindi demonyo kapag nagigising dahil ang amo ng kaniyang mukha kapag nakapikit ang mga mata pero kapag gising ay puwede na niyang palitan si satanas.

Napabuntonghininga ako at saka tumalikod na sa kaniya. Nakaharap ako sa glass wall nitong kuwarto ko. May konteng liwanag na nagmumula sa buwan na tumatama sa loob. Nakabukas kasi ang kurtina rito.

I sighed again and closed my eyes. I felt Gio move next to me and his hand curled around my stomach again. Hindi ko na lamang pinansin dahil dinalaw na ako ng antok.

\-

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Mahimbing pa ring natutulog si Gio sa tabi ko. Ginising ko siya dahil may klase pa kami.

“Gio, wake up!” Nagmulat ito ng mata And when his vision became clear after he rubbed it, he immediately smiled.

“Good morning, my love!” he said with deep voice that makes my heart skipped, again.

Bumangon ito kaya nahulog ang kumot na bumabalot sa kaniyang katawan. He stretch his arms. He’s handsome with those hair down. Magulo kasi ang buhok nito at half naked din siya and that’s make him hot.

Wait! What am I thinking?!

Mabilis akong umiwas ng tingin at saka bumaba sa kama. Naglakad ako papalapit sa nakasabit na tuwalya malapit sa pinto ng banyo at saka ko siya muling nilingon. He was still sitting on the bed while looking at me also with smirked plastered on his face.

“Get up already. May klase pa ako ngayon at alam kong gano’n ka rin. I won’t leave you alone here at baka kung ano pa ang gagawin mo sa condo ko.”

Tumawa ito. Inalis niya ang kumot sa katawan at saka bumaba sa kama. He was only wearing a boxer shorts. Nanlaki ang mga mata ko sa malaking umbok sa pagitan ng kaniyang mga hita kaya mabilis akong tumalikod.

“Shit! Ang tigas na naman ni little Gio!”

I ignored him because I quickly went into the bathroom and locked it. Naniniguro lang na baka sundan na naman niya ako sa loob because the last time, habang naliligo ako nakalimutan kong i-lock ang pinto. Pumasok ito at nakisabay sa pagligo na nakahubo’t hubad and he’s playing with his dick na akala mo’y mag-isa lang niya sa loob.

Nang matanggal ko ang lahat ng saplot ko sa katawan, except for my underwear. Hindi ako komportable na naliligong hubo’t hubad. Tumapat na rin ako sa shower at saka inabala ang sarili sa pagligo.

I spent thirty minutes inside of the bathroom. Nang matapos ako’y pinulupot ko na ang tuwalya sa katawan ko at saka naglakad papalabas. Napadaan ako sa salamin na nasa lababo and looked at myself quickly.

Hindi naman ako magpapatalo ng katawan because sometimes, if I have spare time. Nasa gym ako’t nagbubuhat. I don’t have that fair white skin dahil namana ko ang kutis ni Dada Steve. May mahahaba rin akong pilik mata at makapal na kilay.

“Hey, Nathan! Are you jerking off? Let me in, I’ll help you to thrust your dick!”

Napapikit ako dahil sa inis nang marinig ko ang boses ni Gio. Lumapit na ako sa harapan ng pinto at binuksan iyon. When the door opened, I saw his smirked. Fck! This jerk makes me confused. Nakasandal ang kamay nito sa wall at nakatingin sa akin.

“M-Maligo ka na,” sabi ko na lang at hinawi siya paaalis doon.

Napatalon ako ng sa gulat nang paluin niya ang puwet ko at mabilis na hinila ang tuwalyang nakapulupot sa baywang ko.

“Nice! Big butt. Ugh! Sarap kantutin!” Dahil sa inis ko’y mabilis akong lumingon dito at sinamaan siya ng tingin. Kagat-kagat nito ang labi niyang tumingin sa ibaba ko. “May ipagmamalaki ka rin pala.”

I don’t mind that I’m naked in front of him. I didn’t mind what he said. Naglakad ako papalapit sa kaniya habang nakatingin sa kaniya nang masama. He look at my eyes also at nagulat ito ngunit hindi nakagalaw agad nang isandal ko siya sa pader. Kinulong ko ito gamit ang mga braso ko.

Hubo’t hubad akong nakatingin sa harapan niya at napansin ko ang bigla ring paglaki ng umbok sa kaniyang harapan. Napangisi ako.

“W-What are you doing?” he asked. I didn’t answer him but I moved my head closely while looking at him with my seductive face. “Stop there, Nathan or else your gonna regret what you’re doing right now!”

Hindi ko ito pinansin dahil mas lalo kong inilapit ang mukha ko sa kaniya. Maging ang katawan ko’y idinikit ko rin at naramdaman ko ang umbok nito sa aking pagkalalaki. Hindi ko pinansin ang biglaan ding paglaki ng pagkalalaki ko dahil sa ginagawa ko.

“You like this?” I asked him with my deep and seductive tone. Hindi pa rin nawawala ang tingin ko sa kaniya and his expression is now confused of what I am doing.

“Fck! Nathan!” Nagulat ako nang mabilis na nagbago ang puwesto naming dalawa. Ako na ang nakasandal sa pader na malapit sa pinto ng banyo at mas lalong nakakagulat ang biglaan nitong paghalik sa labi ko.

I couldn’t t move as I leaned against the wall. His lips rested on my lips. My eyes widened as he moved and forced his tongue to get into my mouth.

Bahagya itong lumayo at tumingin sa akin. Mabilis ang ginagawa niyang paghinga habang mariing nakatingin sa akin. Sinubukan kong lumayo pero mabilis din niya akong hinalikan muli.

Hindi ako lumaban dahil sa gulat but when I bite my lips. Napanganga ako at naging opportunity ng dila niya upang ipasok sa bibig ko.

I don’t understand while it feels really good. Ang tamis ng labi nito kaya hindi ko napansin na lumalaban na pala ako sa halik niya. Nakipag-espadahan ang dila ko sa kaniya and every taste of his lips and tongue were making me feel crazy.

He took over my personality. He is already confusing my quiet world. I don’t understand why I look like this but I like this. Nagugustuhan na ng katawan ko at hindi na ito maganda.

“J-Just let me mark you, Nathan. Let me own you!” aniya nang lumayo siya. His forehead rested on mine while looking into my eyes.

My heart pounding so fast that I couldn’t breathe properly. Malalakas din ang ginagawa nitong paghinga matapos ang halik na kaniyang ginawa. Hindi ko alam ang sasahihin ko, I even don’t know what he is talking about.

All I know that this beast was about to turn me into someone I don’t know.

Chapter 8

_NATHANIEL _

Lutang ang isipan ko habang naglalakad papunta sa aming building. My mind isn’t working properly because of what happened between that beast. He made me confused and keeps on doubting myself.

Am I still straight? What’s this feeling? Bukod sa galit ko at inis ko sa lalaking iyon ay mayroon pang kakaibang namumuo sa dibdib ko. This can’t be, I can’t just let this things go.

“Hey, Nathaniel.” I stopped from walking and turned my gaze to someone who called my name. Ngayon ko lang nakita ang taong ‘to kaya kumunot ang noo kong tumingin sa kaniya.

She was smiling at me while both of her hands were placed behind her back. Singkit ang kaniyang mga mata at medyo maliit siya kumpara sa akin.

“What?” medyo masungit kong tanong. Because honestly, I hate girls sometimes. Hindi ko kasi sila maintindihan kung bakit ang dali nilang mahulog sa isang tao, at ang dali para sa kanila na magpakita ng motibo sa lalaki. But in the end, masasaktan lang din sila.

“Auhmmm. I-I have something for you,” sabi nitong kinakabahan at agad na inilbas ang bagay na nakatago sa kaniyang likod. It was a box of chocolate and a flower on its top.

I looked the box and back to her face. Bumuntonghininga ako sa hindi malamang dahilan. Naawa siguro ako sa kaniya? She shouldn’t do this kind of things. Hindi ako babae para bigyan ng ganito, and they shouldn’t fall for someone like me. Dahil takot ako sa commitment.

“Thanks but I’m sorry. Kung ano man ang balak mo, you should stop it. Bye,” sabi ko rito at mabilis siyang iniwan without even accepting her gifts.

Habang maaga pa kasi ay inilalayo ko na sila sa akin. Hindi ako masamang tao, ayoko lang na sa bandang huli ay magsisisi lang sila at mapapagod.

“But—” I stopped again and faced her. Nakita ko pa ang mga kaibigan nitong nakatingin sa direksiyon namin at iilang mga studyanteng napapadaan dito ay lumilingon.

“Look, you’re beautiful. Someone might be able to crush you back. You shouldn’t do this, don’t ever waste your time.” I smiled and leave her without hearing any other words from her.

Mabilis ang naging lakad ako papunta sa aming building at pumanhik papaakyat sa aming floor. Agad akong nakarating sa classroom at agad na naupo sa aking puwesto.

“Wow! Mukhang mainit ang ulo ni master Niel!” sabi ni Jonas nang mapansin nito ang reaksiyon ko.

Hindi ko na lang sila pinansin dahil agad ding nagsimula ang aming klase. Nang pumasok ang professor ay roon ko naituon ang buo kong atensiyon, nawala sa isipan ko panandalian ang nangyari kaninang umaga sa aking condo.

That beast was keeps on testing my temper. At hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit hinahanap-hanap ko ang halik nito kanina. Mabuti na lang ay napigilan ko ang sarili kong h’wag siyang patulan dahil baka hindi ako makapasok ngayon.

“Nathaniel Park!” Mabilis akong napatayo dahil sa pagtawag ng aking professor. He was looking at me with confusion plaster on his face.

Nagtawanan ang mga kaibigan ko kaya binalingan ko sila nang masamang tingin. Maging si sir Mondragon ay tumingin din sa kanila nang masama.

“S-Sir, a-ano po iyon?” tanong ko sa kinakabahang tono. Ibinaling naman nito ang mukha sa akin habang hawak ang marker sa kaniyang right hand at ang eraser naman sa kabila.

“Are you listening?” mahinahon niyang tanong. I nodded. Kahit na ang totoo ay wala akong naintindihan sa kanina pa niya pinagsasabi. “So, what am I talking about?”

Napalunok ako. I looked around at napadpad ang tingin ko sa mga kaibigan ko but they just smirked at me. Bago sila umiwas ng tingin ay sinamaan ko sila pero wala silang pake, parang hindi nila ako kaibigan.

“Actually…” Lumingon ako sa professor na nakakunot-noo pa ring nakatingin sa akin. “I didn’t hear you properly, sir. Maybe, you could just repeat it again po.”

“What am I talking about, Mr. Park. Could you please bring this documents to my next class?” Itinuro nito ang isang folder na nasa kaniyang mesa.

“Saan po ang next class niyo?” tanong ko dahil malay ko ba kung saan ang susunod niyang klase.

“Room 206, Engineering department.” Tumango ako bago ako umalis sa puwesto ko at lumapit sa kaniyang table. “And please, tell them to prepare for my class. I’ll be having a quiz today, thank you.”

Bago ako lumabas ay ang nakangising mga mukha ng mga kaibigan ko ang nakita ko. I glared at them and warned them first before leaving the room.

Naglakad sa hallway hanggang sa makarating ako sa ground floor. Magkatabi lang naman ang department ng Architecture at ang Engineering department. Kaya hindi ako natagalan sa pagdating doon.

“Auhmm, hi?” pagtawag ko sa pansin ng isang babaeng abala sa kaniyang salamin. She stopped from whatever she’s doing and looked at me. Tinaasan niya ako ng kilay. “Ano’ng floor ang room 206?”

“Third,” mataray niyang sagot at muling ibinalik ang sarili sa salaming hawak niya.

“Thanks,” sabi ko at iniwan na ito roon. Naglakad ako papuntang hagdan dahil wala namang elevator itong mga buildings sa University.

Agad akong nakarating sa third floor bitbit ang folder na ipapahatid sa akin ni Mr. Mondragon. Hindi ko maintindihan ang lalaking iyon kung bakit inutusan pa niya akong dalhin ito rito samantalang papunta naman siya rito ngayon. Wala naman siyang dalang mabigat na gamit bukod sa tiyan niyang malaki.

“Where are you going, baby?” Napatigil ako sa paglalakad sa hallway habang nakatingin sa pinto ng bawat classroom nang marinig ko ang malalim niyang boses.

I faced him. Ang nakangisi niyang mukha ang bumungad sa akin. The first three buttons of his polo shirt are open, kaya mukha siyang bad boy. But yeah, he’s a bad boy.

Napatingin ako sa labi niya nang bigla niya itong dilaan. Mapupula ang labi nito at dahil sa ginawa niyang pagdila ay mamasa-masa ito na parang naka-lip gloss. Napalunok ako at napahigpit ang hawak ko sa folder.

“You liked it?” tanong nito kaya mabilis akong tumingin sa kaniyang mukha. Hindi pa rin nawawala ang ngisi nito kaya nakaramdam na ako ng inis sa ginagawa niya.

“Stop this, Gio. We’re both at the University. Maybe someone will see what you’re doing and they will think we have a relationship.” Tumawa ito dahil sa sinabi ko kaya sinamaan ko siya ng tingin.

“Wala pa naman akong ginagawa sa ‘yo, Nathan. Kaya ko pang magtiis hanggang sa kusa kang bumigay sa akin,” he said before leaving me dumbfounded.

“Don’t mind him, Nathan. Don’t mind! Fck!” bulong ko bago ako nagpatuloy sa paghahanap ng classroom na sinasabi ng matabang iyon.

---

Oyy , alam kong natagalan ‘to but look, I’m back to back hahaha char. I miss your comments (kahit wala naman talaga) basta, baka tuloy - tuloy na tayo rito.

Chapter 9

_NATHANIEL _

Hapong-hapo ako nang makarating ako sa condo. Agad akong pumasok sa loob at naabutan si Gio na abalang nanonood ng TV. Nakasandal ito sa sandalan ng sofa habang may hawak na baso at may laman itong ice cream.

“Why are you eating your ice cream on the couch? Baka madumihan pa iyong sofa!” sabi ko rito habang papalapit at habol-habol ang hininga.

Hindi ko alam kung bakit ako nagtatakbo papaakyat kanina rito nang magsend itong gagong ‘to ng kaniyang nude photo. Nasa loob siya ng banyo habang may ice cream sa kaniyang buong katawan at sa kaniyang pagkalalaki. Mabuti na lang at nasa building na ako nang makita ko itong sinend niya, kaya nagtatakbo akong paakyat dito sa taas.

“Hindi naman ako makalat katulad mo,” sabi niya na hindi man lang ako tinatapunan ng tingin.

He even licked his lips, which instantly caught my full attention, and I swallowed hard, taken aback by what he did.

Mabilis kong inagaw sa kaniyang ang basong hawak niya at nagmadali akong pumasok sa kusina. Napahilamos ako nang makita ko ang kalat sa kusina at bigla rin akong napatingin sa hawak kong baso ng ice cream.

Without a second thought, I scooped some using two fingers and brought it to my lips. The sweetness of the ice cream greeted my tongue, soft and creamy—though there was something else beneath it, a faint trace of bitterness that lingered, unexpected.

“You like my cum?” Nabitiwan ko ang basong hawak kaya nahulog iyon sa tiles, mabuti na lang at plastik lang ito kaya hindi nabasag ngunit nabuhos ang laman nito at natapon ang kutsarang naroroon.

“W-What do you mean?” I asked, turning my head toward Gio. He was leaning casually against the wall, that familiar smirk playing on his lips as his eyes locked onto mine.

“Sabi ko, gusto mo ba iyong lasa ng tamod ko?” Parang bigla akong nahilo at namulang nakatingin sa kaniya. Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko habang nanginig ang kamay kong galing kanina sa aking bibig.

Kaya ba medyo mapait iyong ice cream at tila kakaiba iyong pagiging malapot niya? It was his fcking cum for Pete’s sake?

“Why didn’t you tell me?!” I shouted, marching toward him with every intention of landing a punch. But before I could even raise a hand, my foot slid over the mess of spilled ice cream—tainted with something I wish I hadn’t recognized—and I lost my balance in an instant.

I instinctively shut my eyes, bracing for the inevitable impact against the hard tiles. No doubt, my skull would crack if it hit that unforgiving marble floor. But two whole minutes passed… and I still hadn’t felt a thing.

“Open your eyes, baby… Look at this handsome knight.” His deep voice made my eyes open suddenly.

Deretso akong napatingin sa kaniya at ngayon ko lang napansin ang puwesto naming dalawa. His hands were in my waist, holding it tightly. Para hindi ako tuluyan bumagsak, yakap-yakap ako nito habang ang lapit ng kaniyang mukha sa akin.

Napalunok ako. I can’t even move on my own. Dahil sa gulat at napatingin pa ako sa labi nito, bumilis ang tibok ng aking puso.

“L-Let me go,” kinakabahan kong sabi. Sinubukan kong tumayo but I slipped again but he has fast reflexes. Muli niya akong niyakap nang mahigpit at inalalayang tumayo.

“Easy ka lang kasi, Nate. I’m not gonna eat you alive,” sabi nito at muli na naman siyang ngumisi.

Tuluyan akong kumawala sa pagkakayakap niya at tinalikuran ito. Hindi ko na lang pinansin ang sinabi nito dahil kung papatulan ko lang siya, mas lalo lang siyang mang- aasar at hahaba lang ang usapan. Kaya mas mabuting iwasan na lang siya.

––

Matapos kong linisin ang nagkalat kaninang ice cream at tamod ng lalaking iyon. Lumabas ako ng kusina at nakita siyang prenteng nakaupo sa sofa, nanonood na tila ba walang kasalanang ginawa.

Lumapit ako rito at naupo sa kaniyang tabi. He didn’t turn his head into my direction pero alam kong napansin nito ang pag-upo ko sa kaniyang tabi.

“Thank you,” I sincerely said. Nakatingin din ako sa kaniya at nang lumingon ito sa akin ay nagkatitigan kaming dalawa.

I still can’t believe I kissed this guy sitting right next to me. I can’t even tell if he’s gay or just some player looking to try something different. And the worst part? I fell right into his trap. He’s driving me insane—twisting my thoughts, blurring every line I thought I knew.

“I don’t accept thank you,” sabi nito at umiwas ng tingin. Hindi ko alam kung ano ang inuungot niya dahil bigla na lang siyang nagkaganito.

“What do you want?” tanong ko, without even thinking. Kahit na alam ko na kung ano ang isasagot niya.

“Let me fuvk you.” Napapikit ako ng mga mata at humugot nang malalim na buntonghininga.

“Can you please, stop telling me those words? Hindi ako nakikipagbiruan sa ‘yo, Gio!” naiinis kong tura nang imulat ko ang mga mata ko.

Tumawa lang ito at saka hinawakan ang hita ko. Bigla akong kinilabutan at mabilis na lumayo sa kaniya. At ang siraulo, mas lalo lang natawa sa reaction ko. Gusto ko siyang suntukin sa mukha pero pinigilan ko na ang sarili ko. Mas pinapairal ko ang pagiging mabait ko at sana nama’y gano’n din siya sa akin.

“You don’t like it?” tanong niya at umiling ako. Masama ko siyang tinignan but he remained calm. He grabbed my shoulder using his right hand and the left one was on my crotch.

Nanlaki ang mga mata ko nang hawakan nito ang pagkalalaki ko. Bigla itong ngumisi at marahang pinisil-pisil ang pagkalalaki kong nasa loob pa ng aking pantaloon. Hindi ako kaagad nakagalaw pero nang maramdaman ko ang biglang pagtigas nito sa ginagawa, mabilis kong hinawi ang kamay nito at tumayo mula sa pagkakaupo.

“Stop doing this, Gio! Kung ayaw mong palayasin kita rito!” singhal ko at mabilis na iniwan siya roon.

Napansin ko lang ang nakangisi nitong mukha habang sinusundan ako ng tingin. Kinikilabutan ako sa paraan ng pagkakatingin niya habang kagat-kagat nito ang kaniyang labi.

“Kung magjajakol ka. Let me help you! Basta jakulin mo rin ako!” Hindi ko pinansin ang sinabi nito at tuluyan akong pumasok sa aking kuwarto.

––

Pagkatapos nang nangyari sa aming dalawa. Wait – dude! Walang __ nangyari __ sa aming dalawa ! Just to be clear . Umiiwas na ako kay Gio. Pinapansin ko pa rin naman siya sa loob ng condo pero kadalasan ay hindi. Dahil kapag pinansin ko lang siya, mas lalo lang akong naguguluhan.

Hindi ko nga rin maintindihan ang sarili ko kung bakit hindi ko siya magawang palayasin sa condo. Because my parents taught me to help other people if they need you. Na kapag kailangan ka nila, dapat naroroon ka para tulungan sila. Huwag na huwag mo lang iparamdam sa kanila na utang na loob ang pagtulong mo. Help them from your heart and help them without intention.

Kaya iyan din ang dahilan kung bakit hanggang ngayo’y nasa condo ko pa rin si Gio. I don’t how what’s his reason why he left his home. Ang mahalaga ay natulungan ko ito, I gave him the shelter he needs. Ang hindi ko lang masikmura ay mga kalokohang ginagawa nito.

Pero hindi na ako nito madalas inaasar dahil sa pag-iwas ko. It’s been three days since I talk to him. Inaabala ko ang sarili ko sa mga assignments ko kapag nasa condo at kapag wala naman akong ginagawa, umaalis ako para pumunta sa mga kaibigan ko.

Hindi ko lang alam kung nanatili na siya sa condo sa tuwing wala ako. But that doesn’t matter, as long as we’re not close to each other. Panatag ang loob ko na hindi ako nito niloloko.

“I’m going home,” sabi ko at tumayo na mula sa pagkakaupo. Kanina pa kasi ako nandito sa bar kasama nitong tatlo kong mga kaibigan.

Hindi ko na sila hinintay na makasagot dahil agad akong umalis. They’re drunk already, kaya malamang ay hindi na nila kaya pang sumagot. I left them and drive my car to way back.

Panigurado akong tulog na si Gio sa mga oras na ‘to. Dahil nang minsang umalis ako at late na nang gabi umuwi ay naabutan ko itong tulog na sa kama. Hubo’ t hubad itong natutulog kaya nilagyan ko na lang ng kumot ang katawan at sa sala ako natulog.

Binuksan ko ang pinto pero hindi pa man ako tuluyan nakakapasok ay may bigla na lang humila sa kamay ko papasok. He pinched my against the wall using his force. He looked at me with his mad eyes.

“You! B-Bakit mo ako iniiwasan? Hah?!”

Chapter 10

**NATHANIEL **

He’s s staring straight into my eyes. My heart was just beating normally when it suddenly started running faster. As if there’s a race was taking place inside and I could barely catch my breath.

Hindi ako makagalaw sa kinasasandalan ko dahil nakakulong ako sa magkabila niyang braso. I tried to push him but he was too strong. Medyo pagod at nakainom pa ako kaya hindi ko siya magawamg itulak.

“G-Gio, let me go. Pagod ako at gusto kong matulog,” I said. Umiwas ako ng tingin nang mas lalo nitong inilapit ang sarili sa akin. Bigla akong napasinghap nang dumiretso ang ulo nito sa leeg ko at nararamdaman ko ang hininga niyang tumatama sa balat ko.

Mainit ang hininga nitong tumatama sa balat ko at nagiging sanhi ito nang pagtayo ng mga balahibo ko sa katawan. Pakiramdam ko’y pati ang buo kong katawan ay bigla na lang nag-init dahil sa ginawa niya.

“Try me, Nathaniel. Try me. Huwag na huwag mong subukan ang pasensiya ko o baka makita mo na lang ang sarili mo sa ilalim ko’t nakahubo’t hubad,” he said before letting me go and leaving me without hearing my answer.

At hindi ko rin naman alam kung ano ang isasagot ko sa kaniya. I can’t find any words to say and I don’t understand my body why I feel hot and wanted his hugs.

Mabilis akong kumilos at sinundan si Gio sa loob ng kuwarto ko. Papasok na ito sa banyo but I suddenly grabbed his arms and pulled him closer. At, namalayan ko na lang ang sarili na nakapatong ang labi ko sa kaniyang labi. I kissed him, as if I was thirsty for his kisses.

At first, nagulat ito sa ginawa ko but he suddenly snaked his arms on my waist and pulled me even closer to him. Nakipaglaban ito nang halikan sa akin at ayaw niyang makipagtalo. Dila sa dila. Nalalasahan ko na rin ang kaniyang laway at gano’n din ang laway kong may lasa pa rin nang mapait na alak hanggang ngayon.

Naramdaman ko ang kamay nitong naglakbay papunta sa ilalim ng suot kong damit but I pushed him. Kumuha muna ako nang malalim na buntonghininga bago ako tumingin sa nagtataka niyang mukha.

“What?!” sabi nito sa hinihingal na boses. He tried to move closer but I step backwards.

“We shouldn’t do this thing. I’m sorry,” mabilis kong sabi at ako naman ngayon ang nang-iwan sa kaniya sa loob.

Dumiretso ako sa labas at mabilis na pumunta sa harap ng isang pintuan. Nagbukas ang pinto nang kumatok ako at agad ko siyang hinawi at mabilis akong pumasok sa loob.

“Hey, what is your problem?” I sat on the sofa and looked at him, with confusion on my face.

“Dalton…” I called his name. Kaklase ko siya sa isang subject ko. We barely talk to each other at school but when we were here, minsan ay nagkakausap kaming dalawa. Naging ka-grupo ko na rin siya sa isang subject ko kaya kahit papaano ay may pinagsamahan na kaming dalawa.

“What? Dire-diretso ka na lang pumapasok dito.” He rolled his eyes before sitting besides me. “Ano bang problema mo? You can tell me. So, I can help you.”

I looked him. He was actually nerd and skinny. That’s why no one talks to him and no one approaches him. And no one knows that this guy is perfect. Mabait at palagi niya akong tinutulungan. Kaya minsan ay sinasamahan ko siya, together with my friends.

“Can I sleep here for one night only?” I said. Napangiwi ito ng mukha dahil sa sinabi ko.

“Sure. May multo ba sa kuwarto mo?” He smirked but I just ignore him. Inayos ko ang unan sa sofa at ipinuwesto ko iyon sa dulo para gawin unan.

“Let’s talk tomorrow. Pagod ako. Thank you,” sabi ko.

Tumango lang siya at bago ako niya ako iniwan ay tinapik na muna niya ang aking balikat. Pumasok ito sa kaniya kuwarto. Kaya napabuntonghininga ako’t biglang napasabunot sa sarili.

I just don’t know why did I do that thing to him. It feels like someone’s telling me to kissed him, to suck his tongue and to taste his lips.

Nakakatanga! Nakakabaliw! I don’t know!

Gusto kong magpaliwanag kay Gio kanina pero pinangunahan na ako ng kaba. Baka pagtawanan niya ako’t sabihing pinagtitripan lang niya ako. Ayokong sabihin sa kaniyang nagugustuhan na ng katawan ko ang pangti-trip nito sa akin because I don’t want to hear him saying he just joking at the first place.

Na baka kaya niya ginagawa iyon ay dahil trip lang niya. He wanted to flirt with me so I can’t kick him away from my condo. And yes! A big yes! He got me. Nakukuha niya ang loob ko kahit na sa una pa lang ay ayaw na ayaw ko sa kaniya.

What did I do to him para gawin niya sa akin? He can just ignored me at the first place. Wala naman akong pakialam kung sino ang kahalikan niya noon. Pero heto’t ginugulo pa rin niya ako. He even messed up with my heart.

Bago pa ako tuluyang mabaliw sa kakaisip sa kaniya ay inayos ko na ang pagkakahiga ko sa mahabang sofa. I tried to close my eyes and sleep so I can no longer think about what happened to us. Mabuti na lang at effective dahil na rin sa tama ng alak at pagod ay mabilis akong nakatulog.

——

Maaga akong umalis sa condo ni Dalton kinabukasan. Nagpaaalam ako’t bumalik sa aking condo. Gusto pa sana nitong magtanong kung bakit naisipan kong matulog sa kaniya pero hindi na nito tinuloy.

Kaya lumabas na ako sa condo at mabilis na pumunta sa tapat ng pinto. Dahan-dahan ko itong binuksan para hindi makagawa ng ingay at tuluyan akong nakapasok. I walked slowly so he can’t hear my footsteps and I made it until I reached my door’s room.

Bubuksan ko na sana ang pinto nang magbukas ito ng kusa. I looked at in front of me where Gio is standing there. Nakasuot na ito ng uniform that suits him a lot kahit na nakabukas ang tatlong butones nito sa taas at kita ang suot niyang puting sando sa loob.

“Auhmmm… A-About last night-” I didn’t finished what I am speaking. Naglakad ito papalapit at bigla akong hinawi. Nasundan ko lang siya ng tingin hanggang sa makalabas siya ng pinto at pabagsak itong isinarado.

“Fuck!” I whispered because of the sudden annoyance that flowed through my body. “FUCK YOU, GIOVANNI!” sigaw ko na at saka mabilis na pumasok sa kuwarto ko’t ibinagsak din ang pagsarado nito.

Chapter 11

**NATHANIEL **

Tulala akong nakatingin sa malayo. Malalim ang iniisip ko’t hindi ko napansin ang biglang pagdapo ng kamay ni Nick sa batok ko.

“Fuck you, Nick! What’s your problem?!” singhal ko’t masama siyang tinignan but he just smirked at me. Tila ginawa niyang baril ang kamay nitong pinangbatok sa akin dahil inihipan niya ito bago nagtaas-baba ang isa niyang kilay.

“Nasa real world ka na ba, Niel? You’re spacing out kasi, eh!” aniya sa maarteng boses at biglang tumawa.

Pinaikutan ko siya ng mga mata at saka humugot nang malalim na buntonghininga. Pinipigilan ko lang ang sarili ko sa lalaking ‘to dahil hindi naman siya malaking problema. I didn’t answer him. Napahilamos ako sa mukha at sunod-sunod ang pagbuntonghininga.

“You know, you can tell us, Niel. Kung ano ang nasa isip mo, puwede mong sabihin sa amin.” I looked at him. Jonas’ face is serious na aakalain mong hindi ka niya lolokohin. Ganitong-ganitong itsura ang ginagamit nito kapag may babae siyang natitipuhan.

“Stop that face, Jonas. Akala mo hindi kita kilala? You’re fooling me,” sagot ko sa kaniya at umiwas ng tingin.

“Tss. Minsan na nga lang magseryoso, nasabihan pang manloloko. Baka ikaw, Niel? Niloloko muna ang sarili mo.”

Natigilan ako sa sinabi nito. Bigla akong napaisip. I asked myself I am just fooling myself? But I didn’t received an answer. Wala akong nakuhang sagot dahil maging ang sarili ko, maging ang isip at puso ko ay naguguluhan. I want an answer but where? Who? Sino naman ang makakasagot sa gumugulo ngayon sa isip ko?

“Is this about that guy in your condo?” Kumunot ang noo ko sa sinabi Jason. He’s also looking at me with his serious face. Palagi naman siyang seryoso pero ngayon ay kakaiba. Seryosong-seryoso itong nakatingin sa akin. At, kahit patanong ang pagkakasabi nito’y alam na alam na nito ang sagot.

“Sabihin mo nga sa amin, Pre. May nangyari na ba sa inyo ni Gio?” Napantig ang tainga ko sa sinabi ni Nick. Hindi pa rin nawawala ang ngisi nito sa labi habang may subo-subong lollipop sa bibig. I didn’t know where that fcking thing came from.

“What do you mean?” tanong ko. Mas lalong kumunot ang noo ko at sinamaan ko rin siya ng tingin pero hindi siya natinag. Mas lalo lang itong sumandig sa upuan niya at nag-de kuwatro pa ng upo.

“Feeling virgin ka pa. What I mean, did you guys do it na?” sagot nito. Using his annoying voice. Aakalain mong bakla ito dahil sa pagiging maarte niya minsan magsalita. Hindi ko lang alam kung pang-inis lang ba niya sa akin iyon dahil effective siya o normal lang kay Nick ang boses niya.

“Hindi,” mabilis kong sagot dahil totoo naman. Kung ang tinutukoy nito ang sex. Wala pang nangyayari sa aming dalawa. The only I remember was that kiss na hindi na naman mawala sa isipan ko. Dalawang beses lang iyon nangyari but my mind can’t stop thinking that kiss.

Para itong sirang plaka, na palaging kasabihan ng mga matatanda. Na ibig sabihin ay paulit-ulit na nagpe-play sa isip ko. I wanted to forget that kiss pero hindi nakiki-cooperate ang isip ko at sinasamahan pa ng puso ko.

“Ano’ng hindi? Dapat wala. Gulo mo, pre. Mag-bar na lang tayo mamaya.” We agreed with what Nick wanted to happen.

\-

Hapon na nang matapos ang klase namin. Alas-tres pa lang ay pinauwi na kaming lahat dahil may meeting pa raw ang faculty for the upcoming event this month.

Kaya agad akong umuwi dahil alas-siyete pa kami magkikita-kita sa isang bar malapit sa aking condo. Where we usually go when want to hangout together.

Pagpasok ko ng condo ay tahimik ang buong paligid. Walang bakas ng isang Giovanni akong nakikita sa loob kaya nakahinga ako nang maluwag. Dumiretso ako sa aking kuwarto at gano’n din, wala pa rin ito. Mukhang hindi pa siya dumarating o baka may pinuntahan.

I don’t know and I don’t really care.

Nagpalit lang muna ako ng pambahay dahil bago ako aalis mamaya ay dapat makakapaglinis na muna ako rito. Makalat kasi ang buo kong condo nang iwan ko ito kanina dahil kailangan ko ring magmadali sa pagpasok.

May mga naglilinis naman sa buong building but sometimes, I wanted to clean my home by myself. Ayokong iasa sa iba dahil kaya ko namang linisan ito mag-isa. I’m a grown up. My parents taught me, If I can do it alone. Hindi ko na iasa pa dapat sa iba.

I was busy cleaning the floor in the living room when the main door of my condo suddenly opened. I looked up and saw Giovanni frowning.

“What?!” Isinarado nito ang pinto at nang tumingin siya sa akin ay umirap pa siya.

Umayos ako nang tayo at saka pinagpagan ang sarili ko kahit wala namang alikabok. Nakaluhod kasi ako sa sahig habang nagpupunas. Tumingin ako sa kaniya na magkasalubong ang kilay. Nakatayo pa rin ito sa pinto habang maangas na nakatingin din sa akin.

“Ano’ng problema mo?” tanong ko rito nang mahinahon. I wanted to talk to him calmly. Para malaman kung ano ba talaga ang gusto niya. I don’t want to start a fight with him because I know, he won’t stop unless he won. Pareho lang kaming ayaw magpatalo kaya kung pahahabain pa namin ang usapan, hindi na kami matatapos sa paghahabulan.

“Wala akong problema. Can you stay away for a moment? Dadaan ako,” anito. Naglakad ito papalapit sa direksiyon and I didn’t move. Pinantayan ko lang ang tingin nito.

“Can we talk?” tanong ko. Mahina lang but I know he can heard what I’m saying.

“What do you want? Kung paaasahin mo lang ako, Niel. Marami pa akong gagawin kaya please stay away?”

“What do you mean?” I asked again. Hindi ko kasi siya maintindihan kung ano’ng gusto niyang iparating. Paasahin? Kailan ko pa siya pinaasa?

He didn’t answer me. Hinawi lang niya ako’t nilampasan. Nagdire-diretso siya papasok ng aking kuwarto. Bumuntonghininga ako at walang nagawa kundi ang ipagpatuloy ang ginagawa ko sa sahig.

\—

Dumating ang oras na aalis na ako papunta sa bar. Nakapagbihis na rin ako at nakapagluto na rin kanina nang dinner. I tried to call Gio but he didn’t give a damn care on. Nakahiga lang ito sa kama ko habang nakapikit ang mga mata. Alam kong hindi ito natutulog pero mas pinipili niyang hindi ako pansinin.

So, what’s this? Gumaganti siya sa hindi ko pagpansin sa kaniya noong nakaraan?

Kaya imbes na pag-aksayahan pa siya ng oras. Nag-iwan na lang ako ng pagkain sa hapag at tinakpan lang iyon dahil alam kong hindi naman ito makakatiis na kumain. Kanina pa kasi siya nagkukulong sa kuwarto ko and even a single glance he didn’t gave to me.

Napaka-isip bata niyang tignan para umakto nang ganito. And it is better to ignored him dahil kapag pinatulan ko pa’y mas lalo lang hahaba pa iyong usapan.

“There’s a food in the kitchen. You can eat when you’re hungry. I have meetings with my friends tonight and I don’t know what time will I go home.” Naglakad na ako papalapit sa pinto ng kuwarto. Pumasok lang kasi ako dahil naiwan ko ang susi ng kotse ko at naisipan ko na rin na magpaalam sa kaniya. Dahil baka magtaka na naman ito kung saan ako pumunta.

“I’m going,” sabi ko kahit na hindi man lang niya ako pinansin.

–––

“You’re finally here, Niel. Kanina pa kami umiinom. Ikaw naman, bro!” Ngumisi si Nick nang makarating ako sa bar at makalapit sa puwesto ng mga ito.

They’re all sitting on the C-shaped couch with a glass table on its center. Anim silang naririto because there are girls with them. Ang bawat isa sa kanila ay may kasamang babae kaya napapailing na lang ako sa mga katarantaduhan nilang tatlo.

Agad naman akong naupo sa tabi ni Jonas dahil nasa kabil ang babae niya. Ang mga kamay nito’y nasa baywang ng babae while the legs of the girl was on Jonas’ one leg. Hindi ko na lang tinanong kung komportable pa ba siyang nakaupo. Kinuha ko na lang ang iniabot nilang beer at saka tumunga roon.

“Why don’t you take a girl to accompany you tonight? Para naman hindi ka magmukhang malungkot at out of place,” Jason said while grinding himself on his girl.

“I’m oka-”

“He’s with me.”

Mabilis akong lumingon dito and saw Giovanni. He was standing in front of us. Nakasuot ito ng leather jacket na pinaresan niya ng ripped jeans nito. May suot-suot itong silver na necklace na ngayon ko lang din nakita sa leeg niya.

“Oh, okay. Sit down, dude. Enjoy,” narinig kong sabi ni Nick at pakiramdam ko’y may iba pa siyang ibig sabihin. Why do I have this kind of friend? He made my mind dirty every time he speaks.

“W-What are you doing here?” tanong ko nang makalapit ito sa puwesto ko at naupo sa tabi ko. Mahina lang iyon na sapat lang para marinig niya ang boses ko.

“Bakit, Niel? Ikaw lang ba may karapatang magsaya? We’re just living together, we’re not in a relationship so please we shouldn’t mind each other businesses.”

Napatanga ako sa sinabi nito. I greeted my teeth and I don’t know why did I do that thing. Hindi ko alam kung bakit ko pa ba pinatira sa condo ko ang lalaking ‘to.

He’s making me confused. He’s giving headache.

---

Chapter 12

**NATHANIEL **

Buong gabi ay ang mga kasama ko lang ang nagg-iingay rito sa bar na pinuntahan namin. They were talking to each other, flirting with girls and drinking like there’s no tomorrow. Si Jason ay wala na ito sa kinauupuan niya, even Nick and his girl was gone. Hindi ko alam kung saan na silang dalawa nagma-make out kasama ng mga babae nila.

While Jonas and I are still here, waiting for those jerks to comeback. Hindi ko na ime-mention pa ang katabi kong si Gio dahil hindi naman siya kasama sa circle of friends ko. But yeah, he’s still here at nakikipaglandian sa dalawang babae. Ang isa’y nakaupo sa kaniyang mga hita at ang isa nama’y nakikipaghalikan sa kaniya.

Konteng-konte na lang ay aalis na ako pero hindi naman ako makadaan dahil napapagitnaan ako ni Jonas at ni Gio, habang mayroong mesa sa harapan ko. Kanina ko pa gustong umalis but they’re busy doing their own businesses. Hindi ko nga maintindihan kung bakit kasi sumama pa ako rito kung ganito lang naman ang mangyayari sa akin. I’m out of place.

Ayaw ko rin kumuha ng kung sino-sinong babae sa dancer floor kahit na ang mga tingin ipinupukol nila’y gusto nilang makipaglandian. I don’t want to flirt with anyone, dahil hindi ako gano’n klase ng tao.

“Fck! Uggh!” Nanlaki ang mga mata kong nilingon ang katabi ko. It was Gio’s girl na bigla na lang umungol nang halikan ni Gio ang leeg niya. Nakakandong ito sa kaniya at mahigpit ang kapit sa lalaki habang nasa kabila naman ang isa pang babae.

“Could you please find a place to make out? Hindi ba ninyo naiisip na nasa public places kayo para gawin ‘yan?!” bigla kong sabi dahil sa inis. Kahit alam kong walang pakialam ang mga taong nandito sa loob sa ginagawa nila, I just don’t like seeing someone na nakikipag-make out sa public place. Mga wala ba silang hiya?

Natigilan ang mga ito sa ginagawa at mabilis nila akong nilingon. Nakipaglaban naman ako ng tingin sa kanila but I remained myself calm because I don’t want to cause a problem. Ang nais ko lang ay pagsabihan sila. Marami namang lugar na puwedeng gawin ‘yan pero bakit dito pa?

“Tss.” Inirapan ang ako ng babaeng nakaupo sa lap ni Gio at tumayo ito. I don’t understand her attitude. Concerned lang naman ako sa kanila, lalo pa’t dalawa silang babae ni Gio? It looks like she they doesn’t respect themselves kaya kahit si Gio ay mukhang hindi na sila nirerespeto.

“What is your problem, Nathaniel?” mahinahon ngunit may diing pagkasasabi ni Gio sa akin. Tinignan ko ang kabuuan niya at napansin kong nakahawak pa rin ito sa baywang ng babaeng nasa kabila niya habang naupo na iyong isa sa tabi nito.

Ibinalik ko ang tingin sa mga mata ni Gio. “Marami and one of those problems is you. Naiintindihan mo ba? Ikaw ang problema ko!” Hindi ko alam kung papaano ko nasasabi ito sa harapan niya. All I know that I’m drunk dahil puro alak lang ang iniinom ko kanina pa habang abala ang mga kasama ko sa kani-kanilang babae.

“Hey, kung may problema kayong dalawa. Ayusin niyo nang hindi nagkakasakitan.” Hindi ko pinansin si Jonas na nagsalita sa likod ko. Nakatingin na rin pala ito sa amin.

“Itong kaibigan mo lang naman kasi ang may problema, dude. He should mind his own business.” Ngumisi si Gio.

Pumikit ako at kinalma ang sarili but I can’t help but to glared at him nang dumilat ako.

“Tangina mo!” singhal ko at tumayo mula sa pagkakaupo. Hinawi ko ito at umalis doon. Nahirapan akong makipagsiksikan sa mga taong nasa dance floor but I manage to get out the bar. Narating ko ang parking lot at kinuha ang susi ng kotse ko.

Bubuksan ko na sana ito but someone grabbed my arm. I didn’t bother to look at him.

“Ano’ng gagawin mo?” tanong ko rito. “Kung makikipagtalo ka lang sa akin. Please lang, Gio. I’m tired and I wanted to rest.”

“Bro, ano’ng pinagsasabi mo? I was just asking kung uuwi ka na ba?” Napatingin ako rito dahil sa gulat and it was Nick. Nakangisi ito at parang may tumatakbong kalokohan sa isipan niya. “Lover’s quarrel?”

“Fck you!” Mabilis ko siyang tinalikuran at pumasok sa loob ng kotse ko. Hindi na ako nagpaalam na uuwi na ako dahil alam kong alam nito kung saan ako pupunta. Common sense na lang ang paganahin niya.

Narating ko ang condo ko nang walang masamang nangyari sa akin. Hindi naman ako masyadong lasing, I just feel that I am drunk. Agad akong pumasok sa loob ng condo at nagulat ako sa naabutan kong naroroon sa sala.

Akala ko ay wala na itong balak na umuwi rito. I thought he was going to dragged those girls in a near hotel and fck them until he was satisfied. Pero nandito siya ngayon sa sala at nanonood ng TV. Mas nauna pa pala siya sa akin? At, ano’ng sinakyan niya?

“Can we talk?” he said in a calmly voice that gives me goosebumps. Hindi ko maintindihan kung bakit bigla akong kinabahan sa boses nitong mahinahon ngunit parang may pagbabanta.

“What do you want? Did I told you that I’m tired and I don’t want to start an argument with you?”

“I’m living.” Instead of listening to what I’ve said. Tumingin ito sa akin at sinabi iyon. He was serious at hindi mo makikitaan na nagsisinungaling siya.

Hindi ko rin maintindihan dahil nang marinig ko ang sinabi nito. Bigla akong kinabahan at may lungkot akong nadama.

He was staying for almost a month and I never think of kicking his ass out of my condo. Sinasabi ko lang na gusto ko siyang umalis pero ang puso ko naman ang may ‘di gusto sa plano ko.

I was confused that I can’t even think of any words to answer him.

“S-Sigurado ka?” I asked without think.

I know, marami kaming hindi pagkakaunawaan. Pero nitong mga nakaraang araw na pag-iwas ko sa kaniya, he changed a little bit. Marunong na itong maglinis at hindi na makalat ang mga damit niya. He even know how to used the vacuum and I don’t know who teach him to do those things.

“Yes. ‘Di ba ito naman ang gusto mo? You wanted to live alone like you used to. Dahil isa akong malaking istorbo sa ’ yo,” he said.

Napalunok ako at parang may bumara sa lalamunan ko. Dahil hindi ko siya magawang sagutin.

“I-If that’s what you want. B-But if you really want to stay, you can stay here as long as you want.” I saw a little smirked plaster on his boyish and bad boy face. Hanggang sa unti-unting naging ngiting demonyo ang ipinakita nito.

He stand up and walk towards my direction. Nakalagay ang mga kamay niya sa kaniyang bulsa habang nakatingin nang diretso sa akin. Habang ako, napahakbang papaatras dahil sa biglang pagdaloy ng kaba sa dibdib ko. I don’t understand why he’s doing this. Mas lalo lang akong naguluhan sa kinikilos niya ngayon.

Hanggang sa wala na akong maatrasan at napasandal ako sa pader na nasa likod ko. Mabilis din itong nakalapit sa akin and he cornered me using his right hand. Ang lapit din ng mukha nito sa akin na konteng distansiya na lang ay magpang-abot ang aming mga labi.

Ramdam na ramdam ko ang binubuga nitong hangin sa ilong ko. I even smelled his scents at ‘di ko alam bakit gustong-gusto ko ang manly nitong amoy.

“Sabi ko na nga ba, you cared for me, Niel. How about, bilang kapalit ng pagtira ko rito ay kapalit nang pagtira ko sa ‘yo?” Kinilabutan ako sa sinabi nito. Naghalo ang kaba at hindi ko maintindihan na excitement ang nararamdaman ko. I wanted to push him but I can’t even moved my hands or even my whole body.

Nagulat ako. Gusto kong mainis sa kaniya dahil niloko niya ako. But I can’t find that emotion, bagkus nakaramdam pa ako ng saya dahil hindi naman pala siya tuluyang aalis.

Fck, Nathan! Nababaliw ka na!

Chapter 13

**NATHANIEL **

“Since, you’re staying here for as long as you want. Ginawa ko ‘to para alam mo ang limitations mo,” sabi ko kinabukasan matapos naming mag-usap. Ibinigay ko sa kaniya ang ginawa ko kagabi na listahan ng mga ayaw ko at mga bagay na gusto ko.

Naiilang pa rin ako sa kaniya hanggang ngayon. Matapos kasi ng iilang nangyari sa aming dalawa. Parang wala lang ngunit hindi ko iyon nakakalimutan. I am trying to forget the kiss but my mind and even my heart couldn’t.

“Ano ‘to?” Gio asked while looking at the printed paper on his hands.

“Just read those things and followed. Dahil baka kapag magbago ang isip ko, tutuluyan na kitang palalayasin dito.” Naglakad ako papasok sa kusina ngunit tumigil ako at lumingon sa kaniya. “And one more thing pala, never ever play with your little Gio on my bed. Matalim ang guting ko’t baka putulin ko ‘yan.” Ngumisi ako at nakita ko ang pagbabago ng expression nito sa mukha.

Hinawakan pa niya ang gitna niya at napatingin sa akin nang masama. “Parang hindi ka nagjajakol, ah?!”

Biglang nawala ang ngisi sa labi ko at mabilis na tumalikod. Mabilis akong pumasok sa kusina at kinuha ang mga sangkap sa lulutuin kong ulam naming dalawa ngayon. I don’t know pero biglang namula ang pisngi ko sa sinabi nito.

Lalaki ako pero hindi ko gusto ang gano’ng klase ng usapan. It’s really uncomfortable to talks about that thing. Kaya siguro namula na lang bigla ang pisngi ko dahil sa hiya.

“Hey, I was just kidding. I’m sorry. Hindi ko na babanggitin iyong jak-”

“Shut up! Magsaing ka na lang.” Pinatigil ko na sa pagsasalita dahil babanggitin pa niya ulit.

“I-I’m sorry pero paano magsaing?” Bumuntonghininga ako at lumingon sa kaniyang direksiyon. He was leaning on the wall near at the kitchen’s door. Naka-crossed arms pa ito na itinapat sa kaniyang dibdib.

“Ako na nga lang!” naiinis kong sabi. Nakakapagod kasing paulit-ulit na pagsabihan ito. He listened but he never followed. Kumbaga, hindi niya itinatatak sa kukute niya ang mga sinasabi ko. Pinapapasok niya sa kaliwang taina at saka inilalabas naman sa kabila. It’s useless!

I just ignored him and focus on what I am doing. Magtatanghalian na rin kasi at hindi kami sabay kumain kanina dahil maaga itong pumunta sa gym dito sa condo building. Pumupunta naman ako roon pero minsan mas gusto kong dito na lang sa condo dahil may equipment naman akong gamit.

“May pasok ka ngayon?” I didn’t bother to look at him. Kinuha ko ang mga sangkap para sal lulutuin ko at saka ko iyon inilagay sa lababo para hugasan. “Hey, I’m asking you!”

“Wala,” I simply answered. Nakalimutan kong may kasama pala ako rito sa kusina.

“Then… We can hangout together?” Inilagay ko sa isang malaking plato ang nahugasan ko nang tilapia at lumingon sa kaniya matapos kong patayin ang gripo.

“What did you say?” tanong ko ulit dahil medyo hindi ko maintindihan ang sinabi nito. Hangout? Saan naman? At saka baka kalokohan na naman ang plano nito kaya medyo kabado ako.

“Well…” Naglakad ito at isinandal ang mga kamay sa mesa at tumingin sa akin. He has this bad boy and boyish look on his face na parang natural na sa kaniya. May kahabaan ang straight niyang buhok na minsan ay natatakpan na ang kaniyang noo. “Napag-isip-isip ko kasi na marami akong kasalanan sa ‘yo. Maybe I could treat you?”

Napansin ko ang pagbabago sa kaniyang expression. Para bang nag-aalanganin siya at natatakot na baka hindi ako pumayag sa gusto nito but I ignored that expression. Bigla akong napangiti dahil parang magandang idea nga ang nasa isip nito.

“Sure!”

\-

Akala ko simpleng gala lang ang ginagawa naming dalawa pero hindi ko pala alam na balak pa niyang libutin ang buong mundo. I was riding at his back, gamit ang motor nitong itim. Akala ko noong una ay ang kotse ko but he said we don’t need it. Kaya heto, halos magmukha na akong Tarsier sa likod niya dahil sa higpit nang kapit ko.

“Hold on tight, babe! We still have fifteen kilometers to drive!” sigaw niya at mas pinabilis pa ang takbo ng motor nito.

Sinunod ko ang gusto nitong mas kumapit pa nang mahigpit. I hugged his body tight and I can’t help but to feel his body. Kahit nakasuot ito ng leather jacket, nararamdaman ko pa rin ang tigas ng katawan nito.

At ngayon ko lang din naramdaman na nakangiti pala ako habang nakayakap sa kaniya nang mahigpit. I was smiling while my heart was beating so fast. Hindi ko maintindihan kung kinabahan ako dahil mabilis ang takbo ng motor o kinabahan ako dahil pakiramdam ko, unti-unti nang nagbabago iyong tingin ko sa kaniya?

But I feel safe. Pakiramdam ko, kapag kasama ko siya ay hindi ako mapapahamak because I know, Gio will never leave my side. Gano’n na gano’n ang pumapasok sa isip ko na kadalasan ay itinatanggi ko.

“Wow! Sarap naman ng yakap mo.” Narinig ko ang tawa nito kaya mabilis akong napabalik sa reyalidad. Mabagal na ang takbo ng motor at pagtingin ko sa paligid ay mga bundok na ang nadadaanan namin.

“Just drive safely, Gio. Baka mapatay na kita kapag may nangyari sa aking masama,” bulong ko rito habang nakatingin ako sa unahan. Nakasuot naman kaming dalawa ng helmet pero ramdam kong nakangisi ito ngayon.

Ilang minuto pa ang minaneho nito at nakarating kami sa mataas na lugar dito sa syudad. There’s a lot of people here and I don’t know what are they doing. Pero nang tignan ko ang paligid, parang bundok ito rito sa syudad kung saan kita mo ang buong syudad. The tall buildings, the night lights and even the sun set. Ang ganda rin ng simoy ng hangin at bigla kong naalala ang tanawin sa Isla Esperanza.

“Palagi akong nandito kapag gusto ko mag-isip nang malalim,” Gio said out of nowhere. Nakaupo na kaming pareho sa isang malaking bato rito nang mai-park nito ang kaniyang motor.

I look at him. Ang kalmado nang pinapakita niyang expression ngayon. Hindi ko alam pero ilang segundo na pala ang lumipas at pinagmamasdan ko lang siya.

“Auhmm…” Umiwas ako ng tingin. I lookt the people who wanted to witness the sunset today. Alas-kuwatro na kasi nang hapon at malapit na lumubog ang araw. Kaya siguro marami ang mga taong nandito. “A-Ano’ng tawag sa lugar na ‘to?”

“I don’t know.” Tumawa ito kaya sumimangot akong lumingon sa kaniya. “It’s actually a spot to witness the beautiful sunset every day or even the sunrise. Ito lang kasi ang lugar para makita mo nang maganda ang mga iyon.”

Tumango-tango ako. “So, bakit ka nandito sa tuwing gusto mong mag-isip nang malalim?” I asked. Bigla rin kasi akong na-curious kung ano ba ang iniisip niya tuwing nandito siya.

“Whenever I have a problem,” aniya. Tumango ako at ngumiti ngunit hindi naman umabot iyon sa aking mga mata.

“Kung may problema ka, you can just tell it to me. I’ll listen,” sabi ko.

“I have a broken family,” bigla nitong sabi na ikinatigil ko at nawala ang pagkakangiti sa labi ko. “I am living with my dad na may kinakasamang babae.”

“T-That’s why you left your home?” tanong ko. Hindi kasi ako makapaniwala na mayroon siyang pinagdadaanan na ganito kabigat. This man is really a mysterious guy. You can’t tell what’s inside of his mind.

Pero natutuwa ako na, at least he opened up to me. Kahit na marami kaming hindi pagkakaunawaan, he’s doing this para makilala ko siya.

“I left home because hid mistress tried to sleep with me. Mabuti na lang, naramdaman ko ang pagpasok nito sa loob ng kuwarto ko. Ako na ang nag-adjust dahil baka magkasakitan pa kami ni Dad. He listened to that women and I’m nothing against them.”

Bigla akong nakaramdam ng lungkot dahil sa kinukuwento niya. Ngayon ko lang nakita iyong side na ganito kay Gio. For the past two years na kilala ko siya sa University, I always known him for being the bad guy and womanizer. Marami siyang kalokohang ginagawa, sa labas at loob ng campus, but I never thought that he had this side.

I never thought that this beast was in a big trouble. Hindi ko aakalain na may mabigat pala siyang problemang dinadala at tungkol pa iyon sa pamilya niya.

“You should report this to the police!” nanggigigil kong sabi. I greeted my teeth. Para bang ako ang nakakaramdam ng galit dahil sa ginawa ng babaeng iyon sa kaniya.

“Hindi ko na ginawa, dahil wala naman akong matibay na ebedensiya.” Ngumiti siya at saka ito bumuntonghininga. He glance at the sun. “Malapit na mag-sunset, let’s watch it together.”

Inilagay nito ang kamay sa harapan ko na para bang nag-iimbita na hawakan ko ito at sabay kaming tumayo. Tumingin ako rito at bumuntonghininga muna bago ko ito dahan-dahan na inabot.

Bumilis na naman ang tibok ng puso ko. Parang may bolta-boltaheng kuryenteng bigla na lang dumaloy sa kaniya papunta sa buo kong katawan. Gusto ko sanang bumitaw but he hold my hand tightly.

Kaya wala akong nagawa kundi ang mapasunod sa kaniya nang magsimula na itong maglakad at maghanap ng pupuwestuhan namin. Nang makahanap kaming dalawa, na medyo malayo sa mga tao ay pareho kaming tumingin sa araw.

“They say, if you bring someone here, that someone will be your soul mate.” Tumawa ako sa paniniwala na nito. Bumitaw na ako sa pagkakahawak ng kamay at inilagay ko iyon sa aking bulsa.

“Naniniwala ka roon?” natatawa kong tanong at tumingin sa kaniya kaya nagkatinginan kaming dalawa.

He nodded. “Yes.” Tumigil ako sa pagtawa at matamang tumingin sa kaniyang mga mata.

“Eh, sino na bang dinala mo rito?” I asked. Hindi ko alam pero mas lalong bumilis ang kaba ko. Tila ba umaasa ako.

“Marami na.” Tumawa ito at muling tumingin sa harapan. Bumuntonghininga ako. Nakahinga ako nang maluwag dahil sa isinagot niya.

There’s something in my heart na umaasang ako ang kauna-unahang dinala niya rito. But I guess, I was wrong.

Pero teka? Bakit naman ako umaasa? Shit!

Chapter 14

**NATHANIEL **

Sakay na ulit kami ng kaniyang motor. Madilim na ang paligid at tanging ang buwan, mga ilaw sa buildings at sa mga sasakyan ang siyang nagpapaliwanag sa paligid. Hindi ko alam kung saan na kami pupunta ngayon. I am just sitting here, hugging him tightly so I won’t fall down. Mabilis na kasi ang kaniyang takbo na para bang nagmamadali.

Hindi rin naman nagtagal ang byahe at tumigil ito sa isang street dito sa syudad. The isn’t familiar to me pero alam ko na agad kung ano ang gagawin namin dito dahil dito pa lang sa parking lot ay kita na ang nakahilerang kainan. Sari-saring pagkain na sa tingin ko naman ay masasarap.

Nauna akong bumaba sa kaniyang motor at tinanggal ang pink na pink na helmet na ipinahiram na siya sa akin. Sa tingin ko sa mga babae niya ito kaya pink. Wala naman akong magawa dahil bawal umangkas sa motor na walang helmet.

“What are we doing here?” I asked as I looked at him. Nakababa na rin siya ng motor at tinggal na rin niya ang suot niyang helmet. Astig siyang tingnan sa kaniyang ayos but he’s a beast and a jerk for my eyes.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa ng mga tao sa kainan? Babe, hindi tayo magse-sex dito. Kakain lang tayo,” he answered and smirked.

Itinapon ko sa kaniya ang hawak kong helmet na mabuti na lang din at nasalo niya. I glared him, like I’m going to kill him. Pero hindi ko naman siya nagagawang patayin dahil kung legal lang ang pagpatay, he’s already a dead right now.

I didn’t bother to ask him. Dahil wala naman akong nakukuhang sagot. Magmumukha lang akong tanga sa paningin niya. At, kahit gaano pa katino ang tanong mo, malamang sa malamang ay makakapagsalita pa rin ito ng hindi naaayon ang sagot.

Hindi rin ako mapakali sa pagtawag niyang ‘babe’. And I don’t know why my heart wants to hear it again and again. Kaya tumahimik na lang ako at pinagmasdan ang paligid.

Marami ang taong nandirito ngayon. Mukhang sikat din naman kasi ang lugar na ‘to.

“Hey, I am just joking. A-ano k-kuwan. Kakain lang tayo rito.” Natawa ako sa isipan ko nang magsalita siya. I didn’t bother to looked at him but I am smiling. “See, you’re smiling. That’s why I like you!”

Nawala ang ngiti ko at mabilis na lumingon kay Gio. “What did you say?” I asked. Kunot-noo akong nakatingin sa kaniya. Mabilis na rin ang tibok ng puso ko dahil sa kaba.

Nakangiti lang siya at nauna nang maglakad bitbit ang dalawang helmet sa kaniyang magkabilang bisig.

“Let’s go! I have something to show you. Alam kong magugustuhan mo iyon,” aniya lang at nagpatuloy na sa paglalakad.

I looked at place once again before following him. Magkasabay na kaming naglalakad hanggang sa makarating kami sa isang puwesto ng kainan. Naupo kaming dalawa sa isang pangdalawahang tao lang ang kasya. Inilagay niya sa ilalim namin ang mga helmet at nagpaalam na mag-oorder lang ng pagkain.

Hindi ko maiwasang mailang nang tumingin ako sa paligid ay may mangilan-ngilang napapatingin sa dereksiyon namin. I am not really used to this kind of attention. Nang nasa Isla Esperanza pa kasi ako ay bilang lang sa daliri ko ang kilala ko sa labas ng Hacienda. Kaya umiiwas ako ng tingin dahil sa ilang ko sa mga kumakain dito.

Nagkaroon din ako nang pagkakataon na pagmasdan ang lugar. Maliwanag dito dahil sa may ilaw na nakasabit sa taas na parang Christmas lights ngunit malalaki lang ang blub nito. Maingay rin dahil sa mga nagtitinda na tumatawag ng mga costumers.

It’s really different from the restaurant I went to. Nakakapunta naman kami sa karendirya dahil iyon ang gusto ng mga magulang ko but this kind of place was a bit new for me. Maganda rito at parang nag-e-enjoy ang mga taong kumakain.

“Ayos ba?” sabi ni Gio nang makabalik ito bitbit ang isang tray na naglalaman ng pagkain. Tumingin ako sa dala niya at dalawang bowl na maliit na may lugaw at softdrinks.

“What do you mean?” Kunot-noo kong tanong.

“The place. It’s really nice in here,” aniya. Inilagay niya ang lugaw sa harapan ko kasama ng softdrink.

“Palagi ka bang nandito?” tanong ko naman. Dahil wala sa hitsura niya ang pumupunta sa mga ganitong lugar. Mukha siyang maarte na bad boy, walang alam sa gawaing bagay na siyang totoo naman, at basagulero pero may class.

A person who really different from everyone. He’s mysterious and surprising.

“Oo. Iniisip mo siguro na sa magagandang restaurants lang ako kumakain. But to tell you honestly, I love eating here. Nakakatipid din kasi ako.”

Tama siya. Hindi ko naman siya lubos na kilala. Sa mga naririnig ko lang siya nakikilala, na isa siyang bad boy at walang ibang ginawa kundi ang gumawa ng gulo.

“I-I’m sorry for judging you that easily,” hingi ko nang paumanhin. Ngayon ko lang din kasi na-realize na matagal ko na pala siyang hinuhusgahan na binabase ko lang naman sa naririnig ko kahit na hindi ko pa siya lubos na kilala.

He smiled and laugh at the same time. “May nagsabi na ba sa ‘yong hindi ka guwapo pero cute ka?”

“W-What?”

“Wala. Kumain na tayo. Baka lumamig ang lugaw,” aniya at natatawa.

Tinikman ko na rin ang lugaw at napangiti ako dahil sa ang sarap ng pagkakaluto nito. Naging sunod-sunod ang pagkain na hindi ko namalayan kinuhanan na pala niya ako ng litrato. Kung hindi lang sa flash ng camera ng cellphone niya’y hindi ko malalaman.

“Why did you take a picture of me without my consent?!” gigil kong sabi, ayoko naman kasing gumawa ng eskandalo rito. At isa pa, they were now looking at us. Nagtataka rin siguro sa ginawa nitong lalaking ‘to.

“A remembrance?” Tumawa siya. Ipinakita ang kuha niya at kuhang-kuha ang pagkakangiti ko habang kumakain ng lugaw. “Ang cute mo kasi rito habang kumakain. I love looking at you when you smile, so, please… Can you just smile forever?”

Gusto kong magsungit sa sinabi niya pero hindi ko magawa. Dahil tila ba nalusaw na ang puso ko sa mga narinig ko. Hindi ko magawang sumagot at mabilis na umiwas ng tingin, at hindi ko namalayang napangiti ako.

---

Are you still there? Haha! I know natagalan itong updates ko. Sorry na kasi. Medyo busy lang talaga. Pero heto na, isusulat ko na ito ulit. Thank you for waiting!

Chapter 15

**NATHANIEL **

Lunes na naman at maaga akong gumising. Tulog pa si Giovanni at mahinang humihilik. He is sleeping like an angel yet when he’s awake, he’s a beast with a handsome face.

Umalis na ako sa kama at lumabas na ng kuwarto ko. Mahirap na baka maabutan pa ako nitong nakatingin sa kaniya at isipin pa nitong pinagnanasahan ko siya.

Naghilamos lang ako sa lababo dahil mamaya pa ako maliligo pagkatapos kong magluto. And to make everything faster, I started cooking our breakfast. Wala namang espesiyal sa mga niluluto ko pero hindi ko maintindihan bakit nakangiti ako sa mga oras na ‘to?

Siguro ay hindi lang mawala sa isipan ko iyong nangyaring papamasyal namin. Inaamin ko na iyon ang pinakamasayang araw na nangyari sa buhay ko. I get to know him more. Unti-unti na rin na nawawala iyong inis na nararamdaman ko sa kaniya.

May kakaiba na rito sa puso ko at natatakot ako sa maaaring kalalabasan nito.

Napukaw ng cell phone ko ang atensiyon ko nang tumunog ito. Dinala ko ito kanina nang lumabas ako kaya dali-dali ko itong kinuha at sinagot ang tawag nang kung sino man.

“Hello?”

“‘Nak…” I immediately smile when hearing my Dada’s voice.

“Dada!” excited na sabi ko. Ilang buwan na ba nang huli ko silang makita? Tuwing semester break lang kasi ako umuuwi ng Isla Esperanza dahil na rin sa layo nito rito sa syudad. I admit that I missed them and the place where I lived for more that twenty years of my life.

“Kailan ka ba uuwi rito? Miss na miss na kita at ng kuya mo,” sabi nito sa kabilang linya.

“Ako rin po, Dada. Miss ko na po kayo pero hindi ko po alam kung kailan ako makakauwi. Sa susunod na linggo na ang final exam namin,” sabi ko. May bahid nang lungkot sa boses ko.

Mas closed kasi ako kay Dada dahil sa kaniya ako nagmana. Busy rin kasi minsan si Papa kaya hindi kami madalas na magkasama sa bahay but when he has the time, he spent his all day with us.

Si kuya Miguel naman ay rito na lumaki sa syudad. Pero madalas naman siyang umuwi kaya hindi pa rin nagkukulang ang oras namin sa isa’t isa.

“Sakto! Sa susunod na Linggo na ang fiesta rito sa Isla at Anniversary ng Hacienda.”

Napatingin ako sa kalendaryo rito sa kusina ng condo. Tama si Dada, malapit na ang anibersaryo ng Hacienda at kinakailangan na nando’n kaming lahat para mag-celebrate.

“Sige po, Dada. Uuwi po kami ni Kuya diyan.”

Nag-usap pa kami ni Dada ng ilang minuto habang nagluluto ako bago nito pinatay ang tawag. Saktong tapos na ako nang pumasok si Gio sa kusina na nakasuot lang ng boxer at walang suot na damit pang-itaas.

“Good morning, babe!” masaya niyang bati kahit na mahahalata mo pa ring inaantok siya. Kumislot nang mabilis ang puso ko sa boses nitong malalim at sa pagtawag na naman niya ng ‘babe’.

“K-Kumain na tayo. Baka ma-late pa ako,” mabilis kong sabi at hindi na pinansin pa ang sinabi niya.

“Where’s my good morning too and a good morning kiss?” Natigilan ako at muntik ko pang mabitiwan ang hawak kong kutsara dahil sa mga sinabi nito.

I looked at him with confusion plastered on my face. Ang kaninang mabilis lang na tibok ng puso ko ay dumoble ang bilis. Hindi ako makapaniwala at hindi ko maintindihan ang mga kinikilos niya ngayon.

Kumikislap pa ang mga mata niyang nakatingin sa akin at para siyang bata na naghihintay ng pagkain sa akin. He’s like a cute beast.

Tumungo ako. “Stop joking around, Gio. Let’s eat,” sabi ko. Kumuha na lang ako nang pagkain at gano’n din ang ginawa niya. Nang inangat ko ang tingin ko’y hindi pa rin nawawala ang ngisi nito sa labi.

My heart was beating faster this time. I wanted to stop but how? How can I stop these feelings? Nung hindi pa nga ito nagsisimula, nahirapan na akong pigilan.

“Stop looking at me, Nathaniel Park. Gusto mo bang halikan kita hanggang mapudpud ang labi mo?” banat na naman niya kaya mabilis akong umiwas ng tingin.

He caught me looking at him. Kaya naramdaman ko na lang ang pag-iinit ng magkabila kong pisngi. And I know I’m blushing right now.

Natapos kaming kumain at nag-volunteer naman ito na siya na ang maghuhugas. Kaya bumalik na ako sa aking kuwarto at naligo. Maaga pa naman kaya hindi pa ako late pero nagmadali ako dahil pupuntahan ko pa si kuya Miguel sa gym mamaya.

Natapos akong maligo at saktong pumasok si Gio sa loob ng kuwarto ko. He’s still wearing his boxer. He stare at me with lustful eyes. Kaya sinamaan ko siya ng tingin nang dilaan niya ang kaniyang labi at ngumisi.

“Ang nice talaga ng katawan mo, babe! Ang ganda mo sigurong pagmasdan habang nakaluhod––”

“T-Tumigil ka!” pagbabanta ko.

Tumawa siya at naglakad papalapit sa akin. “Lumuhod sa altar at nagdadasal,” he whispered, bago pumasok sa banyo.

Napahinga ako nang maluwag at mariing napapikit. Kakasabi ko lang dito na ayokong kinakausap niya ako ng ganito pero mukhang hindi siya nakikinig sa akin. I mean, he’s not following what I am saying. Nakalimutan na ata nitong isang beses pa na magkamali siya ay palalayasin ko na siya?

––

Sabay kaming pumunta ni Gio sa parking lot nitong building. Nasa dulo naka-park ang big bike niya kaya pinuntahan na niya ito habang ako nama’y lumapit sa aking kotse. Ngunit natigilan ako nang makita ko ang plate number kong nagsisimula sa six and today’s Monday. Bawal bumyahe ang mga sasakyan nagsisimula sa six ang plate number.

“Fck!” Tumalikod na lang ako at maglalakad na sana upang maghanap ng taxi but Gio came with his big bike.

“Tara na?” tanong niya nang tanggalin niya ang suot na helmet. Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi nito.

“H-Hah?”

“Let’s go? Alam kong bawal ka bumuhat ngayon kaya sakay na!” he said. Wala akong nagawa kundi ang sumakay sa motor niya. “Hold on to me tight, babe!”

Narating namin ang University nang limang minuto lang. Mabilis kasi siya kung magmaneho kaya hindi talaga matatagalan ang byahe kapag siya ang driver. And I thank God because we arrived safe and sound.

“Thank you,” sabi ko nang makababa ako ng motor at maibigay sa kaniya ang helmet na pinasuot nito sa akin noong nakaraan.

“It’s my pleasure. Sabihin mo lang kung sasakay ka sa akin,” he said. Natigilan pa ako sa sinabi nito. Dalawa ang ibig niyang sabihin at alam kong gano’n din ang iniisip nito dahil sa ngisi niya.

“S-Sige mauuna na ako. Again, thanks!” Mabilis akong tumalikod at naglakad papalayo. Ngunit natigilan ako nang marinig kong may tumawag kay Gio.

“Baby!!” Hindi ako lumingon. Nagpatuloy ako sa paglalakad. Hindi ko na lang iyon pinansin. Gustuhin ko mang alamin kung sino iyon pero hindi ko ginawa, dahil alam kong kapag nakita ko ay baka makaramdam pa ako ng kirot.

This isn’t funny at all.

Chapter 16

**NATHANIEL **

I keep thinking about that scene earlier nang sabay kaming pumunta rito sa University. Hindi na nawala sa isipan ko ang boses nang babaeng tumawag sa kaniyang ‘babe’. I don’t know but something inside me hurt, the feeling that my heart wants to explode. Hindi ako mapakali kanina pa. Gusto kong lumingon ngunit natatakot ako, natatakot ako na baka tuluyan akong bumagsak at magpatalo sa nararamdaman ako.

Hindi naman kasi ako tangan para hindi malaman ang kakaibang namumuo sa dibdib ko. Something that I don’t want to feel because I’m scare. Natatakot ako na baka sa huli, ako lang itong talo at uuwing luhuan. Hindi naman kasi ako katulad ni Dada na malakas o ni Chan na kayang-kayang labanan ang nararamdaman nila. I am not that kind of person who likes to take a risk, na kahit impossible ang kanilang iniisip ay gagawin pa rin nila.

I am just Nathaniel Park, who’s scared of falling deeply in love.

Naniniwala naman akong love doesn’t see on gender, it doesn’t matter if it’s a guy or a woman as long you love each other and take care of each other until the end of the day. Pero ang complicated nang pag-ibig na ‘yan. Nagmahal ka nga pero ang tanong, mahal ka rin ba ng mahal mo? That’s the problem. Marami akong nakikitang nasasaktan dahil nagmahal sila ng mga taong hindi sila kayang mahalin pabalik. I even see people who suffered from what we called love. Iniwan sila, niloko, at sinaktan.

Kaya kahit na ano man ang mangyari, gagawin ko ang makakaya ko para lang labanan ang nararamdaman kong ito.

“Hey, Nate!” I turned my gaze to my friends who called me from behind. Nagsilapitan ang mga ulupong at naupo sa kani-kanilang puwesto rito sa kantina. Kakatapos lang ng klase namin and we decided to eat our lunch here. Pare-parehas yata kami ng trip ngayon dahil mas gusto namin ang luto rito sa canteen kaysa sa labas.

“Where’s mine?” I asked. Nagpabili kasi ako ng pagkain ko dahil binantayan ko itong puwesto namin. Jonas used his lips to point something in front of him. Kaya lumingon ako roon at nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Gio na nakatayo roon. He was holding a tray on his hand. “A-Ano’ng ginagawa mo rito?”

Kumabog nang malakas ang dibdib ko dahil sa biglaan nitong pagngiti. Naupo siya mismo sa tabi ko. Kaya pala walang tumabi sa akin at tatlo silang naupo sa kabila. Sinamaan ko lang ito ng tingin at para naman wala silang nakita dahil mabilis silang umiwas ng tingin. But something strange, may kakaiba kay Nick ngayon na hindi ko na lang pinansin dahil baka may personal siyang problema.

“Here, I ordered a lot for you. I know hindi ka masyadong kumakain dahil sa dami ng ginagawa mo.” Napatingin ako rito nang nagtataka.

“You didn’t answer my question. What are you doing here?” tanong ko imbes na pansinin ang iniligay nitong mga pagkain sa harapan ko. Napapansin ko naman ang tatlo na abala sa kanilang kinakain but I know that their ears are on us. Kalalaki nilang tao ay napaka-tsismoso.

Gio smiled, na naging dahilan nang pagkabog na naman nang mabilis ng aking puso. “I was just passing by but I saw you sitting here. Tapos nakita ko ang mga kaibigan mo and they called me. Wala akong intention na masama, promise!”

Napabuntonghininga na lang ako at saka tumango. Nang umiwas ako ng tingin ay isang ngiti ang sumilay sa akin. I just couldn’t help but smile dahil sa itsura niya. He looks tense and the same time, he looks excited to see someone. Pero sino? ‘Yang ang malaking katanungan sa akin. Aasa na lang ba ako?

“N-Nga pala. Have you ever decided which person in other departments you wanted to be your partner?” Napatingin ako kay Jason nang magsalita siya. Hawak-hawak niya ang tinidor na may nakatusok na karne ng baka habang nakatingin sa akin.

Umiling ako. Wala pa kasi akong nahahanap na puwede kong maging partner. Nahihirapan ako lalo pa’t wala naman ako halos kilala sa mga studyante rito. Okay lang naman kung si Kuya Miguel or his boyfriend Chan pero alam kong hindi papayag si Kuya. Napaka-seloso niyang lalaki kaya mas lalo tuloy akong mahihirapan ngayon.

“How about Gio? Did you asked him?” Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niyang iyon. I haven’t thought of that way na tanungin siyang tulungan ako sa project ako. I know him, kung magiging partner ko siya ay baka wala kaming matapos.

“Ano ba ang gagawin?” Gio asked. I looked at him with sharp stare on my eyes. Binabantaan ko na ‘wag sana siyang pumayag pero walang kinakatakutan ang lalaking ito. Ngumisi lang sa akin at pasimpleng binasa ang ibaba ng kaniyang labi.

“Nude painting!” sabay na sabi ng tatlong ugok sa harapan namin. Ngumisi ang mga ito na parang wala lang sa kanila ang kanilang mga sinabi. Should I unfriend them? Kung puwede lang. Mga gago lang sila pero hindi sila katulad ng ibang kaibigan na pinaplastik ka at sinisiraan.

Nag-init ang magkabila kong pisngi sa sinabi nila. Marami ang kumakain ngayon dito at halos lahat sila’y napatingin sa dereksiyon namin. Nakakahiya. Bakit ba kasi kailangan pa nilang isigaw at sabay-sabay pa sila?

“I’m on it!” sagot ni Gio na nagpabagsak sa balikat ko.

\—

Pagdating ko sa condo ay ibinagsak ko ang bag ko sa sofa at naupo ako roon. Pakiramdam ko’y ang dami kong ginawa buong araw kahit na nakinig lang naman ako sa mga professor. I am so tired to the point that my eyes wanted to close and sleep. Baka dahil pagod lang ako sa dami nang mga iniisip ko?

“Should we start?” Naimulat ko ang mga mata dahil sa gulat. Napatingin ako kay Gio at nanlaki ang mga mata nang makita kong naghuhubad na siya ng kaniyang mga suot na damit. I immediately stand at glared at him.

“What the heck are you doing? Hah?!” He looked at me with confusion on his face.

“Akala ko ba iguguhit mo na ako na nakahubad?” Tapos ay ngumisi siya. Hawak-hawak na niya ang pangatlong butones ng kaniyang putting long sleeves na polo. Kitang-kita ko tuloy ang maputi niyang dibdib at lumitaw rin ang pinkish nitong utong.

“S-STOP RIGHT THERE, GIO!” I shouted after seeing him slowly removing his clothes. Wala namang problema na maghubad siya dahil nakita ko naman na ang kahubdan niya but not this time. This isn’t the right place to do whatever he wanted to do. Baka kasi may bigla na lang pumasok at makita siyang naghuhubad? They’ll think that we’re doing some nasty things.

“Chill, babe!” Tumawa pa siya na animo’y may nakakatawa talaga sa mga pinaggagagawa niya. “I was just joking. Gusto lang kitang pasayahin kasi mukhang malalim ang iniisip mo. Are okay?”

Isinuot na niyang muli ang kaniyang polo at naglakad papalapit sa puwesto ko. He was staring at me directly into my eyes and I reluctantly look at him. Ayokong mabasa niya ang mga iniisip ko kanina pa.

“W-Wala ‘to,” sagot ko at umiwas ng tingin. Napasinghap pa ako nang hinawakan niya ako sa magkabila kong balikat at pinaharap ako sa kaniya.

“You saw me with Mika?” Kumunot ang noo ko. So her name was Mika?

“W-What? I didn’t,” tanggi ko kahit na obvious namang nakita ko silang dalawa kanina pag-uwi. Magkasama silang dalawa papuntang parking lot at inihatid pa niya ang babae sa kotse nito bago siya lumapit sa kaniyang motor at hinintay ako.

“Liar,” sabi niyang natatawa. Binitiwan na niya ako sa balikat at tinalikuran. “He’s my cousin. Sadyang gano’n lang niya ako tawagin dahil pinang-aasar niya sa mga nagiging girlfriends ko. And it’s effective.”

“O-Okay,” I said. Naupo na lang akong muli at pumikit nang mariin. Parang lumuwag ang damdamin ko sa nalaman ko at hindi ko maintindihan kung bakit. Maybe I was just overthinking.

Chapter 17

NATHANIEL

Mabuti na lang at hindi ako nito iniistorbo, sa ngayon. Exam namin ngayong week at abala ako sa pag-re-review. Gusto ko nang matapos ito at gusto ko nang makauwi ng Isla.

I haven’t talk to him. Hindi ko pa siya natatanong kung sasama ba siya sa akin o mananatili na lang siya rito. Wala naman akong karapatan na pilitin siyang pumunta pero may parte sa akin na isama siya. I am just scared that he might make my condo a mess. O baka mas worse pang gawin niya itong sex den, hindi ko alam. Hindi ko alam ang takbo nang isipan ng lalaking iyon.

“Are you done thinking about me?”

Muntik na akong mahulog sa kinauupuan ko nang bigla itong sumandal sa study table ko. Wala na naman siyang suot na damit at tanging manipis na pajama lang ang suot na bumabakat pa ang kaniyang pagkalalaki. Nasanay na akong ganito ang kaniyang ayos pero ang puso ko, hindi na matigil sa kakatibok nang mabilis.

“Why would I? I am thinking of how will I murder you!” sabi ko. Iniligpit ko na ang mga notebooks ko sa mesa at isinilid iyon sa aking bag. Isinara ko rin ang laptop ko saka lumingon sa kaniya. “Why are you staring at me? Aren’t you going somewhere?”

“Nah. Tinatamad ako mas gusto ko na lang na pagmasdan ka.” Mabilis akong tumayo at tumalikod sa kaniya. Why is he doing this to me? Hindi ba siya marunong makiramdam?

“S-Sige. Matutulog na ako,” sabi ko. Hindi ko na lang pinansin ang sinabi nito dahil wala namang saysay pa. Naglakad na ako papunta sa aking kama at nahiga roon.

Napansin ko ang paglapit nito at tumabi papahiga sa aking kama. Ganito na kami palagi simula nang patirahin ko siya rito. Malaki naman itong kama kaya walang problema na magtabi kami, pareho naman kaming lalaki ‘di ba?

“I heard that you’re going somewhere next week.” Umikot ako papaharap sa kaniya. Nakatihaya lang ito at nakatingin sa kisame habang inuunanan niya ang kaniyang mga braso. I stare at his muscle, armpit, and down to his abs. Maganda at alagang-alaga niya ang kaniyang katawan. “I told you, don’t just stare at me, babe. Baka hindi ako makapagpigil at makain kita.”

Mabilis akong umayos nang higa at tumihaya rin. Tumingin din ako sa kisame at nag-iisip nang isasagot sa kaniya. I was wondering where did he heard that I’m leaving? Gusto ko siyang tanungin pero ewan ko ba, natatakot ako na iba na naman ang sasabihin niya.

“Next week ang anniversary ng Hacienda namin sa Isla Esperanza. My Dada called me to go home but don’t worry, babalik din naman ako rito.”

“Pero maiiwan akong mag-isa rito. Ayokong naiiwang mag-isa. Can I come with you?” sabi at tanong nito. May pagsusumamo sa kaniyang boses kaya pagkakataon ko na rin ito na yayain siya at nang sa ganoon ay hindi na ako mahirapan pa.

“Y-You can,” I said. Nagulat ako nang mabilis ako nitong yakapin nang mahigpit. I tried to push him but he’s stronger than me. Kaya wala akong magawa kundi ang hayaan siyang yakapin ako.

“I will! Where do you want me to come? Sa loob ba o sa mukha?!” Dahil sa sinabi nito ay nagawa ko siyang maitulak at masipa na naging dahilan nang pagkakahulog niya sa kama. “Ouch!”

“I am fxking serious here but you were joking?! H-Huwag ka na lang sumama!” singhal ko nang bumangon ako. Nag-aapoy na yata ang ilong ko sa galit.

Gago, eh! Ang seryo-seryoso kong kausap siya tapos iyon ang sasabihin niya?! He never learned, he’s always like this.

Bumangon ito at tumingin sa akin na may ngisi sa kaniyang labi. I wanted to punch his face but I know I couldn’t do that. Siya iyong tipo ng tao na kapag sinaktan mo ay ikaw lang din ang masasaktan. Makapal din ang kaniyang mukha, and worse thing about him was his a jerk and pervert.

A beast with a handsome face.

Teka! Bakit ko ba siya pinupuri? Dapat ay naiinis ako ngayon. But seeing his smirking face makes my heart skipped.

“You’re really cute when your face is red,” he said, still sitting on the floor. Tumayo ito at nakita ko ang paglaki ng bukol sa kaniyang gitnang mga hita. “See? You make him hard.”

“Matulog na lang tayo!” mabilis kong sabi at muling nahiga sa kama. Nagtalukbong din ako ng kumot at sinubukang ipikit ang aking mga mata.

Bago ako dalawin ng antok ay naramdam ko ang muling paghiga niya sa kama at ang pagdausdos ng kamay nito sa aking katawan.

——

Kakatapos lang ng exam namin ngayon araw. Last day. Kaya agad akong umuwi ng condo para makapag-impake. Bukas na bukas din kasi ay aalis na kami nina kuya nang puntaha ko siya kanina sa kanilang department.

Saktong natapos ako sa pag-iimpake ng mga gamit ko nang pumasok si Gio na bugbog ang mukha. I immediately went to him.

“What happened to you?!” naguguluhan kong tanong. Mabilis din ang tibok ng puso ko dahil sa takot kaya dali-dali kong kinuha ang first aid kit sa kusina at saka siya binalikan sa kuwarto dahil doon siya pumasok. “Answer me, what happened?”

He looked at me and sighed. “I got into a fight but don’t worry, this is nothing and it will heal in no time.” Umiling ako.

“F-Fight?! Ano ang dahilan at bakit ka nakikipag-away, hah?!”

Inagaw nito ang first aid kit sa akin. “Tuloy mo na lang ang ginagawa mo. I can do this myself,” he said. Hindi man lang niya sinagot ang tanong ko.

Kinuha ko ang first aid kit at binuksan iyon. “Ako na!” I said. Naglagay ako ng alcohol sa bulak at tumingin sa kaniya. “Masakit ito kaya tiisin mo.”

Sinubukan niyang kunin ang bulak pero inilayo ko iyon. “Tss!” Napangiti ako nang makita ko ang inis sa kaniyang mukha. “What?!”

“Nasaan na iyong Gio na palaging nang-iinis sa akin? Why are you look upset now?” Nawala ang nakabusangot niyang expression at napalitan ito nang nakangising mukha.

He grabbed me chin and pulled my face closer to him. “You can use your lips to cure my wounds, babe. Just one kiss and the pain will fade away immediately.”

Hindi ko alam kung bakit pero inalis ko ang kamay nitong nakahawak sa baba ko at mabilis ko siyang hinalikan sa labi. Lalayo na sana ako ngunit hinawakan ako nito sa aking batok at hinila ulit. Sinagot ang halik ko nang isang marubdob na halik.

Pero bago pa man mapunta sa kung saan ang halik na ito. Nakakuha ako nang pagkakataon na lumayo at mabilis na dinampian ang sugat niya na nagpahiway sa kaniya.

“Beast!” I said with smile on my face. Ngumisi rin siya at mabilis akong dinampian muli nang halik bago ko siya sinimulang gamutin.

Ang bilis nang tibok ng puso ko at hindi ko na alam kung saan ba ito tutungo.

Chapter 18

NATHAN IEL

“Is everything ready?” tanong ko habang tinitingnan ang mga gamit namin na dadalhin papuntang Isla.

“Yes. May nakalimutan ka pa ba?” he asked. Napaisip naman ako at inaalala kung may nakalimutan ba ako o wala ngunit wala akong maalala na nakalimutan ko. Kaya umiling ako at saka isinarado ang pintuan ng likod ng kotse ko.

“Ikaw, may nakalimutan ka?” Tumingin ako rito at tumango-tango siya. “What is it? Kunin mo na dahil naghihintay sina Kuya at Chan sa may convenient store.”

“I forgot to buy a condom,” he said without thinking. I glared at him. Tumawa siya na para bang nakakatawa ang sinabi niya.

I didn’t bother to answer him and I immediately went inside the car. Ako ang magmamaneho dahil wala akong tiwala sa lalaking kasama ko ngayon. Nang minsan nga akong sumakay sa motor niya ay sobrang bilis niya kung magmaneho. Baka kapag siya ang magmaneho nitong kotse ko’y siguradong papaliparin niya. Besides, he don’t even know the direction of where we were going.

Pumasok na rin ito sa tabi ng driver’s seat at isinuot ang kaniyang seat belt. I turned on the car’s engine and leave the parking lot of the building. Kanina pa ako tinawagan nina Kuya na sa isang convenient store na lang daw sila maghihintay. Malapit lang naman iyon dito kaya hindi rin nagtagal ay nakarating kami.

Lumabas ako at kaagad kong nakita ang kotse ni Kuya. Sumunod din naman sa akin si Gio, nakasuot na ito ng sun glasses at mayabang na naglalakad.

“Dalawang oras na kaming naghihintay rito, hindi ka ba marunong magmadali?” I rolled my eyes. Masama itong nakatingin sa akin at kung nakakamatay lang ay kanina pa siguro ako nakahandusay sa lupa.

“You can just leave. Kaya ko naman ang sarili ko,” sagot ko rito.

“Tss! Tara na! Kanina pa naiinip si Chan,” he said and turned his back at me. Tumingin ako kay Chan at wala naman itong problema dahil nakatingin lang ito sa dereksiyon namin habang may hawak na pagkain sa kanyang kamay. He looks okay and comfortable. Sadyang si Kuya lang talaga ang madaling mainip kaya niya iyon nasasabi.

“Sino iyong cute na nakaupo sa waiting shed?” sabi naman ng kasama ko nang makapasok kaming muli sa sasakiyan.

“Don’t dare,” sabi ko imbes na sagutin ang tanong niya.

“I was just asking. Nagseselos ka ba?”

Bigla akong natigilan sa tanong nito. Ako magseselos? Bakit naman ako magseselos? Lumingon ako kay Gio na ngayo’y nakasandal lang sa kaniyang kinauupuan habang nakangising nakatingin sa dereksiyon ko.

“He’s my brother’s boyfriend. Kung may balak ka, ‘wag mo nang subukan pa. Naiintindihan mo?” sabi ko rito, deretso ang tingin sa kaniyang nakakalusaw na mga mata. I could feel my heart was beating so fast and this isn’t funny.

“Ba’t parang galit ka?”

Bumuntonghininga ako’t tumingin na lang sa harap. Pinaandar ko na ang sasakyan at saka kami umalis doon. I didn’t bother to answer him, I just don’t need to answer all of his questions. Wala rin naman akong mapapala kundi ang pagiging abnormal lang ng tibok ng puso ko.

“Hey, are you really mad at me?”

“Matulog ka na muna. Mahaba-haba pa ang byahe natin,” mahinahon kong sabi para maramdaman niyang hindi ako galit. Siguro naiinis ako minsan sa mga pinaggagagawa niya pero kalauna’y nawawala rin naman ito.

“Ayoko. Hindi ako matutulog lalo na’t alam kong galit ka,” he said.

Pinatigil ko ang kotse dahil pula ang nasa traffic lights at saka ako tumingin sa kaniya. “I am not, okay? You didn’t do anything wrong, so why would I?”

He pouted like a duckling. “Kasi pinagselos kita. Huwag ka na kasi magselos, ikaw lang promise! Peks man!” He even draw a cross on his chest and raise his right hand as promise.

Hindi ko mapigilan ang sarili na hindi mapangiti dahil sa ginawa niya. He looks stupid and at the same time, cute. Pero hindi ko dapat na ipahalata sa kaniya dahil baka kung ano pa ang isipin niya.

“You were smiling?! Yes!” Mas lalo akong napangiti at mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi na ito maganda, kailangan ko nang pigilan habang maaga pa.

Buong byahe ay gising lang si Gio. Nagkukuwento ito ng mga bagay-bagay na naging karanasan niya pero tungkol lang naman ito sa mga babaeng naging girlfriend niya at kung papaano niya natikman isa-isa. Nakikinig lang ako dahil hindi ko naman puwedeng takpang ang tainga ko habang nagmamaneho.

“At ang pinakahuli na trip ko ay ang professor na nambagsak sa akin. That’s the only way I know on how will I passed his subjects.”

Bigla kong naalala iyong gabi nang makita ko siya sa banyo noon. His making out with the professor. Iyon pala ang dahilan niya kung bakit niya pinatulan ang baklang professor. Kilala ko ang professor na iyon dahil marami na rin akong nababalitaan na binabagsak nito ang kung sino mang trip niya.

I was just lucky that I haven’t encountered his subject. At isa pa, alam ko naman kayang-kaya kong ipasa ang subject nito dahil kilala ko ang sarili ko.

“But too bad, you entered the scene,” pagpapatuloy nito.

“Hindi ko balak na makialam sa kung ano man ang ginagawa mo noon. Hindi ko rin alam kung bakit mo pa ako nagawang i-blockmail,” sagot ko habang nasa daan pa rin ang tingin. Malapit na kami sa Isla Esperanza at ramdam ko na ang preskong hangin dahil binuksan namin pareho ang bintana ng aking kotse.

“Gusto ko lang makasigurado. I don’t trust people that easily,” aniya. Hindi ako nakasagot dahil totoo naman ang kaniyang sinasabi. Hindi dapat tayo nagtitiwala kaagad dahil maraming pagkakataon at maraming tao sa mundo na puwede tayong lokohin.

“Let’s just forget that. We’re here,” sabi ko nang makita ko na ang papasok sa Hacienda. Nang makatapat ang kotseng sinasakyan namin sa malaking tarangkahan ay kusa itong bumukas.

“Wow! You lived here?” he asked. Nang tingnan ko siya’y nakatingin siya sa labas.

“No!” Tumawa ako at ibinaling na ang tingin sa harapan. “May nakikita ka bang bahay rito? Nasa pinakagitna pa nitong Hacienda ang mansion, kung saan ako nakatira.”

“Sa tingin ko mag-e-enjoy ako rito,” I heard him say.

“You will and I’ll show you how this place is breathtakingly beautiful.”

Chapter 19

NATHANIEL

I parked the car and went out of it immediately. Sinalubong ako nang malamig at preskong hanging kaya naipikit ko ang mga mata koʼt dinama ito. I missed this places. It’s been a while since I had the chance to smell the fresh air and to feel this.

Dito na rin kasi ako lumaki, nagkaroon ng isip, at namulat sa mga maraming bagay. Natutong tumayo at natutong alamin ang tama at mali. My parents taught me everything I need to know and I’m thankful for that.

“You really love this place, right?” sabi ng na sa likod ko. Nang tumingin ako rito ay nakasandal lang siya sa kotse habang nakatingin sa akin. Suot-suot ang ngisi niya sa labi pero bakit ganoon? There’s something in his eyes that I couldn’t explain. Para bang kumikislap na ewan?

“I lived here. Ano’ng aasahan mo?” sagot ko at mabilis na umiwas ng tingin. Nilapitan ko ang compartment ng kotse at kinuha roon ang mga dala naming gamit. “Take your things and we’ll go inside. Baka kanina pa sila naghihintay,” dagdag ko pa para ma-divert ko ang tingin nito mula sa akin.

Sumunod naman siya at nang makuha na namin ang lahat ng gamit ay lumapit naman sa akin ang isang trabahador. I gave him the car key and told him to put my car on the garage, dahil hindi ko naman ito magagamit kapag nandito ako. Naglakad na kami papasok sa loob ng mansion, nakasunod lang sa akin si Gio na tumitingin-tingin sa paligid.

“It’s like you actually live in a palace. A princess, hah!” Tumigil ako sa paglalakad at tumingin sa kaniya na siyang ikinagulat niya.

“What did you just say?” tanong ko, narinig ko naman nang maayos ngunit gusto ko lang ipaulit sa kaniya.

“You’re a princess? Living in a palace?”

“Nagbabasa ka ba ng Disney fairytales? Mayroon kaming mga wolf dito sa hacienda. Gusto mo bang ipalapa na lang kita?”

I saw how his expression changed. Mukhang natakot siya sa sinabi ko kaya napangisi ako. Ano’ng akala niya sa akin? Kung kaya niya akong inisin dahil sa mga pinaggagagawa niya, kaya ko rin siyang inisin sa paraang alam ko.

“Scared? Oh, don’t be, Gio. Mababait naman sila, kapag umaga.” Tumawa ako bago siya tinalikuran. I heard him cursed but I didn’t bother to look at him. Mabilis din niya akong naabutan at sinabayan sa paglalakad.

Narating namin ang living room kung saan naroroon ang pamilya ko. They were all busy talking to each other. Kinakumusta ang bawat isa na para bang maraming taon silang hindi nagkita. As if naman na walang technologies sa panahon ngayon na hindi nila nakakausap ang isa’t isa.

“Nathaniel!”

“Dada!” I smiled at my Dada. Tumayo ito mula sa pagkakaupo sa tabi ng aking nakabusangot na Papa. Mabilis siyang lumapit sa akin at niyakap ako. I missed how he hugged me tightly. Niyakap ko rin siya pabalik. “I miss you po,” I said.

“Miss na miss na rin kita, ‘nak.”

“Parang hindi kayo nagkita noong isang linggo, ah? Remember, it was the day of my competition?” Kumalas si Dada sa pagkakayakap kaya nakakuha ako nang pagkakataon na tumingin sa kapatid ko.

“Selos ka ba?”

“Why would I? I have Chan with me, he can hugged me for how long he wants. Ikaw? May kayakap ka ba gabi-gabi?” Natigilan ako nang dumako ang tingin nito sa tabi. “And care to introduce your friend to us?”

Lahat sila’y napatingin kay Gio na kanina pa tahimik sa tabi ko. Tumingin ako kay Papa at nakita ko ang pagbabago sa expression niya na siyang nagbigay kaba sa akin. Hindi ko alam bakit ako kinabahan. Dahil ba sa baka kung ano ang isipin nila?

“Good day, I’m Giovanni Leone Miller. I am in the same University with Nathaniel,” pakilala nito.

“Handa na po ang pagkain, senyorito.” Napukaw ang atensiyon naming lahat nang pumasok sa eksena ang kasambahay.

“Let’s have a lunch before you take a rest,” sabi ni Papa kaya lahat kami ay sabay-sabay nang pumasok sa kusina. Ipinahatid lang namin ang mga gamit namin sa kuwarto ko.

Naupo kaming lahat at kaharap ko ang kapatid ko habang kaharap naman ni Gio si Chan na tahimik lang at namumula ang magkabilang pisngi. Agad kaming nagsimulang kumain at pansin ko sa kasama ko na ganado itong kumakain.

“You looked like you haven’t eat for how long,” I whispered. Hindi rin naman kami napapansin ng iba dahil abala sila sa kanilang mga sariling plato.

“Shut up! I just like the food. It’s delicious,” sagot niyang may laman pang pagkain ang bibig.

“Kung ganoon, magpaiwan ka na lang dito.”

Uminom siya ng tubig at bahagyang lumapit sa akin. “Baka malungkot ka kapag hindi mo ako kasama sa condo mo. At ma-mi-miss mong yakapin ako gabi-gabi,” bulong niya.

Kinilabutan ako at bigla kong naalala sa tuwing magkatabi kami ay nagigising na lang akong nakayakap ako sa kaniyang katawan. Biglang nag-init ang magkabila kong pisngi sa sinabi niya.

Shit!

“K-Kumain na lang tayo.” Mabilis kong tinapos ang pagkain ko at saka nagpaalam na magpapahinga na. Saktong tapos na ring kumain si Gio na sumunod din sa akin.

Umakyat ako sa second floor at dumeretso sa aking kuwarto. Ganoon pa rin ang ayos nito dahil kabilin-bilinan ko naman sa kanila na huwag na huwag papalitan kung paano ko ito ino-organize. May malaking kama na sakto ang dalawa, bathroom, cabinets, at study table. Mayroon din itong balcony na puwede kang magkape o hindi kaya’y magmuni-muni kung gugustuhin mo.

“Dito rin ba ako matutulog?” Hinarap ko ito at inililibot ang paningin sa kuwarto ko.

“No!” mabilis kong sagot kaya napalingon siya sa akin, nakakunot ang kaniyang noo na tila ba nagtatakha. “I-I mean, you can’t sleep here. Maraming kuwarto rito sa mansion.”

“Dito mo na lang patulugin ang kaibigan mo, ‘nak.” Napatingin ako sa kakapasok lang at si Dada iyon. Kumunot ang noo ko. “Under construction ang ibang guest rooms at ang iba nama’y ginagamit ng pamilya ng tita mo. Isa pa, malaki naman ang kama mo kaya kakasya kayong dalawa riyan.”

“Yes, Dada.” Ngumiti ako kahit na alam kong peke lang iyon. “Ilagay mo na iyong gamit mo pansamantala sa empty cabinet. Maliligo lang ako,” baling ko kay Gio na ngayo’y may ngisi na naman sa kaniyang labi. He really loves smirking like stupid.

Wala namang problema sa akin na rito siya matulog. Kaso kilala ko ang lalaking ito. He loves doing crazy things. At malala pa’y dinadamay niya ako sa mga kalokohan niya. Kaya nga kahit na rito man lang sa kuwarto ko’y gusto kong mapag-isa pero mukhang hindi ako pinapayagan ng tadhana. Hindi man lang ako nilulubayan ng kamalasan. Sana pala’y iniwan ko na lang ang lalaking ito.

Chapter 20

_MATURED CONTEN _ T: This chapter contains matured content that are not suitable for young and sensitive readers. Mag-skip ka na lang muna, beh! Hindi ito para sa ‘yo.

And please, send me a private message if you have any problems with this chapter or in me. We can talk about it properly! Thank you!

×

NATHANIEL

Kakatapos lang namin mag-dinner at ngayo’y kasama ko sina Papa Timothy, Kuya Miguel, at Tito Marco rito sa labas ng mansion, at makakalimutan ko ba naman si Giovanni na palaging nakabuntot sa akin magmula nang dumating kami rito? Katabi ko siyang nakaupo rito sa pabilog na mesa. Nagyaya kasi silang makipag-inuman. Hindi namin kasama ang mga babae at maging si Chan na nagpupumilit pa kanina pero hindi pumayag si Kuya.

“Kumusta naman ang studies ninyo? Are you guys doing good?” tanong ni Papa habang nakatingin sa amin ni Kuya, palipat-lipat ang tingin nito.

“Well, I’m doing good. Even in my swimming team. Itong bunso ninyo ang tanungin ninyo, ‘Pa. Baka kung ano-anong kalokohan na naman ang ginagawa niyan.”

“Wait, what? Wala akong ginagawang kalokohan.” Masama ko siyang tiningnan pero ngisi lang ang isinukli niya sa akin.

Kanina pa ‘to nang-iniinis!

“Siguraduhin niyo lang na matataas ang grado ninyo.” Bumuntonghininga ako at saka ininom ang tagay na iniabot sa akin ni tito Marco.

“Let them do what they wanted to do, dude. Ganiyan ka rin naman noong kabataan mo, nagawa mo pa ngang makipag-make-”

“Shut up, Marco! That’s all in the past.”

Ngumisi lang si tito Marco at saka nagsalin ng alak sa kaniyang baso. I looked at my right side where Gio was sitting. At, nakakagulat naman dahil kaya pala tahimik itong gagong ito dahil nilalantakan niya ang chicharon na pulutan namin. He looked at me with confusion on his face and I couldn’t help but to think that he’s cute.

Wait! I’m insane.

“What?” he whispered, trying not to sound stupid but he can’t. Pinagpatuloy rin niya ang pagkain na para bang wala lang sa kaniya ang tingin ibinibigay ko.

“Ano iyang ginagawa mo?” tanong ko habang nakatingin sa hawak-hawak niyang supot na naglalaman ng chicharon.

“Eating?” he answered.

“Alam ko pero pulutan iyan. Bakit na sa ‘yo?”

Marami pa namang pulutan ang nasa mesa at walang kaso iyon sa akin. I don’t know, maybe I just wanted to talk to him. Para hindi siya ma-out of place? Hindi ko alam, hindi ko na nga rin naiintindihan ang sarili ko kung bakit ba ako nagkakaganito.

I’m so confused about these feelings.

“Don’t mind me, mind your own business.” Kumunot ang noo ko nang umiwas siya ng tingin. Wala na rin naman akong nagawa kundi ang hayaan siya.

Mas lumalalim pa ang gabi at sina tito at Papa ay pumasok na. Kaya kami na lang apat ni Kuya, Mark, at Gio ang natitira. I couldn’t think properly and even see properly. Nahihilo na kasi ako at para bang umiikot ang mundo ko.

Ngayon ko lang din naalala na mahina pala ang tolerance ko sa alak. Kaya halos pumikit na ang mga mata ko dahil sa hilo.

“Ipasok mo na iyang kaibigan mo. He can’t even manage to see properly. Kung bakit kasi pinapayagan pa ni Papa na uminom iyan,” I heard someone say and I know that it’s from my brother.

“Let’s go,” may isa pang nagsabi at nakaramdam ako ng mga braso na humawak sa akin at tinulungan akong makatayo.

Dahil nga sa gusto ko na ring magpahinga at dala ng pagod sa byahe, nagpadala ako sa kung sino mang umaalalay sa akin. I could smell the scent coming from him. Nang nasa loob na kami ng mansion ay nagulat ako nang buhatin ako nito na parang bagong kasal. Hindi ako nakaangal dahil wala akong lakas sa mga oras na ‘to. I couldn’t see his face clearly.

“Mmmm. W-Who are you?” tanong ko.

Hindi ako nito sinagot hanggang sa makapasok kami sa isang kuwarto. Napaungol ako nang bigla ako nitong ibinagsak sa malambot na kama.

“Fck! You’re heavier than I thought,” he said.

Bumangon ako at tumingin sa kaniya. Unti-unting nagiging malinaw ang paningin ko nang bigla nitong itinaas ang suot na T-shirt. Malinaw kong nakikita ang hubad niyang katawan at hindi ko alam kung bakit bigla na lang akong napalunok na tila ba nauuhaw ako.

“What are you looking at? Naka-shabu ka ba?” sabi nito ngunit hindi ko siya pinansin. My eyes were glued on his body. Nanunuyo ang lalamunan ako. “Stop looking at me like that or you’re going to regret, Nathaniel. I’m warning you,” he said using his deep but sounds like music to my ears.

“T-Try it, I’m willing to regret,” I answered with smirked on my lips. I didn’t know where that words comes from. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit ako nagkakaganito. Masyado bang malakas ang tama ng alak na naimon namin kaya para akong nakahithit nang ipinagbabawal na gamot?

Bigla itong ngumisi at sumampa sa kama. He immediately grabbed my neck and pulled me for a kiss. Nalasahan ko ang alak at ang laway nito. Mas lalo akong nahilo nang magsimulang gumalaw ang kaniyang labi. We fought for dominance but I found myself lying on the bed while he’s on top me.

His kisses were burning body. My heart was pounding so fast that I couldn’t think properly. Ang tanging alam ko lang ay nais kong mailabas sa gabing ito ang init nanggagaling sa loob ko.

“Ughh!” ungol ko nang mapunta ang halik nito sa dibdib ko. Wala na akong suot na damit at maging ang suot kong shorts ay hindi ko na rin maramdaman sa katawan ko. Tanging ang boxer at underwear na lang ang natitira.

Napahawak ako sa buhok niya nang kagatin at sipsipin niya ang utong ko. Hindi alam kung saan ko ipapaling ang tingin ko.

Naramdaman ko na lang na hawak na niya ang pagkalalaki ko at marahang itinataas-baba. Napapaungol ako sa sarap. Nagbibigay ito nang kiliti sa buo kong katawan.

“Augghh!” Napahawak ako sa kobre kama nang maramdaman ko ang mainit at basa nitong dila sa ulo ng aking pagkalalaki. “Fck! Shit!”

I tried to look at him but I couldn’t moved my body as he entered my manhood in his mouth. He started sucking slowly. Ungol na lang ang tanging lumalabas sa bibig ko nang magsimulang maglabas-masok ang pagkalalaki ko sa bibig niya. I didn’t know he could do this, I thought he was straight like pole, but look at him.

Napasinghap ako nang binunot na niya ang pagkalalaki ko sa bibig niya ngunit muli akong napaungol nang hinawakan niya ang pang-upo ko at minasahe gamit ang daliri niya ang butas ko.

Mabilis akong napabangon at nahimasmas dahil sa kaba. I looked at him. “W-What are you doing?” I asked.

Naupo rin siya at nilapitan ako. Hinawakan niya ang mukha ko at marahang hinaplos kaya unti-unting nawala iyong kaba ko. I looked into his eyes and met the sparks in it.

“We’re here, Nathaniel. Pipigilan mo pa ba iyon?” Parang musika sa pandinig ko ang boses nito na nagpapaklma sa puso ko ngunit hindi pa rin nababawasan ang malakas na kabog dito.

Nandito na kaming dalawa. Aatras pa ba ako? Pero nakita ko na ang kabuuan niya at natatakot ako dahil baka hindi ko kayanin. And I know it will be painful.

“Dadahan-dahanin ko lang, Nathaniel. I will do it slowly and gently,” he said and every time he’s calling my name, parang gusto nang lumabas ng puso ko sa dibdib at lumipat sa kaniya.

I slowly nodded as an answer and a smile formed on his lips. He kissed me and I kissed him back. Muling naglaban ang aming mga dila at dahan-dahan niya akong pinahiga. Hinawakan niya ang kamay ko at dinala iyon sa kaniyang gitna, nakasuot lang din siya ng boxer at may tent nang nabuo rito.

“Mmmm!” he moaned between our kisses as I slowly stroke his manhood. Nasa loob pa rin ng boxer niya pero ramdam ko na ang tigas at laki nito, maging ang nakakapasong init na nagmumula rito.

Ipinasok ko ang kamay ko sa boxer siya na at hinawakan ang pagkalalaki niya. Ramdam ko ang nakakapasong init na nagmumula sa kaniya pero hindi ko iyon binitiwan dahil sinimulan ko itong itaas-baba.

“Ugghh! Fck! Ang lambot ng kamay mo,” aniya nang humiwalay siya mula sa pagkakahalik sa akin. Mas lalo kong binilisan ang ginagawa ko at muli naman niyang hinuli ang labi ko. Ang isa niyang kamay at napunta sa pang-upo ko’t nahanap ang aking butas.

Napahigpit ang hawak ko sa pagkalalaki niya nang matagumpay niyang naipasok ang isang daliri dito. Nagtagal kami sa ganoong posisyon hanggang sa naging dalawa at tatlo ang naipasok niya.

Ang sakit ngunit dahil sa mga halik niya’y nababawasan ang kirot na nararamdaman ko. Namalayan ko na lang na nakataas na ang pareho kong mga binti at nakapatong sa kaniyang mga balikat. Pinosisyon na niya ang sarili at ang mainit niyang pagkalalaki ay nararamdaman ko na sa aking butas.

“P-Please, be gentle,” I said with a teary eyes while looking at him.

Bumaba siya at hinalikan ako. “I will, babe! I’ll make this night unforgettable for the both of us,” sagot niya.

He started putting in his manhood slowly. Hindi ko maipaliwanag ang sakit na bigla kong naramdaman. Para akong pinupunit sa gitna dahil sa malaking bagay na ipinapasok sa akin.

“O-Ohhh!” Napahawak ako nang mahigpit sa kaniyang braso at naipikit ko ang mga mata. “A-Ang sakit!”

Tumigil siya saglit at bumaba. Hinalikan niya ako at napayakap ako sa kaniya nang mahigpit. Nabawasan ang kirot at nang maramdaman niyang kumalma ako ay muli siyang sumubok. Sa pagkakataong ito’y naipasok niya nang buo ang kabuuan niya pero hindi pa muna siya gumalaw.

“Ang init at ang sikip.” Hindi ko lubos na narinig ang sinabi niya dahil tuluyan na akong nawala sa sarili ko.

“O-Ohhh!” ungol ko nang sinubukan niyang gumalaw nang dahan-dahan. “S-Shit!”

A slowly thrust turns into deeper and faster. Tumitirik ang mga mata ko sa ginagawa niya. Puro halinghing lang ang bumubuo sa bawat sulok ng aking kuwarto.

“M-Malapit na ako,” I warned but looks like he didn’t heard me. He continued to thrust deeper and faster. At ilang sandali lang ay naramdaman ko ang pagdating ko sa rurok. “Aahhh hah!!”

“I-I’m almost there!” he said. Mas lalo niyang binilisan ang paglabas-masok at hindi nagtagal ay binunot niya ang pagkalalaki’t pinasabog iyon sa katawan ko.

The next thing I remember was a smile formed on to his sleep. And, I fall asleep after.

Chapter 21

NATHANIEL

I woke up from the pain in my head and on my back. Samahan mo pa nang sinag ng araw na nagmumula sa aking nakabukas na bintana. Napadaing ako sa sakit na nagmumula sa aking balakang at sa aking pang-upo nang subukan kong bumangon.

“Fvck shit!” Napapikit ako at napahawak sa aking baywang. Ang sakit na para akong pinalo ng isang malaking tubo.

I tried to remember everything, from the very beginning. Pero masyadong malabo, ang natatandaan ko lang ay nag-inuman kami at nalasing ako dahil mahina ang tolerance ko sa alak. Sinubukan ko pang alalahanin at unti-unti kong naalala, naging malinaw sa akin ang lahat. Kaya napatakip ako sa aking bibig.

Shit!

Hindi ako puwedeng magkamali. Nababaliw na ba ako? Ano’ng nagawa ko? I could feel the pain on my back and on my ass, and this isn’t just a dream. Nangyari ang hindi ko inaasahan dahil sa tama ng alak kaya hindi ko napigilan ang sarili ko.

I look on the right side of the bed where he was peacefully sleeping. Natatakpan ng kumot ang kalahati ng kaniyang katawan kaya kitang-kita ko ang mabuhok niyang kili-kili dahil nakaunan siya sa isa niyang kamay. Dahan-dahan akong umalis sa kama upang hindi siya magising. Nang matagumpay akong nakaalis ay mabilis akong pumasok sa loob ng banyo, hindi alintana na wala akong saut na kahit ano.

I immediately looked into the mirror inside of my bathroom. Nagkalat ang mga tanda kung papaano siya naging wild kagabi. The hickeys he planted on my chest and on my neck was visible to my eyes and as I gently touch it, I could feel the same pain I am feeling from my back. This is not really funny!

Hindi ako natutuwa sa mga nangyayari ngayon. I thought, everything was just a joke. Akala ko biro lang na hindi siya papatol sa lalaki pero bakit? Kasalanan ko rin naman kasi kung bakit ako uminom, alam ko namang mahina ako sa alak. Kung sana napigilan ko ang sarili ko, hindi sana mangyayari ang lahat ng ito.

Napatingin ako sa nakasaradong pinto nang makarinig ako ng tatlong katok mula roon. Kinabahan ako ngunit nanatili akong tahimik at hinintay kung ano ang sasabihin nang nasa kabilang pinto.

“Hey, Nathan. Are you there? Can you open the door, I need to pee.” I heard Gio’s hoarse voice from the other side.

Sino pa ba ang kasama ko rito sa kuwarto ko kundi siya lang? Sino pa ba ang nagsamantala sa kalasingan ko kundi siya lang?

“N-Naliligo ako! Can’t you wait?!” sagot kong pasigaw at pinaandar ang shower para malaman niyang nagsasabi ako ng totoo.

“No, I can’t! Ihing-ihi na ako. Gusto mo bang umihi ako rito sa floor?” Napapikit ako nang mariin dahil sa inis ko.

Kinuha ko ang towel na nakasabi sa tabi ng pinto at pinulupot ko iyon sa aking baywang. Marahas kong binuksan ang pintuan at bumungad sa harapan ko ang nakakainis niyang pagmumukha, but how can he manage to be this handsome even though his hair was messed? Mabuti na lang din at nakasuot siya ng itim na boxer pero halata pa rin doon ang tent na nabuo dahil umaga.

Nathaniel, you’re crazy! Nakukuha mo pang i-compliment ang lalaking ito pagkatapos nang nangyari?

He looked at me, he scanned my whole body and as he saw the hickeys he planted on my chest and on my neck, he smirked.

“Are you done counting on them?” tanong ko, may halong inis sa boses ko. Iniangat niya ang tingin kaya nagtama ang mga mata naming dalawa.

“I was just checking you if you’re okay. Masakit ba?”

I greeted my teeth and I immediately pinned him on the wall. “Huwag na huwag mong sasabihin kahit kanino ang nangyari kundi wala kang mauuwian sa syudad,” I said with rage in my eyes. But this guy is tough. Hindi ko man nakita ang takot sa kaniyang mga mata.

Hindi nawala ang ngisi sa kaniyang labi at mabilis din siyang gumalaw at nabaliktad ang aming puwesto. He cornered me using his strength. Wala akong lakas na kumawala dahil kumikirot ang pang-upo ko at maging ang aking ulo.

“Huwag kang mag-aalala, no one will knows that you love my thrust so much.” Gumapang ang kamay niya papunta sa aking pang-upo. Kinilabutan ako at the same time ay napadaing ako sa sakit nang pisilin niya ang pisngi ng aking pang-upo.

“Fvck let me go! M-Masakit!” Inalis din naman niya ang kamay pero inilipat niya ito papunta sa aking baywang at hinapit ako papalapit. Mabilis ang tibok ng puso ko.

Lumapit siya sa akin at deretso lang ang tingin sa aking mga mata. “Just tell me if you want to feel me inside of you, I’m willing to put in it,” aniya na nagbigay kilabot sa akin.

Lumyo siya nang may ngisi sa kaniyang labi at tuluyang pumasok sa loob ng banyo. Nang mawala siya sa paningin ko’y sunod-sunod ang ginawa kong pagbuntonghininga.

–

Abala kami ngayon sa paglalagay ng mga iba’t ibang desenyo sa bawat paligid ng Hacienda. Isang araw na lang ang natitira bago ang anibersaryo ng Hacienda. Kaya abala kaming lahat, kahit na masakit pa rin ang pang-upo ko, sinubukan kong tumulong para hindi ako pag-isipan ng mga magulang ko. Lalong-lalo na ang kapatid kong hindi na ako tinigilan sa pang-iinis.

“You should rest if you’re not feeling well,” sabi ni Gio nang lumapit ito sa puwesto ko.

Actually, he was following me wherever I go. Hindi ko alam pero kanina pa niya ako pinipilit na magpahinga na muna. Alam kong alam niyang nasasaktan ako dahil sa ginawa niya kaya alam kong concern lang siya. But why do I feel different? Pakiramdam ko kasi ay higit pa roon ang ipinapakita niya.

“Stop following me and do your work.” Sinamaan ko siya ng tingin at kinuha ang tali ng ikakabit kong tarpaulin sa puno.

“You don’t look good, Nathan. Binabantayan lang kita dahil baka kung ano ang mangyari sa ‘yo,” he said with so much concern in his voice.

“I’m fine, okay? Don’t mind me. Kung pagod ka, ikaw ang magpahinga,” sagot ko pero sa totoo lang ay kanina pa ako nakakaramdam ng kirot. Nahihilo rin ako at tila ba mabigat ang aking ulo.

Tumingala ako upang maghanap nang matatalian pero mabilis na umikot ang paningin ko at nandilim. Ang tanging naalala ko ay mabilis ang naging kilos ni Gio at nasalo ako bago ako mawalan nang malay.

Chapter 22

NATHANIEL

I woke up with heavy head. Parang may mabigat na bagay ang nakadagan sa ulo ko at hindi ko rin maipaliwanag ang kirot. Maging ang katawan ko’y hindi rin maipaliwanag ang sakit. Fck! Gusto kong gumalaw at bumangon but I couldn’t even move my own body.

“Arrgh!” I groaned while trying to lift up my body but the pain were stopping me from doing it. Muli akong napahiga sa kama at bumuntonghininga.

Kasalanan ito ng lalaking iyon. Kung hindi sana niya pinagsamantalahan ang kalasingan ko, hindi sana ako magkakaganito.

“I told you to rest but you didn’t listen.” I immediately looked at my right side as the door open and Gio enter with tray on his hands.

“Y-You–” I couldn’t find any words to say. Hindi ko alam pero bigla akong napipi nang makalapit ito at makita ko ang kaniyang dala-dala.

“Kumain ka na muna. Nagpaluto ako ng mainit na sabaw. Sabaw ito ng bulalo,” he said. Inilapag niya ang tray sa side table at nilapitan ako. Tinulungan niya akong maupo at sumandal sa headboard ng aking kama. “Mabuti na lang dahil hindi ka nilagnat,” dagdag pa niya.

“M-Mabuti nga! Para hindi nila malaman na dahil sa kagagawan mo, nagkakaganito ako ngayon,” paninis ko. Hindi ko na maitago ang inis na nararamdaman ko. Para akong babae na nireregla at madalas na mainis.

“I’m sorry,” he said and I could feel the sincerity in his voice. Nawala iyong inis ko dahil doon. “Lalaki lang ako, natutukso.” Ngunit agad ding bumalik dahil sa sinabi niya.

“Shut up! Just feed me. Kung hindi dahil sa ‘yo, hindi sana ako magkakaganito.” I rolled my eyes and looked at the tray he bought. Natatakam ako dahil kanina ko pa naaamoy ang masarap na sabaw ng bulalo.

I heard him laugh and sit on the bed. Kinuha niya ang bowl at gamit ang dala niyang kutsara ay pinahigop niya ako ng sabaw.

“Masarap?” he asked. “Tumulong ako sa pagluluto niyan,” dagdag pa niya.

Ngumiti ako at saka siya sinagot. “Well, not bad.”

Ngumiti rin siya. Kaya ang puso ko ay hindi na naman mapakali dahil sa bilis nang pagtibok niya. Hindi na talaga ito nakakatuwa, hindi ko nagugustuhan ang nangyayari ngayon. Kailangan kong pigilan pero papaano?

Tahimik lang niya akong pinapahigop ng sabaw at paminsan-minsan ay tumitikim din siya. Napakasuwerte siguro ng taong mamahalin niya. He’s sometimes sweet and caring but most of the times, he’s jerk and pervert. He’s a real pervert beast.

“Guwapo ba ako?” tanong nito na nagpabalik sa akin sa reyalidad. Ubos na ang sabaw sa mangkok at kakatapos ko lang inumin ang gamot na ibinigay niya.

“W-What?!” naguguluhan kong tanong dahil hindi ko siya maintindihan.

“I’m asking you, guwapo ba ako? Kanina mo pa kasi ako tinititigan habang pinakain kita.”

Bigla akong napaiwas ng tingin dahil sa kahihiyan. I could feel the sudden heat through my cheeks. Alam ko na namumula na ngayon ang buo kong mukha. Am I looking at him that long? Hindi ko alam! Hindi ko namamalayan ang sarili na kanina pa pala ako nakatitig sa kaniya.

Sana lamunin na ako ng kama ko ngayon.

Tumawa ito kaya muli akong napalingon sa kaniya. “I’m just kidding.” Tumayo ito at kinuha ang tray. “Dadalhin ko lang ito sa labas. May gusto ka bang ipakuha?”

Umiling lang ako. “Thank you,” I said with all my heart. Ngumiti muna siya bago ako tinalikuran at lumabas ng aking kuwarto.

Bumuntonghininga ako. Napahawak ako sa aking dibdib dahil kanina pa ito kumakabog, hindi ko alam kung dahil ba sa kaba ito o may iba pang ibig ipahiwatig. Pero kung ang ibig sabihin ay ang tumatakbo sa isipan ko ngayon, ayaw ko itong maramdaman. Ayaw kong lumala dahil alam kong sakit lang ang idudulot nito sa akin.

Marami akong kilalang nasaktan, umasa, at worst ay nasira ang buhay dahil sa pagmamahal. I am scared that I might become one of them. Baka dahil sa pagmamahal ay masira ang lahat-lahat sa akin. Kaya habang hindi pa ito umuusbong, pinipigilan ko na.

––

Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako habang nakasandal sa headboard ng aking kama. Nagising na lang akong maayos na ang pakakahiga ko at maayos na rin ang pakiramdam ko. Kaya nang bumangon ako sa kama ay saktong bumukas ang pintuan ng banyo at lumabas doon si Gio na nakatapis lang ng tuwalya sa kaniyang baywang.

Basa ang kaniyang buhok at ang butil ng tubig na nanggagaling dito’y bumababa papunta sa kaniyang katawan. He has this ripped body that every girls dream of touching it, even gays. He’s sexy, no! Bakit ko ba ito iniisip?

“You’re drooling. Want me to wipe it for you? I’ll use my tongue.”

Mabilis akong umalis ng kama at nagmadaling pumasok ng banyo. Shit! I wiped the corner of my lips. Bakit bigla akong naglaway? Hindi naman siya pagkain na nakakatakam pero… Argh! Fck him for being that sexy, for being a sexy beast!

Naligo ako at nang matapos ay nagtapis din ako ng tuwalya sa aking baywang. Nang buksan ko ang pintuan ay wala na si Gio sa loob. Mabuti na rin iyon dahil makakakilos ako nang maayos. He doesn’t need to be on my side always, he has his own life and I’m out of it.

Sandali nga, bakit ba ako nagagalit?

Umiling ako at ipinagsawalang bahala na lang ang mga nasa isipan ko. Kumuha ako nang maisusuot at nang matapos ako’y lumabas ako ng kuwarto.

I went to the living room but couldn’t see any of my family there. I went outside and there they are, busy with their own business.

May nakalagay na mahabang mesa kung saan marami na ang nakaupo at naghihintay. I didn’t know that they’re preparing for this. Kaya nilapitan ko si Dada nang makita ko itong naglalakad.

“Dada!” tawag ko kaya napalingon naman siya sa akin at agad na huminto nang makita ako. Nang makalapit ako’y bigla niya akong niyakap kaya nagtaka ako. “B-Bakit po?”

“Wala lang. Gusto lang kitang yakapin. Maayos na ba ang pakiramdam mo? Pasensiya ka na, hindi kita napuntahan kanina. Sobrang abala ako rito, ‘nak. Nagpatawag kasi ang Papa mo para sa pagsasalo-salo ngayon.”

Yumakap ako pabalik at pinadama sa kaniya na ayos lang sa akin ang lahat. “It’s okay po. I understand,” I said.

Kumalas siya at may hinanap sa mga tao kaya sinundan ko ang kaniyang tingin at dumako iyon sa dereksyon ni Gio, na abala sa pakikipag-usap sa aking babae. Kilala ko ang babae at isa iyon sa anak ng mga trabahante namin dito.

“Mabuti na lang at sinamahan ka ng kaibigan mo, ‘nak. Siya ang nagbantay sa ‘yo habang wala kang malay,” sabi ni Dada pero hindi ko iyon lubos na narinig dahil nakatutok ang tingin ko sa dereksyon ng tinutukoy niya.

They look like a happy couple. Nakangiti at parang close na close silang dalawa dahil bigla siyang pinalo ng babae sa braso. Baka bumanat si Gio at tuwang-tuwa naman ang babae sa sinabi nito.

Tss!

“Oh siya, ‘nak. Tulungan ko lang ang Papa mo sa pakikipag-usap,” narinig kong sabi ni Dada pero hindi ko na ito pinansin dahil agad akong umalis doon.

I couldn’t stand there looking at them and I couldn’t even imagine them doing that thing. I know that girl, I know her well than he knew her. Kaya mas mabuti na lang na umalis kaysa makita sila, baka may masabi pa akong hindi maganda.

---

Chapter 23

NATHANIEL

I’ve never felt these feelings in my entire life. Siguro dati, nakaranas din akong magkagusto pero hindi ganito kalalim. At, hindi ko alam na sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa kaniya pa? Wait, what?! Did I just tell that I like him?

“Arrghhh!” sumigaw ako’t nag-echo lang iyon sa buong lugar kung saan ako pumunta. This place was my spot whenever I wanted to think, kung saan gusto kong mapag-isa at tanging mga kasama ko lang ay ang mga ibon sa paligid, mga maliliit na insekto, at ang mga punong nakapalibot sa akin. Hindi ito kalayuan sa talon na naririto sa loob ng hacienda at ako lang din ang tanging nakakaalam nitong lugar.

I don’t want to stay there, seeing him happy with someone else. ‘Di ko alam pero nakaramdam ako nang kirot sa puso ko. Nakikita ko na kasi ang kahahantungan kung ipagpapatuloy ko pa ‘to. I could clearly see that he can never fall for someone like me. Lalaki ako at ang nangyari sa aming dalawa ay dala lang marahil nang kalasingan ko. Kahit kailan, hindi magiging katulad ng kay Dada at Chan ang buhay pag-ibig ko.

And I admit, I fell. ‘Di ko alam kung kailan ito nagsimula basta nagising na lang akong gusto ko na siya.

I looked around and I couldn’t help but to breath heavily. Ang hirap-hirap nang ganitong sitwasyon, ang hirap-hirap magtago nang nararamdaman. If only I could stop these feelings, gagawin ko dahil alam kong ako lang din ang masisira.

“I told you to rest. Ba’t ba ang tigas-tigas ng ulo mo?” I immediately turned my back to face him and saw him. Nakaramdam ako ng kaba dahil sa nakikita kong emosyon sa kaniyang mga mata. Bakit? Bakit siya galit? At, papaano niya ako nahanap dito?

Umiwas ako ng tingin dahil hindi ko kayang tumagal sa kaniyang mga titig. “You don’t care,” sagot ko.

“Look at me,” he said using his deep voice. Hindi ko siya sinunod, kaya lumapit ito sa akin at hinawakan ako sa balikat upang iharap sa kaniya. “I told you to look at me.”

Inalis ko ang mga kamay nito sa balikat ko’t tumingin nang deretso sa kaniyang mga mata. Nakipagtagisan ako ng titig. “May sasabihin ka ba? Kung wala, aalis na ako,” sabi ko nang wala man lang itong sinabi dahil nakipagtitigan lang sa akin.

He sighed and look around the place. “I was worried that I couldn’t find you on your bed. I asked your father and he said you’re here. Bakit ‘di mo sinabi sa akin na pupunta ka rito?” Muli siyang tumingin sa akin.

Bumuntonghininga rin ako. Ang bigat-bigat sa damdamin na may isang bagay kang hindi mo masabi-sabi. “I just don’t want to bother you. Mukha kasing nag-e-enjoy ka kanina at isa pa, hindi ako ang responsibilidad mo. You can do whatever you wanted to do,” I answered.

‘Yon naman ang totoo, ayokong istorbohin siya. Ayokong makaabala at isa pa’y ayoko ang ginagawa niyang pag-aalala sa akin. Dahil mas lalo lang lumalalim ang nararamdaman ako at baka sa huli, mahirapan lang din akong umahon.

“Yes, you’re right. At gusto ko itong ginagawa ko. So, please, let me take care of you for how long I want.” It wasn’t a question, it was a statement. Hindi ako sumagot dahil ‘di ko alam kung ano ang sasabihin ko. Tinalikuran ko siya’t naglakad papalapit sa isang nakatumbang puno’t doon naupo.

Muli kong pinagmasdan ang paligid dahil gustong mawala sa isipan ko ang sinabi niya. ‘Di ko maiwasan na isiping iba ang pagkakaintindi ko roon, na nagiging dahilan nang pagkabaliw na naman ng aking puso.

“The place looks nice,” I heard him say, and without asking permission, he sat next to me.

I agreed with him. Maganda ang lugar kahit na gubat lang ito. Rito ako tumatambay kapag gusto kong mag-isa at minsan naman ay kapag tumatakas ako sa bahay para pagtaguan si Dada sa t’wing uutusan niya akong pumunta sa bukid. Hindi ko alam kung papaano nila nalaman na nandito ako nang tanungin sila ng lalaking kasama ko ngayon.

Sumulyap ako kay Gio para tingnan kung ano ang ginagawa niya. Nakatingala ito at nakapikit ang kaniyang mga mata, at pagkakataon ko iyon para mas mapagmasdan siya nang mabuti. The word handsome isn’t enough to describe him, he’s perfect. He’s like a painting that you’ll love to see no matter how long you like. An angel and a devil in one.

Napapatanong ako kung ano kaya ang tumatakbo sa isipan niya ngayon? Kung nababasa ko lang ay maaari kong malaman kung puwede ba kaming dalawa. At iyon ang mahirap, hindi ko magawang basahin ang iniisip ko na nagiging dahilan kung bakit natatakot akong sabihin ang nararamdaman ko.

“Ang guwapo ko ba?” I didn’t notice that he’s now looking at me. Mabilis akong umiwas ng tingin. Napansin kong dumidilim na ang paligid kaya’t tumayo na ako. “Hey! You didn’t answer my question again.”

I look at him. “Guwapo ka pero mas guwapo ako,” sagot ko’t ngumisi saka siya iniwan doon. Sumunod din ito’t inakbayan ako. Wala na akong nagawa’t hinayaan na lang siya.

Hindi niya inalis ang pagkakaakbay sa akin hanggang sa makarating kami sa bahay. Nagkakasiyahaan ang karamihan sa kanila, ang iba’y nagbi-videoke pa. Hinanap ko ang pamilya but I couldn’t find them so we went inside the house. Wala rin sila sa loob kaya sa kusina kami ni pumunta.

“Nandito na pala kayong dalawa. Kumain na kayo,” bungad na sabi sabi ni Manang Yolly, na siyang mayordoma na ngayon dito sa mansion.

“Nasaan po sila Papa at Kuya Miguel, Manang?” tanong ko dahil hindi ko makita ang mga ito sa labas.

“Naku, ijo. H’wag mong intindihin ang mga iyon at baka date sila.” Tumawa ito. “Kayo, sa’n kayo nag-date?”

“Manang-” sasagot na sana ako ngunit mabilis akong napigilan ni Gio.

“Sa gubat po,” sagot nito at bahagyang sumulyap sa akin na may ngisi sa kaniyang labi.

“Kayo talagang mga kabataan, nawa’y lahat.” Tumawa pa ito at saka kami iniwan ni Gio nang matapos niyang lagyan ng mga plato ang hapag.

Until now, I couldn’t believe that they’re open minded. Ang ibig kong sabihin, ni minsan ay hindi nila hinusgahan ang pamilya namin, bagkus nagpapasalamat pa sila dahil sa magandang trato sa kanila ng pamilya. And I am even so grateful to have them, kung hindi dahil sa mga trabahante nina Papa at Dada, hindi gaganda itong hacienda namin.

“Bilisan mong kumain, may ipapakita pala ako sa ‘yo.” Lumingon ako rito nang nakakunot ang noo. Alam kong kalokohan na naman ang gagawin nito pero bakit nakakaramdam ako ng excitement?

“Kung kalokohan lang ‘yan. I’m not interested,” sabi ko at muling tumingin sa aking pagkain.

“I’m serious, Nat. And pretty sure you’ll like this one.” Hindi ko alam pero parang gusto kong pabilisin ang oras at bilisan ang pagtapos sa pagkain ko ngayon. Nababaliw na ba ako? Parang kanina lang ay nakakaramdam ako ng inis pero ba’t biglang naglaho’t napalitan nang hindi ko naman maipaliwanag na nararamdaman.

This is seriously not funny!

Chapter 24

NATHANIEL

Pagkatapos naming kumain ay agad ako nitong hinila sa isang masukal na daan. He took me to the place where fireflies was flying freely. Nagbibigay sila nang liwanag sa paligid at napakaganda nilang pagmasdan. Ngayon ko lang din nalaman na may mga alitaptap pa lang naninirahan dito sa loob ng kagubatan.

“It’s breathtakingly beautiful, right?” I heard him say, so I turned my gaze on him and I thought he was looking around the place but instead he was looking to me. “I like you,” he said. Deretso ang tingin nito sa mga mata ko. Malinaw kong narinig ang sinabi niya. Malinaw na malinaw ngunit hindi ko maintindihan. Hindi ako sumagot, umiwas ako ng tingin.

“W-What do you mean?” tanong ko nang hindi nito sinundan ang kaniyang sinabi. I could feel my heart was beating so fast, right now. Para bang gusto nitong sumabog ngunit ang isipan ko’y patuloy pa ring tumatanggi na mali ang pagkakarinig ko sa kaniya.

“Have you ever thought why I’m messing you?” Tumingin akong muli sa kaniyang dereksiyon, nakatingin pa rin ito sa akin. Umiling ako dahil kailan man ay hindi ko alam kung bakit niya ako ginugulo, kung bakit tila isa akong aso at bunto siya na sunod nang sunod sa akin. “Noong una, gusto ko lang talagang guluhin ka bilang ganti sa pagsira mo ng plano ko.”

“Ano’ng plano?” mabilis kong tanong, dahil wala akong natatandaang sinira ko ang kaniyang plano. Sinamaan ko rin siya ng tingin dahil sa sinabi nito. Balak talaga niyang sirain ang buong taon ko sa University?

“Remember when you saw me kissing a guy? Alam mo namang professor ‘yun, right? Binagsak niya ako and I seduce him. Pero pumasok ka at nasira ang plano ko.”

So, that’s really his reason? At plano niya pang gamitin ang katawan niya para lang hindi siya maibagsak ng baklang professor na iyon? Tapos sisisihin pa niya ako kung bakit nasira ang plano niya? Magaling! I’ve never thought that I could be this stupid. Paniwalang-paniwala ako sa mga pinagsasabi niya noon pero ito pala ang totoong dahilan kung bakit kasama ko siya ngayon sa condo ko?

“S-So, you mean the truth about your father was just a part of your plan?” I couldn’t help but to feel bad this time. Pakiramdam ko’y pinagtaksilan ako ng isang taong unti-unti ko nang pinagkakatiwalaan.

“Y-Yes,” he answered and that made my heart broke into pieces. Napakasinungaling niya. Dahil lang sa kadahilang iyon ay gagaguhin niya ako ng ganito? “P-Pero—”

Tumingin ako nang deretso sa kaniyang mga mata. “Stop talking! I don’t want to hear any excuses from you. Kung puro kasinungalingan na naman ang sasabihin mo, mas mabuting manahimik ka na lang.”

I didn’t wait for him to answer. I quickly walked away but even before I could get away from where he was standing, I quickly felt his grip on my arm. I didn’t bother to look at him. I didn’t want to look at him because when if I did that, he would see the tears falling in my eyes without me realizing it.

“But these feelings inside is true, Nathaniel. So I’m telling you all this because I don’t want to lie anymore. Ayoko nang magsinungaling sa ‘yo, dahil gusto kita. And I think, mahal na yata kita.”

Unti-unti akong lumingon sa kaniya. I looked straight in to his eyes and I could tell and feel the sincerity. Pero nahihirapan akong papaniwalain ang sarili ko ngayon. Hindi ko alam kung ano ba’ng dapat kong gawin. Kaya imbes na sumagot ay hinila ko ang braso ko at tumakbo papalayo. Nahihirapan man dahil sa madilim na’t masukal pa ang daan, ginawa ko ang lahat nang makakaya ko para lang makalayo sa kaniya.

But what if he’s telling the truth? That he might fall for me? A part of convincing myself to believes in him but my mind and heart become one. Nahihirapan akong papaniwalain ang sarili ko na totoo ang kaniyang sinasabi. Na ang lahat ng ito’y parte lang ng kaniyang plano na maghiganti dahil kasalanan ko kung bakit siya binagsak ng professor na iyon.

Kung alam ko lang na iyon pala ang kaniyang mga dahilan pero hindi. Sino ba’ng maghihiganti na sasabihin niya sa pinaghihigantian niya ang kaniyang plano?

Nakalabas ako ng kagubatan at saka tumigil. Napatukod ako sa aking mga tuhod dahil sa pagod, malayo-layo ang tinakbo ko habang ang mga mata’y luhaan. Hindi ako ito. Hindi ko na makilala ang sarili ko nang dumating siya sa mundo ko.

I don’t know if I could bring back the way I used to be without being hurt now. Sanay na ako noon na wala siya, tahimik naman ang mundo ko’t masaya na ako roon. But everything turns into something I’ve never thought. Dahil sa pagiging mabuti ko’y ito pala ang kapalit?

I wiped my tears and before he could reach me out here, I immediately run away. Pagdating ko sa mansion ay hindi ko pinansin ang mga taong abala pa rin sa kani-kaniyang ginagawa at dumeretso ako sa second floor ng bahay. Tabi kaming natutulog kaya imbes na sa kuwarto ko ako dumeretso ay hinila ko ang isang nakatagong hagdan papunta sa kisame nitong bahay. Umakyat ako roon at nahiga sa naroroong kama. Sekretong kuwarto ito na ipinagawa ko kay Papa noon. At alam kong hindi niya ako mahahanap dito.

\-

My semester break wasn’t happy as I thought. Akala ko magiging masaya ako kapag nanatili na muna ako sa Isla but it turns out na masasaktan lang pala ako. Buong Linggo ay iwas na iwas ako sa kaniya. Akala ko nga’y susubukan niyang kausapin ako pero hindi niya iyon ginawa. Si Imelda ang palagi niyang kasama, iyong anak ng trabahante namin, at pakiramdam ko nga’y nagkakamabutihan na silang dalawa.

At ngayong araw nga’y uuwi na kami ng Syudad. Dahil sa susunod na linggo na magpapatuloy ang klase. Malungkot dahil mahihiwalay na naman ako kay Dada at Papa pero alam kong mawawala rin ito panandalian.

“Mag-iingat ka palagi, Nathaniel. Napakasakitin mo pa naman noong bata ka,” my Dada said while caressing my cheeks. Ngumiti ako at hinawakan ang kaniyang kamay na nasa pisngi ko. I could feel the Love from him, from my family. At ito lang ay sapat na para sa akin.

“Da, I’m older. I could stand on my two feet, so don’t worry,” sagot ko pero tila naluluha pa rin ito. Kaya hindi ko na hinintay na yakapin ako nito dahil ako na ang nagkusang yumakap sa kaniya. Niyakap din niya ako nang mahigpit at saka bumitaw dahil aalis na kami.

And as I was expecting, nasa labas na si Gio at kausap nito si Imelda. Hindi ko man sila papansin ngunit malapit sa kanila puwesto ang kotse ko. Kaya rinig na rinig ko ang kanilang usapan.

“Promise mo na tatawag ka, a?”

“I promise, okay?” sagot ni Gio sa babae.

“Hihintayin ko iyan,” ani naman ni Imelda at tila isa siyang bulate na binudbudran ng asin. Para bang may kumikilit sa kaniya dahil hindi nito maitago ang kilig. Napangiwi ako dahil doon at saka nagpatuloy sa pagpasok sa aking kotse.

Binuksan ko ang bintana at tumingin sa kanilang dalawa. “Kung sasakay ka sa akin, sumakay ka na habang hindi pa nagbabago ang isip ko.” I didn’t wait him to answer and closed the window. Hindi ko na narinig ang sinabi nito kay Imelda ngunit kitang-kita ng dalawa kong mga mata ang ginawa nitong paghalik sa babae at saka sumakay sa passenger’s sit.

“You were faster than Peregrine Falcon,” I said without thinking and even looking at him. Pinaandar ko lang ang makina ng kotse ngunit hindi ako kaagad na umalis.

“What do you mean?” he asked and this time, I turned my head to his direction where he was sitting. Nakakunot ang kaniyang noo at nagtataka ito sa sinabi ko.

“Ang bilis mong makalimot sa mga sinabi mo noong nakaraan. I tried to convince myself to believes in you but it turns out that everything you said wasn’t even true.” Hindi ko alam kung papaano ko nasabi iyon sa kaniya, basta na lang itong lumabas sa bibig ko’t hindi ko na kayang bawiin pa. I saw him smirking. “At saka nga pala, pagdating natin sa condo ko, pakikuha na lahat ng gamit mo dahil hindi ka na puwedeng manatili roon. Ayokong manatili ang isang sinungaling doon,” dagdag ko bago ko pinaandar ang kotse’t umalis ng Isla.

---

Chapter 25

NATHANIEL

Narating kami ng syudad nang bandang hapon na. Sa loob ng kotse’y tahimik lang kaming dalawa. Hindi ko rin naman alam kung ano ang sasabihin ko sa kaniya. That conversation we had yesterday still runs through my mind. Muli na namang nagtatalo ang isip at puso ko. Akala ko’y sang-ayon na silang nagsisinungaling lang si Gio pero ngayo’y hindi ko na naman matukoy.

Pero nangyari na ang lahat. Hindi ko na rin puwedeng bawiin iyong mga sinabi ko sa kaniya.

“Thank you.” I turned my gaze at him. he was looking in front and suddenly turned his head on me. Hindi ko alam pero bigla akong nakaramdam nang kalungutan dahil sa nakikita ko ngayon sa kaniyang mga mata. “My short vacation was fun.”

Umiwas ako ng tingin at binuksan ang pinto ng aking kotse. “Y-You’re welcome,” I simply answered and immediately went out of my car. Iniwan ko na siya roon dahil kung mananatili pa ako sa isang lugar na kasama siya’y baka biglang magbago ang isip ko’t patuloy na masaktan ang sarili.

Pagdating ko sa loob ng aking condo ay agad akong pumasok. Hindi ko namalayan na sumunod din pala siya rito. Pero hindi ko na lang siya pinansin at pumasok na lang ako sa aking kuwarto. Sumunod din siya. Kaya hinarap ko siya’t tinaasan ng isang kilay.

“Pakisarado na lang ang mga pintuan kapag aalis ka na,” sabi ko at saka mabilis siyang tinalikuran. I went directly to my bathroom without waiting for him to answer. Nagtagal ako roon ng halos tatlumpong minuto dahil gusto ko, paglabas ko’y wala na siya. Because there is a part of me that wants to stop him from leaving.

Kaya nang lumabas ako sa banyo ay bumungad sa akin ang tahimik na kuwarto. Nilapitan ko ang cabinet kung saan niya inilalagay ang kaniyang mga damit. Wala na itong laman, lahat ng gamit niya ay wala na rin dito. Iyong kuwarto kong punong-puno noon ng katarantaduhan niya, ngayon ay tila isang sementeryo sa sobrang tahimik.

I don’t know if I could still manage to live with my own. Sinanay niya kasi akong kasama ko siya. I let him ruin my quiet world as well, and that’s my fault. Ngayon ay hindi ko alam kung makakaya kong kumaing mag-isa, matulog nang mag-isa, at pumasok sa University nang mag-isa. But I have to, I have to live alone just like I’m used to. Sasanayan ko ulit ang sarili na wala na siya.

\---

“Fck, Nate, magdahan-dahan ka nga sa pag-inom! Hindi ka mauubusan ng alak.” I put the glass I was holding on the counter and look at him.

“Will you please, leave me alone?” mahinahon kong sabi rito at saka ibinalik ang pansin sa harapan ko. “One more, please,” I said to the bartender. Agad niya akong sinunod at nang maiabot niya ang isang bote ng alak ay agad ko itong tinunga. Nanuot sa lalamunan ko ang pait ng alak.

Hindi ko pinansin si Dominick na kanina pa ako pinapatigil sa pag-inom. Despite feeling dizzy, I continued to drink alcohol. Wala akong pakialam at ang nais ko lang ay makalimot sa ngayon. Hanggang ngayon ay masakit pa rin ang dibdib ko’t hindi ko alam kung maghihilom pa ba ito. Kaya ngayo’y nagpapalunod ako sa alak upang sa ganoon ay makalimot ako.

Itutunga ko na sanang muli ang iniinom ko nang may umagay rito. Kaya masama akong lumingon dito pero seryosong tingin lang ang isinagot niya at saka umiling. I tried to snatch the wine from his hand again but he drank it quickly. Nang maubos na niya ‘yon ay inilipag niya ang bote sa counter.

“Stop this, Nate. Hindi makakatulong ang pag-inom mo sa problema mo,” he said.

“P-Pakialam mo ba?! Hindi ko kailangan ng tulong. The only thing I want is to forget everything!” singhal ko. Wala akong pakialam sa kung sino man ang nakakarinig ngayon sa amin.

Nick suddenly grabbed my hands and he immediately drag me out of the bar. Nahihilo na ako’t wala nang lakas upang lumaban pa. Narating naming dalawa ang parking lot kung saan naka-park ang kaniyang kotse. Sumandal siya roon at may binunot sa kaniyang bulsa. Nang mailabas niya ‘yon ay agad niyang iniabot sa akin ang isang stick ng Malborro red.

Umiling ako. Dahil hindi naman ako naninigarilyo. Kaya binawi na lang niya iyon at siya na lang ang nagsindi ng kaniyang sigarilyo.

“Bakit mo ‘ko dinala rito?” tanong ko nang hindi man lang siya nagsalita. Tumingala siya’t bumuga ng usok at saka tumingin sa dereksiyon ko. With the help of the street lights and the moon, I could still see his face and I couldn’t understand what expression he was showing.

“I didn’t know that you’re in love with him,” he suddenly said. “Akala ko’y hindi ka aabot sa ganito.” Tumawa siya nang mahina matapos niyang sabihin iyon.

I didn’t answer him. Iniwas ko ang tingin ko sa kaniya. Siya pa lang ang nakakaalam nang buong katotohanan. Nang dumating kami kanina rito sa syudad ay agad akong umalis ng aking condo at tinawagan si Dominick, he’s the only guy I know that I think can help me forget him. Kilala ko si Nick at hindi siya katulad ng dalawa pa naming kaibigan na mga loko-loko. At, dito kami nagkita sa bar kung saan palagi kaming tumatambay. I told him everything. Sinabi kong mahal ko si Gio ngunit hindi kami puwede dahil sa pagiging sinungaling niya.

“I-I don’t know. Hindi ko namalayan na unti-unti na pala akong nahuhulog,” I honestly answered. ‘Yun naman kasi ang totoo, hindi ko namalayan na tuluyan na pala kong nahulog. I tried to stop my feelings.

“Kailan ba ‘to nagsimula?” Napatingin ako sa kaniyang dereksiyon. Pakiramdam ko’y may kakaiba sa kaniyang boses ngunit ‘di ko iyon pinansin dahil baka ako lang ang nakakaramdam nun.

“Hindi ko rin alam,” mahina kong sagot ngunit sapat lang iyon upang marinig niya.

Muli siyang bumuga ng hangin matapos hithitin ang sigarilyong hawak at saka iyon itinapon sa kaniyang paanan at inapakan upang mamatay ang apoy.

“I’ll help you forget him,” he said. Kumunot ang noo ko.

“What do you mean? How?”

“We’ll make him jealous. Magpapanggap tayong may relasyon tayo,” aniya. Alam kong lasing ako dahil mahina ang tolerance ko sa alak ngunit malinaw na malinaw sa aking pandinig ang sinabi niya. I could even clearly see the smirked on his lips. Hindi ko alam kung maganda bang ideya ang kaniyang sinabi pero wala naman sigurong masama kung susubukan ko.

I slowly nod my head as an answer. Kung ano man ang binabalak ni Nick, susubukan ko iyon. Kung ito lang ang tanging paraan para malaman ko kung nagsasabi ba ng totoo si Gio. This will be my last shot and if didn’t work, then I don’t have any other way but to forget him. Ganoon naman ang mangyayari, kapag hindi nag-work ang isang relasyon ay mas mabuting magkalimutan na lang. Huwag kang kakapit sa isang relasyon na ikaw lang ang nag-e-effort na patatagin iyon.

---

Chapter 26

Beast On My Bed
Chapter 26

_NATHANIEL _

Kanina pa ako rito sa parking lot ng University. Maaga pa lang at mamaya pang alas-otso nang umaga ang unang klase ko. Napaaga lang ako ng pasok dahil tumawag sa akin kanina si Dominick. He told me to meet me here at exactly six in the morning. Pero tatlumpong minuto na ako rito’t wala pa rin siya.

Hindi ko nga alam bakit ba ako pumayag sa gusto nito. I told myself to move on, to let him go, and to never care for his existence. Pero heto ako, pumayag sa plano ni Dominick at subukan daw naming pagselosin si Gio.

Inilibot ko ang paningin ko. Kakaunti pa lang ang mga estudyanteng nandito ngayon. Saktong pagtingin ko pa sa kaliwa koʼy saktong dumating ang big bike ni Gio kung saan sakay siya nito. I tried to calm myself and I looked away. Ang bilis ng tibok ng puso ko’t hindi ko alam kung bakit.

It’s been two days since I saw him. Pagkatapos ko siyang paalisin sa condo ko’y hindi ko na siya muli pang nakita at ngayon ngang first day ng klase ko pa siya makikita.

“Hey, babe!” Nagulat ako nang may magsalit sa tabi ko. Kaya ibinaling ko ang tingin dito at ang nakangising si Dominick ang sumalubong sa akin.

Tumingin ako sa kaniyang likuran kung saan naroroon pa rin si Gio na inaayos ang helmet nito sa kaniyang motor. Hindi ko makita ang reaksiyon niya dahil bahagya siyang nakatagilid sa dereksiyon ko pero alam kong narinig nito ang pagtawag sa akin ni Nick.

“You should focus on me, babe! I’m right here, yuhoo!” Mabilis akong lumingon kay Dominick at hindi pa rin nawawala ang ngisi niya. Nagulat pa ako nang hawakan niya ang magkabila kong pisngi. My heart was beating so fast that I couldn’t breathe properly. Ramdam ko ring may nakatingin sa amin nang masama. “Are you okay? Mmmm?”

Imbes na matuwa ako sa ginagawa ni Dominick ay nakakaramdam ako ng inis. Naiinis ako sa sarili ko at sa kaniya, dahil sa paraan nang pagtingin nito’y tila nang-iinis dahil hindi ako mapakali sa akin kinatatayuan.

“Y-Yeah. I’m okay,” sagot ko’t ngumiti nang bahagya.

I turned my gaze at Gio’s direction but I couldn’t see him there. Hindi ko namalayang wala na pala ito roon. Kaya hinarap ko si Nick at hinawi ang kaniyang kamay sa aking pisngi.

“Enough with your drama, Nick. He’s gone,” I said before turning my back at him. Naglakad na ako at sumunod naman siya sa akin.

“Effective ba?” tanong niya pero hindi ko siya sinagot. Hindi ko rin naman kasi alam ang isasagot ko dahil hindi ko naman nakita ang reaksiyon niya. Baka nga walang pakialam iyon sa amin.

Bumuntonghininga ako at saka pumasok sa loob ng classroom ng makarating kami. The two other jerks are already sitting on their chair. Nang makita kaming magkasama ni Nick ay kumunot ang kanilang mga noo.

“Himala at magkasabay kayong dalawa?” Jonas asked with confusion plastered on his face. I didn’t bother to answer him, instead I sat on my chair. “Snob?”

“Sabay lang kaming dumating ng parking lot,” narinig kong sagot ni Nick at saka siya naupo sa tabi ko.

“Ahhh. Akala ko may namamagitan na sa inyo,” Daniel suddenly said. Kaya napatingin ako rito na may masamang titig. “Wooh! Easy, Nate. Nakakatakot kang tumingin.”

Muli akong napabuntonghininga at saka iniwas ang tingin. Humarap na lang ako sa white board at hindi na sila pinansin pa.

“So, totoo nga?” Pero nang muling magsalita si Niel ay muli akong napatingin sa kaniya.

“What do you mean?” Dominick asked.

“Narinig ko lang kanina nang dumating ako. May nakakita raw sa inyo sa parking lot. Is it true? Hindi naman kami magagalit nitong si Jonas, but we want you to be honest with us.”

Nagkatinginan kami ni Dominick. We never thought that there might be someone who could see us.

“Yeah,” sabay naming sabi. Tila ba nagkaintindihan kaming dalawa. Siguro nga’y magandang paraan din ito na magpanggap na nang tuluyan sa harap nang maraming tao. At baka makarating pa iyon sa kaniya. Kung may pakialam.

“Nice! Akala ko si Giovanni at Nate ang mag-jowa,” sabi ni Jonas na sinang-ayunan naman ni Daniel.

Umiling na lang ako at hindi na sumagot pa. Kaagad din namang dumating ang professor at kaagad na nag-lecture.

\-

Lunch at naisipan naming sa JKʼs café na lang kami kumain. Na sa labas lang ito ng University at kakaunti lang ang mga pumupunta rito. Kaagad na nag-order ang mga kasama ko ng pagkain at ako naman ay naisipang pumunta muna sa banyo. Na sana ay hindi ko na ginawa pa.

But it’s too late.

I calm myself first before facing the mirror in front of me - in front of us. At nagulat ako nang nakatingin din ito sa akin. May kakaiba sa kaniyang mga titig na hindi ko mawari ngunit bakit nakaramdam ako nang biglang kirot sa puso ko?

Hindi ko alam. Naguguluhan na naman ako.

“I didn’t know that you could forget about me that easily. Ikaw pala itong sinungaling,” he suddenly said. Nagulat ako. Kaya hindi ako nakasagot at mas lalo akong nagulat nang ngumiti siya pero hindi iyong ngiti na gusto kong makita kundi ngiti na may kirot kang madarama. “I guessed, you never cared for me. Tingin mo lang sa akin ay manloloko, gago, at babaero.”

Why is he telling me these? Hindi niya alam ang mga sinasabi niya.

Gusto kong sabihin iyon sa kaniya pero wala akong lakas ng loob. Nanatili akong tahimik at nakipagtitigan sa kaniya habang pinakikinggan ang mga sinasabi nito. I wanted to answer him but I couldn’t find any words to say.

“Don’t worry, this will be the last time that you’ll see me.”

“W-What do you mean?” I immediately asked and thank God, I finally found something to say. Hinarap ako siya nang tuluyan. “G-Gio, answer me!”

Naguguluhan ako ngunit nangibabaw ang takot ko.

Humarap ito sa akin at muling tumitig sa aking mga mata. “Let’s pretend that you didn’t heard me.” I tried to step closer to him and hold his hands but he suddenly walk out of the bathroom. Nanigas ang katawan ko dahil sa mga sinabi niya.

Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin, kung bakit niya iyon sinabi. Muli na namang nadudurog ang puso ko na sinusubukan ko nang ayusin.

This is my choice! Ginusto ko ang lahat ng ito. Pero bakit ganito? Ano ba’ng dapat kong gawin?

Chapter 27

BEAST ON MY BED
CHAPTER 27

NATHANIEL

-

Tulala. Kanina pa ako tulala habang nakatingin sa harapan kung saan abala ang aming Professor sa pagtuturo. Hindi ako makapag-focus sa klase dahil sa rami nang gumugulo sa isipan ko ngayon. Hindi pa rin nawawala sa isipan ko iyong mga sinabi ni Gio noong nakaraang magkita kami sa bar.

I wanted to talk to him, to ask him everything. Pero hindi ko siya mahanap sa buong campus. Nagtanong na rin ako sa mga estudyante sa kanilang department. But none of them know where he is.

Kasalanan ko ‘to, e. Kung hindi ko sana siya pinalaalis sa aking condo, sana ay kasama ko pa rin siya. Pero pinangunahan na ako ng takot at alam kong sa huli ay ako rin ang masasaktan. Hulog na hulog na ako at kapag nagpatuloy pa rin iyon ay mahihirapan akong bumalik ulit sa dating ako. Tama nga sila, na nasa huli palagi ang pagsisisi at ngayon nga’y nagsisisi ako na pinakawalan ko siya.

“Dude, kanina ka pa tulala. Nasa mother earth ka pa rin ba?” Someone snapped his fingers on my face. Kaya napabalik ako sa reyalidad at napatingin dito. “Mukhang nandito ka pa nga. Ano ba’ng problema mo?”

Ngunit mabilis din akong umiwas ng tingin at ibinaling iyon sa malawak na field ng school. Nandito kami ngayon sa lilim ng isang puno at kakatapos lang ng aming klase. Kasama ko itong si Jonas dahil ang dalawa pa naming kaibigan ay pumunta ng cafeteria upang bumili nang aming makakain, ‘yun ang naalala ko dahil wala ako sa sarili habang nagkaklase kanina.

“N-Nothing, don’t mind me.” Tumingin ako sa paligid at umaasang makikita ko siya ngunit nadismaya lang ako dahil walang bakas ng gagong Gio na ‘yun. Saan ba kasi iyon nagpupupunta? I don’t even know kung saan siya nakatira. Nakaikuwento naman niya sa akin ang nararanasan niya sa kaniyang stepmother. Kaya sa tingin ko’y wala siya sa bahay ng kaniyang ama.

Fck! I don’t know what to do. Gulong-gulo na ako.

“Hoy! Hoy! Where are you going?” Tumigil ako sa paghakbang at humarap kay Jonas. Nakaturo ang kamay niya sa akin habang magkasalubong ang kaniyang kilay. “Sama ako! Wala akong kasama rito baka pagkaguluhan ako ng mga babae.” He smirked but I just ignored him.

“Mabilis lang ako. Hintayin mo sina Nick diyan and tell them I have an important things to do,” I said and didn’t wait him to answered. Mabilis akong naglakad. Sumagi sa isipan ko na may pinsan nga pala si Gio at sa tingin ko’y matutulungan ako nitong makita si Gio at makausap. Pero napatigil ako sa tapat ng building nang maalala kong hindi ko nga pala iyon kilala.

“Hi, Nathan.” I turned around and saw a woman wearing a white uniform. Based on what she was wearing, she was a nursing student. “Saan punta mo?” she asked. I could tell that she was flirting with me but I don’t have that much time to talk to her.

Imbes na sagutin ito’y napatingin ako sa kaniyang likuran nang makita ko ang hinahanap ko. Hindi ko makakalimutan ang kaniyang itsura dahil tandang-tanda ko rin ang pakiramdam ko nang makita ko silang dalawa ni Gio sa parking lot. I walked quickly to catch up with her and immediately blocked her way that made her frown as she look at me.

“Problema mo?!” she asked. Nakatingala siyang nakatingin sa akin dahil may kaliitan ang kaniyang height, pero mukhang ang tapang niya kahit na maliit siya. “Kung iniinsulto mo ang tangkad ko. Puwede ba na umalis ka na lang sa harap ko? Wala akong oras para sa mga katulad mo.”

Akma siyang aalis ngunit mabilis ko rin naman siyang pinigilan. She glared at me. “Y-You’re Gio’s cousin, right?” tanong ko. Kaya tumitig siya sa akin na tila ba kinikilatis ang buo kong mukha. My heart is beating fast at these times. Hopefully, she might help me find Gio and talk to him. She’s the only one I think that could help me find that jerk.

“What do you want from him?” She raised her eyebrows. Namaywang din siya habang nakataas ang gilid ng kaniyang labi.

“I-I need to talk to him. P-Please, let me know where he is.” Napansin kong bumuntonghininga siya.

“He told me not to tell you where he is, right now. Nirerespeto ko iyong desisyon niya. But look at you, you’re hopeless. At saka isa pa, ayaw ko ring nasasaktan si Vani, dahil minsan na rin siyang nasaktan nang mawala ang ina niya. But I believe that only you can help him heal the wound in his heart. Kaya tutulungan kitang makita siya,” she said.

Gumaan ang pakiramdam ko nang sabihin niya iyon. Agad akong nagpasalamat sa kaniya at mabilis na umalis. I went to the parking lot where my car is and immediately started the engine. Kaagad akong nagmaneho at pupunta ako ngayon sa lugar kung saan ko mahahanap si Gio.

It will be my last shot. I’ve got to do this. Even if it doesn’t work. I’ll have to wait until I can forget. It’s my only option to tell him that I love him too. It’s my last chance to make things right.

\-

Nang makarating ako sa lugar ay kaagad akong nag-park at lumabas ng aking kotse. Nakaupo siya sa damuhan habang nakatingin sa isang puntod. Dito sa isang sementeryo malapit sa University ang sinabing lokasyon ni Beatrice, pinsan ni Gio. Aniya’y kaarawan ngayon ng kaniyang Mama kaya nandito siya ngayon.

My heart pounded suddenly. As a result, my heart rate doubled even more. The thought of approaching him completely paralyzed me. But I have to do this.

Dahan-dahan akong naglakad papalapit sa kaniya. Hindi gumagawa ng ingay para hindi siya maistorbo. Natigilan lang ako nang marinig ko itong magsalita.

“You know what, mom. There is someone I like… No, I guess I love him. Matigas ang kaniyang ulo minsan at sarili lang niya ang pinaniniwalaan niya. Pero kahit ganoon, mahal na mahal ko pa rin siya. I confessed my feelings, but he didn’t believe me.” Humina ang boses niya ngunit sapat pa rin iyon para marinig ko siya nang malinaw. “I-I wanted to hold him, to be with him forever, pero huli na rin naman ang lahat. M-May mahal na rin siyang iba, Mom. If only he could hear my heart beat, telling that I love him. P-Pero – hindi ako, mom. Hindi ako iyong mahal niya.”

Napansin ko ang pagtaas-baba ng mga balikat niya at sa tingin ko’y umiiyak na siya dahil sa mahihina niyang hikbi. I didn’t wait any longer. “M-Mahal din kita,” I said and he immediately turned around to see me. Halatang nagulat ito pero mas nagulat ako nang malaman kong umiiyak nga siya.

“M-Mahal kita. Iyong tungkol sa amin ni Dominick ay pagpapanggap lang, because I wanted to know if you’re telling the truth. Natatakot din kasi ako na baka iwan mo rin ako sa huli, k-kaya hindi ko kaagad na amin sa ‘yong gusto rin kita,” sabi ko sa kaniya. Deretso rin akong nakatingin sa kaniyang mga mata.

To my surprise, he suddenly stood up and hugged me tightly. So, I did nothing but hug him back as well. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman sa mga oras na ito, halo-halo at hindi ko matukoy. Pero nangibabaw ang saya at gumaan ang din ang pakiramdam ko. Ganito pala ang feeling nang magmahal.

“I love you,” aniya nang humiwalay siya sa pagkakayakap sa akin. Deretso siyang nakatingin sa aking mga mata at hawak na niya ang magkabila kong pisngi.

Itinaas ko rin ang mga kamay ko at dahan-dahang pinunasan ang mga luhang lumandas sa kaniyang mga mata. Hindi ko alam na iyakin din pala ang isang ito.

“Mahal na mahal din kita,” sagot ko.

Slowly, he leaned closer to my face. And I closed my eyes, waited for what he would do. Later, I felt his lips gently touch mine. Sa mga oras na ito, pakiramdam ko ay tumigil sa pag-ikot ang mundo. Tila ba kaming dalawa lang ang tao rito ngayon. Well, literal na kami lang talaga dahil nandito kami sa sementeryo at lahat nang nandito ay patay na.

And I am happy, knowing that he loves me too. Kaagad na naglaho ang mga pangamba ko. Siya lang, siya lang muna ang tangi kong iisipin at bahala na kung saan man kami dalhin nang kasiyahaan ito.

Chapter 28

BEAST ON MY BED
CHAPTER 28

#SPG ALERT!

NATHANIEL

––

After we finally confessed our feelings—right there, in front of his mother’s grave—we decided to head back to my condo.

The moment I stepped inside, he suddenly grabbed my arm. His grip was firm, almost desperate. He pulled me close, locking eyes with me—intense, unreadable.

Before I could speak, he pushed me gently against the wall. His face inched closer, his breath warm against my cheek. Then came that smirk—mischievous, familiar. The kind of smile that always meant he was up to something dangerous… or irresistible.

Hindi ko maigalaw ang katawan ko at tila ba nanghihina rin ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin. There’s something in his eyes that I’ve never seen before. Kumikislap ito at nang mag-abot pa ang mga mata naming dalawa’y naramdaman ko ang saya na nararamdaman niya.

Hindi ako makapaniwala na pinagtagpo kami ng tadhana at mahulog sa isa’t isa.

“Mahal mo ba talaga ako?” tanong niya bigla, habang dahan-dahang gumagapang ang isa niyang kamay paakyat sa aking hita, hanggang sa laylayan ng aking uniporme.

Parang apoy ang dumaloy sa buo kong katawan—mainit, nakakakuryente.

“Oo naman. Ikaw ba, mahal mo ba ako?” I snaked my hands around his neck and then smile as well. Instead of answering my question, he grabbed my neck and pulled me closer so that our lips could touch.

Hindi na rin ako nagpakipot pa’t hinalikan ko rin siya pabalik. Naglaban ang aming mga dila at hindi ko namalayan na nakarating na pala kaming dalawa sa loob ng aking kuwarto.

Sandali kaming humiwalay sa isa’t isa upang humugot nang hininga at saka muling naglaban ang aming mga dila. Walang nagpapatalo at mapusok na hinahalikan ang isa’t isa. He unbuttoned my uniform one by one but when he couldn’t wait, he suddenly tore it.

Nagulat ako sa ginawa niya pero hindi ako nakapalag ng mabilis niya akong binuhat at ibinagsak sa malambot na kama. He immediately climbed on top of me and caught my lip again. His hands were also restless and traveled every part of my body.

Mas lalong nagliyab ang katawan ko na umabot na sa aking puso. Hindi ko maipaliwanag ang sensasyong nararamdaman at maging ang sayang bumabalot sa akin.

We’re doing this with no regrets, we’re doing this because we love each other and I wanted to feel him inside of me. Kung ano man ang kahihitnannan ng lahat ng mga desisyon kong itoʼy hinding-hindi ko pagsisisihan.

Magsisisi lang ako kapag pinakawalan ko siya nang hindi ko man lang nasabing mahal ko siya. And I’m sure that I wanted to live with him for the rest of my life. Wala na akong pakialam sa sasabihin ng ibang taong makakaalam ng relasyon namin. Because they are not the one to dictate what I should do and what should make me happy. Only him . I only need Giovanni and no one else.

Masaya ako na kasama ko siya at kuntento na ako roon. Alam kong maiintindihan din naman kami ng pamilya ko, and that’s the only important thing for me.

“Ughh!” Hindi ko mapigilang mapaungol nang sunod-sunod ang ginawa niyang pagbayo.

My thighs rested on his shoulders and he held my waist as his manhood thrust in and out of my ass. Both of our bodies were already on fire. Even though my room was air-conditioned, I could feel the heat of my body that I wanted to release.

“Fck! Babe, I’m cumming!” he warned and thrust faster. Naipikit ko na lang ang mga mata ko at hinayaan siyang maglabas-masok sa loob ko. Puro ungol lang ang tangi kong naisasagot. Bumilis nang bumilis ang ginagawa niya pagbayo at nang malapit na siya sa rurok ay agad niya itong binunot at pinaputok sa tiyan ko.

“Ugghh!” bumagsak siya sa ibabaw ko at agad na tumingin sa akin. There’s a smile on his face and I wanted to see him with that smile everyday. “I love you,” he whispered.

Pumikit na muna ako at saka sinuklay ang may kahabaan niyang buhok. “Mahal din kita,” sagot ko at agad naman niyang hinuling muli ang aking labi.

If only I could stop the time and stayed with him forever. Ayoko nang matapos pa ang oras na ‘to. Pero dahil na rin siguro sa pagod ay hindi ko namalayan na nakatulog ako.

––

Kinabukasan ay maaga akong nagising. At siguro ako na iyong pinakamasayang tao sa balat ng lupa dahil pagmulat ko pa lang sa mga mata koʼy ang maamong mukha ni Gio ang nasilayan ko.

He was peacefully sleeping besides me and I could stare at him closely. Bumilis na naman ang tibok ng aking puso. Napangiti ako nang maalala ko ang nangyari kahapon.

Kung hindi ko kaya siya hinanap? Mararanasan ko kaya ang ganitong nag-uumapaw na saya? Siguro akong hindi. Kung hindi ako nag-take ng risk na hanapin siyaʼt sabihing mahal ko siyaʼy baka tuluyan siyang mawala sa akin.

He caused a lot of troubles in my life. Pero hetoʼt kasama ko siya at minamahal. Ang korny pero iyon ang totoo. I’ve never thought that one day, he will come into my life and changed everything I used to. At masaya ako dahil ginulo niya ang nananahimik kong mundo.

“Guwapo ba ako?” Nanlaki ang mga mata ko nang imulat nito ang mga mata at nahuli akong nakatitig sa kaniya.

Mabilis akong umiwas ng tingin. Bumangon ako at ganoon din ang ginawa niya. He leaned closer to me so that he could embraced me. Isinandal din niya ang baba sa balikat ko habang nakatingin sa akin.

“Babe, answer my question. Guwapo ba ako?”

I pushed him first before facing him. Hinawakan ko ang pareho niyang pisngi at saka dinampian siya nang mabilisang halik.

“Yes. You’re the most handsome beast I know,” I answered and smile widely.

“Beast pala, a!” Nagulat ako nang itulak niya ako pahiga at sumampa sa tiyan ko. Kaya ang kumot na bumabalot sa katawan niyaʼy nahulog at lumitaw ang tayong-tayo niyang pagkalalaki. “Now, tame my beastie here, babe!” Ngumisi siya.

And a playful smile plastered on my lips and greeted my teeth causing to widened his eyes. Mabilis siyang umalis sa ibabaw koʼt tinakpan ang kaniyang pagkalalaki.

“W-What are you planning?”

Bumangon ako at umalis na sa kama. Wala na akong pakialam pa sa huboʼt hubad kong katawan dahil pareho na naming nakita ang kabuuan ng isa’t isa. I looked at him and smirked.

Tumawa ako. “Wala naman. Takot ka bang makagat ang little beastie mo?” sabi ko at saka pumasok na sa loob ng banyo. Mala-late na rin kasi kaming dalawa.

––

Pagdating namin sa University ay sa mga bench kami dumeretso malapit sa fountain dito sa school. Naroroon kasi ang mga kaibigan ko.

“Hey!” I called their attention and they immediately turned to face me. “I’m sorry, I forgot to tell you yesterday where I was going.”

Pero nagulat kaming lahat ng biglang tumayo si Dominick at hindi man lang nagpapaalam na umalis. Kunot noo akong tumingin sa dalawang naiwan pero kibit balikat lang ang isinagot nilang dalawa.

I just ignored that and went straight where I’m introducing Gio as my boyfriend. Nagulat sila sa sinabi ko pero kaagad naman nilang naintindihan nang ipaliwanag ko na sa kanila ang lahat.

“Baka kaya umalis iyon ay alam na niyang wala siyang pag-asa?” Daniel suddenly said and look at Jonas with questions look on his face.

“I guess so, ” sabi naman ni Jonas. Kumunot lalo ang noo ko pero muli na naman silang nagkibit nang balikat.

They are weird. May nakain ba silang masama kahapon nang iwan ko sila? Ang mas lalong nakakapagtaka pa ay ang biglang pag-alis ni Dominick nang hindi man lang nagsasabi.

May problema kaya siya? Pero mukhang ayos naman siya lately. Ugh! I’ll just ask him kapag nagkita na kaming dalawa mamaya.

---

**IthinkJaimenlove **

Chapter 29

BEAST ON MY BED

CHAPTER 29

\—

DOMINICK

Love is something that I’m afraid of. Takot akong magmahal dahil takong masaktan. I’ve seen a lot of people na nagbago dahil lang sa sila’y nagmahal. Marami rin ang nasira nang pagmamahal at ayokong masira iyong bagay na pinakaiingat-ingatan ko.

Pero ika nga nila, na kapag dumating na iyong taong nagbibigay sa atin ng saya. Iyong taong babago sa atin nang hindi natin namamalayan ay wala na tayong magawa. The only thing that we could do is to hide it. Dahil kapag nagkaaminan, ikaw lang din ang masasaktan lalo pa’t alam mong hindi ka rin niya kayang mahalin pabalik.

The first time I saw him was when I first came into this school. No’ng nag-enroll ako. Hindi ko alam kung papaano ko siya kakausapin noong una pero nagulat na lang ako na siya mismo ang lumapit sa akin at kaibiganin. Noong una’y hindi ko alam kung bakit ganoon ang nararamdaman ko sa tuwing kasama ko siya. My heart was beating so fast. Masaya rin ako sa tuwing kasama ko siya. At palagi siyang tumatakbo sa isipan ko. The way he smile makes heart crazy.

Nang malaman kong iba na ang nararamdaman ko’y sinubukan kong itago. I tried and I tried to hide it. Hindi ko alam kung paano ko nakayang magtago sa loob ng halos isang taon naming pagkakaibigan. Itinago ko ‘yun dahil ayaw kong masira iyong pinagsamahan namin, at akala ko na baka hindi siya bukas sa ganoong klase ng relasyon.

Sinubukan kong makuntento na hanggang doon lang kaming dalawa, na walang pag-asa dahil baka may iba siyang gusto. Pero hindi ko iyon magawa. Because I wanted us to be more than that. Gusto kong iparamdam at ipakita sa kaniya kung gaano ko siya kagusto, kung gaano ko siya kamahal. At sa tuwing sinusubukan kong umamin, palaging pinangungunahan ako ng takot. Takot na baka iba ang mahal niya, na baka hanggang kaibigan lang talaga ako para sa kaniya, at baka masira pa iyong samahan naming dalawa.

At totoo nga lahat nang mga akala ko, na may iba siyang gusto.

Kaya nang makahanap ako nang pagkakataon. Umapaw ang saya na naramdaman ko ngunit mabilis ding naglaho nang magkaayos sila ng taong mahal niya. And I guess, I lose in the game of love.

“Bro, problema mo? Ba’t bigla kang nag-walk out kanina?” Bumaling ako rito. Si Jonas na may subo-subong lollipop sa bibig. Magkasalubong din ang kaniyang kilay.

I sighed. “Pumunta lang ako ng CR. Naiihi kasi ako,” I lied. Ayoko lang talaga na makita siyang masaya sa iba dahil mas lalong nadudurog ang puso ko. Kung sana’y ako na lang iyong nasa puwesto niya’y mahal niya. Hindi sana ako nagkakaganito ngayon.

“Weh?” I raised my eyebrows at him before turning my gaze to the windows. Wala akong oras para magpaliwanag sa kaniya. “Akala ko pa naman ay may something na.” Hindi ko na siya pinansin pa’t sa labas ko na lang ibinaling ang tingin ko.

Napatingin ako sa pinto ng classroom nang magbukas iyon. Pumasok do’n na magkasunod sina Daniel at Nathaniel, they were both holding a bottle of drinks and snacks. Naunang dumating kanina si Jonas at aniya’y pumunta ng canteen itong dalawa na siyang ikinaginhawa ko. But now that he was here, looking at me with confuse plastered on his face. My heart was beating again. Pero hindi katulad noon na excitement ang nararamdaman ko, ngayo’y ibang-iba. Kirot. Nasasaktan ako nang makita ko siya.

Umalis is Jonas sa tabi ko’t lumipat siya sa kaniyang puwesto. Kaya naglakad na si Nathan at naupo sa tabi ko. Inilagay niya ang orange juice sa arm chair ko kasama ng isang pagkain.

“What’s with the look, Nick?” tanong niyang nakakunot ang noo. Mabilis akong umiwas ng tingin. “At bakit ka nga pala umalis do’n kanina?”

“Nag-CR daw!” natatawang sagot ni Jonas. At mabuti na lang dahil siya ang sumagot dahil hindi ko rin alam kung ano’ng isasagot ko.

Dahil ayaw kong makita siyang masaya na kasama iyong lalaking mahal niya? Na dapat ako lang? Dapat ako na lang.

“Nick,” he called my attention and so I slowly turn my gaze to his direction. Pero imbes na sa mga mata niya ako tumingin ay sa likod niya ako tumitigi. I don’t want him to see the pain in my eyes. “Thank you,” he said.

“F-For what?” tanong ko kahit na alam ko naman kung para saan iyon.

“For helping me. Salamat dahil tinulungan mo ‘kong ayusin iyong relasyon naming dalawa.”

Inayos ko ba? Wala nga akong ginawa. Mas lalo lang akong nasaktan dahil kitang-kita ng dalawa kong mga mata kung gaano niya kamahal iyong lalaking iyon. Ano ba’ng mayroon sa kaniya na wala sa akin? I can spend the rest of my life with him. At alam kong hindi ko siya kayang saktan.

Pero hindi ako iyong pinili. Ako iyong matagal na niyang kilala pero hanggang kaibigan lang ako para sa kaniya.

“D-Don’t mind it. I-I’m happy for you,” sagot ko na lang.

\—

“I have to go,” sabi ko nang matapos ang klase. Isinabit ko na sa aking balikat ang bag ko’t saka tumayo. Ngunit mabilis akong nahawakan ni Nathan sa kamay pero mabilis ko iyong hinila at saka tumingin sa kaniya.

“Wait! Where are you going? Sabay tayong kakain ngayon,” aniya pero umiling ako. Alam kong kasama naming mag-lunch si Gio, kaya mas mabuting ako na lang ang umiwas.

“I’m sorry but I can’t come with you today. Nag-text sa akin iyong club president namin, and he needed us today.” Hindi na ako naghintay na makasagot sila’t mabilis akong umalis ng classroom. Alam kong magtataka sila sa mga kinikilos ko but I don’t have any other choice. Ito lang. Iiwas lang ako hanggang sa makalimot ako.

I know time will heal my wounded heart… and I am hoping for that. Kaya habang hindi pa naghihilom ang sugat ay iiwas na muna ako.

Mabilis akong pumasok sa loob ng CR at saka humarap sa salamin. I look at my reflection in the mirror. Tinatanong kung bakit hindi nga ba ako? Ano ba’ng mali sa akin?

“Wala namang mali sa ‘yo. Guwapo ka. Pero alam mo ba kung bakit hindi ikaw iyong pinili? Baka dahil hindi mo sinubukang umamin,” narinig kong sabi ng isang tao kaya’t mabilis akong lumingon dito. He was also looking at mirror, no, he was looking at my reflection.

Shit! Bakit hindi ko siya napansin nang pumasok ako rito?

“At kung nagtataka ka ba’t ko nalaman iyon. Ang lakas mo kayang bumulong. At bakit hindi mo ako napansin? Sa tingin mo? Sa liit kong ‘to’y mapapansin mo pa ba ako?”

“W-Who are you?” tanong ko imbes na pansinin ang mga sinabi niya. Humarap ito sa akin at itinaas ang isang kilay.

“I am your little fairy godfather!” Ngumisi siya. “Samuel nga pala.” Inilahad n’ya ang kamay ngunit nagdalawang isip akong tanggapin iyon. “Okay, Dominick Aranda! Nice to meet you.”

Papaano niya nalaman ang pangalan ko? “How did you know my name? Stalker ka ba?” Sinamaan ko siya ng tingin pero ngumisi lang ito at hinawakan ang kaniyang suot-suot na ID.

“Wala ka bang ID? Ako kasi mayroon, nakasulat dito ang buo kong pangalan. Samuel Ballesteros.” Umirap siya at saka kinuha ang bag na nakapatong sa edge ng lababo. “O, siya. Mauuna na ako sa ‘yo, brokenhearted boy. Kung kailangan mo nang kausap, nasa kubo lang ako ng Department of Tourism.”

Sinundan ko lang siya ng tingin at kaagad itong lumabas at nawala sa paningin ko. Hindi ako makapaniwala na sa liit niyang iyon ay ang taas ng confident niya. Sino ba siya? Ba’t ngayon ko lang siya nakita?

Chapter 30

BEAST ON MY BED
CHAPTER 30

DOMINICK

I couldn’t understand why I’m standing here, right in front of this garden. It’s behind the Department of Tourism—at least, that’s what that short student told me. My class just ended, and I came straight here. It’s been two days since I saw that kid, and now, here I am, at the place he said he always hangs out at.

Hindi ko alam kung bakit ako nandito. Dahil ba sa gusto kong maglabas ng sama ng loob sa kaniya? Ramdam ko kasing kahit anong sabihin ko’y makikinig siya. That’s why I’m here…maybe?

Sumilip ako sa loob, ngunit wala akong makita dahil napapalibutan ng mga bulaklak ang paligid. Matataas ang mga sunflowers at iba pang bulaklak na nakatanamin dito, at sa liit ng taong iyon ay imposibleng makita ko siya kaagad.

“Sa tingin ko, mukhang nilalait mo na ang height ko.” I immediately turned my back to face him. Nakatayo ito sa likuran ko habang nakakunot ang noong nakatingin sa akin.

The f! Ano’ng pinagsasabi niya? May kapangyarihan ba siyang magbasa ng isip ng iba?

“Oo, mayroon!” mabilis niyang sabi at saka naglakad papalapit sa akin. Hindi nito pinuputol ang tingin sa akin na siyang pinapantayan ko rin ng tinyin. Hindi ako makagalaw. I tried to step back, pero hindi ko maigalaw ang mga paa ko. “Boo!” bigla nitong sabi at nanlaki pa ang kaniyang mga mata.

Napatalon ako sa gulat at siya namaʼy biglang tumawa nang malakas. I glared at him. He scared the hell out of me! Bakit ba kasi ako nandito?

“Fck you!” I cursed. Aalis na sana ako rito ngunit mabilis ako nitong pinigilan, gamit ang isa niyang kamay ay nahawakan niya ang strap ng bag ko. Muli ko siyang tiningnan nang masama. “Bitiwan mo ‘ko. Baka hindi ako makapagpigil at masaktan kita,” I warned, but he didn’t listen. Instead, he looked me in the eyes and suddenly raised his right eyebrow.

“Saan mo naman balak pumunta?” tanong niya, hindi ako nakasagot dahil hindi ko alam kung saan ako pupunta. Basta makaalis lang ako rito dahil sinasayang ko lang pala ang oras ko sa putot na ‘to. He’s weird, a total stranger. Ngayon ko lang siya nakita, at baka nga masama siyang tao.

“Bitiwan mo ako,” may diin kong sabi imbes na sagutin ang tanong nito. Binitiwan naman niya ako. Kaya humakbang na ako upang makaalis na rito, ngunit napatigil din ako nang muli siyang magsalita.

“Bakit hindi ka na muna tumambay rito? Nandito ka na, ba’t aalis ka pa?”

––

I tried to stop myself not stay with him, pero hindi ko alam bakit ako nandito ngayon sa loob ng maliit na kubo. Sakto lang ang nasa limang tao rito, malinis at malamig din. May fairy lights na nakapalibot sa may itaas nitong kubo na nagsisilbing liwanag dito sa loob.

Ang kalmado lang dito sa loob. Walang maingay, at wala rito si Nathaniel at ang taong mahal niya. The only person with me was this stanger who is busy reading. Pagpasok pa lang namin ay kaagad na niyang inilabas ang libro sa kaniyang bag at pumuwesto sa mahabang upuan at doon nahiga.

“Alam kong weird ako, ‘wag mo na akong titigan.” Mabilis akong umiwas ng tingin.

Yeah, he’s really weird. Totally weird. Kanina’y maingay siya pero ngayo’y busing-busy siya sa pagbabasa.

Napansin kong umayos ito ng upo. Inilagay niya sa tabi ang binabasang libro. I slowly turn my gaze to him.

“Sino ba ‘tong babaeng iniiyakan mo?” bigla niyang tanong, kaya sinamaan ko siya ng tingin.

“Hindi ako umiyak,” sabi ko. “At h-hindi siya babae,” dagdag ko pa’t mabilis na umiwas ng tingin. Napansin ko namang nagulat siya, pero wala na akong pakialam pa roon.

“Oh, o-okay. Alam ba niyang gusto mo siya?”

Umiling ako bilang sagot. Iyon naman kasi ang totoo, na hindi alam ni Nathaniel na may gusto ako sa kaniya. I don’t want to ruin our friendship. Wala rin naman kasi akong lakas na sabihin iyon sa kaniya, dahil akala ko noon ay hindi siya bukas sa ganitong klase ng relasyon. But I’m wrong… and hopeless.

“Bakit hindi mo sinubukan umamin? What if pareho kayo nang nararamdaman?”

“Bakit ko susubukan kung alam kong wala nang pag-asa? He loves someone else,” I answered. Yumuko ako. Hindi ako iyakin, ngunit hindi ko napigilan na bumuhos iyong mga butil ng luha sa mga mata. “I-I tried to stop myself from falling for him, but I didn’t realize that I fall deeper. H-Hindi ko alam kung papaano ako babangon. Itinago ko dahil ayaw kong masira iyong pagkakaibigan naming dalawa, but it’s hurt.”

Pinunasan ko ang mga luha sa mga mata ko. Hindi ako ‘to. Hindi ko na kilala ang sarili ko. Bakit ko pa ba kasi ‘to naramdaman? Bakit kasi siya pa? If only I could teach my heart not to fall for him, or if only I could teach his heart to choose me over that jerk. Hindi sana ako nasasaktan ng ganito.

“Parte na nang pagmamahal ang masaktan. Kumbaga, para itong sangkap ng isa sa mga pinakamasarap na pagkain. The only thing we could do, hintayin na maghilom iyong sugat. Isa pa, kung talagang mahal mo siya. Magiging masaya ka kapag nakita mo siyang masaya, ‘di ba?”

“I-I’m happy, b-but I don’t know! Ang sakit-sakit dito,” sabi ko at itinuro iyong bandang puso ko kung saan ako nakakaramdam nang labis-labis na kirot.

“Alam mo…” Napatingin ako rito. Bumaba siya sa kinauupuan at lumapit sa akin. Inilahad niya ang kamay sa harapan ko, at hindi ko alam ba’t ko inabot iyon at bumaba rin sa kinauupuan ko. “Ikain na lang natin ‘yan!” sabi niyaʼt hinila ako papalabas ng kubo.

——

NATHANIEL

“Babe , dinnerʼs ready!”

Tumingin ako rito at bumungad sa akin si Gio na nakasuot ng kulay asul na apron, his name was printed on it. Wala siyang suot na damit at tanging ang apron at isang manipis na boxer lang. Lumapit siya sa akin at mabilis na hinuli ang aking labi gamit ang kaniya.

I close my eyes and kissed him back. “Mmmm!” Napaungol ako dahil sa ginawa niyang paghalik sa akin. Kaagad ko siyang itinulak. “Let’s eat,” sabi ko. Baka kung saan pa kasi mapunta ito. Masakit pa ang katawan ko dahil halos araw-arawin na ako ng lalaking ito.

Ngumisi lang siya at saka kami sabay nang lumabas at pumunta sa kusina. I never thought that this guy could cook. At, mas lalong hindi ko inaasahan na masarap din ang kaniyang mga luto. Bukod sa masarap siya, pati ang mga pagkaing niluluto niya’y masarap din.

Samantalang noon, halos wala siyang ibang ginawa kundi ang maging gago rito sa loob ng condo ko. Pati ang paggamit ng vacuum cleaner ay hindi rin niya alam gamitin. Is he just pretending?

“Hey, what’s up?” he suddenly asked. Tumingin naman ako rito.

“What?” tanong ko pabalik.

“Wala lang. Ang guwapo mo,” he said. Biglang nag-init ang magkabila kong pisngi. “Puwede makaisa ulit mamaya?” Ngunit mabilis din iyon naglaho dahil sa sinabi niya. Sinamaan ko siya ng tingin.

“Shut up! Masakit pa likod ko. Hindi ka makakaisa hanggang sa susunod na linggo.” Para naman siyang pinagbagsakan ng langit at lupa dahil sa sinabi ko, pero buo na ang desisyon ko. Masakit pa talaga, kaya kailangan ko na munang magpahinga.

1. Blurb
2. About The Story
3. DISCLAIMER
4. SIMULA
5. Chapter 1
6. Chapter 2
7. Chapter 3
8. Chapter 4
9. Chapter 5
10. Chapter 6
11. Chapter 7
12. Chapter 8
13. Chapter 9
14. Chapter 10
15. Chapter 11
16. Chapter 12
17. Chapter 13
18. Chapter 14
19. Chapter 15
20. Chapter 16
21. Chapter 17
22. Chapter 18
23. Chapter 19
24. Chapter 20
25. Chapter 21
26. Chapter 22
27. Chapter 23
28. Chapter 24
29. Chapter 25
30. Chapter 26
31. Chapter 27
32. Chapter 28
33. Chapter 29
34. Chapter 30