SYPNOSIS

THE CAPTIVE ARIES

Zodiac Series #1

Aries Salcedo , 21, ay hindi sanay sa marangyang pamumuhay. Lumaki siyang salat, nasanay sa pagtitiis at natutong ngumiti kahit gutom. Nang mamatay ang kanyang ina at ama ay iwan siya napilitan siyang maghanap ng trabaho sa Maynila. Isang kapitbahay ang nag-ugnay sa kanya sa isang oportunidad bilang kasambahay sa lungsod.

Ayon sa tsismis, istrikto raw ang amo. Matapang. Tahimik pero mabigat ang presensya.

At sa unang araw pa lang niya sa bahay ni Allan Corpuz , 34, isang matikas at misteryosong pulis alam na niya agad na hindi basta basta ang lalaking ito. Malamig ang mga mata. Laging tahimik. May kasintahan na maganda, matalino, at perpekto sa mata ng iba. Pero kahit may kasintahan, iba ang kilos nito kapag silang dalawa lang ang magkasama sa bahay.

May mga titig. May mga utos na sobra sa simpleng trabaho. At may mga sandaling hindi niya alam kung nang-aakit ba siya o sinusubok lamang.

At si Aries? Hindi rin perpekto.

May init sa kanyang katawan na matagal nang naiipon. At sa bawat gabing sila lang ang magkasama ay unti-unti silang nilalamon ng apoy na sila rin lang ang nagsindi.

Isang gabi lang daw. Isang beses lang. Pero nasundan. At nasundan muli. Hanggang sa hindi na nila alam kung sino ang nagsimulang maglaro. Hanggang sa hindi na lang ito init kundi pagkapaso. Naging madalas ang silipan. Naging tahimik ang mga gabi. At sa likod ng bawat utos ni Allan, may lihim na pagnanasa.

Pero paano kung ang relasyon ay puro kasinungalingan? Paano kung hindi lang siya kasambahay—

kundi isang bihag ng sariling damdamin?

At si Allan? Hindi niya kayang pakawalan si Aries. Hindi lang dahil sa katawan nito. Kundi dahil sa tuwing nakikita niya ang binata ay para siyang hinuhubaran ng sariling katinuan.

CHAPTER 1

PAGKABABA ni Aries sa terminal parang sinampal siya ng ingay at alikabok. Mabilis ang pintig ng puso niya habang nililingon ang mga nag-uunahang jeep at bus. Para siyang nalunod sa usok at ingay ng siyudad malayo iyon sa tahimik at mabagal na buhay niya sa probinsya.

Laking pasalamat niya kay Nena sa pagbibigay sa kanya ng pagkakataong sumama rito sa lungsod. Kasambahay si Nena sa isang pulis. Nabuntis kasi ito ng nobyo dahilan upang kailangan niyang ihinto ang paninilbihan sa kanyang amo. Bumalik lamang siya rito para sanayin ang bagong papalit sa kanya na ngayon ay kanyang kasama.

“Aries, siguraduhin mong makakatagal ka ah.” sambit ni Nena nang magkatabi na silang maupo sa taxi. “Malaki kasi tiwala ni Sir sa akin na makakahanap ako ng maayos na ipapalit sa akin.”

Tumango naman siya, “Yes, naman Ate.” ngiti niyang sabi rito.

Habang tinatahak nila ang daan papunta sa bahay ng kaniyang magiging amo ay napansin niyang patayog ng patayog ang mga nadaanang mga bahay. Subdibisyon iyong ng mga mayayaman at nakakaangat sa buhay.

Panay kwento ni Nena sa mga bagay bagay na sa palagay niya ay kailangan malaman ni Aries. Dahil sa mga kwento nito ay napag-alaman niyang pulis ang kaniyang magiging amo at paminsan minsan daw ay pumupunta doon ang kaniyang nobya na medyo masungit.

Ngunit ayon kay Martha basta marunong lamang siyang makisama ay walang magiging problema. Pagbutihan niya na lamang daw sa mga gawaing bahay.

“Swerte mo dai at pumayag si Sir. Lalo pa girl na ’di ka babaehan.” patawa na lamang si Aries sa naituran nito. “Basta ah ’wag mong landiin si Sir dahil may topak iyon at baka ma baril ka ng wala sa oras.”

Kung tutuusin ay swerte nga siya lalo pa’t bihira lamang ang tumatanggap ng mga baklang mamamasukan bilang kasambahay. Taliwas iyon sa normal na kasarian ng tipikal na kasambahay.

“Gwapo ba ’yong Sir mo, Ate?” hindi niya mapigilang tanong rito.

Tumango tango naman si Nena, “Sobra dai! Lalo pa kung naka uniporme si Sir sheet sobrang sarap niyang kainin.” saad dahilan upang mapatawa siya.

Hindi niya alam kung papaniwalaan niya ba ang naituran nito o ano. Sa pagkaka-alam niya kasi ay kakaiba ang depinasyon nito sa gwapo. In short , hindi niya tipo ang mga gusto nito. Kung sa bagay subjective naman ito. Maaring gwapo sa iba pero para sa kaniya ay hindi.

Ang nai-imagine niyang mukha ng kaniyang magiging amo ay yung tipikal na pulis na napapanood niya sa palabas. May kalakihan ang tiyan at hindi katangkaran.

“Andito na tayo,” pahayag ni Nena kaya napatingin si Aries sa bintana at halos kumalabog ng doble ang kaniyang puso dahil sa awra ng bahay na iyon. Moderno itong uri ng bahay ngunit may kabigatan ang awra na iyon.

“Halika, pasok ka.”

Pagkapasok sa loob ng bahay ay namangha si Aries. Malinis, moderno at maayos ang pagkakaayos ng lahat ng bagay sa loob. Dahan-dahan siyang naglakad at pinipigilan ang sariling mapahanga nang labis. Walang ganito sa probinsya nila.

“Andito na pala kayo,” napatingin silang dalawa ni Nena sa pinang galingan ng boses.

Lumabas mula sa hagdan ang isang lalaki. Matangkad, matipuno at halatang may disiplinado sa katawan. Ang fitted shirt nito ay lalong nagpalitaw sa matitigas nitong braso. Sa unang tingin pa lang ay napatigil si Aries. Hindi niya alam kung ihi o pawis ang lumabas sa kanyang katawan, pero sigurado siyang natuyo ang kanyang lalamunan.

Kasalungat ito ng ini-imagine niya kanina.

“Siya ba yung papalit sayo?” tanong ng lalaki gamit ang malalim nitong tono.

Tumango naman si Nena at pinakilala ang kaniyang kasama, “Si Aries, Sir. Magaling rin ’yang magluto at maglinis Sir,”

Ngumiti naman ng kabado si Aries rito. Nagtama ang kanilang mga tingin kaya agad siyang napaiwas. May kung ano sa mga mata nito na parang bang hihipnotismo siya.

Tahimik ang makisig na barako sandali bago tumango, “Okay. Tawagin mo nalang ako kung tapos kana magluto,”

Mahina namang nagpasalamat sa ire si Aries ng umalis na ito dala ang beer na kinuha kanina sa double door na pridyider. Napa atras siya ng kaunti ng binanga ni Nena ang balikat nito kaya napatanong siya rito, “Bakit po, Ate?”

“Aysus, kita kita ko ang itsura mo kanina habang kausap si Sir dai! Kung ako sayo ’wag ka ng umasa dahil mas straight pa yon sa poste ng bahay,” anito.

Nahiya naman siya ng kaunti dahil kung napansin ni Nena ang naging akto niya siguro napansin rin iyon ng kaniyang amo, “halata ba, Ate?”

“Sobrang halata dai! Tsaka nga pala may jowabels na iyon. ’Di ko bet ang ugali non kasi matapobre yung girlalu kala mo naman mabango ang utot niya,” napatawa naman siya sa nasabi rito kahit papaano ay nawala ang baling niya sa hiyang nadarama.

“Ngayong gabi dai, ikaw na ang magluluto,” ani nito sa kaniya. “Pakitaan mo ng gilas si Sir para sureball ka ng may papel rito sa bahay,”

Kumurba naman ang matamis na ngiti sa labi ni Aries. Malaki ang kumpyansa niya sa sarili sa pagluluto dahil nag tratrabaho siyang cook noon sa isang karinderya. Sa karinderyang pinagtatrabahuhan niya noon, siya ang nagluluto ng mga paborito ng suki.

Habang nagluluto ay lumapit muli si Nena sa kanya at seryoso itong tumingin sa kanya, “Pulis ’yang si Sir kaya wag kang magkakamali dai! Mabait naman yon pero minsan may topak at kadalasan mainitin ang ulo.”

Tumango lang siya. “Magaling naman akong makikisama, Ate.”

Ilang saglit pa ay natapos na siya sa kanyang nilulutong Chicken Curry kaya tinawag ni Nena ang kanilang amo para bumaba na at kumain. Suot nito ang kanyang salamin kaya ng mukang nerd ito na superman.

Hindi niya alam kung sasabayan ba nila itong kumain o manatili lamang siyang naatayo sa gilid gaya ng napapanood niya. Ngunit palagay niya ang sasabayan nila ito dahil naglatag ng panibagong plato si Nena.

Tahimik lamang silang nagsalo sa hapunan. Wala masyadong salita ngunit naramdaman ni Aries ang panay nakaw na tingin sa kaniya ng amo sa kanya na tila ba may nais itong itanong o sabihin sa kanya.

Nagkatinginan sila ngunit agad na iniwas ni Aries ang tingin. Sa kanyang dibdib ay may kumakabog. Doble ang kabog gawa ng kaba at ng isang bagay na ayaw pa niyang pangalanan.

Matapos kumain ay niligpit ni Aries ang pinagkainan.

“Pakiligpit ng kusina, ha?” bilin ni Nena sa kanya. “Girl, infairness marami ang nakain ni Sir ngayon. Ibig sabihin non nasarapan siya sa niluto mo.”

Napangiti naman siya ng malaki rito, “Sure ka?”

“Naman! Dai, 5 years akong kasambahay rito at ngayon ko lang siya nakita na ganadong kumain kaya pasok ka sa final round. Congrats!” napatawa siya sa nasabi ni Nena.

Nabigyan siya ng pag-asa na makukuha niya ang posisyon dito bilang kasambahay kasi ’di pa naman talaga siya tunay na tanggap. Tinitignan pa lamang ang kanyang kakayahan bilang katulong, kumbaga nasa trial period pa lamang siya.

Habang naghuhugas ay iniwan muna siya saglit ni Nena dahil lilinisan raw muna nito ang kaniyang magiging silid. .Napangiti naman siya ng maisip na ‘kanyang magiging silid’ dahil isa lamang ibig sabihin non, sa kanya mapupunta ang role bilang katulong.

“Masarap ka ngang magluto,”

Napatalon naman si Aries nang may biglang magsalita sa kanyang likuran, “Paksheet.. Sorry po,” hingi niya ng tawag ng mapansin na amo niya pala ito.

Hindi niya mawari kung anong emosyon ang meron ito ngayon pero malalim ang mga tingin nito. “Tanggap kana,” malamig nitong wika bago umalis.

Mahina siyang napasigaw.

“Sheeet.. Yess!” masaya niyang naibulalas sa ire pagkat sigurado na ang kanyang kapalaran.

“Ate, sabi ni Sir tanggap na daw ako.” masaya niyang balita sa kakabalik lang na si Nena kaya napangiti rin ito pabalik sa kanya.

“Sabi ko naman sayo eh,”

Wala mang katiyakan ang bukas ngunit may tiwala siya sa sarili. Wala na siyang ibang maasahan kundi ang sariling sipag at tiyaga.

— ITUTULOY —

CHAPTER 2

MAAGANG nagising si Aries. Hindi pa man tuluyang sumisikat nang husto ang araw ay agad na siyang bumangon at inayos ang sarili. Bilin sa kanya ni Nena na dapat nakahanda na ang pagkain ng kaniyang amo bago paman ito makababa.

Dalawang gabi narin siyang namamalagi rito at umuwi narin sa probinsya nila si Nena. Sa mga nagdaang araw ay hindi niya parin ganon ka tansyado ang ugali ng kaniyang barakong amo. Palagi itong seryoso. Madalang na nga lang silang nag-usap.

Napabuntong hininga siya bago simulan ang kanyang araw.

Una niyang ginawa ay pagha-handa ng makakain. Dalawang klase ang niluto niya kasi iyung isa ay pananghalihan nito sa trabaho. Masaya siyang pinagsisilbihan ang barako niyang amo kahit hindi siya nito kinakausap.

Nang matapos niya ang niluto ay lumabas na muna siya upang masuri ang sitwasyon sa labas. Napag pasyahan niya kasi na ngayong araw ay sa labas naman siya mag lilinis.

“Maganda sana ’to kung may mga halaman,” usad niya sa kanyang sarili.

Halatang namintina ng dating kasambahay ang kalinisan sa labas ngunit para sa kanya ay may kulang. Wala buhay ang bakuran sapagkat wala ni isang halaman ang andoon kaya naman napaisip sya kung pu-pwede ba syang magtanim doon.

Iyon ang nakahiligan niya doon sa kanilang probinsya. Ewan na ba pero magaan ang pakiramdam nya tuwing nagtatanim.

Ilang minuto pa siyang tumunganga sa labas bago tuluyang napagpasyahan na pumasok na sa loob upang maihanda na ang mesa. Maaga pa naman kaya kampante siyang ’wag bilisan ang kilos. Palagay niya’y tulog parin ang barako niyang amo.

Ngunit halos mapatalon siya sa gulat nang mapansin ang nakaupo sa mesa, ang kaniyang amo. May hawak itong newspaper habang humihigop ng kape. Nahihiya man ay nakangiti niya itong binati, “Gising na pala kayo, Sir. Ihanda ko lang yung pagkain.”

Madahan ang mga naging kilos niya. Ayaw niyang gumawa ng ingay tuwing malapit ito sa kaniya. Ingat niyang nilapag sa mesa ang mga kubyertos na gagamitin nila sa pagkain. Panakaw nakaw niyang sinulyapan ang kanyang amo na suot ang uniporme. Malinis, plantsado at akmang-akma iyon sa tikas ng kaniyang katawan kaya parang natututo ang kaniyang lalamunan.

Mas lalong naging ma-awtoridad ang dating nito.

Ilang beses na niya itong nakita na suot ito pero parang ’di parin siya nasanay.

Nang maupo siya ay nagsimula na silang kumain. Sabay silang kumain pagka’t iyon ang utos sa kaniya siguro dahil narin ayaw nitong maramdaman ang pag-iisa sa hapag at kahit ganoon man, ramdam niya parin ang layo ng kanilang sarili.

Walang kibuan.

Napadaan ang tila kuryente sa kaniyang batok nang minsan ay nakawan niya ng tingin ang amo at sakto namang tinignan rin siya nito kaya nagkasalubong ang kanilang tingin. Hindi siya nag pahalata at ibinaling ang atensyon sa pagkain.

Ilang subo pa lamang ay ninakawan na naman niya ito ng tingin tila ba kailangan niyang gawin iyon para mabuhay. Muntikan niyang maibuga ang iniinom nang sa ikalawang beses ay nagka salubong ang kanilang tingin. Paksheet!

“Ano, kanina ka pa panay tingin? May gusto kang itanong? Itanong mo na.” agaran siyang napailing sa tanong nito at tumangi sa tanong nito.

Napayuko siya nang marinig ang mahihina nitong tawa. First time niya ’ata itong marinig na tumawa at para naman yung musika sa pandinig niya. Sarap pakinggan ng tawa nito.

Hangat maari ayaw niyang makadama ang kaniyang amo na may pagnanasa siya rito. Ayaw niyang masira ang tingin nito sa kaniya at ayaw niyangmasira ang pag-rekomenda sa kaniya ng kaibigan para makatrabaho rito.

Bumalik sila sa pagkain ng tahimik at tanging kubyertos lamang ang gumagawa ng ingay sa silid. Hindi na muli pang ninakawan ng sulyap ang kaniyang amo sa kadahilan na baka mahuli na naman ulit siya nito.

Nang matapos silang kumain ay agara niyang niligpit ang pinagkainan at nilagay sa lababo. Iniwan niya muna ito dahil bubuksan niya pa ang gate para makalabas ang amo nito sakay ng magarang sasakyan.

“Bye, Sir. Ingat po,” aniya nang makalabas na ang kaniyang sir at tinanguan lang siya nito.

Napasimangot siya nang tuluyan na niyang maisara ang gate, “Wala man lang goodbye kiss para sakin? tsareng!”

Napatawa na lang siya sa birong nasabi. Kampante siyang naisambit iyon dahil nga rin ay wala rin naman siyang kasama.

Mabilis na nagdaan ang mga oras at sumapit na ang alas sais ng gabi kaya naman ay nag antay na siya na may bumusina sa labas at timing naman iyon dahil may bumusina nga. Napatakbo siya palabas ng bahay at agarang binuksan ang gate.

Sa mga nagdaang araw ay sinasalubong niya talaga ito upang mag presenta na siya na ang magdala ng gamit nito papasok sa bahay. Ganap na ganap siya bilang kasambahay nito.

“Magandang gabi, Sir.” bati niya rito nang magbukas ang pintuan ng sasakyan nito.

Ngunit natigilan siya. May kasama itong babae sa passenger seat . Maputi. Mahaba ang buhok. Maganda? masasabi niyang oo. Para silang perfect couple ng kaniyang amo pero may aura itong parang angat sa lahat, iyong tipikal na matapobre.

“Magandang gabi, Ma’am.” kumunot ang noo nito sa kaniya ng batiin niya ito. “Aries po pala Ma’am, helper ni Sir dito sa bahay.”

Mas magaan sa pakiramdam na sabihing isa siyang helper kaysa tawaging kasambahay. Mas ligtas pakinggan. Mas neutral . Kasi kung titingnan hindi pasok ang kasarian niya sa karaniwang depinisyon ng salitang ’ kasambahay ’.

Hindi ito sumagot sa kanya. Diretsong pumasok sa bahay na tila walang narinig. Hindi na niya lamang iyon tinuunan ng pansin siguro naninibago pa lamang ito sa kaniya.

Pagpasok niya ay agad niyang naulinigan ang pagtatalo sa loob. Gusto raw makipag-date ng nobya nito pero ayaw ng kanyang amo sa kadahilang pagod daw siya sa trabaho. Sa simpleng bagay na iyon ay nauwi agad sa sigawan. Walang preno. Mababaw na usapan pero mabigat ang bagsak. Hindi na lamang niya iyon pinansin. Wala rin siyang balak makialam.

Nang dahil sa naganap na away ay tahimik ang kanilang naging hapunan. Walang kibuan. At pgakatapos ng hapunan ay mabilis niyang niligpit ang mga dapat ligpitin. Kailangan niya munang masigurado na ayos at malinis ang lahat bago matulog.

Tahimik.

Alas-dyes na ng gabi nang maramdaman niya ang tawag ng ihi. Tahimik siyang lumabas. Ngunit saglit siyang napatigil nang makita ang amo — nakakunot ang noo, magkasalubong ang kilay, parang hindi pa rin tapos ang hindi nila pagkakaintindihan ng nobya niya.

Mas magaan sa pakiramdam na sabihin rito na isa siyang helper kaysa sabihing kasambahay. Hindi kasi pasok ang kasarian sa natural na depinisyon ng kasambahay. Hindi ito sumagot sa kaniya at diritsyo lamang na pumasok ng bahay.

Pagpasok niyang bahay ay narinig niya agad ang pagtatalo ng dalawa. Gusto kasing makipag-date ng nobya nito pero ayaw naman ng kaniyang amo dahil nga pagod ito. Ang simpleng bagay na iyon ay nauwi sa matinding away. Pagkatapos nilang kumain ay nagtungo na sila sa kani-kanilang kwarto. Hindi na lamang niya iyon pinansin wala rin naman siyang pakialam doon.

Alas-dyes na ng gabi nang makaramdam siya ng ihi kaya tahimik siyang lumabas ng kwarto. Nagulat siya nang mapansin ang kaniyang amo. Magkasalubong ang kilay nitong nakaupo sa sofa. Tahimik lang pero halata sa ayos at tingin na tila hindi pa rin nila nareresolba ang maliit na away nila ng nobya nito.

Kinakabahan may ay nilapitan niya ito, “Ayos lang po kayo, Sir?”

Tinignan siya nito kaya napa-antras siyang unti. May talim kasi ang tingin nito sa kaniya kaya kinabahan siya ng unti. Hindi siya sanay sa ganoong uri ng tingin.

“Ikuha mo nalang ako ng beer,” mabilisan niya itong sinunod.

Pumasok na siya sa kaniyang silid ng mabigay na nito ang beer, “Sir kung may kailangan pa po kayo tawagin niyo lang po ako sa kwarto.” Nais niyang bigyan ito ng pribadong moment at nakakadama rin kasi siya ng magkahalong ilang at kaba rito.

Ilang minuto pa ang lumisan ng naisipan na niyang tignan ang kaniyang amo, nais niyang ligpitin kung ano mang kalat ang naiwan nito ngunit hindi niya ina asahang andoon pa ito. Nakapikit at hinihilod ang sintido. Halatang pagod.

Napadako ang kaniyang tingin sa maliit na table sa harap nito at may limang bote na iyon ng alak. Halatang naubos na iyon ng kaniyang amo. Mayroon rin itong plato na pinaglagyan niya siguro ng kaniyang pulutan.

Nag-aatubili siyang lumapit rito. May gusto siyang i-alok ngunit hindi niya alam kung paano iyong sasabihin ng tama baka kasi iba ang maging dating nito sa kaniyang amo. Nang makitang dumaing ng unti ito habang hawak parin ang sintido ay nag lakas loob na siyang magsalita.

“S-sir, marunong po ako magmasahe baka gusto n’yo po?”

Napamulat ito at tinignan siya ng malalim. Diretso ang tingin na iyon. Matalas na para bang sinusuri ang kaniyang sinabi. Nahihiya naman siyang napakamot sa batok, “Biglang dumilat ang mata ng lalaki. Tiningnan siya ng diretso. Matalas. Parang may hinihintay na susunod na salita.

Agad siyang napaatras sa hiya, “S-sige Sir. Balik na muna ako sa kwarto tawagin niyo lang po ako if may kailangan kayo.”

Tahimik ito at hindi sumagot.

Akmang hahakbang na siya paalis ng marinig niya nag malalim na boses ng amo, “May langis dyan sa cabinet kunin mo.”

“Sir?”

“Sabi mo, hihilotin mo ’ko, diba?” anito.

Napalunok siya ng ilang beses sa sinabi nito na parang may kung anong init na umakyat sa kanyang batok. Tumango siya at nginitian to bago nagtungo sa cabinet. Pagkabukas niya ay agaran niyang nakita ang bote ng langis na may label na eucalyptus .

Nang makuha na niya iyon ay nagulantang siya sa nakita, nakahubad na ang pang itaas na suot ng kaniyang amo at tanging slacks nalang nito ang natira. Nakadama siya ng pagtuyo ng kaniyang lalamunan dahil kahit anong pilit niyang iwaksi ang tingin rito ay hindi niya magawa.

“Tatayo ka lang ba dyan?” wika nito na nagpabaliksa kanyang wisyo.

Madahan siyang lumapit sa likuran nito at binuksan ang bote ng langis. Pinainit niya iyon sa kaniyang palad at saka marahang ipinahid sa noo at likuran nito. Nilagyan niya ng pressure ang kaniyang kamay dahil napansin niyang may katigasan ang katawan nito.

Tahimik.

Pinagbutihan niya ang pagmasahe dito. Gusto niyang tulungan itong mapawi ang pagod sa katawan. Marunong siya sa ganito pagkat suma-sideline rin siya bilang masahesta noon. Sa katunayan ay parang lahat nalang ng trabaho ay napasukan na niya.

“Ahhh… sarap…”

Natigilan siya ng marinig ang munting ungol mula rito. Nakadama siya ng init sa kaniyang tainga sa pagkat ang ang sarap pakinggan ng mga iyon. Mas lalo niyang pinag-igihan ang pagmamasahe rito kaya ang dati’y mahinang ungol ay malakas na.

Mas pinisil niya ang batok ng amo at dahan-dahang minasahe ang mga balikat, pababa sa likod. Ramdam niya ang init ng balat nito na nagdadala sa kaniya ng kakaibang sensasyon.

“Galing mo… tang*na…”

Napakagat-labi siya ng labi.

Nang minsan ay mapadako ang kaniyang tingin sa ibaba nito ay napansin na ang bukol sa loob ng suot nitong slacks . Masikip iyon kaya madali lamang itong mapansin.

Maging siya ay tinigasan rin sa nakita. Nag-iinit ang pakiramdam niya kaya mabilisan niyang tinapos ang pagmamasahe dito, “Sir, tapos na po.”

Mabilisan niyang kinuha ang mga kalat sa munting table at agarang nagtungo sa kusina para itapon ang dapat itapon at mahugasan ang dapat hugasan. Nag-iinit parin siya kaya mas mainam na dumistansya muna siya sa kaniyang amo. Ayaw niyang makita ang kahinaan niya.

Ngunit halos mabitawan niya ang hawak na platito ng maramdaman niya sa kaniyang batok ang hangin na nagmumula sa kaniyang amo. Ramdam niya na maliit na lamang na espasyo nag namamagitan sa kanila.

“S-sir…”

— ITUTULOY —

CHAPTER 3

MABILIS ang naging pintig ng kaniyang puso nang mapansin niyang tuluyang nawala ang espasyo sa pagitan nila. Napapikit siya nang maramdaman ang pagka****ki nito sa kanyang puwetan. Matigas iyon pero hindi gaano, sapat lang upang maramdaman niya.

“Sir…” kinakabahan niyang tawag rito.

Alam niya sa sarili niya na pinaglalaruan lang siya nito pagkat nakakarinig siya ng pigil na tawa mula rito, ngunit hindi niya mapigilan ang sarili na hindi magpa-apekto sa init nitong dala.

Nag-iinit siya.

Gulat siyang napahawak sa korner ng lababo ng pabiro itong kumadyot sa kaniya. Madiin iyon kaya mas lalo siyang nainitan. Nag tatalo na ang kaniyang isip at katawan, gusto ng kaniyang katawan pero tutol ang kaniyang isip.

Gusto niya mang itulak ito ay hindi niya magawa, tila alipin siya ngayon ng kaniyang katawan. Wala na siya sa tamang wisyo.

Maya maya pa’y sunod sunod na ang pabiro nitong kadyot sa kaniya. Mas lalong madiin ito kumpara nong mga nauna. Hindi na niya mapigilan ang sarili sa ginagawa nito sa kaniya para talga siya nitong kinakan**t.

“Sir… Ahhh…”

Natigil ang pag galaw nito nong marinig ang kaniyang ungol. Akala niya ay iyon na ang katapusan ng mapusok na pagbibiro sa kaniya pero nagkakamali siya. Ang akala niyang tapos ay simula pa lamang pala.

Narinig niya ang malutong na mura nito bago ulit gumalaw, “Tang*na.”

Bumilis ang mga kadyot na ginawa nito kaya napahigpit ang kapit niya sa lababo. Hindi rin niya masubukang umalis pagkat humigpit ang hawak nito sa bewang niya na para bang ayaw siya nitong pakawalan.

Mas lalong tumigas ang pagka****ki nito.

Aaminin niya sa sarili na natutuwa siya sa nangyayari sa kanila ngayon pero alam niya ang mga pwedeng kahahantungan nito, at alam niya na siya ang kawawa sa dulo kaya nag lakas loob siya na alisin ang kamay nitong nakahawak sa bewang niya. Tagumpay naman siyang naalis iyon kaya nabigyan siya ng pagkakataon na harapin ito.

Napansin niya ang pawisan nitong noo at pansin niya rin na malalim nitong paghinga. Nang magkasalubong ang kanilang mga mata ay tila na hipnotismo siya doon. Hinihigop siya ng mga kakaibang tingin na nagmumula sa kaniyang amo.

Nakatunganga ito ng ilang segundo, at sa mga segundong iyon ay hindi naalis ang tingin nito sa kaniya. Mata sa mata. Ngunit ilang saglit pa ay unti-unting bumaba ang tingin nito sa kaniyang labi dahilan upang nakagat niya iyon.

“Tang*na.”

Isang mura ang kaniyang narinig bago marahas nitong inangkin ang kaniyang labi. Bumilog ang kaniyang mata ng mapagtanto ang nangyayari. Gaya ng kadyot nito kanina ay madidiin ang mga ginawad nitong halik sa kaniya.

Hindi na siya birhin sa ganitong bagay pero ngayon lamang siya nahalikan ng kagaya nito. Kakaiba ang mga halik na ito, tila binabaliw siya. Masasabi niyang ito ang pinaka-masarap na halik na kaniyang naramdaman.

Para itong leon na uhaw.

Nanatili siyang tuod kahit pa na nagliliyab na siya sa init. Ayaw niyang suklian ang mga halik nito kahit pa ay binabaliw siya. Napabuka ang kaniyang labi ng marahas nitong kinagat ang kaniyang ibabang labi. Ramdam niya ang gigil sa mga ginagawa nito.

Tinangka niya itong itulak pero wala siyang laban, “Sir… tama na po..” aniya ng maputol ang halik nito sa kaniya, “Lasing lang po ka—.”

“Tang*ina talaga.”

Hindi na siya muli pang makasagot pagkat sa ikalawang beses ay inangkin na ulit nito ang kaniyang labi. Iniwas niya ang kaniyang mukha dito dahilan upang marahas siya nitong hinawakan sa batok dahilan iyon upang hindi niya maiwas o malayo ang sarili.

Ilang minuto rin silang naghahalikan at namamanhid na ang kaniyang labi. Kung kanina’y puno siya ng moralidad ngayon ay wala na. Wala na siyang pakialam sa pwedeng mangyari basta ang gusto niya ay mailabas ang init sa kaniyang katawan.

Napapikit siya bago lumaban sa mga halik nito, parang nagulat naman ito saglit pero agad rin napawi at lumaban ulit. Hayok na hayok silang pinagsasaluhan ang mga maiinit na halik. Napakapit narin siya sa leeg ng kaniyang amo.

Hindi na nila inalala pa ang paligid. Sila lamang sa oras na ito. Siya at ito lamang. Ibinaba niya ang halik sa malapad na balikat nito. Sipsip at dila. Wala siyang iniwanan na parte. Para siyang linta kung makakapit rito. Mas lalo siyang nag init nang maramdaman ang ungol na nagmumula sa amo nitong pulis.

“Tangna!” napamura ang kaniyang amo ng bumaba ang kanyang halik sa pagka***ki nito. Hindi niya pa man iyon aankikita ay sigurado na siyang mataba at malaki iyon base narin sa pagkaumbok nito pang-ibaba.

Nang mapadapo ang kaniyang bibig sa ut*ng nito ay agad niya iyong sinipsip. Sipsip at dila habang ang isa niyang kamay ay nilalaro ang malaking dibdib nito. Hinaplos-haplos niya ang dibdib nito. Madahan at maingat.

Hindi rin naman siya nakadama ng pagtutol mula sa kaniyang amo kaya mas naglakas loob siyang magpaubaya sa init ng kaniyang katawan. Marami na ang kaniyang naging karanasan kaya kahit papaano may alam siya kung papaano kunin ang kiliti ng isang barakong gaya ng kaniyang among pulis.

“Tang*na, ang sarap!”

Nang magsawa siya ay ibinaba niya ang sarili upang makapantay nito ang mukha sa kaniyang sasambahin. Idinampi niya doon ang kaniyang kamay at madahang itinaas baba. At nang ibinaba niya ang kaisa-isang saplot nito at tumambad sa kaniya ang tirik na tirik nitong alaga. Kagaya ng nasa isip niya, mataba at malaki nga iyon. Napalunok siya bago sinimulang amuyin. Barakong barako ang amoy ang alaga nito kaya mas lalo siyang nag init.

Madahan niyang dinilaan ito na mas lalong nagpa ungol sa amo. Hinawakan niya iyon at sinarado sa kaniyang palad. Taas baba ang kaniyang kamay habang suso niya ang alaga nito. Pinagsabay niya ang Jakl at Chpa rito.

Napangiti siya ng palihim ng makitang napapikit niya sa sarap ang barako niyang amo. Mas lalo niyang binilisan ang ang pagtaas baba ng kaniyang kamay. Nilaro laro niya ang butas ng alaga nito gamit ang kaniyang dila. Maging ang matambol nitong itlog ay hindi nakalampas sa kaniyang bunganga.

Wala dapat siyang maiwang parte dahil hindi siya sigurado kung mauulit pa ba ang ganitong eksina sa pagitan nila, kung kaya’t susulitin niya ang pagkakataong ito.

“Ah… Puta! Isubo muna ng buo!”

Kagaya ng sinabi nito ay sinubo niya iyon, madahan pero sagad. “P*tangina mo!… Ang sikip!” hindi niya alintana na nabibilaukan na siya sa ginagawa pagkat ang sarap sa tenga marinig ng kaniyang amo umungol.

Kalahating minuto niya atang suso ang alaga nito nang mapansin niyang hinawakan siya nito sa kaniyang ulo. Kasunod noon ang malalalim nitong pagbayo. Hindi niya magawang ilayo ang kaniyang bunganga dahil mahigpit ang hawak ng kaniyang amo sa kaniyang ulo. Wala siyang kawala.

“AH… AH.. AHHH… AYAN NA…!”

Napapikit siya ng malasahan ang pinaghalong tamis at alat nitong tam*d. Nang makarekober ay agaran niyang nilabas muli ang dila at dinilaan ang tamod na naiwan sa alaga nito. Nililinis niya ito. Pinaghirapan niya iyon kaya ayaw niyang masayang.

Inangat niya muli ang tingin at sa ikalawang beses ay natagpuan niya na napapikit ang kaniyang amo. Nang i-mulat nito ang kaniyang mata ay nasalubong non ang kaniya. Tinignan niya ito ng nakakaakit bago muling ipasok ang alaga nito sa masikip at mainit niyang bunganga. Matigas parin iyon halatang gusto pang sumabak sa gyera.

Napapikit muli ito.

Natigil lamang siya sa kaniyang ginagawa nang marinig ang ingay ng telepono. May tumatawag. Nagmulat naman ng mata ang kaniyang amo at parang nabalik ang ulirat. Ang kanina’y sarap ay napalitan ng pagkagulat. Lumaki ang bilog ng mga mata nito. Maging siya ay nataohan.

“P*ta!” mura nito bago i-angat ang pang ibabang suot nito. Mabilis itong naglakad papalayo sa kaniya kaya naiwan siyang nakaluhod. Tulala sa nangyari.

Muling nagbalik sa kaniya ang kaniyang prinsipyo. Kinakain siya ng pagsisisi. Sigurado siyang paaalisin siya nito bukas dahil sa ginawa, kahit pa sabihin nilang ang kaniyang among pulis ang nagsimula. Madiin siyang napapikit.

“Bakit ko yon ginawa.” inis niyang bulyaw sa sarili.

— ITUTULOY —

CHAPTER 4

PAGKAGISING niya kinabukasan ay parang hindi siya mapakali ramdam niya parin ang init ng kahapon na tila ’ata ayaw siyang lubayan. Klaro parin sa kaniyang isipan ang mga kaganapan kagabi kaya at hirap siyang makatulog, maikli lamang ang kaniyang naging pahinga pero laking pasalamat niya parin at maaga siyang nagising.

Alam niya sa sarili niya na isang pagkakamali ang nangyari kagabi lalo pa at meron na itong kasintahan. Nadala lamang sila ng init kaya naganap iyon.

Pagtungo niya sa kusina upang maghanda ng lulutuin ay agad siyang napaurong, hindi siya komportable sa nakita. Nakaupo na kasi sa upuan nito ang kaniyang amo.

Nahihiya man ay napilitang siyang batiin ito biglang respeto, “Magandang umaga Sir.” aniya dahilan upang malipat sa kaniya ang atensyon nito na noon ay nasa hawak nitong dyaryo.

Hindi ito sumagot at tumango lang, kahit papaano ay nakahinga siya ng maluwag. Akala niya kasi bibigyan na lamang siya ng ilang araw para manatili rito. Mas mabuti ng maging ganito kesa naman pag-usapan ang mga naganap kagabi. Hanga’t maari gusto niya itong ibaon sa limot at hindi na kailan man bubuksan.

Isa iyong pagkakamali.

Tinoon na lamang niya ang atensyon sa pagluluto. Hindi talaga siya komportable sa mga tingin nito sa kaniya na kahit pa hindi niya kaharapin ay ramdam niya ang mala-leon nitong tingin sa kaniya. Nahihirapan siyang mag pukos sa ginagawa kaya binilisan na lamang niya ang ginagawa nang makaalis na sa tingin nito.

Nang makaalis na siya ay nakasalubong naman niya ang kasintahan ng kaniyang amo, paika-ika ito kung maglakad. Hindi man nito sabihin ay alam niya ang dahilan noon dahilan narin sa mga bakas na naiwan sa leeg nito.

Binati niya ito pero kagaya ng kaniyang amo ay tumango lang rin ito. “Mag-jowa nga.” aniya sa kaniyang sarili.

Lalabas na sana siya ng marinig siyang tinawag ng kaniyang amo kaya ayaw man ay nagtungo siya sa kinaroroonan nito. Nagtanong siya rito kung may kailangan ba pero sinabihan siya nitong kakain na kaya agad naman siyang tumangi.

Nais niyang iwasan ito sa abot makakaya niya.

Ngunit dahil sa matalim nitong pinukol sa kaniya nang tumangi siya ay napaurong ang dila niya at napilitang umupo. Natatakot siya sa ganoong uri ng kaniyang tingin.

“Sarap mo talagang magluto, Aries.” ani ng kasintahan nito kaya napangiti na lamang siya at nagpasalamat.

Kung dati ay gusto niya ng may kausap, ngayon ay ayaw na niya. Ayaw niyang kausap ang kasintahan ng kaniyang amo lalo na ang kaniyang amo mismo. Naiilang siya at hindi siya komportable sa mga tingin nito sa kaniya na ano mang oras ay mapapagalitan siya o ano.

“Mas masarap naman ako diyan, Hon. Lakas mo ngang umungol kagabi.” pilyong hayag ng kaniyang amo. Sinaway naman ito ng kasintahan na meron silang kasamang iba, tinutukoy siya nito kaya ilang na lamang siyang napangiti.

Napatanong siya sa kaniyang isipan, “Ano kaya mangyayari pag nalaman ni Ma’am ang nanyari samin kagabi?” napailing siya sa katanungang iyon. Delikado kung malaman ito ng kasintahan ng kaniyang amo, may pagka-selosa pa naman ito.

---

Mabilis na lumipas nag oras at ngayon ay nasa silid na siya ngayon. Natutulog pero laking niya ng may biglaan dumagan sa kaniya. Sinubukan niyang sumigaw pero hindi niya magawa pagkat nakatakip sa kaniyang bunganga ang kamay nito. Walang boses ang makakalabas sa higpit ng pagkakahawak doon. “Sir?” tawag niya nang mabuo ang itsura nito sa kaniyang paningin. Bakas sa muka nito ang pananabik.

“Gawin mo ulit yung ginawa mo sa akin.” utos nito bago bumitaw sa pagkakatakip sa bunganga niya. Nasa wasto siyang pag-iisip kaya agad niya iyong tinanggihan. Ayaw na niyang magkasala muli. Sapat na ang unang beses ng magkasala siya, ayaw na niyang dagdagan iyon.

Mabilis na napabagsik ang tingin sa kaniya ng among pulis. Galit ito sa kaniyang pasya. Hindi nito inaasahan ang pag tangi niya rito. “Anong hindi? Nasimulan mo na yon kahapon. Tapusin mo.” utos muli nito.

Tumangi siya pero mas lalo lamang naging mabagsik ang mukha ng kaniyang amo. Naki-usap na lamang siya rito na pagbibiggyan niya ito, gagawin niya ulit iyon pero sana iyon na ang huli. Asong ulol naman itong tumango. Gusto nito muling maramdaman ang galing nito sa pag-ch*pa. Iniisip pa nito ay tumigas na ang kaniyang alaga.

Bumuntong siya. “ Last na to.“

Pinaupo niya ang kaniyang amo sa kaniyang higaan. Siya ang driver ngayong gabi. Inalis niya ang suot nitong boxer short at sumampal naman sa kaniya ang matigas nitong alaga. Gulat siyang napatingin sa among nakangisi sa kaniya. Ibinaling niya muli ang atensyon sa alaga nito.

Inamoy-amoy niya muna iyon. Ang barako ng amoy nito, pinag halong pawis at natural nitong amoy. Nakaka-adik ang amoy na iyon kaya ilang ulit niyang inaamoy iyon, para siyang aso sa ginagawa. Nang tila nasanay na siya sa amoy ay nilabas niya ang kaniyang dila upang simulan itong sambahin. Dinilaan niya iyon.

Pababa. Pataas.

Pataas. Pababa.

Naririnig niya ang munting ungol ng kaniyang amo sa ginagawa niya kaya mas lalo niyang ginalingan. Nang tuluyan na niya itong ipasok sa bunganga niya ay kumawala ang malakas nitong ungol. “P*ta, ang sarap. Ah… sige pa…”

“Ang.. Sarap… Ah..”

Binaliw niya ito gamit ang kaniyang bibig. Kagaya kahapon ay tuluyan na niyang pinaubaya ang sarili sa init ng katawan. Nagpa-alipin siya rito.

“Ang sikipp… Parang p*ke…” anito.

Binilisan nito ang pagch*pa rito ngunit nang maramdaman niyang malapit na itong labasan ay tinigil niya ang kaniyang ginagawa. Buryo namang napatingin ang kaniyang amo sa kaniya. Hindi nito alam ang kaniyang gagawin. Ngumiti lamang siya rito ng nakakaakit.

Dahan dahan siyang tumayo at hinawakan ang balikat ng kaniyang amo na tila tuluyan naring kinain ng libog sa katawan. Taimtim lamang itong nakatingin sa kaniya. Pinagmamasdan ang mga susunod niyang gagawin.

“Pwede ko bang upuan ang b*rat mo, Sir?” gamit niya ang kaniyang malambing na boses ngunit hindi niya napasagot ang kaniyang amo, pero sabi nga nila ‘silence means yes.’

Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Hinubad niya ang kaniyang suot na lumang pantulog at kumandong siya rito ng patalikod. Alam niyang hindi siya kaputian pero sapat na ang pagiging makinis ng kaniyang balat upang makaakit ng mangingisda. Nag-init siya ng madama niya sa kaniyang pang-upo ang init ng b*rat nito.

Nakadama rin siya ng ibayong kiliti nang maramdaman ang mahihinang hininga ng kaniyang amo sa kaniyang balikat. Inamoy amoy nito ang parteng iyon. Nakikiliti siya sa bagong tubong balbas nito na tumatama sa kaniyang balat. Hindi niya muna iyon pinagtuonan ng pansin.

Nilawayan niya ang kaniyang mga daliri. Dahan dahan niya iyong pinasok sa kaniyang butas. Pasok. Labas. Hangang sa dinagdagan niya pa ng dalawa pang daliri. May kalakihan ang alaga ng kaniyang amo kaya dapat doble ang kaniyang paghahanda. Fini-finger niya ang sarili habang nakakandong sa kaniyang amo.

“Ah…. Sir…” umungol siya habang nilalaro ang sarili.

Narinig niya nag pagmumura nito bago ilibing ang mukha sa kaniyang balikat. Napabilog ang kaniyang mata ng maramdaman ang ngipin nito sa kaniyang leeg. Kinakagat siya nito. Kagat. Sip-sip. Dila. Iyon ang kaniyang ginagawa kaya duble ang kaniyang naging ungol.

“Sir…. Ang sarap… Sige pa po..”

Nang masigurado na siyang handa na siya ay inabot niya ang tirik nitong alaga. Nilaro laro niya iyon ng taas baba. Ngayon ay dalawa na silang napaungol. Itinunok niya iyon sa kaniyang butas at walang pag aalinlangang ibinaba ang sarili dahilan upang matigilan ang kaniyang amo sa ginagawa nito sa kaniyang leeg.

“P*utang ina!!”

“Ah paksheet.. ang sakit…”

Pareho silang natigilan. Ang isa sa sarap, at ang isa naman sa sakit. Hindi niya akalain na masasaktan aprin siya kahit hinanda na niya ang sarili. Siguro dahil narin sa lapad at laki ng alaga nito kulang ang kaniyang daliring naipasok.

Ilang segundo silang nasa ganoong posisyon ngunit hindi parin humuhupa ang apoy sa kanilang katawan. Nang unting masanay sa laki b*rat nito ay nag umpisa siyang mag taas baba. Mahina iyon pero sagad na sagad. Dahilan narin sa kanilang posisyon. Ilang beses pa siyang nag taas baba bago naramdaman ang dalawang matitikas na brasong pumulupot sa kaniya.

“AHH… ANG SIKIP MO.. TANG*NA!!”

Ang kaninang braso na nakapulopot sa kaniya ay gumalaw papunta sa magkabilaan niyang bewang. Ito na ang nagtaas baba sa kaniyang katawan. Nanginig siya ng kakaunti ng mas bumilis ang ritmo nito, may halong gigil.

Napahawak siya sa binti nito upang hindi masagad ng sobra ang b*rat nito sa kaniyang butas pero gulat lamang siya nang bewang na nito ang gumalaw. Tuwing bumababa siya ay umuulos ito dahilan upang mas lalong sagad itong mapasok.

Ilang minuto silang nasa ganoong ritmo hangang sa tuluyan nang lumabas ang punla nito sa kaluoban niya. “ITOO NA… SAYO LAHAT YAN!!”

Pagkatapos siya nitong putukan ay nawalan siya ng lakas at muntikan nang mahulog mula sa pagkakaupo sa barakong amo, mabuti na lamang at maagap ito at nadakip ang kaniyang bewang. Inilapit nito ang kaniyang bibig sa kaniyang tenga, “Hindi pa tayo tapos. Isang round pa lang yon.”

Napakangat na lamang siya ng labi.

— ITUTULOY —

CHAPTER 5

NAGISING siyang nasapo agad ang kaniyang puwetan. Hindi niya mabilang kung pang-ilang posisyon ang kanilang nagawa kagabi. Nahimatay kasi siya habang kinakant*t ng kaniyang amo. Nawalan siya ng ulirat nang dahil na rin siguro sa pagod at tindi ng sarap, ng init , at ng kasalanang paulit-ulit nilang ginagawa.

“Ang sakit…” mahina niyang bulong, habang marahang inaalis ang mabigat na braso ng lalaking nakayakap sa kaniya. Nasa tabi niya pa rin ito, mahimbing ang tulog na parang wala silang nilabag na batas ng pag-ibig.

Nakahiga siya sa matigas na bisig nito at sa pagkakapatong ng mga binti nila ay para nga silang mag-asawa. Isang imahe na minsan niyang inasam pero kailanman ay hindi puwedeng maging totoo. Hindi siya ang kasintahan nito. Isa lang siyang parausan, hindi tahanan.

Nang mapansin niyang gumagapang na ang liwanag mula sa bintana ay maingat niyang tinapik ang amo. Napaungol ito na tila ayaw pang gumising.

“Ano ba… just few more minutes.” anito sa paantok na boses sabay higpit ng yakap sa kaniya. Ramdam niyang ibinaon pa nito ang mukha sa kaniyang leeg. Hindi siya gumalaw. Napapikit siya, dinadama ang bawat segundo ng paglalambing nito. Gusto niyang manatili sa ganitong sandali.

Pero hindi puwede. Ano mang sandali ay maari ng bumaba ang kasintahan ng kaniyang amo. At sa oras na malaman nitong dito ito nagpalipas ng gabi ay tiyak mapapalayas siya. Kaya kahit mahirap ay kinailangan niyang bumangon.

“Bumangon ka na. Baka gumising na si Ma’am.” mahinang bulong niya na may halong kaba at hiya. Napabuntong-hininga ito at tuluyang bumangon. Walang sabi-sabi, walang pangako. Wala rin siyang inasahan. Dahil simula’t simula pa lang ay alam niyang sa pagitan nila, init ng katawan lang ang namamagitan.

Makalipas ang ilang oras ay nasa hapag-kainan na silang tatlo. Tahimik lamang siya sa isang sulok at pilit na iniiwasang tumingin sa amo niya. Pero ang lalaking iyon? Parang walang nangyari. Kung makangiti ay parang wala silang kasalanan ginawa.

Napabilib siya rito pagkat naaatim niyang gawin iyon sa harapan mismo ng kaniyang kasintahan na walang ideya sa mga nagaganap sa pagitan nila. Mabuti na lamang at tulog pa ito nang umakyat ang kaniyang amo dahilan upang magtanong kung saan ito galing.

“Ang ganda mo ’ata ngayon hon. Blooming. Halatang nadiligan .” biro ng kaniyang amo sa kasintahan dahilan upang pabiro rin siyang nahampas. Diniin nito ang salitang

‘nadiligan’

at tumingin sa kaniya ng maloko. Ngukangisi ito at kumindat sa kaniya ng patago.

Napayuko siya. Pinilit niyang huwag magpakita ng emosyon. Pero sa loob-loob niya ay parang pinaglalaruan siya. Hindi niya talaga maisip kung saan galing ang kumpyansa nito. Napatanong na lang siya sa kaniyang sarili kung ganito ba talaga ang mga lalaki.

Pagkatapos ng agahan ay tumayo na siya para maghugas ng pinagkainan. Tahimik lang siya habang pinapanood ang pagtulo ng tubig sa mga plato. Gusto niyang ibaling sa ibang bagay ang atensyon niya kahit sandali lang.

Pero ilang saglit lang ay naramdaman niyang may lumapit sa kaniyang likuran. Mainit ang hininga nito. Pamilyar ang amoy ng sabon at kape sa kaniyang likuran.

“Dito sana kita nakant*t noon.” bulong nito na may halong pang-iinis.

Napasinghap siya nang dakmain nito ang kaniyang puwet. Mahapdi pa ang parteng iyon kaya nakadama siya ng sakit. Pinikit niya ang kaniyang mata at mahinang nagsalita rito. “Sir, baka bumaba na po si Ma’am.”

Pero tila walang epekto sa lalaki ang mga salitang iyon. Ramdam niyang dumikit pa lalo ito sa kaniya. Ang mga labi ay halos dumampi na sa kaniyang tainga. “Gusto mo rin namanto ’di ba?” anito sabay himas sa bewang niya mula sa ilalim ng apron.

“At alam kong hinahanap-hanap mo pa.”

“Huwag ngayon Sir…” kinagat niya ang labi niya at pinipigilan ang sarili.

Ngunit bago pa man siya tuluyang makaalis ay narinig nila ang boses ng kasintahan nito mula sa sala. Matinis ang boses ng kasintahan nito kaya gulat silang pareho. “Hon, nasaan ka na? Andito ka lang pala. Ano ginagawa mo?”

Agad na napalayo ang amo niya sa kaniya. Kunwaring kinuha ang isang baso sa kaniyang harapan at humarap sa kasintahan. “Pinahugasan ko lang yung baso.” nakahinga siya ng maluwag nang hindi na nag tanong pa ito. Magaling ngang magpalusot ang kaniyang amo kaya hindi na siya nagtataka kung bakit hindi ito mahuli-huli.

Lumapit ito sa kaniyang kasintahan at kinabig sa bewang. “Bakit miss mo agad ako?” anito gamit ang malokong boses. Hindi niya talaga maisip na may ganito palang ugali ang kaniyang among pulis pagkat ang awra kasi nito ay parang tahimik lang.

Hindi niya talaga makuha ang timpla ito. Pansin niya kasi na sa tuwing nilalambing nito ang kaniyang kasintahan ay panay nakaw ng tingin nito sa kaniya at panay ngiti ng maloko na para bang pinagseselos siya nito. Ini-ingit siya. Nagdikit na lamang ang kaniyang kilay sa naisip, bakit naman iyon gagawin ng kaniyang amo? May topak lang talaga ito kaya ganon.

“Alis na tayo. Malapit ka ng ma late.” tumango na lang ito.

Bago ito tuluyang umalis ay tinawag nito ang kaniyang ngalan kaya sinagot niya at tinanong kung ano pero halos mabilaukan siya sa sunod na sinabi nito. “Paghanda mo ako ng masarap mamaya ah?” madahan na lamang siyang tumango at napalunok nang malalim.

—————

Hindi pa nawawala ang sinag ng araw ay nagulat siya nang may biglaang bumusina sa labas ng kanilang gate. Nagtaka siya kasi sa pagkakaalam niya ay mamaya pa ito uuwi. Nilabas niya iyon at binuksan ang gate. Pagpasok ng kotse ay agaran niya itong sinirado at nagmamadaling salubungin ang amo para kunin ang dala nitong gamit.

Kahit pa may nangyari sa kanila na lumagpas sa kanilang karakter bilang amo at kasambahay ay alam niya parin ang tungkulin niya. Natanong siya rito kung bakit ito napaaga ng uwi nang bumukas ang pintuan ng sasakyan nito. Tinignan lamang siya nito ng maloko at sinabing, “May hinanda ka kasi sa king masarap ’di ba?” napaubo siya ng mahina.

Nagtaka siya nang may inabot ito sa kaniyang dalawang supot. Napatanong ulit siya rito kung ano iyon. “Ano ’to Sir?”

“Pagkain. Umurder na lang ako baka kasi mahirapan kang magluto mamaya.” makahulugang ani nito kaya napakunot ang kaniyang noo. “Yang isa sayo yan. Chocolates. Hindi ko naman kasi alam hilig mo.”

Pinamulahan siya nang mukha sa sinabi nito, para siyang bata naka tanggap ng reward mula sa guro. Nagpasalamat siya rito at bakas sa kaniyang boses ang labis na kasiyahan. Nagtungo agad siya sa kusina upang masalin ang mga dala nitong pagkain sa lalagyan. Habang ginagawa niya iyon ay gulat siyang napalingon nang hilain ng kaniyang amo.

“S-sir?” kinakabahan niyang wika.

Mabilis ang pangyayari. Nalaman na lamang niya na nakahiga na siya sa mesa at naka dagan sa kaniya ang kaniyang amo. Tinignan niya ito sa mata at nakita niya ang nag-aalab doon na init kaya agad niyang napagtanto ang gusto nito.

Hinalikan siya nito nang madiin. Hindi na siya nagulat at lumaban na lamang sa mga halik nito. Labi sa labi. Parang magka-away na naglalaban ang kanilang mga dila, walang may gustong sumuko. Nagpaubaya na lamang siya nang tuluyan siya nitong matalo. Pumasok sa kaniyang dila sa kaniyang bunganga.

“Hmmm.. Ah….”

“Ah… Sarap mo…”

Mga munting ungol lamang ang maririnig sa buong bahay. Walang pagpipigil na naganap pagkat sila lamang ang narito ngayon, tila tigre itong nakawala sa rehas. Nilalapa siya ngayon nito. Nagpaubaya naman siya at pinulupot ang kaniyang binti sa bewang nito.

“Tang*na, simula ngayon ikaw na ang pupuna ng pagkukulang ni Lyn. Naiintindihan mo?” anito habang sinisipsip ang kaniyang leeg. Hindi siya makatangi pagkat blangko ang kaniyang isip, inukupa iyon ng sarap at init sa mga sandaling ito. Marahan na lamang siyang tumango.

“Gagawin kitang p*tang kabit ko.”

— ITUTULOY —

CHAPTER 6

NAGDAAN ang mga araw at tila tinotoo nga ng kaniyang amo ang sinabi nito, na gagawin siyang p*tang kabit. Araw-araw ay may nangyayari sa kanila. Sa simula ay sinusubukan pa niyang tanggihan, umiwas at manindigan pero habang lumilipas ang mga gabi at paghaplos nito sa kaniyang katawan ay tila unti-unti na siyang nilalamon ng init at pangungulila.

Hindi na nga niya mabilang kung ilang beses nang may nangyari sa kanila. Hindi na sapat ang daliri sa kaniyang kamay para bilangin ang mga gabi ng mainit na pagtatalik, mga gabing tila ba siya’y lumulutang sa sarap at pagkakasala.

Noong una ay talagang tutol siya sa namamagitan sa kanila. Paulit-ulit niyang pinapaalala sa sarili na mali ito. Isa lang siyang kasambahay at ito ay amo niya. Pero ngayon? Wala na siyang pake. Masaya siya sa piling ng mga bisig nito kahit pa alam niya sa sarili panlipas lamang siya ng libog nito sa katawan. Hindi narin siya takot sa sasabihin ng iba.

Wala naman kasing ibang nakakaalam.

Mas naging sweet ang kaniyang boss sa kaniya. Lalo na kapag dumarating ito galing opisina may dala itong tsokolate, yung mamahalin. Nang dahil sa mga pinapakita nito ay hindi na muling pumasok sa isip niya na ito ay pagkakasala. Nasanay na siya sa paghaplos nito sa kanyang ulo, pagyakap mula sa likuran habang siya ay naglalaba o kaya ay paghalik sa batok habang naghihiwa siya ng sangkap sa kusina. Para silang magkasintahan.

Parausan man ay ramdam niya ang maiinit nitong lambing.

Isang hapon habang abala siyang naglalaba sa likod bahay ay biglang may malamig na bagay ang dumampi sa batok niya. Gulat siyang napasigaw at paglingon niya, ang kaniyang amo. Nakangisi at may hawak na inumin sa kamay.

“Inumin mo muna ’to.” anito.

Kinuha niya ang inabot nitong inumin at nagpasalamat. Naupo sila sa bangkong kahoy sa tabi habang pinagmamasdan siya. Hindi siya mapakali sa titig nito kasi alam niya ang mga klaseng tingin nito, tinging may pagnanasa at alam niya kung saan iyon papunta.

“Bakit parang pumapayat ka?” tanong nito.

Napatingin siya sa braso niya at tama nga ito. Nabawasan ang kaniyang timbang. Kabaliktaran ang nangyari sa kanilang dalawa pagkat ang amo nito ay nadagdagan ng unting timbang dahilan narin sa napapalakas ang kain nito sa kaniyang luto.

“Ah… ewan po. Baka po dahil sa exercise natin.” pabiro nitong sagot niya dahilan upang mapaubo ito. Napatawa naman siya dahil doon. Kahit papaano ay nakakapagbiro na siya ng malaya rito. Hindi na siya gaanong naiilang.

“Pano ba ’yan? May session ulit tayo mamaya. Kain na nalang ng marami.” siya naman ngayon ang napaubo.

Tinignan niya ito. Natigilan siya. Hindi iyon biro, alam niyang totoo nitong gagawin ang sinabi. Pinamulahan naman siya ng tenga sa naisip na magaganap mamayang gabi.

Nasasabik siya.

Kinagabihan habang naghahain siya ng hapunan sa mesa ay bigla itong nagsalita na nagpagulat sa kaniya. “ Exercise kaya muna tayo bago kumain?“ ngiting asong tanong nito.

Nakagawian na talaga nito ang pagbibitaw ng mga malalaswang salita. Hindi niya iyon pinatulan at sinabihan na lamang na mas mabuting kumain na muna para may lakas ito mamaya. Nakahinga naman siya ng maluwag na hindi na ito nagpumilit kasi sa relasyon nila ito ang dominante at sa lahat ng suhesyon nito ang masusunod.

Habang kumakain sila at paminsan-minsan ay inaabot nito ang pinggan niya para bigyan siya ng ulam. Nagmuka siyang ina sa ginagawa nito.

“Sarap mo talagang magluto.” anito. Napangiti siya. Parang hindi ito ang parehong lalaking seryoso at halos di siya kinikibo noong una.

Pagtapos nilang kumain agaran siyang naghugas ng plato. Aburido kasi ang nasa likuran nito na kanina pa nag-aantay na matapos siya. “Tagal naman.” wika nito gamit ang boses ng pagka bagot. Napangiti siya ng lihim.

Muntikan niyang mabitawan ang baso nang marahang humaplos ang kamay nito sa baywang niya. Mainit. Matagal. Paulit-ulit iyon sa ginagawang paghaplos.

“Kan**tin na lang kaya kita habang naghuhugas?”

Paglingon niya ay seryoso ang mukha nito. Ang mga mata nito ay puno ng nakakapasong init na siyang nagpayanig sa kalamnan niya. Tatanggihan niya sana ito pero naunang lumapat ang mainit nitong labi sa kaniya. Masarap iyon. Nakakabaliw.

“Sir…”

Naputol lamang ang kanilang mainit na halikan nang tumunog ang doorbell . Inis na napaungot ang kaniyang amo. Buryong buryo ang muka nito na tila gustong sapakin kung sino man ang nasa labas. Inis itong napakamot sa ulo at madiing nagmura.

“Puntahan ko lang muna Sir.” paalam niya rito bago umalis upang buksan ang taong nasa labas ng kanilang bahay. Hindi ito kumibo sa kaniya at nakasimangot na umupo.

Nang mabuksan niya ang gate ay agad na napa-atras ang ngiti ng kaniyang labi. Ang kasintahan ng kaniyang amo. Si Lyn .

Pilit niyang binati ito at hindi pinahalata ang pagkadismaya. Alam niya kasing tuwing pumapasok ito sa eksina ay bumabalik siya sa kaniyang tunay na papel, ang pagiging kasambahay nito. Mabigat ang loob niyang isinara ang gate nang makapasok na ito.

Masakit man isipin ay wala siyang magagawa dahil ito naman talaga ang ginusto niya. Isa lamang siyang ekstra sa eksina sa pagitan ng dalawa.

Pagpasok niya ay agad niyang nakita na hinalikan ng babae ang labi na kanina ay sa sumakop rin sa kaniya. Napatingin sa kaniya ang kaniyang amo sa pagitan ng halik nito sa kaniyang kasintahan at muli ay nakita niya ang nakakaloko nitong ngiti sa kaniya.

Hindi na lamang niya iyon pinansin at binalikan ang naiwan na trabaho. Habang naghuhugas ay narinig niya ang sinabi ng amo na siya ng bahala rito sa pagakat aakyat na daw sila matutulog. Syempre, hindi siya naniwala doon. Alam niya na sa kasintahan nito mapuputok ang puting krema ngayon.

Nakadama siya ng inggit sa naisip.

Binilisan na lamang niya ang kaniyang kilos ngunit huli parin siya pagkat bago pa niya matapos ang hinuhugasan ay narinig na niya ang ungol na nag mumula sa ikalawang palapag ng bahay. Alam niya ang pagkapilyo ng kaniyang amo kaya sigurado siyang sinadya nito na buksan ang kanilang pintuan upang marinig niya.

Inis namang napaikot ang mata. Siguro ay ayos narin iyon pagkat lunes bukas at alam niya na mahihirapan siyang magising ng maaga kapag natuloy ang sagupaan nila ng kaniyang amo. Lalo pa at alam niyang kanina pa iyon nagpipigil.

“Goodluck nalang ma’am.” natatawa niyang saad sa ire.

Nang makapasok siya sa kaniyang maliit na silid ay agad niyang isinara iyon. Minsan na siyang napasok ng kaniyang amo rito kaya kahit papaano ay natoto na siya. Mas maalam na siya.

Mahimbing siyang natutulog nang marinig ang kaniyang telepono na tumutunog kaya kinuha niya iyon sa tabi at tinignan ang tumatawag. Napakunot naman ang kaniyang noo ng makitang amo niya ito at kakasimula pa lamang ng araw.

“Alas dos pa ah, ano kailangan nito?” hindi niya sinagot ang tawag at tinignan na marami na pala itong pinadalang mensahe sa kaniya. Napangiti siya ng kakaunti ng pinapalabas siya nito sa kaniyang kwarto. Alam niya ibig sabihin non.

Pinatay niya ang kaniyang selpon at pinikit mula ang kaniyang mata. Maya maya pa ay narinig niya ang pagpihit sa doorknob ng kaniyang kwarto. Binuksan ito ng amo niya. May sarili kasi itong duplicate key sa lahat ng pintuan rito sa bahay.

Nakailang pihit na ito ngunit hindi parin nito mabuksan ang pintuan. Napangiti naman siya kasi inaasahan na niya iyon kaya naglagay siya ng isa pang lock sa kanyang pintuan. Hindi iyon de susi kaya ligtas siya sa tangkang pagpasok nito sa kaniya.

Narinig niya ang munting mura nito sa labas ng pintuan kaya lumawak ang kaniyang ngiti. Siguro ay naiinis na ito. Nang napag tanto nitong hindi nito mabuksan ang pintuan ay kumatok ito ng mahihina.

Rinig niya pa ang mahinang pagtawag nito sa kaniyang ngalan, “Aries. Buksan mo.” hindi siya kumibo at pinikit na lamang ang mata. Bahala siya sa buhay nito.

“Aries. Isa.”

Ilang minuto ring ganoon ang ginagawa nito, mahinang katok at tawag sa pangalan niya. Alam naman niya na mapapagod rin ito. Magpapanggap nalang siyang tulog. Nakahinga naman siya ng maluwag nang hindi na niya marinig ang munting katok nito.

Nawala ang ngiti niya nang marinig ang banta nito at sinipa ng may kalakasan ang kaniyang pintuan. “Tignan natin tapang mo bukas.” agaran niyang naidilat ang mata.

Isang pagkakamali ang kaniyang ginawa. Ramdam niya ang inis nito at iyon ang pinakapayo sa kaniya ni Nena, ang huwag itong inisin o galitin dahil kakaiba ito magalit. Napalunok siya ng laway.

“Lagot.”

—END OF CHAPTER 6—

— ITUTULOY —

CHAPTER 7

KAGAYA ng nakasanayan ay maaga siyang gumising upang maihanda ang pagkain nila. Madilim pa ang langit. Mabigat ang dibdib niyang lumabas sa silid at sa hindi maipaliwanag na dahilan ay para bang may malamig na hanging umiikot sa loob ng bahay. Hindi niya alam kung dahil ba ito sa panaginip o dahil sa ginawa niyang pang-iinis sa amo.

Mabigat ang katawan niyang lumalakad. Hindi niya alam kung ano ang gagawin nito sa kaniya. Dama niya ang bawat pintig ng puso niya at at lalo pa iyong tumindi nang mapansin niyang bukas ang ilaw sa kusina. Gising na ang amo niya.

Tahimik itong nakaupo sa at nakasandig ang isang siko habang hawak ang tasa ng kape. Matalim ang titig nito sa kaniya. Walang salitang lumabas sa bibig nito pero ramdam niya ang paniningil sa mga mata nito.

Nakayuko niya itong binati at hindi ito sumagot, “Magandang umaga Sir.” mahina iyon at halos pabulong.

Ang lamig sa katawan niya ay unti-unting napalitan ng tensyon. Para siyang batang nahuli sa kasalanan. Tumayo ito nilagok ang natitirang kape sa tasa at lumapit papunta sa kaniyang kinatatayuan dahilan upang tila maubos ang nakaimbak niyang hangin.

“I-handa mo sarili mo.” puno iyon ng pagbabanta kaya napalunok siya. Alam niya kung ano ang ibig sabihin ng kaniyang amo sa itinuran nito. Siguro ay mahihirapan na naman siyang makalakad bukas. Kinakabahan man ay nakadama siya ng kaunting init.

Nakahinga siya ng maluwag ng mapagtanto na lunes ngayon kaya may trabaho ito at mamayang gabi pa ito makakauwi kaya mabibigyan siya ng pagkakataon na maihanda ang sarili kahit papaano. Nais niyang sabunutan ang sarili pero wala na siyang magagawa.

Nangyari na ang nangyari.

Mabilis ang naging pangyayari at ngayon ay nasa labas na siya ng gate. Binubuksan ito para makalabas ang sasakyan ng kaniyang amo. Nang makalabas ang sasakyan ay huminto ito sa kaniyang puwesto at mahinang bumaba ang bintana nito. Tinanong niya ito kung may utos ba pero tinignan lang siya nito.

Isang tingin na malamig. Matigas. Mapanganib. Parang may gusto itong sabihin pero pinili nitong itikom ang bibig. Ganoon ito palagi mas nakakatakot kapag tahimik.

“Mag-grocery nga po pala ako ngayon sir.” paalam niya rito, tumango ito bago tuluyang umakyat ang bintana ng sasakyan. Madahan ang naging pagpatakbo ng sasakyan nito dahil narin siguro kasama nito ang kasintahan.

Sa nakalipas na araw ay isa iyon sa napansin niya, na pagdating sa kasintahan nito ay ingat na ingat siya rito na para bang babasagin itong vase . Samantalang kung siya ay para itong walang sinasanto. Halimbawa na lamang kung may nangyayari sa kanila, walang preno kung bumayo ito sa kaniya at kahit ilang daing niya ay hindi siya pinakikinggan.

Nakadama siya ng unting ingit sa kasintahan nito. Siya kaya, kailan siya nito pahahalagahan? Napailing na lamang siya. Laking pasalamat niya at nasanay na siyang mabinat ang katawan kaya kahit walang tigil ang pagbayo sa kaniya ang amo ay kinakaya niya.

Inalis na lamang niya iyon sa kaniyang isipan at nagsimula ng gawin ang trabaho. Mamamalengke pa siya at naisipan niya ring mag ikot ikot sa labas dahil nga rin matagal narin siyang nakakulong sa malaking bahay na ito.

Alas-diyes siya ng umaga nang umalis para mamalengke, dala ang listahan ng mga kailangan sa bahay. Sa una ay mabilis ang kilos niya ngunit habang tumatagal ay nadala siya ng aliw sa pamimili at sa dami ng taong nakakasalamuha. Napadpad pa siya sa kanto kung saan may nagbebenta ng kakanin kaya’t doon na rin siya nagmeryenda. Hindi niya namalayan ang oras, alas-tres na siya ng hapon nakauwi. May ngiti sa labi ngunit may kaba sa dibdib.

Malapit ng umuwi ang kaniyang amo.

Pag-dating niya ay laking gulat niya ang nakaparadang sasakyan ng amo. Nagtaka siya dahil maaga pa naman. Kabado niyang binuksan ang gate at nanginginig na buksan ang main door ng bahay. Hinihiling nito na sana nasa sariling silid nito ang kaniyang amo.

Pagbukas niya ng pintuan ay tumambad agad sa kaniya ang sirang pintuan na naka handusay sa sahig. Sirang sira iyon na tila pinokpok ng maka ilang ulit. Ilang segundo siyang napatitig doon bago napagtanto na pintuan niya iyon.

Napabaling ang tingin niya. Nakita niya agad ang amo niya, nakaupo ito sa sopa na walang suot na pang-itaas pawisan ang dibdib at braso. Nasa mata nito ang tensyon. Matigas ang panga. Parang lobo na anumang oras ay puputok.

Natigilan siya at napalunok ng laway.

Dahan-dahan siyang pumasok, dala ang mga bitbit. Nanginginig ang kamay niya. Kabado niya itong binati ngunit mas tumalim lamang ang tingin nito sa kaniya.

“Anong oras na? Bakit ngayon ka lang umuwi? “ galit na tanong nito.

“Na-nag e-enjoy po kasi ako sa pag-ikot ikot… Kararating n-niyo lang S-sir?” tumango lang ito at tinignan siya ng diritsyo.

“Naglagay ka pa talaga ng lock sa kwarto mo ah.” anito, hindi iyon tanong kundi pahayag na tila ba nahuli siyang may ginawang mali. Puno iyon ng panunumbat. Hindi niya ito magawang sagutin kaya tumayo ito at lumapit sa kaniya.

“Wag kang gagawa ng ikakagalit ko, Aries.” malamig na sabi nito. Tinignan nito ang dala niya at sinabing, “Pagkatapos mo dyan. Maligo ka at umakyat. 30 minutes.” tumango lang siya, hindi niya ito magawang tignan ng diretso.

Napabuga siya ng hangin nang umalis na ito at umakyat sa kaniyang silid. Inis niyang sinisi ang sarili pagkat alam niyang malilintikan siya mamaya.

Nang matapos siya sa ginagawa ay tahimik niyang nilakad ang daan papunta sa silid ng kaniyang amo. Bawat hakbang niya ay puno ng kaba. Hindi niya sigurado ang pu-pwedeng mangyari ng mga sandaling iyon.

Hindi niya pa man nabubuksan ang pintuan ay bumukas na iyon at hinila siya papasok. Tumama ang likod niya sa dingding at bago pa siya makapagsalita ay nilapit na nito ang mukha nito sa kaniya. Ang mga mata nito ay puno ng patalim.

“Nakakatulog ka pa ba sa gabi knowing na pinagmukha mo akong tanga?” bulong nito puno ng gigil ang bawat salita. Hindi siya nakasagot.

“Luhod.”

Tupa niya itong sinunod. Ayaw na niyang gumawa pa ng pagkakamali dahil siguradong hindi maganda ang kakalabasan non. Hindi paman nito nababa ang suot nitong slacks ay siya na ang nag kusa. Agad naman tumambad sa kaniya ang galit nitong pagka****ki.

Agaran niya itong sinubo, wala siyang hinintay pa na oras. Ginalingan niya ang pagsubo rito na tila ba dito nakasasalay ang buhay niya. Malakas na napaungol ang kaniyang among pulis sa ginagawa niya. Ang nasa kaniyang isip lang ay kailangan niya pang galingan.

“Ah…. Tang*na mo.. Ayan na ako!!”

Namuo ang luha sa kaniyang mata ng hawakan sa likod ng kaniyang ulo at marahas na umulos ito sa kaniya dahilan upang mapasok nito ang buong pagkaka**ki nito sa kaniyang bunganga. Napapikit na lamang siya hangang sa maglabas na ito ng maraming tamd dahilan upang napaubo siya at nailuwa ang tamd nito na napunta sa sahig.

“Wag kang magtira.” maikli ngunit puno iyon ng otoridad dahilan upang napayuko siya at dinilaan ang tumalsik na tamod sa sahig. Hindi siya pu-pwedeng humindi dito ngayon kaya kailangan niyang sundin ang lahat ng gusto nito.

Nang tuluyang niyang nasimot lahat ng tam*d sa sahig ay umangat ang tingin niya. Nag abot ang kanilang tingin ng kaniyang amo, puno iyon ng apoy. Marahas siya nitong pinatayo at sinira ang mumurahin niyang suot. Napa-awang na lamang ang kaniyang labi.

Parang itong hayok. Parang gutom. Parang matagal nang nagpipigil.

“Tang*na mo talaga!” hinila siya nito at marahas na itinulak sa malambot nitong higaan. “Hindi kita titigilan hangat hindi ka nawawalan ng malay.”

Napapikit na lamang siya.

— ITUTULOY —

CHAPTER 9

MASASABI niyang nakaka-adjust sa ugali ng kaniyang amo niyang tila may dalawang anyo. May araw na sobrang pilyo nito pero minsana naman ay parang sasabog ito kahit simpleng bagay. Minsan nga ay napagalitan siya nito nang maabutan na nakikipag harutan ito sa guwardiya ng kaniyang subdivision .

Nais naman niyang isipin na nagseselos ito ay hindi niya magawa pagkat alam niyang ayaw lang nitong may iba siyang binabalingan ng atensyon. Ang kaniya ay para sa kaniya lamang. Ayaw nitong may kahati sa parausan nito. Tama.

Para rito ay isa lamang siyang parausan. Isang bagay na maari niyang magamit tuwing magpapalabas ng init. Tangap niya na iyon, hindi rin naman siya nangarap na tumaas ang antas ng pagtingin nito sa kaniya. Basta ang mahalaga ay pareho nila yong gusto.

Ayos lang iyon. Sanay na siya. Basta huwag lang siyang gagawa ng ikakainis o ikagagalit nito ay walang problema.

Isang araw habang nag-aayos siya sa kusina ay napansin niyang naiwan ng amo niya ang baon nito sa may lamesa. Malinis ang pagkakalagay niya doon, may kanin, may ulam at may paboritong maanghang na sawsawan nitong suka na ginawa niya.

“Hay nako,” bulong niya sa sarili. “O-order na naman iyon.”

Hindi siya nagdalawang-isip. Agad niyang kinuha ang maliit na insulated bag at siniguradong mahigpit ang pagkakasara. Pagkatapos ay nagbihis siya nang maayos, maong at simpleng puting polo at agad ng lumabas ng bahay para ihatid ang baon sa amo niya.

Nalinis na niya ang dapat linisin kaya kampante niyang tinahak ang daan papunta sa opisina nito. Alam niya ang patungo noon pagkat minsan ay dinaanan iyon ng kaniyang amo nong minsan ay sinamahan siya nitong mamalengke.

Nakangiti niyang narating ang isang malaking gusali. Malinis, mataas at kita sa harapan ang “Central Police Station” sa signage. Napanganga siya. Hindi dahil sa gusali kundi dahil sa mga nagtra-trabaho doon. Madiin niyang nakagat ang ibabang labi.

“Ang gu-gwapo nila.”

Nakadama siya ng unting init ng makita ang naglalakihang braso ng mga nito. Naisip niya na ang sarap sigurong magpa-headlock doon. Isa iyon sa gusto niyang gawin ng kaniyang barakong amo ngunit nahihiya siyang sabihin. Ano kaya sa feeling ang ma-gang bang ng mga ito?

Agaran niyang iniwaksi ang pumasok sa isip. Hindi iyon maganda.

Lumunok siya ng ilang beses bago lumapit at nagsalita sa front desk kung saan naka upo ang may kaputiang pulis. Agad niyang napansin ang dimple nito ng ngumiti ito sa kaniya at binati siya. Sinabi niya ang pakay niya. Nagtanong ito kung ka-ano ano niya ang hinahanap sinabi naman niyang helper siya nito, helper sa bahay at katawan.

Tumayo ito at tinawag ang kasamahan. Nagpaalam ito na ihahatig niya muna siya. Palihim naman siyang kinilig sa sinabi nito. Napadasal na lamang siya sa mga oras na iyon na sana palaging maiwan ang baon ng kaniyang amo para naman mabusog ang kaniyang mata.

Gagawa nalang siguro siya ng paraan upang makabalik rito.

“Ano ba ’yan?” tanong nito habang sila ay naglalakad.

Napadako ang tingin nito sa ahwak niya kaya agad niya itong sinagot. “Baon ni Sir Allan. Naiwan niya kasi sa bahay.”

Tumango ito at nagbiro na nag swerte ng kaniyang amo sa kaniya. May nagpapataba. Humirit pa ito ng kung pu-pwede ay makahingi rin siya ng mga luto nito pagbumalik siya rito. Napatawa rin siya at sinabing walang problema.

“Pansin ko talaga masarap kang magluto, natigil na sa pag-oorder si Sir eh. Alam mo ba minsan ay nautusan niya akong bumili ng rice cooker?” nagtaka siya sa tanong nito at napatanong kung bakit. “Para san ba ang rice cooker? Paglalaba?” pang-aalaska nito sa kaniya.

“Eh ano nga?” pangu-ngulit niya rito.

“Ano pa? Ede magluto. Minsan kasi kulang yung pinapabaon mong kanin.” palihim siyang napangiti sa sinabi nito. Kahit papaano ay masasabi niyang may silbe talaga siyang katulong. Luto. Linis. Laba. K*ntot. Kumbaga siya ang depinisyon ng all in one .

Masiya siyang kausap ito at napag-alaman niyang Marko ang ngalan nito. Bagay ito sa kaniya. Katunog ng Barko, pina-ikling salita ng barako. Hindi kasi nalalayo ang kanilang pangangatawan ng kaniyang amo. Mas malaki lang ng unti ang kaniyang amo.

“Liwagan mo ako kung gusto mong matikman araw-araw ang luto ko.” biro niyang wika rito na nagpalabas muli sa tinatago nitong dimple . Hihirit pa sana siya nang may biglaang sumabat sa usapan nila.

“Anong ginagawa mo rito?” agarang lumaki ang kaniyang mata nang mapagtanto kung sino ang nasa kanilang likuran. Hindi niya man lingonin kay kilala na niya ito. Lihim siyang napapikit, hinsi niya alam kung kanina pa ba ito at narinig ang kanilang biruan. Lagot siya pagnagkataon.

“N-naiwan niyo po yung baon nyo. T-tapos narin k-kasi po ako sa paglilinis kaya naisipan kung i-deliver ko na lang po sainyo Sir.” aniya habang tinaas ang bitbit na bagay. Kinakabahan siya sa uri ng tingin nito sa kaniya, na para bang may nagawa na naman ulit siyang kasalanan.

Hindi ito sumagot sa kaniya at binalingan ang kaniyang katabi. “Bumalik kana sa front desk.” maiksing utos nito. Tumango ito, at bago ito tuluyang makaalis ay nagbitaw ito ng salita dahilan upang mas lalong tumalim ang tingin ng kaniyang amo sa kaniya.

“Yung promise mo ah.” kumindat pa ito sa kaniya. Hindi niya ito magawang sagutin pagkat ramdam niya ano bang oras ay babalibagin na siya ng kaniyang amo.

Nang mawala iyon sa kanilang paningin ay siya ring pagkawala pagsamantala ng kaniyang espiritu. Marahas kasi siyang hinila ng kaniyang amo. Mahigpit iyon kaya nakaramdam siya ng sakit sa mga hawak nito, parang gusto nitong baliin ang kaniyang braso.

Pumasok sila sa isang opisina at mabilis nitong sinirado ang pintuan. Marahas siyang dinikit nito sa malamig na pader gamit ang malaman nitong braso. Malapit iyon sa kaniyang leeg kaya nahirapan siyang makahinga. Sinakal siya nito gamit ang braso. Tinapik tapik niya ang braso nito kaya napansin nito na nahihirapan na siyang makahinga.

“Tang*na mo. Dito mo pa talaga balak dalhin yang kakatian mo.” dinuraan siya nito at lumapat iyon sa kaniyang pisnge. Napapikit na lamang siya. Hindi niya talaga alam kung bakit sinusumpong na naman ito ng kaniyang sakit.

Pinahiran niya ang laway nito sa kaniyang pinsge. Mahina siyang nagtanong kung ano bang problema pero sabunot ang kaniyang natangap mula rito kaya napadaing siya. “Sir.. Nasasaktan po ako… Masakit po..”

“Aba’y masasaktan ka talaga.” anito bago hinawakan nang mahigpit ang kaniyang magkabilang pisnge gamit ang malapad nitong mga kamay. “Sabihin mo nga sa akin ang tunay na pakay mo rito. Huwag mo akong sabihan na dahil lang dyan sa lintek na baon ang dahilan mo.”

Naiiyak siya sa mga sandaling ito. Iyon naman talaga ang dahilan.

“Ayaw mo talagang sumagot?! Ano?! Tang*na!” sinampal siya nito sa kaniyang kanang pisngi. “Naghahanap ka na naman ba ng mabibiktima ng kalibugan mo?”

Gusto niya mang pigilan ang luha at hindi na niya magawa. Lumandas na iyon sa kaniyang pisnge. Nasasaktan siya sa mga paratang nito sa kaniya bukod sa malakas nitong sampal. Gusto niyang ipag tangol ang sarili pero wala siyang boses para gawin iyon.

“Tang*na!” anito bago siya hilain patayo at sinampak sa matigas nitong mesa. Napatingin siya sa picture frame sa kaniyang harapan, ang kaniyang amo at kasintahan nito. Bakas sa mga ngiti nito ang kasiyahan sa piling ng bawat isa. Halatang protective ito sa kaniyang nobya.

Nakadama ulit siya ng ingit. Hindi niya iyon mararanasan sa piling ng kaniyang amo pagkat para rito ay isa lamang siyang hamak na kasambahay na walang karapatang magreklamo. Tangapin ng tangapin ang lahat. Tiisin ang bawat sumbat.

“Sir… please m-maawa po kayo.. Sir..” humi-hikbi niyang wika rito nang mahanap na niya ang kanina lamang nawawala niyang boses.

Hindi siya nito pinakinggan. Binaba nito ang kaniyang suot. Walang naganap na paghahanda pagkat pagkatapos nitong makita ang kaniyang butas ay agad nitong pinasok ang galit nitong alaga. Malakas ang kaniyang naging hiyaw. Masakit. Mahapdi.

“Tang*na… Sikip…”

Marahas ang ginawa nitong pag-angkin. Mas malala kay sa nauna nilang sagupaan. Madiin. Mabilis. Marahas. Ganon ang depinisyon ng ritmo nitong pagbayo sa kaniya. Hawak nito ang kaniyang ulo, malakas na pwersa nitong pinipigilan ang kaniyang pag-galaw. Samantalang ang kaniyang dalawang kamay ay naka ekis sa likuran at mahigpit rin iyong hawak ng kaniyang galit na amo.

Sa ilang beses nilang ginawa ang bagay na ito ay wala siyang naramdamdamang sakit, ngunit ngayon ay puno na ito ng sakit. Wala siyang libog na nararamdaman sa mga sandaling ito. Walang pagnanasa na nakakabaliw. Mabilis ang ritmo nito kaya mas lalo siyang nasasaktan. Sabihin mang sanay na siyang mabinat ang katawan ay nakadama parin siya ng ibayong sakit. Gusto niya iyong hugutin mula sa kaniyang butas.

“Put*ng ina mo talaga.. Ito na akoo…” anito at mabilis siya nitong pinaupo. Itinutok nito ang kaniyang alaga sa mukha niya at ilang saglit pa ay lumabas na doon ang puting krema. Tumalsik iyon sa kaniyang buong mukha dahilan upang mapapikit siya. Tinangka niya iyong pahiran ng kaniyang kamay pero malakas nitong hinawi ng kaniyang amo.

Nagtaka man ay hindi na lamang siya nagtanong. Kinuha nito sa bulsa ang kaniyang selpon at agad iyong tinutok sa kaniyang mukha, kinukuhanan siya nito ng video.

“Sabihin mo na puta kita.”

Ginawa niya iyon dahil baka sabunutan na naman siya nito. Tumingin siya ng diretsyo sa camera at sinabi ang katagang, “Puta ako ni Sir Allan.” narinig niya ang madiing pagmumura nito pagkatapos niyang sambitin iyon.

“Linisin mo sarili mo bago lumabas.” anito at iniwan siya sa malamig na sahig ng kaniyang opisina. Naiiyak niya iyong sinunod. Hindi niya akalain na ganito ang dinanas niya sa kamay ng kaniyang amo. Nanginginig siyang tumayo at inayos ang sarili.

“Ayaw ko na. Lalayas na ako.”

— ITUTULOY —

CHAPTER 10

PAGKAPASOK niya ng bahay ay wala na siyang inaksayang oras. Agad niyang niligpit ang mga gamit at ilang personal na kagamitan. Isinilid niya ang mga iyon sa lumang bag na dati ay pagmamay-ari pa ng kaniyang ama. Halos isang buwan na rin siyang namalagi sa bahay ng amo niyang tila demonyo sa likod ng maamong mukha.

Pero hindi na niya kaya.

Hindi na niya kayang tiisin ang takot. Ang pangamba. Ang kaba sa dibdib niya tuwing naririnig ang yabag nito sa hagdan o biglang pagbukas ng pintuan sa gabi. Hindi na siya komportable at lalong hindi na siya ligtas. Alam niya iyon.

Habang abala siya sa pag-aayos, hindi na niya namalayang nakapasok na pala ang lalaki sa loob ng bahay. Hindi kasi nito ipinasok ang sasakyan. Tahimik. Parang multong dumating sa kalagitnaan ng gabi.

“At ano sa tingin mo ’yang ginagawa mo?” malamig at matalim ang boses nito sa kanyang likuran. Napapitlag siya. Hawak pa niya ang zipper ng bag nang lingunin ito. Nanlilisik ang mga mata ng lalaki habang nakapamulsa.

“Hindi ko na po kaya… ayoko na pong manatili rito.” Pilit niyang pinatatag ang boses kahit nanginginig ito. Pero sa halip na unawain ay lalo pa itong nagalit.

Tumawa ito pero hindi iyon tawa ng saya. Isang mapanirang halakhak na may halong pananakot. Kinabahan siya. Baliw na ito.

“Akala mo talaga makakaalis ka rito nang buhay? Ha?” tuloy pa nito habang palapit nang palapit. Napalunok siya nang makita niyang hinawakan nito ang baril na nakasukbit sa bewang. Hindi niya ito kayang labanan. Kahit gusto niya.

Parang may yelong dumaloy sa kanyang katawan. Gusto niyang sumigaw. Tumakbo. Humingi ng tulong. Pero sino nga ba ang makikinig sa kaniya? Para sa lalaking ito, isa lang siyang bagay. Isang laruan. Isang parausan. At kung lalaban siya ay baka iyon na ang huli niyang gabi.

Hindi siya nakareak nang hablutin nito ang kanyang bag. Lumabas ang lalaki ng bahay, bitbit ang lahat ng pag-aari niya. Akala niya pinapayagan na siyang umalis.

Pero hindi. Nagkakamali siya.

Dumiretso ito sa likod ng bahay, sa may tambak ng basura at mga sirang gamit. Dahan-dahan siyang sumunod rito, nanginginig at halos hindi makahinga. At doon niya nakita kung paano isinilid ng lalaki ang kanyang bag sa lumang drum, sinabuyan ng gasolina at sinindihan gamit ang lighter mula sa bulsa.

Wala siyang nagawa kundi ang mapatulala.

Sunog. Damit. Cellphone. ID. Yung naipon niyang pera. Mga larawan. Alaala. Kasama pati ang lumang wallet ng yumaong ama. Lahat iyon ay naging abo. Wala nang natira. Napaluhod siya sa sahig. Nanginginig. Ang apoy sa drum, parang apoy din sa dibdib niya na nilalamon ang kaunting dignidad na natitira pa sa kanya.

Lumingon sa kaniya ang kaniyang amo. “Ngayon mo sabihin na aalis ka pa.”

Hindi siya makasagot. Napayuko na lang siya ni hindi na nga niya nakayang pigilan ang luhang tuloy-tuloy nang bumabagsak sa kanyang pisngi. Wala na siyang kawala sa rehas na ginawa nito para sa kaniya. Bilanggo siya at hindi alam kung kailan makakalaya.

“Mabuti naman at natauhan ka na. Pahinga ka muna, ako na magluluto.” Anito sabay talikod. Nagulat siya. Hindi dahil sa galit kundi sa lambing ng tono nito. Buong isang buwan na niyang kasama ang lalaki pero ngayon lang ito nagpresentang magluto. Para bang wala lang ang ginawa nitong pananakot at panunog ng kaniyang mga gamit.

Tahimik siyang tumayo. Dumeretso siya sa kanyang silid.

Pagpasok niya ay tumambad sa kanya ang kawalan ng pinto. Bigla niyang naalala na sinira iyon ng kanyang amo dahil sa inis nito sa kaniya. Wala siyang siguridad sa bahay na ito, wala rin siyang privacy . Napayuko siya. Napakagat sa labi. Pinilit kalmahin ang sarili. Nahiga siya sa manipis na kutson. Walang ilaw. Walang pinto. At wala nang gamit.

Wala rin siyang luha. Tuyo na yata ang lahat.

Ilang minuto lang ang lumipas nang maramdaman niyang may yumakap sa kaniya mula sa likod. Dahan-dahan. Malambot ang yakap. Mainit. Nakakapanibago.

“Sorry ha…” mahina at halos bulong ang boses nito. “Nasunog ko ’yung itlog… hindi ko namalayang masyado ko palang nilakasan ’yung apoy. Gusto mo magpa-deliver na lang tayo? Gusto mo ng Jollibee o McDo?” nanunuyo ang boses nito.

Hindi siya kumibo. Pero hindi rin siya lumayo.

“Gusto mo ng spaghetti? Chickenjoy? Or sundae? Order ko na lang lahat.” sunod-sunod ang tanong ng lalaki habang nakapatong pa rin ang braso sa kanya. Ramdam niyang nilalambing siya nito. Hindi niya talaga maisip ang ugaling meron ito.

Inaakala niyang kuhang kuha na niya ang timpla nito ngunit nagkakamali siya, may tinatago pa pala itong ugali bukod sa pagiging inisin nito. Ugaling nakakatakot.

Naramdaman niya ang dulo ng ilong nito na humahagod sa batok niya. Maya-maya pa, sunod-sunod na halik ang pinakawalan nito, mahihinang dampi sa balikat, leeg, batok at tenga. Wala itong pinalampas.

Napapikit na lamang siya. Hindi siya gumalaw. Hindi rin siya tumutol. Wala siyang lakas. Gusto niya ngang sapakin ang sarili nang makitang unti unting nahulog ulit ang kaniyang loob sa panunuyo nito.

Ramdam niya ang bigat ng bisig nitong nakapulupot sa katawan niya. Ramdam niya ang panginginig ng hininga nito habang humihingi ng tawad. Hindi man iyon lantarang sinasabi, pero nararamdaman sa bawat haplos nito.

Maya-maya, narinig niya ang mahinang tinig nito. Mas malapit. Mas banayad. Parang bata.

“Wag ka lang lalapit sa ibang lalaki… hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko.” napamulat siya sa sinabi nito.

Nagtataka niya itong tinanong sa sinabi. “B-bakit?” mahina niyang tugon.

“Kasi akin ka.”

Hindi niya alam kung papaano magreak sa sinabi nito, ngunit isa lang ang alam niya. Nahuhulog na naman siya sa mga paglalambing nito. Ang kanina’y sakit ay tila nawala sa kaniyang sistema at napalitan ng ibang emosyon. Hindi niya iyon kayang pangalanan na emosyon.

Alam niya sa sariling kailan man ay hindi siya nito mamahalin pero dahil sa itinuran nito sa kaniya ay hindi na niya magawa pang pigilan ang sarili na mawala ulit sa reyalidad. Nagbabasakali siyang natutuunan na siya nitong pahalagahan.

Natigil lamang ito sa pagyapos sa kaniya nang tumunog ang doorbell . “Siguro yan na yung order ko. Dito ka nalang. Tawagin na lang kita.” anito at bago hinalikan ang kaniyang leeg sa huling pagkakataon. Nakatalikod parin siya rito.

—————

Mag-isa siya sa malaking higaan at nakatulala sa kisame. Ngayon ay nasa silid siya ng kaniyang amo habang ito ay nagliligpit sa kanilang kinainan. Pinauna siya nitong umakyat upang makapagpahinga na. Maya maya pa ay tumambad na sa kaniya ang among matamis na ngumi-ngiti sa kaniya.

“Here. Binili ko ’yan para sayo.” anito at inabot sa kaniya ang supot nitong dala. Boxer short ang laman non.

Nagpasalamat siya rito at kinuha ang supot. Sinabihan siya nitong may extra itong tuwalya at toothbrush sa banyo kaya gamitin na lang daw niya iyon. Nagpasalamat ulit siya bago pumasok sa banyo. Mabilisan ang ginawa niyang paglilinis ng katawan.

Nang matapos ay sa banyo na niya sinuot ang bago niyang boxer short. Lumabas siya nang banyo na walang pang-itaas pagkat nahihiya naman siyang manghiram rito kanina. Sa kaniyang paglabas ay siya ring pagbaling sa kaniya ng atensyon ng amo. Malalim itong tumitig sa kaniya. Alam niya ang mga uri ng tingin nito.

“S-sir.. w-wala po akong damit.” nahihiya niyang sabi rito. Mukang nagbalik ito sa ulirat at mahinang napamura.

Tumayo ito at binuksan ang kaniyang closet. Kumuha ito ng ekstrang damit at binigay sa kaniya. Agaran naman niya itong sinuot pagkat hindi siya komportable sa mga tingin nito at baka may mangyari na naman ulit sa pagitan nila. Hindi pa siya handa. Huwag muna ngayon.

Nagmukang oversize shirt ang suot niya ngayon pagkat ang layo ng hulma nila sa katawan. Naabot ng laylayan ng suot ang kaniyang binti.

Pinamulahan siya nang mukha nang maisip na para silang mag asawa na pinasuot sa kaniya ang damit pagkatapos magsiping. Agaran niya iyong winaksi sa isipan. Napahawak siya sa kaniyang braso nang makitang tinitigan siya ng kaniyang amo na may pagnanasa. Yumuko siya upang hindi niya masalubong ang tingin nito.

“Ano pa hinihintay mo? Come here.” anito at tinapik ang bakanting espasyo sa tabi.

Hindi siya sumagot at nanatili lamang nakayuko kaya napilitang tumayo ang barako at hinila siya. Hindi iyon marahas. Kaya may kung ano anong bagay ang pumasok sa isipan. Hiniga siya nito sa kaniyang braso at madahang nihalikan.

Napapikit siya nang isipin na baka ay may mangyayari na naman ulit sa kanila pero nagkakamali siya. Isang madiing halik lang iyon at niyakap siya ng mahigpit na para bang ayaw siya nitong mawala. Dama niya ang katigasan ng alaga nito kaya naguluhan siya. “ Nagpipigil ba siya?“ Tanong na lamang niya sa sarili.

“Matulog kana.”

— ITUTULOY —