Prologue

Season 2: Prologue

“LEX!!!” Lumingon ako at saglit na iniwan ang ginagawa nang may tumawag sa pangalan ko.

Napangiti ako at tumayo saka pinunas ang basang kamay sa damit ko nang makita ko si Jas na kusang pumasok sa bahay ko.

“Napadalaw ka.” saad ko. At sinalubong siya ng yakap.

“Namiss kita syempre.” Anito at niyakap ako pabalik.

“Di sumama sila Mill at Ed?” tanong ko nang kumalas kami sa pagkakayakap sa isa’t isa.

Giniya ko siya paupo sa maliit na salas ng bahay ko.

“Hindi dahil may trabaho silang di maiwan-iwan. Nainggit nga ang mga bakla dahil pupunta ako dito.” Kwento niya nang maka-upo sa sofa.

Umupo na rin ako.

“Biglaan ang pagdalaw mo. Di tuloy ako nakapaghanda. Saka naglalaba ako Jas.”

Tumango siya. “Mabuti nga’t wala ka sa trabaho mo.”

“Day off ko every thursday.”

“Yeah. Pero nandidito ako Lex dahil.. engage na ako.”

Saglit akong natigilan sa inihayag ni Jas. Napatakip ako sa bibig ko at ngumiti na kinaunan.

“Congrats, bakla. Masaya ako para sayo.”

Namula siya at ngumiti sa akin. “Salamat bakla. At kaya nga ako pumunta dito dahil may party sa bahay. I mean sa bahay namin ni Kalix. Official engagement party keme namin.”

Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko sa sinabi ni Jas. What? It’s been four years pero bakit di ko pa rin magawang tumapak sa lugar kung saan siya. Bakit hanggang ngayon kinukulong ko pa rin ang sarili ko dito sa probinsiya—malayo sa kanya.

Napakalaki nga ng Manila para sa dalawang tao—para sa amin ni Amos na magkita muling sa loob ng apat na taong paghihiwalay. Pero bakit natatakot pa rin ako. Bakit nasasaktan pa ako? Kasi.. nandidito pa rin. Nandidito pa rin siya sa puso ko sa kabila ng mga taon na lumipas.

“Jas.. hindi ko pa ata kayang tumungtong ulit sa lugar..”

“..Lex apat na taon na rin. Sobrang tagal na. Siya Lex.. si Amos naka-move on. Ikaw? Kailan mo papakawalan ang sarili mo? Hanggang kailan mo ikukulong ang sarili mo sa nakaraan? Hanggang kailan ka magkukulong dito sa probinsiya?” Pagsapaw niya sa akin.

Yumuko ako upang itago kay Jas ang mga luhang namumuo sa mga mata ko. Hindi ko siya masagot. Dahil kahit na ako. Di ko rin alam kung hanggang kailan. Hindi ko alam!

“Lex tandaan mo ikaw ang gunawa nito. Ikaw ang may gusto nito. Pero.. bakit Lex? Bakit hanggang ngayon nasasaktan ka pa? Akala ko ito ang nakakabuti sa inyo?”

Inangat ko ang tingin ko kay Jas at kasabay nun ang pag-agos ng mga luha ko.

“Ito ang nakakabuti Jas, pero hindi ito ang gusto ng puso ko.”

Pumikit si Jas bago tumayo at dinaluhan ako.

“I’m sorry for bringing up the past.” He rubbed my back. “Sige.. ayos lang na di ka makapunta sa party.”

Kahit na sinabi ni Jas na ayos lang na di ako pumunta sa kanyang engagement ay nababagabag pa rin ako doon. He helped me a lot before at ngayon ay gusto ni Jas na maging parte rin ako ng importanteng araw sa pagkatao niya. It’s my time now na ipakita sa kanya na suportado ko rin siya.

Kaya naman nang dumating ang araw kung kailan iyong engagement party ni Jas ay bumyahe ako para makadalo sa party. Imposible rin naman kasi na magkita kami roon. Sa laki ba naman ng mundo.

“LEX! OH MY GOD! You came!” sigaw ni Jas nang makita akong papasok sa kanilang magarbong bahay.

Sinalubong ako nina Mill, Ed, at Jas. Nagyakapan kami sa isa’t isa.

“Akala ko di ka pupunta?” tanong ni Mill na may dalang alak.

“Akala ko rin.”

“Tara papakalasing tayo today.” Aya ni Ed at hinila ako patungong main hall kung saan talaga ang party.

Malaki ang ngiti na nakapaskil sa mga labi ko habang hila-hila ako ni Ed at Mill pero kapwa kami natigilan nang may makasalubong kaming tao—no, lalaki. Si Amos.

He still look the same as before. He still stunning and ruthlessly handsome. Amos’ eyes find me and he halted. His eyes were throwing daggers to me. I felt a loud pang in my chest when I saw the emotion that flickers in his eyes. It was hatred.. madness.

Ano ba pa ang aasahan mo Lex?

“Tang*na naman.” Ang mura nina Ed at Mill.

I want to hug him. I want to touch him so bad. I want to kiss him till we ran out of breath. God! I miss him so much.

I let go of Ed and Mill hands and went near to Amos. I was so near to him when suddenly a girl barged in—a woman.. a beautiful woman hugged on Amos arms.

“Darling, why did you leave me out there?” Anang nung babae at napako ang mata ko doon sa kamay niyang yumakap sa braso ni Amos.

Mabilis akong tumalikod kasabay ng pag-ayos sa mga luha ko. Para akong sinakal dahil di ako makahinga sa sakit nararamdaman ko. Parang literal na dinurog ang puso ko sa nasaksihan ko. Ang sakit.. ang sakit-sakit.

“I’m sorry.” Boses iyon ni Amos.

“I want to go home na darling.”

“Okay, let’s go.” sagot naman ni Amos.

Agad kong pinunasan ang mga pisngi ko at lakad-takbo ang ginawa ko para makaalis sa lugar. Ed, Jas, and Mill were calling me pero di na ako lumilingon. It was really a bad thing to come here. Dapat di na ako pumunta dito.

Jas was right. Naka-move on na si Amos. May iba na siya. He is happy now with someone else. Ako lang. Sa aming dalawa ako na lang ang nagpapatali sa nakaraan namin.

---

This book is a work of fiction. Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblace to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

©showerofserotonin2022

Season 2 (Part 1)

1

🔞WARNING! SEXUAL CONTACT BELOW. Read at your own risk. (Typos and ungrammatical sentences may observed.)

Lex POV

Napabuntong hininga ako nang pasok ko sa office ni Amos. My heart squeezed upon seeing him tired and having a bad day. It’s already 6pm and the sun is already setting. Di masyadong maliwanag dito sa office niya at nakikita ko sa baba na unti-unti nang umilaw ang mga daan.

Hinanap ko ang remote control para naibaba na ang mga blinds at para na rin makatulog nang maayos at mahaba si Amos. I even lock the door para walang maging disturbo sa tulog niya. Alam ko kasi ang pagod niya. Saksi ako sa mga pagod at mga gabing walang tulog niya. Ngayon na alam ko na na malaki ang kinakaharap ng kompanya niya mas gusto kong nasa tabi niya lang. Ayaw ko siyang iwan. Alam kong selfish na itong ginagawa ko pero anong magagawa ko? Mahal ko si Amos at kahit naman siguro si Amos ang tatanungin mas gugustuhin niya naman sigurong manatili ako sa tabi niya. Kasi kung ayaw niya na rin.. magsasabi naman siguro siya sa akin. Kung masyadong mahirap ang mga bagay-bagay magsasabi naman siguro siya sa akin. At natatakot ako kung dumating man ang panahon na iyon. Nasanay na ako. Nasanay na ako na gumising kasama siya. Kasali na si Amos sa kinabukasan na pinapanalangin ko. Kasama na siya sa mga plano ko.

Inamin kong nasasaktan na rin talaga ako sa nangyayari sa kompanya niya. Nasasaktan ako na isa nga talaga sa rason kung bakit dumi-decline na ang pasok sa kompanya niya ay dahil talaga sa akin—sa kung ano ang meron kami.

Di ko ri  maintindihan ang mga taong ganoon. Bakit ba ang hirap intindihin ng ganitong klaseng relasyon? Bakit ba merong mga taong di pa rin tanggap ang ganitong klaseng relasyon?

Matapos kong marinig ang pag-uusap ni Amos at ni Nelissa ay umalis ako. Bumaba ako sa ground floor at doon ako nag-stay ng ilang minuto dahil di ko ata kayang humarap kay Amos matapos marinig ang mga iyon.

Nelissa wants us to separate. Pero di ko naman kaya. Si Amos.. ayaw niya rin naman.

Pinalis ko ang luhang tumulo sa pisngi ko saka ko nilapitan si Amos na natutulog sa may mesa niya. Kinuha ko ang coat niya na naka sampay sa upuan niya at ginawa ko iyong kumot para sa kanya. At pinatakan ko ng isang halik ang labi niya bago umupo doon sa sofa at napag desisyonan kong gumawa ng mga assignments ko doon habang hinihintay na magising siya. Amos was sleep deprived these past few days. Kaya need niya talaga ang tulog.

Kinuha ko na ang libro ko at papel sa bag para makapagsimula na ako sa mga assignments ko.

After an hour, napahilot ako sa leeg ko at nag-unat matapos sagutan lahat ng assignments ko. Muli akong tumingin kay Amos na tulog pa rin.

Niligpit ko ang mga gamit ko at sinilid ko iyon sa bag.

Tumingin ako sa wall clock at nakita kong 8pm na.

Tumayo ako at nilapitan ko si Amos. Lumuhod ako sa gilid niya at pinagmasdan ko siya saglit. Naitaas ko ang kamay ko saka ko tinrace ang kanyang kilay at ang kanyang matangos na ilong. Amos is already thirty-seven years old pero di mo makikitaan sa mukha niya katandaan. He still look young and ruthlessly handsome with his latin-american look. Pinunasan ko ang pawis sa noo niya. He is sweating too bad. Maybe is having a bad dream.

“Baby?” He spoke while his eyes still closed.

After a while ay bumukas ang mata niya. Amos eyes expanded and he abruptly hugged me.

“Amos?” wika kp sa gulat

“Y-You won’t leave me, right, baby?” Muli niyang saad at humigpit pa lalo ang pagkakayakap niya sa akin at halos masakal na ako sa yakap niya.

“Anong pinagsasabi mo?”

“Please. Please, Lex sabihin mo na di mo ako iiwan.” He pleaded.

Yumakap ako sa kanya pabalik at nagsalita. “Hindi kita iiwan. Sino bang may sabi sayo na iiwan kita?”

Kumalas ako sa pagkakayakap sa kanya nang bumitaw siya sa akin at binuhat niya ako para maupo sa kanyang kandungan. Nahulog sa likod niya ang kanyang coat.

Humawak ako sa balikat niya. His two hands rested on my butt.

“I.. I dreamt that you tried to runaway from me, Lex.”

Umawang ang bibig ko. Kaya ba pinagpapawisan siya kanina? Iyon ba ang napapanaginipan niya?

“You tried to runaway from me and broke up with me, Lex.” He continued.

Niyakap ko siya. Parang bata si Amos na yumakap sa akin at binaon niya ang kanyang mukha sa gitna ng dalawang dibdib ko.

“Panaginip lang naman iyon.” I console him.

“I don’t know, Lex. It feels so true.”

Nararamdaman ko ang malakas na kabog ng dibdib niya sa akin. He was really nervous.. afraid.

“Hindi kita iiwan.”

Bahagya niya ako tinulak.

“Promise?”

Tinango ko ang ulo ko. “Promise.”

Amos reached for my nape and pulled me for a kiss. Pumikit ako nang maramdaman ko ang labi niya sa akin at binuka ko kaagad ang bibig ko nang maramdaman ko ang dila niya nanunudyo sa akin. Our tongue battled inside our mouth.

“Ohm,” I moaned when Amos sucked my tongue so hard.

His other hand travelled north and vice versa till it rested again on my butt and gave me a tight squeeze there.

A saliva escape from my the corner or my mouth when Amos pulled his mouth from mine.

“I want you know, baby.”

“Nan.. nandidito tayo sa office mo. Let’s just go ho-”

I jumped on top of him when I feel his erection against my slacks. He grind on my butt again to make me feel his raging manhood below. Amos placed his two hands on my waist and then he grind again on my butt.

I bit my lips to hold my moan.

“A-Amos..” kinakapos sa hangin kong saad sa kanya.

“Just two rounds, baby.”

Muli kong nakagat ang labi ko bago tumango sa kanya. I am turned on too.

Binuhat niya ako saka naman nilagay sa kanyang mesa. He cleaned his table and laid me on the top.

“A-Amos.” Kinakabahan kong wika.

God! Dito talaga namin ito gagawin sa office table niya? Tanging ang ulo hanggang sa pwet ko lang ang nakahiga sa mesa. Tapos ang paa ko ay naka-hang lang sa kanyang balikat!

Yes, we already did it on our dining table, sa sink ng kusina namin, sa bathroom, sa living area namin, and even laundry area pero ito ay hindi pa.

Kinalas na ni Amos ang butones nung slacks ko, binaba niya na rin ang zipper nun at binaba niya iyon hanggang sa makita na ang pagkalalaki ko. Sunod niyang binaba ang brief ko to freed my hard manhood.

I looked down saw my wet thing from my very own cum. Nakita ko ring parang umilaw ang mata ni Amos nang makita ang pagkalalaki kong sumasaludo.

Amos smirked. “My table really made for you, baby. You’re so dàmn sexy on top of my table.” Usal niya saka nilapit pa ang kanyang upuan nag husto sa akin.

Tangìna! My legs were spread and his head is in between them.

Amos wet his lips using his tongue before licking the head of my thing.

My eyes went back and my back arc from the table when I feel his hot tongue on the slit of my thing. Dàmn sinful tongue of his! The sound of his tongue licking—slurping on manhood is driving me crazy. When will I get used to this kind of feeling? Kahit na di ko na mabilang ang mga nangyari sa amin ni Amos itong pakiramdam na ganito ay palaging bago at kakaiba sa akin.

Amos is now moving his head up and down on thing and everytime my tip touches his throat I cannot help it but to yell his name. Wala na akong paki kung may makarinig man sa akin o wala.

“Yeah, y-yeah.. faster Amos, please. Malapit na ako.”

Gumalaw na rin ang pwet ko upang salubungin ang bawat taas-baba ni Amos. Hininhingal ako at bagsak ang katawan sa table ni Amos kung di lang siguro nakasampay ang binti ko sa balikat ni Amos ay baka mahulog na ako dito. Nilamon lahat ni Amos ang tamod na nilabas ko. I find it hot though hindi na iyon bago sa akin.

“Amos!” Gulat kong sambit nang walang kahirap-hirap niya akong pinatalikod sa kanya at mas binaba pa ang slacks at underwear ko.

He slapped my butt before inserting his two long fingers on my hole. It stung. It stung yet I feel pleasure from it.

Napalingon ako kay Amos nang may maramdaman akong mainit na likido na tumulo sa butas ko. And there I saw Amos spatting on my hole while his fingers keep coming in and out of my hole.

“Ahm, ahh.. ahh, Amossss!” Ang ungol ko sa ginagawa ni Amos.

“Fùck this baby. You’re still tight as ever.”

Tumirik ang mata ko nang maramdaman ko ang ulo ng ari ni Amos na pumasok sa butas ko. Humawak ako sa gilid nung table nang simulan na akong bayuìn ni Amos ng walang tigil. Kinabahan ako ng husto nang marinig ko na ang pag-gitgit ng table. Yumayanig na rin ang table kasabay ng walang habas na paglabas-masok ni Amos sa akin.

“Shìt! It really feel so food being inside you, baby. I, ahmm.. fùck! I will never ever get tired of doing this with you, baby.” Amos lamented in between his hard and rough thrust on my hole.

Season 2 (Part 2)

2

Lex POV

“Ako na ang bahala sa presentation, Lex. Ise-send ko sayo mamayang gabi ang ppt at saka na tayo maghati sa reporting. Madali lang naman ito. Pag-aralan mo na lang ang topic natin, ha?” wika sa akin ni Gabi at niligpit ang kanyang gamit sa mesa.

Nandito kasi kami ngayon sa library at nagre-research para sa report namin  bukas. Classmate ko si Gabi at siya ang bago kong kaibigan. Huwag kayong ano d’yan babaeng tunay itong si Gabi. First na kaibigan kong babae, actually. Kasi alam niyo naman na sina Ed, Mill, at Jas ay mga dugong rainbow.

“Sorry, Gabi, ah. Wala akong masyadong na-iambag.” Tukoy ko sa pagse-search namin.

“Ano ka ba, ayos lang oi. Saka kung may problema ka, Lex, pwede mo namang sabihin sa akin. Alam ko na nito lang tayo naging magkaibigan pero maaasahan mo naman ako.” ani Gabi.

Last week ko pa nalaman iyong problema sa kompanya ni Amos. At hanggang ngayon ay binabagabag pa rin ako nun. Hindi ako masyadong nakaka pag-isip at nakakagalaw dahil sa nalaman ko.

I want to confront Amos. I want to ask him about his opinion about Nelissa’s remarked. Para kasing hindi sapat sa akin iyong narinig kong sagot ni Amos kay Nelissa that time. At saka hindi sinasabi sa akin ni Amos ang problema sa kompanya niya. Nililihim niya iyon sa akin. Obviously, ayaw niyang malaman ko. He want to keep it for himself lang. And I don’t like it.

And this past days nakikita kong mas nagiging mabigat na ang dinadala niyang problema. I just watched him; secretly watched him frustatedly brushed his hair, his long sighs, massaging his temple. Alam ko sa mga ganoong mannerisms lang ni Amos. I know that he was going on something big and deep problem.

“Iniisip ko lang kasi ang boyfriend ko, Gabi. I know, I shouldn’t be like this pero di ko kasi maiwasan eh. I know, I should prioritize my studies than my relationship, but the more I want to set aside this problem, the more it keep coming into my mind. It’s giving me headache. Minsan nag-o-overthink na ako.”

Gabi knows about Amos. Nakilala niya rin si Amos nang minsang ihatid ako ni Amos at ipinakilala ko siya dito. Masaya nga si Amos na may new found friend aside kina Jas. Mayaman si Gabi negosyante ang both parents niya pero ang bait din. Ang cute nga nitong si Gabi e. Para siyang si Dora the explorer na pina-mature version.

“Hmm,” tumango siya. “Lex wag mong sarilihin iyan. Dalawa kayo sa relasyon na yan kaya pag-usapan ninyo ang dapat pag-usapan. Hindi naman ako expert sa relasyon-relasyon na yan pero kung magpapatuloy kang ganyan di yan nakakabuti. I’m sure Amos is also thinking about your welfare too. Pero mahirap ang ganyang nagsasarili kayo. Naglilihim.”

“Mahirap kasi Gabi saka ayaw kong mag-away kami.”

“Gaya ng sabi ko Lex di ako expert when it comes to love and relationship. Wala akong masyadong experience sa ganyan dahil isang beses lang naman ako nagkarelasyon pero isa lang ang masasabi ko Lex, na sa isang relasyon hindi lahat puro saya. May saya, may sakit, may away, may tampuhan, may walang humpay na selosan. Pero ang mga bagay na yan ay madali lang namang malampasan kapag alam ninyong mahal ninyo ang isa’t isa— importante sa inyo ang isa’t isa.  Nag-aaway talaga Lex pero kapag pareho kayo ng nararamdaman di kayo bibitaw. Kapag mahal ninyo ang isa’t isa paulit-ulit niyo pa ring pipiliin ang isa’t isa sa kahit na ano man ang dumating sa buhay ninyo. Normal na ang away sa isang relasyon, Lex. Magpakatatag kayo.”

Pag-uwi ko sa penthouse agad akong nagluto ng dinner at pagkatapos ay pinilit ko ang sarili ko na mag-study sa about doon sa topic ng reporting namin bukas ni Gabi.

Mag-aalas otso na nang dumating si Amos. Kahit na nandito ako sa living area at nakaupo dito sa carpeted na sahig ay natatanaw ko ang pagod ni Amos. I can sense it.

Tumayo ako at sinalubong siya. Kinuha ko ang attache case niya at hinalikan siya sa pisngi.

“Good evening!” I tried to be enthusiastic enough for him.

Pagod siya at ayaw kong dagdagan pa iyon. Like what Gabi said, kailangan ko ring kausapin si Amos at maghahanap lang ako ng right time para doon.

“Good evening, baby.” bati niya rin sa akin at niyakap ang bewang ko saka hinayaan siyang yapusin ako.

Amos buried his face on the nook of my neck and sipped me there.

“Di ka pa kumain?” tanong ko habang yakap-yakap niya pa rin ako.

“Mmm,” Ramdam ko ang pagtango niya doon sa leeg ko.

“Halika sa kitchen nagluto ako. Kumain na muna tayo para makapag pahinga ka.”

Nilagay ko sa couch iyong attache case niya at hinila siya sa kitchen. Naghain na ako ng pagkain para sa aming dalawa. Nakasanayan na namin ni Amos na sa iisang plato lang kami kumakain simula nang lumipat kami dito sa penthouse niya. Di naman dahil nakakapagod maghugas ng pinagkainan. Saka di rin wala kamig plato dito ’no. Nasanay na lang talaga kami at gusto rin namin iyon.

Amos was chewing the foods inside his mouth nang sinubuan niya ako.

“How’s work?” tanong ko ha ang nginunguya ang pagkaing sinubo niya sa akin.

“It’s fine, baby.” saad niya pero ang mata ay nasa pagkain namin.

Just tell me, Amos. Tell me. Or ask me. Ask me if may narinig pa ako doon sa office mo last week. I was just waiting for a cue pero wala talaga. Hanggang sa matapos ang dinner naming dalawa ay di na kami nag-usap pa.

“Di ka pa matutulog?” tanong ko habang nagsusuot ng shorts. Kakagaling ko lang sa bathroom dahil naghalf bath ako.

“May gagawin pa ako, baby. You can sleep first.”

Pagkatapos kong magbihis ay sumampa na ako sa kama at tiningnan ko rin iyong cell phone ko. Tinitingnan ko kung may chat or text ba si Gabi at nagback read din ako sa GC naming apat nina Jas, Mill, at Ed.

Napangiti ako sa topic nila na tungkol sa kung paano na-turn down si Jas nang magconfess daw ito sa bago nitong nagugustuhan pero na-reject daw at kung minamalas sa maraming tao pa. Inaasar nila Mill at Ed si Jas sa chat at asar talo naman si Jas. Inaaway na sina Mill at Ed sa chat.

“Di ka pa matutulog?” si Amos na naman ang nagtanong sa akin.

Tiningnan ko siyang abala sa pagbabasa noong bondpaper at panay ang tingin sa kanyang laptop.

“Hm, hinihintay ko ang ppt na ise-send ni Gabi para sa reporting namin bukas.”

“Hm, good luck on your reporting, baby.” Lumingon siya sa akin saglit at nginitian ako.

“Syempre naman.”

“Anyway, I almost forgot to ask you. How was your study? Any problem in your subject? Sa prof?”

Binaba ko ang cell phone ko at umiling sa kanya. “Wala naman Amos. Kaya ko naman at mababit naman ang prof namin kahit papaano.”

“That’s good.”

Nag vibrate ang cell phone ko kaya kinuha ko ulit ito at nakita kong naka-send na si Gabi ng ppt namin. Agad ko naman iyong binuksan para makapag ensayo na rin sa report namin.

Running 12 na at di pa rin ako natutulog at pati na rin si Amos. Hindi ko na lang siya dinisturbo at pinatay ko na ang lampshade sa gilid ko saka humiga. Pinikit ko na iyong mata ko nang magsalita si Amos.

“Baby?”

I switched my position and faced him.

“Huh?”

“The day after tomorrow is my company’s anniversary. The executives and other member of the boards agree to have a team building sa Tinn’s Farm in Batangas.”

“At?”

“I want you to come with me.”

My heart pounded. Isasama niya ako sa team building nila? Oo nga’t sanay na akong gumagala sa kompanya niya pero never ko pang na meet iyong mga boards at executives ng kompanya niya. Lahit nung nagtatrabaho pa ako doon.

Seryoso ba siya doon? Saka alam niya ang kalagayan ng kompanya niya dahil sa relasyon namin tapos dadalhin niya talaga ako? Saka di na rin naman ako employee sa kompanya niya. September ako nang pumasok sa kompanya ni Amos pero November nang umalis din ako roon. Naging mahirap kasi 7am ang starting ng klase ko tapos mai-end sa 5pm or 6pm. Kaya nakapag desisyon na akong e-let go ang trabaho at magfocus sa pag-aaral.

“Ikaw na lang ang pumunta, Amos.”

Tiningnan ako ni Amos

“It’s saturday, baby.”

“May NSTP class ako.”

“Hapon tayo aalis dito. And for what I know morning ang klase mo sa NSTP mo.”

Nakalimutan kong mas kabisado niya pa pala kaysa sa akin ang schedule ko.

“Hindi na naman ako employee sa kompanya, Amos.” Rason ko.

Sinara niya ang laptop niya at umusog sa akin. Humiga siya at pinaunan sa akin ang braso niya.

“Yes, hindi ka employee but you are the boss’ partner—my partner. Kaya isasama kita.”

“Hindi ba magtataka ang mga ibang employee mo? Ang mga executives ng kompanya?”

“As if I care. Besides, each employee will have a chance to bring one of their loved ones or partners. And here I am, inviting my partner to come with me.”

I wrapped my hands around him and closed my eyes as I buried my face on his chest.

Kailan ko kaya siya makaka-usap? Kailan namin pag-uusapan iyong problema sa kompanya niya? Kompanya niya iyon pero nagsu-suffer dahil sa akin, dahil sa relasyon namin.

“Sumama ka na, Lex. Please, baby.”

Mariin kong pinikit ang mga mata ko bago tumango. “Sige na nga.”

Maybe after this kakausapin ko na siya..

Season 2 (Part 3)

3

Lex POV

“Baby, let’s go!” sigaw ni Amos mula doon sa sala.

“Oo teka lang muna!” ang sigaw ko naman sa kanya pabalik. Sa totoo lang ay di naman ako naghanda para dito eh. Wala akong balak na sumama. Napa-oo lang ako sa kanya ng wala sa oras nun. Bumabagabag pa rin kasi talaga sa akin ang problema sa kompanya ni Amos. Tapos sasama pa talaga ako ngayon sa team building nila. I don’t want to cause too much trouble. I don’t want to cause too much damage to the thing that has damage—wricked already because of what we have.

Pagkatapos ng klase ko kanina ay sinundo niya ako para daw maaga kaming maka byahe at di kami aabutan ng gabi sa daan. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon. I want to be happy. I just want to be happy but fate, my life won’t allow me to.

Hindi ko na tinupi ang mga damit na dadalhin ko at basta ko na lang iyon sinid sa backpack bag ko. Lotion, powder, sunblock, perfume; inisang pasok ko na iyon sa nag-iisang bulsa ng bag na dadalhin ko.

Bumuntong hininga ako saka umupo saglit sa kama at napahilamos sa mukha ko. Napaka bigat sa dibdib na kapag meron kang dinadala na gusto mong ipalabas. Ang bigat-bigat na gusto ko nang maka-usap si Amos pero.. natatakot ako. Natatakot ako sa maaaring mangyari. I want to fight for this relationship. I want to fight for him and myself. I want to with him. Can I just be a selfish person? For my happiness. Sa ikakapanatag ko. Para sa ikabubuti nang relasyon namin.

“Baby?” napatingin ako sa pintuan nang bumukas iyon at pumasok si Amos.

He is still wearing his black dress shirt partnered with his jeans and a brown shoes. Iyong watch niya na Cartier ay mas nakadagdag sa kanyang appeal. He trudged towards me and he bend over.

“Are you tired?” malamyos niyang tanong sa akin at kinulong ang maliit kong mukha sa kanyang mainit at malaking palad.

Napapikit at huminga ng malalim bago umiling. Para akong sinasakal. Para akong kinukunan ng hininga. Para ako tinu-torture. I should be the one asking him such question. Hindi pa ba siya pagod? Hindi pa ba siya pagod sa relasyong meron kami? Hindi pa ba siya pagod na ipaglaban ako sa lahat?

If and only if..

“Hindi naman.” mahina kong sagot sa kanya.

Umigting ang panga niya at lumuhod sa harapan ko. Binitawan niya ang mukha ko saka naman humawak sa dalawang kamay ko.

“Ayaw mo bang sumama sa akin?” kalmado niyang tanong at namumungay ang matang tinitigan ako.

Lord! Please, help me. Please, help us. I really love this man. I really really love Amos Descartin.

“Sasama ako,” untag ko at nginitian ko siya.

I don’t want to cause him too much burden anymore. Marami na nga siyang iniisip at problema dadagdag pa ba ako. I know in the right time. Magkaka-usap din kami. Magkakalinawan din kami. Siguro palipasin ko muna ang pagkakataong ito. Tama.

“Okay,” aniya at hinalikan ang kamay ko. “Let’s go.” sabi niya sabay tayo at lapit sa bag ko. Sinara niya iyon at isinukbit sa kanyang balikat.

Magkahawak ang kamay naming lumabas sa aming kwarto. I insist na ako na ang magdala sa bag ko since may sariling bag din siya kaso ayaw niya naman.

“Gusto mo bang dumaan muna tayo sa fastfood chain?” tanong niya sa akin nang makasakay kami sa kanyang sasakyan.

Tumango ako saka sinuot ang seatbelt.

“Jollibee or Mcdo?”

“Sa Mcdo nalang tayo, Amos.” ani ko.

Nagdrive-thru kami ni Amos sa McDo. Sa buong byahe ay nagpapanggap lang akong tulog. Ang dami kasing naglalaro sa isip ko. Paminsan-minsan akong ginigising ni Amos pero pinagpatuloy ko ang pagpapanggap ko hanggang sa nakarating kami sa isang resort.

“Baby, we’re here,” gising sa akin ni Amos.

Dahan-dahan kong binukas ang mata ko at sumilip ako sa bintana. Umayos agad ako sa pagkakaupo ko at kinusot ko ang mata ko. Tumingin ako sa salamin at inayos ko ang buhok kong sabog.

Naunang bumaba si Amos dala-dala na ang gamit ko at gamit niya. Pagkababa ko sa kotse ni Amos ay pinagtitinginan agad ako sa ibang mga empleyado, mga empleyadong di pa siguro alam ang relasyon namin ni Amos. Marami sa mga mukha noon ang di ko kilala.

Bumuntong hininga ako at tipid na nginitian ang mga taong sumusubok na ngitian din ako. May iba pa na naniningkit ang matang nakatingin sa akin.

Ang buong resort ay nirentahan ng kompanya just for their team building. Sobrang dami rin kasi nila.

“We’ll take the presidential suit-”

Mabilis kong hinuli ang kamay ni Amos at saka hinila ng konti dahilan para matigil siya sa pagsasalita doon sa babae sa front desk.

“Bakit ka magsu-suite?”

“Tayo, baby.” Aniya.

Napatagis ako sa bagang ko. Akala ko may sharing ng rooms. Malalaki naman kasi ang rooms sa hotel.

“Akala ko four people in one room, Amos?” Tanong ko sa kanya.

Huminga siya ng malalim at humarap sa akin ng maayos. Hinawakan niya ang kamay ko.

“I just want a room na komportable ka. If your having a hard time sharing with the others. I know you’re not feeling well with the others na nandidito.” May pag-aalala niyang untag.

I was taken aback. He was thinking of me na naman. Always considering me, my well-being.

“O-Okay lang sa akin na may ka-share ng room, Amos. Saka team building ito.”

“Are you really sure?” Paniniguro niya.

Tumango ako.

“Hmm.” Anito at hinalikan ang sentido ko sa harap ng mga maraming matang nakatingin sa amin.

Tangìna naman!

Nagbigayan na sa room number at keycard. Bukas pa talaga raw magsisimula ang mga activities. For tonight ay magpapahinga lang dahil bukas maagang magsisimula.

Pagkapasok namin ni Amos sa room ay nandodoon na ang mga makakasabay namin. They’re also guys.

“Hello po sir. Good evening!” Bati nung lalaking sa tingin ko ay kaedaran lang ni Amos.

Ngumiti si Amos dito. “Hmm, good evening, Toffer.” bati naman ni Amos at napatingin doon sa lalaking si Toffer.

“Oh, sir. Kapatid ko po ang sinama ko dito. Isa siya sa scholar ng kompanya, sir.”

“Good evening po. At gusto ko lang pong magthank you sa inyo sir Amos kasi dahil sa program ng kompanya ninyo nakapag-aral po ako.”

“Mm, it’s nothing big. It’s the company’s pleasure to help others.” si Amos.

Humawak si Amos sa bewang ko at hinila ako sa kanya. Nanlaki ang mata noong kapatid ni Toffer.

“This my boyfriend, Lex.”

Nginitian ko silang dalawa.

“Wow! Sabi ko na nga ba at magboyfriend po kayo. Kanina ko pa kasi napapansin na ang sweet ninyo.” bulandit noong kapatid ni Toffer.

Kinutos ni Toffer ang kapatid.

Tumawa si Amos. “Really? Sweet kami?”

“Opo sir. At bagay na bagay din po.”

Pati ako ay napatawa sa kyut na reaksiyon ng kapatid ni Toffer.

“Ano pala ang pangalan mo?” Tanong ko sa kanya.

“Tonton po.”

Nagkamayan kami ni Tonton bago pumunta sa aming mga kama. Sa bawat room ay may dalawang kama.

Nakapagbihis na ako at handa nang matulog nang lumabas si Amos dahil may iche-check pa raw siya. At sinamahan naman siya ni Toffer kaya naiwan kami ni Tonton.

Sumandal muna ako sa headboard noong kama at nagcheck sa phone ko. Puro mga chat lang sa GC namin ang messages sa akin at mayroon ding galing kay Gabi. Nangangamusta.

“Kuya Lex,” napatingin ako kay Tonton ng tawagin niya ako.

“Mm? Teka, ilang taon ka na ba Tonton?”

“18 po.”

“Naku halos magkasing-tanda lang tayo. Kaya wag mo akong ma-kuya-kuya dyan.” Suway ko sa kanya. “Lex nalang ang itawag mo sa akin, 19 lang ako, eh.”

“Pero baby face po kayo, ah.”

Ngumisi ako at umiling.

“Pero Lex ang swerte mo siguro kay Sir Amos,” anas niya.

Dumapa siya sa kama at tumitig sa akin.

Binaba ko ang phone ko sa kama. “Papaano mo naman nasabi iyan?”

“Kasi kahit na kanina ko lang kayo nakitang dalawa. Masasabi ko na ang sweet ninyo, ang sweet ni sir Amos sayo, maalaga, at laging iniisip ang kapakanan mo.”

Tama siya sa lahat ng sinabi niya. At dahil doon natatakot ako. Natatakot ako sa kung ano man ang maging desisyon ni Amos sa relasyong meron kami. He cared for me too much. He loves me too much. And that too much is making me feel anxious. I’m afraid that Amos was ready ko turn his back from everything just to be with this relationship.

“Saka ang bait din kasi ni sir Amos, Lex. Napakarami niyang tao na natutulungan.”

Tumango ako. At dahil maraming siyang natutulungan marami rin ang umaasa sa kanya.

///

Kinabukasan ay saglit na nawala sa isip ko ang mga problemang dinadala ko sa mga activities na nakahanda para sa amin. Sobra akong nag-enjoy sa mga games, gaya ng charades, human knot, scavenger hunt  at marami pang iba. Hindi kami nagkasama ni Amos since nagbubunot kami kung sino ang makakasama namin sa isang team. Masaya ako dahil nakakilala ako ng mga bagong tao na naging friends ko. One of the essense of team buidling.

Bandang ala una saka pa kami nakapaglunch. Sabay kami ni Amos at aliw na aliw ako sa pagkukuwento sa kanya sa mga experience ko dito. At di ko nakalimutang pasalamatan siya sa lahat.

Hinaplos ni Amos ang pisngi ko. “No need to thank me, baby. As long as you’re having fun. It is my pleasure to make you happy, Lex. I love you.” Sabi niya at tinawid ang konting distansya sa pagitan namin at hinalikan ako sa labi ng ilamg segundo.

“I love… I love you too, Amos.” Magkahalong emosyon kong saad. How I really love this man too. Pero paano kung may masasagasaan na pala kami sa relsyon ito?

Pumikit ako ng mariin.

Nag-excuse ako kay Amos at pumunta ng cr para ayusin ang mukha ko. Magsisimula na naman kasi mamaya ang iba pang activities. Palabas na ako ng cr nang may biglang humila sa akin—si Nelissa.

“N-Nelissa..”

Patuloy lang si Nelissa sa paghila sa akin hanggang sa nakarating kami sa likod noong hotel.

“I’m sorry if nagulat kita, Lex. Gusto lang talaga kitang maka-usap na wala si Amos.” aniya.

Napalunok ako. Parang alam ko na kung saan ito tutungo.

“A-Ano’t gusto mo akong maka-usap  Nelissa?” Tanong ko. Nakakabingi ang pintig ng puso ko.

Lumaylay ang balikat niya. “I guess hindi pa talaga sinabi ni Amos ang problema niya, nang kompanya.” Malungkot niyang wika.

Gusto kong supuhin si Nelissa na hindi sinabi ni Amos sa akin pero alam ko na. May alam na ako kahit na di paman sinasabi sa akin ni Amos kasi narinig ko sila.

“Nagsasabi ba talaga si Amos sayo ng problema niya, Lex? Does he share his problems, his difficulties, and his sufferings with you?”

Napakurap-kurap ako doon sa sinabi ni Nelissa. Saglit akong natamimi at di makapagsalita sa kanyang tanong. She was hitting me on my core.

Ever since na naging kami ni Amos.. yeah.. yes.. he never did. He never mentioned his problems, his sufferings with me or share his difficulties with me.

Kinuyom ko ang kamay ko.

“Lex, kung hindi pa man sinasabi sayo ni Amos pwes ako na ang magsasabi sayo. I’m sorry pero kailangan mo rin kasi itong malaman, Lex. Involve ka kasi.. kayong dalawa.”

Iyong utak ko ay wala na sa sinasabi ni Nelissa. Ang mga sinasabi niya kasi ay alam ko na. Matagal ng naglalaro sa isip ko, sa utak ko ang mga sinabi niya.

“Lex, I’m asking you a favor. I’m speaking here, Lex, not as an employee and not as friend of Amos. But I’m asking you a favor in behalf of company’s welfare.. to cut your ties, your relationship with Amos. Maraming tao ang umaasa kay Amos, Lex. Isipin mo rin iyan.”

Season 2 (Part 4)

4

Lex POV

Nakatulala nalang ako habang tinitingnan ang mga kasama ko na nagkanya-kanyang grupo. Break time pa naman kasi at mamaya ay sharing na sa kanilang experience dito kaya ngayon ay medyo maingay dahil nasa iisang hall lang kami at naka-upo lang sa sahig. Malinis naman iyon.

Simula noong maghiwalay kami ni Nelissa kanina ay parang nawala na ako sa sarili ko. Lumilipad na ang utak ko sa ibang bagay. Lumilipad na ang utak ko sa mga sinabi ni Nelissa kanina.

“Hindi mo alam Lex kung gaano karaming tao ang maapektuhan sa mga ginagawa ngayon ni Amos. He’s just letting the company lose, the income, the profits. Maraming lumalabas na pera pero ang liit na lang ng pumapasok na pera sa kompanya.”

“Alam.. alam kong mahirap ito sayo Lex. Alam kong sobra-sobra na itong hinihiling ko sayo pero… p-pero kasi Lex. Iniisip ko rin ang maging kinabukasan ng kompanyang pinaguran naming palakihin.”

“Lex, ikaw na lang ang makakapagpabago sa isip ni Amos. Nasa sa’yo ang desisyon Lex.”

“Kung titingnan mo Lex iyang mga empleyadong pumunta dito. May mga anak ’yan na naghihintay sa kanilang bahay; may mga ina, ama, pamilya iyang binubuhay, mga mga kapatid at anak iyang pinapaaral.”

Naiwaksi ko ang ulo ko at sinubsob ang mukha sa tuhod ko. Sumisikip ang dibdib ko. Parang pinipiga ang puso ko.

Pagkapikit ko sa mga mata ko ay bumuhos ang luha ko. Ang hirap naman nito. Ang hirap naman ng ganito. Bakit ganito? Bakit kailangang umabot pa sa ganito?

“Baby?”

Nakuyom ko ang kamao ko nang marinig ko boses ni Amos sa tabi ko.

“Baby? Are you okay? Not feeling well?” Hinagod pa niya ang likuran ko at binulong iyon sa akin.

Suminghot ako at pinunasan ko ang mukha ko bago ko inangat ang ulo ko. Pinaskil ko ang malaking ngiti sa labi ko.

“Amos.. okay lang ako.” mahina kong saad.

Napasulyap ako sa paligid na nakatuon ang mga mata sa amin ni Amos. Naitulak ko siya para lumayo ng konti sa akin.

“Why are you crying?” Kalmado ngunit paos niyang tanong sa akin.

Sinipat niya ang noo at leeg ko. Kinuha ko ang kamay niya at nagsalita.

“Ayos lang ako, Amos. Ma.. masaya l-lang.” Nag-crack ang boses ko at sa di ko inaasahan ay tumulo ang luha ko.

Umigting ang panga niya at sinapo ang mukha ko gamit ang dalawang kamay niya. Wala siyang paki kung marami mang nakatingin sa amin. Wala siyang paki sa mga matang parang tutuklaw na sa amin ngayon.

“Baby,” nagtagis ang bagang niya.

“A-ayos nga lang. M-masaya ako kaso.. kaso sumakit lang ang talampakan ko.” Kumunot ang noo niya at tiningnan ang paa kong nasa foot sock lang. Hahawakan na niya sana iyon pero nilayo ko iyon sa kanya. “N-nakatapak kasi ako ng matulis na bato doon sa dalampasigan k-kanina.” Pagdadahilan ko at umiyak.

Nagdududa pa rin ang mga tingin niya sa akin pero mabuti na lang at ina-nnounce na ni Nelissa na magsisimula na ang sharing sa mga experiences dito kaya napilitan si Amos na tumayo at magsalita sa harap.

Hanggang sa maka-uwi na kami galing sa team building at dumaan ang mga araw ay mas lalong kinakain ng sistema ko kaisipang papaano ko kakausapin si Amos at papaano ko bubuksan ang usaping iyon ng mahinahon at matiwasay.

I already made my mind. I will break up on him.. kung.. kung kami talaga, edi kami.. kung hindi man. Siguro hanggang dito na lang kami. As much as I love him pero ang daming naapektuhan. Ang dami naming masasagasaan sa relasyong meron kami.

Galing akong school at maaga akong nakauwi sa penthouse ni Amos na naging tahanan ko na rin—namin. Nagluto ako at pagkatapos kong magluto ay pumunta ako sa silid namin. Kumuha ako ng maliit na papel at nagsulat ako doon.

Itinuon ko pa lang ang ballpen sa papel para simulan ang lihim para kay Amos pero bumuhos na ang luha ko. Suminghot ako at nalukot ang papel dahil nabasa iyon sa mga luhang tumutulo galing sa mata ko.

Napahawak ako sa kamay ko ng manginig iyon. Pero sa kabila ng panginginig ng kamay ko ay pinilit ko pa rin na sumulat kahit na konti para kay Amos. I know he doesn’t deserve this. I know what I am doing right now may cause Amos to hate me to death but I left no choice. As much as I want to talk to him in person at pag-usapan ito. Alam kong di iyon makikinig sa akin. Alam kong sasabihin lang nun na magiging ayos lang lahat. Alam kong sasabihin niya lang na lilipas lang din ang lahat. Siguro.. nga ay lilipas. Lilipas kapag wala na ang kompanya niya.

Sa kalagitnaan ng pagsusulat ko ay napasulyap ako sa maleta na naglalaman ng mga damit ko. Kaninang umaga ng umalis si Amos para sa trabaho niya ay dali-dali kong inimpake ang mga damit ko. Oo, pinaghandaan ko na ang pag-alis ko ngayon. Desidido na ako. Sana.. sana lang tama itong ginagawa ko. Sana.. sana lang di ko ito pagsisihan.

Ang hirap din kasi nitong ginagawa ko. Ang hirap iwan ng taong ginawa mo nang buhay. Ang hirap talikuran ng taong bumuo na sayo. Ang hirap pakawalan ng taong naging parte na nang buhay mo. Ang hirap lumayo sa taong alam mong sa sarili mong gusto mong sa tabi niya lang. Ang hirap.. ang hirap-hirap. Para akong pinapatay sa sakit ng dibdib ko ngayon.

Isang fold ang ginawa ko sa papel at saka ko iyon iniwan sa kama kasama ang ballpen na ginamit ko. Iniwan ko rin ang cell phone na bigay ni Amos sa akin. Iyong mga gadgets na binigay niya sa akin ay iniwan ko saka iyong mga damit na binili niya sa akin ay iniwan ko na rin. Ang bagay  na naiwan sa akin ay ang kwintas lang na bigay niya sa akin noong graduation ko nung senior high ko.

Hinila ko ang maleta palabas ng kwarto namin. Isang sulyap ang ginawa ko bago ko dahan-dahan na sinara ang pintuan ng kwarto namin. I’ll forever miss the warmth of that bed.

Napangiti ako ng makita ko ang mga niluto ko sa mesa na may mga takip.

Isang pikit ko ang mga mata ko ay bumaha ang luha ko saka ako tumalikod sa penthouse ni Amos. Humihikbi akong sumakay ng elevator pababa. Wala akong paki sa mga kasabay ko. Ang sakit. Ang sakit. T*ngina!

“Kuya?” Napatigil ako nang may maliit na kamay na humawak sa kamay ko na nakakapit sa maleta ko.

Naibagsak ko ang tingin ko sa batang babae na humawak sa akin.

“Why are you sad and crying? Does anywhere hurt? My mommy told me that if I saw someone crying and sad that means that the person is hurt somewhere.”

Napahawak ako sa bibig ko at napahikbi.

“Anak.” Supil noong nanay sa anak niya.

“Kuya, want me to kiss you? Si Mommy kasi kapag nag-cry kasi sinasaktan ni Daddy kini-kiss ko siya at tumigil na siya sa pag-iyak.”

Napatingin ako sa nanay ng bata na napaiwas ng tingin. Nahagip ng mata ko ang kamay niyang may pasa. Ngayon ko lang napagtanto na may dala-dala rin silang mga maleta tulad ko.

Nag-squat ako para mapantayan ang height ng bata.

“Can you give me your powerful kiss para ma-mawala ang sakit nito?” Turo ko sa dibdib ko.

Matamis na ngumiti ang bata sa akin at agad akong nilapitan. Niyakap niya ako at hinalikan ang noo at pisngi ko. At napaiyak ako lalo doon.

Season 2 (Part 5)

5

Lex POV

“Lex? Anong ginagaw-” Di na natuloy ni Jas ang kanyang sasabihin nang makita niya ang maleta sa tabi ko.

Walang kahit na anong salita na binitawan si Jas pero diretso niya akong niyakap. Pagkayakap at pagkayakap niya sa akin ay muli na namang bumuhos ang mga luha ko. Hindi ko pa naramdaman ang sakit na ganito. Hindi ko pa naramdaman ang ganitong klaseng sakit at pighati sa tanang buhay ko.

Hinagod ni Jas ang likuran ko at hinigpitan niya ang pagkakayakap sa akin.

“Shh! Tanan na Lex.” Pag-console ni Jas sa akin.

Pinapasok ako ni Jas sa kanilang bahay at isang maid ang naabutan kong pababa ng hagdanan at madali naman iyong nautusan ni Jas na magpakuha ng tubig.

Pinaupo niya ako sa sofa dito sa kanilang malaking salas. Tumabi si Jas sa akin at mahinang nagtanong.

“Anong nangyari?”

Napaipit ako sa labi ko at siniklop ko ang kamay ko. Tumingin ako sa Jas at saka bumuhos na naman ang luha ko. Muli niya akong niyakap.

“Shh, sig-”

“U-umalis na ako doon sa penthouse ni Amos, Jas.” Panimula ko at napakapit sa kanyang damit.

“Lex, bak-”

“I have decided to break our relationship, Jas.” patuloy kong wika at napahagulhol.

Marahan niya akong tinulak at pinunasan ang luha ko kaos patuloy pa rin naman ang pag-agos ng mga luha ko.

“Pumayag si Amos? Hinayaan ka niyang umalis?”

Nanginig ang labi. Napapikit ako ng mariin at umiling kay Jas. Narinig ko ang bayolente niyang paghinga.

Dumating ang maid na may dalamg tubig at aalis na sana iyon ng utusan ulit ni Jas.

“Maghanda ka ng pagkain.”

“Masusunod po sir.” sagot noong maid saka umalis.

Bumaling sa akin si Jas saka hinawakan ang kamay ko.

“Lex, mamaya na tayo mag-usap, ha. Kumain ka muna. Mukhang di ka pa kasi kumakain, eh.” untag ni Jas.

Mabilis akong umiling.

“Hwag na Jas. Di ako gutom. Pumunta lang ako dito para humi-”

“No! Kakain ka Lex. Look at you.” Malditang ani niya sa akin. “Parang anytime ay mawawalan ka ng malay Lex. Ang putla pa ng mukha mo.”

“Pero Jas. Wala akong gana kumain. Ayaw kong kumain.”

Napabuntong hininga siya.

“So ganito nalang? Ganito nalang hindi ka kakain? Ano papakamatay ka dyan? Ikaw ang nakipag-break Lex. Ikaw ang may gusto nito. Ikaw ang umalis. Ikaw ang may desisyon nito. Tapos mag gaganito ka? Papairalin mo na naman ang pagiging b*bo mo?” Pangaral niya sa akin.

Hindi talaga marunong mag filters ng mga sinasabi niya si Jas. Kung ano ang gusto niyang sabihin sasabihin niya ito. Kung kailan ka niyang saktan para gumising ka sa katotohanan gagawin niya.

Ang pagiging prangka ni Jas ang laging dahilan ng pagtatalo nila ni Mill minsan pero magkakaayos din naman mayamaya. At nasanay na ako sa ganito. Sanay na sanay na sana.. kaso ngayon sinasaksak niya sa akin ang mga pangyayari.

Hindi ko rin naman gusto ito ah. Hindi ko rin namam gusto na iwan si Amos. Hindi ko gusto na makipaghiwalay kay Amos. Hindi ko gusto na iwan ang taong mahal ko. Pero may pagpipiliin ba ako? May pagpipiliin pa ba ako kung sinampal na sa akin ni Nelissa ang mga nangyayari sa kanilang kompanya. Tngina! Tngina lang dahil wala akong ibang mapagpipilian. Kung sana babae lang ako. Kung sana lang mayaman din ako. Pero p*ta! Bakla ako! Mahirap! Walang pamilya! Walang maipagmamalaki!

“Gusto ko lang naman pumunta dito Jas para humingi ng tulong. Pumunta ako dito na nagbabakasaling matulungan mo akong makalayo sa lugar nato. Pero kung di naman.. aalis ako Jas.” Pinalis ko ang luha ko saka ako tumayo at lumapit sa maleta ko.

Hinila ko na iyon at handa nang umalis nang may maramdaman akong yumakap mula sa likuran ako.

“G*ga!” Nahimigan ko sa boses ni Jas na umiiyak na rin siya. “Pasensya ka na Lex. Pasensya na. Hindi ko lang kasi maintindihan king bakit ang dali mong bitawan si Amos. Hindi ko lang kasi maintindihan kung bakit ang dali ninyong iwan ang mga taong mahal ninyo. Sorry mga nasabi ko Lex. Sorry.”

Nagyakapan kami ni Jas at nag-iyakan. Pagkatapos ay pinilit niya akong pakainin pero tatlong subo lang ang nagagawa ko dahil tingin ko nasusuka lang ako kapag kakain pa ako.

“Tatawagan ko sina Mill at Ed papapuntahin ko sila dit-”

Pinigilan ko si Jas sa pagtipa niya sa kanyang cell phone. Inilingan ko siya.

“Hwag na Jas. Ayaw kong marami pa ang nakakaalam nito. Kapag.. kapag nakalayo na ako.. saka mo na sabihin sa kanila. Pakiusap.”

“Magtatampo ang mga bakla, Lex.”

Yumuko ako.

“Gusto ko man silang makita Jas pero baka malaman ni Amos kung saan ako, eh. Mahirap na baka mapurnada pa itong gagawin ko.”

“Lex,” hinawakan niya ang kamay ko. “Hindi ba talaga madadala sa usapan iyang problema ninyo ni Amos? Kawawa iyong tao, Lex. Iiwan mo bigla.”

Matamlay akong ngumiti at tingnan ko ang repleksyon ko sa mesa nilang nakintab. Para nang mata ng korean ang mga mata ko. Ang liit na namumugto na. Namumula ang ilong at mga mata.

“Desidido na ako Jas at oo, di kasi ito madadala sa mabuting usapan. Kapag ganito kasi.. hindi talaga makakausap si Amos sa mabuting paraan.”

Bumuntong hininga nalang siya. “Mm, kung yan ang desisyon mo. Ihahatid kita ngayon doon sa probinsiya namin. Doon ka magsisimula Lex.”

Malungkot akong ngumiti. “Salamat Jas.”

“Anything for you, Lex. Mahal ka namin Lex.”

Kinuha ni Jas ang susi ng kanyang kotse sa taas at lalabas na sana kami ng bahay niya nang mapa-atras ako pabalik sa loob ng bahay nila dahil sa kotseng tumigil sa harap ng kanilang gate. Si.. si Amos. Anong.. bakit niya nalaman na nandidito ako?

Agad akong bumalik sa loob at sinara ko ang pintuan. Ngayon ko lang napagtanto na naiwan ko pala sa labas si Jas.

Napatalon ako nang marinig ko ang bayolenteng pagdoorbell na sinundan ng kalampag ng metal na gate nila ni Jas.

“Ano ba yan!” sigaw ni Jas.

“Ilabas mo si Lex, Jas!” Rinig ko ring sigaw ni Amos sa labas saka kumalampag na naman ang gate.

Napatakip ako sa bibig ko at napaupo sa likod ng pintuan. Anong ginagawa ni Amos dito? Bakit siya nandidito? Nakauwi na ba siya galing sa trabaho?

“Anong Lex, Amos? Wala.. wala dito ang kaibigan ko.”

“Ha! Don’t make me a fool, Jas! Baby! Baby, I know you’re there.. please, please, lumabas ka. Hindi ako galit. Hindi ako galit na umalis ka nang walang paalam. Umuwi na tayo, please, Lex.”

Nagsikap akong makatayo at saka ako lumapit sa malaking bintanan nila ni Jas. Dahan-dahan kong hinawi ang makapal na kurtina at sumilip doon.

“Ano ba Amos! Wala nga dito ang kaibigan ko. H-hindi ko alam kung ano ang pinagtalunan ninyo.. pero wala dito ang kaibigan ko.”

Nagsisigawan sina Jas at Amos sa pagitan ng gate. Nakita kong nakahawak si Amos sa rehas noong gate at kahit sa distansya namin nakita ko ang pagod at malungkot niyang mga mata.

Gusto ko nang lumabas. Gusto ko nang lumabas at lapitan siya. Gusto ko nang bumalik sa kanya. Pero nakapagdesisyon na ako.

“Please, baby. Kung nandyan ka man sa loob, please lumabas ka na dyan. Let’s go home, baby. I’m not mad. I’m not. Baby, let’s talk this thing out.”

Nagtago akong muli sa dingding at napahawak sa dibdib ko. Ang sakit-sakit na.

“Bahala ka dyan Amos. Bahala ka dyan basta.. wala dito ang kaibigan ko.”

“I’ll wait. Maghihintay ako hanggang sa lumabas si Lex, Jas.”

Ilang minuto pa ay pumasok na sa loob si Jas. Malungkot niya akong tiningnan at sinugod ng yakap. Impit akong napaiyak sa yakap ni Jas.

“Lex, nasa sa’yo ang desisyon. Nasa labas pa si Amos.”

Umiling ako at gitna ng yakap ni Jas.

Hindi ko alam kung ilang oras si Amos sa labas. Pero hindi siya umalis doon sa kinatatayuan niya kanina. Kumulog at kumidlat na hudyat na may paparating na ulan pero hindi umalis doon si Amos.

Nang bumuhos ang malakas na ulan at umalis ako sa pagkakasilip sa kanya doon sa labas. Nasasaktan lang ako lalo kapag pinagpatuloy ko ang ginagawa ko.

Tumila ang ulan at napasilip akong muli sa bintana. Napapalis ako sa luha ko nang makita kong basa si Amos at pumasok sa kanyang kotse.

“I’m sorry. I’m sorry, Amos. Sorry kung ito lang ang alam kong solusyon sa problema natin. Sorry kung sa ganitong paraan tayo magtatapos. Sorry kung hanggang dito lang ang kaya ko, mahal. Sorry.”

Season 2 (Part 6)

6

Lex POV

“Paano ba yan. Aalis na ako Lex. Alagaan mo ang sarili mo dito, okay? Tumawag ka kung may kakailanganin ka dito, ha?” Isang mahigpit na yakap ang binilin ni Jas sa akin bago siya lumabas sa silid na tutuluyan ko dito.

Malayo ang lugar na ito sa kung nasaan siya. Dito ko na sisimulan ang buhay ko. Mabuti at naihatid ako dito ni Jas. Ang tinitirhan ko ngayon ay mansyon daw ito ng kanyang mga lolo at lola na pumanaw na pero inaalagaan pa rin ang bahay dahil mahalaga ito sa kanila. At ngayon dito ako magtatrabaho. Magiging isa na rin ako sa care-taker nitong old mansion nila.

Lumipas ang mga araw, linggo, buwan, at taon hindi naman naging mahirap sa akin ang mabuhay dito sa probinsiya nila Jas dahil may kasama ako sa mansyon nila. Pero matapos ang dalawang taon ko na pagtira at pagtrabaho doon sa kanilang mansyon ay umalis din ako doon pero nanaliti akong nagtatrabaho at the same time nag-aaral. Iba na ang kursong kinuha ko dito sa probinsiya. Ang university na pinapasukan ko ay di nag-ooffer ng course na kinuha ko dati kaya di ko na iyon napagpatuloy.

Dito sa San Ildefonso natapos ko ang kursong BSHM at gladly naman sa pinag-ojt-han ko ay pinabalik nila ako after kung grumaduate kaya ngayon may trabaho na ako kahit papaano at nabubuhay ko na ang sarili ko kahit na papaano.

Hindi naging madali ang lahat. Hindi naging madali sa akin ang mabuhay na wala siya. Pero pinilit ko.. pinilit ko kasi choice ko ito. Di man ito ang gusto ko pero ito ang naging hantungan ko.

Kahit na gaano pa kaganda dito sa San Ildefonso wala pa ring hihigit kung kapiling ko pa siya. Kahit na apat na taon na ang lumipas di pa rin nawawala ang pagmamahal ko kay Amos.

Wala na akong balita kay Amos. Hindi rin naman siya nababanggit nina Mill, Ed, at Jas kapag dinadalaw nila ako dito. Siguro naman nagbunga iyong sakripisyong ginawa ko.

“Kuya Lex, kuya Lex!” Napukaw ako sa batang tunawag sa akin.

Si Glayzel ay iyong bata na una kong nakilala doon sa elevator noong umalis ako sa penthouse ni Amos. Hindi ko aakalain na dito sa San Ildefonso ay magtatagpo muli ang mga landas namin. Pitong taon na siya ngayon at iyong kapatid niya naman ay magt-tatlong taong gulang na. Buntis pala si ate Dina noong nakita ko sila. Hindi ko man alam ang buong kwento pero sa pagkakaalam ko ay nilayasan niya ang kanyang asawa.

“Tingnan mo kuya Lex. Perfect ako sa spelling quiz namin kanina!” Winawagayway pa niya ang kanyang papel sa ere.

“Wow! Ang galing naman!” Puri ko nang makita ko ang kanyang ipinagmamalaking perfect niya.

Bumibisita kasi siya sa akin every night. Tumatambay siya sa bahay ko kapag nakauwi na ako galing sa trabaho at natuturuan ko rin siya minsan sa kanyang ang assignments. Kapag naman wala akong pasok o di kaya’y day off ko ako ang nagv-volunteer na magbantay sa kanilang magkakapatid kapag may pasok si ate Dina. Kapitbahay lang kasi kami dito.

“Ang price ko kuya Lex.”

Napangiti ako at dumukot ng isang daan sa bulsa ko. Sinabi ko kasi sa kanya kagabi na kapag nakaperfect siya may price siyang pera sa akin. Hindi naman siguro iyon masama diba? Pampagana lang sa pag-aaral.

“Woah! Salamat kuya Lex may dagdag ipon na ako.” Pinatuloy ko siya sa bahay ko.

“Ano ba kasi iyang pinag-iipunan mo?” tanong ko sa kanya at binuksan ko ang television.

“Birthday ni mommy, kuya Lex. Sa susunod na linggo na ang birthday niya at gusto ko siyang bilhan ng cake at kahit spaghetti lang.”

Nilapitan ko siya. “Ilan na ba ang ipon mo?”

“Five hundred palang kuya, eh.”

“Sige ganito na lang. Ako na bibili ng cake sa mommy mo. Ako na rin magluluto sa spaghetti. Iyang pera na ipon mo itago mo na lang yan.”

Nanlaki ang mata ko nang namula ang pisngi niya at sumunod noon ang pag-agos ng mga malalaking butil ng luha sa kanyang pisngi.

“Thank you, Kuya Lex.”

Niyakap ko siya at hinalikan sa noo. Isa si Glayzel sa mga dahilan kung bakit ako ganado ngayon sa buhay at para ko na ring silang kapatid kaya naman gusto ko na mapapasaya sila.

Nasabi ni Glayzel sa akin na mayaman daw ang daddy niya pero lagi naman daw itong nag-aaway at ang mommy niya.

\\

“LEX!!!” Lumingon ako at saglit na iniwan ang ginagawa nang may tumawag sa pangalan ko.

Napangiti ako at tumayo saka pinunas ang basang kamay sa damit ko nang makita ko si Jas na kusang pumasok sa bahay ko.

“Napadalaw ka.” saad ko. At sinalubong siya ng yakap.

“Namiss kita syempre.” Anito at niyakap ako pabalik.

“Di sumama sila Mill at Ed?” tanong ko nang kumalas kami sa pagkakayakap sa isa’t isa.

Giniya ko siya paupo sa maliit na salas ng bahay ko.

“Hindi dahil may trabaho silang di maiwan-iwan. Nainggit nga ang mga bakla dahil pupunta ako dito.” Kwento niya nang maka-upo sa sofa.

Umupo na rin ako.

“Biglaan ang pagdalaw mo. Di tuloy ako nakapaghanda. Saka naglalaba ako Jas.”

Tumango siya. “Mabuti nga’t wala ka sa trabaho mo.”

“Day off ko everyday thursday.”

“Yeah. Pero nandidito ako Lex dahil.. engage na ako.”

Saglit akong natigilan sa inihayag ni Jas. Napatakip ako sa bibig ko at ngumiti na kinaunan.

“Congrats, bakla. Masaya ako para sayo.”

Namula siya at ngumiti sa akin. “Salamat bakla. At kaya nga ako pumunta dito dahil may party sa bahay. I mean sa bahay namin ni Kalix. Official engagement party keme namin.”

Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko sa sinabi ni Jas. What? It’s been four years pero bakit di ko pa rin magawang tumapak sa lugar kung saan siya. Bakit hanggang ngayon kinukulong ko pa rin ang sarili ko dito sa probinsiya—malayo sa kanya.

Napakalaki nga ng Manila para sa dalawang tao—para sa amin ni Amos na magkita muling sa loob ng apat na taong paghihiwalay. Pero bakit natatakot pa rin ako. Bakit nasasaktan pa ako? Kasi.. nandidito pa rin. Nandidito pa rin siya sa puso ko sa kabila ng mga taon na lumipas.

“Jas.. hindi ko pa ata kayang tumungtong ulit sa lugar..”

“..Lex apat na taon na rin. Sobrang tagal na. Siya Lex.. si Amos naka-move on. Ikaw? Kailan mo papakawalan ang sarili mo? Hanggang kailan mo ikukulong ang sarili mo sa nakaraan? Hanggang kailan ka magkukulong dito sa probinsiya?” Pagsapaw niya sa akin.

Yumuko ako upang itago kay Jas ang mga luhang namumuo sa mga mata ko. Hindi ko siya masagot. Dahil kahit na ako. Di ko rin alam kung hanggang kailan. Hindi ko alam!

“Lex tandaan mo ikaw ang gunawa nito. Ikaw ang may gusto nito. Pero.. bakit Lex? Bakit hanggang ngayon nasasaktan ka pa? Akala ko ito ang nakakabuti sa inyo?”

Inangat ko ang tingin ko kay Jas at kasabay nun ang pag-agos ng mga luha ko.

“Ito ang nakakabuti Jas, pero hindi ito ang gusto ng puso ko.”

Pumikit si Jas bago tumayo at dinaluhan ako.

“I’m sorry for bringing up the past.” He rubbed my back. “Sige.. ayos lang na di ka makapunta sa party.”

Kahit na sinabi ni Jas na ayos lang na di ako pumunta sa kanyang engagement ay nababagabag pa rin ako doon. He helped me a lot before at ngayon ay gusto ni Jas na maging parte rin ako ng importanteng araw sa pagkatao niya. It’s my time now na ipakita sa kanya na suportado ko rin siya.

Kaya naman nang dumating ang araw kung kailan iyong engagement party ni Jas ay bumyahe ako para makadalo sa party. Imposible rin naman kasi na magkita kami roon. Sa laki ba naman ng mundo.

“LEX! OH MY GOD! You came!” sigaw ni Jas nang makita akong papasok sa kanilang magarbong bahay.

Sinalubong ako nina Mill, Ed, at Jas. Nagyakapan kami sa isa’t isa.

“Akala ko di ka pupunta?” tanong ni Mill na may dalang alak.

“Akala ko rin.”

“Tara papakalasing tayo today.” Aya ni Ed at hinila ako patungong main hall kung saan talaga ang party.

Malaki ang ngiti na nakapaskil sa mga labi ko habang hila-hila ako ni Ed at Mill pero kapwa kami natigilan nang may makasalubong kaming tao—no, lalaki. Si Amos.

He still look the same as before. He still stunning and ruthlessly handsome. Amos’ eyes find me and he halted. His eyes were throwing daggers to me. I felt a loud pang in my chest when I saw the emotion that flickers in his eyes. It was hatred.. madness.

Ano ba pa ang aasahan mo Lex?

“Tang*na naman.” Ang mura nina Ed at Mill.

I want to hug him. I want to touch him so bad. I want to kiss him till we ran out of breath. God! I miss him so much.

I let go of Ed and Mill hands and went near to Amos. I was so near to him when suddenly a girl barged in—a woman.. a beautiful woman hugged on Amos arms.

“Darling, why did you leave me out there?” Anang nung babae at napako ang mata ko doon sa kamay niyang yumakap sa braso ni Amos.

Mabilis akong tumalikod kasabay ng pag-ayos sa mga luha ko. Para akong sinakal dahil di ako makahinga sa sakit nararandaman ko. Parang literal na dinurog ang puso ko sa nasaksihan ko. Ang sakit.. ang sakit-sakit.

“I’m sorry.” Boses iyon ni Amos.

“I want to go home na darling.”

“Okay, let’s go.” sagot naman ni Amos.

Agad kong pinunasan ang mga pisngi ko at lakad-takbo ang ginawa ko para makaalis sa lugar. Ed, Jas, and Mill were calling me pero di na ako lumilingon. It was really a bad thing to come here. Dapat di na ako pumunta dito.

Jas was right. Naka-move on na si Amos. May iba na siya. He is happy now with someone else. Ako lang. Sa aming dalawa ako na lang ang nagpapatali sa nakaraan namin.

Season 2 (Part 7)

hello, miss me, serotonins? Charz, naisipan ko lang na serotonin ang ipapangalan ko sa reader/s ko if meron man akong reader dito. My Engels and my Serotonins!

---

7

Lex POV

Tulala ako habang hinahalo ko ang sauce ng spaghetti sa sauce pan. Ngayon kasi ang birthday ng mommy ni Glayzel. Nakapangako ako kay Glayzel na ako na ang gagastos para sa maliit na handa para sa kanyang mommy, kay ate Dina. Kaya kahit na magulo ang utak ko ngayon ay pilit ko pa ring magluto. At para na rin may pagkakaabalahan ko. Nakapag-order na rin ako ng cake at kukunin ko mamaya sa bayan. Nagluto na rin ako ng adobo at fried chicken, paborito kasi ni Glayzel ay adobong baboy samantalang si Gaizer ay manok ang paborito.

Habang niluluto ko ang sauce ng spaghetti ay di ko maiwasang di isipin ang nangyari sa gabi ng party nila Jas at Kalix. Pagkatapos ng apat na taon ay nakita ko muli siya. Nakita ko muli si Amos. Walang nagbago. Walang nagbago sa nararamdaman ko para sa kanya. Ganoon pa rin. Mahal ko pa rin siya, siya pa rin ang laman ng puso ko. Sa akin lang, ako lang, ang sarili ko lang at ang nararamdaman ko lang ang di nagbago sa paglipas ng mga taon.

Si Amos, okay na siya. Nasabi rin sa akin ni Ed at Mill noong engagement party ni Jas na wala naman daw’ng nangyaring masama sa negosyo nila Amos. Naging malago naman ito at mas sumikat pa outside the country.

Masaya ako. Masaya ako na kahit papaano ay may naidulot naman palang maayos ang ginawa kong sakripisyo. Masaya akong nakikita na maayos na si Amos. Masaya na ako na masaya na siya sa.. iba.

Kung iyong kasama niya sa party ni Jas ay kanyang kasintahan o asawa.. masaya na ako.

Sa pag-alis ko noon ay di naman ako umaasa na magiging maayos pa kami ni Amos. Noong umalis ako hinanda ko na naman ang sarili ko sa anuman ang kakahantungan noong desisyon ko. Masakit. Masakit na masakit pa rin sa akin na makita si Amos sa iba, na may kasama siyang iba, na may kahawak siyang iba. Sobrang sakit pero ako ang nang-iwan, eh. Ako yung bumitaw. Ako ang may diperensya.

Habang tinitingnan kung kumukulo ang sauce sa pan ay napapaisip ako.

Kung di ba ako umalis magiging maayos ang lahat? Kung di pa ako umalis kami pa rin kaya? Kung di ako umalis magiging ganito kaya ang lahat? Makikilala ko ba ang taong pinaglulutuan ko nito ngayon? Sina Glayzel, Gaizer, at Ate Dina.

Bumuntong hininga nalang ako nang mapagtanto ko na wala rin namang mapuputunguhan ang iniisip kong iyon. Ang nakaraan ay nakaraan. Ang dapat ko nalang sanang isipin ay ang ngayon at ang hinaharap.

Nang ibuhos ko na ang spaghetti sauce sa nakahintay na Tupperware kung saan ko nilagay kanina ang pinakuluan kong pasta ay bumaha rin bigla ang luha ko at nanikip ng husto ng dibdib ko.

Binitawan ko ang pan at saka napaupo at humagulhol. Hindi dapat ganito. Hindi dapat ako ganito. Di dapat ganito ang nararamdaman ko. Ilang taon na ang lumipas, ano pa ba ang inaasahan ko? Inaasahan ko bang di makakahanap si Amos ng iba? Pagkatapos ko siyang saktan, aasahan ko bang di siya maghahanap at makakakita ng iba porket mahal niya ako sa mga panahong iyon?

Niyakap ko ang tuhod ko at umiyak ng todo. Binuhos ko ang luha ko na di ko mailabas doon sa condo ni Mill. Doon kasi nila ako dinala matapos ng ilang minutong pagtatagpo namin ni Amos with his woman.

Mahal na mahal ko si Amos kahit apat na taon na ang lumipas, siya pa rin. Siya pa rin ang laman ng puso ko. Siya pa rin ang hinahanap ko. At tama si Jas, patuloy pa rin akong nakatali sa nakaraan. Hindi naman sa hindi ko kayang bumitaw sa nakaraan. Ang akin lang ay iyon kasi ang naging lakas ko noon.

“Lex?” Pagtingin ako kay ate Dina na nagtatagpo ang kilay na nakatingin sa akin na parang baliw na umiiyak.

Lumapit siya sa akin at tumabi sa akin.

“What’s wrong?” tanong ni ate Dina at hinagod ang likod ko.

Lumabi ako at muli na namang bumaha ang luha sa mga mata ko.

“Ate,” tanging usal ko at yumakap kay ate Dina.

Kahit na saglit na na-estatwa si ate Dina ay niyakap niya pa rin ako at hinagod ang likod ko.

“Sige lang. Sige lang Lex. Iiyak mo lang kung anuman ang dinadala mo.”

Umiyak ako ng todo noong iniwan ko si Amos. Huling nguwa ko ’yong gabing tiningnan ko lang siya sa bintana nila Jas at nagmamakaawa siya.

Everything. Everything was still clear in my mind. Through the years, the memories we had with each other still vivid in my mind and in my heart. It’s no wonder why it still hurt this much. It’s no wonder that I’m crying right now, because I’m stil living in our memories together. Amos was my home. Amos was my love and life. And I turned my back to where my home was and left my soul in him.

Amos find his other home. He is able to find another home while I was still in the middle of nowhere. I’m still looking for home, because I wreck my beloved home before. All this unfortunate thing was all my fault and it hurts. It hurts so bad.

Si Ate Dina ay di ako pinakawalan hanggang sa di ako natigil sa pag-iyak. Hindi niya ako iniwan at niyakap niya lang ako. Ate Dina didn’t know my history with Amos. Ang alam niya lang ay bakla ako at nagkaroon ako ng relasyon dati.

Nang mahimasmasan na ako ay pinaupo niya ako sa isang silya at pinagsalin ng tubig sa baso. Kinuwento ko ang lahat kay Ate Dina. Kinuwento ko sa kanya ang naging relasyon ko kay Amos at ang di magandang karanasan ko sa relasyon.

Masaya ako na nakwento ko kay Ate Dina ang past ko. Masaya ako at gumaan ang loob ko na bukod sa mga kaibigan ko ay may tao na rin akong napagbubuksan nitong nilalaman ng puso ko.

Ate Dina was a good listener and comforted me again right after i told her my story.

“Sinabi mo na Descartin pala ang naging ex mo, Lex, si Amos Descartin.” si ate Dina.

Pagkatapos ng kwento ko kay ate Dina ay tinulungan na niya ako sa pagluluto. Hindi na ito surprise para sa kanya dahil sa breakdown ko kanina. Para sa birthday niya ito pero heto si ate Dina tinutulungan ako sa paghahanda para sa birthday niya.

Mapait akong tumango.

“Kung hindi ako nagkakamali Lex family friend ng asawa ko ang Descartin.”

Saglit akong natigilan at napakurap.

“T-talaga po, ate?”

“Mmm,” tumango si Ate. “Iyong ama nila ni Glayzel at Gaizer malapit siya sa isang Descartin at kung di ako nagkakamali ay si Amos iyon. Saka remember, iisang tower lang ang condo ni Amos at ng asawa ko?”

Napatango ako doon. Tama nga si ate Dina. Una ko nga pala silang nakita doon sa elevator ng building kung saan kami nakatira dati ni Amos.

“I didn’t know that you have a relationship with that kind of man, Lex. I mean, Amos Descartin is a very strong and dominant man. He is also known for dumping women back then. ’Yon pala ikaw pala ang hanap at gusto.” ate Dina giggles.

My shoulders dropped.

“And that was before, ate. Dati ako ang hanap at gusto niya pero ngayon hindi na.”

Hinawakan niya ang kamay ko, trying to cheer me up.

“Hindi niya alam ang sakripisyo mo, Lex. You left him for his company and his people. You felt pressured at a young age. You’re just afraid and I understand you.”

“But was my sacrifice worth it, ate? Was my sacrifice paid off?”

“Lex,”

My tears broke again.

“I’m happy, ate. I’m happy that he is well now and I guess his company too. Pero ang sakit pa rin kasi. Ang sakit-sakit. Kung.. kung may paraan lang. Kung may shortcut lang para mawala ang lahat ng sakit na’to, ate, ginawa ko na.”

All ate Dina could do is just hugging me while I’m swamping on the oceans sadness.

///

Ako na ang nagdala ng mga pagkain doon sa bahay nila ni ate Dina pagkasapit ng hapon at kinuha ko na rin ang cake na aking pinagawa sa bayan. Bumili na rin ako ng konting pang-design at chocolates para sa mga bata. Ang hilig kasi ng mga batang iyon manghingi sa akin kapag naamoy nilang galing akong bayan. Kaya nakagawian ko nang bumili ng chocolates.

Nang makarating ako sa bahay nila ni ate Dina ay di maubos ang pasasalamat niya sa akin at hiyang-hiya na raw siya sa akin.

“Ano ka ba ate Dina, parang kayo na ang pamilya ko, e. Maliit na bagay lang po ito saka isang beses lang naman sa isang taon ang birthday ninyo.” katwiran ko dito.

“Oo, isang beses sa akin pero pinaghahanda mo rin naman ang birthday ng mga anak ko.”

Natawa ako.

“Kasi mahal ko ang mga bubwit mo, ate.”

Kinagabihan ay tuwang-tuwa si Glayzel sa handa namin para sa Mommy niya. Naiiyak pa ito at talagang binilhan niya si ate Dina ng gift gamit ang ipon niya. Ako naman ay karga-karga si Gaizer.

“Kain na tayo!” si ate Din matapos ng iyakan session nila ni Glayzel.

Lumapit sa akin si ate Dina.

“Salamat talaga, Lex.”

“Walang anuman-”

Naputol ako nang dahil sa isang katok sa pintuan.

Pupuntahan na sana iyon ni ate Dina pero pinigilan ko na ito at binigay si Gaizer sa kanya para ako na ang magbukas ng pintuan.

Kumain na sila doon sa kusina at ako naman ay pinuntahan ang pintuan oara tingnan kung sino iyon.

At pagkabukas ko nang pintuan ay halos mapaatras ako sa malaking lalaki na tumambad sa harapan ko.

Matangkad at maskuladong lalaki ang bumungad sa akin. Aaminin kong gwapo siya kaso nakakapanghina sa tuhod ang pagka-strikto ng mukha niya!

“S-sino ka-”

Naputol ako nang humakbang ito papasok sa loob at napatigil naman ito sa paghakbang nang tumawag si ate Dina mula sa kusina.

“Lex?! Sino ang—Brandon?!”

Napaatras ako at lumingon kay ate Dina na nanginginig at nakakuyom ang mga kamay.

Pumasok ang lalaki na nagngangalang Brandon kaya naman tumabi ako at tumingin sa kanilang dalawa ni ate Dina.

Humakbang ako papalapit sa kanila kaso napako ang paa ko nang may magsalita pang lalaki sa likuran ko.

“Brandon, I will wait for you-”

Lumingon ako at napatigil ito sa pagsasalita.

“A… Amos?” I breathlessly said.

Season 2 (Part 8)

8

LEX

POV

Nagkatinginan lang kaming dalawa ni Amos. Wala akong mabasa kahit na anumang ekspresyon doon sa mukha niya. I don’t know if he’s surprised to see me here. I don’t know if he is still mad at me. I don’t know. I cannot read a single expression from him.

His lips pursed together before he left my line of vision. My heart beat so fast that I couldn’t hardly breathe. Nagmistulang dumikit ang mga mata ko kay Amos. I’m still amazed. I’m still mesmerized by his face and his presence. I’m too overwhelmed and at the same time I’m afraid.

I may have loved Adam before but Amos is my greatest love and my greatest heartbreak. Kaya siguro hanggang ngayon nandirito pa rin siya sa puso. Kaya siguro hanggang ngayon ’di pa ako nagmamahal ng iba kasi hindi pa ako tapos na mahalin siya at hindi ko alam kung hanggang kailan ko siya mamahalin.

Saka lang yata ako natauhan nang lumabas si Amos sa pintuan at malakas niyang naisara iyong pintuan.

“Anong ginagawa mo dito? Papaano mo nalaman na nandidito ako?!”

Hindi ko pa narinig na sumigaw si ate Dina nang ganito kaya naman pati ako ay napatalon. Lagu lang kasi siyang kalmado. Muli akong humarap kay ate Dina at nakita kong namumula siya at mahigpit na nakakuyom ang mga kamay niya.

“I’ve been looking for you for years now, Dina. I’m looking for you and Glayzel-”

Bakas man sa boses ang pagpipigil ng asawa ni ate Dina na si Brandon pero hindi naman nagpa-awat at nagpatalo roon si ate Dina.

“Hindi ko hiniling na hanapin mo kami ng mga anak ko, Brandon.” Nanggigil na wika ni Ate Dina.

A sarcastic and dangerous laugh flew from Brandon’s lips.

“Too bad dahil ako hinanap ko kayo.”

Malalaki ang hakbang na ginawa ni ate Dina at saka pinagsusuntok ang dibdib noong Brandon.

“Walang hiya ka. Lumayas ka dito. ’Wag kanang bumalik dito. Pisti ka! Lumayas ka!” sigaw ni ate Dina at walang tigil na pinagsusuntok ang dibdib ng Brandon.

Lumipad ang palad ni ate Dina sa pisngi ni Brandon. Kaso mukhang wala namang epekto iyon sa lalaki. Walang kurap lang siyang nakatitig kay ate Dina na halos pugpigin na ang dibdib niya. At lahit matapos ang malakas na sampal ni ate.

“M-mommy.”

Nilapitan ko si Glayzel na tahimik na umiiyak sa isang tabi habang pinapanood ang kanyang mga magulang. At nang umiyak si Gaizer sa loob ng kusina ay kinuha ko ang bata. Baka natakot din ang bata sa sigawan. Hindi dapat nila ito naririnig o nasasaksihan.

“Ilalabas ko ang mga bata ate.”

Tumungo sa akin si ate Dina. Umiiyak si ate Dina, umiiyak ito sa sobrang tindi nang galit na nararamdaman niya.

Si Glayzel ay ’di sumunod sa akin palabas kaya naman kinuha ko ang kamay nito at hinila palabas sa bahay nila. Sinubukan pa nitong kumawala sa akin.

Pagkalabas namin ay may nakita akong isang kotse sa labas na nakaparada. Hindi ko alam kung kanino iyon at hindi ko naman makita kung sino ang nasa loob n’on kasi tinted siya. O, baka ay sa asawa ito ni ate Dina. As much as I want to think about Amos right now. Kailangan ko munang asikasuhin ang mga bata.

Tumuloy kaming tatlo sa bahay ko at dinala ko sila sa aking silid. Binuksan ko ang ilaw ng kwarto ko at nilapag si baby Gaizer sa aking kama. Humihikbi pa ang bata. At nang binalingan ko si Glayzel ay tahimik na tumutulo ang luha nito mula sa kanyang mga mata.

“Glayzel, tahan na okay? Aalis din i-iyong daddy ninyo.” subok kong alo rito.

Nahabag ako nang tumingin siya sa akin. Para kong tinutusok ng daang karayom sa puso ko habang nakikita ko silang dalawa ni Gaizer na nasasaksihan ang mga bagay na ito.

“S-sasaktan ni Daddy si Mommy, kuya Lex. K-kagaya noon-”

Niyakap ko ang bata. Dinala ko ang mukha nito sa dibdib ko.

“Shh, hindi. Hindi niya iyon gagawin sa mommy mo, Glayzel.”

“Ginawa na niya iyon dati Kuya. Anong pinagkaiba n’on ngayon? He is still capable of hurting our mommy.”

Niyakap ko lang ito at mahinang inaalo hanggang sa mapagod ito kakaiyak sa akin.

Pinahiga ko na sa kama sina Glayzel at Gaizer nang tumahan sa pag-iiyak si Glayzel kanina. Pinatabihan ko sa kanya si Gaizer sa kama ko at nakahinga ko ng maluwag nang tumigil sa sila pag-iyak. At nakatulog sila.

Kinumutan ko sila at pinatay ang ilaw. Kailangan kong magluto dahil baka paggising nila ay manghingi sila ng pagkain. Hindi yata sila nakakain ng maayos sa handaan dahil sa nangyari.

Lumabas ako ng silid at maingat na sinara ang pintuan, takot na magising ang mga bata sa loob. Pagtalikod ko upang tumungo na sana kitchen ko ay laking gulat ko nang makita ko sa loob ng pamamahay ko si Amos.

Akala ko umalis na siya.

He is standing and watching all over my entire house. Dahil sa liit nito alam kong makikita niya ang lahat ng anggulo sa bahay ko. Well, except pala sa kitchen may divider kasi roon.

He was not surprised to see me watching him inside my house. He is boring his eyes on me, and I can’t fathom the things he wants me to take. Or maybe I cannot decipher things from him right now kasi sobra akong nagulat dahil nandidito pa siya. Akala ko kasi umalis na siya.

“Amos.” usal ko sa pangalan niya. Parang bago iyon sa bibig ko at kahit kanina roon sa bahay ni aye Dina. Tanging pangalan niya lang ang lumalabas sa bibig ko.

Wala pa ring nagbago. Wala pa ring nagbago mula sa nararamdaman ko para sa kanya at sa sayang dala niya sa puso ko. Mahal ko pa rin si Amos, ang excitement at saya na nararamdaman ko kapag nakikita ko siya ay kagaya pa rin ng dati. Kaso ngayon… may halong takot, kaba, at pangungulila na iyon. And I deserved this. I deserve this pain, this fear, and this loneliness. I brought it all to myself.

At kung walang nagbago sa pagmamahal ko kay Amos sa mga nagdaang taon. Wala ring pinagbago ang hitsura niya. Iyon nga lang ngayon ay hindi na siya makatingin sa akin na kagaya dati. And for the record, I deserve this.

“All this years dito ka pala nagtatago?” It hurts that he can’t even utter my name. I feel like he was disgusted by my name.

“A-ahm, h-hindi naman ako nagtago.” mahina kong sabi pero alam kung nakarating iyon sa kanya.

He resume in roaming his eyes around my house.

I heard him chuckles.

“Oo nga naman hindi ka pala nagtago kasi ang dapat palang salita sa ginawa mo ay tumakbo? Tinakasan ako. Iniwan ako.” Napatango-tango pa siya habang sinasabi iyon.

Hindi ko man kita sa mukha niya ang galit niya sa akin pero ramdam ko sa boses niya palang ang pagkamuhi niya sa akin.

“A-amos.” Tumulo ang luha ko.

Dahil sa pag-crack ng boses ko ay muling dumapo sa akin ang mga mata niya.

“Oh, why are you crying? I thought you lived your life the way you liked it to be. It must have been fun living without me, ’no?” Alam kong sarkastiko iyon. At nasasaktan ako.

Pinalis ko ang luha ko.

“O-oo. Masaya.” mapait kong sambit.

“It’s obvious.”

“Amos-”

“I just came in because I wanted to see kung ano ang hitsura ng buhay mo ngayon. Gusto ko lang makita ang buhay na pinagpalit mo sa akin. I gotta go.” Parang hindi na niya ako kilala.

Tumalikod kaagad siya at akmang aalis na nang habulin ko siya saka hinawakan ang kamay niya.

Humarap siya sa akin at tumingin sa kamay kong nakahawak sa kanya. Galit siyang nakatingin doon kaya naman agad kong inalis ang kamay ko.

“I’m leaving.”

“Amos.”

Narinig ko ang pagbuntong hininga niya. Tumingala ako sa kanya.

“You know what? It irritates me when you keep calling my name.”

Isang kurap sa mata ko ay nagsibagsakan kaagad ang mga luha ko. Wala akong paki kung makita niya akong ganito kahina pagdating sa kanya.

“A-amos naman-”

“Shut the hell up! Kung wala kang sasabihin aalis na ako. Aalis ako nang nagpapaalam. Hindi katulad ng ibang tao d’yan. Na pagkatapos akong pakinabangan ay basta’t basta lang ako itatapon!”

“H-hindi naman sa ganoon-”

“Shut it, Torres!” Bulyaw niya at napaigtad ako.

Tumalikod siya. Hindi ko na siya hinawakan para pigilan pero nagsalita ako.

“Hindi ko naman gusto ang nangyari noon, Amos. Hindi ko gustong iwan ka. Simula noong minahal kita, wala na akong intensyong iwan ka o saktan ka. Kasi mahal na mahal kita.” saysay ko at tumigil siya sa paghakbng.

“Hindi mo intensyong iwan ako? Pero iniwan mo pa rin ako. Ang galing mo naman pala Torres.”

Hindi na niya kayang banggitin ang pangalan ko.

“Kasi iyon lang ang kaya ko noon. Iyon lang ang nakikita kong solusyon-”

“Because you don’t trust me! You don’t trust me enough!”

“Amos-”

“Enough! I already had enough, Torres. I’ve already moved on. I don’t know why you’re digging up our ugly past. I just came in to see kung ano ba ang bagay na pinagpalit mo sa akin. And I guess this is the life you choose.”

Hindi niya ako pinapatapos sa mga sinasabi ko. Alam kong galit siya ngayon. Alam kong mali ang ginawa kong pag-iwan sa kanya noon at kaya siya galit na galit ngayon dahil doon. Galit siya dahil tingin niya hindi ko siya gan’on kamahal. Galit siya kasi hindi ako nagtiwala sa kanya noon. Galit na galit siya sa pag-alis ko.

I understand. I understand where his anger coming from and it hurts so much. It hurts kasi hanggang ngayon mahal ko pa rin siya. Kahit na marami na ang taong lumipas siya pa rin ang pinipili ng puso ko.

Kahit na umiiyak ako ay pilit kong magsalita ng maayos. Kahit na ’di siya nakatingin sa akin ay nakatitig pa rin ako sa likuran niya. Gustong-gusto ko siyang yakapin. Miss na miss ko siya.

“Mahirap… sobrang hirap sa akin Amos. Ayaw ko. Ayaw kong iwan ka noon. Kung may kaya lang ako noon. Kung wala lang tayong tao na mapeperweso at maapektuhan noon. Hindi kita iiwan Amos. Mahal na mahal kita, e.”

Nang gumalaw siya ay dali-dali kong pinalis ang luha ko. Akala ko haharap siya sa akin pero nilingon niya lang ako ng konti.

“Tapos ka na?”

“Amos.”

“Whatever you say will not change the whole things right now. May kanya-kanya na tayong buhay ngayon. Masaya na ako. Sana ikaw din.”

Sa bawat salita niya ay tinanguan ko siya nang lumuluha. Sampal na ito sa akin. Isang malaking sampal.

Binuksan niya ang pintuan at handa nang lumabas pero nagsalita na naman ako. Dahilan para mapatigil ulit siya.

“M-may tanong sana ako, Amos. Last na ito, promise.”

Hindi siya nagsalita kaya kinuha kong go signal iyon para ituloy ang tanong ko.

“I-iyong babae na.. k-kasama mo sa party nila Jas at Kalix. A-ano mo siya?”

I swear. I can feel my heart throbbing so hard against my chest. At para akong nalalagutan ng hininga.

Matagal bago siya sumagot kaya naman dumoble ang nararamdaman ko sa damdamin ko.

“You are in no position to ask such a thing, but I will answer you. She’s my girlfriend.”

Season 2 (Part 9)

Part 9

Lex Pov

“Ate, kailangan n’yo po ba talagang umalis? Papaano po ang trabaho ninyo dito? Ang mga bata? Ang pag-aaral ni Glayzel, ate?” sunod-sunod kong tanong kay ate Dina.

Alas dos na nang madalaing araw at kapwa kaming walang tulog. Sa pagkakaalam ko kakaalis lang din ng asawa niya, si Brandon. Ako naman ay ’di makatulog dahil sa nangyari at dahil na rin sa naging usapan namin ni Amos.

Marami ang bumabagabag sa akin ngayon. Balisa ako sa muling pagkikita at pag-uusap namin ni Amos kaso mas nagulantang ako nang sabihin ni ate Dina na aalis sila rito sa San Ildefonso.

“Kailangan naming umalis, Lex. Alam na ni Brandon na nandirito kami. Ayaw kong kunin niya ang mga anak ko sa akin.” ani ate Dina. Nais niyang gisingin ang mga batang natutulog sa silid ko pero pinigilan ko siya. Pagod ang mga bata sa kakaiyak kanina.

“Ate kung magtatago na naman kayo ngayon baka mahanap niya pa rin kayo. Tapos, magtatago na naman kayo? Ang hirap po n’on para sa mga bata.”

Napahilamos si ate Dina sa kanyang palad at umupo sa sofa. Tinabihan ko siya.

“What will I do now? Ano na ang gagawin ko ngayon, Lex. Baka kunin ni Brandon ang mga anak ko. Sabi niya babalik siya rito. Natatakot ako.” naiiyak na wika ni ate Dina.

Kahit na hindi iyon sabihin ni ate Dina ramdam ko ang takot niya dahil hindi niya maipirmi ang kanyang kamay. Namumula na nga iyon sa kakapisil at kuyom niya.

I know she’s also in turmoil right now. Ikaw ba naman makita ang asawa mo na matagal mo nang iniwan at tinaguan.  Ang laking gago lang din kasi ng asawa ni ate Dina kasi nakikita ni Glayzel kung papaano nito sinasaktan si ate Dina. Kaya nga hindi ko masisisi si Glayzel kung gusto rin nitong lumayo kasama ang ina nila. Kaso nga lang sa sitwasyon nila ngayon na alam na ni Brandon kung nasaan sila. Mas madali na nitong matutunton ang pamilya niya. If he is powerful as Amos, I know mahahanap at mahahanap niya din sila ate Dina kahit saang lumapalop pa ito ng mundo.

“Ate, magpahinga po muna kayo at saka po kayo magdesisyon ulit. Huwag po kayong magpadalos-dalos dahil may mga anak ka nang kasama ngayon, ate Dina. Hindi lang isa. Dalawa na sila ngayon.” puyo ko sa kanya.

Wala rin naman akong karapatang pigilan sila kung nanaisin nilang lumayo talaga rito. Kahit ano pa man ang maging desisyon ni ate Dina susuportahan ko na lang siya kasi siya naman ang masusunod at siya ang ina ng mga bata.

Pinatulog ko na lang din si ate Dina sa kwarto ko habang ako naman ay mas pinili na matulog sa labas—sa sala.

Hindi ko alam kung anong oras akong nakatulog pero pagkagising ko ay alas otso na nang umaga. Mga ilang oras lang din siguro ang tulog ko. Bumangon ako at niligpit ang pinaghigaan. Sumilip ako sa kwarto at nakita kong natutulog pa sila ate Dina. Hindi ko na lang sila ginising at napagdesisyonan kong maghanda na lang ng umagahan nila. Pagkatapos kong magluto ay naligo ako dahil papasok pa pala ako sa trabaho ko. Siguro magh-half day na lang muna ako ngayon.

“Lex?”

Habang hahanda ako sa aking bag na dinadala sa trabaho ay tinawag ako ni ate Dina. Nilingon ang pinanggalingan ng boses, kakagising lang nito.

“Ate,”

Nahihiya itong ngumiti sa akin. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko.

“Pasensya ka na Lex. Bahay mo ito pero kami pa ang natulog doon sa kama mo.”

Natatawa akong umiling kay ate.

“Naku ate h’wag n’yo po iyong isipin. Naiintindihan ko naman po saka hindi na po kayo iba sa akin. Ay, oo nga pala, ate. Nakapagluto na rin ako ng breakfast baka magising na ang mga bata at gutom na.”

Napabuntonghininga si ate Dina.

Umupo ito kaya naman napagaya ako rito.

“Swerte siguro ng maaasawa mo, Lex. Sobrang bait mo, ang sipag, magaling magluto, at maganda pa!” May tunog pambobolang saad ni ate.

“Ate naman! Binubola n’yo na ako.”

Ngumiti siya sa akin.

“Totoo ang mga sinabi ko pero maiba ako Lex,” aniya na tinanguan ko naman. Nakita ko ang pagdadalawang-isip ni ate Dina sa kung ano man itong sasabihin niya sa akin ngayon.

“Ate? Ano po ’yon?”

“Alam ko kagabi na medyo nawala talaga ako sa tamang pag-iisip nang makita si Brandon. Pero.. nakita ko rin si Amos, Lex. Magkasama silang pumunta rito ni Brandon. Naka.. pag-usap kayo?”

Ako naman ngayon ang napahinga nang malalim. Sinara ko ang zipper ng bag ko na nakaawang at doon binuhos ang atensyon habang binabalikan ang utak ko ang nangyari kagabi.

Marami na ang taong lumipas mula noong tinakbuhan ko ang takot ko, ang problema ko, at lalo na si Amos. At sa ilang minutong na pag-uusap namin ni Amos. Parang lahat ay bumalik. Parang ang lahat ng taong paglayo ko sa kanya ay nawala ng isang iglap. Oo, aminado akong sa mga taong lumipas ay mahal ko pa rin siya. Pero iyong pangungulila at pagkasabik ko sa kanya ay mas umapaw.

Amos didn’t do anything wrong, it was my mistake, it was my decision, it was my choice and now it is my karma. I was too complacent na inaakala kong hindi siya makakahanap ng iba at inaakala kong ako pa rin pagkatapos ng ilang taon. And it was so foolish of me to think that way.

Hindi ko na maibabalik pa ang nangyari o mababawi pa ang naging desisyon ko noon. What’s done remain as what it is. All I can do right now is to move on. I need to accept my fate now. I need to accept the truth. Siguro pinatikim lang mg tadhana sa akin si Amos.

I dwell too much in my past at muntik ko nang makalimutan si ate Dina sa tabi ko. If hindi lang ito tumikhim ay patuloy pa yata akong magbabaliktanaw.

“Sorry, ate.” hingi ko nang paumanhin.

“It’s okay, Lex. Naiintindihan naman kita.”

Tipid akong ngumiti.

“Ayon nga ate, tungkol doon sa tanong mo. Nakapag-usap naman kami ni Amos kagabi. At gaya ng inaasahan ko galit siya sa akin.. at ma.. m-masaya akong pagkatapos nang nangyari sa amin ay nakahanap na siya ng iba.” Muntik ko nang hindi matapos ang sinasabi ko nang parang may bumara sa lalamunan. Ramdam ko ang pait sa bawat salitang binibitawan ko.

Hindi na sana ako umasa kasi kahit ano pang mahal mo sa isang tao. Maaaring makalimutan mo pa rin ito. Mahal ako ni Amos noon at hanggang doon na lang iyon. Kung anuman ang dati, ’yon na ’yon.

Walang naging imik si ate Dina roon sa sinabi ko. Niyakap niya lang ako. Kami-kami lang din talaga ni ate Dina ang nagdadamayan.

Umalis ako nang bahay na hindi pa gising sina Glayzel at Gaizer. Kailangan ko nang bumbyahe para pumasok sa trabaho ko.

As much as I want to tell my friends about my encounter with Amos last night. Mas pinili ko na lang na sarilihin iyon. Malayo ang mga kaibigan ko sa akin at alam ko rin na may kanya-kanya silang trabaho ngayon.

Napa-overtime ako at after ng work ko ay nag-abang na ako ng masasakyan na tricycle pauwi. Alas otso pa lang naman pero wala ang masyadong dumadaan na tricycle tungo sa bahay. At mabuti na lang may isang tricycle na tumigil sa harap ko. Sa likod na ako naka-upo dahil puno rin ang tricycle ni manong.

Kaso sa kasamaang palad ay bigla na lamang namatay ang makina ng motor sa kalagitnaan ng byahe namin. Lahat kaming pasahero ay napababa sa tricycle. Sinubukan itong ayusin ni manong driver kaso hindi na talaga raw gumagana. Ang ibang mga pasahero ay naglakad na lang. Ako naman ay naiwan kasama si manong driver na alam kung hindi rin madali ang araw-araw niyang pamamasada.

Kumuha ako sa bag ko ng pera kahit na malayo pa ang bahay. Nakakaawa din kasi. At akmang ibibigay ko na kay manong ang pamasahe ko nang may tumigil na itim motor, Ducati na motor. Itinaas noong driver ng Ducati ang salamin ng helmet niya. Hindi ko ito masyadong nakita dahil sa helmet niya at hindi ganoon kalinaw ang ilaw sa poste.

“Anong nangyari, manong?” anito na parang kilala si Manong driver ng tricycle.

“Ay, engineer ikaw pala iyan. Nawalan ng apoy ang makina, engineer.” ani manong.

Bumaba sa Ducati niya ang bagong dating at hinubad nito ang helmet na kulay itim. Nagulantang ako nang makilala ko kung sino ang tinatawag na engineer ni manong driver!

Nang bumaling ito sa akin ay nanlaki rin ang mata niya!

“A-adam?!”

“Lex?”

Sabay pa naming untag.

Season 2 (Part 10)

Part 10

Lex POV

Kapwa laglag ang mga panga namin ni Adam habang nagkakatitigan dahil sa sobrang gulat. Kumurap-kurap siya pero wala ring imik.

“Itatabi ko na lang siguro ito rito at babalikan ko na lang bukas.” si Manong driver ang siyang bumasag sa katahimikan namin ni Adam.

Napatango-tango si Adam at saka tinulungan si manong driver na itulak ang tricycle niya sa tabi.

Inayos ko ang pagkakasukbit ng bag ko at akmang tutulong na sa kanila nang pigilan ako ni Adam.

“Kami na lang dito. Just stay there.”

Si manong ang humawak sa manibela at si Adam naman ay sa likod noong tricycle. Sabay nila itong tinutulak.

Walang imik kong tumango saka umatras. Napatingin ako sa paligid na walang masyadong dumadaan na masasakyan.

Bumuntong hininga ako at napagdesisyonang maglakad pauwi.

“Lex!” Lumingon ako at nakita ko si Adam na nag-jog tungo sa akin kaya napatigil ako sa paglalakad.

“Oh,”

“Malayo pa ba ang bahay mo rito?”

Lumabi ako.

“Ah, oo pero makakaya naman kung lalakarin ko na lang mula rito.” sagot ko sa kanya.

Napatitig ako kay Adam. Balot na balot siya sa suot niya pero pansin ko ang paglaki ng katawan niya. Mas naging buffed ang mga balikat niya at pati na rin ang braso niya. Tumangkad siya at mas naging maskulado kumpara noon.

“I.. ihahatid na kita.. kung hindi iyon nakakaabala sayo.”

Hindi ko kaagad siya nasagot.

“Gabi na. Baka mapaano.. ka.” dagdag niya.

Tiningnan ko si manong driver na nakasakay sa kanyang tricycle na nasira.

“Si manong?”

Nilingon din ni Adam si manong driver.

“Tinext na niya ang kanyang anak. Susunduin na siya ng anak niya.” tugon niya sa akin.

Hindi naman agad ako naka-oo kay Adam. I have lost count of how many years it has been since we last saw each other. I am only certain that our last encounter was not a pleasant one.

In the end, napa-oo na rin ako sa alok niya. Si Adam na ang bumalik doon sa motor niya. Nang makarating siya sa harap ko ay kinuha niya ang helmet na nakasukbit doon sa braso niya. Ito ang helmet na suot niya kanina.

“Isuot mo.” aniya sabay bigay niya sa kanyang helmet sa akin.

Tinanggap ko iyon bago nagsalita.

“Paano ka? Ikaw ang driver.”

Ngumiti siya sa akin.

“Wala na naman sigurong nanghuhuli rito ngayon.”

“Pero safety first, hindi naman porket walang nanghuhuli ay hindi ka na susunod sa batas.” suway ko sa kanya.

Nagusot ang noo ko nang makita kong lumapad ang ngiti sa labi ni Adam habang nakatitig sa akin.

“A-anong nginingiti mo?” ’di ko mapigilang asik sa kanya, para siyang baliw na nakangisi sa akin.

“May naalala lang.” Nakangiti niya pa ring wika.

“Ayan na.” Pagbalik ko ng helmet sa kanya. Tinanggap niya iyon pero hinila niya ang kamay ko papalapit sa kanya.

Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko nang bigla niyang sinuot sa akin ang helmet.

“Adam,”

“Hindi ko nadala ang extra kong helmet. ’Di ko rin naman kasi inaasahang makikita kita.” Gamit ang dalawang daliri niya ay itinaas niya ang baba ko. “Don’t worry malapit lang naman ang bahay mo, diba?”

Tanging tango na lamang ang naging tugon ko kay Adam.

“Angkas na.”

Napako ang mata ko sa mataas niyang motor. This scene is so familiar.

Itataas ko na sana ang binti ko nang ibigay ni Adam sa akin ang kamay niya.

May tanong sa mga mata kong tumingin sa kanya.

“Hawak na.”

Hindi na ako nag-inarte pa at humawak ako ro’n sa kamay niya para roon kumapit par maka-akyat na sa kanyang motor.

Nang makasakay na ako sa motor ay hindi ko alam kung saan ako kakapit. Sa baywang ba? Sa balikat? O sa likod ng motor? Tila alam ni Adam ang naglalaro sa utak ko nang magsalita siya bago binuhay ang makina ng motor niya.

“Kung ayos sa’yo, Lex sa balikat ko ka na lang kumapit.”

Unti-unti ay nilagay ko ang kamay ko sa kanyang balikat.

Lumingon si Adam doon kay manong tricycle driver, sunod niyang itinaas ang kamay rito. “Mauna na kami sayo, manong!”

Bumaling ako kay manong na kumaway rin kay Adam.

“Sige, engineer!”

Sakto lang ang pagpapatakbo ni Adam sa motor. Tinuturo ko rin sa kanya sa daan tungo sa bahay kaya siguro mahina lang ang pagpapatakbo niya.

All the time na naka-angkas ako sa motor ni Adam ay para akong na nanaginip. Parang nasa panaginip lang ako na nagkita kami at nagkausap matapos ng ilang taong lumipas. Tapos sumakay ako sa motor nito.

Everything was just so unpredictable and sudden!

“Dito na.” untag ko nang makarating kami sa harap ng bahay ko. May ilaw na sa loob at batid kong nasa bahay pa sina ate Dina.

Saka lang ako nakahinga nang maluwag nang makababa na ako sa motor ni Adam. Hinubad ko ang helmet saka binigay rito.

Nakatungkod ang paa niya sa daan at umaandar pa ang motor niya. Napatitig ako sa kanya nang hindi pa ito umaalis.

“Ay,” sambit ko at kumalkal sa bag ko ng pamasahe. “Ito,” sabi ko sabay bigay sa kanya ng one hundred piso bill.

Natatawa siyang umiling.

“Please don’t, Lex. Ako ang nag-volunteer na ihatid ka.”

Tipid ko siyang nginitian. “Salamat sa.. paghatid at nice to see you again, Adam.”

Isinukbit ni Adam ang helmet sa braso niya. S-in-ide stand niya ang motor saka bumaba at umikot tungo sa akin. Hinayaan niya lang na naka-andar ang makina ng motor niya.

“Lex,”

“Mm?”

Kumuha siya ng hangin at saka ito binuga nang marahas mula sa bibig niya.

Tumingin siya sa mata ko. Umigting ang panga niya.

“Alam kong sobrang huli na nitong sasabihin ko sa’yo, Lex. Pero.. gusto ko lang humingi ng tawad. Hindi ko alam Lex kung napatawad o mapapatawad mo ako roon sa nagawa ko sayo noon. Nahihiya at nanliliit ako kapag naaalala ko iyon. Napakakitid ng utak ko para gawin iyon sa’yo. I’m so sorry, Lex.”

Napatango ako sa sinabi ni Adam.

Humawak ako sa sling ng bag ko.

“Alam mo Adam hindi naman kailangang magpatawad ng isang tao para makalaya siya sa nakaraan niya. Hindi natin kailangang makalimot para magpatawad. Oo, sinaktan mo ako, Adam. Sobra akong nasaktan. Damdamin ko ang pinaglaruan mo, eh. Puso ko. Totoo kitang minahal noon, Adam. Minahal kita ng totoo kaya ganoon na lamang ako nasaktan. Pero natuto naman akong lumaya sa nakaraan. Natuto akong mahalin ang sarili ko pagkatapos ng ginawa mo sa akin. Mas nahanap ko ang sarili ko. At oo, matagal na akong nakalaya sa nakaraan natin, Adam. Huwag mo na iyong isipin pa. Bata pa nga lang talaga siguro tayo noon. Ang importante natuto na tayo.”

Umawang lang ang labi niya sa akin.

“I learned hard the way, Lex.”

Kumurap ang mga mata ko sa sinabi niya. Kumunot ang noo ko dahil hindi ko siya maintindihan.

“Huh?”

Huminga na naman siya nang malalim.

Okay lang ba itong si Adam?

“Nothing, Lex. And.. it’s so good to see you again. I’m glad na nangkita tayo rito sa San Ildefonso.”

Natawa ako. “Oo nga. Out of all places. Saka engineer ka na pala.”

Nakamut niya ang batok at yumuko.

“Yeah, government engineer ako.” anito sa muling pagtingin sa akin.

“Ohh!”

“Nandito kasi ng project ko, road construction kaya napadpad ako rito sa San Ildefonso. Ikaw? Anong work mo? At bakit.. nandito ka?”

Saglit akong natamimi.

“M-mahabang kwento Adam, eh.. at isang crew ako sa resort dito.”

“Oh, really? Kung hindi mo mamasamain.. saan ka nagtatrabaho?”

“Sa Casa Altarazas.”

Napalabi ito. Tumango.

“Sige na, Adam. Papasok na ako. Salamat ulit sa paghatid!”

Matamis itong ngumiti.

“Walang anuman, Lex. I hope we see each other again around here. Goodnight! I’m glad I ran into you in San Ildefonso, Lex.”

“Ako rin. Goodnight!”

Umangkas ulit si Adam sa kanyang motor at nagsuot ng helmet. Nag-iwan siya ng isang ngiti sa akin bago binaba ang salamin sa kanyang helmet. Nang mawala na sa paningin ko ang motor ni Adam ay kaswal akong naglakad papasok sa bahay na may ngiti sa labi.

Nakahinga ako nang maluwag na kaya ko nang harapin si Adam na hindi naaalala ang masalimuot naming nakaraan. Nakakatuwa na kaswal na kaswal na akong nakakausap siya at ang gaan na ng pakiramdam ko.

Siguro ito ang bunga ng pagpapalaya mo sa sarili mo. Nang buksan ko na sana ang pintuan ng bahay ko ay unti-unting nalusaw ang mga ngiti sa labi ko nang kusa iyong bumukas at sumalubong sa akin ang taong hindi ko inaasahang makikita ko. 

Naniningkit at halos magtagpo ang makakapal na kilay ni Amos. Nakakuyom ang panga at nanlilisik din ang mata nitong nakatitig sa akin.

“Amos? Anong ginagawa mo rito?”

Tumaas ang kilay niya.

“Kaya pala matagal ang owner ng bahay kasi nakipag-date pa.” Pilit man nitong maging normal ang boses kaso lumutang pa rin ang pagkadisgusto roon sa tono niya.

Season 2 (Part 11)

Hallo! Kumusta na ang beshy ko d’yan? Enjoy reading! <3

---

Part 11

Lex POV

Nang makabawi ako sa pagkabigla nang sumalubong sa mukha ko ang malaking katawan ni Amos ay napahinga ako nang malalim. Tiningnan ko ito sa mata at nakita kong seryoso itong nakatitig sa akin.

Natatabunan ako ang malaking anino niya. Para tuloy’ng hindi ako welcome sa sarili kong pamamahay dahil nakaharang ito sa daraanan ko.

Tumikhim ako.

“Anong ginagawa mo rito?” Nakataas kilay kong tanong sa kanya.

He swiftly turned his head to the other side while his eyes were still glued to me. The bones in his jaws moved.

“I’m here-”

“Lex!?”

“Kuya Lex!”

Natanggal ang mata ko kay Amos nang marinig ko sina ate Dina at Glayzel sa loob. Sa isang iglap ay tinulak ko patabi si Amos at pumasok sa bahay.

Akala ko kung ano na ang nangyari pero nang makapasok ako ay saka ko pa napagtanto na nandirito rin pala itong si Brandon. At malamang sa malamang magkasama silang dalawa ni Amos.

Si Glayzel at ate Dina ay nasa kabilang upuan habang si Brandon naman ay nasa tapat nila at hawak si Gaizer. Walang kamuwang-muwang si Gaizer kaya naman aliw na aliw ito sa ama at nakikipag-usap. Tiningnan ko si Glayzel sa tabi ng mommy niya na naniningkit ang matang nakatingin sa daddy niya. Ramdam kong gustong-gusto na rin ni Glayzel agawin ang kapatid mula sa kamay ng kanyang ama.

Lumapit ako kay ate Dina, tinabihan ko sila. I don’t know what’s happening if Brandon wants his family back. Ang akin lang, ano namang ginagawa rito ni Amos? Bakit nandirito siya sa pamamahay ko kung ayaw at galit siya sa akin? He didn’t directly say it to my face but I know that’s what he feels. Tingin palang nito sa akin ay para na akong ibabaon nito.

I’m not comfortable having him around, pakiramdam ko sobrang sensitive ko kapag nand’yan siya. Kapag talaga nasa paligid siya ay ginugulo niya ang sistema ko. After so many years he still had that kind of effect on me.

I was so entertain with myself at muntik ko nang makalimutan ang sitwasyon ngayon nina ate Dina. Kung hindi lang ako kinalabit ni Glayzel ay ’di ako natatauhan. God!

“Kuya,”

Masama kong tiningnan ang Brandon at niyakap ko ang isang kamay kay Glayzel.

“It’s okay Glayzel nandito ako at ang mommy mo.”

Bumaling ako ulit kay Brandon.

“Gabing-gabi na. Umuwi na kayo…” Tumingin ako kay Amos, ako pa ang nagulat nang matagpuan ko itong nakatitig sa pagmumukha ko. Alam kong galit ito sa akin ngayon pero hindi ko talaga siya maintindihan kung bakit nandirito siya ngayon sa pamamahay ko. “Umuwi na kayo. Dinidisturbo ninyo ang gabi namin—ng mga bata.”

Hindi ako natatakot dito sa Brandon na ito, kahit na gaano pa man ito kalaki kumpara sa akin. Makapal ang mukha niyang magpakita sa kanyang pamilya na kanyang sinayang dati. Naging battered wife si ate Dina, ni hindi niya man lang inisip na may anak na sila.

“I will stay here,” anito at hindi lang ako naalarma roon pati ang pamilya niya.

Sumulyap ko kay Amos na nanliit na ang mata ngayon sa kaibigan.

“Magpapahinga na kami… at hindi kami komportable sa inyo. Makiramdam naman kayo kung ayaw na sa inyo ng tao.” saad ko at narinig ko naman ang bayolenteng pagbuga ni Amos ng hininga. Anong problema nito?

“I guess you know our family history.” wika ni Brandon na hanggang ngayon ay hawak pa rin si Gaizer. Ang kawawang bata ay naaliw talaga sa kanyang tarantadong ama. Kahit na bulol-bulol pa itong si Gaizer ay nakikipag-usap pa talaga rito.

Isa akong orphan at noon pa man inggit na inggit na talaga ako sa mga batang may pamilya. Naiingit ako na meron sila tapos ako wala. I felt so unfortunate before kasi iyong iba na kasama ko sa orphanage ay naaampun samantalang ako ay hindi. Kaya nga noon minsan natanong ko rin ang sarili ko kung may mali ba sa akin.

Pero kung sa kagaya naman ako ni Brandon napunta ay baka nagsisi rin ako. He was so asshole. Ngayon na hindi na siya kailangan ng pamilya niya saka siya magpapakita. But on the other side, sino ba naman ako? Kaibigan lang naman ako ng asawa niya at mga anak niya. Kaya kung anuman ang desisyon ni ate Dina ay susuportahan ko ito. Ina siya at alam kung iisipin niya lang din siguro kung ano ang makakabuti para sa kanila.

“Hindi ko alam ang lahat pero may alam ako. Hindi ko po alam kung bakit kayo nagpapakita ngayon sa buhay nila ate Dina pero sana po ’wag na problema ang idagdag ninyo. Ate Dina already had enough raising her children alone. Kung gusto n’yo man pong bumawi.. bumawi po kayo sa paraan na hindi n’yo po masasaktan ang pamilya ninyo.”

Brandon only stared at me. I don’t know if natapakan ko ang pride niya o ano.

In the end, Ate Dina and her family leave my house. Nahihiya na sila sa akin, sobra na raw ang abala nila sa akin. Okay lang naman sa akin iyon. Kaso umuwi pa rin sila roon sa bahay nila kasama si Brandon. Sinabi ko na rin naman kay ate Dina na tawagin lang nila ako kapag kailangan niya ng tulong mula sa akin.

Hinatid ko sila hanggang sa kanilang bahay. Nang bumalik na ako sa aking bahay at akmang isasara ko na sana ang pintuan ko nang makita ko si Amos na nakatitig sa bahay ko.

Ayaw ko na itong imbitahin dahil sa huling pag-uusap namin. I wonder kung alam ba nito na nandito ang pamangkin niya, si Adam. I wonder kung nagkita na ba sila o nag-uusap for the past years.

Bumuntonghininga ako at isinara ang pintuan, ni-lock ko ito at nagpahinga. Their problem was not my business anymore. Pagod na pagod ako sa araw na ito.

Mabuti’t nakatulog naman ako ng maayos at kinabukasan ay maaga akong nagising na magaan ang pakiramdam. I just wish na sana ganoon din sina ate Dina knowing that her hisband was there with them.

Nagluto at saka naligo pagkatapos. Kumain ako ng breakfast bago pumasok sa trabaho. As usual ay nagbabaon ako. Para naman kapag lunch ay ulam na lang ang bibilhin ko if ever.

Lumabas ako ng bahay at sinigurado kong ni-lock ito sa loob at dito sa labas.

“Good morning, Lex!”

Napatalon ako at halos mahulog pa sa kamay ko ang susi ng bahay nang marinig ko ang boses ni Adam galing sa aking likuran.

Humarap ako at nakita ko si Adam na may malaking ngiti sa kanyang labi. Sinilid ko sa bag ang susi saka nilapitan ang lalaki.

“Anong ginagawa mo rito?” Bungad ko sa kanya.

He smiled and scratched his nape.

“Wala man lang ‘good morning’?”

“Uh-”

“Kidding! Ihahatid na kita sa workplace mo.” anunsyo niya.

“Huh? Nako ’wag na. Maaabala pa kita.” tanggi ko sa kanyang offer.

I’m still in dazed from last night and now he’s here in front of me. Kagabi palang kami nagkitang muli tapos nandirito kaagad siya sa bahay ko kinaumagahan.

“Kung maaabala ako, I won’t bother coming here. Sige na, idadaan kita sa work mo. Dederetso na rin kasi ako sa trabaho.”

“Uh, sige, kung mapilit ka.”

Makaka-save na rin ako.

Sa pagkakataong ito ay dalawa na ang helmet niya. Binigay niya sa akin ang isa at sinuot ko naman ito. He helped me climb on his bike.

Sakto lang magpatakbo ng motor si Adam kaya naman na-enjoy ko rin ang umangkas sa motor niya. Nanliit ang mata ko nang may maispatan akong pamikyar na sasakyan sa daan. Pero binalewala ko na rin naman iyon.

“Salamat sa paghatid,” ani ko kay Adam at binigay ko sa kanya ang helmet.

“Walang anuman, Lex.” anito, binaba niya ang salamin ng kanyang helmet at nagstarting sa motor. “I’ll see you later.”

“Huh?” Huli na ako dahil nakaalis na si Adam.

Huminga na lang ako ng malalim at pumasok sa trabaho. Nagbihis ko ng uniform namin sa staff room ng hotel.

I enjoyed my job kahit na hindi ito ang first choice ng career na gusto ko. I learned to embrace this job as well as serving people. Nakakatuwa na nabibigay namin ang aming goal dito sa hotel. That is to serve our guests with a smile and provide them with satisfaction during their stay with us.

When lunchtime came I was called by our manager, dahil may naghahanap daw sa akin. Nagtaka ako kung bakit ako nito pinapatawag. ’Yon pala may isang customer pala na nagreklamo sa service ko.

Kinabahan ako roon at pinuntahan ang aming guest na ngayon ay kumain.

“Excuse me, sir?” Magalang kong untag sa nakatalikod na lalaki.

Nang lumingon ito sa gawi ko ay kumunot ang noo ko.

My eyes almost popped out!

“Adam?!” My voice echoed throughout the room.

“I told you, I’ll see you, right?” A grin crossed his lips.

Ito pala ang tinutukoy niya kanina.

“A-akala ko-”

““It was just an alibi. Come on, join me for lunch,” he motioned, gesturing towards the chair across from him.

Magalang akong umiling sa kanya.

“Trabahante ako rito. Bawal sa amin ang umupo kasama ang aming guest unless may permission galing sa aming manager.”

“I’m a friend of your manager. I’ve already called him, and he gave me the go signal.”

Kinagat ko ang ibabang labi ko bago umupo sa tapat na upuan. Kahit na rito ako nagtatrabaho ito ang unang beses na makakain ako na may nags-serve sa akin. Medyo nakakahiya tuloy.

Nang dumating ang aming pagkain ni Adam ay susubo na sana ako dahil kumakalam na rin ang sikmura nang makita ko ang mga bagong guests na pumasok.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa kobyertos sa aking kamay nang makita ko kung sino iyon. It was Amos and his girlfriend.

Season 2 (Part 12)

Part 12

Lex POV

I was distracted because of the new guests. I can’t even cut my steak properly because I was stealing glances at them. I knew I shouldn’t be doing this. I knew I shouldn’t be affected by everything, but my body was betraying my brain.

“Let me cut it for you,” Adam’s voice retrieved my attention.

Napabuga ako ng hangin mula sa ilong ko.

“A-ahh h’wag na Adam kaya ko naman.” Tanggi ko sa lalaki kaso inilingan lang niya ako.

Tumayo si Adam sa kanyang upuan at lumapit  sa akin. Kinuha niya sa kamay ko ang table knife at fork saka hiniwa ang steak ko.

“Kaya ko naman,” usal ko habang pinapanood si Adam na naghihiwa.

Saglit itong tumigil sa ginagawa at lumingon sa akin. Kinindatan niya lang ako bago muling binalik ang atensyon sa steak.

Kukunin ko na sana ang kobyertos kay Adam matapos nitong hiwain ang steak nang tumusok siya ng isang hiwa roon sa steak at sinubo sa akin, “Here,”

Inilingan ko si Adam. My past with Adam was already blurry in my memory; however, this thing was reminiscent of the way he treated me before.

“Sige na para bumalik na ako sa upuan ko.” pilit niya sa akin.

Napabasa ako sa aking labi bago bumuntonghininga at binuka ang bibig.

“Was it good?”

Ngumunguya akong tumango sa kanya.

He handed me my utensils before he stood up and went back to his chair.

Natanong ko si Adam tungkol sa trabaho niya dito. Kaya naman napakwento siya sa akin tungkol sa kanyang trabaho at kung paano siya napalapit sa mga tao dito sa San Ildefonso. I was invested in Adam’s story when guests occupied the table next to us.

Hindi ko napigilang ’di lumingon doon at saglit akong napatanga nang mapagtanto kong sina Amos iyon.

My eyes went back to Adam na ngayon ay tumayo saka bumati kay Amos. Adam gave Amos a hug. Tinapik naman si Amos sa balikat ni Adam.

“It’s good that you’re here, Adam.”

“Yes, Tito. And I fell in love with the people here,” Adam said with a smile.

Napakurap-kurap ako. Natural na natural na sila sa isa’t-isa. Well, maraming taon na rin naman ang lumipas at naging abala kami sa kanya-kanya naming buhay.

“Tito, I’m with…” Tipid kong nginitian si Adam nang bumaling siya sa akin. Si Amos naman ay nawala ang ngiti nang ma-ispatan ako. “I’m with Lex.” pagpapatuloy ni Adam.

“I see.” ani Amos na nakatitig sa akin. “I’m with Danica.” Minuwestra ni Amos ang kamay sa babaeng kasama niya.

Adam gave the girl a curt bow. Ngumiti naman ng malapad ang babae.

Umupo ulit si Adam sa kanyang kinauupuan kanina. Dahil sa mga bagong dating ay naging uncomfortable ako. Nawala ang gana ko sa pagkain.

“Lex?” tawag ni Adam sa akin.

Hinanap ng mga mata ni Adam ang mga mata ko.

“Are you okay?”

Tumango ako. “Oo at.. babusog na ako.”

Binitawan niya ang basong hawak at pinatong ang kanyang kamay sa akin na nasa ibabaw ng mesa.

“I’m sorry. Hindi.. hindi ko alam na darating sila tito Amos rito. If you’re uncomfortable we can look for another eatery out there.” mahinang usal ni Adam. “I know you have a past with him, and I don’t know how your relationship ended. It was so insensitive of me.” Hindi mana sabihin ni Adam kung sino ang ‘him’ na iyon alm ko na kung sino iyon.

Kinuha rin ni Adam ang kamay niya kaya naman naitago ko ang kamay sa ilalim ng mesa. Namamasa na ang kamay ko.

“Hindi. Okay lang naman. Saka ’wag mo ako masyadong isipin. Kumain ka na para–”

“Excuse me?”

Kaming dalawa ni Adam ang nabaling sa babae kasama ni Amos na si Danica, whom I think was his woman.

Nagkatinginan kami ni Adam bago muling binalik ang atensyon sa babae.

“You,” tinuro ako ng Danica. “You work here right?”

Tumango ako.

“Can you get me some water?”

At dahil nakasanayan ko na. Agad akong tumayo at humukod.

“Sure, ma’am–”

“No!” apila ni Adam.

Tumayo siya at hinawakan ang kamay ko.

“Adam, okay lang. Tapos na naman tayong kumain. Magtatrabaho na ako.”

Madiing umiling si Adam sa akin bago tiningnan si Danica.

“I’m sorry, but Lex is with me. He’s not available right now. I will call someone to attend to your requests.”

“But he said that he is already done eating. I guess he can go back to his work now?” Amos interrupted while maneuvering his phone.

“Tito, I already—”

Adam was about to react to Amos when I grabbed his sleeves.

Umiigting ang panga niyang tumingin sa akin.

“Lex, pinagpaalam na kita sa manager mo. Marami namang iba na pwede niyang utusan.”

Huminga ako ng malalim.

“Alam ko. Alam ko, okay? Hayaan mo na. Guests namin.. sila.”

Napailing si Adam.

“Pero salamat sa lunch. I really appreciate it.”

Wala ring ibang nagawa si Adam kung hindi ang hayaan ako. Kumuha ako ng tubig para kay Danica at binigyan ko na rin si Amos. Just in case.

Nakita kong ’di pa umaalis si Adam kaya nginitian ko ito. Nilibre niya ako. Alangan naman at snob-in ko ang tao.

Lalagpas na sana ako nang hulihin ni Adam ang kamay ko na walang dalang tray.

“Later, dadaanan kita rito. Ihahatid kita sa bahay mo.”

“Huh? Hindi na kailangan.”

“I insist. Please!”

“Kung.. ’yan ang gusto mo at ’di ka naabala sa trabaho. Edi.. sige.”

“Very well! Can I get your number so that I can text you.. when you know…”

He handed his phone to me.

Ngumiti ako at kinuha ang telepono ni Adam saka tinipa ang cellphone number ko.

Nang magbihis na ako sa staff room ay tama naman na nagtext sa akin si Adam.

From: Unknown number

‘Nandito na ako, Lex. If you still have work, TYT.’

-Adam

Nang maisuot ko ang aking t-shirt ay nagtipa ako ng reply kay Adam.

Ako:

‘Andyan na rin ako:)’

S-in-ave ko na rin ang number ni Adam.

Pagkalabas ko ay agad kong makita si Adam na nakahilig sa kanyang motor saka nakatuon ito sa kanyang cellphone. Pero nang makita niya ako ay agad siyang tumayo at sinilid sa kanyang bulsa ang telepono.

“Hi! Good evening!”

Tipid akong ngumiti sa kanya.

“Magandang gabi rin.”

Binigay niya sa akin ang helmet.

“Would you mind.. kung magdi-dinner muna tayo bago kita iuwi sa bahay mo?” May panaka niyang tanong.

“Pero.. tapos na kasi akong magdinner. Nag-dinner na ako kasama ang mga workmates ko.” wika ko.

Napayuko ito at napakamot sa kanyang batok.

“Ganun ba. What about.. coffee?”

Ilang minuto akong nag-isip bago sagutin si Adam. Hindi naman kasi ako masyadong mahilig sa kape. I’m more on milk na.

“S-sige.”

Kita ko ang pagbuga niya ng isang malalim na hininga, para bang kanina niya pa pinipigilan ang kanyang paghinga.

Sinuot ko na ang helmet saka umangkas sa kanyang motor. Dahil mahina lang magpatakto ng motor si Adam kampante ako na hindi kumapit sa kanya. Ilang metro na ang tinakbo ng motor ni Adam nang mapalingon ako sa hotel na aking pinagtatrabahuan. Hindi ko alam kung tama ba ang nakikita ko o baka dahil lang sa distansya dahil parang may nakita akong isang bulto ng tao na nakatayo sa harap ng hotel at nakaharap ito sa gawi namin.

Maliit lang naman na probinsya ang San Ildefonso pero masagana sa komersyo ang lugar. Maraming mga gusali at mga iba’t ibang kalakal. Siguro dahil na rin maraming mga underrated tourist spots ang probinsya.

Nakarating kami ni Adam sa isang coffee shop na kanyang s-in-uggest. Pagkapasok namin sa coffee shop ay may iilang customer ang shop. Si Adam na ang nag-order ng coffee namin at binilhan na niya rin ako ng cake.

Sa tapat kami ng transparent glass umupo, dahil nasa ikalawang palapag itong coffee shop. Nakikita namin ang iilang motor at tricycle na dumadaan.

“Lex, kaya pala kita inimbitang magkape kasi.. gusto ko lang humingi ng dispensa sa nangyari kanina roon sa hotel.”

Winiwasiwas ko ang kamay kay Adam. Wala naman siyang kasalanan kaya wala siyang dapat ihingi ng dispensa sa akin. Wala naman siyang kaalam-alam sa mga nangyari sa amin ni Amos dati. Kaya naiintindihan ko siya.

Saka.. parang ako na lang naman ang apektado sa mga nangyayari ngayon. Si Amos wala.. maayos na naman siya. Tanging galit na lang ang nararamdaman niya para sa akin. And I understand.

“Okay lang Adam. Wala kang dapat ihingi ng dispensa sa nangyari.” My late reply.

He leaned on his chair.

“Kung hindi mo mamasamain, Lex. What happened to your relationship with Tito Amos?”

Napabuntonghininga ako.

“Mahabang kwento, e.”

He gave me an assured smile.

“I’m ready to listen.”

Tumingin ako sa mukha ni Adam. Hindi ko aakalain na darating ang panahon na makakapag-usap kami ng ganito. Hindi ko inaakala na darating ang panahon at magiging komportable ako sa kanya sa kabila ng nangyari noon. Akala ko kasi noon hindi ko na mapapatawad itong si Adam. Akala ko hindi ko na siya kayang harapan na hindi naaalala ang dati. Kaso heto ako ngayon. Telling him about my failed relationship with his Tito Amos. How ironic.

“Iniwan ko siya.. iniwan ko siya na ang nasa isip ko ay maaayos niya ang kompanya at sarili niya na wala ako. Iniwan ko siya para sa ikakabuti ng lahat: sa mga negosyo niya, sa mga kasosyo niya, at pati na rin sa mga taong umaasa sa kompanya niya. I didn’t leave him because I fell out of love. I leave because I think I am a poison who will ruin his life.” Umagos ang luha ko habang nagkukwento ako kay Adam. Tandang-tanda ko pa ang lahat. Lahat ng sakit, pighati, at saya. ’Yan ang mga bagay na nagkukulong sa sarili ko sa nakaraan. Si Amos malaya na. Ako nakakulong pa rin sa mga alaala namin na kailanman ’di mababalik at maayos.

Tumayo si Adam at yumakap sa akin.

“I will… I will help you, Lex,” he whispered and murmured some words of comfort.

Season 2 (Part 13)

Part 13

Lex POV

Matapos akong yakapin ni Adam ay umalis ito saglit tapos nang bumalik siya ay may dala nang tissue. Kumuha siya ng ilang piraso roon sa tissue box at inabot sa akin. Nang matanggap ko iyon ay saka siya bumalik sa kanyang silya.

Tinamaan ako ng hiya matapos kong umiyak sa balikat ni Adam. My tears left some stains on his shirt.

Tinulak ni Adam ang baso ng tubig sa akin. Tinipid ko siyang sinuklian ng ngiti. Tumungga ako ng tubig doon at saka nagpunas sa aking bibig gamit ang likod ng palad ko.

He took a little sip of his coffee and entertained himself with the coffee shop’s interior design. Kahit na maliit lang ang kape na ito, umaangat ito dahil sa desinyo nito.

“Salamat, Adam.” Wika ko.

Doon bumalik ang atensyon ni Adam sa akin. Umangat ang gilid ng labi niya.

“You don’t have to thank me, Lex. I’m just doing this because I still feel guilty about all the things I did to you back then. I may say sorry to you a lot, but I know that those words can’t change what happened before and can’t make you forget those ugly past actions. I was an asshole for doing those things to you, Lex.”

“Adam-”

Pigil ko sana sa kanya kaso itinaas niya lang ang kanyang isang kamay sa ere para ako ay patahimikin.

Hindi niya naman kailangang gawin ito. I have already freed myself sa lahat ng nangyari sa amin noon. Tinanggap ko ang nangyari sa amin noon. At saka hindi ko na rin naman iyon iniisip pa ngayon. Dumating lang talaga siguro si Adam sa buhay ko upang turuan ako ng leksyon. Dumating siguro talaga siya sa buhay ko upang subukin ako at patatagin ako sa mga pagsubok. Naging instrumento lang siguro siya upang magising ako sa masalimuot na mundong ’to.

Galit na galit ako kay Adam noon. Sukang-suka ako sa mga ginawa niya sa akin kaso napatawad ko siya. Kahit ako ay na-surpresa para sa sarili ko na nakaya kong magpatawad ng tao sa kabila ng mga ginawa nila sa akin.

I realized back then that Adam was driven by his anger, and he wants to take revenge on his father who turned out to be his uncle. Though they’re not really blood-related, they still consider themselves family, I guess. He also used me for his vengeance.

“Humanga lang ako sa’yo, Lex. At bilang pasasalamat ko sa pagtanggap mo ulit sa akin bilang.. kaibigan mo. Gusto kitang tulungan. Gusto kitang tulungan sa abot ng aking makakaya.” Anito.

“Pero ako na naman ang tatanaw ng utang na loob sa’yo nito.” saad ko kahit hindi ko alam kung sa ano at aling paraan ako matutulungan ni Adam.

Ibang iba na talaga siya kumpara sa Adam na kilala ko noon.

Umiling siya bilang ’di pagsang-ayon sa akin.

“Nope, don’t be, Lex. Since in the first place ako ang nag-offer sa’yo. Ako ang nagbigay sa’yo ng ideya. Isipin mo na lang na ito ang ganti ko sa mga kabutihan mo sa akin. Gago ako, Lex pero napatawad mo ang gagong ’to. Kaya ako na naman ang gagawa ng kabutihan for you. “I will do all in any way possible to help you, Lex. I promise you, my friend.”

Nag-stay kami ni Adam sa coffee shop at napag-uusapan namin ang nangyari sa kanila noon ni Mira. Nawalan daw siya ng balita sa babae matapos nilang maghiwalay noon at ang huling nabalitaan niya ay kinasal na ito.

Hinatid ako ni Adam sa bahay at pagkarating namin ay sinilip ko lang ang bahay nila ate Dina. Nakahinga ako ng maluwag nang wala namang kahit na anong nangyayari sa bahay. Siguro nakapag-usap naman ng mabuti sila ate Dina at si Brandon. Hindi rin kasi maganda na nakikita ng mga anak nila na nag-aaway sila.

The next morning when I came to work, my workmate came to me and grabbed my wrist. Kakalabas ko lang ng staff room. Pinagpapawisan ito at gusot ang mukhang nakahawak sa kanyang pusonan.

“L-lex,” nanginginig nitong usal.

Hinawakan ko ang braso niya at nanginginig din ito.

“A-anong nangyayari sa’yo?” tanong ko sa workmate kong babae.

“P-period ko.”

Dahil sa pagkabahala ko sa hitsura niya ay matagal kong nakuha kung ano ang ibig niyang sabihin doon sa period niya.

“May dysmenorrhea ka?” Tumango siya. “D-dalhin kita sa clinic.”

Matigas itong umiling sa akin. Tinuro niya ang dalang trolley ng pagkain.

“Pwede bang ikaw na lang muna ang pumalit sa akin?”

“Oo naman,”

“Salamat, Lex. Pakihatid na lang n’yan sa suite number 017.”

May pag-aalalang kinuha ko ang trolley at lakad-lingon ang ginagawa ko sa kanya sa aking pagkabahala sa kanyang kalagayan. I’m a gay and I don’t know kung gaano ba talaga kasakit ang magkaroon ng dysmenorrhea. At base sa akihg nasaksihan sa kanya talagang masakit talaga ito dahil halos hindi na siya makalakad.

Pinindot ko ang doorbell ng room pagkarating ko.

“Who’s this?” ang tanong mula sa loob.

“Ah, room service po, Ma’am.”

Hindi na iyon nasundan pa at narinig ko na lang ang pag-click ng pintuan, hudyat na ito’y bubukas.

Bumukas ang pintuan at bumungad sa akin ang babaeng kasama ni Amos, ang kanyang kasintahan, si Danica. Danica was only wearing a white long sleeves na halatang hindi sa kanya sa laki at haba.

“Good morning, ma’am, room service po.”

Tumango lang ito sa akin at tiningnan ang tulak-tulak kong trolley ng pagkain.

She crossed her arms and stepped aside.

Mahirap man pero nginitian ko ang babae at pumasok sa room na malakas ang tahip ng puso. If she’s here, Amos was most likely to be here as well. And I wasn’t wrong. Nang ilapag ko ang mga pagkain nila sa mesa na hindi kalayuan sa kama na magulo ay lumabas naman si Amos na galing sa banyo. Bagong ligo ito. Tanging ang puting towel lang ang saplot sa kanyang katawan maliban doon isang towel na kanyang pinamunas sa kanyang buhok.

Umigting ang panga nito nang makita ako.

“G-good morning, sir-”

“Why are you here? Leave!” bulyaw nito at napatalon ako sa gulat. Mabuti’t nailapag ko na ang bowl ng soup.

Hindi naman ito ang unang beses na ako’y napagsigawan ng guests namin at napagalitan kaso iba ang nararamdaman ngayon. Kinurap-kurap ko ang mga mata ko nang naramdaman kong nag-aambang tumulo ang mga luha ko.

“O-oo po-”

“He’s just doing his job, darling.”

Naputol ako sa pagsulpot ni Danica sa tabi ni Amos. Tumangkayad ito at siya ang pumunas sa buhok ni Amos.

Yumuko ako.

“Bakit pinapasok mo?” May bahid ng galit na wika ni Amos.

Nag-usap silang dalawa na parang wala ako sa kanilang paligid. Binilisan ko ang ang aking kilos at nang matapos ako ay yumuko lang ako sa kanilang dalawa na naglalambingan.

Bubuksan ko na sana ang pintuan nang tumawag sa akin si Danica.

“Lex,” she jogged towards me. Kinuha nito ang palad ko at may nilagay na ilang libo na pera. “Sorry about Amos, hmm?” aniya at tumalikod sa akin bago pa man ako makapagsalita.

Tiningnan kong palad na may perang bigay ni Danica. Danica slipped some bucks on my hand and I should be happy sa laki ng tip niya pero hindi ko magawang makapagpasalamat sa kanya. Sa muli kong pag-angat sa aking ulo ay nakita ko si Amos at Danica. Si Danica ay nakatalikod sa akin at si Amos naman ay nakaharap sa aking gawi na hawak ang likuran ng kasintahan.

I know I should be going, but my stupid body wouldn’t cooperate with me. I watched how Danica tiptoed and wrapped her arms around Amos’ neck before kissing the guy.

Kahit na nagkalapat na ang mga labi nila ay nakatuon pa rin sa akin ang mga mata ni Amos na walang emosyon.

Umawang ang labi ko nang ang isang kamay ni Amos ay yumakap sa leeg ni Danica at inangkin ito. Sa pagkakataong iyon ay gusto kong mabingi nang marinig ang kanilang ungol.

Ang luha kong nagbabadya kanina ay tuluyan nang tumulo. Pinalis ko ang mga tangang luha sa aking pisngi at tumalikod sa kanila.

Nang makalabas ako sa room nila ay muntikan na akong sumalampak sa sahig. Mabuti at nakahawak ako sa trolley.

Ang tanga tanga ko. Bakit ko pa ba iyon tiningnan? Bakit ba hinayaan kong makita pa iyon? Pero wala na naman akong karapatang masaktan. Ako ang nang-iwan, eh. This is the consequence of what I did before.

Pinukpok ko ang aking ulo gamit ang kamao ko.

“Tanga, tanga! Istupido! Move on na kasi!” Leksyon ko sa sarili.

Parang may bumarang bagay sa aking lalamunan na siyang naging sanhi upang mahirapan ako sa aking paghinga.

Umiiyak ako nang madatnan ng kasamahan ko kanina na nagka- dysmenorrhea.

“Lex? Ayos ka lang ba? Pinagalitan ka?”

Agad-agad kong pinunasan ang pisngi.

Isang iling ang sinagot ko sa kanyang mga tanong.

“Bakit ka umiiyak?”

“M-masakit ang t’yan ko.”

Ako ang nakonsensya sa aking kasamahan dahil usal siya nang usal ng patawad sa akin. Wala naman siyang kasalanan.

Hanggang sa naghapon na ay nawalan na ako ng gana sa trabaho. Mabuti’t hindi ako na-assign sa kanila.

Uwian na namin at nag-aabang na lang ako ng masasakyan nang pumarada sa harapan ko ang pamilyar na motor. Hindi ako nagkamali nang binaba nito ang visor ng helmet niya. Nakangiting bumungad sa akin si Adam. Namimihasa na ang lalaki.

“Bakit ka nandito?” tanong ko rito.

Tumingin siya sa daan bago muling bumaling sa akin.

“Napadaan lang?”

Ngumiwi ako.

“Ahh.”

“Uuwi ka na?”

“Hmm, naghihintay lang ng masasakyan.”

“Hatid na kita,” alok nito sa akin.

“Naku, hindi na, Adam.” Tanggi ko sa kanya.

“Sige na. Baka matagal pa bago may dumaang tricycle. Angkas na.” Pilit niya at hindi na ako tumanggi pa sa kanya ng ibigay na niya sa akin ang spare niyang helmet.

That day passed by, and as much as I don’t want to dwell on what I saw in Amos and Danica’s suite, it was like a nightmare that haunted me whenever I tried to close my eyes.

Nang pumasok ako kinabukasan sa hotel ay mas hinanda ko ang sarili ko dahil baka sakaling magka-encounter na naman kami ni Amos. However, it was a bless na hindi ko sila nakita.

Nag-ooffer ang aming hotel ng iba’t ibang activities sa aming mga guests habang nags-stay sila sa amin at so far naman ay wala silang dalawa alin man sa aming activity area.

I thought na nag-check out na sila si Amos kaso nang bandang alas kuarto nang hapon ay bigla na lang akong pinatawag ng aming manager upang sundan ang aming guests na nag-hiking, sila Amos at Danica dahil may naiwan daw ito sa kanilang room. The hiking area was one ride from the hotel where I work tapos ay may facility rin kami roon na nag-aasikaso sa aming mga guests na gustong umakyat sa bundok.

“Ma’am, wala ba po talagang iba na pwedeng magdala nito sa taas?” Lugmok ang balikat ko nang makarating sa facility dahil ang kanilang tauhan doon ay may kanya-kanyang trabaho at naka-alis na tungo sa bundok.

“Wala na talaga, Mr. Torres pero ’di ba ay naka-akyat ka na naman sa bundok? I mean, isa ka sa mga tour guide na sumama rati sa ating guest?” anang ng babaeng naiwan sa facility.

“Nakasama na po ako pero hindi naman po ako na-assign dito.”

Umiling siya sa akin.

“Ikaw na ang magdala ng bag na iyan. Tatawag na lang ko sa main office na sumunod ka sa ating guests.”

I left no choice and climb to the mountain alone. Dala ko ang bag ni Danica dahil naiwan daw ito. Sabi naman ng babae na naiwan sa facility ay hindi pa masyadong matagal bago nakaalis sila Danica kaya binilisan ko ang lakad.

Ngunit sa isang oras kung pag-akyat sa bundok ay bigla na lang bumuhos ang malakas ng ulan. Dumilim ang paligid at  halos matakpan na ng makapal na ulap ang makitid na raan.

Basang-basa na ako sa ulan dahil ilang minuto na ring umuulan ng walang tigil. Kaya naman naisipan ko na lang na bumalik sa baba pero may marinig akong rumaragasang bagay na paparating.

Nakatunganga ako habang nakatingin sa malaking bato na gumugulong palapit sa akin. Ang ingay ng pababagsak na bato ay nagbigay ng takot at tension sa sa akin.

Nakatakbo pa ako palalayo roon sa batong paparating pero hindi naman nakatakas ang binti ko nang madaganan ito sa isang puno ng kahoy na natumba gawa ng malaking bato na gumulong.

“Ahhh! Tulong!” Iyak kong sigaw nang parang nabali yata pati ang buto ng binti ko dahil sa punong natumba. To my horror, I couldn’t move my leg.

---

hello everyone! i hope you enjoy reading this chapter. 😊 anyway, no need to comment ’update na po since mag-aupdate ako kung kailan ko gusto. iyon lang po. leave your thoughts and reactions only in the comsec.  thank you!

Season 2 (Part 14)

Part 14

Lex POV

I may know the mountains because I was once assigned here, pero kung ganito kapal ang ulap at kalakas ang ulan, hindi ko na alam kung saan pa ang daan pababa. Wala akong dalang flashlight sa pag-aakala na maabutan ko ang mga ito.

At kung minamalas pa ako, ngayon pa naipit pa ang paa ko sa kahoy. I tried to pull my weak leg, but I just couldn’t. Naghalo na ang iyak ko sa sakit at sa panghihinayang sa aking kalagayan ngayon.

Nahagip ng kamay ko ang dalang bag na kay Danica raw. Hindi ko alam kung ano ang laman nito pero pinakialaman ko na iyon dahil baka may magamit ako.

Humihikbi akong kinalkal ang bag na ang laman ay kadalasan make-up at iba pang necessities pang babae. Mabuti at kahit sa gitna ng malakas na ulan at maambon na paligid ay may nakikita pa ako kahit papaano.

My eyes lit up when I spotted a cellphone at the bottom. Naka-lockscreen ang telepono na ang lockscreeen wallpaper ay si Amos at si Danica. Halatang kinuha ang larawan ng nasa ibang bansa sila dahil nagyeyelo ang kanilang paligid. I don’t have much time para paglaanan iyon ng oras. Mapait man pero mas nakakabahala ang kalagayan ko ngayon. Kung magtatagal pa ako rito hindi ko na alam kung ano pa ang mangyayari sa akin dito ngayon. What if may mga wild animals dito? Mas malala kung may ahas ngayon dito sa aking kinasasadlakan. At, papaano kung may gumuho na naman?

I scrolled up the screen at naiiyak ako sa tuwa nang makita ko ang flashlight icon. Nababasa ang cellphone sa ulan pero hindi naman iyon namatay.

Inilawan ko ang aking posisyon ngayon at nakasalampak ako sa mga basang dahon. Sunod kong inilawan ang aking paa at napangiwi ako nang subukan ko itong igalaw. May bakas na nang dugo ang aking pants na butas.

Halos kasing laki rin ng binti ko ang kahoy na tumama roon. Iniwan ko ang flashlight na nakabukas at sinubukang buhatin kahoy na nakadagan sa aking binti. Kaya pala dumugo ang binti ko dahil may isang sanga ng kahoy na bumaon doon.

“Ughhh!” Buong lakas kong buhat sa kahoy.

Hiningal ako at sa muli kong pagbuhat doon sa kahoy ay nakuha ko na ang aking paa.

Yumiwang ako dahil ang isang paa ko lang ang may lakas hanggang sa bumagsak ulit ako sa mga basang dahon.

Inabot ko ang flashlight saka inilawan ang sugat ko.

Umuwang ang bibig ko nang makitang dumudugo pa ang sugat ko. Hinubad ko ang suot kong blazer. Kinagat ko ang telepono upang mailawan ko ang aking sigat habang tinatali ko ang blazer sa aking sugat.

“Ahhm!” Impit kong sigaw sa sakit no’n.

Nang matalian ko ang aking sugat ay tumayo ako at naghanap ng maliit na kahoy na magagamit ko bilang tungkod. Hindi ko talaga magagamit ang isang binti ko dahil kapag naglalagay ako ng pwersa roon ay kumakagat ang sakit.

Nang makakita ako ng isang kahoy ay hindi na ako nag-aksaya pa ng panahon saka ika-ikang naghanap ng daan pababa.

Nakikita ko ang maliit na ilaw sa baba pero hinihingal na ako at medyo nahihilo na. Umiikot na ang paningin ko pero tinitibayan ko ang loob ko. I just can’t die here. Wala man akong uuwiang pamilya pero may mga kaibigan ako. Si Mill, si Jas, at Ed, mag-aalala ang mga bakla sa akin.

Tumigil ako sa isang puno ng kahoy at umupo dahil hilong-hilo na ako. Umiyak na naman ako at napagtanto kong… wala nga sigurong maghahanap sa akin dito ngayon. Kung alam na nila sa baba na nandito pa ako sa bundok ngayon. Alam ko rin naman na hindi nila papaakyatin ang kahit na sino ngayon dito lalo na’t may batong gumuho. Sobrang delikado ng lugar.

Hindi ko na ba makikita sina ate Dina? Si Glayzel at Gaizer?

Sinandal ko ang aking ulo sa punong tinigilan at pumikit. Tuloy pa rin ang pagbuhos ng ulan. Galit na galit ang panahon. Nanginginig ako sa lamig. Hilong-hilo pa ako.

Malapit na akong makatulog ng may marinig ang mga tumatawag sa akin.

“Lex!”

“Lex!”

Boses iyon ni Adam at… ni Amos.

Napaahon ako mula sa aking pagkakasandal.

“Lex!”

Kinuha ko ang telepono sa aking tabi at winawagayway ko iyon sa ere.

“Nandito… n-nandito ako, Adam!” Namamaos at naiiyak kong sigaw. Kahit na nagka-crack na ang boses ko ay sumisigaw pa rin ako.

Lord! Thank you! Thank you so much!

Hindi niya ako hinayaang mamatay rito sa gitna ng gubat.

Hindi ko man alam kung saang parte ngayon si Adam at si Amos pero patuloy ko lang itinataas ang telepono sa ere.

Nakahinga ako nang naluwag nang may makita na akong dalawang bulto ng tao na may dalang flashlight.

“A-adam nandito ako!”

“Lex? Shit!” Adam exclaimed.

Naunang nakarating si Adam at sunod nito si Amos. Hindi ko ito binalingan dahil sinisisi ko siya at kanyang babae. Alam kong wala naman silang kasalanan kasi hindi naman nila hawak ang panahon pero galit ako sa kanila. Kung hindi naiwan ng babae niya ang bag sa hotel ay hindi naman ako susunod dito.

Agad na hinubad ni Adam ang suot niyang jacket at kinapa sa akin. Lumuhod ito at saka inayos ang hood ng jacket sa aking ulo.

“Tangina! Anong nangyari sa paa mo?”

Iniilawan ni Adam ang binti ko kaya naman nakita ko ang konting dugo roon na humahalo sa tubig ulan.

“Nadaganan ng k-kahoy na natumba kanina.”

“Fuck!”

Masama akong tumingin kay Amos nang niluhod nito ang isang binti at tiningnan din ang aking sugat.

“We need to take him to the hospital; this wound is really deep,” aniya at tumango naman doon si Adam.

“Hop in,” sunod na ani ni Amos at tumalikod, offering his back.

Nagkatinginan kami ni Adam. Nginuso ni Adam ang likod ng kanyang tiyuhin pero umiling ako. Ayaw kong sumampa kay Amos.

“S-sa iyo… ikaw ang mag-piggy back sa akin.”

Doon ay unti-unting lumingon si Amos. Wala akong pakialam sa kanya.

“Are you sure?” Paniniguro pa ni Adam.

Gusto ko tuloyng batukan si Adam. Gusto niya atang ipaglapit kami ng tiyuhin niyang may karelasyon na. Tangina rin naman nitong si Adam. Gagawin na naman akong kabit.

“Oo,” sang ayon ko.

Binalingan ni Adam si Amos.

“Ikaw na lang ang mag-ilaw sa daan, tito.”

“S-sure.”

Tumayo ako at inalalayan ni Amos para makasampa sa likod ni Adam. Nang magtagal ang kamay ni Amos sa likod ko ay tinampal ko iyon.

“Ayos ka na, Lex? Tara na?” tanong ni Adam.

“Mmm,”

Inunan ko ang aking ulo sa balikat ni Adam.

“Salamat, Adam. Salamat dahil hinanap mo ako,” wika ko.

“Nag-alala kasi ako.”

“Papaano mo pala nalaman na umakyat ako sa bundok?” usisa ko rito.

“Sinundo kita sa hotel pero sinabi ng workmate mo na may dinala ka raw dito. Nang makita kong masama ang panahon ay sumunod ako at pagkarating sa ro’n sa baba ay nagkagulo na dahil nga may isang worker na umakyat sa bundok at hindi pa nakakabalik. At nang makumpirma na ikaw iyon ay nag-volunteer akong sumama para hanapin ka.” kwento nito.

“Salamat-”

“Pero pinigilan kami ng rescuers dahil sa sama ng panahon.” Pagputol ni Adam sa akin.

“Uh,” sambit ko.

“Thankfully, Tito vouched for me… for the two of us. We looked for you ourselves.”

Humigpit ang pagkaka-kapit ko kay Adam, natahimik.

“That’s why you should thank him too.” Adam whispered.

Nilingon ko si Amos na seryoso ang mukhang nakatuon sa daan. Naiilawan kasi kahit papaano ang mukha nito dahil sa dalang malaking flashlight.

“Salamat.”

Rinig ko pa ang patuksong sipol ni Adam. Talagang pinagtutulakan ako nito sa kanyang tiyuhin.

Amos stared at me and smiled.

“It’s nothing… and I’m so sorry, Lex.”

Napalunok ako at hindi ito inimik. Hindi ko alam kung saan siya nags-sorry. Para kasing ang dami ng pinaparating sa isang sorry niya. Hindi ko alam kung saan siya nags-sorry.

Pagkarating sa baba ay inasikaso ako ng mga paramedic at dinala rin sa ospital pagkatapos.

Nagstay ako sa ospital dahil may ino-obserbahan pa ang doktor sa aking paa. Ang dami rin kasi ng dugong nawala sa akin.

Sa hindi ko inaasahan ay bumisita sa akin kinabukasan si ate Dina kasama ang kanyang asawa, si Brandon at anak nila, sina Glayzel at Gaizer.

Nabulabog ang room ko nang pagkahapon ay dumating ang mga kaibigan ko, sina Mill, Ed, at Jas na kasama si Kalix. Parang kung sinong namatay nang dumating ang mga kaibigan kong umiiyak.

“Kanino nalaman na naaksidente ako?” tanong ko nang matapos silang umiyak.

Tumingin sila kay Kalix, na nasa telepono nito nakatutok.

“Huh? Kay Kalix?”

Tumango sila. I remember na acquaintance pala sila ni Amos.

“Ang baklang Jas na ang nagbalita sa amin, kaya ayon napabyahe kami rito ng wala sa oras. Iniwan kaagad namin ang aming trabaho sa pag-aalala namin sa’yo.” sabi ni Ed.

“Bakit kasi rito ka nagtitiis, Lex. Bumalik ka na lang kasi sa Manila. Para sama-sama na tayo.” sulsol ni Mill.

“I already build myself here, Mill. Hindi ko na basta’t basta maiiwan ang San Ildefonso.” ani ko.

“Hay, ’wag natin istress-in si Lex. Pagpahingahin natin ang tao.” awat ni Jas.

Gabi na nang umuwi sina Ed, Mill, Jas at si Kalix. Gustuhin man nilang magtagal kaso may mga trabaho silang napurnada.

Kinabukasan naman ay binisita ako ni Adam at dinalhan ng mga prutas, three days akong mags-stay sa ospital at bukas ay uuwi na rin. Nang umalis si Adam ay hindi ko inaasahang darating si Nelissa… ang dating kasama ni Amos sa trabaho.

“Nelissa?” sambit ko, hindi namamalayang nagpipigil na ako sa aking hininga.

Ilang taon ko na bang hindi nakikita si Nelissa? I think simula noong anniversary ng kompanya ni Amos. After that wala na akong naging balita kay Nelissa.

“Lex-”

“What are you doing here?” I intervened.

Saglit siyang natahimik at tumayo sa malapit sa aking hospital bed.

“At papaanong nalaman mong nandito ako?” segunda kong tanong sa kanya.

“I.. ask your friend.. si Ed.”

Marahas akong napabuga ng hininga.

“But please, ’wag kang magalit sa kaibigan mo, Lex. Pinilit ko lang siyang sabihin kung nasaan ka.” pahabol niya, siguro’y nahimigan ang sama ng loob ko.

“Ano pa bang ginagawa mo rito, Nelissa? Wala na.. wala na kami ni Amos. Sobrang tagal na simula noong-”

“Alam ko.” Putol niya sa akin.

Nanginig ang mga labi kong tiningala si Nelissa.

“M-masaya ka na ba? Wala na kami. Maayos ang kompanya.. lumago.” Tumulo ang luha ko. Ang pait at sakit pa rin ng lahat ng nangyari sa akin noon. Just the thought of having to leave the man whom I love for the sake of other people hurts me so much. Bakit kailangang ako lagi ang nagpapaubaya? Bakit kailangang ako lagi ang nag-a-adjust?

Nanlaki ang mga mata ko nang biglang lumuhod si Nelissa.

“I’m so sorry, Lex. Sorry for what I did back then. Alam ko.. alam kong huli na ako, Lex pero sana mapatawad mo ko. Ang tanga ko na ikaw ang nilapitan ko noon. Ang tanga ko para itulak ka papalayo kay Amos para sa aming sariling kapakanan. Lex..,”

“Tama na, Nelissa. At tumayo ka na d’yan. Wala na tayong nagagagawa sa mga nangyari noon. Wala nang magbabago. May kasalanan din naman ako. Naging duwag ako. And yeah, I was so naive at that time to be swayed by your words. Please Nelissa umalis ka na lang.”

Nelissa brought her apologies for what she had done before. At dahil sa kanya, muli ko na namang naalala ang sakripisyong ginawa ko. Ang sakripisyo na inaakala ko na solusyon sa lahat. Tsk!

I was silently crying when the door to the room flew open and Amos entered, wearing a serious and pained expression in his eyes.

---

hello po, once again, no need to comment ‘update po, kailan po ang next’ and so on. i dont have a definite answer for that. rest assured naman mag-a-update ako kung kailan po ako may time. just leave your thoughts and reactions in the comsec. your votes as well are highly appreciated and it motivated me to write an update as soon as possible. kamsami! ✨

Season 2 (Part 15)

Part 15

Lex POV

Amos slipped into the room without caring whether I was comfortable with him or not. He was clad in a black dress shirt paired with ironed black slacks. He gently closed the door, a contrast to his tough demeanor. He sauntered towards the vacant chair not too far away from my bed.

I really wanted to shoo him away, to have him gone and stay away from me. However, my eyes just watched his cautious actions.

Amos pulled the chair towards my direction. He tugged the fabric of his slacks around his knees before sitting down.

“Are you feeling alright?” Mataman nitong tanong sa akin, nanatiling seryoso at kalkulado lamang ang kanyang pinapakitang ekspresyon sa akin.

“Why are you here?” I inquired instead of answering him.

The sleeves of his dress shirt were rolled up to his elbows, which is why I saw the veins on his forearms protruding when he balled his fist. It was as if I had pressed a button that transformed him like this.

Mahal na mahal ko si Amos kaya nga no’ng una naming pagkikita after how many years of being away from each other, I was so affected. Even now, I can’t deny the truth that I’m still affected and I stil have feelings for him. Pero alam ko na ang hangganan ko. Alam ko na ngayon kung papaano ko papahalagahan ang sarili ko.

After the incident in the mountain, I have had so many realizations about myself. First, our life still goes on. Our life is like a wheel that sometimes we’re at the top and sometimes we’re at the bottom. Secondly, if He has given you a life, live with it. Life is so hard. The world is so cruel, and in order for us to survive in this world, we must fight and take risks. Life in this world is like a gamble – sometimes we win, and there are also times that we lose. Third, I have learned that I should let go of people who don’t value me. I should let go of the people who can’t see my value. And lastly, I should accept the fact that I cannot be with my love right now; I should move on, get a life, and be bolder.

I already have so much of Amos. Nagbabago nga ang tao at hindi nakaligtas doon si Amos. Hindi na siya ang lalaking minahal ko noon. Well, his guy— a straight guy. Maybe he really needs a woman. He doesn’t need a gay like me. Baka pampalipas oras lang din ako.

“Nagkita kayo ni Nelissa?” sunod kong tanong nang wala itong inimik.

“Yeah,” he said, almost in a whisper.

“Nag-usap kayo?”

He nodded miserably.

“Ano pa ang ginagawa mo rito kung gano’n? If you want to know if I am well. Well, yes. I’m okay and I’ll be discharged tomorrow,” sabi ko sa kanya. My voice ceases when Amos’ weary eyes focus on me. “At.. kung nandirito ka para tanungin ako tungkol sa mga gamit ng kasintahan mo. Hindi ko na alam. Naiwan ko na iyon sa gubat. Sabihin mo nalang sa akin kung magkano iyon para mabayaran-”

“Why didn’t you tell me?”

My hand balled into a fist that was resting at my sides.

“Tell me what?”

“About what Nelissa said to you.”

“Para saan pa?” Eh no’ng gusto ko itong sabihin sa kanya ay ayaw niya akong pakinggan.

“Para saan? Of course, kung sinabi mo sa akin noon. We could have talk over it. Hindi sana tayo aabot sa ganito.” he stated frustratedly but he was still in control of himself.

“Sorry. Sorry kasi gaya ng sabi mo hindi ako nagtiwala sa’yo, na hindi ako nagtiwala sa’yo ng sapat. Sorry kasi.. natatakot lang din ako, Amos. May pagsisisi ako sa mga ginawa ko noon. Nagsisisi ako.. kasi hindi ako bumalik pero ang kapal din naman ng mukha ko ’di ba kung babalik ako matapos ng ginawa ko sa’yo? That’s why I lived with my decision and tried to live alone and independently. And I’m glad I survived.”

“Sana bumalik ka…” mahina niyang usal. “Kasi kung bumalik ka.. tatanggapin pa rin kita, Lex. Tatanggapin pa rin kita kasi mahal pa rin kita.”

“Imposible.”

“What?”

“You’re a straight man. Ilang taon kitang iniwan pero wala man lang bang babae na dumating sa buhay mo? Papaano si Danica? Come on, Amos, ayos lang na aminin mong nawalan ka rin ng feelings sa akin at naghanap ng iba. It’s understandable.”

Pagak itong tumawa at umiling.

“Do you really think that my love for you is shallow, Lex?” Aniya.

“Umalis ka na-”

“Hindi ko babae si Danica. Walang kami. At wala kong naging karelasyon simula noong umalis ka, Lex.”

“Tsk! Kaya pala nakita k-ko kayong naglalaplapan, ’no? H’wag ka ng magmalinis, Amos.”

“But it’s true that she isn’t my woman-”

“E, ano ’yong nakita ko?”

“Fake.. fake relationship lang ang meron kami.” Nakapikit niyang tugon sa akin.

“Huh?”

“Hindi totoong may relasyon kami. Lahat.. lahat ay hindi totoo, okay?”

“Amos…” Pumikit ako. Ang hirap paniwalaan ng mga sinasabi niya dahil sa mga nakita ko. “Bakit iba ang nakikita ko? It’s obvious that the woman loves you.”

“Danica knows what’s our real score.”

“You used her.”

“Because she let me to. She offer herself.” He bellows.

Huminga ako ng malalim.

“Amos, walang babae, bakla o lalaki ang deserve gamitin.” Sabi ko sa kanya.

Tumango siya. After a long paused he break the long silence between us.

“Lex, please take me back. Please!” pagsusumo niya sa akin.

Kumurap ang mata ko sa kanyang pinahayag. My heart pounded hard against my chest.

“Amos…”

“I know. I know I have done wrong too, Lex, but please, let’s start again.”

“Amos hindi ganyan kadali ang lahat. May Danica ka na at-”

“She knows what I felt for you, Lex. She knows where she stand.”

Bigo ko itong pinukol ng tingin.

“Umalis ka na, Amos baka nabigla ka lang sa lahat. Hindi porket nandito ako ngayon sa kalunos-lunos na kalagayan ay bigla ka nalang bumalik sa akin.”

“Liligawan kita ulit, Lex. And it’s not because of what happened to you.” May determinasyon nitong untag.

Aabutin niya sana ang kamay ko nang ilayo ko ito sa kanya.

“Saka muna sabihin ’yan, Amos kapag nakapag-isip-isip ka na. Baka dala lang ’yan sa bugso ng damdamin mo ngayon.” Pagtutulak ko sa kanya.

Nang ma-discharged ako sa hospital ay hindi ko inaasahan na susunduin ako nina Ate Dina at nang kanyang asawa, si Brandon. May sasakyan kasi ito, mas madali sa akin kapag sasakyan ang gagamitin.

Hindi ko pa nagagamit ang isang binti ko dahil may fractured ako roon. Nagsasaklay rin ako upang makalakad.

Masaya kong binati si Ate Dina at binigyan ko rin ng isang ngiti si Brandon. Akala ko silang dalawa lang ang susundo ko sa akin nang biglng sumulpot si Amos sa pintuan na nasa likod ni Brandon.

“Sumama, Lex.. gusto niya kasing sumama sa pagsundo sa’yo.” usal ni Brandon.

Nagpakawala lang ako ng hininga mula sa aking ilong at kinuha ang aking saklay. Total ay tapos na si ate Dina sa pagliligpit ng konting gamit ko rito, aalis na kami.

“Kaya ko,” ang aking wika nang lumapit si Amos sa akin. Nahihirapan pa kasi akong gumamit ng saklay.

“You might fall,” kontra niya at humawak sa baywang ko.

“Kaya ko nga sabi!” ani ko sabay siko sa kanya. Tumama ang siko ko sa kanyang matigas na tiyan at napaungol siya.

Madaling pumagitna si Ate Dina at ito na ang umalalay sa akin.

In the end, si Amos ang may dala sa duffel bag na sinidlan ni ate Dina sa mga gamit ko.

Nauna kaming naglakad ni Ate sa dalawang higanteng ulupong sa likod namin.

“Nagkaayos na pala kayo, Ate?” Maingat kong bulong kay Ate Dina, takot na marinig ni Brandon.

“Not totally. We’re good for the sake of our kids, Lex.”

“Hmm,” I hummed. Mabuti na rin iyon.

“Eh, ikaw?”

“Ate?” Saglit ko siyang tiningnan habang patuloy kaming naglalakad sa hallway palabas.

“’Ka ko, kayo ni Amos. Pursigido siyang sumama sa amin ni Brandon nang malaman nitong kami ang susundo sa’yo. Pinilit kami.” Kwento ni Ate.

“Wala. Ewan ko sa kanya.” Matabang kong saad.

“Talaga?”

Napairap ako.

“Sabi niya liligawan daw niya ako ulit. Kaso.. ayaw ko, Ate. May babae na siya.”

Sinabi kahapon ni Amos na wala silang relasyon ni Danica na peke lang ang kung anuman ang namamagitan kanilang ginawa. Pero kahit na ganoon ay hindi ako panatag. Ewan ko ba. Ang daming bumabagabag sa akin. At tingin ko kung hahayaan ko si Amos sa balak niyang ligaw ay parang may masasagaan na namin kaming tao.

I shook my head.

Tsk! I’ll focus on my fast recovery for now. Ayaw ko nang distractions.

Kaming dalawa ni Amos ang nasa likod ng black ford ranger ni Brandon. Nang nasa byahe kami ay para namang may sariling mundo si Ate Dina at Brandon sa harap.

Muntik nang mangalay ang leeg ko kakatanaw sa labas ng bintana sa aking tabi nang magsalita si Amos.

“Lex.”

I didn’t response.

“Hindi pa rin nagbago ang isip ko tungkol sa sinabi ko sa’yo kahapon. Buo na ang desisyon ko.” He continued.

I turned toward him. He closed the distance between us. Our legs were rubbing against each other.

“Amos…”

“I will earn your love and trust again, Lex. This time, I’ll be a better man for you than before.”

“Amos, hindi kasi-”

Sinubukan ko siyang kontrahin, pero pinuputol niya ako.

“If you’re worried about Danica, she already knows my decision. Kahit na wala akong dapat sabihin sa kanya ay sinabi ko pa rin ang plano ko para sa ikakapanatag mo.” Mahina niyang usal.

Nagbubulungan kaming dalawa rito sa likod. I don’t know if napapansin na kami ng mag-asawa sa harapan.

“Amos.. I’m trying to move on, like what you said. You hate me, right? You hate it when I call your name. You hate me, Amos.” Pagpapaalala ko sa kanya.

Tuluyan na itong humarap sa akin.

“I.. I’m sorry if I hurt you with my words, Lex. I didn’t mean it. Nasabi ko lang ang.. mga iyon kasi.. nakita ko kung ano ang pinagpalit mo sa akin. Nakita ko ang buhay na pinagpalit mo sa buhay na kaya kong ibigay sa’yo. Galit ako kasi nasaktan mo ako noong iniwan mo ako. Ngunit mas galit ako sa sarili ko kasi.. nagkulang din ako sa’yo. I feel like I was busy building a life for our future, and I neglected you.

He was wrong. He was so wrong. I didn’t feel neglected when I was with him before. He was the best man I’ve had.

“Kaya liligawan kita ngayon, Lex. Gusto kita. Mahal kita mula noon magpa hanggang ngayon. Kaya manliligaw ulit ako. Mag-move on ka if you want pero gagawin ko rin ang gusto.”

Wala na akong naging imik hanggang sa nakarating na kami sa bahay ko. Madaling nakababa si Amos sa sasakyan  at kita ko ang pag-ikot nito sa sasakyan kaso biglang bumukas na ang pintuan sa aking tabi. Hindi pa man nakakarating si Amos ay bumukas na ito at tumambad sa akin ang nakangising si Adam.

“Hi!” Si Adam sabay lahad sa kamay niya na parang ’di nakita si Amos.

Season 2 (Part 16)

Part 16

Lex

POV

Nang makabawi ako sa pagkagulat ay saka ko pa tinanggap ang kamay ni Adam. Sinara ni Adam ang pintuan pagkatapos nitong makuha ang saklay ko at binigay sa akin.

“Anong ginagawa mo rito?” Pabulong kong tanong rito.

Adam eyes wandered around before he answered.

“Sabi ko sa’yo ’di ba na tutulungan kita? That’s what I’m doing right now,” tugon lang nito sa akin. Hindi ko na inusisa kung aling yulong tinutukoy niya.

“Wala ka bang trabaho?”

“Kakagaling ko lang. Pupuntahan nga sana kita sa ospital, eh.”

Nadisturbo kaming dalawa ni Adam dahil eskadalong tumikhim si Amos. Doon lang binalingan ni Adam si Amos. Lumapit ito sa amin.

“Tito,”

“Napapadalas ka na yata rito?” Patanong na untag ni Amos. He slid his one hand on the pocket of his jeans. Tumabi ito sa akin.

“Ah, gusto ko lang…” Sumulyap si Adam sa akin. Ngumisi. “Binibisita ko lang ang kaibigan ko, Tito.”

Tumingala ako kay Amos upang makita ang mukha nito. I flinched when his serious eyes met mine. Inikutan ko ito sa aking mata. Tumiim bagang ito.

Nakahinga naman ako ng maluwag nang sumabad sa amin si Ate Dina. Tinuro ko lang kay Ate Dina ang spare key ko sa bahay na itinago ko sa ilalim ng vase sa labas ng bahay ko.

Naiwan pa kasi ng gamit ko sa hotel. Kailangan ko pa iyong kunin.

Hindi na ako nagpa-alalay pa sa pagkapasok sa bahay. Kaya ko naman dahil may saklay ako. Nangangalay nga lang ang kamay dahil naninibago.

Kinunan ako ni Ate ng tubig at baso sa kusina. Nilapag iyon ni Ate sa center table. “Lex, hindi ka pa pwede maglikot-likot at pumasok sa trabaho mo. Ipagpahinga mo ang binti mo para mabilis ang paggaling.” wika ni Ate Dina.

“Alam ko, Ate.” ani ko naman rito.

Aabutin ko na sana ang baso at pitsel ng tubig sa center table nang mag-unahan sa pag-abot no’n si Amos at Adam. Si Adam ay baso ang nakuha samantalang si Amos naman ay nakuha ang pitsel ng tubig.

May narinig akong isang tawa at hindi ako sigurado kung saan iyon galing. Tiningnan ko sina Amos at Adam. Nagtatagisan sila ng tingin sa isa’t-isa. Pumikit ako ng mariin at hinintay kung may susuko sa kanilang dalawa kaso walang gustong bumitiw sa kanilang mga hawak.

My patience was wearing thin but thankfully Ate Dina meddled and get the glass and pitcher from Amos and Adam. Ate Dina pour the water to the glass and handed it to me.

Sinadyang lumapit ni Ate Dina sa akin.

“Mga manliligaw mo?” Pasimpleng bulong ni Ate Dina bago binitiwan ang baso.

Nanlaki ang mga mata ko. Tiningnan ko si Ate Dina na may nakakalokong ngiti.

“Hindi, ate.” Matigas kong tanggi.

“Haba talaga ng buhok mo, Lex, ha.” Tukso pa nito sa akin at sinundot ang aking tagiliran.

Nag-iwan si Ate Dina sa akin ng isang ngisi bago bumalik sa kanyang kinauupuan kanina.

“Lex, aalis din kami ni Brandon dahil hinihintay pa kami ng anak namin.” Tumigil si Ate saglit. “Nag-aalala ako sa’yo rito, Lex. Mag-isa ka lang. Kaya mo bang mag-isa rito sa bahay mo?”

Natatawa akong umiling.

“Naku, Ate kaya ko naman po ang sarili ko. Saka makakagalaw po naman ako dahil isang binti ko lang ang-”

Sumapaw si Ate Dina.

“Ay naku, hindi iyan maaari, Lex. Papaano ka gagaling ng mabilis kung maglilikot ka rito sa bahay mo.” May hilig ng lungkot ang boses ni Ate Dina. Sinulyapan pa nito sina Amos at Adam.

“I can look after, Lex.”

“I can take care of him po.”

Magkasabay na untag ni Adam at Amos. Napa palakpak si Ate Dina sa ere.

“Ayon naman pala. Sige, aalis na kami.” Paalam ni Ate Dina.

“Alis na kami, Lex.” si Brandon.

Umalis sina Ate Dina at Brandon, naiwan ako na kasama sina Adam at Amos. Naisipan kong tumayo at nang makita kong handa na naman ang dalawa na dumalo sa akin ay bumalik ako sa aking kinauupuan.

I crossed my arms over my chest. I heaved and looked at them.

Pinukol ko ng tingin si Adam.

“Pwede ka nang umalis, Adam bumalik ka na sa trabaho mo.” saad ko.

When I turned to Amos, I saw a ghost of smile pasted on his lips while staring at Adam.

Binalingan ko si Amos.

“At ikaw rin. Umalis na kayo.” I said and exhaled a labored sigh.

Wala naman akong ginagawa pero napapagod ako sa mga lalaking ito.

“I really can handle myself alone. Kalimutan n’yo na lang iyong sinabi ni ate Dina, okay?” Sunod kong wika nang walang ginawa ang dalawa.

“Magluluto muna ako bago umalis, Lex. Para hindi ka na mahirapan pa.” Saad ni Amos.

“Hindi na kailangan.” Kontra ko rito.

“Kahit ito lang Lex. Aalis din ako right after.”

“Fine.” Suko ko.

Tumalima si Amos sa kusina at naiwan ako sa sala kasama si Adam. Tiningnan ko si Adam na sinundan ng titig ang tiyuhin na pumasok sa aking munting kusina.

The last time I check, ayaw na ayaw ni Amos dito sa bahay. Noong una siyang nakatapak dito ay kating-kati siyang umuwi pero ngayon gusto na yatang gawing apartel niya ang bahay ko. Well, sabi niya nga pala na galit lang siya noon sa kanyang sarili (pero ako ang binuntinan niya). Kung hindi ako na-stranded doon sa bundok ay hindi yata mangyayari ito. Kung hindi iyon nangyari siguro ay hanggang ngayon galit pa rin siya sa akin. At patuloy ang kanyang pekeng relasyon kuno kay Danica.

Ngayon matapos niyang malaman ang lahat kay Nelissa gusto niya kaagang bumalik kami sa dati. Kaso marami na ang nangyari.

Kung pinakinggan niya ba ako noong una, hindi kami aabot sa ganito? Kung pinakinggan niya ba ako noong una ay matatanggap niya kaya ang rason ko? Maniniwala kaya siya sa akin? Magkukumahug kaya siyang makipagbalikan sa akin?

Tsk! Noong una na gusto kong magka-ayos ko kay Amos ayaw nitong makinig sa kin. At ngayon naman na gusto ko nang magmove-on saka pa ito babalik sa akin. Things get so complicated for us.

“Is my Tito Amos courting you again, Lex? Perhaps…”

“He wants to pero ayaw ko.” I interefered.

“But he is persistent?”

“Hmm.”

“Pero gusto mo pa siya, right?”

Hindi ako nakasagot kay Adam. Kahit na may feelings pa ako kay Amos, ang sakit lang din kasi noong nakita ko. The fact that he can kiss someone that easily while I am around. Baka.. magawa niya rin iyon kapag kami na.

“Naguguluhan ka siguro ngayon, Lex. Give yourself some time. Don’t force yourself to embrace all things all at once. Kaka-discharged mo palang.” ani Adam.

“Yeah,”

“Anyway, Lex kaya rin pala ako pumunta rito dahil babalik na ako sa Manila.”

My eyebrows shot up.

“Huh? Agad-agad?” Bulaslas ko.

“I have another project there. I need to see the location.” He explained.

“For good ka na roon?”

He beamed. “Kung dito ka pa, babalik ako rito.”

I lifted an eyebrow to him. Humagalpak ako. Joker din talaga minsan itong Adam. Hindi nga lang marunong tumayming.

“Kidding.” Agap niya naman. “Siguro babalik pa. Marami na rin ako naging kilala rito at mahal ko na rin ang San Ildefonso. Saka nakagawa na ako ng bahay rito. Probably, makakabalik talaga ako.”

“Ingat ka roon.”

“Ikaw, wala ka bang balak bumalik sa Manila?”

Kagaya ni Adam napamahal na rin ako sa San Ildefonso at may maganda na akong buhay rito. At isa pa, natunton na rin ako ni Amos dito. Gayuaman, hindi na sumagi sa isip ko ang bumalik pa roon.

“Siguro bibisita na lang sa mga kaibigan ko roon. Kasi kung mamumuhay roon mas pipiliin ko na ang San Ildefonso, Adam.”

Nauna pang umalis si Adam kaysa kay Amos. Nakapagpaalam din si Adam kay Amos na siyang nagluluto sa kusina.

For the last time, after Adam left my house, he bid farewell to me and gave me a brotherly hug. Somehow, his warm hug gives me some comfort.

Nang makaalis na si Adam ay naiwan naman kami ni Amos sa bahay. Nasa kicthen ito habang ako naman ay nasa sala lang. I didn’t dare to go to kitchen. I just sat down and scrolled through my phone. At nang mapagod ako kaka-cellphone ay humiga ako sa sofa. Thankfully, kasya naman ako roon.

I didn’t know how many minutes or hours I had been sleeping, but I was awakened by the sharp gazes on my face. I mean, even with my eyes closed, I could still feel someone’s eyes fixed on me. I decided to open my eyes, and Amos’ eyes greeted me. Kahit na nahuli ko na siyang nakatitig sa akin ay hindi ito natinag. Nakatitig pa rin ito sa akin.

“What’s wrong?” I harshly threw a question at him, my eyes throwing daggers at him. The guy didn’t flinch.

“I just missed seeing you in a deep sleep.”

My eyes blinked, God knows how many times.

“Seeing you peacefully sleeping reminds me of the old days between us.”

My mouth shut up. I couldn’t find the right words or phrases to say.

I looked around, only to find the setting sun streaming through an open jalousie. It was already afternoon. I had overslept. Siguro iba pa rin talaga kapag sa sarili mong bahay ka natutulog. Sa ospital kasi ay putol-putol ang tulog ko. Hindi ako komportable.

Napatingin ako sa aking kinahihigaan at napansin kong may unan na sa aking uluhan. Sa pagkaka-akala ko naman ay wala akong unan no’ng umidlip ako.

At parang nahinuha ni Amos ang aking pagtataka nang magsalita ito. “Sorry. Kumuha ako ng unan sa room mo nang makita kitang natutulog dito. I want to bring you to your room, but I don’t want you to get angry with me.”

Tumango ako sa kanya.

Umupo ako at agad niya naman akong inalalayan.

I murmured some thank you to him.

“You can leave.” I told him. “T-tapos ka na rin naman siguro sa pagluluto mo, ’di ba?”

Dahan-dahan itong tumango.

“Marami na iyong niluto ko. I-reheat mo na lang ang mga iyon. Also, I ran into your things sa room mo. Hinanda ko na ang tubig sa bathroom mo if you feel like taking a bath and I’ve placed some brand new clothes on your bed.”

“Salamat kahit hindi mo naman dapat sana ito ginagawa.”

“I’m courting you,” he mumbled, as if reminding me.

He straightened and inhaled sharply.

“I… I’ve already thought about courting you again, Lex. However, I’ve realized that it was so selfish of me to decide on my own when I’m the one pursuing you. Even if I don’t want to and hate the idea, but if you… you will reject me sooner or later. I will accept it, Lex. Even if I want to say that I will wait for you even if it takes forever, the decision is still up to you.” The bones on his jaws hardened. “Thank you, Lex. I’ll see you tomorrow.”

Tumayo si Amos nang walang akong imik. Hanggang sa narinig ko ang pagbukas niya sa aking pintuan.

I twisted my neck to look at him.

“Amos,” I called out to him. He stopped in his tracks and turned to me. “T-thank you again.”

---

your votes and comments are much appreciated. kamsamii!:)

Season 2 (Part 17)

Part 17

Lex POV

Bukas ay babalik na ako sa aking trabaho at dahil wala nga sila ate Dina rito ay naisipan ko na lang na lumabas at maglakad. Simula noong nagsasaklay ako ay ngayon lang ulit ako nakalabas na walang saklay.

Ni-lock ko ang bahay at lumabas sa mababang fence. Sinigurado ko ring nakasara ang mga bintana ng bahay.

I closed my eyes as a sudden surge of east wind kissed my body. The chilly touch of the wind enveloped me. I smiled and tilted my head backward.

Hapon na, kaso hindi pa lumulubog ang araw, pero hindi na masakit sa balat ang init ng araw.

Our neighborhood was usually peaceful every day— well except kung may okasyon, handaan o kahit simpleng pagtitipun ang iilan naming kapitbahay. Dahil kadalasan sa bonding ng mga tao rito ay kantahan at sayawan.

Ngayon tahimik lang dito sa amin habang naglalakad ako. Ang paminsan-minsang pagdaan ng mga tricycle at ugoy ng hangin ang nag-iingay.

Sa aking paglalakad ay umabot ako sa malawak na maisan ng taga rito sa San Ildefonso. May daan iyon tungo sa maliit na kubo sa dulo nitong maisan kaya naisip kong dumaan doon. Minsan na rin kasi akong napadpad doon nang minsan akong napagawi rito.

Naglakad ako sa gitna ng matatayog na mais. Sa aking hula, itong daan sa gitna ng maisan ay kakasya ang isang sasakyan. Siguro sinadya rin ito para hindi mahirapan ang mag-aani ng mais sa paghahakot.

Inakyat ko ang maliit na burol tungo sa kubo, dito rin kadalasan nagtatambay ang nagbabantay sa maisan. Pero nang makarating ako roon ay wala naman tao.

Huminga ako nang malalim at saka nagbuga ng hangin mula sa aking bibig at ilong. Nakailang inhale at exhale rin ako, nilalanghap ang preskong simoy ng hangin.

Tumalikod ako sa malawak na palayan at hinarap ang malawak na bulubundukin na natatabunan ng mga damo at ilang puno. Sa dulo ng naaabut ng aking paningin ay nandun ang araw na malapit nang lumubog. Ito ang isa sa mga treasure na hindi mo makikita sa syudad. Ang lugar kung saan hindi naggagalaw ng modernisasyon at pagbabago. Ang natural na lamig na simoy ng hangin ay isang bagay na hindi mo rin malalanghap sa syudad.

Naisipan kong umupo sa upuan na gawa sa kahoy na pinagtagpi-tagpi na nasa labas ng kubo na s’yang nakaharap rin sa mga bulubundukin.

Ngayon na wala na sila ate Dina rito ay ang tahimik na rin ng buhay ko. Kagaya sa gubat na aking natatanaw. But I know deep within that forest, there’s still life na lumalaban sa araw-araw. The wild animals, insects, and plants.

At ngayon na mag-isa ako ay ngayon ko lang ulit naramdaman ang tinding pagkangulila sa aking mga maiingay na kaibigan. These emotions prompt me to consider returning to the city, yet my heart remains entangled in this province.

“Lex!”

“Lex!”

I abruptly stood up due to the voice calling out to me. I was about to search for the man who was summoning me when Amos suddenly appeared in front of me.

I gasped, clutching my chest.

“A-amos,” I uttered airily.

Amos was breathing rapidly, his wide and muscular chest pumping in and out; sweat from his hairline was trickling onto his forehead. He looked like he was racing.

I was about to say something again when he pulled me to his chest. Dumampi ang pisngi ko sa kanyang tumatambol na dibdib. Naparalisa ako at hindi makapalag sa kanyang mahigit na yakap.

Bit by bit, my mind was occupied by our memories together back then.

Simula noong nagkita kami ulit ni Amos at nililigawan niya ako, ngayon lang niya ako niyakap o nayakap.

My hand finds its way to Amos’ shirt and clasps onto it like my life depends on it. My mind may deny that I didn’t miss him; however, my body speaks what I really felt. Sa mga linggong dumaan na nakasama ko si Amos dahil sa kanyang pagbisita sa akin ay nasanay na rin ako na nasa tabi ko siya.

I felt his large hand at the back of my head, caressing me there before he pushed my head further onto his rumbling chest.

“Amos,” that came out as almost a whine from my mouth as I said his name.

His hug tightened, para bang takot na takot siya. Nararamdaman ko rin kasi ang panginginig sa kanyang mga brasong nakagapos sa akin. His chin was buried on my head, and then I felt him sniffing my hair.

“I thought…” I felt him breathe out a deep sigh. “I thought you had run away again,” he added.

Nang itingala ko ang aking ulo sa sa kanya ay saka ko naramdaman ang pagluwag ng pagkakayakap niya sa akin. Ang kanyang mga braso ay nakayakap pa rin sa katawan ko, kaya naman nagkakadikit pa rin ang aming katawan.

Sa mga taong lumipas na hindi ko nakakasama, nakikita, at nayayakap si Amos, ngayon na nayakap ko ito ay para na akong yumakap sa isang higante. He may have appeared as though he didn’t age at all, but his body grew larger. Amos seems antagonistic due to his stern expressions pero nakasama ko kasi siya. Nakita ko kung gaano rin siya kabait at ka-lambot.

“Bakit naman.. ako aalis?” I chirped.

I glanced at my arms, which were still grasping the cloth of his shirt. Para bang ang bigat na ng kamay ko para hindi ko ito maalis doon. Nagmistulang pinako ang kamay ko roon.

I try to look elsewhere, but his gloomy eyes are pulling me to stare at him. Unti-unting lumambot ang ekspresyon nito at pumikit. Humulma ang kanyang mga matutulis na panga. Sa muling pagbukas ng kanyang mga mata ay nawindang ako nang makita kong may mga luha na roon na handang bumuhos.

“A-amos,” I sputtered, as much as I wanted to say something, but my heart was wrenching inside my ribcage, making me deaf. What the fuck have I done to this man?

“I lost you many times, Lex,” he let his tears fall on his cheeks. His shoulders shuddered and he cried like a lost child.

I had never heard or seen him cry like this. My heart slowly tore apart upon seeing him like this. Jesus!

Tumulo na rin ang mga luha ko dahil sa kanya.

“I was so a-afraid,” he choked because of his tears. His voice was almost unclear due to his nonstop tears.

“Amos,” I said in between my tears.

Niyakap niya ulit ako at hinayaan ko siya.

“P-pumunta ako sa bahay mo.. wala ka roon. Naka-lock at walang tao. Akala ko.. akala ko umalis ka na naman. Akala ko lumayo ka na naman. Akala ko tumakbo ka na naman palalayo sa akin.” He kissed my forehead and said, “Lex, I’m so sorry if I was too nosy and stubborn. I’m so sorry if I forced myself on you.” He sobbed.

Kumalas ako sa kanyang yakap. Wari’y kumikinang ang mga presko niyang luha dahil sa araw na papatiklop.

“Okay lang, Lex. Okay lang kung hindi mo na talaga ako kayang tiisin. Sabihin mo lang. Sabihin mo lang na lumayo na ako at ’wag na akong magpakita sa’yo dahil.. dahil mas kaya ko pa iyon kasya ikaw na naman ang lumayo. Hindi ko na kaya ito, Lex. Baby.. I’m really lost. I really am.” He wailed.

Umiling ako.

“Amos,”

“Maiintindihan kita, Lex. Maiintindihan kita dahil naging gago rin ako. Sandali rin akong nabulag sa galit ko at maiintindihan kita. Just… say a word, baby. Just say a word and I will leave.” Nahihirapan niyang untag, tila nasasaktan niyang turan.

Lumunok ako. Sa wakas nabunot ko na rin ang aking kamay mula sa pagkakakapit no’n sa kanyang damit. Gusot na gusot iyon dahil sa aking kapit.

I wiped his tears using both of my hands. Nakatitig lang siya sa akin habang pinupunasan ko ang kanyang mga luha. Pagkatapos binaba ko ang aking kamay.

Suminghot ako at huminga muna ng malalim.

““I have caused you so much pain, Amos. I… made you like this. I am so sorry. Araw-araw— gabi-gabi akong nagsisisi sa dinulot kong sakit sa iyo. Dahil sa kagustuhan kong matulungan ka sa abot ng aking makakaya ay nauwi tayo sa ganito. I didn’t know that. That decision will make a huge impact on our lives. And… the consequences of all those things were this pain.”

“I understand you now, Lex,” he said, almost in a whisper.

“Pero Amos.. sa kabila ng dinulot ko sa’yo.. nandirito ka pa rin. Pwedeng-pwede mo akong ipagpalit sa iba. Pwedeng-pwede mo akong kalimutan at humanap ng iba.. pero bakit ako.. bakit ako pa rin?” Ang panibagong luha ay bumuhos na naman mula sa aking mata.

“Dahil.. mahal kita, Lex. Wala akong ibang sagot at rason kung hindi dahil mahal kita.”

Kinagat niya ang ibabang labi.

“Marami nang nagsabi sa akin, Lex na makakalimutan din kita. Naniwala ako roon. Marami na rin ang nagsabi sa akin na makakahanap ako ng higit pa sa’yo. At muli, naniwala na naman ako. May sumulsol sa akin na bakla ka lang daw at wala kang mabuting idudulot sa ’kin…”

“At naniwala ka ulit.” I continued.

He chuckled manly.

Umiling siya.

“Ginulpi ko.”

Saglit yatang tumigil ang lahat sa akin dahil sa kanyang sinabi.

“Huh?”

“Ginulpi ko ang taong nagsabi no’n sa akin.”

My mouth hung open.

“Who the hell will care if you’re gay? Who will care if I love someone who’s gay? You’re my life, Lex. You’re gay, and I know it. I love you. Heck, I even love you more than anyone else in this world. I love who you are, Lex.”

“Amos.”

“Kasalanan man para sa iba na umibig sa tulad mo, Lex. Pero.. mas pipiliin kong maging makasalanan kung ikaw man lang. Sobra kitang mahal, Lex kaya mas gugustuhin ko pa sigurong ako na lang ang umalis kaysa iwan mo na naman ako.”

“Pero.. papaano kung ayaw kong lumayo ka?”

His hand stiffened around my waist.

“Lex…”

“Papaano kung ayaw kitang lumayo sa akin?”

Sa walang pag-aatubili ay inangkin ni Amos ang aking mga labi. Nagdikit ang aming mga labi at hindi siya gumalaw. Ang hanging galing sa kanyang ilong ay umiihip sa aking mukha.

Walang kahirap-hirap niya akong binuhat at isinandal sa dingding ng kubo. Pinulupot ko naman ang aking binti sa kanyang baywang.

“Alam mo ba ang sinasabi mo, Lex?” Mga ilang hibla lang ang layo ng mukha namin nang magsalita siya.

“Oh.” Tumango ako.

“Hindi na kita hahayaan pang makaalis sa akin, Lex. Hindi ko na ililingat ang mga mata ko sa’yo. Wala na itong atrasan, Lex.”

Niyakap ko ang aking braso sa kanyang leeg at dinikit ng husto ang katawan sa kanya.

“Papaano mo iyan gagawin?” Nanghahamon kong saad sa kanya.

Lumunok ito at siniil ako ng malalim at matamis na halik. Umungol ako sa pags*so niya sa aking dila. Tumulo ang laway sa gilid ng labi ko nang pakawalan niya ang dila at labi ko. Hinihingal.

Lumayo lang siya upang magsalita ulit, “Papaano? Dadalhin kita ngayon din sa ibang bansa at pakakasalan.” Saka naman nito inangking muli ang aking mga labi ng mapupusok na halik.

---

thank you so much for 3k followers. because of you, i’m motivated to write more.

thank you for the votes and comments, everyone! i appreciate it so much!

Season 2 (Part 18)

Part 18

Lex POV

“Kaya ko namang maglakad,” ang aking sinabi bago ibinaba ang aking nguso sa matipunong balikat ni Amos.

“Hindi ka dapat naglalakad ng malayo dahil kakagaling mo lang sa operasyon sa iyong binti,” ang pangangaral niya sa akin.

Itinulak niya ako nang kaunti kaya’t sumadlak ang aking pribadong parte sa kanyang likod. Napako ang aking nguso sa kanyang balikat dahil sa bahagyang pagkiskis.

“Babalik na naman ako sa trabaho bukas.”

“Kahit na. Puwede akong makipag-usap sa may-ari ng hotel na huwag ka muna-”

“Ay, huwag mo iyang gagawin, Amos. Namiss ko rin magtrabaho, ’no.”

“Fine!” Madali itong sumuko pero batid ko pa rin ang pagkadisgusto niya sa aking pagpasok bukas sa trabaho.

Napangisi na lang ako at inunan ang ulo sa kanyang balikat. Maliit na lang ang liwanag habang binabaybay namin ang daan pauwi. Malamig na rin ang hangin kaya siguro ang gaan din ng pakiramdam ko. At isa rin siguro si Amos sa dahilan kung bakit ang payapa ng nararamdaman ko ngayon. Para talaga siyang may magic na dala, na kaya niyang pawiin ang mga pangamba, takot, at pangulila na nararamdaman ko.

Sininghot ko ang kanyang panlalaking amoy. Tanda ko pa ang kanyang pabango noon at hanggang ngayon ay ganoon pa rin ang ginagamit niya.

“I miss you.” That was supposed to be only in my thoughts, but I already blurted it out.

Sunod kong naramdaman ang pagtigil ni Amos sa kanyang hakbang.

Pumikit ako ng mariin nang sinalakay ng matinding pagwala ng puso ko ang aking sistema. Nagwawala ang puso ko sa aking dibdib nang ilingon ni Amos ang kanyang ulo sa akin. Hindi ko makita ang buo niyang mukha pero naanig ko roon ang pagsugat ng munting ngiti sa kanyang mga labi.

Amos’s mouth hung open before it closed and opened again. And finally, he said, “I miss you too. I miss you so much, baby.”

Muli kong pinikit ang mga mata sa pag-init ng dalawang pisngi ko. Naiihi tuloy ako sa sobrang kilig.

Nang makarating kami sa tapat ng aking bahay ay nakita kong naka-park ang kanyang kotse sa tabing daan. 

Tinuro ko kay Amos kung saan ko nilagay ang susi sa bahay. Siya na ang nagbukas ng pintuan at naghagilap sa switch ng ilaw. Binuksan niya ang ilaw bago sinara ang pintuan. Saka niya ako nilapag sa sofa.

“Magluluto muna ako,” saad ko sabay tayo nang hulihin ni Amos ang aking dalawang braso at binalik ako sa aking kinauupuan.

May katanungan sa aking isip siyang tiningnan.

“May pagkain akong dala. Nasa kotse, kukunin ko lang.”

“Talaga?”

“Hmm.”

“Then.. I will ready the table.”

Tinanguan ko siya. Nang lumabas si Amos ay nagtungo naman ako sa kusina upang ihanda ang mesa para sa amin. Naglagay ako ng mga baso, kutsara at tinidor, at saka isang pitsel ng tubig.

Papaupo na ako sa isang silya nang makita ko si Amos na nakatayo lang sa bakuna ng kusina.

Umupo ako at kinamay ko siya, “Halika na.”

Nilagay niya sa mesa ang mga dalang pagkain. May dala pa itong cake at wine.

Hinila niya ang isang upuan palalapit sa aking pwesto.

“This is the life that I imagine with you, Lex,” untag niya saka kinuha ang aking kamay. Hinayaan ko siyang pisilin ang mga daliri ko.

“Ang.. alin?”

“Iyong ganito. Iyong kapag uuwi ako nasa bahay ka lang. Iyong ikaw ang sasalubong sa akin pag-uwi ko galing sa trabaho.”

Sinamaan ko siya ng tingin.

“Eh, papaano ’yan gusto ko rin magtrabaho.”

“Okay lang naman ’yan. At kung ganyan, ihahatid-sundo kita sa working place mo. Basta kasama lang kita.”

Ngumiti ako sa kanya.

“Kumain na muna tayo.” Anyaya ko.

“Pero, Lex seryoso ako sa sinabi kong handa kitang dalhin ngayon din sa ibang bansa at pakasalan. Hindi ko iyon biro.”

Tinanguan ko siya. Aking inangat ang aking kanang kamay at hinaplos ang kanyang pisngi.

“Alam ko. Alam ko, Amos.”

No’ng panahon na kanya pa akong nililigawan ay nagkakasabay na naman kaming kumain pero ngayon iba nga lang. Iba ngayon kasi nag-uusap na kami; nagtatawanan, at nagsusubuan pagkuwan.

Matapos kong iligpit ang aming pinagkainan ni Amos ay tumambay kaming dalawa sa sala.

Nakaupo kaming dalawa sa bawat dulo noong sofa at may kanya-kanyang hawak na baso na may lamang wine.

“Amos, kailan pala kayo nagkaayos ni.. Adam?” tanong ko sa kanya.

He stared at his own glass.

“It was a year ago, pumunta siya sa opisina ko. Nagpasalamat siya sa akin at humingi ng tawad sa lahat. I thought.. I thought hindi ko na siya mapapatawad. Pero naisip ko na kagaya ko, hindi rin perperkto si Adam. Tao lang din siya at siguro nagkulang din ako sa kanya bilang natitirang pamilya niya. I mean, kahit na hindi naman kami magkadugo ng ina niya ay tinuri ko rin itong kapatid. Umabot lang din sa punto na napatawad ko siya at masaya na ako sa nangyayari ngayon sa buhay niya.”

Napatango ako.

“Kita rin naman natin kung gaano siya nagsisi at kung paano nabago ang buhay niya.”

“Yeah,” he agreed.

Napag-usapan namin ni Amos ang mga nangyari sa amin noon, pati na iyong gabing umalis ako at iyong pumunta siya sa bahay ni Jas para habulin ako. I was tearing up while telling him how much I wanted to go back to him at that time. I also narrated my life to him noong dumating ako sa lupain nila Jas. Kinuwento ko rin sa kanya ang naging buhay ko na rito sa San Ildefonso at kung papaano ko nakilala sina Ate Dina at ang mga anak nito.

Nakakainom na ako ng marami at medyo tinamaan na kaya naman  tumayo ako at sumuray ng konti.

Humagikhik ako dahil waring sumasayaw na ang lahat sa paningin ko. God!

“Matutulog ka na?”

I turned in Amos’s direction, pero hindi ko alam kung saan ako titingin dahil parang naging dalawa na siya sa paningin ko.

I shook my head.

“I-iihi lang.”

Sa aking paningin ay parang sumasayaw na si Amos nang tumayo ito.

“Let me help you-”

I pressed my index finger on his lips, zipping it off.

“Shh, kaya ko,” tanggi ko sa kanyang offer.

“No, baby. You’re drunk.”

“Hindi nga! Tingnan mo.” Hamon ko sa kanya at tumalon kaso sinalo niya naman ang katawan ko.

Ngumuso na lang ako at yumakap sa kanya.

“Hehehe!”

“Naiihi ka o gusto mo nang humiga?”

I raised my heavy hand.

“H-humiga na lang pala,” pili ko.

I closed my eyes when I felt Amos’ hands on my waist and he scooped me.

Binuksan ni Amos ang ceiling fan at ilaw sa aking kwarto. Kanya akong hiniga sa kama at hinubad ang suot kong slippers. Kinumutan niya rin ako at nang maramdaman ko itong umalis sa aking kama ay hinuli ko ang kanyang kamay.

“Aalis ka?” Lumalabing tanong ko rito.

“Hmm.. I don’t want you to think that I am taking advantage of you just because you’re drunk.”

“You didn’t miss me, did you?”

He took a deep breath.

“Baby, I miss you. A lot.”

“Well, why are you leaving?!” I exclaimed in frustration.

“Dahil ayaw ko na magsisi ka kinaumagahan sa kung anuman iyang lumalabas sa bibig mo ngayon.”

Matigas akong umiling.

“I will not.”

“You’re drunk, Lex. Just rest.”

“Hindi nga ako lasing! Nakainom lang ng konti.” Pagtanggol ko sa aking sarili.

Nakita kong ngumisi ito.

“Kung hindi ka lasing, sagutin mo ako ngayon sa aking tanong.”

Magana akong tumango.

I was agitated when he paused for a minute. Unti-unting humupa ang aking pagkahilo.

“Ano at sino ako ngayon sa buhay mo?”

I gulped and answered, “You’re Amos Descartin… my boyfriend.”

Amos smiled triumphantly.

“So, hindi ka na aalis?” Matimtimang tinanong ko siya.

He nodded.

“I also miss cuddling you, Lex. So expect me to cuddle you.”

I knew that it wasn’t the alcohol commanding my body. And I knew even better that what he said made me blush. I also missed him cuddling me.

Lumabi ako at umusog ng konti. Ngayon ko lang napagtanto na ang liit pala ng kama ko para sa dalawang tao lalo na’t malaking tao si Amos.

Ang pag-aalala ko sa aking kama ay bumalik kay Amos nang itaas nito ang kanyang tshirt, sunod ay hinila nito ang likuran ng kanyang tshirt at hinubad.

“O-oi, cuddle, cuddle lang…” Mahina kong saad. 

“Hmm,” tumango siya. “Ang init ng room, Lex. I need to take off my clothes.”

Umawang ang labi ko, piping napatango.

“R-right!”

Nilobo ko ang bibig at iniwas ang mata nang makita kong hinubad din nito ang kanyang maong na pantalon.

Akala ko tapos na siya nang mahubad na niya ang kanyang pantalon kaya binalik ko na rito ang aking mata. Namumula pa rin ang mukha. Ngunit mas nawindang ako nang basta niya lang ipasok ang kamay sa loob ng kanyang boxers at inayos ang kanyang pagkalalaking tumabingi. Jusko!

Hilaw lang akong ngumisi rito nang sumampa siya sa aking munting kama.

Muntik na akong mapadasal nang gumitgit ang kama. Sana hindi ito bumigay!

“A-ang init.. sana pala nilakasan mo a ang ceiling fan,” galgal ko nang humiga na kami sa kama.

Inangat ni Amos ang aking ulo at pinaunan sa akin ang kanyang braso. Sunod nitong kinuha ang aking isang braso at iniyakap sa kanyang katawan.

Ngumuso ako nang maramdaman ko ang kanyang matigas na tiyan.

“’Yan na ang full ng ceiling fan mo.” Aniya.

Naipit ko ang labi dahil sa kanyang sinabi. Oo nga pala! ’Bat ko ba nakalimutan iyon? Tsk!

“H-hindi ka ba nahihirapan? Sorry, ang liit pala ng kama ko- ahh!”

Naputol ako nang bigla niya akong irolyo tungo sa kanya at ipatong sa kanyang tiyan.

“Is this okay with you?”

Ewan ko ba kung may tama pa ba ako ng alak o sadyang nang-aakit lang sa akin itong si Amos. Because the way he uttered those words sounds so sensual to my ears! It awaken something inside my belly.

Dumapa ako sa kanyang tiyan na parang palaka sa daan na nadaganan ng sasakyan.

“M-mabigat ako.”

“Tsk! You aren’t, baby.” Tanggi niya pa.

Pinanliitan ko siya sa aking mata.

“Lumaki ako. Bumigat na.”

Ang kamay nito ay yumakap sa aking baywang. Halos manindig ang mga balahibo ko sa katawan.

“But still my baby.”

Season 2 (Part 19)

Part 19

Lex POV

“Ngayon na umuwi na kami, ikaw na naman ang aalis,” ani ate Dina, pinasadahan niya ng tingin ang aking mga gamit na nakasilid sa isang malaking bag.

Bumuntonghininga ako.

“Ilang araw lang din naman po ako roon, ate. Mangungumusta lang sa mga kaibigan ko,” wika ko naman.

“Hmm.”

Ginamit ko ang aking sick leave para makabyahe sa Manila. Pwede naman akong pumunta roon anytime pero gusto ko kasi na sulitin ang pagpunta ko sa kanila, kaya nag-sick leave ako. Saka tama rin naman na palalapit na ang birthday ni Mill kaya nais ko ring makadalo. Ilang kaarawan at selebrasyon na rin kasi ng mga kaibigan ko ang hindi ko napuntahan. At kinukulit din nila akong  bumisita roon.

Sila Ate Dina naman ay nito lang din nakabalik. Si Gaizer ay naglalaro sa kanyang robot na laruan samantalang si Glayzel naman ay nakikinig sa amin ng Mommy niya. Kaya naman sumabad na rin ito.

“Hindi ka na ba babalik dito, Kuya Lex?” tanong ni Glayzel.

Umiling naman ako. “Hindi, gaya ng sinabi ko, babalik ako. Magbabakasyon lang din ako roon at bibisita sa aking mga kaibigan.”

Naisip ko rin kasing bumisita sa bahay ampunan, ang tagal na rin simula no’ng huli akong nakadalaw roon. Namiss ko na rin si Sister Jane, para ko na kasi siyang ate noon no’ng nando’n pa ako sa ampunan.

“Promise, Kuya?” si Glayzel at inangat niya ang kanyang kamay at saka itinaas ang kanyang pinky finger.

My pinky finger intertwined with Glayzel’s.

“Promise!”

Habang hinihintay ko si Amos, sasabayan niya kasi ako sa byahe ko pa-Manila, ay nagk-kwentuhan muna kami ni Ate Dina. Simula kasi noong nakabalik sila rito ay ngayon lang sila dumalaw sa bahay. Kaya ngayon lang kami nakapagkwentuhan tungkol sa kanilang adventure sa Manila.

“He wants us back.” Humingang malalim doon si Ate Dina.

“Gusto mo rin ba, ate?”

“Part of me want to pero nangangamba kasi ako, Lex. Papaano kung bumalik siya sa dati? Papaano kung saktan na niya naman ako? Noon, isa pa ang anak namin, ngayon dalawa na. Ayaw ko namang palakihin ang mga anak ko na laging nakikita na nag-aaway ang kanilang mga magulang.”

Napatingin ako sa mga bata. Sa totoo lang hindi ko rin alam ang ganoong feeling. Lumaki kasi ako na walang mga magulang sa aking tabi. Lumaki ako sa isang ampunan at mga bata ang kasama ko roon. Hindi ko maipagkakaila na nangarap din akong magkaroon ng pamilya. Nangarap din ako noon na sana may mga magulang ako kagaya ng iba. Nangarap ako na sana ma-ampon at magkaroon ng pamilya. Kaso hanggang ngayon wala na rin naman.

“Ate, wala naman pong masama kung magbigay tayo ng second chance sa tao. Malaya natin nagbago na talaga sila? Saka kung pagtaasan ka ng boses ni Brandon ulit, alis na kaagad. Huwag na lang pong hintayin na pagbuhatan kayo ng kamay.” Ang aking turan.

Natahimik si Ate Dina matapos ko iyong sabihin, kanyang binalingan ang mga anak na naglalaro.

Bumaling siya sa akin.

“Do you think the risk will be worth it, Lex?”

I shrugged my shoulders.

“We really don’t know, ate. But we can prevent the circumstances that happened back then. At kahit naman po na sabihin ko sa inyo ngayon, ate na magiging worth it din iyan o hindi. Nasa sa inyo pa rin po ang huling pasya. Kayo po ang taong nakakilala kay Brandon, kayo po ang magkasama. Nandito lang din naman po ako para supurtahan ka, ate.”

Humaba ang aming pag-uusap ni Ate hanggang sa nabaling sa akin ang usapan.

“Nagkabalikan pala kayo ni Amos. Mabuti rin pala iyong umalis kami dahil nagka-alone time kayo.” May panunuksong untag ni Ate Dina.

Napailing ako sa aking ulo, ang labi ko naman ay hindi matago ang ngiti. Para akong bumalik sa pagka-teenager kung kiligin basta’t nababanggit ang tungkol sa amin ni Amos. My cheeks instantly blushed.

“Mahal ko rin kasi siya, Ate. At.. bakit pa po ako magpapakipot kung gusto ko rin naman pong makasama siya? Swerte na rin po ako Ate dahil kahit sa ginawa ko sa kanya noon, mahal niya pa rin ako.”

Tumango-tango si Ate.

“Tama ka nga rin naman, Lex. Pero nagulat din talaga ako, Lex. Don’t take it the wrong way, okay? It’s just that I never imagined Amos would be head over heels for someone. Because in the past, nakikita ko na naman siya dahil kaibigan sila ni Brandon at dahil sa arogante at laging nakakunot niyang noo noon. Akala ko hindi ’yan marunong magmahal. But look at him right now. You’ve driven him crazy, Lex. And I can’t blame him, though.”

Naputol ang aming pag-uusap ni Ate Dina nang dumating si Amos.

“Ready?” Amos mouthed as soon as he had closed the door behind him.

Tiningnan niya ang mga anak ni ate Dina na naglalaro at binati ang mga ito. Nakipagbeso rin si Amos kay ate Dina at ako naman ay binigyan nito ng halik sa noo at ilong.

“Bye-bye, kuya Lex!”

“Mag-ingat kayo sa byahe!”

Sinara kong pintuan ng kotse matapos kong yakapin ang mga bata. Nang makasuot na ako sa aking seatbelt ay dahan-dahan na rin pinausad ni Amos ang sasakyan.

Mahaba ang byahe kaya naman pinapatigil ko rin si Amos sa pagda-drive dahil baka nangangalay na ito. At ngayon nga ay nagpahinga muna kami at p-in-ark niya ang kotse. Nasa loob lang kami ng sasakyan at kumakain ng sandwich na aking hinanda kanina.

“Siguro kay Mill muna ako tutuloy ngayon pagdating narin sa Manila,” usal ko habang nginunguya ang pagkain sa bibig.

Aking pinunasan ang gilid ng aking labi nang may masaming Lady’s Choice roon.

Amos lean forward, nagtaka man ay hinayaan ko itong lumapit sa akin at inabot ang gilid ng aking labi.

“May kumalat pa,“untag niya saka ginamit ang hinlalaki upang mapunasan ang gilid ng aking labi. He sucked his thumb.

Bumalik siya sa kanyang kinauupuan.

“Bakit doon ka kay Mill? Ayaw mo ba sa bahay.. ko?”

I chewed my lower lip.

“Hindi naman sa gano’n.” Wala ka rin kasing sinabi na ro’n mo ako papatuluyin sa iyong bahay. Ayaw ko rin namang mag-conclude na sa bahay niya ako tumira pansamantala.

“Kung gano’n sumama ka na lang muna sa ’kin sa bahay. Doon ka na lang muna habang nasa metro pa tayo. My house is always welcome for you, baby.”

I gave him my sweetest smile.

“Uhm!” Tumango ako.

Uminom ako ng tubig nang maubos ko ang aking sandwich. Umayos na rin ako sa aking kinauupuan nang magsalita si Amos.

“Baby, I’m tired.” Mahinang na wika ni Amos, bakas sa malalim njyang boses ang kapaguran.. o baka inaarte lang ako nito?

Nevertheless, kinalas ko ang seatbelt. Umusog ako sa kanya at agad na kinapa ang kanyang noo at leeg. Napatili ako nang bigla niya akong kabigin at pinaupo sa kanyang kandungan. Umigtad ako nang tumama ang aking pang-upo sa kanyang pagkalalaki. It’s hard!

“Amos!” Sambit ko sa gulat! “Akala ko ba pagod ka?”

Tumango ito, ang kanyang matang nag-aapoy sa pagnanasa at uhaw ay nagtagal sa aking labi.

“Hmm, I’m tired, and I think I need some energy.”

Nangunot ang aking noo.

“Anong gusto mo?” Lingon ako, at wala pa namang tindahang nakikita sa lugar na aming tinigilan.

“I think I need some kisses to regain my energy.”

Parang sinindihan ang pisngi ko nang uminit ito dahil sa kanyang sinabi! Ang landi ni Amos! Pero gusto ko rin naman ito.

I wrapped my arms around his neck, noticing how he gulped, and even felt a twitch in his manhood below.

I kissed his face with a smile, trailing down to his neck and back to his face.

He let out a moan.

“Kiss my lips too, baby.” Nagsusumamo niyang mando sa akin.

Ngayon ay ako na naman ang napalunok. Tiningnan ko ang labi nitong mapula-pula at nakaawang. Hahalikan ko na sana ito nang hindi na makapagtimpi si Amos at hinuli na ang aking bibig at sinunggaban ng halik.

Kusang bumuka ang aking bibig nang kagatin niya ang aking ibabang labi. His tongue brushed against my gums, and I opened my mouth to let him in.

Nag-iispidahan ang aming dila habang ang kamay naman ni Amos ay pumasok na sa loob ng aking shorts. Hindi ko man lang namalayan ang pagbukas niya sa zipper ng aking shorts.

Amos pumped my manhood and then gave it a painfully light stroke.

“Ahh, a-ahh, ahhm,” ungol ko habang sabay niyang minamaneho ang aking bibig at ang aking pagkalalaki.

Yumakap ng mahigpit ang aking braso sa kanyang leeg at hinalkan pa ito ng todo. Pumuno sa loob ng kotse ang aming ungol, halinghing, at ang malalaswang tunog na nililikha ng kanyang kamay sa aking ibaba. Malalagkit at basang tunog.

Nararamdaman ko na na malapit na akong makarating sa aking sukdulan kaya naman ginalaw ko na rin ang aking baywang. Dahil doon nasasagi ng aking pwet ang kanyang maninigas na pagkalalaki.

“Uhmm, baby, slow down. You might end up getting hurt.”

Tumango ako sa gitna ng aming halikan. Sipsip kung sipsip ang ginagawa niya sa aking dila at labi. Tila gusto na niya itong kainin kung pupwede lang. 

“Ahh, ahhhhh!” Mahaba kong ungol.

Hindi na nakatimpi si Amos. Pinakawalan niya ang aking labi. Hinubad niya ang shorts at brief ko. Uminit ng husto ang aking pisngi nang makita kong basa ang aking underwear. Itinabi ni Amos ang basa kong underwear at shorts.

In-adjust ni Amos ang upuan patalikod saka niya kinalas ang sinturon ng kanyang pantalon. Sunod niyang binaba ang pantalon hanggang sa niluwa nito ang kanyang pagkalalaki. Tayong-tayong iyon at may tumulong katas. Handang-handa sa anumang bakbakan.

“Ride on me, baby.”

Bumbyahe kaming pa-Manila ni Amos na walang akong underwear dahil basa na iyon. At sinisisi ko siya roon. Pulang-pula ako dahil nakarating ako ng Manila na walang underwear at pinagtatawanan ako ni Amos. Baliw siya! Baliw siya dahil habang bumabyahe kami, ang isang kamay niya ang nasa steering wheel meanwhile ang isa niyang kamay ay nasa aking pagkalalaki, minamaneho rin.

Nakapasok kami sa garage ng bahay niya na nakabusungot ang aking mukha. Masayang-masaya siya sa ginawa niya sa akin. Sobrang saya niyang nakikita akong namumula sa kahihiyan!

Mabigat ang mukha kong binalingan si Amos. Binuksan na niya ang pintuan ng kotse at hindi pa rin ako lumalabas.

“Baby, let’s go. Pumasok na tayo. Gabi na.”

I crossed my arms and faced straight.

Narinig ko ang marahas niyang hininga. Lumapit ito at saka kinuha ang aking kamay, pinaharap niya ako sa kanya.

“I’m so sorry, I offended you. Sorry. I’m sorry, baby. Your Daddy just missed you so much.”

Para akong kinitili nang banggitin niya ang katagang ‘daddy’. Jusko! Naalala niya pa talaga akong tinawag siyang ganoon dati.

“I-I’m not offended pero papaano na lang kung may nakakita sa atin? Sa akin na ganoon-”

He kissed my lips to silence me!

“I won’t let other people see you in that kind of state, Lex. Those are only mine to see. Those are only mine. Mine. Alone.”

Kanya na akong binuhat papasok ng bahay. Tinuloy namin ni Amos ang nasimulan namin sa kotse. Para kasi siyang hindi napagod sa ginawa namin at sa pagda-drive kaya ako na naman ang kanyang minaneho. Sa pagkakataong iyon ay kay Amos na naman ako sumakay at kanya naman ang dinadala sa rurok ng kaligayahan.

We make love from the stairs to his room, then to his bathroom, bathtub, and finally to his bed again. Tumigil lang yata kami nang makita na naming malapit nang sumikat ang araw.

///

“Ang haba talaga ng buhok ng bakla kahit noon pa!” Tukso ni Jas sa akin sa gabi ng kaarawan ni Mill. Nasa isang bar kami kasama ang kanilang ilang kasamahan sa trabaho.

“Pasalamat tayo hinayaan ito ngayon dito sa atin.” Si Ed naman. Hindi kasi sumama si Amos sa akin dito ngayon. Aniya’y gusto niyang magkaroon ako ng time sa aking mga kaibigan.

“Tigilan niyo nga ako!” bulyaw ko. Simula kasi nang dumating ako ay tukso na sila nang tukso sa akin. Sa una ay kinikilig pa ako pero nang magtagal na ay napipikon na ako.

“Pikon talaga kahit kailan!” ani Jas.

“Hinabol ba naman hanggang San Ildefonso. Iba ang kamandag mo, Lex. Binaliw mo ang isang Amos Descartin!” gatong pa ni Mill sa akin.

Sa gabing iyon ay mapuno ako ng tukso mula sa aking mga kaibigan. Parang bumalik lang kami sa dati at ako ang napagtripan barkada. Pero sa totoo lang sobrang saya ko na muli ko silang nakasama. Sila kasi iyong mga taong saksi sa mga pinagdaanan ko sa buhay. Sila ang mga taong nasa tabi ko nang mga panahong walang-wala ako. Sila iyong kaibigan at pamilya ko sa mundong ito. Kasi kahit wala akong mga magulang pinuno naman nila ako ng pagmamahal kahit laging natutukso.

Lasing na ako nang sinundo ni Amos sa bar. Thankfully, hindi ito nagalit sa akin.

Kinabukasan ay nagising ako na wala sa aking tabi si Amos pero nag-iwan naman ito ng mensahe sa kin. Bibili lang daw siya ng gamot sa aking hang over at groceries na rin namin.

Suot ang isang tshirt ni Amos nang lumabas ako sa aming silid at bumaba. Dederetso na sana ako sa kusina nang may marinig akong dumating na kotse sa labas.

Nakangiti ko namang binuksan ang pintuan kahit na wala pang nagdoorbell.

“Amos—” nabitin ang aking sasabihin sa ere nang bumungad sa akin si Danica. “D-Danica?”

“L-Lex?” Gulat din nitong sambit.

She glanced at me from head to toe.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko sa kanya.

Sumeryoso ang kanyang mukha.

“I’m here for Amos.”

Tinaasan ko siya sa aking kilay. Hindi ko ito hinayaang pumasok sa bahay.

“Wala siya rito.”

“Gusto ko siyang makausap.” Mariing niyang sabi.

Pinanliitan ko siya sa aking mata.

“Para saan? Sabihin mo na lang sa akin para ako na ang magsabi sa kanya.”

Umirap siya.

“Okay, gusto mong ikaw ang magsabi sa kanya? Sige, sabihin mo kay Amos na buntis ako! Buntis ako sa anak namin!”

---

your votes and comments are highly appreciated! kamsamii!✨

to my mommy Angela O. thank you so much, mhie. i owe you so much po <3

Season 2 (Part 20)

Thank you so much for reading ‘My Boyfriend’s Father Season 2.’ It has been so long since I started this story out of boredom, and I didn’t expect the support you’ve given to my story. I know I have made many mistakes as a writer and have a lot of things to improve, but still, thank you for the warm welcome, everyone! And before anything else, I would like to announce that I have a new story posted here entitled ‘Sweet And Sour.’ I hope you can check it out too. Kamsamnida! ✨

---

Part 20

Lex POV

Pumikit ako ng mariin at saka huminga ng malalim. Masakit pa ang kanang parte ng aking dibdib dahil sa malakas na pagtulak ni Danica sa akin. Pinilit niya kasing pumasok sa bahay kahit hinaharangan ko siya. The audacity of her to storm in here and create a mess.

Umikot ako upang makita si Danica na nagmartsa sa loob ng bahay na parang pag-aari niya kung makaasta.

Nanginginig ang mga kamay ko sa pagtitimpi na huwag itong habulin at abutin ang buhok para sabunutan. Inaalala ko rin kasi na kung totoong buntis ito ay baka maging kriminal pa ako. Ayaw kong madamay ang bata, kung meron man talagang bata sa kanyang sinapupunan, sa aking galit.

Amos had already explained his arrangement with Danica to me— I mean, their fake relationship. But… I took a deep breath, what if Amos is just lying to me?

Maraming negatibong mga tanong ang pumapasok sa isip ko pero.. naniniwala ako kay Amos. Ayaw kong isipin ang mga negatibong tanong na iyon kasi.. mahal ko si Amos. May tiwala ako sa mga sinabi niya sa akin. At.. alam ko na hindi niya ako lolokohin.

Sinara ko ang pintuan at saka tiningnan si Danica na umupo sa sala na parang bahay niya ang kanyang pinasukan. Nakapunta na ba siya rito?

Tiningnan ko ang aking sarili at naisipang umakyat muna sa taas upang maligo pero bago pa man ako maka-akyat sa ikalawang palapag ng bahay ay tinawag na ako ni Danica.

“Hindi mo man lang ba ako bibigyan ng tubig? Won’t you offer some refreshments?”

Parang sasabog na ang puso ko sa pagtitimpi sa kanya. Ilang beses akong bumuga ng hinga bago ito nilingon.

Prente itong nakaupo sa isang sofa, arms folded in front of her gifted chest. I don’t want to judge her kasi hindi ko naman ito kilalang tao kaso parang mali yata ang inakala ko na mabait siya. No’ng una kasi naming interaksyon sa isa’t isa ay okay naman siya. She was even so kind to me pero ngayon mukhang.. lumabas na ang tunay niyang kulay.

“Kung gusto mo, gumawa ka ng refreshments para sa sarili mo.” Walang gana kong wika sa kanya. Sa aga niyang mambulabog ng bahay ay sino ang gaganahan? Kakasimula palang ng araw ko pero mukhang sira na ito.

Inirapan ko ito bago umakyat sa taas. Lutang akong naligo at nagbihis sa aking damit. Nag-iwan din ako ng text kay Amos.

Pababa ako ng hagdanan nang makita ko si Danica na parang sinusuri ang mga naka-display na mga muwebles sa bahay.

Nang makarating ako sa sala ay tumikhim ako upang makuha ko ang atensyon nito.

I witnessed her hand swiftly moving away from the vase she was holding. She turned around, wearing an annoyed expression on her face. Just like a snake, Danica also sheds her skin.

“Bakit hindi ka muna umupo? Buntis ka. Baka mapano ’yan.” Diniin ko ang pagkakasabi ko sa katagang ‘buntis’.

Umangat ang gilid ng kanyang labi.

Umupo ako at hinintay ko itong makaupo.

“Nag-text na ako kay Amos. Papauwi na iyon by now if he read my text.” saad ko sa kanya.

Tiningnan ko kung papaano nanginig ang kanyang mga kamay. Pinagsiklop niya ang kanyang mga kamay na nanginginig at taas-noo ako nitong binalingan.

“Really.. that’s good!”

“Ilang buwan…” Humigpit ang aking mga panga. Nahihirapan akong tapusin ang aking tanong. Para kasing may kung anong bumara sa aking lalamunan. Kanina pa ito. “Ilang buwan na ang t’yan mo? Ilang buwan ka ng buntis? Or weeks?”

Lumipad ang kanyang kamay sa kanyang t’yan na wala pang bakas na siya’y buntis.

“Almost two months.” Maikli niyang sagot.

Sinandal ko ang aking katawan sa sofa’ng kinauupuan. Hindi ko nililingat ang aking mata kay Danica.

“May sinabi sa akin si Amos.” Simula ko. Naglikot naman ang mga mata ni Danica. “Niligawan niya kasi ako. Nilinaw niya sa akin ang lahat tungkol sa inyo. Sinabi niya sa akin na ang inyong fake relationship. At tandang-tanda ko pa ang sinabi ni Amos sa akin na.. wala naman dawng nangyari sa inyo kahit isang beses sa fake relationship ninyo—”

Napatigil ako sa aking pagsasalaysay nang biglang kinuha ni Danica ang isang throw pillow sa sofa at saka iyon padabog na tinapon sa mesa. Dahil ang mesa ay may isang babasaging vase. Natamaan iyon ng throw pillow. Natumba iyon at saka gumulong sa center table bago bumagsak sa sahig. Nabasag iyon at tumalsik ang ilang bubog no’n sa aking binti.

I recoil as a shattered glass grazes my skin, sending a sharp pang through me. Following that initial jolt, I then feel the searing liquid slowly trickling down.

Si Danica ay galit na tumayo at susugod na sana ito sa akin nang napako ang mata niya sa binti ko. Tiningnan ko ang aking binti na walang tigil kaka agos ang dugo mula roon.

At sa muli kong pag-angat sa aking ulo ay sumalubong sa akin ang malutong na sampal ni Danica.

Umalingawngaw sa buong sala ang kanyang sampal. Nakarinig ako ng isang matalis na tunog sa aking tenga. Uminit ang parte ng aking pisngi kung saan niya ako sinampal.

“At ano ang gusto mong iparating ngayon sa akin? Na nagsisinungaling ako?” bulyaw nito kaso wala na roon ang aking utak. Ang iniisip ko lang ay ang sampal niya sa akin. At ang sakit no’n na nanonoot sa aking pisngi.

Saglit akong natulala sa kanyang sampal sa akin. At nang makabawi ako sa aking pagkatulala ay tumayo ako at ginantihan ito ng sampal na mas doble pa sa lakas na kanyang ginawad sa akin.

Susugod na naman sana siya sa akin nang sanggain ko ang kanyang kamay na pararating. Akmang isasampal na niya naman sa akin ang isa niyang kamay pero nahawakan ko rin ito.

Pilit na binabawi ni Danica ang kanyang  mga kamay mula sa akin pero mahigpit ko itong hinawakan.

“Sorry, Danica pero kung inaakala mong  lalayo ako kay Amos dahil sa sinabi mo. P’wes hindi iyon mangyayari.” Nginisihan ko siya. “Akala mo ba mabibilog mo ang utak ko sa kasinungalingan mo? Pasensya ka na pero sinabi na sa akin ni Amos ang lahat! Lahat-lahat!” sigaw ko sa pagmumukha niya kahit na matangkad ito sa akin ng ilang dipa. “Mabuti’t napaga-isip isip ako at hindi kaagad naniwala sa’yo.”

Patulak ko itong binitiwan kaya naman napaatras ito ng ilang beses bago sumadsad sa sahig ang pwetan.

Hindi ko ito tinulungan at iniwan ko siyang nakasalampak doon sa sahig. Ika-ika akong tumungo sa hagdanan upang gamutin itong sugat ko kaso ilang sandali pa ay may humila na sa aking kuwelyo at saka ako padarag na hinila.

“Ah! Aray!” Sinubukan kong hulihin ang kamay ni Danica mula sa pagkakahawak nito sa aking kuwelyo pero patuloy lang ito sa paghila sa akin kung saan.

Hanggang sa kanya akong nilampaso sa sahig.

“Sana hindi ka na lang nakauwi no’ng nasa bundok ka! Sana natabunan ka nalang noong mga lupa sa bundok! Masaya na sana kami! Masaya na sana kami ni Amos! Pero dumating kang salot ka!” Parang baliw na sigaw ni Danica.

Dahil sa sugat sa aking binti ay hindi ako masyadong nakakagalaw sa sakit no’n. Napapakagat labi ako dahil nanlalabo pa aking paningin sa mga dugong nawala sa akin.

Tumawa ito nang makita akong namimilipit sa sakit ng aking sugat. Napasigaw ako nang tinapakan ng heels ni Danica ang aking binti.

“Sana umalis ka na kang noong sinabi ko sa’yong buntis ako, Lex. Hindi ka nalang sana nagtapang-tapangan pa. Maniwala ka nalang sana sa akin.” Ngumingising turan nito.

“Ahhhhh!!!” sigaw ko nang idiniin nito ang heels sa aking binti.

Tumulo ang luha ko sa sakit na naramdaman. Nang kinuha ni Danica ang kanyang heels sa aking binti at hiningal ako.

Tumalikod sa akin si Danica kaya naman sinubukan kong tumayo kaso hindi pa ako nakakatayo ng tuluyan ay bumalik na siya dala ang isang vase na hinahawakan niya kanina.

“Ahhh!” Muli kong sigaw sabay pikit nang itinaas niya iyon at handa nang ibato sa akin ang vase.

Narinig ko ang pagkabasag ng isang bagay pero wala namang tumama sa akin. Binuksan ko ang aking mata at nakita kong nakatayo na sa aking harapan si Amos.

Tumingin ako sa paligid at nakita kong basag na ay iyong vase at nagkalat ang mga bubog sa sahig.

Muli kong tiningnan si Amos na nakatayo sa aking harapan at nakatalikod sa aking gawi.

“A-Amos,” si Danica sa nanginginig na boses.

“What the fuck you are doing, Danica! I thought-”

“Nauna siya! That slutty fag pushed first, Amos—ack!”

Nanlaki ang aking mga mata nang sinugod ni Amos si Danica at saka ito sinakal gamit ang isang kamay.

Pilit ko namang nilalabanan ang aking paningin na nanlalabo.

“I.. I’ve already made everything clear, Danica! Crystal clear! Even before you insisted on helping me get Lex back. I thought you understood. I thought you knew where you stood, woman!” Bakas sa boses ni Amos ang pagtitimpi. Tinulak ni Amos si Danica at nauubo itong sumadsad ulit sa sahig.

“A.. A-Amos.” Putol-putol kong tawag rito. Bumibigat na ang mga takip mata ko.

“Baby?”

“Amos,” ani ko at hindi na napigilan ang tuluyang pagkain sa akin ng kadiliman.

///

Sa unang tangka kong pagbukas sa aking mga mata ay nanlalabo pa ang aking paningin. At sa muli kong pagbukas sa aking mata ay saka ko pa napagtanto na nasa ospital ako. Sa aking paanan ay nakita kong nakatalikod sa akin si Amos at may kausap sa kanyang telepono.

Nang ibaba nito ang kanyang telepono ay lumingon siya sa akin. Mabilis itong nakalapit sa akin at hinawakan ang aking kamay na walang nakasabit na IV fluid.

“Baby, you need anything? May masakit pa ba sa iyo. Tell me.”

Lumabi ako at sumunod ang pag-agos ng aking mga luha.

“Si Danica? Nasaan s-siya Amos? Amos ayaw ko na rito. A-ayaw ko na rito.” Umiiyak kong sambit sa kanya.

Niyakap niya ako.

“Sshh!” Hinalkan niya ang noo ko. “I’m sorry wala ako sa tabi mo. Don’t worry, Lex nakakulong na si Danica. Hindi ko siya hahayaang hawakan at saktan ka ulit. She’s crazy.”

Humagulhol ako sa takot. Akala ko kanina papatayin na ako ni Danica. She looks like a murderer earlier. Hindi mawala sa isip ko ang mga mata niyang nanlilisik at ang mga mala-demonyo niyang tawa.

“Umuwi na tayo. Ayaw ko na rito. Uumuwi na ako sa San Ildefonso.” Nguwa mo at hinigpitan ang pagkakakapit sa suot ni Amos.

Ramdam ko naman ang pagtango-tango ni Amos.

“Yes, yes. Uuwi tayo. Sabay tayong uuwi ng San Ildefonso, Lex.”

Nang mahimasmasan ako ay saka lang ako pinakawalan ni Amos.

Umupo siya sa aking hospital bed at hinahaplos ang aking kamay.

“Akala ko aalis ka na naman no’ng nabasa ko ang text mo. Takot na takot ako, Lex. Nataranta ako at naiwan ko na ang mga pinamili ko sa counter. I immediately go home and even call the police para lang mapigilan ka. Pero salamat na rin tumawag ako ng pulis dahil agad na nahuli si Danica.”

“Naniniwala ako sa’yo, Amos. Sinabi mong mahal mo ako at hindi mo ako magagawang lokohin at ipagpalit sa iba. Alam kong posible ngang may nangyari sa inyo ni Danica pero mas pinili ko ang manatili dahil alam ko.. may rason ka. At makikinig ako. Hindi na ako tatakbo palalayo sa iyo. Hindi na ako magiging duwag. I already learned my lessons in a painful way, Amos. At tama na iyon. Ayoko ko na no’n.”

Pinalis niya ang munting luha na tumulo mula sa kanyang mga mata.

“I love you so much, Lex. Ikaw lang ang bubuntisin ko kung maaari lang. Thank you so much, baby.”

Natawa pa ako sa sinabi niyang bubuntisin. Hindi lang batid ni Amos pero nakahinga ako ng maluwag nang malaman kong hindi naman totoong buntis si Danica. Tinulak ko rin kasi ito kanina. Thankfully umamin rin siya.

“I love you too, Amos.

“I love you more, baby.”

“I love you more.. daddy?”

Humalakhak si Amos.

“I prefer you calling me daddy when we’re in bed, baby. Dahil baka kung may makarinig sa’yo n’yang iba. Akalain nila mag-ama tayo. I don’t like that idea.”

Tumango ako.

“Baby,”

“Hmm?”

“Sasama ka ba sa akin?”

Kumunot ang noo ko sa kanyang tanong.

“Saan?”

“Sa Paris.”

“Paris? As in Paris France?”

Tumango siya. “Yeah, sa Paris France.”

“Doon ka na titira ka?” Panaka kong tanong sa kanya.

“Nope. But if you want to. Why not?”

“Magbabakasyon tayo.. doon?”

“Magbabakasyon.. at magpapakasal. I want to marry you, baby. I want to marry you so badly.”

Ngumunguso akong tumango sa kanya.

“Oo naman. Sasama ako sa’yo. Sasama ako sa’yo at magpapakasal ako sa’yo sa Paris.”

Season 2 (Epilogue)

​ Epilogue

​“Maglalaro ka? Marunong kang mag-basketball?” My boyfriend-or should I say, my fiancé and soon-to-be husband-asked, tilting his head upwards so he could see me.

​He was peacefully lying in my arms while his arms snaked around my torso.

We were already in bed and about to sleep when I blubbered about my game tomorrow. Actually, isang simpleng liga lang naman siya at kinuha ako as import ng taga-San Ildefonso. May fiesta kasi at may mga palaro ang barangay captain ng barangay.

​Tumagilid ako upang harapin si Lex sa aking tabi. Nakatingala pa rin siya sa akin at pabor na pabor sa aking paningin ang kanyang nakaawang na mga labi.

​Through the faint light coming from the window, I was able to see his wet and small lips. Those lips were inviting me to invade them.

​Hindi ko na napigilan pa ang aking sarili na itaas ang kamay at saka haplusin ang mga labi ni Lex.

​He jumped, but he immediately gathered himself and smiled.

​“Yeah, though matagal na ang huli kong laro. Brandon is busy with his family. Hindi na kami nakakalabas,” I answered, while my thumb was still playing with his lips. I wanted to ravish those sinful and seductive lips of my baby.

​“Basketball lang ba nilalaro mo?” kuryoso niyang tanong.

​I arced an eyebrow, trying to remember what sports I usually did before.

​“I do frisbee, golf, polo, and a little volleyball too.”

​“Wow!”

​I wet my lips by brushing my tongue on them before twisting my head downwards to claim his lips.

​I stared at Lex for a few seconds and saw him closing his eyes. Seeing him close them, I closed my eyes too and kissed him more.

​Hinawakan ko ang panga niya upang ianggulo pa ito sa akin. Slowly, I hovered over him and pressed my body a little against him to deepen our kiss.

​“Uhm,” he whined.

​My one arm was hugging Lex’s neck, fingers rubbing on his neck and on his ear. On the other hand, my other arm was now crawling down to find the hem of Lex’s shirt.

​Itinaas ko ang kanyang t-shirt hanggang sa makita ang kanyang dibdib.

​I sucked his tongue hard before leaving it. My mouth travelled from his jaws down to his neck-leaving small kiss marks on it-then my lips moved down to his collarbones, and finally, my lips found his areola.

​I lapped and bit his left nipple while my fingers shifted from his neck down to his other nipple to play, massage, and knead with it too.

​Lex, my baby, whined and groaned.

​“Amos,” he sang my name as I twirled and squeezed his nipple using my teeth and tongue.

​Fuck!

​“Call me daddy, baby,” I muttered.

​Tiningnan ko ito at nakita kong nangingiyak na ito at mahigpit na kinakagat ang mga labi.

​“Moan, baby, moan,” I added.

​“D-daddy,”

​I smirked.

Mabilis kong naibaba ang kanyang short shorts at underwear at saka ko tinarak ang kargada ko sa kanyang butas. Hindi ito mahirap since we’ve been doing this for almost every night at kahit na umaga, kung saan kami abutan ng libog.

​No matter how I kiss and make Lex happy, my mind will always drift to the moment when he left my penthouse. Parang gumuho ang mundo ko nang wala na akong maabutan sa penthouse ko.

​Umalis siya dahil sa kapakanan ko; iniwan niya ako dahil sa sinabi ni Nelissa sa kanya. Aaminin kong nasaktan ako no’n kasi ang bilis niyang iwan ako. Ang bilis niyang makapagdesisyon na iwan ako habang ako, pilit kong kinakaya ang lahat sa amin.

​Pero kalaunan n’on ay naintindihan ko rin naman siya. Masyado pa siyang bata sa panahong iyon at ang nakikita niyang tama at mabuting gawin noon ay ang iwan ako.

​Umabot pa sa puntong gumamit ako ng ibang tao para lang makaganti sa kanya-para iparamdam sa kanya ang sakit na ginawa niya sa akin noon. Kaso hindi ko kaya. Parang ako na mismo ang sumasaksak sa sarili ko dahil sa ginawa kong iyon. Napakatanga ko.

​And it worsened when I saw him with Adam. Ngumingiti siya kasama si Adam; masaya siya sa piling ni Adam. Bumalik pa ang insecurity ko na dating minahal ni Lex si Adam at halos magkasing-edad lang sila.

​Sising-sisi ako nang maaksidente siya sa bundok. Sinisisi ko ang sarili ko sa nangyari sa kanya.

​I’m so glad na nagising na ako at nagpakatotoo sa nararamdaman ko. Kasi hindi ko kaya; hindi ko kayang mawala ulit sa akin si Lex. I don’t want to waste time anymore. Wala na akong nakikita pang iba na gusto kong makasama sa habambuhay. Magmula noon at hanggang ngayon, hindi nagbago ang nararamdaman ko para sa kanya.

​I thrust my member deeper inside him, my eyes rolling back as my cock went within his warm and slippery hole.

​“I love you, baby,” bulong ko sa kanya habang umuulos.

​His eyes watered, and his orbs were filled with affection and desire.

​“I love you too, Amos!”