Prologue

This story is a work of fiction. All characters, names, places, events, and incidents portrayed in this book are either products of the author’s imagination or used fictitiously. Any resemblance to actual persons, living or dead, businesses, institutions, events, or locales is purely coincidental.

This novel may contain themes involving gender identity, discrimination, emotional conflict, and romantic relationships. It is written with the intention of telling a heartfelt story about love, self-discovery, acceptance, and personal growth.

This story features a transgender woman and a straight man in a slow-burn romance. The experiences and perspectives presented are fictional and created for storytelling purposes.

Reader discretion is advised for discussions of prejudice, family conflict, and emotional struggles. Thank you for giving these characters a chance to tell their story. May their journey remind you that love sees beyond labels, and that everyone deserves to be loved for who they truly are.

——————————————————————————

Edmonton, Alberta, Canada

“Mom, I’m leaving!” Paalam ko kay Mama. Nasa kusina siya, kaya kailangan kong lakasan nang konti ang boses ko.

“Ang sinabi ko, ha? Umuwi ka kaagad!” Paalala niya. Ngumiti ako at pabirong umirap bago tumango nang tatlong beses.

“I will!” I chuckled. She smiled warmly at me before turning back to the counters, continuing whatever she was busy arranging.

May work siya today bilang isang assistant nurse sa isang medical clinic malapit sa bahay namin. Doble kayod si Mama, kaya naman sinusubukan kong maging mabuting anak hangga’t kaya ko.

Habang nakasakay sa bus, napangiti ako nang mabasa ang text niya na nag-iingat ako. Pinasadahan ko ng tingin ang repleksyon ko sa bintana, hinawakan ang mahabang buhok na ilang taon ko ring pinangalagaan at pinahaba.

Dalawa lang kami ni Mama rito sa Canada. I never had the chance to meet my father kasi iniwan niya kami para sa ibang babae. Iyan ang kuwento sa akin ni Mama noong bata pa ako at nagtanong ako tungkol sa kanya. I’m not looking for him, though. Hindi sa hindi ako kontento sa buhay namin ni Mama, pero minsan, hindi ko lang maiwasang maging curious kung nasaan na siya. Hindi ko rin naman hinahangad na sana nakilala ko siya. Siguro… natatakot din ako. Iniisip ko kasi na baka hindi niya rin ako matanggap kung malalaman niyang trans ako. Bakla. Bading. Kung ano-ano mang itawag nila.

I shook the heavy thoughts away. Isinuot ko ang AirPods ko at tumingin na lang sa labas habang patuloy na bumabaybay ang bus sa kalsada ng Edmonton.

Pagkababa ko, agad kong tiningnan ang phone ko at nag-text kay Alexie para malaman kung nasaan sila.

Lexi: We’re here at the small food court beh malapit sa McDo, hurry!

Me: Osige! Malapit na ako! See y’all there.

Pagpasok ko ng mall, isang pamilyar na malamig na aircon ang sumalubong sa akin. Ngumiti ako sa isang lalaking maayos na hinawakan ang pinto para makapasok ako dahil kakalabas lang niya.

“Thank you!” I said, giving him my best smile.

He nodded politely and smiled back. In fairness, cute siya.

Agad ko namang natanaw ang mga kaibigan ko nang lumiko ako sa pasilyo papunta sa maliit na food court. Kasama nila ang mga boyfriend nila, na naging kaibigan ko na rin sa katagalan.

Napalingon si Kath sa gawi ko, kaya agad siyang kumaway at matamis na ngumiti. Dahil doon, nagsilingunan na rin sina Lexi sa akin.

“Bagong ligo tayo, ah?” Nard smirked the moment I approached.

Inirapan ko nga. “Siyempre.” Buti na lang talaga at wala siyang kasamang babae ngayon. Kung sino-sino na lang kasi ang nagiging girlfriend ng isang ’to, nakakahilo.

Agad nila akong inalok na kumain, kaya tumango ako at umupo sa bakanteng upuan sa tabi ni Lauren. At malas lang, katapat ko na naman ang bobong ’to. Sa dinami-rami ng puwedeng upuan, bakit dito pa? Naiinis pa naman ako sa kanya dahil sa ginawa niya kagabi!

Nauurat ako kapag nakikita ko ang mukha niya. Fuckboy na fuckboy talaga ang datingan. With his clean buzz cut na may disenyo pang linya sa gilid, tapos iyong kanang kilay niyang may hiwa rin, perfectly matching his damn moreno skin.

May hikaw siyang cross sa kanang tainga, at makapal na silver chain necklace. Para kumpleto ang bad boy starter pack, nakasuot pa siya ng black shirt na hapit sa katawan—halatang ipinagmamalaki ang muscles niya—white Nike shorts, at ’yung mga mahal niyang Jordan shoes.

“Tigilan mo ’ko,” simangot ko sa kanya bago yumukod para halikan sina Lexi at Kath sa pisngi bilang pagbati.

“Oh? Saan ang akin?” aniya, at talagang ngumuso pa. He even had the audacity to point at his own cheek.

“Where’s your girlfriend?” I asked dryly habang umaayos ng upo sa tabi ni Lauren, na kasalukuyang busy sa pakikipag-usap sa nanay niya sa telepono.

Ngumiti lang si Lauren sa akin at nag-wave nang bahagya.

“Okay guys! Sa Downtown tayo mamaya, ah?” anas ni Kath habang ipinapatong ang baba niya sa balikat ni Ivan, ang boyfriend niya simula pa noong junior high. Ang tagal na nila… sana all na lang talaga.

Biglang yumukod si Nard papalapit sa akin kaya awtomatiko kong tinaasan ng kilay. Sa sobrang lapit niya, naamoy ko agad ang mamahaling pabango niya. Amoy panlalaki na nakaka-addict sa ilong. Kainis, he really knows how to impress girls. Magaling pumili ng pabango ang gago.

At anong balak gawin ng bobong ’to?

“Kiss mo ’ko,” he demanded in a low, serious tone, staring straight into my eyes. Binalewala niya ang tanong ko kanina at itinuro ulit ang kaliwang pisngi niya, unti-unting bumabalik ang nakakairitang smirk sa labi niya.

Nakakainis lang din kasi, bakit ang clear ng skin niya? Wala naman siyang skincare routine, pero bakit ang ganda at ang bango ng balat niya? Umangat ang kanang kamay ko at malakas na itinulak ang mukha niya bago ko siya inirapan. Normal na sa kanya ’tong panglalandi sa akin, pero ngayong araw, sarap niya talagang bigwasan.

Natawa siya sa reaksyon ko at dinilaan ang pang-ibabang labi niya. Muli ko siyang inirapan bago ibaba ang tingin ko sa mga pagkain sa lamesa. McDo na naman…

Akmang aabutin ko na iyong fries sa may tray nina Lexi nang biglang iharap ni Nard ang sarili niyang pagkain sa akin. Napatingin ako sa kanya, nagtataka.

He smiled cutely at me and winked, dahilan para lumabas ang malalim na dimple sa ilalim ng kaliwang bahagi ng labi niya. “Doon ka pa talaga kukuha sa malayo. Here, have some of mine. I bought your favorite, too.” Turo niya sa kabi-kabilang piraso ng burger at fries.

“Really? You did?” I giggled, pansamantalang nakalimutan ang inis. Kumuha ako ng ilang piraso at isinubo, bago ngumiti nang matamis. “Wala kang work ngayon? O nag-call in sick ka na naman?”

He pouted, looking a bit guilty. “Call in sick. Tinatamad akong pumasok today, eh.” He scratched the back of his neck. I made a face.

Tumango na lang ako. Sabagay, nakakapagod nga naman ang fast food job. Naalala ko tuloy noong sabay kaming naghanap ng trabaho last year. Natanggap siya sa McDonald’s, habang ako naman ay sa Forever 21. Pero hindi rin biro ang pagod sa retail. Fold dito, hang doon, organize ng mga nakatambak na damit… lalo na ’yung ibang customers na basta na lang magkakalat pagkatapos magsukat.

“Well, it’s my actual day off today!” I boasted, throwing my shoulders back. Umangat ang sulok ng labi niya, aliw na aliw sa pagmamayabang ko.

“Libre mo naman ako—”

“No way. Ang liit na nga lang ng sinusuweldo ko, tapos papalibre ka pa? Ang kapal ng mukha mo, Nard.”

Humagalpak siya sa tawa kaya hinayaan ko na siya at hinarap na lang sina Lauren. “By the way guys, hindi ako puwedeng—”

“—magtagal dahil kailangan kong umuwi agad sa bahay,” sabay-sabay nilang pagtatapos sa sasabihin ko bago nagtawanan nang malakas. Kabisadong-kabisado na nila ang linya ko.

“Yup! I need to make dinner for my mother,” kibit-balikat kong sagot bago muli kumuha sa fries ni Nard. Ako na pala ang halos umuubos dahil hindi na niya ito ginalaw.

Nang tumingin ako sa kanya, naabutan ko siyang seryosong nakatitig sa akin. His eyes shifted from my eyes down to my lips, and then back again.

He swallowed hard, his Adam’s apple bobbing. He then cleared his throat to break the sudden tension. “Anong oras ka ba uuwi?”

“Mga four. Six kasi ang uwi ni Mama.”

“Puwede bang tumambay muna sa—”

“Hep! Bakit na naman? Hindi puwede,” saway ko agad. “Masasapak na talaga kita. Where’s your girl—”

“I broke up with her,” he cut me off lazily, shrugging his shoulders as if it was nothing.

Kunot-noo ko siyang tiningnan, pero sa totoo lang, hindi na ako nagulat. Babaero talaga. Kailan ba siya tumagal sa mga nakakarelasyon niya? Parang nagpapalit lang ng damit linggo-linggo.

“Mabuntis mo sana ’yung susunod,” I grinned wickedly. Naalala ko bigla kung bakit ako naiinis sa kanya. Ang mokong na ’to, wrong send ba naman sa akin kagabi ’yung scandal nila ng ex niyang Canadian girl! Talagang inaway ko siya sa chat. Bakit kailangan niyang i-record at itabi ang ganoong bagay?

He’s so bobo talaga kahit kailan.

Pero sa kabila ng lahat, naisip ko na siya nga pala ang kauna-unahan kong naging kaibigan dito sa Canada. Kasabay ko siya noong in-enroll ako ni Mama sa school. Pareho kaming nangangapa sa bagong bansa, parehong bago, at magkaklase sa parehong grade. Kaya siguro kahit gaano siya katanga minsan, hindi ko rin matiis…

“Nah. I know how to pull out—”

Bago pa niya matapos ang bastos niyang sasabihin, agad kong tinampal ang bibig niya. Well, sanay na kami sa bulgar niyang bibig, pero paano na lang kung may makarinig na ibang tao, ’di ba?

“Para talaga kayong aso’t pusa palagi,” puna ni Christian, ang boyfriend ni Lexi, habang umiiling-iling.

Bago ko pa maibaba ang kamay ko, naramdaman ko ang basang dila ni Nard na dumaan sa daliri ko. Mabilis kong binawi ang kamay ko at nginiwihan siya nang todo.

“Ew! You’re disgusting!” maarteng sigaw ko habang nagmamadaling kumuha ng tissue para ipunas sa laway niya.

“Wow! Ang arte mo naman. Mabango naman laway ko, ah!” He laughed loudly, dahilan para mapatingin ang ibang mga puti na kumakain sa food court sa gawi namin.

Agad namin siyang sinuway na tumahimik at nagpatuloy na lang sa pagkain. I took out my compact mirror from my bag to check my face. Sobrang init ng panahon ngayon kaya hindi na ako nag-apply ng makapal na makeup; just simple lip tint, mascara, and a bit of powder.

“Oo na, maganda ka na. Titingnan at titingnan pa sa salamin, eh,” nguso ni Nard.

Tinapunan ko siya ng mapanuring tingin bago tuluyang bumungisngis. “Alam ko.”

Itinago ko na ang mirror sa bag at sumali sa usapan nina Lexi habang nagpapatuloy sa pagkain.

Naramdaman ko namang kinuha ni Nard ang kanang kamay ko sa ilalim ng lamesa. Pinaglaruan niya ang mga daliri ko, sinusukat sa mas malalaki niyang kamay. Hinayaan ko na lang siya.

Pagkatapos naming kumain, agad kaming tumungo sa transit area. Sa sobrang ingay at gulo ng grupo namin, panay ang baling ng mga tao sa amin sa loob ng mall.

“Sa South Campus tayo para makapag-LRT train,” suggest ni Kath. We all agreed.

Habang naglalakad palabas ng building, hindi ko maiwasang kumapit sa bicep ni Nard habang nanliliit ang mga mata ko dahil sa matinding sikat ng araw. Nasa pinakahuli kaming dalawa habang nauuna ang mga magkakasintahan—ang dalawang natitirang walang jowa sa grupo.

Hindi pa ako nagkaka-boyfriend kahit kailan. Bukod sa natatakot ako, wala pa talaga sa isip ko ang pumasok sa isang seryosong relasyon.

“Tigas ba ng bicep ko? Tsansing ka na naman, eh,” bulong niya sa akin. Naramdaman ko ang marahang pag-igting ng braso niya kaya tiningala ko siya. He’s around 5’11“, samantalang ako, 5’3“ lang. Kitang-kita ang agwat ng tangkad namin.

Tumaas ang kilay ko bago kinurot nang mahina ang bicep niya. “Kumapit lang, tsansing agad? Napakapresko mo!” mataray kong angil bago binitawan ang braso niya at naglakad nang mas mabilis.

Akmang lalagpasan ko na siya nang humagikhik siya. Mabilis niyang hinawakan ang braso ko at hinigit ako pabalik sa tabi niya. Ewan ko ba rito, bakit ba gusto niyang laging nagpapahuli kaming dalawa habang naglalakad? Ang init-init na nga!

“Biro lang! ’To naman, nagtatampo agad.”

“What? I am not,” I chuckled, bago muling pininch ang muscled arm niya. “Ang init kasi! Bilisan na natin maglakad.”

He tilted his head, looking down at me. Bumaba ang tingin niya sa kamay kong nakahawak sa braso niya. Ngumuso siya. “Nagmumukha akong sunog sa tabi mo sa sobrang puti mo.”

Bumaba rin ang tingin ko sa magkahawak naming braso. He held my arm up, comparing it to his. Napangiti ako nang bahagya. His warm, moreno skin contrasted beautifully against my milky white skin. Puno ng ugat ang braso niya at medyo mabalbon, halatang panlalaki talaga.

Bata pa lang ako, maputi na ako. Pero mas lalo yata akong nag-glowing at pumuti rito sa Canada. I don’t know, iba talaga ang simoy ng hangin dito kumpara sa Pilipinas.

“Ang tagal-tagal ko na rito sa Canada pero hindi man lang ako pumuti kahit konti,” reklamo niya habang nakatingin pa rin sa balat ko. Kinurot ko ulit siya.

“Gusto mo bang pumuti? Gumamit ka kasi ng kojic soap,” biro ko at ngumiti, pero umiling lang siya.

Imbes na sumagot, dahan-dahan niyang ipinasok ang mga daliri niya sa pagitan ng mga daliri ko, pinagsaklop ang mga kamay namin habang naglalakad. Ramdam ko ang kaunting pamamawis ng palad niya kaya napangiti ako nang pilit.

“Ayan ka na naman sa mga holding hands mo. Baka isipin ng mga tao rito mag-jowa tayo.” Pero hindi ko binawi ang kamay ko. Hinayaan ko lang siya dahil sanay na ako sa ganito. Or maybe… maybe because alam kong may kasalanan siya sa akin kagabi kaya todo kung maglambing ngayon.

Nilingon ko siya habang naglalakad kami sa ilalim ng sikat ng araw. “Sige na nga, I forgive you. Alam ko naman na hindi mo sinasadyang i-send sa akin ’yung video.” Sinundot ko ang braso niya gamit ang bakante kong kamay at humagikhik. “I didn’t watch it, by the way. Dinelete ko agad.”

“Bakit hindi mo pinanood? Sayang, ang galing ko pa naman doon,” he asked playfully. Ikinurap-kurap niya ang mga mata niya, nagmumukhang inosenteng bata na parang walang alam.

“No way,” I grimaced, crossing my free arm over my chest. “Why would I watch your sex video, huh? Sobrang bobo mo talaga.”

“Dapat pinanood mo muna bago mo dinelete, para naman nalaman mo kung gaano ako kagaling sa—Aw! Aray! Tang-ina, Skylar!” Impit niyang sigaw sa gitna ng kalsada habang buong puwersa kong pinipilipit ang balat sa tagiliran niya.

“Hayop ka talaga!” namumulang bulyaw ko sa inis at matinding hiya. I could feel the heat rushing up to my face, turning my cheeks bright red.

The audacity of this guy! Gosh! I hate him so much!

Chapter 1

Of course, nagpumilit si Nard na sumama sa bahay after ng hangout namin kaya sa huli, wala rin akong nagawa kundi pumayag. We bought some ingredients at Walmart first before heading straight home.

Sobrang init ng hapon na iyon kaya pagkadating na pagkadating namin, nagpalit agad ako ng dolphin shorts at isang simpleng itim na spaghetti strap. Basta ko na lang itinahi-buhok ang mahaba kong buhok sa isang magulong pusod.

Pagkalabas ko ng kuwarto ay naabutan ko siyang nakatayo sa harap ng bukas anyhow naming ref. Walang sabi-sabi niyang inilabas ang paborito naming inumin tuwing tag-init—ang Tropicana Watermelon.

Habang nagsasalin siya, naglalambing naman si Clover sa kanyang paanan, pabalik-balik ang pagpahid ng balahibo sa binti ni Nard. Clover is our cat. Kaming dalawa ang bumili sa kanya noong Black Friday last year sa isang pet shop sa West Edmonton Mall. Si Nard pa nga ang nag-suggest ng pangalang Clover, which I thought was really cute.

Alas-kwatro pa lang ng hapon pero inisip ko na mas mabuting umuwi nang maaga. Ilang oras din naman kasi kaming gumala at nag-photoshoot sa Downtown kanina. Nag-text na ako kay Mama na nakauwi na ako bago ko nilapitan si Nard na kasalukuyang umiinom.

Napabaling siya sa akin. His eyes slowly traveled from head to toe, taking in my loungewear. His lips formed a thin line before pouting his pink lips.

“Anong lulutuin mo?” Inilapag niya ang baso at muling sinalinan iyon ng malamig na juice. He offered the same glass to me.

Kumunot ang noo ko. “Dalawa tayo?”

“Bawas hugasan,” he smirked.

Napailing na lang ako at tinanggap ang baso. Our eyes locked as I drank the tall glass of Tropicana Watermelon, the cold sweetness soothing my dry throat.

“Uhm, hindi ko pa alam, eh. Ano bang masarap kainin para sa dinner kapag summer?” Inilabas ko ang aking phone at nagsimulang mag-Google ng mga summer recipes.

“Barbecue,” aniya. Laking gulat ko nang maramdaman ang hininga niya sa may tainga ko—nakadungaw na pala siya sa screen ng phone ko mula sa likod ko.

Mabilis ko siyang itinulak sa dibdib gamit ang hintuturo ko dahil sa sobrang lapit niya. Ang init-init na nga ng panahon, dumagdag pa ang init ng katawan niya.

“Barbecue? Hindi ako marunong niyan.”

“Marunong ako, kaso ilang oras pa ang preparation—”

“Wait, hindi ka ba kakain sa inyo?” putol ko sa sasabihin niya habang nakataas ang isang kilay pag-angat ng sientas ko sa kanya.

He looked away for a split second and slowly shook his head. Napasinghap ako. “Bakit?”

“Gusto ko rito mag-dinner. Kakasabi ko lang, ’di ba? Magpapaalam din ako kay Tita na maki-sleepover…”

Namilog ang mga mata ko. “Nababaliw ka na ba? Bakit ka matutulog dito?”

Dumaan ang panandaliang iritasyon sa kanyang mga mata nang harapin niya ako, ngunit hindi ako nagpatinag. He can’t! Hindi na ako… sanay.

“Ang tagal na noong huling beses kong nag-sleepover dito, Sky. I miss… sleeping with you,” natinigan ko ang matinding tampo sa tono niya. Bigla kong nadama ang panunuyo ng labi kaya napadila ako sa aking pang-ibabang labi.

Just no, Sky! Hindi na puwede. Kung noon, ayos lang. Iba na ngayon!

“A-Ano naman ngayon? Baka magalit sina Tita sa’yo—”

His jaw clenched tightly. “Ayan na naman ang lagi mong dahilan. Hindi naman ganyan si Mommy sa akin.” Pinaningkitan niya ako ng mga mata, sinusuri ang bawat reaksyon ko. “Why? Bakit biglang bawal na akong mag-sleepover dito? Are you hiding something from me, huh?”

Bahagya ko ulit siyang itinulak sa dibdib dahil unti-unti na naman niya akong kinokorner sa may sink ng kusina. Mabilis akong umikot para makakawala sa kanya habang pilit na tumatawa para itago ang kaba.

“W-Wala… and what do you mean by that? I am not hiding anything,” mahina kong depensa.

Hindi ko naman puwedeng sabihin sa kaniya nang direkta na hindi na ako komportableng makasama siya sa iisang kwarto. Simula nang mag-hormones ako at magsimulang magbago ang hubog ng katawan ko, unti-unti ko nang iniwasan ang pagpapatulog sa kaniya sa tabi ko. I think that’s a valid reason. Bukod doon… manyak pa naman ang isang ’to minsan.

“Really? Then why are you forbidding me from staying?”

“Nard! Ano ba.” I cut him off irritatedly as I faced him fully. Nanuyot ang lalamunan ko nang makita kung gaano kaseryoso ang hitsura niya ngayon. Wala ang nakasanayan kong mapaglarong ngiti.

Hinanap niya ang mga mata ko nang subukan kong umiwas ng tingin. My heart raced so fast; I felt like I was going to have a heart attack with the way he was staring at me. What is this… feeling?

“Ano? Do you have a boyfriend now? Entertaining someone else?” taas-noo niyang tanong, na parang may malaki akong kasalanan sa kanya o parang nahuli niya akong nagtataksil.

Suminghap ako, unti-unti na ring naiirita sa paratang niya. Ayan na naman siya sa pagiging protective na walang basehan.

“Wala pa sa isip ko ’yan, Jonard. Hindi ako katulad mo na kung sino-sino na lang ang kinakasama.”

“Tinatanong lang naman kita, ah? Defensive ka masyado, eh.” He chuckled lowly, but there was absolutely no humor in it.

Nang umatras siya nang kaunti, doon ko lang napansin na kanina ko pa pala pinipigilan ang paghinga ko. “Gusto ko lang naman malaman kung mas guwapo ba sa akin ang magiging boyfriend mo,” dugtong pa ng bobong ’to. Ano bang pinagsasabi niya?

Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili.

“Sabing wala nga!”

“If wala ka talagang boyfriend, you’ll let me stay.”

“F-Fine! You can sleep over. Pero magpaalam ka muna kay Tita, ah?” nauutal kong sabi bago ipinilig ang ulo para itago ang pamumula ng pisngi ko. Hinarap ko siya ulit. Taas-noo pa rin niya akong tinitingnan, seryoso pa rin.

“Huwag na lang. Kung napipilitan ka lang naman…” aniya, akmang tatalikod.

“Ayaw mo? Edi umuwi ka mamaya!” irap ko sa kaniya.

Agad naman niyang binawi ang sinabi niya at ngumiti nang nakakaloko. “Joke lang naman! Oh, barbecue nga? Sabi ko sa ’yo marunong ako, eh.”

And just like that, he was back to his usual playful self.

Noong una ay hindi talaga ako naniniwala sa kakayahan niya sa kusina. Pero agad kong naalala noong pumunta ako sa bahay nila para sa birthday ng kapatid niyang si Clark; siya nga ang nakatoka sa pag-iihaw noon. Sinabi pa sa akin ng mommy niya na siya mismo ang nag-marinate ng karne. Hindi ako naniwala noon dahil sa sobrang sarap ng timpla.

Ngayong gabi ko mapapatunayan kung totoo nga ang tsismis.

Umupo ako sa stool at pinanood ang bawat kilos niya. Pinupokpok niya ang karne gamit ang meat tenderizer. Aniya, para daw mas malambot at madaling nguyain kapag naluto. Poor pork meat…

“Ganyan ba talaga kapag lasinggero?” tanong ko habang nakatingin sa mga sangkap na inihahanda niya.

“Ha?” kunot-noo niya akong tiningnan.

“I mean, ’di ba pulutan niyo ’yan kapag nag-iinuman kayo? Barbecue. Is that why you’re so good at making it?”

“Silly. Parang hindi mo naman alam na barbecue ang paborito ko simula bata pa tayo. At anong lasinggero? Minsan lang ako uminom, no.” He winked at me.

“Anong minsan? Huwag mo nga akong ma-bola—”

“Joke lang, baby. I love you.”

Biglang kinilabutan ang buong katawan ko sa narinig. “Ew!” I glared at him and acted like I was completely grossed out, kahit na sa totoo lang ay nagwala ang tibok ng puso ko.

Ngumuso ako para ibahin ang usapan. “Nakalimutan ko nga na paborito mo pala ’to. Ang takaw mo kaya. Lahat na lang ng pagkain, pinapatulan mo,” I grinned at him.

“Ouch! Ang sakit mo naman magsalita. Samantalang ako… alam na alam ko lahat ng mga gusto at ayaw mo.” Umakto siyang nasasaktan at talagang may pa-buntong-hininga pa siyang nalalaman. I chuckled softly.

Bigla akong humikab, dinadalaw na ng antok dahil sa pagod sa pag-ikot namin kanina. “May aayusin lang ako sa kuwarto ko. Tawagin mo na lang ako mamaya kapag mag-iihaw ka na.”

He nodded and smiled cutely. Gusto ko tuloy sundutin ang dimple sa ilalim ng labi niya nang sumilay na naman iyon.

Pumasok ako sa kuwarto ko at mabilis na inayos ang mga nakatambak na gamit. Nakakahiya naman kung makikitulog siya rito nang magulo ang paligid. Isa rin naman kasi iyon sa dahilan kung bakit ayaw ko siyang patuluyin—hindi ko pa nalinisan ang silid ko.

Nang matapos ako sa mabilisang pag-aayos, humiga muna ako sa kama para magpahinga. Hindi ko namalayan na dahil sa lambot ng unan at sa pagod ko ay tuluyan na pala akong nakatulog.

Nagising ako nang marandaman kong may marahang tumatapik sa pisngi ko. Umangol ako sa reklamo, pinalitan ang posisyon ko at tumagilid sa higaan.

“Sky…”

Nang mapagtanto ko kung kaninong boses iyon, napabalikwas ako ng bangon. I rubbed my eyes vigorously until my vision cleared.

Bumungad sa akin si Nard na kasalukuyang nakahiga rin sa kama ko, nakatagilid habang nakasalo ang ulo sa kanyang kamay. Ilang beses akong napakurap. Dahil mas malala pa roon—he wasn’t wearing his shirt. Kitang-kita ko ang kanyang hubog at magandang katawan na halatang alaga sa gym.

“What time is it?” tanong ko habang mabilis na bumabaling sa bintana ng kuwarto. It was already pitch black outside.

“Eleven na ng gabi,” sagot niya sa paos na boses.

Nilingon ko siyang muli, at hindi ko maiwasang mapababa ang tingin sa abs niya bago mabilis na nag-bawi ng tingin. Namumungay ang kanyang mga mata, mukhang kakagising lang din. His long natural lashes made his deep-set, narrow eyes look even more expressive. He slowly licked his lower lip.

“Kumain na tayo ng dinner…” Bumaba ang tingin niya sa labi ko bago siya napalunok at umiwas din ng tingin. Bahagya siya bumangon kaya umalog ang buong kama.

Doon ko lang naramdaman na sobrang rindi na ng gutom ko. I was about to move when my stomach suddenly growled loudly. Natigilan kaming dalawa.

Nagkatinginan kami ni Nard bago siya humagikhik at ngumisi nang nakakaloko. He shook his head, amused.

Muli akong natigilan nang bigla kong maalala si Mama. Napawi ang ngiti ko, at namilog ang mga mata kong nilingon si Nard na patuloy lang na pinagmamasdan ako sa madilim na kuwarto. Parang kakagising niya lang din, kaya hindi na ako magtataka kung natulog siya… sa tabi ko mismo.

“Si Mama pala?” Tumayo na ako mula sa kama at mabilis na inayos ang dolphin shorts ko na medyo tumaas pala habang natutulog.

He looked away instantly and cleared his throat. Tumalikod siya sa akin at umayos ng uko sa gilid ng higaan. Umiling siya nang marahan. “Hindi umuwi si Tita ngayon dito. Tinext ka niya kanina pero tulog na tulog ka.”

“Huh? Bakit daw?” Hinanap ko ang phone ko sa ibabaw ng nightstand para tingnan ang mensahe.

“She was invited to a party. Sinundo siya mismo sa clinic kanina pagkatapos ng shift niya.”

Tumango ako habang binabasa ang text ni Mama bago naglakad patungo sa aking vanity mirror. I reached for my hairbrush. Alam ko na agad kung nasaan si Mama; madalas naman siyang maimbitahan ng mga co-nurses niya. Hindi lang talaga ako sumasama sa mga ganoong event, at ayos lang naman sa kaniya iyon.

“Hindi ka pa ba nagdi-dinner?” tanong ko habang sinusuklay ang buhok ko.

“Hindi pa. I slept beside you after kong mag-ihaw—”

“Bakit sa tabi ko? May extra comforter naman ako roon sa closet, sa sahig ka dapat matulog mamaya,” saway ko sa kaniya sa pamamagitan ng repleksyon sa salamin.

I heard him sneer. “Malaki naman ’tong kama mo, ah.” Nilingon ko siya at nakitang hinila niya ang mahaba kong pink na unan bago muling humiga. Humikab siya nang malalim at ibinaon ang kalahati ng mukha niya sa unan ko. “What’s wrong with us sleeping in one bed? We used to sleep in your bed years ago, Sky.” He rolled his eyes lazily and hugged the pillow tighter.

Humarap na lang ulit ako sa vanity mirror ko at hindi na siya sinagot. My heart was thumping loudly against my chest. Yeah, Nard. But that was years ago! Ang tagal na nang huli kang natulog sa kuwarto ko… sa kama ko! Iba na ngayon!

“Tara na? Let’s eat,” anyaya ko matapos mai-ayos ang buhok ko.

I turned my head back to him, but my eyes automatically went down to his bare chest again.

Umangat ang ilong ko sa inis. “Magdamit ka nga,” iritadong sita ko sa kanya bago umirap.

Nagtagpo ang makakapal niyang kilay bago niya tiningnan ang sarili niyang katawan. He then casually patted his six-pack abs. “Ang init, eh.” Kibit-balikat niyang sabi bago nanunuyang ngumiti sa akin. “Ang sabihin mo, gustong-gusto mo ang nakikita mo.”

“Huh?!” I hissed. “No way! You’re too muscular! I don’t even like guys who look like that!”

He raised a perfect brow. “Muscular? Sabi mo noon, you like guys who are buff and fit.”

Namilog ang mga mata ko bago ko siya sinamaan ng tingin. “When did I ever say that?!” Humigpit ang hawak ko sa hairbrush, handa na iyong ibato sa mukha niya.

Mabilis diplomasya niyang itinaas ang dalawang kamay niya habang tumatawa. “Hey, don’t look at me like that! Don’t you remember? You told me that back when we were still in 9th grade!” nakanguso niyang sumbat.

Uminit ang buong pisngi ko. Naalala ko nga. Sinabi ko lang naman iyon noon para lubayan niya ako sa katatanong kung ano ang ideal type ko sa lalaki!

“Hindi naman malaki ang katawan mo, ngayon nga payat-payat mo na, eh,” I lied, rolling my eyes at him.

“Oh, yeah?” he taunted playfully, leaning forward. “Bakit hindi ka makatingin nang diretso ngayon?”

Hindi ko na siya sinagot at nagpasya na lang na maunang lumabas ng silid. Naiinis ako sa mapang-asar niyang mukha!

Narinig at naramdaman ko ang mga yabag niya sa likod ko, sumusunod sa kusina. Binuksan ko ang ilaw at tiningnan ang nakahandang pagkain sa lamesa.

“Luh, kunwari pa siya, tinitigan naman kanina—”

“Shut up!” iritado kong saway, kaya naman humagikhik siya pero tumigil din agad sa pang-aasar.

“Gutom na rin ako,” narinig ko ang boses niya sa mismong likod ko kaya bahagya akong napatalon at agad na lumayo sa kaniya ng ilang hakbang.

Mabuti na lang at mabilis akong kumuha ng mga plato at kubyertos para hindi niya mapansin ang labis kong pagkataranta. Kinabahan ako nang todo… hindi na talaga ako sanay sa presensya niya nang ganito kalapit.

O baka naman… hindi na ako sanay na kaming dalawa lang ang magkasama.

Simula kasi nang mag-senior high school kami ay nag-iba na ang mga nakakasalamuha niya. His circle of friends became different.

Nauupo kami at pinagmasdan ko siyang masaganang kumakain gamit ang kanyang mga kamay. Habang tahimik kaming kumakain, bigla kong naalala ang isang bagay na matagal ko nang gustong itanong.

“How’s your talk with… uhm… ’yung closure niyo?”

Kinuha niya ang baso na may Pepsi at uminom habang nakatingin sa akin, nagtatanong ang mga mata. He stopped chewing and his face instantly hardened.

Mukhang kilala na niya agad kung sino ang tinutukoy ko…

I gave him a small, tentative smile. “Ni—”

“I didn’t talk to her,” he cut me off coldly, looking a bit annoyed.

Dumiin ang mga mata ko sa kaniya. “Did you honestly believe that she cheated on you?” mahina kong tanong bago ibinaba ang tingin ko sa plato. Humiwa ako sa barbecue gamit ang knife at fork.

Ramdam kong pinapanood niya ang bawat galaw ko. His lips twisted into a subtle smirk the moment I lifted my eyes back at him. He must’ve been weirded out. Alam ko namang hindi kailangang gumamit ng kutsilyo sa ganitong ulam, pero sanay lang talaga ako kapag karne ang kinakain ko.

“Yes. With my own best friend,” he scoffed, his tone bitter.

“Pinipilit ka pa rin ba niya na kausapin ko siya?” marahang tanong niya bago itinagilid ang kaniyang ulo. Napanguso ako.

Nag-atubili akong sabihin ang totoo, pero sa huli ay umiling na lang ako. Ayaw kong ilaglag ang kaibigan ko. Alam kong miss na miss na niya si Nard. Pareho ko silang kaibigan at pareho ko silang mahal. Sabay-sabay kaming lumaki rito sa Canada.

“Don’t you want to hear out her side first—”

“Enough, Sky…” aniya sa mababang boses bago ako binigyan ng nagbababalang tingin.

Yumuko ako at kinagat ang aking pang-ibabang labi, nakakaramdam ng guilt. “I-I just want to help out. You two were perfect together—”

“She ruined our relationship. She broke my heart. That’s the end of it. And no, I will not come back to her if that’s what you want to hear. I have already healed and I’ve moved on.”

Umangat ang tingin ko sa kaniya at marahang tumango bilang paggalang sa desisyon niya. I guess… kailangan ko na talagang kausapin ang ex niya para sabihing wala na talagang pag-asa at hindi na siya mahal ni Nard.

“And besides, I like someone else right now…” he looked away, and to my surprise, a faint blush crept up his neck.

Umangat ang isang kilay ko, biglang nakaramdam ng kuryosidad. Sumimangot ako. “Sino na naman ’yan?” Humalukipkip ako at umirap.

Hinarap niya ako ulit at seryosong tinitigan. “Basta. Maganda, tapos sexy.”

Ngimiwi ako sa napaka-vague na description na ibinigay niya tungkol sa bagong babaeng nagugustuhan niya. Sabagay, iyon naman palagi ang tipo niya sa mga babae. Ano pa nga bang bago?

He bit his lower lip, suddenly looking uncertain. “Baka kasi hindi siya maniwala sa akin… at baka… layuan niya ako. Ayaw kong mawala sa buhay niya, Sky.”

My brows furrowed, completely confused. “What made you say that? Ikaw pa ba na matinik sa mga babae ang matatakot?”

He leaned his broad back against the chair and stared right into my eyes, without blinking. Makahulugan at malalim ang ipinupukol niyang tingin sa akin.

“Because I am a playboy. Well, that’s what she probably thinks of me. Ayaw kong layuan niya ako dahil lang sa nalaman niyang gusto ko siya.”

I blinked multiple times, trying to process his words. “Sino ba talaga ’yan?” I asked curiously. “Do I know her?”

He stared at me for a few heartbeats before smiling warmly, winking twice.

Hindi siya sumagot at nagkibit-balikat lang bago mabilis na binago ang paksa ng usapan.

Nagpatuloy na siya sa pagkain habang ako naman ay napabusangot na lang, dahil mukhang wala talaga siyang balak sabihin sa akin kung sinong maswerteng babae ang nagpapatibok ng puso niya ngayon.

Chapter 2

“Why do you like movies like these so much?” He groaned annoyingly when I chose a dark romance genre for our movie night.

Since we slept way too long earlier, hindi na kami inaantok kaya nagpasya kaming manood na lang ng movie hanggang sa kusa nang bumagsak ang mga talukap naming dalawa.

I pouted my lips and turned my head to face him. He was glaring at the screen, his lips pursed into a grim line. Bakas na bakas sa mukha niya ang disgusto kaya napangiwi ako. He wanted to watch an action movie or something with explosions.

“Akala ko ba ako muna ang pipili ng movie ngayon?” I uttered, wiggling my brows at him when he huffed an annoyed breath.

Nagkatinginan kaming dalawa. Naka-dapa ako sa sofa bed samantalang siya naman ay nakasandal ang likod sa mga unan.

“I know you’ll like this, though. Ang daming sex scenes—”

“The hell?!” he roared, sitting up abruptly. Parang gulantang na gulantang siya sa sinabi ko.

Kinunotan ko siya ng noo. “You don’t know this movie?” I asked, completely confused. Laging may shared posts tungkol dito sa Facebook, tapos hindi niya alam?

“Let’s just watch horror movies then—” Akmang aagawin niya sa akin ang remote kaya pinanlakihan ko siya ng mga mata at mabilis na isinilid iyon sa loob ng suot kong maluwag na damit.

“It’s already starting, Nard! Now, just relax. Don’t tell me na hindi ka nanonood ng porn—”

He swallowed hard and looked away instantly. “T-That’s different…” he said in a very low, baritone voice.

His voice was already naturally deep, but in moments like this, it went even deeper and became incredibly husky. It complimented him so well, it was annoying.

I rolled my eyes at him. “How so? You make sex videos all the damn time—”

“Sky…” Hinarap niya ako at biglang umigting ang kaniyang panga.

Natigilan ako sa pagtawa. Seryoso na siya. Is he mad? Did I say something that made him this serious for real? Tinaasan ko siya ng kilay, pilit na hindi nagpapatinag sa masama niyang titig sa akin.

“What? Don’t tell me you didn’t send that video on purpose last night when you… clearly… did.”

Dumiin ang tingin niya sa akin, mariing nakakuyom ang mga palad. He clenched his jaw. “I told you—”

“Shush!” pagpapatahimik ko sa kaniya at itinuon na lang ang mga mata ko sa screen ng malaking TV.

Mariing tumikom ang mga labi niya at inubos na lang sa isang laklak ang can ng beer na iniinom niya. Ramdam ko pa rin ang talim ng mga mata niya sa gilid ng mukha ko, pero hindi ko na siya muling nilingon o pinansin pa.

I automatically covered my eyes with a pillow when Hardin Scott began kissing Tessa Young on screen. My throat ran dry. Gosh! I used to just read this in the book! I could only imagine it before, and now I am actually watching the movie adaptation. Uminit ang pisngi ko at napapatili nang impit dahil sa wild na scene.

Narinig ko ang mabigat na pagbuntong-hininga ni Nard sa tabi ko.

“Oh gosh…” I whispered unbelievably, grabbing the pillow tighter and covering my whole face because of the erotic scene.

Why do people always say that the book is better than the movie? They just don’t understand that some parts need to be changed once filmed. It’s not that bad. But I somehow understood their disappointment, since iba nga naman talaga ang imahinasyon kapag nagbabasa ng libro.

“You’re blushing,” Nard pointed out, chuckling softly.

Sinundot niya ang binti ko kaya muli na naman akong napatili nang impit nang marinig kong umungol ang main cast ng After. Ang lakas kong sabihin sa kaniya kanina na magugustuhan niya ang movie na ’to, pero ako naman pala itong nakatakip ang unan sa mukha ngayon.

“Porn is way better than this piece of shit movie,” bulong ni Nard bago dumapa rin sa tabi ko kaya sinamaan ko siya ng tingin habang sumisilip sa screen ng TV. Oh gosh, talagang wild!

“Hardin Scott, you’re so hot…” I mumbled quietly under my breath, biting my lower lip. The actor played Hardin’s character so well. I am completely losing it.

Ramdam ko ang matinding pamumula ng pisngi ko. Wala sa sarili akong napasulyap kay Nard, at laking gulat ko nang makitang madilim ang mga mata niyang nakatitig sa akin.

“What?” I asked lowly, frowning at him.

“Did you just call that actor hot? Eh, hindi naman ’yan naghuhugas ng puwet pagkatapos dumumi,” seryoso niyang sabi.

Namilog ang mga mata ko at mabilis na tinampal ang bibig niya. “Ang bastos mo! At anong hindi? You don’t know that!”

Nag-eskrima ang makakapal niyang kilay sa iritasyon. “What? I am just telling the truth. Tissue lang naman talaga ang panlinis ng mga puti sa puwet nila. Mga hindi naman nagsasabon.”

“So? Naliligo naman sila palagi—”

“Mga ano? Twice a week?” panunuya niya.

Suminghap ako at inis na siyang tiningnan. “Can you just shut up? I’m trying to watch the movie!”

Napatili ako nang bigla niyang agawin ang unan sa mukha ko at itinapon iyon sa lapag sa gilid niya.

“Then stop hiding your face with a pillow! Wala pa nga ’yan sa totoong kantutan, eh—”

“Hey! Give that back!” Nag-tantrum ako na parang bata bago mabilis na bumaling sa TV. Wala pa namang bagong ganap kaya nakahinga ako nang maluwag.

“You don’t need to cover your face. That’s just a damn sex scene, Sky. Do you even watch porn?” Tila nanghahamon ang kanyang mga kilay dahil nakataas ang mga ito, at ang kanyang mga mata ay nanunuri.

“I…” No. I wanted to blur out a lie, but I knew he would judge me. Knowing this guy’s guts, hinding-hindi niya ako tatantanan. “Y-Yeah… of c-course…” I stuttered. Damn it!

“Then stop acting like you’re not used to these things. Hindi nga nakakalibog ’yan, eh. Hindi man lang kita kung paano niya pinalasap—”

“Nard…” I warned calmly, cutting him off.

Hindi ko na siya kayang tingnan ngayon. Alam kong pulang-pula na ang buong mukha ko at parang gusto ko na lang magsisi kung bakit ako pa ang pumili ng movie na ’to. I just wanted to tease him, pero mukhang inapakan ko lang ang sarili kong patibong.

“Oh…” aniya nang mapansin ang labis kong pagkataranta.

Mas lalo siyang sumiksik sa tabi ko at hinanap ang mga mata ko. “Bakit ka nahihiya?” tanong niya habang nakataas ang sulok ng kanyang labi, amused na amused sa reaksyon ko.

“W-Wala, uh…”

Umupo ako nang maayos kaya bahagyang lumihis ang kumot sa katawan ko. Doon ko naramdaman na nalaglag pala ang remote sa loob ng maluwag kong damit kaya wala sa sarili ko itong hinila pataas. Sakto lang para bahagyang umangat ang tela at makita niya ang mga nagbabagong hubog ng dibdib ko dahil sa hormones.

At doon ko lang din napa-realize na wala pala akong suot na panloob ngayon. Nanigas ang buong katawan ko. Paniguradong nakita ni Nard iyon.

“M-Matulog na nga ulit tayo! I-I’m sleepy!” I chuckled nervously, mabilis na ibinaba ang damit ko.

Agad kong tiningnan ang mukha niya at nakitang bahagyang nakaawang ang kaniyang bibig. He cleared his throat loudly and nodded his head a bit faster than usual. Agad siyang umayos ng upo at umambang huhubarin ang kanyang shirt.

Gusto ko sana siyang suwayin pero hinayaan ko na lang. Alam kong mas sanay siyang matulog nang walang pang-itaas kaya hindi na ako dapat makialam pa. Hindi lang talaga ako sanay na makakita ng katawan ng lalaki nang ganito kalapit, lalo na dahil dalawa lang naman kami ni Mama sa bahay at lumaki akong konserbatibong tao. Talagang bastos lang ’tong si Nard, pero dahil sa katagalan ay nasasanay na lang ako sa kanya.

Mabuti na lang at medyo makapal itong shirt ko ngayon dahil kung hindi, baka kanina pa bumakat ang lahat.

“D-Dito ka na lang sa sofa bed,” sabi ko at umambang tatayo para lumipat sa sahig.

“Samahan mo na ako rito…” aniya habang hindi makatingin nang diretso sa akin.

My lips parted. Gusto ko sanang sabihing ayaw ko pero… “Sige, k-kunin ko lang ang mga unan at kumot ko.” Dahil paniguradong magtatampo na naman ang mokong na ’to kapag iniwan ko siya mag-isa.

Tiningnan ko ang sofa bed. Malaki naman ito at sapat ang espasyo para hindi kami magkadikit kung sakali mang… ipinilig ko ang ulo ko. What the hell am I thinking?

Ramdam ko ang bawat paggalaw ni Nard sa tabi ko. Hindi siya makatulog, at tanging tunog lang ng electric fan ang naririnig sa apat na sulok ng salas namin.

Mulat na mulat pa rin ako pero nanatili akong nakatagilid habang nakatitig sa kurtina ng bintana. Nasa second floor kami ng building ng apartment. Medyo hawi ang tela kaya kita ko pa rin ang ibang nagtatayugang mga gusali sa Edmonton at ang madilim, malawak na kalangitan.

Muling gumalaw si Nard bago ko narinig ang kanyang sunod-sunod na malalalim na buntong-hininga. Ramdam ko ang dahan-dahan niyang paglapit sa direksyon ko kaya mabilis kong dinilaan ang aking pang-ibabang labi at agad na ipinikit ang aking mga mata, nagpapanggap na tulog. My heart raced like crazy.

“Sky…” he drawled in a rough, husky voice, calling my name into the quiet room.

I didn’t speak. Naramdaman ko ang paglapat ng mabibigat niyang kamay sa balikat ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong magsalita o panindigan ang pagtulog-tulugan ko.

“Are you still awake?”

Dahan-dahan niya akong iniharap sa gawi niya. I pretended that I was already in a state of deep sleep, scrunching my nose slightly and parting my lips just a bit.

“Good night, Sky…” he said in a low whisper.

Ang buong akala ko ay babalik na siya sa pagkakaratay nang maramdaman kong tumuon ang kabila niyang kamay sa may unan malapit sa leeg ko, habang ang isa naman ay marahang humawak sa may tagiliran ko.

What is he doing? I had a terrifying hunch, but I immediately whisked it off my mind. Mas lalong bumilis ang pagtibok ng puso ko sa kaba. Mas lalong umusbong ang kakaibang pakiramdam sa dibdib ko nang maramdaman ko ang mainit at mabangong hininga niya sa mukha ko. Gusto ko mang imulat ang mga mata ko ay hindi ko na magawa. I didn’t want him to know that I was still awake. Wide awake.

Hanggang sa…

I felt his lips.

I fucking… felt his lips against mine.

He was… kissing me.

I felt him angling his head, his lips staying a bit longer on mine, pressuring gently. He then slowly moved them, tasting me like he was completely owning my lips. At dahil bahagyang nakabukas ang mga labi ko, naramdaman ko kung gaano kalambot at kainit ang sa kanya.

“Hmm…” mahina niyang anas sa gitna ng paghalik bago tuluyang huminto.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi ko patungo sa aking labi, gamit ang dulo ng kanyang hinlalaki.

“Have I ever told you that you’re very pretty? Because you have always been… beautiful, Sky… the very first time I laid my eyes on you… you are beautiful,” he whispered into the dark.

I completely stilled. I clearly… heard everything.

I was staring intently at his face the next morning. I gulped, the vivid memory of what he did last midnight flashing through my mind. I didn’t know what to do. I didn’t know how to react, or should I even react at all? Kung iiwasan ko naman siya bigla, ibig sabihin ay malalaman niyang gising ako noong mga oras na ’yon.

Hindi kaya lasing lang siya kagabi? Naka-ilang inom din siya ng canned beers, ’di ba? Kaya siguro niya ako nahalikan. And I know, I just know that he hadn’t touched a girl since he broke up with his last ex-girlfriend. Baka naman natitigang lang ang bobong ’to?

My eyes involuntarily drifted down to his lips. Suminghap ako. His lips were pink and thin, a beautiful contrast to his moreno skin. Nonetheless, I knew they were very kissable. Maybe that was the reason why girls always desired to kiss him. No, scratch that. Those girls loved his lips. And then… he kissed me. He kissed me.

Napatingin ako kay Nard na nasa harapan ko ngayon habang nasa loob kami ng McDonald’s. I was sitting beside Kath, who was busy mixing mayonnaise and Heinz ketchup to make a dipping sauce on a thick paper napkin.

I tried my best not to avoid him. I tried to completely forget what had happened that midnight, but it was utterly useless. Lalo na dahil palagi ko na lang siyang nakikita araw-araw. Ilang araw na ang lumipas nang mangyari iyon, pero sariwang-sariwa pa rin sa utak ko.

Lumunok ako habang pinagmamasdan ang kanyang gwapong mukha mula sa kabila ng lamesa. He is very attractive, I have to give him that. Kaya kahit anong hairstyle ang gawin niya ay bagay na bagay sa kaniya—be it buzz cut, curly hair, or those weird cuts for men that girls usually call “fuckboy looking.”

Guwapo siya. Talagang guwapo. Malaki ang katawan dahil sa sipag sa gym. Well, he’s an athlete in our school, a really good basketball player. He has this strong, square-shaped face that makes him look way more manly than his actual age. A cleft chin, a cute dimple under his lips, and a straight, narrow nose. Those two expressive dark eyes with long natural lashes… and fuck him for having such naturally clear skin without even trying.

My heart was acting really weird today. It was beating fast, like it was excited and nervous at the same fucking time.

And at this exact moment, I knew… I fucking understood that I had to stop whatever I was starting to feel for him right now.

I know I’m starting to develop feelings for him because of what he did that midnight. Hanggang ngayon ay lagi ko pa rin naririnig sa isip ko ang mga sinabi niya habang natutulog ako. At hindi nakakatulong na habang magkakasama kami ngayong bakasyon ay palagi siyang dumidikit sa akin na parang tuko.

Mabilis akong umiwas ng tingin nang dumating na si Alexie dala-dala ang tray na naglalaman ng mga pagkain namin, habang si Christian naman ay nasa likod niya para tumulong.

“Putang ina mo naman!” mura ni Nard kay Josef, ang boyfriend ni Azairah, dahil kasalukuyan silang naglalaro ng Mobile Legends sa phone.

“Ayusin mo naman, pare!” Inis niyang siniko si Josef na tawa lang nang tawa.

“Chill ka lang, dude! We’ll comeback.”

“Tanga! Ranked ’to!” Iritadong-iritado na siya kaya naman sinaway siya nina Kath dahil napapatingin na ang ibang mga customers sa amin, lalo na at lalong lumalakas ang boves niya.

“You okay, Sky? Kanina ka pa tahimik, ah?” untag sa akin ni Alexie kaya napatalon ako nang bahagya sa gulat.

“U-Uh! Yup! It was just really tiring. Kanina pa kaya tayo naglalakad sa mall!” pilit kong tawa at muling kumuha ng fries para magkunwaring abala.

Mabuti na lang at hindi na nila ako tinanong pa ulit dahil kabadong-kabado na ako. Kanina ko pa gustong umuwi sa totoo lang. I don’t want to see Nard. Ayaw ko muna makita ang mukha niya. This is just not right. I shouldn’t feel this way for him.

Nine years. Nine years na kaming magkaibigan. I can’t just have romantic feelings for him when I know that he can’t reciprocate them since he’s a straight guy. Straight!

“So paano? Kita-kita na lang tayo sa school sa susunod,” sumimangot si Zaira at ngumuso. “Ang unfair naman! Si Sky at si Nard magkasama sa Tuesday para sa I.D. picture, tapos kayo ni Lex at Kath, Wednesday? Bakit hindi pa sinama ang P to S sa unang araw?”

Agad kaming nagkatinginan ni Nard dahil sa sinabi ni Zaira. He playfully wiggled his brows at me. Ngumiti lang ako nang pilit sa kanya at agad na umiwas ng tingin.

Humagikhik si Kath. “T kasi ang simula ng last name mo, eh! Sasamahan ka na lang namin.”

Bumagsak ang balikat ko. “I have work that day, guys,” I said and smiled. Tumango-tango naman sila sa akin.

“May trabaho rin ako nung araw na ’yon,” Nard shrugged his shoulders in a lazy way.

Agad akong tinayuan ng mga balahibo sa aking buong katawan. What is he trying to say here? Na hindi rin siya makakasama para samahan si Zai dahil magkasabay kami?

“Eh, closing ka pa naman niyan, ’tol?” Ivan said, grimacing.

Kumunot ang noo ni Nard at dahan-dahang bumaling sa akin. Kumagat ako sa Junior Chicken burger ko nang magtama ang tingin naming dalawa. He pouted his lips slightly.

“Anong oras ang work mo?” mataman niyang tanong, diretso ang tingin sa mga mata ko.

I licked my lower lip dahil sa kaunting sauce na naiwan doon. A strange, intense emotion suddenly flickered in his dark eyes when he caught what I just did. His Adam’s apple bounced the exact moment he swallowed hard, before he quickly averted his gaze.

The air between us suddenly felt ten times thicker, completely suffocating the noise of our friends chattering and clicking away at their phones.

“Eleven to four lang ako,” sagot ko, pilit na pinatatag ang boses ko habang ibinababa ang burger sa tray. I tried to look busy by wiping my hands with a tissue, but my fingers were slightly trembling.

He didn’t say a word. He just stared at the table, leaning his chin on his palm while his thumb slowly traced his lower lip—the exact same lip that was pressed against mine just a few nights ago. A cold shiver ran down my spine…

“O, sakto pala, Nard! Opening ka sa Tuesday, ’di ba? Makakasama ka sa school bago pumasok sa shift mo!” sabi ni Christian habang ngumunguya ng fries.

“Hindi,” mabilis na sagot ni Nard, hindi pinuputol ang tingin sa akin. “Magpapalit ako ng shift. Kakausapin ko si Manager mamaya.”

Namilog ang mga mata ko. “Bakit ka magpapalit? Ang hirap kaya mag-request ng swap sa McDo kapag peak season!”

“Gusto ko lang,” kibit-balikat niya, bago sumandal sa upuan at ngumiti nang nakakaloko. “Para may kasabay ka papuntang school…

“Ayeee! Sinasabi ko na nga ba, bodyguard talaga ’yan si Nard!” kantiyaw ni Kath, na sinabayan pa ng marahang tulak sa balikat ko. Nagtawanan ang buong table, tinutukso kaming dalawa gaya ng palagi nilang ginagawa simula high school. Noon, tinatawanan ko lang ’yan dahil alam kong magkaibigan lang kami.

Pero ngayon? Parang sasabog ang dibdib ko sa sobrang kaba.

Chapter 3

Lauren snapped her fingers at me. “We’ll pick you up after your work, Sky.”

Nard glanced at her from across the table. “I’ll call in sick para makasama ako—”

Kath cut him off instantly. “Mag-girls’ night out kami, Nard. No boys allowed,” aniya, natatawa dahil napakurap-kurap si Nard bago tuluyang sumangot sa kanila.

“Girls’ night out?! Ayaw niyo lang talaga kaming kasama, eh!” reklamo niya.

Binatukan siya ni Scott kaya mahina siyang dumaing, sinamaan ng tingin ang kaibigan niyang tawa nang tawa.

“Tanga. Babae ka ba?! Girls’ night out nga, eh. At tsaka naka-ilang call in sick ka na ba ngayong buwan, bro? Kupal ka talaga!” iling ni Scott kay Nard. Si Scott ang boyfriend ni Lauren.

My lips parted. He… what? Nard was willing to skip work just to tag along?

Binato ni Christian si Nard ng tissue na binilog. “Pumasok ka na nga, ulol!”

“Katamad pumasok,” Nard snorted loudly, rolling his eyes.

Ilang minuto lang ang lumipas at nasa bus stop na kaming dalawa ni Nard habang naghihintay ng bus number four patungong Meadowlark. Nauna nang makasakay ang mga kaibigan namin kanina sa magkakaibang ruta kaya naman kaming dalawa na lang ang naiwan.

I bit my lower lip and tried my absolute best not to look in his direction when he suddenly scooted closer to where I was standing. Naramdaman ko ang marahang paglapat ng balat ng braso niya sa braso ko…

Bakit ba kasi pareho kami ng rutang inuuwian? Mas mauuna lang akong bumaba ng ilang stops kaysa sa kaniya. Paano ko ba siya maiiwasan kung ganito naman palagi ang set-up namin?

“Tahimik natin ngayon, ah?” he chuckled lowly, dahan-dahang iniyuko ang ulo niya para hanapin ang mga mata ko.

My eyes widened because of how dangerously near his face was. Bahagya akong umurong at tinaasan siya ng kilay para itago ang kaba. “Edi magsalita ka lang mag-isa riyan.”

“Ah? Binabara mo na ako ngayon?” He smiled menacingly.

Bago pa ako makalayo, gulat akong napakapit sa kaniyang balikat nang biglang pumulupot ang matitigas niyang braso sa baywang ko at mas hinila ako papalapit sa katawan niya.

“S-Stop!” I uttered, laughing out loud when he started tickling my exposed waist. “N-Nard! Ano ba!”

Fuck! Paniguradong mukha kaming naglalandian sa ginagawa niya sa akin ngayon sa pampublikong lugar! Hinahampas ko na ang dibdib niya at pinapatigil siya, pero mas lalo lang siyang natatawa at mas ginanahan pa sa pagkililiti sa akin.

Impit akong tumili nang bigla niya akong buhatin nang magaan at iniupo sa kaniyang mga hita nang maupo siya sa bench ng bus stop. Agad namilog ang mga mata ko at sinubukan kong tumayo, pero mas humigpit ang pagkakapulupot ng mga braso niya sa baywang ko habang mahina siyang tumatawa sa may likod ng leeg ko.

What the hell?! What is he doing?!

Napatingin-tingin ako sa paligid. Alam kong open-minded ang mga tao rito sa Canada at hindi naman nila bibigyan ng malisya ang ginagawa niya, pero kahit na! I didn’t want anyone to see us like this. Lalo pa at hindi ko naman siya boyfriend!

“Nard! Let me go! Ano ba.” My lips twisted into a deep frown.

“Can we do the trend thingy, Sky? Please?” pagmamakaawa niya bago inilabas ang kaniyang phone. Inabot niya sa akin iyon kaya naman dumako ang mga mata ko sa screen. Trend thingy? Nasisiraan na ba siya ng bait?

“No! Bobo ka ba? They’ll see my face—”

“Nah! Dali na. I’ll cover your face, I promise. I’ll post it on my story—”

“What? You’re gonna use me, Nard? Para Pagselosin ’yang mga babae mo? Are you that bobo?!” Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Suminghap ako at sinubukan muling kumawala, pero mas umayos siya ng upo. Sa paggalaw niya ay may naramdaman akong kung anong matigas na dumikit sa puwetan ko kaya napapikit ako nang mariin.

It was covered by his jeans, but still! I felt it clearly! Goddammit! I didn’t want to make it a big deal, but it felt so intensely weird and intimate.

I was wearing denim shorts and a sleeveless halter top because the day was just too hot. Pero hindi naman revealing ang suot ko! I was showing skin, but not to the point of being indecent.

“Isa lang naman, Sky! Please?” Malambing ang kaniyang boses at pinisil pa talaga ang tagiliran ko. Inaabot niya pa rin sa akin ang kaniyang phone kaya naman agad ko na iyong kinuha para lang matapos na ang kakulitan niya.

Ramdam ko ang kakaibang pagtahip ng dibdib ko at bahagyang nanginginig ang kamay ko habang hawak ang phone niya. But I immediately composed my posture and heaved a deep sigh. I took a picture focused on just my thighs overlapping his. Ito ba ang trend ngayon ng mga magkasintahan? Bwiset ’tong bobo na ’to, ginamit pa talaga ako para sa clout niya.

“Thank you!” aniya na parang nanalo sa lotto sa sobrang saya nang makuha ang phone. I just rolled my eyes. “Now, i-angat mo ’yung phone mo then I’ll hug you tight. Ipakita mo ’yung maputi at makinis mong legs, ha?”

Then, he widened his thighs a bit, shifting his weight. Inayos niya ang pagkakaupo ko sa ibabaw niya kaya muli ko na naman iyong naramdaman. I pursed my lips, realizing it felt different and more defined this time. My breath hitched, but I obliged anyway just to get this over with.

I did what he told me and angled the camera down.

“Okay na?” I asked boredly, putting down his phone and turning my head to look at him.

I caught him biting his lower lip. Pumupungay ang kaniyang mga mata habang nakatitig sa akin nang malapitan kaya biglang nanuyot ang lalamunan ko.

“Isa pa.” Humaba ang kaniyang nguso. “Promise, last na talaga ’to!” He grinned playfully before winking at me.

Huminga ako ng malalim at tumango upang paunlakan ang gusto niya.

I stiffened completely when I felt his large, warm hand slowly sliding up my leg. His palm rested firmly on my right thigh, dangerously close to my inner thigh…

“Isa pa…” he said in a suddenly serious, gravelly tone as he guided my arm up to hold the phone in the air.

Lumunok ako nang matindi at sinunod ang gusto niya. This time, I could clearly see on the screen how flushed and uncomfortable I looked, but I still forced a small smile because he was grinning widely behind me.

Nang makita ko ang papalapit na bus naming dalawa ay agad akong kumawala sa kaniya. Pinakawalan naman na niya ako dahil agad na ring natuon ang pansin niya sa mga nakuhang litrato.

He looked so genuinely happy and even asked me what song he should use for the post. Anong malay ko sa mga kanta niya? I preferred listening to K-Pop.

Inirapan ko na lang siya at agad nang pumasok sa loob ng bus. Mabagal siyang sumunod sa akin dahil tutok na tutok pa rin ang kaniyang atensyon sa screen ng phone niya.

Nang umupo siya sa tabi ko ay nakita kong ini-upload na niya ’yon sa kanyang Instagram story.

“Makikita ’yan ng mga kaibigan natin, ang bobo mo talaga…” I chuckled, trying to sound casual, even when deep inside, I couldn’t shake off the feeling of his hands on my skin. He didn’t get fully hard, but still… it felt so overwhelming feeling that part of him against me.

“Hayan mo sila,” he tsked, rolling his eyes as if it didn’t matter.

He smirked when he checked his story again after a few minutes. Ang dami na agad nag-view at marami na rin ang nag-react doon gamit ang mga emojis.

Karamihan sa mga usernames ay mga babae. Huminga na lang ako nang malalim at bumaling sa bintana, isinasandal ang aking ulo sa malamig na salamin.

I heard him chuckling softly to himself. Tinatawa-tawa ng baliw na ’to?

Pumikit na lang ako habang mahinang nagpapakanta ng isang pamilyar na kanta sa isip ko para kumalma.

Nakakainis ka talaga, Nard. I will never, ever admit my feelings for you. I don’t want to ruin our friendship. Alam kong pansamantala lang ’to. Mawawala rin ito… alam ko.

Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit sa dinami-dami ng lalaki, sa kaniya pa ako nahulog? Gusto kong sabunutan ang sarili ko. I know exactly what he is.

He’s a playboy. A manwhore, a fuckboy. He never settles for just one girl!

I have been infatuated with fictional characters and K-pop idols many times before, kaya alam ko sa sarili ko na mababaling din agad ito sa iba. This is just a simple, stupid crush. This is not a big deal. Not a big… deal. Yeah, convincing yourself, Sky.

Gabi na at kasalukuyan kong hinahaplos si Clover habang nakahiga ako sa aking kama. He purred and meowed softly, content. Kanina pa ako nakauwi galing sa galaan pero hindi pa rin ako makatulog. Kaya ngayon, para akong tanga na panay lang ang scroll sa aking Facebook feed.

Lauren De Leon mentioned you in a group chat.

The notification popped up at the top of my screen. I pouted my lips, instantly knowing why she mentioned me. Pagkapindot ko roon, bumulas agad ang isang screenshot ng Instagram story ni Nard.

Lauren De Leon: What is this about @Sky?

I bit my lower lip as I frantically typed a reply.

Kathlyn Grace Serencio: Bakit niya pa tinakpan ang mukha mo, Sky? Ano ’yan, lowkey kung lowkey? Haha!

Azairah May Tolentino: Ay? May something ba sa inyong dalawa na hindi namin alam @Sky?

Blaire Alexie Sanchez: Napapansin ko rin nitong mga nakaraang araw. Bakit hindi niyo sinasabi sa amin? Kayo ha!

I massaged the bridge of my nose, feeling a massive headache coming on. Where should I even start?! Paano ko sa kanila ipapaliwanag ’to? Napakabobo talaga ni Nard! This is entirely his fault.

Skylar Belmonte: Let’s call. Walang something sa amin.

I pressed the video call button and waited for them to join. Lauren was the first one to pop up on the screen, and I immediately heard her hysterical scream over the sound of her hair blower.

“Ano ’yon?! Bakit may pa-akap at pa-hita kayo roon ni Jonard?!” mahadera niyang tanong habang pinanlalakihan ako ng mga mata.

Sumunod na ring pumasok ang iba sa call.

“Look—”

Alexie butted in before I could finish. “Don’t lie to us, Sky!”

I heaved a deep sigh. Paano ba ako makakapagsalita kung panay naman ang bato nila ng tanong sa akin? Hindi ko alam kung alin ang una kong sasagutin.

“Look, he just wanted to do that holding-thighs photo trend. Pinagbigyan ko lang para tumigil sa kakulitan.”

Kath gasped loudly on the screen. “Are you out of your mind? Knowing him? He must’ve sexualized you right there and then, Sky!”

“Kath is right. Kilala natin si Nard kung paano gumalaw sa mga babae…” pagsang-ayon naman ni Zai.

Alam ko naman ’yon… but did he really look at me that way? I didn’t think he would do that to me. Safe naman ang naging pakiramdam ko sa kaniya kanina kaya…

For a brief second, the thought crossed my mind. Was I being too naive? But I knew deep down that he didn’t harass me. He was actually quite gentle with the way he held me by my waist.

“Hindi porket trans woman ka, hahayaan mo lang na bastusin ka niya nang ganyan! I will not tolerate this, Sky. At hindi porket hindi mo siya matanggihan sa mga gusto niya ay aabusuhin ka na niya—”

I gasped and blinked my eyes, feeling a bit defensive. “H-Hayan niyo na, girls. Maliit na bagay lang naman.”

“What do you mean hayaan?!” Lauren blurted out, looking genuinely bothered and annoyed. Sa aming magkakaibigan, siya talaga ang may mother material ang personality. Well, she’s the oldest among us, and a single child of her mom, just like me. Si Kath naman ang pinakabata sa aming lima.

Ngumuso ako. They were really making this a massive issue. Sinadya ko na lang ding palipasin ang usapan dahil alam kong wala naman talagang malisya kay Nard ang nangyari.

“This might become a bigger issue, too. Once na malaman ni Kirsten na ikaw ’yan… gulo ’to, pusta ko,” paalala ni Alexie habang naiiling.

Agad akong nanlumo sa pangalang binanggit niya. No… she wouldn’t know it was me. At kung malaman man niya, I would just tell her the truth. I was sure it wouldn’t come to that. Kirsten used to be in our circle back in 9th grade, but now she moved to a different group of friends. Lumayo siya sa amin pero nakakausap ko pa rin naman siya paminsan-minsan.

She was… Nard’s ex-girlfriend. I knew he was madly in love with her years ago. Sila ang takbuhan ng marami noon, hanggang sa nabalitaan na lang naming nagtaksil si Kirsten kasama ang mismong best friend ni Nard.

Hindi naman nakalugay ang buhok ko sa picture kaya imposibleng makilala nilang ako ’yon. At tsaka, ngayong summer na lang naman ulit kami madalas magkasama ni Nard. He only started hanging out with our circle again bago matapos ang second semester ng grade eleven.

Mabuti na lang at nakinig din sila sa mga paliwanag ko sa huli. Pinangaralan muna nila ako na huwag nang papayag sa mga ganoong biro dahil hindi magandang tingnan sa mata ng ibang tao bago tuluyang natapos ang tawag.

I heaved a massive sigh of relief, dropping my phone onto my chest.

Natigil lang ang malalim kong pag-iisip nang biglang mag-vibrate ang phone ko. May sinend na video si Nard sa Messenger. Ano na naman kaya ’to?

Out of curiosity, binuksan ko ang chat head niya habang nakakunot ang noo. Pagka-play ng video, agad akong nabulunan sa sarili kong laway. My eyes practically popped out of their sockets when I realized what I was looking at.

It was a penis. His… penis!

Muntik ko nang mabitawan ang phone ko sa kutson sa tindi ng gulat. Alam kong sa kaniya iyon dahil sa pamilyar na background ng kulay-abo niyang dingding at ang bedding ng kama niya. What the actual hell?!

Ano na naman ’to?! Wrong send na naman ba ang gago?!

Agad akong napapikit nang mariin, nararamdaman ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa aking mukha. I didn’t know why he kept doing this. He was doing this on purpose! Tapos ang isasagot na naman niya pagkatapos…

Iminulat ko ang mga mata ko, mabilis na pinindot ang Unsend for me para mawala ang video sa paningin ko nang hindi ko na natatapos panoorin. My breathing hitched as I read the message that immediately followed it.

Jonard Lewis Alvarez: Hala gago! Wrong send! Sorry Sky hahahahah!

Bumilis ang paghinga ko dahil sa nagpupuyos na inis. Ayan! Ayan na naman ang gasgas niyang dahilan! Hindi ko na alam kung may natitira pa ba akong rason para maniwala sa mga palusot niya.

Skylar Belmonte: You sent that on purpose. ’Wag ako, Nard. I’m going to block you for real if you won’t stop sending disgusting videos like that.

Jonard Lewis Alvarez: Luh? Hindi ah! Promise, kay ano ko dapat isesend ’yan, eh! Hoy, huwag mo akong i-block!

I gritted my teeth in pure annoyance. “Ano bang pinagsasabi mong bobo ka? Ang dami mong excuses!” inis kong bulong sa hangin.

Skylar Belmonte: Didn’t ask. Bye.

At tuluyan ko na siyang hindi sineen pagkatapos niyon. He tried calling me via Messenger twice, but I immediately turned off my Wi-Fi connection and set my phone to airplane mode. I tossed the device onto the nightstand, pulling the thick comforter over my entire body to shut the world out, desperately trying to force myself to sleep.

Kinaumagahan, maaga akong nagising dahil sa silaw ng araw na tumatama sa mukha ko mula sa bintana. Masakit ang ulo ko at mabigat ang mga talukap ng mata ko dahil halos madaling-araw na ako nakatulog kagabi.

Inabot ko ang phone ko sa nightstand at pinatay ang airplane mode. Agad na dinaluhong ng sunod-sunod na notifications ang screen ko. Halos lahat galing kay Nard—puro missed calls at chat sa Messenger.

Jonard Lewis Alvarez: Sky, galit ka ba talaga?

Jonard Lewis Alvarez: Sorry na nga, nagkamali lang talaga ako ng pindot habang inaantok.

Jonard Lewis Alvarez: Huy, pansinin mo naman ako.

Jonard Lewis Alvarez: Sunduin kita mamaya sa inyo? Sabay tayo pumunta sa school para sa I.D. picture.

Inirapan ko ang screen at hindi ako nag-reply. Dumiretso ako sa kusina para magtimpla ng kape. Habang naghihintay na kumulo ang tubig, naupo ako sa stool at binuhat si Clover na pilit na sumisiksik sa binti ko.

I.D. picture na nga pala namin ngayon…

Napatingin ako sa orasan. Alas-otso na ng umaga. Ang usapan namin nina Zai, alas-onse ng umaga kami magkikita-kita sa may field ng school kahit na bukas pa ang schedule ng iba, dahil sasamahan lang naman nila kami ni Nard ngayon.

At dahil sa inis ko sa mokong na ’yon, nagpasya akong mag-ayos na nang maaga para mauna na akong umalis. Walang susundo sa akin ngayon!

Nagsuot ako ng isang white floral mini dress with lace detail na may center bow, at malinis na puting sneakers. Nag-apply lang ako ng lip tint sa labi at mascara sa pilik ko, tapos inayos ang mahaba kong buhok sa isang neat na half-updo.

“Alis na ako, Clover. Bantayan mo ang bahay,” paalam ko sa pusa bago tuluyang lumabas ng apartment.

Chapter 4

“Sky! Sky! Wait up!”

Agad niya akong naabutan at mabilis na hinawakan sa braso. Marahan niya akong hinila kaya tumiim ang labi ko sa inis. Napilitan akong tumigil sa paglakad kaya naman agad niyang hinanap ang mga mata ko. I gritted my teeth as my eyes remained staring ahead into the school corridor, not giving him a single glance.

“Huy! I went to your house para sabay na tayo ngayon, ah? Bakit hindi mo ako hinintay?!” May bahid ng tunay na inis sa kaniyang boses, pero pilit niyang pinapanatiling kalmado ang tono habang hinuhuli ang tingin ko.

I will not tolerate his behavior this time. I was fully convinced that he was sending those videos intentionally! Nakakadiri siya. Bakit kailangan niyang isend ang ganoong uri ng video sa akin?!

“Sorry na nga, ’di ba? I will… not do it again,” he said, his tone dropping into something a bit alarmed and genuinely apologetic. Mahina niyang pinisil ang braso ko na hawak pa rin niya. “Na-wrong send lang talaga ako kagabi kasi inaantok na ako.” Umiwas siya ng tingin sa akin nang tuluyan ko na siyang harapin, matalim ang aking mga mata.

He chuckled nervously before looking down at my class schedule and the new I.D. card that I was tightly clutching. Kanina pa ako tapos sa pila at plano ko na sanang umuwi agad para takasan siya, pero nagawa pa rin niya akong mahanap sa gitna ng maraming tao rito sa school.

My lips parted a bit. Magsasalita na sana ako para komprontahin siya nang biglang mahagip ng mga mata ko si Kirsten sa hindi kalayuan sa amin, masayang nakikipagtawanan sa mga kaibigan niya sa volleyball team.

Mabilis kong hinawi ang kamay ni Nard sa braso ko. Bigla akong kinabahan, lalo na nang mapansin kong bumaling ang tingin ni Kirsten sa pwesto namin habang may matamis na ngisi sa kaniyang mga labi. Hindi ko na tuluyang nakita ang buong reaksyon niya dahil agad siyang natabunan ng iilang mga estudyanteng naglalakad sa hallway.

I clearly remembered how she begged me last time to convince Nard for them to talk privately—to fix their relationship that had been completely broken the moment she allegedly cheated on him. She used to be a good friend of mine back in 9th grade, so I said yes out of pity. Tapos ngayon, makikita niyang parang asong habol nang habol sa akin ang ex niya?

“You didn’t wait for me…” May malalim na pagtatampo sa matamlay na boses ni Nard sa gilid ko.

Bahagya akong umatras at tiningala siya. He looked incredibly handsome today. He must’ve prepared well for our I.D. picture since this is our final year in senior high school.

Humigpit ang hawak ko sa mga gamit ko. I still hate him! Naalala ko na naman ang bastos na video na sinend niya sa akin kagabi. It’s not funny!

“Nard, I have to go. Aalis kami ni Mama ngayon kaya hindi na kita nasabihan na mauuna na ako… uh, kanina,” sabi ko, bahagyang nagpapanic dahil sa aking peripheral vision, nakikita kong naglalakad na si Kirsten patungo sa pwesto namin. May mausisang titig sa kaniyang magandang, heart-shaped na mukha.

“Sasama ako. Magsasabi ako kay Tita—”

“Hi, Sky!” Si Kirsten na tuluyan nang nakalapit sa amin.

I was the only one who turned my head to face her. Meanwhile, Nard stubbornly kept his dark, intense eyes fixed entirely on me. Mas lalo akong kinabahan sa inakto niya. I forced a smile at Kirsten and greeted her back.

“Hi! How are you, Tin?”

She chuckled softly, and her eyes turned gentle as she stared at me. She really looked like an angel. No wonder Nard fell so hard for her before. She possessed a natural beauty, and the fact that she was smart made it seem like she had everything.

“I’m good! Wow,” her mouth formed a small ‘o’ as she eyed me from head to toe, admiring my physique with her large doe eyes. “Babaeng-babae ka na ngayon, ah! You grew up beautifully, Sky!”

Wala sa sarili akong napatingin kay Nard para tingnan ang reaksyon niya. Namumungay ang kaniyang mga mata habang titig na titig pa rin siya sa akin, completely ignoring Kirsten’s presence. He casually licked his lower lip, and a ghost of a smirk appeared on his pink lips.

I swallowed hard. Mabagal na lumipat ang tingin ni Kirsten mula sa akin patungo kay Nard.

“Hi, Na—”

“Hintayin mo ako rito, Sky. I’ll just go get my schedule,” putol ni Nard sa sasabihin ng ex niya.

Sumasabay ang paos niyang boses sa ingay ng hallway habang binibigyan ako ng isang huling matamang titig. Pagkatapos niyon ay mabilis niya kaming tinalikuran ni Kirsten, na naiwang napaawang ang bibig sa tindi ng kawalan ng galang ng lalaki.

Fuck! He didn’t even wait for her to finish her greeting. He completely, brutally ignored her. What an asshole move!

That was so awkward. It felt deeply embarrassing, and I could practically feel the thick tension vibrating in the air. She tried to be nice, but he didn’t give her a single shred of attention. Ano ba kasi talaga ang eksaktong dahilan ng breakup nila? Is it really a third party? By the looks of it, mukhang mahal na mahal pa rin ni Kirsten si Nard, habang ang huli naman ay tuluyan nang pinalaya ang sarili mula sa nakaraan.

“U-Uh, Tin. H-Hindi ko pa nakakausap si Nard… tungkol nga sa gusto mong m-mangyari…” pagsisinungaling ko, pilit na binabasag ang nakabibinging katahimikan.

She sighed, trying to maintain her composure. “It’s okay. Alam kong humahanap ka pa ng tamang oras para doon.” Hinaplos niya ang braso ko. I stiffened automatically. For a split second, I could swear I saw a flash of rage and deep bitterness behind her soft doe eyes, even though she was smiling sweetly at me. Or was I just hallucinating?

Mabilis niya akong hinagkan sa pisngi at tumawa ng mahinhin. Nanatili akong parang tuod sa kinatatayuan ko habang pinagmamasdan ang bawat kilos niya. She gracefully tucked her perfectly curled hair behind her ear.

“Can I see your schedule?” she asked, taking a quick peek at the paper in my hand.

“Uh, s-sure!” Inabot ko sa kaniya ang papel. She giggled softly, studying the tracks and room numbers with a sweet, calculated smile on her lips.

“Magkaklase tayo sa Math!” aniya at ngumiti nang malaki sa akin. “Wow. You’re really taking dash one? I’m… surprised!”

But her eyes said otherwise. There was an underlying edge in her sweet tone that made my defenses go up.

“Uh…” Is she insulting me? Was that a subtle insult hidden behind those compliments? Does she think that I am not smart enough to pass this advanced course?

And then a seed of doubt planted in my head. Kaya ko nga ba talaga? It was a massive risk when I decided to take the dash-one curriculum. Agad akong nanlumo at parang nagsisisi sa naging desisyon ko. Paano kung hindi ko pala kaya ang pressure? I didn’t want to stress myself out too much since this is our final year of being senior high school students. However, I desperately needed this course to qualify for my choice of career in college.

Bago pa man ako makaimik upang ipagtanggil ang sarili ko ay agad na siyang nagsalita muli.

“I have to go. My friends are looking for me already! See you on the first day of school, Sky!” Nilingon niya ang mga kaibigan niyang seryosong nakamasid sa amin mula sa dulo ng hallway. Nakita kong tinaasan ako ng kilay ng isa sa kanila.

Kirsten gracefully turned her back on me and walked away. It was so odd to see her act like that towards me. May nagawa ba akong masama sa kaniya?

“Bye…” bulong ko sa hangin habang pinapanood ang papalayong pigura niya.

I am not stupid. I could clearly notice the signs that she was giving off—she was dropping hints that I did something she thoroughly disliked. Basang-basa ko ang matinding selos sa kaniyang mga mata kanina habang nakatingin sa amin ni Nard.

Biglang nag-beep at nag-vibrate ang phone ko sa loob ng bulsa ko. I fished it out to check the notification. It was a text message from Nard.

I massaged the bridge of my nose in sheer exhaustion. Of course, it was Nard. Kaya naman pala ganoon ang pakikitungo sa akin ni Kirsten kanina… she is jealous of me.

But she shouldn’t be jealous of me at all!

I may have developing romantic feelings for that asshole, but I am not the type of person to entertain an ex-boyfriend of a friend. And besides, baka nahihibang lang talaga ako na gusto ko nga si Nard. Maybe I just found him too sweet, too clingy, or something lately, which is why my heart keeps beating like crazy whenever he’s around.

At may natitipuhang ibang babae si Nard ngayon. Sinabi niya sa akin ’yun habang nagdi-dinner kami.

Kailangan ko talaga siyang makausap nang masinsinan. Maybe if I try hard enough, I can convince him to talk to Kirsten for the sake of proper closure. Halata namang may mabigat na hang-ups pa si Kirsten sa kanya. He needs to face her for that matter.

Nard: Wait for me there, huh? Malapit na akong matapos dito!*

Nard: Sasama ako sa inyo ni Tita mamaya, nakapagsabi na ako sa kaniya at pumayag siya hehehe…

Mahina akong suminghap. Ramdam na ramdam ko ang biglang panginginig ng aking mga tuhod sa tindi ng panghihimasok niya sa buhay ko. Nard… ano ba talaga ang ginagawa mo sa akin? Why… why are you invading my whole system like this?

“Mahilig talaga si Tita dumalo sa mga party, no?” aniya habang sinasabayan ako sa paglalakad sa sidewalk.

The cold evening breeze grazed against my sensitive, exposed skin. I had gotten completely bored inside the house of my mother’s friend earlier, so I decided to go out for a quiet night walk around the neighborhood. Nard, being himself, immediately tagged along.

I was wearing a Summer U-Neck Racerback Tank Bodycon dress—a casual, ruched mini dress with a bow tie detail that I had ordered from Amazon. I paired it up with my reliable white sneakers.

“Yup…” tango ko, nakatingin lang sa mga nadadaanan naming mga puno na may tamang sukat. It was a beautifully developed neighborhood, providing a nice view for people who jogged in the morning or took walks during hot summer nights.

“Is it okay if I sleep over tonight, Sky? Tinatamad na akong umuwi sa amin, eh—”

“Again?!” My tone came out incredibly rude and critical, cutting him off before he could even finish.

Nilingon ko siya nang matalim. Naka-pasok ang dalawang kamay niya sa bulsa ng kaniyang itim na jeans, mukhang relax na relax habang ako ay halos atakihin na sa puso rito.

I didn’t mean to sound that harsh, but I was genuinely alarmed. Ilang beses na siyang nag-sabi na gusto niyang mag-sleepover nitong mga nakaraang araw. Napapadalas na nga ang hiling niya pero palagi ko siyang tinatanggihan. And now, he thinks that tonight is another golden opportunity just because it’s already late?

Bumusangot ang mukha niya habang nakanguso. “Wala na kasing bus na bumabiyahe kapag ganitong oras papunta sa amin—”

I tilted my head to the side, looking at his weird and calculated explanation. My lips curled into a dry smile. “You can always book an Uber, Nard. Ang yaman-yaman mo tapos magtitiyaga ka rito? Tsaka baka kung ano pa ang isipin ni Mama kapag sa kwarto ko ikaw natulog ulit…”

Natawa siya nang mahina at tinaasan ako ng kilay, lalong lumapit sa gawi ko. “At ano naman ang iisipin ni Tita sa atin? I have my own spare bed inside your room, ’di ba? Sa sahig naman ako natutulog sa tuwing nandoon ako, remember? Ikaw talaga, Sky… napakagreen-minded mo.”

He really was getting on my last nerve lately! Ang dami niyang palusot at dahilan para lang makasama ako!

I pursed my lips tightly, racking my brain for another valid reason why he absolutely couldn’t sleep over tonight. Tumigil ako sa paglalakad sa gilid ng sementadong kalsada. Masyado na kaming lumalayo sa bahay ng kaibigan ni Mama. Abot-abot na ang kabog ng dibdib ko sa tindi ng tensyon. What should I do?! I don’t want him to stay for the night. He… just can’t!

“You wanna grab some ice cream first?” tanong niya.

Bago pa ako makasagot ay bigla niyang hinawakan ang kamay ko, dahilan upang maputol ang malalim kong pag-iisip. I was so stunned and electrified by the sudden physical contact that I had to withdraw my hand out of his hold a bit too harshly.

Nard looked at me with deeply furrowed brows, his lips parting slightly. He looked hurt, like he wasn’t expecting me to react that defensively. He had never been this touchy with me during our nine years of friendship, and now everything was changing.

“Ah, t-tara… pero hindi mo naman ako kailangang hawakan pa,” mataray kong sabi, inirapan siya para itago ang pamumula ng mukha ko.

“I was just going to guide you across the street, Sky, kaya kita hinawakan,” seryoso niyang sabi habang umiigting ang kaniyang panga.

Walang sabi-sabi niyang muling hinawakan ang pulso ko at tumalikod na para maglakad. Marahan niya akong hinila kaya halos malaglag ang panga kong tinitingnan ang malaki niyang kamay na mahigpit ngunit maingat na nakapulupot sa pulso ko.

Pumikit ako nang mariin habang nagpapatianod sa hila niya. Bakit ba hindi ko siya matanggihan nang tuluyan? Am I being too nice, or am I just completely weak when it comes to him?

Ang kaniyang palad ay bahagyang magaspang at mainit—masyadong malaki ang kamay niya kumpara sa kamay kong maliit at payat. The veins on the back of his hands were clearly visible, extending up to his well-toned forearms.

I let him hold my wrist hanggang sa makarating kami sa tapat ng isang pamilyar na convenience store. Doon na ako tuluyang kumalas sa pagkakahawak niya, at hinayaan naman na niya ako nang walang reklamo. My eyes wandered around the brightly lit store. I yawned drowsily from the sheer exhaustion of the day, then my eyes drifted back to Nard. He was currently busy blending our Froster swirl, topping it off with a generous amount of vanilla soft-serve ice cream.

“That’s way too big for me, Nard!” I gasped upon seeing the massive cup size he chose. “Hindi ko mauubos ’yan!” reklamo ko agad. Hinawakan ko ang pulso niya para patigilin siya sa pagpuno, kaya naman mabilis siyang nag-angat ng tingin sa akin.

“Edi huwag mong ubusin. And besides, this is cheap, so—”

“You want me to waste food? Iyong maliit na size na lang sana ang kinuha mo para sa akin!” naiiritang saway ko sa kanya.

Humalukipkip ako habang pinapanood siyang nilalagyan din ng vanilla ice cream ang pangalawang cup na extra large para naman sa sarili niya.

“Edi ilagay mo na lang sa fridge sa bahay niyo mamaya kung hindi mo talaga kaya,” pagdidismisa niya sa mga reklamo ko bago binitbit ang dalawang malalaking cup patungo sa counter upang magbayad. Huminga na lang ako nang malalim, pagod na sumunod sa likod niya.

Mabagal kaming naglakad pabalik sa neighborhood habang tahimik na humihigop sa aming Froster swirl. He really knew my favorite flavor combinations, kaya naman unti-unting nagising ang diwa ko kahit papaano. The vanilla ice cream on top was incredibly smooth, blending perfectly with the razzleberry frosty underneath.

Bumaling ako kay Nard at nakitang halos paubos na ang sa kanya sa loob lang ng ilang minuto. Ngumuso ako. Wala pa nga ako sa kalahati ng cup ko tapos siya ay tapos na halos? Ang takaw talaga ng lalaking ’to kahit kailan.

“What are your plans for tomorrow?” he asked out of nowhere, casually licking his lips to clean off the stray ice cream. “’Di ba may work ka? Tuloy pa ba ‘yung girls’ night out niyo nina Lex?” He pouted his lips, his eyes dropping down to meet mine.

Dahan-dahan akong tumango, iniiwas muli ang tingin. “Yup. Tuloy kami bukas pagkatapos nilang kunin sa school ’yung mga schedule nila. Ikaw… you have work tomorrow, right?” mataman kong tanong bago tumingala sa madilim na kalangitan ng Edmonton.

“Bakit girls’ night out lang? Hindi ba pwedeng sumama kaming mga lalaki?” reklamo niya, tuluyan nang inignora ang tanong ko tungkol sa shift niya.

I sneered at him. “Magtanong ka sa kanila, sila naman ang nag-plano niyon. Kung gusto niyo, mag-boys’ night out na lang din kayong mga lalaki.”

He groaned loudly in frustration. “Tang ina. Pangit kaya makipag-night out sa mga lalaki. Grabe silang mang-trip,” tumawa siya nang mahina bago tumpak na itinapon sa nadaanan naming trash can ang kanyang ubos nang cup.

Ngumiwi ako sa sinabi niya. “Paano mo naman nasabi? I mean, that’s how you boys usually have fun, right? Hindi ba masaya ’yon?” kuryoso kong tanong.

“Masaya naman. Nakakasawa lang talaga minsan. Kasi paggising mo kinaumagahan, paniguradong may kung ano-anong drawing na ’yang mukha mo gamit ang permanent marker.”

I chuckled softly at the image. “That actually sounds fun! Kami ngang mga girls, kung hindi mga lalaki ang pag-uusapan namin—” Bigla akong natigil. I gulped nervously, realizing what I was about to reveal, and immediately tried to change the topic. “Uh, basta! ’Yon na ’yun. We would usually just spill the tea at kung sino-sino ’yung mga binabash namin.”

“Lalaki, huh?” Kakaiba ang naging takbo ng boses niya. Kusa niyang pinalitaw ang isang mapang-asar na arko sa kaniyang kilay bago itinigil ang ulo sa tabi ko. “Pinag-uusapan niyo pala kami?”

Sinimangutan ko siya nang todo. “Don’t act like you boys don’t talk about girls. Lalong-lalo ka na, Jonard. I know you too well.” Irap ko sa kaniya bago muling sumimsim sa Froster ko.

He laughed loudly, the sound echoing through the quiet street, bago biglang ipinuwesto ang kanyang mabigat na braso sa ibabaw ng balikat ko, iniaakbay ako sa kaniya habang naglalakad.

“Normal na sa aming mga lalaki ’yon, Sky. Eh, kayo ba? Baka naman kung anong kabastusan at kalandian na tungkol sa amin ang pinag-uusapan niyo tuwing gabi?”

Mabilis na umakyat ang matinding pamumula sa aking mga pisngi. Agad kong hinawi ang kaniyang braso na nakaakbay sa akin. “Ano bang pinagsasabi mo riyan?! Huwag mo nga kaming igaya sa inyong mga lalaki. At tsaka, hindi na ako magtataka kung malaman kong isa ka sa mga lalaking ‘kiss and tell’ kapag may nakakasamang babae.”

Muli niya akong hinila papalapit at mas matigas na iniyakap ang kaniyang braso sa balikat ko, ayaw magpaawat.

“I don’t kiss and tell, Sky…”

“You definitely do kiss and tell,” giit ko habang humahalukipkip, pilit na kumakawala sa yakap niya pero nabigo lang ako dahil sa tindi ng lakas niya.

“Sa ’yo ko lang naman sinasabi ang lahat, ah?” he whispered, his tone dropping into a teasing register. “I just really love teasing you. I like seeing your face turn bright red… just like a tomato right now.”

“Shut up…” aking asik, pakiramdam ko ay nagliliyab na ang buong mukha ko sa tindi ng hiya at inis.

Sa akin lang niya sinasabi? Ang gago pala talaga ng lalaking ’to! Kaya pala kung ano-anong kalandian at kalokohan ang ibinabahagi niya sa akin noon pa? To fucking tease me?! Fuck him, really.

Humalakhak siya nang malakas nang makita ang naging reaksyon ko, na lalo ko lang ikinairita. He leaned down a bit closer to my ear.

“You’re a virgin, Sky, that’s why—”

“Asshole!”

Malakas ko siyang siniko sa may tadyang kaya naman napa-daing siya agad sa sakit. Bahagya siyang napayuko habang hawak-hawak ang kaniyang tagiliran.

He cussed under his breath but kept cracking up at the same time, thoroughly amused.

Inirapan ko siya nang todo at binilisan ang paglakad para iwanan siya, ngunit mabilis ko pa ring naririnig ang mabibigat niyang yabag na sumusunod sa likuran ko sa ilalim ng gabi.

Chapter 5

Magsasalita na ulit sana siya nang biglang tumunog ang phone ko kaya awtomatiko kaming nagkatinginan. Rumehistro sa screen ang caller ID ni Mama, kaya agad ko itong inangkat habang humihinga nang malalim para pakalmahin ang sarili ko.

“Ma?”

“Nasaan kayo ni Nard? Uuwi na tayo,” she uttered in her usual sweet, gentle tone.

Agad akong nataranta, baka isipin niyang kung ano na ang ginagawa namin sa labas nang ganitong oras. “Uhm, malapit na po kami ni Nard, Ma. Naglakad-lakad lang po kami rito sa neighborhood. Pabalik na din po kami riyan sa bahay ng friend niyo.”

“Okay, sige. Ah! Oo, mare! Malapit na raw sila. Sige ha? Thank you rito sa mga pabalot mo!” narinig ko pang sabi niya sa kabilang linya bago mabilis na nagpaalam sa akin.

Napahagikhik na lang ako nang mamatay ang tawag. Naagaw na naman ng kumare niya ang kanyang atensyon dahil sa mga pabalot na pagkain mula sa party.

Muli akong bumaling kay Nard na tahimik na nakapamulsa habang seryosong nakatingin sa unahan. Puno ng panunuri ang kanyang mga mata at tila may napakalalim na iniisip.

“Bilisan na natin maglakad. Uuwi na raw… tayo,” sabi ko, bahagyang binasag ang nakatutulig na katahimikan sa pagitan naming dalawa.

“Alright…” he said in a low, gravelly voice.

Ilang minuto kaming nanatiling tahimik habang binabaybay ang daan. Natatanaw ko na mula sa malayo ang maliwanag na bahay ng kaibigan ni Mama, pero muling binasag ni Nard ang katahimikan bago pa man kami tuluyang makarating sa tapat ng gate.

“Sky?” he called out softly.

“Yeah?”

He cleared his throat, sounding unusually hesitant. “Do you… do you ever feel incomplete?”

Kumunot ang noo ko sa biglaang tanong niya. Incomplete? “What do you mean?” I asked, completely confused. “Incomplete saan?”

Kinamot niya ang kanyang batok at nahihiyang ngumiti sa akin—isang bihirang ekspresyon para sa isang confident na playboy na katulad niya. His cheeks burned slightly under the dim streetlights as he pouted his lips.

“This might be a sensitive topic for you, but uh…” He swallowed hard, his voice dropping lower and lower.

“Ano nga? Sabihin mo na,” hinanap ko ang kaniyang mga mata, urging him to tell me what was really on his mind. Bakit ba kailangan niya pang patagalin nang ganito ang sasabihin niya?

“I know you grew up without a father. Hindi mo ba… hindi ka ba nalulungkot dahil doon? Hindi mo ba hinahanap ang presence niya? Na kung… gusto mo ba siyang makita, kahit sa litrato lang?”

I was completely stunned by his sudden wave of questions. For the past years of being close friends, he had never asked me about my father. Not even once. Ngayon lang… ngayon niya lang ito naungkat sa akin. My lips parted, but there were no words immediately coming out of my mouth.

Dahil hindi ako agad nakasagot, muli siyang nagsalita, mukhang natatakot na baka nasaktan niya ang damdamin ko.

“I-I didn’t mean to offend you, Sky. I was just curious…”

“I’m not offended. Hmm…” Ipinilig ko ang ulo ko at umaktong nag-iisip pa ng isasagot sa kaniya, kahit na ang totoo ay alam ko naman na ang buong katotohanan. I gave him a reassuring smile.

Wala naman sigurong masama kung sabihin ko sa kaniya ang tungkol sa bagay na ito; pinagkakatiwalaan ko naman siya…

“I may have grown up without him here in Canada, but I actually know him…” panimula ko bago muling tumingin sa unahan. Matamis akong ngumiti habang inaalala ang isang pamilyar na hitsura.

Sa gilid ng mga mata ko, nakita kong mas lalo siyang naging attentive at curious sa susunod kong sasabihin.

“I… actually… have a twin sister, Nard.”

“You… you have a what?!” halos mapasigaw siya sa tindi ng gulat.

I cheered up and chuckled heartily at his dramatic reaction. “A twin sister. Uh, she was very sick before, and my mother didn’t have the money to…” I trailed off, ang ngiti ko ay bahagyang napalitan ng pait. I turned my head to face him, and our eyes met.

He looked completely dumbfounded. Dahil sa tagal naming magkasama ay never ko nga namang nabanggit ang tungkol sa pamilya ko sa Pilipinas. Kahit ang girls—sina Lauren, Kath, Zai, at Alexie—ay walang kaide-ideya na may kakambal ako na nasa Pilipinas at lumaki sa puder ng… Papa ko.

I smiled sweetly at him to ease his shock. Ilang beses siyang kumurap at tumikhim, tila hindi pa rin ma-absorb ang impormasyon.

“She’s with our father, and I’m with our mother. Uh, custody agreement…”

“I’m sorry, Sky—”

“You don’t have to say sorry! And why the sudden question, by the way?” I chuckled happily, trying my best to lighten up the heavy mood between us. About the official custody thing… that part was a complete lie. Ngunit siyempre, hindi ko pwedeng sabihin sa kaniya ang mas masakit na katotohanan sa likod niyon.

He probably sensed that I didn’t want to dive deeper into the legalities, so he just let out a heavy sigh.

“I have a complete family, Sky. But sometimes, I feel… incomplete…” he uttered in a really, really small voice, pero sapat pa rin iyon para marinig ko nang malinaw.

Namilog ang mga mata ko sa gulat. “Huh? Bakit naman? Nasa sa ’yo na nga ang lahat, ah?”

Lumabi siya, bumalik ang nakasanayan niyang pilyong aura. “Wala kasi akong girlfriend ngayon…”

I snorted loudly and made a funny face, akala ko naman kung anong seryosong problema na. “Anong wala? Kailan ka pa nawalan ng girlfriend, bobo ka?”

He chuckled playfully, resting both of his hands at the back of his head before whistling a tune. Tumitig siya sa mga mata ko habang malapad ang ngiti sa kaniyang mga labi.

“But I’m serious, though! I feel incomplete!”

I rolled my eyes and shook my head. “I don’t know, Nard. Ang layo-layo talaga ng ugali mo sa ugali ng mga kapatid mo!”

Sumimangot siya. “What do you mean? Eh, daig pa nga ako ni Clark! May girlfriend na ’yon!”

My jaw dropped. Seriously? Si Clark na 7th grader pa lang?! May girlfriend na agad?!

He smirked at my reaction. “Sumusunod na sa mga yapak ko—”

“I guess Tita Catalya was right all along. Namana niyo talaga ang pagiging playboy niyo kay Tito Josiah.”

He frowned, crossing his arms. “Playboy? Now that’s some serious accusation—”

I cut him off and snorted. “Bakit? Hindi ba?”

Nard ended up sleeping over in my room last night. I guess my mother is really fond of him since she knows that he was my very first friend here in Canada. Subalit maaga ko rin siyang pinauwi sa kanila kaninang umaga dahil may shift ako sa trabaho, at mamayang hapon ay susunduin ako nina Lauren sa mall pagkatapos ng trabaho ko para sa plano naming girls’ night out bago magsimula ang pasukan.

Habang nag-aayos ako, my mind constantly drifted back to our conversation last night. Mabuti na lang at agad na nabago ang topic naming dalawa ni Nard dahil kung hindi, baka naiyak lang ako sa harap niya. Honestly, wala akong napagsasabihan tungkol sa naging buhay ko sa Pilipinas—kahit sa mga kaibigan ko o kahit na sino man.

Wala na akong balita sa kapatid ko o kay Papa ngayon. My mother completely avoids talking about it.

Naupo ako sa gilid ng kama matapos kong magbihis para pumasok sa trabaho, pero pakiramdam ko ay napakatamlay ko. I just couldn’t bring myself to call in sick. Tumitig ako sa kawalan habang ilang beses na bumubuntong-hininga.

My heart ached at the painful memory of the exact moment my twin sister and I parted ways. I’m sure she’ll understand why our mother did that—why she had to give her up to our father. Dahil walang-wala talaga kami noon. Wala kaming ibang kamag-anak sa Maynila at wala kaming mahihingian ng tulong.

Samaria had leukemia and needed immediate treatment, or else… she would die. And we simply didn’t have the financial means to provide the medical therapy she ought to have.

Ni-minsan ay hindi na namin nagawang mabisita ang kapatid ko dahil sa mahigpit na utos ng legal na asawa ng Papa namin. She was absolutely furious when she found out about us. Her beloved husband had cheated on her, at isang malaking iskandalo iyon sa pamilya nila. Inside, I understood her rage towards us. My mother used to work in a club as a pole dancer, and that was where she met our father. They had a one-night stand, and we were the consequences. My mother originally didn’t want our father to know about our existence… kung hindi lang talaga nagkasakit nang malubha ang kapatid ko.

The last thing we heard was that they took Samaria to the United States with them to obtain her long-term treatment there.

“Samaria, I hope you are doing well… I hope you are now healthy and happy… with our father,” I whispered into the empty air of my room.

A single tear escaped my right eye. I quickly wiped it off my cheek before inhaling deeply, forcing myself to be strong.

True to their promise, my friends picked me up right after my shift. Dumiretso kami sa Dollarama para bumili ng mga chips at drinks na magiging snacks namin mamaya para sa movie marathon. We also dropped by T&T, an Asian supermarket, to buy some cup noodles. How I missed bonding with them like this! Mabuti na lang talaga at naisipan nilang mag-girls’ night out ulit.

Habang namimili kami ng mga pwedeng ihalo sa lulutuing noodles mamaya, panay naman ang vibrate ng phone ko sa loob ng bulsa ko. Naiirita ko itong inilabas at tiningnan kung sino ang nambubulahaw. My lips parted, completely stumped.

Jonard Lewis Alvarez: Ayaw ko mag-work. :(

Nag-send siya ng isang selfie na nakahiga pa rin sa kama niya kahit na nakasuot na siya ng uniform ng McDonald’s. He wasn’t smiling in the picture—namumungay ang kanyang mga mata at magulo ang kanyang makakapal na kilay.

Jonard Lewis Alvarez: Call in sick na lang ulit ako, tinatamad talaga akong pumasok hahahaha.

Jonard Lewis Alvarez: Kasama mo na ba sila Kath? Kainggit haha.

Jonard Lewis Alvarez: Sana babae na lang din ako para nakasama ako sa inyo, de joke lang HAHAHAHAH!

Pumikit ako nang mariin. Ano bang pinagsasabi ng bobong ’to sa mga text niya?

Pagkamulat ng mga mata ko ay agad akong nag-type ng isasagot sa kanya.

Me: You’re gonna be late, Nard!

Tiningnan ko ang orasan sa screen ng phone ko at napasinghap ako. Five minutes na lang at simula na ng duty niya! Tapos nakahiga pa rin siya? Nasa bahay pa rin niya siya!

Jonard Lewis Alvarez: Mabilis lang ’to. Gagamitin ko car ni Daddy.

Me: Okay, ingat ka.

Jonard Lewis Alvarez: Walang kiss? Haha, jk.

Napailing na lang ako habang nangingiwi bago mabilis na itinago sa aking bulsa ang phone nang tawagin ako ni Zai. Lumapit ako sa gawi niya.

“What do you think, Sky?” she asked me, holding a pack of seafood toppings.

“Oo, let’s add it to our noodles. I love imitation crab meat,” sabi ko habang natatakam. Parang gusto ko na tuloy magluto agad ng noodles at ilahok ang crab meat na pinakita ni Zai!

Good thing that Alexie was the one driving today, though she really needed to be extra careful dahil wala pa siyang full license. She only had her Class 7 learner’s license—the exact same status as Jonard. Pero magaling naman talaga siya mag-drive kaya nga bilib ako sa kanya. Ngumuso ako sa kawalan. Wala pa sa isip ko ang mag-drive kahit na may learner’s permit na rin ako.

My mother wanted to teach me, but she was always too busy working. Masyadong conflict ang mga schedule namin at halos wala na rin siyang sapat na oras dahil nag-bakasyon ang isa sa mga kasamahan niyang dental hygienist sa clinic. She was planning to just enroll me in a professional driving school soon, at ayaw ko naman nang umayaw dahil kailangan ko rin talaga itong matutunan para sa kolehiyo.

Pagpasok namin sa loob ng bahay nina Alexie, agad na bumungad sa amin sa sala si Kuya Raff, ang nakakatandang kapatid niya. And as expected, he was with his squad, busy playing video games on the Xbox.

We greeted them politely, and they responded with their usual cool, older-brother nods.

“Hey, is that Sky?”

Namilog ang mga mata ni Kuya Jaypee habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. His mouth was slightly agape, and genuine amazement was visible in his eyes.

I immediately felt embarrassed and self-conscious because I didn’t know some of his friends, kaya naman mabilis akong nagtago sa likod ni Kath na mahinang tumatawa ngayon.

“Si Sky na ’yan ngayon, huy! Huwag niyo ngang titigan,” pagtatama ni Kuya Raff sa mga kaibigan niya bago tumingin sa akin at ngumiti.

I smiled back a little, feeling a bit uncomfortable because I could still feel the lingering stares of his friends.

“Kuya, sa basement lang kami, ha? Don’t worry, hindi naman kami manggugulo sa inyo rito sa taas,” paalam ni Alexie sa kanyang kuya sabay irap.

“Sige lang, enjoy kayo,” sabi ng isa sa mga kaibigan ni Kuya Raff na pamilyar ang mukha sa akin ngunit hindi ko na matandaan ang pangalan.

Muli ko silang tiningnan bago bumaba, at doon ko nahuling nakatitig pa rin sa akin ang isang chinitong mestizo.

Si Franz.

Mabilis kong binawi ang tingin ko dahil biglang nagwala ang dibdib ko. Dahil naging matindi ko siyang crush bago siya gumaraduate sa school namin noong Grade 10!

“Tara, girls! Sa baba na tayo!” aya ni Alexie sa amin.

Naghubad muna kami ng mga sapatos sa may entrance. Dahil sa pagmamadali ko, basta ko na lang ipinatong ang aking phone sa ibabaw ng shoe rack habang inaayos ang sneakers ko.

Nang makababa kami sa basement, doon ko lang tuluyang naalala na naiwan ko pala ang phone ko sa taas. Nagpaalam ako kina Zai na kukunin ko lang muna ito. Abala na agad sila sa pag-aayos ng mga nachos at snacks namin kaya halos hindi na nila ako napansin.

Si Lauren lang ang tumango sa akin bago niya inusog ang lamesa sa gitna.

Agad akong umakyat pabalik. Nang nasa kalagitnaan na ako ng hagdan, pag-angat ng tingin ko ay saktong nakita kong pababa naman si Franz.

His eyes widened a bit upon seeing me. I then noticed his right hand—he was holding my phone.

Tumikhim siya at matamis na ngumiti sa akin. Nagpatuloy siya sa pagbaba ng hagdan habang ako naman ay napako sa kinatatayuan ko.

“Naiwan mo ’yung phone mo sa shoe rack.” His deep baritone voice sent an involuntary shiver down my spine.

Naiinis ako sa sarili ko dahil bakit ba may epekto pa rin ang presensya niya sa akin? He was my ultimate, unreachable crush back in junior high!

Inilahad niya ang kaniyang kamay, inaabot sa akin ang phone ko.

“Uh, thank you po.” I smiled genuinely, kahit na pakiramdam ko ay biglang nanuyo ang lalamunan ko. Tinanggap ko iyon at akmang tatalikod na para bumaba dahil nagsisimula na akong maaasiwa, nang muli siyang magsalita.

“Grabe, ang laki na ng ipinagbago mo.” He chuckled softly, casually licking his lower lip. “Ang ganda mo na ngayon, Sky?” He scratched his neck nervously, and his eyes crinkled into beautiful crescents when he smiled again.

“S-Salamat… uh…” Nailang ako sa tindi ng pagtitig niya kaya hindi ko magawang tumingin nang diretso sa mga mata niya.

“By the way, are we friends on Facebook?” bigla niyang tanong.

My lips parted in surprise. Us? Facebook friends?

“In-unfriend mo ba ako?” he joked, chuckling.

Namilog ang mga mata ko sa depensa. “Hala, hindi ah!” Hindi ko nga maalala kung naging friends ba talaga kami sa Facebook dahil sa pagkakaalala ko, palagi ko lang naman siyang ini-stalk noon pero never kong pinindot ang Add Friend dahil sa hiya!

“Ano kasi…”

“Joke lang. Pwede ba tayong maging friends ngayon?”

Lumunok ako bago siya tuluyang hinarap. Determination was clearly visible in his dark eyes. Tumango ako at nahihiyang ngumiti, paniguradong pulang-pula na naman ang aking mga pisngi.

“Okay—”

“Hoy, singkit! Nandiyan ka lang pala! Tsitsismisan mo pa ’yung kapatid ko roon!”

Napatalon ako sa gulat nang marinig ko ang boses ni Kuya Raff na nakadungaw na pala mula sa itaas ng hagdan. Pero hindi man lang siya nilingon ni Franz—nanatili lang ang paningin nito sa akin, tila ini-enjoy ang reaksyon ko.

“I-Inabot lang po sa akin ni Franz ’yung phone ko, Kuya Raff,” pagtatanggol ko habang pabalik-balik ang tingin sa kanilang dalawa.

“I actually added you last month, pero hindi mo yata ako in-accept,” putol ni Franz sa sinasabi ko, dahilan upang halos malaglag ang panga ko. A-Ano raw? Isang buwan na niya akong in-add?!

“Y-You added me? H-Hindi ko po napansin sa notifications ko,” bumaba ang tingin ko sa aking phone, gustong-gusto nang takasan ang sitwasyon. “S-Sige, K-Kuya Franz—”

“Kuya? Tatlong taon lang naman ang tanda ko sa ’yo, ah? And please, drop the po! You’re making me feel so old!” He laughed heartily, the sound rich and warm.

“Uhm…” Napalunok ako at tumango na lang para matapos na. “Sige, Franz. I-accept ko na lang mamaya kapag nahanap ko. I was probably busy that time kaya hindi ko nakita…”

“Hoy, singkit! Huwag ’yang tropa ng kapatid ko, ha! Layuan mo ’yan!” tawa ni Kuya Raff mula sa taas kaya lalong uminit ang mukha ko sa hiya.

I bowed my head slightly at them and immediately turned my back, hurriedly running down the stairs to rejoin my friends who were now busy melting cheese over the nachos. Dinig na dinig ko pa ang mahinang pagmumura ni Franz kay Kuya Raff bago sumara ang pinto sa taas.

Saka pa lang tuluyang kumalma ang nagwawala kong dibdib nang makatayo ako sa tabi ni Zai. Si Kath naman ay abala sa pag-scroll sa Netflix gamit ang remote control ng TV.

“Ang tagal mo namang kunin ’yung phone mo, Sky? May nagaganap ba sa taas?” Lexi gave me a highly suspicious, knowing look. I glared at her, but she only smirked back.

Bumaling sa akin ang tatlo dahil sa narinig. Zai giggled instantly. “Nandoon kasi sa taas ’yung ultimate crush niya—”

“Shut up. Hindi ko na siya crush, no! That was…” Pumasok muli sa isip ko ang naging lapit ng mukha ni Franz kanina sa hagdan. “…a very long time ago.” Tumalikod ako at nagkunwaring abala sa paglalagay ng mga drinks sa loob ng mini-fridge ng basement.

“Weh? Talaga ba? Bakit parang labis ka namang kinakabahan ngayon tapos namumula pa ’yang buong leeg mo?” panunukso ni Lauren.

Mas lalong uminit ang pisngi ko at napalunok nang mtindi. Goodness! Bakit nga ba ako kinikilig nang ganito hanggang ngayon? Hindi ko naman na talaga crush si Franz! Maybe it was just the spur of the moment? Mas lalo kasi siyang naging hot at gwapo ngayon kumpara noong high school! Ahh!

“Shut up, girls! Baka may makarinig sa inyo sa taas!” mariin kong suway sa kanila sa isang mahinang bulong. Damn it!

“You still like him? Kaya ba hindi ka nagkakajowa hanggang ngayon dahil umaasa ka pa rin sa kanya?!” Napakurap-kurap si Lauren, tila hindi makapaniwala sa nadiskubre.

“Girls! Nasa taas lang sila, maririnig kayo!” I groaned, hiding my burning face in my hands out of pure embarrassment. Huling-huli talaga nila ako!

“So you really do like him still…”

Dahan-dahan akong tumango bago mabilis na umiling muli. “I don’t know… maybe I just find him… really hot and handsome now? Ganoon lang naman.”

Humagalpak sila ng tawa sa pag-amin ko, kaya naman sumimangot ako at padabog na naupo sa malambot na couch sa tabi ni Kath.

“Hindi ka pa rin talaga nagbabago, Sky! You’re still as innocent as ever pagdating sa mga lalaki! Mas Maria Clara ka pang kumilos kaysa sa aming apat!” hagalpak ni Lexi kaya naman binato ko siya ng maliit na throw pillow.

“Ano ba kayo, girls? Let’s just support her. And besides, she has never had a boyfriend before, so it’s completely normal for her to react that way. Walang masama roon,” pagtatanggol sa akin ni Kath habang nakangiti.

“I always hated the fact that you looked like a freaking maldita on the outside, pero ang totoo ay taliwas doon ang sobrang hinhin at bait mo sa personal, Sky,” biro ni Azairah sabay irap sa akin.

“That’s exactly what we’ve been saying all along!” sabay na sabi nina Lauren at Lexi bago sila nag-high fire sa tuwa.

Agad akong nagambala sa sinabi nila. “What do you guys mean? I am not a maldita—”

“Hindi nga! Pero dahil kasi sa ganda at facial features mo, hindi ka mukhang friendly tapos ang taray-taray mong tingnan sa malayo. Kaya siguro ang daling maniwala ng mga tao kapag sinisiraan ka ng iba mong nagiging ‘kaibigan’.” Umirap si Lexi, at talagang pinagdiinan pa niya ang salitang kaibigan.

Dahil sa tono niya, parang kilala ko na agad kung sino ang partikular na tinutukoy niya…

“I’m sure na hindi si Kirsten ’yon. Hindi niya magagawang mag-imbento ng kwento para siraan ako…”

Zai scoffed loudly, cutting me off before I could even finish my sentence. “Seriously, Sky? I ain’t saying that you should completely cut ties with her right this second, but we all know what that bitch is capable of.”

“Zai!” My eyes widened in shock at the harsh word.

Bumusangot ang mukha niya at humalukipkip. “What? She’s a bitch, Sky! At hindi ko lang talaga maintindihan kung bakit hindi mo nakikita ’yon hanggang ngayon? Kaya nga hindi na siya sumasama sa circle natin dahil unti-unti siyang kinakain ng sarili niyang insecurity!”

“Insecure?” naguguluhan kong tanong. Paano naman magiging insecure si Kirsten sa akin? Eh, halos nasa kanya na nga ang lahat? She has the natural beauty, the perfect body, and the brains.

Maarteng umirap si Lauren sa gawi ko. “Don’t tell me na hindi mo napapansin na ginagamit ka lang niya ngayon para lang mapalapit muli ang pangalan niya kay Nard? Isang buong taon ka kaya niyang hindi pinansin at kinausap, Sky, matapos nilang mag-break ni Nard!”

I sighed deeply and looked away from them, staring blankly at the TV screen. I didn’t know if I was ready to have a heavy conversation like this with them tonight. Ayaw ko munang pag-usapan namin si Kirsten. She used to be part of our circle… and part of me still wanted to see her as a friend.

“Tama na nga ’yan. Hayaan niyo na muna si Kirsten,” saway ni Kath bago tuluyang pinindot ang play button ng pelikula, dahilan upang sa wakas ay tumahimik kaming lahat at ituon ang pansin sa screen habang unti-unting lumalamig ang gabi sa basement.

Chapter 6

Naging tahimik ang buong basement nang magsimula na ang movie. Patay ang lahat ng ilaw maliban sa liwanag na nagmumula sa malaking TV screen. Nakapulupot ang makapal na kumot sa aming lima habang kaniya-kaniyang lamon ng nachos at chips.

Pero kahit anong pilit kong ituon ang pansin sa pinapanood, lumilipad pa rin ang isip ko. Sari-saring imahe ang naghahalo sa utak ko—ang nag-aalalang mukha ni Nard habang nagtatanong tungkol sa Papa ko, ang mapait na katotohanan na may kakambal ako sa kung saan na hindi ko man lang mayakap, at ang mapang-akit na ngiti ni Franz kanina lang sa hagdan.

‘I actually added you last month, pero hindi mo yata ako in-accept.’

Napalunok ako habang nakatitig sa kawalan. Kinuha ko ang phone ko mula sa bulsa at palihim na binuksan ang Facebook app sa ilalim ng kumot, sinisiguradong hindi makikita ng mga katabi ko ang liwanag ng screen. Agad kong pinindot ang friend requests section. At doon, halos lumaktaw ang tibok ng puso ko nang makita ang isang pamilyar na pangalan na may asul na Confirm button sa tabi nito.

Franz Gabriel Mendoza

18 mutual friends

Isang buwan na nga ang nakalilipas mula nung i-add niya ako. Noong mga panahon na ’yon ay abala ako sa pag-aasikaso ng mga requirements ko para sa gugustuhin kong school sa college, kaya halos hindi ko na binubuksan ang personal account ko. Tinitigan ko ang profile picture niya—isang candid shot kung saan nakasuot siya ng itim na hoodie habang hawak ang isang acoustic guitar, bahagyang nakangiti at kitang-kita ang perpekto niyang panga. Mas lalo siyang nagka-porma kumpara noong Grade 10 kami.

Bago ko pa man mapindot ang confirm button ay biglang nag-vibrate ang phone ko. Muntik ko na itong maibagsak sa mukha ko sa tindi ng gulat dahil isang chat notification mula sa Messenger ang lumitaw sa itaas ng screen.

Franz Gabriel: Wow? Hello. Haha.

Nanlaki ang mga mata ko. Lumingon ako sa direksyon ng pinto ng basement, tila ba inaasahan kong nakadungaw siya roon, pero sarado naman ito.

Mabilis na nag-type ang mga daliri ko habang bumibilis ang tibok ng dibdib ko.

Me: Hi. I just accepted your friend request po, Kuya Franz.

Franz Gabriel: Good. Sabi ko naman sa ’yo drop the po and Kuya. Mukha ba akong matanda sa paningin mo, Sky? :)

Me: Hindi naman. Nasasanay lang kasi ako dahil ’yun ang tawag ko kay Kuya Raff.

Franz Gabriel: Huwag mo akong itulad kay Raff, mas matino ako roon.

Napakagat-labi ako para pigilan ang mapangiti. Baka mahalata ako nina Lauren kapag bigla akong lumingon o humagikhik.

Franz Gabriel: Nanonood ba kayo? Sabi ni Raff movie marathon niyo raw.

Me: Oo, nagsimula na nga eh. Kaya baka hindi ako masyadong makasagot.

Franz Gabriel: Okay, enjoy your night, Sky. Chat mo ako kapag natapos niyo na ’yung movie… kung hindi ka pa inaantok.

Hindi na ako nag-reply at pinatay ko na ang screen ng phone ko bago ito tuluyang ibinalik sa bulsa. I exhaled softly, feeling a strange warmth spreading through my chest. Normal lang ba ’to? Ang maramdaman ang ganitong klaseng kilig mula sa isang taong dati mo lang pinapangarap mula sa malayo?

“Huy, Sky. Okay ka lang?” kalabit sa akin ni Kath sa kaliwa ko, iniaabot ang isang baso ng juice. “Kanina ka pa malalim ang iniisip ah? Ang bigat din ng buntong-hininga mo.”

“Ah, oo. Okay lang ako, Kath. Salamat,” pilit kong ngiti bago tinanggap ang juice at uminom nang kaunti.

“Sigurado ka? Kung tungkol ’yon sa sinabi nina Lauren kanina tungkol kay Kirsten, huwag mo na muna isipin ’yon. Alam mo naman ang mga ’yan, prangka lang talaga pero nag-aalala lang sila sa ’yo,” bulong pa niya, sinisiguradong hindi maririnig ng tatlo na seryosong-seryoso sa panonood ng horror movie.

“Alam ko naman. Hindi ko naman pinapakialaman ’yon,” sagot ko na lang para matapos ang usapan.

Nang matapos ang unang pelikula ay doon na tuluyang nagbago ang ihip ng hangin. Imbes na matulog o mag-ayos ng higaan, inilabas ni Lexi ang ilang bote ng alak na itinago niya pala sa kaniyang closet.

“Girls, I have a confession to make…” Zai bit her lower lip and hugged her legs closely to her chest.

Nakapabilog kaming lima sa sahig ng kwarto habang nag-iinuman. After our long movie marathon, we unexpectedly decided to crack open some bottles. Two horror movies later, the alcohol was already kicking in, and I was honestly feeling quite tipsy.

“What is it?” we asked in unison, our curiosity piqued.

Lauren handed me the shot glass, which I immediately took and downed in one go. I winced and squeeze my eyes shut as the sharp, burning bitterness of the alcohol spread down my throat.

Zai took a deep, shaky breath, burying her face in her crossed arms. “I finally popped my cherry—”

Kamuntikan ko nang maibuga ang chaser na kasalukuyan kong nilalagok dahil sa tindi ng gulat. Sabay-sabay na nagsinghapan sina Kath, Lauren, at Lexi. My jaw literally dropped. I knew she only had the guts to admit it because the alcohol had loosened her tongue.

Silence suddenly enveloped the room. Wala sa aming apat ang agad na nakapagsalita sa biglaan at pribado niyang pag-amin. The atmosphere turned incredibly awkward in a matter of seconds.

“N-Normal lang naman ’yan ngayon…” sa wakas ay basag ni Kath sa katahimikan. Umiwas siya ng tingin at kunwaring pinaglaruan ang mga bakanteng bote sa sahig, her cheeks flushing a deep crimson.

Alexie cleared her throat to break the tension. “And besides, you and Josef are in a long-term relationship, so? I don’t really see any problem with that.”

“Okay, let’s not all act like saints here,” Lauren interjected, shrugging her shoulders casually before tossing back her own shot. “I wasn’t a virgin anymore when Scott and I started dating.”

“Christian wasn’t the first guy who touched me either,” Lexi added with a light chuckle.

Mas lalo lang uminit ang mukha ko habang isa-isa silang naglalabas ng kani-kanilang sikreto. I mean, I knew intellectually that this was normal, especially given the generation we live in. But hearing it firsthand from my closest friends made it feel so real. And the problem was… I had absolutely zero experience. Wala pa akong kahit ano! Napalunok ako nang mariin dahil biglang nanuyot ang aking lalamunan. If they only knew that Nard was actually my first—and only—kiss…

“Ivan was my first…” Kath confessed in a small, timid voice.

“Si Josef naman ang nakauna sa akin…” ani Zai, turning her head to share a knowing, emotional look with Kath.

Gaya ng inaasahan ko, sabay-sabay silang apat na bumaling sa akin. They were looking at me with wide, expectant eyes, waiting for my own contribution to the scandalous topic. Napatanga na lang ako sa kanila. Kusa akong napaatras at sunod-sunod na umiling, which made the four of them gasp dramatically.

“Gosh, Sky?! Are you for real?” Lauren’s eyes practically bulged out of their sockets. “How about your first kiss? Wala pa rin?!”

I bit my lower lip and shook my head again, keeping my eyes fixed on the floor. Ayaw kong sabihin sa kanila ang katotohanan. It wasn’t a romantic moment anyway—it just kind of happened between Nard and me, and I never made a big deal out of it. Kaya mas mabuti pang manahimik na lang ako.

They spent the next hour talking about their intimate experiences while I sat there quietly, just listening and absorbing everything. Hindi ko alam kung mahihiya ba ako o ano, pero unti-unti na rin akong nasasanay sa ganitong usapan. This raw honesty is just part of deep female friendships, after all. Still, part of me felt that we should set healthy boundaries on our conversation topics. Siguro nga ay lasing lang talaga kaming lahat kaya umabot kami sa ganitong lalim.

Later on, the tone shifted when Zai opened up about her deep anxiety of accidentally getting pregnant. Lauren and Lexi immediately switched into protective-sister mode, gently advising her to consult an OB-GYN so she could get a proper prescription for contraceptive pills.

Habang nakikinig, binalot ako ng isang kakaibang pakirimdam. I genuinely enjoyed listening to them and being included in this sacred circle. These girls were navigating the heavy fear that sex might be the only thing men truly wanted from them. I completely understood where Zai was coming from. I may not have been a biological female at birth, but I could relate to her vulnerability and her desire to protect her heart and body. So much…

Lalo na sa panahon ngayon. Sometimes, it feels like pure, patient love can barely survive anymore. We live in a highly liberated society where casual intimacy is treated as a baseline standard, whether you’re committed to someone or not. One-night stands, flings, fuck buddies—it’s everywhere. It’s crazy how teenagers lose their virginity at such a young age, and society just treats it like a normal milestone.

Suddenly, Nard’s face popped into my mind. He was the textbook definition of a guy who was always up for a no-strings-attached relationship. Sure, he would have a new girlfriend every month, but everyone knew he was never serious about any of them. I’d see him around the school hallways flirting with different girls almost every week. Well, he had always been a playboy, but things definitely took a turn for the worse after he and Kirsten broke up. He started jumping from one girl to another to the point that he completely stopped hanging out with our group. Kung hindi pa nga natapos ang last semester, hindi pa siya babalik sa amin.

Nang mag-aalas-tres na ng madaling araw, isa-isa na silang nakatulog sa tindi ng kalasingan. Bago ako tuluyang lamunin ng antok, naramdaman ko ang pag-vibrate ng phone ko sa bulsa. Akala ko ay si Franz, pero pangalan pala ni Nard ang nakalagay.

Jonard Lewis Alvarez: Tulog ka na?

Tiningnan ko ang oras. Kakauwi lang siguro niya mula sa shift niya sa McDonald’s.

Me: Hindi pa, katatapos lang ng movie namin. Kakauwi mo lang?

Ilang segundo lang ang lumipas at mabilis siyang nag-reply.

Jonard Lewis Alvarez: Oo, kakaparada ko lang ng kotse sa garahe. Paggod na pagod ako, grabe ang daming tao kanina sa drive-thru.

Jonard Lewis Alvarez: Sino nga palang kasama niyo riyan sa bahay nina Alexie? Nandoon ba si Kuya Raff?

Me: Oo, nandoon siya sa taas kasama ’yung mga tropa niya. Bakit mo natanong?

Jonard Lewis Alvarez: Wala lang. Sino-sinong tropa?

Kumunot ang noo ko sa biglaang pagiging mausisa niya. Kadalasan ay wala naman siyang pakialam kung sino ang mga kasama ni Kuya Raff dahil magkaiba naman sila ng circle of friends.

Me: Sina Kuya Jaypee, tapos si Franz… ’tsaka ’yung iba hindi ko na kilala ang pangalan.

Agad kong nakita ang Typing… status sa ilalim ng pangalan niya, pero bigla din itong nawawala. Ilang beses iyong paulit-ulit na tila ba hindi niya alam kung paano bubuuin ang sasabihin niya. Pagkalipas ng isang minuto, isang maikling text lang ang ipinadala niya.

Jonard Lewis Alvarez: Ah, nandoon si Franz.

Me: Yup. Bakit?“

Jonard Lewis Alvarez: Wala lang. Matulog ka na nga riyan, baka kung ano-ano pang isipin mo. Balita ko crush mo ’yon dati ah? Hahaha.

Napaasim ang mukha ko sa chat niya. Kahit kailan talaga ay napaka-epal ng lalaking ’to.

Me: Dati ’yon! Tumahimik ka nga riyan. Magpahinga ka na lang, napuyat ka pa kagabi sa kwarto ko.

Jonard Lewis Alvarez: Wow, tunog concerned naman ang asawa ko. Sige na, goodnight Sky.

Inirapan ko ang phone ko bago tuluyang pinatay ang wi-fi connection ko. Ewan ko ba kung bakit sa dinami-rami ng pwedeng itawag sa akin ng lokong ’to, ‘asawa ko’ pa ang naisipan niya. Noong una ay sineseryoso ko pa at napipikon ako, pero kalaunan ay nasanay na rin ako dahil alam ko namang puro biro… at harot lang ang alam niya sa buhay.

Binalot ko ang sarili ko ng kumot habang nakatitig sa kisame ng basement. Rinig ko pa ang mahihinang yabag ng mga paa mula sa taas—senyales na gising pa rin sina Kuya Raff at ang mga kaibigan niya. Sa gitna ng katahimikan, hindi ko maiwasang maisip muli si Kirsten. Tama nga ba si Lauren? Ginagamit lang ba talaga ako ni Kirsten para mapalapit ulit kay Nard?

Matagal silang naging magkasintahan ni Nard noong Grade 9 kami, at halos ang buong eskwelahan ay alam kung gaano naging katindi ang breakup nila. Matapos niyon ay bigla na lang akong iniwasan ni Kirsten, kahit na wala naman akong kinalaman sa naging problema nilang dalawa. At ngayon, kung kailan magsisimula na ang senior high, bigla siyang nagpaparamdam muli sa akin na parang walang nangyari.

Huminga ako nang malalim at ipinikit ang aking mga mata, tuluyang hinahayaang tangayin ng alak at antok ang lahat ng naguguluhang isip ko.

Kinaumagahan, nagising ako na may matinding hangover. My friends eagerly wanted to go out for some retail therapy to clear their heads, but I politely refused. Masakit ang ulo ko, bumabaligtad ang sikmura ko, at ang tanging gusto ko lang gawin ay magbabad sa kama at magpahinga sa sarili naming bahay.

Tanghali na nang pilitin kong bumangon para magluto. Habang dahan-dahan kong hinahalo ang Lucky Me chicken noodles na nakasalang sa kalan, biglang tumunog at nag-vibrate ang phone ko sa counter.

Nard was calling…

My heart did a little nervous flutter as I remembered my promise from yesterday. Pupunta nga pala ako sa bahay nila ngayon dahil gustong-gusto akong makita ng bunsong kapatid niya na si Jwaquin.

I bit my lower lip and answered the call. “Hello?” My voice sounded incredibly weak and small.

I heard him breathing heavily on the other line, followed by the rustle of clothes. “Are you still coming here? Do you want me to pick you up? Nag-prepare si Mommy ng maraming pagkain kasi sinabi ko sa kaniya na darating ka.”

“Uh, ngayon na ba?” I asked, checking the digital clock on the stove.

“Yeah, she’s actually super excited to see you. Ang dami niyang niluluto para sa lunch natin.”

A wave of intense guilt washed over me. I looked down at the boiling noodles. Gusto ko sanang mainitan muna ang tiyan ko bago umalis dahil pakiramdam ko ay masusuka ako anumang oras. May hangover nga talaga ako. It was so irritating because I felt perfectly fine last night, tapos ngayon kung kailan gising at sober na ako, saka pa ako bibiguhin ng sikmura ko.

“How was your girls’ night out?” Nard asked, his tone shifting into something more curious.

I licked my dry lips and turned off the stove burner. “Ayos lang naman. Uminom kami.” I used my free hand to massage my throbbing temples.

“Uminom kayo?” he repeated, sounding genuinely shocked.

“Oo. Well, it wasn’t really the plan, pero napasubo na rin since sobrang tagal na nung huli naming uminom. Kaya ayun…” I explained as I carefully poured the steaming hot soup into a ceramic bowl.

“Sunduin na lang kita riyan ngayon? I bet you have a killer hangover,” he offered, his voice dropping into that familiar, worried register.

“Mga anong oras ka pupunta?”

“Mga 11:30 siguro. Matatagalan pa naman si Mommy sa kusina kasi ang dami niya talagang gustong ihanda para sa ’yo,” he chuckled softly.

Kinagat ko ang aking ibabang labi, biglang nahiya sa resource at effort na ibinibigay ng pamilya niya.

“My mom really misses you, Sky. Pati nga si Dad, tinatanong kung kamusta ka na raw. And Clark’s been asking about you all morning, too!”

“Sige, pasundo na lang ako,” sa wakas ay pagpayag ko. Ginamit ko ang kutsara para humigop ng kaunting sabaw. I closed my eyes in relief as the warm liquid instantly soothed my upset stomach.

“Alright. I’ll see you in a bit then?”

“Yup. I’ll hang up now, okay? Text mo na lang ako kapag malapit ka na.” I didn’t wait for his reply and immediately cut the line.

I quickly finished my noodles and took a painkiller to subside the headache. After washing the dishes, I walked over to the refrigerator to grab a bottle of water, but a small piece of folded paper stuck under a magnet caught my eye.

Kumunot ang noo ko. What is this?

I pulled it out and unfolded it. It wasn’t a personal note from my mother. It looked like an official lab test schedule with a patient’s details on it. She must have accidentally left it behind in her rush this morning. Siguro sa isa sa mga pasyente niya sa dental clinic ’to.

Maayos ko itong ibinalik sa ilalim ng magnet at nagmamadali nang pumunta sa kwarto ko para mag-ayos ng sarili bago dumating si Nard.

Ilang minuto lang ang lumipas at heto na kami ngayon sa loob ng sasakyan niya, binabaybay ang daan patungo sa kanilang subdivision. I was quietly staring out the passenger window, letting the soft music from the stereo fill the silence.

“You okay?” Nard suddenly asked.

Before I could answer, I felt his warm, rough palm gently rest on my bare left thigh. The sudden contact made me stiffen, and I immediately sat up straighter, turning my head to look at him.

“Oo. Hangover lang talaga,” I said, giving him a small, sheepish laugh.

He pouted his lips, throwing a quick, observant glance in my direction. “Did you really drink that much?”

Tumango ako. “Napasarap kasi ang kwentuhan namin, kaya hindi na namin namalayan na nakadalawang bote na pala kami.”

“Wow. Ang saya niyo naman pala kagabi. Nakakainggit,” he muttered, frowning slightly at the road.

I chuckled at his childish tone. “Bakit kasi hindi rin kayo nag-night out ng mga tropa mo? Malapit na kayang magsimula ang klase. Hindi niyo na magagawa ’yan kapag busy na sa senior high.”

He wrinkled his nose in distaste. “I told you last night. Ayaw ko.”

Inirapan ko siya at humalukipkip, sumasandal sa upuan. “Ang arte mo talaga!”

He let out a rich laugh, clearly amused by my annoyance. I was about to fire back another witty remark when my phone suddenly vibrated in my lap. My eyes instantly widened when I saw Franz Gabriel flash across the notification screen on Messenger.

My heart did a violent thud. I quickly unlocked the phone and opened the chat, only for my breath to completely hitch. May mga unread messages pala ako mula sa kaniya na ipinadala niya kaninang madaling araw… noong kasagsagan ng inuman namin. At doon ko lang napagtanto na lasing na lasing na ako nung oras na ’yon. Oh my God.

I scrolled up a bit to see the history, and I swear I wanted the ground to open up and swallow me whole when I realized that I was the one who initiated the conversation. Kung hindi pa ako nag-scroll ngayon, hinding-hindi ko maalala na ginawa ko ’to!

Me: Matutulog na ako. Goodnight!

Laking pasasalamat ko dahil maayos pa naman ang typings ko at walang typo, pero ang problema ay mukha akong masyadong alerto at ganado! Great, Sky. Just great.

Franz Gabriel: Hahahaha grabe! 3 na, ah? ;)

Me: What’s up with the wink emoji? :p

Oh gosh… what was I thinking?!

Franz Gabriel: What’s up with the stuck-out tongue emoji? hahahahaha

Hindi ko na kayang ipagpatuloy ang pagbabasa dahil malinaw na malinaw na nilalandi ko siya! I was lowkey hitting on him last night, and the worst part was that he was completely flirting back. This was just pure madness.

Inis kong pinatay ang screen ng phone ko at mabilis itong isiniksik sa bulsa ng denim shorts ko. I shook my head, trying to clear the heat that was rapidly rising to my face. I could feel my cheeks burning up and my throat running dry. Damn it, Sky, bakit ka ba nagpadala sa alak?!

Palihim akong bumaling kay Nard para tignan kung napansin niya ang reaksyon ko. Subalit agad akong natigilan nang mapansin ang matinding pagbabago sa aura niya. Nakaantabay at sobrang higpit ng kapit ng kaniyang mga kamay sa manibela, halos mamuti na ang mga kasukasuan niya.

His jaw was clenched so hard that a small muscle was twitching under his skin. He was staring straight ahead at the road, his breathing deep, slow, and dangerously quiet.

Nang bahagya siyang sumulyap sa akin, basang-basa ko ang matinding iritasyon at dilim sa kaniyang mga mata. Napakurap-kurap ako, biglang kinabahan.

Huh? Anong problema ng isang ’to?

Chapter 7

He became grumpy all of a sudden. Padabog niyang kinuha ang susi ng sasakyan at walang imik na lumabas nang matapos niyang isarado ang garahe. Ni hindi man lang niya ako nilingon. Lumabas na rin ako ng sasakyan at agad siyang sinundan. Saglit kaming nagkatinginan, pero mabilis din siyang nag-iwas ng tingin at pinindot ang key fob para i-lock ang kotse.

Sinabayan niya ako sa paglalakad papasok ng backyard, subalit nananatili siyang tahimik. Nararamdaman ko ang matinding bugnot at bigat sa bawat hakbang niya—he was clearly uneasy and bothered about something. Gustong-gusto ko na sana siyang tanungin kung ano ang problema niya, pero hindi ko na nagawa dahil sinalubong na kami ng kaniyang ina.

Tita Catalya looked as beautiful as ever. Parang hindi siya tumatanda. Her long, wavy hair was tied neatly back into a ponytail, and she was wearing a pink apron that complemented her petite frame. Hindi mo iisiping nagka-anak na siya ng tatlo dahil sa kaniyang balingkinitang katawan. No wonder Tito Josiah fell so hard for her; she was the perfect combination of beauty and brains.

Nang makita ko siya, bigla ko na namang naalala noong tinuturuan niya pa akong magluto at kung paano ang tamang paghiwa ng mga sibuyas at bawang.

“Oh? Bakit nakasimangot ka riyan?” nagtatakang tanong ni Tita Catalya kay Nard.

Imbes na sumagot, umiling lang si Nard at dire-diretsong pumasok sa loob ng bahay. Namaywang si Tita at tinaasan ng kilay ang papalayong likod ng kaniyang anak bago humarap sa akin sabay irap.

“Anong nangyari roon?” she asked me, utterly baffled. “Babae na naman ba ang problema ng batang ’yon? Naku! Manang-mana sa tatay—babaero!” She frowned, shaking her head in deep disappointment.

“I don’t know, Tita,” pilit kong ngiti habang kinukuha ang kaniyang kanang kamay para mag-mano. “Baka po natatalo lang sa nilalaro nilang Mobile Legends kasama ang mga kaibigan niya?” I chuckled to lighten the mood.

“Isa pa ’yang Mobile Legends na ’yan! Hindi na nga mautusan dito sa bahay dahil puro mamaya na lang ang naririnig ko,” iling niya, bago ako pinatuloy sa loob.

Pagkahakbang ko sa may pintuan, agad na bumungad sa akin ang hagdan pababa sa kanilang basement. Rinig na rinig ko na mula rito ang malalakas na hagikhik ni Jwaquin habang pinapagalitan naman siya ni Clark. Napatitig ako sa kawalan, bahagyang napangiti.

“Oh? Si Sky na ba ito? Aba, kay dalagang-dalaga na!”

Napakurap ako nang marinig ang boses ni Tito Josiah. Paglingon ko sa kusina, nakita ko siyang nakaupo sa hapag habang may hawak na dyaryo at may malawak na ngiti sa kaniyang mga labi. Just like his wife, he didn’t look like he aged at all. Matikas pa rin ang kaniyang pangangatawan, at sa kaniya talaga namana ni Nard ang pagiging moreno at matangkad.

“Hello po, Tito! Kamusta po kayo?” Lumapit ako sa kaniya upang mag-mano.

Tumawa siya nang mahina at umiling. “Huwag na, ginagawa mo naman akong matanda,” aniya sabay tapik nang magaan sa ulo ko.

“Matanda ka na naman talaga, Josiah,” biro ni Tita Catalya harbang hinahalo ang kaniyang niluluto. “Clark!” malakas niyang tawag sa isa pang anak.

“Kaya ko pa namang bigyan ka ng isa pang anak, Misis—”

Naramdaman ko ang biglaang pag-init ng aking mga pisngi. Hindi pa rin talaga nagbabago si Tito, at doon ko napagtanto kung saan talaga nagmana si Nard pagdating sa mga hirit. Pinandilatan naman ni Tita Catalya si Tito kaya bumungisngis na lang ito at muling nagbasa ng dyaryo, pero bago iyon ay kinindatan muna niya si Tita na napairap na lang sa hangin.

“Uhm, ako na lang po ang tatawag sa kanila, Tita? Baka hindi po kayo naririnig sa baba,” boluntaryo ko habang pinapanood siyang maghulog ng mga hiniwang sibuyas sa isang malaking stainless pot.

Sinulyapan ako ni Tita Catalya at umiling. “Bisita ka namin dito, Sky, kaya umupo ka na lang muna roon sa sofa. At nasaan na ba ang magaling na Lewis na ’yon? Inimbita ka rito tapos hindi ka man lang aasikasuhin? Naku, kukurutin ko talaga sa singit ang batang ’yon!”

“It’s okay po, Tita! Para na rin po makita at makasama ko si Jwaquin sa baba,” masigla kong sagot.

Huminga nang malalim si Tita at sa huli ay tumango na rin sa akin. “Ang hirap talaga kapag puro lalaki ang kasama sa bahay, sumasakit ang ulo ko!” pagdadrama niya, na ikinatawa ko nang mahina lalo na nang sumimangot sa kaniya si Tito Josiah.

Napailing na lang ako habang naglalakad patungo sa basement. All of their parents’ best features really manifested in their kids.

Pagbaba ko ay agad kong namataan si Clark na nakaharap sa kaniyang computer setup. He was playing a game that looked incredibly familiar—I believe it was called Valorant.

“Fuck yeah!” bigla niyang hiyaw habang pumapalakpak at isinusuntok ang kamao sa hangin.

Dahan-dahan akong lumapit sa likod niya at pinanood ang kaniyang laro. Hindi niya ako napapansin dahil seryosong-seryoso siya sa bawat galaw sa screen. Umangat ang kamay ko at bahagya siyang kinalabit sa balikat.

“Go away, Jwaquin! I’m playing right now, can’t you—”

Iritado siyang lumingon sa akin pero agad siya natigilan mid-sentence. His chinky eyes widened as his lips parted in sheer astonishment. Unlike Nard, Clark’s skin was a bit fairer, having inherited their mother’s complexion. His hair was wavy and a bit long, falling softly around his face. At halatang mahiyain at hindi masyadong palalabas ng bahay dahil mas tahimik siya kumpara sa dalawa niyang kapatid.

“A-Ate Sky?!” gulantang niyang masabi habang paulit-ulit na kumukurap. He even rubbed his eyes as if he couldn’t believe I was actually standing right in front of him.

“Hi, Clark!” bati ko na may kasamang ngiti.

Muli siyang humarap sa monitor niya, halatang natataranta na at hindi malaman kung ano ang uunahin. Napatingin ako sa desktop niya at nakitang napatay ang character niya dahil nawala siya sa focus. I suddenly felt a pang of guilt for disturbing his game. I figured he was playing with his squad via Discord dahil nagmamadali siyang magpaalam sa mic bago tuluyang pinatay ang app at humarap muli sa akin.

Tumayo siya mula sa kaniyang gaming chair at pinagpagan ang kaniyang grey jersey shorts.

“Pinapatawag ka ng Mommy mo sa itaas,” saad ko nang mapansing hindi niya ako magawang tignan nang diretso sa mga mata dahil sa hiya.

“G-Ganoon ba? Hindi ko kasi narinig, naka-headset kasi ako.”

Namangha ako habang pinapasadahan siya ng tingin mula ulo hanggang paa. He was rapidly turning into a young man. I pouted my lips when I realized he had grown so much since the last time I saw him. Matangkad na siya sa acumen ngayon, at kahit medyo balingkinitan pa ang pangangatawan, normal lang naman iyon para sa isang fourteen-year-old boy na nasa puberty stage.

“Wow! You’re actually taller than me now!” puna ko sabay tawa.

He scratched his nape and smiled shyly. Akmang magsalita na sana siya nang muling sumigaw si Tita Catalya mula sa taas para tawagin siya. He pursed his lips and politely excused himself before heading up the stairs.

I watched him ascend until he was completely out of sight.

“Ate Sky!”

Isang malakas at matining na sigaw ang nagpalingon sa akin. Bago pa man ako tuluyang makaharap sa pinanggalingan ng boses na iyon, may isang maliit na bata na ang biglang sumubsob at yumakap nang mahigpit sa aking mga binti.

“Jwaquin!” I chuckled, immediately bending down to caress his soft, straight hair.

Ang maamo niyang mukha ay nakatingala sa akin habang may malawak at pilyong ngiti sa kaniyang mamiis na mga labi. I couldn’t believe he was already five years old; it felt like just yesterday when I used to carry him around when he could only make baby noises.

“I missed you, Ate Sky! Why aren’t you visiting us anymore?” Humaba ang kaniyang nguso, nagtatampo.

Sa kanilang tatlong magkakapatid, si Jwaquin ang may pinakamagandang timpla ng mukha nina Tita at Tito. Clark was definitely the male version of their mother, while Nard was the exact carbon copy of Tito Josiah. As I’ve always thought, all of their parents’ best assets were beautifully embodied in their children.

I looked down at him with a wave of deep longing. Na-miss ko rin siya nang sobra. Ang huling bisita ko rito sa bahay nila ay noong birthday pa ni Clark last year—bago tuluyang nagbago ang circle of friends ni Nard at bago siya tuluyang lumayo sa amin.

Para na rin kasi akong may tunay na kapatid kapag kasama ko si Jwaquin. Being an only child, I didn’t have any siblings to grow up with. Ang mga pinsan ko naman sa panig ng Mama ko ay nasa Pilipinas, at hindi ko rin sila ganoong ka-close dahil sa lungsod ako lumaki habang sila naman ay nasa probinsya.

“Na-busy lang si Ate sa school, eh,” malambing kong sagot habang maingat na pinanggigilan ang kaniyang matambok na mga pisngi. He wrinkled his nose playfully and hugged my legs tighter.

Pagkatapos ay bigla niyang itinaas ang kaniyang dalawang maliit na kamay—isang pahiwatig na nagpabigla sa index. Matagal-tagal ko na rin siyang hindi nabubuhat at mukhang malaki na siya para sa kaniyang edad! Natawa na lang ako at maingat siyang binuhat. Napadaing ako nang bahagya nang maramdaman ang kaniyang bigat, pero hindi ko ipinahalata sa kaniya. I didn’t want him to feel like he was growing up too fast; I wanted him to fully enjoy his childhood.

Napatigil ako nang biglang iangat ni Jwaquin ang kaniyang maliliit na kamay upang ayusin ang mahaba kong buhok na bahagyang nagulo at humarang sa mukha ko nang kargahin ko siya. Pagkatapos ay bahagya siyang umatras habang nakakapit sa mga balikat ko at seryosong tumitig sa akin.

“Ate Sky?”

I smiled sweetly back at him. “Hmm?”

“You have a boyfwend?”

My lips parted in shock. Bahagya akong nasinghap bago tuluyang natawa sa kawalan ng malisya ng tanong niya.

“Wala. Bakit mo naman naitanong ’yan?” I asked, running my fingers through his hair.

He let out a cheeky, confident smile. “Can I be your boyfwend, Ate Sky?”

“Of course! I’ll be your girlfwend!” pagsakay ko sa biro niya.

Subalit laking gulat ko na lang nang mabilis siyang sumungaw pasulong at mabilis na pinatakan ng isang maliit na halik ang aking mga labi. Nanlaki ang mga mata ko sa tindi ng gulat. Oh gosh! This kid! Mukhang maaga pa lang ay nahahawa na siya sa kaniyang ama at sa Kuya Nard niya!

“Boyfwends kiss their girlfwends,” he reasoned out, chuckling mischievously.

Nakahinga na lang ako nang malalim habang pilit na pinapakalma ang sarili ko.

“Get down, you little rascal! You’re too heavy for her!”

Nard’s deep, authoritative voice suddenly roared from behind us. Sabay kaming napalingon ni Jwaquin sa kaniya. Nakabusangot ang kaniyang mukha habang pababa ng hagdan patungo sa basement. He was wearing a plain black sando and white jersey shorts, highlighting his toned, tanned arms and the untamed hair on his legs.

Dahil sa takot, biglang ibinaon ni Jwaquin ang kaniyang mukha sa leeg ko at mariing umiling, lalong humigpit ang kapit sa akin. Mabilis na nakalapit sa amin si Nard, namumungay ang mga mata na halatang may hangover pa rin, pero matalim ang tingin na ipinupukol sa kaniyang bunsong kapatid. Hinawakan niya ang braso ni Jwaquin para hatakin ito pababa kaya agad ko siyang pinigilan.

“It’s okay, Nard. Hindi naman ako nabibigatan sa kaniya,” pakiusap ko habang sumasalubong ang mga mata namin.

He gritted his teeth, his expression darkening even more before he abruptly looked away.

“Sa salas tayo,” namamaos at iritado niyang utos, bago muling binalingan ang kaniyang kapatid. “Bumaba ka na riyan, Jwaquin. Ang bigat-bigat mo na, magpapabuhat ka pa talaga.” He hissed before turning his back on us to walk back up.

Umangat ang tingin ni Jwaquin sa kaniyang Kuya habang papalayo ito. “I hate my bwothers so much. I hate them,” he muttered, frowning deeply.

Alam kong narinig iyon ni Nard dahil bahagyang natigilan ang kaniyang mga balikat bago siya nagpatuloy sa pag-iling habang paakyat ng hagdan.

“You don’t mean that, Jwaquin,” pagsaway ko nang malambing habang isinusuklay ang mga daliri ko sa kaniyang malambot na buhok.

“Ate Sky, I’m your boyfwend, right?” he asked again, turning back to me with wide, hopeful eyes.

Natawa ako at tumango. “Yup, you are my boyfriend.”

“Can I kiss you again?” he pouted his lips, leaning in closely.

Nagulat ako pero hindi na ako tumanggi pa dahil bata naman siya at wala pang alam sa mundong ’to. At higit sa lahat, wala naman akong anumang malisya rito dahil parang tunay na kapatid na rin ang turing ko sa kaniya.

“Okay, kiss Ate Sky na,” sabi ko sabay muwestra ng mukha ko sa kaniya.

Subalit sa gilid ng aking mga mata, nakita kong biglang lumingon muli si Nard mula sa kalagitnaan ng hagdan. Saktong-sakto ang pagdampi ng mga labi ni Jwaquin sa bibig ko nang magtagpo ang mga paningin namin ni Nard.

“Jwaquin!”

Ang kaniyang boses ay dumagundong sa buong basement, puno ng matinding galit at pagbabala.

“Jwaquin! Sabi nang bumaba ka riyan!” Nard’s voice thundered across the basement, vibrating against the concrete walls.

The sheer force of his shout made Jwaquin flinch against my neck. His tiny fingers dug into my shirt, his little body trembling slightly from shock.

My heart hammered against my ribs, not just from the sudden noise, but from the raw, unfiltered fury radiating off from him.

He stood on the middle steps, his knuckles white as he gripped the wooden railing. His chest heaved beneath his black sando, and the darkness in his eyes was almost suffocating.

“Nard, ano ba! Tinatakot mo ’yung bata!” saway ko sa kaniya, ang boses ko ay bahagyang nanginginig sa halo-halong gulat at inis.

“I’m not trying to scare him, Sky! Sinasabi ko lang na bumaba na siya dahil hindi mo na siya kayang buhatin!” he snapped back, his tone laced with a dangerous edge. He marched down the remaining steps, his heavy footsteps echoing loudly. Before I could even protest, his rough hands carefully but firmly wrapped around Jwaquin’s waist, pulling the crying toddler away from my arms.

“I hate you, Kuya! I hate you!” Jwaquin wailed, his small fists flailing and hitting Nard’s chest.

“Yeah, yeah. Hate me all you want, brat,” Nard muttered coldly, completely unfazed by the miniature tantrum. He set Jwaquin down on the floor with a stern look. “Umakyat ka na sa itaas. Tinatawag ka na nina Mommy roon. Go.”

Jwaquin stomped his little foot, threw one last glare at his oldest brother, and then looked up at me with tear-brimmed eyes. “Ate Sky… save me from him,” he whined.

“Your mommy is calling you, Jwaquin. Susunod si Ate, okay? Kain ka na muna sa taas,” I said softly, giving him a small, reassuring smile. That seemed to appease him just enough. He sniffled, wiped his nose with the back of his hand, and slowly dragged his feet up the stairs, muttering incoherent complaints about his mean brothers.

Once Jwaquin’s small shadow disappeared at the top of the stairs, a heavy, suffocating silence fell over the basement.

The hum of Clark’s computer fan was the only sound left between us. I stood there, smoothing down my rumpled t-shirt, deliberately avoiding Nard’s gaze. The tension was palpable, thick enough to make my throat feel dry all over again. I could feel his eyes on me, heavy and intense, tracking my every movement.

“Ano bang problema mo?” sa wakas ay tanong ko, hindi na nakatiis. I crossed my arms over my chest and finally looked at him. “Bata lang ’yun, Nard. Kung makasigaw ka akala mo kung anong ginagawang masama.”

Nard let out a harsh, humorless chuckle. He took a step closer, towering over me, his shadow completely engulfing my frame.

“Bata? Sky, he just kissed you on the lips!” he said, his deep voice dropping into a dangerous, quiet register. His jaw was clenched so hard I could see the muscle twitching under his tanned skin. “And you just let him. Kunsintidor ka rin, eh.”

Napaawang ang labi ko sa narinig ko. “Are you seriously throwing a tantrum over a five-year-old giving me a innocent kiss? Kapatid mo ’yon! Wala ’yong malisya!”

“I don’t care if he’s five or fifty, Sky! No one is supposed to kiss you like that!” he flared up, his hand coming up to grip the back of his neck in frustration. He paced around the small space of the basement like a caged animal.

My jaw dropped. Literally.

Pinanood ko siyang magpabalik-balik. Ang bawat hakbang niya ay mabigat, halos lumilikha ng tunog sa carpeted na sahig ng basement. His broad shoulders were tense, and the veins on his neck stood out as he continued to run his fingers through his already messy hair.

Para talaga siyang leon na nakakulong sa hawla—bwisit, galit, at hindi alam kung saan ibubuhos ang enerhiya.

“You are unbelievable, Jonard Lewis…” mahina ngunit mariin kong saad.. “Naririnig mo ba ang sarili mo? Selos na selos ka sa limang taong gulang mong kapatid? He’s a child! He doesn’t even know what a boyfriend means!”

“I am not jealous!” mabilis niyang pabalik na singhal, huminto sa paglakad at hinarap ako nang marahas.

Dumagundong ang boses niya sa apat na sulok ng basement, sapat para patigilin si Clark na kasalukuyan palang nagsasabit ng kaniyang headset sa tabi ng monitor.

Clark looked back and forth between the two of us, his chinky eyes shifting from Nard’s raging form to my frustrated expression.

“Are you two fighting?” Clark asked, his voice cracking slightly on the last word—a subtle reminder of his ongoing puberty. He held his phone loosely in one hand, while his other hand remained frozen, still clutching the wire of his headset.

“No!” mabilis at medyo pasigaw kong pautol sa kaniya, my voice rising a little too high and sounding far more defensive than intended.

“We’re not fighting, dude!” Nard barked right after me, his deep voice sharp and authoritative enough to make Clark blink. Nard didn’t even bother to glance back at his brother; his blazing, dark eyes remained fiercely locked onto mine, his chest still heaving beneath his black sando.

Clark’s chinky eyes darted back and forth between the two of us. He looked at Nard’s rigid, territorial stance, then shifted his gaze to my flushed face and my tightly crossed arms. A small, knowing smirk tugged at the corner of the fourteen-year-old’s lips.

“Sure,” Clark murmured skeptically, rolling his eyes as he slowly backed away toward the stairs. He raised his free hand in a mock gesture of surrender while still clutching the wire of his headset with the other. “Sabi niyo, eh. Akala ko kasi magpapatayan na kayo rito sa lakas ng boses ni Kuya. Mauna na ako sa taas, baka madamay pa ako sa ’di niyo pag-aaway.”

“Umakyat ka na nga lang doon, Clark,” saway ko sa kaniya, pilit na pinatitino ang sarili kong boses kahit na nagwawala na ang kabog sa dibdib ko. I gave him a pleading look, silently begging him to leave before Nard completely lost his cool.

“Whatever. Good luck, Ate Sky. Isusumbong ko na lang kay Daddy ’yan kapag sinaktan ka niyan,” Clark muttered with a brief, defensive glance at his older brother.

Chapter 8

“Kamusta si Mama mo? Sa susunod isama mo siya rito, ha? Ang tagal ko nang hindi nakikita si Mama mo,” ani Tita habang inilalahad sa akin ang isang plato ng bagong lutong dynamite.

Agad akong natakam. I swallowed hard as I eyed the dishes served on the table. May naglalakihang mangkok ng umuusok pang sinigang na hipon, crispy fried chicken, at ngayon ay may appetizer pang kasama.

Parang may birthday sa tindi ng handaan…

“She’s okay po, Tita. Palaging nasa trabaho,” sagot ko.

“Mom, you’re making her uncomfortable,” suway ni Nard sa kaniyang nanay.

Tita Catalya glared at him, but her face softened instantly when she faced me again, offering me the other dishes. “Kumain ka na lang d’yan, Jonard Lewis. Mabuti pa itong si Sky, napakamasunuring bata.”

Nahihiya akong ngumiti sa kaniya. She looked at me adoringly, her eyes warm and welcoming.

“Napakagandang bata pati,” puri niya kaya tuluyang uminit ang aking mga pisngi.

“She’s my giwlfwend, Mommy!” masaya at mayabang na sabi ni Jwaquin sa malakas na boses habang makalat na kumakain ng kanin.

Napatawa kaming lahat sa hapag maliban kay Nard, na umirap lang at uminom ng softdrink mula sa hawak niyang can.

“You’re too young to be her boyfriend,” biro ni Clark.

He wasn’t that shy and quiet anymore. Napansin kong kapag nasanay na talaga si Clark sa presensya mo, he would become completely comfortable and open about his feelings, pero sa piling tao lang niya iyon nagagawa.

Tita Catalya sighed heavily and looked at her kids one by one. “Ang lalaki na ng mga anak ko. Baka iwan niyo si Mommy pagdating ng panahon at sa iba niyo na ako ipaalaga—”

“We would never do that, Mom,” irap ni Nard, na naiinis na pinutol ang pagdadrama ng kaniyang nanay.

Kasunod niyon ay nagkatinginan kaming dalawa. I smiled at him, but he only pursed his lips and shifted his gaze back to his plate. Kanina pa talaga siya parang may mabigat na dinaramdam mula noong nangyari sa basement.

Nagpatuloy lang kami sa pagkain habang tahimik akong nakikinig sa kanilang pinag-uusapan. Tito Josiah was talking about moving to Calgary because of his job. Agad kong naalala na nagtatrabaho nga pala siya sa isang oil company, and I was always intrigued by how much he was making per hour. It’s a heavy, demanding job, so I’ve always admired his work ethic. Sadly, he was told to relocate to Calgary by the company owners since they’ll be opening a new branch there. Alam kong iniisip niya ang kaniyang pamilya na maiiwan dito sa Edmonton kung sakali mang pumayag siya.

“Sigurado ka ba, Hon? Ikaw lang ba ang inalok ng ganiyan sa inyo?” nag-aalalang tanong ni Tita.

Hinawakan ni Tito Josiah ang kamay ni Tita Catalya at ngumiti nang malawak. “I got promoted, Misis ko,” he announced proudly and squeezed his wife’s hand.

Namilog ang mga mata ni Tita at napatutop sa kaniyang bibig sa gulat at saya.

As I watched them, imbes na mainggit ako sa relasyon ng kanilang pamilya, masaya ako sa nakikita ko. I was genuinely happy for them. I am glad to see that there are still couples like this—they have this strong, beautiful bond that no one could break. Though, admittedly, I envy Nard a little bit because he has a perfect family. He is so incredibly lucky to have them.

“Tita, ilang taon na po kayong kasal ni Tito?” I asked out of nowhere.

Sabay silang napabaling sa akin. Nagkatinginan silang dalawa bago muling humarap sa akin na may mga ngiti sa labi.

“Twenty years na kaming kasal ng Tita mo, Anak,” malambing na sabi ni Tito Josiah, puno ng pagmamahal na tiningnan si Tita Catalya.

Tita held his gaze with a sweet smile, her eyes growing a bit distant as if she were mentally flipping through the pages of their marriage throughout the years.

A wide smile etched my lips, which eventually softened into a small, bittersweet smile when I thought of my own mother. Habang pinagmamasdan ko sina Tita na naglalambingan sa harapan ng mga anak nila, it was obvious that Tito Josiah wanted his kids to know that this is how love should look. Sinulyapan ko sina Nard na parang sanay na sanay na sa ganitong eksena; patuloy lang sila sa pagkain at parang walang naririnig.

Pero ang bahagyang lungkot na naramdaman ko ay agad na napalitan ng labis na pasasalamat nang maisip ko kung paano nagsumikap si Mama para sa aming dalawa. She worked tirelessly to feed me, to dress me in decent clothes, and to provide everything I needed. She even brought me here to Canada for a better future.

She may not always have the time to bond with me due to her hectic schedule, but I know that she is working hard for us… for me. To provide us a comfortable home and food on the table.

And then, I realized something. I am contented with what I have, and I am completely okay with what I couldn’t have. I am okay with just her and me. The two of us. Siya na ang tumayong ina at ama sa buhay ko. I am happy. She is my hero and the light of my life. I didn’t let the what-ifs and whys seep through me anymore, because no matter what happens, I know my mother is struggling. I want to be there for her, just like she was always there for me when I needed her. She may not tell me much about my father, but I can feel that she carries her own pain.

She wouldn’t have had me if she didn’t love my father once. I know that I am made out of love.

Iyon na pala ang huling beses na nagkita kami ni Nard bago magpasukan. Hindi ko rin naman siya nakausap nang matino pagkatapos ng araw na iyon, and he completely stopped chatting with me. To keep myself from overthinking, I busied myself with preparing for the upcoming school year—buying school supplies, clothes, and makeup from Sephora. I also restocked my skincare products that had completely run out.

Part-time na lang ang schedule ko sa trabaho ngayon dahil magsisimula na ang klase, kaya naman kailangan ko nang bawas-bawasan ang paggasta ng pera.

Mabuti na lang at malaki-laki ang nakaipon ko noong bakasyon dahil nag-full time ako at bihira lang magpa-day off kapag kinakailangan lang talaga…

Mabuti na lang din at agad nabaling ang atensyon ko sa ibang bagay. Kilala ko naman na talaga si Nard.

Habang namimili ako ng portfolio sa Dollarama, pumasok sa isip ko ang nangyari noong gabing iyon sa basement. Strangely, it didn’t affect me as much as it used to every time the memory popped up. And besides, I was planning to ignore him anyway, if only to fade whatever hidden feelings I had for him. Maybe I just found him too clingy and sweet before; I almost thought we were in a mutual relationship because of his protective actions.

He probably has a girlfriend by now. Hindi na kasi siya nagpaparamdam sa akin, at hindi na rin siya sumasagot sa group chat namin. Kahit ngayon na inaaya siya nina Ivan na gumala bago magpasukan, nananatili siyang tahimik.

Nang hindi ko magustuhan ang disenyo ng portfolio na hawak ko, ibinalik ko iyon sa salansan at inabot ang nasa likod nito. Subalit dahil sa pagkakahawig ng mga plastik, napasabit ang isa at tuluyang nahulog sa sahig.

“Ay,” I muttered.

Akmang pupulutin ko na iyon nang biglang may isang maugat at panlalaking kamay ang naunang kumuha niyon at inilahad ito sa akin. Napatingin muna ako sa kaniyang sapatos bago dahan-dahang tinanggap ang portfolio.

Inihanda ko na ang aking magalang na ngiti at nag-angat ng tingin sa lalaking pumulot niyon, pero napakurap-kurap ako nang bumungad sa akin ang mukha ni Franz.

I mean, kausap ko lang siya kagabi sa text, tapos ngayon ay nasa harapan ko na siya? What a coincidence!

“Ku—Franz,” bati ko sabay ngiti nang tuluyan.

Napatingin siya sa mga gamit na dala ko bago muling inangat ang kaniyang tingin sa akin. He let out a charming, easy smile. Pinigilan ko ang sarili kong matulala sa harapan niya. Get yourself together, Skylar! Don’t look stupid!

“I didn’t expect to see you here, Sky,” kinamot niya ang kaniyang noo at nahihiyang ngumiti sa akin.

I felt my stomach churning. The butterflies inside me were completely out of control. Mabuti na lang talaga at nag-blush on ako ngayong araw, kaya hindi halatang namumula ako dahil sa kaniya.

Humarap na ako sa mga pinamimilian ko at tuluyang kinuha ang isang kulay pink na portfolio.

“Kasama mo ba sina Kuya Raff?” tanong ko habang bumabaling sa kaniya.

Ready na akong maglakad patungo sa counter, pero ayoko namang maging bastos at iwan na lang siya bigla. At saka, hindi ko na rin nagugustuhan ang nararamdaman ko dahil masyado na akong kinikilig! I wasn’t sure why he was still standing there; baka may mga kasama siya at napadaan lang sa aisle na ito.

Papasimple akong sumulyap sa likod niya para tingnan kung may naghihintay sa kaniya.

He shook his head. “Bibili din ako ng portfolio ko. Pasukan ko na rin sa Lunes. You know, College na.”

Bumaling siya sa mga portfolio sa harap namin at hindi na nag-abalang mamili pa; basta na lang siya kumuha ng isa kaya napanguso ako nang bahagya. Ako lang talaga ang maarte sa aming dalawa pagdating sa gamit.

“Mag-isa lang ako,” aniya sabay tingin sa akin. Parang may kakaibang ipinapahiwatig ang kaniyang mga mata na nagpabilis sa tibok ng puso ko.

I smiled, letting my eyes drop down to my shopping basket. “Sabay na tayo mag-checkout. Are you getting anything else ba?”

“I need a pen,” aniya at akmang tutungo na sa susunod na aisle nang hawakan ko siya sa bisig para pigilan. Nilingon niya ako, nagtatanong ang mga mata.

“I’ll give you some of my pens. I bought a lot, sobra-sobra ’to para sa akin,” sabi ko. Bigla namang rumesbak ang hiya sa akin kaya agad kong binitawan ang kaniyang pulso.

“Are you sure? Bibili na lang ako—”

“Oo, I’m sure,” putol ko sa kaniya kaya muli siyang napangiti sa akin. I saw how his cheeks slightly reddened as he looked away, scratching the back of his neck.

Sabay na kaming naglakad patungo sa counter. We were casually talking as we lined up, sharing light banter. I asked him what course he was taking at the University, and the conversation flowed smoothly until it was finally my turn at the register. Ngumiti ako sa kaniya at humakbang patungo sa kahera na masayang bumati sa akin. I greeted her back with a smile.

I was about to pay using my Apple Pay when Franz suddenly placed his portfolio on the counter beside my items and took out his wallet. Napatingin sa kaniya ang kahera, at kahit medyo naguguluhan ay iniscan na rin nito ang binigay ni Franz.

Franz muttered a polite apology to the cashier. The attendant nodded her head and smiled, understanding the gesture.

“Uh, ako na ang magbabayad!” pigil ko sa kaniya nang magtanong ang kahera kung debit or credit ba ang gagamitin.

Bumaling siya sa akin at umiling. “Ako na.”

Umawang ang bibig ko at mas lalong nahiya dahil ang dami kong kinuha sa basket ko kanina! “Uh, bayaran na lang kita pagkatapos—”

“Kumain ka na ba?” biglang tanong niya, pinuputol ang pagpapanic ko.

Umiling ako bilang sagot. Ngumiti siya sa akin nang malambing.

“Kumain muna tayo. Are you hungry?”

I let out a soft sigh, defeated by his gentleness. “Sige.”

Sabay kaming naglakad papalabas ng Dollarama. Siya na ang nagdala ng mabigat na plastik ng mga pinamili ko habang tinatahak namin ang daan patungo sa food court ng mall.

“Ilibre na lang kita ng pagkain para bumawi ako,” sabi ko habang naglalakad kami dahil ang laki ng binayaran niya sa counter.

“I don’t let women pay for my food,” he chuckled softly, shooting me a playful side-glance.

Napanguso na lang ako at humalukipkip habang sumasabay sa kaniyang paglakad. I could feel my heart beating fast, especially when I felt his warm gaze lingering on me as we searched for a place to sit.

Ang buong food court ay punong-puno ng ingay ng mga tao—mga pamilyang nagtatawanan, mga estudyanteng abala sa kani-kanilang mga laptop, at ang umaalingawngaw na tunog ng mga kubyertos. Subalit sa kabila ng gulo sa paligid, pakiramdam ko ay may sarili kaming mundo ni Franz habang naglalakad kami para maghanap ng mauupuan.

He kept a protective hand just a few inches behind my lower back, guiding me through the crowd without actually making physical contact. Napakaginoo. Sobrang layo sa mararahas at mapang-angking hawak na nakasanayan ko kay Nard tuwing lumalabas kami.

Wait… bakit ko ba naisip ’to? I shouldn’t be comparing them!

“Dito tayo, Sky,” tawag niya nang makakita ng bakanteng mesa malapit sa malaking glass window na nakaharap sa highway ng Edmonton.

Ibinaba niya ang plastik ng mga pinamili ko sa tabi ng upuan bago siya umupo sa tapat ko. Dahil sa sinag ng araw na nanggagaling sa bintana, mas lalong kuminang ang kaniyang mga mata.

Franz has this comforting, radiant aura that instantly puts you at ease.

“So, what do you want to eat? My treat, syempre,” nakangiting aniya habang nakatitig sa akin.

“Sabi ko naman sa ’yo, ako na dapat ang magbabayad, eh. Nakakahiya na, Franz,” sagot ko habang pinaglalaruan ang strap ng aking shoulder bag. “Ang dami kong binili sa Dollarama kanina, tapos sinabay mo pa sa card mo.”

He chuckled softly, a low and rich sound that sent a brief flutter to my chest. “Huwag mo na isipin ’yon. I wanted to do it. At tsaka, rules are rules. I really don’t let girls pay on a first… I mean, when I’m eating out with them.”

Napakurap-kurap ako sa bahagyang pagkabuhol ng dila niya. Did he almost say first date?

Bago pa tuluyang mamula ang mukha ko ay agad kong ibinaling ang tingin sa mga stalls ng pagkain sa malapit. “Sige na nga. Bourbon chicken na lang at saka fried rice. Ako na lang ang kukuha ng drinks natin.”

“No, just stay here and guard our things. Ako na ang oorder,” pigil niya sa akin bago pa man ako makatayo. He stood up, adjusted his jacket, and gave me one last reassuring smile before blending into the crowd toward the food line.

Naiwan akong mag-isa sa mesa, nakatitig sa kaniyang papalayong likod. I let out a breath I didn’t even realize I was holding. It felt nice. It felt incredibly lightweight. Walang mabigat na tensyon, walang kaba na baka may masabi akong mali, at walang nakatagong selos na sumasakal sa hangin.

Inabot ko ang aking cellphone mula sa bulsa upang tingnan kung may mga mensahe. Ang group chat namin nina Ivan ay tahimik pa rin. Walang bagong chat mula kay Nard. Ang huling mensahe niya roon ay noong isang linggo pa, isang maikling ‘pass’ nang ayain kami ni Ivan na mag-arcade.

Kailangan ko nang tuluyang mag-move on sa kaniya. Masyado akong naging dependent sa mga paramdam at sweet actions ni Nard, to the point na nakalimutan kong magkaibigan lang pala kami. Ngayong unti-unti na siyang lumalayo, oras na para ibalik ko rin ang sarili ko sa realidad.

Hindi nagtagal ay bumalik si Franz dala ang isang tray na may dalawang plato ng umuusok pang pagkain at dalawang baso ng iced tea. Inilapag niya ang isa sa harap ko bago siya naupo.

“Here you go. Kain tayo,” anyaya niya.

“Salamat, Franz,” masigla kong tugon.

Habang kumakain kami, ang usapan namin ay naging mas malalim at swabe. Mas nakikilala ko siya sa bawat minutong lumilipas. Franz is entering his first year of Business Administration. He shared how pressured he felt because his family expects him to take over their small logistics business eventually, but he was handling it with so much maturity.

“Ikaw, Sky? It’s your last year in high school, right? Grade 12 ka na ba ngayong papasok na Lunes?” tanong niya habang pinupunasan ang gilid ng kaniyang labi gamit ang tissue.

“Oo, Grade 12 na ako,” sagot ko, medyo nahihiya pa noong una. “Media arts and design ang focus ng track ko. Mahilig kasi ako sa sining, visual arts, at digital editing. Mas doon ko nararamdaman na malaya akong maipahayag ang sarili ko.”

Namilog nang bahagya ang kaniyang mga mata, bakas ang tunay na paghanga. “Wow. That’s amazing. Bagay na bagay sa ’yo. You have that creative, artistic vibe! Alam mo, noong una kitang makita sa bahay nina Raff, akala ko talaga mahiyain ka at suplada.”

“Suplada talaga?” pabiro kong pagtataas ng kilay.

“Hindi naman, ah. Medyo inoobserbahan ko lang ang paligid noon.”

“I can tell,” he smiled, leaning forward a bit on the table, fixing his gaze into my eyes. “But I’m really glad we’re talking like this now. To be honest, I’ve been wanting to get to know you more, Sky. Kaya nung nag-text ako kagabi, nagdadalawang-isip pa ako kung magrereply ka ba nang maayos.”

Naramdaman ko na naman ang kiliti sa aking tiyan. There was something about the way Franz delivered his honesty—it wasn’t aggressive or demanding, but soft and certain.

“Mabait naman ako, hindi ako nangangagat,” biro ko para maitago ang aking pagkailang, na nagpatawa sa kaniya nang malakas.

Matapos naming kumain ay nag-presinta siyang ihatid ako sa aking apartment. Tumanggi ako noong una dahil nakakahiya na talaga ang mga abala ko sa kaniya, ngunit mapilit siya. Sabi niya, mapanganib na raw maglakad mag-isa lalo na’t medyo pabago-bago ang panahon sa Edmonton at marami akong bitbit.

Habang lulan ng kaniyang sasakyan, ang tugtog sa radyo ay isang lumang indie-pop song na paborito ko rin. Sumasabay ang kaniyang mga daliri sa pagtapik sa manibela habang nagmamaneho nang maingat.

Nang makarating kami sa labas ng aking apartment complex, ipinarada niya ang sasakyan sa gilid.

Lumabas siya agad para pagbuksan ako ng pinto at kunin ang aking plastik ng pinamili sa backseat.

“Salamat talaga rito, Franz. Sobrang laking tulong ng libre mong portfolio at paghatid sa akin,” wika ko habang tinatanggap ang plastik mula sa kaniya.

“No problem, Sky. Ako nga ang dapat magpasalamat dahil nag-enjoy ako ngayong araw,” aniya, ang kaniyang mga kamay ay nakasubsob sa bulsa ng kaniyang jacket. Nanatili siyang nakatayo sa harap ko, tila walang balak umalis agad. “Uh, by the way… since pasukan na sa Lunes, maybe… maybe I can call you sometimes? Kung hindi ka naman masyadong busy sa school?”

Humarap ako sa kaniya, ang aking puso ay mabilis na naman ang pagtibok. Tiningnan ko ang kaniyang mukha na may bahagyang pamumula sa mga pisngi dahil sa lamig ng hangin—o baka dahil din sa hiya. Si Franz ang tipo ng lalaki na hindi mahirap gustuhin. Masunurin, magalang, at higit sa lahat, malinaw kung ano ang intensyon niya.

“Oo naman, Franz. Pwede mo akong tawagan,” nakangiti kong sagot.

Isang malawak at relief na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi habang namimilog ang mga mata niya. “G-Great! I’ll hold onto that promise. Uh, Sige. Pumasok ka na sa loob, medyo lumalamig na ang hangin.”

Tumango ako at nagpaalam bago tumalikod at naglakad patungo sa entrance ng building. Ngunit bago ko pa man maitulak ang glass door, naramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko sa aking bulsa.

Inisip ko na baka si Franz lang na nag-text ng ‘Thank you’, kaya mabilis ko itong inilabas halimbawa habang naglalakad sa hallway patungo sa elevator.

Subalit nang mabuksan ko ang screen, tuluyang napatigil ang aking mga paa sa paghakbang.

Ang pangalan sa notification ay hindi kay Franz…

Nard: Nasaan ka? Kasama mo ba si Franz? Nakita ko kayong dalawa sa mall kanina.

Kasunod niyon ay isa pang mensahe ang pumasok, mas maikli ngunit ramdam ko ang lamig at bagsik ng kaniyang boses sa bawat letra.

Nard: Sumagot ka, Sky. Don’t ignore me!

Nanginginig ang aking mga daliri habang nakatitig sa screen. Ang lakas ng loob niyang mag-demand ng sagot ngayon pagkatapos akong iwan sa ere nang walang kahit anong pasabi.

Umirap ako at mabilis na nag-tipa ng reply.

Me: You ignored me for one week, Nard!

I locked my phone and shoved it back into my pocket, refusing to stand there looking pathetic in the middle of the hallway. Humakbang ako pabalik sa elevator at mabilis na pinindot ang button.

Chapter 9

Second floor lang naman ang apartment namin dito sa Boardwalk, pero tinamad na akong mag-hagdan kaya nag-elevator pa rin ako.

Nang marating ko ang unit namin ni Mama, mabilis kong binitawan ang Dollarama plastic bag sa kusina at pabagsak na naupo sa sofa.

I stood up from the couch, and walked over to the kitchen. Tiningnan ko ang oras sa microwave clock—malapit na mag-alas-sais ng gabi. Alam kong pagod na naman si Mama pag-uwi galing sa trabaho niya sa clinic, kaya mas mabuting simulan ko na ang pagluluto para may madaratnan siyang mainit na pagkain pagkapasok niya ng pinto.

Kinuha ko ang karne sa loob ng ref at sinimulan iyong ihanda para sa paborito niyang sinigang. Habang naghihiwa ako ng mga gulay—labanos, sitaw, at kamatis—dinalaw ako ng isang pamilyar at payapang katahimikan sa loob ng aming apartment.

Mas lalo kong naramdaman ang labis na pasasalamat para kay Mama habang pinapanood ko ang unti-unting paglabas ng usok mula sa kumukulong sabaw.

Si Mama na halos hindi na nagpapahinga, nagpapakapagod araw-araw sa mga naging trabaho niya rito sa Canada para lang masigurong may komportable kaming buhay at maayos na kinabukasan. Siya ang tunay kong bayani at ang lakas ko. Habang lumalaki ako, mas nakikita ko kung gaano kalaki ang sakripisyo niya para sa aming dalawa, at ipinangako ko sa sarili ko na gagawin ko ang lahat para maging proud siya sa akin ngayong Grade 12.

Isinalansan ko na ang mga gulay sa kaldero at hinayaang kumulo ang sabaw sa kalan. Ang bango ng asim ng sinigang ay unti-unting pumuno sa maliit naming kusina, nagbibigay ng pamilyar na init na sapat para mapawi ang lahat ng pagod ko sa buong araw.

Habang naghihintay na tuluyang lumambot ang karne, biglang tumunog ang cellphone ko sa ibabaw ng kitchen counter. Pinunasan ko muna ang aking mga kamay sa kitchen towel bago ko ito kinuha. Isang mensahe mula kay Franz ang bumungad sa aking screen.

Franz: Hey, Sky. Just wanted to check if you got inside your apartment safely? Lumalamig na kasi sa labas.

Isang malambot na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang binabasa ang text niya. Napakamaasikaso talaga. Agad akong nag-type ng sagot gamit ang aking hinlalaki.

Me: Yes, Franz. I’m safe inside. Nagluluto na nga ako ng dinner para sa amin ni Mama. Salamat ulit sa paghatid, ha?

Hindi pa lumilipas ang isang minuto ay nag-reply siya agad, na tila ba hawak-hawak niya lang ang kaniyang telepono habang naghihintay ng sagot ko.

Franz: Wow, ang sipag naman. Sige na, baka masunog ’yan. Don’t forget to eat a lot. Chat you later?

Me: Sure. Chat you later.

I locked my phone and placed it face down on the counter, focusing my full attention back on my cooking. There was a light, comforting feeling growing inside me. Chatting with Franz felt easy and peaceful, a nice contrast to the upcoming school stress that was bound to start on Monday.

Eksaktong pagka-patay ko sa apoy ng kalan ay narinig ko ang pamilyar na tunog ng susi mula sa aming pinto. Bumukas iyon at iniluwal si Mama, bahagyang nakayuko ang mga balikat dahil sa labis na pagod sa buong araw na pagtatrabaho sa clinic, ngunit agad na nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha nang maamoy ang niluluto ko.

“Ang bango naman niyan, Anak,” pagod ngunit may matamis niyang bati habang ibinababa ang kaniyang coat at bag sa gilid ng sofa.

“Welcome home, Ma! Sakto ang dating mo, bagong luto ’to. Kain na tayo,” masigla kong salubong sa kaniya, mabilis na kinuha ang mga mangkok para maihain na ang aming hapunan.

I then heard her coughing so I immediately poured a warm glass of water and walked over to the entryway, handing it to her as she took off her shoes.

“Inumin mo muna ’to, Ma. Gabi-gabi na lang yata ang ubo niyo, ah? Baka nahahawa ka na sa mga pasyente sa clinic,” sabi ko, bakas ang pag-aalala sa aking boses habang kinukuha ko ang kaniyang jacket para isabit.

Ininom niya ang tubig at huminga nang malalim, hinahaplos ang kaniyang dibdib bago ako tiningnan na may nanghihinang ngiti. “Salamat, Anak. Tuyot lang ang lalamunan ko dahil sa aircon sa loob. Medyo dagsa kasi ang mga nagpatingin kanina kaya hindi na ako masyadong nakainom ng tubig.”

“Sabi ko naman sa inyo, magdala kayo palagi ng tumbler,” malambing kong pangaral sa kaniya habang ginagabayan ko siya paupo sa hapunan. “Maupo ka na rito, mainit pa ’tong sinigang para mahulasan ’yang lalamunan mo.”

Sumunod naman si Mama at dahan-dahang naupo.

Habang isinasalin ko ang umuusok na sabaw sa kaniyang mangkok, ramdam ko ang bigat ng sakripisyo niya sa bawat pag-ubo at pagod na kilos niya.

Ipinapangako ko sa sarili ko na gagawin ko ang lahat para hindi siya madismaya sa akin ngayong darating na pasukan. Siya lang ang mayroon ako, at sapat na iyon.

“Ayaw mo bang makilala ang Papa mo, Anak?” she suddenly asked.

Napatigil ang kamay ko sa pag-abot ng sandok. Ang tanong ni Mama ay tila isang malakas na preno sa takbo ng mundo sa loob ng maliit naming kusina. The clinking of the spoons and the gentle hum of the refrigerator suddenly felt amplified in the heavy silence that followed.

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin sa kaniya. She was looking at me over the rim of her soup bowl, her eyes filled with a mixture of exhaustion and a deep, lingering vulnerability that she rarely ever let me see. base sa paraan ng pagtatanong niya, alam kong matagal niya na itong kinikimkim sa dibdib niya—siguro habang naglalakad siya pauwi galing sa clinic, o kaya habang nakatitig sa kawalan tuwing gabi kapag akala niya ay tulog na ako.

I swallowed hard, trying to process the sudden weight of her words.

Sa totoo lang, noong bata ako, napakarami kong ‘bakit’ at ‘paano.’ Inggit na inggit ako sa mga kaklase ko na may kumpletong pamilya na sumusundo sa kanila tuwing dismissal. But growing up and seeing how hard she fought for me, how she built a life for us here in Canada from scratch, those questions just slowly faded away. Naramdaman kong sapat na siya…

I forced a soft, reassuring smile to my lips and gently reached across the table to squeeze her hand.

“Ma, bakit niyo naman biglang naitanong ’yan?” malambing kong sagot, sinisigurong walang kahit anong bakas ng panunumbat sa boses ko. “Masaya naman po ako na tayong dalawa lang. Ikaw naman ang tumayong Papa at Mama sa buhay ko, ’di ba? You’re my hero, Ma. Kaya hindi ko naman hinahanap ang wala.”

Mama let out a faint, shaky breath, her eyes glistening with unshed tears as she looked down at our intertwined hands. “Alam ko, Sky. Alam kong malaki ang pagkukulang ko sa ’yo dahil palagi akong nasa trabaho… at alam kong may mga bagay na hindi ko maibigay sa ’yo na isang buong pamilya lang ang makakagawa.”

“Ma, hindi totoo ’yan,” putol ko sa kaniya, mas hinigpitan ang hawak sa kaniyang kamay. “You provided everything I needed. Tumingin ka nga sa paligid natin, oh. May maayos tayong apartment, may pagkain tayo gabi-gabi, at nakakabili ako ng mga gusto ko dahil sa ’yo. Contented na ako sa kung anong mayroon tayo ngayon, Ma. At okay lang ako sa kung anong wala tayo.”

Inangat ni Mama ang kaniyang tingin sa akin, at sa pagkakataong ito, may isang patak ng luha na tuluyang gumulong sa kaniyang pisngi. Subalit sa kabila niyon, nakita ko ang unti-unting pagbaba ng tindi ng bigat sa kaniyang mga balikat. My words seemed to have washed away a huge part of the guilt she had been carrying for seventeen years.

“Salamat, Sky,” she murmured, her voice cracking slightly as she wiped her face with the back of her hand. “Napakabait mong bata. Hindi ko alam kung anong ginawa ko para magkaroon ng anak na katulad mo.”

“Nagsumikap ka kasi, kaya nagmana ako sa ’yo,” biro ko para magaan ang atmospera, na nagpatawa naman sa kaniya nang bahagya. “Kaya sige na, Ma. Kumain na tayo habang mainit pa ’tong sinigang. Bawal magdrama sa harap ng pagkain.”

She nodded, smiling genuinely this time as she picked up her spoon.

Habang pinapanood ko siyang kumain, isang tahimik na panatag ang tuluyang lumitaw sa dibdib ko. Pwede ngang hindi ko alam ang buong kwento tungkol sa Papa ko, at pwede ring may nakatagong sakit pa si Mama na hindi niya kayang sabihin ngayon, pero isang bagay ang sigurado ako—hindi ako ginawa sa pagkakamali lang. I was made out of love, at sapat na ang pagmamahal ni Mama para punan ang kahit anong kulang sa mundo ko.

“Kamusta na kaya si Samaria?” muli niyang basag sa katahimikan sa gitna ng paghigop niya ng mainit na sabaw.

“Kamusta na kaya si Samaria?” muli niyang basag sa katahimikan sa gitna ng paghigop niya ng mainit na sabaw.

Napatigil ako sa pagsubo. Ang kutsara ko ay nanginginig na sumagi sa gilid ng plato, lumikha ng matalim na tunog na tila bumasag sa buong kusina. Ang pangalang iyon—ang pangalang ilang taon na naming pilit hindi binabanggit nang basta-basta—ay parang sumaksak sa puso ko ng pamilyar na pangungulila.

Samaria. My twin sister. My other half…

Agad na nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng apartment. Ang maamong mukha ng kakambal ko noong anim na taong gulang pa lamang kami ang pumasok sa isip ko—iyong mga panahong unti-unti nang nalalagas ang kaniyang buhok, ang kaniyang mapuputlang labi, at ang labis na panghihina ng kaniyang katawan dahil sa Leukaemia.

Naalala ko kung paano umiyak si Mama gabi-gabi noong nasa Pilipinas pa kami, litong-lito kung saan kukuha ng milyong-milyong piso para sa chemotherapy at mga gamot…

Naalala ko ang pinakamasakit na desisyong ginawa ni Mama: ang ibigay si Samaria sa Papa namin. Dahil ang Papa lang namin ang may pera, ang may kapangyarihan, at ang may kakayahang isalba ang buhay ng kakambal ko.

“Ma…” mahina kong tawag, dahan-dahang ibinababa ang aking kutsara.

Nang tingnan ko si Mama, nakita ko ang muling pagbabadya ng mga luha sa kaniyang mga mata. Ang kaniyang pagod sa clinic ay nahaluan ng labis na pangungulila ng isang ina na napilitang mawalay sa kaniyang anak para lang mabuhay ito.

“Grade 12 na rin siya ngayon, ’di ba, Sky?” pabulong na wika ni Mama, ang kaniyang boses ay basag na basag. “Isang linggo na akong hindi pinatutulog ng kakambal mo. Palagi ko siyang napapanaginipan. Sa tingin mo ba… sa tingin mo ba magaling na siya? Sa tingin mo ba inaalagaan siya nang maayos ng Papa mo doon?”

Huminga ako nang malalim. “Ma, they brought her to the United States to get treated. Sure ako na mas maganda ang mga ospital doon. At saka, kahit anong klaseng tao ang Papa natin, anak niya pa rin si Samaria. Hindi niya hahayaang mapahamak ang sarili niyang dugo.”

Pinunasan ko ang isang patak ng luha na pilit na kumawala sa aking mata bago ko mas higit na piniga ang nanginginig na kamay ni Mama.

“I’m sure she’s well now, I wonder what she looks like,” pabulong kong dugtong, habang ang paningin ko ay nakatitig sa kawalan.

Napatitig ako sa repleksyon ko sa malapit na salamin ng dining area. Twin sisters kami. Identical. Noong bata kami, para kaming pinagbiyak na bunga—pareho ng ngiti, pareho ng hugis ng mata, at pareho ng bagsak ng buhok.

We rarely talk about Samaria, and… my father. Pagod lang talaga siguro si Mama ngayon galing sa trabaho kaya naging emosyonal siya nang ganito. Pitong taon na itinago ni Mama ang lahat ng sakit at pangungulila sa likod ng mga overtime shifts at pekeng ngiti, kaya hindi ko siya masisisi kung ngayong gabi ay bigla na lang bumigay ang mga pader na pilit niyang itinayo.

At may isa pang katotohanan na mas lalong nagpapabigat sa gabi—ang katotohanang hindi alam ng Papa ko na namumuhay ako sa mundong ito…

Noong ibinigay ni Mama si Samaria para ipagamot, pinilit niyang itago ang balita na kambal ang ipinanganak niya.

My father didn’t know my existence. Mama was so scared he would also take me away from her. Alam ni Mama na kung nalaman ng makapangyarihang lalaking iyon na dalawa kaming anak niya, gagamitin nito ang yaman at koneksyon nito para tuluyan kaming kuhanin pareho, at maiiwang mag-isa si Mama na walang kahit ano.

Kaya ako ang itinira niya—ang sikretong anak na naging sandigan niya habang palihim niyang ipinagdarasal ang kaligtasan ng kabilang kalahati ko sa Amerika.

I was so young back then, wala akong alam sa nangyayari at bakit takot na takot si Mama. Pero habang lumalaki ako, she would open up. She would tell me the pieces of the puzzle that she had to keep hidden for so long.

Ibinubulong niya sa akin tuwing gabi habang nakayakap ako sa kaniya, tila ba natatakot siya na kahit ang mga pader ng apartment namin dito sa Boardwalk ay may tainga.

My mother said he’s a nice person, but… he made her his mistress.

Iyon ang pinakamasakit at pinakamagulong bahagi ng kwento. Hindi siya halimaw sa paningin ni Mama; sa katunayan, madalas niyang ikwento kung gaano ito ka-gentleman, ka-asikaso, at kung paanong naramdaman niya ang proteksyon noong magkasama pa sila. He wasn’t a cruel man to her face, but he was a man bound by his high society status, his real family, and his pride.

May unang pamilya ang tatay ko. At may mga kapatid ako sa kaniya…

Samaria had met them.

Nang banggitin iyon ni Mama noon, pakiramdam ko ay may kung anong malamig na bagay na bumalot sa buong katawan ko.

Bago sila lumipad patungong Amerika labing-isang taon na ang nakararaan, nagawa silang ipakilala ng Papa ko kay Samaria. Ang unang pamilya. Ang legal na asawa. Ang mga legal na kapatid. Pilit kong inisip kung ano ang naramdaman ng kakambal ko noong mga sandaling iyon—isang sampung taong gulang na batang maysakit, nanghihina, at takot na takot, tapos ay biglang ihaharap sa mga taong perpekto ang buhay habang ang sarili niyang ina at kakambal ay pinilit na iwan sa Pilipinas.

Tinanggap ba nila si Samaria? O tiningnan lang nila siya bilang isang malaking mantsa sa kanilang perpektong pamilya—isang buhay na patunay ng pagkakamali ng tatay ko?

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng aking dibdib habang nakahiga sa kama ko rito sa Boardwalk. Iyon ang dahilan kung bakit mas lalo akong natatakot para kay Samaria.

“I hope you’re doing well, twin…” I whispered to myself. But I know that she’s happy now, she’s well now. I can feel it. We’re twins, after all.

Kahit labing-isang taon na ang distansya at kawalan ng komunikasyon sa pagitan naming dalawa, may mga bagay na hindi kayang putulin ng kahit sino—isang tahimik na ugnayan na natitira sa kaibuturan ng pagkatao ko. At ngayong gabi, sa kabila ng mga luhang pumatak sa kusina kanina at ng bigat ng nakaraan na muling binuksan ni Mama, walang takot o kaba akong nararamdaman para sa kaniya.

Nararamdaman kong malakas na siya. Nararamdaman kong nalagpasan niya ang sakit niya na Leukaemia at humihinga na siya nang maluwag kung nasaan man siya ngayon. Buhay siya, at sapat na ang katiyakang iyon para patatagin ako…

Our mother named her Samaria Cloud, and she named me Skylar Rain.

Napangiti ako nang bahagya sa dilim habang inuulit ang mga pangalan namin sa aking isip. Cloud and Rain. Magkadugtong, magkasama, at hindi pwedeng maghiwalay. Noong mga bata pa kami, madalas kaming sabihan ni Mama na dalawa kaming nagdadala ng langit sa maliit naming tahanan sa Pilipinas noon.

Si Samaria ang ulap na nagbibigay ng lilim, at ako naman ang ulan na nagdidilig ng buhay sa mga pangarap ni Mama.

Nalaglag ang panga ko habang nakatayo sa may tapat ng pasilyo ng kusina. Kusot-kusot ko pa ang isang mata ko, pero sa nakikita ko ngayon, tuluyan nang naglaho ang natitira kong antok.

Nard was sitting at our small dining table, calmly sipping a cup of coffee.

At ang mas lalong nagpabilis sa tibok ng puso ko? Si Mama na katabi niya, masayang nag-aasikaso ng almusal habang nakikipagkwentuhan sa kaniya.

“Oh, gising ka na pala, Sky,” masayang bati ni Mama nang mapansin niya ako. Inilapag niya ang isang plato ng bagong pritong itlog sa mesa. “Kanina pa rito si Nard. I told him you were still asleep and he wouldn’t mind waiting for you to wake up,” dugtong ni Mama habang may malapad na ngiti sa kaniyang mga labi.

Nard turned his head toward me. Pagkakita niya sa gulo-gulo kong buhok at suot na pantulog, isang pilyo at pamilyar na ngiti ang sumilay sa mga labi niya. He doesn’t even look so out of place but he was completely comfortable in our small kitchen, matching the exact contrast of his cold silence in our chat last night.

“Good morning, Sky!” maangas niyang bati, ang boses niya ay kalmado na tila walang nangyaring hindi pagkakaintindihan sa pagitan naming dalawa. “Sabi ko nga kay Tita, ayos lang talaga. Sanay naman akong maghintay sa ’yo.”

Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng init sa aking mga pisngi, hindi dahil sa kilig kundi dahil sa halo-halong emosyon.

What is he doing here? It’s Sunday… at bukas na ang unang araw ng pasukan. Imbes na naghahanda siya para sa pagpasok o nagpapahinga, narito siya sa tapat ko, preskong-presko at tila walang pakialam kung paano niya binaligtad ang takbo ng umaga ko.

“Sige na, Sky. Huwag mo nang paghintayin nang matagal itong si Nard,” pag-uudyok muli ni Mama habang inaayos ang mga kutsara at tinidor. “Kumain na kayong dalawa,”

“Sandali lang po, Ma,” sagot ko na lang, pilit na iniaayos ang tono ng boses ko bago muling tiningnan si Nard. “Mag-aayos lang ako.”

Pinihit ko ang katawan ko pabalik sa pasilyo patungo sa banyo, pero bago ko tuluyang maihakbang ang mga paa ko, narinig ko ang mahinang tikhim ni Nard at ang mahinang pag-usod ng kaniyang upuan.

“Bilisan mo, Sky,” pabulong ngunit malinaw niyang habol, sapat lang para marinig ko. “Malamig na ’yung niluto ni Tita.”

I rolled my eyes and didn’t bother to glance at him. Dumiretso ako patungo sa banyo para maghilamos at magmumog.

Habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin, pilit kong inaayos ang magulong takbo ng isip ko. Ang lamig ng tubig na idinampi ko sa aking mukha ay nakatulong para magising nang tuluyan ang diwa ko, pero hindi nito nabura ang inis at pagkalito sa dibdib ko.

Ano ba talagang ginagawa ng lalaking ito rito ngayong Linggo?! Pagkatapos ng panlalamig niya for one week?!

Chapter 10

The silence between us was heavy, contrasting with the vibrant scenery as we walked side by side along the paved path heading toward the playground near the Boardwalk. Ang tanging naririnig lang sa pagitan naming dalawa ay ang kaluskos ng mga tuyong dahon sa bawat hakbang at ang banayad, malamig na simoy ng hangin.

Overhead, the leaves were changing into vibrant hues of orange, red, and gold—a beautiful reminder that the fall season was fully underway.

Even though magkatabi kaming naglalakad, I intentionally kept a cold distance between our shoulders.

I kept my hands shoved deep inside my jacket pockets, my eyes locked straight ahead, forcing myself not to glance at him even once. Si Nard naman, sumasabay lang sa bagal ng lakad ko. His head was slightly tilted down, seemingly calculating his moves, trying to figure out how to break the ice between us.

Nang makarating kami sa playground, we were welcomed by a familiar, empty scenery. The swings were still, the slide was slightly damp from the morning mist, and the benches on the perimeter were completely abandoned, dusted with a few fallen autumn leaves. There was barely anyone around since it was still early, which made the heavy, deafening silence between us feel even louder.

I stopped right in front of the swings and turned around to face him. I couldn’t hold it in anymore. I was completely done keeping my composure after a whole week of being left in the dark.

“What do you want to talk about?” I asked. I crossed my arms, my eyes locked onto his, refusing to give him an easy way out.

He pouted his pink lips before heaving a deep sigh. Ang pilyo at mapaglarong ngiti niya sa kusina kanina ay tuluyan nang naglaho, napalitan ng isang seryosong ekspresyon na bihirang-bihira kong makita sa kaniya. The cool autumn wind brushed past us, rustling the orange leaves around the playground, as if filling the silence while he found his words.

When he finally looked up to meet my gaze, the playful spark in his eyes was completely gone, replaced by a heavy glimpse of genuine guilt.

“Sky…” he started softly, his voice dropping into that familiar, low tone. He took a half-step forward, shoving his hands into his own pockets. “I know you’re mad. At alam kong may karapatan kang magalit pagkatapos ng buong linggo na hindi kita kinausap nang maayos.”

“I wasn’t mad,” I said, thinking about it. I looked away from his gaze, staring instead at the empty swing beside us. “I wasn’t mad, Nard…”

Ibinalik ko ang tingin ko sa kaniya, pilit na pinapanatili ang tatag sa aking mga mata kahit na nararamdaman ko na naman ang pamilyar na pagkabog sa aking dibdib. Ibang-iba ito kay Franz, na matagal ko nang naging crush. Kay Franz, normal na paghanga lang na may kasamang hiyang pambata. Pero kay Nard? This felt deeper, heavier, and completely terrifying.

I knew that I liked him. There was no use denying it to myself anymore. But why had I fallen for him? He wasn’t even my type! He was unpredictable, playful, and infuriating—everything I usually kept at arm’s length. And to make matters worse, I still hadn’t confronted him about the kiss he stole when he thought I was sleeping deeply.

The memory of his lips against mine flashed in my mind, making my heart race even faster against my ribs. I had been holding onto that secret, waiting for the right time, but his one-week disappearance had completely messed up my timing.

“Sky…” Nard called out, noticing how I had gone quiet, his eyes searching my face for any sign of softening.

My mouth parted to speak, but he beat me to it.

“Fuck. Remember what we talked about when we were eating barbecue? About the girl I like?” He groaned and looked away, running a frustrated hand through his hair. He stared at the vibrant autumn leaves scattered across the grass, refusing to meet my eyes as his ears turned a faint shade of red.

Natigilan ako. The memories of that night immediately flooded back.

“Oo, naalala ko,” sagot ko, pilit na pinatatatag ang boses ko kahit na nakakaramdam na naman ako ng pamilyar na panunuyo sa lalamunan ko. “Yung babaeng dahilan kung bakit ka nagkakaganyan—”

“You still haven’t figured it out? I was… I was talking about you! You’re that girl, Sky!” He bit his lower lip after cutting me off, the words spilling out of him like a confession he could no longer hold back.

My eyes widened in shock. Ang mga labi ko ay bahagyang naawang ngunit walang salitang lumabas doon. Tila ba bawat sulok ng isip ko ay nag-hang, sinusubukang iproseso ang bawat pantig ng sinabi niya.

Ako? Ako ang babaeng gusto niya?!

What?!

Nard watched my reaction, his posture stiffening as the silence stretched between us. He ran a nervous hand through his hair, his pink lips twisting into a self-deprecating line.

“Say something, please,” he muttered, his voice barely above a whisper, almost drowned out by the rustling of the autumn leaves around us. “Galit ka ba? O… o naguguluhan?”

“Nard…”

He covered his face with his hands. “I know that I’m an asshole, Sky. Alam ko ’yon. I’ve been dating girls after I broke up with Kirsten, but believe me when I say that my feelings for you are genuine…”

Inalis niya ang mga kamay sa kaniyang mukha, looking at me with a desperate sincerity that completely disarmed me.

“Kaya ako lumayo, Sky. Dahil natakot ako. Natakot ako na baka laro lang pala ’to para sa akin, o baka madamay kita sa gulo ng buhay ko. Pero isang linggo kitang hindi kinausap… at doon ko napatunayan na mas magulo pala kapag wala ka.”

I gasped. Ang dila ko ay tila umatras, at bawat salitang balak ko sanang sabihin ay biglang naglaho.

The realization that he had just bared his soul to me left me completely breathless. I stared at him, my heart hammering so loudly against my ribs that I was certain he could hear it over the rustling of the fall leaves.

He smiled lifelessly at me, a heartbreakingly hollow expression that didn’t even reach his eyes. “And you probably would reject me if I had ever confessed,” he said, his voice laced with a bitter, painful acceptance. “Sino ba naman ako, ’di ba? I’m not Franz. I’m not the kind of guy you usually look at, Sky.”

He looked away, his jaw tightening as he stared blankly at the empty swings. “I saw you with him yesterday and I… I’m fucking jealous.”

“I can’t keep this to myself anymore. You need to know. Tang ina. I can’t believe I’m doing this corny shit…” he mumbled, letting out a breathless, frustrated laugh that was entirely devoid of his usual arrogance.

“Nard…”

He faced me with a look so intense it practically pinned me to the spot. The last traces of his defenses had completely crumbled, leaving him entirely exposed under the gray autumn sky.

He swallowed hard, his eyes dropping to my lips for a fraction of a second before locking back onto mine with desperate sincerity.

“Noong gabing ’yon… nung tulog na tulog ka,” he confessed truthfully, the corners of his pink lips twitching guiltily. “I crossed a line. Alam ko ’yon. I kissed you because I was terrified that it was the only time I’d ever get to be that close to you. Sabi ko sa sarili ko, pagkatapos niyon, lalayo na ako. Kakalimutan ko ’to. Pero tang ina, Sky… mas lalo lang akong nabaliw nung hindi kita nakikita.”

Hearing the confession straight from his mouth made the reality of it hit me ten times harder. My chest heaved as I stared at him. The sheer vulnerability in his eyes—the way he looked so utterly terrified of my reaction—melted away the very last traces of the resentment I had been carrying all week.

“You really are an idiot, Nard…” I whispered, my voice shaking slightly as a breathless, emotional laugh escaped my lips.

“Sky…”

“Hindi ako tulog noon,” pambubunyag ko, looking straight into his eyes without backing down.

He froze. His jaw dropped slightly, and his eyes widened in absolute shock. The color completely drained from his face as the realization washed over him. “A-Ano? Gising ka…?”

“Gising ako, Nard. Ramdam ko ’yung ginawa mo,” patuloy ko, pilit kong pinatatatag ang boses ko kahit na kulang na lang ay lumabas ang puso ko sa tindi ng kabog sa dibdib ko.

“I know it’s wrong! That kissing you while you were sleeping was wrong! I’m sorry,” he rushed out, his voice laced with a sudden, panicked desperation. “Kaya… kaya mo ba ako hindi kinakausap? You were avoiding me because… gising ka noon?”

“Yup, gising ako, Nard,” pag-amin ko, unt-unting pinapakawalan ang luwag sa dibdib ko na ilang linggo ko ring kinimkim. I looked away for a second, my cheeks heating up despite the cold autumn breeze. “Natakot ako. Naguluhan ako nang husto dahil hindi ko alam kung paano ka haharapin pagkatapos nun…”

“I remembered that you liked someone, I wanted to be mad at you then,” pagpapatuloy ko, ang boses ko ay bahagyang nanginig sa pag-alala ng pait noong gabing ’yon. “Noong kumakain tayo ng barbecue at sinabi mong may iba kang gusto… doon nagsimula ang lahat. Gustong-gusto kong magalit sa ’yo paggising ko kinaumagahan. Sabi ko sa sarili ko, bakit mo ako hahalikan kung may iba ka namang nagugustuhan?”

He groaned and put a hand on his forehead. “Nalimutan mo ba ’yung sinabi ko? Na ayaw kong mawala siya sa buhay ko just because I like her?”

Napatitig ako sa kaniya, tuluyang natubigan habang ang huling piraso ng puzzle ay tuluyan nang nahuhulog sa tamang puwang nito.

“I was so terrified of losing you, Sky,” dugtong niya, ang kaniyang boses ay basag at puno ng pagsisisi habang nakatingin siya sa akin. “Kaya noong kumakain tayo ng barbecue, hindi ko masabi nang diretso ang pangalan mo. Natatakot ako na kapag nalaman mo, bigla kang lumayo. At noong gabing ’yon… noong nagnakaw ako ng halik habang akala ko tulog ka, ginawa ko ’yon kasi akala ko ’yon na lang ang tanging paraan para maiparamdam ko sa ’yo ’to nang hindi nasisira ang kung anong mayroon tayo.”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi niya habang dahan-dahang ibinababa ang kamay mula sa kaniyang noo. “Pero ang tanga ko lang, ’di ba? Sa sobrang takot kong mawala ka, ako rin pala ang gumawa ng dahilan para umiwas ka.”

Huminga ako nang malalim. “Nard, do you know how much I wanted to lash out at you? I just don’t know how to do it because… I haven’t even been in a relationship. I don’t know what was going on in your head.”

The autumn wind bit at my cheeks, but the heat of my frustration kept me warm.

“Wala akong alam sa mga ganiyang laro, Nard,” patuloy ko, ang boses ko ay bahagyang nanginig habang nakatingin sa kaniya. “I don’t know how girls act when they’re jealous, and I sure as hell didn’t know how to handle a guy like you. Alam mo ba kung gaano kahirap multuhin ng sarili mong isip gabi-gabi? Parang mababaliw ako kakaisip kung bakit mo ’yon ginawa tapos bigla kang lalayo na parang ako pa ’yung may kasalanan.”

“Sky…” anas niya, lumambot ang boses niya. “I’m sorry. Tang ina, hindi ko naisip na ganoon kita ginulo. Gago ako para iparanas sa ’yo ’yan.”

He slowly reached out, his fingers trembling slightly as he hovered his hands near my face, as if asking for permission before touching me.

“I didn’t mean to make you feel like it was a game,” he whispered desperately, his gaze locking into mine. “I was just… a coward. Sobrang duwag ko pagdating sa ’yo, Sky. Dahil sa lahat ng naging karelasyon ko noon, sa ’yo lang ako natakot nang ganito. Sa ’yo lang ako natakot na magkamali.”

Ngumuso ako. I could feel my heart pounding so violently against my ribs that it felt almost deafening. The development of my feelings for him was way too fast, and it terrified me just as much as it terrified him.

Sabi ko sa sarili ko noon, crush lang ’to. Isang simpleng paghanga lang sa lalaking walang ibang ginawa kundi bwisitin ang araw ko at hulaan ang takbo ng isip ko. Pero habang nakatitig ako sa kaniya ngayon—sa mga mata niyang pagod pero punong-puno ng katapatan—alam kong lampas na ako sa puntong kaya ko pang umurong.

I was falling, fast and hard, for the exact type of guy I always promised myself I would stay away from.

“What about Kirsten, Nard? She’s still waiting for you—”

“Can we not talk about her? I don’t like her that way anymore. She broke up with me—”

“Pero kaibigan niya ako, Nard. At…” Tiningnan ko siya. “I can’t give you the satisfaction when you want to have sex—”

Namilog ang mga mata niya. “What?! Hindi naman ’yan ang habol ko sa’yo, Sky!”

I bit my lower lip.

“Tang ina, Sky, hindi…” he stammered, frantically waving his hands between us, his cheeks turning a dark, furious shade of red. For the first time since I’d known him, Nard looked completely defenseless, his usual smooth-talking demeanor entirely wiped out.

“Saan… saan mo naman nakuha ’yan? Is that what you think of me? Na lumapit ako sa ’yo, na nagtapat ako ngayon, dahil lang doon?”

I bit my lip, shifting my gaze down to the dried leaves on the pavement. “Kirsten told me before… about how things were with you two. And knowing your reputation, Nard, I just… I had to say it. And I’m putting it out here because I lack that part of a… woman—”

“I don’t give a damn! I like you for who you are as a person, alright?! Not because of what you can give me or what we can do!” angal niya, ang kaniyang boses ay nanginginig sa tindi ng emosyon habang pilit na pinatatahimik ang mga insecurities na sumasakal sa akin.

Nard’s chest was heaving as he closed the remaining distance between us, completely discarding any sense of his usual cool, untouchable demeanor. He looked absolutely desperate for me to understand, his hands coming up to gently but firmly cup my face, forcing me to look up from the pavement and meet his gaze.

“Hindi kita nagustuhan dahil sa kung anong nasa isip mo, o dahil sa kung anong karanasan ang mayroon o wala ka. I fell for you because you’re Sky. I fell for the girl who calls me out on my bullshit, the girl who makes my heart race just by looking at me, the girl I want to protect more than anyone else.”

Nagkatinginan kaming dalawa. My vision blurred as the final, heaviest barrier in my heart threatened to shatter completely. Kinagat ko ang labi ko, desperately clinging to the last shred of my defenses before finally laying it all out.

“Nard, I don’t have a vagina—”

He groaned, the sound raw and heavy, but he didn’t pull away. Instead, he let his forehead drop completely onto my shoulder, his broad frame trembling slightly as he let out a long, ragged breath against my neck. He didn’t look shocked. He didn’t look disgusted. He just looked like a man whose heart was breaking because the girl he loved felt utterly disqualified from being loved.

“Sky…” he muttered into the fabric of my jacket, his voice thick and strained.

Slowly, he lifted his head, his hands sliding from my cheeks down to my shoulders, his grip firm and grounding. When his eyes met mine, there was no hesitation—only a fierce, burning intensity that made my breath hitch.

“Wala akong pakialam,” he swore, his voice echoing in the quiet playground. “I didn’t fall for a body part. I fell for you. I fell for your voice, your laugh, your attitude, the way you make me want to be a better man. I don’t give a damn about what’s missing or what’s different. Ikaw ang gusto ko, Sky. Buong-buo. Kasama ang lahat ng mayroon at wala sa ’yo!”

“I’m just saying that I’m not that typical girl—”

“And? We grew up together, Sky. Baka nakakalimutan mo? I never treated you indifferently growing up, have I?”

His hands slid down from my shoulders, his fingers tightly intertwining with mine, squeezing them as if he was terrified I would vanish into the crisp autumn air if he let go.

“Bata pa lang tayo, ikaw na ’yung kasama ko. Nung hindi pa pumasok sa buhay ko ’yung mga relasyon, ’yung mga kalokohan ko, o ’yung mga usapan tungkol sa sex. I knew you then, and I know you now,” dugtong niya, ang kaniyang mga mata ay nag-uumapaw sa katapatan. “Kailan ko ba ipinaramdam sa ’yo na iba ka? Kailan kita tiningnan na parang kulang ka?”

Umiling siya, unt-unting inilalapit ang mukha niya sa akin hanggang sa maramdaman ko ang init ng kaniyang hininga sa aking mukha.

“Kung ang tingin mo sa sarili mo ay hindi typical, wala akong paki. Dahil hindi naman typical na babae ang hinahanap ko—ikaw ang hinahanap ko, Sky. Sabi ko sa ’yo, handa akong maging matino para sa ’yo, ’di ba? Seryoso ako roon. Kung natatakot ka dahil baka iwan kita kapag nalaman ko ’to… ito na, alam ko na. At wala akong balak bumitaw.”

“Nard…” pabulong kong tawag, ang boses ko ay halos maglaho sa hangin.

He bit his lower lip. “I haven’t been this infatuated with my exes, or even Kirsten, Sky…” he swallowed hard.

“This is my first time. With you. Only you…” he added.

Pumungay ang kaniyang mga mata habang nakatitig sa akin.

“Let me court you, Sky.” He licked his lips. “Hayaan mo akong ligawan kita, Sky. ’Yung tama. ’Yung walang pagmamadali, walang laro, at walang kahit anong pressure sa ’yo,” pakiusap niya, ang kaniyang boses ay gumaralgal habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata.

“Papatunayan ko sa ’yo araw-araw na hindi katawan o kung anong pamantayan ang habol ko sa ’yo. I want to earn your trust. I want to show you that everything I feel right now is real.”

Chapter 11

I really thought he was going to say something else. I didn’t think of him confessing things like that. Sa lahat ng inasahan kong maririnig mula sa isang kilalang playboy at chick-magnet na tulad ni Nard, ang mga salitang ito ang pinakahuling pumasok sa isip ko.

It completely threw me off…

“Nard…” pabulong kong usal.

“I mean it, Sky,” he whispered, his voice thick with an emotion I had never heard from him before. “I’m stripping away everything for you. My pride, my reputation… wala akong pakiaralam sa lahat ng ’yon. Handa akong magmakaawa sa ’yo araw-araw, basta bigyan mo lang ako ng pagkakataong patunayan na seryoso ako.”

Ngumuso ako at sa huli, dahan-dahan akong tumango. Namilog ang mga mata niya.

For a second, he just stared at me, completely paralyzed, as if his brain was struggling to process the tiny, deliberate movement of my head.

“T-Teka…” he stammered, his grip on my hands tightening instantly. “Pakiulit nga, Sky? Seryoso ba ’yan? Hindi mo ako pinagtitripan?”

“Sabi ko, oo,” pabulong kong ulit, mas lalong humaba ang pagkakanguso ko para pigilan ang sarili kong mapangiti sa reaksyon niya. “Papayagan kitang manligaw. Pero sa oras na lokohin mo ako, Nard—”

“Hindi! Tang ina, hindi!” he blurted out, a massive, breathless laugh breaking through his throat.

Bago ko pa man matapos ang banta ko, bigla na lang niya akong hinila palapit upang yakapin nang buong-buo. His strong arms wrapped tightly around my waist, burying his face into the crook of my neck as he let out a long, ragged sigh of pure relief. He was shaking slightly, holding onto me so firmly that it felt like he was anchoring his whole world right then and there.

“Nard!” gulat kong saway, bahagyang napaigtad sa biglaang lakas ng paghila niya sa akin. Ang dalawang kamay ko na nakabaon kanina sa bulsa ng jacket ay awtomatikong napakapit sa kaniyang mga balikat para hindi ako mawalan ng balanse.

He didn’t loosen his grip even a fraction of an inch. Instead, he just held me tighter, pulling my frame completely against his chest until I could feel the erratic, heavy thumping of his heart against my own ribs.

“Sandali lang, Sky… kahit limang minuto lang,” pakiusap niya. “I’m so… happy,”

“Tang ina, hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ’to, pero sobrang saya ko, Sky,” dugtong niya, ang kaniyang pabulong na boses ay gumaralgal sa tindi ng relief. “Akala ko kanina tuluyan mo na akong itataboy. Akala ko wala na akong babalikan.”

His warm breath fanned against my cold skin, sending a violent shiver down my spine, but I didn’t push him away. Slowly, the tension in my own body began to drain. My fingers, initially stiff against his shoulders, gradually softened, clutching the fabric of his jacket as I finally let myself lean into his comforting warmth.

I bit my lower lip. Should I even confess my feelings? Or not yet? It’s just… too fast for me. I want to pace things out, to breathe, and to make sure my own heart is completely ready before I match his pace.

He was already standing under the sun, completely exposed and pouring everything out, while I was still halfway hidden in the shadows of my own insecurities.

“Nard…” dahan-dahan kong panimula, ang mga kamay ko ay nanatiling nakahawak sa kaniyang jacket habang dahan-dahan akong umuusod pabalik para makita ang mukha niya.

He blinked, slowly loosening his tight grip just enough to let me breathe, though his hands stayed resting protectively on my waist.

“Bakit, Sky? Ayaw mo na agad? Basted na ba ako?” natatarantang tanong niya, agad na nag-aalala.

“Hindi, gago,” pabulong kong saway na may kasamang mahinang tawa, pilit na pinapakalma ang mabilis na pagtibok ng sarili kong puso. Tinitigan ko siya nang matagal…

I wanted to tell him. God, a huge part of me wanted to yell it out under this gray autumn sky—that I liked him too, that he wasn’t the only one going crazy this past weeks, and that he completely ruined my rule about staying away from guys like him.

But I couldn’t. Not yet.

I needed time to process that he loved me for me, without any expectations or hidden catch.

“Gusto ko lang sabihin na… huwag kang pakasisiguro,” pananakot ko sa kaniya, pilit kong pinatitigas ang boses ko kahit na ang totoo ay nagwawala na ang mga paru-paro sa tiyan ko. “Sabi ko papayagan kitang manligaw, hindi ko sinabing sasagutin kita agad. Kaya ayusin mo ’yang pagiging gago mo, Nard, dahil kapag sumakit ang ulo ko sa ’yo, tapos ka talaga sa akin.”

Instead of getting discouraged, a slow, breathtaking smile crept up his pink lips—the first genuine, playful smile I had seen on his face all morning.

“Opo, boss,” he chuckled, his voice dropping into that low, melting tone as he leaning down to gently bump his forehead against mine. “Kahit pahirapan mo pa ako araw-araw, basta sa huli, akin ka… luluhod ako rito maghapon.”

Uminit ang mga pisngi ko bago ko siya inirapan.

“Masyado kang mabilis,” pabulong kong asik, pilit na itinatago ang nagwawalang tibok ng puso ko sa pamamagitan ng pag-iwas ng tingin.

I pushed his chest weakly, wanting to break the proximity before my knees completely gave out, but he barely moved. He just let out another low, content chuckle

“Tara na?” nakangiting aya niya, bago natural na kinuha ang isa kong kamay upang pagsiklopin ang aming mga daliri. I stared down at our intertwined hands for a second, my heart skipping a beat, but I didn’t pull away.

He’s courting me so… I let him be.

We turned our backs on the empty playground and began the walk back to the apartment.

“What’s your first block subject?” tanong ko sa kaniya habang sumasabay sa mabagal na ritmo ng kaniyang paglakad.

He chuckled, throwing his head back slightly as his thumb lightly caressed the back of my hand. “Math, so I don’t have worry about numbers in the afternoon.”

“Talaga lang, ha?” pang-aasar ko naman, bahagyang napapangiti habang nakatitig sa sementadong daan na punong-puno ng mga tuyong dahon ng taglagas.

“Masyado kasing malikot ang utak mo, kailangan mo talaga ng mga kumplikadong formula sa umaga para mahilo ka naman at tumahimik ka kahit papaano.”

“Grabe ka naman sa akin,” anas niya, lumambot ang boses bago ako hinarap na may kasamang pilyong ngiti habang tinatahak namin ang daan pauwi. “Kahit naman anong hirap ng Math bukas, bale-wala ’yon. May inspirasyon na ako sa umaga, kaya paniguradong gising na gising ang dugo ko.”

Uminit na naman ang mukha ko kaya mas pinili ko na lang tumingin sa malayo, marahang hinahatak ang kamay ko pero hindi naman niya hinayaang makawala ang mga daliri ko sa kaniyang pagkakahawak. “Ewan ko sa ’yo. Mag-aral ka na lang nang mabuti bukas kung gusto mong grumaduate.”

“We’ll graduate together.” he scoffed. “I already calculated the credits I’ll get if I pass my courses this semester.”

“Marunong ka palang mag-compute ng credits? Akala ko puro skip at attendance warnings lang ang binibilang mo.” I chuckled.

“Damn, Sky!” he whined playfully, though his grip on my hand remained perfectly secure as we finally reached the main entrance of our apartment building. “Sabi ko naman sa ’yo, seryoso ako. I did the math. Kung maipapasa ko ’tong semester at ’yung tatlo pang major ko next term, on track na ako.”

We continued talking about it, hanggang sa nasa tapat na kami ng unit ng apartment.

Pagkabukas pa lang namin ng pinto ng apartment, agad na bumungad sa amin ang isang pamilyar ngunit nakapapawing-gutom na tunog.

Isang sunod-sunod, malalim, at tuyong ubo ang umalingawngaw mula sa sala. Nagkatinginan kaming dalawa ni Nard. All the lighthearted banter about school credits and graduation completely vanished in a split second, replaced by a cold, sharp panic.

“Ma?” I called her worriedly.

Binitawan ko ang kamay ni Jonard para puntahan si Mama. He followed closely behind, his heavy, hurried footsteps echoing my own panic as we rushed into the living room. All the butterflies in my stomach from moments ago were instantly crushed by the terrifying weight of my mother’s harsh, rattling cough.

“Ma!” I cried out, dropping to my knees right in front of the sofa.

Naabutan namin si Mama na halos nakatupi ang katawan, her hands clutching her chest as another wave of deep, dry coughs racked her fragile frame. Her face was flushed dangerously red, contrast na contrast sa maputla niyang mga labi, at basang-basa ng luha ang kaniyang mga mata sa tindi ng hirap.

“S-Sky…” she gasped out, raw and breathless, trying to wave her hand to wave us off. “I’m… I’m okay. Nabulunan lang…”

“Hindi ka okay, Ma. Ang init-init mo,” nanginginig ang boses na sabi ko habang nakapatong ang mga palad ko sa nanginginig niyang mga balikat. My hands were shaking so bad I could barely think straight.

“Tita, dahan-dahan lang. Huwag mo munang piliting magsalita,” Jonard’s calm, steady voice cut through my rising hysteria.

“Ma? What’s wrong? Are you ill? What—”

“K-Kunin mo ang mga gamot ko sa kwarto ko. It’s in the drawer… yung kulay puting kahon,” hirap na hirap na dugtong ni Mama bago siya muling binalot ng sunod-sunod at nakapanghihinang ubo. She gripped the edge of the sofa so hard her knuckles turned white.

“Sige na, Sky, kunin mo na,” Jonard urged me, his hand continuously rubbing Mama’s back to help soothe the tight lifting of her chest. “Ako nang bahala rito sa kaniya. Hanapin mo agad.”

Napatango ako nang mabilis, halos madapa sa sarili kong mga paa habang patakbong tinatahak ang pasilyo patungo sa kwarto ni Mama. Ang bawat ubo na naririnig ko mula sa sala ay parang kutsilyong sumasaksak sa dibdib ko.

Pagkapasok ko sa kwarto niya, agad kong hinalos ang mga gamit sa ibabaw ng kaniyang bedside table bago marahas na binuksan ang unang drawer. Nanginginig ang mga daliri ko habang hinahanap ang puting kahon na sinabi niya, pilit na nilalabanan ang mga luhang nagsisimula nang lumabo sa paningin ko.

Napatigil ang mga kamay ko sa loob ng drawer habang hawak ang puting kahon ng gamot nang makita ko ito.

Is she not telling me something? Or baka nagkasakit na siya sa sobrang pagod?

Mula nang lumipat kami rito sa Canada, walang ginawa si Mama kundi magpakasubsob sa trabaho para lang mairaos ang buhay namin. Palagi niyang sinasabi na simpleng ubo lang ang nararamdaman niya dahil hindi pa siya sanay sa klima, na lilipas din kapag uminom ng mainit na tsaa. Pero ang lala ng ubo niya ngayon…

May itinatago ba siya sa akin? May sakit ba siyang matagal na niyang dinaramdam nang mag-isa para lang hindi ako mag-alala…

Ipinilig ko ang ulo ko. Ayaw kong unahan ang sarili ko ng mga negatibong isipin. Hindi ito ang oras para mag-panic at mag-isip ng kung ano-anong isipin. Kailangan ako ni Mama ngayon.

“Sky! Nahanap mo ba?” tawag muli ni Jonard mula sa sala, bakas ang pagmamadali sa kaniyang baritonong boses.

“I got it!” sagot ko.

Naabutan ko si Jonard na dahan-dahang pinapainom si Mama ng tubig, ang isang kamay niya ay maingat pa ring nakalaylay sa likod nito para magsilbing gabay. Umupo ako agad sa kabilang tabi ni Mama, nanginginig ang mga kamay habang binubuksan ang kahon ng gamot.

“Ma, eto na ’yung gamot mo. Inumin mo na ’to, please,” pakiusap ko, halos mag-unahan ang mga luha ko sa pagpatak habang inilalagay ang tableta sa kaniyang palad.

Nang makuha ang gamot, dahan-dahang sumandal si Mama sa sofa, ang kaniyang paghinga ay nananatiling mababaw at gumaralgal, ngunit unti-unti nang kumakalma mula sa matinding atake ng ubo.

Tiningnan niya ako gamit ang mapupula at pagod niyang mga mata, bago bumaling kay Jonard na seryoso pa ring nakabantay sa tabi namin.

“Tita, I think you should go—”

“Hindi na. Malapit na naman kasi mag-Winter kaya ganito ako. I have prescribed tablets naman na,” putol ni Mama sa kaniya, mahina ang boses ngunit may pinalidad habang marahang sumasandal sa sandalan ng sofa. Pinilit niyang magpakawala ng isang maliit, pagod na ngiti para lang pakalmain kami.

“Malamig lang talaga ang simoy ng hangin ngayon dito sa Edmonton. Hindi lang ako sanay.”

“Pero, Ma, hindi naman ganyan kalala ang ubo mo noong mga nakaraang linggo,” giit ko, ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso ko habang mahigpit na hawak ang kaniyang malamig na kamay. “Tsaka baka iba na ’yan. Mas mabuti kung magpatingin tayo sa clinic bukas.”

Umiling si Mama, dahan-dahang pinipiga ang kamay ko. “Huwag mo na akong alalahanin, Sky. Unang araw ng klase niyo bukas. Dapat doon ka nakatutok. Kaya ko ang sarili ko, iinumin ko lang ’tong gamot ko at matutulog nang maaga.”

Bumaling ang tingin ko kay Jonard. Nakakunot pa rin ang kaniyang noo, halatang hindi kumbinsido sa mga rason ni Mama, ngunit alam kong ramdam niya rin ang bigat ng sitwasyon. He knew exactly what it took for us to get here, and he knew how stubborn Mama could be when it came to shielding me from her burdens.

“Tita,” Jonard spoke up, his voice dropping into that gentle, respectful tone he always used with her, though his eyes remained dead serious. “Kahit naman po may pasok kami bukas, mas mahalaga ang kalusugan niyo. Kung ayaw niyo pong magpa-clinic ngayon, sige po. Pero kailangan niyo pong magpahinga nang maayos.”

He turned his gaze back to me, the tight line of his jaw softening just a fraction as he held my eyes. “Sky, ihatid mo na si Tita sa kwarto niya para makahiga nang diretso. Mas lalo siyang giginawin dito sa sala.”

“Y-Yeah,” I nodded quickly, the panic in my chest slowly morphing into a dull, lingering ache. I wrapped an arm around Mama’s shoulders, careful not to press too hard against her fragile frame. “Halika na, Ma. Sa kwarto ka na magpahinga. Ako na ang mag-aayos ng higaan mo.”

Pinilit ni Mama na tumayo gamit ang sarili niyang mga paa, pero ramdam ko ang bigat ng kaniyang pangangatawan na tila ba hiningahan na ng lahat ng lakas dahil sa matinding pag-ubo.

Nard immediately moved to assist her other side, his large, steady frame providing the support she desperately needed without making it look like a fuss.

Together, we guided her into the small bedroom.

Hindi na kami hinayaan ni Mama na ipasok siya sa loob ng kaniyang kwarto kaya hindi na kami nagpumilit pa. She insisted she could walk the rest of the way, gently waving her hand to stop us before turning the doorknob.

“Kaya ko na, mga anak. Huwag niyo na ako masyadong isipin,” mahinang bilin niya, bago tuluyang pumasok at marahang isinara ang pinto ng kaniyang kwarto.

Naiwan kaming dalawa ni Jonard na nakatayo sa maliit na pasilyo, nakatitig sa nakasarang pinto. Ang tanging naririnig na lang namin ay ang mahihinang ubo ni Mama mula sa loob at ang ugong ng heater ng apartment na pilit nilalabanan ang lamig.

I let out a shaky breath I didn’t even realize I was holding, my shoulders slumping as the adrenaline finally left my body. Ramdam ko pa rin ang panginginig ng mga kamay ko.

Bago pa man ako tuluyang lamunin ng sarili kong takot, naramdaman ko ang malaking palad ni Jonard na pumatong sa ibabaw ng ulo ko, gently messing up my hair before sliding down to cup the back of my neck. He pulled me slightly toward him, guiding my head to rest against his chest.

“Hey,” he murmured, his deep voice vibrating against my cheek. “She’ll be fine,” he assured.

“Natatakot ako, Jonard,” pabulong kong pag-amin, ang boses ko ay bahagyang nanginginig. “Paano kung… paano kung hindi lang ’to dahil sa klima? Paano kung may hindi siya sinasabi sa akin?”

He didn’t answer right away. Instead, he tightened his embrace, resting his chin on top of my head while his hand gently stroked my back in slow, rhythmic circles.

“Huwag muna nating unahan ang mga bagay-bagay, okay?” he whispered softly, his breath warm against my hair. “I’m here. Babantayan natin siya. Kung kailangang dalhin natin siya sa ospital pagkatapos ng klase natin bukas, gagawin natin. I’ll drive, alright?”

Huminga ako nang malalim at kagat-labing tumango nang marahan.

Ang dahan-dahang pagtaas-baba ng kaniyang dibdib habang humihinga ay tila naging ritmo na rin ng sarili kong pagpapakalma.

Maybe I was just overthinking things. Hindi ko lang talaga maiwasang mag-alala. I know that my mother is really sensitive when it’s cold but she’s always been the type to hide her pain just to keep me from worrying. Palagi niyang inuuna ang kapakanan ko bago ang sarili niya, at ’yon ang mas lalong nakapagpapabigat sa dibdib ko…

Nard stayed in the apartment until dinner time, kasabay na namin siya ni Mama kumain.

And I was so relieved that my mother is fine now. Kumati lang pala talaga ang lalamunan niya dahil sa pabago-bagong panahon, at laking pasasalamat ko na humupa na ang matinding pag-ubo niya matapos makainom ng gamot at makapagpahinga nang ilang oras.

Habang naghahapunan kami, bumalik ang masiglang atmospera sa loob ng maliit naming apartment. Si Mama pa nga ang nag-asikaso kay Nard, panay ang lagay ng ulam sa plato nito bilang pasasalamat sa pag-aalaga sa kaniya kaninang hapon.

“Naku, Jonard, salamat talaga ha? Kung hindi dahil sa inyo ni Sky, baka tuluyan na akong inatake roon sa sala,” nakangiting saad ni Mama, mas may kulay na ang kaniyang mga pisngi at mga labi kumpara kanina.

“Wala po ’yon, Tita. Maliit na bagay,” sagot ni Nard, sabay sulyap sa akin na may pilyong ngiti. “Basta po bukas, huwag niyo nang bubuksan ’yung bintana nang ganoon kalaki. At tsaka bawal po ang matigas ang ulo, baka mapagalitan kayo nitong si Sky.”

“What are you talking about? I didn’t say that?” saway ko sa kaniya, pero hindi ko na rin napigilang mapangiti habang sumusubo ng kanin.

The heavy structure of anxiety that had built up in my chest earlier completely melted away. Looking at Mama laughing softly at Jonard’s jokes, and seeing Nard perfectly fitting into our small world here in our place, made me realize that he had been a part of our small family for years now.

Chapter 12

I woke up around 5 in the morning the next day to get ready.

Ang silid ko ay nababalutan pa ng kadiliman, bukod sa mahinang liwanag mula sa labas ng bintana kung saan unti-unti pa lang sumisikat ang araw. Pagkaapak na pagkaapak ng mga paa ko sa sahig, agad akong napakutkot dahil sa lamig ng semento. I quickly reached for my thick fuzzy socks and oversized cardigan, wrapping myself in comfort before the nervousness could completely take over.

This is it. Our first official day at Jasper Place High School.

I took a deep breath and opened my bedroom door, stepping into the quiet hallway. Ang unang ginawa ko ay dahan-dahang lumapit sa kwarto ni Mama. I gently pushed the door open just an inch, peeking inside.

Nakahinga ako nang maluwag nang makitang mahimbing ang tulog niya, maayos ang pagtaas-baba ng kaniyang dibdib…

Na-relax ang mga balikat ko. Napangiti ako nang marahan bago isinara ang pinto niya para pumunta sa kusina.

I cooked an easy breakfast for my mother. Naghanda ako ng mainit na sabaw at konting toast na madali niyang makakain paggising niya, at maingat ko itong tinakpan sa ibabaw ng lamesa kasama ang kaniyang baso ng tubig at mga gamot.

Hindi na ako kakain dahil parang pinipilipit ang sikmura ko tuwing umaga. Sanay naman akong hindi kumain madalas ng breakfast. I have been like this since I was a kid. Bata pa lang ako, hirap na talaga akong tumanggap ng mabigat na pagkain sa unang mga oras ng araw, kaya naging natural na sa akin ang lumaktaw ng almusal.

Nard: Gising ka na? Ready ka na ba? Kakatapos ko lang mag-ayos, daan ako dyan sa unit niyo in 10 minutes.

Napangiti ako nang tipid. I quickly typed a reply while going back to room.

Me: Yup, gising na. Huwag kang maingay pagpasok mo ha, baka magising si Mama. Katatapos ko lang magluto ng almusal niya. And I’ll get ready na rin.

Matapos kong maisend ang reply kay Jonard, ibinaba ko ang phone ko sa vanity table at napatitig sa salamin.

I was contemplating whether to take a shower, but I already did last night. Mag-half bath na lang ako. Masyadong maginaw ang umaga ngayon para magbasa ulit ng buhok, tsaka malinis pa naman ang pakiramdam ko dahil bago matulog kagabi ay nakaligo na ako.

Mabilis akong pumunta sa banyo para maghilamos, magsipilyo, at mag-half bath gamit ang malamig-lamig na tubig para tuluyang magising ang diwa ko. Ang lamig na humahaplos sa balat ko ay kahit papaano ay nakatulong para mabawasan ang tila nagbubuhol kong sikmura.

Pagkatapos, bumalik ako sa kwarto para magbihis. I picked an off-shoulder body hugging dress na kulay charcoal grey, na bumagay naman sa kutis ko at bumalot nang maayos sa katawan ko. Kumuha na lang din ako ng makapal na oversized trench coat para isuot sa ibabaw nito mamaya—kailangan ko pa ring protektahan ang sarili ko sa lamig.

Isinuot ko ang paborito kong Timberland boots, tsaka mabilis na pinasadahan ng suklay ang buhok ko at naglagay ng kaunting lip balm para hindi mag-dry ang labi ko dahil sa klima.

Habang sinusuot ko ang backpack ko, nakarinig ako ng napakahinang kaluskos mula sa pinto ng unit namin. Sakto. Sigurado akong si Jonard na ’yan, tapat sa kaniyang sampung minuto.

Lumabas ako ng kwarto at marahang naglakad patungo sa may pintuan para pagbuksan siya bago pa man niya maisipang kumatok nang malakas.

Binuksan ko ang pinto nang walang kalabog. Sakto, nakatayo na si Nard sa tapat, nakataas pa ang kamay na tila kakatok pa lang sana.

He was wearing his usual dark jacket, look fresh and smelling like mint and the cold morning air. Pero bago pa man siya makapagsalita, bumaba ang tingin niya sa suot ko. Natigilan siya, ang kaniyang mga mata ay bahagyang lumaki habang pinapasadahan ng tingin ang charcoal grey off-shoulder body-hugging dress ko.

I raised an eyebrow at him, a small smirk playing on my lips. “O, bakit ganyan ka makatingin?”

He cleared his throat, shifting his weight from one foot to the other as a faint tint of pink appeared on his ears—something he only did whenever he was caught off guard. He quickly adjusted his backpack strap, trying to recover his usual playful composure.

“W-Wala,” he murmured, his deep voice dropping a bit lower than usual. “Bagay sa ’yo. Pero sigurado ka ba riyan? Sobrang lamig sa labas, Sky.”

“Mainit naman for sure mamaya,” I said. “Let’s go?” anyaya ko. He didn’t need to go inside of the unit anyway.

Napatitig pa siya sa akin nang ilang segundo, animo’y tinitimbang kung seryoso ba talaga ako sa suot ko, bago napailing na lang at dahan-dahang umatras.

“Sabi mo, eh.”

I just smiled and stepped out of the apartment, pulling the door shut until it clicked and locked behind me. Pagkaharap ko sa kaniya, mabilis kong isinuot ang trench coat ko habang naglalakad kami sa hallway ng building.

Dumaan kami sa Tim Hortons malapit sa school para bumili ng kape. Ang amoy ng bagong giling na butil ng kape at bagong lutong pastries ang agad na sumalubong sa amin pagpasok.

“Triple-triple sa ’yo, ’di ba?” untag sa akin ni Jonard, habang dinudukot ang wallet niya sa bulsa ng kaniyang jacket.

“Yup,” sagot ko habang patingin-tingin sa menu board, kahit kabisado ko na naman ang oorderin ko. “Ako na magbabayad, Nard. Ako naman ang nagyaya rito.”

“No. Ako na,” giit niya, sabay mabilis na humakbang pasulong nang tawagin na kami ng cashier. Bago pa ako makahirit, binigyan niya ako ng isang mapang-asar na kindat. “Basta sa lunch, ilibre mo ako.”

Napa-irap na lang ako pero hindi ko napigilang mapangiti. Pagkaabot sa amin ng mga mainit na baso ng kape, agad kong naramdaman ang init nito na dumaloy sa malamig kong mga palad. Kumuha rin kami ng isang kahon ng Timbits para may makain kami habang naglalakad.

We went back to his car and he drove to the school parking space at the front.

Saktong pagkapasok namin sa entrance ng parking lot, medyo marami-rami na ring mga sasakyan ang nakaparada, at pabalik-balik ang mga estudyanteng naglalakad patungo sa main entrance ng Jasper Place High School. Some were laughing in groups, while others were rushing to get inside out of the chill, adjusting their backpacks against the crisp morning air.

Jonard maneuvered his car smoothly into an empty spot right near the front walkway, cutting the engine.

Sabay kaming bumaba ng sasakyan niya. I fished my phone out to text Kath habang naglalakad kami patungo sa daan papasok ng school. Mabilis na gumalaw ang mga daliri ko sa screen.

Me: Good morning! Nasa caf kayo?

“Sino ’yang ka-text mo?” tanong ni Jonard sa tabi ko, ang kaniyang malalaking hakbang ay sadyang binagalan para sabayan ang paglalakad ko. Isinilid niya ang kabilang kamay sa bulsa ng kaniyang jacket habang ang paningin ay nasa unahan, binabati ang ilang pamilyar na mukha na nakakasalubong namin.

“Si Kath, tinatanong ko kung nasa cafeteria na sila,” sagot ko nang hindi inaalis ang tingin sa cellphone ko, naghihintay ng reply niya habang papalapit kami sa naglalakihang pinto ng Jasper Place High School.

“Ah, nandoon na ba sila?” Jonard asked, looking over at me briefly as he guided me away from a stray patch of ice on the pavement. “Sila Josef ba kasama niya? Sana nakahanap na sila ng pwesto, siguradong punuan doon ngayon dahil unang araw.”

“Malamang, kilala mo naman ’yung mga ’yon, maagang naghahanap ng mauupuan,” sagot ko habang nakatitig pa rin sa screen.

Eksakto namang nag-vibrate ang phone ko. Ang reply ni Kath ay agad na lumitaw.

Kath: Yup!! Nandito na kami sa dating pwesto natin. Dalian niyo, naitabi ko na kayo ng upuan ni Jonard bago pa maunahan ng iba!

Napangiti ako nang matamis at ipinakita ang screen kay Jonard. “Ayan, nakapwesto na raw sila. Same spot as last year!”

Before he could speak, hinarangan na siya ng mga kaibigan niya na basketball players. Tumigil tuloy ako sa paglalakad para tingnan ang mga kalalakihan. It was his circle—isang halo-halong grupo ng iba’t ibang lahi na tipikal sa Jasper Place. May mga Caucasian, Black, at Asian na varsity players na agad pumalibot kay Jonard, nag-aasaran at nagpapakita ng kani-kanilang mga handshake na animo’y taon ang lumipas bago muling nagkita, kahit na magkakasama naman sila sa mga laro nitong nakaraang buwan.

Some of them were our elementary school mates as I could remember. Kilala ko na ang ilan sa kanila simula pa noong mga bata pa kami na naglalaro sa snow tuwing recess, kaya hindi na bago sa akin ang kakulitan nila. Ang lalaki na nga lang ng pinagbago ng mga pangangatawan nila ngayon dahil sa basketball training.

“Yo, Jonard! There’s our star player!” malakas na bati ni Marcus, ang matangkad na Black teammate niya na kababata rin namin, sabay akbay kay Jonard na naging dahilan para mapatigil kami sa mismong gitna ng nagmamadaling mga estudyante sa hallway.

Natawa na lang si Jonard at nakipag-fist bump sa kaniya at sa iba pa, pero ilang beses siyang sumusulyap sa akin, tinitiyak kung okay lang ba akong maantala rito.

“Yo, Skylar!” Jeon greeted me. He was Korean but was born and raised here in Canada. Tipikal na energetic at palangiti, kumaway siya sa akin habang may hawak ding baso ng kape. “Long time no see! You look stunning today, by the way.”

“Hey, Jeon! Long time no see. And thanks,” sagot ko naman nang may kasamang magaan na ngiti. Sanay na ako sa kaniya dahil madalas din siyang maging kaklase sa ilang subjects noong junior high, kaya kumpara sa ibang teammates nila, mas madali siyang pakisamahan.

Nard immediately cleared his throat, his arm naturally finding its way behind my waist—not quite touching me, but close enough to establish a protective boundary, na hindi naman napansin ng mga kaibigan niya.

“We thought you weren’t coming back from your vacation until tomorrow, bro,” saad naman ng isa pang Caucasian na manlalaro, ang tingin ay pabalik-balik sa aming dalawa ni Jonard.

“Yeah, well, plans changed,” sagot ni Jonard, ang boses ay kalmado ngunit may pinalidad. Nagmamadali niyang tinapik sa balikat si Marcus bago humakbang nang bahagya para i-guide ako pasulong. “Alright, we’ll catch up at the gym later. Kath’s waiting for us at the cafeteria.”

“See ya around, Jonard! Bye, Sky!” habol na sigaw ni Jeon habang kumakaway pa rin, habang ang iba naman ay tumango na lang at nagpatuloy sa pang-aasar sa isa’t isa habang naglalakad palayo.

Nang makalampas kami sa kanila, dahan-dahang ibinaba ni Jonard ang kamay niya mula sa likod ko, bagaman nanatili siyang nakadikit sa gilid ko habang binabaybay namin ang mataong hallway.

“Seloso ba ang star player natin?” pabulong kong asar sa kaniya, bahagyang nilingon ang mukha niya na ngayon ay seryoso na ulit ang tingin sa daan.

“Hindi ako seloso,” mabilis niyang sagot, walang kagat-gatol, pero lumukot ang mukha niya.

Natawa ako nang mahina sa naging reaksyon niya. Mukhang hindi niya maitago ang kaunting inis sa naging papuri ni Jeon o sa tingin ng mga teammates niya, kahit anong pilit niyang magtunog dedma.

“O, bakit ganyan ang mukha mo?” panunubok ko pa lalo, sadyang binagalan ang lakad para masilip nang maayos ang kaniyang itsura.

“Wala,” depensa niya agad, iniiwas ang mukha sa akin.

“Jonard—”

“Sky!” It was Kirsten.

Tumigil kami pareho ni Jonard sa paglalakad at sabay na nilingon ang pamilyar na boses na tumawag sa pangalan ko mula sa gilid ng hallway. Paalis ito sa tapat ng kaniyang locker at mabilis na humahakbang patungo sa aming direksyon, bitbit ang kaniyang binder at may malawak na ngiti sa mga labi.

“Kirsten! Hey,” bati ko rin habang papalapit siya.

“Oh my gosh, look at you! Sobrang ganda mo naman ngayon, Sky! Bagay na bagay sa ’yo ’yang dress mo,” agad niyang puri sa akin sabay hawak nang bahagya sa braso ko, bago bumaba ang tingin sa hawak kong kape. “Dumaan ba kayo sa Timms? Grabe, nakakainggit… why didn’t you text me? Nagpabili sana ako…” she pouted her lips.

I glanced at Jonard to see his reaction, now that his ex is right in front of us.

Ang kaninang medyo nakapaskil na inis at lukot sa mukha niya dahil sa mga teammates niya ay biglang naglaho, napalitan ng isang seryoso, malamig, at kalkuladong ekspresyon. His jaw tightened just a fraction, a subtle tell that only someone who knew him well would notice. He didn’t look directly at Kirsten; instead, his gaze shifted slightly to the side.

“Sorry, mabilisang daan lang kasi kami kanina dahil baka maunahan sa parking si… Jonard,” ako na ang sumagot para basagin ang biglang pananahimik ni Jonard, pinananatili ang aking kalmado at kaswal na boses habang nakatingin kay Kirsten.

Kirsten let out a small sigh, but her eyes quickly flicked from me to Jonard, searching his face for any reaction.

“I see. Hi, Jonard. Good morning. Long time no see,” she greeted, her tone softening into something a bit more tentative.

Jonard finally looked up, offering her a brief, polite nod that was completely devoid of his usual warmth. “Morning,” he replied shortly, his deep voice smooth but noticeably distant.

“You two are always together talaga ’no?” Kirsten remarked, her eyes darting between us, trying to mask the subtle hint of curiosity in her voice with a light laugh.

Jonard shrugged his shoulders. “She was the first friend I made here so…”

He left the sentence hanging, but the weight of his words was enough to fill the space between us. Direct and unbothered. It was the absolute truth—simula noong bagong salta pa lang kami rito sa Canada, kami na talaga ang laging magkasama sa lahat ng bagay.

Kirsten’s smile stiffened for a fraction of a second before she quickly recovered, nodding her head.

“Right, of course. The inseparable duo.”

Bumaba ang tingin ko sa kaniyang binder na hawak, pinapanatili ang aking kalmado at confident na tindig. Hindi ko ipinapakita na apektado ako sa tensyon, kahit na nararamdaman ko ang boredom ni Jonard sa tabi ko habang nakikinig siya kay Kirsten.

He looked completely checked out, his eyes drifting lazily down the corridor as if counting the lockers, clearly having zero interest in extending this conversation.

“Ah, oo nga pala! Baka naghihintay na ang mga friends ko so… I’ll get going,” Kirsten said, adjusting her grip on her binder, her voice trailing off slightly as she realized Jonard wasn’t even looking at her. “Sige, see you around, Sky. Bye, Jonard.”

“See you, Kirsten,” I replied with a tight, polite smile. Jonard just gave another minimal nod, already turning his body away. The moment we took a few steps forward, leaving her behind in the crowd, he let out a long, dramatic sigh of relief and shook his head.

“Akala ko hindi na matatapos,” bulong niya, tuluyan nang nagbago ang mukha mula sa pagiging seryoso kanina patungo sa kaniyang nakasanayang nakasimangot na ekspresyon sa akin.

Natawa ako nang mahina, sumisimsim muli sa kape ko. “Grabe ka naman. Tinanong lang naman kung bakit laging magkasama tayo.”

“Paulit-ulit na lang kasi ang tanong niya na ’yan mula pa noong junior high,” katwiran niya sabay irap habang tinatahak na namin ang huling liko patungo sa cafeteria.

“Tara na nga.” He held my hand and pulled me with him.

Huh? Junior high pa?

Napatigil ako nang bahagya sa paghakbang, kunot ang noong napatingin sa kaniya. “Sandali… Junior high pa lang tinatanong niya na ’yan?”

Jonard stopped too, looking back at me over his shoulder. Pagkakita sa naguguluhan kong mukha, sandali siyang natigilan bago dahan-dahang napakamot sa gilid ng kaniyang leeg, tila napagtantong may nasabi siyang hindi ko dapat narinig.

“I mean… bago pa naging kami, noong magka-batch pa lang tayo sa junior high,” bawi niya agad, iniwas ang tingin at nagpatuloy na ulit sa paglalakad nang mas mabilis. “Pansinin kasi talaga ’yung babaeng ’yon. Kung ano-anong napapansin.”

“Sus, protective boyfriend ka lang noon kaya defensive ka ngayon,” humahabol kong asar sa kaniya, binilisan din ang lakad ko para mapantayan siya. Pero sa likod ng utak ko, may kakaibang kurot akong naramdaman. Hindi ko alam kung bakit kailangan niyang mailang sa tuwing napag-uusapan ang nakaraan nila.

He scoffed. “She even wanted me to cut you off, Sky. I didn’t want that.”

My jaw dropped and completely stopped from walking. I heard him sighing and faced me with a grim expression.

“Kaya nga ayaw kong sabihin sa’yo. You two are friends and she’s not thinking right back then. Why would she want me to end my friendship with you?”

Napatitig na lang ako sa kaniya, pakiramdam ko ay nawalan ako ng boses sa gitna ng naglalakihang mga hakbang ng mga estudyante sa paligid namin. Jonard looked genuinely stressed mentioning it, his shoulders tense under his jacket. It made sense now—kung bakit palaging may kakaibang lamig sa pagitan nila ni Kirsten noon, at kung bakit pakiramdam ko ay may pader siyang pinalalaki tuwing magkakasama kaming tatlo.

“Pero Jonard… girlfriend mo siya noon,” sa wakas ay nahanap ko ang boses ko, bagaman mahina at medyo gumaralgal. “Kirsten and I… we were good. Hindi ko alam na may ganoon na pala siyang nararamdaman sa akin.”

“It wasn’t your fault, Sky,” mariin niyang sagot, humakbang pa siya nang isang beses pabalik sa akin para mas mapadikit ang distansya namin, tila gustong siguraduhin na pumapasok sa utak ko ang bawat salita niya. “It was her insecurity. Paulit-ulit ko namang ipinaliwanag sa kaniya na simula bata pa lang tayo, ikaw na ang kasama ko. Kung hindi niya kayang tanggapin ’yon, hindi ko problema ’yon.”

Iniiwas ko ang tingin ko, pilit na pinoproseso ang narinig. Nakakakilabot isipin na ang taong akala mo ay maayos mong nakakasalamuha sa school ay palihim na palang nagnanais na mawala ka sa buhay ng taong pinakamahalaga sa ’yo…

“Kaya huwag mo nang isipin ’yon,” dugtong pa niya, mas lumambot nang bahagya ang boses niya pero naroon pa rin ang pinalidad habang hinahaplos niya ang balikat ko. “Matagal na ’yong tapos. At hinding-hindi ko ipagpapalit ang halos buong buhay na pinagsamahan natin para lang sa isang taong hindi nakakaintindi no’n.”

“I didn’t know she’s like that… at all…”

“Well, our friends saw right through her from the start. Ako lang naman ’tong matigas ang ulo noon, akala ko kaya kong i-balance lahat.”

“Bakit hindi mo sila pinakinggan?” pabulong kong tanong, looking up at his profile.

He let out a short, self-deprecating laugh, shaking his head. “I was stupid, Sky. Inisip ko noon na baka nag-ooverthink lang siya kasi bago pa lang kami, na kapag nagtagal, masasanay din siya na bahagi ka talaga ng buhay ko. But when she started making it about choosing between my relationship and my best friend…” He stopped mid-sentence, turning his head to look directly at me, his eyes dead serious. “…that’s when I knew she was out of her mind.”

“So she cheated on you?”

He nodded his head. “Yeah. She’s a damn bitch—”

“Nard!” saway ko sa kaniya, sabay siko nang bahagya sa tagiliran niya habang naglalakad kami sa gitna ng mga mesa. Kahit ganoon ang ginawa ni Kirsten, naninibago pa rin akong marinig siyang magmura nang ganoon katindi kapag babae ang pinag-uusapan.

“What? It’s true,” katwiran niya, binalewala ang siko ko pero hininaan na ang boses niya habang papalapit kami sa table nina Kath. Ang panga niya ay nananatiling matigas, halatang may natitira pa ring pait sa kaniya hindi dahil sa panghihinayang sa relasyon, kundi sa galit sa kung paano siya nauto nito. “Mabuti na lang talaga nalaman ko nang maaga, bago pa ako tuluyang magmukhang tanga sa harap ng lahat.”

“Hoy! Dalawang pirasong kape lang ang kinuha niyo sa Timms, inabot kayo ng siyam-siyam?!” bulyaw agad ni Lauren amin pagkaupo na pagkaupo namin.

Natawa kami ni Jonard. Ang kaninang mabigat at seryosong tensyon sa hallway dahil kay Kirsten ay tila biglang napawi dahil sa pamilyar na boses at talas ng dila ng kaibigan namin.

Chapter 13

Me: Stop texting. :)

Nard: Why tho? I miss you.

Naglalakad na ako sa sunod kong block habang nakatitig sa screen ng phone ko, hindi mapigilang mapangiti nang malawak sa text niya. Kakahiwalay lang namin sa cafeteria kanina dahil magkalayo kami ng room para sa sunod na subject, pero ito na naman siya.

Me: We’ll see each other again naman sa cafeteria sa lunch eh lol hahaha

Ilang segundo lang ang lumipas, ramdam ko agad ang sunod-sunod na pag-vibrate ng phone ko sa palad ko habang papasok ako sa pintuan ng English 30-1 room.

Nard: Matagal pa ang lunch. Isang oras pa ’tong class ko.

Nard: Tsaka baka nakakalimutan mo, may practice pa kami mamaya bago mag-lunch kaya baka ma-late ako nang kaunti.

Napa-upo ako sa isa sa mga bakanteng desk sa may gitnang row, binaba ang gamit ko habang nakatitig pa rin sa screen. Ang kulit talaga ng isang ’to kapag sinumpong.

Me: So? Hahaha mag-aral ka na nga riyan. Baka mapagalitan ka na naman ng prof mo dahil abala ka sa phone

Nard: Sabi ko nga. Pero seryoso, hintayin mo ako sa lunch ah. Huwag kang sasabay kina Lexi maglakad papunta doon.

Napailing ako habang natatawa sa huling chat niya. Kahit kailan talaga, napaka-possessive at overprotective ng lalaking ’to…

Eksakto namang pumasok na ang guro namin para sa English class kaya mabilis akong nag-type ng huling mensahe para tuluyan na siyang matigil sa pag-tetext.

Me: Okay, hihintayin kita.

Itinabi ko na ang phone ko sa loob ng bag at inilabas ang notebook ko.

The class went well. And since first day pa lang ay wala pa naman kaming masyadong mabibigat na lesson o assignments. Purong introduction ng syllabus, at kaunting overview lang para sa paparating na diploma exams ang hinarap namin para sa English 30-1.

Pinalabas kami nang mas maaga sa inaasahan, kaya laking gulat ko nang makitang marami pa ring oras bago ang saktong lunch break ng lahat. Pagkabukas ko ng phone ko habang naglalakad palabas ng silid, may chat na naman doon mula kay Jonard.

Nard: Nasa gymnasium na kami. :) You might want to come here if you’re done with your class.

Napakurap ako sa text niya. Akala ko ba sa entrance ng cafeteria ang hintayan naming dalawa pagkatapos ng klase niya? Pero bigla kong naalala ’yung nabanggit niya kanina tungkol sa practice nila bago mag-lunch.

Me: Akala ko ba diretso ka na sa caf? May practice pa pala kayo ngayon?

Nard: Biglaang tawag ni coach. Sige na, punta ka na rito.

Natawa ako nang mahina habang umiiling sa screen ko. Kahit kailan talaga, gumagawa ng dahilan para lang mapapunta ako kung nasaan siya. Pero imbis na dumiretso sa cafeteria building, awtomatikong lumiko ang mga hakbang ko patungo sa kabilang wing ng school kung nasaan ang gymnasium.

Me: Otw.

I lifted my head, only to see Kirsten walking toward me.

Bumagal ang lakad ko, ang hawak kong phone ay unti-unting ibinaba sa aking gilid. Sa laki ng school na ito, hindi ko inaasahan na sa hallway pa papuntang gymnasium kami muling magtatagpo, lalo na pagkatapos ng lahat ng nalaman ko kay Jonard kanina.

She was already looking at me with a soft, hesitant smile, completely different from the usual confident posture she held around the campus. Her eyes flicked down to my phone for a split second before locking back onto mine.

And I don’t know if she’s being genuine or not…

“Sky,” tawag niya nang tuluyan siyang makalapit sa akin. Huminto siya sa tapat ko, yakap-yakap ang kaniyang binder na tila ginagawa niyang proteksyon laban sa tensyon sa pagitan naming dalawa.

Tinitigan ko lang siya. Pakiramdam ko ay biglang bumigat ang bawat hininga ko habang pinapanood ko siyang tumayo sa harap ko.

“Kirsten,” kaswal kong bati pabalik at ngumiti.

She swallowed hard, her knuckles whitening slightly against the cardboard of her binder. “I… I actually wanted to talk to you, if you have a minute.”

Lumunok din ako. “About what?”

“Kay Nard. Akala ko ba…”

Nagkatinginan kaming dalawa. “I thought you’d help me patch things with him, last summer…?”

My lips slightly parted. Hindi agad ako nakapagsalita, tuluyang natigilan sa narinig ko mula sa kaniya. Ang lakas ng loob niyang sabihin ’yan ngayon, sa harap ko mismo, matapos ang lahat ng nalaman ko.

“Last summer…” paitas kong ulit sa mga salita niya, ang boses ko ay halos pabulong na lang pero sapat lang para marinig niya. “I tried to talk to him if…” huminga ako nang malalim. “He said he doesn’t want to get back with you.”

Napatitig si Kirsten sa akin, ang kaniyang mga mata ay nanlaki habang dahan-dahang napapailing. Ang labis na pagkabigla ay rumehistro sa kaniyang mukha, na tila ba noon niya lang narinig ang mismong mga salitang ’yon nang direkta at harap-harapan.

“N-No…” bulong niya, nagsisimula nang mangilid ang luha sa mga mata niya. “Sinabi niya talaga ’yan sa’yo? H-Hindi man lang niya sinubukan na…”

“Kirsten, tapos na kayo,” putol ko sa kaniya, pinapanatili ang malamig ngunit kalmadong tono ng boses ko upang hindi kami gumawa ng eksena sa gitna ng hallway. “At ngayon, alam ko na rin kung bakit ganoon na lang katigas ang desisyon niya noon. Alam ko na kung anong ginawa mo.”

Mas lalong humigpit ang hawak niya sa binder niya, halos mayupi na ang gilid ng karton nun. Yumuko siya nang bahagya, sinusubukang iwasan ang mapanuri kong tingin habang ang kaniyang balikat ay dahan-dahang ginalaw ng isang malalim na buntong-hininga.

“Hindi mo naiintindihan, Sky,” giit niya pa rin, kahit na halatang pilit na lang ang kaniyang boses. “Insecure lang ako noon… dahil kahit anong gawin ko, pakiramdam ko laging ikaw pa rin ang priority niya. Pero ’yung tungkol sa cheating—”

“Huwag mo nang itanggi sa akin, Kirsten. Mismong kay Jonard na nanggaling,” malamig kong pinal na sabi bago pa siya makabuo ng isa pang palusot.

I thought she’d look guilty but she faced me with fierce, unapologetic eyes. Binitawan niya ang mahigpit na pagkakahawak sa binder niya at ibinaba ito sa kaniyang gilid, bago tumingala para salubungin ang tingin ko nang walang pangingimi.

“What? You think I’m a bad friend now—”

“I thought u were my friend, Kirsten—”

“You’re a fucking bitch, Sky. Ang sabi mo sa akin, tutulungan mo ako. Baka naman kung ano-ano ang mga sinabi mo kay Nard kaya ayaw niya na sa akin!” asik niya, tuluyang nagbago ang tono ng boses niya. Ang kaniyang mukha ay bakas ng matinding galit at panunumbat. “Baka naman sinadya mong hindi kami magkaayos para sa’yo na mapunta si Jonard!”

Napatitig ako sa kaniya, halos mabingi sa lakas ng pintig ng puso ko dahil sa halo-halong inis at gulat. Hindi ko akalaing magagawa niyang ibalik sa akin ang lahat ng kasalanang siya naman ang gumawa sa simula pa lang.

“You know what, Tin? I tried so fucking hard to believe that you’re still my friend, despite all the things they said about you. I refused to believe! But now I can prove to myself that you’re a manipulative bitch,” mariin at nangangatog kong sabi, halos lumuwa ang mga mata ko sa sobrang galit.

Ramdam ko ang init na umaakyat sa mukha ko, pero mariin kong pinigilan ang mga luha ko dahil ayokong makita niya akong mahina.

“Naging sunod-sunuran ako sa’yo nung summer dahil lang sa takot ko na baka ako ang dahilan kung bakit kayo nag-away! Sinisisi ko pa ang sarili ko!”

Humakbang ako pabalik sa kaniya, tuluyan nang nawala ang lamig sa boses ko. Napalitan ito ng purong galit. “Pero ikaw? Ginamit mo lang pala ako para pagtakpan ang sarili mong dumi. Ang kapal din naman ng mukha mong isipin na aagawin ko sa’yo si Jonard, kung sa simula’t sapul pa lang, ikaw na ’tong walang ibang ginawa kundi sirain ang tiwala niya!”

Namilog ang mga mata ni Kirsten, tila hindi inaasahan na magsasalita ako nang ganoon katapang at kagaslaw sa harap niya.

“Ako pa talaga, Sky—”

“What? Why would you want Nard to end our friendship?!” putol ko sa kaniya, tuluyan nang lumabas ang lahat ng emosyong kinikimkim ko.

“Anong kasalanan ko sa’yo para subukan mo kaming sirain? Naging mabuting kaibigan ako sa’yo, Kirsten! Pero binalak mo pa rin akong ilayo sa kaniya nang talikuran!”

“Dahil hindi ko na masikmura, Sky!” sa wakas ay sumabog na rin siya, ang boses niya ay umalingawngaw sa tahimik na hallway. Pula ang kaniyang mukha sa galit at ang kaniyang dibdib ay mabilis na tumataas-bumaba.

“You want to know why? Dahil kahit kailan, hindi ko naramdaman na ako ang girlfriend! Tuwing magkasama tayo, kayong dalawa lang ang nagkakaintindihan. Sa kaniya ka unang tumatakbo kapag may problema ka, at ikaw naman ang una niyang hinahanap kapag masaya siya! Saan ako lulugar doon?!”

Humakbang siya papalapit, itinuro ako gamit ang nanginginig niyang daliri.

“You call me manipulative? Tingnan mo nga ’yang sarili mo! You act so innocent, pero ang totoo, ikaw ang dahilan kung bakit kami nasira! Kaya huwag kang umasta na parang ikaw ang biktima rito, dahil sa simula pa lang, ikaw na ang umagaw sa kaniya mula sa akin!”

My jaw dropped. Literally.

“I didn’t! Friends kami! And you don’t have to be insecure—”

“I am not insecure! I just felt neglected by him—”

“Neglected? Halos araw-araw kayong magkasama!” sigaw ko pabalik, ang boses ko ay bahagyang pumiyok sa tindi ng emosyon. “Inisip ko pa nga noon na baka nakakaabala na ako sa inyo kaya unti-unti akong lumalayo, tapos ngayon sasabihin mo na na-neglect ka?!”

“Oo, magkasama nga kami ng katawan niya, Sky! Pero ang isip at atensyon niya, nasa sa’yo pa rin!” Kirsten spat out, tears of frustration finally blurring her fierce eyes. Ang kaniyang buong katawan ay nanginginig na sa galit habang pilit na ibinubuhos ang lahat ng hinanakit niya sa akin. “Kahit anong pilit kong maging sapat para sa kaniya, tuwing may mapag-uusapan kayong dalawa, palagi akong naiiwan sa ere! Kaya huwag mong sabihing hindi mo sinasadya… dahil kung talagang kaibigan kita, naramdaman mo sana kung gaano ako nasasaktan sa tuwing pinaparamdam ninyong dalawa na panggulo lang ako!”

Napatitig ako sa kaniya, literal na nawalan ng mga salita habang ang kaniyang mga sumbat ay paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko. May bahagi sa akin na gustong sumigaw at ipagtanggol ang sarili ko, pero ang bigat ng mga paratang niya ay tila sumakal sa lalamunan ko.

“You’re blaming Sky now. Really,” I heard Zai from behind.

Sabay namin siyang tiningnan ni Kirsten. papalapit sa amin si Zai, seryoso ang mukha at magkakrus ang mga braso habang matalim ang tingin na ipinupukol sa dating kasintahan ni Jonard… at dati nilang… kaibigan.

“Zai…” untag ni Kirsten, halatang nabigla sa biglaang paglitaw nito.

Zai rolled her eyes. “Stop blaming Sky for your own insecurities and for the choices you made, Kirsten. Hiyang-hiya naman kami sa ’yo.”

Humakbang pa-abante si Zai, bahagyang humarang sa pagitan namin para tabunan ang agresibong distansya na ginagawa ni Kirsten kanina.

“Kasalanan pa pala ngayon ni Sky na hindi mo makuha-kuha ang buong atensyon ni Jonard?” patuloy ni Zai, bawat salita ay parang latigo sa lamig. “You want to know why he never felt fully yours? Dahil sa simula pa lang, hindi ka naman talaga naging tapat sa kaniya. Binigyan ka ni Nard ng lahat, Kirsten. Pero dahil lang sa sarili mong multo, humanap ka ng iba habang kayo pa. At ngayon, kapag nalaman ni Sky ang totoo, iiyak ka rito at isusumbat na siya ang nang-agaw?”

“You don’t know anything, Zai!” bulyaw ni Kirsten, bagamat halatang pumapiyok na ito. May mga luha nang tuluyang pumatak sa kaniyang pisngi, pero mabilis niya itong pinunasan gamit ang likod ng kaniyang kamay. “Kayo… kayong lahat, palagi niyo na lang akong kinakawawa. Kampi-kampi kayo!”

“Kasi nasa tama kami,” simpleng sagot ni Zai. Lumingon siya sa akin saglit, tiningnan ang namumutla kong mukha, bago muling hinarap ang dati naming kaibigan.

“In fact, you should even thank Sky! Palagi ka pa rin niyang ipinagtatanggol sa amin kahit na alam na namin kung ano talaga ang ginawa mo!” dugtong ni Zai, mas lalong dumiin ang boses niya na parang sampal sa katotohanan. “Nung summer, nung ayaw na ayaw ka nang marinig ni Nard, sino ba ang pilit na nakiusap sa kaniya? Si Sky, ’di ba? Kahit na nasasaktan siya sa pag-iwas mo, binalewala niya ’yon dahil ang alam niya, kaibigan ka niya!”

Napatitig si Kirsten kay Zai, bago unti-unting lumipat ang kaniyang nanginginig na tingin sa akin.

“You wanted to destroy our friendship kasi akala mo mawawala ang guilt mo kapag ginawa mong kontrabida si Sky,” malamig na pagpapatuloy ni Zai, saka bahagyang lumingon sa akin para hatakin ang braso ko. “Tara na, Sky. Huwag mo nang sayangin ang laway mo sa taong hindi marunong tumanaw ng utang na loob.”

Zai reached for my wrist and pulled me out of there.

Hindi na ako lumingon pa sa kinaroroonan ni Kirsten. Hinayaan ko na lang ang sarili kong magpatianod sa mga hila ni Zai, habang ang tunog ng sarili kong mga hakbang ay tila unti-unting lumulunod sa mabigat na katahimikan ng hallway.

Ang bawat salita ng panunumbat ni Kirsten ay unti-unti ring naglalaho, naiwan doon sa sulok kung saan tuluyan nang natapos ang lahat ng mayroon kami.

“Are you okay?” mahinang tanong ni Zai nang makalayo kami nang bahagya, ngunit hindi niya binitawan ang pagkakahawak sa pulso ko.

Marahan akong tumango. “Yeah, wala naman nagbago sa nararamdaman ko…” medyo lito kong sabi kaya narinig ko ang mahinang pagtawa niya.

“That’s because you keep on denying that she’s not our friend, Sky! You still wanted her to be a part of us kahit na matagal nang hindi pantay ang pagtingin niya sa atin,” malumanay ngunit may hirit ng katotohanan ang boses ni Zai.

Binitawan niya na ang pulso ko pero nanatili siyang nakatayo malapit sa akin, pinagmamasdan ang reaksyon ko.

“Matagal ka nang may napapansin, ’di ba?” pagpapatuloy niya, bahagyang ikiniling ang ulo. “Pinipili mo lang talagang intindihin siya kasi ganiyan ka naman palagi pagdating sa mga kaibigan mo. Masyado kang mabait, Sky. To the point na hinahayaan mo nang tapakan ka basta huwag lang masira kung anong mayroon kayo.”

Napayuko ako, napatitig sa sarili kong mga sapatos habang dahan-dahang ngumiti nang mapait. Tama si Zai…

Alam ko naman sa sarili ko na may mga pagkakataong nararamdaman ko ang kakaibang bigat tuwing kasama namin si Kirsten nung mga nakaraang buwan, pero palagi ko ’yong isinasantabi. Inisip ko na baka pagod lang ako, o baka masyado lang akong nagiging sensitibo.

“Hindi ko lang talaga akalain na aabot sa ganito,” sa wakas ay naibulong ko, ang boses ko ay bakas pa rin ng kaunting panghihinayang. “Na ang laking issue pala sa kaniya ng pagkakaibigan namin ni Jonard.”

“Dahil sa kaniya ang may problema, hindi sa inyo,” giit ni Zai, sabay tapik nang mariin sa balikat ko para gisingin ako sa realidad. “Kaya ngayon na nakaharap mo na ang totoong kulay niya, sana matauhan ka na. You don’t owe her an explanation, and you definitely don’t owe her your guilt.”

Namilog tuloy ang mga mata ko. Si Jonard! Kailangan ko nga pa lang pumunta sa gymnasium. Nasa entrance na kami ng cafeteria at nasa taas lang naman nun ang gymnasium.

Tiningnan ko si Zai na hawak ang phone nito at nasa Instagram. Pa-scroll-scroll lang siya na tila walang nangyari kanina.

I cleared my throat, kaya nag-angat siya ng tingin sa akin. “Zai, puntahan ko lang si Nard. He’s…” itinuro ko ang gymnasium.

“Sure!” nakangiting sagot ni Zai habang ibinabalik ang tingin sa screen ng phone niya. “Hinihintay ko rin dito si Josef, eh. We’ll save our usual spot for us,”

I nodded my head and smiled sweetly at her. I then quickly turned around and headed straight for the stairs leading up to the gym. With every step I took up the concrete flight, the heavy thumping in my chest returned. But this time, it wasn’t because of Kirsten or the toxic things she hurled at me. It was all because of Jonard!

When I reached the top, the familiar squeaking of sneakers on the polished floor and the rhythmic echoing of a basketball bouncing met me at the door. I took one deep breath to calm my racing thoughts, gripped the metal handle, and slowly pushed the heavy door open.

I went inside.

The loud, echoing sound of a basketball slamming against the backboard instantly filled my ears as I stepped inside. The gym was almost empty, save for a few varsity players lingering by the far bleachers, but my eyes automatically locked onto the center of the court.

There he was…

He crossed the ball over, drove hard to the hoop, and finished with a strong layup. He caught the ball on the rebound, effortlessly spinning it on his finger before turning around to grab his water bottle.

That was when he caught sight of me standing by the entrance.

His face instantly brightened, and a familiar, teasing smirk crept onto his lips. He tossed the basketball to one of his teammates on the bench, grabbed his towel, and started walking toward me, wiping the sweat from his neck.

“Tagal mo,” he said, his voice deep and slightly breathless as he stopped right in front of me. He smelled like a mix of sweatand his signature cologne. “Sabi mo OTW ka na? I thought you got lost or something.” he pouted his lips.

I chuckled. “Ang OA mo!” Sinulyapan ko ang mga kasamahan niya. I saw Jeon looking our way—he was topless, resting a hand on his hip while holding a sports drink in the other, flashing a knowing grin. Halos lahat yata ng mga ka-team niya ay sanay na sa eksenang ganito tuwing dadaan ako sa practice nila.

Jonard caught me looking and immediately stepped sideways, completely blocking my view of Jeon and the rest of the boys.

“Hoy, anong tinitingin-tingin mo roon?” he grumbled, his pout deepening into a frown as he crossed his arms. “Nandito naman ako sa harap mo, doon ka pa tumitingin sa iba.”

Sinimangutan ko siya. “Ano bang pinagsasasabi mo? I was just looking!”

“Just looking? Sa kaniya na naman?” He narrowed his eyes, tracking the slight movement of my head before leaning down just a bit to catch my eye level.

“Kakasabi ko lang sa text na huwag kang sasabay kina Lexi dahil kung saan-saan ka tumitingin, tapos pagdating mo rito, si inchik agad ang bubungad sa ’yo?”

“He’s Korean,” I corrected him, rolling my eyes at his stubbornness.

“Kahit na,” Jonard grumbled, totally dismissing it as he crossed his arms over his chest. “Korean, inchik, whatever. Topless pa rin siya at doon ka pa rin nakatingin.

I couldn’t help the small laugh that escaped my lips. “Ang kapal talaga ng mukha mo, Nard, seryoso. Wala namang malisya ’yon!”

“Meron para sa akin,” he muttered, though the rigid line of his shoulders finally relaxed. He let out a soft huff, the possessive frown on his face melting into a helpless expression as he looked down at me. “Kaya nga dito ka lang tumingin sa harap ko. No outside view allowed.”

“Ewan ko sa ’yo, Jonard Lewis!” I said, hitting his arm lightly.

Chapter 14

“Don’t let him be your friend. He’s a pervert, Sky—” I cut him off. Kanina pa niya ’yon sinasabi sa akin at ngayong after school ay bukambibig pa rin niya si Jeon.

“Can you stop being jealous of Jeon? He’s a nice guy,” I said, glaring at him. “And besides, it’s not like you haven’t done something so perverted.”

Be choked on his own breath, his eyes instantly widening. “What, ako?! Perverted? Kailan?!”

I recalled that one moment at the bus stop, habang hinihintay namin ang bus na patungo sa street ng apartment ko at ng bahay niya. He made me sit right on his lap…

“You know exactly what I’m talking about, Nard. ’Yung sa bus stop nung summer,” panunumbat ko, my cheeks burning up just remembering the most perverted part.

He locked his arm around my waist, pulled out his phone, and insisted on taking a selfie of us in that exact position…

Nagkatinginan kaming dalawa. Namula ang buong mukha niya at tumikhim. All the alpha-male confidence he had while trash-talking Jeon a second ago instantly dissolved.

“N-No!” he stammered, running a hand through his hair as his ears turned a deep shade of crimson. He shifted his weight, suddenly looking anywhere but at me. “Magkaiba naman ’yon! I just wanted a picture of us together, tsaka sinabi ko naman sa’yo. Safe view naman ’yon dahil ako ang kasama mo.”

“Sinamantala mo talaga ang pagkakataon?” I pointed out, crossing my arms over my chest, acting smug to hide how fast my own heart was beating. “Pinaupo mo ako sa kandungan mo para lang sa selfie, tapos kung makasabi ka ngayon kay Jeon na pervert, akala mo kung sinong hindi manyak.”

“Manyak agad?” He chuckled, though, a mix of pure shock and defensive panic crossing his face. “Hindi ako manyak, ’no! I was just being… resourceful.”

“Resourceful?” I raised an eyebrow, letting out a soft, mocking laugh. “Gosh. Iba rin pala ang definition mo ng pagiging resourceful, ’no? Gagamitin mo pa talaga ako para lang sa picture natin?”

I then rolled my eyes at him before fixating my eyes in front of my locker. I pulled the heavy metal door open, using it as a temporary shield to hide the sudden heat flushing through my cheeks. I stared intently at the books inside, pretending to be incredibly busy sorting through my things.

“Alright,” he groaned behind me. “I apologize. You didn’t feel… uh… wala ka namang naramdaman nun?”

My hand froze against the metal shelf. My eyes widened, and the blush that I was trying so hard to hide instantly flared up, spreading all the way down to my neck. Anong ibig niyang sabihin sa wala akong naramdaman?!

“Nard!” pabulong na asik ko habang dahan-dahang sumisilip mula sa likod ng pinto ng locker, halos magsalubong ang dalawa kong kilay sa matinding hiya. “Kung ano-ano na namang lumalabas diyan sa bibig mo! S-Siyempre wala!”

“I mean, kung hindi ka ba naging uncomfortable!” mabilis na bawi niya. His face was practically glowing red now, completely matching mine. He cleared his throat loudly, looking around the locker room to make sure none of the students around us could hear our conversation.

“Well, I was at first,” untag ko sabay iwas ng tingin, ibinalik ang pansin sa loob ng locker ko. My fingers aimlessly traced the spine of one of my notebooks. “Sino namang hindi ma-o-awkward roon? Bigla-bigla ka kayang nanghihila tapos sa kandungan mo pa ako dinala. Akala ko talaga kung ano na…”

Narinig ko ang marahang pagbuntong-hininga niya sa likod ko.

“But I didn’t mean to make you feel unsafe, Sky,” he murmured, his voice dropping into that low, gentle register.

“Alam ko naman,” mahinang sagot ko, keeping my eyes fixed on the metal shelf.

The truth was, I wasn’t uncomfortable because of him. I was flustered because of how fast my heart was racing that day—and how much it was racing right now.

“Now that I’m courting you, you can sit on my lap—”

I chuckled and faced him. “Why would I do that?”

He pouted his pink lips. “Ang sweet kaya nun, tsaka,” tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “Ang cute mo, you’re so small. The perfect fit on my lap—”

“Shut up,” pampapuputol ko sa kaniya, completely mortified. I grabbed a spare towel from my locker and playfully smacked his chest with it just to stop him from talking. “But seriously, Nard, tumahimik ka kung ayaw mong ibalik ko sa ’yo lahat ng sinabi mo tungkol kay Jeon.”

“Ayan ka naman sa Koreano na ’yan,” he muttered, though a faint, boyish grin tugged at the corner of his lips. He easily caught the edge of the towel, his large hand brushing against mine for a brief second before he let it hang loosely between us.

I licked my lower lip. “You’ve been jumping from one girl to another kaya?”

“Are you jealous?” he smirked.

The sheer audacity in his voice made me want to wipe that arrogant, handsome look off his face. I rolled my eyes, leaning back against the edge of my locker with my arms tightly crossed.

“Sky!” He frowned. “I haven’t even started courting you!”

“Sabi mo kanina, ‘Now that I’m courting you’?” I countered, mimicking his deep voice with a mocking tilt of my head. “O, tapos ngayon babawiin mo? Ang gulo mo rin, ’no?”

He chuckled. “Binibilog mo ako, ah!”

Ang marahang tawa niya ay sinabayan ng pag-iling, unti-unting bumabalik ang pamilyar at mapaglarong kislap sa mga mata niya. He leaned his forearm against the locker next to my head, effectively trapping me in his space again, though his posture was much more relaxed now.

“You know what I meant, Sky. Sinabi ko lang ’yon kasi seryoso talaga ako. Pero hindi ko pa pormal na sinisimulan kasi naghihintay pa ako ng tamang bwelo,” dugtong niya, his voice dropping into a softer, more intimate tone. He looked down at me, a helpless but genuine smile tugging at his lips. “Gawin mo ba namang joke ’yung panliligaw ko. Kinabahan talaga ako doon sa rejection mo, akala ko seryoso na.”

Ngumuso ako. “Seryoso naman ako, eh? Tayo na. Ayaw mo?” bulong ko.

Nalaglag ang panga niya at literal na napatanga sa harap ko. He just stared at me, his eyes wide, looking like he had just been short-circuited by a live wire.

“A-Ano…?” he stammered, his voice cracking horribly. He choked on his own saliva, coughing quickly into his fist before looking back at me, his face rapidly changing from its normal tan to a deep, dramatic crimson. “S-Sky, anong… teka. Pakiulit nga?”

“Sabi ko, ayaw mo?” pag-uulit ko, my heart slamming against my ribs so violently I thought it would burst. I was terrified, but seeing him this completely defenseless gave me a sudden surge of adrenaline.

“Y-You mean…” he swallowed hard. “Tayo na? W-We’re… y-you’re my…”

He couldn’t even bring himself to finish the sentence, the word girlfriend seemingly too massive and overwhelming for his brain to process. He looked like he had just won a championship game but forgot how to celebrate, totally frozen in place.

“Oo nga. Paulit-ulit, Nard?” untag ko, trying to sound brave, though my hands inside my jacket pockets were already sweating.

“Tangina,” he muttered under his breath, a helpless, breathless laugh escaping his lips. He finally closed his mouth, only for it to curve into the widest, most radiant grin I had ever seen on him. He shook his head, burying his face in his hands for a brief second to hide just how completely unhinged he was smiling, before looking back down at me. “Gago, gabi-gabi kong pinag-iisipan kung paano kita tatanungin tapos… tapos dito lang sa harap ng locker? Ganito lang?”

“Bakit, gusto mo bawiin ko?” hamon ko sa kaniya, though a small smile was finally tugging at my own lips.

Umungol siya. “Gusto ko muna sanang ligawan ka, eh! Not—”

“It’s not like you can’t do that while we’re in a relationship?” putol ko sa kaniya, raising an eyebrow.

Natigilan na naman siya, literal na napa-kurap habang pinoproseso ang sinabi ko. His eyes flickered with a mix of utter confusion and sudden, intense excitement.

“Liligawan pa rin kita kahit tayo na? Pwede kitang ihatid-sundo, bigyan ng bulaklak, i-date kahit saan, pero… pero may kasamang holding hands at kiss kasi girlfriend na kita?”

I narrowed my eyes at him. “You’ve had girlfriends before tapos parang first time mo naman.”

Napatikhim siya at biglang napaayos ng tayo, agad na iniwas ang paningin sa akin habang hinahawakan ang likod ng leeg niya. The sudden shift from a confident, eager suitor to a completely flustered boy was so fast it almost made me laugh.

“Magkaiba naman ’yon,” he mumbled as a subtle pinkish tint crept back onto his cheeks. “I mean… oo, naging seryoso naman ako dati sa iba. Pero hindi ganito, Sky. Hindi ganito ka-grabe ’yung kabog sa dibdib ko na parang kakalabas ko lang sa championship game.”

Dahan-dahan niyang ibinalik ang tingin sa akin, and the sheer honesty in his dark eyes made my breath hitch. “Sa’yo lang ako ganito natataranta, kung hindi mo pa nahahalata.”

Bumaba ang mga mata ko sa labi niya. I stared at it for a few seconds before I tipped my chin up and stood on my tiptoes, cutting off whatever words he was about to say next by pressing my lips firmly against his.

He froze instantly. I could feel the literal shock that went through his entire body, his breath hitching sharply against my mouth. His hands remained hovering in the air for a fraction of a second, completely paralyzed by the suddenness of it all.

I pulled myself back as my face burned, my heels hitting the floor again as I tried to step away. But Jonard’s reflexes finally kicked in. Before I could fully retreat behind my locker door, his large hand shot out, gently but firmly wrapping around my wrist to keep me from escaping.

“You just kissed me—”

“What? Bawal ba? Boyfriend naman na… kita?” tanong ko, kahit na pakiramdam ko ay sasabog na ang dibdib ko sa sobrang kaba. Ang huling salita ay halos ibulong ko na lang, testing how the title felt on my tongue.

Napatanga na naman siya, tuluyang natigilan sa salitang binitawan ko.

“H-Hindi naman sa bawal,” he stammered, a breathless, helpless chuckle escaping his lips.

He then tapped his lips twice. “Kiss me again—”

I giggled and shook my head, my face exploding in a fresh wave of heat. I put my hands on his chest and pushed him back slightly, though it felt like trying to move a brick wall.

“Tama na ’yon! Nasa school tayo, Jonard!”

“E ano ngayon? Tsaka boyfriend mo naman na ako. Sabi mo kaya kanina.”

“Kahit na!” I wandered my eyes around us. Students were having their own conversation and businesses.

The thing about being PDA in this country was so open, liberated, and common, but I just couldn’t bring myself to be that bold. Not here, and definitely not with everyone’s eyes potentially turning on us at any second.

Tumigil ang mga mata ko sa mga kaibigan ni Kirsten sa hindi kalayuan, they were looking at me and Nard…

I pursed my lips and braved myself to look straight back at them, hanggang sa sila na ang umiwas ng tingin sa akin.

One by one, their shock and hostile glares flickered away, their whispers turning into forced, indifferent head turns as they realized I wasn’t going to cower under their judgment.

Ngumuso ako at ibinalik ang tingin kay Nard na namumungay ang mga matang tumititig sa mukha ko.

Nard had stayed in our apartment before he went to his workplace, at McDonald’s. Closing siya ngayon. Ayaw pa nga niyang pumasok at gustong mag-sleepover na naman sa kuwarto ko ngayong gabi, kaya ginalitan ko na.

“Jonard, you better go now! It’s almost five! Anong mag-se-sleepover ka rito? You can’t just sleep here just because you want to!” asik ko sa kaniya habang pilit siyang itinutulak palabas ng pinto ng apartment.

He let out a dramatic, exaggerated groan, anchoring his heavy, athletic frame against the doorframe so I couldn’t budge him an inch. In his black McDonald’s uniform, with his backpack slung carelessly over one shoulder, he looked less like a hardworking working-student and more like a stubborn, pouting golden retriever.

“But I don’t want to go to work! Let me call in sick,” he pleaded, shifting his weight so he could look down at me with the most pathetic, wide-eyed look he could muster.

He actually reached into his pocket, wrapping his fingers around his phone as if he was genuinely seconds away from dialing his manager.

“Please, Sky. Sasabihin ko na lang sumasakit ’yung tyan ko o kaya nilalagnat ako. Isang shift lang naman!”

“Subukan mo lang. I’ll break up with you. At talagang hindi mo ako makakausap bukas,” banta ko sa kaniya, crossing my arms over my chest and giving him my sternest, no-nonsense glare.

That pushed him to go and leave. He didn’t waste another second and walked away.

Nilingon niya ako kaya nagkatinginan kaming dalawa. He pouted his lips in defeat, pulling a face that was a mix of a miserable toddler and a lovesick fool.

“Papasok na nga, baka totoohanin mo pa!” he yelled, his voice echoing in the narrow corridor. “I’ll call you when I’m on break, ah! I love you!”

Pumasok ako sa kuwarto ni Mama. She’ll be coming home at seven tonight. Nakapagluto na ako ng dinner naming dalawa, kaya wala na akong ibang kailangang gawin kundi ang maghintay sa kaniya.

The room smelled faintly of her familiar lavender baby powder and the soothing, maternal warmth that always managed to calm me down whenever my world felt like it was spinning out of control. I walked over to her neatly made bed and sat down on the edge.

Tumingin ako sa laundry basket niya at inalala na nandito ako para kunin ’yon. I always do our laundry every Monday and Friday.

Binuksan ko ’yon at kumunot ang noo ko nang makita ko ang bottle ng gamot na hindi pamilyar sa akin. Nasa box ang iniinom ni Mama na gamot kaya bago ito sa paningin ko. This one was entirely different—a generic white bottle with a medical label slapped on the front, looking stark and clinical under the dim light of her bedroom.

Inilapit ko iyon sa mga mata ko para basahin ang maliit na print sa label.

Kaso hindi ko natuloy dahil narinig ko na ang pag-uwi ni Mama, maingat ko na lang ’yon itinabi at ibinalik sa laundry basket ang mga damit na nahawi ko.

“Sky? Nandiyan ka ba, nak?” malakas na tawag ni Mama mula sa sala.

“Opo, Ma! Nandito po sa kuwarto niyo, kinukuha lang ’yung labada!” sigaw ko pabalik.

Kinuha ko na ang mga labahan niyang damit at lumabas sa silid niya.

My eyes locked onto hers as she sighed, kicked off her shoes by the door, and massaged her temples.

“Ang aga mo po yata ngayon, Ma? Akala ko alas-siyete pa ang uwi mo?” tanong ko, setting the basket down near the kitchen counter and walking over to take her bag.

“Masama lang ang pakiramdam ko, nak. Pinauwi na ako nang maaga ni doc,” pilit ang ngiting sagot niya, pero hindi nakalagpas sa akin ang bahagyang panginginig ng mga kamay niya habang umuupo siya sa sofa.

“Uminom ka na po ba ng gamot?” mabilis na tanong ko habang inilalapag ang bag niya sa lamesa.

Lumapit ako sa kaniya at naupo sa tabi niya, marahang hinawakan ang pareho niyang kamay.

They felt unusually cold, contrasting the warm evening air inside the apartment. “Ano pong masakit sa ’yo, Ma? May lagnat ka ba?”

“Wala, nak. Pagod lang talaga ’to sa clinic, nahilo lang ako nang kaunti kanina habang nag-e-encode ng mga patient records,” she reassured me, her voice soft and strained as she leaned her head back against the sofa cushions, closing her eyes. She patted the back of my hand with her trembling fingers. “Huwag mo na akong intindihin. Magpapahinga lang ako nang kaunti, tapos kakain na tayo.”

I stared at her. “Ayaw mo ba magpa-check up—”

“I have done that. I have my prescribed meds, okay?” putol niya sa sasabihin ko.

“Okay. I’ll just… prepare the table,” pabulong na pagsuko ko. I didn’t want to push her, not when she looked so fragile and exhausted.

She gave me a tight, apologetic smile, patting my arm before she slowly stood up from the sofa. “Salamat, nak. Magbibihis lang ako sandali.”

Tahimik kaming kumain ni Mama. Gusto kong ibalita sa kaniya na boyfriend ko na si Nard pero mukhang hindi pa ito ang tamang oras. And I don’t know how to open the topic, I am not sure how would she react…

Kilala ni Mama si Nard bilang isa sa mga malapit kong kaibigan at dahil kasabay ko itong lumaki, pero iba ang usapan ngayong magkasintahan na kami. Paano ko ba sisimulan?

Ako na rin ang nag-ligpit ng aming pinagkainan matapos kumain ni Mama at uminom ng kaniyang gamot. Inihatid ko muna siya sa kaniyang kuwarto at hinintay na makahiga bago ko binalikan ang mga plato sa lababo.

Pagkatapos kong magpatuyo ng mga kamay gamit ang kitchen towel, sa wakas ay kinuha ko na ang cellphone ko mula sa bulsa ng shorts ko.

There was a text from my… boyfriend. I bit my lower lip. He’s my boyfriend. Even I couldn’t believe it…

Nard: I’ll sleep there tonight. Kukuha lang ako ng pamalit sa bahay after work ko. :)

Awtomatikong nanlaki ang mga mata ko sa nabasa ko, at pakiramdam ko ay panandaliang huminto ang tibok ng puso ko. Ang kulit niya talaga! At alam kong hindi ko siya mapipigilan kaya huminga ako nang malalim at nagtipa.

Me: Okay. Have you eaten dinner?

He replied right away, as if he was just staring at his screen waiting for my name to pop up.

Nard: Hindi pa. Mamaya na. Hindi busy ngayon.

Me: It’s Monday, that’s why.

Ten ang out niya kaya nanuod na lang ako ng Bridgerton sa Netflix habang naghihintay. I plugged in my earphones, keeping the volume just low enough so I could still hear if Mama called for me from her room.

Tapos ko na rin ang paglalaba ng aming mga labahan. Buti na lang talaga may sarili kaming washing at dryer. My mother didn’t want to use the washing and dryer for the people who lives in the apartment, kaya may sarili kaming laundry room dito. She always valued our privacy and hygiene, especially working at the clinic.

I didn’t notice the time until Nard was calling me. Na-hook na pala ako sa pinapanood ko, kaya laking gulat ko nang biglang umilaw ang screen ko at bumungad ang pangalan niya.

I answered his call right away, pressing the phone to my ear as I quickly pulled off my earphones.

“Hello?”

“Baby, nandito na ako sa tapat ng pinto sa baba,” bungad ng pamilyar niyang boses. “Hindi ako makapasok, wala akong susi. Pabukas naman.”

“Hala, sige, sige! Pababa na ako, sandali!” mabilis na sagot ko habang nagmamadaling tumayo mula sa sofa.

I double-checked Mama’s door—it was still completely shut and silent inside. Quietly but quickly, I grabbed my oversized jacket and slipped out of our apartment door, running down the stairs as quietly as my slippers would allow.

Pagdating ko sa ground floor, natanaw ko agad ang anino niya sa kabila ng frosted glass door ng apartment complex.

He was wearing a fresh change of clothes—isang maluwag na t-shirt at shorts—at medyo basa pa ang dulo ng buhok niya, halatang nagmadaling maligo sa bahay nila pagka-out sa trabaho bago dumiretso rito. Isang balikat lang ang nakasukbit sa backpack niya, habang ang kabilang kamay naman niya ay maingat na hawak ang isang maliit na brown paper bag ng McDo.

The moment our eyes met, his signature lopsided grin instantly formed on his lips. Kulang na lang ay mapunit ang mukha niya sa lawak ng ngiti niya.

“Hi!” he greeted excitedly and walked over. He entered and before I could speak, he lowered his head and planted a quick kiss on my lips.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang biglang sumabog ang libo-libong fireworks sa loob ng utak ko at literal na huminto ang mundo. My heart hammered violently against my ribs, so loud I was convinced he could hear it.

He pulled back just an inch. Ang lawak pa rin ng ngiti niya, halatang tuwang-tuwa sa naging reaksyon ko habang ako naman ay tulalang nakatitig sa kaniya, awang ang bibig at nag-iinit ang buong mukha hanggang sa dulo ng aking mga tainga.

“N-Nard…” pabulong na saway ko, halos walang boses na lumabas sa lalamunan ko. Hinampas ko siya nang mahina sa dibdib gamit ang dulo ng manggas ng oversized jacket ko para itago ang matinding pagkapahiya at kilig.

“I missed you… let’s watch movies?” he rasped.

Inirapan ko siya at hinawakan na lang ang kaniyang braso para makabalik na kami sa itaas bago pa makahalata si Mama na wala ako sa apartment.

“No. May pasok tayo bukas, ah?”

“Cuddle na lang.” he giggled.

Halos mapatid ang paghinga ko sa sinabi niya. Pakiramdam ko ay mas lalong nag-init ang mukha ko, at kung may sapat lang na liwanag dito sa hagdanan, siguradong kitang-kita na ang pulang-pula kong mga pisngi.

Kinurot ko nang mahina ngunit mariin ang braso niya, sapat lang para ngumuso siya nang bahagya na parang batang hindi pinagbigyan na maglaro sa park.

Chapter 15

We have been in relationship for a month now, and I’d say he’s been making progress. I never knew he’d be loyal, attentive, and this deeply caring.

Growing up together, I only knew him as the friend who I first met at the school’s lobby with our parents to enroll. Back then, we were just two clueless kids and probably homesick since we’re both from the Philippines. The culture in Canada was shocking at first—everything was too fast, too cold, and entirely unfamiliar. Finding another Filipino family in that crowded school lobby felt like discovering a lifeline.

We clung to our parents’ sides, trading shy, awkward glances, completely unaware that a simple introduction in a foreign hallway would link our lives together for the next decade.

Kaming dalawa ang nagsabi kay Mama na may relationship kaming dalawa. Pinaghandaan namin ’yon ng isang linggo dahil ayaw ko siyang mabigla. Naalala ko pa kung paano kami halos mag-rehearse sa kwarto ko kung paano sasabihin, at kung paano pinagpawisan ang mga palad ni Nard habang hawak ang paboritong kakanin na binili pa niya sa Filipino store para kay Mama bago kami umupo sa sala.

My mother didn’t seem shocked or disappointed when we told her. In fact, she just smiled sweetly and told us that she’s happy for us. Though, she asked Jonard a few questions, she was worrying about my gender identity.

In our past conversations, you’ve shared how deeply you value your identity, and that moment with Mama really highlighted her love and protection for you. It wasn’t that she didn’t approve; she just wanted to make sure Jonard truly understood, respected, and cherished every single part of who I am. She wanted to be certain that he was ready to stand by me completely in a world that isn’t always easy to navigate. Hearing him answer her questions with so much sincerity was probably the moment she fully gave us her blessing.

“Kaya huwag mo na akong masyadong alalahanin,” pabulong na patuloy ni Mama, unti-unting ibinabalik ang tray sa bedside table habang seryoso pa rin akong nakatitig sa kaniya.

May sakit na naman kasi siya…

“Alam kong ligtas ka sa piling niya, Sky. At ’yun ang pinakamahalaga sa akin.”

“Ma, iniiwas mo naman ang usapan, eh,” malungkot na sabi ko, hinawakan nang mas mahigpit ang kamay niya. “Kung masaya ka para sa amin, pakiusap naman… maging tapat ka sa akin tungkol sa kalusugan mo.”

Bumaba ang tingin ni Mama sa magkahawak naming kamay. Hinaplos ng hinlalaki niya ang likod ng palad ko, isang pamilyar na kilos na laging ginagawa niya tuwing sinusubukan niyang pakalmahin ako noong bata pa ako. Isang mabigat na buntong-hininga ang kumawala sa kaniya bago niya muling inangat ang kaniyang nanghihinang paningin sa akin.

“Sky, walang malubhang sakit si Mama,” mahinang simula niya, ang boses ay bahagyang pumuputok sa emosyon. “Maniwala ka. ’Yung gamot na nakita mo… vitamins at pampakapit-tulog lang ’yon dahil madalas akong magka-insomnia dahil sa pagod sa clinic. Mas naging maselan lang ang katawan ko ngayon dahil sa lamig ng panahon dito sa Canada.”

Tinitigan ko siya, hinahanap sa mga mata niya kung nagsisinungaling siya. Parang may kung anong nakabara sa lalamunan ko.

“Are you sure?”

“I’m sure, Sky.” she chuckled softly. “By the way, your Auntie called me. Kanina sa clinic. Saktong breaktime ko. She wanted to see you and talk to you but you’re at school.”

Napakurap-kurap ako. Bahagyang gumaan ang dibdib ko sa mahinang tawa niya, pero napalitan naman iyon ng kuryusidad dahil sa sinabi niya.

“She asked me if we have plans to go for a vacation, we haven’t been… home for a decade now…”

Home…

“Uuwi tayo… sa Pilipinas?” pabulong na tanong ko, parang hindi pa rin magawang iproseso ng utak ko ang ideya. “Akala ko ba… akala ko ba malabo na tayong bumalik doon, Ma? Dahil sa mga naiwan nating gulo bago tayo umalis?”

Isang pilit at malungkot na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Mama. Inabot niya ang kamay ko at pinisil iyon nang marahan.

“Gusto ka lang naman makita ng Tita mo, Sky. Matagal na rin naman na ’yon. Sabi niya sa akin, nami-miss ka na niya,” mahinang paliwanag ni Mama, bagaman napansin ko ang bahagyang panginginig ng boses niya. “Kaya tinatanong niya kung may plano ba tayong magbakasyon kahit ilang linggo lang pagkatapos ng school year mo. You’re graduating. We can celebrate it in the Philippines with them.”

“But—”

“Don’t think about the problems, anak,” namamaos ang boses na pagpapatuloy ni Mama, mas pinaglapit ang mga palad namin na tila doon niya hinuhugot ang natitira niyang lakas. “Isipin mo na lang na regalo ko ito sa ’yo para sa pagtatapos mo. You worked so hard here. Deserve mong makasama ang pamilya natin sa Pilipinas kahit sandali.”

“Pero Ma, paano ang gulo roon?” dire-diretsong tanong ko, ramdam ko ang unti-unting pag-init ng sulok ng aking mga mata. “Isang dekada tayong umiwas. Tapos ngayon, bigla tayong babalik na parang walang nangyari? At tsaka… paano ang trabaho mo rito sa clinic?”

Iniiwas ni Mama ang paningin niya, dahan-dahang binibitiwan ang kamay ko para ayusin ang pagkakatupi ng kumot sa kandungan niya. Sa bawat segundong hindi niya ako sinasagot nang diretso, lalong nadaragdagan ang hinala ko na may iba pang mabigat na dahilan sa likod ng biglaang desisyong ito.

“Maayos na ang lahat doon, Sky,” mahinang sagot niya, pilit pinananatiling kalmado ang kaniyang boses. “Ang Tita mo na ang nag-asikaso ng mga kailangan. Ang isipin mo na lang ay ang pagtatapos mo. Gusto kong makita mo ulit kung saan ka nagmula bago ka tuluyang mag-kolehiyo rito.”

She faced me with a contented and happy smile. “She has seen your twin, and she…” namuo ang mga luha sa mata niya.

Hindi natuloy ni Mama ang sasabihin niya dahil tuluyan nang pumatak ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan. Ang kaniyang panga ay bahagyang nanginig, at mabilis niyang itinakip ang kaniyang nanginginig na palad sa kaniyang bibig para pigilan ang pagbuhos ng emosyon.

Napatulala ako. Pakiramdam ko ay huminto ang mundo ko, at ang hangin sa loob ng kwarto ay biglang naging masyadong malamig.

My twin…

“She looks like you, Sky. Your Auntie sent me pictures of her,” hikbing patuloy ni Mama habang dahan-dahang binubuksan ang kaniyang lumang cellphone gamit ang nanginginig na mga daliri.

Napatitig lang ako sa kaniya, hindi pa rin lubos na maiproseso ng utak ko ang mga naririnig ko.

Mahigit sampung taon ko siyang hindi nakita, hindi nayakap, at hindi man lang narinig ang boses. Ang tanging alaala ko sa kaniya ay ang huling beses na magkahawak kami ng kamay sa lumang bahay namin sa Pilipinas, bago kami tuluyang pinagwalay ng mga matatanda dahil sa magulong sitwasyon ng pamilya.

Iniharap sa akin ni Mama ang screen ng cellphone niya.

Doon, parang literal na tumigil ang pagtibok ng puso ko. Isang litrato ng isang babaeng nakatayo sa harap ng isang pamilyar na gate. She had my eyes, the exact same curve of my lips, and the way she stood… it was like looking into a mirror.

Pinagmasdan ko ang damit niya. She’s wearing a school uniform that looked prestige and high-class.

“Kuhang-kuha niya ang mukha mo, ’di ba?” pilit ang ngiti ni Mama, habang hinahaplos ng hinlalaki niya ang screen.

“Samaria…” I mumbled weakly.

Ang pangalang iyon—isang pangalan na kay habang panahon kong hindi binitawan, isang pangalan na itinago ko lang sa pinakamalalim na sulok ng puso ko—ay parang may sariling bigat nang sa wakas ay makawala sa mga labi ko.

Tumango si Mama, muling pumatak ang luha mula sa kaniyang mga mata habang nakatitig sa litrato sa screen.

Hapdi at matinding pangungulila ang gumapang sa buong katawan ko habang paulit-ulit kong tinitingnan ang mukha niya sa cellphone.

“She looked so healthy now…” just as I remembered how fragile and sickly she used to be when we were kids. Ang makita siyang nakatayo nang tuwid sa harap ng gate, may kulay ang mga pisngi at buhay ang mga mata, ay tila nag-alis ng isang napakalaking tinik sa dibdib ko na matagal nang nakabaon doon.

“Oo, Sky. Malakas na siya,” humihikbing tugon ni Mama, dahan-dahang pinunasan ang mga luha sa kaniyang pisngi pero hindi nawawala ang masayang ngiti.

“What if she’s mad at you…” I bit my lower lip. “You promised her that we’ll be there for her when she needed us the most, Ma… Pero iniwan pa rin natin siya.”

Naalala ko kung paano umiyak si Samaria noong gabing bago kami umalis, kung paano niya hinawakan ang laylayan ng damit ko habang nagmamakaawang huwag siyang iwan sa gitna ng gulo ng pamilya. At si Mama… binitawan niya ang pangakong babalik kami agad.

Natigilan si Mama, ang kaniyang masayang ngiti ay unti-unting napalitan ng isang pait at matinding pagsisisi. Bahagyang yumuko ang kaniyang ulo, hindi na kayang salubungin ang nagtatanong kong mga mata.

“Her anger does not matter to me, Sky. If ever, I deserve her anger.” she heaved a deep sigh and lifted her eyes, staring blankly at the window of the room.

Inabot niya ang nanginginig kong kamay, at sa pagkakataong ito, mas mahigpit ang hawak niya. “Kahit isumbat niya sa akin ang sampung taon, tatanggapin ko. Kahit kamuhian niya ako dahil hindi ko natupad ang pangako ko noon, Sky… hahayaan ko siya. Dahil kasalanan ko naman talaga. Pero ang hindi ko mapapatawad sa sarili ko ay kung hahayaan kong matapos ang buhay ko na hindi ko man lang kayo nakikitang muling magkasama.”

“Ma…” Nagsimula na namang lumabo ang paningin ko. Ang bawat salita ni Mama ay parang may hatid na pamamaalam.

“Kaya pakiusap, anak,” pagsusumamo niya, pilit na hinahanap ang mga mata ko. “Huwag mo nang isipin kung paano tayo sasalubungin ng galit doon. Ako ang haharap sa lahat ng ’yon. Ang mahalaga lang sa akin ngayon ay makauwi tayo. Para sa ’yo, at para sa kapatid mo.”

“Your Auntie has been following her around Manila, Sky,” dugtong ni Mama, ang boses ay halos pabulong na lang habang unti-unting pinupunasan ang mga luhang pumatak sa kaniyang pisngi. “She has been watching Samaria from a distance… without her knowing she was being stalked.”

“Stalked? Ibig mong sabihin, Ma, hindi alam ni Samaria na binabantayan siya ni Auntie?”

There were more photos of my twin sister. Dozens of stolen shots, obviously taken from a distance.

Sa mga sumunod na larawan, hindi na siya nag-iisa. In one photo, she was smiling while talking to teenagers our age, probably her friends or classmates from that prestigious university. You could clearly see how comfortable she was as she shared a laugh with them.

But what completely stopped my breathing were the last few shots. Naramdaman ko ang biglang paglamig ng mga daliri ko nang mamataan ko ang mga pamilyar na mukha na kasama niya. Faces I had forced myself to erase from my mind for ten years, but could never deny…

It was our family… on our father’s side.

Mabilis akong napaigtad, tuluyang nahila pabalik sa realidad nang marinig ko ang pagbagsak ng plastic tray sa ibabaw ng lamesa.

The heavy scent of gravy and original recipe fried chicken instantly filled the air, cutting through thoughts that had been consuming me.

“Hey, baby, okay ka lang? Kanina ka pa tulala riyan,” isang banayad na boses ang bumasag sa huling bakas ng aking pag-iisip.

I looked up to see my boyfriend sliding into the booth seat across from me. He had ordered our usual—the classic chicken combo with a side of fries and drinks, exactly how we always liked it after a long day at school.

“Oo… okay lang ako,” pilit ang ngiting isinukli ko sa kaniya. Mabilis kong ibinaba ang cellphone ko sa aking kandungan, halos itago ko na ito sa ilalim ng lamesa upang hindi niya mapansin kung ano ang kanina ko pa tinititigan.

“Are you sure? You’ve been staring at your lap since we walked in,” he said, his brow furrowing as he reached across the table to gently squeeze my hand. Ang init ng kaniyang palad ay bahagyang nag-alis ng lamig sa mga daliri ko, ngunit lalo lang nitong pinalaki ang bara sa lalamunan ko. “Sabi mo may pinadalang litrato si Tita kanina habang nasa school tayo. May problema ba? Is your mom okay?”

Napatitig ako sa kaniya, sa pamilyar na pag-aalala sa kaniyang mga mata.

I wanted to show him the picture of my twin sister but… I don’t think this is the right time. Ang daming tanong na gumugulo sa isip ko na hindi ko pa kayang bigyan ng sagot.

Kung ipapakita ko sa kaniya ang litrato ni Samaria ngayon, sa gitna ng ingay ng KFC at sa harap ng paborito naming pagkain, alam kong tuluyan nang magbabago ang takbo ng gabi namin. At natatakot ako sa magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang ang tahimik na buhay na binuo namin dito sa Canada ay unti-unti nang nayayanig ng mga multo ng nakaraan ko.

“Maayos naman si Mama,” mahinang sagot ko, pinilit kong gawing normal ang tono ng boses ko habang dahan-dahang hinihila ang kamay ko mula sa pagkakapawak niya para mag-abot ng tissue. “May… may kausap lang siyag kamag-anak namin sa Pilipinas kaya medyo naging emosyonal kanina sa chat. Pero okay lang siya, nagpapahinga na ngayon.”

He stared at me for a few seconds, searching my face for any signs of a lie. He knew me too well, and I could feel him trying to read between the lines.

“Okay. Tita needs to get checked, though. Pabalik-balik ang sakit niya at nag-aalala na rin ako,” he then reached over, taking a piece of chicken and placing it onto my plate.

“Nard, hindi mo naman kailangang—”

“Hey,” he interrupted softly, catching my eyes and offering that reassuring smile that always managed to calm my storms. “Family mo si Tita, Sky. Syempre, pamilya ko na rin siya. And I’m your boyfriend.” he winked playfully.

Uminit ang buong mukha ko at sinimangutan siya.

“Sira,” pabulong kong saway sa kaniya, pilit na itinatago ang biglang pagtibok nang mabilis ng puso ko sa pamamagitan ng pag-irap.

“See? At least you’re not looking like a ghost anymore!Now eat, baby. Baka lumamig pa ’yan.”

We talked about our shifts at work and our upcoming exam while eating, trying our best to balance the hectic schedule of being working students.

Pagkatapos naming kumain, bitbit na namin ang isang paper bag ng takeout na binili namin para kay Mama. Nard insisted on paying for it but I didn’t let him.

He’s going to sleep in my room tonight…

Come to think of it, for a month in our relationship, we only kiss and never have…

Uminit ang buong mukha ko at bigla akong napabaling para tumingin sa labas ng bintana ng sasakyan niya. We’re on our way to the apartment.

Gosh, bakit ko ba biglang naisip ’yon?!

It’s normal to have… sex… when you’re in a relationship. I know that. But we haven’t talked about it or even brought it up. And whenever we’re alone in my room or his, it’s always just pure studying, watching a movie, or him holding me until we both fall asleep.

Napasapo ako sa noo ko at mas lalong isiniksik ang mukha ko sa bintana ng sasakyan. My thoughts were wildly spiraling, and the sudden rush of heat in my face was becoming unbearable. Bakit ba sa dinami-rami ng pwede kong isipin habang papunta kami sa apartment—ay ito pa ang pumasok sa utak ko?

“We’re here,” he announced as the car finally pulled into the familiar parking lot of our apartment complex.

The headlights cut through the dim, quiet night before he turned off the engine. He didn’t unbuckle his seatbelt right away. Instead, he turned his body fully toward me, his dark eyes searching my face in the shadows.

“Sky,” he called out. “Kanina ka pa namumula habang nakatingin sa labas. Are you sure you’re just tired? may lagnat ka ba?”

“W-Wala,” pautal kong sagot, marahang iniwas ang mukha ko pero hindi ko magawang lumayo dahil sa lapit ng katawan niya. “It’s just that…” I swallowed hard.

His forehead creased and he tilted his head, his deep dark eyes narrowing slightly as he tried to read my expression in the dim light of the dashboard.

“It’s just that… what, baby?”

He leaned in just a fraction closer, completely trapping me in his space.

“May nagawa ba ako? O may nagawa ba akong hindi mo nagustuhan? Is it about that cheerleader—”

“No! Hindi, wala!” mabilis kong pagtanggi, halos magbuhol-buhol ang dila ko sa labis na pagkabahala na baka isipin niyang may kasalanan siya.

I’m not even jealous when I saw Chloe flirting with him last week sa school corridor. Alam kong wala lang ’yon sa kaniya, at alam kong ako ang… mahal niya. Pero ang katotohanang napunta doon ang isip niya ay lalong nagpabuhol sa sistema ko.

“Then… what is it?” he slightly pouted his lips.

Ang cute niya tingnan, pero lalo lang akong nataranta.

“W-Wala nga,” pagmamatigas ko, kahit pakiramdam ko ay sasabog na ang mukha ko sa sobrang init.

I bit my lower lip, desperately looking for a distraction. How could I tell him the truth? Na hindi naman si Chloe ang iniisip ko, kundi ang katotohanang isang buwan na kami pero ni hindi pa kami nagtatangkang gumawa ng move sa ganoong bagay?

He squinted his eyes and licked his lower lip.

“You know you can’t hide anything from me. Sabihin mo na. What are you thinking—”

“I’m thinking about… us,” mabilis kong sagot, halos maunahan ng tibok ng puso ko ang labi ko.

The moment the words left my mouth, I wanted the ground to swallow me whole.

“Hmm. Us? What about us—”

“Are we going to have sex?”

I immediately covered my mouth when that question slipped past my lips, my eyes widening in absolute horror at my own lack of filter. Gosh, Sky, bakit mo tinanong ’yon nang ganoon kadirekta?!

Nard froze. Literal na natigilan siya, ang kaniyang dila na pumapasad sa kaniyang labi ay tumigil.

His eyes, which were full of playful teasing a second ago, widened in sheer, unadulterated shock. Hindi siya nakapagsalita agad. He just stared at me through the dim light of the dashboard, his chest rising and falling slowly.

Gusto kong maglaho. Gusto kong buksan ang pinto ng sasakyan at tumakbo palayo, o kaya naman ay lamunin na lang ako ng lupa ngayon din. Ramdam ko ang mabilis at malakas na tibok ng puso ko, halos umabot na sa pandinig ko sa sobrang kaba.

“T-Tara na… bababa na ako,” pautal kong bawi sa likod ng mga palad ko, tuluyan nang nabulol sa sobrang kahihiyan. I desperately dropped my hands and reached for the door handle, my fingers shaking so much that I couldn’t even grip the metal properly.

But before I could even push the door open, Nard’s hand shot out, catching my wrist gently but firmly, pulling me back into the seat.

When I forced myself to look at him, the shock on his face had completely morphed into something else. The tips of his ears were burning a deep red, matching the intense heat on my own face, but a slow, incredibly deep look entered his eyes. He swallowed hard, his Adam’s apple bobbing as he slowly let go of my wrist, only to cup my burning cheek with his palm.

“Baby, is that what you’ve been overthinking this whole time?” he groaned.

Umiwas ako ng tingin sa kaniya.

“Uh, I… well… nakakahiya, kalimutan mo na—”

“Hey, look at me,” he interrupted softly, his voice thick as he cupped both sides of my face now, forcing me to meet his gaze. “Look at me, Sky.”

Napatitig ako sa kaniya, halos hindi makahinga habang ramdam ko ang init ng mga palad niya sa mga pisngi ko.

“I’ve been trying so hard to be careful with you,” he murmured, his thumb gently brushing across my lower lip again, his gaze dropping to it for a split second before locking back onto my eyes. “Isang buwan pa lang tayo. I didn’t want to rush you into anything. Inside your room, whenever we’re alone… gabi-gabi kitang gustong hawakan, Sky. Gabi-gabi kitang gustong halikan nang higit pa sa ginagawa ko. But I respect you too much to just make a move without knowing if you’re ready.”

My heart hammered violently against my ribs, the warmth spreading through my entire body. Hearing him admit that—hearing the strain in his voice and realizing how much he had been holding back just for my sake—completely threw me off.

“I’m not forcing you, and I will never expect it from you just because we’re together,” he added, his forehead gently resting against mine, shutting out the rest of the world inside his dark car.

“But if you’re asking me if I want to? If I think about it?” He let out a low, breathless chuckle that sent a shiver straight down my spine.

“Fuck, baby. Space out like that again, and I might actually lose my mind…”

Chapter 16

“We’ll eventually do it—Aw!” malakas kong siniko ang kaniyang tagiliran.

We’re already at the front door of the unit, and Nard was rubbing his ribs with a low laugh, his dark eyes still dancing with that dangerous, teasing glint.

Pilit ko siyang inirapan habang nanginginig ang mga kamay ko sa pagkuha ng susi sa loob ng bag ko. Ang lakas ng loob niyang sabihin ’yon habang naglalakad kami sa hallway ng apartment! Paano kung may makarinig sa aming kapitbahay?

There are also Filipino neighbors on this floor, and lord knows how fast chismis travels in our community…

“Hinaan mo nga ’yang boses mo, Nard! You’re too loud!” pabulong kong asik sa kaniya, pakiramdam ko ay hanggang ngayon ay nagliliyab pa rin ang dalawa kong pisngi habang sa wakas ay nahanap ko na ang susi.

“Seryoso naman ako, baby,” pilyo niyang bulong. He didn’t back off; instead, he stepped even closer into my space, his chest pressing lightly against my back.

Ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko, forcing me to feel the vibration of his low, amused rumble as he watched me struggle to insert the key into the lock.

“But like I said, no rush. We have all the time in the world…”

Napalunok ako habang dahan-dahang itinutulak ang pinto.

We went inside. Nadatnan namin si Mama na nanonood ng TV sa sala, ang malamlam na ilaw mula sa screen ang tanging nagbibigay-liwanag sa maliit naming apartment. Pagkakita sa amin, agad na nag-angat ang kaniyang tingin at ngumiti ng matamis.

“Oh, andiyan na pala kayo,” untag ni Mama, dahan-dahang umayos ng upo sa lumang sofa. “Gabi na, ah? Akala ko ba sandali lang kayo sa labas?”

“Kumain lang po kami nang mabilis, Tita,” magalang na sagot ni Nard bago lumapit para magmano. Ewan ko ba, kahit kailan talaga ay napakagalang ng lalaking ito kaya naman hindi masiyadong nag-react si Mama nang sabihin namin na kaming dalawa na. “Bumili na rin po kami ng takeout para sa inyo. KFC po.”

“Naku, nag-abala pa kayo. Salamat, Nard, ha?” Marahang tinapik ni Mama ang balikat ni Nard bago binalingan ang paper bag na inilapag ko sa center table.

Lumapit ako at humalik sa kaniyang pisngi. She looked happy and content.

“You should eat it na, Ma,” sabi ko pagkatapos siyang halikan.

“I will,” nakangiting sabi niya bago binuksan ang kahon ng manok nang ilabas niya ito sa paper bag.

“Eat well po, Tita. Una na po kami sa kuwarto,” sabi ni Nard na may kasama pang pormal na tango, kaya sinamaan ko siya ng tingin.

He caught my glare and bit his lower lip to suppress a grin, his eyes twinkling with pure amusement.

Nang marating namin ang tapat ng silid ko, dahan-dahan kong pinihit ang pinto. Pumasok kami sa pamilyar na amoy ng kuwarto ko. Dahan-dahang isinarado ni Nard ang pinto sa likod namin at narinig ko ang marahang tunog ng pag-lock ng doorknob, kaya nilingon ko siya at nagkatinginan kaming dalawa.

I turned around to drop my bag on the study chair, but before I could even take a step, Nard’s hands found my waist.

He didn’t pull me aggressively; instead, he just stepped into my space from behind, his front brushing against my back as he trapped me between his body and the desk. Ipinatong niya ang kaniyang baba sa balikat ko, ang kaniyang mabangong hininga ay humahaplos sa gilid ng leeg ko na agad na nagpatindig ng balahibo ko.

“So…” he murmured, his voice dropping into that dangerously low, thick register that he used in the car. “Where were we, baby? Safe na tayo rito sa room mo. Ano ulit ’yung tinatanong mo sa akin sa sasakyan?”

Humarap ako sa kaniya, pilit na iniaatras ang katawan ko hanggang sa sumadsad ang likod ko sa gilid ng study desk. Nard didn’t let go. His hands remained firmly but gently planted on either side of my waist, effectively pinning me in place.

“Look, I was just thinking about it.” I glared at him and crossed my arms below my chest.

Nard stared at me for a beat, his eyes tracking the way I crossed my arms and tried to look intimidating.

Instead of backing off, a slow, deeply amused smile tugged at the corner of his lips. He leaned his weight forward, bringing his face just inches from mine, his dark eyes sparkling with that familiar, dangerous mischief.

“Thinking about it,” he repeated, rolling the words on his tongue like it was the most interesting thing he had ever heard. “Just thinking about it? Out of nowhere, Sky? Habang nasa gitna tayo ng biyahe?”

“Oo nga!” pabalang kong sagot, pilit na pinapanatili ang masungit kong mukha kahit na sa loob-loob ko ay nagwawala na naman ang puso ko. I tried to push my back further against the edge of the study desk, but there was nowhere else to go. “Curiosity lang, okay? Normal lang naman ’yon, ’di ba? Kaya huwag mo akong asarin!”

He slowly reached down as he laughed, his fingers gently grasping my wrists to uncross my arms, pulling them down until his hands were resting on my waist again, anchoring me to him.

“I’m not teasing you, baby,” he tilted his head, his gaze dropping to my lips before locking back onto my eyes. “Nagulat lang ako. And… honestly? I’m glad you brought it up.”

“Bakit naman?”

“Because it means you’re comfortable enough to talk about everything with me,”

Ngumuso ako. “You speak like we haven’t talked about topics like… this. Sanay na sanay na nga ako dahil sa ’yo,”

Isang mahaba at mahinang tawa ang pinakawalan ni Nard, ang kaniyang dibdib ay marahang yumayanig laban sa akin. He shook his head, a helpless but incredibly fond smile spreading across his handsome face.

“Ibang usapan naman kasi ’yung mga banat ko, Sky,” he murmured, his thumb gently brushing the corner of my pouting lips, tracing the small swell until my mouth parted slightly. “I tease you because I love seeing you flustered. I love how your face turns this exact shade of pink.” He leaned down a bit more, his nose almost brushing against mine. “Pero ’yung ikaw mismo ang magtatanong nang ganoon kadirekta? It hits different. Sinisira mo ’yung pagpipigil ko.”

“Kasalanan ko pa ngayon?!” inis kong pabulong na asik, kahit na ang totoo ay nagwawala na naman ang sistema ko sa sobrang lapit niya.

“Hindi. Kasalanan ko, dahil masyado akong nag-iingat sa ’yo,” sagot niya, tuluyan nang nawala ang biro sa kaniyang boses. His eyes darkened, filled with a sudden, raw intensity that made my breath hitch.

He leaned in until his forehead was resting gently against mine, shutting out the rest of the room. “But seriously, baby… if you’re ready, or whenever you feel like you want to take that step with me… just tell me. You don’t have to overthink it alone.”

“We can do it right now—”

He groaned. “Be serious!”

“I’ve been learning, okay? I researched how to… douche—” I immediately covered my mouth the moment that word slipped past my teeth again, my eyes widening in absolute mortification. Oh my god, Sky, why do you keep saying these things out loud?!

He froze entirely. For a solid three seconds, he didn’t move a single muscle, his forehead still resting against mine as his brain completely short-circuited.

Then, slowly, he pulled back just enough to look at me, his jaw slightly slack and his dark eyes wide with a mixture of shock and curiosity.

“Y-You researched… what?”

I sighed. If we are really going to have sex as a couple then I have to be open about this. Para sa amin naman ’to. Para sa akin…

“How to douche. I’m learning how to do it for like… two weeks now?”

He stared at me, his eyes wide and completely unblinking. Literal na nawalan siya ng salita. I watched his Adam’s apple bob heavily as he swallowed, his hands remaining frozen on my waist.

“And I’ve been watching porn to visualize—”

“Don’t. I can teach you—”

Itinulak ko na ang dibdib niya at hinampas ang kaniyang braso nang malakas.

“No! That’s weird—”

“It’s not weird, baby! Bakit ka nanonood ng porn? You can just ask me. I can guide you through everything… real-time.”

“But I want to learn it with my own knowledge!” bulyaw ko, pilit na binabawi ang mga kamay ko pero pinalupot niya ang kaniyang mga daliri sa akin, locking our hands together.

“Don’t watch those things alone anymore, okay?” biglang seryoso niyang bulong, bagaman may natitira pa ring ngiti sa kaniyang mga labi. He stepped close again, forcing me to look at him. “Kung may gusto kang malaman, o kung may mga tanong ka… sa akin mo itanong. Sa akin mo sabihin. You don’t need those videos, Sky. You have me.”

Napatitig ako sa kaniya, napalunok. I bit my lower lip.

“At tsaka…” he leaned down, his lips brushing against the shell of my ear, sending a violent shiver down my spine. “…mas magaling ako sa mga napapanood mo.”

“Ang kapal ng mukha mo!” mariin kong pabulong na singhal, sabay tulak sa kaniya nang buong lakas gamit ang nakakulong ko pa ring mga kamay.

Imbes na lumayo, lalo niya lang hinigpitan ang pagkakahawak sa mga kamay ko, pulling me forward until my chest bumped softly against his. He was grinning from ear to ear, clearly enjoying every bit of my suffering.

“Bakit? Hindi ka ba naniniwala, baby?” udyok niya pa, ang kaniyang mga mata ay tila sumasayaw sa tuwa habang tinitingnan ang nagliliyab kong mukha. “Gusto mo bang patunayan ko sa ’yo ngayon?”

“Nard!”

“Kidding! But I wasn’t lying that I’m better,” pilyo niyang dagdag sabay kindat sa akin, na nagpasingkit lalo ng mga mata ko sa inis.

Mabilis niyang binitawan ang mga kamay ko at nakataas-kamay na umantala nang makitang handa ko na naman siyang hampasin ng hawak kong makapal na highlighter.

He laughed as he raised both hands in mock surrender.

“Alright, mag-review na tayo!” mabilis niyang bawi, bagaman may natitira pa ring pilyong ngiti sa kaniyang mga labi.

He stepped back, turning around to walk over to my bed. Sumadsad siya paupo bago tuluyang humiga nang naka-krus ang mga binti, leaning back on his elbows while watching my every move.

“Dalian mo na riyan, baby,” he called out softly, tapping the empty space on the mattress right beside him. “The sooner we finish this Biology reviewer, the sooner we can go back to our… experimental research.”

“Nard, isa pa talaga!” singhal ko, pero tuluyan nang nawalan ng tapang ang banta ko dahil sa mahinang piyok ng boses ko.

I kept my back turned to him for a few more seconds, pretending to be intensely focused on organizing my pens and finding the right page in the textbook.

Seryoso naman kaming dalawa na nakapag-review pagkatapos niyang mang-asar. Kung gaano kapilyo at kawalang-hiya si Nard ilang minuto ang nakakalipas, ganoon naman siya kabilis mag-switch into focus mode kapag acads na ang usapan. He has always been naturally smart, and seeing him transition into his student mode never failed to fascinate me.

Binuksan niya ang kaniyang sariling notebook at sinimulan akong i-quiz sa mga mahihirap na terminologies sa Biology. Gosh…

When we’re both sleepy and tired from reviewing, we stopped. Inayos na namin ang mga libro, notebook, at mga highlighters na nakakalat sa ibabaw ng kama. My eyes were burning from staring at the genetics diagrams for hours.

“Inaantok na ang baby ko,” he murmured, his voice laced with a deep, sleepy rasp that sent a soft flutter through my chest.

Inilapag niya ang huling binder sa ibabaw ng study desk bago bumalik sa kama. Without a word, he pulled the thick blanket up over my shoulders, sliding under the covers right beside me. He didn’t say anything sexual or playful this time; the exhaustion of the looming exam week had caught up to him too.

He pulled me into his chest, wrapping his strong arms securely around my waist. Automatically, I rested my head on his shoulder, inhaling the familiar, comforting scent of his shirt that always signaled safety to me.

His hand slowly stroked my hair, his fingers weaving through the strands in a slow, hypnotic rhythm that made my eyelids feel heavier by the second.

Ngumiwi ako nang maramdaman ko ang tubig sa loob ng… puwet ko. Until now, I cannot get used to the feeling of douching.

Napakagat-labi ako, napapikit nang mariin habang hinihintay na matapos ang proseso. Kahit dalawang linggo ko na itong pinag-eeksperimentuhan sa tuwing may pagkakataon ako, parang hinding-hindi ko talaga masasanayan ang kakaiba at hindi komportableng pakiramdam na ’to.

But I have to do this if I want to have… penetration sex with my boyfriend. That’s why I’m practicing.

I wanted our first time to be perfect, or at least, as seamless as possible, without any awkward accidents throwing us off. Alam kong hindi niya ako pinipilit, at alam ko rin kung gaano niya pinipigilan ang sarili niya para lang hindi ako ma-pressure, kaya naman mas lalo kong gustong paghandaan ito. It was my way of showing him that I was fully, completely ready to take this step with him.

I may be a virgin, but I’m liberated.

Hindi dahil wala pa akong karanasan ay ibig sabihin magpapa-lunod na lang ako sa takot o mahihiya sa sarili kong katawan at kagustuhan. Alam ko kung ano ang gusto ko, at alam ko kung sino ang may-ari ng puso ko. Kung handa na ako, handa na ako. At walang masama kung pinaghahandaan ko ang sarili ko para sa lalaking mahal ko.

Anal sex is dirty.

Iyon ang unang pumasok sa isip ko noong una kong naisip ang ideyang ’to. It’s taboo, intimidating, and honestly, a lot of people make it sound like it’s completely unhygienic or weird. At lalo pa akong natakot nang magsimula akong manood ng porn tungkol sa anal sex para lang magka-ideya kung paano ba talaga iyon nangyayari.

The videos I watched made it look so effortless, almost aggressive, and completely unrealistic. Walang pinapakitang preparation, walang douching, at walang sapat na lunas—basta-basta na lang ginagawa na parang walang nararamdamang sakit ang mga tao sa screen.

It completely terrified me…

Pero dahil doon, mas naintindihan ko kung bakit kailangan kong mag-ingat at maghanda. It’s only dirty or painful if you don’t do it right, and if you don’t take care of your body. That’s why the douching, the constant practicing, and the hidden anxiety were necessary for me. Kung gagawin ko ’to kasama si Nard, gusto kong maging malinis, ligtas, at higit sa lahat, komportable para sa aming dalawa.

I mostly watched gay porn and trans porn para mas makita ko kung paano talaga ang galaw at ang mekanismo ng katawan. Mainstream heterosexual porn rarely showed the actual effort, care, or the realistic side of anal sex—madalas ay ginagawa lang itong pampalipas-oras o panandaliang shock value nang walang tamang paghahanda.

Sa mga nakita kong video ng mga bakla at transwomen ko mas nasubaybayan kung paano dahan-dahanin, kung paano huminga, at kung paano i-handle ang bigat ng penetration.

Kasi kahit sabihin kong liberated ako, natatakot pa rin ako sa sakit. Natatakot akong magkamali at masira ang sandaling ’yon para sa amin…

My cheeks burned.

I’m a damn virgin, and I never thought of myself having sex or being sexually active. Never in my wildest dreams did I imagine myself actively researching mechanics, watching explicit tutorials, or meticulously planning out the physical layout of an intimacy I had only ever read about in romance novels and movies. Growing up, sex was always this abstract concept—something that happened to characters in a book or people on a screen, far removed from my own reality.

As a trans person, I felt a strange but grounding sense of clarity looking at my own reflection.

Everything about my body, my identity, and the way I navigate intimacy has always required an extra layer of understanding, a deeper level of patience. For longest time, sex felt like an uncharted, intimidating territory—something that didn’t quite fit the standard, mainstream narratives I saw around me.

But doing my own research, finding representation in trans and gay porn, made me realize that my body isn’t something to be afraid of. It’s mine. And choosing to share it with Nard, my boyfriend, choosing to prepare myself like this, is an act of reclamation and love.

Alam kong dadating naman ang oras na… gagawin ko ang bagay na ’yon. But there are also times that I believe and felt that I’d be single and not be in a relationship.

Growing up as a trans person, the future always felt like a giant, blurry question mark. May mga gabi noon na nakatitig lang ako sa kisame ng kuwarto ko, iniisip na baka mas madali pa kung mananatili na lang akong mag-isa habang-buhay. Baka mas ligtas kung hindi ko na susubukang maghanap ng magmamahal sa akin, para hindi ko na kailangang magpaliwanag, matakot na ma-reject, o harapin ang komplikadong realidad ng sarili kong katawan. I thought being single was my default settings, a defense mechanism to keep my heart intact.

But then Nard happened…

He loves me, and he keeps on expressing it with every little thing he does. Verbally and physically, hindi siya napapagod na ipaalala sa akin kung gaano niya ako kamahal. Lagi niyang sinasabi kung gaano ako kaganda sa paningin niya, lalo na sa mga sandaling pakiramdam ko ay hindi ako sapat.

He shows it effortlessly, making me feel secure in a body I used to worry wouldn’t be enough for someone else.

I haven’t been reciprocating the energy of his love the way I want to. Habang ibinubuhos niya ang lahat sa akin—salita man o gawa—ako naman ay nangangapa pa. I could never fully match his brightness or his absolute certainty about our future…

I do love him. I wouldn’t be in a relationship with him if I don’t. And besides, I started liking him back in summer. Kaya naman kahit natatakot ako, at kahit hindi pa ako ganap na sanay, ginagawa ko ang paghahandang ito sa banyo. This was the only way I knew how to catch up.

Gusto kong ibigay sa kaniya ang isang bahagi ng sarili ko na walang alinlangan, walang lihim, at walang takot—isang bagay na tunay na sasalamin sa lalim ng nararamdaman ko para sa kaniya.

Giving your virginity to the man you love—it sounds so beautifully simple when you read about it or when other people talk about it…

But for someone like me, who had spent a lifetime building walls and carefully guarding every piece of my identity, handing over that last piece of innocence felt monumental. It was my way of saying, I trust you with all that I am, completely.

Handa naman na akong ibigay kay Nard, but the fear of the unknown—and the deep-seated anxiety of messing up while doing it—still lingered in the back of my mind.

Uminit ang pisngi ko nang maalala ko ang hitsura ng…

Gosh! He sent his dick in our chat before. And he told me that it was only an accident but I didn’t buy his reason!

I shivered. He was… big. I admit it.

The vivid memory of that photo, paired with his literal presence looming over me right now.

“Baby?”

Bigla akong nataranta sa loob ng banyo nang marinig ko ang boses niya mula sa labas. Followed by three knocks on the wooden door that made me jump out of my skin.

“What?”

“Hindi ka pa tapos? I’m kind of… you know,”

“I’m almost done!”

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng dibdib ko.

Tinapos ko ang pagdu-douche gamit ang bidet, sinisigurado sa bawat pag-ulit na malinis at handang-handa ang lahat. I knew the drill by heart now, salamat sa mga paulit-ulit na panonood ko ng mga tutorial at pagbabasa ng mga guide para sa mga katulad kong trans.

Bawat hakbang ay maingat kong ginawa, desperately hoping that my preparation would match the reality of his size and make everything go smoothly later.

“Hurry up, baby! I’m about to take a shit!”

Chapter 17

The shrill blow of our P.E. instructor’s whistle instantly caught everyone’s attention, signaling that we were finally free to do whatever we wanted after those exhausting warm-up laps across the vast field.

We immediately scrambled toward the shade of a large tree by the edge of the bleachers to hide from the sun. Umupo kami nang pabilog sa damuhan—sina Zai, Kath, Lexi, at Lauren, habang ako naman ay dahan-dahang sumandal sa katawan ng puno, yakap-yakap ang tuhod ko habang hinahabol ang hininga.

“Gosh, I seriously feel like my legs turned to jelly during that stretching,” Kath complained, fanning the collar of her shirt to let some air in.

“Hindi ko alam kung bakit ako nakitakbo sa inyo,” tumawa si Lauren after drinking her bottled water. She wiped her lips with the back of her hand and let out a tired sigh. “Sana nag-stay na lang ako sa bleachers para mag-cellphone.”

“Tell me about it,” Zai chimed in with a giggle.

“I didn’t expect Nard to get this serious with you, Sky. I mean, don’t get me wrong. He’s a fuckboy,” Lexi suddenly said, looking straight at me.

Bumaba ang tingin niya sa damuhan bago muling tumingin sa akin, her expression serious. “Galing sa break-up ’yung tao noong summer, at kilala natin siya—pasa-pasa lang, laro-laro, walang seryosong commitment. So when we found out he was pursuing you, I honestly thought at first… you know, it was just standard points for him. But damn, he proved me so wrong. Look at him now, he’s completely whipped.”

“Right?” sang-ayon naman ni Lauren, shaking her head with a small smile. “Sino ba namang mag-aakala na ang isang gago ay magiging sunod-sunuran sa isang text lang? Grabe ang character development ng lolo mo.”

“I actually noticed them being sweet and cozy even before summer ended,” Kath interjected, leaning forward on her knees.

Zai pouted her lips. “I’ve been noticing it for a long time too—”

“Ako rin naman,” Kath playfully rolled her eyes, cutting her off with a laugh. “Inunahan mo lang akong magsalita, teh!”

“Nag-agawan pa kayong dalawa sa credits!” natatawang singit ni Lauren habang umiiling. “Pero totoo naman. Kahit noong bago pa lang kayo, hindi talaga maitatago ni Nard kung paano ka niya tingnan, Sky. But anyway, I didn’t put malice on it kasi nasanay ako sa inyong dalawa na gano’n,” she shrugged.

“At tsaka, we all know how close you two were even as friends,” dugtong pa niya, her eyes scanning my flushed face. “Akala ko normal lambingan lang ng mag-best friend, ’yung asaran na may kasamang hatak ng upuan o pag-share ng pagkain. Pero looking back, doon pala nag-start ang lahat.”

“True! Sobrang natural kasi, parang hindi pilit,” sang-ayon naman ni Zai.

“So…” Lexi gave me a knowing look. “Have you…” pambibitin niyang tanong, bago itinaas-baba ang kaniyang mga kilay. “You know… did you guys do it already?”

I instantly felt a rush of intense heat flood my entire face, feeling like my system completely overheated at her question.

“H-Hindi pa…” I answered with a small voice, looking down at my lap while fidgeting with the hem of my shirt.

They all shrieked excitedly, their voices cutting through the open air of the field, causing me to panic and look around to see if anyone was nearby.

“So kailan?!” sunod-sunod na tanong nila, halos magkasabay pa sina Zai at Lexi.

“Why are we even talking about this?!” hiyang-hiya kong bulong, tinatakpan ang mukha ko gamit ang dalawang kamay ko dahil alam kong pulang-pula na talaga ako.

“Duh, walang makakarinig sa atin dito, malayo ’yung iba,” natatawang banat ni Lexi, habang sinusundot-sundot pa ang tagiliran ko para lalo akong asarin. “Atsaka hello? You can trust us, Sky! We’re just curious, okay?”

“Well… I might… do it with him soon.. but…” I trailed off, slowly lowering my hands to look at them. I bit my lip before continuing. “But… I’m just really scared. I feel like there’s so much I need to prepare and think about.”

“Aww, Sky,” malambing na sabi ni Kath, lumapit siya nang kaunti para hawakan ang balikat ko. “Normal naman na kabahan ka, lalo na’t first time mo kung sakali. Huwag mong madaliin ang sarili mo.”

“And besides, what exactly are you scared of?” Zai asked, her face turning serious now. “Is it because of… you know, his size—”

“Zai!” saway ko sabay hampas nang bahagya sa braso niya. Halos lumabas ang puso ko sa dibdib ko sa sobrang prangka ng bibig niya. “Ang lakas ng boses mo, baka marinig ka riyan!”

“Aray naman!” natatawang daing ni Zai habang hinahawakan ang braso niya, pero hindi man lang nabawasan ang mapang-asar na ngiti sa mukha niya. “Tinatanong ko lang naman! Seryoso kasi, totoo naman ’di ba? Ang tangkad kaya ni Nard, tapos ang laki pa ng built ng katawan. Physical compatibility is real, okay?”

“Shut up, Zai,” saway din ni Lauren habang umiiling, pero may nakakalokong ngiti rin sa kaniyang mga labi.

Tiningnan ako ni Lauren. “I have a friend who can help you with that,” makahulugan niyang sabi bago itinaas-baba ang kaniyang mga kilay. “Trans woman din siya. Pwede kitang ipakilala sa kaniya para may mapagtanungan ka tungkol sa mga ganiyang bagay. Safe space, walang judgment.”

My lips parted. Halos hindi ko malaman kung matutuwa ba ako o mahihiya…

“I’ll introduce you to her so she can be your mentor for… you know, the physical preparation. She’s a huge help, promise. So you don’t have to fumble through it all alone,” she added and winked playfully.

“S-Seryoso ba?” mahina kong tanong, unti-unting ibinababa ang mga kamay ko mula sa mukha ko. Tumingin ako kay Lauren nang may pag-asa. “May… may ganoon ba talaga? I mean, someone who can actually guide me?”

“Of course!” sagot naman ni Lauren, seryoso na ang tono pero may malambot pa ring ngiti. “Dumaan din siya sa ganiyang phase noong una silang naging intimate ng boyfriend niya. You don’t have to do this blindly, Sky. Hindi mo kailangang i-pressure ang sarili mo sa mga nababasa mo sa internet.”

“I agree,” pagsang-ayon naman ni Kath, na tumango-tango pa habang hinahawakan ang balikat ko. “Mas mabuting galing sa totoong tao ang advice kaysa kung saan-saan ka naghahanap ng sagot.”

“Sige…” mahina kong tugon.

Sumandal ako sa puno at itinagilid ang leeg. Nard started kissing my jaw, ang kaniyang mga labi ay mainit at banayad na dumampi sa aking balat, dahilan para mapakapit ako nang mahigpit sa kaniyang balikat.

After school na at dito ko siya hinintay sa may puno na gilid ng malawak na field ng Jasper Place High School. The moment Kath and the others left, he made his way over, dropping his gym bag before completely trapping me between his arms.

“Nard—” I softly scolded, but my voice came out completely breathless. I gripped the hem of his varsity jacket just to keep my balance. His presence was always so overwhelming, especially when we were this close under the shade of the tree.

“You smell so damn good, baby…” he hissed as he continued planting feathery kisses on my neck. Ang kaniyang malalaking kamay ay marahang dumaong sa aking baywang, humihigpit ang hawak.

Naramdaman ko ang pamilyar na kuryente na gumuhit sa aking buong katawan.

“About the—”

“Baby, I’m not in a rush. Okay?” bulong niya, ang kaniyang boses ay punong-puno ng lambing at katiyakan. “Alam kong marami kang iniisip. At nakikita ko kung paano ka mag-alala tuwing napag-uusapan natin ’to. I love you, Sky. And loving you means waiting until you are completely ready. Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo.”

“Well…” kinagat ko ang labi ko. Ang advices sa akin nila Lexi kanina ay kung hindi pa ako handa sa penetration, I can always do oral sex. I can… suck him.

I took a deep breath, forcing myself to gather some courage while looking into his dark eyes. I don’t know how to tell him, or even how to even bring this topic up without completely dying of embarrassment.

“I-It’s not that I’m completely unready for everything…” I finally whispered, forcing my eyes to stay glued to his chest instead of meeting his intense gaze. “I mean… I want it too, Nard. But… can we just take it really slow? Can we… try other things first?”

“H-Huh? Like what, baby?”

He tilted his head down even further, trying to catch my eyes that were darting everywhere just to avoid meeting his…

Ramdam ko ang pagsikip ng lalamunan ko. Ang tapang-tapang kong isipin kanina habang kausap sina Lexi, pero ngayong kaharap ko na ang malaking built ng katawan ni Nard at ang madidilim niyang tingin, parang gusto ko na lang biglang magpalamon sa lupa.

“’Y-Yung…” pumiyok ako nang bahagya kaya napilitan akong lumunok nang malalim bago magpatuloy. “… I know that I wasn’t ready for the… uh… doon sa pinaka-act… we can try oral first. I can… use my mouth for you.”

He froze for a moment, his breath hitching right in front of me. His eyes widened slightly in surprise before being slowly replaced by an emotion that made my heart race even faster—isang matinding init na biglang sumiklab sa kaniyang mga titig, na tila ba hindi niya inaasahang maririnig ang mga salitang iyon mula sa akin.

He heaved a deep sigh before shaking his head. “Baby, you don’t know what you’re saying. Iniisip mo ba na kaya naging tayo ay dahil dito? It’s not all sex—”

“But you had sex with your exes—”

“It’s different with you, alright? You’re not them. And they will never be you.”

Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko gamit ang kaniyang malalaking kamay, pinipilit akong tingnan siya nang diretso. Ang kaniyang mga madidilim na mata ay seryoso, punong-puno ng emosyon na halos malunod na ako sa kanila.

“They’re my past, Sky. And I don’t care about what we had back then compared to what we have now,” dugtong niya, ang kaniyang boses ay bumaba sa isang gumaralgal na bulong. “I lived that kind of life before, but with you… everything changed. My world moves slower when I’m with you, and I don’t want to rush a single thing just because you think that’s what I expect from you.”

“Hindi ko kailangan ng kahit na anong kapalit para mahalin ka,” paos niyang sabi bago dahan-dahang idinikit ang kaniyang noo sa akin. “You are my present and my future, Sky. Just being here, holding you like this… sapat na sa akin ’to. Kaya huwag mo nang i-pressure ang sarili mo, okay?”

Tinaasan ko tuloy siya ng kilay. “So you don’t want a blowjob from me—”

He groaned. “I’m saying that there’s a right time for us, Sky,” frustrated niyang pabulong na saway, habang marahang itinatakip ang isang malaking palad niya sa bibig ko para patahimikin ako.

Ramdam ko ang biglang pag-igting ng mga panga niya at ang mabilis na pag-init ng kaniyang tenga.

“I’m a guy, Sky. What you’re doing to my self-control right now is practically torture,” he warned seriously, his voice dropping into a deeper rasp as his thumb traced my lower lip. “I want you. So damn much. So please, don’t challenge me if you aren’t actually ready for what comes next.”

I crossed my arms below my chest. “I’m giving you what I can offer right now, kung hindi pa ako handa sa penetration, Nard. I can always suck you—”

“How and when did you get this much confidence?” putol niya sa sasabihin ko, habang ang kaniyang mga mata ay saglit na bumaba sa krus na mga braso ko bago muling tumitig nang mariin sa mukha ko.

Ngumuso ako. “Does that even matter? Nard, I may be a virgin but I’m not a saint. I’m your…” our eyes locked. “girlfriend now,” bulong ko.

“Yeah. You’re my girlfriend. And I am the luckiest guy here at school because of you—”

“Stop changing the topic! I’m giving you consent! Are you really not going to take it?” I pressed stubbornly, even though I could feel my face burning intensely from my own boldness.

Napatitig siya sa akin, ang kaniyang mga mata ay lalong dumilim at ang kaniyang paghinga ay biglang bumigat. Isang mahaba at nagtitimping ungol ang kumawala sa kaniyang lalamunan, bago niya hinawakan ang aking magkabilang pulso at marahan ngunit matatag na idiniin ang mga ito sa puno sa itaas ng aking ulo.

“Sky, please… don’t test me like this,” he whispered raspy, his face mere inches away from mine, close enough for me to feel the scorching heat radiating from his skin. “You have no idea how much control it takes for me to just stand here and hold you. I’m serious, baby. I want your first time—in whatever form that may be—to be perfect and completely free of pressure. Not because you feel like you have something to prove to me.”

At the end of the day, he didn’t even try to push me to change my mind or take advantage of my sudden outburst of boldness. He slowly released his grip on my wrists, instead sliding his hands down to my waist to pull me up into a tight, protective embrace.

“Let’s go home,” bulong niya sa buhok ko.

I buried my face in his chest, completely letting go of all my stubbornness from earlier as his familiar scent washed over me once again. Fine, he’s really restraining himself…

Hindi siya natulog sa apartment ngayon, umuwi siya sa kanila. Inihatid niya lang ako sa amin, nanatili pa nga nang ilang minuto sa may tapat ng pinto para lang siguruhing nakapasok ako bago siya tuluyang nagpaalam.

I still… feel annoyed and frustrated that he’s being like that. I’m giving him consent!

Mama and I were eating in silence at the small dining table of our apartment. The only sounds filling the corners of the room were the soft clinking of utensils and the low hum of the heater nearby.

Tiningnan ko si Mama na tahimik na ngumunguya. Sa haba ng taon na magkasama kaming bumuo ng buhay dito sa Canada, marami na kaming napagdaanan, pero may isang tanong na ngayon ko lang naisip itanong…

Tiningnan ko si Mama na tahimik na ngumunguya. Sa haba ng taon na magkasama kaming bumuo ng buhay dito sa Canada, marami na kaming napagdaanan, pero may isang tanong na ngayon ko lang naisip itanong…

Something about the past that suddenly mattered to me. I’m old enough to know this part of her life and siguro, sapat na rin ang naranasan ko sa pag-ibig para tuluyan siyang maunawaan hindi lang bilang isang ina, kundi bilang isang tao na nagmahal din noon.

I set my fork down, causing her to look up at me. I broke the silence that hung between us.

“Ma…” panimula ko, pilit na pinapakalma ang biglang pagkabog ng dibdib ko. “Can I ask you something about your past?”

“Sure, anak. What… is it?” sagot niya, sabay lapag din ng kaniyang kutsara. Binigyan niya ako ng isang mapanuring tingin, may bahagyang ngiti sa kaniyang mga labi na tila ba nahahalata ang kakaibang takbo ng isip ko.

I took a deep breath before finally letting out the question.

“Was my father… was he your first love?”

Natigilan siya kaya tumikhim ako.

“I mean, I already know the part where you were still… uh… working as a dancer… at the club where he met you back in the Philippines,” dugtong ko, bahagyang bumaba ang boses ko sa hiya habang pinaglalaruan ko ang tinidor ko.

“But what I want to know is… before you met him, was there someone else? Or did everything just happen that fast because he was the one who first made your heart race?”

Her lips parted before her eyes softened. She let out a long, gentle breath before slowly setting her utensils down beside her plate.

“Hindi, Sky,” mahina niyang panimula. “Your father… he wasn’t the first one who made my heart race. Before I met him at the club, before we became a thing, there was someone else before him.”

Mabagal akong tumango at nakinig.

Sumugat ang ngiti sa labi niya at bahagyang itinagilid ang ulo. She looked up at the ceiling, na tila ba may nakapintang mga lumang alaala doon na siya lang ang nakakakita.

“High school romance,” mahina niyang tawa, sa wakas ay ibinaba ang tingin sa akin pero nananatili pa rin ang kislap sa kaniyang mga mata. “Just like the ones you see on TV. He was the varsity captain, and I was… pretty popular in school myself back then, before my family lost everything. Emotions are so intense when you’re young, Sky. You honestly think that if you lose them, it’s the end of the world.”

Her lips pouted. “Pero… mahirap lang ako noon, anak. I was forced to drop out because we couldn’t afford the tuition anymore. At noong tuluyan nang naghirap ang pamilya namin, doon ko nakita kung sino talaga ang mananatili,” dugtong niya, ang kaniyang boses ay may bahid ng pait pero mabilis ding napalitan ng kapanatagan.

“He couldn’t handle the reality of my life, Sky. Masyado siyang komportable sa marangyang mundo niya para sabayan ako sa pagsubok na kinakaharap ko…”

She cleared her throat. “Kaya noong pumasok ako sa club bilang dancer para itaguyod ang sarili ko… at para na rin sa Auntie mo, doon ko nakilala ang Papa mo. He saw me at my absolute lowest, in a place full of judgment, but he didn’t care about my past. He protected me.”

She took a deep breath. “Your father… was my first in everything…” she confessed, her cheeks flushing slightly with a familiar trace of bashfulness that I rarely saw in her as my mother.

“So if you’re ever worried because someone might know more than you do,” she added tenderly, her hand gently patting mine on top of the table. “Just remember that the right person will wait. He won’t rush you, because true love knows how to respect whatever it is you can offer right now.”

Ilang beses akong kumurap. Wala pa naman akong sinasabi sa kaniya tungkol sa amin ni Nard pero pakiramdam ko ay hubad na hubad ang buong sistema ko sa harap niya. Was a mother’s intuition really that powerful? Or was my face just completely easy to read every time I came home from school?

“Ma…” naibulong ko na lang, pilit na ibinabalik ang tingin sa plato ko para itago ang muling pag-init ng aking mga pisngi. “I was just asking… curious lang ako.”

Isang mahinang tawa ang pinakawalan ni Mama, at bago niya ipagpatuloy ang pagkain ay binigyan niya ako ng isang makahulugang kindat.

“I know, Sky. We’ve been together here in Canada for eleven years, just the two of us. I know every single one of your sighs by heart. So just remember what I said, okay?”

I licked my lower lip. “Do you still have feelings for my father?” tanong ko, ang boses ko ay halos bulong na lang habang hinihintay ang kaniyang reaksyon. I knew it was a sensitive topic, especially since we so rarely talked about… him.

She stopped mid-bite, her eyes staring blankly ahead for a brief second before focusing back on me.

“Love, Sky, changes forms as time goes on,” she answered gently, resting her hands slowly on the table. “If you’re asking whether I still have that kind of heartbeat you’re probably feeling for your boyfriend right now… no, I don’t. That chapter of our lives ended a long time ago. But my love for him as your father, and my gratitude because he gave me you? That is something that will never disappear.”

After that dinner, my mother’s words lingered in my mind as I lay in bed.

Kinuha ko ang cellphone ko mula sa ilalim ng unan.

When I unlocked the screen, an unread text message from him stared back at me, sent exactly thirty minutes ago.

Nard: Nakauwi na ako, baby. Are you asleep?

I gritted my teeth and typed a reply.

Me: I’ll sleepover to your house tomorrow.

I aggressively hit the send button. I was reckless, I know. Pero talagang bumabalik ang inis ko sa kaniya.

How long is he going to wait for me to be ready? Hanggang kailan niya ako laging itutulak palayo para lang sa tinatawag niyang respeto?

Naiintindihan ko naman na gusto niya akong ingatan, pero sa ginagawa niya, pakiramdam ko ay lalo lang kaming nagkakaroon ng distansya. Pakiramdam ko, hindi niya ako pinagkakatiwalaan na kaya kong magdesisyon para sa sarili ko.

He’s sweet for being like that, but I’m not. I’m not as patient as he is. I can’t just sit here and wait around for whenever he decides it’s the right time for the two of us.

Gusto kong maramdaman niya na seryoso ako. Gusto kong malaman niya na kapag sinabi kong gusto ko siya, kasama doon ang pagtanggap sa kung ano man ang pwedeng mangyari kapag magkasama kami sa iisang kwarto.

My whole face flushed hot. I’m not greedy to experience sex, it’s not like that. I’m not rushing just for the sake of something physical, but what he fails to understand is what my decision actually means.

For me, giving myself is the ultimate form of trust I can offer—proof that I’m keeping nothing back because I accept him completely.

But every time he pulls away, it feels like he’s rejecting that very trust…

Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi, ramdam ang panginginig ng aking mga daliri habang mabilis na nagtitipa ng kasunod na mensahe.

Me: I miss your brothers and Tito and Tita.