Blazing Desire 1: Vince Aragon

22 Monamour · 40 chapters · 118,873 words

A/N-SYNOPSIS

BLAZING DESIRE 1:

VINCE

ARAGON

Hi guys! This is my first ever

TAGALOG

series titled BLAZING DESIRE Series. Ito po ang

unang

story sa series na ito. Sana

magustuhan

niyo ito gaya ng

pagtangkilik

niyo sa

iba

ko pang stories.

WARNING:

*This story has MATURE contents for ADULTS and OPEN-MINDED readers only.

*I don’t edit my stories so expect some mistakes.

🎊 🎉🎊 🎉🎊 🎉🎊 🎉🎊 🎉🎊 🎉

SYNOPSIS

Namuhay

Charlene aka Charlie sa

loob

anim

taon

na dala-dala sa

konsensya

ang mga

nangyari

nakaraan

. Isang

buhay

ang

nasira

dahil sa

kagagawan

niya at kahit ano

pa’ng

pagsisisi

ang

gawin

niya ay hindi na niya

mababago

pa ang mga

nangyari

noon.

Dahil sa mga

nagawa

niya,

natakot

siyang

magmahal

Ayaw

niyang

makasakit

makasira

pa ng

buhay

Kontento

na siya sa

buhay

niya at

pilit

kinakalimutan

ang

nakaraan

Ngunit

paano

kung ang

taong

labis

niyang

nasaktan

noon ay

magbabalik

at gawing miserable ang

buhay

niya?

BLAZING DESIRE 1:

VINCE

ARAGON

by:

22_MonAmour

(Zoé Isabel)

No parts of this story may be reproduce or distributed by any means.

WANT TO READ

ENGLISH

STORIES? DISCOVER MINE:

*She’s Mine, Exclusively Mine

*My Possessive Ex-Lover (Sequel of SM, EM)

*Billionaire’s Sweet Revenge

*A Billionaire’s Charade (A fake paradise)

*My Love, My Destiny

*Owning The Wild Heiress

*Taking What’s Rightfully His (Also available in Tagalog)

*The

Beauty & The Possessive Series 1: HIS DECEIT

*The Beauty & The Possessive

Series

L’AMOUR

FOU

Prologue

PROLOGUE

2013

TAAS-NOONG bumaba sa kanyang magarang sasakyan si Charlene pagkatapos niya itong i-park sa private parking ng kanilang unibersidad. Kinuha niya ang kanyang signatured bag at ang kanyang mga libro bago isinara iyon.

Regalo sa kanya ng mga magulang ang sports car na iyon nang magtapos siya sa high school. Ngayon ay isa na siyang second year student sa isa sa pinakakilalang unibersidad sa bansa; ang Saint Bernard’s University.

“Hi, miss. You look beautiful today.” napalingon siya sa lalaking nakaupo sa driver’s seat ng sasakyan nito. Matamis na nginitian ng dalaga ang nagsalita. Si Gavril Caballero.

“Miss ka diyan.” Pabirong umirap ang dalaga na ikinatawa naman ng huli.

“Pwera biro. Ang ganda mo ngayon.” Doon siya matamis na ngumiti.

Well, ang binata lang naman ang dahilan kung bakit siya natutong mag-ayos babae at magpaganda kahit na hindi naman siya ganun dati.

She was the typical tomboyish type ever since she was a kid pero noong nagre-unite sila ng lalaki sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon na hindi pagkikita ay talaga namang humanga siya sa kakisigan nito. Well, matagal nang kaibigan ng pamilya nila ang pamilya ni Gavril.

Magkababata rin sila ng lalaki pero nag-migrate ang mga ito sa Canada 8 years ago at iyon nga, hindi niya akalaing ang gwapo na nito ngayon. Kababalik lamang ng pamilya nito sa Pilipinas 2 years ago.

Naging Mr. SBU ito noong nakaraang taon kaya naman ay talagang maraming humahanga rito. Mas matanda ito ng 3 taon sa kanya at kumukuha ito ng kursong architechture.

“Pero lagi naman akong maganda, ah. Hindi lang ngayon.” Ngumuso pa siya na ikinatawa ulit ng lalaki.

“Oo nga naman. Lagi nga ka nga naman kasing maganda. My bad.” Inirapan niya ito. Lumabas ito ng sasakyan nito.

He grinned boyishly.“ So, let’s go? Sabay na tayo. Malapit rin naman ang department niyo sa amin.“ Matamis siyang ngumiti rito saka tumango.

Habang naglalakad sila, maraming tumitingin at bumabati sa kanilang dalawa. Well, Gavril is one of the campus crushes while her on the other hand was considered by many as the campus queen. Hindi naman sa pagbubuhat ng sariling upuan pero maganda siya at mayaman ang pamilya nila.

Aktibo rin siya sa mga extra curricular activities gaya ng cheering. In fact, she’s the cheer leader. Ayaw niya iyong salihan no’ng una pero dahil gusto niyang mapansin ni Gavril ay ginawa niya.

When it comes to physical aspects, mana siya sa ina at ama na may mga dugong banyaga. Ang ina niya ay half Spanish at half Filipino samantalang ang ama ay half Caucasian, quarter Filipino at quarter American.

“Marami ka sigurong manliligaw, bunso.” Bunso ang tawag ni Gavril sa kanya.

She has 3 brothers and she was the only girl, the youngest too. Madalas ito noon sa bahay nila bago nag-migrate ang mga ito sa ibang bansa kaya naman malapit sila nito. Nakikibunso na rin ito kasi wala namang kapatid.

“Syempre naman. Ako pa. Maganda yata ’to.” Sagot niya na may halong biro.

Natawa ang binata. “Ikaw talaga. Basta huwag mo munang pansinin ang mga ’yan. Aral muna, okay?”

She rolled her eyes. Eto na naman si pastor. Well, pastor ang tawag niya rito kasi kung makapag-advice sa kanya ay wagas. Daig pa ang mga kapatid. “Opo, kuya.”

He laughed amusedly. She pouted when he ruffled her hair as if she was a child. “Very good. Sige, pasok ka na. Baka ma-late ka niyan.” Anito. Nasa tapat na kasi sila ng gate ng department nila. She was taking up Business Management by the way.

Akma siyang magsasalita nang makita niya ang mga kaklase niyang nakatingin sa kanila. Nakatambay ang mga ito sa may hagdan ng lobby. Halatang kinikilig ang mga ito at tumitili pa habang nakatingin kay Gavril.

Her lips pursed. “Oo na. Sige, alis ka na. Baka ’di makapagpigil ang mga bruhang ’yon at dakmain ka pa. Sige ka.” Natawa ito habang napapailing. Kumaway sa mga bruha saka umalis. Lalo namang lumakas ang tili ng mga malalandi na animo nakita na ang langit sa pagpansin ni Gavril sa kanila.

“Ang swerte mo talaga, Charlene. Ang gwapo ni Gavril. Sayang hindi na kayo pwede.” Ani Mandy, ang kanyang matalik na kaibigan. Pati ito ay kinikilig rin. Para itong kinikiliti sa pagkakilig.

Akma siyang sasagot nang may mahagip ang mga mata. Napakunot-noo siya. What the hell is he doing here?!

“Ay, oo nga pala, bes. Nakalimutan ko. Nandiyan pala si ano.” Anito sabay nguso sa bandang entance ng building. Nasa top landing ito ng hagdan papuntang lobby.

Napakunot noo si Charlene. May dala-dala itong tatlong red long stemmed roses. As usual, naka-polo shirt, pantalon at rubber shoes na naman ito. Lumapit ito sa kanila.

“Hi, Charlie.” Bati nito.

She couldn’t help but to glare at him. “Ano’ng ginagawa mo dito?” tanong niya sa matigas na tono.

Napalunok ang lalaki. He looked hesitant to approach her but he did it anyway. “Gusto lang naman kitang makita, mahal. Oo nga pala, this is for you. Happy 6th monthsary.” anito sabay abot sa kanya ng mga bulaklak.

Napaikot ang mata niya. Ang corny talaga nito minsan. Bigla siyang napasinghap nang mapagtantong may mga nakarinig sa sinabi nito maliban sa kanila. Akma niyang sasawayin ito nang lumapit ang mga ibang kaklase nilang naroon.

“Uy! Don’t tell me kayo na, girl? Hindi ko alam na pumapatol ka pala sa nerd, not to mention poor.” Si Leslie, ang maldita at halatang insecure sa kanya na kaklase.

“Oo nga, Charlene. Ang gwapo-gwapo ni Gavril tapos ipagpapalit mo lang diyan kay Vicente.” Si Lea, ang kanang kamay este kaibigan ni Leslie. Tumawa pa ang ito na parang nang-iinsulto.

Nag-init ang pisngi ni Charlene sa narinig at bago pa man niya mapigilan ang sarili ay nagsalita siya. “Hindi, ah! He’s not my boyfriend. Why would I get a nerd for a boyfriend?” She hissed without thinking.

Kitang-kita niya ang sakit na gumuhit sa mukha ng binata sa mga salitang binitawan niya pero binalewala lamang niya iyon.

Kasalanan nito iyon kasi lumapit pa sa kanya. Sinabihan na nga niya na ’wag itong makikipag-usap sa kanya sa school.

“Wala namang masama kung boyfriend man ni Charlene si Vicente, ah. Gwapo naman siya tsaka matalino.” Pagtatanggol naman ni Mandy.

“Gwapo nga, nerd naman. Besides, siya lang yata ang poor dito sa school natin. Nakapasok lang naman ’yan dito dahil sa scholarship. Hay naku. Bakit ba kasi sila tumanggap ng mga poor dito sa university? Ayan tuloy, nagmumukha siyang kawawa dito. Gwapo sana kaso poor na nga, nerd pa.”

“Just shut the hell up, Lea. Wala namang masama sa pagiging mahirap o kaya nerd. Buti nga si Vicente, matalino kahit mahirap. Eh, ikaw ; mayaman ka nga, boba ka naman.” muntik na siyang matawa sa sinabi ni Mandy. Umirap si Lea saka nag-marcha paalis ang mga ito. Mukhang nasapol ang gaga.

“Mauna na ako sa classroom, bes. Mag-usap muna kayo diyan.” Paalam ng kaibigan saka umalis na rin.

Hinarap niya ang lalaki. “I told you not to approach me here in school, right?” pigil ang galit na sita niya sa kasintahan. Oo, kasintahan niya ito. Anim na buwan na rin sila.

Wala naman talaga siyang special feelings sa binata mula noong una. Sinagot niya ito noong lasing siya dahil nalaman niyang may itinatago palang girlfriend si Gavril. Dahil doon, naglasing siya sa club at muntikan nang mapahamak. Buti na lamang at dumating si Vicente at ipinagtanggol siya mula sa mga manyak na iyon.

Kahit naman kasi nerd ito ay mamasel rin ang katawan dahil sa trabaho. Kung anu-ano kasing trabaho ang pinapasok nito para lang kumita. Wala na kasi itong mga magulang. Ang nag-iisang kapatid lamang nito na si Venice ang kasama sa buhay.

Nang gabing iyon, may nangyari sa kanila. Hindi niya alam kung ano ang pumasok sa kokote niya para ibigay sa binata ang pinakaiingatan niya. Siguro dahil na rin sa alak at sama ng loob.

Wala naman sanang mangyayari kung hindi siya ang nagsimula. Siya ang unang humalik rito.

Mula noon, ay lagi na itong nakasunod sa kanya. Pinanghahawakan ang mga salita niya noong lasing siya na magkasintahan na sila.

Vicente was already on his last year of Civil engineering. Candidate pa nga ito for Summa cum laude. Ganun ito katalino. Ang hindi lang niya maintindihan, hindi ito marunong pumorma not to mention, nakasalamin pa. ’Yong buhok nito ay parang si Jose Rizal kaya tuloy tinatawanan ng iba.

Lagi pa itong naka-polo shirt. As in, malayo ito sa kanyang crush na si Gavril na gwapo na, marunong pang pomorma.

Gaya ng sinabi ni Lea, gwapo sana si Vicente pero dahil sa pagiging nerd at mahirap nito kaya minamaliit ng iba. Tahimik rin ito at wala masyadong kaibigan maliban kina Harley, Breaker at Ryder saka ang kambal na sina Wolf at Fox.

Typical nerd ito pero ang mga kaibigan ay kilala sa buong campus sa pagiging maloko sa babae. Palibhasa mga gwapo. Samantalang ang binata ay walang napapabalitang naging kasintahan nito. Well, nobya siya nito pero sekretong malupit iyon. Si Mandy lang ang nakakaalam.

Mas matanda si Vicente sa kanya ng 6 taon. Nasa kolehiyo pa rin ito dahil natigil raw ito sa pag-aaral noon dahil sa hirap ng buhay. Ngayon ay malapit na itong matapos sa kursong gusto nito dahil na rin sa sariling sikap.

“Pasensya na. Gusto lang naman kitang makita. Ilang araw na kasi kitang tinatawagan pero hindi ka naman sumasagot.” Her eyebrows furrowed. Kakaiba ang tono nito. Napatitig siya sa binata. Malungkot nga ito. Mukhang nasaktan sa sinabi niya kanina sa mga kaklase.

Napabuntong-hininga siya. “Vince, busy lang ako.”

Doon ngumiti ang lalaki. Gustong-gusto nitong tinatawag niya ito sa palayaw nito. Siya lang ang tumatawag rito ng ganun. Ayaw niya kasi sa pangalan nito na Vicente. Ang bantot.

Ganun rin ito sa kanya. Tinatawag rin siya nito sa palayaw niya na Charlie.

HInawakan nito ang mga kamay niya. “Okay, I forgive you. Kahit na masakit sa’kin na itinatanggi mo ako, okay lang. Titiisin ko para sa’yo. Ganun kita kamahal.”

Napalunok ang dalaga sa narinig na sinabi nito. She suddenly felt guilty. “Oo nga pala. Nagluto kami ni Venice ng handa para sa 6th monthsary natin. Hihintayin kita sa dati, ah?” anito na ang tinutukoy ay ang tagpuan nila. Iyon ay sa isang gazebo ng park na hindi kalayuan sa eskwelahan nila.

Nasa mataas na bahagi iyon kaya kitang-kita ang magandang tanawin. Wala rin halos nagpupunta roon.

Gusto niyang tumanggi sa imbitasyon ng binata. Masyado na kasing lumalalim ang relasyon nila nito. Wala sa plano niyang patagalin ang relasyon nila ng ganung katagal pero hindi niya akalaing mag-i-enjoy rin siya. Ngayon nga ay pati ang kapatid nito ay malapit na rin sa kanya.

“Vince…”

“Mahal, sige na. Pagbigyan mo na ako. Minsan na nga lang tayong magkita.” ewan ba niya pero kapag nilalambing na siya nito ay ’di niya ito matiis.

“Sige na nga. Nakakahiya naman kay Venice.” ngumiti ang binata at akma siyang hahalikan nang pigilan niya ito.

“Vince, maraming tao!”

Napabuntong-hininga ito. “Fine. Hindi na kita hahalikan rito pero bawi ka mamaya.” Pinaikutan niya ito ng mga mata.

“Oo na! Sige na. Umalis ka na. Baka ma-late ka pa. Papasok na rin ako.” naglakad na ito paalis. Lumingon pa ulit ito saka kumindat. Napailing na lamang siya. Napatingin siya sa mga bulaklak na binigay nito.

Inaamin niya na sa loob ng anim na buwan nilang pagiging magkasintahan ay unti-unti siyang nakakaramdam ng mga kakaibang damdamin para rito. Hindi niya maintindihan ang sarili at natatakot siya sa maaaring kahantungan no’n.

Alam niyang hindi ito ang dream man niya at ayaw niya itong paasahin na may kahahantungan silang dalawa.

She groaned inwardly. Damn, Charlie! Ano ba

itong

pinasok

mo?!

PARANG mababaliw si Charlene habang pabiling-biling ang ulo niya sa kinahihigaan niya. Palakas rin ng palakas ang mga ungol niya. Ang mga daliri niya ay mahigpit na nakasabunot sa buhok ng kasintahan habang walang tigil siyang pinapaligaya nito.

Kagat labi niyang binuksan ang mga mata at tumingin sa pagitan ng mga hita niya. Sakto namang nakatingin din pala ang binata sa mukha niya na animo hinihintay talaga siyang magmulat ng mga mata.

His face was buried between her parted legs, feasting on her wetness like a hungry lion. Animo wala ng bukas na patuloy nito iyong nilalaro gamit ang dila at bibig nito. Ang mga braso nito ay nakayakap sa magkabilang binti niya.

“Ahhh! Ang sarap. Sige pa.” hiling niya niya sa boses na parang hindi na kanya. Her whole body felt so hot. Parang nasa alapaap ang kanyang pakiramdam. Lumulutang at nagtatampisaw sa erotikong kaligayahan na iyon.

Rinig na rinig niya ang tunog na likha ng ginagawa nito sa kanyang pagkababae at nakadagdag iyon sa libog na nararamdaman.

“Ang sarap mo talaga, mahal. Sabihin mo’ng akin ka lang.” Bahagya itong tumigil upang sabihin ang mga katagang iyon. Napatingin siya sa gwapo nitong mukha. Wala itong salamin ngayon. Gulo-gulo rin ang buhok nito dahil sa pagsabunot niya rito.

He looked so manly and hot. Hindi niya alam kung bakit pero sa ganitong pagkakataon niya nakikita ang side nitong nagpapabaliw sa kanya. This was the side of Vicente Aragon that no one knows. No one ever saw it but her.

Minsan gusto niyang kutusan ang sarili. Itinatanggi niyang wala siyang feelings sa binata pero hindi naman niya kayang makipaghiwalay. She even willingly spreads her legs just for him.

Hindi niya alam pero ’di niya ito kayang pakawalan. Maybe because he’s making her happy. Alam nito lahat ng mga problema niya. Kahit madalas niya itong sinusungitan, gumagawa ito lagi ng paraan para mapangiti siya.

Kapag kasama niya ito nawawala ang infatuation niya kay Gavril. In fact, nakakalimutan niya lahat pati na ang control sa sarili.

Napapikit ulit siya upang namnamin ang mga ginagawa nito sa kanya.

“Hmmm…” bigla siyang napamulat ng mata nang bigla itong tumigil.

“I want to hear your answer, mahal. Tell me you’re mine. I want to here it.” She wet her already dried lips with her tongue before she answered.

“Y-Yes. I’m all yours.” Nag-init ang pisngi niya sa sinabi. Nagningning ang mga mata ng lalaki pero hindi ngumiti.

“You forgot something, mahal.” Lalong namula ang pisngi niya. Eto na naman. Bibitinin na naman siya para lang sabihin niya ang gusto nitong marinig.

“Yes, m-mahal. I’m exclusively all yours! Just continue already!” she impatiently hissed. A triumphant smile finally stretched his lips.

“And I’m exclusively yours too.” Halot mamilipit siya sa sobrang sarap nang ipagpatuloy nito ang ginagawa. Sumabay pa ang mga kamay nitong nagmamasahe na sa kanyang mga dibdib.

He targeted her hardened cl*t by tonguing it relentlessly before sucking it like a lollipop. Her eyes rolled back in so much ecstasy.

Ramdam na ramdam na niya ang nalalapit na pagsabog. Lumalim ang paghinga niya habang sinasalubong ng balakang ang bibig nito.

“Ohhhh! I’m cumming!” hiyaw niya. Humigpit ang mga daliri niya sa buhok nito. Naging mas mapusok ang pananalakay nito. Namilipit ang mga daliri niya sa paa at ilang saglit lang ay sumabog ang naipong init siya sa katawan.

Her body convulsed uncontrollably as her org*sm washed over her. Pero imbes na tumigil muna ito ay mabilis na pumatong ito sa kanya. Halos panawan siya ng ulirat nang palitan ng naghuhumindig nitong kahabaan ang bibig nito sa pagkababae niya. He buried himself inside of her to the hilt and held it there without moving.

Hindi muna ito gumalaw habang hinihintay nitong humupa ang panginginig ng katawan niya.

“Masarap ba, mahal? ’Wag kang mag-alala. Una pa lang ’yan. I’ll make you come countless times until you can’t take it anymore.” sinakop nito ang kanyang mga labi.

Mainit silang naghalikan. She wrapped her arms and legs around him while purring like wild cat.

Ilang saglit pa ay gumalaw na ito. Mabagal sa umpisa hanggang sa naging mabilis at madiin. Habol nila pareho ang hininga.

He rammed inside of her countless time, heightening the fire within her. Bawat pagsugod ng mahabang pagkalalaki nito ay naghahatid ng ’di maipaliwanag na sarap.

Esctasy built like a ball of fire and tsunami combined. Napakalakas na animo tinatangay ang kamalayan niya, dinadala sa walang kahalulip na ligaya.

“Malapit na ako, mahal. C*m with me!” he roared like a wild beast as he rammed inside of her vigorously.

“Ahhh!” mahabang ungol ng dalaga nang sapitin nila pareho ang sukdulan. Ramdam na ramdam niya ang pagsirit ng katas nito sa loob niya. Napakainit niyon at masarap sa pakiramdam. It heightened her org*sm even more.

Nakababaliw sa pakiramdam ang bawat pagpulandit ng katas nito hanggang sa sapitin ulit niya ang isa pang kasukdulan.

“Oh, my…Ang sarap.” Ungol niya niya saka napahigpit ang yakap sa kasintahan. Akala niya tapos na pero nag-uumpisa pa lang ito. Mukhang bumabawi ito sa ilang araw na hindi siya nito nakita.

Walang kapaguran ang binata sa pag-angkin sa kanya. Paulit-ulit na nagsalo ang mga katawan nila sa erotikong sayaw na iyon na sila lamang ang nakakarinig.

Napakainit at nakakabaliw ng pakiramdam habang dinadala siya nito sa dako pa roon. Walang sawa nitong inangkin ang katawan niya hanggang sa abutan sila ng pagod.

“SARAP mo talaga, mahal. You’re my addiction.” Anang binata habang magkayakap silang nakahiga sa kama. Nakaunan siya sa dibdib nito habang nakakulong siya sa mainit nitong mga bisig.

“Ang manyak mo talaga! Nerd at tahimik ka sa school but If they only knew kung ano ka outisde the school.”

Malakas itong tumawa. “Ganun din naman ako pag nasa labas ng eskwelahan. Sa harap mo lang naman ako ganito.” Umirap siya. Akma siyang magsasalita nang magpatuloy ito.

“Nagustuhan mo ba ang regalo ko sa’yo?” napatingin siya sa suot na kwintas. Initials nilang dalawa ang naka-engrave sa hugis pusong pendant niyon. Sa harap ay C at sa likod ay V.

Tumango siya bilang tugon. Napatingin siya sa mukha nito at kitang-kita niya ang pagmamahal nito sa kanya. Nakagat niya ang labi. Eto na naman. Tinatablan na naman siya ng guilt.

Masyado siya nitong mahal at iyon ang ikinatatakot niya.

Kahit may iba itong epekto sa kanya ay alam niyang malabong magtagal pa sila. Hindi niya kayang paasahin pa ito. Ayaw na rin niyang i-entertain kung ano man ang nagsisimulang umusbong na damdamin niya rito.

Marami siyang plano at hindi ito kasali roon. Mahirap ito at lahat ng ginagawa nito ay para sa kinabukasan nito at ng kapatid. Walang mangyayari sa kanila kung ito ang pipiliin niya.

Bumitaw siya rito saka umupo. Nangangatal na sinuklay niya ng kamay ang buhok.

“May problema ba, mahal?”

Napalunok siya. “Vince, itigil na natin ’to.” Rinig niya ang pagsinghap ng kasintahan. Napabangon ito bigla at hinawakan siya sa magkabbilang balikat saka pinaharap rito.

“Ano? Ano’ng itigil ang sinasabi mo?”

“You heard me, Vince. Walang mangyayari sa relasyong ito. Bata pa ako. Marami pa akong pangarap na gustong abutin.”

“Bakit? Pwede mo namang abutin ang mga pangarap mo kahit magkasintahan tayo, ah? O baka naman hindi ako kasama sa mga pangarap mo?” napipilan siya. Nakonsensya saglit pero nanaig ang paninindigan.

“Oo, Vince. Hindi ka kasama sa mga pangarap at plano ko. I’m sorry if being harsh pero I am not ready to indulge in a serious relationship. Hindi ko nakikita ang kinabukasan ko na ikaw ang kasama.” Kitang-kita ng dalaga ang sakit na gumuhit sa gwapo nitong mukha.

Gusto man niyang bawiin, nasabi na niya. This is for the better.

“So, ganun lang ’yon? Ganun lang sa’yo kadali na itapon ang anim na buwan na relasyon natin? Sabi mo, hindi mo nakikita ang future mo na ako ang kasama. Bakit? Dahil iba ang gusto mong makasama? Si Gavril ba?”

Nagulat siya. Hindi niya inaasahan iyon mula rito. Hindi siya nakasagot. Siguro dahil may katotohanan ang sinabi nito. Mas nakikita niya si Gavril na nababagay para sa kanya.

He chuckled bitterly. “Hindi ka makasagot dahil totoo, ’di ba? Bakit? Dahil ba mayaman siya, hindi nerd at mahirap na kagaya ko?”

Namumula ang mga mata nito at ang sakit na nakaguhit sa mukha ay nagpasakit sa dibdib niya. Nagbaba siya ng tingin. ’Di niya kayang tingnan ito na ganun.

“Walang kinalaman si Gavril dito, Vince. Buo na ang desisyon ko. Sana kalimutan mo na ako.” Dali-dali siyang umalis sa kama at nagbihis. Lumabas siya ng kwarto nito na hindi na nagpaalam rito.

“Aalis ka na, ate? Hindi ka ba matutulog dito? Gabi na, ah.” akmang bubuksan niya ang pintuan nang marinig ang boses ni Venice. Mukhang bumangon lang ito upang uminom ng tubig. Ilang beses na rin siyang natulog sa bahay ng mga ito kaya sanay na ito sa kanya.

Ngumit siya sa dalagita. “Hindi na. Uuwi na ako.” Binuksan niya ang pintuan at akmang lalabas na nang hindi niya mapigilan ang sarili at lingunin ang pinto ng kwarto ni Vince.

“Venice, alagaan mo ang kuya mo, ha?” kumunot ang noo nito pero tumango. Charlene then hurriedly got out of there and got into her car.

“Sa wakas, malaya ka na.” Masaya niyang kausap sa sarili pero mabigat ang dibdib niya. She shook the thought away at inisip si Gavril. Siguro, ito na ang tamang pagkakataon upang timbangin niyang mabuti kung ano ba talaga ang nararamdaman niya para rito.

Gusto niyang matukoy kung paghanga lang ba o mas malalim ang damdamin niya sa binata.

Ngunit kinabukasan no’n ay nagkagulo sa eskwelahan. Gulat na gulat ang lahat dahil ang tinatawag nilang nerd at tahimik na si Vicente ay nadawit sa gulo. Gulo kung saan nadawit rin si Gavril.

Any thought about the prologue, guys?

Ano ang masasabi niyo kay Charlene? Eh, kay Vicente?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 1

A/N: Hi guys! Sana

magustuhan

niyo

ang chapter na ’to. Please don’t forget to recommend this story :)

“THE SMILE on your face, let’s me know that you need me. There’s a truth in your eyes, saying you’ll never leave me…” kumakanta si Charlene habang abala sa pagdidilig ng mga halaman sa hardin ng kanyang bahay.

“Ayan. Dapat marami kayong tubig kasi tag-init na. ’Wag kayong mamamatay, ha?” kausap niya sa mga bulaklak. Ang gaganda na ng mga iyon at sayang naman kung malalanta agad dahil sa init ng panahon. Kaya naman ay nagtiyatiyaga siya araw-araw na gumising ng mas maaga bago pumasok sa trabaho upang madiligan ang mga iyon.

Napatingin siya sa kabuoan ng kanyang hardin. Malawak rin iyon at napakaganda dahil sa mga bulaklak at mga halaman. Iba’t-ibang klaseng mga halaman ang mga nakatanim roon at ang iba ay binili pa niya sa ibang bansa.

Sa bandang likod naman ng bahay ay may mga nakatanim na fruits trees at gulay. Oo, medyo matakaw sa oras ang mga iyon sa alaga pero kinakaya niyang isabay sa trabaho at ibang gawain niya. Lalo na at wala naman siyang katulong.

Maraming pumupuri sa kanyang hardin dahil sa ganda niyon. Well, paanong hindi maganda ay kumuha siya noon ng professional landscaper at gardener upang maging maganda ang kalalabasan niyon.

Nang matapos siyang magdilig ay aalis na sana siya nang mapatingin siya sa mga kulay pulang rosas Hugis puso ang pagkakatanim ng mga iyon kaya naman nang mamukadkad ang mga bulaklak ay hugis puso rin ang pag-kakaayos. Sinadya niyang puro pulang rosas ang mga nakatanim doon sa bandang iyon.

Ewan ba niya kung bakit. Siguro ay dahil may naaalala siya ’pag nakakakita ng mga pulang rosas; malungkot na alaala.

Mapait siyang nguiti nang may imahe ng isang particular na tao ang nagpakita sa isipan. Napabuntong-hininga siya at pilit na lamang niyang isinantabi ang ala-alang iyon.

“Tama na muna ang dilig sa inyo sa ngayon. Bukas ulit, ha?” aniya saka hinaplos ang isang pulang-pulang rosas.

“Hay naku. Kinakausap mo na naman ang mga halaman mo diyan na parang baliw.” Muntik na siyang mapatalon sa gulat.

“Ano ka ba naman, kuya! ’Wag ka namang basta-basta sumusulpot!” sita niya sa kapatid niyang si Blade. Ito ang pangatlo sa kanilang magkakapatid.

Natawa ito saka siya inakbayan. Nakapasok na pala ito sa loob ng compound kasi naiwan niyang bukas ang gate. “Kanina pa ako dito. Natatawa nga ako sa’yo kasi para kang timang na nagsasalita mag-isa. I even took a video of you actually.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Ano’ng video ko diyan? Patingin!”

Pinidot nito ang cellphone saka ipinakita sa kanya ang kuha nitong video. “Oh, ayan. Panoorin mo ang sarili mo. Buti ako lang ang nakakita sa’yo kundi baka pagkamalhan ka pang baliw diyan.” Akma niyang aagawin ang cellphone ng kuya niya upang i-delete ang video ngunit agad nito iyong naiiwas. Ang bilis lang talaga ng kumag.

Napasimangot siya. “I-delete mo ’yan!”

Tawa lang ito ng tawa. “Sorry, bunso, but no. Syempre, ipapakita ko pa ito kina kuya Jax at kuya Axel.” inirapan niya ito saka pinagsalikop ang mga braso.

“Kainis ka talaga. Pumunta ka lang ba dito para mang-asar?”

He chuckled amusedly. “Ikaw naman, bunso. Pikon ka agad.”

Charlene rolled her eyes and then sighed. “Then, what are you doing here this early in the morning? Sana nagpasabi ka na pupunta ka dito para nagluto ako ng mas marami.”

“Don’t bother. Tapos na akong mag-breakfast. May gusto lang akong sabihin sa’yo tsaka gusto ko ring dalawin ’yong dalawang makukulit.”

“Oh, sige. Doon na lang tayo sa loob mag-usap. Kailangan ko na ring gisingin ang mga bata.” Pumasok na sila sa loob ng bahay.

“Maupo ka muna diyan sa sala, kuya. Aakyatin ko muna ’yong dalawa.” paalam ng dalaga sa kapatid.

“Sige lang. take your time, bunso.” Akma siyang maglalakad papunta sa hagdanan nang may marinig siyang tili mula sa itaas. Nakatunghay ito mula sa top landing.

“Tito ninong!” ang kanyang panganay na si Chase. He looked so excited seeing his uncle. Tumakbo ito pababa. Bigla siyang kinabahan.

“Anak, dahan-dahan lang. Baka malaglag ka!” naaalarmang sita ni Charlene. Akma siyang aakyat upang alalayan ito pero mabilis na nakababa na ito.

“You’re such a worrywart, mama. Look, I’m fine. I’m a big boy na so you don’t have to get worry too much.”

She gently squeezed his cute little nose. “Ikaw talaga. Pinag-alala mo ako. Pa’no kung nahulog ka? Basta, no running on the stairs again, okay? Magagalit si mama kapag nakita pa kitang tumatakbo sa hagdan.” Paalala niya sa anak.

“Tama ang mama mo, Chase.” Sabad naman ng kuya niya.

“Sorry po, mama. Hindi na po mauulit.” Napangiti si Charlene at hinagkan sa pisngi ang anak.

“Forgiven, sweetie. Just don’t do it again. Siyanga pala, saan na ang kapatid mo? Bakit hindi pa bumababa?”

“Ayaw niyang bumangon, mama.”

Napabuntong-hininga siya. “Sige. Aakyatin ko lang ang kapatid mo tapos kain na tayo. Diyan ka muna kay tito ninong.” Tumango ang anak. Nasa hagdan na siya nang marinig niya ang boses ng kuya.

“Look, kiddo. May pasalubong ako sa’yo.”

“Talaga po?!” napailing na lamang si Charlene. Spoiler talaga ang kuya niya kahit kailan. Pagdating sa mga anak niya, lagi nitong ibinibigay ang hiling ng mga ito. Siguradong umungot na naman ng kung ano’ng laruan ang mga anak.

Palibhasa, binata pa ito at kasalukuyang walang girlfriend.

Umakyat na siya sa taas at nagtungo sa kwarto ng mga anak. As usual, nakahiga pa rin ang pangalawang anak niya. Gising na pero naghihintay lang ng lambing.

“Good morning, baby. Ba’t hindi ka pa bumabangon? Nasa baba na ang kuya Chase mo. Dumating nga pala si Tito Blade mo. May pasalubong sa inyo.”

Instead of getting excited, she pouted. “I don’t want to go to school, mama.”

“Naku, hindi pwede, anak. Alam mo naman na hindi maganda ang nag-aabsent na wala namang dahilan, ’di ba?” lalong humaba ang nguso nito.

Napabuntong-hininga siya saka umupo sa tabi ng anak.

“Sige, ganito na lang. Maaga akong uuwi mamaya tapos mamasyal tayo.” Nagliwanag ang mukha ng bunso niya.

“Talaga, mama?” excited itong bumangon.

“Oo naman. Pero symepre, kailangang pumasok ka sa school.”

She nodded her head vigorously. “Yes, mama. Papasok ako!” napapangiti siyang hinagkan ang noo ng anak.

“Good girl. C’mon, get up na. Go to the washroom and wash your face.” dall-daling sumunod ang anak.

Ganun ang anak niyang babae. Laging naghahanap ng lambing at atensyon niya. Sometimes, she’s guilty as well. Masyadong siyang abala sa negosyo niya na hindi niya nabibigyan masyado ng atensyon ang mga anak.

Minsan lamang niya maipasyal ang mga ito kaya ayon, nagtatampo.

“Let’s go down na, mama. Tapos na po ako. Gusto ko nang makita ang pasalubong ni tito ninong.”

Natawa si Charlene sa sinabi ng anak. “’Yong pasalubong lang ni tito ninong ang gusto mong makita?”

“Syempre, si tito ninong din. Na-miss ko siya, eh.”

Charlene chuckled and squeezed her daughter’s nose. “Ikaw talaga. Sige, baba na tayo.” Hinawakan niya ang kamay ng anak at akmang maglalakad nang hindi ito sumunod. Instead, she raised her hands for her.

“Mama, up.” Napailing na lang siya. Nagpapa-baby na naman ang bunso niya. Binuhat niya ito.

“Big girl ka na, ’di ba, baby? Bakit nagpapabuhat ka pa kay mama?”

“Baby pa ako, mama. 5 ko pa lang, eh.” Napapailing na lang siya na natatawa. “Ikaw talaga.” Her daughter grinned mischievously.

Nang makarating sila sa baba, masayang sinalubong ng anak ang kuya Blade niya. Ibinigay rin ng huli ang pasalubong nito. Tig-isa pala ang magkapatid ng Nintendo switch.

“Thank you, tito ninong! You’re the best!” rinig niyang masayang sagot ng anak habang naghahain siya ng breakfast nilang mag-iina.

“You’re welcome, baby girl. Basta, play it with moderation, okay?”

“Opo!” magkapanabay na sagot ng mga ito pagkatapos ay excited nang sinimulan ang paglalaro habang tinuturuan naman ng kuya niya.

“Tama na ’yan. Kain na muna, Chance, Chase. Baka ma-late kayo sa school.” Tawag niya sa mga bata. “Halika na rin, kuya.”

“Busog pa ako, bunso. Sige, kain na kayo. Hintayin ko na lang kayo dito sa sala.” sagot nito at bumalik sa kinauupuan. Maya-maya ay kumakain na silang mag-iina.

“Kuya, ipapasyal daw tayo ni mama mamaya after ng work niya.” Si Chance, ang anak niyang babae.

Nagliwanag naman ang mukha ng anak niyang lalaki na si Chase. “Really, mama?”

“Oo. Uuwi ng maaga si mama mamaya. Saan niyo ba gustong mamasyal?”

Nagkatinginan ang kambal bago sumagot. “Kahit saan, mama, basta kasama ka namin.”

“Naku, ang sweet naman ng mga anak ko.” Matamis na ngumiti ang mga ito. Magana ang mga itong kumain at halatang masaya sa pangako niyang ipapasyal niya ang mga ito.

Matapos kumain ay inalalayan niya ang mga ito sa paliligo at pagbibihis. Nang matapos ay saka ang sarili naman ang inasikaso.

Araw-araw ay ganun ang routine nila pwera na lang sa weekend. Hindi siya pumapasok sa opinsina ng weekends para mabigyan naman niya ng oras ang mga bata pero minsan ay dinadala niya sa bahay ang trabaho kaya imbes na mamasyal sila ay hindi na.

Halfday lang ang mga ito sa eskwelahan kaya naman ay may kinuha siyang yaya ng mga ito upang magsundo sa school at makasama sa hapon hanggang sa makauwi siya. Pero hindi ito stay in.

“Pasensya na, kuya. Okay lang ba sa’yo kung ihatid ko muna ang mga bata sa school?” tanong niya nang sa wakas ay matapos rin sa mga ginagawa.

Ngumiti ang kuya niya. “Busy’ng-busy ka talaga, ah. Sige, hihintayin na lang kita. Manonood na lang muna ako ng TV.”

“Sige, kuya. Babalik na lang ako dito bago ako pumasok sa opisina.” Tumango ito. Nagpaalam ang mga bata sa kuya niya bago sila umalis.

Malapit lang naman ang pinapasukang eskwelahan ng mga anak. Nasa 8 minuto lang pag nag-kotse.

“Behave kayo, ha? Makikinig lagi kay teacher.” Paalala niya sa mga anak nang nasa gate na sila ng school.

“Opo, mama.” They answered in unison. Humalik ang mga ito sa magkabilang pisngi niya bago pumasok.

Pagkatapos niyang ihatid ang mga bata ay dali-dali siyang umuwi.

“Ano ba ang gusto mo’ng sabihin, kuya? Importante ba ’yan at bumiyahe ka pa talaga?” nakatira ang kuya niya sa bahay nila sa Maynila kasama ang mga magulang at kuya Axel niya. Ang kuya Jax niya ay nakabukod na dahil may asawa na.

“Importante, bunso, kaya nga pinuntahan ko pa kayo dito sa tagaytay.” Bumuntong-hininga ito. “May sakit si papa at magre-retire na siya bilang CEO ng Azarian Enterprises sa susunod na buwan. Sympre, si kuya Axel ang papalit kasi alam mo naman si kuya Jax, mas gusto niyang pamahalaan ang hospital niya.

“A-Ano ang sakit ni papa?” sumikip ang dibdib niya sa narinig.

“Matanda na ang papa kaya marami na siyang nararamdaman. Nao-over fatigue na rin siya dahil sa dami ng trabaho niya sa opisina. Na-mild stroke siya last week. Nasa ospital pa rin siya hanggang ngayon.”

Napatayo siya. “Bakit hindi niyo sinabi sa akin agad?!” hindi niya maiwasang hindi magtaas ng boses.

“Ayaw nila mama at papa na ipaalam sa’yo.” Nangilid ang luha sa kanyang mga mata saka mapaklang ngumiti.

“Pati ba naman sa mga ganitong pagkakataon ay ayaw pa rin nila akong makita? Ilang taon na ang nakakaraan pero hindi pa rin sila makalimot. Ganun na ba ako kasama sa paningin nila? Anim na taon na, kuya!” tuluyan na siyang naiyak.

Niyakap naman siya ng kapatid. Oo, matagal na siyang hindi nakatira sa mga magulang dahil itinakwil siya ng mga ito anim na taon na ang nakakalipas.

Wala siyang nagawa kundi ang humingi ng tulong sa kanyang lolo na noon ay buhay pa. Pinatira siya nito sa bahay nito sa tagaytay at tinulungang matapos ang pag-aaral. Nang mawala ang lolo niya ay siya na ang namahala sa iniwan nitong rancho at farm.

Malawak iyon at maraming mga tauhan. Mabuti na lamang at tinuruan siya nito kung paano pamahalaan iyon.

Hindi niya maiwasang maiyak nang maalala ang mga nangyari noon. Hanggang ngayon ay hindi pa siya napapatawad ng mga magulang, lalo na ang ama.

Magiliw ang mga ito sa kambal pero kapag hinihiram ng mga ito ang mga bata ay ang mga kuya niya ang nagsasabi sa kanya. Kapag sinusundo niya ang mga anak mula sa bahay nila ay hindi siya kinakausap ng ama niya. Ang ina naman niya ay malamig ang pakikitungo.

“’Wag ka nang umiyak, bunso. Mapapatawad ka rin nila. Kaya ako pumunta dito para ipaalam sayo ang kalagayan ng papa pero no need to worry. Sabi naman ng doctor na magiging okay rin siya. He’s getting better. Buti nga mild stroke lang ang nangyari.”

Kumalas siya sa yakap ng kapatid. “Dadalawin namin siya mamayang hapon pagkauwi ng mga bata.” desididong aniya.

Akmang magsasalita ang kapatid nang inunahan niya ito. “’Wag ka nang kumontro, kuya. Pupuntahan ko si papa sa ayaw at sa gusto niyo. “

Bumuntong-hininga ang kapatid. “I’m not saying no, bunso. Nag-aalala lang ako na baka lalong mapasama ang lagay ni papa kapag nakita ka. Alam mo naman ’yon.”

“No. pupunta kami. Kung kinakailangang hindi ako magpakita, then so be it. Gusto ko lang siyang makita.” Her brother stared at her worriedly but then nodded afterwards.

“Sige. Sabay-sabay na tayong mag-biyahe mamaya kung ganun.” Tumango siya.

Pumasok siya saglit sa opisina pagkatpos niyon dahil maraming trabaho ang kailangan niyang tapusin sa araw na iyon. Pagsapit ng tanghali ay nagpasya siyang iuwi ang mga hindi niya natapos na paperworks.

Pagdating niya sa bahay ay naroon na ang mga anak. Syempre, sobrang na-disappoint ang mga ito nang sabihin niyang hindi na sila matutuloy na mamasyal. Ngunit pagkatapos niyang ipaliwanag ang dahilan ay naintindihan naman ng mga ito.

NAPALUHA si Charlene nang makita ang kalagayan ng ama. Natutulog ito kaya naman pumasok siya sa inookopa nitong kwarto sa ospital.

“Mama, is lolo going to be alright?” tanong ni Chance. Bakas ang pag-aalala sa mukha ng anak.

“Sympre naman, anak.” sagot niya saka pinahid ang mga luha.

“Then why are you crying, mama?” nakakunot-noo namang ani Chase. Hinaplos niya ang mga pisngi ng mga anak.

“Okay lang si mama. Na-miss ko lang ang lolo niyo.” Tumango ang mga ito.

“Doon muna kami ng mga bata sa labas, bunso.” Paalam ng kuya Blade niya kapagkuwan. Tumango siya.

Nang makalabas ang mga ito ay naupo siya sa katabing upuan ng higaan ng ama. Matanda na ang papa niya at ang hiling niya ay sana mapatawad na siya ng mga ito. Mahal na mahal niya ang mga magulang. Alam niyang kaya galit ang mga ito ay dahil sa sobrang disappointment sa kanya. Kasama na rin siguro ang tampo.

Alam naman niyang mahal siya ng mga magulang pero nasaktan niya ang mga ito.

“I’m sorry, papa. Sana mapatawad niyo na po ako. Mahal na mahal kita, kayo ni mama.” Bulong niya saka kinuha ang kamay ng ama at hinagkan iyon.

“A-Ano’ng ginagawa mo dito?” nagulat pa siya nang biglang magsalita ang ama. Halatang mahina pa ito base sa boses. Akala niya ay tulog ito.

“Are you okay, papa? Wala bang masakit sa’yo?” Akma siyang tatayo nang pigilan siya ng ama sa kamay.

“Don’t. Gusto kitang makausap.” Napakahina ng boses nito.

Nagulat si Charlene. That was the first time na kinausap siya nito. Akala niya kanina ay palalabasin siya nito pero hindi.

“T-Tungkol saan po, papa?”

“Tungkol sa rancho.”

Bigla siyang kinabahan. “Bakit po? Ano po ang tungkol sa rancho?” mataman siyang tinitigan ng ama. Bumuka ang bibig nito upang magsalita ngunit bigla itong naubo.

“Are you okay, papa? Tawagin ko lang ang doctor.” Akma niyang pipindutin ang emergency button nang magsalita ito.

“I said no! I’m fine. Just listen to me, Charlie.” Natahimik siya nang biglang lumakas ang boses ng ama. Tinawag rin siya nito sa palayaw niya. Bigla siyang natuwa. It has been years since she last heard him call her that.

Naupo ulit siya. “Sige po.”

He drew a deep breath. “Makinig ka. Mukhang mawawala ang rancho sa’yo.” Nanlaki ang mga mata niya.

“What?! How come? Lolo gave that ranch to me. Nasa pangalan ko ’yon.”

Napapikit ang ama saglit bago sumagot. “Nakita ko ang matagal nang kalaban ng lolo mo sa negosyo na si Don Alejandro kasama ang apo nito last week. Kababalik lamang ng pamilya nila galing sa matagal na paninirahan sa Switzerland. May ipinakita ang apo niya sa aking kasulatan na nagsasaad ng naging kasunduan ng lolo nito at ng lolo mo noon.”

Napakunot-noo siya. “Ano po’ng kasunduan iyon? Alam niyo po ba ang tungkol do’n?”

“Matagal na ang kasunduang iyon. Actually, it all started as a bet. Mga binata pa sila at mga mapupusok sa mga binibitawang salita. Naglaro sila ng polo noon at nagkaroon ng pustahan. Kung sino ang mananalo ay siyang magsasabi ng gusto nitong ipagawa sa matatalo. Nanalo si Don Alejandro.”

“Ano po ang hiningi niya?”

Her father sighed again. Animo nahihirapan itong sabihin sa kanya ang nais. “Hiniling niyang ipakasal ng mga ito ang mga magiging anak nila balang araw. Don Alejandro asked for that because he knew that if the two families were joined together, mas magiging makapangyarihan sila. Pumayag ang lolo mo kasi nakita niyang makikinabang rin siya.”

“Pero hindi natuloy ang kasunduang iyon dahil iba ang pinakasalan ko. Ang mama mo iyon. Naunawaan naman ako ng lolo mo at nakiusap na lang siya kay don Alejandro na bayaran na lamang ng pera ang naging kasunduan. Pumayag ang don ngunit bago pa man magkabayaran ay umalis ng bansa ang pamilya ni don Alejandro.”

“Ang pagkakaalam ko, ipinadala ng lolo mo ang bayad pero walang confirmation kung natanggap ba nila iyon. Go to the bank and verify it kasi ngayong nagbalik na sila ay nais nilang kunin ang napag-usapan. Ayaw nila ng pera. Ang gusto nila ay ang property ng lolo mo. Ang sabi ni don Alejandro, kung siya lang ay hindi na niya kukunin iyon pero ang apo niya ang mapilit. Gusto raw nito ang property dahil papatayuan nito iyon ng resort.”

Napasinghap ang dalaga sa narinig. Bigla ay nakaramdam siya ng takot. Napailing siya.

“No! This is not happening! That ranch is mine now! They can’t just take it away from me just like that!” hindi niya maiwasang hindi tumaas ang boses.

“Then you should do something. I-verify mo kung hindi ba talaga nila natanggap ang pera na pinadala ng lolo mo noon.” Tumango siya saka napakagat labi.

“Thank you for informing me about this, papa.” Maluha-luhang aniya.

Tumango ito. “You don’t have to thank me. That property is for Chase and Chance. Ayokong mapunta iyon sa iba.”

There was a defeaning silence after that.

“Papa, hanggang ngayon po ba galit pa kayo sa’kin? Hindi niyo na ba talaga ako mapapatawad?” lakas loob niyang tanong kapagkuwan.

“Ayoko munang pag-usapan iyan, Charlie. Saka na lang kapag lumabas ako ng ospital.” He answered dismissively.

Akma siyang sasagot nang bumukas ang pinto at pumasok ang ina kasama sina Chase, Chance at ang kuya Blade niya.

“Ma…” Sinalubong niya ito ng yakap.

“Saka mo na lang kausapin ang papa mo kapag magaling na siya.” Anito saka siya nilampasan. Tinawag ng papa niya ang mga anak. Masaya namang bumati ang magkaptid sa abuelo.

“Everything will be alright, bunso.” Bulong ng kuya Blade niya.

Pilit na ngumiti si Charlene. Mukhang kailangan pa niyang mag-effort ng mas bongga para tuluyan na siyang mapatawad ng mga magulang.

Nanlumo siya dahil hindi pa man niya natatapos ang problema sa pamilya ay mukhang may pagsubok na naman na darating sa buhay niya.

Ilang minuto rin niyang tahimik lamang na pinagmamasdan ang mga magulang na magiliw na kinakausap ang mga anak niya. Kahit papa’no ay masaya siya dahil mahal na mahal ng mga ito ang mga anak.

“Nasabi na ba sa’yo ni papa ang tungkol sa rancho?” tanong ng kuya niya. Katabi niya ito sa sofa.

Tumango siya at akmang magsasalita nang tumunog ang cellphone niya. Sinagot niya iyon nang makita kung sino.

“Hi, Gav. Napatawag ka.”

“Bakit, ayaw mo na ba akong makausap?” umikot ang mga mata niya. Akma siyang tatayo upang lumabas nang lumapit si Chance.

“Mama, si papa Gavril po ba ’yan?” she asked expectantly. Tumango siya.

“Please let me talk to him, mama.”

“Kausapin ka raw ni Chance.” inbinigay niya sa bunso ang telepono. Maya-maya pa ay lumapit na rin si Chase at masayang nag-video call ang mga ito.

Thankfully, Gavril was always been there for them through the years.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

COMMENT

VOTE

chapter 2

A/N: How’s the story so far? Don’t forget to recommend this story :)

NANLULUMONG tiningnan ni Charlene ang dokumento na ibinigay sa kanya ni attorney De Jesus. Hindi siya makapaniwala sa nakikita.

Totoo ngang pinadala ng abuelo ang pera sa account ni don Alejandro noon pero dahil malayo ito ay walang napirmahan na kasulatan upang ma-void ang unang naging kasunduan ng mga ito. Pero bago pa man mamatay ang lolo niya ay ibinalik ng don ang pera nang walang pasabi.

“Bakit hindi nabanggit ni lolo sa’kin ’to noon? Bakit hindi mo rin sinabi sa’kin kung alam mo pala ang tungkol dito, attorney?”

Bumuntong-hininga ang abogado. “Hindi na nakita ng lolo mo na ibinalik ni don Alejandro ang pera sa account niya dahil may sakit na siya noon. Ang alam ng lolo mo ay settled na ang lahat. Kahit naman kasi magkaribal ang dalawa sa negosyo ay mataas naman ang respeto nila sa isa’t-isa. Malaki ang tiwala ni don Alvaro kay don Alejandro dahil alam niyang may isang salita ang huli. Nakapagtataka nga at nagbago ang isip nito pagdating sa kasunduan nila.” Napapailing na sagot ng abogado.

“Paano na po ito, attorney? May karapatan ba sila sa rancho dahil lang sa pinanghahawakan nilang kasulatan? Ganun lang ba kadali iyon na kukuha sila ng hindi naman nila pag-aari?”

“I hate to say this, Charlene, pero oo. Legal ang ginawa nilang kasunduan at saksi kami at ng abogado ni don Alejandro noong nagpirmahan sila. Pwede mo naman itong subukang ilaban sa korte ngunit bukod sa matatagalan ay baka wala ring patutunguhan. Malaki ang laban nila.”

Nangilid ang mga luha niya. She wanted to shout in frustration. Bakit kailangang mangyari iyon sa kanya? Importante ang rancho sa kanilang pamilya dahil iyon ang kauna-unahang naipundar ng lolo at lola niya.

Doon bumuo ng pamilya ang mga ito at maraming masasayang ala-ala ang nabuo doon. Hindi siya papayag na ganung-ganun na lamang iyon mawawala sa pamilya niya.

Ipaglalaban niya ang karapatan niya. Kaya nga ginagawa niya ang lahat upang mapalago iyon para sa kinabukasan ng mga anak niya. Hindi siya papayag na mawala na lang lahat ng pinaghirapan ng mga abuelo nang ganun na lang.

“I think it’s better for you to make a deal with the Aragons. Malay mo, makukuha pa sila sa pakiusapan. Bakit hindi mo na lang bayaran? Technically, you inherited all the assets and money of your grandfather. Kayang-kaya mo’ng bilhin sa mga Aragon ’yon.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya pagkarinig sa binanggit nitong apelyido.

“A-Aragon?”

“Yes, Charlene. They’re the famous Aragon family who owns most of the five star hotels and first class resorts in the country. Nasa banking industry din sila at maraming investments sa iba’t-ibang companies here and abroad.” Mabigat ang dibdib niyang pilit na ngumiti.

Ewan niya pero biglang tumahip ang puso niya nang banggitin ng abogado ang apelyidong iyon. Isang imahe ang pumasok sa isipan nang marinig iyon.

Pero alam naman niyang magkaiba ang mga Aragon na kumakamkan ngayon sa rancho niya at sa isang Aragon na naging parte ng nakaraan niya.

Marami namang may apelyido ng ganun pero kapag naririnig niya iyon ay inaatake siya ng kaba at guilt.

“Sige, Charlene. Mauuna na ako. I hope na maging okay rin ang lahat. Itong property na ito ang unang pagmamay-ari ng mga Azaria. Sayang naman kung mawawala ito.” Malungkot na sabi ng abogado.

Matagal na itong abogado ng lolo niya. Bukod doon ay magkaibigan ang mga ito.

“Sana nga po, attorney.” Sagot niya. Maya-maya pa ay naiwan siyang mag-isa sa sala. Inilibot niya ang tingin sa buong kabahayan. Kung sakaling magtatagumpay ang mga Aragon na kunin sa kanya ang rancho ay pati na ang bahay ay mawawala rin sa kanya.

Napatingin siya sa litrato ng abuelo at abuela na nakasabit sa dingding.

“What am I going to do, lolo, lola? Ayaw kong mawala sa’kin itong rancho. Ito na lang ang naiwang ala-ala niyo.” Mangiyak-ngiyak niyang tanong na animo maririnig siya ng mga ito.

Dumaloy ang mga masasayang ala-ala niya sa lugar na iyon magmula noong bata siya. Palagi silang nagbabakasyon na magkakapatid noon sa rancho. Bukod doon ay dito niya muling binuo ang sarili niya pagkatapos ng mga nangyari sa kanya anim na taon na ang nakararaan. Tinulungan siya ng lolo niyang bumangon at dahil dito ay naibangon niya muli ang sarili.

Sa kanya ipinamana ng abuelo ang buong rancho pati na rin ang farm dahil itinakwil siya ng mga magulang at dahil na rin sa kadahilanang siya lang ang nakitaan nito ng interest na pamahalaan iyon. Naintindihan naman ng mga kuya niya ang desisyon ng lolo nila. Ayaw rin naman ng mga ito ang buhay probinsya.

“Don’t worry, lolo, lola. I won’t give up the ranch just like that. Ipaglalaban ko ang karapatan ko. Kung kinakailangang makiusap ako, gagawin ko.” She said with her new found determination.

HInaplos niya ang litrato ng mga ito bago siya naupos sa couch habang nag-iisip ng pwede niyang gawin upang malutas ang problema niya.

“Mama, are you okay po?” nagulat siya nang marinig ang boses ng anak na si Chase. Nasa harapan na pala ang mga anak, hindi man lang niya napansin. They both looked worried while staring at her.

Kagigising lang ng mga ito. Sabado ng araw na iyon kaya naman ay hindi niya ginising ang mga ito ng maaga.

“I’m fine. You don’t have to worry.” Nagkatinginan ang dalawa bago ibinalik ang mga tingin sa kanya.

“Talaga po?” may pagdududa sa tinig ni Chance.

Natawa siya. “Oo naman, anak.” Sa wakas ay ngumiti na rin ang mga ito saka nagkatinginan ulit. Nag-uusap ang mga mata na animo may gustong sabihin sa kanya.

“What is it? May gusto ba kayong sabihin kay mama?”

Tumango ang mga ito.

“Okay, I’m all ears. What is it about?”

“Mama, hindi po tayo natuloy noong isang araw na mamasyal, ’di po ba?” ani Chase sa malambing na tono.

“Yes kasi pinuntahan natin ang lolo niyo, ’di ba?” napapangiting tanong ng dalaga sa mga anak. Mukhang alam na niya ang pinupunto ng mga ito.

“It’s Saturday today.” si Chance. Natawa siya sa itsura ng mga ito. She gently squeezed their noses.

“Yes, sweethearts. Mamamasyal tayo ngayon.” Malawak ang ngiting nagkatinginan ang kambal bago nagtitili sa sobrang saya. Tumalon-talon pa ang dalawa.

“Yehey! Mamamasyal kami!” tuwang-tuwa ang mga ito. Kahit papano ay gumaan ang pakiramdam ni Charlene. Seeing her children happy made her happy as well.

Ang mga ito talaga ang nagsisilbing lakas niya upang bumangon sa araw-araw at harapin ang mga pagsubok sa buhay. Dahil sa mga ito ay nagawa niyang ituwid ang buhay niya. Binigay niya sa mga ito ang lahat ng pagmamahal at atensyon na kaya niyang ibigay.

Her lolo used to say that she should try to find love again. Kung meron daw isang lalaki na makakatanggap ng buo at magmamahal sa mga anak niya ay dapat hindi na niya pakawalan pa ngunit takot na siyang ma-involve ulit sa isang romantic relationship.

Pagkatapos ng lahat ng nangyari, nangako siya sa sariling itutuon na lamang niya ang atensyon at pagmamahal sa mga anak.

Yes, she’s still young at her age of 25 but it wasn’t that easy anymore. Lahat ng desisyon niya sa buhay ay kailangan niyang isaalang-ala ang kapakanan ng mga anak niya bago ang sa kanya. Pero kahit siguro subukan niya, alam niyang makakasakit lang siya ng tao dahil hindi pa siya handa.

MASAYANG pinagmamasdan ni Charlene sina Chase at Chance na naglalaro sa play area ng fastfood chain na iyon. Kagagaling lamang nila sa theme park at talaga namang nag-enjoy ang mga ito. Ilang oras ring nagpakasawa ang mga ito sa pagsakay ng mga iba’t-ibang rides bago nakaramdam ng gutom.

“Ang lalaki na ng mga inaanak ko. Ang bilis talaga ng panahon.” Napatingin siya kay Mandy na katulad niya ay pinapanuod din sa mga anak.

Kasama nila ito sa araw na ’yon. Malapit lang naman kasi ang trabaho nito sa rancho kaya naman palagi silang magkasama kapag ganitong may lakad sila. Katulad niya ay wala pa rin itong nobyo o kaya asawa.

“Kaya nga, eh. I can’t believe that they’re already 5 years olds. Time really goes by so fast.” sang-ayon niya saka kumagat sa burger niyang hindi pa niya nauubos. Pati ang mga anak niya ay hindi pa kumakain bukod sa uminom lamang ang mga ito ng tubig. Hindi kasi maganda na kumain muna bago maglaro kaya naman sinabihan niya ang mga ito na maglaro na hangga’t gusto nila bago kumain.

“Malalaki na ang mga anak mo, bes. Buti kung hindi naman sila naghahanap ng ama?” tipid siyang ngumiti.

“Nandiyan naman lagi si Gavril.” sagot niya saka uminom. Bigla ay parang nauhaw siya. Alam na niya kung saan papunta ang usapang iyon.

“I know, bes, but what I mean is—”

Before Mandy could even finish what she wanted to say, Charlene stopped her by interrupting her. “—Mands, please. I don’t want to talk about it.” nakikiusap niyang ani sa kaibigan.

Napabuntong-hininga ito. “Fine. Hindi ko na sasabihin. Ang akin lang naman, paano kung magtanong na ang kambal? Alam ko naman na nandiyan lang si Gavril pero hindi ako pabor sa ginagawa ninyo. I’m sorry if I sound intrusive pero hindi kasi maganda, eh.”

Napakagat-labi si Charlene sa tinuran ng kaibigan. Deep inside of her, alam niyang may punto ito. Akma siyang sasagot nang may magsalita mula sa likuran nila.

“Hi, beautiful ladies. It’s been a while.” Pareho silang napalingon sa nagsalita. Si Gavril. Malapad ang ngiting lumapit at humalik sa pisngi pisngi nila.

“Kailan ka pa dumating? Akala ko ba next week ka pa darating?” masayang tanong niya sa bagong dating na binata.

Umupo si Gavril sa bakanteng upuan. “Sana kaso na-miss ko ang mga bata, eh.” Sagot nito saka tumingin sa play area kung saan naro’n ang mga anak.

“Teka, pa’no mo pala nalaman kung nasaan kami ngayon?” taka niyang tanong sa lalaki.

“Eh, kanino pa ba? Syempre, sa’kin.” Sagot naman ni Mandy.

“I wanted to surprise you and the kids pero lumabas pala kayo. Tinawagan ko si Mandy kasi alam ko naman na kasama niyo siya.” Napatingin siya kay Mandy. Nagkibit-balikat ito saka uminom.

“How are you, bunso? Pasensya na kung hindi ako madalas nakakadalaw.”

Napabuntong-hininga si Charlene. “You don’t have to visit us often, Gav. Alam ko naman na may sarili ka ring buhay. Tsaka ayaw ko ring makaabala sa’yo. Malayo ang Maynila. Bumabiyahe ka pa para lang sa’min.”

“Nonsense. ’Di ba sinabi ko naman sa’yo na nandito lang ako para sa’yo at sa mga bata? Gusto ko ang ginagawa ko at masaya ako na napapasaya ko sina Chase at Chance.” Napakagat-labi siya.

“Pupuntahan ko lang ang mga bata.” Paalam ni Gav kapagkuwan.

“In fairness kay Gavril, ah. Talagang kina-career ang pagiging tatay ng kambal.” Napapailing na sabi ni Mandy.

Nang makita ng mga anak si Gavril ay tuwang-tuwa ang mga bata at sabik na yumakap rito.

“Bes, hindi ka ba nagi-guilty? Look, oh. Masayang-masaya sina Chase at Chance na makita ang inaakala nilang ama nila. If I were you, itatama ko na ang mali bago pa nila malaman sa iba ang katotohanan.”

“Wala namang nakakaalam kung sino talaga ang tatay nila. Ang gusto lang naman ni Gav ay magkaroon ng father figure ang mga bata. Ewan ko ba diyan kay Gav kung bakit niya ginagawa ito. Nang maghanap ang mga bata ng ama, wala akong maipakilala kaya sinalo niya ako. Sinabi niyang pwede siyang maging papa ng mga ito. Hindi ko na naitama kasi nakita ko kung gaano kasaya ang mga anak ko. Ayaw kong tanggalin ang kasayahang iyon.”

Napailing si Mandy saka hinwakan ang kamay niya. “Wala namang masama kung siya muna ang tumayong ama ng kambal pero dapat habang maaga ay sabihin mo na ang katotohanan na iba ang ama nila.”

“Para saan pa? Hindi na rin naman magpapakita pa sa’kin si—ang ama nila.” pakiramdam niya ay biglang nagkaroon ng bikig ang lalamunan niya.

“Pa’no kung magbalik siya? Ano ang gagawin mo?”

she swallowed hard before she bit her lower lip. “Hindi ko alam, bes.” Pabulong niyang sagot.

“Hay naku. Dapat paghandaan mo na. Baka mabigla ka kugn bigla na lamang siyang magpakita.” Payo ng kaibigan. Napatango na lamang siya.

Maya-maya pa ay bumalik na ang mga bata sa mesa nila kasama si Gavril.

“Mama, papa Gavril said that he would give us pasalubong later.” Pagbibida ni Chase habang kumakain sila.

“Talaga? Ano naman ang pasalubong mo sa kanila?” Charlene asked curiously.

Napangiti si Gavril. “Secret. Meron din kayo ni Mands.”

“Ay, buti naman at naalala mo ako. Akala ko hindi mo ako nakikita, eh.” Napailing na lamang si Charlene sa sagot ng kaibigan. Si Gavril naman ay natawa.

Habang kumakain ay very attentive sila ni Gavril sa mga bata. Sinusubuan pa nga ng binata si Chance.

“Wow. Parang pamilya talaga, ah. Pwede na kayong magkatuluyan. Ako lang yata ang naligaw dito. Extra baggage kumbaga.” pang-aasar ni Mandy sa kanila ni Gavril. Natawa na lang sila ng lalaki.

“CR muna ako, ha? Enjoy.” Inikutan niya ng mata ang kaibigan na ikinatawa nito.

“Tapos ka na bang kumain, sweetie?” takang tanong niya kay Chase. Tumigil kasi ito sa pagkain at nakatingin sa labas.

Sinundan niya ng tingin ang tinitingnan ng anak at napansin niya ang isang lalaki na nakatingin sa gawi nila. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. It can’t be…

Biglang tumalikod ang lalaki at sumakay sa sports car na nasa tabi nito. Charlene abruptly stood up.

“Bakit, Charlie? Ano’ng tinitingnan mo sa labas?” Takang tanong ni Gavril.

“Mama, who’s that guy? Kilala mo po ba? Kanina pa siya nakatingin sa’tin.” Ani Chase.

Dahan-dahang napaupo ang dalaga. Parang lalabas na ang puso niya sa sobrang bilis ng tibok niyon. She wanted to go out and follow that guy to confirm something but he already left.

“N-No, sweetheart. Hindi ko siya kilala. Huwag mo nang isipin ’yon. Just continue eating.” Her voice was slightly shaking.

“You’re pale. Kilala mo a kung sino ang tinutukoy ni Chase?” bulong si Gavril.

Umiling si Charlene at pilit ngumiti. “Hindi. Akala ko kakilala ko pero hindi pala.” Tumango ang lalaki at hindi na nag-usisa pa.

Kinagabihan ay hirap makatulog si Charlene. Ang isip ay okupado ng nangyari kanina sa fastfood chain. Hindi niya alam kung namamalikmata lamang siya. Siya ba talaga ’yon o kamukha lang niya? Oh, God! Mababaliw na yata ako!

Napatingin siya sa mga anak na tulog na tulog sa tabi niya saka mapait na napangiti. “I’m sorry, sweethearts kung nagsinungaling si mama. Ayaw ko lang kayong masaktan.” She whispered emotionally.

Ang akala niya ay mas makabubuti sa mga anak kung si Gavril ang kikilalaning ama pero mali pala siya dahil kung tama man ang kanyang nakita kanina ay mukhang magbabago na ang buhay nilang mag-iina simula ngayon.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Sino sa tingin niyo ang nakita ni Charlene sa labas ng fastfood chain?

COMMENT

VOTE

chapter 3

*Akala ko hindi na ako makakapag-update coz my laptop has been acting up since yesterday. Mukhang kailangan ko na ng bagong lappy. Kaka-stress:(

A GUTTURAL groan escaped from Vicente’s lips as he cupped the woman’s face and thrusted inside her mouth roughly. Pabilis ng pabilis ang mga galaw niya habang nakapikit at nakatingala sa sarap.

Rinig rin niya ang ungol ng katalik na hindi niya mawari kung nasasarapan o nahihirapan ito. Ramdam niya na ang nalalapit na pagsabog kaya naman mas binilisan pa niya ang pag-ulos.

Konti na lang. He could feel it coming.

“Ahhh! Sh*t!” he roared like a wild beasts while spurting every jet of his essense into the woman’s mouth. Hindi man lang nito ininda ang ginawa niya. Bagkus ay kusa nito iyong tinanggap habang pinaglalaruan ng mga daliri nito ang sariling hiyas.

“You’re still hard, babe. This is what I like about you. Matagal bago ka mapagod.” Nang-aakit na sabi nito habang nakakagat-labi at nagtatatas-baba ang isang kamay sa kanyang kahandaan. Tama ito. Tigas na tigas pa rin ang kanyang pagkalalaki.

Well, sino ba naman ang hindi gaganahan sa babaeng kagaya ni Bettina? Bukod sa maganda at seksi ay magaling pa sa kama. Alam na alam kung pa’no paligayahin ang isang lalaki sa larangan ng pakikipagtalik.

Maya-maya pa ay tumayo ito saka tumalikod sa kanya. She’s now on all fours while facing the oversized headboard. Ang mga kamay ay napahawak doon.

“C’mon, babe. Give it to me. F*ck me hard.” Mapang-akit na turan ng dalaga. Hinawakan niya ang pagkalalaki saka itinutok sa naghihintay na madulas na kweba. Kita-kita niya kung pa’no kumibot ang parteng iyon ng katalik sa sobrang libog.

Gustong-gusto na niyang ipasok ang sarili pero hindi niya maaaring kalimutan ang isang importanteng bagay. Inabot niya ang isang pakete ng condom sa may bedside table at binuksan iyon.

“C’mon. Forget about that. I want you now. Give it to me already.” Gumiling-giling pa ang balakang nito na animo inaakit siya pero hindi siya nagpabuyo.

Isinuot niya ang protection saka ibinigay ang hiling nito.

“Ohhh! That’s it. Fill me up!” malanding hiyaw nito nang malakas siyang umulos. Hindi na niya hinitay na makapag-adjust ito dahil sunod-sunod na ulos ang ginawa niya.

Mahigpit siyang napakapit sa balakang nito habang nakatingala at ninanamnam ang sarap sa kanyang pagkalalaki. Dalawang palo sa pwet nito ang pinakawalan niya at lalo pang lumakas ang daing nito.

Lumingon ito sa gawi niya pero umiwas siya ng tingin. Ayaw niyang tumingin sa mukha nito habang nasa kalagitnaan ng ginagawa nila.

Pumikit siya ngunit ’yon ang kanyang pagkakamali dahil isang imahe ang biglang nagpakita sa kanyang balintataw.

He could still clearly remember what he saw this afternoon. Isang eksena na nagpatindi ng galit niya. Kitang-kita niya kung gaano kasaya ang babae at ng mga kasama nito sa lamesa habang masayang kumakain. They looked like a perfect happy family.

Vicente’s jaw flexed in so much anger upon remembering that scene.

Halos tumunog na ang mga ngipin niya sa diin ng paglalapat ng mga iyon. Ang mga kamay niya ay dumiin pa lalo sa baywang ng katalik. Unti-unting nawala ang kalmado niyang sarili at napalitan iyon ng galit at pagkamuhi.

Hindi na niya namamalayang nagiging masyado na siyang marahas sa kanyang ginagawa. Binilisan niya ng binilisan ang galaw at walang pakialam kung nasasaktan na ba niya ang babae o hindi.

“W-Wait. You’re being too rough! Ahhh!” parang dumaan lang ang tinig ni Bettina sa tenga niya. Nagpatuloy lamang siya hanggang sa sapitin niya ang kasukdulan. Nanginginig namang sumunod ang katalik.

Her body convulsed uncontrollably but he was not done yet. Hindi siya tumigil sa ginagawa hanggang sa muli niyang marating ang isa na namang kasukdulan.

Tininganan niya si Bettina at bahagya siyang bumalik sa katinuan nang mapagtanto niyang halos wala na itong malay-tao.

“Damn!” he roared and pulled out of her. Tinanggal niya ang suot na condom at itinali iyon saka itinapon sa basurahan bago nahiga sa kama. Nakatitig siya sa kawalan.

This was his usual self after every wild s*x he spent with women in his bed. After the ecstasy was a raging emptiness that was crawling to the depths of his soul.

Nagtataka siya kung bakit hindi niya maramdaman sa kahit na sinong babae ang mga naramdaman niya noon sa piling ni— Damn! Stop it, Vince! She’s nothing but a whore! Remember what she did to you! She’s not worth it!

Ilang sandali pa ay bumalik na ang ulirat ni Bettina. Tumabi ito ng higa sa kanya sabay yakap.

“You were so rough but it felt so good, babe. Sa’yo lang talaga ako naliligayahan ng ganito katindi.” Anito habang mabining hinaplos-haplos ang kanyang maskuladong dibdib.

Pero imbes na makaramdam ng saya sa sinabi nito ay parang binuhusan siya ng isang timba ng nagyeyelong tubig sa ulo. “Go home, Bettina. I want to be alone.” Mas malamig pa sa yelong aniya.

Naningkit naman ang mga mata ng dalaga at napatigil sa ginagawa. “Excuse me? What did you just say?”

“You heard me right, Bettina. Go home. I want to sleep now.” Padabog na bumangon ito.

“Damn you, Vicente! You can’t treat me like I’m nothing but a whore! After you got what you wanted, itataboy mo na lang akong parang bayarang babae?!” she spat at him exasperatedly.

“Bakit? Pareho lang naman tayo ng gusto kaya ka sumasama sa’kin dito sa pad ko ’di ba? Sx. We both wanted sx and that’s just it. You got what you wanted and I did the same.” He answered nonchalantly.

Bettina gritted her teeth. “Fùck you, Vicente Aragon! The rumors were right after all! You’re nothing but an as*hole! Magaling ka nga sa kama pero mas malamig ka pa sa yelo! Kapag nakuha mo na ang gusto mo ay itatapon mo na lang ang isang babae sa tabi na parang basura!” dali-dali nitong pinulot ang mga nagkalat na damit sa sahig saka nagbihis.

“But this a*shole made you scream in ecstasy just a while ago. I fulfilled your needs as well so why are you barking at me like a dog now?” namula ang mukha nito sa sinabi niya. “Thank you for the compliment, by the way, Bettina.” Vicente continued like a total jerk; uncaring and emotionless.

Kinuha ng babae ang isang unan at ibinato sa kanya iyon bago ito lumabas ng pad niya habang sumisigaw ng mga mura sa sobrang galit.

Naiiling na lamang siya sa inasta ng babae. Well, he just gave the woman her own dose of medicine. Akala nito hindi niya alam kung ano talaga ang gusto nito sa kanya?

Well, hindi sa pagbubuhat ng sariling bangko pero alam niyang isa ang galing niya sa kama ang binabalik-balikan ni Bettina. Ngunit alam rin niyang may mas malaking bagay itong nais mula sa kanya at iyon ay ang kanyang pera.

He tsked while shaking his head. Women! They’re all the same. They’re always after men’s physical appearance and money…

He got up from the bed and went to the bathroom. Habang nasa tapat ng shower ay patuloy pa ring dumadaloy ang mga ala-ala. Ngayong nakita niya ulit ang babaeng halos bumaliw sa kanya noon ay nabuhay na parang siga ng apoy ang galit niya.

“So, you’re happy with your family now, huh? Let’s see if you will still be happy after I execute my plans against you. You don’t have the right to be happy, Charlie.” Mapanganib niyang anas habang naniningkit ang mga mata.

NAPABAYO ng kamao sa lamesa si Vicente sa sobrang frustrasyon. Kanina pa niya sinusubukang magtrabaho ng maayos pero hindi niya magawa dahil sa paulit-ulit na imahe na pumapasok sa isipan niya.

“Damn it!” napabuga siya ng hangin saka tumayo mula sa kanyang swivel chair at humarap sa transparent glass wall. Tinanaw niya ang ganda ng tanawin sa labas pero ang isipan ay wala roon. Maraming tumatakbo sa isipan niya at nagdudulot iyon ng init ng ulo sa kanya.

Ilang minuto rin siya sa ganung posisyon nang biglang marinig niya ang tunog ng intercom. Tinatamad niya iyong sinagot.

“What is it, Mia?” tanong niya sa kanyang EA.

“You have a visitor, sir. It’s Attorney Diaz.”

“Sige, let him in.” Ilang segundo pa at nasa loob na ng opisina ang abogado.

“So? I assume that you have a good news for me, Attorney Diaz.” Simula niya habang seryosong nakatingin sa bagong dating.

Ngumiti ang may edad na ring lalaki. “Gaya ng inaasahan ay mas pinaburan tayo ng korte. You can now claim your rights to the Azaria property anytime, Mr. Aragon.”

The corner of his lips twitched as a triumphant smile broke across his face. “Maaasahan ka talaga, Attorney Diaz. Don’t worry, you have a bonus for a job well done.”

Lumuwang ang ngiti ng abogado saka nagpasalamat. Marami pa silang napag-usapan tungkol sa mga balak niya bago ito umalis.

Napapangiti niyang muling pinagmasdan ang tanawin sa baba mula sa kanyang kinalalagyan na 80th floor ng kanilang gusali.

Nagbago na ang mood niya sa magandang balita na natanggap mula sa abogado. Now, the next move will be his at sisiguraduhin niyang siya ang magwawagi sa huli.

NALAGLAG ang mga masaganang luha mula sa mga mata ni Charlene nang malaman ang resulta ng kaso na isinumite niya sa korte halos dalawang buwan na ang nakakalipas. Kung noon ay tiwala siyang siya pa rin ang papanigan ng korte, ngayon ay nawala lahat ng pag-asang meron siya.

Mabilis na lumabas ang desisyon ng korte at hindi na iyon nakapagtataka pa. Siguro dahil mga kilalang angkan ang involve.

“I’m sorry, Charlene. Ginawa naman natin lahat pero talagang malakas ang laban nila.” Ani Attorney De Jesus sa nanlulumong boses.

Mapait siyang ngumiti. Masakit na mawawala na sa kanya ang isang lugar na importante sa kanya pero siguro naman ay hindi pa doon matatapos ang laban niya. Gagawin niya ang lahat upang mabawi iyon. Pero ang tanong, may magagawa pa ba siya?

“What if you try to approach them, Charlene? Gaya nga ng sinabi ko noon, you can offer them your money. Malay natin, madadaan sila sa pakiusap.”

Mapait siyang ngumiti. “Kung gusto nila ng pera, sana hindi nila ibinalik ang bayad ni lolo sa kanila, Attorney.” Natahimik ang lalaki. “Pero tama po kayo. Wala namang masama kung lapitan ko sila. Malay natin, tubuan sila ng konsensya.”

Napangiti ang abogado. “That’s the spirit, hija.” Napabuntong-hininga ito. “Anyway, why don’t you inform this about your father? Malay mo, matulungan ka niya.”

Napailing ang dalaga. “’Wag na po, Attorney. Nangako ako kay papa na gagawin ko ang lahat para hindi mawala sa’kin ang rancho. Tsaka ayaw ko na ring dagdagan pa ang inaalala niya lalo na ngayon at nagiging okay na rin siya. Pakiusap lang na ’wag niyo nang iparating ang tungkol dito sa kanila ni mama o sa mga kapatid ko. Saka na lang natin sabihin kapag wala na talagang pag-asa.”

“What do you mean? May iba ka pa bang plano?”

Tumango siya. “I’ll set a meeting with the Aragons.”

Tumango-tango ito. “Sana nga maging maganda ang resulta ng binabalak mo.”

“Sana nga po, Attorney.”

Pagkatapos ng pag-uusap nila ng abogado ay bumalik na siya sa kanyang trabaho. Kasalukuyan siyang nasa opisina niya sa rancho. Malapit lang rin iyon sa farm. Doon na rin kasi nakatayo ang mga pagawaan nila ng mga freshmilk, cheese, at iba’t-ibang uri ng mga produkto na ang mga raw materials ay nakukuha sa rancho at farm.

Ngunit ang main office nila ay sa Makati at minsan lamang siyang bumibisita roon dahil sa dami ng kanyang mga ginagawa. Ang kanyang kuya Blade ang COO doon kahit pa may pinapamahalaan din itong sariling negosyo.

Ito ang sumasalo sa iba niyang obligasyon dahil ayaw nitong tuluyan siyang mawalan ng oras sa mga anak.

Pagsapit ng alas dos ay nagpasya siyang gawin ang kanina pa binabalak. Inangat niya ang awditibo at idinayal ang numero na binigay ni Attorney De Jesus bago ito umalis kanina.

“Aragon group of companies, good afternoon. How may I help you?” A woman answered politely.

“Yes, hello. This is Ms. Charlene Azaria. May I please speak to Mr. Aragon?”

“I’m sorry Ms. Azaria but Mr. Aragon is not here right now. If you want, you can leave a message. I’ll tell him tomorrow when he gets back.”

Charlene felt disappointed. “No, it’s okay. I’ll just call again tomorrow. Thanks.” Sagot niya saka ibinaba ang telepono.

She heaved a frustrated sigh. Nahilot niya ang sentido dahil sa sakit ng ulo. Hindi na niya alam kung ano ang dapat gawin ngunit isa lang ang alam niya, dapat ay may gawin siyang hakbang.

Ipinagpatuloy niya ang trabaho niya hanggang sa sumapit ang alas singko ng hapon at kailangan na niyang umuwi.

Lumabas siya ng opisina at malungkot na pinagmasdan ang buong kapaligiran. Ang mga tauhan nila ay naghahanda na rin sa pag-uwi. Karamihan sa mga ito ay sa rancho lang umaasa para maitaguyod ang mga pamilya ng mga ito.

Hanggang ngayon ay hindi pa niya nasasabi sa mga ito ang maaaring mangyari sa rancho oras na dumating na ang mga Aragon.

“Uuwi na po kayo, Miss Charlene?” tanong ni mang Larry. Isa ito sa mga pinakamatanda na trabahador nila. Dahil sa pagtratrabaho nito doon ay napag-aral nito ang mga anak. Ngayon ay ang bunso na lang nito ang pinapag-aral sa kolehiyo at malapit nang magtapos.

“Opo, tatay Larry. Kayo rin po. Pwede na po kayong umuwi.”

“Sige po, Miss Charlene. Tapusin lang po namin itong ginagawa namin.”

Ngumiti siya. “Ganun po ba? Sige po. Mauuna na akong umuwi sa inyo.” paalam niya sa mga ito bago naglakad papunta sa kanyang sasakyan. Masakit sa kanya na isipin na baka mawalan ang mga ito ng trabaho.

Sa isiping iyon ay malungkot siyang nagmaneho pauwi.

Nang makarating siya sa bahay ay napansin niya ang isang itim na magarang sasakyan na nakaparada malapit sa gate. Hindi niya gaano’ng pinagtuunan iyon ng pansin dahil ang nasa isip ay baka isa sa kanyang mga kuya ang dumating.

When she parked her car, she stepped out of it right away. Tumingin siya sa paligid. Nagtaka siya dahil wala ang mga anak niya na sumalubong sa kanya. Ganun kasi ang mga ito. Kapag narinig na ng mga ito ang ugong ng kanyang sasakyan ay masaya ang mga itong lalabas upang salubungin siya.

Ipinagkibit-balikat niya iyon at tuloy-tuloy nang pumasok sa loob. Baka hindi nila narinig ang pagdating niya.

Nang nasa pintuan na siya ay napakunot-noo siya nang may maulinigan siyang mga ingay na nagmumula sa sala.

“Nandiyan ka na pala, ate. May bisita ka. Kanina pa siya naghihintay.” Si Joan, ang yaya ng mga anak.

Napakunot-noo siya. “Sino’ng bisita ’yon?”

“Isang gwapong lalaki, ate. My god! May kakilala ka palang ganung ka-gwapo. Mas guwapo pa yata kay kuya Gavril.” Kilig na kilig ang dalaga.

“Pinapasok mo kahit hindi mo kilala?!” hindi niya maiwasang magtaas ng boses sa narinig.

“Mukha naman siyang mabait, ate.Tsaka tingnan mo, giliw na giliw ang mga bata sa kanya. Kanina pa sila naglalaro.”

“Naku, Joan! Pa’ano kung criminal ’yon?” aniya saka dali-daling naglakad papunta sa sala ng kabahayan.

“Hindi naman siya mukhang criminal, ate. Malayo. Para ngang model, eh. Ang gwapo talaga. Yummy!” muntik na niya itong kurutin sa singit dahil sa kalandian.

Habang naglalakad siya ay bigla siyang inatake ng kaba na ’di niya mawari kung saan galing lalo na nang marinig ang isang pamilyar na tinig na iyon.

She swallowed hard as her heart started beating hard like a drum. Nang makarating sa sala ay natulos siya sa kinatatayuan nang makita kung sino ang bisita na tinutukoy ni Joan.

Pakiramdam niya ay tumigil ang mundo at tumahimik ang paligid. Ang naririnig na lamang niya ay ang mabilis na tibok ng puso niya.

Hindi siya makapaniwala sa nakikita. In front of her was the man she broke into tiny pieces in the past, playing with her kids.

Sino kaya ang bisita ni Charlene?

Ano kaya ang plano ni Vicente?

COMMENT

VOTE

chapter 4

A/N: Sorry for late update guys. I had to rewrite this chapter because I lost the file when my laptop accidentally turned off. Anyway, Sana

magustuhan

niyo

ang chapter na to.

ITINIGIL ni Vicente ang kanyang sasakyan sa harap ng magarang bahay na kanyang pakay. Bumaba siya saka tinitigan iyon. Meron itong mataas na iron gate. He must admit, maganda ang bahay.

Papasok pa lang siya kanina sa loob ng rancho ay hindi niya maiwasang mapahanga. Napaka-presko ng hangin sa kapaligiran at tahimik. May mga nakita siyang mga tauhan na abala sa kanilang ginagawa.

Lumapit pa siya sa mismong gate habang patuloy na pinagmamasdan ang buong kapaligiran. Kitang-kita niya ang ganda ng hardin sa loob ng compound mula sa kinatatayuan. Unang tingin pa lamang niya ay halatang gawa iyon ng mga propesyonal sa larangan ng gardening. Halatang alagang-alaga ang mga flowering plants na nakatanim roon dahil sa ganda ng mga iyon.

Napatingin siya sa mga pulang rosas. Hugis puso ang posisyon ng pagkakatanim ng mga halaman kaya naman nakakaagaw ng pansin ang pulang-pulang mga bulaklak niyon. Isang malaking pulang korteng puso iyon kapag pinagmasdan mula sa malayo.

Medyo malayo ang bahay mula sa gate dahil malaki ang hardin niyon. May mga mangilan-ngilan din puno.

Akma niyang pipindutin ang doorbell nang may makita siyang mga bata na lumabas mula sa pintuan ng malaking bahay at tumakbo palapit sa gate. Kasunod naman ng mga ito ang isang babae na malamang ay nasa edad 21, hinahabol ang mga bata.

“Chase, Chance, hintayin niyo ako! Saan ba kayo pupunta?” rinig niyang sigaw ng babae sa mga bata ngunit hindi ito pinakinggan ng mga ito. Tuloy lang sa pagtakbo ang mga bata hanggang sa makarating sa gate.

Tumingin ang mga ito sa likuran niya na animo may hinahanap.

“Ay, iba pala. Akala ko pa naman, dumating na si mama.” Nakasimangot na turan ng batang lalaki habang nakakunot-noong nakatitig sa kanya.

“Kaya nga, kuya. I really thought it was mama.” Mahaba ang ngusong sagot naman ng batang babae. Halatang disappointed ang mga ito na hindi ang ina ang dumating.

Ngayon lang niya nakita ang mga ito sa malapitan dahil nang makita niya ang mga ito sa isang fast food chain ay nasa labas siya.

Kamukha ng mga ito ang ina pero bakit para yatang walang namana ang mga ito sa ama?

Titig na titig siya sa mga ito. Hindi maintindihan ni Vicente ang nararamdaman sa mga sandaling iyon. Parang may kung ano’ng damdamin siyang naramdaman pagkakita sa mga bata ngunit hindi niya maunawaan kung ano ’yon.

Ang kulay brown na mga mata ng mga ito ay nakatitig sa kanya na animo kinikilatis siya. Hindi niya maiwasang maalala ang isang imahe ng babae na mayroong pares ng mga mata kagaya ng mga ito. Walang iba kundi ang ina ng mga ito. He grunted.

Hindi siya pumunta roon para makaramdam ng kung anu-ano. He mentally shook all those thoughts away.

“Ano po ang kailangan nila?” naputol ang titig niya sa mga bata nang marinig ang tinig ng babae na kasama ng mga ito. Nakangiti ito sa kanya na animo nagpapa-cute.

“Hi. I am Vicente Aragon. Gusto ko sanang makausap si Ms. Charlene Azaria.” Pormal niyang sagot.

“Naku, pasensya na po pero wala pa siya, eh. Nasa trabaho pa.”

“Ah, ganun ba? Mga ano’ng oras kaya darating? May kailangan kasi kaming pag-usapang importante.” Walang pagpapaligoy-ligoy na aniya.

“Mga isang oras pa siguro bago siya dumating. Kung gusto mo, hintayin mo na lang siya sa loob.” Nagulat siya sa sinabi ng babae. Hindi niya akalaing papatuluyin siya nito.

“You know him, yaya? Why are you inviting him inside?” tanong ng batang lalaki na nakakunot-noo pa rin.

“Kaya nga po, Mama said not to let any stranger inside the house. We shouldn’t talk to strangers.” sunod namang turan ng batang babae.

Vicente chuckled amusedly. Hindi niya maiwasang hangaan ang mga bata. Kahit na maliliit pa ay alam na ng mga ito ang ginagawa. Matatalino at halatang nakikinig sa mga magulang. Mukhang mababait din ang mga ito kahit pa parang police kung makatitig sa kanya. Hindi niya akalaing anak ang mga ito ng babaeng nanakit sa kanya noon.

“Don’t worry, kiddos. I’m not a bad person. In fact, kakilala ko ang mama niyo since college.” Pati si Vicente ay nagulat sa lumabas sa kanyang bibig. Hindi niya mawari pero may kakaibang pagpintig ng puso niya para sa mga batang nasa harapan.

His voice came out soft and that surprised him as well.

Kahit galit siya sa ina ng mga ito ay alam naman niyang walang kinalaman ang mga bata sa kasalanan ng ina.

“’Yon naman pala. Sige pasok ka, kuya pogi. Kwentuhan muna tayo.” binuksan na ng dalaga ang gate pero ang mga bata ay nakatingin pa rin sa kanya na animo walang tiwala.

“MALALAKI na pala ang mga anak ni Charlene.” Vicente commented nonchalantly when they were already at the living. Hindi niya alam pero may pait siyang naramdaman nang sabihin ang mga katagang iyon. He groaned inwardly. Bigla siyang nainis sa sarili dahil parang nawawalan siya ng focus.

“Opo naman. Five years old na sila.” Sagot ng babae na nagngangalang Joan sabay upo sa tabi niya. “May gusto ka bang inumin o kainin?” alok nito na tila kinikilig. Hindi maikakaila ang paghanga sa kanya.

“Kahit juice na lang. Salamat.”

“Sige. Ipagtitimpla muna kita.” Anito saka iniwan siya sa sala kasama ng dalawang bata. Nakatayo ang mga ito sa harap niya habang pinagmamasdan siya. Nagbubulungan rin ang mga ito.

Nakahalukipkip pa ang batang babae na parang nais magmaldita.

Pinakiramdaman niya ang sarili. Kung hindi lang niya alam na anak ni Charlene ang mga ito sa ibang lalaki ay aakalain niyang kanya ang mga ito.

“What are your names?” tanong niya bago pa niya mapigilan ang sarili. Parang may humihila sa kanya upang kausapin ulit ang mga bata.

“I’m Chase and this is my sister, Chance.” Pakilala ni Chase sa pormal na tono. He sounded like a grown up and Vicente couldn’t help but chuckle.

“You’re twins?” tumango ang mga ito. Aaminin niyang napaka-cute ng mga ito.

“Kakilala niyo rin po ba ang papa Gavril namain?” halos mapamura siya at nakaramdam ng galit pagkarinig sa pangalang binanggit ni Chase. Pilit niyang pinakalma ang sarili.

“Oo.” Tipid niyang sagot. Ayaw niya sanang pag-usapan ang lalaki ngunit may napansin siya. “Wala ba ang papa niyo?”

“He’s in Manila.”

“Kailan siya uuwi dito?” nagkatinginan ang magkapatid na animo nagtatanong ang mga mata sa isa’t-isa kung ano ang isasagot.

“I don’t know.”

“You don’t know? How come you don’t know?” hindi niya napigilan ang sarili na mag-usisa.

“He doesn’t live here with us.”

Doon siya napakunot-noo. “Bakit naman?”

“I don’t know.” Si Chance na nagkibit-balikat.

Akma siyang magsasalita nang marinig ang boses ni Joan. “Ito na ang meryenda, kuya pogi.” Anito at inilapag ang tray sa coffee table.

Bigla siyang natakam nang makitang may sandwich doon. Hindi pa kasi siya nakakain ng lunch kaya’t bigla siyang nagutom.

“Yaya, can we have some too?”

Natawa ang babae sa tanong ni Chance. “Oo naman. Kaya nga marami akong kinuha, eh.”

“Yehey!” tuwang-tuwa ang kambal. Kumuha ang mga ito ng tig-isang sandwich. Ginaya niya ang mga ito at kumuha rin ng isa. Kumagat siya sa sariling sandwich ngunit napatigil siya sa pagnguya nang kumalat ang pamilyar na lasa sa kanyang bibig.

Vicente gritted his teeth ngunit hindi siya nagpahalata. “ikaw ba ang gumawa nito, Joan?”

Matamis na ngumiti ang babae sabay iling. “Hindi, kuya pogi. Si Ate Charlene ang gumawa niyan. Nagpagawa kasi ang mga bata kanina bago umalis ang mama nila kaninang umaga. Niramihan na ni ate para daw sa meryenda. Paborito kasi nila ’yan.”

“Masarap, ’di po ba? Gawa po ni mama ’yan.” Buong pagmamalaking ani Chase. Parang may bikig ang lalamunan niya na ngumiti na lamang sa paslit.

Hindi niya inaasahan na naaalala pa rin pala ng ina ng mga ito ang recipe niya ng chicken sandwich.

Habang nagmemeryenda sila ay panay ang tanong ng mga bata ng kung anu-ano sa kanya hanggang sa napunta iyon sa mga games. As minutes go by, they became more at ease with Vicente.

Nang matapos silang kumain ay kinuha ng mga ito ang laruang Nintendo switch. Natagpuan na lamang niya ang sarili na nag-ienjoy kasama ng mga bata habang tinuturun niya ang mga ito ng iba’t-ibang tricks na alam niya sa mga nilalaro ng mga ito.

“Ang galing-galing niyo po, tito Vince. Mas magaling ka pa kay tito ninong.”

Natigilan siya sa tinuran ni Chase. “My name is Vicente, kiddo.” Pagtatama niya.

“Vince is nicer, tito. Ang pangit ng Vicente.”

“Kuya is right. Vince is way nicer.” Sang-ayon ni Chance. Napailing na lamang siya sa kambal. Like mother like children.

“Kung hindi ko lang kilala si kuya Gavril, aakalain kong ikaw ang ama ng kambal.”

Muntik nang maubo si Vicente. Nagulat siya sa sinabi ng babae ngunit hindi siya nagpahalata. Naroon din ang pagbangon ng poot.

Instead of commenting, he chuckled but deep within him, he was fuming. Ayaw na ayaw niyang naririnig ang pangalan ng lalaking iyon.

“Tsaka ngayon ko lang nakita sina Chase at Chance na naging malapit agad sa bisita ni ate Charlene na lalaki. Madalas, sinusungitan ng mga ito ang mga lalaking nanliligaw kay ate, eh..” Pagpapatuloy nito.

Nagulat siya sa narinig ngunit hindi niya napagtuunan ng pansin iyon dahil kinulit na ulit siya ng mga bata. Maya-maya pa ay iniwan sila ni Joan dahil may gagawin daw ito sa labas.

Nagpatuloy sila sa paglalaro ng kambal. Nilaro nila lahat ng mga nilabas ng mga itong laruan. Hindi niya mawari pero talagang nag-enjoy siya. Para siyang bumalik sa pagkabata.

Nawala saglit sa isipan niya ang layunin niya kung bakit siya naroon. Tila nalusaw lahat ng nasa dibdib niya habang kasama ang mga ito.

“Ang galing-galing niyo po talaga, tito Vince. Lahat alam niyo po’ng laruin.” Halata ang pagkamangha sa mukha ni Chase.

“Kaya nga po. Turuan niyo po ulit kami next time, ah?” Chance asked expectantly.

“Sure. Why not?”

“Talaga po? Babalik po kayo ulit?”

Alanganin siyang tumango. “

Yehey!“ tuwang-tuwa ang mga ito at nagtatalon pa.

Ngunit natigilan si Vicente. Napatitig siya sa maamong mukha ng mga ito na ngayon ay nakangiti. Kapag seryoso ang mukha ng kambal ay kamukhang-kamukha ni Charlene pero ngayong nakangiti na ay parang nagbago. They look like me when I saw young…No! Guni-guni ko lang ’to! You’re very much aware that It’s impossible, Vince!

Akma siyang magsasalita ulit nang may nagsalita mula sa likuran nila.

“Kuya pogi, nandito na si ate Charlene.” Nanigas ang katawan niya at hindi kaagad nakagalaw. Nakatalikod siya sa direction ng mga ito kaya naman hindi niya ito nakita agad.

“Mama!” magkapanabay na tili ng kambal at tumakbo palapit sa ina. Unti-unting humarap si Vicente sa bagong dating at kitang-kita niya ang gulat sa namumutla nitong mukha.

Pagkakita rito ay nanumbalik lahat ng mga nangyari sa nakaraan. Ang sakit na idinulot ng babae ay parang kahapon lamang. Ang galit na kanina ay nakalimutan ay muling nabuhay.

Naglalagablab iyon na animo apoy na tumutupok sa kanyang buong pagkatao. Pakiramdam niya ay muling bumukas ang isang malalim na sugat na iniwan nito. No matter how he tried his hardest to forget, the pain remained raw and fresh.

HALOS hindi na maigalaw ni Charlene ang katawan dahil sa hindi niya inaasahang panauhin. Naghinang ang mga mata nila at muntik na siyang mapaatras nang makita ang poot sa mga mata nito.

Ang kulay abo nitong mga mata ay parang naglalagablab.

“Mama, are you okay po?” narinig niyang tanong ng anak na si Chance. Pilit siyang ngumiti sa mga ito.

“Mama’s okay, sweethearts.” Sagot niya sa garalgal na tinig. “Joan, doon muna kayo ng mga bata sa kwarto nila.”

“Bakit po, mama? Ayokong pumunta doon. Naglalaro pa kami nila tito Vince.”

“Kaya nga po, mama. Tito Vince is so good in playing games. May gusto pa kaming ipaturo sa kanya.” Napasinghap siya sa narinig na tawag ng mga anak sa lalaki. Nanghihina ang buong katawan niya at hindi niya alam ang gagawin.

She’d never expected to see Vince together with her children playing like they’ve known each other for so long. Wala sa hinagap na muling magco-cross ang mga landas nila.

“Next time na lang tayo ulit maglaro, Chase, Chance. Kailangan naming mag-usap ng mama niyo.” Muntik na siyang mapaigtad nang marinig ang baritono nitong boses.

Humaba ang nguso ng mga bata pero tumango na lamang at sumama sa yaya.

Nang sila na lamang na dalawa ang naiwan sa sala ay walang nagsalita agad. The silence was defeaning and Charlene had the urge to run away as far as she could.

Wala siyang mukhang maiharap kay Vince. Pakiramdam niya ay biglang nangapal ang balat niya.

Tinitigan niya ang binata. Napakalayo na ng itsura nito ngayon kumpara noon. Ang paraan ng pagkakatayo nito ay puong-puno ng tiwala sa sarili. Halatang-halata na fully established na ito ngayon. He looked intimidating.

His aura screams of danger, power and wealth. He looked like a very successful man. Hindi na pala nagsusuot ang lalaki ng salamin ngayon. His tousled brown hair looked so sexy. His one week old beared added to his domineering look.

Lalong lumaki at naging mamasel ang katawan nito. Lalaking-lalaki ang dating. Animo napakalakas nito. Tama si Joan. Para nga itong isang modelo. Napakakisig.

His clothes looked so good on him. Halatang nabili ang mga iyon sa mga luxury shops.

“Are you done assessing me, Ms. Azaria or should I call you Mrs. Caballero?” halos mapaigtad siya nang marinig ang napakalamig na boses nito na may halong disgusto. Mas malamig pa iyon sa yelo.

“N-No, I’m not h-his wife.” Nanginginig ang boses niya at halos hindi marinig. Kabadong-kabado siya at hindi alam kung paano aakto sa harapan nito.

His cold stare literally sent chills up her spine.

Vicente chuckled sarcastically. “Ow. Hindi ka pala niya pinakasalan. So I guess, he didn’t choose you after all, huh? How sad.” Ramdam na ramdam niya ang galit sa tinig ng binata kahit pa kalmado ang boses nito.

She could almost feel his anger radiating out of his body.

“Anyway, I am not here to talk about nonsense things.” Anito na binuksan ang briefcase saka may inilabas na dokumento. Inabot nito iyon sa kanya.

Kahit nanginginig ang kamay niya ay kinuha niya ang papel at binasa ang laman niyon. Ngunit kahit ano pa mang basa ang gawin niya ay wala siyang maintindan sa mga nilalaman niyon. Naging blanko ang utak niya na animo tumigil na sa paggana iyon.

She was overwhelmed of Vince’s presence. Hindi niya akalaing magkikita pa sila nito. Wala sa hinagap niyang babalik ito.

“Gaya ng nakasaad diyan, ang rancho na ito ay pag-aari na ng pamilya ko. Siguro naman natanggap mo na ang magandang balita na kami ang pinaboran ng korte.” Napasinghap siya sa narinig na sinabi nito.

“You mean…”

“Yes, Ms. Azaria. I belong to the Aragon family. Bakit, hindi mo ba sukat akalain na ang ikinakahiya mong nobyo noon na mahirap at nerd ay myembro pala ng isa sa mga pinakamayayamang angkan sa bansa?”

Napailing ang dalaga pero walang nanulas sa mga labi na salita. Parang nahihilo na siya sa mga nangyayari. Parang nawala na ang kakayahan niyang mag-isip at magsalita ng tuwid.

Napakalakas ng tibok ng puso niya at halos lumabas na iyon sa sobrang lakas. Ngunit kahit ganun pa man, pilit siyang nagpakatatag.

“A-Ano ang gagawin niyo sa rancho? Bakit nagkainterest kayo? Malayo sa Manila ang lugar na ito.” Nagawa niyang tanungin.

“Wala kang pakialam sa balak naming gawin sa lugar na ito pero dahil nagtanong ka, I will gladly answer it as a farewell gift. Patatayuan namin ng isang first class resort ang lugar na ito. Meron din iyong bar kaya tamang-tama lang ang lugar na ito. Malaki ang kailangan naming lupa at ito ang nakikita kong magandang lugar.”

Lalong kinabahan si Charlene sa narinig. “Y-You mean, mawawala lahat ng nandito pati na itong bahay?”

He scoffed. “Of course. Lahat ng nandito ay tatanggalin namin.” He answered harshly.

“Marami namang mga mas magagandang lugar dito para sa proyekto niyo. P-Please, don’t touch this place. Kung gusto mo, i can buy it back from you tapos tutulungan kitang maghanap ng ibang lugar. Maraming mas maganda diyan kumpara dito na malapit sa sentro.”

Umiling ito na tila hindi na magbabago pa ang isip. “Hindi ko kailangan ng pera mo, Ms. Azaria. I want this place and that’s final.” kinuha nito ang papel na hawak niya saka ibinalik iyon sa briefcase nito.

“Anyway, sisimulan na namin ang proyekto sa lalong madaling panahon kaya naman kailangan niyo nang umalis dito ASAP.” Walang emosyon nitong saad. Para itong isang rebolto na walang nararamdaman.

Malayong-malayo sa Vince na nakilala niya noon na isang mabait at maunawaing tao. Parang hindi siya makapaniwala na iisa lang ang mga ito.

Napakalamig nito at parang walang emosyon.

“Ginagawa mo ba ito dahil sa mga nagawa ko sa’yo noon?” lakas loob niyang sinalubong ang nag-aapoy na mga mata nito saka nagtanong sa halos hindi marinig na tinig.

Kitang-kita niya ang paniningkit ng mga mata nito sa sinabi niya.

“Don’t flatter yourself, Ms. Azaria. Who do you think you are para pag-aksayahan ko ng panahon? This is purely business. Nagkataon lang na ang lupa niyo ang nakita kong magandang lokasyon ng resort ko. Bakit? Sa tingin mo ba may pakialam pa ako sa nakaraan? You’re nothing but a worthless woman. Our past is not important to me. Nakalimutan ko na ’yon, matagal na.” Puno ng galit na sagot nito.

Bawat salita na binitawan nito ay parang patalim na sumasaksak sa kanyang puso. Napakasakit niyon pero wala siyang karapatang masaktan.

Her eyes were already brimming with tears but she summoed all the control that she could muster not to let them fall. Kailangan niyang patatagin ang sarili.

“Please, don’t take this ranch from me. Importante ito sa pamilya ko. Kung ayaw mo ng pera, then tell me what you want me to do para isauli mo sa’kin ito. Maraming mga umaasang trabahador sa lugar na ito at mawawalan sila ng trabaho kapag ginawa mo ang binabalak mo.”

The corner of his lips twitched while staring at her tauntingly. Parang hindi man lang ito naapektuhan sa sinabi niya.

“I’ve never knew that you’re a compassionate person, Ms. Azaria. You even know how to say please now. What a revelation.” Nakakalokong saad nito. “Nice try but I won’t change my plans for this place.” Tumalikod na ito at akmang aalis na.

Charlene panicked. Hindi ito pwedeng umalis na wala siyang nagagawa.

“Vince, please…” hindi niya alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibg niya. Biglang humarap sa kanya ang lalaki. His eyes were fuming with rage.

“Don’t call me that! You lost the right to call me that long time ago!” he snapped at her which made Charlene flinch.

Kalmado ang mukha nito pero naroon ang nagbabadyang panganib. Para itong isang mabangis na hayop na tahimik na nag-aabang ng bibiktimahin.

“I’m sorry.” Bulong niya na tuluyan nang tumulo ang mga luha. Kahit ano’ng pagpipigil niya ay hindi na niya nakaya.

Hindi niya alam kung guni-guni lamang niya iyon pero parang lumambot ang mukha nito nang makita ang mga luha niya.

“Nagmamakaawa ako. ’Wag mo namang sirain ang lugar na ito. Maraming mga masasayang ala-ala ang nabuo dito ng lolo’t lola. Ayokong mawala iyon. Ayaw ko ring mawalan ang mga tauhan dito ng trabaho. Dito lang sila umaasa.”

Tumalikod ito. A whimper escaped her lips. Mukhang wala na talaga siyang magagawa.

“Try changing my mind. I might reconsider it.” anito sabay alis.

Nagulat ang dalaga pero kahit papaano ay may bumangong pag-asa sa kanyang dibdib. Gagawin ko ang lahat, mabago ko lang ang isip mo, Vince…

Ano

ang

masasabi

niyo

reunion nila?

May

magagawa

pa kaya

Charlene para

magbago

ang

isip

ni Vicente?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 5

A/N: How’s the story so far, guys?

6 years ago

NAKATULALA at parang wala sa sarili na nagsusuklay ng buhok si Charlene sa harap ng salamin. Akala niya ay magiging masaya na siya kapag nakipaghiwalay siya kay Vince pero napakabigat ng dibdib niya. Parang isang oras lang yata ang tulog niya kagabi sa sobrang pag-iisip.

Pakiramdam niya ay maling-mali ang nagawa.

Nang magising siya kanina ay parang may kulang. Wala kasi siyang natanggap na text galing sa binata.

Araw-araw kasi simula noong naging magkasintahan sila ay palagi itong nagpapadala ng text o kaya naman ay tumatawag sa kanya tuwing umaga.

Ang boses lagi nito ang una niyang naririnig. For the first time after more than 6 months, wala siyang natanggap nang umagang iyon at pakiramdam niya ay may mali. Parang hinahanap-hanap niya ang boses nito.

Magdamag ay ito ang laman ng kanyang isip. Hindi siya mapakali.

Hindi ito ang inasahan niyang mangyayari sa oras na makipaghiwalay siya rito. Ni hindi nga sumagi si Gavril sa isip niya dahil punong-puno ang utak niya tungkol kay Vince.

“You look like a mess this early in the morning, bunso. What happened? May problema ka ba?” napaigtad siya nang marinig ang boses ng kuya Jax niya. Nakatayo ito sa may pinto habang nasa likuran nito ang kuya Blade at kuya Axel niya.

Pilit siyang ngumiti sa mga kapatid.

“I’m fine. Hindi lang ako masyadong nakatulog kagabi.” Pagsisinungaling niya. Pumasok ang mga ito saka tumabi sa kanya ng upo.

“May umaway ba sa’yo sa school niyo? Sabihin mo lang at malalagot kay kuya Blade mo.” Anang kuya Axel niya. Sa edad nitong 26 ay may pagkaloko-loko pa rin minsan.

“Ba’t ako na naman?” gulat namang reklamo ng kuya Blade niya.

“Syempre, alangan namang kami, eh, ikaw itong nag-aaral doon.” Sagot naman ng kuya Jax niya. He was already 24 years old samantalang ang kuya Blade niya ay 21 pa lang at nasa huling taon na ito ng kurso nitong aeronautical engineering.

“Don’t. You’re overreacting again. Sinabi ko na sa inyong okay lang ako. Walang umaway sa’kin.” Tila naiinis niyang sagot.

Ito ang ayaw niya sa mga kapatid. Sobrang overprotective pagdating sa kanya. Pa’no ba naman kasi, bukod sa siya lang ang babae sa kanilang magkakapatid ay bunso pa siya.

Spoiled siya sa mga kuya niya pero minsan, nasasakal siya sa pagka-overprotective ng mga ito. Ayaw na ayaw ng mga itong umiiyak siya o nasasaktan. Daig pa ng mga ito ang mga magulang nila kung minsan.

“Hulaan ko kung bakit nagkakaganyan ka. Siguro tungkol ito kay Gavril ’no?” her kuya Blade teased.

Pinaikot ni Charlene ang mga mata.

Well, hindi naman kasi lingid sa mga kapatid ang malaking paghanga niya kay Gavril. “Tse! Ewan ko sa inyo! Baba na nga tayo para makakain na!” aniya sabay tayo at lumabas ng kwarto niya. Hindi na niya hinintay ang mga kapatid.

Rinig niyang nagsisisihan ang mga ito kung bakit siya umalis. Napailing na lamang siya.

Habang kumakain silang pamilya ng almusal ay wala siyang gana. Pero kahit ganun pa man ay hindi siya nagpahalata. Pinilit niyang kumain. Ayaw niyang pati ang mga magulang ay mapansin ang pananamlay niya.

Masayang nagku-kwento ang mga kuya niya pero siya ay tahimik lang. Gusto niyang makisali sa pinag-uusapan ng mga ito pero talagang wala siya sa mood. Ang mga magulang naman ay nakikinig lang at saka nagkokomento sa mga sinasabi ng mga kapatid.

Nang matapos silang kumain ay umalis na ang kuya Axel at kuya Jax niya. Maaga kasi ang mga ito sa mga trabaho.

“Kaya mo bang mag-drive, bunso? Ano kaya kung isabay na kita?”

She rolled her eyes at her kuya Blade. “Kuya, I’m fine. Hindi naman ako lasing o naka-drugs para hindi makapag-drive. May iniisip lang ako but I can manage.”

“Are you sure?”

Charlene heaved a sigh and then nodded her head.

“Oh, sige. Aalis na ako kung ganun. Drive safely, okay?” tumango siya. Hinalikan siya nito sa noo bago tuluyang umalis.

Akma siyang sasakay na rin sa sariling kotse nang lumabas ang mama at papa niya.

“Charlie, wait.”

“Bakit po, papa, mama?” takang tanong niya. Nakatitig ang mga ito sa kanya na parang nag-aalala.

“Mula nang dumating ka kagabi ay napansin na namin na matamlay ka. Ni hindi ka nga nagsasalita kanina sa hapagkainan which is very rare because you’re always the one who talks a lot. Ano ba ang problema mo, baby? Maybe your papa and I could help you.” masuyong turan ng ina.

Pati pala ang mga ito ay napansin din ang mood niya. Kahit pala pinipilit niyang maging okay ay nahalata pa rin siya ng mga ito.

“Naguguluhan lang ako sa nararamdaman ko, mama.”

Napakunot-noo ang mga ito. “Saan naman?”

“Kay Gavril. Hindi ko alam kung mahal ko ba siya o ano.” Biglag nagliwanag ang mukha ng mga magulang sa sinabi niya.

Botong-boto ang mga ito kay Gavril. Ang totoo nga niyan ay may kasunduan na ang mga magulang nila na ipakasal sila sa tamang panahon pero hindi nila sineryoso iyon ng binata dahil mga bata pa sila noon.

Matalik na magkaibigan ang mga magulang nila kaya naman ay malapit si Gavril sa mga magulang. Lagi siyang pinagsasabihan ng ama na ’wag magpaligaw sa iba dahil may Gavril na siya.

Syempre, oo naman siya lagi dahil crush niya ang lalaki.

“That’s good, sweetheart. Kung may pagtutuunan ka ng pansin na lalaki ay si Gavril iyon. Matino siyang lalaki at galing sa Buena familia.”

“But there’s someone as well.” Halos pabulong niyang saad. Ayaw niyang magsinungaling tungkol sa nararamdaman. Masyado nga siyang nagi-guilty noon dahil sa pagtatago sa mga ito na may nobyo na siya.

Kahit ilang beses siyang tinatanong ng papa niya kung may nobyo siya ay hindi siya umaamin. She didn’t want to lie but she didn’t have a choice.

Gustong-gusto ring makilala ni Vince ang mga magulang pero alam niyang hindi magugustuhan ng mga ito ang binata. Takot rin siyang ma-disappoint ang mga ito.

Gaya sa mga kuya niya ay mataas rin ang pangarap ng mga magulang para sa kanya at gusto niyang bigyang katuparan ang mga iyon. Ayaw niyang bigyan ang mga ito ng sama ng loob.

“Ano ang ibig mo’ng sabihin?” napakagat labi siya nang maging matigas ang tono ng ama.

“There’s someone else but I am not sure of my feelings towards him either.” She admitted full of honesty. Kahit man lang sa bagay na ito ay maging tapat siya sa mga ito.

“Sinabi ko nang hindi ka pwedeng mag-entertain ng mga manliligaw bukod kay Gavril, Charlie. Alam mo namang siya ang napipisil kong maging asawa mo. Sumang-ayon ka na noon ’di ba? Ano ’to?!”

May bumangong paghihimagsik sa kalooban niya sa sinabi ng ama. Matagal nang sinabi ng ama na ang gusto nitong mapangasawa niya balang araw ay si Gavril at sinang-ayunan naman niya iyon noon dahil malaki ang pagkagusto niya sa binata ngunit salita lamang niya iyon noon. Isip bata pa siya.

Mula noong makita niya ulit Si Gavril ay alam na niya na ito ang gusto niya. Ngunit nang pumasok sa buhay niya si Vince ay naging magulo ang damdamin niya. Nalito siya bigla sa kung ano ba talaga ang gusto niya.

Kaya tumagal ang lihim na relasyon nila ng anim na buwan dahil nag-enjoy siya. Naging masaya siya kahit pa palaging ito ang nag-eeffort sa relasyon nila.

Kagabi ay mas pinili niyang wakasan ang relasyon niya kay Vince kahit pa hindi niya alam kung tama ba ang ginagawa niya. Ang nasa isip lamang niya ay bigyan naman niya ng laya ang sarili para pag-isipan ang tunay niyang damdamin kay Gavril.

Nakatatak na sa isip niya na ito ang dream guy niya at desidido na siyang i-pursue ito kahit pa may nobya na ito.

Pero ngayong hiniwalayan na niya si Vince ay parang may nawala ring bahagi ng puso niya at iyon ang lalong nagpalito sa kanya.

“Alam ko naman iyon, papa.

Don’t worry, I’ll try to fix this up. Siguro, naguguluhan lang ako ngayon. Magiging okay rin ako kapag nakita ko na si Gavril.“

“That’s my girl. Sige na, lumakad ka na. Baka ma-late ka pa.” hinalikan niya ang mga ito sa pisngi.

“Ingat sa pagda-drive, sweetheart.” Bilin ng ina. She gave them a tight smile before she started the engine of her car and maneuvered it out of the gate. Mabigat pa rin ang dibdib niya.

Nang makarating siya sa eskwelahan ay agad niyang hinanap si Gavril. May gusto siyang patunayan sa sarili. Ayaw niya ang nararamdaman niya. Gustong-gusto na niyang makita ang binata baka sakaling mawala ang bigat sa dibdib. Baka sakaling mapawi ang estrangherong damdaming iyon.

Mabuti na lamang at maaga siya kaya may oras pa siya upang hanapin ito. Natagpuan niya ito sa paborito nitong lugar, nakaupo sa bench malapit sa basketball court.

“Gav…” tawag niya upang kunin ang atensyon nito. Mabuti na lamang at mag-isa lang nito roon. Malapad na ngumiti ang binata pagkakita sa kanya. Mukhang masaya ito. Lumapit siya rito.

Akma siyang magsasalita nang kinuha nito ang mga kamay niya at masayang nagsalita. “I’m so happy right now, bunso.”

Napakunot-noo siya. “Bakit naman?”

Lalong naging maluwang ang ngiti nito. “I’m going to be a father soon.”

Nanlaki ang mga mata ni Charlene.

“W-What?”

“You heard it right. I’m going to be a father soon. Napakasaya ko ngayon. You don’t know how much. Ganito pala ang pakiramdam kapag alam mong magkakaanak ka na.”

“Hindi ba’t parang maaga pa para magka-anak ka? I mean, you’re still in college.”

Umiling ito habang nakangiti pa rin. “It’s okay. Hindi man ito kasali sa plano ko ay masaya pa rin ako. You don’t know how happy I am, Charlie! I’m going to be a father! Yohoo!” sigaw nito sabay yakap sa kanya.

Oo, may konting kirot siyang naramdaman pero mas masaya siya para sa binata. Pati siya ay nagulat sa sarili. Akala niya ay masasaktan siya ng lubos pero nakapagtatakang hindi.

“I’m so happy too.” Charlene said honestly.

“Talaga?”

“You look happy kaya masaya na rin ako.” Nagyakap ulit sila. Ramdam na ramdam niya ang kasayahan ng binata.

“Ito ba ang dahilan kaya mo ako hiniwalayan, Charlie?” nanigas ang katawan niya nang marinig niya ang tinig na iyon. Kumalas siya mula sa yakap ni Gavril at tumingin sa bagong dating.

“V-Vince…” was all she could utter. Parang nawala ang lakas niya nang makita ang tila umaapoy sa galit na mga mata nito habang nakatitig sa kanila ni Gavril. Ang mga kamao nito ay mahigpit na nakakuyom. He looked murderous.

Namutla ang dalaga. Vince looked so different. He looked like a mess. Para itong walang tulog at miserable.

Natawa ito nang mapait. “kaya pala kahit ano’ng pilit kong gawin para makapasok sa puso mo ay hindi ko magawa dahil may iba ka pala. Maraming nagsasabi na baka may relasyon kayo pero hindi ako nakinig dahil may tiwala ako sa’yo.

“Kahit pa paulit-ulit mo akong itinatanggi sa harap ng mga kaibigan at kakilala mo ay okay lang sa akin. Kahit ang sakit-sakit na ay kinakaya ko. Ikaw ang naging sentro ng mundo ko. Kaya ako nagsisikap na makapagtapos dahil gusto kong makapag-trabaho na agad. Umaasa akong kapag may maganda na akong trabaho at sumusweldo na ay hindi mo na ako ikakahiya at magawa mo na rin akong ipakilala bilang nobyo mo.”

“Let me explain, Vince. You’re—”

“Ginawa ko naman ang lahat ’di ba? Bakit siya pa rin?” buong paghihinanakit na tanong nito. “Ang sakit-sakit, Charlie. Sana sinabi mo na lang noong una pa lang na wala akong dapat asahan sa’yo para naingatan ko ang puso ko. Sana hindi mo ako pinaasa na may patutunguhan tayo. Lahat ng mga plano ko sa buhay ay kasali ka dahil para sa akin ay ikaw na ang babaeng mamahalin ko habang-buhay.

“Akala ko may pag-asa pa tayo kaya ako nandito. Maaga akong dumating dahil gusto kitang suyuin. Umasa akong magbabago pa ang isip mo pero ano ’to?! Kaya mo pala tinapos ang relasyon natin dahil buntis ka na. Habang tayo pala ay may kinakalantari ka ring iba. Hindi ko alam na ganito ka palang uri ng babae, Charlie!” He spat at her full of disgust.

“Hey! Watch your words! Hindi ganyang uri ng babae si Charlie!” Gavril snapped at Vince angrily.

“Huwag kang makialam dito.” Vince’s voice was dangerously calm. Animo nagbabanta habang nakatitig kay Gavril. Akala niya ay aatakehin nito si Gavril dahil sa talim ng titig nito sa lalaki ngunit bumalik ang titig nito sa kanya.

“Sabihin mo ang totoo, Charlie. Kapag ba may nangyayari sa’tin, nagpapagalaw ka rin sa kanya pagkatapos? Mas maraming beses ba na siya ang kasama mo kaya mahirap kang mahagilap minsan? O baka naman siya muna ang kasama mi bago ka pupunta sa akin?” parang sinampal si Charlene sa tinuran nito.

Nais niyang ipagtanggol ang sarili at linawin ang mga sinasabi nito pero parang nalunok na niya ang dila. She lost the capability to talk.

“Walang hiya ka! How dare you insult Charlie like that?! Sino ka ba sa akala mo para pagsalitaan mo siya ng ganyan?!” napatili na lamang si Charlene at nanlaki ang mga mata nang bigla na lang sugurin ni Gavril si Vince at suntukin sa pisngi.

Muntik nang matumba ang huli ngunit nakabawi agad.

“Ikaw ang walang hiya! Mang-aagaw! Mga manloloko kayo!” balik sigaw ni Vince saka gumanti ng suntok. Gumanti ulit si Gavril hanggang sa para na itong mga galit na galit na toro na naglalaban.

Parang magpapatayan na ang mga ito. Nagpapagulong-gulong na sa lupa habang nagsasakitan.

“Vince, Gavril, stop it!” sinubukan niyang awatin ang mga ito pero tila wala nang naririnig ang mga ito. Halos mamaos siya sa kakasigaw sa mga ito pero patuloy pa rin sa pagpapalitan ng suntok at tadyak. Ang salamin sa mata ni Vince ay nahulog na sa lupa at sirang-sira na.

Pareho nang basag ang mga labi ng dalawang lalaki. Umiiyak na siya habang nagmamakaawa na tumigil na ang mga ito.

Marami nang mga tao ang lumapit.

Maya-maya pa ay may dumating nang mga guro at guards at pilit pinaghiwalay ang dalawa lalaki.

Naiyak siya lalo nang makitang parehong duguan ang mga mukha ng dalawa. Ngunit mas malala kay Vince dahil siguro hindi nito suot ang salamin nito.

Hindi rin sanay makipaglaban ang binata dahil tahimik at mabait ito. Ngayon lamang niya nakita ang violent side nito at nagulat siya.

“Come to my office, you two!” malakas na turan ng isa sa mga dean saka ito umalis, hila-hila si Gavril. Si Vince naman ay nanatiling nakatayo roon habang nakatitig sa kanya. Awang-awa siya sa itsura ng binata.

Parang siya ang nakakaramdam ng sakit na nararamdaman nito.

“V-Vince…” Akma niyang lalapitan ang lalaki nang masalita ito.

“Don’t ever come near me.” matigas ang boses na anito. Sunod-sunod na nalaglag ang mga luha niya sa mga mata. Napakalamig ng boses nito at ang mga abuhin nitong mga mata ay nakatitig sa kanya na animo isa siyang estranghero.

“Vince, let me explain. You’re—” Umiling ito.

“—No need. I already understand. Minahal kita, Charlie. Kahit sobrang sakit ang mahalin ka, kinaya ko pa rin dahil sa pesteng pagmamahal ko sa’yo. Pero ito lang ang igaganti mo sa pagmamahal ko sa’yo? Paano mo nagawang magpabuntis sa ibang lalaki habang tayo pa? Alam ko naman na sa simula pa lang ay hindi mo na ako mahal pero ginawa ko ang lahat, mahalin mo lang ako.

“Akala ko isa kang matinong babae at karapat-dapat mahalin pero nagkamali ako. You’re not worth my love, Charlie. Isa kang malaking pagkakamali sa buhay ko. Mas pinili mo siya kaysa sa akin kaya sana piliin ka rin niya.Ang sakit, Charlie. Ang sakit-sakit. Masakit ang mga suntok na natamo ko pero malayong mas masakit ang ginawa mo sa’kin.” Nakita niyang tumulo ang dalawang butil ng luha mula sa mga mata ng binata.

Napakasakit ng mga tinuran nito. Ang puso niya ay parang sasabog. Ramdam na ramdam niya ang pait at sakit na nararamdaman nito.

“Vince, nagkakamali ka. Hindi—” sinubukan niya ulit magpaliwanag pero umalis na ito at hindi siya pinakinggan.

Naiwan siyang umiiyak. Nang mga sandaling iyon ay napagtanto niya kung gaano siya kalaking tanga dahil ang akala niyang pag-ibig na inuukol sa ibang lalaki ay hindi pala tunay na pag-ibig.

Pagtinging kapatid lamang pala. Pero ang nararamdaman niya para kay Vince ay iba. It was one of a kind, something so special, but it was too late for them now.

KINAHAPUNAN ng araw na iyon ay kumalat ang masamang balita sa campus. Na-kick out si Vince sa eskwelahan at nawala ang scholardhip nito. Hindi na rin ito makaka-graduate. Marami ang nagulat at hindi makapaniwala sa nangyari.

Iyak siya nang iyak nang mabalitaan iyon. She tried looking for Vince throughout the whole school pero wala na ito roon.

Nang matapos ang klase niya ay agad siyang dumiretso sa bahay ng mga ito pero wala nang tao roon. Ang sabi ng kapitbahay ng mga ito ay umalis na raw ang magkapatid at maraming dalang gamit.

Para siyang nanghina sa nabalitaan.

Ang sakit-sakit ng puso niya. Magang-maga na ang mga mata niya sa kakaiyak. Sising-sisi siya. Kung hindi lang sana siya nakipaghiwalay sa binata ay hindi mangyayari ang mga nangyari.

Kung hindi lamang siya naging tanga at naunawaan niya agad ang tunay na damdamin niya ay masaya sana silang dalawa.

Tama nga ang sabi nila; regrets are felt when it’s just too late.

Hindi niya alam kung paano siya nakauwi nang araw na iyon. She spent the whole night regretting and crying over everything that she’s done. Kung may rewind button lang sana ang buhay ay pinindot na niya.

Ngayon ay huli na ang lahat. Nawala na ang binata sa kanya.

Ilang araw siyang ganun, walang gana at hindi lumalabas sa kwarto. Hindi na rin siya pumapasok sa eskwelahan hanggang sa pinilit ng mga magulang na alamin kung bakit siya nagkakaganun.

“Ano ba ang nagyayari sa’yong bata ka? Ayaw mo nang pumasok at laging wala kang ganang kumain.”

“I’m fine, ma. Masama lang ang pakiramdam ko.” Paos niyang sagot. Kinapa ng ina ang noo niya.

“May lagnat ka. I’ll call doctor Mendoza para matingnan ka.” Akma itong magda-dial sa cellphone nang pigilan niya.

“Huwag na, ma. Just leave me alone for now.” Naiiyak na naman siya. Bumuntong hininga ito.

“Charlie, hindi na ako natutuwa sa ginagawa mo. Dalawang linggo ka nang hindi pumapasok.” Matigas na turan ng ama na nakatayo sa paanan ng kama.

“Honey, ’wag mo nang pagalitan ang anak mo. May lagnat siya.” Saway ng ina. Bumuntong-hininga na lang ang ama.

Maya-maya pa ay may pumasok sa kwarto ang isa sa kanilang mga kasambahay. May dalang tray na naglalaman ng pagkain.

“Kumain ka muna, sweetheart, para magkalaman ang sikmura mo. Ang payat mo na. Hindi na maganda ang ginagawa mo. Dapat kahit konti ay kumain ka saka tayo pumunta sa doctor. Dapat magpa-check up ka na.” Anang ina saka inalis ang takip ng plato. Naamoy niya ang amoy bawang na sinangag.

Bigla na lamang niyang natutop ang bibig saka nagmamadaling bumaba sa kama at tumakbo papuntang banyo.

Sumuka siya nang sumuka roon kahit pa wala naman siyang maisuka. Sinundan siya ng mga magulang at inalalayan.

Nang matapos siyang magsuka ay nagmumog at naghilamos siya ng mukha bago bumalik sa kama.

“That’s it. Pupunta tayo ng hospital sa ayaw at sa gusto mo!” may pinalidad na sabi ng ama saka lumabas ng kwarto.

Ganun nga ang ginawa nila. Wala siyang nagawa kundi ang sumunod.

“You’re pregnant.” Halos himatayin si Charlene nang marinig ang tinuran ng doctor.

“W-What?”

“Yes. You’re three weeks pregnant, Miss Azaria.” Parang lumulutang at wala sa sarili nang lumabas ang dalaga mula clinic ng doctor. Agad siyang sinalubong ng mga magulang na naghihintay sa labas.

“Ano ang sabi ng doctor, sweetheart? Okay ka lang ba?” her mother’s voice was so worried. Pati ang ama ay halatang nag-aalala rin.

Tumulo ang mga luha niya. “Mama, papa, I-I’m…” parang may bikig ang lalamunan niya. Nanginginig ang buong katawan niya.

“You’re what?”

“I’m pregnant.” Halos pabulong na turan niya.

“Ano?!” halos magkasunod na bulalas ng mga magulang. She nodded as a confirmation.

“Sino ang ama?” matigas na tanong ng ama. “Si Gavril ba?” Umiling siya.

“Then who?”

“S-Si Vince, papa.” Pagkasabi niyon ay lumagapak sa pisngi niya ang palad ng ama. Napahagulgol siya. Noon lamang siya napagbuhatan ng kamay ng ama.

“Paano mo nagawa ito, Charlie?! Bakit—” hindi na naituloy ng ama ang sasabihin dahil biglang sumakit ang dibdib nito.

“Arthur! Ano’ng nagyayari sa’yo?” nagpapanic na sabi ng ina.

“Papa!” akma niyang lalapitan ang ama ngunit itinaas nito ang kamay.

“D-Don’t come near me! Sinira mo ang m-magandang pangarap namin sa’yo! S-Sinira mo ang tiwala namin…” galit na galit na sabi nito bago ito matumba.

Mabuti na lamang at nasa ospital sila.

Agad na natingnan ng mga doctor ang ama. Inatake ito sa puso pero naagapan agad. Dahil sa mga nangyari ay lalong nadagdagan ang galit ng mga ito. Sinisi siya ng ina sa sinapit ng ama.

Dahil sa kanya ay muntik nang mawala ang ama.

Nang magkamalay ang ama ay agad nitong sinabi sa kanya na nais nitong makilala ang nakabuntis sa kanya. Nais nitong panagutan siya ni Vince.

Nang sinabi niyang umalis na ito at hindi niya alam kung saan nagpunta ay lalong nadagdagan ang galit nito na naging dahilan ng tuluyang pagtakwil sa kanya. Sobrang taas ng expectation ng mga magulang sa kanya pero binigo niya ang mga ito.

Hindi siya makapaniwala sa ginawa ng mga magulang. Nagmakaawa siya at paulit-ulit na humingi ng tawad pero naging matigas ang puso ng mga ito.

Ayon sa mga ito, pinasok niya iyon kaya panindigan niya ang mga consequences ng nagawa…

Pagmulat ng mga mata ni Charlene ay agad niyang napagtanto na umiiyak pala siya sa pagtulog. Dahil sa nangyari sa araw na iyon kung saan nagtagpo ulit ang landas nila ni Vincente ay bumalik lahat sa kanya.

Bago siya natulog kagabi ay si Vince at ang nakaraan nila ang laman ng isip kaya hindi na nakapagtataka na napanaginipan niya lahat ng mga nangyari noon. It felt like it was just yesterday. Ang bigat sa dibdib ay parang kahapon lamang.

Mapait siyang napangiti saka napatingin sa mga anak na mahimbing na natutulog sa tabi niya.

Ang dami niyang napagdaanan buhat ng mawala si Vince sa buhay niya pero nagsilbing lakas niya ang mga anak. Ngayong nagbabalik ang ama ng mga ito ay hindi niya alam ang gagawin.

Hindi niya napaghandaan iyon and now she’s overwhelmed.

Alam niyang galit ang binata sa kanya kaya nito pinag-iinitan ang rancho pero gagawin niya ang lahat para maitama ang mg apagkakamali niya noo. Gagawin niya ang lahat mapatawad lang siya nito.

Siguro kaya pinagtagpo ulit sila ng tadhana para maayos nila ang lahat. Baka sakaling may pag-asa pa.

“’Wag kayong mag-alala, mga anak. Gagawin ni mama ang lahat para maging okay ang lahat.” Bulong niya sa mga ito habang patuloy ang pagtulo ng mga luha.

Ano ang masasabi niyo sa nakaraan?

Sino ang mas nagdusa? Si Charlene o si Vicente?

May karapatan ba si Vicente para magalit kay Charlene?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 6

A/N: Don’t forget to share and recommend this story. Thanks :)

CHARLENE took a deep breath as she stepped foot inside the Aragon Group of Companies building.

Gaya ng Azaria Enterprises na pag-aari ng kanyang pamilya ay napakataas rin ng gusaling iyon. Parang isang five star hotel ang dating pagpasok pa lamang sa lobby.

Ang marmol na sahig ay napakaputi at kumikinang. Walang makikitang kahit maliit man lang na kalat. Very professional din ang mga employees.

“Good morning, ma’am. How may I help you?” the woman at the front desk asked politely.

Ngumiti si Charlene saka sumagot. “Yes, good morning. I am Ms. Charlene Azaria and I have an appointment with the CEO, Mr. Vicente Aragon at 8 am sharp.”

Tumango ito saka tumipa sa computer. Hiningi rin nito ang valid ID niya at pagkatapos ay sinabi na kung saang floor siya pupunta.

Habang nasa elevator siya papunta sa 80th floor ay sobra ang kaba niya. Kahit pinipilit niyang patatagin ang sarili ay hindi niya maiwasang kabahan at mag-alangan. Baka hindi na naman ito sumipot.

Ito na ang pangatlong araw na pupuntahan niya si Vince para sa meeting nila. Last week ang una sana nilang pagkikita sa isang restaurant para sa presentation niya pero hindi ito sumipot. May emergency meeting daw.

Two days after that, nag-set ulit sila ng meeting sa parehong lugar. Akala niya ay darating ito pero ganun pa rin ang nangyari. Kahit sobrang disappointed sa mga nangyari ay hindi siya nawalan ng pag-asa.

Alam niya sa sarili niyang matapang siyang babae pero ngayon ay para siyang makahiya na nais tumiklop sa pag-iisip ng mga maaaring mangyari. Sana ay dumating ito.

Napatingin siya sa hawak niyang briefcase saka napakagat-labi. Sana magustuhan ng binata ang presentation niya.

Tatlong araw na ang nakararaan ay may natanggap siyang muli na tawag mula sa EA nito. Ipinaalam nito sa opisina na lang daw siya ni Vince pumunta para sa meeting nila na hindi matuloy-tuloy.

Binigyan kasi siya nito ng pagkakataong mag-present sa harap nito tungkol sa rancho. Kailangan niyang ipakita rito kung ano ang mga bagay na nasa rancho na importante at hindi pwedeng mawala.

Kailangan niyang kumbinsihin ang binata na ’wag nitong galawin ang rancho dahil importante iyon, hindi lang sa kanya kundi sa mga trabahador rin, baka sakaling magbago ang isip nito at hindi na nito patatayuan iyon ng resort. Makikiusap rin ulit siya na ibalik nito ang rancho sa kanya.

Noong una ay hindi siya makapaniwala na bibigyan nga talaga siya nito ng pagkakataong baguhin ang desisyon nito at hindi niya mapigilang matuwa. Akala niya ay naging bato na ang puso nito dahil sa galit nito sa kanya pero mukhang hindi. Kahit dalawang beses siya nitong hindi sinipot. May pag-asa pa.

Halos mapaigtad si Charlene nang tumunog ang elevator saka iyon bumukas. Lalong lumakas ang tibok ng puso niya. Calm down, Charlie! You can do this. Just present everything to him properly para

makumbinsi

mo siya!

She inhaled and exhaled for a couple of times bago naglakad palabas ng elevator.

“Ms. Azaria?” bungad ng isang magandang babae na kalalabas lamang mula sa isang pintuan malapit sa elevator. Nahulaan niyang ito marahil ang EA ni Vince.

Tumango siya.

“I’m sorry but Mr. Aragon is still in an important meeting right now. Paki hintay na lamang daw po siya.” Anito saka siya sinamahan sa visitor’s lounge. Akmang aalis na ito nang hindi niya mapigilang magtanong.

“I have an appointment with him at exactly 8 am, miss. Nakalimutan ba niya?”

Alanganing ngumiti ang babae. “Hindi ko po alam, Ms. Azaria. Pinaalala ko naman po pero sabi niya, uunahin po muna ang meeting nito with inverstors. Paki hintay na lang po. Kung gusto niyo po ng snacks or drinks, punta lang po kayo sa pantry. Diyan lang po sa kasunod na pintuan. Pasensya na po at hindi ko na kayo maikukuha. Pinapabalik po kasi ako agad ni Mr. Aragon doon sa conference room. Sige po, Miss Azaria. Kailangan ko na pong bumalik sa conference room.”

Wala na siyang nagawa kundi ang bumuntong-hininga na lang.

Inilibot niya ang tingin sa kabuuan ng lugar at napahanga siya sa ganda at kaayusan doon. Talagang iba na ang kinalalagyan ni Vince ngayon.

Noon ay naging mahirap ang buhay nito dahil bukod sa working student ay kinailangan rin nitong pag-aralin ang kapatid na si Venice; not to mention na palagi itong pinagtatawanan noon sa eskwelahan nila dahil sa pagiging nerd nito at tahimik.

Minamaliit rin ito ng iba. Mabuti na lang at palaging naroon ang mga kaibigan nito para ipagtanggol ito.

Ngayon ay nalilito siya at hindi maintindihan kung bakit naghirap ang magkapatid noon kung mayaman pala ang pamilya ng mga ito. Nangupahan rin ang mga ito sa isang maliit na bahay noon na dalawa ang kwarto kaya naman ay kayod kalabaw ang binata para matustusan lahat ng mga pangangailangan nito at ni Venice.

Tiniis lahat ng binata ang mga hirap na pinagdaanan pero hindi naman pala dapat nito ginawa ang mga iyon dahil nabibilang ito sa isang buena familia at sa alta sociedad gaya niya.

Ngayon ay isa na itong CEO ng isang kumpanya. Hindi lang basta-basta kumpanya dahil ang AGC o Aragon Group of Companies ay isa sa pinakamalaking kumpanya sa buong bansa.

Habang naghihintay ay ni-review ulit ni Charlene ang kanyang presentation. Siniguro niyang walang mali at hindi makikitaan ni Vince ng butas para i-reject.

Lumipas ang isang oras hanggang naging dalawang oras. Nagsimula na siyang makaramdam ng bagot at gutom kaya pumunta siya sa sinabi ng EA na pantry at naghanap ng maiinom.

Marami siyang nakitang biscuits at drinks doon. Nauuhaw siya at gusto niya ng malamig na tubig kaya binuksan niya ang ref.

Akmang kukunin niya ang isang bottled water doon ng may maramdaman siyang presensya sa likuran niya.

Napalingon siya at muntik na siyang mapasinghap nang makita ang seryosong mukha ni Vince habang nakatitig sa kanya. His arms were crossed across his muscled chest. Nakasandal ito sa hamba ng pintuan.

“I-I’m sorry. Sabi kasi ng E-EA mo na pwede akong kumuha rito ng makakain o maiinom.” Halos kutusan ng dalaga ang sarili nang mautal. Ang bilis-bilis ng tibok ng puso siya nang masilayan ang gwapo nitong mukha. Yes, he looked so intimidating but she didn’t feel any fear at all.

Parang naninibago siyang pagmasdan ang mukha nito. Bukod sa ibang-iba na ito physically ay nawala na rin ang dating gentleness sa mukha nito. Ito kasi ang uri ng lalaki na isang sulyap lamang ay alam mo nang mabait.

Ngunit ngayon ay iba na. Wala itong kahit anumang emosyon at masakit magsalita. So intimidating indeed.

“It’s okay. Feel free to get some dahil kakailanganin mo ’yan.”

Napakunot-noo ang dalaga. “Ano ang ibig mong sabihin?”

The corner of his lips twitched. “Dahil hindi pa kita mahaharap ngayon. May mga biglang dumating na importanteng client at hindi ko sila pwedeng basta na lang itaboy.” Sagot nito saka lumapit sa kanya ng paunti-unti.

Nanlaki ang mga mata niya nang lumapit pa ito hanggang sa halos isang dangkal na lamang ang pagitan ng mga mukha nila. Literal na napigil sa lalamunan ni Charlene ang kanyang hininga dahil sa sobrang lapit ng binata.

Langhap na langhap niya ang mabango nitong cologne. Parang lalabas na sa dibdib niya ang kanyang puso dahil mas lalo pang nagwala iyon.

Nagtama ang mga mata nila at tila bigla silang dinala sa isang mundo kung saan sila lamang ang tao. Tila nahipnotismo ang dalaga sa pagkakatitig rito.

“You haven’t changed. You’re still as beautiful as before—Nope. I’m wrong. You’re actually more beautiful now than the last time we met. But I know very well what’s lies behind that beauty. Nothing but danger.”

Gosh! his breath was heaven and his eyes were staring at her intently as if he was trying to read the depths of her soul.

Hindi na niya mahagilap ang sariling dila. Tila tumigil saglit ang pag-ikot ng mundo at hindi agad rumehistro sa kanya ang sinabi nito.

“Excuse me. I need to get a drink.” Sabi nito saka lumapit pa lalo. Inabo ang isang bottled water sa loob ng nakabukas na ref. Hindi man lang ito nag-abala na paalisin siya roon. Bagkus ay bahagya itong yumuko upang abutin iyon kaya naman napaatras siya. Halos magdikit na kasi ang kanilang mga labi sa ginawa nito.

Nang makuha nito ang pakay ay tila balewalang lumayo ito sa kanya saka ininom iyon. Damn! He looked so sexy while chugging the water down. Para itong nasa commercial habang umiinom at hindi niya maiwasang pakatitigan ito.

Tila ba lalo siyang nauhaw sa nasaksihan.

“I need to go.” napakurap siya ng ilang beses nang marinig ang tinuran ng lalaki. Akmang aalis na ito nang sa wakas ay mahanap niya ang tinig.

“S-Saan ka pupunta? What about our meeting?”

“Gaya nga ng sinabi ko ay may importante akong meeting. Pumunta lang ako dito para uminom. Hindi kasi malamig ang tubig na si-nerve nila sa conference room.”

“But what about me? We agreed to meet at 8 am sharp, right? It’s past 10 am already.” hindi niya maiwasang mairita. Kanina pa siya naghihintay.

Namulsa ito. His face turned stoic.

“Wala namang problema kung hindi mo na kayang maghintay, Ms. Azaria. You can leave. It’s okay with me.” he answered harshly saka ito tumalikod. Nasa pintuan na ito nang sumagot siya.

“Fine. I’ll wait for you. Ako ang may kailangan sa’yo kaya maghihintay ako.”

He scoffed. “’Yon naman pala. I’m glad you know.” Walang emosyong anito saka umalis.

Nakapa ni Charlene ang dibdib saka napasandal sa ref. Para siyang tumakbo ng milya-milya dahil sa bilis ng tibok ng puso niya. Napakagat-labi siya.

“You can do this, Charlie. Maghintay ka lang. Matatapos rin siya.” Bulong niya sa sarili saka kumuha ng isang biscuit sa lalagyan. Kinuha rin niya ang isang bottled water mula sa ref.

Nang matapos siyang kumain at uminom ay bumalik siya sa visitor’s lounge saka naupo roon. Nagbasa siya ng mga magazines doon hanggang sa lumpias ulit ang isa’t-kalahating oras.

Nang magsawa sa ginagawa ay kinuha niya ang cellphone mula sa bag upang i-check ang kanyang e-mail kung may mga important mails siyang natanggap nang may makita siyang missed call galing sa hindi kilalang numero.

Marahil ay tumawag ito nang nasa pantry siya kanina. Iniwan niya kasi ang bag sa visitor’s lounge.

Akma siyang magca-callback nang tumunog ang kanyang cellphone. Napakunot-noo siya nang makitang tumatawag si Joan. Agad niyang sinagot iyon.

“Hello, Joan. Bakit napatawag ka? May problema ba sa mga bata?”

“Oo, ate. Tumawag ang eskwelahan. Mataas daw ang lagnat ni Chance kaya pumunta ako agad dito sa ospital. Hindi ko pa siya nakikita kasu kasalukuyang tinitingnan ng doctor.” napatayo bigla si Charlene sa narinig at hindi na nag-isip pa.

Kinuha niya ang mga gamit saka naglakad papunta sa elevator. “Hintayin niyo ako diyan. Papunta na ako.” Aniya saka pinutol ang tawag. Tumutulo na ang kanyang mga luha dahil sa nalaman. Hindi niya maiwasang mag-alala para sa anak.

Bumangon ang ’di maipaliwanag na kaba sa dibdib. May lagnat ang anak niya at sinubukan siyang tawagan ng eskwelahan pero hindi niya nasagot. She couldn’t help but to feel bad.

Pakiramdam niya ay napabayaan ang anak. Kagabi ay nilambing siya ng kambal upang basahan niya ang mga ito ng bedtime stories at tabihan ang mga ito sa kama hanggang makatulog ang mga ito pero hindi niya napagbigyan.

Busy kasi siya sa paggawa ng magandang presentation para sa meeting niya kay Vince. Syempre, alam niyang nagtampo ang mga ito pero ang plano niya ay bumawi na lamang sa mga ito sa araw na iyon sa pamamagitan ng pagkain sa labas pagkatapos niya sa meeting.

Pipindutin na sana niya ang elevator button nang biglang bumukas ang pintuan sa bandang kanan niya.

“Where are you going and why are you crying?” kunot-noong tanong ni Vince. Ito ang unang lumabas kasunod ang mga iba pang kasama nito.

“I need to go. Tumawag si Joan. Mataas daw ang lagnat ni Chance. Kailangan ko siyang puntahan sa ospital. Can we please move our meeting to another day? Kailangan ako ng anak ko ngayon.” may hindi maipaliwag na emosyon ang dumaan sa mukha nito.

“Siya ba ang dahilan kaya mukhang nagmamadali ka kanina, Mr. Aragon?” tanong ng isa sa mga lalaki sa likod nito.

“What are you talking about, Mr. Ledezma? I wasn’t in a hurry. Ganun lang talaga ako. Ayoko nang paligoy-ligoy.” Nagkatinginan ang tatlong may edad na ring lalaki saka ngumiti.

“Sige, Mr. Aragon. Aalis na kami kung ganun.” Tumango ang binata. Nang bumukas ang elevator at pumasok ang tatlong lalaki ay akmang sasabay na rin si Charlene sa mga ito nang pigilan siya ni Vince.

“Ms. Azaria, come with me.” pinahid niya ang mga luha niya.

“I already told you. My daughter needs me right now. Gusto kitang makausap pero mas importante ang anak ko.”

“I know at hindi ko ipipilit na ituloy natin ito ngayon. Halika na. Ihahatid na kita.” Nagulat siya sa sinabi nito.

“Bakit mo naman gagawin yon? Besides, I have my car. Ayokong—”

“You’re not in shape to drive right now. Ihahatid na kita.” May pinalidad na anito saka pinidot ang elevator button. Nang bumukas iyon hanggang sa nasa loob na sila ay pareho silang tahimik na dalawa.

Kung sa isang normal na sitwasyon ay maaasiwa siya dahil sila lamang ang magkasama sa loob pero wala siyang panahon para pag-tuunan ng pansin iyon dahil ang utak niya nakatuon sap ag-iisip sa kalagayan ng anak. Alalang-alala siya rito.

Ang kotse niya ang ginamit nila pero si Vince ang nag-drive. Tahimik lamang ito habang nagda-drive at ganun din siya. The silence was deafening at hindi siya mapakali.

“Paano ka uuwi niyan? Hindi mo dinala ang kotse mo.” hindi mapigilang itanong ng dalaga.

“Don’t mind me. I can take care of myself.” he answered dismissively. Hindi na siya nagtanong pa pagkatapos niyon.

Nang makarating sa ospital, ay nagpasalamat siya rito sa paghatid sa kanya saka dire-diretso nang naglakad papunta sa school hospital. Hindi na niya hinintay pa ang sagot nito dahil ang nasa isip ay makita agad ang anak.

She was panicking inside.

Mabuti na lamang at may sariling ospital ang eskwelahan ng anak kaya naman ay nadala ito agad sa pagamutan.

Nang makarating siya doon ay naroon sa waiting area sina Chase at Joan.

“Mama!” yumakap ang anak sa kanya. Umiiyak ito.

Charlene sat in a squatting postion to level their heights. “Bakit ka umiiyak, sweetheart? Nasaan ang kapatid mo?”

“Nasa loob pa po, mama.” Pinunasan niya ang mga luha nito gamit ang mga daliri.

“Tahan na, anak. Chance will be alright.” Hinalikan niya ang noo nito saka tumayo at hinarap si Joan.

“Ano’ng sabi ng doctor?”

“Inoobserbahan pa lang, ate.” Napatango siya saka nagpasalamat. Hindi siya mapakali. Gustong-gusto na niyang makita ang anak pero nagpigil siya. Hindi iyon ang tamang panahon upang maging mahina siya lalo na at kasama niya si Chase.

Ayaw na ayaw niyang nakikita siya ng mga anak na mahina o umiiyak.

Nang lumabas ang doctor ay agad niya itong nilapitan.

“Kumusta po ang anak ko, doc?”

“Bumaba na ang lagnat. Negative din lahat ng mga tests kaya she’s fine pero mananatili muna siya dito ngayong gabi for observation. Kapag okay na siya bukas, pwede na siyang umuwi.”

Nagpasalamat siya sa doctor saka pumasok sa loob ng kwarto ng anak. Iniwan niya muna si Chase kay Joan.

Lalo siyang naluha nang makita niya itong natutulog. Namumula ang mukha nito dahil marahil sa lagnat. May swero rin ito.

Naupo siya sa tabi nito at hinaplos ang pisngi. Nagmulat ito ng mga mata. “Mama…”

“How are you, sweetheart? Ano ang nararamdaman mo?” bakas pa rin ang pag-aalala sa tinig niya.

“Masakit po ang ulo ko.” Tumulo ang mga luha nito. Sumakit ang dibdib niya.

Hinagkan niya ang noo nito ng pauli-ulit. “Ayan. Hinalikan na ni mama. It will go away for sure. Tahan na ang iyak, baby.” aniya saka pinunasan ang mga luha nito. Siya ang nasasaktan kapag nakikitang umiiyak ang mga anak.

“Hindi ka na po busy, mama, kaya ka nandito?”

“No. At kahit busy pa ako, I will make time for you because you’re more important to me than my work. Mahal na mahal ka ni mama. Tandaan mo ’yan.” Doon na ngumiti ang anak.

“Mama, tabi ka sa akin.” Lambing nito. Mabuti na lamang at kasya ang dalawang tao sa hospital bed nito. Tinabihan niya ang anak hanggang sa makatulog.

Dahan-dahan siyang bumangon upang puntahan naman ang isang anak na kasama ni Joan na nasa visitor’s area pa rin ng ospital. Akma niyang bubuksan ang pintuan nang bumukas iyon at napanganga siya sa nakita.

Si Vince, buhat-buhat ang anak niyang si Chase. Mukhang tulog na ito. Sa likuran ng mga ito ay si Joan.

“A-Ano’ng ginagawa mo dito? Akala ko umalis ka na?” hindi makapaniwalang aniya. Dumagundong ang dibdib sa nasaksihan.

Dalawang beses pa lang itong nakikita ni Chase pero mukhang magaan na ang loob ng anak rito. Kung isa ibang mga kakilala niyang lalaki ay iba ang pakikitungo ng mga anak. Hindi ganun kadaling paamuin ang mga ito.

“A-Akala ko umalis ka na?” tanong niya saka niluwagan ang bukas ng pinto. Hindi siya makapaniwalang naroon pa rin ito at karga-karga pa ang anak.

“Nandito na rin lang ako kaya napag-isip-isip kong bisitahin na rin si Chance.” Sagot nito saka pumasok. Naupo ito sa couch habang nasa bisig pa rin si Chase. Si Joan naman ay tahimik na naupo sa single sofa.

Napakagat-labi ang dalaga. “You don’t have to do this. Alam kong busy ka.” Lumapit siya rito. “Akin na si Chase. Baka mangawit ka. “ akma niyang kukunin ang anak nang pinigilan siya nito.

“It’s okay. Ihihiga ko na lang siya rito sa sofa para komportable siya.” nagugulat siya sa mga nangyayari kaya napatango na lamang siya.

Ibang-iba ang nakikita niyang Vince ngayon kumpara noong una silang magkita. Parang bumalik ang dating ito.

Dahan-dahan nitong inihiga si Chase sa couch at hindi nga ito nagising.

“Kumusta na si Chance?” napakurap siya ng ilang beses at parang hindi niya agad naintindihan ang sinabi nito.

But then she managed to get herself together. “S-Sabi ng doctor, okay na siya pero kailangan pa ring obserbahan hanggang bukas kaya hindi pa kami makakauwi ngyon.”

Tumango-tango ito habang nakatingin kay Chance na tulog na tulog. Ilang segundo nitong tinitigan ang anak niya bago ito tumayo.

“I think, I need to go.” parang nagmamadali ang boses nito. Hindi na nito nahintay pa ang sagot niya dahil umalis na ito. Para itong hinahabol ng multo.

Tinitigan ni Charlene ang mga anak saka bumaling ang tingin sa pintuan kung saan lumabas si Vince. May nakita siyang emosyong dumaan sa mga mata ng binata kanina habang nakatingin sa mga anak.

Siguro, ito na ang tamang pagkakataon upang itama niya ang mali. Ngayong nagbalik na ito ay may karapatan itong malaman ang totoo.

“Joan, tingnan mo muna ang mga bata.” Aniya sa dalaga saka nagmamadaling lumabas at hinabol si Vince. Akala niya ay hindi na niya maabutan ang binata pero naabutan niya ito sa lobby ng ospital. Nakatayo. Marahil ay hinihintay ang driver nito.

“Vin—Mr. Aragon…” tawag nito sa atensyon nito. Hindi ito agad tumingin ngunit pagkatapos ng tatlong segundo ay humarap ito.

She drew a harsh breath when she saw the expression on his face. Punong-puno iyon ng dalit. Parang nais niyang bumalik na lamang sa loob ng ospital at takbuhan ito.

“What?”

Napalunok siya bago sumagot. “S-Salamat sa paghatid.”

“Don’t mention it.” para na naman itong ibang tao sa anyo nito. Kanina lamang ay parang nakita niya ang dating Vince rito. Ngayon ay nagbalik na naman ang kasalukuyang ito.

“I hope you haven’t changed your mind about hearing me out. Sana bigyan mo pa rin ako ng chance na magpresent sayo kapag magaling na si Chance.”

“You don’t have to do that anymore, Ms. Azaria. I changed my mind.”

Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi nito. “Pero akala ko—”

“—Akala mo lang ’yon. I changed my mind. I’ll proceed to my plan. Goodbye, Ms. Azaria.” Panic rose within her. Mukhang desidido na ito.

“Why? Ikaw ang nagsabi sa’kin na gawin ito, ’di ba? What went wrong? Dahil ba sa nangyari ngayon? Kaya nga ako nakikiusap ulit ng isa pang pagkakataon kasi hindi ko naman ginusto na i-cancel ang meeting natin. Please, give me one last chance.”

Umiling ito. “No. I already told you my answer.” Tumalikod ito at akmang maglalakad palayo nang magsalita siya.

“You gave your word to me.” napatigil ito sa paglalakad ngunit hindi tumingin sa kanya. “The Vince I know is not like this. My isa siyang salita at—”

“That Vince is already dead, Ms. Azaria, at hindi na babalik pa.” napakalamig ng boses nito.

Mapait siyang napangiti sa sinabi nito. “Ginawa mo ba ito para paglaruan ako at paasahin?” hindi niya maiwasang tanungin.

Humarap ito sa kanya. Nagbabaga ang mga mata nito sa ’di maitatangging galit na nararamdaman. “Oo. Ginawa ko lang iyon para makita ko kung paano ka umasa sa isang bagay na kahit kailan ay hindi mo makukuha. Gusto kong makita kung paano ka maghabol at maghirap.”

Ramdam niya na pinapatamaan siya nito sa sinabi nito. Pinapaalala sa kanya ang ginawa niya noon rito. Kahit naiiyak siya ay hindi niya hinayaang tumulo ang mga luha.

“Did doing this give you satisfaction? Naging masaya ka bang makita akong naghahabol at umaasa sa wala? Kasi kung oo, I’m glad na napasaya kita.” She smiled at him kahit masakit na ang lalamunan sa pagpipigil na huwag maiyak.

Wala pa rin itong emosyon habang nakatitig sa kanya. Hindi na niya nakayanang makipagtitigan rito. Siya na ang kusang tumalikod at bumalik sa kwarto ng anak. Pagtalikod niya ay tumulo ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan.

Hindi na niya nasabi sa binata ang balak sabihin dahil sa mga nangyari.

“Siguro, hindi pa ito ang tamang panahon, Vince.” Mapait na bulong niya sa sarili.

Ano

tingin

niyo

Isusuko

na kaya ni Charlie ang rancho kay Vince?

Ano pa kaya ang

gagawin

ni Vince para

pahirapan

Charlie?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 7

A/N: Mag-a-update ako thrice a week kung maganda ang response ng readers. Kung hindi, twice a week na lang muna ang update. :)

CHARLENE threw a glance at Chance through the rearview mirror while driving. Halata pa rin ang lungkot nito dahil hindi nakarating si Gavril upang dalawin ito sa ospital. Mabuti na lamang at na-discharge na ito dahil humupa rin ang lagnat nito.

Wala ring nakita ang mga doctor na dapat ikabahala kaya pinayagan na itong umuwi. Kagabi ay pinaalam niya kay Gavril ang nangyari dahil hinahanap ito ni Chance pero nasa Baguio daw ang binata at may importanteng inaayos doon.

Gusto man nitong puntahan ang anak niya ay hindi pwede.

“Gusto niyo bang kumain muna sa labas bago tayo umuwi, sweethearts?” malambing niyang tanong sa mga ito nang makita niyang malapit na sila sa fast food chain.

“Yes, mama, please!” excited na sagot ni Chase na malawak ang ngiti saka humarap sa kapatid. “Smile ka na, Chance. Mama said, kakain daw tayo sa labas. We can play there.” Kausap nito sa kapatid kapagkuwan.

Lihim na napangiti si Charlene. Mas matanda lamang ang panganay niya ng ilang minuto sa kapatid nito pero para na itong matanda minsan kung magsalita.

Hindi sumagot si Chance saka pinagsalikop ang mga braso sa tapat ng dibdib. Heto na naman ang anak. Mukhang masama na naman ang loob.

“Hayaan mo muna ang kapatid mo, anak. Mukhang wala sa mood. Hayaan mo, tayo na lang ang mag-ienjoy habang siya, nakabusangot.” Kausap niya kay Chase saka kinidatan ito mula sa rearview mirror. Nasa backseat ang kambal, nakaupo sa kanya-kanyang car seat.

Tumingin si Chance sa kanya na humaba ang nguso. “I want to have fun as well, mama.”

Natawa siya. “Then smile now. Ayokong makitang nakasimangot ka. Sige ka. Papangit ka niyan.”

Chance shook her head vigorously. “No, mama! Ayokong pumangit.” Natawa si Charlene sa reaction ng anak. Sakto namang nakarating na sila sa pupuntahan. Pinark niya ang sasakyan saka tumingin sa anak. “I’m just messing with you, sweetheart. Gusto lang ni mama na makita ang smile mo. Okay ba ’yon?”

Tumango si Chance at sa wakas ay ngumiti. Tinanggal nito ang seat belt saka lumipat sa shotgun seat at yumakap sa kanya.

“That’s my beautiful baby girl.” aniya saka ito hinagkan sa noo.

“Mama, what about me?” tanong ni Chase saka kinalas na rin ang seat belt at umalis mula sa car seat nito para lumapit rin sa kanya.

Hinagkan niya rin ito sa noo. “Of course. You’re my handsome baby boy.” Ngumiti ito ng matamis.

“Mahal na mahal kayo ni mama. Tandaan niyo ’yan, okay?” masayang tumango ang mga ito. Maya-maya pa ay bumaba na sila mula sa sasakyan.

As usual, maraming tao sa fast food chain na iyon. Halos puro pamilya ang mga kumakain. Ang mga ibang bata ay masayang naglalaro sa play area doon.

Paboritong puntahan ng mga anak niya iyon dahil gustong-gusto ng mga itong makipaglaro sa ibang mga bata pero paminsan-minsan lang niya dinadala ang kambal doon. Ayaw niya kasing masanay ang mga ito sa fast food.

Um-order muna siya ng kakainin nila saka pinayagan ang mga anak na maglaro.

“Chance anak, ’wag kang masyadong maglaro, baka mabinat ka. Hinay-hinay lang.” Bilin niya rito.

“Opo, mama. Doon lang po ako sa slide.”

“Don’t worry, mama. Kasama naman niya ako.” Chased said, assuring her.

“Sige. Sandali lang kayo, ha, para makakain na tayo.”

“Opo, mama.” Sagot ng mga anak saka pumunta na sa palaruan. Siya naman ay masayang pinapanuod ang mga ito habang umiinom siya ng inorder niyang juice. Mga sampung minuto rin bago dumating ang order nilang pagkain.

Tinawag niya ang mga anak at maya-maya pa ay kumakain na sila.

“Mama, ano po ’yong sasabihin niyo mamaya sa bahay?” curious na tanong ni Chase habang nasa kalagitnaan sila ng pagkain.

Pilit siyang ngumiti sa mga anak. “You’ll see. Sa bahay na lang natin pag-usapan.” Sagot niya. Tumango na lang ang mga ito saka nagpatuloy sa pagkain.

Oo, nakapag-desisyon na siyang sabihin ang totoo sa mga anak. Kagabi kasi ay iyak nang iyak si Chance nang sabihin ni Gavril na hindi ito makakapunta sa ospital. Doon niya napagtanto na mali na ang nangyayari.

Ayaw na niyang lokohin pa ang mga anak niya. Nasasaktan ang mga ito sa mga mali niyang desisyon. They don’t deserve to get hurt.

Nang matapos sila sa pagkain ay dinala niya ang mga ito sa mall upang bilhan ng mga bagong gamit. Mabilis ang mga itong lumaki at maraming damit ng mga ito ang hindi na kasya.

“Mama, I want pink dresses and pink shirts, please.” Hiling ni Chance habang namimili sila ng mga damit ng mga ito.

“Ayaw mo ba ng ibang kulay? Halos puro pink na lang ang mga damit mo, baby.”

“Pwede naman po pero dapat may pink pa rin.”

“Ikaw talaga.” Charlene squeezed her daughter’s nose which made her giggle.

Gustong-gusto talaga nito ang pink. Samantalang noong bata siya ay ayaw na ayaw niya ng mga girly stuff.

May pagka-boyish kasi siya noon. Siguro dahil puro lalaki ang mga kapatid niya kaya ganun. Mabuti na lamang at hindi namana iyon ni Chance.

“What about you, sweetheart? Ano’ng gusto mong kulay?” tanong naman ng dalaga sa lalaki niyang anak.

“Kahit ano po basta huwag pink.” Natawa siya sa sinagot nito. “Naku, bakit naman ayaw mo sa pink?” tanong niya kahit alam na niya ang sagot nito.

“Pink is girly, mama.” Lalo siyang natawa. Aliw na aliw sa mga anak. Magkasundo ang mga ito sa maraming bagay pero pagdating sa kulay ng mga gamit ay magkaiba ang preference. Iba na talaga ang mga bata ngayon. Pati kulay ng damit ay pinipili.

Nang makapili ng mga damit ay pumunta sila sa fitting room upang isukat ng mga anak ang mga iyon. Nauna niyang inasikaso ang bunso niya.

“Chase anak, diyan ka lang sa likod ni mama, ha? ’Wag kang aalis.” bilin niya sa anak habang sinusuot kay Chance ang damit.

Hindi na niya isinara ang pintuan ng cubicle kasi sila lang naman ang tao sa loob ng fitting room. Mahirap pa naman kasi mag-isa lang niyang kasama ng mga bata.

Pinauwi na niya kasi si Joan kaninang umaga dahil Sabado. Day off nito.

“Opo, mama.” Sagot naman ni Chase. Nasa likurang bahagi niya ito habang busy siyang ipinapasuot ang damit kay Chance.

“It looks good on you. You’re so pretty.” Puri niya sa anak nang maisuot na ang dress. Malawak na ngumiti ito.

“Talaga po, mama?”

“Oo naman, anak.” Sagot niya saka humarap kay Chase. ’Di ba, sweetheart?“ tanong niya ngunit wala siyang Chase na nakita.

“Chase baby, where are you?” kumabog ang dibdib niya nang hindi makita ang anak. Hinanap niya ito sa ibang cubicles doon pero wala ito. Napatingin siya sa nakabukas na pintuan.

“Mama, saan na po si kuya?” tila nag-aalala ring tanong ni Chance. Dali-dali niyang kinuha ang mga napili nilang damit saka hinila ang kamay ni Chance palabas sa fitting room.

“Chase, Chase!” halos sumisigaw na siya habang patingin-tingin sa iba’t-ibang sulok ng mall. Takot ang umiiral sa kanya. Nawawala ang anak niya!

Three minutes later ay hindi pa rin niya mahanap ang anak. Pinagtitinginan na siya ng mga tao dahil nagpapanic na talaga siya.

Binuhat niya si Chance para mas mabilis ang paglalakad niya.

“Mama, saan pumunta si kuya?” pati ang anak ay naiiyak na. Halos maiyak na si Charlene. Pupunta na sana sila sa information area nang may mahagip ang mga mata niya. Si Chase!

Dali-dali niya itong nilapitan. Halos takbuhin niya ang distansya nila. Nang malapitan ito ay ibinaba niya si Chance saka mahigpit na niyakap si Chase. “Chase anak! Pinag-alala mo ako. Bakit ka ba umalis? I told you not to leave, right? Pa’no kung nawala ka? Tinakot mo si mama!”

Yumakap rin si Chance sa kapatid. “You made us worry, kuya.”

“I’m sorry, mama. May nakita po kasi akong malaking toy na dumaan. Gusto ko lang pong hawakan.” Napakunot-noo siya at akmang sasagot nang may magsalita sa likuran ni Chase.

“You shouldn’t take your eyes off of your children no matter what happens. Mabuti na lang at nakita ko siya. HInahabol niya ’yong mascot nang mag-isa.” Charlene’s breath literally stopped when she heard his voice.

“Tito Vince!” tili ni Chance. Hindi nito agad nakita ang lalaki dahil yumakap din ito sa kuya nito. Sa tuwa ni Chance ay yumakap ito sa hita ng binata. Nagulat si Charlene sa reaksyon ng anak pagkakita sa binata.

“Hello, baby girl. Mabuti naman at magaling ka na. Dapat hindi ka muna gumagala kasi kagagaling mo lang sa sakit.”

“Pa’no niyo po nalaman?”

“Kasi pumunta ako sa ospital kahapon kaya lang nakatulog ka kaya hindi mo ako nakita.” Tila natuwa naman si Chance sa narinig.

“Talaga po, tito Vince? Dinalaw niyo po ako?” Tila natigilan si Vince ngunit sumagot rin ito. Nahigit ni Charlene ang hininga nang makita ang isang munting ngiti na sumilay sa mga labi ni Vince.

Buhat nang una silang magkita pagkatapos ng anim na taon ay ngayon lang niya ito nakitang ngumiti nang ganun. Walang halong galit o pait.

“Yes.”

Hinarap siya ni Chance. “Bakit hindi mo po ako ginising, mama, noong dinalaw ako ni tito Vince?”

“Kasi may sakit ka at kailangan mo ng pahinga.” Her daughter pouted.

“Tama ang mama mo. Mas kailangan mo ng pahinga.” Sang-ayon ni Vince saka ito tumingin kay Chase. “And you, little guy. You shouldn’t run away like that from your mama. Paano kung hindi kita nakita at nakuha ka ng iba? Gusto mo bang hindi mo na makita ang mama at kapatid mo?”

Parang naging estatwa na si Charlen na hindi makagalaw habang pinapanuod si Vince na kausap ang mga anak. Rush of different emotions were circulating inside her heart habang nakatingin siya sa mag-aama niya.

Kahit hindi alam ng binata na anak nito ang kambal ay para pa rin itong isang ama na pinagsasabihan si Chase. She suddenly felt emotional. Hindi siya makapaniwala sa nakikita. Akala niya ay imposibleng mangyari iyon pero hindi pala.

Talagang maliit lang ang mundo.

Chase shook his head vigorously. “Ayaw ko po.”

“Then don’t do that again.”

Tumango si Chase. “Opo, tito Vince.” sagot nito saka hinarap siya. “I’m sorry, mama. I won’t do it again.” Hinaplos niya ang pisngi ng anak.

“You’re forgiven. Just promise me that you won’t do that ever again. Kung may gusto kang puntahan o may makita ka mang gusto mong lapitan, sabihin mo kay mama para masamahan kita.”

“Opo.” Hinalikan niya ito sa noo.

“I need to go now. Baka dumating na ’yong kasama ko.” Singit ni Vince kapagkuwan. Akmang tatalikod ito nang pigilan ng mga anak.

“Wait, tito Vince. Kailan ka po ulit babalik sa bahay? ’Di po ba sabi niyo, tuturuan niyo po kami ni kuya ng ibang games?” ani Chance.

“Kaya nga po, tito Vince. May gusto po akong ipaturo sa’yo.” Segunda naman ni Chase. The twins looked at Vince expectantly while waiting for his answer.

Hindi naman agad nakasagot ang lalaki kaya sinalo na ni Charlene.

“Sweethearts, your tito Vince is a very busy man. Nakatira siya sa Manila at malayo dito sa atin. Wala siyang time para turuan kayo.” halatang na-disappoint ang mga bata sa sinabi niya pero kailangan niyang sabihin iyon upang hindi na umasa pa ang mga ito.

Ayaw niyang umasa ang mga ito sa wala.

“Pero sabi po niya babalik siya tapos tuturuan niya kami.” Tila nais magdamdam na sabi ni Chase.

“Anak—”

“—Chase, Chance. Don’t worry. Babalik ako at tuturuan ko kayo.” Nanlaki ang mga mata niya sa biglang isinagot ni Vince. Hindi niya inaasahan iyon at hindi rin niya alam kung talaga bang gagawin iyon ng binata lalo na ngayon na wala na siyang ibang choice kundi ang lisanin ang rancho.

“Talaga po, tito Vince? You’ll do that?”

“Oo naman. I gave my word to both of you kaya tutuparin ko ’yon.” May kakaibang kislap sa mga mata ng binata habang kausap ang kambal at hindi niya maiwasang makadama ng tuwa.

Kahit malamig ang pakikitungo nito sa kanya ay iba naman kapag ang mga anak ang kausap.

“Yehey! Did you hear it, mama? Babalik daw po si tito Vince!” tuwang-tuwa na sabi ni Chance. Si Chase ay ganun din. Malawak ang pagkakangiti. Talagang nag-uumpisa nang mapalapit ang mga ito kay Vince.

“Sige. Aalis na ako. See you soon.” Anang binata at tumalikod na.

“Mr. Aragon, wait!” pigil niya bago pa man ito makalayo.

“What is it?” naging pormal na ang anyo nito nang lumingon sa kanya.

Charlene wet her already dry lips with the tip of her tongue before she answered. “I-I just want to say thank you. Kung hindi dahil sa’yo baka nawala na si Chase.”

Tumango ito. “Don’t mention it.” sagot nito sa walang emosyong mukha saka naglakad palayo sa kanila ngunit hindi pa ito masyadong nakakalayo nang may biglang sumulpot na babae at yumakap rito.

“Where have you been? I’ve been looking everywhere for you. Kanina pa ako dumating.” rinig niyang turan ng babae. Napakaganda nito at sopistikada. Para itong isang modelo sa suot nito. A brunette beauty. Medyo curly ang mahaba nitong buhok.

Sumikip ang puso ni Charlene sa nasaksihan lalo na nang ngumiti si Vince rito at kitang-kita sa mukha ng binata kung gaano ka-espesyal ang babaeng kasama nito para rito.

Inakbayan pa ito ni Vince saka naglakad na ang mga ito palayo habang nag-uusap.

“Mama, is that tito Vince’s girlfriend?” tanong ni Chase na nakakunot-noo.

“Maybe, it’s his wife.” Singit naman ni Chance saka humarap sa ina. “kilala niyo po ba ’yong asawa niya? May anak na rin po ba siya?”

Nanikip lalo ang dibdib ni Charlene sa mga tanong ng mga anak. Tila nais niya maiyak sa nasaksihan pero pinilit niyang ngumiti. “Hindi ko alam, sweethearts. Hindi ko kilala ’yong kasama niya. ’Wag niyo nang isipin ’yon. Let’s just go to the cashier and pay your clothes.”

Tumango ang mga ito. Habang nagbabayad sila ay hindi matanggal sa isipan ni Charlene ang nakita kanina. Girlfriend kaya iyon ni Vince o baka naman asawa? Come to think of it. Thirty one years old na ito. Matagal silang hindi nagkita ng binata.

Imposible nga namang wala pa itong girlfriend o kaya naman ay asawa. Parang may mapait siyang nalasahan sa bibig. Nanubig ang mga mata niya.

The way Vince stared at that woman was different. Naalala niya kung paano siya titigan ng binata noon. Parang may pagkakatulad.

“Mama, are you okay po?” nagulat siya sa tanong ng anak na si Chase. Pareho na pala siyang pinagmamasdan ng kambal. Worry was evident on their faces. Pasimple niyang pinahid ang luha sa mga mata saka pilit na ngumiti sa mga ito.

“Of course, sweethearts. Napuwing lang si mama. Wala ito.” Parang hindi kumbinsido ang mga ito kaya tumawa siya ng mahina. “Mama is fine. Look, I’m smiling. You don’t have anything to be worried about.”

Nang makita siyang nakangiti ay ngumiti na rin ang mga ito. Nang matapos silang magbayad ay dumiretso na sila sa parking lot at sumakay sa sasakyan para makauwi na.

Kinagabihan pagkatapos niyang tulungang maglinis ng katawan ang mga anak ay umupo silang tatlo sa kama.

“Ano po ang sasabihin mo sa amin, mama?” nagtatakang tanong ni Chase. Bumuntong hininga muna siya upang pakalmahin ang sarili saka nagsimula.

“Sweethearts, you know that mama loves you both so much, right?” parehong tumango ang mga ito.

Charlene took a deep breath once again. “May kasalanan si mama sa inyo.”

“Ano po ’yon, mama?” takang-taka ang mga ito sa sinabi niya. Nagkatinginan pa ang mga ito.

“Ginawa lang ni mama iyon kasi gusto niyang maging masaya kayo.” Humugot ulit siya ng hininga.

Nahihirapan siyang sabihin ang totoo sa mga anak dahil alam niyang masasaktan ang mga ito. “H-Hindi si papa Gavril niyo ang totoo niyong papa.” Bago pa man mawala ang lakas ng loob niya ay mabilis na niyang sinabi ang dapat sabihin.

Halatang nabigla ang mga bata.

“Paano po nangyari ’yon?” tanong ni Chance. Naiiyak na ang mga ito.

“Shhh…Don’t cry. Kasalanan ’to ni mama kasi gusto ko lang naman na magkaroon kayo ng matatawag na papa.” imbes na hindi umiyak ang mga ito ay tumulo na nga ang mga luha ng mga anak. Niyakap niya ng mahigpit ang mga ito at paulit-ulit na hinagkan ang mga ulo.

“Tahan na, please. Alam niyo namang nasasaktan rin si mama kapag umiiyak kayo, ’di ba? Pwede bang patawarin niyo na si mama?” namasa ang mga mata niya dahil sa naririnig na hikbi ng dalawa. Ilang saglit ring umiyak ang mga ito sa dibdib niya hanggang sa tumigil ang mga ito.

“Then who’s our papa, mama?” medyo naiiyak pa rin na tanong ni Chance. Pinunasan niya ang luha ng mga ito.

“I’ll tell you who when the right time comes, pwede ba ’yon?”

“Wala po ba kaming papa?” si Chase.

Charlene chuckled. “Syempre meron pero hindi pa ito ang tamang panahon para makilala niyo siya. Aayusin muna ni mama ang lahat.”

“Pagkatapos no’n makikita na namin siya?”

“Yes, sweetheart.” kahit papaano ay nagliwanag ang mukha ng mga ito. Alam niyang masakit ang nalaman ng mga ito pero mas mabuti nang sabihin niya habang maaga pa lalo na ngayon at nasa malapit lang ang tunay na ama ng mga ito.

Masakit man sa kanya bilang ina ang makitang nasasaktan at umiiyak ang mga anak ay kailangan niyang sabihin ang totoo.

Yumakap ulit ang mga ito sa kanya. “Napatawad niyo na ba si mama?”

“Yes po, mama.” her children answered in unison. Kahit papaano ay gumaan ang dibdib niya.

“’Wag niyong gagayahin ang ginawa ni mama, ha? Masamang maglihim at magsinungaling.” tumango ang mga ito.

Hinalikan niya ang mga ito sa noo. “I love you, my sweethearts.”

“I love you too, mama.” Chase and Chance answered consecutively. Napangiti si Charlene. Sa wakas ay naitama na rin niya ang mali.

Hindi na niya kailangan pang magsinungaling sa mga ito tungkol kay Gavril. Ngayon ay hahanap na lamang siya ng tamang tiempo kung kailan niya ipaalam na si Vince ang ama ng mga ito.

Kung girlfriend o asawa man ni Vince ang nakita nilang kasama nito kanina ay hindi na niya alam ang gagawin. Ayaw niyang makagulo sa relasyon ng mga ito.

Kahit sobrang sakit na makita ito na kasama ng iba ay wala siyang karapatang masaktan. Siya ang nakipagkalas rito noon. Kung masaya na ito ay magiging masaya rin siya para sa binata kahit hindi niya alam kung paano gagawin iyon.

Sino sa tingin niyo ang kasama ni Vince?

Deserve ba na malaman ni Vince ang tungkol sa mga anak?

COMMENT

VOTE

chapter 8

A/N: Thank you for the comments and votes guys. Gaya ng

sinabi

ko, mas

dadalasan

ko ang update

pag

maganda

ang response kasi

ginaganahan

akong

magsulat

. LOL. Anyway, sa

wakas

magaling

na ako kaya

tuloy

ulit

pagsusulat

Salamat

mga

get well soon messages.

MALUNGKOT na iginala ni Charlene ang mga mata sa bawat sulok ng bahay sa huling pagkakataon. Ayaw man niya iyong lisanin ay wala na siyang magagawa. Mas pinaboran ng korte ang mga Aragon kaya naman sa ayaw o sa gusto niya ay kailangan na nilang umalis na mag-iina.

Masakit man pero kailangang tanggapin. Kung ito ang makakaalis sa galit ni Vince sa kanya ay ibibigay niya.

“Mama, bakit po tayo aalis? This is our house, right?” malungkot na tanong ng anak na si Chance. Sinabi na niya sa mga ito noong isang araw pa na lilipat na sila ng tirahan pero ayaw pumayag ng mga itong umalis sila.

“Kaya nga po, mama. I love this place. Ayoko pong umalis.” Si Chase. Malungkot na malungkot ang mga mukha ng kambal.

Bumuntong-hininga ang dalaga. She sat in a squatting position to level their heights. “’Di ba ipinaliwanag na ni mama ang rason? Hindi na atin itong rancho kaya kailangan na nating umalis.” Hindi niya ipinahalata ang labis na lungkot na nararamdaman sa mga anak kahit siya man ay nais maluha sa sitwasyon.

Hindi niya inakala na darating ang araw na lilisanin nilang mag-iina ang lugar na iyon.

“Don’t worry. Mas maganda ang lilipatan natin.”

“Ayaw ko po sa Manila.” mahaba ang ngusong sagot ni Chance na nagmamaktol na.

Hinawakan ni Charlene ang mga kamay ng mga ito. “Ayaw niyo ba ’yon? Mas malapit na tayo sa bahay ng lolo at lola niyo. Pwede na kayong pumunta sa kanila anytime you want.” Nagkatinginan ang kambal at hindi na sumagot pa ngunit halata pa rin ang lungkot sa kanilang mga mukha.

Napag-desisyonan niyang sa Manila na muna sila tumira upang matutukan niya rin ang kompanya. Kahit pa mawawala na ang rancho ay kailangan niyang bumangon. Hindi pa ito ang katapusan ng mundo.

“Let’s go na para maaga tayo.” aniya sa mga anak saka tumayo na. Nasa mga truck na lahat ng mga gamit nila at handa na sa pagbiyahe.

Tumango ang mga ito saka hinawakan ang magkabilang mga kamay niya. Nang lumabas sila sa bahay ay sakto naman ang dating nila Mandy at Gavril. Magkasunod ang mga kotse ng mga ito.

“Papa Gavril! Tita Mandy!” halos magkasabay na tili ng kambal at sinalubong ang mga bagong dating. Yumakap ang mga ito sa dalawa. Nasabi na niya kay Gavril na alam na ng kambal na hindi ito ang tunay nilang ama at naunawaan naman iyon ng binata.

Pero kahit naman ganun ay gusto pa rin nitong tawagin itong papa ng mga anak niya. Siguro paraan na rin iyon ng binata upang maibsan ang pangungulila sa anak nito.

“Ano ang ginagawa niyo dito?” takang tanong ni Charlene sa mga kaibigan.

“Nabalitaan namin ang nangyari kay tatay Larry. Bakit hindi mo sinabi sa amin ito para sana natulungan ka namin?” seryosong saad ni Gavril saka tinapunan ng tingin ang dalawang truck na nakaparada sa labas ng gate.

Nauna nang naibiyahe ang iba pa nilang mga gamit sa tutuluyan nilang bahay.

Kahapon lamang niya sinabi sa mga tauhan niya sa rancho ang masamang balita at gaya ng inaasahan niya ay nalungkot ang mga ito. Ngunit hindi naman niya pababayaan ang mga ito. Bibigyan niya ang mga ito ng trabaho sa farm.

Mabuti na lamang at hindi sakop ng rancho ang farm. Kahit parehong pag-aari iyon ng mga abuelo ay magkaiba ang mga papeles ng mga iyon. Ang farm kasi ay minana ng abuela sa mga magulang nito na sa kanya rin ipinamana.

“Kaya nga, bes. Pinapaalis ka na pala dito sa rancho pero hindi pa namin alam. At tsaka tama ba ’yong balita ko na si Vicente Aragon daw ang kumamkam dito sa lupain niyo? My God! I can’t believe this! Pa’no nangyari iyon?! I can’t believe na bumalik nga siya!” Ani Mandy sa malakas na tinig.

Nanlaki ang mga mata ni Charlene. Kahit gusto man niyang pigilan ang kaibigan ay nasabi na nito ang ayaw niyang marinig ng mga anak.

“Mama, si Tito Vince po ang nagpapaalis sa’tin dito?” magkasalubong ang kilay ni Chase na tanong.

“Kung ganun, bad po si Tito Vince?” Ani Chance. Halatang disappointed ang mga anak sa narinig.

Napasinghap naman si Mandy sa narinig. “W-What? Tito Vince?” tumingin ito sa kanya sa nagtatanong na mga mata. “Nakita na nila si V-Vice—”

Bago pa man nito natapos ang sasabihin ay nagsalita na siya. “Mands, please.” Nakikiusap na aniya. Walang kamalay-malay ang kambal tungkol sa ama ng mga ito pero kahit ganun pa man ay ayaw niya ring masira ang tingin ng dalawa kay Vince.

Kahit ano pa ang mga nangyari ay hindi mababago ang katotohanan na ito ang ama ng mga anak.

Bumuntong-hininga si Mandy. “Fine. Wala na akong sinabi. Grabe, ang dami na palang ganap pero wala man lang akong kaalam-alam. Parang gusto ko yatang magtampo.” Anito sa malungkot na tinig kapagkuwan.

Napailing na lamang si Charlene. “I’m sorry.”

“Ano pa nga ba.” sagot nito. Akmang magsasalita si Charlene nang sumingit si Gavril.

“Bunso, can we talk?” seryosong-seryoso ang mukha ng binata.

She sighed. “Okay.” Tumungin siya sa mga anak. “Chase, Chance, sama muna kayo kay tita Mandy ninyo. Mag-uusap lang kami ng papa Gavril niyo.”

Tumango ang mga anak pero bakas pa rin ang pagkalito sa mga mukha ng mga ito dahil sa narinig na tinuran ni Mandy.

Lumabas ang tatlo at nagtungo sa garden, sa may likod bahay. Sila naman ni Gavril ay nanatiling nakatayo malapit sa main door.

“Tama ba ’yong narinig kong sinabi ni Mandy, Charlie? Your ex is back at kinukuha niya itong rancho? Paano nangyari iyon?” litong-lito ang mukha ng lalaki.

“Yes, Gav. Nagbalik nga si Vince. Sa kanya na itong rancho ngayon at wala akong magagawa kundi ang umalis.”

Napakunot-noo lalo ang binata. “Paano niya nakuha itong rancho? This is your inheritance, for goodness’ sake!”

“Saka ko na lang ipapaliwanag ang lahat, Gav. Pagod na akong isipin ang tungkol diyan. Ang gusto ko lang ay umalis na baka sakaling matahimik na siya dahil nakuha na niya ang gusto niya.” Tila nanlulumo niyang tugon.

“That guy is an a*shole! Mula noon hanggang ngayon!”

“Gav, please. Don’t say that about Vince. Kung meron mang may kasalanan dito ay ako ’yon. You know that.” Aniya na nakakagat-labi. Guilt and regret filled her heart once again.

“Pero hindi ito sapat na dahilan para gawin niya ito sa’yo. So, he’s rich now at babalik siya para gantihan ka, ganun? Napakababaw naman niya kung ganun. I can’t believe this!” namuo ang mga luha sa kanyang mga mata pero hindi niya hinyaan iyong tumulo.

“Gavril, please stop. Oo, tama ka. Kahit ayaw aminin ni Vince, alam kong naghihiganti lang siya pero deserve ko naman ang galit niya ’di ba?”

Umiling ito. “No! You don’t deserve it! Kung nasaktan siya, nagdusa ka rin naman. Because of what happened, muntik nang masira ang buhay mo. Itinakwil ka ng mga magulang mo sa panahong kailangang-kailangan mo sila. Mag-isa mong itinaguyod ang mga bata kahit wala siya! Tapos ngayon, babalik siya at sasaktan ka?!”

“Hindi niya alam na may mga anak kami, Gav.”

“Pero hindi pa rin ito sapat na dahilan upang gawin niya sa’yo ’to! That guy doesn’t deserve to know about the twins.”

“P-Pero, Gav—” naputol ang pagsasalita niya nang biglang hinawakan ni Gavril ang mga kamay niya habang nakatitig sa kanyang mga mata.

“Charlie, ’wag mo nang ipagtanggol ang lalaking iyon. Kahit ano pa ang mga nangyari noon, wala pa rin siyang karapatang saktan ka ng ganito. You’ve been through a lot at wala akong gusto kundi ang makita kang maging masaya. Wala siyang alam sa mga pinagdaanan mo.Ngayon ay nakapag-isip-isip na ako. Dapat matagal ko na itong ginawa, eh.”

Napakungot-noo si Charlene. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Marry me.” Charlene gasped in shock.

“A-Ano?”

“Tama ang narinig mo, Charlie. Matagal ko nang nais sabihin ito sa’yo. Gusto kita bilang isang babae. Mataas ang respeto ko sa’yo at kagaya mo ang gusto kong mapangasawa. Masaya akong kasama ng kambal at mahal ko sila bilang mga anak ko. Ako ang tumayong papa nila mula nang magkaisip sila. Masaya naman tayo noon, ’di ba? I think, we can take our relationship to the next level.

“Handa akong maging isang mabuting asawa at ama ng kambal, tanggapin mo lang ang alok ko.” Hindi siya kaagad nakahuma sa mga narinig na tinuran nito.

Hindi niya iyon inaasahan mula sa binata. Pero alam niya kung ano ang totoo. Tipid siyang ngumiti rito.

“Gav, thank you for thinking about my happiness and my children’s welfare pero alam nating pareho na hindi kasal ang sagot sa lahat ng ito.”

“Bakit? You know how much I love Chase and Chance.”

“Yes, Gavril. I am very much aware of that pero alam kong hindi mo ako mahal. Pero alam kong mahal mo ako bilang kapatid. We both know that. Alam kong ginagawa mo lang ito dahil you feel the need to protect us pero hindi mo kailangang gawin ito.”

“Pero—”

“Listen, Gav. Alam kong matagal ka nang nangungulila sa mag-ina mo kaya hinahayaan kitang maging tatay ng mga anak ko. Alam kong mahirap ang mga nangyari sa’yo pero alam nating pareho na kahit magpakasal tayo ay hindi tayo magiging masaya.

“You love your wife kahit pa matagal mo na siyang hindi nakikita at ng anak niyo. Don’t make rush decisions just because you’re mad and takes pity of my situation. You know, I can handle myself. Hindi ako ’yong uri ng babae na iiyak na lang sa isang sulok sa gitna ng problema.

“Gaya nga ng sinabi mo, marami na akong napagdaanan kaya kakayanin ko ito. Ako pa ba?” napakurap ang binata saka napabuntong-hininga. Lumamlam ang mga mata nito pagkarinig ng sinabi niya tungkol sa asawa at anak nito.

He took a deep breath saka mapait na ngumiti.

“I’m sorry, bunso. Tama ka. I feel the need to protect you and the kids kaya ko nasabi iyon. Ayoko lang kasing masaktan kayo. Ngayong nagbalik na ang lalaking iyon, siguradong hindi iyon titigil hangga’t hindi ka niya nakikitang nagdudusa at nasasaktan ng todo at iyon ang ikinatatakot ko.”

Hinaplos niya ang pisngi ng binata. “Thank you for being such a kind big brother and a friend to me all these years. Pero ’wag kang mag-alala. Kaya ko ito. Kung ang saktan ako ang pakay ni Vince, hayaan na natin siya. Gusto kong mawala ang galit sa dibdib niya at kung ang saktan ako ang magapapawala no’n, then I am willing to take all his anger.”

Gavril gritted his teeth. “Hindi ako papayag na saktan ka pa niya ulit, bunso. Ako ang makakalaban niya sa oras na may ginawa pa siya ulit. Hindi ako natatakot sa kanya.” Kitang-kita niya ang galit sa mga mata nito.

Hindi nakasagot agad si Charlene. Alam niyang seryoso ang kaibigan.

“How about the twins? May balak ka bang sabihin sa kanila kung sino ang tunay nilang ama?”

Tumango siya. “Sa tamang panahon, Gav. Pero sa mga nagyayari ngayon, parang hindi pa ito ang tamang oras. Ayokong madamay ang mga anak ko sa galit ng papa nila.”

“Then come to my place. Doon na lang kayo tumira para masiguro ko ring okay lang kayo at hindi niya kayo magagalaw.”

“Gav, hindi naman niya kami sasaktan physically. Kilala ko si Vince. He’s not like that.” Pagtatanggol niya sa dating kasintahan.

“Matagal nang panahon ang lumipas, Charlie. Sa nakikita ko ay puno siya ng galit. Hindi malayong gawin niya ’yon.” Nag-aalalang anito. Napangiti siya at yumakap rito.

“Thank you, Gav. You’re such a wonderful man.” Niyakap rin siya nito. Naramdaman niyang hinagkan nito ang tuktok ng ulo niya. Akma siyang hihiwalay rito nang biglang may marinig silang nagsalita mula sa gate.

Ang mga mata ng bagong dating ay nagbabaga. Hindi maikakaila ang poot roon.

“So, the knight and shining armour has arrived para sagipin ang prinsesa.” Tila nakakalokong anito habang naglalakad palapit sa kanila.

“Anong ginagawa mo dito?” mapanganib na tanong ni Gavril bago pa man siya makahuma.

“This is my property now, Mr. Caballero. I can come here anytime I please. You’re trespassing in here so I need you to get out. Now!” his voice was thunderous.

Gavrl scoffed. “Don’t worry, Mr. Aragon. Aalis na kami ng mag-iina ko dito. This is all yours. Siguro naman ay titigil ka na kasi nakuha mo na ang gusto mo.” Sagot nito kay Vince saka hinawakan siya sa kamay. “Tara na. Tawagin na natin ang mga bata para makaalis na tayo rito.” Akma silang maglalakad papunta sa likod bahay nang sumagot si Vince.

“Ikaw lang ang aalis, Mr. Caballero.”

“Ano?”

“Narinig mo ako. Ikaw lang ang aalis. Hindi sasama ang mag-iina sa’yo. Dito lang sila.”

Binitawan ni Gavril ang kamay ni Charlene saka lumapit kay Vince. Nagsukatan ng tingin ang dalawang lalaki. Kinabahan ang dalaga. “And who do you think you are para sabihin sa’kin ’yan?” nagpupuyos na tanong ni Gavril.

“As much as I can remember, this issue is between me and Charlene. You’re not involve in this. Nagbago na ang isip ko. Hindi aalis ang mag-iina dito.” hindi siya makapaniwala sa mga naririnig na sinasabi ni Vince.

Bakit biglang nagbago ang desisyon nito? Ano ba talaga ang nais nitong mangyari? Pinaglalaruan lang ba siya nito?

“As much as I know, I am involve in this. Anak ko ang kambal at—”

“Pero hindi mo asawa si Charlene so you don’t have any say to this issue. Get out.” Vince’s voice held warning. Lalo namang nagtagis ang bagang ni Gavril. Mukhang nawala na ang tinitimpi nitong pasensya.

Bago pa man sila makahuma ay binigwasan nito ng suntok si Vince. Napatili si Charlene sa nakita. Akala niya ay matatamaan nito si Vince pero mabilis iyong nasalag ng huli saka binigyan ng suntok si Gavril.

“Do you really think that you could repeat what you did to me in the past?” tila nanghahamong turan nito. The corner of his lips twitched triumphantly upon hitting Gavril.

“Damn you!” sinugod ulit ito ni Gavril at doon na siya pumagitna.

“Tama na!” tili niya pero tuloy pa rin ang mga ito. Nahindik siya nang makitang putok na ang mga labi ni Gavril.

“If I were you, I’d get out of here bago pa kita mapatay!” Vince’s voice held threat as his cold eyes stared at Gavril. Parang pigil na pigil nito ang sarili na hindi mapatay ang huli.

“Papa Gavril!” napalingon silang lahat nang marinig ang boses ng kambal habang tumatakbo palapit ang mga ito sa kanila. Yumakap ang mga ito kay Gavril saka galit na tumingin kay Vince.

“Ayoko na sa’yo tito Vince! You’re a bad man! Sinaktan mo ang papa Gavril namin!” sigaw ni Chase.

“Bad ka!” segunda rin ni Chance. Tila nagulat naman si Vince at hindi nakahuma agad. Doon na nagsalita ulit si Charlene.

“Sweethearts, doon muna kayo sa likod bahay kasama ni tita Mandy niyo.”

“Pero, mama—”

“Please, sweethearts. Hindi pa kami tapos mag-usap.” Walang nagawa ang mga ito kundi ang sumama kay Mandy na tahimik lang habang nakatingin sa kanilang tatlo.

Habang naglalakad ang mga ito paalis ay masama ang tingin ng dalawa kay Vince.

Nang makaalis na ang mga ito ay nagsalita siya. “Please, tama na. Aalis na kami dito sa rancho ngayon. Sana, sapat na iyon para matahimik na tayong lahat.” Pakiusap niya kay Vince. Naningkit ang mga mata nito.

“Kaya kayo sasama sa lalaking ito?”

“So, what? Siguro naman, walang masama kung gagawin man namin iyon. Alam ko namang itong rancho lang ang gusto mo kaya siguro naman wala ka nang pakialam kung sa bahay man kami ni Gavril titira, ’di ba?” hindi niya alam kung bakit iyon ang nanulas sa mga labi niya kahit alam naman niyang hindi sila titira sa tahanan ng binata.

“I changed my mind. You can stay in this house.” napasinghap siya sa narinig at nalilitong napatingin rito.

“Why?”

“I don’t want to discuss about it in front of this man. Hindi siya kasali rito. Anyway, it’s up to you kung aalis ka pa rin o hindi. Babalik ako dito bukas. Kung nandito ka pa, it means, tatanggapin mo ang arrangement na sasabihin ko. Pero kung wala ka na, itutuloy ko na ang plano ko sa lugar na ito. I am giving you a once in alifetime offer. I hope you won’t waste it.” sinlamig ng yelong anito saka umalis nang walang paalam.

Naiwan sila ni Gavril na parehong nagtataka.

“Don’t listen to him, bunso. I can tell that he’s up to no good. Sa bahay bakasyonan ko na lang dito sa tagaytay kayo tumira pansamatala. Hindi ko rin naman nagagamit iyon.” Sabi ni Gavril kapakuwan.

“No, Gav. You heard him. He’s giving me another chance basta ’wag akong umalis dito. I am ready to listen to his conditions huwag lang niyang galawin ang rancho.” Hindi makapaniwalang tinitigan siya ng binata.

“Ano? Naririnig mo ba ang sarili mo? Pa’no kung ano ang ipagawa sa’yo ng lalaking iyon? Sa mga pinakita niya ngayon, mas lalo akong walang tiwala sa kanya. Alam kong may hindi siya magandang plano kaya ginagawa niya ito. Pinaglalaruan ka lang niya.” Frustrated na sagot nito.

“And I am willing to play this game that he started, Gav. Gagawin ko lahat para hindi mawala itong rancho. Alam mo kung gaano kaimportante ito sa akin at sa pamilya ko.”

Gavril raked his fingers through his hair in total frustration.

“I can’t believe this.” He muttered while shaking his head.

“Just trust me on this, Gav. I know what I’m doing. I can handle myself.”

“Pero paano ang mga bata?” nag-aalala pa ring tanong nito. Ngumiti siya rito ng tipid.

“They’re going to be fine. Siguro ito na rin ang tamang panahon para mapalapit sila sa papa nila.” Hindi ito nakasagot agad pero kita pa rin na hindi ito sang-ayon sa binabalak niya.

“Sige, pagbibigyan kita sa gusto mo pero kapag nasaktan kayo ng mga bata, hindi ko maipapangakong hindi ako gagawa ng paraan para makaganti sa lalaking iyon.” Napalunok siya sa sinabi nito.

Sana hindi na sila umabot sa ganun. Kilala niya si Gavril kapag nagalit. Wala itong sinasanto. At ang masama pa ay baka sabihin nito sa pamilya niya ang mga nagyayari. Ayaw niyang malaman ng mga magulang at mga kapatid dahil alam niyang magagalit ang mga ito. Lalo na ang mga kuya niya.

What do you think of Gavril?

Ano na naman kaya ang plano ni Vince ngayon?

May pag-asa pa kaya sila ni Charlene?

Magagalit kaya ang kambal sa kanya?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 9

HAPPY READING :)

PANAY ang tungga ni Vicente sa bote ng alak na hawak habang matalim ang mata na nakatingin sa kawalan. Nasa isang club siya na pag-aari ng kanyang kaibigan na si Ryder. Gabi na pero wala pa siyang balak umuwi.

Gusto niyang maglasing baka sakaling mawala ang lahat ng kanyang nararamdaman ngayon. Hindi niya matanggap na hanggang ngayon ay apektado pa rin siya sa mga nangyari noon.

Nang makita niya si Charlene na nakayakap sa lalaking iyon ay parang nagbalik lahat ang mga nagyari sa nakaraan. Ang poot na kanyang kinikimkim ay lalong nagningas. Mabuti na lamang at nakapag-timpi pa siya at hindi niya nabugbog ang lalaking ’yon.

Pumunta siya sa rancho upang tuparin ang kanyang pangako sa kambal pero iyon ang nadatnan niya. Hindi niya akalaing aalis nga talaga ang dalaga roon at ibibigay na sa kanya ang rancho. Dapat ay masaya siya dahil unti-unti nang natutupad ang mga plano niya pero nang makita ang hindi niya inaasahang yakapan ng dalaga at ng Gavril na ’yon ay parang nagdilim ang paningin niya.

Umiral ang galit sa kanya at nasapak ang lalaki. Ang masama pa ay nakita ng kambal ang nangyari at galit na ang mga ito sa kanya.

Hindi niya mawari kung bakit pero sobra siyang apektado sa isipin na baka ayaw na sa kanya nila Chase at Chance. Anak ang mga ito ng kinamumuhian niyang lalaki pero iba ang nararamdaman niya sa dalawang bata kapag nakikita ang mga ito. Vicente groaned in frustration.

“Hoy, hinahamon mo ba ako? Bakit ang sama ng tingin mo?!” nag-angat siya ng tingin nang marinig ang galit na boses ng isang lalaki na basta na lamang lumapit sa kanya. Mukha itong sanggano. Malaki ang katawan at mukhang lasing na.

The corner of Vince’s lips twitched as he threw a glimpse of the pissed off man. Pero imbes na sagutin ang tanong nito ay binawi niya ang mga mata saka tumungga ng alak. Parang napika naman ang lalaki sa ginawa niyang pag-deadma rito.

“Gago ’to, ah!” galit na galit na sigaw nito saka siya hinila sa kwelyo. Mahigpit iyon at halos masakal na siya pero wala siyang pakialam. Binitawan niya ang hawak na alak.

He gave the man a warning look. “Bitiwan mo ako.” Kalmado ang boses niya pero nag-uumpisa nang kumulo ang dugo niya. Mainit na mainit ang ulo niya at ang huling gusto niyang mangyari ay mabunton sa isang lasing ang galit niya.

“Talagang mayabang ka, ah! Ito’ng sa’yo!” tumaas ang kamao nito upang suntukin siya ngunit mabilis niyang nasalag iyon ng isang kamay. Ang kanyang libreng kamay naman ay sapilitang tinanggal sa pagkakakapit sa kanyang kwelyo. Malakas ito pero mas malakas siya.

Napa-aray pa ito dahil sa kanyang ginawa.

“Ang sabi ko, bitiwan mo ako.” Aniya sa kalmado pa ring tinig saka tumayo at itinulak ito. Muntik na itong matumba.

Akma siyang aalis na nang palibutan siya ng tatlo pang kalalakihan. Mukhang kasama ang mga iyon ng lalaki.

“Ano pa’ng hinihintay niyo?! Bugbugin niyo ang gago’ng ’yan!” utos ng lalaki. Sabay-sabay na sumugod ang mga tatlo. Mabuti na lamang at hindi pa siya ganun kalasing kaya malinaw pa rin niyang nakita ang mga atake ng mga ito.

Mabilis niyang naiwasan ang suntok at tadyak ng mga ito saka mabilis na gumati. Natumba ang dalawa sa mga ito nang bigyan niya ang mga ito ng magkasunod na sipa.

Sumugod ang natitirang nakatayong kasama ng mga ito at binigyan siya ng sunod-sunod na suntok pero nailagan niya iyon lahat at nang makakita ng tiempo ay binigwasan niya ito ng right hook saka hinila ito sa kamay at pinilipit iyon.

“Aray!” sigaw nito sa sakit. Humigpit ang hawak niya sa braso nito akmang pipilipitin pa iyon lalo nang may magsalita.

“Vicente, tama na ’yan!” napatingin siya sa bandang kanan niya at nakita niya ang kaibigang si Fox, kasama nito ang kambal na si Wolf. Lumapit ang mga ito sa kanila at sapilitan siyang hinila mula sa pagkakahawak sa lalaking kalaban niya.

Then Ryder came through the crowd. “Itapon niyo ang apat na ’yan sa labas at huwag na huwag niyo nang papapasukin pa dito ang mga ito, naiintindihan niyo?!” Sigaw nito sa tatlong guwardiya. Tumango ang mga ito saka hinila na palabas ang mga lalaki.

“Why the fùck did you stop me from breaking that a*shole’s arm?” Vicente snapped at them.

“Tsk! Pwede ba, ’wag mong gawing boxing ring ang club ko kapag may problema ka? Lagi ka na lang napapa-trobol dito kapag mainit ang ulo mo!” sita ni Ryder na masama ang pagkakatingin sa kanya.

“I didn’t start it.” malamig niyang sagot saka naglakad papunta sa taas kung saan merong VIP room. Doon sila laging tumatambay na magkakaibigan kapag nasa Club Archea sila. Sumunod naman ang tatlo habang napapailing na lamang.

He threw himself on the couch upon entering the room. Napahilamos siya sa mukha.

“Ano na naman ba ang problema mo kaya ka nandito?” Si Ryder ulit. Pumunta ito sa mini bar saka naglabas ng apat na beer. Initsa nito isa-isa ang mga iyon sa kanila.

Akma siyang sasagot nang magsalita si Wolf. “I think may idea na ako kung ano ang problema nitong kaibigan natin.”

Napabaling ang tingin ng lahat rito. “Ano naman iyon? Ba’t hindi ko yata alam ’yan?” Curious na tanong ni Fox.

Ngumisi si Wolf saka tumungga ng beer bago sumagot. “Alam niyo ba kung bakit hindi masyadong mahagilap itong taong ’to sa pinapagawa nating resort?” parang natatawa nitong saad.

“Eh, ano nga?”

“Pa’no ba naman, nakita niya na ulit ang ex niya at ’yon ang pinagkakaabalahan niya.” Napapailing na sabi nito. He looked so amused while shaking his head.

Vicente gritted his teeth. Kahit kailan talaga, chismoso ang isang ’to. Bakit ba kasi sa dinami-dami ng makakasama niya nang una niyang makita si Charlene sa fastfood chain ay ito pa?

“Shut up! I don’t want to talk about her.” masama ang tingin niya kay Wolf habang sinasabi iyon pero parang hindi ito apektado.

“I did my own research. Charlene is still single. Well, she already have kids though.” Patuloy lang ng kumag.

“Oh. So that’s what’s been going on lately. Kaya pala mainit na naman ang ulo nitong kumag na ’to. Ang babaeng ’yon lang naman ang nakakapagpalabas ng kademonyohan ng isang ’to, eh.” Si Ryder habang napapailing.

“Eh, syempre. First love never dies.” Kantiyaw naman ni Fox.

Vince huffed irritably saka tumayo. Wala siyang balak pakinggan ang mga pang-aasar ng mga kaibigan. Naglakad siya papunta sa pintuan.

“Hey, saan ka pupunta? We’re still having fun here.” nakakalokong sabi ni Wolf pero hindi na niya ito pinansin. Narinig niya ang tawanan ng tatlo pero kahit gusto niyang bigwasan ang mga ito ay mas minabuti na lamang niyang umalis.

NANG makarating sa bahay ay nagulat si Vince nang makita ang lolo niya sa sala. Halatang hinihintay siya nito.

“You’re late.” Umpisa nito habang nakatingin ng seryso sa kanya. Lumapit siya rito upang magmano. “And drunk.” Puna nito nang marahil ay maamoy ang alak sa kanya.

“I just had a couple of shots, lo.”

Bumuntong-hininga ito saka napailing. “Maupo ka. May pag-uusapan tayo.”

“About what? Inaantok na ako.” Vince answered impassively.

“Hindi mo ba ako narinig? Ang sabi ko, maupo ka.” Istriktong saad nito. Vicente sighed in defeat and just obliged.

“What is it about, lo?”

“Ano itong nababalitaan ko na madalas ka raw wala sa opisina?” umpisa nito. Sabi na nga ba niya at malalaman nito iyon. Kahit retired na ito ay may mga mata pa rin ito na nakabantay sa kanya. Napailing na lamang siya.

“Lo, alam niyo naman po na may pinapagawa kaming resort ng mga kaibigan ko ’di po ba? Pumupunta ako doon lagi para makita ’yon. My friends are busy so I have to be the one to monitor it.”

“Akala ko ba nagbago na ang isip mo doon sa project na ’yon dahil mas gusto mong doon na lamang sa lupain ng mga Azaria ka magpatayo ng bagong project?” nagtatakang tanong nito. Damn it! He slipped.

“Naumpisahan na po kasi ang project kaya hindi na pwedeng umatras.” Dahilan niya.

“’Yon naman pala. Then give back the ranch to the Azaria family. Wala rin namang pakinabang sa atin iyon. Medyo malayo rin iyon sa sentro at hindi magandang patayuan ng business. Besides, alam mong kontra ako sa plano mo noon pa lang. Ayokong magkasira ang mga Azaria at ng pamilya natin pero dahil mapilit ka, pumayag ako sa gusto mo. Now, tell me. Ano na ba talaga ang plano mo sa property na ’yon ngayon?” nakakunot-noo nitong tanong.

Hindi kaagad siya nakahuma. Ano nga ba talaga ang gusto niya? Gusto niyang pahirapan si Charlene at nagawa na niya. Pero ngayong nasa kalagitnaan na siya ng mga plano niya ay nasisira ang diskarte niya dahil sa hindi niya mapigilang bugso ng galit. Nawawala siya sa focus lalo na noong nakita niya ang dalaga na nakayakap kay Gavril.

Nag-igtingan ang bagang niya nang maalala ang eksena kanina sa rancho. Ang pamilyar na galit ay nag-apoy lalo.

“I want to make her pay.” Iyon ang nanulas sa kanyang mga labi.

Nakita niyang napailing ang lolo niya. “Sabihin mo nga sa akin, apo. Gusto mo lang bang gumanti o may natitira ka pang damdamin sa apo ni Alvaro?”

Natigilan si Vince. Hindi iyon pumasok sa isipan niya. Mahina siyang natawa. “That’s impossible, lo. Pagkatapos ng ginawa niya sa’kin, wala na akong natitirang damdamin sa kanya kundi galit.”

Umiling-iling ang abuelo na tila hindi naniniwala. “I think you need to check your heart once again. Iba kasi ang nakikita ko sa’yo ngayon. Mula nang bumalik tayo dito sa Pilipinas at makita mo ulit ang babaeng iyon ay parang nawala ka na sa tamang huwisyo. Nag-aalala ako na baka sa ginagawa mo ay ikaw rin ang masasaktan sa bandang huli.”

Vince scoffed. “Let’s see about that, lo. I will finish this game and I’ll make sure that this time, I’ll have the last laugh.”

“Bahala ka. Basta ito ang sasabihin ko sa’yo. Don’t let your anger cloud your judgement and rationale thinking. Maraming namamali ng landas dahil hinahayaan nilang kainin sila ng galit nila.” Tumayo ito at akmang iiwan na siya nito roon nang mukhang may maalala. “Anyway, make sure not to lose your focus in the company. Ikaw na ang CEO ngayon at wala na ako sa kumpanya upang saluhin ka. May tiwala ako sa’yo, apo. Don’t disappoint me.”

Napatingin siya sa abuelo saka tumango. “Maaasahan mo ako, lo.” Pagbibigay assurance niya rito.

Tumango ito. “Good. Sige, umakyat na tayo. Gabi na.” sabi nito saka nauna nang naglakad papunta sa grand staircase.

Ilang segundo pa ay sumunod na rin siya rito.

Habang nakahiga sa kama ay maraming tumatakbo sa isipan niya. Hindi siya mapakali. “Sh*t!” he hissed when the beautiful face of Charlene popped up in his mind once again.

“Hindi ako papayag na maging masaya ka sa kanya, Charlie.” He muttered through gritted teeth. Hindi niya maintindihan pero ’yon ang pinakahuling nais niyang makita; ang magkasama ang dalawa at maging masaya. Hindi siya papayag.

HINDI maiwasang makaramdam ng tuwa si Charlene habang nakatingin sa bahay. Akala niya ay hindi na niya iyon makikita pang muli kahapon pero nagbago ang lahat nang biglang dumating si Vince at sabihing hindi na sila aalis.

Napatingin siya sa mga halaman niya at napangiti. Kahit papaano ay nagkaroon siya ng pag-asa. Katatapos niya lamang mag-dilig at gaya ng dati, it gave her peace of mind and calmness.

Pero agad ding nawala iyon nang maalala si Vince.

Kahit alam niyang lumalangoy siya sa isang mapanganib na ilog ay hindi siya aatras. Handa siyang harapin kung ano man ang plano ng binata. Ang mahalaga ay hindi na nito patatayuan ng resort ang rancho nila.

Napabuntong-hininga siya nang maalala ang mga kaganapan kahapon. Ang sabi ng binata ay babalik ito sa araw na iyon at kinakabahan siya sa mga kundisyon nito. Alam niyang hindi madali ang hihingiin nito sa kanya kapalit ng naging desisyon nito pero bahala na.

“You can do this, Charlie.” She muttered with new found determination. Akma siyang papasok na sa kabahayan nang may marinig siyang pumaradang sasakyan sa tapat ng gate.

Lumingon siya upang tingnan kung sino iyon. It was Vince. Awtomatikong bumilis ang tibok ng kanyang dibdib pagkakkita sa binata.

Naka t-shirt ito na puti. Bakat na bakat ang maskulado nitong dibdib sa suot nito. Ang may kakapalang buhok nito ay naka-gel at parang ang linis-linis nitong tingnan. Mahihiya ang sinumang lalaki na tumabi rito.

Tila wala sa sariling naglakad si Charlene papunta sa gate upang pagbuksan ang lalaki. Maaga itong dumating.

“It’s nice that you stayed. Akala ko sumama ka na sa lalaking ’yon.” His voice held sarcasm pero hindi siya nagpaapekto.

“Alam mo naman na importante itong rancho sa’kin at hindi ko ito basta-basta maiiwan na lang.”

“Talaga? Kaya pala aalis ka na lang at sasama sa kanya kung hindi ako dumating?” tila nang-iinsultong saad nito. Napakunot-noo siya. Kung hindi lang niya alam na galit ito sa kanya ay iisipin niyang nagseselos ito kay Gavril.

She mentally shook her head. Imposible!

Tumikhim siya bago sumagot. “I had no choice. Pinapaalis mo na kasi kami.” Lumunok siya bago nagpatuloy. “What made you change your mind? Ano ang kundisyon mo para sa pagtira namin dito?” direktang tanong niya.

Ayaw na niyang magpaligoy-ligoy pa.

“Don’t be too rush. Doon tayo sa loob mag-usap. Ayaw kong pag-usapan natin ang bagay na ’yan dito.” walang emosyon nitong saad. Tumango na lamang ang dalaga at pinatuloy ito sa loob.

Alas syete pa lamang kaya may oras pa siyang kausapin ito bago gisingin ang mga anak.

“Ano ito?” nagtatakang tanong ni Charlene nang may inabot sa kanya si Vince na papel. Nasa sala na sila ng bahay at magkaharap na nakaupo.

“Read it properly. Gusto kong pag-aralan mo’ng mabuti ang proposal ko na ’yan.” Walang emosyon nitong saad.

Charlene swallowed hard before she proceeded on reading the document. Nang sa wakas ay mabasa ang laman niyon ay nanlalaki ang mga mata na napatingin siya sa guwapo nitong mukha.

“Y-You want us to manage the ranch together? Magiging partners tayo?” hindi makapaniwalang tanong niya rito.

“Yes.” Tila bale-wala nitong sagot at pinag-kuros ang mga binti.

“Bakit?”

Tinitigan siya nito ng malamig. “Hindi ko na patatayuan ito ng resort pero interesado akong mag-venture into new kind of business. Wala kaming ganitong klaseng business kaya naman ay nagka-ideya ako na palaguin ito.

“Gusto kong turuan mo ako kung paano ang pasikot-sikot dito; kung paano pamahalaan ang rancho. Lahat ng dapat kong malaman ay sabihin mo. The profit will be 50-50 between the two of us.”

Napanganga siya sa mga sinasabi nito. Hindi siya makapaniwala sa mga nangyayari. Hindi ito ang inaasahan niya.

Hindi siya nakapagsalita agad. Tiningnan niya ulit ang nasa huling pahina. Conditions to be complied by Ms. Charlene Azaria upon signing of the contract:

She should teach Mr. Vicente Aragon all the things that he needs to know regarding the ranch.

She should give Mr. Vicente Aragon all his needs during his stay at the ranch.

She should make sure not to keep any kind of contact with Mr. Gavril Caballero.

Lalong nanlaki ang mga mata niya nang mapagtanto ang mga nakalagay doon.

“Y-You’re going to stay here?” kumakabog ang puso niya sa isiping iyon.

“Yes. Titira ako dito pansamantala.”

Napalunok siya. Nagwawala na ang puso niya at parang hindi na siya makahinga. She was overwhelmed.

“B-Bakit nasali si Gavril dito?” tanong niya sa halos hindi marinig na tinig saka napakagat-labi.

“Because I don’t want him here. Period.” Napaawang ang mga labi niya sa sagot nito. My goodness! Is this really happening?

Ano ba talaga ang gustong mangyari ng lalaki? Ano ba ang gusto nitong patunayan? Bakit nito ginagawa ang ito? Galit sa kanya si Vince at akala niya ay iiwasan na siya nito kapag nakuha na ang rancho pero ngayon ay lumalapit ulit ito sa kanya na may bagong pakana. Nalilito na talaga siya.

Titira ang binata sa rancho… Oh, God.

Mababaliw na yata ako…

Oo, inaamin ni Charlene na may nararamdaman siyang kasiyahan na nakikita ang binata pero alam niyang may mga plano ito na hindi maganda. Sana lang ay hindi na ulit sila magkasakitan pa ulit dahil baka hindi na nila kayanin sa pangalawang pagkakataon.

****

Ano ang masasabi niyo sa takbo ng kwento?

Bakit kaya nagbago ang isip ni Vince? Ano nga kaya ang nais niyang mangyari?

Pipirmahan kaya ni Charlie ang document?

Matutupad kaya ni Charlene ang mga nakasulat sa kasunduan?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 10

Hindi ako nag-update kahapon kasi i wasn’t satisfied with the feedback. LOL. Anyway, next week na mag-uumpisa ang twice or thrice a week na update. Of course, nakadepende ito sa inyong reactions as my readers. :) HAPPY READING!

ABALA si Vicente sa pag-eempake ng mga gamit niya nang may kumatok sa pintuan ng kanyang kwarto. Kababalik lang niya kanina mula sa Tagaytay pero aalis na naman siya. Kinailangan lamang niyang umuwi upang kumuha ng gamit.

“Pasok.” Aniya na hindi man lang tinapunan ng tingin ang pinto. Patuloy lamang siya sa ginagawa. Halos patapos na siya. Narinig niya ang pagpasok ng kung sino sa loob.

“Bakit ka nag-eempake, kuya? Where are you going?” napatingin siya sa kapatid. Nakakunot-noo ito. Sa itsura nito ay halatang bagong gising pa lang ito. Mag-aalas dos na ng hapon. Hindi na bago sa kanya iyon.

Alam niyang napupuyat ito lagi sa pag-aaral lalo na at kumukuha ito ng medisina.

“Hindi ba nasabi ni lolo? Aalis muna ako pansamantala. Sa Tagaytay muna ako.” sagot niya sa kapatid saka isinara na ang maleta niya.

“Wait. Did you just say Tagaytay?” medyo tumaas ang boses ni Venice.

“Oo. Bakit?” nakita niyang napatiim-bagang ang kapatid. Halatang hindi nito nagustuhan ang kanyang sinabi.

“So, totoo nga ang nabalitaan ko kay kuya Wolf na madalas ka doon kasi nandoon si ate Charlene.” Natigilan siya saglit sa narinig mula sa kapatid. Kahit kailan talaga ang kaibigan niyang iyon, masyadong madaldal!

“’Wag kang nakikinig sa chismosong ’yon.” Tila balewalang tugon niya saka umupo sa gilid ng kama at kinuha ang hinubad niya kaninang t-shirt upang isuot ulit iyon.

“Tell me the truth, kuya. Totoo ba na pinupuntahan mo ang babaeng ’yon? Para saan pa?” rinig niya ang galit sa tinig ng kapatid. Alam niyang hanggang ngayon ay may galit pa rin ito kay Charlene at hindi niya ito masisisi.

Ito kasi ang nakasaksi kung paano halos masira ang buhay niya noon dahil sa mga nangyari sa kanila ng dalaga.

“I have plans and I don’t want to disclose it to you. Hindi ako basta lang magbabakasyon doon. May gagawin ako.”

“Sinabi ni lolo na gumaganti ka raw sa babaeng ’yon kaya kinuha mo ang rancho nila. Ngayong nasa’yo na ang property nila, tama na siguro ’yan. You don’t need to approach her anymore total nakabawi ka na.” tila sumakit bigla ang ulo niya. Nakabawi? Tila nais niyang matawa.

Wala pa siyang nababawi at upang makuha niya ang nais ay kailangang nasa tabi lamang niya si Charlie. Hindi man ito ang orihinal niyang plano ay alam niyang makakatulong ang pagtira niya sa rancho upang makuha ang gusto.

“V, I can handle myself.”

Umiling ang kapatid. “Kilala kita, kuya. Alam kong galit ka sa kanya pero nakita ko kung paano mo siya sambahin noon. Halos halikan mo pati ang lupa na nilalakaran niya. Nagpakatanga ka at nagbulagbulagan kasi sobra mo siyang minahal. Halos nakalimutan mo nga ang sarili mo. Paano kung bumalik ang feelings mo sa kanya ngayong nagkikita ulit kayo? Tapos pupunta ka pa doon at lagi kayong magkakasama? Para saan pa? I don’t get it!

“Ang sabi mo, gusto mong gumanti, pero hanggang kailan? Paano kung ikaw ang mapaikot niya ulit sa palad niya? Makamandag ang babeng ’yon. Tandaan mo’ng siya ang dahilan kaya halos mabaliw ka noon. Nasira lahat ng pangarap mo dahil sa kanya!” Vince gritted his teeth as he remembered all the sufferings that he’d been through.

Ayaw niyang maalala ulit iyon sa ngayon dahil mas lalong lumiliyab ang galit niya sa dibdib. Baka makaapekto iyon sa mga pinaplano niya. Naisip niyang kailangang matuto siyang itago ang tunay na nararamdaman upang magtagumpay.

“You don’t need to remind me about it, V. Alam ko ang ginagawa ko.” Napapailing na napabuntong-hininga na lang ang kapatid. Ilang segundo ring walang nagsalita sa pagitan nila.

“What about the company? Sabi ni lolo na nangako ka raw na hindi mo iyon pababayaan.” Tanong nito kapagkuwan sa mahinang tinig.

“Don’t worry. I already assigned a COO to do the job.”

“Sino naman? Alam ba ito ni lolo?”

“Sinabi ko na at pumayag siya. Pansamantala lang naman. Buti nga may oras si Breaker para pansamantalang imanage ang ACG.” Tila nagulat ito sa binanggit niyang pangalan.

“H-He’s here? Kailan pa?” she asked, trying to be nonchalant about it. Palihim na lamang siyang napailing sa reaction nito.

“Last week lang.” aniya saka tumayo na. Nilapitan ang kapatid saka tinapik sa balikat.

“Ikaw na muna ang bahala kay lolo. Monitor his meds, baka hindi na naman niya inumin.” Bilin niya sa kapatid na tila may malalim nang iniisip. Bigla ay parang natutulala ito.

“Hey, V! Nakikinig ka ba?” nakakunot-noong kuha niya sa atensyon nito.

Napakurap ito ng ilang beses bago sumagot. “Y-Yes, kuya. Akong bahala.” Biglang nagbago ang expression nito. Naging mataray. Namaywang pa ito. “Just promise me that you’ll come back here just like the way you left kasi kung masisira na naman ng babaeng ’yon ang buhay mo, ako na ang makakalaban niya.” May pagbabanta sa boses nito at alam niyang seryoso ito.

Napangiti siya. “I can handle myself. Pupunta ako doon para maningil at wala nang iba.” Aniya saka hinagkan ang noo nito.

“Sana nga.” Bulong nito pero umabot sa pandinig niya. Hindi na lamang siya nagkomento.

Maya-maya pa ay lumabas na siya ng bahay at bumiyahe pabalik ng Tagaytay. Hindi niya alam kung tama ba ang ginagawa niya sa ngayon pero ’yon ang gusto niya. Marami siyang planong mangyari at gagawin niya lahat maisakatapuran lamang ang mga iyon.

NAKAKUNOT-NOO ang kambal habang nakatingin kay Vince na pumapasok sa loob ng bahay bitbit ang malaking maleta nito.

Kasalukuyang nasa sala silang mag-iina habang nakatingin sa may pintuan.

“Ano po ang ginagawa ni tito Vince dito sa bahay natin, mama?” puno ng pagkadisgustong tanong ni Chase sa ina.

Kauuwi lamang ni Charlene galing sa trabaho. Inanunsyo na niya sa mga tauhan sa rancho ang mga pagbabago at tuwang-tuwa ang mga ito dahil hindi na gagawing resort ang lugar. Hindi na rin mawawala ang trabaho ng mga ito.

“Kaya nga po, mama. I don’t want him here!” Chance followed as she crossed her arms across her chest. Napabuntong-hininga naman si Charlene sa mga anak. Mukhang nawala na ang amor ng mga ito kay Vince pagkatapos ng nakita ng mga itong nangyari kahapon.

“Dito muna sa atin si tito Vince niyo, sweethearts. ’Di ba ipinaliwanag ko na ’yon kaninang umaga sa inyo bago kayo pumasok sa school?” Oo, sinabi na niya sa mga ito ang kasunduan nila ng binata para hindi magulat ang mga anak pag nakita si Vince sa bahay nila.

Kahit naman ayaw niya sanang pirmahan ang dokumento ay wala siyang magagawa. Vince has the upper hand at kayang-kaya nitong baguhin anumang oras ang isipan at malala sa kanya ang rancho. ’Yon ang pinakaayaw niyang mangyari.

Pero ngayong may kasunduan na sila at nagkapirmahan na ay hindi na nito basta-basta gagalawin ang rancho. Lahat ng desisyon mula ngayon tungkol sa rancho ay dapat may approval silang dalawa.

Kasama iyon sa kasunduan nila basta ibigay niya lang lahat ng hinihingi nito. Alam niyang hindi pa doon nagtatapos ang hihingiin nitong kapalit sa kanya at nananalangin siya na kaya niyang ibigay ang mga iyon rito.

“Pero may bahay naman siya sa Manila, ’di po ba, mama? Bakit siya lilipat dito sa atin?”

“Chase anak, hindi ko muna masasagot ang tanong mo kasi komplikado pa ang lahat. Basta sundin niyo ang bilin ni mama, ha? Treat him like how you used to treat him before while he’s here with us.”

Lalo namang humaba ang nguso ng mga anak sa sinabi niya. Halatang ayaw ng mga ito ang sinabi niya. “I’ll try, mama.” Si Chance na nakasimangot.

“Me too, mama.” Segunda ni Chase sa parehong tinig. Maya-maya pa ay nasa harap na nila ang binata.

Ngumiti ito sa kambal. “Hello, Chase, Chance. How are you?” parang nakikipagkaibigan ang tono ng lalaki at muntik na siyang magtaas ng kilay. Iba talaga ito kapag ang mga bata ang kaharap samantalang kapag siya kulang na lang ay sigaw-sigawan siya sa mga insultong natatanggap niya rito.

Imbes na sumagot ang mga bata ay nagulat siya sa biglang inakto ng mga ito. Bumaba ang dalawa mula sa pagkakaupo sa couch saka tumingala kay Vince.

“We don’t like you here! You’re a bad guy!” nanlaki ang mga mata ni Charlene.

“You’re not our tito Vince anymore!” sumunod na sigaw ni Chance saka tumakbo ang mga ito papanhik sa taas.

Hindi sila agad nakahuma ng binata.

“S-Sorry about that. Kakausapin ko sila.” Hingi ng paumanhin ni Charlene at akmang susundan ang mga anak sa taas nang magsalita si Vince.

“Bakit ganun? Did you and that Gavril said anything against me to them kaya galit sila sa’kin?” may bakas ng panghuhusga sa tinig nito at hindi niya nagustuhan iyon.

“Excuse me, Mr. Aragon. Hindi kami ganun kababaw na tao. Kung galit man ang mga bata sa’yo ay dahil nakita nila ang inasal mo kahapon. They saw you hit Gavril. Ano sa tingin mo ang mararamdaman nila pagkatapos niyon, matutuwa? I don’t think so.” Hindi maitago ang inis na aniya. Ayaw na niya sanang magtalo pa sila pero inaakusahan siya nito ng kung ano at ayaw niya iyon.

He raked his fingers through his hair in frustration. “Tell me, magkakaproblema ba tayo sa pagtira ko muna dito pansamantala?” he asked callously.

Napahugot ng hangin sa baga si Charlene nang makita ang expression sa mukha ng lalaki. Hindi niya mawari kung nagbabanta ba ito o ano. Basta ang alam niya ay frustrated ito sa pinakita rito ng mga anak.

“No. Wala tayong magiging problema. Titira ka lang naman dito pansamantala ’di ba? Ituturo ko sa’yo lahat ng dapat mong malaman tungkol sa negosyo at pagkatapos niyon ay aalis ka rin. Pansamantala lang ito kaya walang magiging problema. Don’t worry, kakausapin ko ang mga bata.”

He scoffed. “Let’s see about that.” Narinig niyang sagot nito pero hindi siya sigurado kung iyon ba talaga ang sinabi nito.

“What did you say?”

“Wala. Sabi ko, mabuti naman.” Sagot nito saka umupo sa couch. “Follow the kids. Pwede mo na akong iwan dito.”

Dahan-dahan siyang tumango saka naglakad papunta sa hagdanan. Nasa kalagitnaan na siya ng pag-akyat nang may maalala.

“Diyan pala sa nag-iisang kwarto diyan sa baba ang magiging kwarto mo.” aniya saka itinuro ang direksyon niyon. Malapit lamang iyon sa sala. ’Yon ang kwarto ng kanyang abuelo bago ito pumanaw.

Madalas kasing sumakit ang tuhod nito at hindi na kayang pumanhik pa sa taas kaya minabuti na lamang nilang doon ito mag-kwarto.

Hindi na niya hinintay pa ang sagot nito at tuluyan nang umakyat. Dumiretso siya sa kwarto ng mga anak. May sariling kwarto ang mga ito pero sa kwarto naman niya palaging natutulog ang mga ito. Ayaw matulog na hindi siya katabi.

Naabutan niya ang mga itong nasa carpeted na sahig, nilalaro ng mga ito ang mga iba’t-ibang laruan na nagkalat doon.

“Sweethearts, let’s talk.” Seryoso niyang turan sa mga ito saka naupo sa kama. Tumingin ang mga anak sa kanya at tumigil sa ginagawa.

“Bakit ganun ang sinabi niyo kay tito Vince niyo? You were rude. Alam niyong hindi maganda ang ganun. Bisita natin siya dito sa bahay kaya kailangang maging mabuti tayong host.” She rebuked gently.

“Pero he’s a bad guy, mama. Nakita ko na sinuntok niya si papa Gavril. Ayaw ko na sa kanya!” napabuntong-hininga siya. Lumalabas na naman ang pagka-stubborn ng kambal. Mga bata pa ang mga anak pero alam nang manindigan lalo na kung alam nilang tama sila.

Wala rin naman siyang pwedeng idahilan sa ginawang pananakit ni Vince kay Gavril kasi nakita ng mga ito ang nangyari.

“Come here. Sit with mama.” Aniya saka tinapik ang espasyo sa tabi niya. Nagkatinginan ang mga anak bago sumunod. Tahimik na naupo ang mga ito sa tabi niya.

“Look at mama.” Sabi niya sa hinawakan ang mga kamay ng mga ito.

“’Di ba lagi kong sinasabi na ’wag magtanim ng galit kasi hindi maganda iyon? May hindi lang pinagkaunawaan ang papa Gavril at tito Vince niyo kahapon kaya ganun pero he’s not a bad guy. Can’t you give him another chance?” pakiusap niya sa mga ito.

Kung sana ay ibang tao lamang si Vince pero hindi. Ama ito ng kanyang mga anak at hindi niya hahayaang masira ang tingin ng mga ito sa ama. Gustong-gusto na niyang sabihin sa mga ito ang totoo pero nag-aalangan siya.

Gusto muna niyang makita kung handa ba ang binata sa responsibilidad at kung mapapanindigan ba nito ang mga anak kung sakaling may girlfriend o asawa na nga ito. Ayaw niyang isugal ang damdamin ng mga anak.

Ayaw niyang umasa ang mga ito sa wala at masasaktan dahil higit ang sakit no’n para sa kanya bilang ina ng mga ito.

Gusto niyang makasiguro na kaya nitong mahalin ang kambal kahit ano pang mangyari sa kanilang dalawa pagkatapos ng kasunduan nilang ito.

“But he didn’t have to hit papa Gavril.” Rason ni Chase.

“Kaya nga mama. I saw blood on his lips because that guy hit him.” that guy…

“Anak, don’t call him that. Tawagin niyo siyang tito Vince kasi hindi maganda na tinatawag niyo siyang ganun. It’s rude. May pangalan siya.” Nagkatinginan ulit ang dalawa, animo nag-uusap ang mga mata.

“Pansamantala lang naman siyang titira dito. Pagkatapos no’n, everything will go back to normal. Magiging okay na rin ang lahat pagkatapos.”

“At pwede na rin po naming makita ang totoong papa namin after that, mama?” umaasang tanong ni Chance kapakuwan. Natahimik saglit si Charlene. Hindi niya inaasahang tatanungin nito iyon.

Pilit siyang ngumiti saka hinaplos ang pisngi ng anak. “Yes, sweetheart, kaya be a good girl para mangyari iyon.” Sa wakas ay tumango ito saka ngumiti.

“Yes! Makikita na rin natin ang tunay na papa natin, kuya!” excited nitong turan sa kapatid. She even giggled.

“Yehey!” nag-fist bump pa ang magkapatid. Napapangiti at napapailing na lamang siya habang pinagmamasdan ang dalawa.

“So, we’re good na? Magiging mabait na kayo kay tito Vince niyo?”

“Hmmm…” tila nag-iisip pa si Chance habang ang hintuturo ay nakadikit sa gilid ng ulo.

“I’ll try, mama.” Sagot naman ni Chase.

“Me too, mama. Kapag mabait siya, magiging mabait din kami.” Ani Chance saka bumungisngis na animo may iniisip na kalokohan.

Charlene squeezed her childrens’ cute noses gently. “Kayo talaga. Hug niyo nga si mama, dali!” tuwang-tuwa naman ang kambal na sumunod at binigyan siya ng masarap na yakap.

Talagang mababago na simula ngayon ang buhay nilang mag-iina. Sino baa ng mag-aakalang pwedeng mangyari ang mga nangyayari ngayon?

Akala talaga niya ay hinding-hindi na sila magkikita pa ng binata pagkatapos ng nakaraan nila pero heto sila ngayon, nasa iisang bubong kasama ang kanilang mga anak. Sana lang ay aayon sa kanya ang tadhana at magiging maayos na ang lahat sa pagitan nila.

Naku! Ano kaya ang mga susunod na kaganapan?

Sino kaya ang unang bibigay? Sino ang unang masasaktan o kaya aamin ng feelings?

Babalik pa kaya ulit ang dating amor ng kambal kay Vince?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 11

A/N: Hi guys! Sorry na hindi

ako

naka

-update

kahapon

. I was so busy, I didn’t have time. Anyway, Sana

magustuhan

niyo

ang chapter na

’to

. Happy reading😎

NAPAKAGAT-LABI si Charlene habang pinagmamasdan ang kanyang niluluto. Hindi niya mawari ang nararamdaman niya ng mga sandaling iyon. Ang alam niya lang ay hindi siya mapakali sa isiping titira na nga ang binata sa iisang bubong kasama siya at ng mga anak nila. Pansamantala lang naman pero nagbibigay ang isiping iyon ng mga kakaibang damadamin sa kanyang puso. Ngayon nga ay nagluluto siya ng kanilang hapunan.

Ang dibdib niya ay kumakabog ng mabilis at hindi niya mapakalma ang sarili. Hindi niya maiwasang mag-isip ng kung ano. Huminga siya ng malalim upang kalmahin ang sarili.

“Relax, Charlie.” Bulong niya sa sarili saka napahugot-ulit ng malalim na hininga. Hindi talaga siya mapakali.

“I’ve never expected that you know how to cook now.” Muntik na siyang mapatalon sa gulat nang biglang may magsalita mula sa likuran niya.

Napahawak siya sa dibdib habang nanlalaki ang mga mata na nakatingin sa bagong dating.

Tumaas ang sulok ng mga labi ng binata sa naging reaction niya. “Magugulatin ka na pala ngayon.” Hindi alam ni Charlene kung may halo bang pang-uuyam ang tono nito o ano. As usual, he looked emotionless while gazing at her.

Ang abuhing mga mata nito ay malamig.

She cleared her throat before answering. “S-Syempre naman. May mga anak na ako. Dapat lang na alam kong magluto. Ako lang ang kasama nila sa bahay kaya syempre dapat marunong ako ng mga gawaing-bahay.” She tried to sound as calm as possible even though there was a sudden turmoil within her because of his presence.

Tumango-tango ito. Mukhang kararating lang ni Vince. Umalis kasi ito kanina at sinabing may pupuntahan saglit. Akala nga niya ay mamaya pa ito babalik.

“I see.” Lumapit ito sa cupboard saka kumuha ng baso at nilagyan nito iyon ng tubig saka uminom. Tahimik lamang silang pareho habang pinapanood sa ginagawa ang binata. Nang matapos ito ay akala niya ay aalis na ito sa kusina pero hinarap siya nito ng may seryosong mukha.

“Nagtataka lang ako. Bakit hindi dito nakatira ang tatay ng mga anak mo?” pakiramdam niya ay natigil siya sa paghinga dahil sa tanong nito. Kita rin niya ang tila galit na dumaan sa mga mata nito habang sinasabi iyon.

Napalunok ang dalaga at nag-iwas ng tingin. “I-It’s complicated.”

Vince scoffed while shaking his head. “Tingnan mo nga naman. Minsan talaga, kahit gaano pa natin kagusto ang isang tao ay hindi natin nakukuha. Gaya na lang ng pagkagusto mo sa lalaking ’yon noon. You did everything to get his attention, I guess, pero at the end of the day, he didn’t choose you.” Parang may na kamay na pumisil sa kanyang puso sa pinupunto ng binata.

Gusto niyang isipin na apektado pa rin ito sa mga nangyari noon sa pagitan nila; na nasasaktan pa rin ito base sa mga sinasabi nito sa kanya ngayon pero ayaw niyang umasa. Ngunit naroon ang kagustuhang makausap ito ng masinsinan tungkol sa maling akala nito.

“Vince…” umpisa niya pero inangat nito ang kamay upang pigilan ang anumang nais niyang sabihin.

“Save it. I don’t want to hear it. Wala na ring silbi.” he hissed before he left her in the kitchen. Pakiramdam ni Charlene ay nanghina siya. Gustong-gusto niyang kausapin ang binata tungkol sa mga nangyari noon upang magpaliwanag pero natatakot siya.

Baka kasi ayaw na nito iyong pag-usapan pa. Hangga’t maaari ay gusto niyang linawin lahat ng maling akala nito at itama iyon pero paano kung wala na nga talagang silbi pa iyon dahil naka-move on na ito? Gusto niyang pag-usapan nila ang nakaraan pero baka makadagdag lang iyon sa awkwardness sa pagitan nila.

Alam ni Charlie na marami silang dapat pag-usapan ni Vince pero ramdam niyang hindi pa ito ang tamang oras. Hindi pa handa ang binata na buksan ang saloobin sa kanya. Pinapangunahan ito ng galit nito at malinaw niya iyong nakikita.

A pained smile broke across her lips.

Unang araw pa lang nilang magkasama ay ganun na ang nangyari. Kahit hindi sabihin ni Vince ay nakikita niya ang tindi ng poot nito sa inaakala nitong ginawa niya rito noon. Alam niyang hindi pa ito nakakalimot bagkus ay nasa puso pa nito ang matinding galit at gusto niyang pawiin iyon sa abot ng kanyang makakaya.

Akala niya ay hindi na siya mabibigyan ng tsansa na gawin iyon pero ngayong nasa tabi niya na ang binata ay gagawin niya ang lahat, mawala lang ang galit nito. Itatama niya ang mga pagkakamali niya noon rito. Maybe, it’s not too late yet…

NAPASUNTOK si Vince sa pader dahil sa galit na nararamdaman. Lumabas siya sa porch baka sakaling kayang dalhin ng hangin ang bigat sa kanyang dibdib. Pagak siyang natawa.

Bakit ba napakahirap pigilin ng galit niya kapag ang usapan ay ang Gavril na ’yon? Nang sabihin niya ang mga katagang iyon kay Charlene kanina lang ay parang may sobrang pait siyang nalasahan sa kanyang bibig.

Parang gusto niyang magwala sa hindi niya malamang kadahilanan. Napahilamos siya sa mukha. Gustong niyang pagmumurahin ang sarili.

Nagiging mahina na naman siya at nagpapadala sa nararamdaman. Hindi siya dapat madala ng galit. Dapat ay laruin niya ang sinimulan niyang laro na kalmado at matalino. Hindi siya dapat ganito pero hindi niya mapigilan ang bugso ng damdamin.

His hands formed into tight fists. Mula sa isiping ipinagpalit siya ng dalaga sa lalaking iyon hanggang sa katotohanan na may mga anak ang mga ito; pakiramdam niya ay mababaliw siya sa mga isiping iyon at nais niyang magwala.

“Damn it!” mura niya at nasuklay ng mga darili ang buhok. Akma siyang papasok na sa loob ng bahay nang may mapansin siya sa may pintuan. Nagtatago ang kambal roon at sinisilip siya. Rinig niya ang bulungan ng mga ito. Ano kaya ang ginagawa ng mga ito doon? Lihim siyang napailing.

Pasimple siyang lumapit sa may pintuan saka biglang niluwagan ang bukas niyon para sana gulatin ang mga ito nang biglang tumakbo ang dalawa dahil sa gulat. Akma niyang susundan ang kambal ngunit dahil marahil sa biglaang pagtakbo ay nadapa si Chance.

“Ouch!” Tili nito sabay iyak. Tumigil naman si Chase sa pagtakbo at binalikan ang kapatid.

“Chance!” sa ’di malamang kadahilanan ay kumabog ang puso ni Vince sa nasaksihan. Halatang nasaktan ang bata dahil hindi ito nakatayo agad. Nanatili itong nakadapa habang pumapalahaw ng iyak. Dali-dali niyang nilapitan ang magkapatid.

“Are you okay, baby girl? May masakit ba sa’yo?” nag-aalalang tanong niya kay Chance. Lalong lumakas ang iyak ng bata pagkakita sa kanya. Ilang saglit pa ay lumabas si Charlene mula sa kusina.

“What happened, sweetheart? Bakit ka umiiyak?” nag-aalalang tanong nito sa anak at inalalayan itong tumayo. Yumakap naman si Chance sa ina habang patuloy pa rin sa malakas na pag-iyak.

“Nadapa po siya, mama.” Imporma ni Chase sa ina.

“Saan ang masakit, baby?” malambing na tanong ng dalaga sa anak habang sinisipat ang mga kamay at legs nito. Nang wala itong makita na galos ay pinunasan ng mga kamay ang mga luha ng anak saka hinaplos ang buhok nito.

Yumakap ang bata sa leeg ni Charlene at hindi na gustong bumitaw pa kaya binuhat na ito ng dalaga. Tila nakonsensya naman si Vince dahil sa nakikitang pag-iyak ni Chance.

“I think it’s my fault. Nagulat ko sila kaya sila biglang tumakbo. Nadapa tuloy si Chance.” Kusa iyong lumabas mula sa bibig ni Vince at pati siya ay natigilan. He sounded so worried and it actually surprised him as well.

“Ayan kasi. I already told you not to run around the house. Nadapa ka tuloy. Mabuti na lang at hindi ka nagalusan.” Kausap nito kay Chance na mabini pa ring umiiyak sa bisig nito.

To Vince’s surprise, tumingin sa gawi niya si Chance. “It’s tito Vince’s fault, mama. He chased after us. Natakot ako.” Sumbong nito sa ina. His eyes widened. Tumingin siya kay Charlene na ngayon ay nakakunot-noo nang nakatingin sa kanya.

“Kaya nga po, mama. Bigla niyang binuksan ang door kaya nagulat kami ni Chance. We ran away because we got scared.” Segunda ni Chase.

Napaawang ang mga labi niya. Hindi niya akalaing sasabihin iyon ng kambal. Well, totoo naman ang sinabi ng mga ito. Talaga namang sinadya niyang gulatin ang dalawa.

Hindi naman niya naisip na tatakbo ang mga ito at madadapa. He just wanted to make fun of them.

Vince cleared his throat. “I’m sorry, Chance, Chase. I was just trying to make fun of you because you were peeping on me behind the door. I didn’t mean to scare you both.” Hingi niya ng paumanhin. Nagkatinginan ang kambal. Tila pinag-iisipan kung tatanggapin ang sorry niya.

“’Yon naman pala, sweethearts. Hindi naman pala sinasadya ni tito Vince. Next time, don’t just go and run away like that baka madapa na naman kayo.” Pangaral nito sa kambal.

“Opo, mama.” Magkapanabay na tugon ng kambal. Kitang-kita ang respeto ng kambal kay Charlene bilang ina at aaminin niyang humanga siya rito sa aspetong iyon. Kahit saglit pa lamang niyang nakakasama ang mga ito ay kitang-kita ang pagmamahal nito sa mga anak.

“Oh, sige na. Baba na muna, baby. Maglaro muna kayo ng kuya mo. I’ll just finish what I’m cooking tapos kakain na tayo.” Ani Charlene kapagkuwan saka akmang ibababa ang anak pero umayaw ito.

“Ayaw ko, mama.”

Charlene heaved a sigh. “Anak, mama is still cooking. Paano magluluto si mama kapag ayaw mo namang bumaba? Ano ang kakainin natin?” Lihim na napailing si Vince. Mukhang mana sa ina si Chance. May itinatagong tigas ng ulo.

Then, he suddenly remembered something. May binili nga pala siya kanina para sa mga bata. Nakita niya iyon sa bayan at hindi niya napigilan ang sariling bumili.

“Chance, Chase, gusto niyo bang maglaro muna?” tumingin ang magkapatid pati na si Charlene sa gawi niya. Nasa anyo ng mga ito ang pagtataka.

“Ano po’ng laro?”

“Wait here.” sagot niya saka dali-daling lumabas upang kunin sa kotse niya ang laruan. Nang makuha iyon ay bumalik siya sa loob.

“Wow! Basketball!” excited na tili ni Chase pagkakita sa bolang hawak niya. Inabot niya iyon sa bata.

“Let’s go. I’m going to teach you how to play basketball.” Yaya niya sa mga ito. Tuwang-tuwa namang inumpisahan nang laruin iyon ni Chase.

“Oh, ayan. Samahan mo ang tito Vince at kuya mo sa labas para maglaro kayo.” medyo nagtaka si Vince sa sayang nakita sa mukha ni Charlene habang sinasabi iyon pero hindi na lamang niya pinagtuunan iyon ng pansin.

Bakit parang gustong-gusto yata ng dalaga na mapalapit siya sa mga bata? Hindi niya iyon inaasahan.

“But basketball is for boys, mama.” Chance answered and pursed her lips. Vince chuckled.

“Who said so? Hindi mo ba alam na maraming babae ang naglalaro rin ng basketball, Chance?” hindi mapigilan ni Vince ang sarili. Ang gaan-gaan ng dibdib niya kapag ang mga bata ang kausap. Naroon ang kagustuhang mapasaya ang mga ito sa ’di niya malamang kadahilanan.

“Totoo ba ’yon, mama?” tanong nito sa ina na animo sinisigurado ang sinasabi niya.

“Yes, baby. Tama ang tito Vince mo. Hindi lang panlalaki ang basketball. You can play it too just like any other boys out there. Pero kung ayaw mo talaga, you can just cheer them on while playing. ’Di ba sabi mo, gusto mong maging cheer leader?” Nagliwanag ang mukha ni Chance.

“Sige po. Sasali na po ako sa laro.” Napangiti si Vince sa narinig.

“Then, what are we waiting for? Let’s go!” yaya niya sa kambal. Excited na bumaba si Chance mula sa ina. Maya-maya pa ay nasa labas na sila.

“Wala naman po tayong ring, tito Vince.” Ani Chase kapakuwan. Ramdam niyang unti-unting nanunumbalik ang trato sa kanya ng dalawa habang tumatagal silang magkausap. Akala niya ay lalo siyang lalayuan ng mga ito pagkatapos ng nangyari kanina pero hindi. Naging daan pa iyon upang kausapin siya ulit ng mga ito.

“Kaya nga po. Paano po tayo maglalaro?” saglit na nag-isip si Vince saka iginala ang paningin. Maya-maya pa ay may nakita siyang timba malapit sa may outdoor faucet. Nilapitan niya iyon at sinipat. May lupa iyong laman at mukhang hindi na nagagamit. Nagka-idea siyang butasan iyon upang gawing ring.

Ganun nga ang ginawa niya. Itinapon ang laman niyon saka siya kumuha ng lagari at nilagari ’yon. Nang mabutasan ay ipinako iyon sa may puno ng mangga saka sila nag-umpisa nang maglaro.

Tuwang-tuwa ang kambal habang naglalaro sila. Siya man ay hindi mapigilan ang sariling mag-enjoy. Tinurun niya ang dalawa kung paano ang tamang pag-shoot at pag-dribble.

“Bakit hindi kayo marunong mag-basketball? Hindi ba kayo tinuruan ng papa niyo?” hindi niya maiwasang tanungin kapagkuwan. Muntik na siyang mapangiwi nang banggitin ang salitang ‘papa niyo’.

“Papa Gavril doesn’t play basketball with us.” natigilan si Vince pagkarinig sa pangalan ng lalaki. He gritted his teeth. Ayaw na ayaw talaga niya ang pangalan na ’yon. Tsk!

“Eh, ano ang nilalaro niyo kapag nandito siya?” nagkatinginan ang kambal.

“Papa Gavril doesn’t have much time to play with us outdoors. Ipinapasyal niya lang po kami kapag nandito siya.” Sagot ni Chase.

“Hindi ba siya madalas dumalaw dito?”

Umiling ang dalawa. “Hindi po. Mama said, he has business in Manila kaya po hindi siya nakakadalaw madalas.” Si Chance. Nakita ni Vince na naging malungkot ang mukha ng kambal.

“Nami-miss niyo na ang papa niyo?” hindi niya napigilang itanong. Ang pamilyar na pait sa dibdib ay bumangon.

“Sino po’ng papa? Si papa Gavril o ang totoo naming papa?” natigilan si Vicente at tila hindi agad nakuha ang ibig sabihin ng kambal.

Kinailangan pa niya ng ilang segundo upang maproseso sa utak ang narinig. Akma niyang ibubuka ang bibig upang tanungin ang ibig sabihin ng mga ito nang biglang dumating si Charlene.

“Ano’ng ginawa niyo? Bakit niyo sinira ’yong bucket? Kay tatay Larry ’yan at may laman ’yan na binhi!” nakapamaywang na sita nito. Ang mga mata ay sa kanya nakatutok.

“It’s not us, mama. It’s tito Vince!” turo naman agad ng kambal. Damn! Hindi niya napansin iyon. Akala naman niya kasi ay hindi na ginagamit iyon. Dahil sa gusto niyang kunin ulit ang loob ng kambal ay nagawa iyon. Bakit ba kasi hindi siya nagtanong?

Vicente cleared his throat saka napatingin sa kambal. Nakangisi ang mga ito na tila tuwang-tuwa sa nangyari.

“Akala ko hindi na nagagamit kaya ginawa ko nang ring.” Sagot niya.

“Naku, sayang naman ang mga binhi. Saan mo inilagay?”

“Don’t bother. Itinapon ko na.” Charlene’s eyebrows furrowed.

“Ano? Bakit mo tinapon?” tila hindi nagustuhan ni Vince ang tono nito.

“Para wala nang gulo, papalitan ko na lang.” Malamig niyang sabi.

“It’s not that. Kay tatay Larry ’yon. You should’ve informed me bago mo ginalaw. Naipangako kong itatanim ko iyon dito sa garden.” Vicente couldn’t help but to grit his teeth.

Akma niyang sasagutin ang dalaga nang mapansin ang kambal na nakatingin pa rin sa kanya. Tila nawala ang iritasyon niya.

“Okay, it’s my fault. Happy?” sagot niya saka naglakad na papasok ng bahay. Hindi niya alam kung bakit iritado siya. Maliit na bagay lang iyon at kasalanan naman niya pero parang ayaw niyang tanggapin iyon.

Kumain silang magkakasabay nang gabing iyon. Pareho silang tahimik ng dalaga habang ang mga bata naman ay maraming mga kwento. Tuwang-tuwa ang mga ito sa paglalaro nila ng hapong iyon at ibinida sa ina ang mga itinuro niya.

Pagkatapos ng hapunan ay tahimik siyang naghugas ng mga pinagkainan nila. Ayaw sana siyang paghugasin ni Charlene pero kusa na niyang ginawa.

Nang matapos ay lumabas siya at nagpunta sa pinakamalapit na bar. Gusto niyang uminom at pakalmahin ang sarili.

Parang nais niyang matawa sa mga ginagawa niya. Ano ba talaga ang gusto niya bakit siya nasa bahay ni Charlene? Bakit kailangan niyang tumira doon samantalang may vacation house naman siya sa Tagaytay? Maraming tanong ang gumugulo sa kanya at gusto niyang mawala ang mga iyon.

Nang maramdaman na umiipekto na ang alak sa kanya ay nagdesisyon na siyang bumalik sa bahay ng dalaga.

Iniisip niyang sa porch na lang magpapalipas ng gabi dahil siguradong nakalock na ang pintuan ngunit nang sinubukan niyang buksan ang pinto ay nagulat siya dahil hindi iyon naka-lock. What the hell!

Bakit

hindi

naka-lock

? Gusto ba ng

babaeng

’yon na

pasukin

mga

magnanakaw

ang

bahay

Pumasok siya na nakakunot-noo. Madilim na sa loob ngunit may naririnig siyang ingay mula sa sala. Naglakad siya palapit doon. His steps came to a halt when he saw Charlene.

Mukhang nakatulugan na nito ang pinapanuod. Nakahiga ito sa couch. Napalunok siya nang mapansin na ang t-shirt nito ay bahagyang nalilis at kitang-kita ang maputi nitong tiyan. Bigla ay parang nawala ang epekto ng alak sa kanya. He suddenly felt thirsty and hot.

Mukhang lumalambot si Vince😂😂

What do you think of the story so far?

Ano

kaya ang

susunod

mangyayari

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 12

A/N:

Bukas

pa sana ang update na ’to kaso

natuwa

ako

response niyo

previous chapter kaya

napaaga

ang update. Thank you for the comments and votes :)

NAPAUNGOL si Charlene sa iritasyon nang may maramdamang yumuyugyog sa kanya. Antok na antok siya at gusto pa niyang matulog.

“What the heck do you think you’re doing? Bakit dito ka natutulog?” bigla siyang nagmulat ng mga mata nang marinig ang pamilyar na boses na ’yon. Ang lukot na mukha ni Vince ang una niyang natunghayan.

Iginala ni Charlene ang paningin at na-realize niyang nasa sala pala siya. Mukhang nakatulugan niya ang paghihintay sa binata. Bumangon siya at naupo.

“Hindi ko namalayang nakatulog pala ako. Hinintay kasi kita.” Tugon niya saka naghikab.

“You didn’t have to do that. Pa’no kung hindi naman pala ako uuwi? Tsaka bakit hindi naka-lock ang main door? Pa’no kung may mga masamang taong pumasok dito? Nag-iisip ka ba?” salubong pa rin ang kilay na anito sa medyo mataas na tinig.

Napalunok ang dalaga at nag-iwas ng tingin. “Hindi naman. Safe naman dito sa rancho. Sinadya ko talagang hindi i-lock kasi baka hindi ko mamalayang dumating ka.”

Vince raked his fingers through his hair. Parang nakainom ito. “Kahit na. Pwede naman akong matulog na lang sa sasakyan o kaya diyan sa porch. Dapat hindi ka na nag-abala pang hintayin ako. Dapat ni-lock mo ’yong pintuan. Wala pa naman kayong kasama dito. Delikado. Naisip mo ba ’yon?” may galit sa tinig nito pero imbes na matakot sa tono nito ay may tuwang bumangon sa kanyang dibdib.

“Nag-aalala ka ba sa amin?” hindi niya mapigilang itanong. Tila natigilan naman ito saglit.

“Ayaw ko lang na may masamang mangyari sa mga bata! How could you be so careless? Next time, don’t do that again. Kung wala pa ako, just lock the door. Ako na ang bahala sa sarili ko kung saan ako matutulog.” Sagot nito saka tumalikod at iniwan siya doong mag-isa.

Napakagat-labi ang dalaga. May bahagi ng puso niya ang nasaktan dahil sa mga bata lang ito nag-aalala pero at the same time, masaya siya. Akala niya ay wala kahit ano pang malasakit ang binata sa kanila pero ramdam niya ang pag-aalala nito.

“Charlie, stop it. ’Wag kang umasa. Baka masaktan ka lang. Kay Chase at Chance lang siya nag-aalala, pwera ikaw.” Paalala niya sa sarili saka tumayo na at umakyat na sa taas.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng kwarto dahiL masarap na ang tulog ng mg anak. Ayaw niyang magising ang mga ito. Mabuti na lamang at hindi nagising ang kambal na wala siya sa tabi ng mga ito. Baka kasi umiyak na naman si Chance.

Sinigurado naman kasi niyang mahimbing na ang tulog ng mga ito bago siya bumaba at hintayin si Vince sa sala. Wala kasi itong susi at ayaw naman niyang magpalipas ito ng gabi sa labas.

Nang mahiga siya sa kama ay mukha pa rin ni Vince ang nasa isip. Hirap siyang makatulog. Lumipas ang dalawang oras pero hindi pa rin siya dalawin ng antok.

She decided to go downstairs to drink some milk. Baka sakaling ma-relax siya at makatulog na rin pag ginawa iyon.

Hindi na niya binuksan pa ang mga ilaw dahil kahit papano ay maliwanag naman. Hindi naman siya natatakot sa dilim. She actually likes it.

Tsaka ang liwanag ng buwan mula sa mga bintana ay nagsilbi niyang tanglaw hanggang sa makarating sa kusina. Akmang bubuksan niya ang ref nang parang may kaluskos siyang naulinigan mula sa likuran niya.

Tumaas ang mga balahibo niya sa isiping multo iyon o kaya ay may nakapasok na magnanakaw. Dahan-dahan siyang pumihit upang tingnan iyon ngunit ganun na lang ang panlalaki ng mga mata nang may malaking pigura ng tao siyang nakita.

She opened her mouth and was about to scream in fear when that figure closed the gap between them and covered her mouth with its hand. Ang mga katawan nila ay nagdikit at ramdam niya ang mainit nitong balat. Wala itong pang-itaas.

Lalo siyang natakot. Mukhang may nakapasok na manyak! Akma niya itong itutulak upang tahurin ito nang sa wakas ay magsalita ang lalaki.

“Stop! It’s me.” Doon lamang siya unti-unting kumalma. Dahan-dahan nitong tinanggal ang kamay mula sa pagkakatakip sa kanyang bibig.

Mabilis pa rin ang tibok ng puso niya. Natakot talaga siya. Akala niya ay kung sino na. She inhaled and exhaled a couple of times, calming herself down.

Nang makabawi ay hindi niya maiwasang mainis. “Damn you! Bakit bigla-bigla ka na lang sumusulpot?! Ginulat mo ako!” To her surprise, he chuckled.

“Matatakutin ka na pala ngayon. I used to do that to you a lot before pero hindi ka naman natatakot, ah.” natigilan siya. Hindi niya akalaing naaalala pa ng binata iyon.

Iyon ang mga panahon na sa bahay ng mga ito siya natutulog. Madalas kasi siyang magising nang dis oras ng gabi para uminom. Kapag nasa kusina na siya ay bigla itong susulpot at yayakapin siya mula sa dilim.

Nagkatinginan sila. Kahit madilim ay nakita niya kung paano ito matigilan. Mukhang bigla nitong napagtanto na hindi nito dapat nasabi iyon sa kanya.

“Forget what I’ve said. Umakyat ka na.” naging malamig na naman ang tinig nito.

“S-Sige.” Nauutal na aniya. Uminom ito ng tubig saka siya iniwan doon. Ilang segundo rin siyang nakatingin sa nilabasan nito pagkatapos ay nilagyan niya ng tubig ang baso niya at akmang iinumin iyon nang mabitawan niya iyon at nabasag.

Nanginginig pala ang mga kamay niya. Hindi man lang napansin.

“What happened?” humahangos na tanong ng binata na bumalik. Parang doon lang siya natauhan. Her first instinct was to clean up the mess.

Yumuko siya at akmang pupulutin ang kalat nang yumuko rin ang binata at pinigilan siya sa kamay.

“Don’t touch it with your hands. Masusugatan ka.” Charlene gasped for breath when she felt his warm hand on her hand. Ang mga mukha nila ay halos magdikit na at kitang-kita niya ang pag-aalala sa mga abuhin nitong mga mata.

Kahit medyo madilim, sigurado siya sa nakita. Ngunit saglit lang iyon. Agad ding nawala at naging blangko ulit.

Dahan-dahan nitong binitawan ang kamay niya. “Hanggang ngayon, careless ka pa rin.” Anito saka iginala ang tingin. “Where’s the switch?” tanong nito kapagkuwan. Hindi siya sumagot pero siya na ang pumindot sa switch ng ilaw.

Nang magliwanag ay muntik na siyang mapasinghap ng malakas nang bumulaga sa mga mata ang maskulado nitong katawan.

Wala nga itong damit pang-itaas at nakaboxers lang. She suddenly felt thirstier than she already was. Ang eight pack abs nito ay nakakahalinang pagmasdan. Parang ang lakas-lakas nito. Lalaking-lalaki ang dating. Animo inukit ng isang manlililok ang katawan nito sa kisig.

Her traitorous eyes unintentionally went down there on his fly. Nanlaki ang mga mata niya nang makitang may malaking bukol roon. Agad siyang nag-iwas ng tingin. Parang nag-iinit ang pakiramdam niya.

“Umakyat ka na. Ako nang maglilinis nito.” napansin niyang hindi ito makatingin nang diretso sa kanya. Nakita rin niyang napalunok ito.

“S-Sige. Goodnight.” Sagot niya saka dali-daling umakyat sa taas. Nang makapasok sa silid ay napahawak siya sa dibdib. Ang lakas-lakas ng tibok ng puso niya . Para siyang tumakbo sa marathon.

Akma siyang maglalakad papunta sa kama nang mahagip ng mga mata ang salamin. Ang lampshade ay naka-on kaya nakita niya ang itsura.

How could she forgot? Nakasuot nga pala siya ng sexy na negligee. Bago nahiga kanina ay nagpalit siya ng damit. Kaya pala ganun ang tingin ni Vince kanina. Oh, God! Nakakahiya siya!

Nang dahil sa nagyari ay hindi siya nakatulog.

“MR. ARAGON, are you listening to me?” kunot-noong tanong ni Charlene kay Vicente dahil parang hindi ito nakikinig sa mga sinasabi niya. Kasalukuyan silang nasa pagawaan ng gatas sa loob ng rancho at sinasabi niya rito ang mga dapat nitong malaman tungkol doon.

Kanina pang alas nueve na nasa farm sila at nagsimula na kaagad siyang i-orient ang binata sa mga bagay na dapat nitong malaman. Ipinakilala na rin niya ito sa mga tauhan doon.

Kahit pakiramdam niya ay lumulutang siya dahil sa puyat ay maaga siyang bumangon kanina para magluto at asikasuhin ang mga anak.

Gaya kagabi ay tahimik silang kumain ng almusal. Ang mga bata lang ang madaldal. Parang naging mas awkward ang lahat sa pagitan nila pagkatapos ng nangyari kagabi.

Pagkatapos nga ng almusal nila at mahatid niya ang mga bata ay pumunta sila sa rancho na nakasunod ang kotse ng binata sa kanya.

“What?” salubong ang kilay na sagot ng lalaki. Wala nga yata itong narinig sa mga sinabi niya.

She huffed. He’d been acting weird since this morning. Iba ang paraan ng pagtitig nito sa kanya at parang gusto na niyang mailang. Napansin na niya iyon kaninang umaga habang nag-aalmusal sila.

Siya man ay naiilang rin pero hindi siya nagpapahalata. Nasa trabaho silat ay kailangang maging maayos ang lahat.

“I said, are you listening to what I’m saying? Para kasing hindi, eh. Kanina pa ako nagsasalita dito pero parang hindi mo naman naririnig ang mga sinasabi ko. Do you want us to take a break first?”

Napakurap ito ng ilang beses. Napansin niyang napalunok ito. “Just continue. Narinig ko ang mga sinabi mo.” Pormal na sagot nito.

Bumuntong-hininga siya saka nagpatuloy. “Just like what I was saying a while ago, ang mga gatas ng mga baka ay dito ipinaprocess, from pasteurization hanggang sa finish product. Sa kabilang room naman ang pagawaan ng mga cheese.”

“What about the milk cartons and bottles, inaangkat mo ba o may sarili ring pagawaan niyon dito?” sa wakas ay tanong ni Vince.

“Actually, kinukuha namin ang mga bottles at milk cartons sa Caballero Corp.” lumalim ang gatla sa noo ni Vince pagkarinig sa sinabi niya.

“Caballero Corp.? Don’t tell me—”

“Yes, Mr. Aragon. It’s one of Gavril’s family’s businesses. Mas nakakamura kasi kami sa kanila dahil malaki ang ibinibigay nilang discount. Pinaplano ko pa lang ang pagpo-produce ng sariling bote at cartons ng mga gatas dito kaya for the meantime, doon muna kumukuha ang rancho. Nakasulat ’yon sa ibinigay kong report sa’yo kanina. Every small details ay nilagay ko doon.” Pagbibigay detalye niya. Napansin niyang napatiim-bagang ito bago nagsalita.

“I want you to stop purchasing from that company from now on.”

Charlene couldn’t help but furrow. “Ano? Hindi pwedeng basta-basta na lang natin itititgil ng ganun na lang. Besides, saan naman tayo makakakuha ng ganung kamura? Sa kanila lang tayo makakatipid ng ganun kalaki.” Nalilitong sagot niya.

“Ms. Azaria, we don’t need them. I want you to cut our connection with them as soon as possible.” Matigas na anito. Tila hindi naman nagustuhan ni Charlene ang sinabi nito.

“Mr. Aragon, we’re partners in this business now and we already finalized that. I am not in favor of your decision. I don’t see any reason for us to stop doing business with them pwera na lang kung may alam kang ibang pwede nating pagkuhanan ng ganun ding kababang presyo.”

The corner of his lips twitched upon hearing her answer. Alam niyang napansin nito ang iritasyon na nararamdaman niya.

“Tell me honestly. You don’t like my suggestion because you don’t want to cut your ties with that Gavril, right?” lalong nagsalubong ang kilay niya sa sinabi nito. Bigla ay nalito siya. Ano ang kinalaman ni Gavril sa usapan nila?

“Excuse me? Bakit nasali si Gavril sa usapan?” Vince shrugged his shoulders.

“Pretending to be dumb, are we? Of course, you don’t want to cut your connection with him but let me remind you this. You already signed the damn contract that I gave you so it means, you also agreed not to associate yourself with Gavril in anyway. Did you actually forget that?”

Charlene’s eyes widened. “B-But this is just business. Just like I’ve told you, mas makakamura tayo kapag—”

“—I don’t care about that. You agreed to my conditions so start complying to it from now on. If you’re worried about the cost, I’ll guarantee you that we will not lose anything. Let’s switch to Montemayor Manufacturing instead.” Her lips hang open.

Napailing siya. “I don’t understand. We’ve been doing business with the Caballeros for years and we can’t just cut off our ties with them just like that. Can’t you just let this go? Mas nauna naman ang relasyon ng mga Azaria at Caballero kaysa sa kontrata natin, ’di ba? Techinically, hindi dapat maapektuhan ang relasyon ng dalawang kompanya. This is absurd.”

Nagdilim ang mukha ng binata. “Gaya nga ng sinabi mo, partners na tayo sa negosyong ito at may karapatan na akong magdesisyon para sa ikabubuti ng rancho—”

“—Ikabubuti ng rancho? Iba ang nakikita ko. Pinepersonal mo ang issue. Wala naman dapat maging problema, hindi ba? We have the advantage kung sa kanila tayo kukuha. Hindi ko lang maintindihan kung bakit sinasali mo si Gavril sa issue natin.”

“Pinepersonal? You’re misunderstanding me, Ms. Azaria. I just don’t trust that company. Siguro medyo binabase ko nga personally because as a business man, ayokong makipagtrabaho sa taong wala akong tiwala. Paano ko pagkakatiwalaan ang isang tao na mang-aagaw?” napasinghap si Charlene sa sinabi ni Vince.

Nakita niyang tila natigilan rin ang binata sa nasabi nito pero saglit lang iyon. Nawala lahat ng emosyon nito sa mukha.

“Vince…”

“We’re done here. Ipagpatuloy ko na lang ang pagbisita sa iba pang parte ng rancho mamaya. Magpadala ka na lang ng tao para sumama at mag-orient sa’kin.” malamig na saad nito saka iniwan siya roon.

Tila biglang sumakit ang ulo ni Charlene sa mga nangyari. Akala pa naman niya ay magiging maayos sila ni Vince kapag nasa trabaho na pero ganun pa rin. Mapait siyang napangiti. Hanggang kailan kaya magpapatuloy ang ganitong sitwasyon nila?

Naku! Mas umiinit ang mga eksena kasing init ng ulo ni Vince. LOL

Ano sa tingin niyo ang susunod na mangyayari?

What do you think of this chapter?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 13

Happy reading, BLAZERS :)

NAPAKAGAT-LABI si Charlene nang makita na rumehistro ang pangalan ni Gavril sa screen ng kanyang cellphone na tumatawag sa kanya. Pangatlong beses na iyon na tawag ng binata sa araw na iyon pero hindi niya magawang sagutin. Alam na kasi niya ang sasabihin nito sa kanya.

Sigurado siyang natanggap na ng Caballero Corp. ang desisyon nila sa rancho na itigil na ang pagbili sa mga ito ng mga ginagamit nilang containers ng kanilang mga gatas.

Hindi siya pumayag sa kagustuhan na iyon ni Vince noong una pero siya na ang nagpakumbaba. Ayaw niyang maging mas mahirap pa ang sitwasyon nila ng lalaki.

Napabuntong-hininga siya nang tumigil ang pagtunog ng gadget saka pinilit na mag-concentrate na lamang sa trabaho.

It’s been a week since Vince came to live with them in the ranch at sa bawat araw na lumipas ay nagiging mas malapit na ang loob ng kambal rito. Kuhang-kuha na nito ang loob ng mg anak nila at natutuwa siya roon. Pero ang pakikitungo nilang dalawa sa isa’t-isa ay naging mas malala.

Alam niyang may kinalaman ang pinagtalunan nila noong unang araw nito sa trabaho kung bakit naging mas malamig ito sa kanya. Kahit pumayag na siya sa gusto ay wala pa ring nagbago. Nag-aalangan naman siyang kausapin ito baka kung ano lang ang marinig mula rito.

Halos hindi siya nito tinitingnan o kinakausap. Para siyang hangin sa harap nito. Sabagay, halos hindi nga sila nagkikita sa bahay. Madalas kasi na gabi na kung umuwi ito. Binigyan na lamang niya ng sariling susi ang binata para hindi na niya kailangan pa itong pagbuksan.

Ang weird ng sitwasyon nila at hindi niya alam kung saan siya magsisimula upang ayusin ang lahat sa pagitan nila dahil sa inaasal ng lalaki.

She sighed. Kasalukuyan siyang may pinag-aaralang dokumento pero hindi siya makapag-concentrate sa dami ng iniisip. Akma siyang tatayo upang kumuha sana ng tubig sa pantry nang may marinig siyang mga boses sa kabilang opisina. Ang opisina ni Vince. Bahagyang nakabukas ang pinto niya at nakita niyang lumabas ang binata na may kasamang babae.

“Are you sure na gusto mong magtrabaho dito for the meantime? Baka naman nakaka-istorbo ako sa scheduale mo?” rinig niyang tanong ng binata. Nasa tapat ang mga ito ng pinto kaya nakikita niya ang mga ito.

“Of course not. Basta ikaw. Yes, busy ako but I can come here at least twice a week just for you.” nanlaki ang mga mata ng dalaga nang makita ang mukha ng babae. Ito ang babaeng nakita niyang kasama ni Vince noon sa mall. The brunette beauty.

Vince chuckled amusedly while staring at the woman fondly. Kitang-kita ni Charlene ang ibang aura ni Vince habang kausap ang kaharap. Ayaw man niya ay sumikip ang dibdib niya sa nakita lalo na nang marinig ang itinawag nito sa dalaga.

“Thank you, Honey. You’re a lifesaver.” The woman rolled her eyes.

“Remember, my kapalit ’to.”

“Of course. Don’t worry, gagawin ko ang ipinapagawa mo.” Lalong sumikip ang dibdib ni Charlene sa narinig. Honey. May girlfriend na nga ito, baka nga asawa pa nito ang babaeng ’yon. Namasa ang mga mata niya. Ano ba kasi ang inaasahan niya? It has been 6 years since then. Imposible naman kasing wala pa itong iba.

“So, let’s go?” may lambing ang boses ng binata. Parang nais niyang mainggit sa babae. Ganun na ganun ang boses ng binata noon kapag kausap siya. Gentle and full of love.

“Sure.” Inangkla ng babae ang braso sa braso ni Vince saka naglakad na ang mga ito palabas.

Hindi alam ni Charlene kung gaano siya katagal nakatingin sa pinto kahit wala na ang dalawa. Ang alam lang niya ay kumikirot ang puso niya. Kirot na may kasamang hindi niya maipaliwanag na damdamin.

She inhaled and exhaled a couple of times to try calming her senses down. Pilit niyang inignora ang nararamdaman at ipinagpatuloy ang kanyang ginagawa.

NAGHAHANDA na si Charlie sa pag-uwi nang humahangos na dumating si tatay Larry.

“Miss Charlene! Nakakagulo po sa gate ng rancho ngayon!” balita nito sa kanya. Napakunot-noo ang dalaga.

“Bakit po? Ano’ng nangyari?” tanong niya saka kinuha ang mga gamit at sinabayan ang matanda sa paglabas ng opisina.

“Dumating po si sir Gavril pero ayaw po siyang papasukin, eh.”

“Ano?! At sino naman ang ayaw magpapasok sa kanya?” mabilis ang mga hakbang nila hanggang sa marating nila ang nakaparadang sasakyan niya.

“Hindi ko po alam, eh. Ngayon ko lang po nakita. Kasama daw po ni sir Vicente kanina.”

Sumakay sila ni tatay Larry saka minaniobra niya iyon papunta sa gate ng rancho. May kalayuan din kasi iyon kapag lalakarin lang.

Nang makarating sila roon ay agad silang umibis ng sasakyan at dali-daling lumapit sa mga tao roon. May napansin siyang dalawang unipormadong mga lalaki na hindi niya kilala, pinipigilan si Gavril na pumasok sa loob.

“Sir, pasensya na po talaga. Hindi po talaga kayo pwedeng pumasok.” Anang isang lalaki.

“I don’t care! Gusto ko lang makausap si Charlie! Sino ba kayo? Bakit ayaw niyo akong papasukin?” galit ang boses ng binata. Halatang pigil na pigil nito ang sarili upang hindi suntukin ang dalawang lalaking pumipigil rito. May mga ilang trabahadar na rin doon na nagtatakang pinapanood ang nangyayari.

“Charlie! Ano ang nangyayari? Bakit ganito? Why am I not allowed to come in?” naguguluhang tanong ni Gavril nang makita siyang naglalakad palapit.

“Ano ang nangyayari dito?” tanong niya nang makalapit sa mga ito saka kunot-noong hinarap ang dalawang lalak. “Excuse me pero sino kayo? Ano ang ginagawa niyo dito at bakit niyo pinipigilan si Gavril na pumasok?” she asked sternly.

“Pasensya na po, ma’am. Napag-utusan lang.”

“At sino ang nag-utos sa inyo?” akmang sasagot ang dalawa nang may nagsalita.

“Ako.” Lahat sila napatingin sa lalaking bagong dating. Kasama pa rin nito ang babaeng kasama kanina.

“And why would you do that? At sino ang mga ito?” hindi maiwasang magtaas ng boses ng dalaga.

“These are the newly hired guards that will ensure the security of the ranch.”

“Security? Mr. Aragon, Gavril is my friend! Tsaka bakit ka nag-hire ng mga guards na hindi mo man lang sinasabi sa akin?” Charlene couldn’t hide her irritation especially when she noticed how that woman hold onto Vince’s arm like a snake. “Buksan niyo ang gate at papasukin niyo si Gavril!” galit niyang utos sa dalawang guards.

Tumingin naman ang mga ito kay Vince na animo hinihintay ang sasabihin nito.

“Ms. Azaria, we had a deal.” Madiin ang boses na sabi ni Vince. Ang mga mata ay walang anumang emosyon habang nakatingin sa kanya.

Charlene squeezed her eyes shut for good three seconds before she spoke again. “Mr. Aragon, this is unfair. Gavril is my friend. He doesn’t deserve to be treated this way.”

“Wala akong pakialam. Hindi kita pinipigilang kausapin ang lalaking ’yan pero alam mo ang magiging kapalit. You should know the consequences of your actions” He said through gritted teeth.

“Damn you, Aragon! Lumaban ka nang patas!” galit na sigaw ni Gavril. Nagngangalit ang bagang nito habang masama ang tingin kay Vince. Akala niya ay magagalit si Vince sa sinabi ni Gavril pero ngumisi lang ito ngunit ang mga mata ay nagbabaga.

“Patas? You don’t even know the meaning of the word, Caballero.” Anito saka tumalikod. Akmang aalis na ang mga ito nang pigilan ni Charlene.

“Vince, please. Just this once. Let me talk to him. I can’t just push him away like that.” pakiusap niya sa binata. Humarap ito sa kanya at wala siyang mabasang kahit anumang emosyon sa gwapo nitong mukha.

Sinalubong niya ang abuhin nitong mga mata. “Please. This will be the last time. After that, tutupad na ako sa usapan natin.”

Hindi muna ito sumagot agad. Nakatitig lang sa nakikiusap niyang mga mata. “Sige. Pagbibigyan kita. But this will be the last time that you will associate yourself to him. You don’t want to see me mad. Don’t spite me. I am an impatient man, Charlie.” he hissed callously and then walked away with the silent woman he was with.

Sumasal ang tibok ng puso ni Charlene nang marinig na tinawag siya ni Vince sa palayaw niya. Ito ang unang beses nitong ginawa iyon mula nang magkita ulit sila at kahit pa galit siya sa ginagawa nito, may munting tuwa siyang naramdaman.

It has been so long since she heard him call her that.

Nilawakan na ng dalawang guards ang gate saka lumayo ang mga ito sa kanila. Nagpaalam na rin si tatay Larry na babalik na sa trabaho dahil malapit na rin ang oras ng uwi ng mga ito. Agad naman siyang niyakap ni Gavril nang lapitan niya ito.

“Are you okay, bunso? Ano ang ginawa sa’yo ng gago’ng ’yon? At saka ano ’yong sinasabi niyang usapan niyo? How come he’s here? Bakit hindi ka na sa amin kukuha ng mga containers ng gatas niyo dito sa rancho?” he bombarded her a lot of questions. Kumawala siya sa lalaki.

“Gav, Vince and I are now partners into managing the ranch.”

“Ano?! Paano nangyari iyon? Akala ko ba sa kanya na ’to?” naguguluhang tanong nito.

“Nagbago ang isip niya. Dalawa na kaming namamahala rito ngayon. Ayoko man pero mas mabuti na ’yon kesa ang mawala sa’kin nang tuluyan ang rancho.”

Gumalaw ang panga ni Gavril sa galit. “That b*stard!” he hissed.

“Gav, dito na nakatira si Vince.” mahina ang boses na pagbibigay alam niya.

“Ano?!” malakas ang boses na anito saka napahilamos sa mukha.

Napakagat-labi naman si Charlene. “Yes, Gav. Pasensya na kung hindi ko sinasagot ang mga tawag mo. Hindi ko kasi alam kung paano ko sasabihin ang mga nangyayari ngayon dito. Nahihiya rin ako kasi basta ko na lang pinutol ang ugnayan ng mga kompanya natin. Kailangan ko lang talagang gawin ito kasi kung hindi, mawawalan ng silbi ang lahat at mawawala na talaga sa’kin nang tuluyan ang rancho. I’m so sorry.” She said apologetically and looked down.

“What do you mean?” naguguluhang tanong ni Gavril.

“K-Kasama sa kondisyon ni Vince ang iwasan kita no’ng nagpirmahan kami ng kontrata kaya pati ang pagbili ng containers sa inyo kailangan kong itigil. I’m sorry, Gav. You’ve been there for me and my kids mula pa noon at nahihiya ako ngayon dahil sa mga nangyayari. Ayaw ko man pero mas maganda munang ’wag tayong magkita. Sana, ’wag ka munang pumunta dito. Ayoko lang magkagulo.”

“That guy is really an a*shole. Humanda siya sa akin. I will beat him to shake some sense in him! Wala siyang karapatang gawin sa’tin ’to!” Akma itong susundan si Vince ngunit maagap niyang pinigilan ito sa kamay.

“Don’t, Gav! Mas lalo lang magkakagulo. Magsasakitan lang kayo kapag pinuntahan mo siya at hindi iyon makakatulong sa sitwasyon ko ngayon.”

“At hahayaan mo lang na basta ka kontrolin ng lalaking ’yon? What he’s doing is illegal! Bina-blackmail ka niya to get what he wants! Mas mabuti pa sigurong umalis na lang kayo dito ng mga bata at hayaan niyo siyang kunin na itong rancho. Hindi naman malaking kawalan ang rancho, hindi ba? Marami pang businesses ang pamilya niyo, bunso. ’Wag mo siyang hayaang gawin ’to sa’yo!”

Napailing siya. “Alam mo kung gaano ka-importante itong rancho sa akin, Gav, at gagawin ko lahat huwag lang mawala ito sa’kin. ’Wag kang mag-alala. Pansamantala lang naman ito. Kapag naging maayos na ang lahat, pwede ka na ulit bumisita dito. Sa ngayon, mas magandang ’wag ka munag pumunta dito kasi mas lalo akong nahihirapang harapin ang galit ni Vince. Kapag kasi nakikita ka niya ay lalong nagiging mainit ang ulo niya.”

Gavril raked his fingers through his hair in frustration. “I can’t believe this! Sigurado akong may planong hindi maganda ang taong ’yon kaya niya ginagawa ito at natatakot akong masaktan ka at ng mga bata. He’s a dangerous man, bunso. Isipin mo na lang. Pwede naman niyang kunin na lang ang rancho pero nagbago ang isip niya at ginawa ka pa niyang partner. Kahit saang anggulo mo tingnan, may hindi maganda siyang gagawin.”

Agad siyang umiling. “No, Gav. He’s not. Galit lang ’yon kaya ganun. Siguro nga may plano siya pero alam kong hindi siya mananakit physically.” Hindi alam ni Charlie kung bakit niya ito ipinagtatanggol.

“’Yon na nga, eh. Galit siya, Charlie. Delikado ang isang tao na may kinikimkim na galit dahil darating na lang ang oras na sasabog na ito.”

“That’s why you shouldn’t show yourself here for the meantime, Gav. Hayaan mo. Kapag kailangan ko ng tulong mo, tatawagan kita kaagad.” Hinawakan niya ang palad ng binata ta nakikiusap na sinalubong ang mga mata nito. Hindi ito sumagot.

“Please, Gav. Do this for me.”

He huffed in frustration. Worry was evident on his face. “Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko at iisipin ko.” Mahina ang boses nito. “Nag-aalala ako sa pwedeng gawin niya sa’yo. Just like I’ve told you before, wala akong tiwala ni katiting sa kanya.”

Pilit siyang ngumiti. “I’ll be fine. Ako pa.”

“Okay. Hindi muna ako pupunta dito pero mangako ka sa’kin na tawagan mo ako kapag may nangyaring hindi maganda. Pupunta agad ako dito.” tumango ang dalaga.

“Thank you, Gav. Don’t worry. I can handle everything. Magiging maayos din ang lahat.” Aniya saka niyakap ito.

“Ingatan mo ang mga bata.” Bilin ito saka tinugon ang yakap niya. Akma siyang sasagot nang may tumikhim sa likuran niya.

“Ma’am, pinapasabi po ni sir Vicente na paalisin na raw po ang bisita.” kumawala siya sa binata at hinarap ang nagsalita. Akma siyang sasagot nang mapansin si Vince sa di kalayuan na nakatingin sa kanila. Wala na ang babaeng kasama nito.

“S-Sige na, Gav. Mag-ingat ka.” Hindi agad sumagot ang lalaki na matalim ang mga mata na nakatingin sa gawi ni Vince.

“Sige. Aalis na ako baka kung ano pa ang magawa ko sa lalaking ’yan.” Anito saka hinagkan ang noo niya. Nang makaalis ito ay agad siyang lumapit kay Vince. Hindi niya maiwasang makaramdam ng galit sa ginawa nito.

“Ano ba talaga ang gusto mo, ha? Bakit mo ba ’to ginagawa?! Sabihin mo sa akin kung ano ba talaga ang gusto mo kasi nahihirapan na ako!” Tumalim ang mga mata ng binata pero hindi ito sumagot. Tumalikod ito at naglakad paalis.

“Sabi mo, wala ka nang pakialam sa nakaraan natin pero iba ang nakikita ko. Ramdam ko ang galit mo. Kung galit ka sa’kin, ako na lang ang parusahan mo. ’Wag mo nang idamay ang ibang tao!”

His steps came to a halt and then he pivoted to face her. “You should be thankful that I didn’t ruin that guy’s life after what you two did to me! Tama ka, galit ako. Galit na galit pa rin ako! Kapag nakikita kita na kasama ang lalaking ’yon, naaalala ko kung paano mo ako ginago! Now, kung nahihirapan ka sa nangyayari, you’re always welcome to walk away. Hindi kita pinipigilan. Tandaan mo ito, Ms. Azaria, I haven’t lain down all the conditions that I want you to do. Sabihin mo kung hindi mo na kaya, madali naman akong kausap.”

“So, lumabas din ang totoo. You’re doing this because you want to get back at me. Sige, saktan mo ako kung gusto mo pero please lang, ’wag mo namang idamay si Gavril. Wala siyang ginawa sa’yo para—” whatever she wanted to say got cut off when Vince closed the gap between them and grabbed her on the arms roughly. Parang apoy na nagliyab ang mga mata nito habang nakatitig sa kanya.

“Walang ginawa?! Baka gusto mong ipamukha ko sa’yo ang pang-aagaw niya sa’yo noon mula sa’kin? You should be thankful because I didn’t kill that guy!” nanginig ang mga tuhod niya at nakaramdam ng takot dahil sa matinding galit na nakikita sa mga abuhing mata nito.

“H-Hindi. I didn’t cheat on you. We didn’t—”

“—You didn’t? Nasa harap ko na ang ebidensiya ng pagtataksil mo sa’kin tapos sasabihin mong hindi ka niya inagaw?!” napakagat-labi si Charlene nang lalong humigpit ang pagkakahawak nito sa mga braso niya.

“May mga anak nga kayo, ’di ba? Tapos sasabihin mo sa mukha ko na hindi mo ako ginago?! Kahit ngayon lang, magpakatotoo ka naman o baka naman hanggang ngayon, sinungaling ka pa rin?!” masakit na ang mga braso niya pero mas masakit ang puso niya. Hindi na niya nakayanan. A whimper escaped her lips as her tears fell.

His face softened when he saw her tears. Agad siya nitong binitawan na animo napaso ang mga kamay nito. Lumipas ang ilang segundo na ang mga hikbi lang niya ang naririnig. Nanatiling tahimik sila pareho.

“Vince…” umpisa niya nang medyo kumalma na siya.

“Don’t call me that.” Parang yelo ang boses nito.

Umiling siya. “No. Tatawagin pa rin kitang Vince kahit ayaw mo.” Mapait siyang ngumiti saka kinuha ang kamay ng binata. His body seemed to stiffen as their palms touched. Akma nitong hihilain ang kamay pero hindi niya hinayaan.

“Kung galit ka, ilabas mo ang lahat ng galit mo. Kung ang magpapagaan ng loob mo ay ang makita akong nasasaktan, then so be it. I’ll let you hurt me. Pero sana makinig ka muna sa mga paliwanag ko.“nakikiusap niyang ani.

Nagkatitigan sila. “Ano pa ang silbi? Tapos na ang mga nangyari. Hindi na mababago pa ang katotohanang nasira ang buhay ko nang dahil sa’yo; na ginago mo ako at ipinagpalit sa iba.” Mas malamig pa sa yelong sagot nito.

Umiling siya. “No, Vince. Nagkakamali ka. Hindi ko ginawa kung anuman ang iniisip mong ginawa ko noon.” Sa wakas ay nasabi rin niya. Natigilan ang binata pero saglit lang.

“Don’t you dare lie—”

“—I am not lying, Vince. Listen to me properly. Chase and Chance are—”

“Vince! Nandito ka lang pala. Kanina pa kita hinahanap.” Naputol ang anumang sasabihin ni Charlene nang dumating ang babaeng kasama ni Vince kanina.

Parang may pumisil sa puso niya nang hinila ni Vince ang kamay mula sa pagkakahawak niya.

“Nakakistorbo ba ako?” palipat-lipat ang tingin ng babae sa kanilang dalawa pero hindi niya ito pinansin.

“Vince, makinig ka sa’kin. May—”

“Sorry, Vince, pero kailangan mo na akong ihatid. Tumawag ang talyer. Okay na daw ang saskyan ko.” Hinarap siya nito. “Sorry, miss kung naiistorbo ko kayo. May kailangan kasi akong puntahan kaya dapat makuha ko na ang kotse ko ngayon bago sila magsara.” The woman said apologetically.

“Okay, let’s go.” si Vince.

“Vince…” pigil niya sa binata.

“Ihahatid ko muna siya.” hindi mawari ni Charlene kung galit pa rin ba ito o hindi. Wala na siyang nagawa kundi ang tumango na lang saka mapait na napangiti.

Naku, kailan kaya matatauhan si VInce?

Ano sa tingin niyo ang ginawa ni VInce kay Gavril? Tama o mali?

Sino kaya si Honey sa buhay ni Vince?

Malalaman na kaya ni Vince ang totoo?

ABANGAN!

CAMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 14

A/N: Ginanahan akong magsulat dahil sa responses niyo so nag-update ako. Bukas pa sana pero inihabol ko. LOL. HAPPY READING, BLAZERS!!!

KASALUKUYANG nagluluto si Charlene ng kanilang hapunan nang marinig niyang tumunog ang door bell.

“Mama, someone is outside the gate. Can we open it?” narinig niyang tanong ni Chase mula sa sala. Dali-dali niyang pinatay ang apoy ng kalan saka pinuntahan ang mga anak. Nasa pintuan ang mga ito at nakatingin sa gate.

“Stay here, sweethearts. Titingnan lang ni mama kung sino ’yon.”

“Opo.” Sagot ng dalawa at binalikan ang pinapanood sa sala. Naglakad naman si Charlene palapit sa gate at napangiti siya nang makita kung sino ’yon. Excited niyang binuksan ang gate.

“Magandang gabi, Charlene.” Nakangiting bati ni Darwin. Ito ang anak ng mayor sa kanilang lugar at matagal na rin niyang kaibigan. Binigyan siya nito ng bear hug.

“Oh, my God! Kailan ka pa dumating?” masaya niyang tanong sa binata. Limang buwan na rin kasi itong nawala dahil pumunta sa states.

“Kanina lang. Pinuntahan kita agad kasi na-miss kita.” pinasadahan siya nito ng tingin. “Lalo ka yatang gumanda, ah.” Puri nito kapagkuwan.

Charlene rolled her eyes. “Sus, bolero ka pa rin.”

“Oy, ’di naman. I just know how to appreciate something so beatiful.” sagot nito na malawak ang ngiti.

Inirapan niya ito. “Mabuti naman at pinapasok ka ng mga guards?” she asked curiously afterwards.

Darwin chuckled amusedly. “Actually, ayaw nila akong papasukin pero nakita ako ni tatay Larry. Sinabi niyang kakilala niya ako kaya pinapasok ako ng mga guards.”

“Mabuti naman at nakita ka niya. Ay, oo nga pala, pasok ka.” yaya niya at akmang papasok nang pinigilan siya nito sa kamay.

“’Wag na. Dumaan lang ako kasi gusto kitang makita at ibigay na rin ang mga ’to.” Anito sabay abot sa kanya ng pumpon ng mga bulaklak at isang box ng mamahaling chocolate. Meron din itong dalang malaking bear na may hawak na heart.

“Naku. Nag-abala ka pa. Hindi mo naman ako kailangang bigyan pa ng pasalubong.”

Agad itong umuling. “That’s not pasalubong. Para sa’yo talaga ’yan. Alam mo na siguro kung para saan. Gusto ko’ng ituloy ang sinimulan ko bago ako umalis papuntang amerika.” Muntik na siyang mapasinghap ng dinala ng lalaki ang kamay niya sa bibig nito at mabining hagkan iyon.

“D-Darwin…”

“Babalik ulit ako sa susunod na araw, Charlene. Gabi na kasi. Ayaw kong maka-istorbo.” Akmang tatalikod na ito nang biglang may maalala. May kinuha ito sa backpack nito. “Siyanga pala, this is for Chase and Chance. Pasalubong ko sa kanila from states. Sana magustuhan nila.” Anito at inabot sa kanya ang dalawang boxes ng laruan.

“Naku, Darwin. This is too much. Hindi ka na dapat nag-abala pa.”

Umiling ito saka ngumiti. “No. Talagang sinadya kong bilhan ang kambal. Sana matuwa sila. Sige, alis na ako. See you again soon.” Kinindatan pa siya nito saka sumakay sa sasakyan nito. Nang makaalis ito ay napabuntong hininga na lang siya.

Bago umalis ang binata limang buwan na ang nakakalipas ay nanliligaw na ito sa kanya. Akala niya ay nakalimutan na siya nito pero hindi pa rin pala. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman.

Pumasok siya at isinara ang gate saka naglakad pabalik ng bahay.

“Chase, Chance, someone wants to give you these.” Charlene announced when she entered the house. Excited ang mga bata na lumapit nang makitang laruan ang hawak niya.

“Wow, robot!”

“Ang ganda po ng Barbie doll! Kanino po galing, mama?” tanong ni Chance habang masayang pinagmamasdan ang hawak na laruan.

“Kay tito Darwin niyo, sweethearts. Duamting na siya at pinapabigay niya ’yan sa inyo.” Agad na nawala ang ngiti sa mukha ng kambal.

“Sa kanya rin po ba galing ’yang bear, chocolate at flowers, mama?” kunot-noong tanong ni Chase.

“Yes, sweetheart.” Nagkatinginan ang dalawa saka parang napaso na agad binitawan ang mga laruan at inilagay sa ibabaw ng coffee table.

“Ayaw na po namin ’yang mga toys.”

“Bakit naman, sweethearts? Akala ko ba gusto niyo?” nagtatakang tanong niya sa mga anak.

“Ayaw po namin kay tito Darwin.”

“And why’s that?”

“Kasi po he’s courting you. Hmp! Ayaw namin siya kasi hindi naman siya ang papa namin.” Umirap pa si Chance habang sinasabi iyon.

“Mga anak, mabait naman ang tito Darwin niyo.”

“Kahit na po. Ayaw namin sa mga suitors mo, mama. Buti pa si tito Vince, he’s not courting you kaya gusto namin siya. You’re only for our papa, right, mama?” she almost choked with her own spit.

“Sweethearts. Ganito kasi ’yon…” ngunit hindi na niya naituloy ang nais sabihin dahil napansin niyang parang naiiyak na ang mga anak.

“Sige na nga. Oo na.” sang-ayon na lamang niya. Their faces brightened up instantly.

“Talaga po, mama?”

Nakangiti siyang tumango. “Yes, sweethearts. Mama’s only for your papa.” tuwang-tuwa ang mga anak dahil sa sinabi niya. Pati siya ay masaya dahil napasaya niya ang mga anak kahit pa alam niyang komplikado ang sitwasyon nila ng papa ng mga ito. Bahala na…

TININGNAN ni Charlene ang pintuan saka napabuntong-hininga. Napatingin siya sa orasan. Malapit nang mag-alas siete pero wala pa si Vince. Ang sabi nito ay ihahatid lang nito ang kasama nitong babae kanina pero hanggang ngayon ay wala pa ito.

“Mama, bakit wala pa po si tito Vince?” tanong ng anak na si Chance. Nasa sala silang mag-iina. Katatapos lang niyang turuan ang mga anak ng assignment ng mga ito.

“Hindi ko alam, sweetheart. Siguro, may pinuntahan lang kaya hindi pa umuuwi.” Pilit siyang ngumiti.

“Can we call him up, mama?” tanong naman ni Chase. Mukhang nag-aalala ang kambal sa binata.

“Naku, ’wag na, sweetheart. Baka may ginagawa siyang importante. Makakaistorbo lang tayo. Hayaan niyo, siguradong uuwi rin ’yon mamaya.” Aniya sa pinasiglang tono kahit pa nagsisikip ang dibdib niya sa isiping iba ang ginagawa ng lalaki.

Kasama nito ang babaeng ’yon kanina. Ayaw man niyang isipin kung ano ang maaaring ginagawa ng mga ito sa kasalukuyan pero hindi niya maiwasan. Alam niyang wala siyang karapatang masaktan kung may relasyon man ang mga ito pero mahirap pigilan ang damdamin. She mentally shook the thought away.

Kinuha niya ang remote at binuksan ng TV. Inilagay niya sa cartoon network. “Ayan, manood na lang muna kayo. I’ll just prepare our dinner, okay?” tahimik na tumango ang dalawa. Mukhang napapalapit na talaga ang mga sa binata.

Paano naman kasing hindi? Ito lagi ang kalaro ng mga ito kapag nasa bahay sila. Napansin rin niyang naging mas masayahin ang kambal simula nang tumira ang binata sa kanila.

Pumunta siya sa kusina upang maghain ng kanilang hapunan. Nang matapos ay bumalik siya sa sala upang tawagin ang mga anak. Napakunot-noo siya nang makita ang ginagawa ng mga ito. Hawak ng mga ito ang cellphone niya.

“What do you think you’re doing with my phone, Chase, Chance?” she asked her children sternly. Nagulat ang mga ito at agad binitawan ang cellphone. Lumapit siya sa mga ito saka kinuha ang gadget.

Binuksan niya iyon at nakita niyang nasa contacts iyon. “Sweethearts, mama is asking you.” she said.

“I’m sorry, mama. Gusto lang naman naming tawagan si tito Vince.” Sagot ni Chase.

“Baka po kasi hindi na siya babalik dito.” ani Chance. Lihim na napangiti si Charlene pero nanatili siyang seryoso.

“You know that what you did was not right, isn’t? Dapat nagpaalam muna kayo kay mama bago niyo pinakialaman ang cellphone, ’di ba?” tumango ang mga ito.

“I’m sorry po, mama.” Magkapanabay na sagot ng mga ito. Charlene released a breath and then smiled.

“Why didn’t you tell me anyway?”

“Kasi po baka ayaw mo po, eh. Lagi naman po kasi kayong nag-aaway ni tito Vince.”

Napakunot-noo siya. “Nag-aaway?”

“Opo, mama. We heard you before. Tapos po, hindi na kayo nag-uusap.” Sagot ni Chance. Napakagat-labi si Charlene. Hindi siya aware na narinig pala sila ng mga anak at napapansin ang hindi nila pagkikibuan.

“Ayaw niyo po ba kay tito Vince?” Chase asked confusedly. Agad naman siyang umiling.

“No, sweetheart. Hindi naman kami nag-aaway ng tito Vince niyo. We were just discussing something about the ranch but everything’s okay between us.” sagot niya. Nagakatinginan ang kambal. Mukhang hindi masyadong kumbinsido.

“Really, mama?”

“Of course, sweetheart. Anyway, huwag niyo nang isipin ang tito Vince niyo kasi uuwi rin ’yon mamaya. For the meantime, kain na muna tayo ng dinner.” Aniya saka kinuha ang kamay ng mga ito.

Habang naglalakad sila papunta sa dining area ay malungkot pa rin ang mga mukha ng kambal.

“Bakit malungkot pa rin kayo? Ayaw niyo bang makasama si mama? Nandito naman si mama, ’di ba?” tila nagtatampo ang boses niya. Agad namang umiling ang mga anak.

“No po, mama. Gusto po.”

“Then smile na. I even cooked your favorite food.” Sa wakas ay nagliwanag ang mukha ng dalawa.

“Talaga po, mama? Nagluto ka po ng fried chicken?” Malawak ang ngiting tumango siya.

“Yehey!” tuwang-tuwa ang mga ito.

“But of course, you need to eat your veggies as well, sweethearts.” Paalala niya. Umasim ang mukha ni Chance.

“But, mama—”

“—You know he rules, sweetie.”

“Sige na nga. I’ll try po.” She gently squeezed Chance’s nose.

“Ikaw talaga.” Her daughter giggled. Maya-maya pa ay nasa hapag-kainan na sila at kumakain. Walang bukang-bibig ang mga anak kundi si Vince.

“You know po, mama? Tito Vince said he would teach us how to ride a horse on Saturday.” Excited na sabi ni Chase.

“He told you that?”

“Opo, mama. He promised us. Sabi pa niya, bibigyan niya kami ng ponies namin,” wala pa man ay tuwang-tuwa na ang dalawa. Baka sang excitement.

“Sweethearts, you’re too young to ride a horse.” Biglang nawala ang excitement sa mga mukha ng kambal.

“Pero sabi ni po tito Vince, siya ang magtuturo sa amin and we’ll be safe kasi nandun naman siya.” Napabuntong-hininga siya. Hindi malaman ang tamang sasabihin. Ayaw naman niyang maging kontrabida sa mata ng mga anak.

“Okay, I’ll think about it. Kakausapin ko muna ang tito Vince niyo.” Sabi na lang niya kapagkuwan. Their faces brightened up.

“Talaga po, mama?”

“Yes, sweethearts. Sige na. Tapusin niyo na ang pagkain niyo.” Maganang inubos ng mga ito ang laman ng kanya-kanyang plato.

Nang matapos sila ay nanuod muna saglit ang ito sa sala habang naghuhugas siya ng mga pinagkainan nila. Nang matapos siya ay umakyat na sila at tinulungan niya ang kambal na maglinis ng katawan.

Pagkatapos niyang asikasuhin ang mga ito ay ang sarili naman ang inasikaso. Nang matapos siya ay binasahan ang mga anak ng bedtime story.

“Mama, gabi na po. Bakit wala pa rin si tito Vince?” tanong ni Chase nang matapos niyang basahan ang mga ito ng story. Naku, naalala na naman ng mga ito ang binata.

“He’s on his way home for sure, baby. Gusto niyo pa ba ng isang story?”

“Can you sing us a lullaby na lang po, mama?” hiling ni Chance. Napangiti siya.

“Sure, baby.” Yumakap ang mga ito sa kanya. Nasa gitna siya ng mga ito.

Somewhere, over the rainbow, way up high

There’s a land that I heard of once in a lullaby

Somewhere, over the rainbow, skies are blue

And the dreams that you dare to dream really do come true

Someday I’ll wish upon a star

And wake up where the clouds are far behind me

Where troubles melt like lemon drops

Away above the chimney tops

That’s where you’ll find me…

Nakailang kanta rin siya bago niya napansing nakatulog na ang mga anak. Napatingin siya sa digital clock sa may bedside table. Alas dies pasado na pero wala pa rin si Vince. She bit her lower lip. Ayaw na niyang isipin pa kung ano ang kasalukuyang ginagawa ng binata dahil masasaktan lang siya.

Sinubukan niyang matulog pero hindi siya dalawin ng antok. Then, she decided to go downstairs to check if Vince already came home or not yet.

MUNTIK nang matumba si Vicente nang bigla siyang tumayo. Medyo lasing na siya. Sana lang ay kaya pa niyang mag-drive pauwi.

“Hey, saan ka pupunta?” tanong ni Wolf.

“Uwi na ako. Gabi na.”

Natawa ang kaibigan. “At kailan ka pa nagkaroon ng pakialam kung gabi na kapag ganitong lumalabas tayo?” tila nakakalokong tanong nito.

“Shut up. Sige na. Aalis na ako. Ikaw na ang magbayad diyan.”

“Teka, bakit ako? Ikaw itong nagyaya ng inuman nang malaman mong nandito ako sa Tagaytay, eh.” Reklamo nito. Nakabusangot na ito. Akala mo naman kung hindi kayang bayaran ang bill nila.

“Whatever, man. Sige na. Mauna na ako.”

“Teka lang. Ihahatid na kita. Baka mapano ka pa. Parang lasing ka na, eh.” Akmang tatayo ito nang pigilan niya.

“Huwag na. Kaya ko pa naman. Malapit lang naman ang rancho dito.”

“Sigurado ka?” tila nag-aalangan ito.

“Oo. Sige.” Naglakad na siya palabas ng bar na iyon at dumiretso sa sasakyan niya. Akma siyang papasok sa loob nang may mapansing grupo ng mga kalalakihan na pumasok sa bar. One particular face caught Vince’s attention. He gritted his teeth when he saw his face.

Biglang bumalik sa isip niya ang nakita kanina nang bumalik siya sa rancho pagkahatid kay Honey. Kitang-kita niya kung paano halikan ng lalaking ’yon ang likod ng kamay ni Charlene. Dahil sa nakita ay hindi na siya tumuloy na pumasok sa loob ng bahay.

Umalis siya ulit dahil baka kung ano pa ang magawa niya sa lalaking iyon. Hindi niya maipaliwanag na damdamin ang lumukob sa kanya nang makita kung paano nito yakapin ang dalaga. Parang gusto niyang magwala at pagsusuntukin ang lalaki hanggang sa mawalan ito ng hininga.

“Damn you, Charlie. You haven’t changed!” he hissed and then hit his car in rage. Hindi niya maintindihan kung bakit galit na galit siya.

Bumalik ang lahat ng mga nangyari sa nakaraan. Pati ang galit niya ay nabuhay ulit. Sumakay siya sa kotse at akmang papaharurutin iyon nang tumunog ang cellphone niya. Sinagot niya iyon.

“Bakit?” malamig niyang tanong.

“Handa na ang lahat, boss. Pwede na naming gawin anytime. Naghihintay lang kami ng signal.” Napangisi siya.

“Sige. Gawin niyo na mamayang madaling araw. Siguraduhin niyong malinis ang trabaho.” Hindi niya alam kung dahil lasing at galit siya kaya walang pag-aalinlangan siyang pumayag.

“Opo, boss.” He ended the call then he smirked dangerously.

PINATAY ni Charlie ang TV at akmang aakyat na sa taas nang marinig niya ang pagparada ng sasakyan sa labas. Pamilyar ang tunog ng sasakyan. Sigurado siyang si Vince na iyon.

Sinadya niya talagang hintayin ang binata upang makapag-usap sila. Gusto niyang ituloy nila ang naudlot nilang pag-uusap kaninang hapon.

Nakapag-desisyon na siyang sabihin rito ang katotohanan. Ayaw na niyang may inililihim pa rito. Gusto na rin niyang malaman ng mga anak na nasa tabi lang ng mga ito ang totoong ama.

Maya-maya pa ay bumukas ang pintuan at pumasok si Vince. Narinig niya ang mga yabag nito papunta sa sala.

“Bakit gising ka pa?” tila yelo ang boses na tanong nito. Ni hindi man lang siya nito tiningnan.

Tumayo siya. “Gusto kitang makausap.”

“I don’t want to hear any of your nonsense. Inaantok na ako.” Akmang lalampasan siya nito nang pinigilan niya ito sa kamay. Naamoy niya ang alak sa hininga nito nang humarap ito sa kanya.

“This is not about nonsense things, Vince. Importante ang sasabihin ko sa’yo.”

Vince chuckled tauntingly. “Really? About what? Sasabihin mo na ba na may bago kang nilalandi ngayon?”

Napakunot-noo siya. Nasaktan siya sa sinabi nito. “Ano ang sinasabi mo?”

Napasinghap siya nang bigla siya nitong hapitin sa baywang hanggang sa maglapat ang mga katawan nila. Ang mga mata ng lalaki ay animo nagbabaga sa galit.

“Don’t play games with me, Charlie.” Agad siyang napailing. Naguguluhan sa pinagsasabi nito.

“H-Hindi ko alam ang sinasabi mo.” Lalong naningkit ang mga mata nito.

“Hindi mo alam? So, namamalikmata pala ako sa nakita ko kanina? Bakit hindi mo pa aminin na may bago ka na namang lalaki? Dahil ba hindi mo na nakikita si Gavril kaya naghanap ka na ng iba? Ang bilis naman. Sabagay. Hindi na ako nagtaka.” Bigla ang pagkulo ng dugo niya.

Pakiramdam niya ay umakyat lahat ng dugo niya sa ulo. Bago pa niya napigilan ang sarili ay umigkas ang palad niya sa mukha ng binata.

“Damn you! Wala kang karapatang insultuhin ako! Ni hindi ka man lang muna magtanong bago ka mambintang! Oo, alam kong nasaktan kita noon pero wala kang karapatang insultuhin ako ng ganito! Wala akong ginagawang masama!” she spat at him.

Kita niya ang pag-igtingan ng mga ugat nito sa leeg. “Hindi na kita maintindihan. Sinusubukan kong intindihin ka pero sumusobra ka na!” itinulak niya ito at akmang iiwan ito roon nang pumalibot ulit ang mga bisig nito sa baywang niya. Hinapit siya ulit lalo palapit sa matigas nitong katawan.

“V-Vince…” she tried to push him on the chest but she was like a pushing a wall.

“I won’t let you to be happy with someone else, Charlie! Never!” asik nito saka biglang sinakop ng mainit nitong labi ang labi niya para sa isang mapagparusang halik. Nanigas ang katawan niya. Hindi siya agad nakahuma.

Galit at nagpaparusa ang halik nito. Nang matauhan siya ay sinubikan niya itong itulak pero hindi siya nagwagi. Ipinagpatuloy nito ang paghalik sa kanya. Walang pakialam kung nasasaktan siya.

Hindi niya napigilang mapaluha. Matagal na niyang inasam na mahalikan ulit ng binata pero pakiramdam niya ay hindi ito ang Vince na kilala niya. Walang pagdadahan-dahan sa halik na iyon. Bagkus ay nananakit at nag-aangkin.

Tumulo ang mga luha niya. Ibinaba niya ang mga kamay at hinayaan ito sa gusto nito. Pumikit siya habang tahimik na lumuluha.

Ngunit sa hindi malamang kadahilanan ay tumigil ang lalaki at inilayo ang mga labi mula sa kanya. Nanatili siyang nakapikit kahit alam niyang tinititigan siya nito.

Naramdaman niyan pinahid nito ang mga luha niya. “Stop crying and kiss me.” he breathed after that.

“Nagmulat siya ng mga mata at sinalubong ang titig nito. Hindi niya alam kung namamalikmata lamang siya pero parang naging gentle ang mukha nito.

“C’mon, I want you to kiss me, Charlie.” She felt like she got lost in those tantalizing eyes of his. Animo nawala siya sa katinuan. Namalayan na lamang niyang magkalapat na ulit ang mga labi nila. Ang mga braso niya ay nakapulupot na sa leeg ng binata habang nakakulong siya sa bisig nito.

Oh, gosh! It has been so long at pakiramdam niya ay lumulutang siya sa alapaap. Napakatamis ng halik na kanilang pinagsasaluhan. Walang anumang galit o anumang negatibong damdamin. Punong-puno iyon ng pagsuyo at pagkasabik sa isa’t-isa.

Napaungol siya nang pumasok ang pangahas na dila ni Vince sa kanyang bibig. He expertly teased her tongue for a duel and she didn’t disappoint him. Ibinigay niya ang klase ng pagtugon na alam niyang gusto nito.

Naramdaman na lamang niya ang mga pangahas na kamay ng binata na gumagalugad sa mga sensitibong parte ng kanyang katawan. She moaned deliriously.

Ano sa tingin niyo? Simula na kaya ito ng pagbabago?

Ano kaya ang ipinapagawa ni Vince sa mga tauhan?

Ano sa tingin niyo ang susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 15

A/N: Sorry po, late update. Gaya nga po ng announcement ko

kahapon

nagpunta

po ako

doctor at

naubos

ang

oras

ko doon kaya hindi ako

nakapagsulat

naka

-update. Thank you for the get well soon messages!

OMG,

malapit

nang mag-alas dose dito. I’m sleepy na. Goodnight!

Salamat

po pala

mga comments and votes!

Anyway, may

konting

patikim

na hot scene. HAPPY READING!!!

HINDI mapigilan ni Charlene ang mapaungol nang lumalim pa ang masarap na halik na pinagsasaluhan nila ni Vince. Pakiramdam niya ay sabik na sabik ito sa kanya. Siya man ay ganun din. Wala sa hinagap niya na matitikman niya ulit ang tamis ng halik nito.

Ramdam niya ang rubdob at init ng paghalik nito kaya naman ay tinugon niya iyon ng kaparehong alab at init. She put all her emotions in that passionate and wild kiss that they’re sharing.

Napasinghap siya nang dumako ang pangahas na mga kamay ng binata sa kanyang dibdib at pisilin iyon kasabay ng pagbaba ng halik nito sa sensitibong parte ng kanyang leeg.

“Vince…” ungol niya saka napakagat-labi nang parang hindi pa ito nakontento at ipinasok ang isang kamay nito sa loob ng kanyang damit at sabik na dinama ang kanyang mga dibdib. Wala siyang suot na bra kaya naman ay malaya nitong halinhinang nilamas ang mga iyon.

Ramdam na niya ang pag-iinit ng kanyang katawan dahil sa giiagawa nito lalo na nang dumako ang mga daliri nito sa tuktok ng kanyang dibdib at paglaruan iyon. Electric-like sensation crawled up her spine. Napaliyad siya sa sarap.

Ang paghalik nito sa kanyang leeg ay naging mas agresibo at pangahas na animo gusto nitong mag-iwan ng marka ng pag-angkin doon.

A couple of seconds later, he hungrily captured her lips with another passionate kiss. Pareho pa silang napaungol nang muling magtagpo ang mga uhaw nilang labi. Para silang mga taong nasa desyerto at uhaw na uhaw.

Pakiramdam ni Charlene ay sinisilaban na ang kanyang buong katawan at ramdam niyang ganun din ang binata.

Hindi niya alam kung bakit napunta sila sa ganung tagpo pero wala na siyang pakialam pa. Nakalimutan na niya ang pakay na pakikipag-usap rito tungkol sa kanilang nakaraan. Her brain went hazy. Ang alam lang niya ay gusto niya ang ginagawa ng binata.

Dagling naghiwalay ang kanilang mga labi nang itinaas nito ang kanyang damit upang hubarin iyon mula sa kanya. Inihagis nito iyon sa kung saan na lang saka dagling pinagmasdan ang kanyang mga dibdib. Kitang-kita niya ang matinding pagnanasa sa mga mata ng lalaki.

Tumaas ang kamay nito at dinama ang isa niyang bundok. “Beautiful.” sabi nito sa parang paos na boses saka siya hinapit palapit sa maskulado nitong katawan. Sabik na sinakop ulit ng mga labi nito ang kanyang bibig.

Lalogn nagbaga ang siga ng apoy na tumutupok sa kanilang mga katawa. Ang mga kamay nila ay parehong gumagala sa katawan ng isa’t-isa.

Nagpatimbuwal silang dalawa sa ibabaw ng couch. He was now on top of her as his hands continued their onslaught on her body then kneaded her breasts like a dough full of desire.

“Vince!” muntik na siyang mapasigaw nang sakupin ng bibig nito ang tuktok ng kayang kaliwang dibdib at laruin iyon ng dila nito. He repeatedly circled her nipple with his raspy tongue before he would gently bit it with his teeth and then eventually suck on it like a hungry child.

Binigyan nito ng kaparehong atensyon ang kabilang dibdib niya at talaga namang halos mawala na si Charlene sa sarili. Napapaliyad siya habang parang wala nang bukas nitong binigyan ng atensyon ang kanyang malulusog na dibdib.

Pabiling-biling ang kanyang ulo at palakas nang palakas ang mag ungol. Pakiramdam niya ay tumaas ang temperatura sa kanilang paligid.

“Do you like what I’m doing to you, Charlie?” narinig niyang tanong ng binata kapagkuwan pero ang mga kamay ay patuloy lamang sa pagdama sa kanyang mga dibdib. Ang mga darili ay lumalapirot sa kanyang mga utong.

Napalunok ang dalaga nang magtagpo ang kanilang mga mata. Hindi siya nakasagot agad dahil sa mga ginagawa nito sa katawan niya.

“Ohhh.” Hindi niya napagilang umalpas sa kanyang mga labi nang padaanan ulit ng dila nito ang tuktok ng kanyang isang dibdib, teasing her.

“I want to hear your answer.” Anito saka sinipsip ang kanyang utong. Tinakpan ng kanyang palad ang bibig upang pigilin ang sigaw niya. Napakasarap ng ginagawa nito at nahihibang na talaga siya. Ramdam niya ang pagkabasa ng kanyang gitna.

Hindi pa rin ito nagbabago. He’s still the expert seducer especially when he wants to hear anything from her. Gagamitin nito ang galing sa pagpapaligaya ng babae upang marinig ang nais na sagot mula sa kanya.

“I want to hear your answer.” Ang boses nito ay punong-puno ng pagnanasa at pagkasabik. Ang abuhin nitong mga mata ay tila naglalagablab. Alam niyang pilit nito iyong itinatago pero nag-uumalpas iyon.

“Y’Yes, Vince. I l-like it.” tila bigla siyang tinablan ng hiya pagkasabi niyon. Damn! She’s such a wanton woman when it comes to Vince!

Ramdam niya ang pag-iinit ng kanyang mga pisngi.

Napasinghap siya nang bumaba ang isang kamay ni Vince sa gitna ng kanyang mga hita at tila nag-aakit na hinaplos-haplos iyon. Dumadama at nang-aakit, nagbibigay ng ligaya.

“Ohhh, Vince. Just like that…”

“What about this?” his voice was husky and full of desire. Lalong naglumikot pa lalo ang kamay nito roon. Napapasinghap siya dahil sa ginagawa nito. Her half hooded eyes were watching him pleasuring her. “Do you like this too?”

“Yes. It feels so good.” Nawala na ang anumang hiya o inhibisyon niya sa katawan. Para na siyang nahipnotismo ng binata. Pakiramdam niya ay nasa ibang mundo na sila kung saan sila lamang ang tanging tao roon.

Lumakas ang kanyang mga ungol nang ipasok ni Vince ang kamay sa garter ng kanyang suot na pang-ibaba at malayang dinama ang kanyang kaselanan.

“Damn. You’re already so wet.” Binalikan ng bibig ito ang pagsamba sa kanyang mga dibdib habang gumagawa ng mahika ang mga darili nito sa kanyang basang-basa ng pagkababae. Napasabunot siya sa buhok nito. Her breathing hitched.

She parted her legs even more to give him more access.

“Oh, my god, Vince! Ang sarap.” Ang nanulas mula sa mga labi niya nang ipasok nito ang isang daliri sa kanyang kaselanan at inumpisahan siyang paligayahin. Her hips involuntarily moved to meet the movements of his finger. Lalong lumakas ang mga ungol niya nang dinagdagan nito ng isa pang darili ang nasa loob niya.

Ang sarap ng ginagawa nito. It has been so long and she could feel herself so close already. Pero laking dismaya niya nang bigla itong tumigil at hinugot ang mga daliri mula sa kanyang kweba.

Ipinakita nito ang mga daliri sa kanya na basang-basa ng kanyang katas. Ganun na lamang ang panlalaki ng kayang mga mata nang dalhin nito iyon sa bibig at tikman iyon.

“Hmmm…Your taste haven’t changed at all. It’s still as delicious as ever.” Napalunok si Charlene at pakiramdam niya ay bigla siyang nauhaw.

Vince looked so sexy and hot while sucking her juices off of his fingers. Napakagat-labi siya.

“Tell me, Charlie. Ganito rin ba ang naging pagtugon ng katawan mo kay Gavril? Nagawa ka rin ba niyang pag-initin ng ganito?” nanigas ang katawan ni Charlene nang marinig ang sinabi nito. Pakiramdam niya ay binuhusan siya ng nagyeyelong tubig.

Oo nga pala. Nakalimutan niya ang sitwasyon nila ni Vince. Galit nga pala ito at ang alam nito ay ipinagpalit niya ito noon kay Gavril, na nagkarelasyon sila at ito ang ama ng kanyang mga anak.

Napakatanga niya. Kaya niya ito hinintay upang makapag-usap na sila. Gusto na niyang sabihin rito ang katotohanan pero imbes na mag-usap sila, nauwi sa mainit na sandali. Nadala siya ng sariling damdamin at hindi nakapagpigil.

“Bakit hindi ka makapagsalita?” sinalubong niya ang tingin nito. Hindi niya mawari kung galit ba ito o ano. Akma siyang sasagot nang marinig niya ang isang boses galing sa taas.

“Mama!” nagkatinginan sila ng binata. Mukhang nagising si Chance at hinahanap siya. Umiiyak pa yata ang anak. Dali-dali siyang tumayo at hinanap ang pantaas niya na inihagis ni Vince kanina.

Napangiwi siya nang maradaman ang basa niyang gitna.

“I need to go. Chance is awake.” Pero parang walang narinig ang lalaki.

“Tell me, Charlie. Did he manage to make you lose yourself into having s*x with him too? Ganito rin ba katindi ang naging pagtugon mo sa kanya?” napatiim-bagang ang dalaga sa mga lumalabas sa bibig nito. Hindi niya alam kung nang-iisunlto ba ito o ano. Hinarap niya ang binata habang takip ng mga kamay ang dibdib.

Vince smirked. “Hindi mo na kailangang takpan pa ’yan. I already saw that a lot of times before.” pagkasabi niyon ay tumiim ang anyo nito.

“Now, I want you to answer my question, Charlie.” Anito na para bang importante para ritong marinig ang sagot niya.

Napabunotong-hinga siya. Pakiramdam niya ay biglang sumakit ang ulo niya. “Importante pa ba ’yon?” halos pabulong niyang sagot.

“Oo dahil para na akong mababaliw sa kaiisip na kaya mo ako ipinagpalit sa kanya ay dahil mas naging masaya ka sa piling niya; na mas napaligaya ka niya!” nanlaki ang mga mata niya nang suntukin nito ang kalapit na pader.

“What the hell are you doing?!” she asked in horror. Hindi niya akalaing gagawin nito iyon.

“Mama!” Akmang sisingahalan niya ito sa ginawa nito pero narinig niya ulit ang iyak ng anak. Napabuntong-hininga siya.

“Saka na lang tayo mag-usap. Hinahanap na ako ni Chance.” Aniya saka hinanap ulit ang damit. Akma niya itong pupulutin mula sa sahig nang makita iyon nang inunahan siya ni Vince. Akala niya ay ibibigay nito iyon sa kanya pero hindi.

“Vince! Give me my shirt! Hinahanap na ako ni Chance! Can’t you hear? Umiiyak siya! “ She hissed.

Umiling ito. “Hindi ko ibibigay sa’yo ’to hangga’t ’di mo sinasagot ang tanong ko.” He said stubbornly.

Charlene relased a harsh breath. “Okay. Para matahimik ka na. Hindi ko masasagot ang tanong mo dahil kahit kailan ay wala kaming naging relasyon ni Gavril. Wala ring anumang nangyari sa pagitan namin. Marami akong gustong sabihin sa’yo pero saka na lang. Ituloy na lang nating mag-usap kung hindi ka na lasing at handa nang makinig sa paliwanag ko.” Aniya saka hinablot ang hawak nitong damit niya at dali-daling isinuot iyon.

Ramdam niya ang init ng titig ng binata kaya naman ay dali-dali na siyang umalis.

Iniwan niya ito bago pa man ito makahuma. Mukhang nagulat ito sa sinabi niya. Gusto na niyang ituloy-tuloy ang pag-uusap nila pero lasing ito at kung anu-ano na naman ang sinasabi. Umiiyak rin si Chance. Napabuntong-hininga na lamang siya sa mga pangyayari.

Talagang hindi pa rin sila nakapag-usap nang mabuti. She tried but it didn’t go as planned. Mapait siyang napangiti.

Nang makaakyat sa taas ay nakita niya si Chance sa may hallway, hinahanap siya. Umiiyak ito. Dali-dali niya itong nilapitan.

“Why are you here and crying, baby?” masuyo niyang tanong sa anak. Nagpakarga ito sa kanya.

“Nanaginip po ako na may monster sa room, mama. Tapos nung magising ako, you weren’t in bed with us.” iyak nito saka yumakap sa leeg niya.

“May ginawa lang si mama sa baba, sweetheart. Hindi mo naman kailangang umiyak. Panaginip lang ’yon. Hindi ’yon totoo.” Ramdam niya ang bilis ng tibok ng puso nito. Mukhang natakot nga talaga ito. Hinaplos-haplos niya ang likod nito upang pakalmahin ang anak.

“Really, mama? Pero para pong totoo, eh.” Napangiti siya saka hinagkan ang noo nito.

“I told you, anak. Panaginip lang ’yon at hindi totoo. Hindi ka ba naniniwala kay mama?” agad na umiling si Chance.

“I believe you po, mama.”

“Big girl ka na ’di ba?”

“Opo. Big girl na po ako.”

“Then be a brave girl. Kasi ang mga big girls, matatapang.”

“Like you, mama?” lumuwang ang ngiti niya sa sinabi nito.

“Yes, baby. Like mama.” pinunasan ni Chance ang mga luha saka tumingin sa kanya.

“Big girl na po ako kaya hindi na ako iiyak.” hinagkan niya ang pisngi nito.

“Good girl. Sige na. Matulog na tayo para hindi ka mapuyat.” Akma siyang papasok sa kwarto nang biglang may magsalita sa bandang likuran niya.

“Ano’ng nangyari? Bakit umiyak si Chance?” It was Vince. Nagulat siya. Hindi niya akalaing susunod ito. Mula nang tumira ang lalaki doon ay ngayon lang ito pumanhik sa taas.

“W-Wala. Natakot lang sa panaginip niya. Hindi niya ako nagisnan sa tabi nila nang magising siya kaya umiyak.” sagot niya na hindi makatingin rito.

Lumapit ang binata. Hindi niya mabasa kung anuman ang iniisip nito dahil seryoso ang mukha. “You should be brave, baby. I thought you’re a big girl already? Bakit iyakin ka pa rin?” anito kay Chance na may himig pagbibiro. His voice was gentle.

“Big girl na po ako, tito Vince.” Chance pouted.

“Then you should’t be a cry baby anymore.” muntik na siyang matawa nang umiling si Chance.

“I’m a big girl now, tito Vince, pero baby pa po ako ni mama.” Natawa ng mahina ang binata saka ginulo ang buhok ng anak. Minsan, hindi niya alam kung saan kinukuha ni Chance ang mga sinasabi nito.

“Sige na. Matulog ka na. May pasok ka pa bukas. Good night.”

“Good night din po, tito Vince.” Papasok na sila nang pigilan siya ni Vince sa libreng kamay. Muntik na siyang mapasinghap nang maramdaman ang init ng palad nito.

“Totoo ba ang sinabi mo kanina?”

“Vince, narinig mo ang sinabi ko. Ayaw ko nang ulitin pa ’yon. Bahala ka kung maniniwala ka man o hindi. Gusto ko mang mag-usap tayo ngayon ng masinsinan at sabihin ko sa’yo ang lahat pero asikasuhin ko muna si Chance. Sana lang ay pakinggan mo ako kapag nag-usap ulit tayo.”

Hindi ito umimik at unti-unting binitawan ang kamay niya. Nakita niyang bumuka ang bibig nito para sana magsalita nang inunahan ito ni Chance. “Mama, tulog na po tayo. I’m sleepy na.” anito saka naghikab. Antok na antok na ang itsura nito.

Charlene released a breath. “Sige na. Magpahinga ka na rin. Bukas na lang natin ituloy ito.”

Tumango ang binata saka bumuntong-hininga. Parang marami itong nais itanong sa kanya. “Okay. Good night.” Medyo nagulat siya sa tinuran nito. Ngayon lamang ito nagsabi ng ganun sa kanya.

“Good night too.” Sagot niya. Ang puso niya ay mabilis na naman ang tibok. Dali-dali siyang pumasok sa loob ng kwarto habang karga pa rin ang anak. Nahiga sila ng dahan-dahan upang hindi magising ang panganay niya.

“Sige na, sweetheart. Matulog ka na para hindi ka mapuyat.” Niyakap siya nito.

“Good night po, mama. I love you.”

Napangiti siya ng matamis. “Good night too, sweetheart. Mama loves you too.” Hinagkan niya ang noo nito.

NAPAMURA ng malakas si Vince nang hindi niya ma-contact ang tauhan niya. Ilang beses na niya itong tintawagan pero out of converage area ito. He decided to text him instead. Tumingin siya sa orasan. Ala una na ng madaling araw. Sana lang ay matanggap nito ang text niya.

Dapat ay hindi na muna niya ituloy ang plano niya. Bigla ay parang gusto niyang marinig muna kung ano ang iba pang sasabihin ni Charlene. Sana lang ay hindi na naman ito magsinungaling sa kanya at subukan siyang paikutin gaya ng ginawa nito sa kanya noon.

Nang matapos siyang mag-text ay humiga na siya. Biglang bumalik ang mga nangyari kanina sa pagitan nila ni Charlene.

“Damn it!” hindi niya mapigilang mapamura ulit dahil hanggang ngayon ay apektadong-apektado pa rin siya. Hindi mawala sa isipan ang alindog ng dalaga na matagal na niyang hindi nakita. Lalong nanigas ang sandata niya.

Naligo pa siya kanina nang malamig na tubig pero talagang hindi mawala ang init na nararamdaman niya. Para siyang naka-drugs na hindi mapigilan ang pagnanasa. Parang ngayon lamang siya nakakita ng hubad na babae.

Talagang hindi pa rin nagbabago ang epekto nito sa kanya. Ito lang talaga ang may kakayahang baliwin siya nang ganun. Akala niya ay nagawa na niyang burahin sa sistema niya ang anumang nararamdaman niya sa dalaga pero para iyong apoy na unti-unting tumutupok sa kanya.

Pakiramdam niya ay nag-uumpisa na naman siyang mabaliw.

“Ano ba ang meron ka, Charlie, na ganito katindi ang epekto mo sa’kin? It’s been f*cking six years! Niloko mo na ako’t lahat pero hindi pa rin kita tuluyang mabura sa sistema ko!” napahilamos siya sa mukha.

Bumalik ang sinabi nito sa kanya kanina. Mapait siyang napangiti. Ayaw man niyang aminin ay may isang bahagi ng puso niya ang umaasang totoo ang sinabi nito sa kanya pero paano nangyari iyon? Rinig na rinig niya ang usapan ng mga ito noon. Alam niya rin na may feelings ito kay Gavril bago pa man ito nakipaghiwalay sa kanya.

Vince gritted his teeth. “Ano ba ang binabalak mo, Charlie?” hindi niya alam kung ilang minuto o oras siyang nakatitig lang sa ceiling habang nag-iisip. Gulong-gulo ang utak niya. Naghahalo ang pagnanasa niya na hindi mawala-wala at ang pagkalito niya sa sinabi ng dalaga na hindi raw ito nagkaroon ng relasyon kay Gavril. Sino ang ama ng kambal kung ganun?

Biglang tumahip ang puso niya pero agad rin siyang napailing. Imposible!

Nagatatalo ang isip niya.

Hindi niya alam kung anong oras na siya nakatulog. Nang magising siya kinaumagahan, pakiramdam niya ay pagod siya at puyat. Hindi siya nagising sa oras. Mag-aalas-dies na pala.

“Damn!” dumiretso siya sa banyo at naglinis ng katawan. Nang matapos ay agad siyang nagbihis at lumabas ng silid. Wala na sina Charlene at ang mga bata.

Hindi na siya kumain pa at lumabas na siya ng bahay upang pumasok sa opisina. Akma siyang papasok sa sasakyan niya nang makita si Carlo, isa sa mga tauhan sa rancho. Tumatakbo ito palapit sa kanya.

“Sir, may masamang balita!” hinihingal pa ito dahil sa pagtakbo.

Napakunot-noo si Vince. “Bakit? Ano’ng nangyari?”

“Si Miss Charlene po. Nawawala sa gubat.”

“Ano?! Paano nangyari ’yon?” halos pasigaw niyang tanong.

“Kanina po kasing pagpasok namin dito sa rancho, nakita namin ang mga kural ng mga hayop na nakabukas at wala na silang lahat sa loob. Nakawala po sila. Nang malaman ni Miss Charlene, iginiit niyang sumama sa paghahanap sa mga hayop pero ngayon, hindi na po namin siya makita.” bigla ang panlalamig ni Vince sa narinig. Ang puso niya ay kumabog ng mabilis sa pag-aalala sa dalaga.

“Saan banda niyo siya huling nakita? Samahan mo ako!” dali-dali silang sumakay sa kanyang sasakyan at pinasibad iyon.

Mahigpit na mahigpit ang pagkakahawak ni Vince sa manibela habang nagmamaneho. Even though he doesn’t want to admit it, sobra siyang nag-aalala sa dalaga.

Nang makarating sila sa lugar ay nakita niya ang iba pang mga tauhan roon. May mga hila-hila ang bawat isa na mga nakawalang hayop.

“Dito po siya huling nakita. Sumama siya sa grupo ni tatay Larry papunta diyan sa gubat para maghanap ng mga nakawalang hayop pero naghiwahiwalay daw sila.”

“Bakit niya hinayaang mag-isa lang niya?!” singhal niya. Hindi niya mapigilan ang pag-alpas ng galit.

“K-Kabisado naman po kasi ni miss Charlene ang gubat kaya nga po nagtataka kami bakit nawawala siya.” Lalo siyang nakaramdamn ng pag-aalala.

Napasabunot siya sa sariling buhok. “Tawagin niyo lahat ng mga kasama niyo at hanapin natin si Charlene. Bumuo kayo ng apat na grupo at hiwahiwalay natin siyang hanapin.”

“Sige, sir.” Anito at umalis upang tawagin ang mga ibang kasamahan. Ilang minuto na ang nakalipas at lalo na ring nadadagdagan ang takot niya na baka kung ano na ang nangyari sa dalaga.

Hanggang sa hindi na niya kayang maghintay pa. Nagdesisyon na siyang mauna na sa paghahanap. Hindi niya kabisado ang gubat na iyon pero bahala na. Ang mahalaga ay mahanap niya si Charlie dahil kung may nangyaring masama rito ay hindi niya mapapatawad ang sarili.

Bago siya umalis ay binilin niya ang isang tauhan na kapag hindi pa sila nakabalik pagsapit ng tanghalian ay tumawag na ang mga ito ng pulis.

“Stay put, Charlie. I’m coming.”

Hindi pa rin nasabi dahil inuna ang mainit na eksena. LOL

Ano kaya ang nagyari kay Charlene?

Bakit kaya nakawala ang mga hayop sa rancho? Sino ang may kagagawan?

Ito na kaya ang simula ng pagkakaayos ng dalawa?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 16

Hi Blazers! Bukas pa sana ang update na ’to kasi nabitin ako sa comments niyo sa previous chapter pero baka wala na kasi akong time kaya inupload ko na ngayon. ENJOY READING!

MASAKIT na ang lalamunan ni Charlie sa paghingi ng saklolo pero wala pa ring nakakarinig sa mga sigaw niya. Napangiwi siya nang maramdaman ang lumalalang sakit sa kanyang paa. Napilayan siya. Hindi siya makatayo dahil sa tinamong injury mula sa pagbagsak sa kabayo kanina.

Nang malaman niya kaninang umaga ang nangyari ay tumulong siya sa paghahanap sa mga nakawalang hayop sa rancho. Karamihan kasi sa mga ito ay nagsuot sa gubat. Sumakay siya sa kabayo niya upang maging mas madali ang paghahanap kaso nadisgrasya siya.

Nagulat ang kabayong sinasakyan niya nang may bigla itong nakitang ahas sa harapan nila. Bigla itong nagwala na naging dahilan ng kanyang pagkahulog. Hindi niya napaghandaan iyon kaya naman ay hindi maganda ang pagbagsak niya sa lupa. Nagpagulong-gulong siya. Mabuti na lamang at iyon lang ang natamo niya injury.

Napatingin siya sa namamaga nang paa. Sinubukan niya ulit tumayo. “Aray!” talagang masakit ang paa niya at hindi niya kayang umakyat.

Mas lalo pang nagpalala na sa isang mababang dalisdis siya nahulog at ’di niya kayang umakyat na ganun ang kalagayan. Mabuti na lamang at kahit papaano ay swerte pa rin niya. Hindi ganun kalalim at katarik ang dalisdis na iyon. Nasa 12 feet lamang ang lalim niyon.

“Tulong!” sinubukan niya uling humingi ng tulong. Halos magdadalawang oras na siya roon pero wala pa ring dumarating na tulong.

Bigla niyang naalala ang mga anak. Nangilid ang mga luha niya pero hindi niya hinayaang pumatak iyon. Hindi siya papayag na hindi makabalik sa mga ito. Kailangan siya ng kambal. She loved them dearly.

Sinubukan niya ulit gumapang paakyat paunti-unti. Madali sana kung hindi masakit ang paa niya. Halos maubos ang lakas niya pero pilit niyang kinakaya. Mabuti na lamang at may mga damo at nakausling mga ugat ng puno doon na pwede niyang kapitan. Nasa kalahati na siya nang may marinig siyang sumusigaw.

“Charlie! Charlie! Where are you?” nanlaki ang mga mata niya. Pamilyar ang boses na iyon.

“I’m down here!” ganting sigaw niya. Ilang sandal pa ay sumungaw sa taas ang lalaki. Happiness grew within her when she confirmed her suspicion. Si Vince nga. Parang alalang-alala ang binata sa kanya lalo na nang makita ang kinalalagyan niya.

“Damn it! Pa’no ka napunta diyan? Just stay still. Kukuha lang ako ng pwede mong kapitan para mahila kita pataas.” Anito saka umalis saglit. Hindi siya nakahuma agad. Pakiramdam niya ay imahinasyon lamang niya ito pero sigurado siyang naroon talaga ito upang tulungan siya.

Ilang minuto ring nawala si Vince at ibinigay niya ang lahat upang hindi bumitaw sa kanyang kinakapitan. Kahit medyo natagalan ito ay hindi sumagi sa isip niyang iniwan na siya nito. Sa isip at puso niya ay alam niyang babalikan siya nito kaya nagpakatatag siya kahit masakit na ang kanyang mga kamay at nangangalay na siya ng sobra.

“Ouch! Hindi ko na yata kaya.” Unti-unti na siyang nawawalan ng lakas. Nang malapit na siyang bumigay ay sakto namang nagbalik ang lalaki. May hawak itong tuyong baging na mahaba at may kakapalan. Sa itsura pa lang ay hindi iyon basta mapipigtas.

“Hold onto this para mahila kita.” Sabi nito saka inabot sa kanya ang dulo niyon na itinali ng binata upang may makapitan siya. Hinawakan niya iyon pero hirap pa rin siya dahil halos wala na siyang lakas, idagdag pa ang sakit ng kanyang namamagang paa. Napapaungol siya sa sakit pero hindi siya sumuko.

“Don’t give up. Humawak kang mabuti. Kaya mo ’yan.”

Napangiwi siya sa iniindang sakit. “Hindi ko na yata kaya, Vince. Masakit na ang kamay ko pati ’yong pilay ko sa paa.”

His jaw flexed tightly. “No! You can do this! Give all your best. Isipin mo na lang sina Chase at Chance. Kailangan ka nila. Paano na lang sila kung susuko ka na lang?!” he hissed sternly. “C’mon, Charlie. Konti na lang, maaabot na kita.” Halata ang hirap nito sa paghila sa kanya pero hindi ito tumigil. Tinitigan niya ang determinado nitong mukha. Saglit siyang natigilan. Ibang-iba ang awra ng binata nang sandaling iyon.

Walang anumang bahid ng galit o ano pa mang negatibong emosyon. Ramdam niya ang totoong pag-aalala nito para sa kanya at naroon din ang hindi maitagong takot. Para saan? Takot ba itong may mangyaring masama sa kanya? Nagrigudon sa tuwa ang puso niya sa isiping iyon.

Dahil sa mga sinabi nito ay nagkaroon siya ng lakas ng loob. Kahit nahihirapan siya ay nagpatuloy siya. Nasa isip ang kanyang mga anak. Hindi siya papayag na hindi siya makabalik sa mga ito. Kahit nasusugatan na rin ang mga palad niya dahil sa magaspang na baging ay tiniis niya iyon.

“Good girl. Just a little bit more, Charlie. C’mon, you can do it.” Ani Vince nang malapit na siya nitong maabot. “Now, give me your hand.” dali-daling inabot nito ang kamay sa kanya nang sa wakas ay malapit na siya sa taas. Pilit niya iyong inabot at nang magdaop ang kanilang mga palad ay agad siyang nakaramdam ng kaligtasan. Hindi niya alam kung bakit pero ’yon ang nanaig sa kanya.

“Ahhh!” Vince almost roared while trying his hardest to pull her up. Kitang-kita niya ang butil-butil na pawis nito sa mukha at leeg. Ilang saglit pa ay nagtagumpay itong hilain siya pataas. Natumba silang dalawa sa lupa. Nasa ibabaw siya ng binata. Ang mga braso nito ay mahigpit na nakayakap sa kanya.

Hinihingal silang dalawa sa pagod.

“Damn it, Charlie! Tinakot mo ako!” anito kapagkwan. Akala niya ay galit ito pero nang mag-angat siya ng mukha at makita and expression nito ay nagulat siya sa nakita.

Vince cupped her face and stared at her full of worry. “Are you okay? May masakit ba sa’yo?” lalong bumilis ang tibok ng puso niya.

Napalunok si Charlene at hindi kaagad nakasagot. She was actually overwhelmed sa pinapakitang concern ng lalaki. “Napilayan ako sa paa. Hindi ko maigalaw kasi namamaga na.” Mahina niyang tugon kapagkuwan.

“Sh*t! Bakit ba kasi hindi ka nag-iingat? Bakit ka pa kasi sumama sa paghahanap dito sa gubat? Paano kung hindi kita nakita agad? Paano kung may nangyaring masama sa’yo? Naisip mo ba ang mga anak mo?” napanganga siya sa mga naririnig mula rito. Hindi niya akalaing mag-aalala ito sa kanya ng ganun.

“Nakikinig ka ba?” kunot-noong tanong nito sa kanya nang mapansing nakatanga lang siya rito. Bago pa man siya makahuma ay bigla nitong sinakop ang kanyang mga labi para sa isang maalab na halik. Ilang segundo lamang iyon pero para na siyang hindi makahinga.

Ang bilis-bilis ng tibok ng puso niya at parang bigla niyang nakalimutan ang nangyari sa kanya. Napakurap siya ng ilang beses.

“W-Why did you kiss me?” nauutal niyang tanong nang sa wakas ay mahanap ang dila.

“To wake you up. You were spacing out.” Vince tsked. Dahan-dahan itong bumangon paupo saka siya inalalayan upang maupo sa damuhan.

Nang komportable na siya sa posisyon niya ay hinawakan at sinipat nito ang paa niya.

“Aray! Don’t touch it. Masakit!” angal niya.

“This is bad. Kailangang matingnan ka agad ng doctor.” Kinuha nito ang mga kamay niya at tiningnan iyon. Napailing ito.

“Look what you’ve done. You’re beautiful hands are all scratched up. Hindi ka kasi nag-iingat.” Banayad na ang boses nito pero naro’n pa rin ang panenermon. “We should get out of here ASAP.” Anito sakay inilagay ang isang braso sa bandang likod niya at ang isa naman ay sa likod ng kanyang mga hita.

“Teka, ano’ng gagawin mo?”

“Just shut up and let me carry you. Kailangan na nating makaalis dito. The weather is not good. Mukhang uulan pa yata.” Sagot nito saka siya binuhat. Wala ng nagawa si Charlie kundi ang kumapit rito. Nakatingin siya sa gwapo nitong mukha habang naglalakad ito at buhat-buhat siya.

“Bakit ganyan ka makatingin? You don’t have to make it so obvious na nagu-gwapuhan ka sa’kin. Alam kung gwapo ako.” Seryoso ang mukhang anang binata.

Charlene rolled her eyes. “Ay, ang feeling!” sagot niya. To her surprise, Vince chukled. Banayad na napasinghap ang dalaga. Goodness! Hindi niya mapigilang maalala ang dating Vince sa inaakto nito ngayon.

The way he chuckled just now was so him six years ago. Akala niya ay nabura na ang mga katangian ng Vince na naging kasintahan niya noon sa bagong karakter nito ngayon pero habang tumatagal silang magkasama sa iisang bubong ay unti-unti niyang nakikita na naroon pa rin ang dating Vince.

Namamayani lang ang galit nito kaya natatabunan iyon.

“B-Bakit ka sumunod dito? Nag-aalala ka ba sa’kin talaga?” hindi niya mapigilang itanong iyon.

“Ano sa tingin mo? Malamang! Kaya nga ako nandito, ’di ba? You have no idea how worried I was. Don’t ever do that again! Don’t endanger yourself like this ever again, do you hear me?!” napakagat-labi siya saka tumango.

Sa totoo lang ay ito ang huling taong inaasahan niyang dumating upang maghanap at tumulong sa kanya. Alam niya kasing galit ito sa kanya. Akala nga niya ay magiging masaya ito kapag may nangyaring masama sa kanya.

“Akala ko ba galit ka sa’kin? Why did you come to my rescue then?” tumigil sa paglalakad ang binata at tumingin sa kanyang mga mata. His eyes went somber all of a sudden.

“’Yon din ang alam ko, Charlie, pero nang malaman ko na nawawala ka, hindi ko maipaliwanag ang takot na naramdaman ko. Galit na galit ako sa mga ginawa mo noon sa’kin pero nakalimutan ko lahat iyon nang malaman kong hindi ka nila mahanap dito sa gubat. Ang nasa isip ko lang ay gusto kitang hanapin at iligtas. Ayaw kong may mangyaring masama sa’yo”

Hindi niya napigilan ang sarili at hinaplos ang pisngi ni Vince. She suddenly felt emotional. “Thank you because you came for me. Akala ko talaga, wala nang darating.” masuyo niyang sabi saka mabining hinagkan ang mga labi nito.

His body went still but that was just for a second or two. “Hindi mo lang alam kung gaano mo ako pinasaya kasi hinanap mo ako.”

“Bakit? Inisip mo bang hindi kita hahanapin?” Nag-iwas ng tingin si Charlene.

“Honestly, yes. Kasi naman, galit na galit ka. Hindi pa tayo nakakapag-usap ng mabuti. Marami pa akong hindi naipagtatapat sa’yo. Kagabi, gustong-gusto ko nang sabihin ang lahat-lahat pero ganun naman ang nangyari.”

“Bakit pa? May mababago ba kung sakaling nasabi mo lahat? Ano pa ang hindi ko alam?” medyo tumiim ang gwapo nitong mukha.

She cupped his face and stared at him full of emotions. “Malaki, Vince. Hindi ko gustong maghugas kamay kaya gusto kong ipagtapat sa’yo ang lahat pero mali kasi ang mga ibang inaakala mo, eh. Gaya nga ng sinabi ko, hindi kami nagkaroon ng relasyon ni Gavril pero aaminin kong kaya ako nakipaghiwalay sa’yo ay dahil sa kanya. Akala ko kasi—” natigil siya sa pagsasalita nang biglang bumuhos ang malakas na ulan.

“Saka na lang natin ’yan pag-usapan mamaya. For now, kailangan muna nating makalabas dito agad. Delikado kapag nagtagal pa tayo dito.” Napabuntong-hininga na lamang siya saka tumango. Tama ito. Kailangan na nga nilang makalabas agad dahil kapag ganitong malakas ang ulan ay nagiging zero visibility ang gubat dahil sa fog at hindi na nila makikita pa ang daan.

Kita niyang nahihirapan ang binata dahil na rin sa dumudulas na ang lupang nilalakaran nito. Ingat na ingat ito sa paglalakad upang hindi sila madulas at matumba. “Pa’no kaya kung subukan kong maglakad?” suhestiyon niya. “Baka kaya ko na. Iba—” bago pa man niya makompleto ang nais sabihin ay madiin siya nitong hinagkan sa labi.

“Just shut up and let me carry you, Charlie. Don’t act tough when you know very well that you can’t even walk because of your injured foot.” anito nang sa wakas ay pakawalan ang mga labi niya. Para siyang nahihipnotismo na napatitig na lang sa gwapo nitong mukha.

Basang-basa na sila pareho. Hindi nito alintana ang ulan na pumapatak sa mukha nito. She couldn’t hold back herself. Ipinulupot niya ang mga kamay sa leeg nito saka inihilig ang ulo sa tapat ng puso nito.

Rinig niya ang pagtibok niyon. She felt so close to him. Napapikit siya.

“You’re so strong.” She commented. Ramdam niya ang tigas ng masel nito.

“You’re light as a leaf. I can carry you all day.” Napangiti siya sa tinugon nito.

“Nakakapanibago ka.” Aniya saka napakagat-labi.

“And why so?”

“Kasi hindi ka masungit ngayon. Sana lang ay hindi mo ako singilin sa pagkakaligtas mo sakin at susungitan mo na naman ako kapag nasa bahay na tayo.”

“At kailan naman ako naging masungit?” tumaas ang kilay niya. Aba’t nagmamaang-maangan ang kumag!

“Lagi kaya!” inirapan niya ito. Tumigil ito sa paglalakad saka pinakatitigan ulit siya. To her surprise, bigla na lamang itong natawa. His laugh echoed in the forest.

She was mesmerized by his laugh. Mula nang magtagpo ulit sila pagkatapos ng mahigit anim na taon ay ngayon lamang niya ulit ito nakitang tumawa nang ganun.

“Hindi ko alam ang sasabihin ko. Pagkatapos ng mga nangyari kagabi at ngayon, parang biglang gumaan ang dibdib ko. Siguro nga tama ka. We really need to talk properly so that we can finally move on from our past. Pagod na pagod na rin kasi akong magalit.”

“M-Move on? You mean, kakalimutan mo na ang nakaraan? Kakalimutan mo na rin ako ng tuluyan?”

“Maybe. Unless, you will give me enough reason to hold onto it and to stay.” he answered meaningfully. Akma siyang sasagot nang marinig nila ang mga papalapit na mga boses.

“Ms. Charlene, Sir Vicente!” tawag ng mga ito.

“Ang mga tauhan ba ’yon sa rancho?” mangha niyang tanong sa binata.

“Looks like it. Sinabihan ko kasi silang hanapin ka. Late na nga lang sila kasi nakita na kita.”

Napangiti siya. “it’s okay. At least, they came for me.” masaya niyang sabi. Ilang saglit pa ay nakita na sila ng mga ito at sabay-sabay na silang naglakad palabas ng gubat.

NANG IPARADA ni Vince ang sasakyan nito sa tapat ng bahay ay hindi siya nito hinayaang bumaba. Bagkus ay binuksan nito ang pintuan at binuhat siya.

“Alalayan mo na lang kaya akong maglakad ? Baka pagod ka na.” he glared at her.

“Isa pang sabi mo ng ganyan, makakatikim ka na, Ms. Azaria.” Seryoso ang mukha nito habang naglalakad ito papasok ng bahay.

Pero imbes na matakot siya, hindi niya mapigilan ang mapangiti ngunit hindi na lamang siya nagsalita. Akala niya ay sa taas siya nito dadalhin pero laking gulat niya nang sa inuukopa nitong karto siya nito dinala.

“Bakit dito mo ako dinala?” tanong niya. Ang puso ay nagririgudon na naman.

“Basa tayong pareho. Baka madulas pa tayo sa hagdan.” Sagot nito saka nagdiretso sa banyo. Inupo siya nito sa gilid ng bathtub saka binuksan ang faucet para punuin iyon. Tinimpla nito ang temperatura ng tubig.

Nang mapuno iyon ay nilagyan nito ng bubble bath saka siya hinarap. Ganun na lamang ang panlalaki ng mga mata niya nang bigla nitong tanggalin ang mga suot nito hanggang sa ang briefs na lamang nito ang natira.

Napatili siya saka tinakpan ang mga mata.

“What the hell are you doing?!”

He chuckled. “Don’t act like you haven’t seen this before, Charlie. Now, raise your hands. I’m going to remove your clothes.” Lalo siyang naeskandalo.

“At bakit mo naman ako huhubaran, aber?” Mataray niyang tanong kahit nag-iinit ang mga pisngi niya. Iniiwasan niyang mapadako ang tingin sa pagitan ng mga hita nito.

Vince shrugged his shoulders. “If you don’t want to get sick, gawin mo na lang ang sinasabi ko. If you don’t want me here while doing so, lalabas muna ako.” Anito saka lumabas.

Kumalma saglit ang nagwawala niyang puso. Napangiwi siya nang maramdamang nilalamig na siya. Tama ito. Kailangan na niyang maghubad. Dali-dali niyang tinanggal ang mga basang damit.

She was about to dip herself in the bath tub nang biglang bumukas ang pintuan.

“What the hell?! Bakit ka pumasok?!” taranta niyang sigaw habang hindi magkandatuto sa pagtakip sa mga sensitibong parte ng kanyang katawan.

“Darating na mamaya ang doctor.” Imporma nito habang ang mga mata ay nagpista sa kahubdan niya. Huling-huli niya ang paglunok nito.

“Ganun ba? Sige, labas ka na! Maliligo pa ako.”

“Kaya mo ba?” tila nang-aakit ang titig nito kapagkuwan.

“Oo naman.” Sinubukan niyang ilubog ang sarili sa bath tub pero dahil masakit ang mga kamay lalo na ang paa niya ay napadaing siya.

Ganun na lamang ang gulat niya nang bigla siya nitong buhatin. Dahil hindi niya inaasahan ang ginawan nito ay nagkakawag siya. Naiilang siya dahil hubo’t-hubad siya at ito naman ay briefs lang ang suot.

Ngunit dahil sa ginawa niya ay nawalan ito ng balanse at pareho silang bumagsak sa bath tub.

“Vince!” Tili niya nang maramdaman ang matigas na bagay na iyon. Pa’no naman kasi, hindi sinasadyang napaibabaw ito sa kanya kaya ramdam na ramdam niya ang kahandaan nito.

“You shouldn’t’ve done that, Charlie. You just made me lose my temper.” Bago pa man siya makahuma ay mapusok nitong sinakop ang kanyang mga labi para sa isang makapugtong-hiningang halik.

Napaungol na lamang siya at napakapit sa mga balikat nito.

Naku, naku! Umiinit na ang eksena!

Matutuloy na kaya ang nabitin na hot scene nila? LOL

Makakapag-usap na kaya sila ng masinsinan?

Sino kaya ang may kagagawan ng nangyari sa rancho?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 17

A/N:

Medyo

late update kasi

nawala

ulit ’yong

sinulat

kahapon

Naka-auto

save naman pero bakit nawala? Anyway, enjoy reading BLAZERS!

Hindi ko na kayo

binitin

dito

chapter na

’to

😁😁

InnocentChapter

PARANG sabik na sabik si Vince sa kanya dahil sa paraan nito ng pag-angkin sa kanyang mga labi. Ang isa nitong kamay ay nasa likod ng kanyang ulo habang ang isa naman ay malayang gumagalugad sa kanyang kahubdan.

Kahit nasa bath tub sila ay pakiramdam niya ay nag-aapoy ang buo niyang katawan sa pananabik na nararamdaman. Mas lalo siyang napakapit sa mga balikat ng binata nang sapuhin ng isang palad nito ang kanyang kaangkinan habang patuloy lamang sila sa mainit na paghahalikan.

Nakalimutan na niya ang namamaga niyang paa dahil darang na darang na siya. Hindi na maikakaila na kapwa sila sabik na sabik sa isat-isa.

Ramdam niya na humagod-hagod ang pangahas nitong kamay sa kaselanan niya sa paraang nang-aakit at nanunukso na lalong nagpapainit sa kalamnan niya.

“Oh, Vince…” daing niya nang sa wakas ay maghiwalay ang kanilang mga labi. Naghinang ang kanilang mga mata. Kitang-kita ang pagnanasa nito para sa kanya at naglalagablab ang mga titig nito. Napalunok siya.

“I want you, Charlie.” Ang boses nito ay tila paos at nang-aakit. Para naman siyang nahihipnotismo sa mainit na paraan ng pagtitig nito sa kanya.

“Oh, God…” napakagat-labi siya at napaliyad nang sadya nitong paikutin ang daliri nito sa kanyang naninigas na hiyas. Paulit-ulit nitong ginawa iyon na naghatid sa kanya ng matinding sensasyon. Gumigiling ang balakang niya, sumasalubong sa bawat galaw ng darili nito.

She could feel herself getting wetter with each passing second.

“Charlie, I want you now. Would you let me?” his voice was husky and needy. Pareho na silang malalim ang paghinga.

Hindi alam ni Charlene kung tama ba ang ginagawa niya pero ang katawan niya ang kusang bumibigay sa tukso. Alam niyang may girlfriend na si Vince o baka pa nga asawa pero dinadaig siya ng nararamdaman.

Aaminin niyang matagal na niya itong inasam; ang muling madama ang init ng halik at yakap ng binata at ngayong dumating na ang pagkakataong iyon ay ibibigay niya ang lahat rito. Ipaparamdam niya lahat sa binata ang mga bagay na wala siyang lakas ng loob na sabihin rito.

It has been so long. Siguro naman, walang masama kung pagbibigyan niya ang sariling muling maranasang lumigaya sa piling nito kahit sandali lamang.

Kung pagkatapos ng lahat ay iiwan siya ng binata ay maluwag niyang tatanggapin iyon sa dibdib. Ang mahalaga ay makapiling niya ito.

Nagtatalo ang puso at isipan niya sa gagawin pero nanalo ang puso niya. Bahala

bukas

…

Bago pa man siya makapag-isip ay kusang bumuka ang kanyang mga labi. “I-I want you too, Vince. Take me now.” Right after she uttered those words, agad siya nitong binuhat paharap sa katawan nito.

Pumulupot ang kanyang mga binti sa baywang nito habang nakakapit siya ng mahigpit sa leeg nito upang hindi siya mahulog.

Umalis ito mula sa bath tub at nagtungo sa ilalim ng shower. Ramdam na ramdam niya ang tigas ng mamasel nitong katawan. His ripped muscles and abs felt so good against her soft skin. Tila balewala lang rito ang bigat niya.

Their eyes were locked together. She could see the lust and desire in his eyes.

Nang nasa tapat na sila ng shower, agad nitong hinuli ang kanyang mga labi habang bumubuhos ang maligamgam na tubig sa kanilang mga katawan. Impit siyang napaungol nang sadyang ikiskis ng binata ang kahandaan sa kanyang basang-basang kaselanan.

Swabe iyong humahagod sa gitna niya at nakakadarang iyon sa pakiramdam.

Kahit may suot pa rin itong briefs ay hindi naging hadlang iyon upang maramdaman niya kung gaano katigas ang pagkalalaki nito. His briefs stretched to its limits. Lalo siyang nag-init. Pakiramdam niya ay sinisilaban ang kanyang buong katawan dahil sa matinding pagnanasa at pangangalaingan na ito lang ang makakatighaw.

Their tongues mated wildly as their hands explored each other’s body as if they couldn’t get enough of each other.

“Ohhh…Vince. Hmm.” ang nanulas sa kanyang mga labi nang maalab na bumaba ang halik nito sa kanyang leeg. He nipped the sensitive area of her neck gently before he tongued and sucked on it. Tila lalong nag-apoy ang kanyang pakiramdam dahil sa paraan ng paghalik nito sa kanya roon.

Tila ba nais nitong mag-iwan ng marka ng pag-angkin sa kanya. Sa init ng paghalik nito roon, alam niyang namumula na ang leeg niya ngunit imbes na patigilin ito ay ’di niya ginawa dahil nagbigay ng ibayong init ang isiping minamarkahan siya ng binata.

Isinandal siya nito sa tiled wall habang patuloy ang pagbuhos ng tubig. Wala siyang nagawa kundi ang umungol habang napapasabunot sa buhok ng binata.

Lalong lumakas ang mga ungol niya nang tila nanunudyong bumaba ang dila nito sa gitna ng kanyang mga malulusog na dibdib.

“Ohhh…” daing niya na nakakagat-labi. Muling nagtama ang kanilang mga mata.

A naughty smile broke across his lips bago dumako ang mga mapangahas na labi nito sa dunggot ng isa niyang bundok saka marubdob na binigyan iyon ng atensyon. Salit-salitan nitong pinaglaruan ng bibig at dila ang mga naninigas niyang utong. Para itong batang gutom na gutom.

“Vince. Oh, my, Vince.”

Ang sarap ng ginagawa nito ay nagdadala sa kanya ng hindi maipaliwanag na sarap. Napaawang ang mga labi niya nang ilabas nito ang nipple niya mula sa bibig nito saka pinadaanan ulit iyon ng dila. Walang kasawaan nitong ginawa iyon.

He circled his tongue repeatedly on her nipple before he gently nipped on it. Pagkatapos ay sisipsipin nito ulit. Paulit-ulit nito iyong ginawa na halos magpabaliw sa kanya. Lalong namasa ang kanyang pagkababae.

“Yes, that’s it, Vince. More.” ngunit ganun na lamang ang pagkadismaya niya nang bigla itong tumigil. Akma siyang mapo-protesta nang sumapo ang isang kamay nito sa kanyang dibdib at sinimulang imasahe iyon. Tila hindi gusto ng binata na mamatay ang apoy sa pagitan nila kaya nito iyon ginawa.

“As much as I want to ravage you right now, we need to clean ourselves first. Baka magkasakit ka pa.” tila nahihirapan nitong sabi saka dahan-dahan siya nitong ibinaba. “Kaya mo ba?” tanong nito na puno ng pag-aalala. Tumango siya saka napahawak sa balikat nito.

Ramdam niya ang init ng titig nito as kahubdan niya at alam niyang sobra ang pagpipigil nito upang huwag muna siyang angkinin. Patunay na roon ang tigas na tigas nitong sandata na parang wawarak na sa suot nitong briefs.

“Just hold onto my shoulder. I’ll be the one to bathe you.” tila tinablan siya ng hiya sa sinabi nito. Papaliguan siya nito?

“A-Ako na. Kaya ko naman. ’Yong paa ko lang naman ang masakit.” Protesta niya.

Vince shook his head determinedly. “No. Let me do this. I can’t wait any longer, Charlie. I want to take you as soon as possible. Mas lalo tayong matatagalan kapag hinayaan kitang ikaw lang.” Nag-init lalo ang mga pisngi niya sa sinabi nito.

Obvious sa boses nito ang matinding pangangailangan sa kanya. Hindi man lamang nito sinubukang itago iyon.

Napalunok siya. Kahit tumigil muna ito sa pag-romansa sa kanya ay ramdam niyang naroon pa rin ang matinding pagnanasa at pangangailangan nito para sa kanya. Hindi iyon matupok-tupok kahit nasa ilalim sila ng shower.

Their desire for each other was like a wild fire. Unstopable and intense.

Hindi niya mapigilang mapatingin muli sa malaking umbok ng briefs nito. Lalong bumilis ang tibok ng puso niya. Her p*ssy quivered in anticipation.

“Eyes up here, Charlie. You’re making things harder for me.” kitang-kita niya ang matinding pagpipigil nito sa sarili at tila malapit na iyong mapatid. Kinuha nito ang shampoo at nilagyan nito ang basa niyang buhok. He massaged her hair and scalp gently but in a hurry as well.

Nang matapos nitong gawin iyon ay sinabon naman nito ang buong katawan niya. Tila isa siyang prinsesa na pinagsisilbihan nito at sinasamba. Pawat haplos ng kamay nito sa katawan niya ay parang siga ng apoy. Nagbabaga.

Nang dumako ang pangahas nitong kamay sa ginta ng mga hita niya upang sabunin iyon ay hindi niya mapigilang mapaungol sa kiliting hatid niyon.

“V-Vince…Ako na.” sinubukan niyang magprotesta dahil nahihiya siya pero hindi siya nito hinayaan. Bagkus ay maharot na gumalaw ang mga daliri nito roon at halos mamilipit na siya sa sarap. Nang sa wakas ay tumigil ito, habol na niya ang hininga.

“My turn.” Anito saka ang sarili naman nito ang inasikaso.

Nais niyang matawa dahil sa bilis ng mga galaw nito. Pinanuod niya lamang ito kahit gustong-gusto niyang siya na lang ang gumawa no’n para rito.

Nagmamadali ito na parang may hinahabol. Akma niyang tutuksuhin ang lalaki nang bigla nitong ibaba ang huling saplot nito sa katawan dahilan upang bumulaga sa kanya ang malaki nitong alaga.

“Vince!” tili niya saka tinakpan ng mga kamay ang mga mata pero tila wala itong narinig na kumuha ng towel sa towel rack saka tinuyo ang mga katawan nila gamit iyon.

“Don’t close your eyes. I want you to see how much I’m burning for you right now.” Awtomatikong bumaba ang kanyang mga kamay mula sa pagkakatakip sa mga mata. Napatingin ulit siya sa kaibigan nitong tila sasabog na.

Alam niyang pulang-pula na ang kanyang mga pisngi. Narinig niyang mabining tumawa si Vince.

“You look like it’s your first time seeing him .” nilabanan niya ang hiya saka inirapan ito.

“N-Nagulat lang ako!”

“Talaga?” he cupped her face. “Na-miss mo ba siya?” seryoso na ang mukha ng binata.

“Ano ba ’yang mga sinasabi mo, Vince!” nagkunwari siyang naiinis upang pagtakpan ang totoong nararamdaman. Akma niyang tatanggalin ang mga kamay nito mula sa mukha niya nang muli itong magsalita.

“I can’t take it anymore, Charlie. I want you now.” He grunted. Hindi na nito hinintay ang sagot niya. Binuhat siya nito palabas ng bathroom saka dahan-dahang inilapag sa gitna ng malaking kama. Tila isa itong Greek god habang nakatayo sa paanan ng kama.

Namamasyal ang mga mata nito sa bawat parte ng kanyang kahubdan. He looked like he was mesmerized by her beauty.

“Absolutely beautiful. You’re making me crazy, Charlie.” He joined her in bed.

Pumaibabaw ito sa kanya saka pinakatitigan siya sa mga mata. “This is your last chance to tell me to stop, Charlie, before I lose the last ounce of self-control that I still have in me right now.”

Napatitig si Charlene sa mukha ng binata. Kahit kailan, wala sa hinagap niya na pwede pang mangyari ito sa pagitan nila. Ngunit kahit ilang taon na ang lumipas, hindi ito nawala sa isip at puso niya at aaminin niyang miss na miss niya ito.

She cupped his face and stared at him full of emotions ang longingness. “I want you to take me, Vince. Take me hard until I can’t take it anymore. Show me how much you want me.” Pagkasabi niya sa mga salitang iyon ay tila doon na napatid ang pagtitimpi ng lalaki.

Muling naglapat ang kanilang mga labi para sa isang makapugtong-hiningang halik. Siya man ay pinakawalan na rin ang natitira niyang inhibisyon sa katawan. Gusto niyang isuko ang lahat-lahat sa binata. Gusto niyang maramdaman nito lahat ng gusto niyang iparating rito na hindi niya masabi.

Nagsimula na uling maglakbay ang mga kamay nito sa kanyang katawan. Tila ito isang masahista na erotikong minamasahe at sumasamba sa kabuoan niya.

Siya man ay ganun din. Hindi siya magkandatuto sa paghaplos sa likod nito.

Ilang sandali pa ay dumako ang mga kamay nito sa hita niya at erotikong humaplos-haplos doon bago niya naramdamang pinaghiwalay nito ang mga iyon at pinakatitigan ang kanyang namamasang kweba.

“Beautiful and mouth-watering.” he uttered and then dipped a finger in her wetness. Napaliyad siya sa sarap ngunit agad nito iyong hinugot at saka dinala sa bibig upang tikman. “Delicious and sweet.” nag-init ang mga pisngi niya. This man really knows how to turn her on.

Napalunok siya at akmang magsasalita nang bigla itong sumubsob sa kanyang pagkababae at umpisahang paligayahin siya gamit ang bibig at dila nito.

“Oh, Vince!” halos mapasigaw siya nang maramdaman ang pamilyar na sarap na matagal na niyang hindi nararanasan. Ang eksperto nitong dila ay gumagalugad sa bawat parte ng kanyang pagkababae. Ang mga braso nito ay nakayakap sa magkabilang hita niya, pinipigilan ang ’di kontroladong paggalaw niya.

Ang bawat hagod at pitik ng dila nito ay dinadala siya sa alapaap. Pabiling-biling ang ulo niya sa sobrang sarap.

She spread her legs even more to give him more access to her already quivering treasure.

“Ang sarap. Ohh. Sige pa.” Ang mga daliri niya sa paa ay namilipit habang napapasabunot siya sa buhok nito. Kusang gumagalaw ang balakang niya upang salubungin ang bawat galaw ng bibig nito.

Halos mamaos na siya dahil sa lakas ng mga ungol niya lalo na nang maramdaman niyang pinagparte ng mga daliri nito ang mga labi ng kaangkinan niya saka nito ipinasok ang dila nito roon. Halos maniksik ang mga mata niya sa sarap ng ginagawa nito sa kanya.

Parang ahas na kumiwalkiwal ang pangahas na dila nito sa kweba niya kaya napapasigaw na siya sa sobrang sensasyong hatid niyon sa katawan niya. Lalong humigpit ang kapit niya sa buhok nito pero tila hindi nararamdaman iyon ng binata.

Para na siyang nilalagnat. She kept on moaning ang chanting his name as pleasure intensified even more.

Nagmulat siya ng mga mata at tumingin sa ginagawa nito. The view was so erotic. Lalong nag-init ang kanyang pakiramdam. Mukhang sarap na sarap ang binata sa ginagawa.

Napapapikit pa ito na animo ninanamnam ang lasa niya. Maya-maya pa ay muling inilabas nito ang mapaglarong dila at ang naninigas naman niyang klitoris ang pinagtuonan ng pansin. Pinaikot-ikot nito ang dila roon saka iyon sinisip. Paulit-ulit nitong ginawa iyon. Her eyes rolled back in so much ecstasy.

“Fùck! Ang sarap mo, Charlie!” gumapang ang mga kamay nito pataas upang sapuhin ang mga malulusog niyang dibdib. He pinched her erect nipples with his fingers.

“Vince, I can’t take it anymore. I’m so close!” she mewled as she felt her peak fast approaching. Lalo naman nitong pinag-igi ang ginagawa. Para itong isang leon na matagan hindi nakakain. Ang bawat tunog ng ginagawa nito ay lalong nakadagdag sa libog na nararamdaman niya.

At nang dumating siya sa una niyang pag-abot sa sukdulan ay naisigaw niya ang pangalan nito. her powerful org*sm washed over her. Tumirik ang mga mata niya habang nanginginig.

“Vince!” Hindi pa man siya nakakabawi ng lakas nang maramdaman ang unti-unting pagpasok ng malaki at mahaba nitong pagkalalaki sa kanyang kaibuturan.

Ramdam na ramdam niya ang katigasan nitong sumasakop sa kahinaan niya. Her p*ssy unintentionally clenched around his hard shaft.

“Ohhh!” pareho silang napungol.

“Fùck! Your inside’s so hot and tight!” paos ang boses na anito nang sa wakas ay maisagad nito ang sandata sa kaloob-looban niya.

Hindi muna ito gumalaw habang hinihintay nitong matapos ang orgasmo niya. Napayakap siya rito habang napapadaing sa sarap.

“Oh, God. It feels so good.” Nangangatal ang boses niya.

He chuckled. “You haven’t changed, Charlie. You’re still a screamer in bed. Get ready because I’m going to take you over and over again until you can’t walk anymore.” bago pa man siya makasagot ay nagsimula na itong gumalaw sa ibabaw niya.

Dahan-dahan lang sa una pero unti-unti iyong naging mabilis. Muli silang mainit na naghalikan. Maalab iyon at nakakapaso. Pumulupot ang mga binti niya sa likod nito habang ang isang kamay niya ay humahaplos sa likod nito, tracing every contours of his back.

Her nails were occasionally digging in his flesh.

“Ang sarap mo, Charlie. Bakit ba nakakabaliw ka?” Anas nito saka bumaba sa mga dibdib niya ang mga labi nito. Tila wala itong kasawaan sa mga iyon na binigyan ng matinding atensyon.

Sinalakay siya ng matinding sarap at palakas na ng palakas ang mga ungol niya.

“Ohh…Ohh…” para na siyang nahihibang habang pabiling-piling na siya sa kinahihigaan. Ang balakang niya ay sumasalubong na sa mabibilis nitong mga ulos. Pakiramdam niya ay umaabot na sa matres niya ang sandata nito sa tindi ng pag-ulos.

Ang bawat pagsasalpukan ng kanilang mga kaselanan ay nagdudulot ng walang katulad na ligaya. Ang erotikong mga tunog ng kanilang ginagawa kasama na rin ng kanilang mga ungol at anas ay lalong nagpapatindi sa init ng kanilang katawan.

Kumikiwal ang katawan niya sa sarap. Her p*ssy was tingling even more.

“Sige pa, Vince. Oh! Ang sarap. Bilisan mo pa.” tila nahihibang niyang hiling. Ngunit imbes na bilisan nito ay bumagal ang mga ulos nito. She groaned in frustration.

“Look at me.” utos ng binata nang tumigil ito sa paghalik sa kanyang mga bundok at pinakatitigan siya. Hindi ito tumigil sa mabagal na pag-ulos. Kita na ang mga namumuong butil ng pawis sa noo nito at dibdib. He looked so manly and hot.

Sinunod niya ang sinabi nito. “Now, tell me what you want, Charlie.” Hindi siya agad nakasagot. Dahil doon ay tuluyang tumigil ito.

“Oh, God. Please don’t tease me. Continue.” protesta niya saka iginalaw ang balakang upang maglabas-masok ang kahabaan nito sa lagusan niya.

“Then tell me what you want. I am willing to do it for you. Just say it.”

Napalunok siya. Kahit nasa loob pa rin niya ang matigas nitong pagkalalaki ay bitin pa rin siya dahil hindi iito gumagalaw.

“T-Take me fast and hard.” Matagumpay na ngumiti ang lalaki saka hinalikan ulit siya sa mga labi. Parang wala itong kasawa-sawa sa paghalik sa kanya.

“Good girl. Now, brace yourself.” Nanlaki na lamang ang mga mata ng dalaga nang bigla nitong itaas ang kanyang mga binti at isinampay iyon sa mga balikat nito bago sunod-sunod itong umulos sa loob niya.

“Vince!” napapasigaw na siya sa sobrang sarap. Pakiramdam niya ay mawawalan na siya ng malay. He was desperately thrusting inside of her like a wild animal.

Kaunti na lang at alam niyang lalabasan na siya. Sinubukan niyang salubungin ang mga ulos nito pero hindi na siya makasabay.

Bawat hugot at baon ay napakasarap. Hindi niya alam kung ilang minuto silang naglunoy sa masarap na sayaw na iyon.

“Ohh, I’m coming, Charlie! Come with me!” he roared like a beast.

“Oh, God! Oh, God! I’m coming!” naisigaw ni Charlene habang pabiling-biling ang ulo niya. Ang mga kamay ay mahigpit ang kapit sa bedsheet ng kama.

Ilang madidiin pa na ulos ay nasapit niya ang sukdulan. Her body shuddered uncontrollably while chanting his name. Para siyang nakakita ng napakaraming bituwin sa kalangitan habang patuloy sa panginginig ang buo niyang katawan.

“Charlie!” doon na rin napatid ang control ni Vince. Isang malakas na ulos ang pinakawalan nito saka sumabog ang tinitimping init sa kaloob-looban niya. Ramdam niya ang bawat pagsirit ng mainit nitong katas na naging dahilan upang lalong manginig ang katawan niya.

“Vince…” daing niya na napapikit, ninanamnam ang narating na sukdulan.

“That felt so good. Damn. You still feel the same. This is the first time in a long time that I came this hard.” Nagmulat siya ng mga mata at nagtama ang kanilang mga mata.

Sinapo niya ang gwapo nitong mukha. Pareho pa silang naghahabol ng hininga.

“Vince…”

“What is it?” his voice was gentle. Nasa ibabaw pa rin niya ito at nanatiling nasa loob niya ang sandata nito.

“I need to tell you something about Chase and Chance.” Kumunot ang noo ng binata.

“What about them?”

“Ikaw ang ama nila.” Nanigas ang katawa nito dahil sa sobrang pagkabigla.

Medyo nahirapan ako sa BS. Ang awkward talaga magsulat ng tagalog BS. LOL

How’s this chapter?

Hindi pa

sana

malalaman

ni Vince ang

totoo

pero

masyado

nang

napapatagal

Simula na ba ito ng magandang pagsasama nila Charlie at Vince?

Wala na kayang magiging

problema

pa?

Abangan

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 18

A/N: hi Blazers! Patulong naman po. Paki-report niyo naman ang mga pages na ’to sa facebook. They stole my stories SHE’S MINE, EXCLUSIVELY MINE and it’s sequel MY POSSESSIVE EX-LOVER. Ito po ang names ng FB pages: Best Love Stories at Story Empire . Thank you in advance.

Nakakawalang gana na ang magsulat kasi nanakawin lang naman. Hindi ko alam kung maganda itong chapter na ’to kasi naiinis ako while writing it dahil sa mga magnanakaw na ’yon. Hay naku!

NAPAKAGAT-LABI si Charlie nang umalis si Vince sa ibabaw niya at walang imik na nahiga sa tabi niya. Tumitig lamang ito sa kisame at walang anumang emosyon sa gwapo nitong mukha. Hindi niya maiwasang mapalunok at tumahip ang dibdib. Kinabahan siya bigla sa pagiging tahimik nito. Pa’no kung hindi tanggapin ng binata ang kambal o kaya naman ay hindi ito maniwala sa kanya?

“V-Vince, please say something.” lakas-loob niyang sabi sa mahinang boses. Kinakabahan talaga siya. Ito na ang pinakahihintay niyang pagkakataon na masabi ang lahat rito pero hindi niya inaasahang hindi rin pala madali.

“’Wag mo akong paasahin, Charlie.” Bumangon siya saka sinalubong ang titig nito.

“Sa tingin mo ba niloloko kita? Pagkatapos ng lahat ng nangyari, sa tingin mo ba gagawa lang ako ng kwento? Para saan?” she asked exasperatedly. “Oo, alam kong dahil sa’kin kaya nasira ang mga pangarap mo at nasaktan kita ng sobra noon pero wala akong dahilan para magsinungaling sa’yo ngayon. Gusto ko lang na malaman mo na ang katotohanan dahil karapatan mo ’yon. Ayaw kong ipagkait iyon sa’yo kahit pa ganito ang sitwasyon natin.”

Hindi niya mapigilang tumulo ang mga luha niya pero nagpatuloy pa rin siya sa pagsasalita. Wala na talagang urungan. Kailangan niyang magpakatatag.

“’Di ba sinabi ko naman na sa’yo? Gavril and I never had a relationship other than being friends. ’Yong narinig mo noon na pinag-uusapan namin, mali ang pagkakaintindi mo. Sinasabi lang ni Gavril sa’kin ang magandang balita na magkakaanak na sila ng girlfriend niya. Sinubukan kong magpaliwanag sa’yo pero hindi mo ako pinakinggan at binigyan ng chance. You assumed things right away.

“Pumunta ako sa bahay niyo pagkatapos no’n para sana magpaliwanag sa’yo at linawin ang maling akala mo pero wala na kayo ni Venice. Sabi ng kapitbahay niyo, umalis na raw kayo. Sa loob ng mahabang panahon, pinagsisisihan ko ang naging pagkakamali ko. I’m so sorry kung nasaktan kita sa naging desisyon ko noon. Nang dahil doon, lahat ng pinaghirapan mo ay nawala sa isang iglap lang.

“Binawi nila ang scholarship mo, pati na ang candidacy mo for summa cum laude and worst of all, na-kick out ka pa sa school. I know, kasalanan ko lahat ng ’yon kasi naging makasarili ako at duwag.” Hinaplos ng dalaga ang pisngi ni Vince saka masuyo itong tinitigan sa mga abuhin nitong mga mata.

“I’ll be honest. Tama ka noon. May nararamdaman nga ako kay Gavril that time. He was my ultimate crush. Siya rin ang napipisil ni papa na mapangasawa ko kaya kahit ilang beses mong hiniling sa’kin na ipakilala kita sa mga magulang ko at mga kaibigan ay hindi kita napagbigyan. Hindi dahil sa nerd ka at mahirap kundi dahil ayaw ni papa na mag-nobyo pa ako ng iba. He prohibited me from entertaining any suitors.

“Naipangako ko rin kay papa na hindi na ako magpapaligaw pa kasi nga naro’n naman si Gavril. Akala ko kasi, siya na talaga. He was my dream guy. He was so perfect for me that I even dreamt of him to be my husband one day. Pero lahat ng mga plano ko ay hindi natupad kasi may girlfriend siya. That was the time that we met. Pero nung naging tayo, natakot ako na malaman ng iba ang relasyon natin. Ayokong malaman nila mama at papa at magalit sila sa akin. Alam ko kasing madi-disappoint sila sa’kin.” Ilang segundo ring walang nagsalita sa kanilang dalawa.

“Kaya palagi mo akong itinatanggi sa harap ng mga kaibigan mo? Alam mo ba kung gaano kasakit sa akin sa tuwing itinatanggi mo ako? Nagtiis ako kasi akala ko, hindi ka lang handa no’ng mga panahong ’yon pero deep inside of me, umasa ako na balang araw, ipapakilala mo rin ako at hindi na itatago pa pero ano ang ginawa mo? Ipinamukha mo sa’kin na kahit kailan, hinding-hindi ako magiging sapat para sa’yo. Na malayo ang agwat natin at kahit ano pang pagsisikap ang gawin ko, hindi kita mapapantayan.

“You chose him over me. You didn’t even bat en eyelash when you said that I wasn’t a part of your dream. Ngayon, inumpisahan mo na rin lang, sabihin mo na sa’kin ang totoo. Did you ever love me back then? Kahit konti ba, may naramdaman ka ba para sa’kin noon?” sa wakas ay nagsalita rin ito pero blangko ang expression ng mukha.

Nanatili lang itong nakahiga habang siya ay nakaupo sa tabi nito.

Charlene drew a deep breath. “Inaamin ko; noong una, wala naman talaga akong feelings sa’yo. I was just drunk when I accepted you as my boyfriend.” Naramdaman niya ang paninigas ng katawan nito. “Pero habang tumatagal ang relasyon natin, bigla akong nalito sa nararamdaman ko. May mga sumibol akong feelings para sa’yo na hindi ko maintindihan. Masaya ako kapag kasama kita at hindi ko naaalala si Gavril.

“Natakot ako sa nararamdaman ko kasi ayokong ma-disappoint sina mama at papa sa’kin kaya naman nagdesisyon ako na makipaghiwalay na lamang sa’yo at ipursue ang feelings ko kay Gavril. Binalewala ko ang sinasabi ng puso ko. I thought, mawawala rin ang anumang damdamin ko sa’yo kapag naging kami na ni Gavril.

“I really thought that I was doing the right thing pero na-realize kong mali pala kasi ang nararamdaman ko pala para kay Gavril ay pagtinging kapatid lamang. Malaki ang paghangan ko sa kanya pero hindi kasinglalim ng inaakala ko. Pero huli na ang lahat nang marealize ko lahat ng ’yon kasi nawala ka na sa’kin.” Charlene chuckled bitterly and then wiped her tears. Hindi niya alam kung bakit naluluha siya.

Siguro, dahil sa wakas ay nagkaroon na rin siya ng pagkakataon na makausap ng masinsinan si Vince. Mahigit anim na taon siyang kinakain ng konsensya niya. Pakiramdam niya ay nasira niya si Vince at hindi niya mapatawad-tawad ang sarili.

Mabuti na lamang at naging maganda pala ang naging buhay ng binata kasi kung hindi, baka lalo siyang kakainin ng konsensya niya.

Charlene bit her inner cheeks to stop herself from being too emotional.

“Doon ko lang na-realize na ikaw pala talaga ang gusto ko, ang mahal ko, pero dahil sa takot ko at ang agwat ng estado natin sa buhay ay hindi ko pinakinggan ang puso ko. Tama nga ang kasabihan na nasa huli ang pagsisisi kasi dahil sa kagagawan ko, nawala ka sa’kin.” Kitang-kita niyang bahagyang umawang ang mga labi ng binata sa gulat.

Napakurap-kurap ito ng ilang beses habang nakatitig sa kanya. Animo hindi itong makapaniwala sa mga naririnig na kataga mula sa kanya.

“Nang malaman kong buntis ako, naging mahirap sa’kin ang lahat pero kinaya ko. Gusto man kitang hanapin at sabihin ang tungkol sa mga anak natin pero hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Sa mga nakalipas na taon, si Gavril ang tumulong sa’kin. Lagi siyang nariyan sa tabo ko tuwing kailangan ko siya. Itinakwil ako ng mga magulang ko dahil sobra ko silang nasaktan. Mabuti na lang at nandon si Gavril pati na si lolo para saluhin ako kaya mula noon, dito na ako sa rancho tumira.

“Nang magsimulang magtanong ang kambal kung nasaan ang papa nila, si Gavril ang nagkusang magpakatatay sa kanila. Sinabi niyang siya ang papa nila kasi gusto niyang maging masaya ang dalawa. Sumang-ayon na rin ako kasi nakita ko kung gaano kasaya sina Chase at Chance na may tinatawag silang papa.” She forced a smile before she continued.

“Pero nang muli tayong magkita pagkatapos ng mahabang panahon, naisip ko na ayaw ko nang lokohin pa ang mga anak ko kaya sinabi ko na sa kanila ang totoo, na hindi si Gavril ang tunay na papa nila. Syempre, nasaktan sila at umiyak pero naroon din ang kagustuhan nilang makita ang totoo nilang papa. Nagtatanong sila kung sino ba daw ang papa nila. Gustong-gusto ko nang sabihin sa kanila na ikaw pero minabuti kong kausapin muna kita. Ayokong masaktan sila.”

His jaw clenched. “Bakit? Sa tingin mo ba, sasaktan ko sila?” matigas ang boses na anito. Napakagat-labi siya.

“Galit na galit ka sa’kin at hindi kita makausap ng matino mula nang magkita tayo ulit tapos kinuha mo pa ang rancho sa’kin. Kahit hindi mo aminin, alam kong naghihiganti ka kaya nandito ka. Dahil doon kaya ako nagdalawang isip na sabihin sa’yo ang totoo kasi baka hindi mo sila matanggap dahil sa galit mo. Hindi rin ako sigurado kung may asawa o kasintahan ka na at ayokong makagulo o makasira ng relasyon.” Nakagat niya ang ibabang labi pagkatapos niyang sabihin iyon at nagbaba ng tingin.

“Matatanggap mo ba sila, Vince?” halos pabulong na tanong niya kapagkuwan. Napasinghap siya ng dumantay ang kamay ni Vince sa baba niya at iangat iyon para muling magtagpo ang kanilang mga mata.

“Please, tell me that you’re not lying to me right now, Charlie. Anak ko sina Chase and Chance, ’di ba?” tila nagmamakaawa ang binata. Kitang-kita niya ang takot at pagdududa sa mga mata nito.

Mapait siyang ngumiti. “Ganun na ba ako kasama sa paningin mo na hindi mo magawang paniwalaan ako? Kung hindi ka naniniwala, we can do a DNA test. Kung iyan ang magbibi—” bago pa man niya masabi ang nais sabihin ay naputol iyon nang bigla siya nitong hapitin palapit sa katawan nito at buong higpit na yakapin.

Napasinghap siya nang muling magdaiti ang kanilang mga hubad na katawan.

“No. Your words are enough.” He pulled away from their embrace and then cupped her face. “Sorry kung hindi ako naniwala agad. Ang hirap lang kasing umasa na naman tapos masasaktan lang ulit. Hindi mo lang alam kung ilang beses kong hiniling na sana ako na lang ang ama ng kambal. Hindi mo lang alam kung anong klaseng torture sa’kin ang araw-araw ko silang nakakasama, thinking na anak sila ng kinamumuhian kong lalaki.

“Now I understand why I felt something weird when I first saw them. Ang gaan-gaan ng loob ko sa kanila at hindi ko maintindihan kung bakit. Kahit anong galit ko sa’yo na ina nila, ’di ko magawang isama sila sa galit na ’yon. Pero nauunawaan ko na ngayon. Lukso ng dugo pala ’yong nararamdaman ko sa mga bata. Hindi mo lang alam kung gaano ako kasaya ngayon. I thought, this was just a wishful thinking pero totoo pala. Tatay na pala ako.

“Pakiramdam ko, gumaan ang dibdib ko. Nawala lahat ng hinanakit ko kasi maling akala lang pala ako. Ako pala ang papa nila Chase and Chance. Gusto ko mang magalit sa’yo kasi hindi mo sinabi agad sa’kin pero naiintindihan ko. Tama ka naman, eh. Mula nang nagkita ulit tayo, hindi man lang tayo nakapag-usap ng maayos.” Nagulat si Charlene sa sagot ni Vince.

Napakurap-kurap siya. Hindi siya makapaniwala sa mga narinig na sinabi nito lalo na nang haplosin nito ang kanyang mga pisngi at ngumiti sa kanya ng buong tamis. Napasinghap siya. Goodness! He looked so hot!

“Gustong-gusto ko nang makita ang mga anak natin, Charlie.” Punong-puno ng emosyon na anito. Mga anak natin. Ang sarap palang pakinggan na sinasabi nito ang mga katagang iyon.

Kita niya ang pagpipigil nito upang hindi maiyak. Lumundag ang puso niya sa sobrang kaligayahan. Hindi niya inasahan na ganito ang magiging reaction ng binata.

Pati siya ay hindi niya maiwasang maging emosyonal. Kahit pa hindi sinagot ng binata kung committed na ba ito o hindi ay wala na siyang pakialam. Ang mahalaga sa kanya ngayon ay ang kaligayahan ng mga anak. Sa wakas, makikilala na ng mga ito tunay nilang ama.

Unti-unting naglapit ang kanilang mga mukha. Vince was staring at her ever so gently. Bumaba ang tingin nito sa kanyang mga labi bago muling naglapat kanilang mga labi. Pareho silng napaungol. Ang apoy kanina sa pagitan nila ay unti-unti na namang nabubuhay.

At first, the kiss was gentle and loving but as it lasts, it became wild, hot and passionate. Ang mga kamay nila ay nag-umpisa na namang damhin ang katawan ng isat-isa.

“Did you mean what you’ve said a while ago?” habol ang hiningang tanong ni Vince nang maghiwalay ang kanilang mga labi.

“About what?”

“That you loved me?” natigilan si Charlene pero agad din siyang nakabawi. She rested her forehead against his.

“Bago ko sagutin ’yan, sagutin mo muna ang mga tanong na gumugulo sa isipan ko ngayon.”

“Tungkol saan?”

She swallowed hard. “Are you committed right now?” lakas-loob niyang tanong saka unti-unting inilayo ang mukha mula rito.

“No.” agad nitong sagot.

Nanlaki ang mga mata niya. “N-No? So, you don’t have a wife or even a girlfriend?” umaasang tanong niya. Muli nitong sinapo ang kanyang mukha.

“Wala akong girlfriend o asawa. Sa tingin mo ba, hahayaan kong may mangyari sa’tin kung committed na ako?” ramdam niya ang pagtalon ng puso niya sa tuwa. Hindi siya makapaniwala sa mga nangyayari. Hindi niya akalaing posible pala na mangyari sa kanila ang ganito.

“Oh, Vince.” Ungol niya nang dumako ang mga kamay nito sa mga malulusog niyang dibdib at lamasin ang mga iyon.

“I want you again, Charlie.” Bulong nito na punong-puno ng pagnanasa. Dumako ang mga mata niya sa tayong-tayo nitong pagkalalaki. Napalunok siya. She could feel hersell getting wet again. Sobra siyang nag-iinit.

“Then take me.” ganting bulong niya. Nagningning ang mga mata ng binata. Muli siya nitong maalab na hinalikan. Muling naglagablab ang kanilang mga damdamin.

Napasinghap niya nang muli siyang mapailalim sa maskulado nitong katawan. Wala siyang nagawa kundi ang umungol na lamang nang magsimula ulit itong sambahin ang kanyang katawan.

“Vince, ohhh, Vince.” Punong-puno ng pagnanasa niyang daing nang maramdaman niya ang muling pagpasok ng kahabaan nito sa kanyang basang-basang pagkababae. Tila wala nang bukas na sabik na sabik itong nag-urong sulong sa kanyang kweba.

She could feel the unexplainable pleasure as her v*ginal walls squeezed his shaft. Pakiramdam niya ay punong-puno siya at nakakabaliw ang sarap na hatid niyon.

“It’s your turn to answer my question to you a while ago, Charlie.” Nagawa nitong isatinig habang umuulos sa loob niya ng mabilis. Kahit nahihibang na siya sa ginagawa nila ay nagawa pa rin niyang magsalita. Alam niya kasing bibitinin lang siya nito kapag hindi siya sumagot.

“Y-Yes, Vince. I’ve loved you then until n-now.” Tumigil ito sa paggalaw sa ibabaw niya at pinakatitigan siyang mabuti. Tila hindi ito makapaniwala.

“Y-You love me until now?”

Masuyo niyang sinapo ang gwapo nitong mukha. “Yes, Vince. You’re still the one I love. Sana lang ay may lugar pa ako sa puso mo.” Ayaw na niyang magsinungaling pa. Matagal na niyang dapat sinabi iyon kay Vince pero nawala siya ng pagkakataon. Ngayong nabigyan siya ng chance, hindi na siya mag-aaksaya pa ng panahon.

He caressed her face while staring at her full of gentleness. Hindi ito sumagot. Akmang magsasalita ulit ang dalaga nang sabik siya nitong hinalikan. Kakaiba ang paraan nito ng paghalik sa kanya sa pagkakataong iyon.

Punong-puno ng pagsuyo na animo ipinapahiwatig nito na may puwang pa rin siya sa puso nito. Muli itong gumalaw. Dahan-dahan lang hanggang sa naging mabilis na at mapusok.

Pasarap nang pasarap ang pag-angkin ng kahabaan nito sa kanya. His thrusts became deperate, fast and hard. The naughty sounds of their love-making intensified the lust and desire that they have for each other.

Kaunti na lang at mararating na ni Charlene ang sukdulan. Mas lalo pang naging mabilis ang mga ulos nito. Bumaba ang mga labi nito sa kanyang dibdib at pinaglaruan ang mga malarosas na korona roon. Lalo siyang nawala sa sarili dahil sa ginawa nito.

“Vince! Oh, ang sarap!” tili niya nang sa wakas ay marating niya ang kanina pa gustong marating. Her body convulsed in so much ecstasy as her p*ssy clamped around his hugeness tightly as if milking him.

“Sh*t, Charlie. Nakakabaliw ka! Ahh!” doon na rin bumigay ang binata. Umulos ito ng ilang beses bago nito isinagad ang sandata sa kaloob-looban niya. Every jet of his essence felt like heaven that she reached another climax.

Nakagat niya ang balikat nito dahil sa tindi ng orgasmong natamo. They were both catching their breaths.

“Oh, I missed you so much. Don’t leave me again, mahal. This time, I will never let that happen again. Never.” He whispered and then buried his face on the crook of her neck.

Napasinghap si Charlene. Tama ba ang narinig niya? Oh, God! Sana lang ay hindi iyon imahinasyon lang. Tinawag siya ni Vince na mahal! Sumasal ang tibok ng puso niya.

Mahigpit siya nitong ikinulong sa mga bisig nito at pakiramdam niya ay siya na ang pinakamasayang babae sa buong mundo.

Wala na siyang pakialam pa sa iba. Ang importante ay kasama niya si Vince at nakakulong siya sa mahigpit na yakap nito.

“Vince…”

Akma siyang magsasalita nang marinig niyang may nag-doorbell. Umungol si Vince na animo hindi nito nagustuhan ang pagdating ng istorbo.

“Damn. Istorbo.” Anito saka hinugot ang pagkalalaki mula sa kanyang pagkababae. Napakagat-labi siya at napaungol dahil sa kiliting hatid niyon.

“I think, that’s doctor Dizon. Gusto ko pa sanang pagsawain ang mga mata ko sa pagtitig sa katawan mo pero ayoko namang makita ka niyang nakahubad. Let’s better get dressed.” Hindi niya mapigilang mapangiti sa saya lalo na nang ito mismo ang nagdamit sa kanya.

Kahit pa marami pang uncertainties sa pagitan nilang dalawa ay kinalimutan na niya iyon.

Ayaw niyang masira ang kaligayahang nadarama niya.

Nang sa wakas ay natapos silang magbihis, pumunta ito sa gate upang papasukin si doctor Dizon. Habang nilalapatan nito ng pangunahing lunas ang paa niya ay nasa tabi niya ang binata. His arm was over her shoulders.

“Mas maganda na dalhin natin si Ms. Azaria sa hospital ngayon, Mr. Aragon, para makita kung may fracture siya para malapatan ng karampatang lunas.”

“Sige, doctor Dizon.” Sang-ayon ni Vince. Ganun nga ang ginawa nila. Dinala siya ng binata sa pagamutan. In-x-ray ang paa niya at nakahinga siya nang maluwag nang wala namang nabaling buto. Na-sprain lang siya ng kaunti.

Binendahan siya ng doctor saka pinauwi rin. Ingat na ingat ang binata sa kanya habang inaalalayan siya nito.

“I’m so excited to go home.” Napatingin siya sa maaliwalas na mukha ni Vince nang marinig niyang sinabi nito iyon.

“Why?”

“Because I want to see our kids as soon as possible. For sure, nasa bahay na sila ngayon. Damn, ilang araw ko na silang kasama pero pakiramdam ko, ngayon ko lang ulit sila makikita.” Kita ang pagkasabik sa mukha nito.

Napangiti siya. Ang saya-saya niya. “Sa tingin mo, matatanggap kaya nila ako bilang ama?” pagpapatuloy nito.

Ginagap niya ang kamay nito. “I’m sure, they will.” Pagbibigay assurance niya. To her surprise, dinala nito ang kamay niya sa bibig nito at mausyong hinalikan iyon. Lalong napuno ang puso ni Charlie ng kaligayahan at naisip niya na sana, ito na ang umpisa ng bago nilang simula at wala nang makakasira pa.

Naku, tinawag ni Vince si Charlie na mahal. Mahal pa nga kaya niya si Charlie?

Matatanggap kaya ng mga bata si Vince bilang ama?

Happy family na kaya sila pagkatapos nito? ABANGAN!

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 19

A/N: Sana po

ishare

and recommend niyo rin po ang story na ito. Kaya po ako

nagsusulat

ng tagalog

kahit

majority ng stories ko ay english kasi gusto kong madagdagan ang mga pinoy readers ko

Konti

lang kasi ang pinoy readers ko. :)

PAGKATAPOS iparada ni Vince ang sasakyan sa harap ng bahay ay dali-dali itong lumabas upang pagbuksan siya ng pintuan. Lihim siyang napangiti. Akma siyang bababa na nang pigilan siya ng binata.

“Oops, where do you think you’re going? Kaya nga ako nandito para buhatin ka.” Pinaikutan niya ito ng mga mata.

“Hoy, Mr. Aragon, hindi po ako imbalido. Na-sprain lang ang paa ko pero hindi naman malala. Alalayan mo na lang ako.” Natatawa niyang sagot saka kumapit sa balikat nito upang bumaba na ng sasakyan pero bago pa man niya magawa iyon ay napatili siya nang bigla na lamang siya nitong pangkuin.

He carried her bridal style and she couldn’t do anything but to hold onto him tightly.

“Ayan. This is better. You only belong here in my arms anyway.” Parang nakakalokong anito na nakangisi pa.

“Kainis ka! Ginulat mo ako!” aniya saka mahinang sinapok ang mamasel nitong braso. He chuckled boyishly at hindi niya maiwasang hindi kiligin. Sino ba naman ang hindi kikiligin? Mula nang iligtas siya nito mula sa gubat ay naging sweet ito sa kanya at sobrang maalalahanin. Lalo na noong nalaman nito ang katotohanan na ito ang ama ng kambal.

Ilang oras lamang ang nakalipas mula noong mag-usap sila at masabi niya lahat-lahat rito pero malaki na ang ipinagbago nito. Pakiramdam nga niya ay kasama na niya ang dating Vince. Sa wakas, her real Vince finally came back to her.

Nagtama ang kanilang mga mata. Napakalapit ng mga mukha nila sa isat-isa at dahil do’n ay amoy na amoy niya ang mabango nitong hininga. Napakagat-labi siya.

“Don’t bite that luscious lip. Naaapektuhan ako.” Tumaas ang kilay niya.

“Talaga? Paanong naaapektuhan?” mahina ang boses na tanong niya na animo nang-aakit.

Lalo pa niyang pinag-igi ang pagkagat sa ibabang labi. This time, sinadya niyang maging kaakit-akit ang mukha niya habang ginagawa iyon dahil gusto niyang lalo pa itong pag-initin. Nasisiyahan siyang pagmasdan kung paano ito naaapektuhan sa ginagawa niya.

“Damn. You’re making me hard, Charlie, and it’s so fùcking hard controlling myself not to take you here right now.” Medyo nangangatal ang boses nito sa sobrang pagpipigil. Ilang beses rin itong napalunok at lihim siyang nagdiwang dahil alam niyang sobra na nga itong apektado.

Kitang-kita niya ang umaahong pagnanasa nito para sa kanya. Lihim siyang natawa. Then an idea popped up on her mind.

Sinapo niya ang mukha nito saka ito mabining hinalikan sa gilid ng labi. Humarap ito sa kanya upang paglapatin ang kanilang mga labi pero agad niyang inilayo ang mukha upang iwasan ang halik nito. He groaned in frustration.

“Thank you for carrying me.”

“You’re such a naughty girl. You’re intentionally making fun of me, huh?” doon na natawa ang dalaga. Nahuli siya nito. Nag-peace sign siya rito.

“Ang cute mo kasi, eh.” Hindi mapigilang aniya. Sumimangot si Vince.

“I’m not cute. Ano ako, bata?” may bahid ng pagsusungit na sabi nito.

Umangat ang isang kilay niya. “Bakit, bata lang ba ang cute?”

“Aba, malamang. I’m a man, Charlie.” Tila masama ang loob na sagot nito. Hindi niya mapigilang titigan ito. Parang bigla niyang nakita ang mga anak sa expression nito ngayon. Kamukhang-kamukha ito ng kambal kapag nagtatampo ang mga ito.

“Oh, sige na nga. You’re handsome.” Aniya saka ito hinalikan sa mga labi. “Is that enough for you to not sulk?” bumaba ang tingin nito sa kanyang mga labi. His eyes darkened in undeniable desire.

“No. It’s not enough.”

“What do you want me to do then?”

“Kiss me.” he demanded huskily.

Natawa siya. “Kiss talaga? ’Di ba katatapos lang kitang halikan? Ano’ng tawag mo ’don?”

He tsked. “That’s not even a kiss. Hindi ko nga halos naramdaman.” Reklamo nito.

“Asus. Ang sabihin mo, nabitin ka lang. Namimihasa ka na, eh.”

Mahina itong natawa. “Sobrang bitin. C’mon, I’m waiting. Hindi tayo papasok hanggat ’di mo ako hinahalikan.” Parang batang anito.

Charlene rolled her eyes. “Fine. Sige na nga. Pagbigyan.” Kunwari pa siyang napipilitan kahit sobra siyang nasisiyahan sa mga nangyayari. Sinapo niya ang gwapo nitong mukha saka masuyo niya itong hinalikan. Hindi ito agad tumugon kaya pinagbuti niya ang paghalik rito. Mukhang nagtampo ang malaking mama.

Kinagat-kagat niya ang ibabang labi nito sa mapang-akit na paraan saka lalong pinaalab ang halik. She gave her all into kissing him pero hindi pa rin ito tumugon. Nag-uumpisa na siyang makaramdam ng iritasyon. Tumigil siya sa paghalik rito at akmang ilalayo ang mga labi mula sa pagkakalapat sa mga labi nito nang bigla na lamang nitong dominahin ang halik.

Napasinghap siya sa init at pusok ng paghalik nito. Hindi niya napigilang mapaungol. Halik pa lang ay pinag-iinit na siya nito ng sobra. Talagang magaling humalik ang binata. Nakakabaliw sa sarap at nakakawala sa katinuan.

Ngunit ganun na lang ang gulat nila nang biglang may bumato sa likod ni Vince.

“What the—ano ’yon?” sabi nito nang maghiwalay ang kanilang mga labi. Pareho silang napalingon sa may kagagawan no’n at ganun na lamang ang surpresa nila nang makita nila ang kanilang makukulit na kambal. They were both standing at the doorway.

Masama ang tingin ng dalawa kay Vince habang ang laruan na robot ni Chase ay nasa semento. Iyon ang ibinato ng mga ito kay Vince.

“Sweethearts, why did you do that?” saway niya sa mga anak na hindi makapaniwala.

“I hate you, tito Vince! You kissed mama!” ani Chance sa galit na tono.

“Mama is only for our papa! Ayaw na namin sa’yo!” sunod namang sabi ni Chase bago tumakbo ang mga ito pabalik sa loob ng bahay.

Nagkatinginan sila ni Vince.

“Patay. Mukhang hindi nagustuhan ng dalawa ang nakita nila. Pasensya ka na. Ganun lang kasi talaga ang mga anak mo. Nakatatak na sa isipan nila na may papa sila kaya naman lahat ng mga nanligaw sa’kin ay inaaway nila. Kahit pinagsasabihan kong mag-behave kapag may umaakyat ng ligaw, lumalabas pa rin ang mga sungay nila. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Ang titigas talaga ng mga ulo minsan.” Aniya na napabuntong-hininga na lang.

Akala niya ay mababahala ang binata sa pinakita ng mga anak nila pero napangiti pa ito. “O, ba’t parang masaya ka pa diyan? Hindi ka ba nag-aalala? Nauna nang nagalit ang mga anak mo sa’yo. Ikaw naman kasi. Nagpahalik ka pa.”

Umiling ito. Maluwang pa rin ang mga ngiti. “Good job pala ang mga anak natin kung ganun.”

“Ano’ng good job ka diyan? Ang titigas ng ulo nila at hindi maganda iyon.”

“Minsan lang naman. Tsaka good job sila kasi naitaboy nila ang mga manliligaw mo. Mabuti na lang loyal sila sa papa nila. Aba, tama naman sila, ah. Para lang dapat sa papa nila ang mama nila.” Tumalon ang puso niya sa sinabi nito. Gosh! kinikilig talaga siya ng sobra.

“Tse! Isa ka pa! Sige na, pasok na tayo. May kailangan ka pang i-explain kina Chase at Chance.” Umirap pa siya para pagtakpan ang kilig na nararamdaman. Nag-iinit ang pisngi niya. Pakiramdam niya ay para siyang isang teenager na first time magka-crush. Goodness, para na siyang nahihibang.

Matagal na mula nang huli siyang makaramdam ng ganitong kaligayahan. It feels surreal but it’s really happening. Ang saya-saya niya.

Biglang sumeryoso ang mukha ni Vince sa sinabi niya. “Bakit, mali ba ang sinabi ko? Their mama only belongs to their papa, right?” anito na matiim siyang pinakatitigan. Napalunok siya at nag-iwas ng tingin. Gustong-gusto niyang sabihin rito na oo, para lang siya rito pero nag-aalangan siya.

Wala pang kasiguraduhan ang lahat sa pagitan nila sa ngayon at ayaw naman niyang umasa at masaktan lang kapag nagkataon. Akma niyang ibubuka ang bibig upang sagutin ang sinabi nang marinig nila ang boses ni Joan.

“Nandiyan na pala kayo, ate, kuya. Naku, mukhang nagtatampo ang kambal. Pumanhik sa taas at ayaw bumaba.” Sabi nito sa kanila na mukhang nagtataka kung bakit buhat-buhat siya ng binata. Napabuntong-hininga na lang siya sa narinig saka tumingin kay Vince.

“Tara na. Pasok na tayo bago pa man umiyak ang dalawa. Siguradong nagtatampo na naman ang mga ’yon.” Tumango na lang si Vince saka naglakad papasok ng bahay. Dumiretso sila sa taas habang buhat-buhat pa rin siya nito.

Hindi man lang ito pinagpawisan sa pagbubuhat sa kanya.

Nang marating nila ang kwarto ay nakita nilang nakasalampak sa sahig ang kambal habang nakasimangot at walang ganang nilalaro ang mga laruan ng mga ito.

Ibinaba siya ni Vince sa ibabaw ng kama. Akmang lalapitan nito ang dalawa upang kausapin nang senyasan niya itong siya muna ang makikipag-usap sa mga anak nila. Tumango ito.

“Mama, boyfriend mo na po ba si tito Vince? Why did you two kiss?” parang naiiyak na tanong ni Chance.

“Are you going to marry him? Paano na po ang papa namin?” segunda naman ni Chase na parang naiiyak rin. Charlene drew a deep breath. Tinapik niya ang espasyo sa tabi niya.

“Halika nga kayo dito. Tabihan niyo si mama.” Tumalima naman agad ang magkapatid. Si Vince naman ay nanatiling nakatayo at tahimik na pinagmamasdan silang tatlo.

“Chase, Chance, bakit niyo binato ang tito Vince niyo kanina? Alam niyong bad ’yon, ’di ba?” aniya sa mahinahong tono nang maupo ang mga ito sa tabi niya. Nagbaba ang mga ito ng tingin at hindi sumagot.

Hindi siya matingnan ng mga ito. Ganun ang mga ito kapag may kasalanan ang mga ito na nagawa.

“Sweethearts, mama is talking to you.” nag-angat ang dalawa ng tingin.

“Because we hate him now! He kissed you, mama!” giit ni Chase saka masama ang tingin na ipinukol kay Vince.

“Chase, that’s enough! You’re being rude to him.” medyo tumaas ang boses niya. Mukhang nagulat naman ang dalawa na tumaas ng bahagya ang boses niya. Then her heart broke into pieces when they suddenly burst into tears. Agad niyang niyakap ang mga ito.

“Why are you crying? You don’t have any reason to cry. Mama is not mad. I just want you to know that what you did was wrong. Masama ang nananakit ng kapwa. Didn’t I tell you that before?” tuloy pa rin ang iyak ng dalawa sa dibdib niya.

Napatingin siya kay Vince. Mukha itong hindi mapakali pero naroon din ang pananabik at pag-asam na nakalarawan sa mukha nito. Alam niyang excited na itong yakapin ang kambal at ipaalam sa mga ito na ito ang papa ng mga ito.

“I’m sorry, mama.” Magkasunod na sagot ng mga ito habang patuloy sa pag-iyak. Napabuntong-hininga siya. Kaya ayaw niyang nagagalit kasi alam niyang iiyak ang mga ito. Hindi kasi sanay ang mga itong nagagalit siya sa mga ito at nagtataas ng boses.

Kapag may kasalanan ang mga anak ay lagi niyang kinakausap at pinagsasabihan ng mahinahon. She doesn’t scold them kaya siguro minsan ay matigas ang ulo ng mga ito lalo na kapag ang pinag-uusapan ay ang mga manliligaw niya.

Well, sa ganung pagkakataon lang naman nagiging naughty ang mga ito. Hindi nga niya alam kung saan ba nakuha ng mga ito ang idea na hindi dapat siya mag-entertain ng ibang lalaki. Ang babata pa ng mga ito upang maintindihan ang ganung bagay.

Sabagay, hindi na siya nagtataka. Matalino ang mga anak.

“Sweethearts, you should say sorry to tito Vince too. Sinaktan niyo siya.” She said gently as she wiped her children’s tears. Suminghot-singhot ang mga ito saka tumingin kay Vince. Tila napipilitan lang pero ginawa ang sinabi niya.

“I’m sorry, tito Vince.” Naunang ani Chase na sinundan naman ni Chance.

“I’m sorry tito, Vince.” Mahina ang boses na anito. Lumapit si Vince sa kanila. He sat in a squatting postion in front of them, at the foot of the be,d and then took each of their children’s hands.

“It’s okay, kiddos. Just don’t do it again, okay?” Nakangiting sagot nito.

“Opo.” Sagot naman ng dalawa. Tumingin sa kanya ang binata na animo humihingi ng permiso. Tumango siya. Alam na niya ang ibig nitong iparating sa kanya.

Bumuka ang bibig nito upang sabihin na ang totoo sa mga anak nila pero walang lumabas na salita mula roon.

He gazed at her again. “Mas mabuti sigurong ikaw na lang ang magsabi. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag.” Napailing na lang siya sa binata. Sobrang excited ito kanina pero ngayon parang napipi naman.

“Sweethearts, may sasabihin kami ng tito Vince niyo.” Umpisa niya sa pinasiglang tinig.

“Ano po ’yon, mama?”

Ngumiti siya ng matamis. “’Di ba gustong-gusto niyo nang makita ang papa niyo?” tanong niya. Nagliwanag ang mukha ng dalawa sa narinig.

“Yes, mama. Is he here?” excited na tanong ni Chase.

“Where is he, mama?” si Chance.

“Yes, sweethearts. He’s here.” Parehong tumingin ang mga ito sa pintuan, umaasang naroon ang hinahanap ng mga ito. Nakalarawan ang sobrang excitement sa mukha ng mga ito pero agad na napalitan iyon ng pagtataka nang wala namang makitang tao roon.

“You’re looking at the wrong direction, sweethearts.” Kunot-noong tumingin ang mga ito sa kanya saka iginala ang mga mata sa loob ng kwarto.

Nang walang makita ang mga ito na ibang tao sa loob ay napako ang mga mata ng kambal kay Vince. Tinitigan ng mga ito ang binata ng ilang segundo na punong-puno ng pagtataka saka tumingin sa gawi niya. Akmang magtatanong ang mga ito nang unahan niya.

“Yes, sweethearts. Your tito Vince is your real papa.” Nagulat ang kambal at hindi makapaniwalang tiningnan ulit ang binata.

Vince smiled at them emotionally. “Your mama is right. I’m not your tito because I’m your papa. Your real papa.” He opened his arms. “Pwede niyo bang i-hug si papa?”

Hindi gumalaw ang dalawa. Nakatingin lang sila sa binata na nakakunot-noo. Nakita niya ang sakit na bumalatay sa mukha ni Vince. Unti-unti niyang ibinaba ang mga kamay.

Akmang magsasalita ang dalaga upang kausapin ang kambal nang bigla na lamang bumaba ang mga ito mula sa kama.

“Papa—”

“—papa!” halos sabay na sabi ng mga ito saka yumakap sa ama. Hindi mapigilang maging emosyonal ni Charlene sa nakita. She thought Chance and Chase would not accept Vince because they didn’t hug him right away. Pero mukhang tanggap na tanggap ng dalawa ang binata base na sa kasiyahang nakikita niya sa mga mukha ng mga anak.

Akala niya ay imposibleng mangyari na maipakilala niya kina Chase at Chance ang tunay na ama ng mga ito pero nangyari. Her tears of joy, fell.

Kumpleto na ang kasiyahan niya dahil sa wakas, napakawalan na niya lahat ng mga nasa puso niya. Pati ang sekreto niya ay nasabi na rin niya. Wala nang dahilan pa para isipin pa niya ang nakaraan.

At last, she could finally move on from the past and start anew.

Aw. Ang cute ng reaction ng kambal kahit may pagka-naughty sila. :)

Ano sa tingin niyo ang susunod na mangyayari?

Magkakabalikan na kaya sina Charlie at Vince officially?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 20

A/N: How’s this story so far, Blazers?

80 comments for the next update!

PARANG nais maluha ni Charlie sa sobrang kaligayahan habang pinapanuod ang mag-aama niya na kasalukuyang naglalaro sa inflatable bouncy castle sa gitna ng garden nila. Binili iyon ni Vince kahapon. Malaki iyon at kaya kahit sampung bata. Meron pa iyong slide.

Tili ng tili ang kambal habang hinahabol sila ni Vince paakyat sa taas ng slide. Umaakto itong isang mabangis na hayop kaya naman ay sigaw ng sigaw ang mga anak nila habang tumatawa.

Kitang-kita niya ang kasayahan sa mukha ng kambal. Ngayon lamang niya nakita ang mga anak na ganun kasaya. Bilang ina ng mga ito ay sobrang kaligayahan ang nadarama niya para sa mga ito. Sa wakas ay kumpleto na ang pagkatao ng mga ito dahil nakilala na rin ang tunay nilang ama.

Hindi niya sinabi sa mga ito kaagad kung sino ang totoong ama ng mga ito dahil ayaw niyang umasa ang mga ito. Hindi man niya nais husgahan agad ang binata ay hindi niya maiwasang mag-isip na baka hindi ito maniwala na anak nito ang kambal at hindi tanggapin.

Pero ngayon, gusto niyang magsisi. Dapat pala ay sinabi na agad niya sa binata ang katotohanan kahit pa galit ito sa kanya. Sayang ang panahon.

Sabagay, hindi naman gano’n kasayang kasi tumira naman ito sa kanila at napalapit sa mga anak. Kahit ang alam nito ay si Gavril ang ama ng dalawa ay nagawa pa rin nitong mapalapit sa kambal. Nakita niya kung gaano ito kasaya kapag nakikipaglaro sa dalawa.

Hindi pa nga nito alam noon na ito ang ama ng kambal pero spoiled na agad ang mga anak rito. Kung anu-ano ang mga binibili para kina Chase at Chance.

Pero ngayong nalaman na nito ang totoo ay lalo pa itong napalapit sa mga anak nila. Pati ang kambal ay sobra nang attached rito.

“Mama, look! I’m going to slide!” kuha ni Chance sa atensyon niya nang makita siya nitong nakatayo sa hindi kalayuan. Nasa taas ito ng slide sa inflatable castle. Napangiti siya saka naglakad palapit sa mga ito habang may hawak na tray na naglalaman ng meryendang ginawa niya.

“Sige nga, sweetheart. Let mama see if you can do it.” sagot ni Charlene sa anak nang mailagay sa ibabaw ng garden table ang tray. Doon na tuluyang nag-slide ang anak. Humihiyaw pa ito habang bumubulusok sa slide.

“I made it, mama!” nagtatalon pa ito.

Pinalakpakan ni Charlie ang anak. “Wow! Good job, baby. You’re so brave.” Puri niya.

“Me too, mama, look! Watch me!” si Chase naman. Nakahanda na ito upang mag-slide. Nakatayo naman si Vince sa itaas ng slide at ito ang umaalalay sa anak nila.

“Ready, buddy?” tanong ng binata kay Chase.

“Yes, papa.” Doon na nito binitawan ang anak nilang lalaki. Gaya ni Chance ay tumitili pa ito sa saya habang pababa.

“Wow, good job, baby.” Pinalakpakan din niya ito. “Ang brave naman ng mga anak ko.” patuloy niya na lumapit sa mga ito. They twins giggled joyfully. Lumapit ang mga ito sa kanya. “Kiss niyo nga si mama, sweethearts.” Hiling niya sa mga ito. They gladly obliged. Pagkatapos siyang halikan ng mga ito sa pisngi ay siya naman ang humalik sa mga ito sa noo.

“Naku, basa na ang damit niyo ng pawis. Wait here.” bumalik siya sa may garden table at saka kinuha ang dalwang maliliit na towel upang ilagay sa likod ng mga anak.

“Come here. I’ll put this behind you.” aniya nang makalapit sa mga ito. Agad namang lumapit ang dalawa. Inilagay niya sa likod ng mga ito ang mga towels.

“Thank you, mama.” Sabi ng mga anak nang matapos niyang ilagay ang mga iyon sa likod ng mga ito.

Napangiti siya ng matamis. “You’re welcome, sweethearts.”

“What about me? Am I not going to have a kiss too? Basa na rin ang likod ko, oh.” umangat ang kilay niya nang marinig ang boses ni Vince. Naka-slide na rin pala ito at nakalapit sa kanila. His eyes were dancing with mischief.

Inirapan niya ito na ikinatawa nito. “Tse! Matanda ka na para lagyan ng towel sa likod. Tska nakuha mo na ’yong kiss mo kanina.” Aniya na ang tinutukoy ay ang biglang paghalik nito sa kanya sa labi kaninang umaga.

Mula noong may mangyari sa kanila ay araw-araw na siya nitong hinahalikan sa umaga bilang pagbati ng magandang umaga.

It has been three weeks since then at maraming nagbago sa buhay nilang mag-iina. Naging mas masaya ang bahay nila at maingay. Nagsimula na ang bakasyon ng kambal kaya naman ay napag-desisyonan nila ng binata na magbakasyon din muna sila sa trabaho para makasama ang mga anak nila. Sabi nito ay may tao itong inutusan para mamahala muna sa opisina habang wala sila.

Gusto kasi nitong enjoyin ang oras na kasama siya at ng mga anak nila.

Sa kwarto na rin niya ito natutulog kasama ng kanilang mga makukulit na anak. Ang kambal ang humiling na tumabi ang binata sa kanila at tuwang-tuwa naman ang huli dahil doon.

Gabi-gabi ay binabasahan nila ng bedtime stories ang dalawa hanggang sa makatulog ang mga ito.

Pati siya masayang-masaya sa mga nangyayari. Even though everything between her and Vince was full of uncertainty, she chose not to think about it most of the time. Ang importante ay masaya silang lahat bilang isang pamilya.

Pero kahit pa gaano ka-sweet sa kanya ang lalaki ay ayaw niyang mag-assume baka kasi ginagawa lang nito iyon para sa mga anak nila.

Charlene got out of her reverie when she suddenly felt warm lips covered hers. Napakurap-kurap siya ng ilang beses. Then she realized that Vince just kissed her.

“Stop spacing out.” Bulong nito sa kanya na nakangisi at hindi niya napigilang kurutin ito sa abs. He’s such a naughty guy! Halikan ba naman siya nito bigla at sa harap pa ng mga anak nila.

“Ikaw, salisi gang ka talagang lalaki ka!” tawa lang ito ng tawa samatalang sina Chase at Chance naman at tuwang-tuwa habang pinapanood sila. Tila kinikilig pa ang mga ito.

“Sige na. Tama na muna yang paglalaro. May ginawa akong meryenda doon. Let’s eat first.” Aniya kapagkuwan.

“Yehey! It’s meryenda time! Let’s go, papa, mama.” Masayang sabi ng kambal saka sila hinila ni Vince papunta sa rattan garden dining set.

“Wow! These look delicious. Ikaw talaga ang gumawa ng mga ito?” parang nagdududa na tanong ng binata. His eyes were sparkling naughtily.

“Sino sa tingin mo? Wala naman tayong katulong.” Sagot ng dalaga na umairap pa.

Vince chuckled and then hugged her from behind. Napakagat-labi siya ng halikan nito ang leeg niya. “I’m just kidding, mahal. Ang sungit mo talaga. Hanggang ngayon kasi, nagugulat pa rin ako sa galing mong magluto. I can’t really believe it.” Oh, gosh! He just called her ‘mahal’ again!

Ngayon lang ulit siya nito tinawag nang ganun mula noong may mangyari sa kanila at aaminin niyang hinihintay niya iyon na sabihin ulit nito. Para siyang malulunod sa sobrang kaligayahan pero nang maalala na hindi siya dapat mag-assume ay nawala ang kasayahang nadarama.

“What’s wrong? You suddenly look sad.” Puna nito saka siya pinaharap rito. He cupped her face and stared at her intently.

Pilit siyang ngumiti. “W-Wala. Don’t worry about me.” sagot niya na hindi makatingin rito ng tuwid. He was about to answer but she turned her back on him. Umupo siya sa kasalungat na bahagi nila Chase at Chance.

“Halika na. Tingnan mo ang mga anak mo, oh. Kumakain na sila.” Pilit niyang pinasigla ang boses. Naging seryoso ang mukha ng binata pero hindi na ito nagkomento pa.

“Masarap ba, sweethearts?” tanong niya sa mga anak na maganang kumakain upang iwasan ang mga titig ni Vince.

“Opo. You’re such a good cook, mama.” Puri ni Chase.

“Yes, mama. They’re all delicious.” Sunod namang puri ni Chance saka sumubo ulit ng kinakain nito.

Nagluto siya ng cassava cake, bilo-bilo at saka pancit. Meron din siyang ginawang chicken sandwich na paborito ng mga anak. Ginanahan siyang magluto kaya naman ay naparami. Paborito ang mga iyon ng mag-aama niya.

“Ang sweet talaga ng mga anak ko.” Her children giggled. Muntik na siyang mapaigtad nang umupo si Vince sa katabi niyang bakanteng upuan.

“K-Kain ka na rin. Ano ang gusto mo?” akma siyang tatayo upang lagyan ang plato nito nang pigilan siya nito sa kamay.

“Ako na.” anito saka kumuha ng plato. “What do you want to eat?” tanong nito sa kanya. Medyo nagulat siya. Iba kasi ang paraan ng pagtitig nito sa kanya ngayon.

“’Yong cassava cake na lang.” tumango ito saka nilagyan ang plato niya pero hindi lang cassava cake ang inilagay roon. Nilagyan rin nito iyon ng sandwich at pancit.

“Sabi ko, cassa—”

“You should eat more. Alam kong gutom ka. Kaunti lang ang kinain mo kaninang tanghalian.” Charlene bit her lower lip. Hindi niya maiwasang makaramdam ng saya. Napapansin pala nito ang mga ginagawa niya.

“Thank you.” aniya saka kinuha ang plato niya mula rito. Kumuha na rin ito ng pagkain nito. Maya-maya pa ay kumakain na silang lahat.

Chase and Chance kept on talking and talking. Kung anu-ano ang ibinibida ng mga ito at natutuwa naman sila ni Vince na nakikinig.

“I’m glad that you still remember my recipe of chicken sandwich, mahal.” Then Vince said out of the blue.

Ito na naman. Tinawag na naman siya nito sa endearment na ginagamit nito sa kanya noon. Goodness! Ang hirap hindi kiligin pero ang hirap ding umasa!

“Syempre naman. Ang sarap kaya niyan. Paborito nga ’yan ng mga bata, eh.” She tried to sound normal even though her heart was already beating erratically.

“This was papa’s recipe, mama?” Chance asked full of wonder. Hawak nito ang isang sandwich at saka tinitigan iyon.

Natawa siya sa itsura ng anak. “Yes, sweetheart. Itinuro sa’kin ’yan ng papa niyo noon.”

The twins looked at their father in awe.

“Yes. This was papa’s recipe long time ago. I’m glad that you like it.”

“It’s our favorite, papa.” Sagot naman ni Chase na sinang-ayonan ng kapatid nito. Ipinagpatuloy nila ang pagkain. Nang matapos sila ay pumunta sila sa sala upang manood ng isang Disney film kasama ng mga anak.

Kitang-kita ang saya sa mukha ng kambal. Tuwang-tuwa ang mga ito kasi kasama sila ni Vince.

Napansin niyang panay ang tingin ni Vince sa gawi niya pero pilit niya itong ignorahin. She almost gasped when she felt him hold her hand and squeezed it gently. Tila may nais itong ipahiwatig. Gusto man niyang magtanong ay minabuti na lamang niyang manahimik.

ISANG MALALIM na buntong-hininga ang pinakawalan ni Charlene habang nakatingin sa kadiliman ng gabi. Hindi na niya mabilang kung pang-ilan na iyon dahil nakailan na siya kanina pa. Malalim na ang gabi pero hindi siya makatulog kaya naman nag-desisyon siyang sumagap ng sariwang hangin sa terrace.

Iniwan niyang natutulog ang mag-aama niya sa kwarto.

Hindi niya alam kung bakit siya nakakaramdam ng mga ganito. Oo, masaya siya sa sitwasyon nila ngayon pero hindi niya mapigilang isipin kung ano ba talaga ang relasyon nila ni Vince. Tinatawag siya nitong ‘mahal’ pero wala naman silang napag-uusapan kung ano ba talaga sila.

Naguguluhan siya sa inaakto ng binata. Oo, may mga anak sila at may nangyari sa kanila pero sapat na ba iyon upang umasa siya?

She drew a deep breath once again and relased it harshly. Sumasakit ang ulo siya sa pag-iisip samantalang si Vince ay mahimbing nang natutulog. Great!

Kahit ilang beses niyang sinabi sa sarili na ’wag isipin ang mga ganung bagay ay hindi pa rin niya maiwasan.

She mentally shook her head. Tama na nga ’to. Matulog na lang ako.

Akma siyang pipihit upang bumalik na sa loob ng kwarto nang may isang pares ng mga braso na pumulupot sa baywang niya. Muntik na siyang mapatili sa gulat.

“Why are you still up? Ano ang ginagawa mo dito?”

“You startled me!” she hissed. Natawa lang ito ng mahina saka sumubsob sa leeg niya. Muntik na siyang mapaungol kung hindi niya kinagat ang ibabang labi.

“Sorry about that. I didn’t mean to startle you. Wala ka kasi sa kama nang magising ako kaya hinanap kita.” Sagot nito saka siya hinalikhalikan sa leeg.

“Vince! What do you think you’re doing?” naggalit-galitan siya pero ang totoo ay nagsisimula na siyang maaperktuhan at madarang. Damn. He’s seducing her!

“You smell so good, mahal.” Bulong nito saka lalo pang pinag-igihan ang ginagawang paghalik-halik sa leeg niya. “Hmmm, I want you so badly right now.” His voice turned husky.

Her body started feeling hot and needy pero kailangan niyang kontrolin ang sarili. They need to talk. She unwrapped his arms from hugging her and pulled away from him.

Nagulat naman si Vince sa ginawa niya. Nakakunot-noo itong nakatitig sa kanya.

“Let’s talk, Vince.”

“About what?” lalong lumalim ang gatla sa noo nito. Takang-taka ito.

Charlene met his gaze bravely. “Bakit mo ito ginagawa?”

“Ang alin?” parang gusto na niya itong sapukin dahil nagmamaang-maangan pa ito.

“This! You’re being sweet to me all the time. You’re even calling me ‘mahal’ now like you used to do when we were still a couple.” Her voice held frustration.

“So? Masama ba ’yon?”

“Vince, you don’t understand my point.” Napahilamos siya sa mukha.

“Yes. I don’t understand you. Ano bang mali sa pagiging sweet ko sa’yo? Ayaw mo ba?”

“’Yon na nga ang dito issue, eh! Gusto ko, gustong-gusto pero natatakot ako. Alam ko namang ginagawa mo lang ito para sa mga anak natin pero hindi ko maiwasang hindi umasa na totoo ang ipinapakita mong sweetness sa’kin.” She suddenly felt the urge to cry. “Ayokong masaktan, Vince.” Pabulong niyang tuloy saka nagbaba ng tingin. Natatakot siyang makita ang reaksyon nito.

“Alam kong matagal na tayong tapos at tanggap ko na ‘yon. Masaya ako sa mga pinapakita mo to the point na hindi ko maiwasang umasa na meron pa tayong pag-asang dalawa pero kung ginagawa mo lang ito para sa mga anak natin, please don’t. You don’t need to force yourself kasi—’ bago pa man niya matapos ang sasabihin ay hinaklit siya nito sa baywang hanggang sa maglapat ang mga katawan nila.

“Who told you that I’m doing all these just for Chase and Chance? Sa tingin mo ba pinipilit ko lang ang sarili ko na halikan ka at yakapin?” mariin ang boses nito. Napilitan siyang salubungin ang matiim nitong titig.

“Aren’t you?”

“Hell, no!” umalsa nang kaunti ang boses nito.

“K-Kasi wala ka namang sinasabi. Y-You suddnely became affectionate towards me mula noong may mangyari sa’tin. Mahal ka pa nang mahal diyan pero wala ka namang sinasabi na kahit ano para panghawakan ko. Naguguluhan na ko, Vince. Ayoko ng ganito.”

“Damn. I thought I already made everything clear.”

“Clear? Are you serious? Everything is uncertain and vague, Vince! Ano ba talaga tayo?” kinapalan na niya ang mukha. Ayaw na niyang mangapa pa sa dilim at mag-assume.

Humigpit ang yakap nito sa kanya. Ang mga abuhin nitong mata ay parang spotlights na nakatutok sa kanya. “I’m sorry kung wala akong sinasabi. Sa totoo lang ay natatakot akong magsabi.”

Her eyebrows furrowed. “Bakit naman?”

“Dahil baka hindi mo naman pala ako mahal. Oo, inamin mong mahal mo ako pero paano kung guilty ka lang dahil sa nangyari sa’tin noon tapos may mga anak tayo? Naduwag akong marinig mula sa’yo ang mga ’yon.” Napanganga siya. Hindi lang pala siya ang natatakot at nag-assume. Parehas lang pala sila.

“I still love you, mahal.”

Nanigas ang katawan ni Charlene sa narinig. “N-No way.” Gulat na gulat niyang sagot.

“Pati ’yon pinagdududahan mo? C’mon, mahal. Have mercy on me. Tell me what to do for you to believe me.”

She bit her bottom lip. “Seryoso ka? You’re not doing this just for the sake of our twins? Mahal mo talaga ko?”

Agad na tumango ang binata. “Yes. I’m doing this because I love you. Siguro nga, mahirap paniwalaan pagkatapos ng mga sinabi at nagawa ko mula nang magkita ulit tayo pero ’yon ang totoo. Kahit ilang beses kong itinanggi sa sarili ko na mahal pa rin kita, alam kong niloloko ko lang ang sarili ko. You’re still here until now.” Tinuro nito ang tapat ng puso. “At lalo kitang minahal nang malaman ko ang totoo na hindi mo naman pala ako niloko at ipinagpalit. I love you so much, mahal. Let’s start all over again.” The way he said the last sentence was almost begging.

Charlie gaped at him. Hindi siya agad nakahuma sa mga narinig mula rito. Kung panaginip lang ang lahat ay ayaw na niyang magising pa.

Ayan! nagka-aminan na rin at nagbabalik si ‘mahal’. lol

Tuloy-tuloy na kaya ang happy moments nila?

Ano pa kaya ang mangyayari?

Sa mga nagtatanong kung malapit na itong, matapos; hindi pa po :)

chapter 21

Just wanna say thank you sa mga matiyagang nag-comment sa previous chapter:) Akala ko bukas pa makokompleto ang 80 eh. LOL

Anyway, puro muna saya ang mababasa niyo sa ngayon. Pero malapit na ring dumating ang susunod na bagyo sa relasyon nila Vince at Charlie so stay tuned!

CHARLENE couldn’t control her tears from falling upon hearing Vince’s confession. Muntik na niyang kurutin ang sarili niya para siguruhing hindi lamang panaginip ang lahat; na nasa harapan niya talaga ang binata at sinasabi kung gaano pa rin siya nito kamahal sa kabila ng lahat ng mga nangyari sa kanila.

It felt surreal. Hindi siya makapaniwala na pwede pa pala iyong mangyari sa kanila.

“Hey, why the tears? Please don’t tell me na hindi mo na ako mahal kaya ka umiiyak ng ganyan.” Bakas ang kaba sa mukha nito habang sinasabi sa kanya ang mga katagang iyon.

Mahina siyang natawa saka pinunasan ang mga luha. “Silly. Paano mo naman naisip ’yon? Bakit naman ako iiyak kung hindi na kita mahal? Parang ang labo naman yata no’n. Syempre, kung hindi na kita mahal, hindi ako pumayag na tumira ka dito. Baka nga nasuntok na kita sa sobrang suplado mo, eh.”

Guilt flooded his face. “Sorry about that, mahal. Hayaan mo, babawi ako. Promise.”

“Talaga?”

“Syempre naman. Pero maiba tayo. Sagutin mo ’yong tanong ko kanina. Bakit ka umiyak? Hindi ka ba naniniwala na mahal pa rin kita?”

She raised her hands to cup his handsome face. He looked so adorable staring at her like that. Parang kabado nga talaga ito. “Haven’t you heard the words ‘tears of joy’ before?”

Kumunot lalo ang noo ni Vince. “Tears of joy? You mean—”

“Yes, Vince. Naniniwala ako sa’yo. There’s no reason for me not to kasi mahal pa rin naman kita. Matagal kitang hinintay na bumalik sa’kin kaya hindi na kita papakawalan pa lalo na at mahal mo pa rin naman pala ako.” Biglang nagliwanag ang mukha ng binata sa isinagot niya.

Lahat ng agam-agam na nakalarawan sa mga mata nito ay naglaho bigla. Napalitan iyon ng kasiyahan.

To her surprise, bigla na lamang siya nitong hinapit sa baywang upang mapusok na halikan sa labi. Nagulat siya pero saglit lamang iyon. Awtomatikong gumalaw ang kanyang mga labi upang tugunin ang mainit nitong halik. She stood on her tippy toes saka ipinulupot ang mga braso sa leeg nito.

Their tongues mated wildly and she couldn’t help but moan. Gosh! Iyon na yata ang pinakamasarap na halik na pinagsaluhan nilang dalawa. Ngayong alam na nilang mahal pa rin nila ang isa’t-isa ay naghatid iyon ng ibayong pakiramdam sa kanilang mga puso.

Para silang nasa ibang mundo kung saan sila lamang ang tao roon.

“I love you, mahal. Please, let’s start all over again kasama ng mga anak natin.” Bulong nito nang maghiwalay ang kanilang mga labi. He rested his forehead against hers while staring at her gently. Pareho pa silang naghahabol ng hininga.

Matamis siyang ngumiti saka tumango. Lalong kumislap ang mga abuhing mata ng binata dahil sa kaligayahan.

“Really, mahal? It means you’re my girlfriend again?”

She chuckled softly. “Oo nga. Ang kulit.”

“Yes!” napasuntok pa ito sa hangin. Kitang kita ang kasiyahan sa mukha nito.

“Shh! Baka magising ang mga anak mo!” sita niya rito na natatawa. Para itong bata na nakatanggap ng maraming regalo sa pasko.

Napasinghap siya nang malakas nang bigla na lamang siya nitong buhatin at inikot sa ere. Muntik na siyang mapatili. Mabuti na lang at natakpan niya agad ng palad ang bibig.

“Ang saya-saya ko, mahal. Thank you for giving us another chance. You won’t regret it. I promise.” Anito nang tumigil ito sa pag-ikot pero hindi pa rin siya binababa. Masuyo itong nakatingala sa kanya.

Charlie cupped his face and stared at him lovingly. “Hindi mo naman kailangang magbitiw ng mga pangako.”

“Why not? I’m making promises because I am sure that I could keep it. Ngayong nagkabalikan na tayo, hinding-hindi na ako papayag na may sumira pa sa atin. Ayaw ko nang maulit ang nakaraan. Gagawin ko ang lahat para maging masaya tayong dalawa kasama ng mga anak natin. I love you so much, mahal.”

“Me too, mahal. I love you too.” Nagulat siya nang bigla siya nitong ibaba saka parang kinakapos ng hininga na kinapa ang dibdib.

“What’s wrong?” nag-aalalang tanong niya sa binata.

“Damn. I thought my heart was about to come out of my chest. ’Wag mo akong gugulatin ng ganun.” Nalito siya sa pinagsasabi nito.

“Huh? Ano’ng sinasabi mo?”

“You called me ‘mahal’ and said you loved me too. It made my heart beat eratically.” parang ewan na sagot nito kaya nasapok niya ito sa braso.

“Ikaw talaga. Puro ka kalokohan. Akala ko kung ano na ang nangyari sa’yo!” Vince laghed heartily at hindi niya mapigilan ang sariling titigan ang gwapo nitong mukha.

“Eh kasi, ngayon mo lang yata ako tinawag na ‘mahal’ na hindi ka napipiitan.” Nag-init ang mga pisngi ni Charlie nang mapagtanto ang sinasabi nito.

Tama nga naman ito. Saka lang niya ito natatawag na mahal noon kapag nasa kalagitnaan sila ng mainit na pagtatalik. Paano naman kasi, binibitin siya nito lagi kapag hindi niya ito tinawag ng endearment nito sa kanya.

“You’re blushing. Parang alam ko na ang nasa isip mo ngayon. Naaalala mo siguro ’no?.” Maluwang ang ngiti na sabi nito kapagkuwan.

Inirapan niya ang kasintahan. “Talaga? Sige nga. Ano ang iniisip ko?”

Lalong lumawak ang ngisi nito. “Do you really want me to spill it out, mahal? Those times when you used to call me ‘mahal’ whenever we were making-love.”

Lalong nag-init ang mga pisngi niya. He’s really naughty whenever he wants to. Dahil wala siyang maisagot, pinagkukurot na lamang niya ito sa abs. Dang! Ang sarap pisilpisilin ng matigas na mga pandesal nito. Hoy, Charlie. Tsansing na yata ’yang ginagawa mo, eh.Pasimple ka pa!

Tawa ito nang tawa. Pinanlakihan niya ito ng mata. “Keep your voice down!”

Bigla itong nagseryoso saka siya muling hinapit sa baywang upang magdikit ang kanilang mga katawan.

“I have a request, mahal.” Naging paos ang boses nito.

“What is it?”

“I want us to celebrate right now.” Puno nang kaseryosohan na sagot nito. Nagsalubong ang mga kilay niya sa sinabi nito.

“Celebrate what?”

Ikinibit ng binata ang mga balikat. “Us. I want us to celebrate because we officially got back together.”

“Sira. Gabi na kaya. Paano naman tayo magce-celebrate niyan? Bukas na lang para kasama natin ang mga anak natin.”

“No, mahal. This is the best time for us to celebrate together kasi natutulog na ang kambal.” Banayad na humaplos-haplos ang kamay nito sa likod niya. Kita ang pangangailangan nito sa kanya. Napakagat-labi siya. Mukhang alam na niya ang ibig nitong mangyari.

She heard him groan. “Damn. You look erotic whenever you bite your bottom lip like that. You’re making me crazy just by watching you.” tila nahihirapan ang boses nito. “I want you now, mahal. Ilang linggo na rin akong naghihintay ng tamang tiempo. Hindi mo lang alam kung ano’ng klaseng pagpipigil ang ginagawa ko lalo na kapag nakikita kitang nakasuot ng sexy’ng pantulog gaya ng suot mo ngayon. Damn. I think, I’m going to explode kung hindi mo ako pagbibigyan.”

Muntik na siyang matawa sa sinabi nito. “Ang naughty mo! Para ka namang ilang dekada na hindi nakatikim. Kelan lang no’ng huli tayo’ng—” hindi na niya natapos ang sasabihin dahil nag-iinit na ang mga pisngi niya.

“Three weeks, Charlie! Parang isang dekada na sa’kin ’yon.”

“Hala siya. Kung anu-ano ang sinasabi. May pagka-manyak ka talaga!” inirapan pa niya ito.

“I’m just being honest. Bakit, hindi mo ba ako na-miss?”

“Eh, araw-araw naman tayong magkasama, ’di ba?” muntik na siyang matawa nang makita ang expression ng mukha nito dahil sa sagot niya.

“You know what I mean, mahal.”

Nangingiti siyang nagkibit-balikat. “Well, hindi ko naisip iyon kasi masaya naman tayo kasama ng kambal.” Lalong dumilim ang mukha ng binata.

“Oh, ba’t parang galit ka?” painosenteng tanong ni Charlie.

Imbes na sumagot ang kasintahan ay bigla nitong hinuli ang kanyang mga labi para sa isang makapugtong-hiningang halik at hindi na siya nito binigyan pa ng pagkakataong tumutol. Ang hilig nitong gawin ’yon.

Agresibong naglakbay ang mga kamay nito sa mga sensitibong parte ng kanyang katawan. Wala na siyang nagawa kundi ang tugunin ang maalab na halik nito. Parang naasar yata ang binata sa kanya. She smiled inwardly.

Nagbibiro lang naman siya. Of course, na-miss din niya ito. Kahit pa araw-araw silang magkasama at masaya kamasa ng kanilang mga anak, iba pa rin kapag may alone time sila na hindi nila nagawa nitong mga nakaraang linggo dahil nakatuon ang atensyon nilang dalawa kina Chase at Chance.

Pinagbuti ni Charlie ang pagtugon upang pawiin ang inis nito. Unti-unti na siyang nadadarang.

Nakakabaliw at nakakalasing talaga ang mga halik ng kasintahan. Nawawalan siya ng lakas upang tumanggi. Mula noon, hanggang ngayon, ganun pa rin ang epekto nito sa sistema niya.

Their tongues danced and tangled erotically before Vince deepened the kiss even more. Tinugon niya ng kaparehong init ang init nito habang nakapikit.

“Ahhh! That feels nice.” Ungol niya nang maramdaman ang dila nitong naglalaro sa kanyang naninigas na utong. Hindi man lang niya namalayan kung kailan nito nahubad ang kanyang mga damit. Ang isa nitong kamay ay pumipisil na sa kabila at pinaglalaruan iyon.

Napayakap siya sa ulo ng binata at akmang pipikit nang bilang may maalala.

“Mahal, w-were at the terrace. Baka may makakita sa’tin.” Protesta niya. Nakasandal ang likod niya sa balustre ng terrace habang nakaliyad. Hubo’t-hubad na siya samantalang ang lalaki ay wala na ring pang-itaas.

“Damn. Hearing you calling me that is making me crazy. I can’t take it anymore. I want you now.” Sabi nito na parang hindi naintindihan ang sinabi niya. Impit siyang napaungol nang salit-salitang paglaruan ng bibig nito ang magkabila niyang dibdib.

She could feel herself getting wetter. Ramdam na niya ang nag-aapoy na pagnanasa sa pagitan nila. Parang hindi na mapipigilan pa.

“Oh…V-Vince…Narinig mo ba ang sinabi ko?”

“Mahal, sino naman ang makakakita sa’tin? Madilim dito tsaka malayo ang employees’ quarters. Tulog na rin ang mga bata.” Garalgal ang boses nito. Unti-unting bumaba ang mainit nitong halik sa kanyang pusod. Napakalikot ng dila nito. Mapaglaro at nang-aakit. Hindi niya mapigilang mapahalinghing.

Unti-unti na siyang nnilalamon ng pangangailangan at pagnanasa.

She threw her head back as the pleasure built like a hurricane. Napakapit siya sa balustre nang mahigpit habang nakakagat-labi nang marating ng binata ang pakay. Pinaghiwalay nito ang kanyang mga binti.

Charlene’s clt twitched in anticipation when he blew air in her pssy, teasing her.

“Vince. Don’t tease me.” hirap na hirap siyang pigilan ang sarili na huwag humiyaw. Kahit nag-aalala siya na baka may makakita sa kanila ay mas nananaig ang libog na nadarama lalo na nang mag-umpisang damhin ng mga daliri ng binata ang kanyang basang-basang kaangkinan.

Sumasalubong na ang kanyang balakang sa bawat galaw ng daliri nito roon. Goodness! Ang sarap!

Ngunit bigla na lamang nawala ang sensasyon na iyon nang biglang hugutin ng lalaki ang daliri mula sa kanyang kweba. She groaned in protest. Humabol pa ang balakang niya sa paghugot ng daliri nito.

Narinig niyang mahinang tumawa ang binata. Nagmulat siya ng mga mata. “I think we should stop here. Baka nga may makakita pa sa atin dito.” tila nakakalokong sabi nito.

“What?! Titigil ka na lang basta?” hindi niya mapigilang magtaas ng boses.

Ngumisi ang kumag. “Bakit, nabitin ka?” parang nakakalokong balik-tanong nito. He’s such a tease!

“Malamang!”

“Akala ko ba ayaw mo kasi baka may makakita sa’tin?”

Inirapan niya ito. “Kanina ’yon bago mo ako inakit! Inumpisahan mo tapos hindi mo naman pala tatapusin. Bahala ka nga d’yan!” hahakbang na sana siya upang iwanan ito roon nang pigilan siya nito. Ipinalibot nito ang mga braso sa baywang niya habang nanatili itong nakaluhod sa harapan niya.

“Nagbibiro lang naman ako, mahal. Ang sungit mo talaga lalo na kapag nabibitin. Such a wild tigress.”

She was about to answer when he suddenly attacked her weakness. This time, using his expert lips and tongue.

“Oh, God!” halos mamilipit siya sa sarap nang parang gutom na gutom nitong paligayahin ang kanyang pagkababae. Napasabunot siya sa buhok nito saka napasandal ulit sa balustre. Nawala ang inis niya.

Ang mapaglarong dila nito ay malikot na tinitikman ang bawat sensetibong parte ng kweba niya. Halos ipagduldulan niya ang kaselanan sa bibig ng binata. Tila nawawala na siya sa tamang huwisyo. Gosh! Alam na alam talaga nito kung paano siya paligayahin.

“Mahal, ang sarap. Sige pa!” nanginginig ang boses na hiling niya saka nagbaba ng tingin upang panuorin ang ginagawa nito.

Lalo siyang nag-init nang makita kung paano nito sambahin ang katawan niya. Ang mga kamay nito ay nilalamas ang malulusog niyang dibdib habang ang bibig at dila nito ay pinagpapala ang kanyang kahinaan.

Maya-maya pa ay isinampay nito ang isa niyang hita sa balikat nito upang mas mas lalong mabigyan ito ng laya para kainin ang kanyang pagkababae.

Nanginig ang buo niyang katawan lalo na nang sabik na pasukin ng dila nito ang kanyang hiwa. Gumigiling ang balakang niya sa tindi ng sarap na nadarama. Malapit na malapit na siya. Lumalakas na rin ang kanyang mga ungol at umaalon ang tiyan.

Lalong himigpit ang pagkakasabunot niya sa buhok ng kasintahan. Nanginginig na ang kanyang mga binti. She could feel it coming.

“Ahhh…I’m almost there! Sige pa!” ilang segundo pa at sumabog ang naipong init sa kanyang kaibuturan. Nanginig ang buong katawan niya.

Napakalakas ng epekto ng kanyang orgàsmo sa katawan niya. Kinagat niya ang ibabang labi upang pigilan ang sigaw pero may impit pa ring sigaw na ’di niya nakontrol.

Saglit na tila naging blangko ang utak niya. Ang tanging nararamdaman lang niya ay ang msarap na orgàsmo na halos kumuha ng lahat ng lakas niya.

Hindi pa man siya nakakabawi sa pagdating sa kasukdulan ay hinapit na siya ng binata at itinaas ang isang hita niya sa baywang nito. Ang isang braso nito ay pumulupot sa baywang niya bago ito ipinasok ang nag-uumigting na kahandaan sa kanyang nanginginig pang kweba. “Oh, my God, Vince!” impit niyang sigaw saka napakapit sa mga balikat ng kasintahan.

Agad nitong inilapat ang mga labi sa kanya para sa isang nakakahibang na halik. Nagsimula na rin itong umulos at para na siyang papanawan ng ulirat dahil sa tindi ng sensasyong nararamdaman.

Mahigpit na kumapit ang kamay ng binata sa kanyang pang-upo habang walang humpay ang pagpapakawala ng malalakas at mabibilis na ulos.

Umaabot na sa pinakailalim ng kaibuturan niya ang pagkalalaki nito na lalong nagpabaliw sa kanya. She felt so full.

Parang mapupugto ang hininga niya sa paraan ng paghalik nito sa kanya. Parang walang itong kasawaan sa pag-angkin sa kanyang mga labi.

Maya-maya pa ay bumaba sa kanyang leeg ang mga mapangahas na labi nito. He kissed her there wetly and it made her moan like crazy. Dalang-dala na siya at nakalimutan na niya kung nasaan sila.

Ang mga malalakas na ungol nila ay siyang maririnig sa katahimikan ng gabi.

“Your inside’s so hot, mahal. Ang sikip mo. Nakakabaliw ka talaga.” Nanginginig ang boses nito at kitang-kita ang mantinding pagnanasa sa mukha nito. Lalong bumilis ang paggalaw nito at ramdam niyang malapit na siyang labasan.

Ang mga kuko niya ay halos bumaon na sa likod nito lalo na nang dumausdos muli ang mga labi nito sa kanyang mga dibdib at halinhinang isubo ang mga tuktok niyon.

“You’re the best, mahal. I can’t get enough of you.” tumitindi na ang apoy sa kanyang kaibuturan. Alam niyang malapit na iyong sakupin ang kanyang buong kamalayan.

“Faster, Vince. Bilisan mo pa.” She moaned wantonly but to her disappointment, he suddenly pulled out of her.

“Vince! You keep on leaving me hanging like that!” ’di niya mapigilang magprotesta.

Ngumisi lamang ito saka sumagot. “Turn around, mahal.” Makapangyarihang utos nito. Muntik na niya itong irapan at batukan pero sumunod din naman siya. BItin na bitin siya. Gusto niyang matapos.

“Part your legs then bend over.” Patuloy nito at para naman siyang isang alipin na sumunod agad. “Hold onto the railing.”

Akmang iirapan na niya ito sa inis nang…

“Vince!” halos tumirik ang mga mata niya nang bigla itong umulos mula sa kanyng likuran pagkatapos niyang gawin ang mga sinabi nito.

“Hold on tight, mahal. This will be a rough ride.” Pagkasabi niyon ay agad itong umulos nang mabilis habang nakahawak ito sa baywang niya na animo simusukat ang kanyang waist line.

“Sige pa. Malapit na ako, mahal.” Tila desperadong ungol niya.

Lalo pa nitong pinagbuti ang pag-ulos. He became desperate. Every hard slam of his rock-hard c*ck inside of her was quickly bringing her up to the clouds.

Pakiramdam niya ay lalo pa itong lumaki sa loob niya at alam niyang malapit na rin ito. Pinagbuti niya ang pagsalubong sa mga ulos ng nito. Inabot ng binata ang dibdib niya at parang nanggigigil na hinimas ang mga iyon.

“Malapit na rin ako. Sabayan mo ako. Ahhh!” sunod-sunod na nagpakawala ito ng matitinding ulos. Tumirik ang mga mata ni Charlie sa tindi ng sarap na nalalasap.

Then Vince thrusted his hugeness to the hilt and held it there. Doon na sumabog ang kanina pa tinitimping pagnanasa.

“Charlie!” he roared like a wild beast.

Ramdam niya ang bawat talsik ng katas nito sa kanyang kaibuturan at doon na rin napatid ang control niya. Parang rumaragasang tubig na hindi mapigilan ang pag-akyat niya sa kasukdulan. Parang may sumabog na maraming paputok sa kanyang balintataw.

“Vince!” napakalakas ng panginginig ng kanyang katawan. Tumirik ang mga mata niya sa sobrang sarap. Para siyang papanawan ng ulirat.

“Ang sarap…Ahhh.” Ungol niya na napasandal sa katawan ng kasintahan. Habol-habol nila pareho ang hininga. Pakiramdam ni Charlene ay tumakbo siya ng milya-milya.

“You never changed. Ang sarap-sarap mo pa rin, mahal. You never failed to amaze me.” bulong nito habang mabining hinahalikan ang kanyang balikat.

Ang mga kamay nito ay patuloy lang sa paghimas sa kanyang mga bundok kaya naman ay napapaungol pa rin siya. Ngunit hindi niya mapigilang pamulaan ng mukha nang mapagtanto ang sinabi nito.

“Ang sarap-sarap talaga?”

“Bakit? Totoo naman, ah. Ang sarap-sarap mo naman talaga.” Tila naeskandalo niyang kinurot ang tagiliran nito.

Tumawa lang ito pero ang mga kamay ay umakyat na ulit sa malulusog niyang dibdib at pilyong paglaruan ang mga iyon.

Napatingin siya sa ginagawa ng mga kamay nito. “Na naman? ’Di ka pa ba pagod?”

“Kung sasabihin ko bang gusto ko pa, pagbibigyan mo ako?” ubod ng lambing na tanong nito. Impit siyang napaungol nang lapirutin ng mga daliri nito ang kanyang mga utong.

“God, Mahal. Matulog na tayo.” Sagot niya pero unti-unti na namang nabuhay ang init sa puson niya. Nag-umpisa na namang bumigat ang kanyang paghinga.

“Pero gusto ko pa.” ikiniskis nito ang kahandaan sa kanyang pang-upo. Lalong nagliyab ang namumuong apoy sa pagitan nila. “Just one more round.”

He made her face him. Nagtama ang kanilang mga mata. Kitang-kita niya ang matinding paghahangad nito sa kanya.

Napahalinghing siya nang puno nang pang-aakit na ikiskis nito ang matigas na matigas na sandata sa kanyang madulas na pagkababae. Napakagat labi siya.

Hinawakan nito ang pagkalalaki at itinutok sa kanyang gitna. Pero imbes na ipasok na iyon, tumingin muma ito sa kanya na animo hinihingi ang permiso niya.

Napangiti siya. Nagagawa pa rin nitong magpaka-gentleman kahit sa mga ganoong pagkakataon. Tumango siya bilang pagsang-ayon.

Nagliwanag ang mukha nito. “Thank you, mahal.” akmang papasok na ito sa kanya nang makarinig sila ng mga boses galing sa kwarto.

“Mama, papa!” nagkatinginan sila.

“Don’t tell me—.”

“Yes, mahal. Nagising ang mga anak mo.” Kumawala siya rito saka nag-umpisa nang magdamit.

“Pero ’di pa tayo tapos.” Muntik na siyang matawa sa itsura nito. Halatang bitin na bitin.

“Bukas na lang ulit, okay?.” Kinintalahan niya ito ng halik saka naglakad palayo.

“Teka lang, mahal!” tawag nito sa kanya pero kinindatan niya lang ito.

“Kung ako sa’yo, magbihis ka na bago ka pa makita ng mga anak mo na nakahubad diyan.”

Napaungol ito pero sumunod din naman saka dali-daling sumunod sa kanya.

“May utang ka sa’kin.” Anito nang maabutan siya.

“Tse! Ang hilig mo talaga.”

Tumawa ito. “Bakit? Ikaw din naman, ah.”

Kinurot niya ito. Maya-maya pa ay nakarating na sila sa kwarto. Tama nga ang hinala niya. Nagising ang kambal.

“Saan po kayo galing, mama, papa?” tanong ni Chase. Si Chance ay naiiyak na agad yumapos sa kanya.

“Doon lang sa terrace, anak. Nag-exercise kami ng mama niyo kasi hindi kami makatulog.” malawak ang ngisi na sagot ni Vince.

“Exercise? Kahit po gabi? Pwede ba ’yon?” nagtatakang tanong ni Chase.

Palihim niyang pinandilatan si Vince saka sinagot ang anak. “’Wag mo nang isipin ’yon, sweetheart. Matulog na lang tayo. Gabi na.”

“Sige po.” Nahiga na sila. Nasa gitna ang dalawa nilang anghel. Ilang minuto pa at tulog na ang mga ito.

“Bukas ulit, ha, mahal? Good night. I love you.” ubod ng kapilyuhang bulong nito.

Gusto niyang irapan ang kasintahan pero nauna ang kilig niya. She smiled inwardly. Ang saya-saya niya. Sana lagi silang ganun.

Magpakatoto tayo! Sino ang mahilig magbasa ng BS dito? 😆😆🤣🤣

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to? Okay ba?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 22

A/N: Sa

wakas

natapos

ko rin ang update.

Akala

bukas

pa ako

matatapos

sobrang

busy ko.

Malapit

na kasi ang summer kaya busy na naman.

Hayss

. Anyway, sana

magustuhan

niyo ang chapter na ’to.

Sumakit

pa ang mga mata ko sa

pagsusulat

nito

kaya ’wag

kayong

ano. 😆😆😆

NAPAKUNOT-noo si Charlene nang hindi niya makita si Vince sa kama paggising niya. Tulog na tulog pa sina Chase at Chance sa tabi niya. Napangiti siya pagkakita sa mga anak saka mabining kinintalahan ng halik ang mga pisngi.

Mukhang napasarap ang tulog ng mga ito. Napatingin siya sa orasan at nakita niyang pasado alas siete pa lang kaya hindi na muna niya ginising ang mga anak.

Bumaba siya sa kama at nagtungo sa banyo upang tingnan kung naro’n si Vince pero hindi niya nakita ang binata roon. Nasa’n kaya ang mokong na ’yon? Tanong niya sa sarili.

Nagsipilyo na muna siya saka naligo upang gisingin ang inaantok pa niyang diwa. Nang matapos siya ay saka siya bumaba upang hanapin ang kasintahan.

Nasa hagdan na siya nang may marinig siyang sumisipol sa kusina. May naamoy din siyang parang niluluto.

Dali-dali siyang nagtungo roon at napatanga siya nang makita ang nobyo na abala sa pagluluto. Naka-shorts lang ito. Napalunok siya nang makita ang nakakatakam nitong katawan.

Damn! He looked so hot habang hawak-hawak ang sandok at hinahalo ang niluluto na sinangag. Ang bawat paggalaw ng mamasel nitong braso ay nakakaakit tingnan. His muscles were on the right places and he was indeed a sight worth seeing.

Napalunok siya. Hindi niya mapigilang titigan ang binata. Mas gumanda talaga ang pangangatawan nito. Mahilig kasi itong mag-exercise sa umaga. Well, pati sa gabi pero ibang klaseng exercise nga lamang iyon.

Hindi niya mapigilang mag-init nang maalala kung paano siya angkinin ng nobyo gabi-gabi. Wala silang kasawa-sawa sa isa’t-isa. Mula nang angkinin siya nito sa terrace last week, wala na itong pinalampas na gabi na hindi sila nagtatalik.

Kapag tulog na ang mga anak nila, saka naman ito mangangalabit. Sa katunayan nga ay lumilipat sila sa kabilang kwarto upang magkaroon sila ng privacy.

“Loving the view, mahal?” napakurap-kurap siya nang marinig ang boses ni Vince. Nag-angat siya ng paningin at agad namula ang mga pisngi niya pati yata anit niya sa pagkapahiya nang mapagtantong nahuli pala siya nitong nakatingin sa katawan nito.

Gusto niyang mag-deny pero huling-huli na siya nito kaya umirap na lamang siya. Natawa naman ang binata.

“I already told you before. Alam kong gwapo ako pero hindi mo naman kailangang palihim pa akong pagnasaan. You can ogle at me anytime you want, mahal.” He even wagged his eyebrows playfully. Aba’t napaka-feeling talaga nito minsan.

“Ang yabang mo talaga.”

“Talaga? Weh. Kung makatitig ka nga sa muscles ko kanina, kulang na lang palamanan mo ’yong abs ko tapos kainin mo, eh.”

Hindi na niya napigilan ang sarili. Sinapok niya ang braso nito dahil sa kapreskohan. “No, I wasn’t. feeling ka lang talaga. Tumingin lang ako, pinagnasaan na agad?” pilit pa rin siyang nag-deny kahit huling-huli na nga.

Syempre, nunca niyang aamining halos tumulo ang laway niya habang nagpi-piesta ang mga mata sa katawan nito kanina no! That would be embarrassing!

“Hindi nga ba? ’Di mo talaga pinagnasaan ’to?” nakangising-aso na tanong nito. He even flexed his arms to show his biceps. His eyes were dancing with mischief.

Pinaikot niya ang mga mata. “Marami na akong nakitang mga lalaking may pandesal diyan kaya sawa na ako diyan.” Biglang nawala ang ngisi ng kumag.

“M-May nakita ka nang iba bukod sa’kin?”

Lihim siyang nagdiwang. Naapektuhan ang loko. She crossed her arms across her chest and lifted her chin. “Oo naman. Ano’ng akala mo, Ikaw pa lang ang nakita kong lalaki na may abs? Marami na akong nakitang ganyan no kaya wa epek na sa’kin ’yan.”

Muntik na siyang natawa nang biglang dumilim ang mukha ng binata. “Sino ang mga lalaking ’yon? Dudukutin ko ang mga mata nila.” May pagbabanta sa tinig nito. Ang abuhing mga mata ay tila naging mapanganib.

“At bakit mo naman gagawin ’yon, aber? Ako naman ang tumingin sa mga katawan nila, ah.”

Lalong nagdilim ang mukha nito. Kita ang paggalaw ng panga sa inis na nararamdaman. “Kahit na! Wala silang karapatang dumihan ang mga mata mo! Sa’kin ka lang dapat tumingin! I’m going to kill whooever those b*stards are!” parang sira na anito.

Pinanlakihan niya ito nang mga mata. “Vince, watch your words!”

“Bakit? Concern ka rin ba sa kanila? Sabihin mo lang at malilintikan na talaga sila sa’kin.” napahilamos siya sa mukha. Naku, nag-ooverreact na ang binata dahil sa ’di mapigilang pagseselos. Akma niyang babawiin ang sinabi pero napagtanto niyang gusto pa niyang inisin ang lalaki.

“Syempre naman. Bakit, masama bang mag-alala ako sa kanila?” she answered nonchalantly. “Sayang naman ang mga macho’ng katawan nila kung sasaktan mo lang.” akma siyang tatalikod upang itago ang tinitimping tawa nang bigla na lamang siya nitong hapitin sa baywang.

Ang mga mata nito ay nagbabaga sa sobrang selos. “You’re mine, Charlie. Mine!” Grabe! Napaka-possessive ng pagkakasabi. Sarap batukan.

“Bakit? Dahil ba nagkabalikan na tayo, bawal na rin akong tumingin sa katawan ng ibang lalaki?”

“Oo dahil makakapatay ako. Sa’kin ka lang dapat tumingin.” Pinaikutan niya ito ng mga mata. Wala na. Nasobrahan na yata ang pang-aasar niya rito.

“Sa’yo lang talaga? Ang possessive mo.”

“Of course. You’re only mine, mahal. Sa’yo lang ako nakatingin kaya dapat ganun ka rin. Tsaka sino ba ’tong mga unggoy na lalaking ’to? Tingnan ko nga kung mas macho at gwapo sila sa’kin.” He uttered full of confidence.

“Pa’no kung sabihin kong mas macho at gwapo sila sa’yo?” hindi na niya talaga napigil ang pag-alpas ng malakas na tawa dahil sa itsura nito. Ang cute lang nitong tingnan kahit nakabusangot. Parang ang sarap panggigilan ng mga pisngi nito.

“I was just kidding, mahal. Syempre, para sa’kin, ikaw ang pinaka-macho at gwapo na lalaki sa buong mundo kaya ngiti ka na diyan. Para ka nang si king-kong.”

Akala niya lalo itong maiinis pero biglang nagliwanag ang mukha nito. “Ang gwapo ko namang king-kong niyan, mahal.” Naging malambing na ang boses nito. “Pero seriously, may nakita ka na talagang katawan ng ibang mga lalaki na hinangaan mo?”

“Oo, meron. Marami.” Nanigas ang katawan nito. “Mga kuya ko, ’wag kang oa.” Paglilinaw niya bago na naman ito magselos.

Tila nakahinga naman ang nobyo nang maluwag. Doon na ito ngumiti. “Sana sinabi mo agad. Talagang pinag-selos mo pa talaga ako.”

“Ang cute mo kasing tingnan magselos, eh. Ngayon lang kita nakitang ganun.” Napahagikhik siya.

Napangiti naman ang kasintahan. “Lagi naman akong nagseselos kahit noong college pa tayo. ’Di ko nga lang pinapakita kasi baka mainis ka na naman. Ang sungit mo pa naman no’n. Pero ngayon, iba na kasi sigurado na akong mahal mo ako.”

“Iba nga ngayon kasi naging oa ka na. Sinabi ko lang na mga nakita na akong katawan ng mga macho na lalaki, nagiging king-kong ka na. Buti na lang, wala sila dito kundi baka kung ano na ang nagawa mo.” Napapailing na aniya.

Vince chuckled amusedly. “Syempre, hindi ko sila sasaktan dahil lang nakita mo ang mga katawan nila kasi mga kuya mo naman sila.” Parang timang na anito.

Iirapan niya sana ang binata nang may maalala. “Meron pa palang isa.”

“Sino?” sagot nito na napakunot-noo.

“Si Gavril.” Nagtagis ang mga bagang ng lalaki. Kitang-kita ang matinding selos sa mga mata nito. Grabe! King-kong talaga! Gwapo nga lang na king-kong sagot ng pilyang bahagi ng isip niya.

“Pero ’wag ka nang magselos diyan, mahal. Nakita ko lang naman ang katawan niya nang maligo kami sa beach. At syempre, mas macho at mas gwapo ka pa rin kaya ngumiti ka na diyan. Konti na lang, magiging king-kong ka na talaga.”

Imbes na sumagot ang binata ay sinapo nito ang kanyang mukha saka siya hinalikan ng mapusok. Halos pangapusan siya ng hininga bago ito tumigil. Kinurot niya ito sa tagiliran.

“Gusto mo ba akong mawalan ng hangin sa baga? Muntik na akong ’di makahinga!”

“That’s your punshiment for making fun of me. Hindi mo ba alam kung gaano kasakit sa dibdib na isipin na may hinahangaan kang ibang lalaki bukod sa’kin?”

Natawa siya. “Ang corny mo. Tumigil ka nga! Para ’yon lang, kung anu-ano na ang iniisip mo.” akma siyang kakawala mula sa yakap nito nang halikan siya ulit nito. This time, the kiss was passionate and teasing. Hindi niya napigilan ang sariling tugunin ang masarap na halik na iyon.

Bakit kaya hindi siya makatanggi at makapag-isip ng tama kapag niyayakap at hinahalikan na siya nito? Gosh! He’s such a tease.

Ipinulupot niya ang mga braso sa batok ng nobyo at buong pusong tumugon sa masarap na halik nito.

“Tell me your mine, mahal.” He breathed the words as their lips pulled away.

“Of course, I’m all yours. You don’t have to be insecure and jealous.” A satisfied smile broke across his face. Kinintalahan ulit siya nito ng isang halik. Ang saya-saya na ulit nito.

“That’s more like it.” inakbayan siya nito saka nagtanong. “So, aaminin mo nang pinagnanasaan mo ako kanina, mahal?”

“Hala, ’di ka pa rin naka-move on tungkol diyan?”

Agad na umiling ang kasintahan. “Syempre, hindi pa. I want to hear the truth from you.” Nakanigising sagot nito.

Charlene rolled her eyes. “Sige na. Oo na. Happy?” Kunwari pa siyang napipilita na umamin. Pakiramdam niya ay kulay kamatis na ang buong mukha niya.

“I knew it.” ang lakas ng tawa ng kumag. Kinurot niya ito sa tiyan.

“You’re so full of yourself.” Tuloy lang ito sa pagtawa pero natigil iyon nang bigla siyang maalarma.

“Naku, sunog na yata ang niluluto mo!” Tili niya.

Agad naman iyong pinatay ng binata. Napakamot ito nang makitang medyo sunog na nga ang sinangag nito.

“Ikaw kasi, mahal. Look, sunog na tuloy.” Reklamo nito.

Charlene gave Vince a deadpan look. “Kasalanan ko talaga?”

“Eh, syempre pinagselos mo kasi ako. ’Yan tuloy. Lumabas si king-kong.”

’Tse! Bakit mo ba kasi naisipang magluto?“

“Palagi na lang kasing ikaw ang nagluluto. Gusto naman kitang pagsilbihan ngayon, kayo ng mga anak natin.” Sagot nito saka inilagay sa isang bowl ang sinangang. Nang matapos ito ay isinunod naman nitong lutuin ang itlog at hodog. Nag-toast rin ito ng loaf bread.

Naupo siya sa island counter stool habang pinapanuod ito sa ginagawa. “Wow, ang galing namang magluto ng mahal ko.” Puri niya kapagkuwan.

“Syempre naman. Ako pa.” kinindatan pa siya nito. Ang aliwalas ng mukha nito. Hindi maikakaila na masaya ito.

Nang matapos ito sa pagluluto, tutulungan niya sana ito sa paghahain sa lamesa pero pinigilan siya nito.

“Just stay there, mahal. Ako nang bahala.” Syempre, kilig na kilig naman siya. Pakiramdam niya ay isa siyang prinsesa. Ang swerte niya talaga sa kasintahan. Bukod sa gwapo at macho na, pinapakilig pa siya sa pag-aasikaso sa kanya at sa mga anak nila.

“Ang sweet mo ngayon, ah.” She teased. Well, lagi namang sweet ang nobyo.

“Syempre naman. Ako pa!” Ulit nito sa sinabi kanina saka binayo pa ng kamao ang dibdib.

She chuckled softly. Hindi niya napigilang yakapin ito mula sa likuran habang naglalagay ito ng mga pinggan at kubyertos sa lamesa. Natigilan ito saglit.

“Thank you, mahal. Hindi mo lang alam kung gaano ako kasaya mula nang bumalik ka sa buhay ko, namin ng mga bata. Sana lagi na lang tayong ganito, masaya at walang iniisip na problema.”

Humarap ito sa kanya saka sinapo ang kanyang mga pisngi. “Don’t worry, mahal. Gagawin ko ang lahat para pasayahin ka at ng mga anak natin.”

“Paano kung may dumating na problema?” Hindi niya mapigilang mag-alala.

“Normal lang naman ’yon, mahal, pero mangako ka sa’kin na hindi na tayo maghihiwalay kahit ano pang problema ang sumubok sa’tin.”

Napangiti siya. “Oo, mahal. Pangako.”

Ilang saglit silang nagyakap bago ipinagpatuloy ni Vince ang ginagawa. Siya naman ay umakyat sa itaas upang gisingin sina Chase at Chance.

Maya-maya pa ay masaya na silang kumakain na pamilya.

“I have a surprise for you, sweethearts.” Anunsyo ni Vince habang kumakain sila.

Nagkatinginan ang kambal at nagliwanag ang mga mukha. “Ano po ’yon, papa?”

“Magbabakasyon tayo.”

“Talaga po?!” excited na sagot ni Chase.

“Saan po tayo magbabakasyon, papa?” tanong naman ni Chance na malawak ang ngiti. Si Charlie naman ay masayang nakikinig sa usapan ng mag-aama niya.

“In Switzerland.”

“Yehey!” masayang-masaya ang mga anak. Nag-apir pa ang dalawa.

“Narinig mo po ba ’yon, mama? We’re going to Sitzeland ?”

Natawa ang dalaga sa pagkakabigkas ni Chance sa pangalan ng bansa. “Switzerland, anak.” Pagtatama niya.

Tumango-tango ito na parang matanda saka nagtanong. “Saan po ’yon, mama, papa?”

“Kaya nga po. Saan po ’yon?” segunda ni Chase na salubong ang mumunting mga kilay.

Nagkatinginan sila ni Vince saka parehong natawa. “Excited na kayo pero ’di niyo naman pala alam kung saan ’yon. Kayo talaga.”

The twins giggled.

“Sa ibang bansa ’yon, mga anak. Doon tumira si papa ng anim na taon. Maganda doon. You will enjoy there for sure. Sasakay tayo sa yacht saka tayo magfi-fishing. Tuturuan kayo ni papa.” Tumingin ang binata sa gawi niya. “At syempre, ikaw din, mahal.”

Ngumiti lang siya.

“Kaya po ba ngayon ka lang umuwi sa amin, papa, kasi malayo doon? Sino po ang kasama mong tumira doon?” Chase asked curiously.

“Oo, anak. Malayo doon. Kasama ko ang lolo niyo at ang tita Venice niyo.”

Nagkatinginan ang kambal. “May iba pa po kaming lolo tsaka tita?”

“Yes, sweethearts. You’ll meet them after our vacation. Siguradong matutuwa silang makita kayo.”

Tuwang-tuwa ang mga bata sa nalaman. Bukod sa excited ang mga ito sa bakasyon nila ay excited rin ang mga itong makilala ang pamilya ni Vince.

Maganang ipinagpatuloy ng mga ito ang pagkain.

Lumipas ang maghapon na bukang bibig ng kambal ang tungkol sa bakasyon nila sa Switzerland at sa pamilya ni Vince. Excited na excited na ang mga ito. Gusto man niyang maging masaya para sa mga ito pero hindi niya maiwasang makaramdam ng pagkabahala.

ISANG malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Charlie habang nakaupo siya sa outdoor lounge chair at pinapanuod ang mga anak nyang lumalangoy sa swimming pool. Tili ng tili ang dalawa habang naghahabulan sa paglangoy.

Bata pa lang ang mga ito pero marunong nang lumangoy. Pero kahit ganun, may suot pa rin ang mga itong life vests for safety purposes.

Wala si Vince dahil pumunta saglit sa opisina dahil tumawag ang sekretarya nito. Hindi pa niya nakikilala ang bago nitong sekretarya dahil nga nagbakasyon sila ng binata mula sa trabaho nila.

Pero kahit nakabakasyon sila ay nagtatrabaho pa rin sila sa bahay. Si Vince naman ay sumasaglit sa opisina minsan kung may importanteng kailangang gawin roon.

Hindi niya maiwasang maisip ang sinabi ng binata kaninang umaga. Bigla ay nakaramdam siya ng takot nang marinig ang tungkol sa pamilya ng kasintahan.

Pa’no kung galit pa rin ang mga ito sa kanya, lalo na si Venice? Hindi lang ’yon. Ilang araw na niyang pinag-iisipang ipakilala si Vince sa pamilya niya pero nagdadalawang isip siya. Pa’no kung imbes na tanggapin ito ng mga magulang niya ay magalit pa lalo ang mga ito sa kanya? Napakagat-labi siya saka ulit bumuntong-hininga.

“Ang lalim no’n ah, mahal. May problema ba?” Muntik na siyang mapatalon sa gulat nang biglang may yumakap sa kanya mula sa likuran saka isiniksik ang mukha sa kanyang leeg.

“Ginulat mo na naman ako!” sita niya sa kasintahan. He chuckled. Akma itong sasagot nang makita ito ng kambal.

“Papa!” Masayang tili ng mga ito.

“Let’s swim, papa, mama. Join us.” ungot Chance.

“Later, sweetheart. May pag-uusapan lang muna kami ng mama niyo.” Sagot ng binata saka tila naglalambing na hinagkan siya sa gilid ng leeg.

“Answer me, mahal. Bakit parang may problema ka yata? Tahimik ka mula kaninang umaga. Hindi mo ba nagustuhan ang plano ko? Pasensya na kung hindi ko nasabi ang tungkol sa bakasyon. Nakalimutan ko. Na-excite lang. Sorry, mahal. Next time, sasabihin ko muna ang plano ko sa’yo bago ko sabihin sa kambal.” He said apologetically

Sumandal siya sa matipuno nitong katawan saka sumagot. “Hindi naman tungkol sa bakasyon natin ang iniisip ko.”

“Tungkol saan kung ganun?”

“Sa pamilya mo.” At sa pamilya ko , gusto niya sanang idugtong pero hindi niya nagawa. Siguro mas maganda kung sabihin niya iyon sa binata pagbalik nila mula sa plano nilang bakasyon.

Saglit na natigilan ang kasintahan. “What about them?”

Charlie chewed on her bottom lip tensely. “Pa’no kung galit pa rin sila sa’kin dahil sa nagawa ko sa’yo noon, lalo na si Venice ? Siguradong hindi na niya ako gusto pang makita. Hindi ko maiwasang mag-alala, mahal.” pag-amin niya.

Mahina itong tumawa saka lalo pa siyang hinapit palapit sa katawan nito. Ang sarap lang sa pakiramdam na yakap-yakap siya nito. “’Wag mo nang isipin ’yon. Ipapaliwanag ko sa kanila ang lahat. Siguradong maiintindihan nila lalo na kung makikita nila ang kambal. Ngayon pa lang, alam ko nang matutuwa sina lolo at Venice.”

“Sana nga.”

“Sigurado ’yon. Kilala mo naman si V, ’di ba? Mabait at madaling kausap ’yon kaya ’wag ka nang mag-isip ng kung anu-ano. Ang isipin mo na lang ay ang bakasyon natin. Humanda ka sa’kin kapag nasa Switzerland na tayo.” Naging sensual ang tono nito saka siya hinalik-halikan sa pisngi.

Sa wakas ay napangiti siya. “At bakit naman ako maghahanda?” she asked, feigning innocence.

“Syempre, alam mo na.”

Natawa siya. “Ikaw talaga. Ang hilig-hilig mo! Hindi ka ba nagsasawa?”

Agad itong umiling. “Hinding-hindi ako magsasawa sa’yo, mahal. Kahit pa siguro puti na ang buhok natin, I will still burn for you.”

“Asus. Bola.”

“Hindi kita binobola. Gusto mo bang patunayan ko sa’yo?”

Napasinghap siya nang bigla na lamang nitong ipasok ang kamay sa loob ng kanyang damit at damhin ang kanyang malulusog na dibdib. Kahit pa may suot siyang bra ay hindi naging hadlang iyon rito.

“Vince, ang pilyo mo! Nasa malapit lang ang mga anak mo pero kung anu-anong kamanyakan ang ginagawa mo.”

Ang lakas ng tawa ng kumag. Akma niya itong kukurutin sa tagiliran nang marinig ang boses ni Chance.

“Mama, papa, sige na po. Join us here.” She said impatiently.

Agad namang hinila ni Vince ang kamay mula sa loob ng kanyang blusa. “Bitin.” Bulong nito at hindi niya napigilang pagkukurutin sa tiyan. Napakapilyo talaga nito.

Tawa lang ito ng tawa. Maya-maya pa ay napagdesisyonan nilang pagbigyan ang mga anak sa hiling ng mga ito.

Masaya nilang sinamahan ang kambal sa swimming pool at dahil doon ay nawala sa isipan niya ang tungkol sa mga alalahanin.

Ano kaya ang mga kaganapan sa bakasyon nila sa Switzerland?

Ano sa tingin niyo ang magiging hadlang sa relsayon nila Vince at Charlie? Any idea?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

If you’re looking for English stories, check mine:

SHE’S MINE, EXCLUSIVELY MINE and its sequel MY POSSESSIVE EX-LOVER

BILLIONAIRE’S SWEET REVENGE

A BILLIONAIRE’S CHARADE (A Fake paradise)

MY LOVE, MY DESTINY

TAKING WHAT’S RIGHTFULLY HIS (Available in ENGLISH and TAGALOG)

OWNING THE WILD HEIRESS

THE BEAUTY & THE POSSESSIVE SERIES:

HIS DECEIT (TB & TP 1)

L’AMOUR FOU (TB & TP 2)

chapter 23

Hi guys! Bukas pa sana itong update na ’to pero i decided to just update now. Anyway, 80 comments before the next update.

Malapit na palang matapos ang book 2 ng TB & TP series titled

“L’AMOUR FOU”

. Sino ang nagbabasa niyon?

Sa mga hindi pa nakabasa, basahin na. :)

ALANGANING ngumiti si Charlene kay Mandy pagkakita niya sa kaibigan. Pa’no ba naman, ang taray lang ng dating ng bruha na nakaangat pa ang isang kilay habang nakatingin sa kanya. Lumapit siya rito saka naupo sa tabi nito.

Nasa pag-aaring restaurant sila ng kaibigan.

Naisipan niyang puntahan ito dahil matagal na rin silang hindi nagkikita. Ipinasyal nila ni Vince ang mga anak nila at dahil nasa malapit na rin lang sila ay nagpasya siyang daanan ito upang kumustahin. Alam niyang nagtatampo ito dahil ilang beses na niyang tinanggihan ang mga paanyaya nito na lumabas sila.

Nauna na siya doon at iniwan ang mag-aama niya dahil nag-ienjoy pa ang kambal sa paglalaro sa parke. Susunod na lamang daw ang mga ito sa restaurant mamaya.

“Musta ka na, Mands?” simula niya.

Lalong tumaas ang kilay ni Mandy. “Ito, buhay pa rin.” Masungit na sagot nito.

“Aray! Ang sungit, ah.” Kinapa pa niya ang dibdib niya na tila nasaktan ang puso niya sa pagsusungit nito.

Pinaikutan siya nito ng mga mata. “Bagay lang sa’yo ’yan! Buti naalala mo pa ako? Akala ko, na-amnesia ka na at ’di mo na ako kilala, eh.”

Lihim siyang napangiti sa sinabi ng kaibigan. Niyakap niya ito at isinandal ang ulo sa balikat nito. “’Wag ka nang magtampo. Sorry na. Hindi ako nakakasamang lumabas sa’yo lately kasi alam mo naman, busy mama ang best friend mo.”

“Tse! Busy kay Vincente kamo. Alam mo, Charlie, nakakatampo ka na talaga. Ang dami mo nang sinisekreto sa’kin. I thought we’re best friends? Una, hindi mo sinabi ang pang-aagaw ng ex mo sa rancho niyo tapos ngayon, hindi ko namamalayan, happy family na pala kayo ni Vicente at ng mga anak niyo. Ganyan na ba tayo ngayon?” mahaba ang ngusong litanya nito. Nagtatampo nga talaga ito.

Napakagat-labi siya. “Ahm, pa’no mo nalaman ang tungkol diyan?”

“Naku, Charlie. May pakpak ang balita, may tenga ang lupa.” Masungit nitong tugon. Umirap pa talaga ang bruha.

“Sorry, Mands. Wala naman sa intensyon ko ang maglihim sa’yo. Alam mo na, medyo na-ooverwhelm pa ako sa mga nangyayari ngayon sa buhay ko.” She dreamily answered. Hindi niya maitago ang saya.

Bumitiw ito sa kanya saka siya tinitigan. “Naku, kilig na kilig, ah.” Pasarkastiko nitong puna.

Lumawak ang ngiti niya. “Eh, syempre naman. Kami na ulit, eh.” Pagbabalita niya saka napakagat-labi. Ramdam niya ang pag-iinit ng mga pisngi niya sa sobrang kaligayahan. “Mands, galit ka pa ba? Sige na. Bati na tayo.” Pinalambing pa niya ang tinig.

Mandy heaved a sigh and stared at her intently. “Hindi naman ako galit, eh. Nagtatampo lang. Ikaw naman kasi. Para kang nag-abroad na hindi na maaninag kahit anino mo man lang. Tapos ang dami nang nangyari sa’yo, wala pa akong alam. Eto ako, alalang-alala na baka kung ano na ang ginagawa ni Vicente sa’yo tapos ’yon pala, nagpapakasarap ka lang do’n sa rancho niyo.” bakas pa rin ang tampo nito pero hindi na masungit ang tinig.

Nanlaki ang mga mata niya sa huling sinabi nito. “Hoy! Ano’ng nagpapakasarap ka d’yan? ’Di, ah.” Alam niyang namumula na ang mga pisngi niya sa pinagsasabi nito.

“Asus. Tanggi pa more. Isang tingin ko pa lang sa’yo kaninang pagpasok mo dito sa restaurant, alam ko na. Very obvious naman. Blooming na blooming ang aura. Tingnan mo nga ’to—” sinundot-sundot nito ang pisngi niya. “Namumula-mula pa.”

“Hindi nga. Dati nang ganyan ’yang cheeks ko. Marumi lang talaga ang isip mo.”

“Neknek mo! Ako pa’ng lokohin mo? Hoy, bestfriend mo ako. Kilalang-kilala na kita. Ano, mesherep?”

“Ang bastos mo! Makaalis na nga.” Tatayo na sana siya nang pigilan siya ng bruha. Lihim siyang napangiti.

“Oh, saan ka pupunta? Matatampo-tampuhan, ganun? Tutal, nandito ka na rin lang, I want to hear every juicy detail. Start now habang hinihintay natin ang mag-aama mo.”

Charlene looked at Mandy in disbelief. “Every detail talaga?”

“Aba, syempre. Sige na, umpisahan mo na. I’m dying to hear everything.” Naging pilya ang boses nito.

Pinaikutan niya ang kaibigan ng mga mata bago nag-umpisang mag-kwento. “Ayon na nga. Nagkabalikan na kami ni Vince tapos alam na ng mga bata na siya ang totoong papa nila.” Masayang pagbabalita niya.

Tinitigan siya nito na parang nabo-bored sa sinasabi niya. “Alam ko na ’yan. Iba ang gusto kong marinig.”

“Eh, ano pala?”

Pilya itong ngumisi. “Alam mo na ’yon, Charlie. Hindi na tayo mga bata dito. Ano, kumusta naman ang mga gabi niyo?” humagikhik pa ito.

’Di na niya napigilan ang sarili at kinurot ang dalaga sa singit. Kung anu-ano ang pinagsasabi! “Alam mo ikaw, kung ganyan rin lang ang gusto mong marinig, aalis na talaga ako.” Banta niya. Tawa lang ito ng tawa.

“Nagbibiro lang naman. Baka sakaling i-share mo. Curious lang.” nag-peace sign pa ito sa kanya. Inirapan niya ito.

“Pero seriously, don’t tell me na wala pa kayong alone time tuwing gabi dahil hindi ako maniniwala.” Talagang wala itong balak tumigil. Inirapan niya ulit ito pero hindi naman siya makasagot.

“Asus. Silence means yes.” Bumuntong-hininga ito na tila na-depress bigla. “Buti ka pa, nadiligan na naman. Ako, mas tuyot pa sa sahara desert ang sex-life ko.” Nangalumbaba pa ito na tila nagse-self pity.

’Di niya mapigilang maeskandalo sa mga lumalabas sa bibig nito. “Alam mo ikaw, kailangan mo na talagang maghanap ng jowa baka sakaling mabawasan ang pagka-loka-loka mo.”

“Sus, ano siya, sinuswerte? Hindi ako ang maghahanap sa future jowa ko, no. Ako dapat ang hanapin niya.” pumiksi pa ito.

“’Yon naman pala. Eh, bakit parang isang dekada ka nang hindi nakatikim ng ligaya kung magsalita?” pang-aasar niya rito.

“Eh, sa matagal naman na talaga.”

“Bakit hindi mo pa kasi gapangin si Gavril? Malay mo, gusto ka rin niya.”

“’Yong taong ’yon gagapangin ko? No way! Ni hindi nga no’n pinapansin ang mga babaeng lantarang nagpapakita ng motibo sa kanya, eh. Alam mo naman ’yon. Kunwari galit sa asawa niya pero ’di naman niya maipagpalit. Saka hello? ’Di ko siya type no! Para ko na ’yong kapatid. Kadiri!”

Tawa nang tawa si Charlie dahil sa mga pinagsasabi ng kaibigan. Minsan, seryoso ang kaibigan pero mas madalas na hindi.

“Syanga pala. Naipakilala mo na ba si Vicente sa pamilya mo? What about his family, have you met them already?” tanong nito kapag-kuwan.

Nawala ang tawa niya. “Hindi pa nga, eh.”

Kumunot ang noo nito. “At bakit naman?”

“Medyo kumplikado pa, eh. Pero plano na ni Vince na ipakilala kami sa pamilya niya pagbalik namin galing Switzerland.”

“Switzerland? Pupunta kayo do’n?”

“Oo. Magbabakasyon kami doon. Gusto kasi ni Vince na masulit ng mga bata ang bakasyon nila bago. Bukas na nga ang alis namin, eh.”

“Wow, ha! Pagbalik mo, pasalubungan mo ako ng Swiss.” Malandi pa itong tumawa pagkasabi niyon.

“Ewan ko sa’yo! Kung anu-ano ang pinagsasabi mo d’yan. Kung gusto mo ng lalaki, hayaan mo, ipapa-blind date kita doon sa mga kaibigan ni Vince.”

“At sinong nagsabi na lalaki ang gusto ko? Swiss chocolate ang sinasabi ko. Iba lang kasi ang takbo ng isip mo kaya iba ang pagkaintindi mo.” Tukso nito sa kanya.

“At ako pa talaga ang iba ang takbo ng utak? Lukaret ka talaga.” Sagot niya pero wala na sa kanya ang atensyon ng kaibigan. Nakatingin ito sa entance ng restaurant.

“Oh, my gosh! Ang pogi!” impit na tili nito. Sinundan niya ang tinitingnan nito at nakita niya si Vince kasama sina Chase at Chance.

“Hoy, akin ’yan! ’Wag malaglag ang panty.”

Nanlaki ang mga mata nito. “Aba, binabakuran!”

“Syempre naman, no.” Sagot niya na nakataas ang kilay. Napapailing na natatawa naman si Mandy.

“Don’t worry. Hindi naman kita aagawan. Sa’yo lang siya.”

Lumapit ang mag-aama niya sa table nila. “Hi, Mandy. Long time no see.” Bati ni Vince sa dalaga na nakangiti.

Ngumiti naman ang kaibigan bago sumagot. “Hindi pa naman ganun katagal. Noong sinuntok mo si Gavril ’di ba no’ng huli tayong nagkita?” tila balewala lang na sagot nito.

Pinanlakihan niya ito ng mga mata pero hindi siya nito pinansin. Vince chuckled.

“Yes, I think so.”

Sasagot sana si Mandy nang magsalita ang kambal. “Hello po, tita Mandy.” Magkasunod na bati ng mga ito saka hinagkan sa pisngi ang dalaga.

Matamis na ngumiti ito sa dalawa. “Kumusta na ang mga cute kong inaanak?”

“We’re good po, tita Mandy. Look, o. Kasama na po namin ang papa namin.” Pagmamalaki ni Chase.

“Mama and papa are together again po.”

Mandy chuckled amusedly saka ginulo ang buhok ng kambal. “And tita Mandy is very happy for the both of you. Sige na, upo na kayo para makakain na muna tayo.” Tiningnan nito si Vince. “Ikaw rin, Vicente.”

Tumango ang kasintahan saka ngumiti. Ilang saglit pa ay masaya na silang kumakain habang nagku-kwentuhan.

“Masarap ang pagkain dito sa restaurant mo, Mandy. I will surely recommend your place to my friends.” kumento ni Vince kapakuwan.

“Talaga ba? Salamat kung ganun basta ’wag mo lang papupuntahin dito ’yong bisugo mong kaibigan.” Umangat ang kilay niya sa pinagsasabi ng kaibigan. Natawa naman si Vince.

“Sinong bisugo? Ang pagkakaalam ko, wala naman akong bisugo na kaibigan.”

“Hmp! Alam mo na siguro kung sino ’yon.” Itinirik pa nito ang mga mata na animo may naalalang nakakainis. Tumingin sa gawi niya ang kasintahan. Nagtatanong ang mga mata pero natatawa pa rin. Pati siya ay natawa na rin.

“’Di mo ba alam? May nakaraan ’yan at si Harley.”

Nanlaki ang mga mata ni Vince. Then an amused laughed escaped his lips. “Talaga? I didn’t know that.” Napailing-iling pa ito.

“Ano’ng nakaraan? Wala no!”

“Naging kayo ba?” tanong ni Vince.

“Naku, wish niya lang, mahal. Binasted ni Harley si Mandy no’ng college kaya ayan, bitter ’yang si Mandy.” Imporma niya na tawa nang tawa.

Ang kambal naman ay nakikinig lang habang maganang kumakain pero natatawa sa mga naririnig nila.

“Hindi, ah! Feelingero lang ang lalaking ’yon! Feeling niya lahat ng babae gusto siya. Tse!” umirap pa ito sa hangin. Lalong lumakas ang tawa nila. Buti na lang, nasa VIP area sila ng restaurant.

Akma siyang magsasalita pero sakto namang nakita niyang natapon ni Chase ang tubig nito at nabasa ang suot na damit.

“Mama, look. Basa na po ang damit ko.”

“Naku, baby. Be careful next time, okay? Buti na lang may dala tayong extra clothes niyo.” Akma siyang tatayo upang samahan ito sa banyo ngunit nauna na si Vince.

“Ako na ang sasama sa kanya, mahal.” anito saka kinuha ang dala nilang bag at hinawakan sa kamay ang anak nila. Nang makaalis na ang mga ito, tinukso siya ni Mandy.

“Mahal, ha?”

Nangingiti niya itong inirapan. “Sagutin mo na kasi ’yong manliligaw mo para hindi ka naiinggit.”

“’Di pa ako ready sa mga ganyan. Ang sarap kayang maging single. Sakit lang sa ulo ’yang mga lalaking ’yan.”

“Masarap daw maging single pero kanina lang, kung anu-ano ang lumalabas sa bibig.” Pang-aasar niya rito.

Sasagot sana ito nang may biglang may magsalita sa bandang likuran niya.

“Hi, girls. Sabi ko na nga ba at nandito kayo, eh.”

Nag-angat siya ng tingin at nakita niya ang nakangiting mukha ni Darwin. May dala-dala itong pumpon ng mga bulaklak at isang box ng chocolate.

Pati si Mandy ay tila nabigla rin pero nanatiling walang imik.

“Musta na, Charlene? Pasensya na. Hindi ko natupad ’yong sinabi kong dadalaw ako sa inyo kasi na-ospital ako. Last week lang ako nakalabas ng ospital pero kailangan ng bed rest kaya ngayon lang ako lumabas ng bahay. Pumunta nga pala ako sa rancho kanina pero wala naman daw kayo kaya nagpasya akong pumunta dito, nagbabakasakali na nandito kayo and it looks like I’m lucky kasi naabutan ko kayo dito.”

“Ano’ng nangyari? Bakit ka na-ospital?” kunot-noong tanong niya.

“Wala. Napa-trobol lang. Nagkagulo kaya ayon, nabugbog. Siyanga pala, this is for you.” inabot nito sa kanya ang bulaklak saka ito humarap kay Chance at ibinigay ang chocolate. “And this is for you, Chance. Para sa inyo ni Chase.”

“Ayoko po niyan. Mama said, it’s not healthy.” Tanggi ng anak na parang hindi masaya sa presensya ng lalaki.

Nawalan ng imik ang binata. Tumayo siya. “Darwin, pwede ba tayong mag-usap?”

“S-Sure.”

Pumunta sila sa labas ng restaurant.

“Pasensya na, Darwin, pero hindi ko matatanggap ito. Hindi magandang tingnan na tatanggap pa ako ng kahit ano galing sa’yo.” Aniya saka ibinalik ang bulaklak rito. Nakita niya ang pagbakas ng gulat sa mga mata nito.

“Bakit naman? Para sa’yo talaga ’yan. ’Di ba sinabi ko sa’yo noong huli tayong magkita na ipagpapatuloy ko ang panliligaw ko sa’yo? Alam mo naman na matagal na kitang gusto ’di ba?”

“Mas maganda na lang siguro na manatili na lang tayong magkaibigan.” ’Di lang niya masabi nang diretso na may nobyo na siya. Ayaw niya itong saktan.

Matagal na rin niya itong kaibigan. Mabait naman ito pero simula’t-sapol ay alam na niyang may pagtingin ito sa kanya kaya umiiwas siya sa paraang hindi halata.

Nakahinga siya nang maluwag nang umalis ito papunta sa ibang bansa pero ’di niya akalaing liligaw ulit ito ngayong nagbalik na.

“Pero alam mo namang higit pa sa pagkakaibigan ang gusto ko mula sa’yo ’di ba? Bakit ba ayaw mo sa’kin? Ano ba ang mali sa’kin? Sabihin mo para baguhin ko.”

Hinawakan niya ang kamay nito saka umiling. “Walang mali sa’yo, Darwin. Siguro, hindi lang talaga ako ang babae para sa’yo.” Huminga siya nang malalim saka nagpatuloy. “I’m already taken. Bumalik na ang ama ng mga anak ko at nagkabalikan na kami.”

Malakas na napasinghap ang binata sa narinig mula sa kanya. “W-What?” he shook his head vigorously. “Sinasabi mo lang ’yan para tigilan na kita, Charlene.”

Umiling siya. “No, Darwin. I’m tel—”

“What’s happening here?” pareho silang nagulat at napalingon sa nagsalita. Si Vince. Masama ang pagkakatingin nito kay Darwin. Bumaba ang mga mata nito sa kamay niyang nakahawak sa kamay ni Darwin. Agad siyang bumitaw.

“W-Wala, mahal. May pinag-uusapan lang kami ni Darwin—ng kaibigan ko.” Sagot niya pero parang ’di siya nito narinig.

Tumitig ito kay Darwin na nakatiim-bagang. “My girlfriend is off-limits. You can go now.” Possessiveness was evident in his voice.

Para naman hindi makapaniwalang nakatitig si Darwin sa kasintahan saka tumingin sa kanya. “Siya ang boyfriend mo, Charlene?”

“Oo, Darwin.”

“Isa siyang walang kwentang lalaki, Charlene. Hindi siya bagay sa’yo.” Parang kilalang-kilala nito si Vince sa paraang ng pagsasalita nito.

“Ano ang pinagsasabi mo, Darwin?” Naguguluhang sagot niya.

“Ito lang naman ang lalaking nanloko sa kapatid ko! Hinding-hindi ko makakalimutan ang mukhang ’yan.” Puno ng galit na sagot nito. Nagulat siya sa sinabi nito.

“Wala akong alam sa sinasabi mo. I don’t even know you.” Tila balewalang bumaling ang tingin ni Vince sa kanya.

“Let’s go, mahal. Hinihintay na tayo ng mga bata.” inabot nito ang kamay niya. Akma silang hahakbang paalis nang magsalita ulit si Darwin.

“Bettina Cruz. Siya ang kapatid ko.” Natigilan si Vince saka tumingin sa kanya. Nakita niya ang dumaang kaba sa mga mata nito pero saglit lamang iyon.

“Sa pagkakaalam ko, wala akong kahit na sino man na babaeng niloko. Even Bettina. ’Wag kang gumawa ng kwento dahil lang binasted ka ng girlfriend ko.” May bahid ng galit na sagot nito saka siiya nito hinila paalis.

Tila wala naman sa sariling napasunod na lamang siya sa kasintahan. Ang isip niya ay gulong-gulo pero ayaw niyang isipin na totoo ang sinasabi ni Darwin.

Papasok na sana sila sa restaurant nang hindi na siya makatiis. Hinila niya ang kamay mula sa nobyo.

“Mag-usap nga tayo.” matigas ang boses na aniya.

“Tungkol saan?”

“Tungkol saan? Really? Don’t tell me na wala kang planong ipaliwanag ang tungkol sa sinabi ni Darwin?”

Huminga ito ng malalim. “Wala akong dapat iipaliwanag dahil hindi naman totoo ’yon. Bettina was just a past fling. Hindi naging kami kahit kailan.”

Nakahinga siya nang maluwag pero may gumugulo pa rin sa isipan niya. “M-May nangyari ba sa inyo?” napakagat-labi siya.

“Nakaraan na ’yon, mahal, at hindi na importante pa. Ang mahalaga ay ang ngayon, ’di ba? Don’t listen to that guy. Syempre, papaniwalaan niya ang kasinungalingang sinabi ng kapatid niya. Just trust me, okay?” tila nagmamakaawa ang mga abuhin nitong mga mata sa kanya.

Tumango siya. “Okay. I trust you.”

Kahit masakit isiping may mga babaeng naging bahagi ng buhay nito pagkatapos nilang maghiwalay noon ay wala siyang karapatang kwestyonin ito. Hiwalay na sila ng mga panahong iyon at ayaw na niyang balikan pa. Ang mahalaga ay nandito ito ngayon sa tabi niya.

She decided to just ignore what Darwin said. Tama ang nobyo. Ang mahalaga ay ang ngayon.

What do you think of Mandy?

Sa tingin niyo, totoo ba ang sinasabi ni Darwin?

Ito na ba ang simula ng mga problema nila?

ABANGAN!

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 24

A/N: Hi Blazers! Just wanna say na no’ng isang araw pa sana itong update kaso hindi pa naman kumpleto ’yong 80 comments. LOL. Nakakatamad kasing magsulat at mag-update kapag tulog ang readers. 🤣🤣🤣🤣🤣

Anyway, one or two happy chapters pa ang mababasa niyo kasi gusto ko, minsanan ang bagsak ng problema nila tapos ending na. HAPPY READING :)

NAMANGHA si Charlene nang imbes na sa commercial flight sila sasakay ay sa private jet pala ng mga Aragon. Hindi niya maiwasang humanga sa laki ng eroplano nang makita niya ito. Kararating lang nila sa tarmac at kasalukuyang pinagmamasdan ang malaking eroplano.

Alam naman niyang isa sa mga pinakamayayamang angkan ang mga Aragon sa Pilipinas pero hindi niya akalaing gagamitin nila ang eroplano ng mga ito para sa bakasyon lamang nila.

Sa pamilya kasi nila ay hindi basta-basta nagagamit sa pansariling lakad ang private jet nila. Pero kapag silang buong pamilya ang aalis ng bansa ay papayag ang papa niyang gamitin nila iyon.

Gaya ng mga Aragon ay nabibilang rin ang pamilya niya sa alta sociedad pero minsan, may pagkakuripot ang papa niya. Ayon dito, kahit maganda ang pamumuhay nila ay dapat maging praktikal sa lahat ng bagay.

“Look, papa. Ang laki ng plane, o.” Humahangang sabi ni Chase sa ama. Excitement was written all over his face.

“Diyan po tayo sasakay, papa?” Pati si Chance ay bakas ang excitement sa mukha.

“Yes, sweethearts. Diyan tayo sasakay.” nakangiting tugon ni Vince.

“Wow! Kanino po ang plane na ’yan, papa?” curious na tanong ni Chance. Ngumiti si Vince saka binuhat ang anak.

“Papa, me too!” Nainggit naman si Chase at itinaas ang mga kamay upang magpabuhat sa ama. Natawa si ang binata saka nito binuhat sa kabilang braso ang lalaki nilang anak. Tila balewala rito ang bigat ng mga anak nila.

“Ano sa tingin niyo? Kanino kaya ang plane na ’yan?” tanong nito sa kambal saka siya tinapunan ng tingin at kinindatan. Charlene’s cheeks heated up. Pabirong inirapan niya ang kasintahan.

“A-Ara—gon?” kunot-noo na binasa ni Chase ang nakasulat sa gilid ng malaking eroplano. “Sa’yo po ’yan, papa?”

“Sa atin, anak. Pag-aari ’yan ng pamilya natin.” Nakangiting sagot ni Vince.

“Pero hindi naman po Aragon ang apelyido namin ni kuya Chase, eh. It’s Azaria.” Parang naguguluhang sagot ni Chance.

Nagkatinginan sila ni Vince. Akmang bubuksan ni Charlie ang bibig upang magpaliwanag sa mga anak nang senyasan siya ng binata na ito na lang ang sasagot sa katanungan ng mga ito. Tumango siya bilang pagsang-ayon.

“Ganito kasi ’yon, sweethearts. You’re both Aragons because you are my children. Don’t worry, inaayos na namin ng mama niyo ang lahat para legal niyo nang magamit ang apelyido ni papa.”

“Kailan pa po ’yon?”

“Soon, anak. Sa ngayon, let’s not think about it and enjoy our vacation. Okay ba ’yon?” masayang tumango ang mga anak nila.

Si Charlie naman ay hindi maiwasang humanga kay Vince. Napaka-patient nito pagdating kina Chase at Chance. Lagi nitong inuuna ang kapakanan ng dalawa. Ilang linggo pa lang buhat nang malaman nito na anak nito ang kambal at talaga namang ginagampanan nito ang pagiging ama nito sa dalawa ng higit pa sa inaasahan niya.

“Okay po, papa.” Sabay na sagot ng mga anak nila.

“Let’s go.” nilingon siya nito. “Halika na, mahal. Pasok na tayo.” Yaya nito sa kanya. Karga-karga pa rin nito ang mga anak nila habang naglalakad sila.

Ilang saglit pa ay nakapasok na sila sa private plane. Ang mga cabin crew ay magalang silang binati pagpasok pa lamang nila.

Nang makita ni Charlene ang loob ng private jet ay hindi niya maiwasang humanga. Talaga namang napakaganda. Bawat kagamitang naroon ay halatang hindi basta-basta ang halaga. Every corner of the plane was spotless.

Sa harap ng malaking flatscreen TV naupo ang mga anak. Mukhang alam na ng mga ito ang gagawin habang nasa ere sila at ’di nga siya nagkamali dahil matapos magtake off at nasa cruise phase na ang sinasakyan nilang private jet ay agad tinanggal ng dalawa ang mga seatbelt at lumapit sa kanila.

“Mama, papa, can we watch a movie?”

“Syempre naman, anak. Ano ba ang gusto niyong panoorin?” masuyong tanong ni Vince saka kinuha ang remote upang buksan ang TV. Ipinakita nito ang mga films na naroon.

“Lion king na lang po, papa.” Ani Chance nang makita ang bagong pelikula na iyon.

“Lion king it is.”

Nang mag-umpisa ang movie, tahimik na umupo ang magkapatid sa malaking leather couch na nasa harap ng TV habang sila naman ng binata ay nasa mini bar, umiinom ng champagne. Tinawag rin ni Vince ang isang cabin crew upang bigyan nito ng makakain at maiinom ang kambal.

“Thank you for taking us on vacation, mahal. Tingnan mo, nandito pa lang tayo sa eroplano pero masayang-masaya na ang mga bata.” Aniya kapagkuwan.

Napangiti naman ang nobyo. “No need to thank me, mahal, because this is just the beginning. Babawi tayo sa mga panahong nasayang. We will travel around the world with our children.”

“Naku, kahit sa Pilipinas na lang. Alam ko namang busy ka sa kompanya niyo. Ako naman, busy rin sa rancho. Marami namang pwedeng pasyalan doon.”

Kinuha nito ang kamay niya saka iyon dinala sa bibig nito upang hagkan. “Kahit busy tayong dalawa, we should make time for our little angels. Gusto kong ibigay lahat ng nararapat para sa kanila. 6 years have been wasted at ngayong magkakasama na tayo, we should make the most out of it.

“Mabilis lumipas ang mga taon, mahal. Hindi natin namamalayan, malaki na ang mga anak natin kaya dapat habang bata pa sila, lahat ng atensyon natin ay ibigay nating dalawa sa kanila.”

Napangiti siya sa mga narinig mula sa mga labi nito. Tumayo siya saka lumapit rito. Ipinulupot niya ang mga braso sa leeg nito at buong suyo itong tinitigan sa mga mata. Awtomatiko namang yumakap ang binata sa baywang niya. Nakaupo pa rin ito sa mini bar stool.

“Ang swerte ng mga anak natin kasi bumalik ka sa buhay namin. Thank you for coming back to us, mahal. ’Di mo lang alam kung gaano mo kami napapasaya.” aniya na hindi napigilang maging emosyonal. Sobra siyang nagagalak para sa mga anak dahil nakikita niya kung paano nito napapasaya ang mga ito.

Dahil doon ay lalao siyang nahuhulog rito.

“Mas maswerte ako, mahal, kasi ikaw ang ina ng mga anak ko. Ikaw na mahal na mahal ko.” Malambing na sagot nito saka siya kinintalahan ng halik sa mga labi.

Napangiti siya. “Nakakapanibago ka talaga. Ang sweet sweet mo na ngayon. Hindi na laging nakabusangot.” She teased.

“Of course. Wala na akong dahilan para bumusangot pa.” nagtagpo ulit ang mga labi nila. They kissed for a minute of two before he finally let go of her lips.

Pareho pa nilang habol ang hininga. Napakasarap talaga ng mga halik nito. Akma niyang sasabihin na samahan nila ang mga anak nilang manood nang may maalala siya.

“Siyanga pala, mahal. About what you said to the kids earlier…”

Kumunot ang noo nito. “Ano ’yon?”

“Tungkol do’n sa sinabi mo na ayusin natin ang apelyido ng kambal.”

“Bakit? Ayaw mo ba?” may bakas ng pag-aalinlangan ang tono nito.

Agad siyang umiling. “Hindi naman sa ganun, mahal. Gustong-gusto ko. Kaya lang, hindi ba mas okay na ipakilala mo muna kami sa pamilya mo tapos ipakilala rin kita sa pamilya ko bago natin ayusin ’yon?”

“Mangyayari rin ’yon, mahal, pero ang mahalaga, maayos natin ang papel ng mga bata sa lalong madaling panahon. Pagbalik na pagbalik natin, ’yon ang una nating gagawin. Wala rin namang magiging problema sa mga pamilya natin ’di ba? Ang pamilya ko, I’m sure na matatanggap nila agad sina Chase at Chance, pati na ikaw. Sana, ganun din ang pamilya mo sa’kin.”

Pilit siyang ngumit kahit medyo nag-aalala siya sa maaaring mangyari kapag nakilala nila ang pamilya ng isa’t-isa.

“Sige. Kung ’yan ang nakikita mong mas magandang gawin, sang-ayon ako. Pasensya na kung ’di ko naisunod sa’yo ang apelyido nila. Akala ko kasi, ayaw mo na akong makita pa dahil sa galit mo. Hindi ko na rin kasi inasahan pang magbabalik ka pagkatapos ng mga nangyari.” Hindi niya maiwasang hindi makaramdam ng guilt.

“Mahal, ’wag mo nang isipin ’yon. Madali lang namang ayusin ang lahat, ’di ba ? Ang importante, ako na ngayon ang tinatawag nilang papa at wala ng iba pa.” naging matalim ang mga mata nito pagkasabi niyon.

“Oh, ba’t parang galit ka?”

“Naalala ko lang kasi ’yong feeling mo’ng kaibigan. Nagpanggap ba namang ama ng kambal? I won’t ever forgive him of what he did.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Vince! Gavril meant no harm. Ako dapat ang sisihin mo dahil pumayag ako.”

“Are you siding with him?” his voice held with rising jealousy.

Pinaikutan niya ito ng mga mata. “Kung hindi ka pa tumigil diyan, iiwan ka namin ng mga bata dito.”

Ngumisi ang kumag. “Nakalimutan mo yatang nasa ere na tayo, mahal.” mayabang na sagot nito. May pagka-bipolar talaga ito minsan.

Inirapan niya ito. “Pwede naman kaming umuwi agad paglapag natin sa Switzerland.” Akma siyang kakawala sa mga bisig nito pero hindi siya nito hinayaan. Naging seryoso ang mukha.

“No, you won’t.”

“Talagang gagawin ko ’yon kapag ’di ka pa tumigil sa kakaselos mo kay Gavril.” Banta niya.

“Hindi naman ako nagseselos, ah. Inis lang ako sa kanya.” Pagdadahilan nito.

“At bakit? Wala siyang ginawa kundi ang maging mabuting kaibigan sa’kin at father figure sa mga anak mo. You should be thankful to him.”

He released a harsh breath. “Fine. Wala na akong sinabi. Dibale, wala na naman siya at ako na ngayon ang nandito. Basta ’wag na siyang manggugulo, hindi kami magkakaproblemang dalawa.”

Kinurot niya ito sa tagiliran. “Ikaw talaga!” tumawa lang ito saka isinubsob ang mukha sa leeg niya. Hinayaan niya lang ito at nanatili sila sa ganung posisyon ng ilang segundo.

“Vince.” tawag niya kapagkuwan.

“Hmmm?”

“I’m still nervous about meeting your family. Pa’no kung ayaw nila sa’kin?”

Kinintalaan siya nito ng halik sa leeg. “Don’t worry, mahal. Everything will be alright.”

“Sana nga.” bulong niya saka yumakap rito.

Hinagkan ulit nito ang leeg niya ng ilang ulit. Padampi, dampi. Akala niya ay ganun lang ang gagawin nito ngunit ganun na lang ang panlalaki ng mga mata niya nang bigla nitong ipasok ang isang kamay sa loob ng suot niyang pang-itaas sala ubod ng kapilyuhang damhin ang kanyang malulusog na dibdib.

Ang paraan ng paghalik nito sa leeg niya ay naging mapanukso at mainit na. “Vince! What do you think you’re doing?!” Charlie whisper-yelled at him. Ngumisi lamang ang kumag at hindi tumigil.

Tiningnan niya ang mga anak nila pero mabuti na lamang at busy ang mga ito sa panunood. Nasa likurang bahagi sila ng mga ito kaya hindi nakikita ang kapilyuhang ginagawa ng binata.

“Ohh—” agad niyang tinakpan ng palad ang bibig upang pigilan ang ungol na nais kumawala sa bibig niya nang itaas nito ang suot niyang bra saka paglaruan ng kamay nito ang isa niyang dibdib.

Nilapirot nito ang utong niya at may tila kuryenteng gumapang sa buo niyang katawan dahil sa ginagawa nito. Napaawang ang mga labi niya at unti-unti na siyang nadadala pero kailangang niya itong patigilin.

The twins were just nearby, for goodness’ sake!

Akma niya ulit itong sasawayin kahit apektado na siya ay bigla na lamang lumingon si Chance at magsalita. “Mama, papa, I need to pee.”

Nanlaki ang mga mata niya at mas mabilis pa sa alas-kuwatrong itinulak ang nobyo. Muntik na itong matumba dahil sa lakas ng pagkakatulak niya.

“What the f—” Muntik na itong mapamura sa gulat dahil sa ginawa niya. Pa’no ba naman, muntik na itong masubsob sa mini bar.

“S-Sige, anak. Samahan ka ni mama.” pilit niyang pinakalma ang sarili. Mabuti na lang at hindi nahila ng binata ang damit niya. Nasa loob ba naman kasi ang kamay nito.

Nag-iinit ang mga pisngi niya sa nangyari and at the same time, gusto niyang kutusan ang lalaki. Muntik na silang mahuli ng mga anak nila. Mabuti na lamang at maagap siya.

Nang matapos umihi ang anak, maglalakad na sana sila pabalik nang magtanong ito.

“Mama, were you and papa fighting just now?” nagulat siya sa tanong ng anak. Agad siyang umiling.

“No, sweetheart. Bakit mo naman natanong?”

“Kasi po, you pushed him kanina. Muntik na siyang matumba.” Parang nalilito ang anak.

Napakagat-labi siya sa tinuran ni Chance. Lalong nag-init ang mga pisngi niya. Kasalanan ’to ng mokong na ’yon, eh! “Listen to me, sweetheart. Hindi kami nag-aaway ng papa niyo. Na-out of balance lang si mama kaya natulak ko si papa niyo.”

Lalong nagsalubong ang mga munting kilay ng anak. “Talaga po?”

Napangiti siya at hinagkan ang noo ng anak. “Oo naman, anak. Sige na, balik na tayo doon.” sa wakas ay ngumiti na rin si Chance. Mukhang sa wakas ay naniwala rin ito.

MAHINANG natawa at napailing si Vince nang makitang nakatulog na ang mga anak sa malaking couch. Nakatulugan na ng mga ito ang pinapanuod. Malapit nang matapos ang pangalawang pelikula na pinapanuod ng mga ito pero ’di na nila napigilan ang antok.

Bubuhatin niya sana si Chance upang unahin na ilipat sa private room pero itunulak nito ang kamay niya saka umungol na animo ayaw magpa-istorbo. Hindi na niya pinilit baka magising pa ang mga ito. Inayos na lamang niya ang pagkakahiga ng mga ito.

Mabuti na lang at malaki at malapad ang couch kaya comportable ang mga ito. Kinumutan niya ang kambal bago siya naupo sa kabilang upuan saka binuksan ang macbook upang ituloy ang trabaho niya.

Siya na lang ang gising sa kanilang apat. Kanina pa pumasok si Charlie sa loob ng private room upang magpahinga. Gusto nitong isama ang mga bata kanina para matulog na rin ang mga ito pero hiniling ng dalawa na tapusin muna ang pinapanuod.

Dahil naro’n naman siya ay pumayag ang dalaga. Pero ang makukulit nilang mga anghel, hindi rin nagawang tapusin ang pelikula dahil nakatulog na.

Vince mentally shook his head in amusement. Akma niyang itutuloy ang ginagawa sa macbook niya nang may pumasok na email notification.

Agad niya iyong binuksan nang makitang galing sa kaibigang si Ryder.

’Hey, bud. Tinatawagan kita kanina at tinetext pero ’di ka naman sumasagot. Bakit hindi ka na yata nakikita ng grupo lately? Buhay ka pa ba? Lol. Anway, I just wanted you to know that we’re having a blast right now here at club Archea. Come over here if you want.

PS. Watch the video.’

Kunot-noo niyang binuksan ang video na tinutukoy ng kaibigan at munting na siyang mapaubo nang mapanuod ang laman niyon. Nakita lang naman niya sa video ang mga pinaggagawa ng mga babaero niyang kaibigan. Ano pa nga ba kundi may kinalaman sa wild party at mga babae.

Nagsasayaw ang mga naggagandahang babae na halos hubo’t-hubad na. Napaka-wild ng party na iyon. Well, hindi na bago sa club archea ’yon.

Nagulat siya nang may umagaw mula kay Ryder ng cellphone nito.

“Whom are you going to send this video, Ryd? Kay Vicente ba?” tanong ng babae. Kitang-kita sa video ang kaseksihan ng babae sa maiksing suot nito.

“So what? Wala ka nang pakialam do’n. Give me my phone back, Bettina.” Rinig niya na masungit na sagot ng kaibigan pero parang hindi naapektuhan ang dalaga. Ngumisi lang ito saka tumutig sa camera na animo nang-aakit. Kinagat pa nito ang ibabang labi.

“Miss me, babe? I miss you and our moments together. Especially at night. Come over here and I’m going to give you the best ride of your life. Alam kong namiss mo rin ’yon.” Pinalambing pa nito ang boses.

Doon na inagaw ni Ryder ang cellphone nito mula sa babae.

“Pasensya na, pare. Hindi ko nakitang nandito pala ang babaeng ’yon. Sige na. Marami pang chicks ang naghihintay sa’kin. If I were you, pupunta ako dito ngayon din.” Anito saka ifinocus ang camera sa mga babaeng nagsasayaw.

Doon na niya pinindot ang close button saka napailing. And Bettina had the nerve to say those things pagkatapos nitong pagmukhain sa pamilya nitong niloko niya ito.

He decided to just shake those thoughts away. Bettina was nothing but a fùck buddy to him. Pareho nilang ginamit at pinakinabangan ang isa’t-isa in terms of s*x. Nothing more, nothing less. Napailing-iling siya.

Akma niyang sisimulan ang trabaho nang may mapagtanto sa sarili.

Wala siyang kahit anumang naramdaman habang pinapanuod ang pang-aakit nit Bettina sa kanya sa video pati na ang mga ibang babaeng ’yon sa club. They were dancing so seductively and wildly. Naggagandahan rin ang mga ito at ubod ng sexy pero bakit parang tila naging tuod na yata siya?

Kung dati ’yon, siguradong pupunta siya sa club archea at hindi matatapos ang party na wala siyang makakasamang babae sa kama niya.

Napailing na lamang siya sa sarili saka nag-desisyong puntahan si Charlene sa private room. Tinawag niya muna ang isang cabin crew upang ihabilin na tingnan-tingnan nito ang kambal bago siya pumasok sa nag-iisang kwarto roon.

Nadatnan niya ang dalaga na mahimbing na ang tulog. Nakatagilid ito. Naupo siya sa tabi nito saka tinitigan ang maganda nitong mukha. Nakakahalina talagang pagmasdan ang dalaga. Kahit noon pa man ay gawain na niyang titigan ang mukha nito kapag natutulog ito.

Inangat niya ang isang kamay upang haplosin ang pisngi nito nang bigla itong gumalaw at tumihaya. Ganun na lamang ang panlalaki ng mga mata niya nang malilis ang kumot nito at makita na panties lamang ang suot nitong pang-ibaba.

Napalunok siya at agad niyang naramdaman ang pag-iinit ng katawan. Hindi niya mapigilang dumako ang mga mata sa mapuputi at makikinis nitong mga hita, especially to the V of her thighs. Her mouth watered.

Alam niya ang ugali ng dalaga na naka-panty lang at t-shirt kapag natutulog sa gabi pero pati ba naman dito sa eroplano? Natutukso tuloy siya ng sobra.

Sunod-sunod ang naging paglunok niya. Mula noon, hanggang ngayon, sa dalaga lang talaga siya nag-iinit ng ganun.

’Yong parang hindi na niya kayang kontrolin ang sarili sa tindi ng epekto nito sa kanya. Para siyang nao-obsess na ’di niya maintindihan. Kaya siguro kahit gaano kalaki ang galit niya noon rito ay nanatili pa rin sa kasuluksulukan ng puso niya ang damdamin niya rito.

Napamura siya sa sarili nang maramdaman ang mabilis na pagkabuhay ng bagay sa pagitan ng kanyang mga hita.

Akma niyang hihilain ang kumot upang itakip sa alindog ng nobya na kasalukuyang naka-display sa mga mata niya upang hindi na siya tuluyang ma-demonyo pero tila sinasadya namang gumalaw ulit si Charlie. Pinaghiwalay pa nito ang mga hita saka umungol.

“—ince…” she sounded so seductive. Mukhang siya pa yata ang nasa panaginip ng kasintahan. Doon na tuluyang napatid ang self-control niya.

****

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Si Bettina at Darwin nga kaya ang magiging hadlang sa dalawa?

COMMENT

VOTE

chapter 25

A/N: Hi guys! Sorry for the late update. Gaya nga ng

sinabi

ko sa announcement, na-busy ako kaya walang update for how many days. Para po updated kayo sa mga announcements ko, follow niyo lang po ako.

Marami

kasing

nagtatanong

kung bakit walang update

kahit

nagpost

ako ng announcement.

NAPAKASARAP ng panaginip ni Charlie at ’di niya mapigilang umungol. Nasa isang paraiso raw sila ni Vince at kasalukuyan siya nitong pinapaligaya. ’Di niya napigilang sabunutan ang kasintahan sa tindi ng sarap na pinaparamdam nito sa kanya.

Para siyang mababaliw. Parang totoong-totoo pero alam niyang tulog siya at panaginip lang ang lahat. Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata. Nakita niya ang ceiling at naalala niyang nasa eroplano nga pala sila pero bakit parang nararamdaman pa rin niya ang masarap na sensasyon na iyon sa pagitan ng mga hita niya?

Nakarinig siya ng mga mahinang pag-ungol. Naughty sucking sounds could be heard too followed by intense pleasure that was surging within her.

Hindi niya mapigilang mapadaing.

“Ohhhh” Unti-unti siyang tumingin sa pagitan ng mga hita niya at doon niya nakompirmang hindi panaginip ang lahat.

“A-Ano’ng ginagawa mo?” she wanted to stop Vince but her voice came out as a seductive moan.

Ngumisi ang kumag. “Nagising ba kita, mahal?” nakakalokong tanong nito. Akma niya itong iismiran ngunit agad nitong ipinagpatuloy ang pagpapaligaya sa kanyang basang-basa nang kaselanan.

Muntik na siyang mapasigaw sa sarap lalo nang pagtuunan nito ng pansin ang naninigas na tinggil niya at sungkal-sungkalin iyon ng dila nito na nagbigay ng ibayong pakiramdam sa kanya. Umawang ang kanyang mga labi saka humigpit ang kapit sa buhok ng nobyo nang unti-unti nitong ipasok ang gitnang daliri sa kweba niya na lalong nagbigay ligaya sa kanya.

“Ohhh…Vince!” dahan-dahan nitong iginalaw ang darili sa loob niya habang walang sawang naglalaro ang dila nito sa pinakasensitibong parte ng pagkababae niya. Wala na siyang control sa katawan niya. Ang balakang niya ay gumigiling at sinasalubong ang bawat galaw ng daliri nito.

Pabilis iyon nang pabilis at halos himatayin na siya sa sarap. Wala siyang nagawa kundi ang umungol at tawagin ang pangalan ng kasintahan.

Lalo siyang nabaliw sa sarap nang dagdagan nito ng isa pang darili ang nasa loob niya saka mabilis iyong gumalaw habang sinisipsip nito ang tinggil niya.

Doon na sumabog ang kanina pa niya pinipigilang sarap na naipon sa puson niya.

“Vince!” napaarko ang katawan niya habang nanginginig siya dahil sa natamong orgàsmo. Pakiramdam niya ay dinala siya nito sa ibang dimension.

Hindi pa siya nakakabawi ng lakas nang agad na ipinosisyon ng binata ang sarili sa gitna ng mga hita niya saka kinuha ang isang unan upang ilagay sa ilalim ng pwet niya.

Nang maiayos iyon ng mabuti ay itinutok nito ang nag-uumigting nitong kahandaan sa kanyang kaselanan.

“Ohhhh!” napasigaw siya saka mahigpit na napakapit sa mga balikat ng nobyo nang bigla na lamang itong umulos. His entire length was now buried deep inside of her.

Napanganga siya nang maramdaman kung gaano ito katigas at kalaki. She was deliciously stretched out and it felt so good. Lahat ng sensitibong parte ng pagkababae niya ay natatamaan ng pagkalalaki nito kaya naman lalo siyang nawala sa sarili.

Nang magsimula itong umulos ay wala siyang nagawa kundi ang humalinghing sa sobrang sarap. Lalong naging mas malalim ang naaabot ng sandata nito dahil na rin sa unan sa ilalim ng pwet niya.

“Ang sikip mo, mahal. Nakakabaliw ka talaga!” Vince groaned gutturally as he increased his speed. Sinakop ng mga labi nito ang mga labi niya at mainit silang naghalikan.

Ipinulupot niya ang kanyang mga hita sa baywang nito saka sinalubong ang mabibilis na ulos nito. Pakiramdam niya ay nalulunod siya sa lahat ng mga sensasyong hatid ng pag-iisang katawan nila ni Vince.

“Ang sarap, mahal. Sige pa. Bilisan mo pa.” hinihingal na hiling niya nang maghiwalay ang kanilang mga labi. Hindi naman siya nito binigo. Lalo nitong binilisan ang bawat pagsalakay. Halos maniksik ang mga mata niya sa hatid na sarap niyon.

Ang apoy sa pagitan nila ay lalong nagliyab, patunay na malapit na nilang sapitin ang kasukdulan.

Naglumikot ang mga kamay ng nobyo saka bumaba ang mga labi nito upang isubo ang isa niyang untong. Minsahe ng isang kamay nito ang isang dibdib niya.

Lalo siyang nag-init. Her head was truning from side to side while chanting his name.

“Ayan na ako, mahal. Sabayan mo ako!” Vince gave everything into pounding inside of her, ramming faster and harder. Ramdam niyang tila lalo itong lumaki sa loob niya.

“A-Ako rin, mahal. Ahhh, I’m cumming!” ganting ungol ng dalaga.

He thrusted his rock hard c*ck a couple of times more before he held it as far as it would go inside of her and then let himself go. Ramdam niya ang bawat talsik ng init nito sa kaibuturan niya at dahil doon ay narating na rin niya ang kasukdulan.

“Charlie!”

“Vince!” pareho pa nilang naisigaw ang pangalan ng isa’t-isa.

Mahigpit siyang napayakap sa binata saka isinubsob ang mukha sa leeg nito.. Ang katawan niya ay nanginginig habang ninanamnam niya ang kaligayahang natamo. Pakiramdam niya ay lumulutang siya sa alapaap habang nilalasap ang masarap na pakiramdam na iyon.

Napakalakas ng epekto niyon sa kanya at halos hindi siya makapaniwala. Hingal na hingal sila pareho dahil kanilang ginawa. Daig pa nila ang tumakbo sa isang marathon.

Nakagat ni Charlie ang ibabang labi at napaungol nang hugutin ng binata ang kahandaan mula sa loob niya.

She untangled her trembling legs from wrapping around his waist. Pareho silang pawisan at pagod pero tila wala yatang balak umalis ang lalaki mula sa pagkakadagan sa kanya. Bagkus ay niyakap siya nito.

Nang makabawi ng lakas ay kinurot niya ito sa tagiliran. “Alam mo ikaw, ang manyak mo talaga! Nandito pa lang tayo sa eroplano pero dumale ka na naman.”

“At gustong-gusto mo naman, ’di ba, mahal?” pilyo nitong sagot kaya pinagkukurot niya ito. Tawa lang ito nang tawa saka hinuli ang mga kamay niya.

“Syempre, wala na akong nagawa kasi ginapang mo na naman ako. Pati tulog, ginagapang mo. Hmp!” aniya sabay irap sa nobyo.

Muli itong natawa saka siya kinintalaan ng halik sa labi. “Don’t get mad. At least, nakapag-exercise tayo. Nabinyagan natin ’tong eroplano. Sarap mag-exercise, ’di ba?” He even wagged his eyebrows playfully.

“Tse! Ewan ko sa’yo!” akma niya itong itutulak upang umalis na sa ibabaw niya nang may bigla siyang maalala. “Teka, nasa’n ang mga bata?”

“They’re sleeping on the couch outside. Don’t worry, binilin ko ang isang cabin crew na bantayan sila.”

“Iniwan mo ang mga anak mo do’n para manggapang, ganun?”

Vince chuckled. “Wala naman akong planong gapangin ka kanina kaso natukso ako nang makita ko ang kaseksihan mo. You even moaned my name seductively.”

Nanlaki ang mga mata niya. “I did not!”

“Yes, you did, mahal. You even sounded so seductive.” Anito saka yumuko at hinalik-halikan ang pisngi niya pababa sa baba at leeg. Napakagat labi siya nang bahagya nitong kagatin ang sensitibong parte ng leeg niya.

“V-Vince…What do you think you’re doing? We just finished.”

Tila wala itong narinig bagkus ay dumausdos ang mapaglarong bibig nito pababa sa mayayaman niyang dibdib.

“Oh, God!” impit niyang sigaw nang salit-salitan nitong isubo ang kanyang mga utong saka iyon paglaruan ng dila nito. Para itong sanggol na tila gutom na gutom.

Her toes curled when his naughty hand caressed its way down between her legs and started teasing her there. Base sa ginagawa nito ay alam niyang wala pa itong planong tantanan siya. Napakahilig talaga!

Ilang sandal pa ay humihingal na pinaghiwalay nito ang kanyang mga hita at saka sabik na itinutok ang tila bakal sa tigas na ari sa kanyang kaselanan. Akma itong uulos nang makarinig sila ng mga katok sa labas.

“Mama, papa!”

She instinctively pushed him away from her. Dahil hindi nito inaasahan iyon ay natumba ito at muntik nang malaglag mula sa kama.

“Sorry, mahal. Nagulat lang ako.” Hingi niya nang paumanhin saka umalis ng kama at pulutin ang mga nagkalat na damit sa sahig.

Nagbibihis na siya nang yakapin siya ng binata mula sa likuran. He cupped her breasts and kneeded them erotically.

“Vince! Nasa labas ang mga anak mo!” mahina itong natawa.

“Oo na. Basta may utang ka sa’kin, mahal. Sisingilin kita ng triple pagdating natin sa Switzerland.” puno ng kapilyuhang bulong nito sa kanya saka siya pinakawalan.

Inirapan niya ito saka dali-daling tinapos ang pagbibihis. “Magdamit ka na!” sita niya nang ’di ito gumalaw upang magdamit. Proud na proud na nakabuyangyang ang kahubdan sa harapan niya.

Ngumisi ang kumag saka nagsuot ng briefs at pantalon nito. Hindi na ito nag-abalang magsuot ng pag-itaas.

Binuksan niya ang pintuan.

“Bakit po ang tagal niyong buksan, mama? Natutulog po ba kayo?” tanong ni Chase. Salubong ang mga kilay nito.

“Hindi, anak. ’Di lang narinig agad ni mama at papa ang katok niyo. Do you want to come in?” she questioned and they both nodded their heads.

Nakahiga si Vince sa kama. “Hello, sweethearts. Ba’t nagising na kayo agad?” tanong nito.

Tumabi ang dalawa rito. “We were so scared, papa. Umaalog po ang plane kanina.” Ani Chance na bakas ang takot sa mukha.

“Naku! Malakas ba? Baka nasobrahan ni papa at mama kaya umalog itong eroplano.” muntik na siyang masamid sa sariling laway dahil sa isinagot ng kumag. Pasimpleng pinanlakihan niya ito ng mga mata pero nginisian lang siya nito.

“Ano po ang ginawa niyo ni mama, papa? Bakit po umalog itong air plane?” takang-taka na tanong ni Chase. Akmang sasagot ang binata nang inunahan niya ito.

“Niloloko lang kayo ng papa niyo, sweethearts. Dahil sa turbulence kaya gumagalaw ng ganun ang plane.”

“ Turbwelance? “ Natawa sila sa pagkakabigkas ni Chance sa katagang iyon.

“Turbulence, baby.” Pagtatama niya saka naupo sa maliit na pantatlohang sofa malapit sa dulo ng kama.

“Halika nga kayo dito.” agad namang tumalima ang dalawa at bumaba ng kama. Hindi komportable si Charlie na nasa kama ang mga anak dahil sa katatapos na milagrong ginawa nila roon kanina lang ni Vince.

Agad na yumakap ang mga anak sa kanya.

“Natakot ba kayo?”

“Opo, mama.”

“You don’t have anything to be afraid about. Turbulence is normal.” Alo niya sa mga ito saka niyakap ng mahigpit. Ramdam niya ang tension sa katawan ng mga ito.

Nakaramdam siya ng guilt. Natakot pala ang mga anak pero ’di man lang niya alam. Pa’no ba naman kasi, may ginagawa silang kababalaghan kanina.

Tumayo naman si Vince mula sa kama saka lumapit sa kanila. “Tama ang mama ninyo. Wala kayong dapat ikatakot. Mama and papa are here for you.” Niyakap sila nito at tila nakatulong ang mga yakap nilang dalawa sa mga anak dahil gumaan ang pakiramdam ng mga ito.

Ilang minuto lang ay tinawag na sila para kumain. Pagkatapos nilang kumain ay nilibang nila ang mga anak sa paglalaro. Nang mapagod ang mga ito ay muling nakatulog. Pati sila ay nagdesisyon na ring magpahinga pagkatapos niyon.

MALAPIT nang gumabi nang makarating sila sa destinasyon nila. Sinundo sila ng driver ni Vince saka sila inihatid sa mansion ng mga Aragon sa Zürich, Swizerland. Nasa itaas na bahagi iyon ng hill kung saan kitang-kita ang ganda ng ciudad.

Hindi rin mapigilang mamangha ni Charlene sa ganda ng mansion nang makita iyon. Luma na ang desensyo niyon ngunit maganda. Nang makapasok sila sa loob ay lalo siyang namangha sa modernong mga kagamitan roon pero ang interior design niyon ay classic.

Ipinakilala sila ni Vince sa mga kasambahay roon.

“Wow! Is this your house, papa?” namamanghang tanong ni Chance saka iginala ang paningin sa loob ng bahay.

“This is your great grandpa’s house. Bahay pa ito ng lolo ng yumaong great grandpa at grandma niyo.”

“Wow! This house is old then.” Tila matandang komento ni Chase.

“Yes, buddy. Sige na, akyat na tayo para makapagbihis na.” Pareho nilang inalalayan ang mga anak nila habang paakyat sila sa grand staircase.

Nakita niya ang mga nakasabit na malalaking oil paintings sa wall. Larawan iyon ng mga naunang Aragon na tumira sa bahay na iyon hanggang sa henerasyon nila Vince.

“Sino po ’yon, papa?” turo ni Chance sa isang particular na painting. Painting iyon ng isang lalaki na marahil ay nasa 20+ ang edad sa panahon kung kailan iginuhit ang painting na iyon. Kamukhang-kamukha iyon ni Vince.

“T-That’s your grandpa.” napakunot-noo siya nang maulinigan ang kakatwang pagbabago sa expression ng kasintahan. Pati tono nito ay naging kakaiba.

“Dito po ba siya nakatira?” Sunod namang usisa ni Chase.

“Hindi, anak. Sige na, akyat na tayo para makapagbihis.” Tumango ang mga anak nila.

“Okay ka lang, mahal? Is there something wrong?” their gaze met.

“Okay lang ako, mahal. Pagod lang siguro ako.” Pilit itong ngumiti. Nang nasa taas na sila, binuksan ni Vince ang isang kwarto.

“This will be your room while we’re here, sweethearts.”

Natigilan ang dalawa. “Kami lang po ang matutulog dito? Pa’no po kayo?”

Yumuko si Vince saka hinawakan ang kamay ng mga anak. “Sa kabilang kwarto lang kami ni mama niyo.” Biglang binawi ni Chance ang kamay saka yumakap sa ina.

“Ayoko po, mama! Gusto ko kayong katabi ni papa!” Tila maiiyak na angal nito.

“Me too, mama. I don’t want to sleep here.” napatingin siya sa kasintahan. Nasa Pilipinas pa lang sila ay plinano na nilang dalawa na unti-untiin nang sanayin ang dalawa na matulog sa ibang kwarto.

Napabuntong-hininga ang dalaga. Akmang magsasalita si Vince nang senyasan niya ito na siya muna.

She squatted in front of the twins and then touched their cheeks affectionately.

“Listen to mama, sweethearts. ’Di ba big girl at big boy na kayo?” tumango ang mga ito.

“Then you should be brave kasi ang mga big boys and big girls, matatapang sila. Kaya na nilang matulog sa sarili nilang room. Don’t worry kasi nasa kabilang room lang naman kami ni papa niyo. “ nagkatinginan ang dalawa.

“What if we had nightmares?”

“Then pray to papa Jesus. Don’t worry, may telepono diyan sa bedside table. You can call us anytime o kaya puntahan niyo kami sa kwarto namin.” Hindi umimik ang dalawa. Tila nagtatampo.

“Ayaw niyo na po ba kaming katabi?”

“Of course not, anak. Mahal na mahal kayong dalawa ni mama at papa kaya gusto namin kayong laging makasama.” Charlie answered gently.

“Then why are you sending us away?”

“Anak, please don’t make this hard for mama. Don’t worry. Babasaan ko pa rin kayo ng bed time stories tapos kakantahan ko pa rin kayo ng lullaby bago kayo matulog.” Ilang segundo ring tahimik ang dalawa bago may binulong si Chase kay Chance.

“Sige na nga po. Kuya said he’ll protect me naman if we saw something scary.”

“That’s my boy.” Ani Vince saka ginulo ang buhok ng panganay nila.

“Halinga kayo. Hug niyo si mama.” Agad siyang niyakap ng mg anak. Hinagkan niya ang mga noo ng mga ito. “Don’t worry. Masasanay rin kayo. Mama and papa will always be here for you.”

“I love you, mama.” Magkasunod na sabi ng dalawa.

“And mama loves you two so much.”

“What about papa?” tila nais magtampong ani Vince. Natawa siya. Ang oa lang ng expression nito. Halatang nagpapaawa.

“Syempre, love ka rin namin, papa.” sagot ni Chase.

“Opo. We love you din po, papa.” hinalikan ng binata ang dalawa sa noo.

“That’s our children.”

Pagkatapos nilang makapagbihis at makapagpahinga saglit, bumaba sila para sa hapunan.

“Maaga kayong matulog para may lakas kayo bukas kasi mamamasyal tayo.” Anunsyo ni Vince habang kumakain sila.

“Talaga po? Saan?” excited na tanong ni Chance.

“That’s a surprise. You’ll see tomorrow.” napangiti ang mga anak nila at kitang-kita ang excitement sa mukha ng mga ito na nagpatuloy sa pagkain.

KINABUKASAN, tinupad nga ni Vince ang sinabi nito. Talagang nasorpresa sila sa mga plinano nitong itinerary nila para sa araw na iyon. Dinala sila nito sa mga pinakasikat na tourist destinantion sa Zürich.

First time nilang mag-iina sa Zürich kaya naman ay talagang nag-enjoy sila. Nauna nilang binisita ang old town kung saan nakita nila ang mga historic sites at museums doon.

Sumakay sila sa Dolderbahn railway para makapunta sa taas ng Zurichberg district upang mag-sight-seeing. Kitang-kita ang magandang view ng old town at lake roon.

Dahil wala pa silang maraming pictures na magkakasamang pamilya, kumuha si Vince ng isang local photographer upang kunan sila ng picture sa pamamasyal.

Kinontrata na ito ng binata sa dalawang linggo nila roon.

“Mama, ano po ’yong tinda nila doon? I want one.” Napukaw ang atensyon niya sa tinig ng anak. Napatingin siya sa tinuturo ni Chance. Iyon ’yong una niyang napansin kaninang food stand at mukhang masarap ang mga tinda ng mga ito.

“Ahm, mahal, ano daw ’yon sabi ng anak mo.” tanong niya kay Vince dahil hindi rin siya sigurado.

“They sell wurst, anak. Gusto niyo ba?”

Agad namang tumango ang mga bata. “Opo, papa!”

“What about you, mahal?”

“Syempre naman. Kanina pa nga ako naku-curious kung ano ’yon. Parang masarap.”

Kumunot ang noo nito. “You should’ve told me para bumili tayo agad.”

“Balak ko talagang bumili kaso busy kayo sa pagpapa-picture kaya minabuti ko na lang na ipagpaliban muna.” Sagot niya na nakangiti. “Sige na. Bumili ka na. Mukhang gutom na ’yang dalawa.”

Tumalima naman ito. Ilang saglit pa ay bumalik na ito sa pwesto nila dala ang mga pinamili. Pero hindi lang wurst ang binili nito. Bumili rin ito ng rosti saka drinks.

Umupo sila sa bench saka kinain ang mga pinamili nito. Lihim siyang napangiti dahil binilhan rin nito si Luca, ang kasama nilang photographer.

“Nag-ienjoy ba kayo?” tanong ni Vince kapagkuwan.

“Opo, papa. This place is so beautiful and the foods are delicious.” Magana sa pagkaing sagot ni Chase.

“Really?”

“Yes, papa. I want to eat some swiss chocolates too. I heard masarap daw ’yon.” Nagkatinginan sila ng binata.

“Kanino mo narinig ’yan, anak?” Charlene asked curiously.

“Kay tita Mandy po. Sabi pa niya, gwapo daw ang mga swiss chocolates. I don’t know why she said gwapo kasi pagkain naman ang chocolate.” Naguguluhang sagot ng anak.

Natawa na lang siya tsaka napailing. Kung anu-ano talaga ang pinagsasabi ng kaibigan. Narinig pa ng mga anak. Kukurutin niya talaga sa singit ang babaitang ’yon pag-uwi nila!

“’Wag mo nang pansinin ang tita Mandy mo, anak. Alam mo naman ’yon. May pagkabaliw minsan.” Natawa ang mga anak pati na si Vince sa sinabi niya. Nagpatuloy sila sa pagkain.

Nang matapos sila roon, pumunta naman sila sa Zürich zoo. Because there were more than 360 animal species there, talagang tuwang-tuwa ang kambal.

Tili ng tili ang mga ito sa tuwa habang pinapanuod ang mga hayop sa kinalalagyan ng mga ito. Napakalawak ng zoo na iyon kaya naman nang matapos silang mamasyal ay napagod sila pero sulit naman.

Gabi na nang makauwi sila dahil kumain pa sila sa labas. Kitang-kita ang saya sa mukha ng mga anak kaya naman doble ang sayang nadarama ng dalaga.

Hindi mawala-wala ang ngiti sa mga labi niya kaya naman kahit pagod ay okay pa rin ang pakiramdam niya.

“Nag-enjoy ka ba sa pamamasyal natin kanina, mahal?” Tanong ni Vince nang nasa kwarto na sila at nakahiga.

Kasalukuyan silang nanunuod ng isang pelikula. Nakaunan siya sa matipuno nitong dibdib habang nakayakap naman ang isang braso nito sa baywang niya.

“Sobra.” Inangat niya ang ulo mula sa pagkakaunan sa dibdib nito saka tumingin sa gwapo nitong mukha. “Thank you for bringing me and our kids here, mahal. ’Di mo lang alam kung gaano mo ako napasaya.”

Matamis itong ngumiti saka hinaplos ang pisngi niya. “Don’t mention it. Gusto ko kasing ma-experience niyo rin at makita ang lugar kung saan ko ginugol ang kabataan ko.”

Kumunot ang noo niya. “Dito ka lumaki?”

“Yes, mahal. Dito rin kami pinanganak ni Venice.”

Nalito siya. Mukhang marami pa siyang hindi alam tungkol sa kasintahan.

“Then how did you two end up in the Philippines?” takang usisa niya.

Nawala lahat ng emosyon sa mukha nito. Kita niya ang pag-igtingan ng bagang nito.

“Are you okay? Kung ayaw mong sagutin, it’s fine.” Aniya pero hindi niya maitago ang disappointment. Gusto pa niyang makilala ito ng lubos pero mukhang hindi pa ito handang ibahagi ang ibang parte ng buhay nito sa kanya.

Bumitaw siya rito saka tumagilid upang tumalikod rito.

“Galit ka ba, mahal?”

“No. Matulog na tayo. Napagod yata ako kanina.” Palusot niya. Narinig niyang bumuntong-hininga ito.

“Fine. If you want to know the reason, then come back here in my arms.” Napangiti siya sa sagot nito saka muling humarap rito at yumakap.

What do you think of this update?

Ano kaya ang rason kung bakit napadpad sina Vince sa Pilipinas?

Ano sa tingin niyo ang susunod na mangyayari?

COMMENT

VOTE

chapter 26

RAMDAM ni Charlie ang tension sa katawan ni Vince nang muli siya nitong ipinaloob sa matitipunong mga bisig nito. Napabuntong-hininga siya.

“Mahal, hindi mo naman kailangang pilitin ang sarili mo kung hindi ka pa handang sabihin sa’kin ang lahat.” Aniya saka hinagkan ang dibdib nito.

Ito naman ang humugot ng malalim na hininga. “It’s okay, mahal. Ayokong maglihim sa’yo.”

Nakaramdam siya ng galak sa dibdib dahil sa sinabi nito. Inangat ng dalaga ang mukha mula sa dibdib ng kasintahan upang pagmasdan ang gwapo nitong mukha.

“Truth to be told, gusto pa kitang makilala ng lubos. Akala ko kasi alam ko na lahat ng tungkol sa’yo but it turns out na marami pa pala akong hindi alam. Gaya na lang ng tungkol sa kabataan mo. Akala ko kasi sa Pilipinas ka talaga nakatira. Kung okay lang sa’yo, gusto kong marinig ang lahat.” Malambing niyang saad.

Napangiti ang binata pero hindi umabot sa abuhin nitong mga mata. “Okay. I’ll start from the beginning.” Humigpit ang yakap nito sa baywang niya saka nag-umpisa. “Gaya nga ng sinabi ko kanina; dito kami pinanganak at lumaki sa Switzerland ni Venice. Masaya naman ang naging kabataan namin dito. Lahat ng pangangailangan naming magkapatid ay natugunan ng ama namin. We were actually kinda spoiled back then. Lahat ng gustuhin namin ay nakukuha namin. Ibinigay lahat ni papa. Siguro dahil lumaki kaming dalawa na walang ina.”

Natigilan si Charlie. Now that she think about it, Vince never mentioned anything about his parents. Laging ang abuelo nito ang ikinukwento nito. Kahit kailan ay ’di rin nito nabanggit ang katotohanang wala pala itong kinagisnang ina.

Ang sinabi lang nito noon ay wala itong mga magulang kaya ito ang nagtataguyod kay Venice.

Sabagay, ’di rin siya masyadong nag-usisa noon. Ganun kasi siya. Ayaw niyang nagtatanoong ng mga personal na bagay kung ’di rin lang naman kailangan. Mas gusto niyang kusang ibabahagi ng isang tao ang mga personal information nito sa kanya dahil ayaw niyang magmukhang chismosa. She tends to respect everyone’s privacy.

“Ang sinasabi lagi ni papa, patay na ang ina namin. ’Yon ang pinaniwalaan namin pero hanggang doon lang ang alam namin tungkol sa kanya. Ni hindi namin alam kung ano ang itsura niya dahil wala naman siyang picture sa bahay at kung magtatanong naman kami kay papa tungkol sa kanya ay nagagalit siya. Dahil doon, minabuti na lang namin na ’wag nang magtanong pa sa kanya dahil ang nasa isip namin ay siguro, ayaw lang niyang maalala ang mama. Baka ’di pa rin niya tanggap ang pagpanaw nito.

“But when I was 18 years old, I accidentally discovered something. Apparently, buhay pa ang mama namin pero ang alam raw nito ay patay na kaming magkapatid. Kinuha kami ni papa mula sa kanya at pinalabas niyang patay na kami upang ’di na niya kami hanapin pa.

“Aksidente kong narinig ang katotohanan mula kina papa at lolo habang nagtatalo sila. Nasa sala kasi sila noon at pinipilit ni lolo na ipagtapat na ni papa ang katotohanan sa’min ni Venice na buhay ang mama namin pero nagmatigas siya. Nang makaalis si lolo, kinompronta ko si papa at nasaktan ako nang aminin niya sa’kin ang ginawa niya.

“Apparently, he took us from our mother when she decided to divorce him because of another man. Hindi matanggap ni papa ang ginawa ni mama kaya kinuha niya kami. Dahil sa nalaman ko, sumibol sa’kin ang matinding kagustuhang makita ang ina namin dahil matagal kaming nangulilang magkapatid sa ina.

“Nagdesisyon akong hanapin si mama pero ayaw akong payagan ni papa. Galit na galit siya kay mama dahil raw sa ginawa nito sa kanya kaya tama lang na kahit kailan ay ’di niya kami muling masisilayang magkapatid. I got mad because for me, that was unfair for Venice and I.

“Hindi ako sumang-ayon kay papa. I told him that no matter what happened between them, he shouldn’t’ve faked our deaths and hid the fact that our mother was alive from us. Nagalit siya at pinagbantaan ako na kapag hinanap ko ang ina namin, itatakwil niya ako.

“Pero hindi niyon napigil ang kagustuhan kong makita ang mama. Nang malaman kong nasa Pilipinas pala siya, pasekreto akong nagpa-book ng flight. Nang malaman ni Venice ang plano ko, pinilit niyang sumama. Hindi ko naman siya maiwan dahil alam ko rin namang gustong-gusto niyang makita ang mama.” Tumigil ito saglit sa pagsasalita saka humugot ng malalim na hininga.

“Naglayas kayo ni Venice?”

Umiling ito. “That was what we planned pero nakonsensya kami. Ayaw naming basta na lang iwan si papa na hindi nagpapaalam. Mabait siyang ama at kahit kailan ay wala siyang ipinakitang hindi maganda sa’min. Noon lang siya nagalit sa’min dahil pakiramdam niya ay mas pinipili namin si mama kaysa sa kanya.

“Napag-usapan namin ni Venice na kausapin namin si papa ng huling beses upang ipaunawa ang nais naming mangyari. Pumunta kami sa kwarto niya para kausapin siya pero wala pala siya doon. Doon namin aksidenteng nakita ang dalawang dokumento na nakalagay sa ibabaw ng kama.”

Na-curious si Charlie sa narinig. “Ano’ng dokumento ’yon?”

Ang isang dokumento ay ang kasulatan na pinirmahan ni lolo at ng lolo mo.“ Sagot ng binata.

Napaawang ang bibig ni Charlene. “You mean—”

“Yes, mahal. That was the official document signed by our grandfathers. Nakasaad doon na dapat kong pakasalan ang apong babae ng lolo mo.”

“You mean, matagal mo nang alam ang tungkol doon?”

“Yes, mahal. Pero hindi ko pa alam kung sino ang tinutukoy doon sa kasulatan kaya no’ng naging tayo, wala akong ideya na ikaw pala ang nakasaad doon na pakakasalan ko.” Anito saka siya hinagkan sa noo.

Napangiti siya. “Such a small world. Biruin mo, pinagtagpo tayo ng tadhana.”

“Because you were meant to be mine from the beginning.” Sagot nito at ’di niya maiwasang kiligin. Ang galing lang talaga nitong magpakilig.

Akma niyang sasagutin iyon pero may naalala siya. “What about the other document?”

“Fixed marriage of Venice and someone that I forgot the name.”

Napasinghap siya. “What?! Pati si Venice?!”

“Oo, mahal, kaya imbes na kausapin pa namin si papa, umalis kaming walang paalam dahil sa sama ng loob. Sobra kaming nasaktang magkapatid. Nakatakda na pala ang mga mapapangasawa namin pero wala kaming kaalam-alam.

“Umiral ang pagiging kuya ko. Inalis ko si Venice sa lugar na iyon para protektahan siya. Kahit hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa namin no’ng mga panahon na ’yon, nagpakatatag ako.

“Naglayas kaming magkapatid at nagtungo sa Pilipinas dala ang pag-asa na makikita namin ang mama pero hindi naging madali ang lahat lalo na at konti lang ang nadala naming pera. Dahil wala kaming kakilala, napilitan akong magtrabaho at ’di na muna pumasok sa eskwelahan. Umupa kami ng matitirhan. Doon namin naramdaman ang hirap ng buhay.

“Kahit alam namin kung saan nakatira ang lolo, hindi kami kailan man lumapit sa kanya. Bagkus ay nagtago kami mula sa pamilya namin dahil gusto naming mahanap ang mama. Ayaw rin naming bumalik pa dahil sa fixed marriage. Ilang taon rin kaming naghanap pero wala kaming lead na nakita.

“All we knew back then was her name and nothing else. Sobrang naging mahirap para sa’kin ang itaguyod kaming dalawa ni Venice habang hinahanap ko ang mama pero kahit nahihirapan ako noon, hindi ko naisip na bumalik na lang sa Switzerland. Nang makakuha ako ng scholarship sa SBU, nagkaroon ako ng mga kaibigan. Sila ang tumulong sa’kin upang magkaro’n ako ng mas magandang trabaho habang nag-aaral. Kahit papa’no ay naging magaan ang buhay namin dahil do’n.” he cupped her face and stared into her eyes.

“Life back then was hard and sad but when I met you, you became my sunshine and happiness lalo na nang naging tayo. Sa’yo umikot ang mundo ko at nakalimutan ko ang mga plano ko sa buhay gaya na lang ng paghahanap sa mama. I gave my all to you kaya siguro halos madurog ang buo kong pagkatao nang hiwalayan mo ako.”

Napakagat-labi si Charlene nang maalala ang nakaraan. “I’m so sorry for making you feel that way, mahal. I was so selfish back then. I—” hindi na niya natapos ang iba pa niyang sasabihin nang ilapat ng nobyo ang daliri sa kanyang mga labi.

“Shhh. Tapos na ’yon, mahal. Ang mahalaga ay magkasama na ulit tayong dalawa kasama ng mga anak natin.” Anito. Doon napangiti si Charlie.

“At mahal natin ang isa’t-isa.” Pagpapatuloy niya. Vince chuckled. Inilapit nito ang mukha sa kanya at akma siyang hahalikan nang may maalala.

“Saan nga pala kayo pumunta ni Venice nang ma-kick out ka sa school? Pumunta ako sa tinitirhan niyo pero sabi ng mga kapitbahay niyo, umalis na raw kayo dala lahat ng mga gamit niyo.” She asked curiously.

“We went to lolo’s place. Ayoko sanang lumapit sa kanya noon pero wala na akong choice. Pakiramdam ko kasi mababaliw ako kapag hindi ako lumayo. Gustong-gusto kong balikan si Gavril noon at gantihan pero pinigilan ako ni Venice. Sabi niya, umuwi na lang daw kami at kalimutan na kita.

“Gusto ni Venice na umuwi na kami dito sa Switzerland pero hindi ako pumayag dahil natakot ako sa maaaring maging kinabukasan ni Venice dito. Ayoko siyang makasal sa taong ’di niya mahal. Pero makalipas ng tatlong buwan, nagdesisiyon si lolo na umuwi kaming lahat dito sa Switzerland. Sumama kami sa kanya at dito tumira sa poder niya.”

Napakunot-noo si Charlie. “Ibig sabihin, hindi ito ang bahay niyo?”

“No. My father’s house is located at the nearby town.” Sagot nito.

“Bakit hindi na kayo umuwi sa papa niyo?”

“Dahil hindi ko matanggap ang paglilihim niya sa’min. Pakiramdam ko ay niloko niya kami. Siguro mapapatawad ko pa siya sa paglilihim niya na buhay si mama pero hindi ang pagpirma niya sa kasunduan na ipakasal si Venice sa kung sino. Napakabata pa ni Venice noon pero diniktahan na niya ang kinabukasan ng kapatid ko.”

“What about the arranged marriage that our grandfathers made? Nagalit ka ba?” tanong ni Charlene. Gusto niyang marinig ang damdamin nito sa bagay na iyon.

“Yes. Galit na galit ako noong una. No’ng nalaman kong ikaw pala ang nakatakda kong pakasalan last year…” tumigil ito sa pagsasalita at napalunok. He looked uncomfortable all of a sudden. Na-gets naman niya agad kung bakit.

“Doon mo binalak na gamitin sa’kin ang bagay na ’yon para makaganti, is that it?” diretso niyang sabi. Seryoso ang mukha niya habang sinasabi iyon kaya nang mag-angat ito nang mukha at nakita ang expression niya ay bumakas ang pagkabahala sa gwapo nitong mukha.

“Please, tell me that you’re not mad, mahal. Tapos na ’yon, ’di ba?” nahimigan ni Charlie ang pag-aalala sa tono nito. Naging balisa rin ito. Hindi siya sumagot at nanatiling walang emosyon ang mukha.

“Mahal, say something please. Tinatakot mo ako.”

Hindi na napigilan ng dalaga ang pag-alpas ng kanina pa pinipigilang tawa.

Nagsalubong ang mga kilay nito. “Niloloko mo lang ako?”

Kumawala siya rito saka naupo. Nag-peace sign siya sa kasintahan. “Ang seryoso mo naman kasi.” Aniya na patuloy lang sa pagtawa.

“Ah, ganun…” he said in an almost inaudible tone. Napatili na lang si Charlie nang bigla siyang hilain ni Vince sa ibabaw nito.

“Ano’ng—” hindi na naituloy pa ni Charlie ang sasabihin dahil nasa mga labi na niya ang mga labi ng nobyo. Tila pinaparusahan siya nito sa paraan ng paghalik nito pero naroon pa rin ang pagmamahal.

Nang pakawalan siya ng binata ay habol niya ang hininga. Sinapak niya ito sa braso.

“I almost ran out of breath!”

Ngumisi ang kumag. “That’s what you get for making fun of me.” sagot nito saka siya kinindatan.

Inirapan niya ito. “Kainis ka.”

He laughed amusedly and then planted a gentle kiss on her lips. “I love you.”

“You’re so unfair. Pinapakilig mo ako.” Parang ewan na aniya.

“At umeepekto naman, ’di ba?” pilyo nitong saad.

“Hmp!”

“Where’s my ‘I love you too’, mahal?” ungot nito saka siya pinaulanan ng mag mumunting halik sa buong mukha. His gesture made her smile.

“Sige na nga. I love you too.” Kunwari’y napipilitang sagot niya. Matamis itong ngumiti saka muling sinakop ang mga labi niya ng isang masarap na halik. Ilang segundo lamang iyon pero matindi ang epekto sa kanya.

“What about your mother? Nakita niyo na ba siya?” she inquired the moment their lips pulled away from each other.

His expression changed. Kitang-kita ang lungkot sa mga mata nito. “Unfortunately, hindi pa, mahal. I already hired private investigators to find her pero wala silang mahanap na lead. Minsan, parang gusto ko nang maniwala kay papa na lumayo na siya at talagang kinalimutan kaming lahat para sa lalaki niya .”

Hinaplos niya ang pisngi ng binata. “Don’t assume things. Alalahanin mong mali ang inaakala niya. ’Di ba ang alam niya ay patay na kayo ni Venice? Siguro, may rason kung bakit ’di niyo pa rin siya nahahanap hanggang ngayon. Don’t lose hope. Pasasaan ba’t makikita niyo rin siya.”

Matamis itong ngumiti. “Thank you for saying that, mahal. Binigyan mo ako ng pag-asa. Tama ka. Hindi niya alam na buhay kaming magkapatid kaya sisikapin kong hanapin siya sa abot ng aking makakaya.”

“That’s my Vince. Hindi basta-basta sumusuko.”

Nagningning ang mga mata nito. “My Vince…I like the sound of that.”

“Ayaw mo na ng ’mahal?” pabirong sagot niya.

Agad naman itong umiling. “Of course, I like it. Nothing could beat that.”

Natawa siya sa sagot nito. Pinanggigilan niya ang mga pisngi nito. “You’re so cute.”

Agad na sumimangot ito. “I am not cute.”

Inirapan niya ang kasintahan. “Oo na. Gwapo ka na.”

Ngumisi ang kumag. May pagka-bipolar talaga ito minsan. “I know, right?” pilyo nitong sagot.

“Tse! Ewan ko sa’yo!” akma siyang aalis mula sa pagkakadapa sa ibabaw nito pero hinuli ulit nito ang mga labi niya para sa isang maalab na halik. Bawat galaw ng mga labi at dila nito ay tila nang-aakit at tumutupok sa katawan niya. Nakaka-adik talaga ang mga halik nito. Kahit hindi na niya mabilang kung ilang beses na niyang natikman ang mga halik nito ay ganun pa rin ang epekto sa kanya.

Napaungol siya at akma siyang tutugon pero agad nito iyong tinapos at buong kapilyuhang ngumisi sa kanya.

“Bitin ka, no?”

Nag-init ang mga pisngi niya. “Ewan ko sa’yo!” inis niyang sagot.

Tawa ito nang tawa sa kanya. “Ang cute talaga ng mahal ko.” Anito saka siya muling hinagkan sa labi. Parang bulang nawala ang inis niya rito dahil sa pagkakataong iyon ay nagtagal ang halik na pinagsasaluhan nila.

Pareho pa silang napapaungol dahil sa init na hatid niyon sa mga katawan nila. Nag-umpisa nang maglakbay ang mga kamay ng binata sa kanyang katawan pero pinigil niya ang magpatangay ng tuluyan dahil may gusto pa siyang malaman mula rito.

Akma nitong tatanggalin ang pang-itaas niya nang pigilan niya ito.

“Wait, mahal.”

“Bakit?”

“May itatanong ako.”

His eyebrows furrowed. “About what?”

“Hanggang ngayon ba, ’di pa rin ba kayo okay ng papa niyo?” lakas-loob niyang usisa. Natahimik naman ito at ’di nakasagot agad.

“Hindi pa, mahal.”

“Hindi niyo ba siya sinubukang kausapin?”

“Sinubukan namin ni Venice na makipag-usap sa kanya pero ipinagtabuyan niya kami. Sabi niya, kung gusto raw naming magkaayos kami, itigil na namin ang paghahanap kay mama pero ’di ko magawang tumigil. Kahit si Venice ay gusto ring makilala ang ina namin.” Parang nanlulumong sagot ng kasintahan.

“What about the arranged marriages?”

“Wala siyang binaggit tungkol doon. Basta ang sabi niya, ’wag na daw naming hanapin si mama para tanggapin niya ulit kami.”

Nalungkot siya sa narinig. Naalala niya ang sitwasyon niya at ng mga magulang.

“Siguro naman, makukuha pa ’yan sa magandang usapan, mahal. Papa niyo pa rin ’yon kaya dapat ’wag niyo siyang sukuan. Isipin mo ang mga anak natin. Gustong-gusto nilang makita ang lolo at lola nila pero siguro, mas maganda kung maayos muna ninyo ang relasyon niyong mag-aama bago mo kami ipakilala sa kanya.”

Ilang segundo rin itong ’di umimik. “Sige. Let’s go to him tomorrow. Aayusin ko muna ang lahat bago ko kayo ipakilala.”

Nagulat siya sa sagot ng binata. Hindi niya akalaing ganun kadali itong papayag. “Talaga?”

Tumango ito. “Matagal ko na ring gustong magkaayos kami nila papa pero matigas siya pero alang-ala sa mga bata, susubukan ko ulit.”

“Gawin mo rin ito para sa pamilya mo, mahal.” Aniya.

“Okay.” He answered and then smiled.

Kinabukasan, tinupad ni Vince ang sinabi. Pumunta sila sa bahay ng ama nito pero sa kasamaang palad ay wala ito. Umuwi raw ito sa Pilipinas at baka matagalan ang balik.

“Don’t worry, mahal. May next time pa. Pagbalik natin sa Pilipinas, siguradong magkikita kayo ulit.” Pagpapagaan niya sa loob nito.

Inakbayan siya nito. “You’re right. For now, let’s go to our destination and enjoy.”

Sa mga sumunod na araw ay naging napakasaya ng pamilya nila. Halos wala ng paglagyan ng sayang nadarama nila. Lahat ng pwedeng pasyalan ay pinuntahan nila.

Then they spent their last three days in Geneva and explored the tourist spots there.

“Papa, balik po ulit tayo dito, ah?” sabi ni Chase nang palulan na sila sa eroplano, pauwi sa Pilipinas.

“Do you like it here, sweethearts?” tanong ni Vince.

Sabay na tumango ang kambal. “Yes, papa. It’s nice and so beautiful here.” sagot ni Chance.

“Don’t worry, anak. Babalik pa tayo dito.”

“Talaga po?” bakas ang tuwa sa mukha ng mga anak.

“Of course.”

“Yehey!” Nagtatalon pa ang mga ito. Nagkatinginan sila ni Vince at ngumiti sa isa’t-isa.

Nang dumating sila sa Pilipinas ay agad silang dumiretso sa bahay dahil pagod sila. Pagabi na rin at gusto nilang magpahinga agad.

Ngunit pagdating nila sa rancho ay ganun na lang ang gulat niya sa mga taong nadatnan sila roon.

“Mama, papa? A-Ano po ang ginagawa niyo dito?” hindi makapaniwalang tanong niya saka nilingon ang katabi ng mga ito. “Gav?”

Ngumiti ang binata pero hindi umabot sa mga mata.

Tuwang-tuwa naman ang mga bata na bumati sa mga bisita. Magiliw na niyakap ng mga magulang ang kambal.

“Mga apo, sa taas muna kayo. May pag-uusapan muna kami nila mama niyo.” her father said to the kids gently. Naka-upo pa rin sa wheel chair ang ama pero kita na ang magandang pagbabago sa kalagayan nito.

“Okay po.” Masunurin naman ang mga anak kahit bakas sa mukha ng mga ito na ayaw nilang umakyat.

“Let’s talk, Charlie.” Seryosong pahayag ng ama sa kanya nang makaakyat ang mga bata. Tumingin ito kay Vince at ramdam niya ang disgusto nito. Kinabahan siya. Parang may hindi magandang mangyayari.

Ano kaya ang sasabihin ng mga ito? Hindi na muling umapak pa ang mga magulang sa rancho mula nang tumira siya doon at ang presensya ng mga ito roon ngayon ay nagbigay ng ’di maipaliwanag na kaba sa kanya.

Ano kaya ang dahilan ng pagpunta ng mga magulang ni Charlie at ni Gavril sa rancho?

Makikita pa kaya ni Vince ang ina?

Ano

kayang

gulo

ang

mangyayari

ABANGAN

COMMENT

VOTE

chapter 27

A/N: Hi Blazers! Gaya nga po ng sinabi ko sa inyo noon; twice a week lang po ang update kapag ’di ako satisfied sa responses. Sa mga nagtatanong; every Tuesday and Friday po ang update. Kapag naman po maganda ang response, mag-aupdate ako ng Tuesdays, Thursdays and Saturdays or Sundays.

Add me:

Facebook page: TwentyTwo MonAmour

Facebook account: 22_MonAmour

Instagram: 22_Monamour

PAKIRAMDAM ni Charlene ay nasa lalamunan na niya ang puso niya sa sobrang bilis ng tibok niyon. Nasa sala silang lahat habang magkakaharap na nakaupo. Katabi niya si Vince sa upuan habang ang mga magulang at si Gavril naman ay magkakatabi sa sofa sa harap nila.

Talagang kinakabahan siya sa kung ano ang pakay ng mga ito sa kanila. Ramdam niya ang tension sa paligid.

“Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa, Charlie. Narito kami upang pag-usapan natin ang tungkol sa kasal niyo ni Gavril.” Puno ng kaseryosohang sabi ng ama.

Napaawang ang mga labi ng dalaga sa narinig mula sa ama. “K-Kasal?” she even stuttered because of shock. “A-Ano po ang sinasabi niyo, papa? Bakit naman kami magpapakasal ni Gav?”

“Dahil ’yon ang matagal nang nakatakda at alam mo ’yan.”

Napailing siya saka tumingin kay Gavril. Walang mababakas na anumang emosyon sa mukha nito. ’Di rin ito makatingin sa gawi niya.

“Matagal na akong umatras sa usapan na ’yan, papa, mula nang mabuntis ako. And besides, have you forgotten that Gavril here has a wife?” hindi niya maisawasang magtaas ng boses.

Matagal niyang hindi nakita ang mga magulang mula nang lumabas ang papa niya sa ospital dahil pinagbawalan siyang bisitahin ito sa bahay. Ayon sa mama niya, mas maganda raw sigurong ’wag muna siya magpakita sa ama dahil baka ma-stress lang ang papa niya at ’di maka-recover agad.

Kahit labag sa kanyang kalooban ay ginawa niya ang hiling ng mga ito. Sinabi ng papa niya na saka na sila mag-usap kapag nakalabas ito ng ospital pero mukhang ’di pa rin ito handang patawin siya kaya naman ni-respeto na lang niya kung ano ang kagustuhan ng mga ito.

“Gavril said that their marriage was fake so it’s fine. Besides, matagal na siyang nawawala. Walang magiging problema kapag kinasal kayo. Mas mabuti siguro kung sa susunod na buwan na kayo ikasal.” Tila bale-walang sagot ng ama. Nasa tono rin nito ang pinalisasyon.

Nakaramdam ng paghihimagsik ng kalooban si Charlie. Pakiramdam niya ay tinatanggalan siya ng karapatan ng ama na magdesisyon para sa sarili niya. Ni hindi man lang siya nito tinatanong kung gusto ba niya ang ipinapagawa nito.

Napakuyom siya ng kamao saka tumayo. Handa na niyang sagutin ang ama nang may maramdaman siyang mainit na kamay na humawak sa mahigpit na nakakuyom niyang kamao. Si Vince.

“Mahal…” iyon lang ang namutawi sa mga labi nito pero sapat na iyon upang makuha niya ang nais nitong iparating.

Napatingin siya rito pero ang mga mata nito ay nakatuon sa mga tao sa harapan nila. Wala siyang anumang mabasang emosyon sa mukha ng kasintahan.

Unti-unti siyang bumalik sa pagkakaupo at ’di na muna nagsalita pa upang bigyan ng pagkakataon si Vince para magsalita.

“Pardon me, sir, but I will never let that happen. Charlie is mine.” He even emphasized the last sentence.

Napasinghap siya sa gulat nang marinig iyon mula sa nobyo. Ni wala man lang mababakas na alinlangan o takot sa mukha nito habang sinasabi iyon. Her father looked so intimidating but Vince didn’t even flinch nor bat an eyelash.

Nagdilim naman ang mukha ng papa niya dahil sa sinabi ng nobyo. “And who do you think you are to say that? Hindi ko hinihingi ang opinion mo.” matigas ang tonong sagot nito kay Vince.

“I am Vicente Aragon and I am Charlie’s boyfriend. Ako rin ang ama nila Chase at Chance. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang biglaang desisyon niyong ito, sir, pero hinding-hindi ako makapapayag sa gusto niyong mangyari. Minsan nang nawala sa’kin ang anak niyo at hinding-hindi ko na hahayaang mangyari pa ulit ’yon.”

Umangat ang isang sulok ng mga labi ng ama. “Really?” tumingin ito sa mama niya at kay Gavril. “Honey, Gavril, Iwan niyo muna kami.” Tapos ay sa kanya. “You too, Charlie. I want to talk to Mr. Aragon here in private.”

Lalo siyang nakaramdam ng kaba. “Pero—”

“It’s okay, mahal. I can handle this.” Kumbinsi sa kanya ng kasintahan.

“Vince—” Sinubukan niya ulit magsalita pero umiling ito saka ngumiti.

He cupped her face and stared at her full of gentleness. “Don’t worry about anything. Alam ko ang ginagawa ko. Just trust me.”

Napilitan siyang tumango na lamang. Lumuwang ang ngiti nito saka siya masuyong hinalikan sa mga labi. Tumayo siya saka tinawag ang mama niya at si Gavril upang pumunta sila sa porch pero hindi sumama ang ina.

“Doon muna ako sa mga apo ko.” Anito saka umakyat na sa taas. Napabuntong-hininga siya sa inasta ng ina. Gustong-gusto niya rin itong kausapin pero parang umiiwas ito sa kanya.

“Ano ang ibig sabihin niyon, Gav? Bakit ka pumayag sa kagustuhan ng papa?!” Hindi napigilang magtaas ng boses ni Charlene nang mapag-isa sila ni Gavril sa porch. Kanina pa niya ito gustong-gustong komprontahin.

“I’m sorry, bunso, but I think, this is for your own good.”

Tumiim ang bagang niya. “For my own good?! Ano ang alam niyo sa mga bagay na makakabuti sa’kin?! You didn’t even have the decency to tell me about this beforehand! Hindi ako isang bata na walang kakayahang magdesisiyon para sa sarili ko! At ang ’di ko lang matanggap ay nagpapagamit ka sa papa! I’m so disappointed with you, Gav!” halos sumisigaw na siya sa sobrang galit.

Mataas ang tingin niya sa binata dahil mabait ito. Kahit kailan ay wala itong inapakang sinuman. Lagi itong nasa tama at may sariling paninindigan. Pero ngayon ay iba ang nakikita niya. Parang naging sunod-sunuran lang ito sa nais ng papa niya at ’di niya maunawaan kung bakit nito iyon ginagawa.

Alam niya na may nararamdama pa rin ito sa asawa nito kahit taliwas iyon sa laging sinasab nito pero ’di niya lubos maisip kung bakit ito pumayag. Wala namang magagawa ang papa niya kung ayaw ni Gavril sa nais nitong mangyari.

“Hindi ako nagpapagamit sa papa mo. Ginawa ko lang ang alam kong tama, bunso.”

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Sobra akong nag-alala dahil ilang beses na kitang sinusubukang tawagan nitong mga nakaraang linggo pero ’di kita makontak. Sinabi mong tatawag ka sa’kin kung kailangan mo ng tulong pero hindi ako mapakali lalo na at alam kong nakatira na ang lalaking ’yon dito sa rancho kasama niyo. Alam ko ang mga kaya niyang gawin at hindi ako papayag na mapahamak kayo ng mga bata kaya nagdesisiyon akong puntahan na ang mga magulang mo.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Ikaw ang lumapit kina papa at mama? Ano ang sinabi mo? Bakit humantong sa ganito?!”

“Sinabi ko lahat ng nalalaman ko tungkol ka Vicente. SInabi ko rin ang ginawang pamba-blackmail ng lalaking ’yon sa’yo para pumayag ka sa mga gusto niya. Nagalit ang papa mo at pina-imbestigahan siya. Maraming nalaman ang papa mo tungkol sa kanya na hindi niya nagustuhan. Sinabi niya sa’kin lahat kaya nang tanungin niya ako kung gusto kitang pakasalan para ilayo kay Vicente, pumayag agad ako. I want to save you from that man, bunso, kaya ko ’to ginagawa.”

Napailing-iling siya. “Wala namang dahilan para iligtas mo ako mula kay Vince dahil hindi siya masamang tao. Kung anuman ang mga nalaman niyo, puro kasinungalingan lang ’yon! Vince and I are back together. Masaya na kami kaya ’wag na kayong gumawa ng gulo. Kung anuman ang mga nangyari noon, kinalimutan na naming dalawa iyon at nagkapatawaran na.”

“Hindi mo alam kung ano ang sinasabi mo, Charlie. Vicente Aragon isn’t what you think he is. Marami siyang nililihim sa’yo. He is—”

“—Please, stop it, Gav. I don’t want to hear it. Ayokong umabot sa puntong magalit ako sa’yo dahil sa mga sinasabi mo tungkol sa boyfriend ko.” matigas ang boses na aniya.

“Hindi mo kasi kami naiintindihan, bunso. Ayaw naming masaktan ka kaya namin ’to ginagawa. Tingnan mo sina tito at tita. Kahit may tampo pa rin sila sa’yo hanggang ngayon, nandito sila dahil concern sila sa’yo at mahal na mahal ka nila. Wala silang ibang gusto kundi ang mapabuti ka. Alalahanin mong kapag sinaktan ka ng lalaking ’yon ay masasaktan rin ang mga anak mo.”

Parang nagpanting ang mga tenga niya sa sinabi ng kausap. “Ano ang ibig mong sabihin? Na sasaktan ako ni Vince pati na ang mga anak namin? Naririnig mo ba ang sarili mo? Hindi mo gaanong kakilala si Vince para sabihin ’yan! Do you really think that he would hurt me especially Chase and Chance? Imposible ang sinasabi mo! Anak niya ang kambal at mahal na mahal niya sila!” talagang ’di na niya mapigil pa ang pag-alpas ng galit.

Bumuntong-hininga si Gavril saka tumingala na animo nahihirapan ito at ’di alam ang tamang isasagot sa kanya ngunit pagkatapos ng ilang segundo ay bumalik ang mga mata nito sa kanya.

Hinawakan ng binata ang kamay niya saka hinaplos ang pisngi niya. “Charlie, kilala mo ako. Hindi ako gagawa ng isang bagay na walang malalim na dahillan. Gustong-gusto ko nang sabihin sa’yo ang lahat pero mas mabuti sigurong sa papa mo mismo marinig ang lahat. Tandaan mo na mahalaga ka sa’kin at hinding-hindi ako gagawa ng isang bagay na makakasakit sa’yo ng walang valid reason.”

“I don’t know what to think anymore, Gav. I’m thankful of your concern pero masaya na ako. Wala akong nakikitang dahilan para gawin niyo sa’kin to nina papa at mama. Masaya ako na sa wakas ay buo na ang pamilya ko kaya ’wag niyo naman sanang sirain ’yon. Ayokong umabot ako sa puntong kailangang kong mamili.” Hindi niya maiwasang mamasa ang mga mata. Isipin pa lang niyang may kailangan siyang i-give up sa mga mahal niya sa buhay ay nasasaktan na siya.

Hinila siya ng binata at niyakap. “Don’t cry. Sige na. Hindi na muna ako magsasalita pero hindi ko maipapangakong aatras ako sa plano ng mga magulang mo. Sorry, bunso, pero ginagawa ko lang ang alam kong tama.”

Hindi alam ni Charlene kung ano ang mararamdaman sa sitwasyong iyon. Basta ang alam lang niya ay hinding-hindi siya papayag sa gusto ng mga ito. Not now that her family is already complete.

THE SILENCE was defeaning between Vince and Charlie’s father. Wala agad nagsalita sa kanilang dalawa. Nakatitig lang sila sa isa’t-isa na animo nagpapakiramdaman sila. Kita niya ang galit sa mga mata ng kaharap pero hindi siya nagpaapekto.

“Ano nga ulit ’yong sinabi mo kanina, Mr. Aragon?” parang gusto siya nitong ma-intimidate rito pero hindi niya pinayagan ang sarili na makaramdam ng kahit konting intimidation.

“Inuulit ko po ang sinabi ko kanina, sir. I will never let Charlie marry Mr. Caballero because she’s my girlfriend. Kahit ano’ng mangyari, hinding-hindi ako papayag sa gusto niyo.”

Mr. Azaria chuckled sarcastically. “Bakit? Sa tingin mo ba, importante sa’kin ang sasabihin mo, Mr. Aragon?”

Umiling siya. “No, sir, pero importante sa’kin ang anak niyo kaya gagawin ko ang lahat para ipaglaban siya. Nagmamahalan po kami at ’yon ang mahalaga.”

Nagdilim ang mukha ng kaharap. “Importante siya sa’yo? Talaga ba? Bakit mo siya niloloko kung ganun?” his voice became dangerous. Para itong isang leon na handang umatake sa biktima nito. Parang pigil na pigil nitong ’wag sumabog sa harap niya.

Napakunot-noo siya sa sinabi nito. “Ano po ang ibig niyong sabihin, sir?”

Napabayo ito sa lamesa sa galit nito pero hindi siya naapektuhan o nagulat man lang sa inasta nito bagkus ay nanatili siyang nakatitig rito, hinihintay ang sagot nito.

“’Wag ka nang magmaang-maangan, Mr. Aragon. Manang-mana ka sa ama mo!”

Medyo nagulat siya sa sinabi nito. “Hindi ko po kayo maintindihan. Paano po nadamay ang papa dito?”

He tsked. “Bakit hindi mo tanungin ang papa mo kung paano niya sinaktan at niloko ang isang taong malapit sa’kin? Pero hindi na mahalaga pa ’yon. Gusto kitang makausap ng masinsanan dahil gusto kong sabihin sa’yo na layuan mo na ang anak at mga apo ko. Itigil mo na kung anumang panloloko ang binabalak mo at ipaubaya mo siya sa mas nararapat na lalaki.”

Vince’s kaw flexed. Pilit niyang pinakalma ang sarili. “Hindi ko po alam kung ano ang nagawang kasalanan ng papa pero wala po akong kinalaman doon. Isa lang po ang masasabi ko. Wala akong masamang binabalak kay Charlie at sa mga anak namin. Mahal na mahal ko sila. Kahit ano pa ang mangyari, hinding-hindi ko ipapaubaya ang mahal ko sa kahit na sinumang lalaki.”

Natawa ang don. Halatang hindi siya nito pinaniniwalaan kahit konti. “Cut the act, Mr. Aragon. You’re saying you love them but you blackmailed my daughter before just to get back at her. Gusto mong gumanti sa kanya kaya kung anu-ano ang ginawa mo na muntik na niyang ikapahamak.”

Doon siya tinablan ng takot. Hindi rin siya nakapagsalita agad.

“Ano? Natahimik ka kasi totoo ang sinasabi ko? Muntik nang mamatay ang anak ko dahil sa kagagawan mo! Ang sabi mo ay mahal mo siya at ng mga apo ko pero niloloko mo sila!”

Gusto niyang ipagtanggol ang sarili pero ’di niya magawa. He wanted to explain but the look on his face told him that he would never believe him anyway.

“I’m sorry, sir. Hindi ko po sinasadya ang nangyari kay Charlie. Wala sa plano ko ang saktan siya. Maniwala man kayo’t sa hindi, ayaw ko po siyang mapahamak. Lahat po ng plano ko ay itinigil ko na nang magkaayos kami. Mahal na mahal ko po ang anak niyo.”

Naningkit ang mga mata nito. “Kung talagang mahal mo ang anak ko, hayaan mo na siyang magpakasal kay Gavril. Mas magiging masaya siya sa piling niya. Mabait si Gavril at matagal na silang magkaibigan. Siya rin ang first love ni Charlie. Siya ang naging ama ng kambal noong mga panahong wala ka kaya madali lang siyang matatanggap ng dalawa. Masasaktan lang ang anak at mga apo ko sa’yo dahil sa dami ng mga itinatago mo.”

Vince shook his head vigorously. “Nagkakamali po kayo, sir. Gavril is not the first love of Charlie. Ako po ’yon. I’m sorry po pero hindi ko magagawa ang hinihiling niyo. I will never leave my family.” Determinadong aniya.

“I don’t have a choice then.” May inilabas ito mula sa brief case na nasa kandungan nito. “Kung talagang magmamatigas ka, ipapakita ko kay Charlie ito.”

Nagsalubong ang kilay niya nang makita kung ano ang hawak nito. Picture ni Bettina iyon na nasa isang clinic.

“Ano po ang ibig sabihin niyan?”

“Alam kong may naging ugnayan kayo ng anak ng mayor noon, Mr. Aragon, and guess what? Buntis siya at ikaw ang itinuturo niyang ama.”

Nagulat siya sa narinig pero alam niya sa sarili niyang naging maingat siya sa mga panahong nagtatalik sila ni Bettina. “Bettina is just lying because I am not the father of her child. Sigurado ako at handa ko iyong patunayan.” Lakas-loob niyang sagot.

Napailing ang kausap. “Tama na, Mr. Aragon. ’Wag mo nang dagdagan pa ang mga kasinungalingan mo. Ganito na lang. Hindi makakarating ang tungkol dito sa anak ko. In fact, gagawan pa kita ng isang pabor.” Anito saka ibinalik ang larawan sa brief case nito.

Nagsalunong ang mga kilay niya sa sinabi nito.

“Ano po ang sinasabi niyo?”

“Alam kong matagal mo nang hinahanap ang mama mo. Tutulungan kitang makita siya, layuan mo lang ang anak ko.”

Napahugot siya ng malalim na hininga. Parang nauubusan na siya ng pasensya pero pilit niyang kinalma pa rin ang sarili. Ayaw niyang maging bastos sa harap ng ama ng babaeng mahal niya.

“Sir, mawalang-galang na po. Importante po ang paghahanap ko kay mama kaya ’wag niyo naman pong gamitin iyon laban sa’kin lalo na at alam nating pareho na hindi niyo naman alam kung nasa’n siya.”

“Pa’no kung sabihin ko sa’yong alam ko kung nasa’n siya ngayon?”

Natigilan siya sa sinabi nito at hindi siya agad nakahuma.

Ngumiti ang don. “Now, we’re talking. I finally got your attention.” He uttered triumphantly.

“Ako ang klase ng tao na kapag may binitawang salita ay gagawin ko. Sasabihin ko kung nasa’n ang mama mo basta gawin mo lang ang sinasabi ko. This is a once in a lifetime opportunity, Mr. Aragon. Kung ako sa’yo, I would say yes.”

“Pa’no po kung hindi ako pumayag?”

“Pasensyahan na lang tayo kung ganun dahil sisiguraduhin kong hinding-hindi mo na makikita pa ang ina mo kahit kailan at makakarating lahat sa anak ko ang mga ginawa mo.”

Pakiramdam ni Vince ay nanigas siya sa kinauupuan. Ni hindi siya nakasagot sa banta ng ama ni Charlie.

Ano kaya sa tingin niyo ang lihim ni Vince?

Totoo kayang buntis si Bettina at si Vince ang ama?

Matutuloy kaya ang kasal nila Gavril at Charlie?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 28

A/N: This chapter is long at sana ay magustuhan niyo. Enjoy reading, blazers :)

Another thing. Tandaan niyo ang bandang ‘Salvajes’ dahil bibida sila sa future stories ko:)

NAKAILANG tungga na ng alak si Vicente pero pakiramdam niya ay ’di iyon tumatalab sa kanya. Gusto niyang makalimutan saglit ang mga alalahanin niya pero parang wala yatang balak matanggal sa isipan niya iyon kahit saglit man lang.

Tatlong araw na mula nang pumunta ang mga magulang ni Charlene sa rancho kasama si Gavril at hanggang ngayon ay wala pa rin siyang maisip na pwedeng gawin upang maayos lahat ng mga kalat niya at mahanap ang ina niya para hindi iyon gamitin laban sa kanya.

Hindi niya alam kung bakit parang ang hirap makuha lahat ng resulta na gusto niya. Yes, he has a lot of money to burn but it doesn’t seem to do much when it comes on finding his mother.

Dinagdagan na rin niya ang mga private imbestigadors na binabayaran niya upang hanapin ang ina pero wala pa rin siyang natatanggap na magandang balita hanggang sa mga oras na iyon.

Desperado na siya. Ayaw niyang isipin na talagang alam ng ama ni Charlie ang kinaroroonan ng mama niya at ito ang gumagawa ng paraan upang itago ito sa kanya.

Hindi niya tinanggap ang alok nito na iwanan niya ang mag-iina niya. Naguguluhan siya kung bakit ganun na lamang ang pagtanggi ng don na siya ang makatuluyan ni Charlie. Nakita rin niya ang galit sa mga mata nito habang nakatitig sa kanya nang mga sandaling magkausap sila.

Kung talagang alam nito kung nasaan ang ina niya; paano naman nito nahanap ng ganung kabilis lang? Mahigit dalawang buwan pa lamang mula nang magkabalikan sila ni Charlie at kung noong nalaman ng ama nito ang relasyon nila bago ito nagpa-imbestiga, imposible namang mahanap nito agad ang mama niya ng ganung kadali samantalang siya ay napakarami na niyang binayarang magagaling na imbestigador upang maghanap pero wala pa ring mahanap na lead hanggang ngayon.

At ngayon nga ay nahahati ang atensyon niya sa paghahanap sa ina at pag-iisip ng mga paraan upang maiwasan ang mga maaaring gawing hakbang ng papa ni Charlie laban sa kanya upang masira siya sa paningin ni Charlie.

Paulit-ulit pa ring nagre-replay sa utak niya ang mga binitawan nitong salita sa kanya noong araw na nagkausap sila…

Hindi siya nakapagsalita agad sa banta ng kaharap pero hindi niya hinayaang mahalata nito ang tunay niyang nararamdaman. Alam niyang kapag nalaman nitong nasisindak siya ay gagamitin nitong pagkakataon iyon upang makuha nito ang gusto at ’yon ang ’di niya mapapayagan.

“Malaki po ang mundo at naniniwala ako na kung talagang nakatakda kaming magkitang mag-iina, mangyayari at mangyayari iyon kahit ano pa ang mangyari o kahit sino pa ang humadlang.”

Charlie’s father chuckled coldy. “I admire your positive outlook in life, Mr. Aragon, but you need to remember that life isn’t a fairytale. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay makukuha mo ang happy ending na gusto mo. Kung talagang magiging matigas ang ulo mo at ’di mo tatanggapin ang alok ko, walang problema sa’kin. Madali naman akong kausap. Sana lang ay ’di mo pagsisihan at kainin lahat ng mga sinasabi mo ngayon kapag nagipit ka na.” Pinaandar na nito ang electric wheelchair nito at akmang aalis na pero parang may naalala.

“Just a friendly advice, Mr. Aragon. Kung ako sa’yo, simulan mo nang ayusin lahat ng gusot na kaya mo pang plantsahin habang may oras ka pa dahil kapag nalaman na lahat ng anak ko ang mga sekreto mo, sigurado akong siya mismo ang mang-iiwan sa’yo.” Pagkasabi niyon ay pinaandar nito ang wheelchair nito papunta sa porch.

Siya naman ay naiwan sa sala na kuyom ang mga kamao habang nakatitig sa nilabasan nitong pintuan…

NIlagok niya lahat ang laman ng bote na hawak. Hindi niya maiwasang tablan ng takot sa naalala. Kilala niya ang sarili. Alam niyang matapang siya at walang inaatrasang anumang laban pero isipin pa lang niyang iiwan siya ni Charlie at ng mga anak nila ay natatakot na siya.

“Hindi. Hindi mangyayari ang iniisip mo, Vince. Kaya mo pang ayusin ’to. Lahat ng mga gulo mo sa buhay ay nalusutan mo. Kayang-kaya mo ’to. Gamitin moa ng utak mo.” He mumbled, trying to convince himself.

Akma niyang uumpisahang inumin ang isa pang bote ng beer sa harap nang may umagaw niyon mula sa kanya.

“Tama na ’yan. Lasing ka na.”

Nag-angat siya ng paningin at akmang sisinghalan ang kung sino mang pakialamera na ’yon nang makita si Honey.

“Ano’ng ginagawa mo rito? Akala ko ba bumalik ka na sa Manila?”

She chuckled and then sat on the stool next to her. Kasalukuyan silang nasa club Archea. Wala ang mga kaibigan niya kaya hindi siya pumunta sa VIP room nila sa taas. Gusto lang niyang maglasing at mag-isip.

“I took a vacation.” Sagot nito saka ininom ang laman ng bote na inagaw nito mula sa kanya. Napakunot noo siya sa nakita saka inagaw iyon mula rito.

“Since when did you learn how to drink alcohol, young lady?” istriktong tanong niya. Natawa naman ang dalaga.

“Just recently.” Sagot nito na nagkibit-balikat pa. Naningkit naman ang mga mata niya sa narinig at akmang papagalitan ito nang unahan siya nitong magsalita.

“Relax. Tikim lang naman. ’Wag kang O.A.” anito saka isinadal ang ulo sa balikat niya. “Anyway, dito muna siguro ako sa Tagaytay. Ayoko munang bumalik sa Manila. Nakakasawa doon.”

“Akala ko ba busy ka kaya nga twice a week ka lang pumupunta sa rancho para magtrabaho, ’di ba? Ano na naman ang nakain mo at bigla-bigla ka na namang nag-desisyon na dumito muna?”

“Wala naman. I’m just bored that’s why I’ve decided to take a vacation for now. Ayaw mo ba no’n? Matutulungan na kita araw-araw sa mga trabaho mo sa rancho lalo na ngayon na marami kang kailangan gawin. Tandaan mong kailangan mo pang magpakita sa bahay niyo sa Maynila. Hinahanap ka na nila. Kailangan mo na ring bumalik sa company niyo. Breaker told me that he needs to go back to his work as soon as possible so you should go back now.”

Parang sumakit ang ulo niya sa mga narinig mula rito. Oo nga pala. Nakalimutan niyang marami pala siyang kailangang asikasuhin sa Manila. He groaned inwardly. Napahilot siya sa sentido.

“Damn.” Vince muttered in annoyance. Sabay-sabay lahat.

“Bakit ka pala nandito at naglalasing?” parang nanenermon ang tono nito kapagkuwan. Akma siyang sasagot nang may magsalita sa likuran nila.

“Syempre, may problema ’yong tao. Alangan namang maglalasing siya dahil trip niya lang, ’di ba?”

Nag-angat si Honey ng mukha upang tingnan kung sino ’yon at nang makita kung sino ang nagsalita ay agad umasim ang mukha nito.

“And why the heck are you here?” bakas sa mukha ng dalaga ang pagkadisguto. Tila balewala naman iyon sa lalaki at tumabi ito kay Honey.

“Wala naman. Gusto ko lang.” parang wala lang na sagot nito. Umorder ito sa bar tender ng maiinom saka bumaling ang tingin sa kanya. “What’s up, fùcker. It’s been a while. Naglalasing ka na naman. I guess, woman problem again?” Anito na parang nakakaloko.

Vince was about to answer when Honey interrupted him. “Pwede ba’ng ’wag ka dito umupo? Seryoso ang pinag-uusapan namin pero hinahaluan mo ng kalokohan. Problemado na nga ’yong tao, kung anu-ano pa ang pinagsasabi mo!” Iritableng anito kay Damian.

Tumaas naman ang sulok ng mga labi ng kaibigan. “Hanggang ngayon, ’di ka pa rin nagbabago, hon. You still don’t know how to appreciate any kind of joke. Why don’t you loosen up a bit?” bigla na lamang pumailanlang ang isang swabeng awitin sa loob ng club. Damian chuckled as he heard the music. “Why don’t you dance with me instead? I’ll make it worth your while.” Mapang-akit na tanong nito sa dalaga.

Muntik nang maibuga ni Vince ang likido sa bibig niya dahil sa narinig na sinabi ng kaibigan. He’s trying to sound flirty. He mentally shook his head. Tiningnan niya ang reaction ni Honey.

Imbes na matuwa ang dalaga ay naningkit lalo ang mga mata nito. Base sa itsura nito ay alam niyang napipika na ito sa kaharap.

“Get out of here.” madiin ang pagkakasabi nito pero parang ’di naman naapektuhan si Damian na ngumisi pa.

“Ang pagkakaalam ko, isa ako sa mga may-ari nito kaya ’di mo ako mapapaalis, hon.” Tila nakakalokong sagot nito. Nagtitigan ang dalawa. Nakangisi ang kumag samantalang parang nais nang manuntok ang itsura ng babae.

Biglang tumayo si Honey saka lumingon sa kanya. “Saka na lang tayo mag-usap, Vince. Aalis na ko. Baka may masapak pa ako dito ’pag ’di pa ako umalis.” Anito sabay alis.

“Ang sungit talaga ng babaeng ’yon.” Pabulong na sabi ni Damian at akmang tutungga ng inumin nito nang mapansin na masama ang tingin niya rito.

“What? Bakita ganyan ka makatingin, bud?” he looked clueless.

“Apologize to Honey or else, I’m going to kick you’re a*s.” Banta niya rito.

“Pero wala naman akong ginawang masama, ah. Pikon lang talaga ’yon kahit kailan. Pagdating sa’kin, lagi na lang siyang ganun.”

“Damian Ruiz, sasamain ka talaga sa’kin kapag hindi ka nag-sorry.” Banta niya. Bumuntong-hininga ito saka ininom ang natitirang laman ng baso bago tumayo.

“Fine.” Parang napipilitan pang sabi nito sabay sunod sa napikong dalaga. Napailing na lang siya. Damian Ruiz is his friend ever since he returned to the Aragon family six years ago. Apo ito ng amiga ng lola niya. Nakilala niya ito dahil sa isang rambol na kinasangkutan nilang dalawa.

Iisang grupo ang nakaaway nila at dahil napabagsak nilang dalawa ang mga iyon ay doon na nagsimula ang pagiging magkaibigan nila. Napailing na lang siya. May pagkabarumbado ito at paboritong asarin si Honey.

Akma siyang tatayo upang umalis na rin nang tumunog ang cellphone niya.

Agad niya iyong sinagot nang makita kung sino iyon.

“I’m hoping that you have a good news for me now, Greg.” Aniya sa isa sa mga PI niya.

“Pasensya na po, sir, pero wala pa rin.”

Nagtagis ang mga bagang niya sa narinig. “Then why the fùck are you calling me kung wala ka naman palang magandang ibabalita sa’kin?!” ’di niya napigilang magtaas ng boses.

“Wala pa pong lead, sir, pero gusto ko lang ipaalam na alam na namin kung sino ang humaharang sa lahat ng mga impormasyon tungkol sa mama niyo kaya hindi namin siya mahanap.” Nagsalubong ang mga kilay niya sa narinig.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Tama po ang narinig niyo, sir. Kaya po wala kaming mahanap na lead tungkol sa mama niyo ay dahil may mga humaharang. Maimpluwensya po sila at talagang sinigurado nilang wala tayong makikita.”

Nagtagis ang mga bagang niya. “Who are they?”

“Si Mr. Arthur Azaria po at ang papa niyo po, sir.” Nagulat siya sa narinig.

“What? Magkasama sila?”

“Hindi po, sir. Gumagalaw po silan na sila lang. Binubura po nila lahat ng mga traces na maaari nating maging lead tungkol sa mama niyo. Mukha pong may alam sila kung nasa’n talaga ang mama niyo.” Naikuyom niya ang mga kamao sa narinig.

“Gawin niyo ang lahat para may makuha kayong lead. ’Wag kayong titigil. Dodoblehin ko ang bayad kung may maganda kayong maibabalita sa’kin ngayong linggo. Nawawalan na ako ng pasensyang maghintay.”

“Sige po, sir. Asahan niyo pong gagawin namin ang lahat.” Nang matapos silang mag-usap ay ’di siya agad nakakilos.

’Di niya lubos akalaing gagawin ng ama iyon. At mukhang ’di lang ang papa niya ang pumupigil upang makita niya ang ina. Pati na rin ang papa ni Charlene. Totoo nga ang sinabi nito. Mukhang may alam nga ang don. Pero paano nito nalaman kung nasa’n ang mama niya?

“Nandito ka pala.” Napalingon siya sa nagsalita. It was Ryder.

“Paalis na rin ako.” Sagot niya na parang wala sa sarili.

“Alam ko ’yang mukhang ’yan. May problema ka na naman kaya nandito ka at naglalasing. What is it this time? Buti na lang at ’di ka na naman gumawa ng gulo rito. Ngayon pa naman ang first day ng nakuha nating banda para mag-perform dito.”

“Banda? Nakakuha na kayo?” medyo gulat niyang tanong sa kaibigan.

Ryder tsked. “’Yan kasi ang napapala ng laging wala. Tinatawagan kita para ipaalam na nakakuha na kami pero ’di ka naman sumasagot. Ano na naman ba ang problema mo?”

Vince raked his fingers through his hair. “Kailangan ko ng magaling na private investigator, bud. ’Yong talagang alam ang ginagawa niya. Ilang private investigators na ang nakuha ko para maghanap pero wala pa rin silang maibalitang maganda sa’kin hanggang ngayon.”

“Why? Sino ang ipinapahanap mo?” takang tanong nito. Hindi pa niya nasasabi sa mga kaibigan ang pagpapahanap niya sa ina.

“My mom. Ilang taon ko na siyang pinapahanap. Malaki na rin ang nagastos ko pero wala pa ring lead hanggang ngayon. Because of that, my girlfriend’s father is using that against me. Mukhang may alam siya.”

“Ano ang ibig mong sabihin? Don’t tell me, ayaw ng papa ni Charlie sa’yo?”

“Ganun na nga, bud. He’s blackmailing me kaya kailangang mahanap ko na ang mama sa lalong madaling panahon. Lalo na ngayon na ginagamit niya at ni papa ang mga connection nila para mabura lahat ng lead.”

Ryder chuckled. “Bakit hindi mo gawin ’yong dati mong ginagawa kapag may humaharang sa dinaraanan mo? Ngayon ka lang yata naging mabait.”

Tiningnan niya ito ng masama. “And you really think na gagalawin ko ang papa ni Charlie para lang makuha ko ang gusto ko?”

Nagkibit-balikat ang kaibigan. “Bumait ka na pala.” Natawa ito. “Well, ama iyon ng girlfriend mo. Syempre, dapat maganda ang maging image mo sa pamilya nila.”

Napasabunot siya sa sariling buhok. “Alam na ng ama niya lahat ng tungkol sa’kin, bud, at ginagamit niya ’yon para takutin ako.”

“Alam mo bang matakot? Parang wala yata ’yon sa bokabularyo mo, ah.” Napapailing pa ito.

“Fùcker!” He hissed. Parang nag-ienjoy pa yata ang loko na makita siyang problemado. Humakbang siya at akmang aalis na nang magsalita ulit ang kaibigan.

“Wait. Take this.” Anito saka may inabot sa kanyang business card. Salubong ang kilay na tinanggap niya iyon saka binasa.

“Duke Da Costa? Who’s this?” takang tanong niya rito.

“He’s a former member of the navy SEAL at nandito na siya sa Pilipinas. Magaling siyang maghanap ng mga taong nawawala. Sabihin mong ako ang nagbigay ng number niya sa’yo. Tell him all the details and let’s see kung kaya niyang hanapin ang mama mo.”

Napatingin ulit siya sa hawak na business card. Sana lang ay ito na ang sagot sa problema niya.

“Thank you, bud.”

“Don’t mention it. Dapat kasi, sinabi mo agad sa’min ang paghahanap mo sa mama mo para natulungan ka namin agad. Mahilig ka rin kasi sa sekreto, eh.” He even clucked his tongue while shaking his head.

Akma siyang sasagot nang may mapansin siyang grupo ng mga kababaihan na pumasok sa club. Luminga-linga ang mga ito at nang makita si Ryder ay lumapit ang mga ito. Lima ang mga ito and he must admit, they all look stunning in their own way.

Napakunot-noo siya nang mapansin ang isa na naka-hoodie sa likod. Nakayuko ito at ’di niya makita ang mukha dahil sa hood nito.

“Nandito na pala kayo. You’re just on time. This is Vicente Aragon, my friend. Bud, sila nga pala ’yong sinasabi ko sa’yo kanina. Sila ang magpe-perform dito sa club mula ngayon. They’re the ‘Salvajes’.” Ani Ryder. Isa-isang nagpakilala ang mga ito pero hindi nagsalita ang nakaitim. She looks familiar.

Hindi niya napigil ang kuryusidad at nilapitan ito. “You look familiar.” Aniya at yumuko upang tingnan ito. Ganun na lamang ang gulat niya nang mapagsino ito.

“And what the hell are you doing here, V?” istriktong tanong niya sa kapatid.

Nag-angat ito ng tingin sabay tanggal sa hoodie nito. “Wala. Bakasyon naman kaya sumali ako.” Rason nito na napangiwi. “Ano ba ’yan. ’Di pa kami nagsisimula, nahuli mo na ako.”

“Salvajes? Really? Akalo ko ba hindi ka na sasali sa banda?” Tanong niya sa kapatid. May banda ito dati sa Switzerland pero tumigil na ito dahil nagkaproblema ito at ng mga bandmates nito. Magaling ito sa drums at talagang passion nito ang music.

“Eh, namiss ko, eh. Sige na, kuya. Hayaan mo na ako. Dito lang naman kami sa club Archea magpe-perfrom.” Malambing na sabi nito saka yumakap sa braso niya.

“At saan ka naman tutuloy dito sa Tagaytay?”

“Sa bahay ng kaibigan ko.” Agad siyang umiling.

“Kung gusto mong payagan kita, sa rest house ka tumira. Nando’n naman si Aling Meding para kasama mo.” May pinalidad na sabi niya.

“Pero—”

“—Walang pero pero. Take it or leave it.”

Napasimangot ito. “Sige na nga. Siyanga pala, pinapasabi ni lolo na umuwi ka na raw.”

“Sige. Uuwi ako this week.” Binalingan niya si Ryder. “Ikaw na ang bahala sa kapatid ko, bud. Make sure na uuwi siya sa resthouse pagkatapos ng gig nila. Kailangan ko nang umalis.”

“Don’t worry, bud. Ihahatid ko siya.” He assured him.

Aalis na sana siya pero humabol si Venice. “Kuya, papa called me yesterday. Nandito pala siya.”

“I know. Ano’ng sabi niya?”

“Wala naman. Nangungumusta.”

“Pupuntahan ko siya bukas.” Aniya.

Parang nagulat ang kapatid sa sinabi niya. “Really? Makikipagbati ka na, kuya?” tila na-excite ito.

“Hindi ko alam, V. Sige na. Bumalik ka na doon sa mga kasama mo. Mag-iingat ka, okay? Kung kailangan mo ako, just call me.” hinagkan niya ito sa noo. “Sige na. Alis na ako.”

“Saan ka ba nakatira dito, kuya? Don’t tell me, kasama mo si ate Charlene?” nakakunot-noo na tanong nito.

“Saka ko na sasagutin ’yan. Sige na. See you soon.” Aniya saka lumabas na ng club. Palulan na siya sa sasakyan niya nang may matanggap siyang message.

‘Let’s talk.’ Galing iyon sa ama. Napatiim-bagang siya. Dapat nga sigurong mag-usap na silang mag-ama. Marami siyang gustong itanong rito at sana lang ay magsabi ito ng totoo sa kanya.

Pasado alas nuebe na nang makarating siya sa rancho. Tahimik na ang kabahayan. Alam niyang nasa kwarto na ang mag-iina niya.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pintuan ng kwarto nila ng kasintahan pero napakunot-noo siya nang makitang walang tao sa kama.

“Mahal?” tawag niya rito pero walang sumagot. Siguro, nasa kwarto ng kambal at binabasahan ng story ang dalawa. Akma siyang lalabas upang puntahan ang mag-iina niya nang pumasok ang dalaga sa kwarto. Masama ang tingin nito sa kanya.

“Buti umuwi ka pa.” Nilampasan siya nito saka nahiga sa kama patalikod sa direction niya. Mukhang nagtatampo ito. Dali-dali niyang tinanggal ang sapatos saka tumabi rito sa kama.

“Sorry, mahal. Pumunta lang ako sa club Archea. Napainom lang ng konti. Nag-text naman ako sa’yo, ’di ba?” malambing niyang paliwanag saka hinagkan ang balikat nito. Amoy na amoy niya ang kabanguhan nito.

Nakasuot ito ng negligee at napaka-sexy nitong tingnan.

“Wala namang problema kung pupunta ka doon pero sana, ’di mo nakalimutan ang pangako mo sa mga anak mo! You promised to come home early today so that you would play with them. Pinaasa mo sila. Hayon, natulog na nagtatampo sa’yo.” Anak ng— .

“Oh, sh*t! Sorry, mahal. Nawala sa isip ko. Ang dami ko kasing iniisip kaya pumunta ako sa club Archea para uminom konti. Nakalimutan ko talaga. Hayaan mo, babawi ako sa mga bata bukas. ’Di ko na uulitin pa ’yon. Promise.” Niyakap niya ito ng mahigpit saka inilibing ang mukha sa leeg nito.

Damn! She smells so heavenly.

“Dapat lang kundi lagot ka sa’kin.” Banta nito. He chuckled and planted a kiss on her neck.

“Opo. Hinding-hindi na po.” sagot niya. Ilang segundo ring walang nagsalita. They just lie there in a spooning position, feeling each other’s warmth.

“Vince?”

“Yes, mahal?”

“Ahm, noong isang araw ko pa ito gustong itanong sa’yo pero laging wala sa timing.” Saglit itong tumigil. “Ano ang sinabi ng papa sa’yo noong nag-usap kayo? Hinihintay kong sabihin mo sa’kin pero parang wala ka yatang balak ipaalam sa’kin.” Bakas ang tampo nito.

Natigilan siya, inisip kong dapat ba niyang aminin rito ang lahat. Ayaw niyang lalong masira ang relasyon nito at ng papa nito lalo na at ’di pa rin ito napapatawag ng papa nito hanggang ngayon. Pero ayaw rin naman niyang maglihim sa nobya.

Napabuntong-hininga siya saka sumagot. “Ayaw niya talaga sa’kin para sa’yo, mahal. Sabi niya, ipaubaya na lang daw kita kay Gavril.”

Nanigas ang katawan ng kasintahan sa narinig. Humarap ito sa kanya. “A-Ano ang isinagot mo?”

Ngumiti siya saka hinaplos ang pisngi nito. “Syempre, hindi ako pumayag. I love you too much para ipamigay lang. Mamamatay muna ako bago ko payagang mapunta ka sa lalaking ’yon.”

Nanlaki ang mga mata nito. “’Wag ka ngang magsalita ng ganyan!”

Natawa siya. “I’m just telling the truth.” Pinatakan niya ng mabining halik ang mga labi ni Charlie bago nagpatuloy. “Mukhang alam yata ng papa mo kung nasa’n si mama.”

“Ha? Pa’no nangyari ’yon?”

“Hindi ko rin alam, mahal, pero ginagamit ng papa mo ang connection niya para itago sa’kin ang mama. He even told me na kapag pumayag ako sa gusto niya at iwan kita, sasabihin niya sa’kin kung nasa’n si mama.” Naningkit ang mga mata ng dalaga. Kita niya ang bumangong galit rito pero naro’n rin ang sakit at disappointment.

“Pumayag ka ba?”

“I told you, I didn’t.” sagot niya.

Napakagat-labi ito. “Pa’no kung hindi mo mahanap ang mama mo at ang choice mo lang ay lumapit kay papa?” naro’n ang takot sa magandang mukha nito habang sinasabi iyon.

He cupped her face. “I am not that weak, mahal. Siguro nga, hindi naman ako perpekto sa lahat ng mga ginagawa ko pero pagdating sa bagay na ito, ayaw kong mamili. Parehas kayong importante sa’kin ni mama at naniniwala ako na balang araw, magkikita rin kami balang araw. Nothing is imposible. Kung gusto ng papa mo ng laban, lalabanan ko siya sa abot ng makakaya ko. Ipaglalaban kita. Mahahanap ko rin si mama at kapag dumating ang araw na iyon, patutunayan ko sa papa mo na karapat-dapat ako para sa’yo.”

Naging emosyonal ito. “Basta ’wag mo na ulit akong iwan—kami at ng mga anak natin.”

“Hinding-hindi na, mahal. Ikaw rin. Ipangako mo sa’kin na hindi mo ako iiwan kahit ano pa ang mangyari. Marami pa tayong pagdadaanan at sana ay manatili ka sa tabi ko.” Aniya saka pinagdikit ang mga noo nila habang mabining hinahaplos ang mga pisngi ng dalaga.

“Oo, mahal. Pangako. Ayaw ko mang lalong magalit ang mga magulang ko sa’kin pero handa ko silang suwayin para sa’yo. Mahal na mahal kita, Vince.”

“At mahal na mahal din kita, Charlie.” Madamdamin niyang sagot. Nagtagpo ang mga labi nila. The kiss that they were sharing was gentle at first until it became wild, needy and passionate.

Pareho na silang nadadala hanggang sa bumaba ang mga labi niya sa leeg ng kasintahan. Akma niya itong huhubaran nang pigilan siya nito.

“Wait, mahal.” Hinihingal na anito.

“Why?” takang tanong niya.

“I think it’s better for you to take a shower first. Ayaw ko ng amoy mo ngayon.” Reklamo nito. She even crinkled her nose.

Inamoy niya ang sarili at napagtanto niyang ’di nga maganda ang amoy niya. Amoy alak siya. Napangiwi siya.

Umalis siya sa kama saka naghubad sa harapan nito.

Nakita niyang namula ang mga pisngi ng nobya nang makita ang kahandaan niya. Natawa siya.

“Like what you’re seeing?” he teased. Inirapan siya nito na ikinatawa niya.

“Sige na. Maligo ka na!”

“Okay.” Tumalikod siya at binuksan ang banyo pero bago pumasok ay humarap muna siya rito. “Get ready, mahal, because I’m going to make love to you later until you can’t take it anymore.” kinindatan niya ito. Lalo namang namula ang mga pisngi nito.

“Tse! Diyan ka magaling!” tawa lang siya nang tawa dahil sa itsura nito. Maya-maya pa ay naligo na siya saka nag-toothbrush. Nang matapos ay tinupad niya ang sinabi. He made love to her over and over until she couldn’t take it anymore.

Sana, ganun na lang sila lagi. Masaya at walang inaalala pero alam niyang marami pas ilang pagdadaanang problema. Sana lang ay tumupad ito sa pangako nito kapag nalaman nito lahat ng lihim niya.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Makikita pa kaya ni Vince ang ina?

Magtatagumpay kaya ang papa ni Charlie na paghiwalayin sila?

Ano kaya ang mga sekreto ni Vince?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 29

Hi, Blazers! Sana magustuhan niyo ang chapter na ’to. HAPPY READING!

“ANAK, dahan-dahan lang. Marami pa tayong oras kaya huwag kang magmadaling kumain.” Sita ni Charlene kay Chase. Kasalukuyan silang nasa restaurant ni Mandy na mag-iina para kumain ng tanghalian. Hindi nila kasama si Vince dahil pumunta ito sa papa nito.

Gusto sana sila nitong isama pero mas mabuti na lang daw na ’wag muna. Hindi pa kasi nagkakaayos ang mag-ama. Natutuwa naman si Charlene dahil naisipan ng binata na puntahan ang ama nito. Sana lang ay mag-kaayos na ang mga ito.

“Pero maggo-grocery pa tayo, ’di po ba, mama?”

“Oo, anak, pero hindi ka dapat nagmamadali sa pagkain. Hindi maganda ’yan. Tingnan mo ang kapatid mo. She’s chewing her food properly.”

Ngumiti naman si Chance. “Very good ako. Right, mama?”

Charlie chuckled. “Of course, sweetie. Sige na. Kumain na kayo. Mamaya na ang kwentuhan.” Tumayo siya. “Dito muna kayo, ha?. Kakausapin ko lang ang tita Mandy niyo.” Paalam niya sa kambal.

Nasa terrace sila sa second floor ng restaurant at sila lamang ang naroon. Lahat ng customers ay mas piniling sa baba kumain.

“Okay po.” Magkapanabay na sagot ng mga anak. Nilapitan niya si Mandy na nasa kabilang mesa. Sumabay ito sa pagkain sa kanila pero nauna na itong natapos dahil may kailangang tapusing trabaho. Ngayon ay busy ito sa pagtitipa sa laptop nito.

“Busy ka yata ngayon?” puna niya saka naupo sa tabi nito.

Tumigil ito sa ginagawa saka tumingin sa kanya. “May tina-type lang ako pero pwede ko naman itong gawin mamaya.” sagot nito saka humarap sa kanya. “Syanga pala. May nakakalimutan ka yata, bruha.”

Napakunot-noo siya. “Ha? Ano naman ’yon?”

“Nasa’n na ’yong pangako mong pasalubong?” inilahad pa nito ang kamay, hinihingi ang pasalubong nito.

Natawa siya. “Kaya nga ako nandito. I saw someone in Switzerland. Kaibigan ni Vince. Bagay kayo.” Kinuha niya ang nasa bulsa na business card saka inabit rito. “Ito ang number niya.” Pilya niyang saad.

“Gaga! Ano ’to?”

“’Di ba gusto mo ng Swiss? Ayan. Half Swiss daw siya.” Pigil niya ang tawang sagot.

Pinaikutan siya nito ng mga mata. “Seryoso? I was just kidding! Paki ko naman sa half Swiss na ’yan.” Umirap pa ito sa hangin. “Wala ka talagang pasalubong sa’kin? Ano ba ’yan. Hopia ako.” Tila nangongonsensya na sabi nito.

“Loka! ’Wag ka ngang O.A. diyan! ’Di bagay sa’yo. Of course, meron. Ako pa!” binuksan niya ang bag saka kinuha ang isang maliit na white box. “Oh, eto. Baka sabihin mong kuripot ako.”

“Wow! Ano ’to? Don’t tell me, singsing? Naku, magpo-propose ka na ba sa’kin?” pilyang sabi nito.

“Tse! May love life ako no. ’Di gaya mo!”

Napahawak ito sa dibdib. “Ouch! Ang sakit mo namang magsalita. Porke’t sagana ka lang sa dilig, ginaganyan mo na akong walang love life.”

Pinanlakihan niya ito ng mga mata saka tumingin sa gawi ng mga anak. Buti na lang, hindi sila narinig ng mga ito. “I-filter mo nga ’yan bibig mo baka marinig ka ng mga bata!” she whisper-yelled to Mandy.

“Hayaan mo na. ’Di rin naman nila maiintindihan.” Ganting bulong nito saka inumpisahan nang tanggalin ang balot ng box saka binuksan iyon. Dahan-dahan pa ang pagbukas nito na animo may nakakatakot na laman ’yon.

“OMG! Ang ganda! Akala ko kanina, baka ahas ang laman o kaya naman bugs.” Anito pagkakita sa relo na laman ng box.

“At bakit ko naman lalagyan ng ahas o kaya bugs ’yan, aber?”

“Eh, malay ko ba kung pina-prank mo lang ako.”

“Baliw. ’Di ako gaya mo ’no!” pinaikutan pa niya ito ng mga mata. Nag-peace sign naman ang bruha na nakangisi saka nito isinuot ang relo.

“Wow. I was actually joking no’ng sinabi kong pasalubungan mo ako pagbalik niyo galing Switzerland pero binilhan mo nga talaga ako. You didn’t have to. Mukha pa namang mahal ito.” Anito saka sinipat-sipat ang relo na suot.

“Kung ayaw mo, ibalik mo na. Binili ko pa naman ’yan sa S & T jewels sa branch nila sa Switzerland para sa’yo.” Akma niyang babawiin ang relo mula rito nang agad na ilayo ng kaibigan iyon sa kanya.

“Really? You actually bought this from S & T jewels? Well, wala nang bawian. Akin na ’to.”

Natawa siya sa sinabi nito. “Baliw. Syempre, hindi ko babawiin. Para sa’yo talaga ’yan.”

Napangiti ito saka siya niyakap. “Thank you, bes. Ang ganda. Nagustuhan ko talaga.”

“You’re welcome. O, ayan. May relo ka na. Siguro naman, wala ka nang rason para ma-late sa mga lakad mo.” Aniya. Ginagawa kasi nitong rason na wala itong relo kaya nale-late. Akala mo naman kung walang perang pambili ang bruha.

“Eh, syempre. Ganyan talaga ang mga magaganda. Laging late.” Parang proud pa na sagot nito.

“Ha? Isn’t it the opposite? Baka naman late kasi nagpapaganda gamit ang samo’t-saring make-up.”

“Heh! Maganda ako kahit walang make-up no!” agad na sagot nito na nakasimangot. Natawa siya. Well, niloloko lang naman niya ito. Maganda naman talaga ang kaibigan at ’di rin masyadong gumagamit ng make-up.

“Oo na. sige na. Maganda ka na.” kunwari ay napipilitan niyang sagot. Mandy poke her side with her finger. Nakiliti siya. Nagkatawanan silang magkaibigan. Minsan talaga kapag silang dalawa ang magkasama ay para silang bumabalik sa pagiging teenagers.

“Mama, we’re done po.” Narinig niyang sabi ni Chase kapagkuwan.

“Naubos niyo ba lahat ang laman ng plato niyo?”

“Of course, mama. I was so hungry kaya naubos ko lahat.” Sagot ni Chance saka ipinakita pa ang walang laman na plato sa kanya. Ginaya ito ni Chase.

“Very good. Sige, pwede na muna kayong maglaro ng nintendo niyo habang nag-uusap kami ni tita Mandy niyo.”

“Yehey!” bumaba ang mga ito sa kanya-kanyang upuan saka lumapit sa kanya upang kunin sa bag niya ang laruan ng mga ito pagkatapos ay pumunta sa dalawang magkatabing lounge chairs saka naupo roon. Maya-maya pa ay naglalaro na ang mga ito.

“Mana talaga sa’kin ang mga inaanak ko. Ang babait.” Mandy uttered out of the blue while watching the twins playing their nintendos.

Charlie gave her a deadpan look. “Seryoso ka? Ikaw, mabait? Kailan pa?”

“Ang harsh mo talaga.” Mahaba ang ngusong sagot nito. “Pagdating sa’kin, nabubuhay ang dating Charlie.”

“Heh! Hindi pa ako namamatay. Ewan ko sa’yo. Syanga pala; why don’t you try dating that guy? I-message mo ’yang number na binigay ko sa’yo. Malay mo, siya na pala ang hinahanap mo.”

Kumunot ang noo nito saka tiningnan ang business card na binigay niya. “Seryoso ka talaga?”

“Oo naman. He’s expecting your call or text by the way.”

Nanlaki ang mga mata nito. “Parang ang desperada naman ng dating ko no’n, Charlie.” Kinuha nito ang kamay niya saka ibinalik ang card. “Ayoko ngang i-message ’yan. Baka isipin niyang matrona ako. And besides, I told you before. Hindi ako ang maghahanap ng prince charming ko. Gusto kong ako ang hanapin niya.”

“Confident, ah. Pa’no kung natraffic tapos makakarating after 20 years? Matanda ka na no’n.” Charlie teased.

“’Wag kang nega diyan. Basta. Darating din siya. ’Wag natin siyang madaliin.” Ngumisi pa ang gaga. Napailing na lang siya. Patuloy silang nagkwentuhan. After about 15 minutes, Charlene decided to leave.

“Samahan ko na lang kaya kayo? Baka marami kang bibilhin. Wala pa naman ang jowa mo para tulungan ka sa pamimili tapos nandyan pa ang mga bata.” Mandy offered.

“Pa’no naman ang restaurant mo?”

“Hayaan mo na. Nandiyan naman ’yong assistant manager ko.”

“Sure ka? Baka nakakaistorbo kami sa trabaho mo.” Aniya.

Umiling ito. “Hindi. Wala naman akong masyadong ginagawa. Besides, ako naman ang may-ari kaya pwede akong umalis anytime.”

“Naks. Boss na boss ang dating, ah.”

Mandy flipped her hair. “Syempre naman.” Sakay nito sa biro. Natawa na lang siya.

CHARLENE couldn’t help but to laugh because Mandy kept on complaining. Nasa loob sila ng grocery store sa isang mall. Dalawalang malalaking cart na kasi ang halos mapuno nilang mag-iina.

“Bakit parang bibilhin mo na yata ang buong grocery store sa dami ng mga binibili mo, bes?” tanong nito.

“Eh, syempre, halos wala nang stock sa bahay kasi matagal kaming nawala. Hindi kasi kami nakapamili bago kami umalis.” Sagot niya habang pumipili ng mga bibilhin.

“Pa’no na lang kung hindi ko kayo sinamahan? Kaya mo ba lahat ’to? And to think that you’re with Chase and Chance too. Nasa’n ba kasi si fafa Vince? Naku, minus points siya sa’kin. Hinahayaan ka niyang mamili mag-isa kasama ng mga bata.” umiling-iling pa ito.

“Hindi naman sa ganun. May pinuntahan lang kasi siya. Besides, bukas pa sana ang pamimili namin para kasama namin siya kaso nangulit naman ang mga bata na mamasyal kami. Maaga naman kaming natapos kaya minabuti kong mamili na para minsanan ang lakad.”

“Ah. Akala ko, sinadya niyang hindi sumama. Naku, sasamain siya sa’kin ’pag nagkataon.” Mandy even crossed her arms across her chest.

Natawa siya sa narinig mula rito. Akma siyang sasagot nang marinig ang boses ng mga anak.

“Mama, can we please get jellyace?” medyo malakas ang boses ni Chance dahil ilang metro din ang layo ng mga ito sa kanila. Hawak na ng kambal ang tig-isang pakete.

“Sure, sweethearts.”

Kumuha pa ng ibang sweets ang mga ito. “Anak, ’wag puro matamis ang kukunin niyo. Kumuha rin kayo doon sa mga biscuits.” Paalala niya.

“Opo, mama.” Sabay na sagot ng dalawa saka ibinalik ang ibang kinuha na matatamis at lumapit sa mga biscuits. Pumili ang mga ito. Nang makapili ay lalapit sana ang mga ito sa kanila nang madapa si Chance. May naapakan itong nakakalat na paninda.

Pumalahaw ito ng iyak. “Mama!”

Nag-aalalang humakbang siya palapit rito pero bago pa man siya tuluyang makalapit ay may isang ginang na lumapit sa anak.

“Are you okay, baby?” tanong nito saka tinulungang bumangon ang bata. Lalong lumakas ang iyak ng anak. Si Chase naman ay tahimik na nakamasid sa dalawa. Bakas ang pag-aalala para sa kapatid.

“’Wag ka nang umiyak. Dibale, hindi ka naman nasugatan. Next time, be careful, okay?” the older lady said gently. Humina ang iyak ni Chance pero humihikbi pa rin.

Lumapit si Charlene sa mga ito saka agad sinipat ang kabuuan ng anak. “Are you hurt, sweetheart? Saan ang masakit?” Nakahinga siya nang maluwag nang wala naman siyang makitang gasgas nito.

“Mama.” Iyak nito saka yumakap sa kanya.

The lady chuckled. “She’s such a cutie.” Puri nito. “Next time, be careful, okay?” bilin nito kay Chance. Tumango lang ang bata.

“Anak, kinakausap ka.” Sabi niya sa anak pero umiling ito. Napabuntong-hininga na lang siya. Mukhang nagpapa-baby na naman ito dahil ayaw nang bumitiw sa leeg niya. Binuhat na lang niya ang anak saka tumingin sa ginang.

“Salamat po at tinulungan niyo ang anak ko.”

Ngumiti ito. “Walang anuman. I just did what anyone else would do. Sige na, hija. Kailangan ko nang umalis.” Aalis na sana ito nang mapansin nito si Chase na nakatayo sa tabi niya.

“Anak mo rin ba siya, hija?”

“Opo.” Sagot niya. Ilang segundo nitong pinakatitigan si Chase saka tumingin ulit kay Chance.

“Bakit po? May problema po ba?” Nagtataka niyang tanong.

Parang natauhan na umiling ito. “Wala naman. Parang may kamukha lang sila pero hindi ko alam kung sino.” Ngumiti ito. “Sige, hija. Mauna na ako.”

“Sige po. Salamat po ulit.” Naglakad na ito palayo pero nakatitig pa rin siya rito. ’Di niya alam pero parang familiar ang ginang.

Kulay buhok ng mais ang buhok nito. Mestiza at maganda sa kabila ng edad nito. Hindi niya mawari kung bakit pero parang familiar talaga ito sa kanya lalo na nang tumingin siya kanina sa abuhin nitong mga mata.

“Sino ’yon, bes? Kilala mo?” tanong ni Mandy nang makalapit.

“Hindi. Ngayon ko lang siya nakita pero ewan ko ba. She looks familiar.”

“Naku. Gutom lang ’yan. Pagkatapos natin dito, meryenda tayo. It’s on me.” She offered.

“Magdadalawang-oras pa lang mula nang kumain tayo ng lunch tapos kakain na naman tayo?”

“Asus! Kapag natapos tayo dito for sure, gutom na tayo. Sa dami ba naman ng mga ’to, ewan ko na lang kung ’di tayo matapos ng siyam-siyam. And take note; ’di ka pa tapos mamili.” Napailing-iling pa ito na ikinatawa na lang niya.

Ipinagpatuloy nila ang pamimili.

“Anak, bumaba ka na. Nangangawit na si mama sa pagbubuhat sa’yo. Tingnan mo ’yong ibang bata, o. They’re staring at you. Big girl ka na kasi pero nagpapabuhat ka pa.”

“Kaya nga, Chance. Mama is tired already.” segunda naman ni Chase. Nasa pila na sila sa counter.

“Gusto mo ba ng ice cream, Chance?” tanong naman ni Mandy.

“Opo.”

“Good. Bumaba ka na kung ganun para bilhan ka ni tita Mandy.” Nagliwanag ang mukha ng anak sa narinig.

“Talaga po?”

“Oo naman.” Sagot ni Mandy. Agad namang nagpababa ang anak. Napailing na lang siya.

“Ikaw talaga. Nakarinig ka lang ng ice cream, eh.” Aniya saka pinanggigilan ang mga pisngi ng anak. Chance giggled.

“Tita Mandy, what about me?” si Chase na salubong ang kilay.

“Syempre, bibilhan din kita.”

“Yes!” tumalon pa ito. Napailing na lang siya sa mga anak.

While waiting for their turn, Charlie couldn’t help but to think of the woman a while ago. Hindi niya alam kung bakit pero parang nakita na talaga niya ito.

Nang matapos silang magbayad, pumunta sila sa parking lot upang ilagay ang mga pinamili nila sa sasakyan. Sa outdoor parking area sila naka-park dahil mas malapit iyon sa grocery store. Kasalukuyan nilang inilalagay ni Mandy ang mga pinamili nila nang may mahagip ang mga mata niya.

Nakita niya ’yong may edad na babaeng nakausap niya kanina. Nakatayo ito ilang metro lang ang layo mula sa kanila at tila may hinihintay.

Ilang saglit pa ay may tumigil na familiar na itim na van sa harap nito. May nagbukas ng pintuan mula sa loob at ganun na lang ang gulat niya nang mapagsino iyon. Ang mama niya. Magkakilala sila?

Kaya pala familiar ’yong van ay dahil sasakyan ng mga magulang iyon. Akma siyang lalapit sa mga ito pero nakapasok na ang ginang at agad na umandar paalis ang sasakyan.

NAG-ANGAT ng mukha si Vince nang marinig ang mga papalapit na yabag sa kanya. It was his father. Nagtama ang mga mata nila.

Kasalukuyan siyang nasa sala ng bahay ng ama sa Pilipinas. Nasa pitong taong gulang lamang siya noong huli siyang pumunta roon. Nagbakasyon silang mag-aama noon.

“Mabuti naman at nakarating ka.” Pormal na umpisa ng ama saka umupo sa single sofa sa harap niya.

“Marami akong gustong itanong sa’yo.” Seryoso rin ang mukhang sagot niya.

“Ask away dahil marami rin akong sasabihin sa’yo at gusto kong makinig kang mabuti.”

Napailing siya. “Sana hindi na naman kasinungalingan ang sasabihin niyo.” Tinitigan niya ang ama. Parang malaki ang itinanda nito. Mukhang maraming iniisip.

“Try me.”

Humugot siya ng malalim na hininga bago niya inumpisan. “Totoo ba na ikaw ang humaharang sa lahat ng mga PI na binabayaran ko para makahanap ng lead kung nasa’n si mama?”

“Oo.” Diretsong sagot nito na ikinagulat niya. Hindi niya akalaing aamin agad ito.

“Magkasabwat kayo ni Mr. Azaria, ganun ba?” he said through gritted teeth.

“’Wag na ’wag mong babanggitin ang pangalan na ’yan sa harapan ko, Vince. I will never do that kahit ’yon na lang ang natitirang paraan para maharang ko ang paghahanap mo sa mama niyo!” Kita niya ang paniningkit ng mga mata ng ama.

“Kung ganun, bakit? Ganun na ba kalaki ang kasalanan ng mama na pati kami ay pinagkaitan niyo ng ina? Bakit niyo kami dinamay sa gulo niyo? Alam niyo ba kung gaano kahirap lumaking walang ina? Kahit ibinigay niyo lahat sa amin, meron pa ring kulang.”

“Dahil iniwan niya tayo para sa ibang lalaki! Sapat na dahilan iyon para mawala lahat ng karapatan niya sa inyo! Why do you even think of seeing her? Tandaan mong ipinagpalit niya tayo!”

“Ikaw lang, papa, not us too. Hindi tama ang ginawa ni mama kung totoo man ’yon pero kung alam niyang buhay pa kami, sigurado akong babalikan niya kami. Mali ang ginawa niya pero mali rin na ipagkait mo sa amin na makasama ang mama.” His father’s jaw flexed but he didn’t say anything.

Ilang segundo rin na walang nagsalita sa kanilang mag-ama. “Thank you for being there for us. Thank you kasi hindi mo kami pinabayaan pero sana naman, ’wag niyo namang hayaang habang-buhay na hindi namin makita ang mama. Lalo na ngayon na may mga anak na ako. Gusto kong makita niya rin ang mga apo niya at sana ay kilalanin mo rin sila.”

Nagtaka siya sa reaction ng ama. Parang hindi man lang ito nagulat.

“Gusto ko silang makita pero hindi pa ito ang tamang panahon. Gusto kong mag-usap muna tayo.”

“Alam niyo na ang tungkol sa kambal?” Hindi makapaniwalang tanong niya.

“Of course. Who do you think you’re talking to? Kahit wala ako dito sa Pilipinas, alam ko ang nangyayari.”

“Kung ganun, sana naman ay sabihin mo na kung nasa’n ang mama. Gusto kong makilala rin niya sina Chase at Chance pati na si Charlie. Please, papa. Ngayon lang ako magmamakaawa sa’yo.” Vince pleaded.

Nakita niya ang saglit na paglambot ng mukha ng ama pero agad ring naging matigas ang anyo nito. “You don’t know what you’re talking about. Listen to me, Vince. Kaya kita gustong makausap ay para sabihin sa’yong kunin mo na ang mga anak mo at umuwi na sa bahay natin sa Switzerland.”

“What do you mean?” naguguluhang tanong niya.

“You heard me right. Take your children with you. Mas makakabuti kung doon mo sila palakihin, malayo sa anumang gulo rito.”

“Wala sa plano namin ni Charlie na tumira doon, papa. This is ridiculous. Bakit ko naman dadalhin ang mag-iina ko doon? Charlie’s family is here.”

“Ang mga anak mo lang ang dapat mong pagtuunan ng pansin, Vince.” Nagsalubong ang mga kilay niya sa narinig mula sa ama.

“Y-You’re saying na iiwan ko dito ang girlfriend ko?”

“Yes. Gulo lang ang dala ng pamilya niya. That’s precisely why I’m asking you to go back to Switzerland habang maaga pa.”

Vince shook his head vigorously as anger started to rise within him. “At gusto niyong itulad ko ang mga anak ko sa amin ni Venice na lumaking walang ina, ganun ba? I can’t believe this!” tumaas ang boses niya.

“Bakit hindi kung ito lang ang paraan para maiiwas sila sa pamilyang ’yon?” umiling-iling siya habang nakatingin sa papa niya. Masama ang loob niya. He’s disappointed too. Akala pa naman niya ay may pag-asa pa silang magkaayos na mag-ama pero parang malabo na yata.

Tumayo siya. “This is not going anywhere. Aalis na lang ako bago pa ako makapagsalita ng mga bagay na pagsisisishan ko.” Nilagpasan niya ang ama. Malapit na siya sa pintuan nang sumagot ito at pakiramdam niya ay namanhid ang buo niyang katawan dahil sa sinabi nito.

“I don’t want my grandchildren near that family because Arthur Azaria was the reason why our family broke apart.” Malakas na napasinghap si Vince dahil sa rebelasyon ng ama.

Sino kaya ang ginang na nakita nila Charlie sa mall? May connection kaya ito sa kanila?

Ano sa tingin niyo ang kinalaman ng papa ni Charlie sa paghihiwalay ng mga magulang ni Vince?

Maayos pa kaya ang gusot sa pagitan ng mga pamilya nila?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 30

A/N: Hi, Blazers! Sorry for the late update. I’ve been very busy lately. Summer kasi kaya maraming trabaho. Sumabay pa na kailangan kong mag-edit ng story.

Good news!

Soon-to-be published

na po ang

She’s Mine, Exclusively Mine

(Maybe in three months). Sana po suportahan niyo ako sa pamamagitan ng pagbili. :)

NAGULAT si Charlene nang makita niya si Gavril na nakatayo sa may harap ng gate ng bahay niya pagdating nila. Parang may malalim itong iniisip na nakatingin sa kawalan. Hindi man lang nito napansin ang tunog ng papalapit niyang sasakyan.

“Mama, that’s papa Gavril, right?” excited na turan ni Chance na nakaupo sa backseat kasama ni Chase.

“Oo, anak.” Sagot niya saka inihinto ang sasakyan sa harap ng binata. She rolled down her car window.

“Pagabi na, ah. Ano’ng ginagawa mo dito, Gav?” tanong ng dalaga na nakakunot-noo.

Parang natauhan ang lalaki nang marinig ang boses niya. He cleared his throat. “Gusto lang kitang makausap, bunso. Okay lang ba?”

Napatingin siya sa relong pambisig. Mag-aalas seis na. “Sige. Pasok ka na.” pinindot niya ang remote ng gate upang bumukas iyon. Naglakad ang binata papasok samantalang pinaandar naman niya ang sasakyan papunta sa garahe.

Nang mai-park niya ang sasakyan ay agad silang bumabang mag-iina. Sinalubong ng mga anak si Gavril ng yakap. Tuwang-tuwa ang mga itong makitang muli ang lalaki.

Binuksan niya ang trunk ng sasakyan upang ilabas ang mga pinamili nila. Marami rin iyon. Akma niyang bubuhatin ang isang karton nang may magsalita sa tabi niya.

“Ako na ang magbubuhat ng mga ’to. Just go inside.” si Gavril kasama ng kambal.

“Ako din, mama. I’ll help.” Chase volunteered.

“Huwag na, Chase. Ako na lang. Mabibigat ang mga ’yan. Saka ka na lang tumulong magbuhat kapag malaki ka na.” Sagot ni Gavril sa anak.

Humaba ang nguso ni Chase at napilitang tumango na lang. “Salamat, Gav. Pasensya na. Mukhang wala pa kasi si Vince.”

“It’s okay. Ako na ang bahala sa mga ito.”

Naglakad na silang ma-iina papasok ng bahay.

“Mama, where is papa? Bakit wala siya dito sa bahay?” Tanong ni Chance nang makapasok sila sa loob.

“Pauwi na siguro, sweetie. Sige na. Magbihis na muna kayo. Hintayin ko lang ang papa Gavril niyo. May pag-uusapan muna kami.”

“Okay po.” Sabay na tugon ng magkapatid bago umakyat sa taas.

“Saan ko ilalagay ito?” napatingin siya sa may pintuan nang marinig ang boses ni Gavril. Bit-bit nito ang dalawang karton.

“Sa kusina na lang. Salamat.” Tumango ito saka dinala roon ang mga karton. Nakatatlong balik pa ito bago naipasok lahat ng mga pinamili nila.

“Gusto mo ng meryenda?” alok niya nang nasa sala na silang dalawa at magkaharap na nakaupo.

Umiling ito. “No, thank you. Busog pa ako.” Tanggi ng binata.

“So, bakit ka nagpunta dito? Kanina ka pa?” Charlene’s voice held reluctance. Sana lang ay hindi na naman ito pumunta roon para kausapin siya tungkol sa kasal na sinasabi nito at ng papa niya.

“Hindi naman. Kadarating ko lang.” tumikhim ito. “Anyway, pumunta lang ako dito dahil hindi ako mapakali. Ilang beses na akong tumatawag sa’yo pero ’di mo naman sinasagot ang mga tawag ko. Alam kong hindi naging maganda ang huli nating pag-uusap pero ayokong maapektuhan ang pagkakaibigan natin dahil lang sa kasal, bunso.” Tila nahihirapan nitong saad.

Tama ito. Hindi niya talaga sinasagot ang mga tawag at texts nito dahil alam niyang tungkol sa kasal na naman ang sasabihin nito.

Napabuntong-hininga siya. “You know what, Gav? Aaminin kong nagagalit ako ngayon. Hindi ko maintindihan kung bakit nagpapagamit ka kay papa. Sabihin mo nga sa’kin ang totoo. Ano ba talaga ang rason mo kung bakit gusto mo akong pakasalan? Kilala kita, Gav. Walang sinumang tao ang makakapilit sa’yong gawin ang isang bagay kung walang pinanghahawakan laban sa’yo.”

Kita niya ang pag-iwas ng mga mata ng binata. “I don’t know what you’re talking about, Charlie.”

Charlene’s jaw flexed in rising anger. She huffed. “Kung ayaw mong magsabi sa’kin ng totoo, then go home. Ayokong mawala ang natitira kong respeto sa’yo, Gav. Kaibigan kita pero hinding-hindi ako magpapakasal sa’yo kahit ano’ng mangyari. I have Vince and he’s the love of my life. Walang pwedeng pumalit sa pwesto niya sa buhay ko.” Tumayo siya at akmang lalayasan ito roon nang magsalita ito.

“Tama ka, bunso. May iba pa akong rason kung bakit gusto kitang pakasalan. Pero higit sa kahit ano pa man, I just want to spare you from getting hurt any further. Vicente is hiding a lot of things from you at siguradong masasaktan ka kapag nalaman mo.”

Lalong nagsalubong ang mga kilay ng dalaga. “Then tell me everything! Ayokong nanghuhula!” galit niyang sagot.

Gavril took a deep breath bago nito sinalubong ang mga mata niya. “Gaya nga ng sinabi ko noong huli tayong nag-usap, hindi ko pwedeng sabihin. Kung gusto mong malaman, kausapin mo si tito. Alam niya ang lahat.”

Napailing-iling na lang ang dalaga habang pigil ang pagsambulat ng galit. Hindi niya alam kung ano ba ang dapat niyang maramdaman. Basta ang alam lang niya ay naiinis siya.

“I don’t have time for a guessing game, Gav. Ang alam ko lang ngayon ay masaya ako. Bahala kayo kung ano ang gusto niyong gawin pero ako, hinding-hindi ako papayag sa gusto niyo. Kung wala ka rin lang namang sasabihin iba bukod diyan, you can go home. This is tiring me out already.” Tila naghihinang sagot niya na napahilot sa sentido.

Gavril raked his fingers through his hair. Parang nahihirapan rin ito. “Paano kung sabihin ko sa’yong isa siyang manloloko at masamang tao, maniniwala ka ba?”

Agad siyang umiling. “No. I will never believe you because Vince is nothing like that. Kilala ko siya at mabait siyang tao. He couldn’t even hurt a fly even if he wanted to.”

Mahinang natawa ang lalaki habang napapiling. “Iyon ang akala mo, Charlie. Gaya nga ng sinabi ko sa’yo, marami siyang inililihim. It’s better for you to leave him habang maaga pa.”

Napatiim-bagang si Charlie sa narinig. “Tama na, Gav ! This is too much. Umuwi ka na. Tapos na ang usapang ito.” Akma siyang maglalakad paalis nang lapitan siya ng binata at hawakan sa kamay.

“Bunso, makinig ka naman. Nagsa—” hindi na nito naituloy ang anumang sasabihin nito nang may magsalita.

“Bitawan mo ang girlfriend ko kung gusto mo pang makaalis dito ng buo, Mr. Caballero.” Punong-puno ng pagbabanta ang tinig ni Vince at kahit siya ay napasinghap.

“Bakit? Ano ang gagawin mo kung hindi ko siya bibitawan? Sasaktan mo ako? Sige, gawin mo para makita ni Charlie ang totoo mong kulay.” Nanghahamong sagot ni Gavril sa kalmadong tono habang hawak pa rin ang kamay niya.

Kitang-kita niya ang pagngangalit ng bagang ng nobyo at parang nag-aapoy na ang mga mata nito sa galit. Kinabahan siya. It was her first time seeing him with that kind of expression.

“I’ve warned you.” Akma nitong susugurin si Gavril pero agad siyang pumagitna. Alam na niya ang balak ni Vince at ayaw niyang magpang-abot ang mga ito.

“Mahal, no!” niyakap niya ang nobyo upang pigilan ito sa nais gawin. She could feel the anger that was radiating from his body. Nilingon niya si Gavril. “Gav, please, umalis ka na.” pakiusap niya.

“Pero—”

“—Please!” Charlie interrupted to whatever he wanted to say. Bumuntong hininga ito bago tumango kapagkuwan.

“Sige, aalis na ako. Pero gusto ko lang ipaalam sa’yo na malapit nang maihanda ang lahat sa kasal.” Anito saka lumabas na ng kabahayan.

“Damn you!” akma itong susundan ni Vince pero pinigilan niya ito.

“Hayaan mo na siya, please!”

“At hahayaan ko lang siya na basta na lang magsalita sa harap ko ng ganun? Sino ba siya sa akala niya?” mataas ang boses ni Vince at kitang-kita niya ang galit nito. Para itong isang mabangis na hayop na handang umatake sa kalaban. Nakakuyom ang mga palad nito ng mahigpit.

“Oo, hayaan mo na lang kasi wala naman siyang magagawa. Hinding-hindi ako magpapakasal sa kanya.” Pagbibigay assurance niya rito.

Kita niya ang pagguhit ng takot sa mukha ng kasintahan. To her surprise, bigla na lamang siya nitong niyakap ng buong higpit na parang mawawala siya sa rito anumang sandali. Parang takot na takot ito. “Tell me that you love me.” bulong nito sa kabadong tinig.

“Vince…”

“Please. Sabihin mong ako lang, mahal.”

She hugged him back. “You’re the only one I love, alam mo ’yan.”

“Then let’s get married.” sagot nito na ikinasinghap niya.

“W-What are you talking about?” salubong ang mga kilay na tanong niya saka bumitiw rito.

“Gusto kong magpakasal na tayo. Ayaw mo ba?” tila kinakabahang balik-tanong nito pero naro’n ang pag-asam.

“Syempre gusto ko pero kung nabibigla ka lang dahil sa nangyari—”

“—Matagal na kitang gustong pakasalan, mahal. Naghahanap lang ako ng tamang tiempo para yayain kita. Alam kong hindi masyadong maganda ang pagkakataong ito para itanong ko sa’yo ’yon pero natakot ako nang makita ko ang lalaking ’yon dito. Ayaw kong maagaw ka niya sa’kin.” hinawakan nito ang kanyang mga kamay saka masuyo iyong hinagkan.

Pinagmasdan niya ito. Parang may kakaiba sa anyo nito ngayon. Parang may takot siyang nakikita sa mga mata nito at alam niyang hindi lamang iyon tungkol sa mga sinabi ni Gavril.

Magulo ang buhok nito at parang may akung anong bumabagabag rito. Gusto niyang tanungin ito kung ano ang nangyari sa lakad nito pero ganun na lang ang gulat niya nang bigla itong lumuhod sa harap niya.

May kinuha ito mula sa bulsa nito at parang nais niyang maiyak nang makita kung ano ’yon. Isang maliit na pulang box na naglalaman ng napakagandang sing-sing. Nawala na sa isip niya ang tungkol sa gusto niyang itanong rito.

“Maraming gustong paghiwalayin tayo pero hinding-hindi ako papayag. I love you so much, mahal. Ikaw lang ang gusto kong makasama habang-buhay. Will you marry me?”

She became emotional in an instant. Nawala lahat ng negatibong isipin niya sa pagdalaw ni Gavril dahil sa mga nangyayari. Hindi niya inaasahan na pakakasalan nga siya ni Vince. Alam naman niyang mahal siya nito pero wala kasi itong ipinahihiwatig na may plano itong pakasalan siya.

Masaya naman silang dalawa pero sa loob-loob niya ay umaasam rin siyang pakakasalan ng nobyo balang araw.

Mabilis ang mga pangyayari pero hindi na mahalaga pa iyon.

Walang pag-aalinlangang tumango si Charlie sa tanong na iyon na kasintahan. “Y-Yes. I’ll marry you, mahal.”

Nagliwanag ang mukha ng nobyo. “Yes!” parang batang napasuntok pa ito sa hangin bago dali-daling isinuot sa kanya ang sing-sing. Tumayo ito kapagkuwan at sabik na sinakop ang kanyang mag labi sa isang maalab na halik.

Pakiramdam niya ay iyon na ang pinaka-emosyonal na halik na kanilang pinagsaluhan. Punong-puno ng kasiyahan at pagmamahal. Pareho silang naluluha dahil sa sobrang kaligayahan at tuluyan na nilang nakalimutan ang katatapos lang na mga pangyayari.

“Thank you, mahal. You made me the happiest man on earth right now.” Anito nang matapos ang halik na iyon. He was gazing at her full of love.

Nag-uumapaw ang kaligayahan sa puso niya. Pakiramdam niya ay siya na ang pinakamasayang babae sa lupa. Ganun pala ang pakiramdam kapag niyaya ka nang magpakasal ng taong mahal mo.

Napangiti siya ng ubod ng tamis saka sinapo ang gwapo nitong mukha. “Pinasaya mo rin ako. I didn’t expect you to propose right after you almost hit Gavril though.”

Vince chuckled. “Pasensya na kung hindi man lang ako naghanda para sa proposal ko pero gusto na kasi kitang pakasalan agad, eh.”

Natawa siya ng mahina. “Agad?”

“Oo. Ngayong pumayag ka nang magpakasal sa’kin, wala nang bawian. Let’s get married three days from now.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Three days from now?!”

“Oo, mahal. Inumpisahan ko nang ayusin kanina ang ibang dapat ayusin.”

“Bakit parang nagmamadali ka yata?” tanong niyang natatawa.

“Syempre, mahirap na. Hinding-hindi ako papayag na mawala ka sa’kin. You’re mine and mine alone.” Tumigas ang anyo ng binata pagkasabi niyon.

“’Wag mo nang isipin si Gavril. Just trust me, okay? Walang makakapilit sa’kin na magpakasal sa kanya kasi ikaw ang mahal ko.”

Lumambot ang mukha nito. Hinapit siya palapit sa katawan nito. “Thankfully, my woman is a tigress.”

Natawa siya. “Syempre naman. I already told you; you’re the one I love at sa’yo lang ako magpapakasal.”

He stared right into her eyes. “I love you, mahal. Promise me that you’ll fight for me.” A strange emotion passed through his eyes but it disappeared as soon as it appeared. Parang may gusto itong sabihin sa kanya pero hindi nito magawa.

Ipinulupot ng dalaga ang mga braso sa leeg ng nobyo. “I’ll fight for you no matter what so fight for me as well. I love you so much.”

Sa wakas ay ngumiti ito bago tumango. “I’ll hold onto that.” At muling nagtagpo ang kanilang mga uhaw na labi.

HALATA ang gulat sa mukha ng kuya Blade niya pagkakita sa kanya pagbukas nito ng gate. Tuwang-tuwa siya nitong niyakap.

“This is a surprise. Buti naman at naisipan mong umuwi. Bakit hindi mo kasama ang kambal?” tanong nito saka siya pinapasok sa loob ng bahay.

“Talagang hindi ko sila isinama, kuya. Gusto ko kasing makausap sina mama at papa ng masinsinan.”

Kumunot ang noo ng kapatid. “Saan mo iniwan ang mg anak mo kung ganun? Kay Joan?”

Umiling siya. Nasa sala na sila ng bahay. “Hindi, kuya. Sa papa nila.”

Bumalatay ang gulat sa mukha ng kapatid niya. “Papa nila? You mean, Gavril?” Mukhang wala pang alam ang kapatid tungkol kay Vince.

“Hindi, kuya. Kay Vince. Siya ang totoong papa nila Chase at Chance.”

Kumurap-kurap ito. “Wow! Bumalik ang ex mo? Eh, pa’no na ’yan? Alam ba niyang ikakasal na kayo ni Gavril?”

Bahagya siyang nagulat sa tanong ng kapatid. Mukhang alam na pala nito ang tungkol sa kasal. “Walang mangyayaring kasalan sa pagitan namin ni Gavril dahil hindi ako magpapakasal sa kanya. I love Vince, kuya, at kaya ako nandito ay para makausap ng masinsinan ang papa at mama tungkol sa desisyon ko.”

Parang naguluhan ang kapatid sa sagot niya. “Wala pa sina papa at mama.” Sinenyasan siya nitong maupo bago ito nagpatuloy sa pagsasalita. “Ang sabi nila mama at papa ay kayo na ni Gavril at magpapakasal na kayo. Plano nga sana kitang tawagan para tanungin tungkol diyan pero nandito ka na. Ano ba talaga ang totoo, bunso? Masama pa ang loob sayo nila kuya kasi ikakasal ka na pero wala ka man lang sinasabi sa’min.”

Bumuntong-hininga. Siguro, mas magandang sabihin na niya sa kapatid ang lahat para alam nito kung ano ba talaga ang totoo.

Maya-maya pa ay natagpuan niya ang sariling nagku-kwento sa kuya niya. Sinabi niya lahat rito hanggang sa pagpipilit sa kanya ng papa nilang pakasalan si Gavril.

“Ano?! At bakit ka naman nila pipiliting magpakasal?!” tumaas ang boses ng kapatid pagkatapos nitong marinig ang lahat.

“Hindi ko rin alam, kuya. Kaya nga ako nandito para kausapain sila. Ayaw kong mas lalong kaming magkasira. Gusto kong ipaintindi sa kanila na hindi ako pwedeng sumunod sa gusto nila kasi mahal ko ang fiancé ko.”

“Fiancé?” salubong ang kilay na ulit nito sabay tingin sa kamay niya.

Tipid siyang ngumiti at ipinakita ang singsing na bigay ni Vince. “Oo, kuya. Vince already proposed to me at magpapakasal na kami soon.”

“Mahal mo ba talaga ang lalaking ito, bunso?”

Walang pag-aalinlangan siyang tumango. “Oo, kuya.”

“I want to meet him then. Gusto ko siyang makilala para balatan ko siya ng buhay.”

“Kuya!” nanlalaki ang mga matang saway niya rito.

He laughed. “Joke lang. Masyado ka namang seryoso.” He gently flicked her forehead. “Anyway, congratulations. I can tell that you really love this guy. Sana, hindi ka niya sasaktan kundi, babalatan ko talaga siya ng buhay.”

Inirapan niya ito pero napangiti rin siya pagkatapos. “Thank you, kuya. Buti ka pa, lagi mong tinatanggap ang mga desisyon ko.” sumandal siya sa balikat ng kapatid. “I’m just worried. Pa’no kung ipilit nila papa at mama ang gusto nila? Ayokong bigyan ulit sila ng sama ng loob pero hindi ko magagawa ang gusto nila.”

Hinagkan siya ng kuya niya sa noo. “Wala naman silang magagawa kung ayaw mo, bunso. Hindi ka nila pwedeng pilitin kasi hindi ka na bata. May sarili ka nang isip. Hayaan mo, kakausapin ko si papa.”

Akmang sasagot si Charlene nang may narinig silang nagsalita. “Mabuti naman at nandito ka, Charlie. Gusto kitang makausap.”

Bumitaw siya sa pagkakayakap sa kapatid. Nakita niya ang mga magulang. Kadarating lang ng mga ito. “Ako rin, papa. Gusto ko kayong makausap ni mama.”

Lumapit siya upang humalik sa pisngi ng mga ito bilang pagbati. Maya-maya pa ay magkakaharap na silang apat na nakaupo sa sala.

“MABUTI naman at naisipan mong pumunta dito. Kagagaling lang namin kina Gavril. We talked to his parents at payag na sila sa kasal.” Wika ng ina ni Charlie. Ito ang unang nagsalita samantalang tahimik naman ang papa nila.

Agad na napailing ang dalaga. “Kaya po ako nandito dahil gusto ko pong linawin ang desisyon ko tungkol diyan. Gaya nga po ng sinabi ko noong una, hindi po ako magpapakasal kay Gav.” Diretsong sagot niya.

Akmang sasagot ang mama niya pero inunahan ito ng ama. “What is it that you don’t like about Gavril? Matagal na kayong magkaibigan at siya ang tumayong ama ng mga anak mo sa mga panahong wala ang ama nila.”

“Because I have Vince now. Mahal ko siya, papa, mama. Sana naman, ’wag niyo naman sanang sirain ang relasyon namin. He’s my happiness at hindi ko kakayanin kapag nawala ulit siya sa’kin. He already proposed to me at magpapakasal na kami sa lalong madaling panahon.”

Gulat na nagkatinginan ang mga magulang bago sumagot ang ama. “Talagang matigas ang ulo mo, Charlie. Parehas kayo ng lalaking ’yon! BInalaan ko na siya pero talagang hinahamon niya ako!” kinuha nito ang cellphone saka tumipa roon.

Nang mahanap nito ang hinahanap ay inabot nito sa kanya ang gadget. Nagtatakang kinuha niya iyon. Nagulat siya nang makita kung ano ang nasa screen. Si Vince ang lalaki sa larawan at may kasama itong isang magandang babae.

“A-Ano po ang ibig sabihin nito?”

“She is Bettina Cruz, kapatid ni Darwin. Hindi ba sinabi ng magaling mong nobyo na may nakaraan sila ng babaeng ’yan?”

“Sinabi niya pero hindi sila nagkaroon ng official relationship. Matagal nang tapos ang anumang namagitan sa kanila kaya hindi na ito dapat inuungkat pa.” sagot nita sa pinatapang na tinig.

The corner of her father’s lips lifted. “’Yan ba ang sinabi ng magaling mong nobyo?”

“Yes and I don’t think he’s lying, papa.”

Umiling-iling ito at ilang segundo ring ’di nagsalita. “Bettina is pregnant, Charlie, and Mr. Aragon is the father.” Dire-diretsong anito kapagkuwan.

Napasinghap siya at nanlaki ang mga mata sa narinig. Parang hindi kaagad naiproseso ng utak niya ang mga narinig mula sa ama. Parang ilang saglit na tumigil ang mundo niya.

“No. H-Hindi totoo ’yan.” Aniya nang sa wakas ay mahanap niya ang boses. Nanginginig ang boses niya pati na ang katawan.

“Your father is telling the truth, Charlie.” Ang mama niya.

Umiling siya. Hindi niya matanggap ang sinasabi ng mga ito.

“Mama, papa, kung ginagawa niyo lang ito para paghiwalayin sila, please don’t. Charlie doesn’t love Gavril.” Singit ng kuya Blade niya.

“Tumahimik ka, Blade! Ito ang mas makakabubuti para sa kapatid mo!” singhal ng ama rito. Napatiim-bagang ang kapatid. Akma itong sasagot nang hawakan niya ito sa kamay upang pigilan ito. Ayaw niyang mag-away ang mga ito dahil sa kanya.

“Hindi ako maniniwala hangga’t hindi ko naririnig mula kay Vince ang totoo.” Tumayo siya. “Sorry, mama, papa, but I have to go.” akma siyang maglalakad palabas ng bahay nang magsalita ulit ang ama.

“Isa lang ’yan sa mga inililihim sa’yo ng lalaking ’yon, Charlie. Marami pa siyang hindi sinasabi sa’yo.” Lalong sumasal ang tibok ng puso niya.

“A-Ano ang ibig niyong sabihin?” tila nanlulumong tanong niya. Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman sa mga sandaling iyon. Ang alam lang niya ay gusto niyang kausapin ang kasintahan agad upang pakinggan ang eksplinasyon nito.

“Basahin mo ’to.” Anang ina sabay abot sa kanya ng isang folder na may lamang ilang pahina ng domumento. She gingerly accepted it and then read it.

Pakiramdam niya ay lalabas na ang puso niya sa sobrang lakas ng kabog niyon. Parang ayaw niyang basahin ang nilalaman ng hawak na folder dahil parang may bumubulong sa kanya na masasaktan siya kapag itinuloy niya ang pagbabasa. Ngunit nagpakatatag siya.

Ngunit habang binabasa niya ang mga nakasulat roon ay pakiramdam niya ay unti-unti siyang nauupos na parang kandila. Ang puso niya ay parang pinipiga sa sakit habang nag-uunahang tumulo ang mga luha niya. Why, Vince? Why?

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Ano kaya ang nabasa ni Charlie na lihim ni Vince?

Mahihiwalay kaya sila dahil dito?

Marami pang revelation kaya stay tuned!

COMMENT, VOTE, SHARE, FOLLOW

chapter 31

A/N: Hi, blazers! Malapit nang matapos ang story na ’to. Pagkatapos nito ay sisimulan ko na rin ang book 3 ng TB & TP series. Sana basahin niyo rin ’yon. Thank you!

NAPANGITI si Vince nang makita ang venue ng kasal nila ni Charlie. Napakaganda ng lugar at talagang sinigurado niyang magugustuhan lahat ng kasintahan ang mga ginamit na dekorasyon kahit pa rush ang kasal nila.

Nakatakda na silang ikasal ng dalaga sa makalawa at isang napakagandang beach wedding ang magiging kasal nila.

Abalang-abala na ang mga tao na kinuha niya upang asikasuhin lahat ng dapat gawin bago ang kasal. Ayaw niyang magkaroon ng problema. Gusto niyang maging masaya ang kasal nila ng dalaga kahit pa biglaan.

“Ang ganda-ganda po dito, papa.” humahangang puri ng anak na si Chase habang pinagmamasdan ang buong lugar.

Isinama niya ang kambal sa pag-asikaso ng mga huling kailangang ayusin sa kasal dahil umuwi si Charlie sa Maynila. Gusto kasi nitong makausap ang mga magulang nito ng masinsinan bago sila ikasal. Gusto sana niyang samahan ang nobya pero tumutol ito. Baka raw magkagulo kapag nakita siya ng mga magulang nito.

“Really, buddy? Magugustuhan kaya ito ng mama niyo?”

Tumango ang kambal. “Opo, papa. Mama will surely love it.” Chance answered with a sweet smile.

“Mabuti kung ganun. Anyway, nagustuhan niyo ba ang susuutin niyo bukas?” tanong niya sa mga anak. Isinukat na ng dalawa kanina ang mga susuutin ng mga ito sa kasal.

“Opo, papa. Ang ganda po ng dress ko.”

“Ako din, papa. Nagustuhan ko rin po ’yong akin.” Magkasunod na sagot ng kambal.

“Very good kung ganun. Your mama was the one who chose those for the both of you.”

Ngumiti ang dalawa tsaka nagkatinginan na animo may gustong itanong sa kanya.

“May gusto ba kayong itanong kay papa?”

“Magiging Aragon na po ang apelyido namin?” napangiti siya sa tanong ng mga ito.

“Oo, anak. Sa wakas, dadalhin niyo na rin ang apelyido ni papa.” Sagot niya sa hindi maikakailang tinig. Naayos na nila ng dalaga ang mga papeles para mapalitan na ang apelyido ng mga anak nila. Hinihintay na lang nila ang resulta pero siguradong mas mapapadali ang lahat ngayong ikakasal na sila ni Charlie.

“Yehey!” tuwang-tuwa ang kambal na animo narinig nila ang pinakamagandang balita. Natawa na lamang siya sa reaction ng mga ito. Maya-maya pa ay nagpaalam ang dalawa na maglalaro muna sa kasama ng mga batang naroon.

Pinayagan naman niya ang mga ito pero nasa ’di kalayuan siya at nagbabantay. Natutuwa siyang pagmasdan ang mga ito na masayang nakikipaglaro sa dalampasigan. Basa na ang dalawa. Mabuti na lamang at nagdala siya ng extrang damit ng mga ito. Ilang minuto rin siyang nakaupo sa lounge chair bago may nagsalita na pumukaw sa kanyang attention.

“So, kamusta na ang malapit nang sakalin—I mean, ikasal pala?”

Nag-angat siya ng paningin at napakunot-noo ng mapagsino iyon. Si Duke. “Ano’ng ginagawa mo dito? Paano mo nalaman ang tungkol sa kasal?”

Duke chuckled. “Nakakamilutan mo yata kung sino ang kausap mo. Syempre, alam ko lahat ng tungkol sa’yo. Gaya nga ng sinabi ko noong una tayong nag-usap, I tend to know everything about my clients.”

“Whatever. So, I assume na may ibabalita ka sa’kin kaya ka nandito.”

Tumango ito. Bumilis ang tibok ng puso niya. Nakaramdam siya ng pananabik. Sana may dala itong magandang balita. “I’m all ears. Ano’ng nakuha mong balita?”

“Relax. Bayad muna bago impormasyon.”

“Fùcker! You know that I will pay you so tell me already. Nahanap mo na ba ang mama?”

Duke smirked smugly. “Oo naman. Makapangyarihan ang mga bumura sa lahat ng records niya pero nagawan ko pa rin ng paraan.” May inilabas ito sa backpack nito na folder saka inabot sa kanya. “Nandiyan lahat ng impormasyon na kailangan mong malaman. Nasa huling pahina ang address niya ngayon.”

Napalunok siya saka dahan-dahang binuksan ang laman niyon at binasa. Ganun na lamang ang tuwa niya nang makita ang nasa unang pahina. Larawan iyon ng mama niya. Sa wakas. Nakita rin niya ang mukha nito.

Bata pa siya noong umalis ito kaya naman blurred ang mukha nito sa ala-ala niya. Natatandaan niya ang boses nito pero hanggang doon lang.

“’Yan ang latest na picture ni Victoria Von Arx Aragon.” Ani Duke. Hindi mapigilang haplusin ni Vince ang larawan at maging emosyonal.

His mother looked so beautiful. Kamukhang-kamukha ito ni Venice. Hindi niya akalaing darating pa ang araw na ito. Akala niya ay hindi na niya ito makikita pang muli.

Vince pulled himself together and stared at Duke. “Salamat. Tama nga ang sinabi ni Ryder. Magaling ka nga talaga.” kinuha niya ang tseke na nasa backpack niya saka pinirmahan iyon at inabot rito.

Ngumisi ito saka kinuha ang tseke. “Syempre, ako pa. Sige, mauna na ako. Kung kailangan mo ulit ng serbisyo ko, tawagan mo lang ako.”

Tumango siya. They shook hands before Duke left. Nang mapag-isa, binasa niya lahat ng mga impormasyong nakasulat sa binigay nitong report. Sa wakas. Tapos na ang ilang taong paghahanap sa ina niya.

VINCE WAS pacing back and forth. Kanina pa siya hindi mapakali. Mag-aalas-siete na ng gabi pero wala pa rin si Charlie. Kanina pa niya ito tinatawagan pero hindi ito sumasagot. Nakailang texts na rin siya pero wala itong reply.

“Papa, bakit po wala pa si mama?” Napatingin siya sa mga anak. Kanina pa nag-aabang ang mga ito sa pagdating ng ina pero bigo ang mga ito. Ayaw ring kumain ng mga ito. Gusto raw kasabay ang dalaga.

“On-the-way na siguro siya, anak. Hintayin lang natin. Baka na-traffic lang kaya natagalan.” Sagot niya upang pagaanin ang loob ng mga ito kahit sa totoo lang ay kinakabahan na siya. Hindi ugaling magpagabi ng dalaga o hindi sumagot sa mga tawag at texts kaya naman hindi niya maiwasang mag-alala.

Kanina pa dapat ito nakabalik sa rancho.

“Papa, gutom na po ako.” Ani Chase kapagkuwan.

“Kumain na kayo kung ganun.” Akma niyang sasamahan ang mga ito sa dining room nang tumanggi ang mga ito.

“Pero wala pa po si mama, papa.”

“Parating na. Sige na, kumain na kayo. Ako na lang ang kasabay ni mama niyo pagdating niya. SIge kayo, baka magalit si mama kapag nalaman niyang nagpagutom kayo.” pananakot niya sa mga ito.

Nagkatinginan ang magkapatid. “Okay po, papa. Kain na po kami.”

Nakahinga ng maluwag ang binata. Kanina pa niya pinipilit ang mga itong kumain pero umaayaw. Sinamahan niya ang mga ito sa dining room. Habang kumakain ang mga ito, lumayo siya ng kaunti saka sinubukan niya ulit tawagan ang nobya pero ganun pa rin.

Hindi na siya nakatiis. Kailangan na niyang mahanap ang dalaga. Talagang alalang-alala na siya. Baka kung ano na ang nangyari rito.

Tinawagan niya si Duke.

“Hey, don’t tell me, may ipapahanap ka ulit? Puro yata nawawala ang mga tao sa paligid mo, ah.”

“Shut up. Just listen to me. Hanapin mo ngayon din ang girlfriend ko. Umuwi siya sa kanila sa Manila pero hanggang ngayon ay ’di pa rin bumabalik. Kailangan ko ng resulta ASAP.” dire-diretso niyang sabi.

Duke chuckled. “Parang ang dali, ah. Kailangan talaga malaman mo ang resulta agad? Baka naman nag-oover react ka lang? Ilang oras pa lang naman siyang hindi umuuwi. Maybe, may pinuntahan lang ’yon.”

Vince tsked in irritation. “Hindi ko siya makontak at hindi rin siya sumasagot sa mga texts ko. Handa akong magbayad kaya gawin mo na lang. I’ll send you the details.” Hindi na niya hinintay pa ang sagot nito. Pinatay na niya ang tawag saka isinend ang mga impormasyon na kailangan nito sa paghahanap.

Mabuti na lamang at nasa Maynila na si Duke. Mas magiging madali ang paghahanap nito.

Bumalik siya sa tabi ng mga anak.

“Papa, tapos na po kaming kumain.” Imporma ni Chase pagkaupo niya sa tabi nito.

“Very good, sweethearts. Sige na, doon muna kayo sa sala. Huhugasan ko lang ang mga pinagkainan niyo.” Agad namang tumalima ang dalawa.

Habang naghuhugas siya ay panay ang tingin siya sa cellphone niya pero wala pa ring tawag o text galing kay Charlie.

Eksaktong tapos na siya sa paghuhugas nang may marinig siyang nag-doorbell.

“Mahal?” Vince uttered excitedly. Halos patakbo siyang lumabas ng bahay papunta sa gate, umaasang dumating na ang kasintahan, pero ganun na lamang ang panlulumo niya nang hindi si Charlie ang makita niya bagkus ay ang ama nito ang naroon at may mga kasamang bodyguards.

Medyo nag-aalangan niyang binuksan ang gate.

“Papa, si mama na po ba ’yan?” tanong ng mga anak na tumatakbo palapit sa kanila. Pero gaya niya ay disappointed rin ang mga ito nang hindi ang ina ang nakita. Pero nang makita ang abuelo ay tuwang-tuwang yumakap ang dalawa rito rito.

“Lolo, where is mama? Bakit hindi pa po siya umuuwi?” tanong ni Chance rito kapagkuwan.

“Kaya nga po. Gabi na po pero wala pa siya.” Segunda naman ni Chase.

“Don’t worry, mga apo. Kaya ako nandito ay para sunduin ko kayo. Pinapasundo kayo ng mama niyo.” Sagot nito na ikinagulat niya.

“Ano po ang ibig niyong sabihin? Bakit po hindi nakauwi si Charlie? Nasaan po siya?” hindi napigilang singit ni Vince habang nakakunot-noo.

“You heard me right, Mr. Aragon. Pinapasundo ng anak ko ang kambal.” Bumalik ang tingin nito sa kambal. “Mga apo, sakay na kayo sa sasakyan at aalis na tayo.”

Hindi alam ni Vince kung bakit pero parang may mali. Panic rose within him upon hearing what he said. “Teka lang, ho. Hindi niyo po pwedeng basta na lang dalhin ang mga anak ko. Kung totoong pinapasundo sila ni Charlie, sasama ako.”

“Hindi ka kasama sa mga pinapasunod ni Charlie. Malinaw ang sinabi niya na ang mga anak lang niya ang isasama ko.” Malamig ang boses nitong sagot sa kanya. “Sige na, mga apo. Hinihintay na kayo ng mama ninyo. Sakay na kayo.”

Alanganing tumingin ang mga anak sa kanya. “Pero paano po si papa?”

Akmang sasagot ang don nang magsalita si Vince. “Nasaan po si Charlie? Ano po ang nangyari at hindi siya umuwi? Bakit niya pinapasundo ang mga bata?”

“Gusto mo nang sagot? Ayaw ka na niyang makita pa. Nag-desisyon na ang anak ko na layuan ka. Kung talagang mahal mo siya, pakawalan mo na siya. Nabuhay silang mag-iina nang ilang taon na wala ka sa buhay nila kaya walang magbabago ngayong nag-desisyon na siyang iwan ka.” Don Arthur answered callously.

Hindi agad nakahuma si Vince sa narinig. Hindi matanggap ng isip niya ang sinabi nito. Imposible! Charlie would never do this!

Ilang segundo rin siyang hindi nakagalaw o nakapagsalita. Then the next thing he knew, isinakay na ng don ang mga anak sa sasakyan.

“Wait, lolo. Si papa po!” Rinig niyang sabi ni Chance na parang maiiyak. Doon na siya kumilos.

“Teka lang po, Mr. Azaria. Ibalik niyo po ang mga anak ko! Nakikiusap ako, sabihin niyo na po kung nasa’n ang girlfriend ko!” akma siyang papasok sa sasakyan upang bawiin ang mga anak nang harangin siya ng mga bodyguards nito.

“Tama na, Mr. Aragon. My daughter already made her decision.” matigas na sabi ng don.

“Papa!” rinig niyang tawag ng mga anak pero isinara na ng isang kasama ng mga ito ang sasakyan bago umandar iyon.

“Chase, Chance!” Itinulak niya ang tatlong bodyguards para subukang harangin ang sasakyan bago ito makaalis pero hindi siya hinayaan ng mga ito.

“Damn you! Get out of my way!” sigaw niya saka sinuntok ang isa sa kanila. Doon na nagkagulo. Sinubukan niyang lumaban pero marami ang mga ito at mukhang trained martial artists pa.

Isang tama ng suntok sa sikmura ang nagpaluhod sa kanya. Dali-daling umalis ang mga ito at sumakay sa isa pang sasakyan. Kahit masakit ang sikmura niya ay dali-dali siyang pumasok sa loob ng bahay upang kunin ang susi ng sasakyan niya bago siya nagmamadaling lumabas papunta sa nakaparada niyang kotse sa garahe.

Sinubukan niyang habulin ang mga ito pero ang naabuutan niya ay ang sasakyan ng mga bodyguards. Wala na ang van na sinakyan ng mga anak.

“Damn it! What the hell is happening? Nasa’n ka na ba, Charlie?” tanong niya habang desperadong hinahabol ang kotse.

Pero habang hinahabol niya ang kotse ay napansin niyang bumagal ang pagpapatakbo ng mga ito na para bang sinasadya talaga ng mga ito na magpahabol sa kanya. That’s when he realized na hindi sa direksyon na iyon nagpunta ang sinasakyan ng mga anak.

NIliligaw lang siya ng mga bodyguards na iyon. Then an idea came to his mind. Nang makarating sa may round point, nag-desisyon siyang mag-iba ng ruta at kunin ang daan papuntang Maynila.

HABANG nasa daan ay panay ang dasal niyang sana tama ang hinala niyang sa mansion ng mga Azaria dinala ang kambal at sana rin ay naro’n ang nobya.

Ilang beses niyang sinubukang tawagan ang dalaga pero nakapatay na ang cellphone nito. Lalo siyang nakaramdam ng pag-aalala. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari o kung tama ba ang ang sinabi ng papa nito sa kanya pero hindi siya maniniwala hangga’t hindi niya iyon naririnig mula mismo sa bibig ng nobya.

Nang makarating sa mansion ng mga Azaria pagkatapos ng halos dalawang oras, agad siyang umibis ng sasakyan at pinindot ang doorbell.

Maya-maya pa ay lumapit ang isang gwardiya sa kanya.

“Sino po kayo? Ano ang kailangan niyo?” Tanong nito.

“Nandiyan ba si Charlie? Pwede ba siyang makausap? Boyfriend niya ako.”

“Wala po siya dito.” sagot nito at tumalikod na.

“Teka lang. Nandiyan ba ang mga anak namin ni Charlie?”

Lumingon ito at akmang sasagot nang tumunog ang hawak nitong walkie talkie. ‘Ricky, paalisin mo na siya.’

Rinig niyang sabi ng isang babae. Malakas ang volume ng walkie twalkie nito kaya narinig niya. Parang boses ng mama ni Charlie iyon. Lumapit ulit ang gwardiya sa kanya.

“Pasensya na po, sir, pero wala po dito ang hinahanap niyo. Makakaalis na po kayo.”

Napatiim-bangang siya sa narinig. Galit ang umiral sa kanya. Hinawakan niya ang iron gate saka malakas na niyugyog iyon, umaasang bubukas.

“Charlie, Charlie!” sigaw niya baka sakaling marinig siya nito.

“Tama na po ’yan, sir. Tatawag na ako ng pulis kapag hindi ka pa umalis.” Banta ng gwardiya pero hindi siya tumigil.

“Charlie! Chase! Chance!” paulit-ulit niyang sigaw. May mga ilang tao nang tumitingin sa kanya pero wala siyang pakialam. Ang mahalaga lang sa kanya ay makita ang mag-iina niya.

“Talagang ayaw mong tumigil, ah.” Anang guard saka nag-dial sa cellphone. “Hello, police station?” rinig niyang sabi nito pero wala siyang pakialam kung may mga police mang dumating. Akma niyang aakyatin ang gate nang may pumigil sa kanya.

“Tama na ’yan. Umalis na tayo dito bago pa dumating ang mga pulis.” Nilingon niya ang umawat sa kanya at nagulat siya nang makita sina Ryder at Duke.

“Ano ang ginagawa niyo dito?” takang tanong niya.

“Nakita ko ang nangyari sa’yo sa rancho kaya sinundan kita hanggang dito. Pumunta ako doon kanina para sana kausapin kita pero sakto namang papaalis ka na nagmamadali. Kararating ko lang at nakita ko naman itong kumag na ’to doon sa ’di kalayuan. Tara na, alis na tayo dito.” sagot ni Ryder.

Vince’s jax flexed in anger. “Hindi ako aalis dito hangga’t ’di ko nakikita ang mag-iina ko.” Sagot niya saka akmang sisipain na ang gate nang magsalita si Duke.

“Alam ko na kung nasa’n ang girlfriend mo. Doon rin nila dinala ang mga anak mo. May mga tumulong sa’kin para i-trace sila kaya mas malaki ang babayaran mo ngayon sa’kin.”

Bigla ang pagbangon ng katuwaan sa dibdib niya. “Talaga? Nasa’n sila? Wala ba sila dito?” turo niya sa mansion.

“Wala sila diyan kaya umalis na tayo dito.” sumang-ayon siya. Sumakay sila sa kanya-kanya nilang sasakyan. Sinundan nila si Duke hanggang sa makalayo sila sa lugar na iyon. Wait for me, mahal. Parating na ako.

Halos 30 minutes rin silang bumiyahe hanggang sa makarating sila sa harap ng isang town house.

“Nandito ba ang mag-iina ko?” tanong niya kay Duke kapagkuwan. Gustong-gusto na niyang makita ang mga ito.

“Wala.” Lumalim ang gatla sa noo niya.

“Wala? Bakit tayo pumunta dito kung ganun?” medyo tumaas ang boses na tanong niya.

“Gabing-gabi na. Bukas mo na sila punatahan.” Sagot ni Ryder.

Agad siyang umiling. “No. hindi ako matatahimik hangga’t hindi ko sila nakikita ngayon din.” Akma siyang babalik sa loob ng sasakyan ng pigilan siya ng mga ito.

“Bud, bukas mo na sila puntahan. Hindi mo rin naman alam kung nasa’n sila ngayon. Mas makabubuti kung ipagpabukas mo na para makaipon ka ng lakas.” Si Ryder.

“Hindi ko rin naman sasabihin sa’yo ang address kung magpupumilit kang pumunta ngayon. Delikado kung ngayon ka pupunta. Baka kung ano pa ang manyari. Mas mabuti kung maliwanag para maraming tao sa paligid.” Singit naman ni Duke.

Kumuyom ang mga kamao niya. “Pa’no kung itakas sila ng mga magulang ni Charlie?”

“Wag kang mag-alala. May mga tauhan akong iniwan doon. I-rereport niya agad sa’kin kung may mapansin siyang kakaiba.”

Napabuntong-hininga siya saka dahan-dahang tumango.

“Sige, pero maaga akong aalis bukas.” He answered in resignation.

“Mabuti naman. SIge na, matulog na muna tayo. Napagod ako.” Ani Duke.

Nang nasa kama na si Vince ay ’di siya dalawin ng antok. Ang isip ay nasa mag-iina niya. Ano na kaya ang nangyayari sa mga ito. Kung hindi lang papa ni Charlie ang kumuha sa mga ito ay baka makakapatay na siya ng tao.

Tumingin siya sa orasan. Malapit nang mag-alas dos ng madaling-araw. Kinuha niya ang cellphone at sinubukang tawagan ulit ang numero ng kasintahan pero talagang nakapatay na iyon.

Napahilamos siya sa mukha. Parang gusto niyang magwala. Hindi niya akalaing mangyayari ito bago ang kanilang kasal. Sana hindi na lamang niya ito hinayaang puntahan ang mga magulang nito nang mag-isa. Sana pala ay sinamahan niya ito. Sising-sisi siya.

Gustong-gusto niyang puntahan ang ina ngayong nahanap na ito pero hindi niya magawa. Kailangang unahin muna niya ang paghahanap sa mag-iina niya. Babawiin niya ang mga ito kahit ano pa ang mangyari.

Nakaidlip lamang siya ng halos tatlong oras bago magising ng alas seis ng umaga. Agad siyang bumangon at naghanda. Mabuti na lamang at may mga hindi nagamit na damit si Duke sa town house nito.

“Kumain muna tayo bago tayo lumakad.” Ani Ryder.

“Kung gusto niyong kumain, go ahead. Pero aalis na ako.” Humarap siya kay Duke. “Akin na ’yong address.”

Agad naman nitong ibinigay sa kanya ang isang papel na naglalaman ng address. Tumalikod na siya at iniwan ang mga ito.

Akma siyang sasakay sa kotse niya nang humabol ang mga ito.

“Sasamahan ka na namin. Baka kung ano pa ang mangyari sa’yo.” Ani Ryder.

“Akala ko ba kakain pa kayo?”

“Hindi na. Sige. Tayo na.” Agad silang lumulan sa sasakyan upang punatahan ang address na ’yon. Dahil alam naman ni Duke ang lugar ay hindi na sila nahirapan sa paghahanap.

Pagkatapos ng halos isang oras na biyahe ay nakarating rin sila. Sa harap ng isang two-story house sila huminto. Nagsalubong ang kilay niya nang parang may familiarity siyang naramdaman sa paligid. Hindi niya alam kung bakit pero parang nakarating na siya doon.

Sigurado naman siyang first time lang niyang pumunta roon. He shook the thought away.

“Dito na lang muna kami sasakyan para bantayan ang paligid mo. We’ll rescue you if something happened.” Ani Ryder.

“Sige.” Sang-ayon niya at bumaba ng kotse. Lumapit siya sa gate. Hindi niya alam pero kumakabog ang dibdib niya.

Ilang segundo siyang tumitig sa bahay. Ano ba ang meron sa bahay na ’yon at ganun ang nararamdaman niya? Inangat niya ang kamay at akmang pipindutin ang doorbell nang biglang bumukas ang gate at lumabas ang isang may edad na babae.

Ang dala nitong aso ang una niyang napansin. Nag-angat siya ng tingin. Ganun na lamang ang panlalaki ng mga mata niya sa gulat nang mapagsino ito.

Mga revelations na ang susunod na eksena kaya stay tuned!

Totoo kayang iniwan na ni Charlie si Vince?

Saan kaya nila dinala ang kambal?

Matutuloy pa kaya ang kasal nila?

Sino ang nakita ni Vince na lumabas mula sa bahay?

COMMENT, VOTE, SHARE, FOLLOW

chapter 32

A/N: Hi blazers! Patapos na ang kwento nila Vince at Charlie. Dalawang chapters na lang siguro bago ang Epilogue. Anyway, i hope you like this chapter. Don’t forget to drop some comments. Happy reading :)

PARANG natulos na sa kinatatayuan si Vince habang nakatingin lang siya sa may edad na babae na nasa harapan niya. Gaya niya ay bakas rin ang matinding pagkabigla sa mukha nito. Ang mga labi ay bahagyang nakaawang at tila ba hindi ito makapaniwala sa presensya niya sa harap nito.

Ngayong nakita na niya ito ng personal ay napagtanto niyang marami rin silang pagkakahawig. Parehas sila ng kulay ng mga mata.

Parang wala ito sa sarili na ibinaba ang kargang aso. Their gaze never broke. Kita niya ang sari-saring emosyon na gumuhit sa mukha ng kaharap.

Ramdam ni Vince ang matinding kagustuhang sugurin ito ng yakap pero nag-alangan siya bigla. Walang anumang katagang namutawi sa bibig nito pagkakita sa kanya. Paano kung ayaw pala siya nitong makita? Paano kung tama ang mga sinabi ng ama na wala na itong pakialam pa sa kanila?

His longing for her was too much but he couldn’t help but to remember what his father told him the other day about her…

“What do you mean by that, papa? How come Charlie’s father was the reason why our family broke apart?” naguguluhang tanong niya pagkarining sa sinabi ng ama. Aallis na sana siya pero napukaw nito ang attention niya dahil sa biglaan nitong rebelasyon.

“Tama ang narinig mo, Vince. Siya ang kabit ng mama niyo.”

Napasinghap siya sa sinabi nito at hindi agad nakahuma. Hindi siya makapaniwala sa narinig.

Ilang segundo rin siyang hindi nakapagsalita na para bang umurong na ang dila niya. Oo, alam na niya ang tungkol sa pagtataksil ng ina pero ang malaman na ang papa ni Charlie ang kabit nito ay talagang gumimbal sa kanya.

“Kaya ayaw kong magkatuluyan kayo ni Charlie dahil anak siya ng taong sumira sa pamilya natin. Sumama ang mama niyo sa kanya at mas pinili niyang maging kabit kaysa ang makasama tayong pamilya niya. Naniniwala ako na kung ano ang puno ay siya ring bunga. Ayokong mangyari sa’yo ang nangyari sa’kin. Marami pang ibang babae diyan. Kalimutan mo na ang anak ng taong umagaw sa mama niyo mula sa atin. She’s not worth it.”

Napakuyom siya ng kamao at sa wakas ay nahanap rin ang sariling boses. “Hindi ganyang klase ng babae si Charlie, papa. Kung anuman ang pagkakasala ng ama niya ay labas na siya doon.” Pagtatanggol niya sa kasintahan.

Mahal na mahal niya ang dalaga at ayaw niyang nakakarinig ng mga insulto patungkol rito. Kung totoo mang ang ama nito ang naging dahilan ng pagkasira ng kanilang pamilya, wala itong kinalaman doon. Baka nga hindi pa ito ipinapanganak noong panahong nangyari iyon.

“At talagang ipinagtatanggol mo pa siya? Hindi ba sinaktan ka na niya noon? Ang sabi ng lolo mo ay masyado ka niyang nasaktan dahil ipinagpalit ka niya sa iba. Halos masira ang buhay mo noon dahil lang sa kanya. Kahit pa nga ayaw mo nang bumalik sa Switzerland, pumayag ka dahil sa sakit na dinulot niya sa’yo.” He chuckled sarcastically. “I was right after all. Parehas lang sila ng ama niya na hindi nakokontento sa iisa.”

Napatiim-bagang siya. Kahit sobrang nagugulat siya sa rebelasyon ng ama ay wala siyang maramdamang galit kay Charlie. Alam niyang ipinapaalala lang ng papa niya ang nakaraan nila ng dalaga para magalit siya rito lalo na at ang papa pala nito ang kabit ng sarili niyang ina. Alam niyang gusto ng papa niyang kamuhian rin niya at iwan ang nobya pero hinding-hindi niya gagawin ’yon.

Wala siyang maramdamang anumang galit rito dahil inosente ito.

Ngayon niya na-realize kung hanggang saan ba talaga ang pagmamahal niya sa dalaga. Kahit ano pang kasalanan ng pamilya nito ay kaya niyang tanggapin dahil ganun niya ito kamahal.

Oo, nakakaramdam rin siya ng galit ngayon sa ama nito dahil sa pag-agaw nito sa mama nila noon pero malinaw sa kanya na walang anumang kinalaman ang dalaga roon.

“Tama na, papa. I know what you’re doing. Gusto mo lang magalit rin ako sa girlfriend ko at iwan siya pero hinding-hindi ko gagawin iyon. Mahal na mahal ko siya. May mga anak na kami, for goodness’ sake!”

Tumalim ang mga mata ng ama. “’Wag kang magpakatanga, Vince! Hindi kita pinalaking ganyan!”

Umiling siya. “Hindi ako nagpapakatanga, papa. Kung nagagalit kayo kay Charlie dahil sa nangyari sa’min noon, wala kayong dapat ikagalit dahil ako ang nagkamali. Hindi niya ako niloko salungat sa inakala ko noon. Hindi niya ako ipinagpalit sa iba dahil mahal niya ako.” Direretso niyang sagot.

“Sige, sabihin na nating tama ka pero paano ang ama niya? Sa tingin mo ba talaga tatanggapin ka niya? You’re wrong! Malaki ang galit sa’kin ni Arthur kaya niya inagaw ang mama niyo sa’kin!”

“Ano ang ibig niyong sabihin?”

“Best friend ko si Arthur noong mga binata pa kami at magkababata silang dalawa ng mama niyo. Pero nang nasa kolehiyo na kami, sinubukang ligawan ni Arthur si Victoria pero binasted siya nito. Nang mga panahong iyon, nagkakilala naman kami ng mama niyo. Nagustuhan ko siya agad. Nang ako naman ang sumubok na manligaw, sinagot niya ako. Galit na galit si Arthur nang malaman niyang magkasintahan na kami ng mama niyo at pakiramdam niya ay sinalisihan ko siya kay Victoria.

“Sinubukan kong magpaliwanag pero hindi na niya ako pinakinggan bagkus ay nagbanta siya na gaganti siya sa’kin dahil sa pagta-traydor ko sa kanya. Hindi ko naman pinansin ang banta niya dahil alam kong hindi niya iyon magagawa. Pero nagkali ako dahil tinira niya ako ng pailalim.

“Hindi ko alam kung ano ang nangyari at nakuha niya ang mama niyo. May asawa na rin si Arthur noong mga panahon na iyon at ’di ko akalaing magagawa niyang lokohin ang pamilya niya para lamang gumati sa’kin.” Parang nanlulumo ang ama habang nagku-kwento tungkol sa nakaraan.

Kita pa rin niya sa mga mata nito ang matinding sakit. Alam niyang galit ito dahil hindi pa rin ito nakakalimot.

Hindi maiwasang makaramdam ng awa ni Vince para sa kanyang ama.

Alam niyang masakit ang pinagdaanan nito at kung siya siguro ang nasa sitwasyon nito ay baka kung ano na ang nagawa niya.

“I’m sorry to hear that, papa. Alam kong masakit pa rin sa inyo ang nangyari pero matagal na iyon. Wala kaming kinalaman ni Charlie sa mga pagkakamali ng mama at ng papa niya.

Isa lang naman ang gusto ko at ’yon ay ang mabuo ang pamilya ko. Ayokong lumaki sina Chase at Chance na hindi kumpleto ang pamilya nila dahil mahirap ’yon para sa isang bata. Ayokong pagdaaanan nila ang mga pinagdaanan namin ni Venice.“ Lumapit siya rito at dahan-dahang ipinatong ang kamay sa balikat nito.

“Kahit para man lang sa mga apo mo, papa, kalimutan mo na ang galit mo. Alam kong hindi madali ang mga pinagdaanan mo dahil naramdaman ko rin ’yan noong mga panahong inaakala kong ipinagpalit ako ni Charlie sa iba.

Pero sana, panahon na para kalimutan na natin ang nakaraan at magsimula muli ng panibago.

“Balak ko nang pakasalan si Charlie sa lalong madaling panahon at kapag nahanap ko na ang mama, I want you both to be there on our wedding day. Mahal na mahal ko si Charlie, papa. Sana hayaan niyo na kaming maging masaya. Sana rin, matutunan niyo nang patawarin ang mama. Mauna na ako.” Aniya saka pumihit at naglakad palabas ng bahay ng ama.

“A-Anong ginagawa mo dito?” bumalik siya sa realidad nang marinig niya ang tila nauutal na boses ng ina. Oo! Kaharap niya ang matagal na niyang hinahanap na ina at ’di niya inaasahan iyon. Paanong naroon ito sa bahay na iyon?

Kaya siya nagpunta roon ay upang hanapin ang mag-iina niya. Pero sa hindi inaasahang pagkakataon, ang mama niya ang nakita niya.

Then he suddenly remembered the address that was written on the report that Duke gave him when they were at the beach. Ito ’yong address na ’yon! Parehas ng address ni ibinigay nito kanina lang!

Pero lahat ng mga isiping iyon ay nawala saglit. Ang buong attention niya ay napunta sa ina. Halos hindi na siya kumukurap dahil baka bigla itong mawala sa paningin niya at hindi na naman niya alam kung saan hahanapin.

Kita niya na parang maiiyak ito at tila hindi alam ang gagawin. She was staring at him full of longingness and he was surprised. Bakit parang emosyonal yata ito? Kilala ba siya nito? Pero imposible iyon. Mga bata pa sila nang iwan sila nito.

Ang sabi ng papa niya ay pinalabas nitong patay na silang magkapatid para hindi na sila balikan pa ng ina.

“H-Hindi niyo po ba ako naaalala?” Iyon ang namutawi sa bibig niya. She stared at him full of wonder na para bang pinag-aaralan ang bawat anggulo ng mukha niya. Kita niya ang panunubig ng mga mata nito.

“Syempre, kilala kita. Kilalang-kilala kita…anak.” nanginginig ang boses na sagot nito. Tumulo ang masaganang mga luha mula sa mga mata nito.

Nanlaki ang mga mata niya sa narinig. “Alam niyo pong anak niyo ako?” Hindi makapaniwalang tanong niya ngunit hindi na siya nito nasagot pa dahil sinugod na siya nito ng mahigpit na yakap.

“Ang anak ko! Oh, God. Anak ko!” hagulhol nito. Ramdam niya ang panginginig ng katawan ng ina at hindi niya mapigilang maluha. Alam niya sa sarili niyang isa siyang matapang na tao at hindi basta-basta umiiyak pero sa pagkakataong iyon ay ’di niya napigilan ang bugso ng damdamin.

Sa wakas, nagkita rin sila ng ina. Parang isang milagro ang muli nilang pagtatagpo.

Matagal-tagal rin silang magkayakap na ganun hanggang sa kumawala ang ina. She cupped his face and stared at him full of emotions. Kitang-kita niya ang kasiyahan sa maganda nitong mukha.

“Ang tagal-tagal ko nang inaasam na makita ka, anak, kayo ng kapatid mo. Walang dumaang araw na hindi ko kayo naaalala ni Venice pero hindi ako nawalan ng pag-asa. Palagi kong ipinagdarasal na sana ay makita ko na kayo at sa wakas ay pinagbigyan ng panginoon ang mga dasal ko.” Umiiyak na anito habang hinahaplos ang mga pisngi niya.

Ramdam niya ang tindi ng emosyon nito at pati siya ay ganun din.

“Patawarin mo ako, Vince anak, dahil hindi na ako nagkaroon ng pagkakataon na balikan kayong magkapatid.” Humagulgol ito lalo pagkasabi niyon. Kita niya ang sakit sa mga mata nito habang sinasabi iyon.

Umiiling-iling ito habang paulit-ulit na humihingi sa kanya ng tawad. Walang tigil ang pagbuhos ng mga luha nito.

Kinuha niya ang mga kamay nito na nasa mga pisngi niya saka hinawakan iyon. “Ang tagal ko na po kayong hinahanap…mama.” He didn’t know that it would feel so good to be able to her call that.

Lumaki siyang walang kinalakhang ina kaya naman wala siyang alam kung ano ang pakiramdam ng may inang nag-aalaga sa kanya. Wala siyang tinatawag na mama.

Noong bata pa siya, walang yumayakap sa kanya kapag kailangan niya ng kalinga. Lagi niya noong naiisip kung ano kaya ang buhay nilang magkapatid kapag may ina silang kasama. Tanda niya pa na kapag umiiyak ang kapatid, siya ang yumayakap rito. Ayaw niyang maramdaman nitong may kulang.

“Talaga, anak? Hinanap mo ako?”

“Of course, I did! Kahit ano pa ang mga nagawa niyo noon ay hindi kami nagtanim ng galit ni Venice sayo. Ano po ang nangyari? Bakit kayo nawala? Bakit hindi niyo na kami binalikan ni Venice kung alam niyo naman palang buhay kami? Totoo bang ipinagpalit mo kami sa kabit mo?” Vince queried.

Gusto niyang marinig mula rito ang rason nito kung bakit wala ito sa buhay nila habang lumalaki silang magkapatid.

Mapait na ngumiti ang ina saka humugot ng isang malalim na hininga. “Dahil hindi ako hinayaan ng papa niyong makalapit.”

“Ano po ang ibig niyong sabihin?”

Ilang segundo rin itong hindi umimik habang tahimik na lumuluha. Nang makabawi ito ay saka lamang sumagot. “Nag-umpisa ang lahat noong umuwi ako dito sa Pilipinas nang mag-isa dahil nagkasakit ang mama. Hind ko na kayo isinama noon dahil babalik din naman ako agad pagkatapos ng isang linggo. Pero hindi ako nakabalik agad dahil namatay ang mama.

“Naroon naman ang kabigan ko na si Arthur upang alalayan at damayan ako. Dahiil sa nangyari, sumunod kayo dito sa Pilipinas kasama ng papa niyo at doon, nakita ako ng papa niyo na kayakap si Arthur. That time, umiiyak ako and Arthur was just comforting me as a friend. Walang imik ang papa niyo pero pagkatapos ng libing, doon na niya ako sinumbatan.

“’Yon ang pinakamalala naming naging pagtatalo. Alam ko noon pa na malaki ang selos niya kay Arthur dahil pakiramdam niya ay masyado akong malapit rito. Ipinaliwanag ko sa kanya na walang ibig sabihin ng nakita niya. Ginawa ko ang lahat para magkaayos kami pero kinabukasan no’n, bumalik si Arthur at kinausap niya ako.

“Doon niya inamin sa’kin na mahal pa rin niya ako at nagulat ako sa ginawa niya. Hinalikan niya ako at nakita ulit ng papa mo. Sinadya ni Arthur na gawin iyon para makita niya. Galit na galit ang papa mo at nabulagan ng matinding selos.Nagpangtabot sila. Nang sinubukan kong magpaliwanag, hindi na niya ako pinakinggan.

“Kinabukasan, tinangay niya kayo ng kapatid mo. Nalaman ko na lang sa mga katulong na nasa airport na raw kayo nang magising ako. Sinubukan ko kayong habulin pero nasiraan kami ng driver sa daan. Pumara ako ng taxi pero ’yon ang pagkakamali ko.

“Sa ibang lugar ako dinala ng driver, kung saan wala nang makitang bahay sa paligid. Hindi ko alam kung ano ang balak niya pero sinubukan kong lumaban. Nagpagewang-gewang ang sinasakyan namin hanggang sa naaksidente kami. Bumangga ang taxi sa isang malaking puno. Nang magkamalay ako, wala na akong maalala. Ni hindi ko alam kung ano ang tunay kong pangalan.” Napahikbi ito at tumigil sa pagsasalita na parang bang hirap na hirap itong ikwento ang mga nangyari rito.

Sumikip ang dibdib ni Vince sa mga narinig mula sa ina. Hindi niya akalaing mali pala lahat ng paratang ng ama rito. Mula noong nalaman niya ang katotohanang buhay ang ina, nakatatak na sa isipan niyang nagtaksil ito sa papa nila.

Oo, meron siyang naramdamang tampo rito dahil sa inakala niyang ginawa nito pero mas nanaig ang kagustuhan niyang makita itong muli.

Mabuti na lamang at pinakinggan niya ang puso niya at hinanap ito dahil wala naman pala talaga itong kasalanan. Biktima lang rin ito ng pagkakataon. Gaya nila ay nagdusa rin ito.

“Ang sabi ng papa ay sumama raw kayo sa ibang lalaki at ipinagpalit niyo kami sa kanya.”

She shook hear head vigorously. “Hindi totoo ’yan, anak. Alam ng Diyos na hindi ko ginawa ang binibintang ng papa mo sa’kin.” Lalong lumakas ang iyak nito at nabahala siya.

Niyakap niya ito. “Please, stop crying. I believe you, ma.” pagbibigay assurance niya rito.

“Napakasakit ng mga nangyari. Dahil sa maling akala ay nagkahiwalay tayo. Hindi ko kayo nakitang lumaki ng kapatid mo. Wala ako sa tabi niyo upang gabayan kayo.” Kumawala ito sa kanya saka muling hinaplos ang pinsgi niya. “Alam mo bang sa loob ng mahabang panahon na nawala ang memorya ko, lagi ko kayong napapanaginipan ng kapatid mo pero kahit ano’ng gawin ko, hindi ko maalala kung sino kayo sa buhay ko.”

“Saan po kayo tumira noong mga panahong wala kayong maalala? Kailan nagbalik ang alaala niyo? Bakit hindi na kayo nagpakita nang nakakaalala na kayo?” sunod-sunod na tanong niya. Gusto niyang marinig ang buong kwento.

“Noong nasa ospital ako pagkatapos ng aksidente, wala silang nakitang anumang gamit na dala ko kaya wala rin silang ideya kung saan hahanapin ang mga kamag-anak ko. Hanggang sa makita ako ng isang madre at tinulungan niya ako.

“Nang makalabas ako sa ospital, dinala niya ako sa kumbento. Naglagi ako doon habang hinahanap nila ang mga kamag-anak ko. Pumunta kami sa police station para magpatulong. Pagkatapos ng halos dalawang linggo, dumating si Arthur at ang asawa nitong si Clarissa. Nagpakilala silang mga kaibigan ko. Paulit-ulit na humingi ng tawad si Arthur sa’kin pero nang tinanong ko kung para saan, hindi niya sinabi.

“Sila ang tumulong sa’kin upang bumangong muli at mamuhay ng tahimik. Dinala nila ako sa Amerika at doon ako naglagi ng mahigit dalawampung taon. Nagnegosyo ako doon at napalago ko. Naging maganda ang buhay ko financially pero alam kong may kulang.

“Then almost 2 months ago, nakita ko ang larawan mo at ni Venice sa isang magazine. Nang mabasa ko ang mga pangalan niyo, parang isang pintuan na nabuksan ang mga nakatago kong ala-ala. I cried so hard that I didn’t know what to do. Akala ko hindi na babalik pa ang mga ala-ala ko pero nangyari. After that, I confronted Arthur and Clarissa kung bakit hindi nila sinabi sa’kin ang totoo na may asawa at mga anak pala ako.

“Doon na nila sinabi sa’kin na hindi na nila sinabi ang totoo sa’kin kasi ang alam nila ay patay na kayo ni Venice. ’Yon daw ang nabalitaan nila galing sa pamliya Aragon noon. Alam nilang masasaktan ako kapag nalaman ko na patay na kayo at siguradong hindi ko kakayanin kaya mas minabuti nilang ilihim na lamang sa’kin ang lahat. Sabi rin nila, hindi na bumalik ang papa niyo dito sa Pilipinas dahil sa sobrang galit niya.

“Agad akong lumipad papuntang Switzerland nang nakakaalala na ako pero nang makita ako ng papa niyo, hindi niya ako hinayaang makita kayo. Hindi niya sinabi kung nasaan na kayo ni Venice. Galit na galit pa rin siya sa’kin at hindi pinakinggan ang anumang paliwanag ko.

“Hinanap ko kayo sa Switzerland hanggang sa mabalitaan ko na wala na pala kayo roon ng kapatid mo kundi nandito na raw pala kayo sa Pilipinas. Agad akong pumunta rito. Sinubukan kong lumapit sa bahay ng mga Aragon pero walang humarap sa’kin maliban sa mga guards. Ilang araw na ako rito sa Pilipinas, umaasang mahanap ko rin kayong magkapatid.”

Ramdam niya ang paghihirap ng ina at gusto niyang pawiin lahat ng iyon ngayon nagkita na sila. Muli niya itong niyakap ng mahigpit. “Tama na ang iyak, ma. Ang mahalaga ay nagkita na tayo. Siguradong matutuwa si Venice kapag nakita ka.” ilang minuto rin sila sa ganung posisyon hanggang sa yayain siya nitong pumasok.

“KAMUSTA na ang kapatid mo, anak? Sabik na sabik na akong makita siya.” Anang ina habang magkatabi silang nakaupo sa sofa sa sala. Nakasandal ang ulo nito sa balikat niya habang yakap siya nito mula sa tagiliran.

Napangiti siya. “She’s fine, ma. Malapit na kayong magkaroon ng doctor na anak. Venice is such an intelligent girl. You’ll be proud of her for sure.” Pagmamalaki niya.

“Mabuti naman kung ganun. I’m proud of the two of you kasi kahit wala ako sa tabi niyo, naging successful kayo.” Napabuntong-hininga ito. “But I wish, I was there.” Halos pabulong na anito.

“Forget about that, ma. Ang mahalaga ay nandito ka na. Let’s start all over again. Marami ka pang panahon upang bumawi sa amin ni Venice.”

“Salamat, anak. Pinagaan mo ang loob ko.” Ilang segundong walang nagsalita sa kanila. Then, Vince suddenly remembered somthing.

“Ma, hindi po ba nabanggit ni Mr. Azaria na ako ang boyfriend ng anak niya?”

Dumiresto ito ng upo saka tumingi sa kanya nang puno ng pagtataka. “What do you mean?”

“Charlene, his daughter, is my girlfriend, ma. Pero pilit nila kaming pinaghihiwalay. Ayaw nila sa’kin para sa anak nila.”

She looked confused while staring at him then her gaze shifted upstairs. “Hindi ko maintindihan. Narito si Charlene ngayon pero iba ang ipinakilala nilang fiancé niya.”

Nanlaki ang mga mata niya sa narinig saka napatingin sa taas. “Charlie is here, ma? Nasaan? Kasama ba niya ang mga bata?” tanong niya saka tumayo.

Kunot-noong tumango ito. “Oo, anak. Nasa taas.”

“Which room?”

“First room from the stairs. May bisita—”

Hindi na niya hinintay ang iba pa nitong sasabihin. Ang nasa isip ay makita agad ang mag-iina niya. Agad siyang pumanhik sa taas at nang makita ang kwarto na tinutukoy ng ina, agad niya iyong binuksan. Hindi na siya nag-abalang kumatok.

“Mahal, nandito na ak—” Ngunit hindi na niya naituloy pa ang sasabihin niya nang makita ang kaganapan sa loob ng kwarto. Pakiramdam niya ay pinagsakluban siya ng langit at lupa sa nasaksihan.

Sa wakas, nagkita rin silang mag-ina at nagkaliwanagan ;)

Sino sa inyo ang nakaisip na hindi talaga nagtaksil ang mama ni Vince?

Ano kaya ang naabutan ni Vince sa loob ng kwarto? Ito kaya ang maging dahilan para maghiwalay sila?

COMMENT

VOTE

chapter 33

A/N:

Dahil

patapos

na ang story,

hihingi

ulit ako ng comments, blazers!

80 comments

para sa next update:) ENJOY READING!

HINDI mapigilang maiyak ni Charlene habang pinagmamasdan ang mga anak na mahimbing nang natutulog. Nakatulugan na ng mga ito ang pag-iyak. Gusto na kasi ng mga ito na umuwi na raw sila sa rancho dahil naiwan doon ang papa ng mga ito.

Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang sitwasyon nila. Gustong-gusto na rin niyang umuwi upang makita ang kasintahan.

Ito ang unang beses na matutulog silang mag-iina na wala si Vince simula nang magkabalikan sila at pakiramdam niya ay may mali. Kahit ilang oras pa lamang silang hindi nagkikita ay miss na miss na niya ito.

Dahan-dahan siyang bumangon. Gusto niyang uminom ng gatas baka sakaling ma-relax siya at makatulog na. Pakiramdam niya ay pagod na pagod siya sa dami ng nangyari sa araw na iyon pero hindi siya dalawin ng antok.

Lumabas siya ng silid at bumaba. Didiretso na sana siya sa kusina nang may maulinigan siyang mga boses sa sala. Nagpasiya siyang silipin kung sino ang mga iyon.

Medyo nagulat siya nang makita ang mga magulang at may kasama ang mga ito. Kaya pala may narinig siyang ’di pamilyar na tinig.

Akma siyang tatalikod upang tumungo na sa kusina ngunit nakita siya ng ina.

“Mabuti at bumaba ka, Charlie.” Anito. She coaxed her to approach them. Lumapit siya at tumabi sa ina.

Nagkatinginan sila ng babaeng kausap ng mg ito at na-surpresa siya nang mapagsino ito. Ito ang ginang na nakita nila noong isang araw sa grocery store. Mukhang kadarating lang nito dahil wala naman ito kanina nang dumating sila sa bahay na iyon.

Mukha ring na-surpresa ang ginang pagkakita sa kanya.

“Vicky, this is Charlene, our youngest. You can call her Charlie. Charlie, this is Victoria Von Arx. She’s our friend and the owner of this house. Natatandaan mo pa ba siya? Nakilala mo na siya noon sa Amerika noong bata ka pa.” sabi ng mama niya.

“Oh, my! Such a small world! Siya na ba ’yong bunso niyo? Such a stunning lady.” Puri nito saka ngumiti sa kanya. “Anak ka pala nila Charissa at Arthur, hija.” Masayang sabi ng ginang saka nakipag-beso-beso sa kanya.

“Nagkita na kayo?” takang tanong ng papa niya.

“Nakita ko sila ng mga anak niya sa grocery store noong nagpunta tayo sa Tagaytay. Naku, kung alam ko lang na anak niyo pala siya, sana nagpakilala na ako sa kanya. Hindi ko siya namukhaan. Maliit pa kasi siya noong huli ko siyang nakita.”

Tila nabigla ang mga magulang sa sinabi ng ginang pero agad nakabawi ang mga ito. “Anyway, dito muna kayo ng mga bata habang inaayos pa ang mga dapat ayusin sa kasal niyo ni Gav.” Her father said formally.

“Ikakasal ka na pala, hija. Congratulations! Gwapo siguro ng boyfriend mo kasi napaka-cute ng mga anak mo.” Mrs. Von Arx complimented.

Pilit na pilit na ngumiti si Charlie saka tumango bilang sagot. “Thank you po. Sige po, aakyat na po ako.” paalam niya at hindi na hinintay pa ang sagot ng mga ito. Pagtalikod niya, agad nahulog ang mga luha niya.

Ilang araw na lang at ikakasal na siya kay Gavril at pakiramdam niya ay mamatay na siya sa isiping hindi ang lalaking mahal niya ang magiging katuwang niya sa buhay. Bukas na ang nakatakdang kasal nila ni Vince pero hindi na matutuloy pa iyon.

Hindi na muna siya pumasok sa kwarto. Dumiretso siya sa terrace saka doon humagulgol ng iyak. Ang sakit-sakit. Pakiramdam niya ay hindi na niya kakayanin pa ang sakit.

Masayang-masaya siya sa piling ng kasintahan nitong mga nakaraang buwan. Akala niya ay wala nang makakapaghiwalay pa sa kanila pero pagkatapos ng mga nangyari, mukhang malabo na silang magkatuluyan pang dalawa.

Biglang bumalik sa ala-ala niya ang mga nangyari kahapon pag-uwi niya sa bahay nila…

Napaupo

si Charlie sa sofa

habang

nakatingin

pa rin sa

hawak

papel

. Ang mga

luha

niya ay

patuloy

lamang

pagdaloy

mula sa

kanyang

mga mata.

“H-Hindi

totoo

’to.“

Aniya

habang

umiiling

. Hindi niya

matanggap

ang mga

nababasa

“Lahat ng mga

nakasulat

diyan

totoo

Niloloko

ka lang ng

nobyo

mo.

Umpisa

lamang

relasyon

niyo ay

pinagtangkaan

ka na

niyang

ipahamak

Kagagawan

niya ang

nangyari

noon sa rancho.

Natatandaan

mo ba

noong

nakawala

ang mga

hayop

? Siya ang may

kagagawan

niyon

Inutusan

niya ang mga

tauhan

niya

upang

gawin

iyon

naging

dahilan

pagkahulog

mo sa

dalisdis

gubat

dahil

paghahanap

sa mga

nakawalang

hayop

“Siya rin ang

nagpabugbog

kay Darwin

dahil

pagiging

malapit

niya sayo.

Natagalan

si Darwin sa

ospital

dahil

nangyari

. Hindi lang ’yon. Hindi rin niya sinabi

sa’yo

na siya ang ama ng

ipinagbubuntis

ni Bettina. They did a DNA test just before you went to Switzerland for vacation and the result was positive.“

“No! Hindi

magagawa

ni Vince na

pagtangkaan

akong

patayin

Aksidente

ang

nangyari

sa’kin

—“

“It wasn’t really an accident. Ang sabi ng

tauhan

niya na

nakausap

ko, kaya raw nila ginawa

iyon

ay para

sirain

ang rancho. Ang

pagpapakawala

ng mga

hayop

umpisa

lamang

ng mga plano ni Vicente Aragon.

Siguro

nga

aksidente

ang

nagyari

sa’yo

pero

malayong

mangyari

iyon

kung hindi niya ginawa ang mga ginawa niya!

“Hindi lang ’yan ang

kalokohan

niya.

Pagkatapos

ng DNA test,

nagkita

ulit sila ni Bettina and guess what? Sa

isang

hotel sila

tumuloy

. Ano sa

tingin

mo ang

gagawin

isang

lalaki

isang

hotel

kasama

ng dating

babae

niya? ’Yan ba ang gusto mong

maging

asawa, Charlie?

Nobyo

mo pa lang siya pero

marami

siyang

tinatago

sa’yo

Niloloko

ka niya.

Napag

alaman

ko ring hindi lang si Bettina ang

naging

babae

niya.

Marami

sila.

“Sa

tingin

mo ba,

tototohanin

ka niya? Sa

dami

babaeng

naikama

na niya, sa

tingin

mo kaya hindi

maghahanap

’yon ng

iba

kahit

kasal

na kayo? Mga

ganung

uri

lalaki

ang

ayaw

kong

makatuluyan

dahil

masasaktan

ka lang. Kung kay Gavril ka

magpapakasal

magiging

maganda

ang

pagsasama

niyo

dahil

mabait

siya at hindi gaya ni Vicente. Hindi lang ’yon,

matutulungan

mo pa si Gavril sa problema niya ngayon.“

“Ano ang

ibig

mong

sabihin

, papa? Ano ang problema ni Gav?“

tanong

niya na pilit nagpapakatatag. Nanginginig ang mga tuhod niya at parang hindi siya makapag-isip ng tama.

“Nakalagay sa last will and testament ng papa niya na kailangang magpakasal siya sa isang Azaria para makuha niya ang mana niya. Kung hindi niya gagawin iyon, mamumulubi siya dahil mapupunta lahat sa kapatid niya ang mga kayamanan nila.” Sagot ng ama sa walang emosyong mukha.

Napasinghap si Charlene sa narinig. Ngayon ay nauunawaan na niya kung bakit pumayag si Gavril na pakasalan siya.

“Gavril has always been good to you and your children.Matagal mo na siyang kaibigan. Siya rin ang nagsilbing ama ng mga bata sa loob ng ilang taon. Marami siyang naitulong sa’yo so this time, you should do the same to him. Siya naman ang may kailangan sa’yo kaya dapat tulungan mo siya.

“Leave that cheater boyfriend of yours. Ipaubaya mo na siya sa babae niya lalo na at magkakaanak na rin sila.” Sa tono nito ay para bang isang bagay lang si Vince na madaling bitawan; na para bang napakadali lang ng hinihiling nito sa kanya.

Umiling siya saka tumayo. “No, papa. I need to talk to Vince. Gusto kong marinig ang paliwanag niya. There must be some explaination to this.” Matigas ang boses na aniya. Oo, nasasaktan siya sa isiping ginawa lahat ng iyon ni Vince pero hindi siya basta na lamang bibitaw hangga’t hindi niya naririnig ang side nito.

Akma siyang maglalakad palabas ng bahay nang muling magsalita ang ama. “Talagang matigas ang ulo mo, Charlie! Bakit kailangan mo pang kausapin ang lalaking ’yon?! Hindi pa ba sapat ang mga sinabi ko sa’yo para tuluyan mo na siyang iwan?! Talaga bang magpapakatanga ka sa kanya?!” napaigtad siya sa lakas ng boses ng ama pero desidido siyang umuwi sa rancho upang kausapin ang nobyo. Hindi pwedeng basta na lamang siyang maniwala.

“I’m am not being stupid, papa. Siguro nga, totoo ang lahat ng mga sinabi niyo pero kahit ganun, kailangan ko pa rin siyang makausap.” Pagmamatigas niya. Akma niyang pipihitin ang seradura nang muli itong magsalita.

“Sige, umalis ka at puntahan mo ang lalaking ’yon at hinding-hindi na niya makikita pa ang mama niya.” Banta nito.

“Ano na naman ’to, papa?!” tumaas na rin ang tinig niya. Bigla niyang naalala ang ipinagtapat sa kanya ni Vince na binantaan ito ng papa niya na hinding-hindi na nito makikita ang ina nito kapag hindi pa siya hiniwalayan dahil gagawa ang papa niya ng paraan para harangin lahat ng impormasyong makapagtuturo sa mama nito.

Kumuyom ang mga palad niya. Unti-unti ang pagbangon ng galit sa dibdib.

“Alam ko kung nasaan ang mama niya. Kung aalis ka ngayon, itatago ko ulit ang mama niya at hinding-hindi na siya magkakaroon pa ng pagkakataon na makita siya. Maybe he’s wondering why he couldn’t find his mother all this time. Well, that’s because, I did everything I could to prevent him from seeing her. Kung susunod ka sa sinasabi ko, ako mismo ang maghahatid sa kanya sa mama niya.” Charlie stared at her father in disbelief.

Hindi niya makapaniwala sa mga naririnig mula rito. Hindi niya lubos maisip na kaya nitong gawin lahat ng mga sinasabi nito. Alam niyang makapangyarihan ang ama at maraming koneksyon. Nakaya nitong itago ang mama ni Vince sa matagal na panahon kaya kaya rin nitong itago ito habang-buhay mula sa binata.

“Bakit niyo ’to ginagawa sa’kin, papa?” punong-puno ng hinanakit na tanong niya rito habang hilam ng luha ang mga mata.

“Because we want the best for you. Hindi makabubuti sa’yo o sa pamilya natin ang maiugnay sa pamilya Aragon not to the mention na niloloko ka rin lang naman ng magaling mong nobyo.” Her father answered with a stoic face.

Nanatili namang tahimik ang ina at kapatid ngunit biglang tumayo ang kuya Blade niya kapagkuwan.

“Aren’t you being unfair to Charlie, papa? Sinisira niyo ang buhay niya at dinidiktahan. Malaki na siya at may sariling isip. Kung totoo mang ginawa lahat ng boyfriend niya ang mga sinasabi niyo, wala pa ring kayong karapatang pangunahan niya at blackmail’in. Imbes na tinutulungan niyo siya sa dapat niyang gawin, hindi, dahil gusto niyong hawakan ang buhay niya at maging sunod-sunuran sa lahat ng gusto niyo. I can’t believe that you’re being irrational dahil lang sa personal na galit niyo sa ama ni Vicente. Hindi niyo ba nakikita? Sinasaktan niyo na si bunso! Nagiging makasarili kayo!” malakas ang boses na sabat ng kuya niya.

“Shut up, Blade! Wala kang alam sa nakaraan so don’t ever chide at me about it! Alam namin ng mama niyo ang mas makabubuti sa kapatid mo!”

Kita niya ang pagtatagisan ng ngipin ng kapatid. Kita niya ang galit sa mga mata nito.

“No, papa. Hindi ako tatahimik dahil mali na ang ginagawa ninyo! I will tell about this to kuya Jax and kuya Axel! Siguradong hindi rin nila magugustuhan ito!” Banta nito ngunit nagulat na lamang sila nang lumapit ang ama rito at sampalin ito ng malakas.

“Arthur!”

“Papa!” halos magkapanabay na sigaw nila ng ina upang awatin ang ama. Nakakatayo na ang ama pero gumagamit pa rin ito ng crutches.

Nagulat ang kuya niya sa ginawa ng papa nila pero kita niyang lalong nagbaga ang mga mata nito sa galit. Lumapit ang ina rito. “Arthur, what do you think you’re doing?! Hindi mo naman kailangang saktan ang anak mo!” sigaw ng mama nila.

“Dahil kinukunsinti niya ang kapatid niya kaya lalong nagiging matigas ang ulo niyan!”

“Dahil mali ang ginagawa mo, papa!” muling sumbat ng kapatid. Tumaas ang kamay ng ama at akmang muling sasampalin ang kuya niya nang dali-dali siyang lumapit at yakapin ito.

“Tama na, papa. Tama na!

’Wag niyong idamay si kuya. Sige, payag na ako sa gusto niyo.“

“What the hell, bunso! Bakit ka pumayag?!” galit na sita ng kuya niya.

“Kasi ayaw ko nang may iba pang madamay. Ayaw kong tuluyang masira ang relasyon natin bilang pamilya. Ayoko ring hindi na makita pa ni Vince ang mama niya. Kung ito lang ang magpapatahimik ng lahat, then so be it.” sagot niya kahit pa parang sasabog ang dibdib niya.

Ayaw niyang isiping sumuko na siya pero ano ba ang dapat niyang gawin? Kapag nagpakasal siya kay Gavril ay makikita na ni Vince ang matagal na nitong hinahanap na ina at matutulungan pa niya ang kaibigan niya sa problema nito.

Kung iispin ay parang napakadali na ibigay ang kasiyahan ng mga magulang sa pamamagitan ng pagsunod sa gusto ng mga ito pero napakabigat ng kailangan niyang gawin. Kilala niya ang ama. Kapag patuloy itong sumbatan ng kapatid ay baka itakwil rin nito ang kuya niya…

Galit na pinunasan ni Charlie ang mga luha pero patuloy pa rin iyon sa pagpatak. Hindi niya alam kung kakayanin niyang magpakasal sa lalaking hindi niya mahal dahil ngayon pa lang ay para na siyang unti-unting pinapatay.

Ngayon lamang siya nakaramdam ng galit sa mga magulang, lalo na sa ama dahil sa ginagawa nitong pagkontrol sa buhay niya. Hindi niya maintindihan kung bakit kailangan siya nitong saktan ng ganito.

Dumating na nga ang kinatatakutan niyang araw na kailangan niyang pumili sa pagitan ng pamilya niya at ni Vince. Ayaw niyang may isa man sa mga itong mawala sa kanya. Masyado bang imposible na maging masaya na lang ang lahat para sa kanila ng kasintahan?

Ilang minuto rin siyang umiyak doon hanggang sa mamaga na ang mga mata niya sa pag-iyak. Gustong-gusto niyang tawagan si Vince pero isa sa kondisyon ng ama na ’wag na siyang makikipag-usap pa rito at tuluyan nang putulin ang ugnayan nila.

She chuckled bitterly. Kahit kailan, ’di mapuputol ang koneksyon nilang dalawa ni Vince dahil may Chase at Chance na nag-uugnay sa kanila.

“Charlie…” She was pulled out of her reverie when she heard her mother’s voice. Muli niyang naramdaman ang paghihimagsik ng dibdib pagkakita sa ina.

Tumayo siya. “Matutulog na po ako.” Aniya saka akmang lalampasan ito nang hawakan siya nito sa kamay. Nagtama ang mga mata nila. She could see the guilt in her mother’s eyes while staring at her state.

“Umiyak ka ba?” parang concern na tanong nito na ikinagulat niya.

“Wala po ito.” Nag-iwas siya ng tingin.

Narinig niyang nagpakawala ito ng buntong-hininga. “Pwede ba tayong mag-usap, sweetheart?”

Nagulat siya sa itinawag ng ina sa kanya. Ngayon lang siya nito ulit tinawag ng ganun. “About what, ma?”

Naupo silang dalawa bago ito sumagot. “Gusto ko lang sabihing sundin mo na lang ang mga sinasabi ng papa mo para walang gulo.”

Tiningnan niya ang ina na punong-puno ng hinanakit. “Bakit kayo ganyan ni papa, mama? Isa pa rin ba ito sa mga parusa niyo sa’kin dahil sa mga nangyari sa nakaraan? Hanggang ngayon ba, hindi niyo pa rin ako kayang patawarin? Ilang taon pa ba ang kailangan kong bilangin bago niyo ako mapatawad? Bakit parang hirap na hirap kayong patawarin ako? Ganun na ba kalaki ang nagawa kong kasalanan na hanggang ngayon ay pinaparusahan niyo pa rin ako?” hindi niya mapigilang sumbat. Muling nangilid ang mga luha niya.

Umiling ang ina. “Anak, hindi sa ganun. Gusto lang namin ng papa mo na mapabuti ka. Kaya nga pinaimbestigahan ng papa mo si Vicente para masigurong hindi ka niya sasaktan pero iba ang natuklasan niya. Nang malaman niya ang mga ginawa ng boyfriend mo, galit na galit siya. Ayaw niyang lokohin ka ng lalaking ’yon. Nang dahil sa kanya, muntik ka nang mapahamak. Not just that, may nabuntis din siyang babae. Who knows kung ilang babae na pala ang nabuntis niya? Magiging magulo ang buhay mo kung sa gaya ka niya magpapakasal.”

“Pero bakit parang may iba pang rason si papa kung bakit ayaw niya kay Vince? Ano ’yong sinabi ni kuya na may personal na galit si papa sa papa ni Vince?” nakita niya ang paglamlam ng mga mata ng ina. She saw pain that passed through her eyes.

“Kalimutan mo na ’yon. Sige na, matulog na tayo. Gabi na.” parang umiiwas na sagot nito saka tumayo.

“Mama, please. Sagutin niyo naman ako. Ano ba talaga ang rason?”

“Sweetie, sundin mo na lang ang papa mo para walang gulo.”

Tumayo siya at yumakap rito. “I’m begging you, ma. Kung ayaw niyong sabihin sa’kin ang totoo, tulungan niyo na lang akong kumbinsihin ang papa na itigil na ang kalokohang ito.”

“Charlie—”

“—Please, mama. Kahit ngayon lang, magpaka-ina naman kayo sa’kin.” ’Di niya mapigilang mapahikbi.

Matagal itong hindi sumagot. “Mahal mo ba talaga siya?” tanong nito kapagkuwan.

“Mahal na mahal ko siya, mama.”

“Kahit pa niloko ka niya?” hindi makapaniwalang tanong nito.

“Hindi ako maniniwala sa kahit ano hangga’t hindi ko naririnig iyon mula sa kanya. Please, ma. Tulungan niyo naman ako. Nagmamaakaawa ako sa inyo. Hindi ko kakayaning mawala si Vince sa’kin pero ayaw ko rin namang tuluyan nang magkasira kami ng papa.”

“Alam mo namang imposible nang magbago pa ang isip ng papa mo kapag nag-desisyon na siya ’di ba?”

“Ano ba ang gusto mong gawin ko, ma, para tulungan mo ako? Gusto niyong lumuhod ako?” lumuhod siya sa harap nito na halatang ikinabigla ng ina. “Mama, please. Ayokong magpakasal kay Gavril. Kayo lang ang pwedeng kumumbinsi sa papa.” Pagmamakaawa niya.

Kita niya ang awa sa mukha ng ina. Alam niyang natitibag na niya ang pader nito. “Tumayo ka na diyan.” Pinatayo siya nito saka pinunasan ang mga luha niya. “Sige, titingnan ko ang magagawa ko. Subukan kong kausapin ang papa mo pero hindi ko alam kung mababago pa ang desisyon niya.”

“Thank you, mama! Akala ko nakalimutan niyo nang anak niyo rin ako.” tuwang-tuwang aniya saka niyakap ito. Hindi siya makapaniwalang pumayag ito.

“Hindi totoo ’yan! Anak kita, namin ng papa mo, at hindi magbabago ’yon. Nagalit man ako sa’yo at nagtampo pero mahal kita. Ayoko na nasasaktan ka ng ganito.” Niyakap siya nito. Ilang minuto rin silang magkayakap.

Ninamnam niya ang yakap ng ina na matagal niyang ’di naramdaman. Kahit papa’no ay sumaya siya. Akala niya ay tuluyan nang naging bato ang puso ng ina para sa kanya pero hindi pa pala.

PAGGISING niya kinaumagahan ay wala na ang mga magulang. Maaga siguro ang mga itong umuwi. Bumangon siya at hindi na muna niya ginising ang mga anak na mahimbing pa rin ang tulog.

Nang bumaba siya ay nakita niya ang may-ari ng bahay na si Mrs. Von Arx. Hindi niya alam kung bakit sa bahay nito sila dinala ng mga magulang.

“Good morning, hija. Maupo ka muna diyan. Tapos na akong magluto.”

“Pasensya na po, tita. Medyo late akong nagising para sana ako na lang ang nagluto.” Aniya.

Ngumiti ang ginang. “’Wag mo nang isipin iyon. Maaga talaga akong nagigising.” Anito habang naghahain na sa lamesa. Tinulungan niya ito.

“Gisingin mo na ang mga anak mo para makakain na rin sila.” Anito nang matapos silang maghain. Bumalik siya sa taas at ginising ang kambal.

Walang ganang bumangon ang mga ito saka nagpunta sa banyo upang maghugas ng mukha. Kita niya ang lungkot sa mga mata ng mga ito.

“Mama, hindi pa po ba tayo uuwi?” Tanong ni Chase nang nasa hagdan na sila pababa. Si Chance naman ay karga niya. Nagpapa-baby na naman. Paggising pa lang nito kanina ay umuwi agad ang sinasabi nito.

“Hindi pa, anak.”

Lalong naging malungkot ang mga ito at parang pinipiga ang puso niya sa nakikita.

“Don’t worry, sweethearts. Aayusin ’to ni mama. Pagkatapos ay pwede na tayong umuwi.” Hindi niya alam kung maaayos pa ba pero umaasa siya.

Nagliwanag ang mukha ng mga anak. “Talaga po, mama? Then after that, we could go home na?” excited na tanong ni Chance.

“O-Oo, anak.”

“Yehey! Makikita na natin si papa ulit.” Dahil sa sinabi niya ay naging masaya na ulit ang mga anak. Pagdating nila sa dining roon ay ipinakilala niya ang mga anak kay Mrs. Von Arx.

“Ang ku-cute talaga ng mga anak mo, Charlie. Naaalala ko tuloy ang mga anak ko.” Wika ng ginang habang kumakain sila. Hindi niya alam kung bakit pero nakita niya ang pagguhit ng lungkot sa abuhin nitong mga mata.

“May mga anak po kayo? Nasaan po sila?”

Sumilay ang isang malungkot na ngiti sa mga labi nito. “Matagal ko na silang hinahanap. Kaya ako umuwi dito para makita sila pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin sila nahahanap.”

Nakaramdam siya ng awa para sa ginang. Ramdam niya ang pangungulila nito sa mga anak.

“I’m sure, makikita niyo rin po sila.”

“Sana nga, hija.” Nagpatuloy sila sa pagkain. Siya na ang nagbukas ng ibang topic para hindi na ito maging malungkot. Nang natapos sila, siya na ang naghugas ng mga pinagkainan nila.

Nang matapos siya ay sinamahan niya ang mga anak na manuod ng cartoons ngunit ilang minuto pa lang ay narinig nilang tumunog ang doorbell.

“Ako na ang magbubukas.” Prisinta ni Mrs. Von Arx. Akala niya ay bisita nito ang tao sa labas pero nang bumalik ito sa loob ay nagulat siya nang makitang kasama nito si Gavril. Kaagad na yumakap ang mga anak rito.

“Nagpakilala siyang fiancé mo kaya pinapasok ko na. Nabanggit na nila mama mo na darating siya ngayon.” sabi ng ginang. Charlene gritted her teeth upon hearing the word ‘fiancé’. Gustong-gusto niyang i-deny pero nanahimik na lamang siya.

“Pwede ba tayong mag-usap, Charlie?” Tanong ng binata kapagkuwan. Kaagad siyang tumango. Gusto rin niya itong makausap.

“Sa taas po muna kami, tita.” Paalam niya sa ginang.

“Sige lang, hija. Aalis rin ako mamaya. I’ll take ‘chummy’ for a walk.” anito na ang tinutukoy ay ang aso.

Pumanhik sila sa taas kasama ng mga bata. Nang nasa kwarto na sila, dinala niya ang mga anak sa terrace upang doon muna ang mga ito habang nag-uusap sila ni Gav.

“Mama, what does fiancé mean?”

Natigilan siya sa tanong ni Chase. Napakagat-labi siya. “I’ll explain to you later, sweetie. Mag-uusap muna kami ni papa Gavril niyo. Stay here and play with your nintendo.”

“Okay po, mama.” Sabay na sagot ng mga ito. Bumalik siya sa loob ng kwarto pero iniwan niyang nakabukas ang pintuan ng terrace.

“Bakit ka nandito?” malamig na tanong niya sa binata. Nakaupo ito sa couch. Tumingin ito sa kanya.

“Galit ka ba sa’kin, bunso?”

“Ano sa tingin mo? May karapatan naman siguro akong magalit, ’di ba?”

Bumuntong-hininga ito saka tumayo at lumapit sa kanya. “I’m sorry kung nasasaktan ka sa mga nangyayari. I’m sorry kung wala akong magawa para tulungan ka.” He said wearily.

Nagtagis ang mga bagang siya. “Meron kang magagawa, Gav. Umatras ka sa kasal.”

Tila nahihirapang tumingin ito sa kanya. “Alam mong hindi ko pwedeng gawin ’yon, bunso. Ikaw na lang ang pag-asa ko.”

Nakaramdam siya ng awa rito. Alam niyang naiipit rin ito sa sitwasyon. Mapait siyang napangiti. Syempre, hindi talaga ito basta-basta aatras.

Napaigtad siya nang hawakan nito ang mga kamay niya. “Sabi nila tito sa’kin, alam mo na lahat ng mga ginawa nit Vicente. I told you, he’s not worth it.” he took a deep breath. “Alam kong nasasaktan ka ngayon dahil sa mga nalaman mo pero mas magandang kalimutan mo na lang siya. Nandito ako and i’m willing to cherish you. Bakit hindi natin subukan?”

Tinitigan niya ang gwapo nitong mukha saka hinaplos ang pisngi nito. Pero kahit gaano pa ito kagwapo at kabait, wala siyang maramdamang kahit katiting na pagmamahal rito. Talagang pagtinging kaibigan at kapatid lang ang kaya niyang ibigay para rito.

“That’s right. Look at me and don’t think of someone else.” Sinunod niya ang sinabi nito dahil umaasa siyang may maramdaman siyang kilig o anupaman para rito kapag ginawa niya iyon.

Gavril cupped her face. Unti-unting lumapit ang mukha nito sa kanya. Napapikit siya nang lumapat ang mga labi nito sa mga labi niya ngunit parang nais niyang maiyak nang ibang mukha ang nakita niya sa balintataw siya. Walang iba kundi si Vince. Kahit pilitin niyang kalimutan ito ay hindi niya kaya.

Kahit pa ibang mga labi ang humahalik sa kanya ay wala siyang ibang maramdamang kahit ano dahil ang nasa puso at isip niya ay ang kasintahan. Sa kabila pala ng mga nalaman niyang ginawa nito ay ito pa rin ang mahal niya.

Tumulo ang mga luha niya. This musn’t go on because I would be unfair to Gavril, she thought.

Inilapat niya ang mga kamay sa dibdib ng binata upang sana itulak ito pero bigla na lamang may nagbukas ng pintuan.

“Mahal, nandito na ak—” agad niyang itinulak si Gavril nang mapagsino ang bagong dating. Kitang-kita niya ang sakit na bumalatay sa mukha ni Vince dahil sa nadatnan nitong tagpo.

“M-Mahal…” ang tanging nanulas mula sa mga labi ni Charlie.

****

Ano sa tingin niyo, blazers? Totoo kaya lahat ng mga paratang ng papa ni Charlie kay Vince?

Tama ba ang papa ni Charlie na mas mabuti na lang kung si Gavril ang pakasalan niya?

Matutuloy kaya ang kasal nila Charlie at Gavril?

Ito na kaya ang tuluyang sisira sa relasyon nila Charlie at Vince?

COMMENT, VOTE, SHARE & SHARE

chapter 34

A/N: 80 comments again for the next chapter. As requested, i’ll dedicate the next chapter to someone who could answer the questions below this chapter interestingly. HAPPY READING :)

NAPATILI si Charlie nang bigla na lamang sugurin ni Vince si Gavril at sunod-sunod na sinuntok ito sa mukha. Dahil nabigla si Gavril ay wala itong nagawa kundi ang tanggapin ang mga suntok ni Vince. Hindi nito agad na-protektahan ang sarili.

“Mahal, tama na!” Charlie screamed in horror. Parang wala na sa sarili si Vince. Kitang-kita ang matinding galit sa mukha nito. Patuloy lang ito sa pag-atake kay Gavril hanggang sa matumba na ang huli. Duguan na ang mga labi nito.

“Please, tama na, Vince!” pagmamakaawa niya pero parang wala na itong naririnig. Umiiyak na siya. Nag-aalala siya na baka mapatay na nito si Gavril kapag hindi pa ito tumigil.

Ito ang pangalawang beses na nakita niya ang galit ni Vince at talagang natatakot siya. Para itong isang mabangis na hayop na handang pumatay at alam niyang hindi nito titigilan si Gavril hangga’t hindi humuhupa ang galit nito.

Pakiramdam niya ay bigla silang nagbalik sa nakaraan; noong unang nagpang-abot ang dalawang lalaki. Mali ang naging akala ni Vince noon sa nakita kaya ito nagalit at nagwala. Ngayon ay naulit na naman iyon at mukhang mas matindi pa ang kaya nitong gawin sa pagkakataong ito.

“You b*stard! I’m going to kill you!” puno ng pagkamuhing sigaw ni Vince na mahigpit ang pagkakakuyom ng mga palad. Kitang-kita ang pagtatagisan ng mga ngipin nito.

Muli sanang susuntukin ng nobyo ang natumba nang si Gavril nang sa wakas ay nahamig rin ni Charlie at sarili. Agad niyang niyakap ang kasintahan mula sa likod upang pigilan ito sa balak nitong gawin.

Ramdam niya ang matinding poot ng binata. She could clearly feel it radiating out of his body.

“Please, tama na, mahal. Mapapatay mo na siya!” umiiyak niyang pakiusap rito habang mahigpit na nakayapos sa likod nito. Nanginginig ang kalamnan niya sa mga nangyayari pero hindi siya pwedeng padala sa nararamdaman. Kailangan niyang pigilan ang nobyo bago pa man ito makagawa ng isang bagay na pagsisisihan nito.

Alam niyang kinakain na ito ng matinding galit at hindi na makapag-isip pa ng tama.

Binaklas ni Vince ang mga braso niya mula sa pagkakayakap rito saka siya hinarap. Charlene gasped when she saw his face. Naroon ang poot pero naroon din ang matinding sakit.

“Kaya ka ba umalis nang hindi nagpapaalam sa’kin ay para sumama sa gagong ’to?!” Sumbat nito sa kanya kasabay ng pagtulo ng mga luha nito. Kita niyang pilit nitong pinipigilan ang pagtulo ng mga luha pero nahulog pa rin iyon. Pakiramdam niya ay may pumisil ng mahigpit sa puso niya sa nakita.

She shook her head vigorously. “H-Hindi, mahal. N-Nagkakamali ka. Makinig ka muna sa’kin.”

“Makinig?! Ano pa ba ang dapat kong pakinggan? Kitang-kita kong nakikipaghalikan ka sa kanya! Ano ang gusto mong isipin ko?!” malakas ang boses na sumbat nito.

“Vince…” Hahawakan niya sana ang kamay nito pero ganun na lamang ang sakit na naramdaman niya nang umiwas ito. Sunod-sunod ang pagtulo ng mga muha niya. Kasalanan niya lahat ng mga nangyari. Kung hindi lamang niya hinayaan si Gavril na halikan siya, hindi sana makikita ni Vince ang nakita at hindi sana magkakagulo.

Charlie opened her mouth and was about plea for him to listen to her when someone arrived. It was Mrs. Von Arx.

“Ano ang nangyayari dito? Bakit—Oh, my God!” Gulat na tili nito nang makita si Gavril na nasa sahig, pilit bumabangon. Duguan ang mukha nito. “What happened?!” Tanong ulit ng ginang sa kanila ni Vince na hindi makapaniwala.

“Pasensya na, ma. Gusto ko mang magtagal pa dito para makausap kayo pero hindi ko kaya. Baka makapatay pa ako ng tao kapag hindi pa ako umalis ngayon din.” Ani Vince saka lumabas ng kwarto.

Nagulat siya sa itinawag nito kay Mrs. Von Arx pero hindi na niya iyon pinagtuunan ng pansin. Ang nasa isip lang ay ang makausap si Vince.

“Mahal!” Tawag niya dito at akmang susundan ito nang makita ang mga anak na nasa pintuan ng terrace. Umiiyak ang mga ito habang nakatingin sa kanila. Nanlaki ang mga mata niya.

Dali-dali niyang dinaluhan ang mga ito at niyakap. “Tama na. You don’t have to cry.” Alo niya sa mga ito saka hinagkan ang mga noo. Ramdam niya ang takot ng mga ito sa nakita.

“Bakit po galit na galit si papa, mama? Ano po ang nangyari? Bakit po may dugo ang mukha ni papa Gavril” humihikbing tanong ni Chance na naguguluhan.

“Nakita niyo ba lahat ng nangyari?” Nag-aalalang tanong niya. Baka magalit na naman ang mga ito kay Vince dahil sa ginawa nito kay Gavril.

“No po, mama. Natakot po kaming lumabas agad. But we saw you and papa fighting just now.” Si Chase. Napakagat-labi siya. Nakalimutan niyang nasa malapit lamang ang mga anak. Mabuti na lang at hindi nakita ng mga ito ang pambubugbog ni Vince kay Gavril.

“Shhh…Tama na. Stop crying. May hindi lang naging pagkakaunawaan ang papa Vince at ng papa Gavril niyo. Don’t worry, everything will be alright.” Pinakawalan niya ang mga ito mula sa kanyang yakap saka hinaplos ang mga pisngi ng mga ito. “Dito muna kayo, okay? Hahabulin ko lang ang papa niyo. Aayusin ko ’to. Stop crying because everything will be alright.”

Tumango ang mga ito. “Okay po, mama.”

Agad siyang tumayo. “Kayo na po muna ang bahala sa mga bata, tita.” Aniya kay Mrs. Von Arx na kasalukuyang inaalalayang tumayo si Gavril.

“Sige, hija. Ako na ang bahala rito. Habulin mo na si Vince.” kita niya ang pag-aalala sa mukha nito.

“Sige po, salamat.” Dali-dali siyang lumabas ng bahay. Iginala niya ang mga mata sa labas pero hindi na niya nakita si Vince. Lalo siyang naiyak. Oh, God! Ayaw niyang nagagalit sa kanya ang kasintahan. Alam niya ang nasa isip nito ngayon at kailangan niyang magpaliwanag.

“Vince!” tawag niya habang palinga-linga sa paligid. Then, she heard an engine of a car being started. Napatingin siya sa itim na sasakyan na naka-park sa ’di kalayuan. Umandar na iyon. Nanlaki ang mga mata niya nang mapansin niyang si Vince ang driver niyon.

“Vince!” Tawag niya rito pero parang hindi siya nito nakita o narinig. Tuloy-tuloy lang sa pag-maniobra ng sasakyan. Malapit na iyon sa kanya pero mukhang wala itong balak tumigil.

Then, she made a hasty decision. Pumagitna siya sa daan. Ilang metro na lang ang layo ng kotse sa kanya pero wala siyang pakialam. Ang mahalaga lang sa kanya ay pigilan ang kasintahan upang makapagpaliwanag rito.

Napapikit siya at hinintay ang mga susunod na mangyayari. Pigil niya ang hininga. She heard a loud squeaking sound of tires. Then, the sound of the car’s engine, stopped. Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata. Nakahinga siya ng maluwag nang makitang nakatigil na ang sasakyan sa harapan niya.

Halos dumikit na ang bumper ng kotse sa kanya. Nakita niyang lumabas si Vince at galit na galit na lumapit sa kanya. “Gusto mo bang mabangga ng sasakyan?! Nagpapakamatay ka ba?!”

Charlie winced because of his loud voice but she didn’t allow herself to be intimidated by him. “Kung ’yon lang ang paraan para pakinggan mo ako, oo!” matapang niyang sagot. Vince gritted his teeth as he raked his fingers through his hair.

“Ano pa ba ang gusto mo? Bakit mo pa ako sinundan?”

“Dahil ayaw ko nang ulitin pa ang nangyari noon na hinayaan kitang umalis na hindi ako pinakikinggan muna. Nagkalayo tayo at nasayang ang anim na taon na dapat ay magkasama tayo at ng mga anak natin. Hinding-hindi na ako papayag na maulit pa ’yon. Ayoko nang mawala ka ulit sa’kin.”

Nagulat siya nang biglang bayuhin ng kamao nito ang harapan ng sasakyan. Napaigtad siya sa ginawa nito.

“Noon ’yon, Charlie! Lahat ng nangyari noon ay dahil sa maling akala ko pero iba na ang sitwasyon natin ngayon! I saw you kissing that guy! Sa tingin mo ba, iisipin kong mali lang ang pagkakaintindi ko sa nakita ko?! Hindi ako bulag!” sumbat nito sa kanya na punong-puno ng hinanakit. “Ang sakit-sakit, Charlie! Para mo na rin akong pinatay! Alalang-alala ako sa paghahanap sa inyo ng mga bata mula pa kagabi pero ito lang pala ang dadatnan ko!” halos sumisigaw na ito.

Kita na niya ang mga litid nito sa leeg. He looked like a wild beast.

Namuo ang mga luha sa kanyang mga mata pero hindi niya hinayaang malaglag iyon. Kailangan niyang magpakatatag.

“Kaya aalis ka na lang na hindi mo man lang muna ako pakikinggan?”

“Para saan pa? Para ipamukha mo sa’kin na kaya hindi ka na bumalik sa rancho ay para makasama ang lalaking ’yon? Kaya mo ba pinasundo ang mga bata para maging isang pamilya na kayo? Dahil ikakasal na kayo? Bakit, Charlie, bakit? Kung ’yon naman pala ang gusto mo, bakit mo pa ako pinaasa na ako pa rin ang pipiliin mo sa bandang huli? You promised to fight for us pero ano ’tong ginawa mo?!” his voice broke upon saying the last sentence.

Parang nadudurog ang puso ni Charlie nang makita ang sakit sa mga mata ng kasintahan habang sinusumbatan siya.

His eyes were brimming with tears. Namumula ang mukha nito dahil sa sobrang galit at paninibugho. Ramdam niya ang sakit na nararamdaman nito at gusto niyang pawiin iyon.

She cupped his face and stared at him full of love. “Oo, nangako ako at handa naman talaga akong tuparin iyon dahil mahal na mahal kita.” Pumiyok ang boses niya. “Pero masyado nang maraming nangyari. Gusto ko mang maging selfish at piliin kitang makasama pero iniipit ako ng papa. Masyado rin akong nasaktan sa mga nalaman kong ginawa mo not to mention that Gavril needs my help.” Tuluyan nang tumulo ang mga luha niya. “Bina-blackmail ako ni papa. Litong-lito na ako at hindi ko na alam pa ang gagawin ko.”

Vince’s face softened upon hearing that. “Ano ang ibig mong sabihin?”

Ngumiti siya kahit tuloy pa rin ang pagdaloy ng mga luha. “Papa blackmailed me. Mukhang alam niya kung nasaan ang mama mo. And as for Gav, he needs to marry an Azaria first so that he could get his inheritance. Ayaw niya sana pero ’yon ang kondisyon sa last will and testament ng papa niya kaya siya pumayag sa kasal.” Humugot siya ng malalim na hininga saka nagpatuloy. “Alam ko na rin lahat ng sekreto mo, Vince.” Aniya sa saka mapait na ngumiti.

Kita niya ang paggalaw ng Adam’s apple nito tanda ng paglunok nito. He suddenly looked tensed.

“Alam ko nang ikaw ang may kagagawan kung bakit nakawala ang mga hayop sa rancho noon. Ginawa mo iyon dahil gusto mong sirain ang rancho, ’di ba? Ikaw rin ang nagpabugbog kay Darwin kaya siya na-ospital. At—” Napakagat-labi siya at hindi naituloy ang sasabihin. Parang may bumara sa lalamunan niya. Ramdam niya ang kirot sa puso niya.

She cleared her throat and then continued. “N-Nalaman ko rin na buntis ang kapatid ni Darwin na si Bettina at ikaw ang a-ama.” Her tears fell continuously. Isipin pa lang niya na may anak ito sa ibang babae at baka may relasyon pa rin ito at ni Bettina hanggang ngayon ay para na siyang mamamatay sa sakit.

She met his gaze. “Totoo bang may relasyon pa rin kayo? Bakit hindi mo sinabi sa’kin? Nang malaman ko ang lahat ng ’yon, para akong pinagsakluban ng langit at lupa sa sakit. Nangako ka rin sa’kin na ako lang, na hindi mo ako iiwan at ipaglalaban mo ako.” Ganting sumbat niya rito.

“Kaya sumama ka sa lalaking ’yon dahil sa mga narinig mo?” malamig ang tinig na tanong ng kasintahan.

Umiling siya. “Hindi ako agad naniwala pero ang gulo-gulo na kasi ng sitwasyon. Iniipit rin ako ni papa. Nalito ako kung sino ba ang paniniwalaan ko. Wala naman talaga akong planong tanggapin ang pagpapakasal kay Gavril pero tinkot ako ng papa na kapag hindi ako pumayag, ilalayo niya ang mama mo at hindi mo na siya makikita kahit kailan.

“Alam ko kung gaano mo kagustong makita ang mama mo at ayokong ako ang maging dahilan na tuluyan mo na siyang hindi makita pa. Mahal na mahal kita at sa kabila ng mga nalaman ko, ikaw pa rin ang nasa puso ko. Handa akong magsakripisyo alang-ala sa ikaliligaya mo.”

“Ikaliligaya? Alam mo ba kung ano ang magpapaligaya sa’kin?” he asked through gritted teeth. Akma siyang sasagot pero nagpatuloy ito. “Ikaw! Ikaw ang kaligayahan ko! Sa tingin mo ba, magiging masaya na ako kapag nakita ko ang mama pero nawala ka naman sa’kin? Ikamamatay ko iyon, Charlie!”

Napaawang ang mga labi niya sa mga sinabi nito at hindi agad siya nakahuma.

“Oo, inaamin ko na ako ang may pakana kung bakit nakawala ang mga hayop sa rancho noon pero wala sa plano ko ang ipahamak kita. I was just angry that I wanted to destroy the ranch pero ginawa ko ba? Hindi. Hindi ko itinuloy kasi napagtanto kong mahal pa rin kita.” Hinawakan nito ang mga kamay niya saka tinitigan siya.

“Dapat kinausap mo ako tungkol kay Bettina dahil hindi totoo iyon. Nang malaman kong buntis siya, palihim akong nakipagkita sa kanya. Hindi ko sinabi sa’yo dahil natakot akong baka iwan mo ako kung talagang anak ko nga ang ipinagbubuntis niya. Hinamon ko siya na kailangang ipa-DNA test namin ang nasa sinapupunan niya pero umayaw siya.

“Doon na ako nagduda. Kinausap ko ang mga magulang niya at sinabi kong saka ko lang aakuin ang bata kapag napatunayan kong anak ko nga ’yon. Sila ang pumilit kay Bettina na mag-undergo kami ng DNA test. Wala siyang nagawa sa gusto ng mga magulang niya. Negative ang resulta. Apparently, iniwan siya ng nakabuntis sa kanya at natatakot siyang magsabi sa mga magulang kaya ako ang itinuro niyang ama.”

“P-Pero bakit kayo nagpunta sa hotel? Papa even showed me a picture of you two going out of the hotel.” Tanong ng dalaga na kahit papaano ay nakahinga ng maluwag.

“That was before the DNA test. She threatened me that she would abort the baby kapag hindi ko siya puntahan sa lugar na iyon. Nag-alala ako na baka nga anak ko iyon at ipalaglag niya kapag hindi ko siya pinuntahan.” Wala na ang bakas ng galit nito. Tila naging kalmado na ito pero halata ang kaba habang nagpapaliwag.

“Ano ang ginawa niyo doon?” may bahid ng selos na tanong niya. Bigla siyang kinabahan sa magiging sagot nito.

“Pilit niya akong inakit pero humindi ako. Napansin kong may tiningnan siya sa bandang ceiling ng kwarto at na-realize ko na may hidden camera doon sa loob. Pilit ko siyang inuwi kahit ayaw niya. Nagpadala ako ng tao pagkatapos naming umalis doon upang imbestigahan kung ano ba talaga ang balak ni Bettina at nalaman kong may kasabwat siya. Balak niya akong akitin para may makunan ang camerang inilagay nila sa kwarto.”

Kumunot ang noo niya. “Sino ang kasabwat niya?”

“Ang papa mo.” Walang pag-aalinlangan nitong sagot.

Napasinghap siya. “W-What? Bakit nila ginawa iyon? Ano ang plano nila?” she asked exasperatedly.

“Plano nilang ipakita sana ang video sa’yo para maging mas klaro ang ibedensya na niloloko kita at upang palabasin na may relasyon kami sa mga magulang ni Bettina para panagutan ko ang dinadala niya.” Hindi agad nakahuma si Charlie.

Hindi makapaniwala sa lahat ng ginawa ng ama para lang makontrol siya nito. Nakaramdam siya ng galit.

“Hindi ko na sinabi sa’yo lahat ng ’yon dahil nawalan na ako ng pagkakataon. Nakadagdag pa ang sinabi ng papa sa’kin na ang papa mo ang naging dahilan kung bakit sila nagkahiwalay ni mama. Natakot ako na baka madamay ang relasyon natin sa alitan ng mga magulang natin kaya niyaya kitang magpakasal na agad.” Mapait itong napangiti.

“Ginawa ko ang lahat para maging maayos ang lahat pero bakit ganito pa rin ang nangyari? Bakit mas pinili mo pa rin ang lalaking ’yon kaysa sa’kin?”

Charlene shook her head vigorously. “Hindi totoo ’yan. Ikaw lang ang mahal ko.”

“Kung ganun, bakit kayo naghahalikan? Alam mo ba kung gaano kasakit ang makita kang hinahalikan ng iba?” he chided at her full of pain and jealousy. Nagbalik ang galit sa mukha ng nobyo.

Napalunok siya. “Patawarin mo ako kung ’yon ang nakita mo pero sa maniwala ka man o hindi, kaya ko siya hinayaang hagkan ako ay para makita ko kung may epekto ba sa’kin ang halik niya. Hindi na ako umuwi sa rancho dahil ayaw kong harapang sabihin sa’yo ang pagtanggap ko na makasal kay Gavril. A-Akala ko kasi, kaya kong magpakasal sa kanya kapag may naramdaman ako kahit konting epekto sa’kin ng halik niya, eh.” Nangatal ang boses niya saka mapait siyang napangiti.

Nawala lahat ng emosyon sa mukha nito. “Is that your only reason? Hindi mo man lang ba ako naisip habang nagpapahalik ka sa kanya? Hindi man lang ba sumagi sa isip mo kung ano ang mararamdaman ko kung sakaling makita ko kayo?”

“Ikaw ang nasa isip ko habang hinahalikan niya ako. Wala akong ibang iniisip kundi ikaw. I’m sorry kung nagawa ko iyon at nasaktan kita pero nagawa ko lang iyon dahil sa pagmamahal ko sa’yo. Akala ko kasi mas magandang isakripisyo ko na lang ang sarili ko para sa kaligayahan mo pero nagkamali ako kasi nasaktan kita ng sobra. Patawarin mo ako, mahal. Naging mahina ako at hinayaan ko ang papa na blackmail’in ako.”

Ilang segundo na hindi ito umimik habang nakatitig lang sa kanya. “Kung hindi ba ako dumating, iiwan mo na ba talaga ako at magpapakasal sa kanya?”

Napakagat-labi siya. “Sa totoo lang, hindi ko alam pero deep inside of me, umaasa ako na hanapin mo ako at pigilan ang kasal. Ayokong magpakasal kay Gavril dahil ikaw lang naman ang mahal ko. Sa kabila ng mga narinig kong sinabi ni papa tungkol sa’yo, hindi ako nagalit. Nagtampo, siguro, oo. Ang gusto ko lang ay marinig ang paliwanag mo. Ang sabi ko ay hinding-hindi ako maniniwala hanggat’t ’di kita nakakausap at tama nga ako. Wala nga kayong relasyon ni Bettina.” Ilang sandaling naghinang ang kanilang mga mata.

“G-Galit ka pa ba, mahal?” lakas-loob niyang tanong pero hindi ito sumagot. Kinabahan siya. Wala siyang anumang maaninag na emosyon sa mga mata nito. She was about to speak again when he suddenly pulled her by the waist.

Napasinghap siya nang maglapat ang kanilang mga katawan. “V-Vince…”

“Hell would freeze over but I would never let you marry that guy. You’re mine, Charlie! Mine!” he hissed. Nagdiwang ang puso niya.

“Yes, mahal. I only belong to you.” Akma siya nitong hahalikan nang pigilan niya ito. Nagsalubong ang mga kilay ng binata at nagtatanong ang mga matang tumingin sa kanya.

Tinakpan niya ang bibig gamit ang palad. “Sorry, I can’t kiss you right now. Gavril just kissed me and—”

“I don’t care! Buburahin ko ang marka niya sa labi mo.” Puno ng selos na sagot nito bago sinakop ang kanyang mga labi para sa isang mainit at mapusok na halik. Para itong uhaw na uhaw. Animo matagal silang hindi nagkita.

Lunod na lunod na agad siya. Wala talagang tatalo sa halik ng nobyo. Nabura niyon ang alaala ng paghalik sa kanya ni Gavril.

She kissed him back with equal fervor. Pareho nilang ipinaramdam sa halik na iyon kung gaano nila kamahal ang isa’t-isa. Akma niyang ipupulupot ang mga braso sa leeg ng kasintahan nang may magsalita.

“Charlie!” Agad silang naghiwalay nang marinig nila ang galit na boses ng ama. Kararating lang ng mga ito. Kasama nito ang mama niya. Kita niya ang galit sa mukha ng ama habang nakatingin sa kanila ng kasintahan na magkayakap.

Naramdaman niya ang paghigpit ng mga braso ni Vince sa kanyang baywang saka sinalubong ang titig ng ama ng kaparehong galit. Bigla siyang nakaramdam ng takot dahil sa tension sa paligid.

Naku, buti nagkaayos na ang dalawa.

How’s this chapter?

Ngayong okay na sina Vince at Charlie, makakagawa pa kaya si Mr. Azaria ng paraan para mapaghiwalay sila?

Ano kaya ang mangyayari ngayong nagkaharap-harap na sila?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

Chapter 35

A/N: Hi, blazers! Sorry for the late update. Hindi ko kasi napansin na nasa 80 plus na pala ang mga comments. Busy rin kasi ako dahil may pinuntahan ako. Anyway, sana magustuhan niyo ang update na ’to. Epilogue next! Don’t forget to comment :)

Anyway, walang dedication ang chapter na ’to kasi wala namang masyadong interesting na sagot sa mga questions pero kung gusto niyong batiin ko kayo sa EPILOGUE, just comment your name or username. :)

CHARLENE swallowed hard as she heard her father’s angry voice. Alam na niyang hindi nagustuhan ng ama ang nakita base sa galit sa mukha nito.

“Ano ang ibig sahinin nito, Charlie? Akala ko ba malinaw na ang usapan natin?” pigil ang galit na sita ng ama. Kabababa lang ng mga ito sa sasakyan. Ang mama naman niya ay tahimik lang gaya ng dati. Kasama rin ng mga ito ang mga bodyguards.

“Papa—” Hindi na naituloy ng dalaga ang sasabihin dahil inunahan na siya ng kasintahan na magsalita.

“Malinaw po ang nakita ninyo, Mr. Azaria. There’s no way that I’ll let my woman get married to another man. Charlie is mine and mine alone. Keep that in mind.” Matigas ang boses na sabi ni Vince. Napasinghap siya sa narinig. Punong-puno ng kaseryosohan ang mukha ng binata. Ninenerbiyos na napatingin siya sa ama.

Kita na hindi nito nagustuhan ang sagot ni Vince dahil mas lalong nalukot ang mukha nito. Naniningkit rin ang mga mata nito habang matalim na nakatingin sa binata. Ngunit hindi nagpatinag si Vince. Sinalubong nito ng buong tapang ang masamang tingin ng pap niya.

She could see determination on his face; determination to fight for their love no matter what it takes at dahil doon ay nagkaroon siya ng tapang.

“How dare you—” Akma nitong sisinghalan ang nobyo ngunit hindi niya iyon hinayaan.

“Papa, please. Tama na.” Pakiusap niya. Ayaw na niyang magkaroon ng panibagong gulo. Katatapos lamang ng gulo kanina sa pagitan nila Gavril at Vince.

“Pumasok ka sa loob.” Parang walang narinig na utos ng ama sa kanya. Matigas ang boses nito.

“Pero, papa—”

“Ang sabi ko, pumasok ka sa loob, Charlie!” Galit na sigaw nito at napaigtad siya. Hangga’t maaari ay ayaw niyang galitin ang ama dahil sa kondisyon nito. Baka atakehin na naman ito sa puso. Ayaw niyang siya na naman ang maging dahilan para mameligro ang buhay ng papa niya.

“Sige, papasok siya sa loob at sasamahan ko siya hindi dahil sinabi niyo kundi dahil kukunin namin ang mga anak namin at uuwi na kami.” Walang mababakas na takot o pag-aalinlangan na sagot ni Vince.

“Let’s go, mahal.” Akma silang hahakbang papasok sa bahay pero ganun na lamang ang gulat niya nang biglang humarang ang mga bodyguards ng ama sa daraanan nila.

“Kung ako sa’yo, Mr. Aragon, aalis na lang ako dahil hinding-hindi kita papayagang kunin ang kambal pati na si Charlie.” Her father threatened menacingly. Natakot si Charlie para sa seguridad ni Vince.

“Bakit? Gagawin niyo na naman ba ang ginawa ng mga tauhan niyo sa’kin kagabi?”

Napakunot-noo siya at nagtatanong na tumingin sa kasintahan.

“Bakit, mahal? Ano ang ginawa ng mga bodyguards ni papa sa’yo kagabi?”

“Sapilitan nilang kinuha sina Chase at Chance. When I tried to stop them, hinarang ako ng mga guard at nagpang-abot kami.” Sagot ni Vince pero hindi sa kanya nakatingin kundi sa papa niya.

Napasinghap siya. Hindi makapaniwala na magagawa ng ama na saktan si Vince para lang makuha nito ang gusto. Parang hindi na niya ito kilala dahil sa mga ginagawa nito. Oo, strikto ang papa niya noon pa man pero kahit kailan ay hindi ito gumawa ng alin mang makakapanakit ng ibang tao para lang makuha ang gusto.

Hinarap niya ang ama. “You’ve gone too far, papa! Bakit kailangan niyong gawin ’yon? Nakikiusap ako, papa. Hayaan niyo na kami. Oo, pumayag ako sa kagustuhan niyo pero alam niyong napilitan lang ako. You’ve left me with no choice. Pero nagbago na ang isip ko ngayon dahil sa mga nalaman ko. Nagkausap na kami ni Vince at sinabi na niya sa’kin ang panig niya. Alam ko na ang lahat ng mga ginawa niyo. Bakit ba ganun na lang ang kagustuhan niyong ipakasal ako kay Gavril? Bakit kailangan niyong magsinungaling?

“You even went to the extent na makipagsabwatan kayo kay Bettina para lang magawan ng kasalanan si Vince. Mahal namin ang isat’t-isa. May mga anak na rin kami. Sana naman ’wag niyong sirain ang pamilya namin kahit alang-ala na lang sa mga apo niyo.” Pakiusap niya sa ama, umaaasang pakinggan siya nito.

“Nabuhay kayo ng mga bata ng ilang taon na wala siya sa buhay niyo. It doesn’t make any difference kung hihiwalayan mo siya ngayon. Ginagawa ko lang ito para sa ikabubuti mo at ng mga apo ko. Si Gavril ang nakikkita kong mas nababagay sa’yo. Nagampanan niya ang pagiging ama sa kambal sa loob ng ilang taon. Ano ba ang nagawa ng boyfriend mo?

“Wala, ’di ba? Wala siyang ibang idinulot sa’yo kundi kalungkutan at sakit. He made your life hard when he came back. Saka lang naman siya tumigil nang malaman niyang may mga anak pala kayo. Who knows kung talaga bang wala na siyang balak sa’yo ngayon? Paano kung may binabalak na naman siya? Buksan mo nga ang isip mo, Charlie!”

Umiling-iling siya. “Vince only planned to take his revenge because he thought I cheated on him. Pero nang malaman niya ang totoo, nagbago siya. Humingi siya ng tawad at ganun din ako sa kanya. Nagkapatawaran na kami kaya please, papa, hayaan niyo na kami. Hindi ko mahal si Gavril. Hindi ako pwedeng magpakasal sa kanya dahil ikakasal na kami ni Vince.”

Nagngalit ang mga ngipin ng ama sa narinig. “’Wag na ’wag kang magkakamaling magpakasal sa lalaking ’yan.”

“I’m sorry, papa, but I already made my decision.” Charlie answered determinedly saka kumapit sa braso ng nobyo. Alam niyang baka ito na ang maging dahilan ng tuluyang pagkasira ng relasyon nilang mag-ama pero bahala na.

Ayaw na niyang mawala pa si Vince sa kanya dahil alam niyang baka ’di niya kayanin.

“Sige, kung ganyan rin lang naman na matigas ang ulo mo, bahala ka. Pero ito ang tandaan mo; pag nagpakasal ka sa lalaking ’yan, kalimutan mo na rin kaming pamilya mo.”

Nanlaki ang mga mata ni Charlie sa narinig mula sa ama. Napatingin siya sa ina. Tahimik lang rin ito pero halatang nagulat rin sa narinig mula sa esposo.

Vince chuckled sarcastically. “Mas maganda na sigurong itakwil niyo siya dahil hindi niyo naman siya kayang pahalagahan. Lagi niyo lang naman siyang sinasaktan. Ang gusto niyo lang ay hawakan siya sa leeg at sumunod sa mga gusto niyo na parang robot. Charlie doesn’t deserve your treatment towards her. Kung hindi niyo siya kayang pahalagahan at mahalin ng walang kapalit, ako na lang ang gagawa para sa inyo. It’s your loss. She is the most amazing woman I’ve ever met and she deserves the best.”

“How dare you?! Wala kang karapatang kwestyonin ang pagmamahal ko sa sarili kong anak! You don’t know anything! Manang-mana ka sa ama mo!” Galit na galit na sigaw ng ama. Nanlaki ang mga mata ni Charlie nang itaas nito ang baston nito at ipinalo kay Vince.

“Papa, don’t!” Pigil niya rito pero naipalo na nito sa kasintahan. Mabuti na lamang at nasalag iyon ng binata gamit ang isang kamay. Inagaw nito ang baston saka itinapon sa gilid. Dahil doon ay muntik nang mabuwal ang ama. Mabuti na lamang at agad itong nadaluhan ng mama niya.

Dahil sa nangyari, agad kumilos ang mga bodyguards ng ama. They restrained Vince.

“Bitawan niyo ako!” Nagpumiglas ito pero hindi ito pinakawalan ng mga lalaki. Apat ang mga bodyguards at malalaki ang mga katawan.

“Pakawalan niyo siya!” Sigaw ni Charlie pero parang walang naririnig ang mga ito.

“Itapon niyo sa dapat kalagyan ang lalaking ’yan at siguraduhin niyong hindi na siya makakalapit pa sa anak ko!” Nagpupuyos sa galit na utos ng ama.

“Papa, please! ’Wag niyong gawin ’to!” Pakiusap niya pero nanatiling matigas ang ama. Kinuha nito ang baston saka lumapit sa kanya. He grabbed her by her arm and dragged her towards the house.

“Let’s go!”

“No, papa! Bitawan niyo ako! Vince!” Nagpumiglas siya.

Dahil sa narinig na pagtawag niya, lumaban na ang nobyo. Sinipa nito ang isang bodyguard na nakahawak sa kanan nitong braso at nang mabitawan ng lalaki si Vince ay sinuntok naman nito ang may hawak sa kaliwa nitong braso.

Agad namang lumapit ang dalawa pang bodyguards at nagpakawala ng sunod-sunod na suntok pero nailagan lahat iyon ng binata at nang makakuha ng tiempo ay sinuntok nito sa pisngi ang isa na naging dahilan ng pagbagsak nito.

Akmang susugurin nito ang isa pang bodyguard pero natigilan ang binata nang maglabas ang lalaki ng baril.

“Sige, subukan mo!” Banta nito sa kasintahan. Ganun na lamang ang takot niya sa nakita. Mas lalo siyang nagpumiglas mula sa pagkakahawak ng ama at nang makawala ay agad tinakbo ang nobyo at niyakap ito. Iniharang niya ang sarili.

“Patayin niyo muna ako bago niyo siya makanti!”

“Mahal, get out of here! Delikado, baka matamaan ka!” Parang nagpa-panic na turan ni Vince pero umiling siya saka tumingin sa ama.

“Sige, papa. Patayin niyo na lang ako, ako na sarili niyong anak! Kung gusto niyong saktan ang lalaking mahal ko, dadaan muna kayo sa’kin.” Determinadong aniya. Parang hindi naman makapaniwala ang ama sa narinig.

“Charlie, come back here! Nasisiraan ka na ba?!” It was her mother. Kita ang takot nito. “Arthur, tama na. Baka mapahamak ang anak natin!”

“I already told you. Mahal ko si Vince at gagawin ko ang lahat para sa kanya. Hinding-hindi na ako magpapadikta pa sa inyo!”

“Talagang ginagalit mo ako!” Sumenyas ito sa tauhan. “Dante, kunin niyo si Charlie!” Utos ng ama sa isa sa mga bodyguards na may hawak ng baril. Akma itong lalapit pero pumagitna si Vince.

“Try to touch her and I’m going to kill you.” Nagbabaga ang mga matang banta nito sa lalaki. Wala itong takot kahit may baril na hawak anf kalaban.

“Kung ako sa’yo, umalis ka na.” Sagot ni Dante sabay kasa ng baril.

Pakiramdam niya ay tumayo lahat ng balahibo niya sa katawan. Natatakot siya hindi para sa sarili kundi para sa nobyo. “Vince…”

“Shhh…Stay still, mahal.” Anito saka siya hinila sa likod nito bago hinarap si Dante. Nanlaki ang mga mata niya nang bigla na lamang hawakan ni Vince ang baril na hawak ng bodyguard at akmang aagawin mula rito pero hindi iyon nabitawan ni Dante. Nag-agawan ang dalawang lalaki.

“Mahal!” Charlie screamed in horror lalo na ng tumulong ang iba pang mga bodyguards at simulan nang atakehin sa iba’t-ibang direksyon ang nobyo. Lumaban si Vince sa abot ng makakaya nito pero sadyang marami ang kalaban nito at magaling.

“Stop it! Ano ba, tama na!” Awat niya sa mga ito at akmang lalapit pero may pumigil sa kanya.

“Let’s go!” Hinaklit ng ama ang kamay niya at akmang sapilitang ipapasok sa loob nang biglang may mga dumating na apat na kalalakihan. Ang isang lalaki ay may hawak na baril. Pinaputok nito iyon sa taas upang kunin ang atensyon ng lahat. Tumigil ang mga bodyguards sa pambubugbog kay Vince dahil sa narinig.

“Bitawan niyo siya kundi magsisisi kayo!” Banta ng lalaki na may hawak ng baril. Nakatutok iyon sa mga bodyguards. Walang imik na binitawan ng mga ito si Vince. Agad niya itong dinaluhan.

May dugo na ang mga labi nito.

“Mahal, are you okay? Oh, God! Dumudugo ang labi mo!”

He winced. “Okay lang ako.” Pilit itong tumayo.

“Walang hiya ka, Arthur! Pagbabayaran mo ang ginawa mo sa anak ako!” Galit na sigaw ng may edad na lalaki na kamukhang-kamukha ni Vince. Masama ang pagkakatingin nito sa papa niya pati na ang isang nakatatandang lalaki na katabi nito.

Akmang susugurin ng ama ni Vince ang papa niya pero agad itong pinigilan ni Vince. “Papa, no. Lalo lang lalaki ang gulo.”

“At ano ang gusto mong gawin ko? Hayaan ka na lang na apihin ng gagong ’yan?!” Sumisigaw na ito.

“Tama ang papa mo, apo. Dapat hindi mo hinahayaang ginaganyan ka ng mga Azaria. Mabuti na lang pala at tinawagan kami ni Ryder.” Anang nakatatandang lalaki na lolo pala ni Vince.

“Ano, bud? Pilayin ko na ba itong mga nambugbog sa’yo?” Tanong ng lalaking may hawak na baril.

“Hayaan mo na, bud. Ang gusto ko lang ay maiuwi ko na ang mag-iina ko.” Sagot ni Vince. Akmang magsasalita muli ang papa ni Vince nang may marinig silang tinig mula sa gate.

“Ano’ng nangyayari dito? Ano ’yong putok ng baril na narinig ko kanina?” napatingin silang lahat sa bagong dating. Si Mrs. Von Arx. Mag-isa lang nito. Mukhang iniwan ang mga bata sa loob kasama ni Gavril.

Kitang-kita ni Charlie ang gulat sa mga mata ng ginang nang mapatingin ito sa gawi ng papa at lolo ni Vince.

“B-Bernard…” Nanginginig ang boses na anito.

“Look who’s here.” Sarkastikong sabi ng papa ni Vince. “Ngayon mo sabihing wala kayong relasyon ni Arthur. There’s no use on lying anymore, Vickie. It’s been more than 20 years at wala na akong pakialam kung may relasyon pa rin kayo hanggang ngayon.”

Gulong-gulo na napatingin si Charlie sa dalawa. So, tama nga ang narinig niya kanina. Mrs. Von Arx is Vince’s mother. Sa wakas, nahanap na rin ito ng binata at masaya siya para rito pero bakit parang hindi masaya ang papa nito?

Hindi agad nakasagot si Mrs. Von Arx pero kita niya ang pagiging emosyonal nito. Tumingin ang papa ni Vince sa papa niya. “Tingnan mo nga naman. Ang kapal rin ng mukha mo para pumunta sa pamamahay na ito. At dinala mo pa talaga ang asawa mo! Alam na ba niya ang obsession mo sa magaling kong asawa?” He spat full of disgust.

Napasinghap si Charlie sa narinig na sinabi nito. Naguguluhan na talaga siya.

“Papa, that’s enough.” Awat ni Vince.

“’Wag mo akong pigilan, Vince! Kailangan niyong marinig ni Charlie ang katotohanan para magising kayo na hindi kayo pwedeng magkatuluyan!” Humarap sa kanya si Mr. Aragon. Kita niya ang galit nito. “Alam mo ba na ang magaling mong ama ang sumira sa pamilya namin? Siya lang naman ang kabit ng mama ni Vince! Inagaw niya ang asawa ko!”

“Papa, I said, stop!” pigil ni Vince sa malakas na tinig pero parang hindi ito narinig ng ama nito.

Napasinghap siya sa narinig. “H-Hindi totoo ’yan.”

“Bakit hindi mo tanungin ang magaling mong ama?”

Tumingin siya sa ama pero blanko ang expression ng mukha nito. “Is it true, papa?” nanginginig ang boses na tanong niya.

“No. ’Wag kang maniwala sa kanya. Kung may mang-aagaw at traydor man dito, siya ’yon.” Sagot nito.

“Wala akong inagaw sa’yo at alam mo ’yan!” Galit na sagot ni Mr. Aragon saka hinarap si Mrs. Von Arx. “Pati ba naman dito sa bahay na ’to, pinatuloy mo pa rin si Arthur? Talaga bang wala ka nang kahihiyan? Tama lang na inilayo ko ang mga anak natin mula sa’yo dahil hindi ka karapat-dapat na maging ina sa kanila!”

“N-No. Nagkakamali ka. Arthur and I never had a relationship. Bakit ba hanggang ngayon ay sarado pa rin ang isip mo sa mga paliwanag ko? Maraming taon na ang nakalipas pero bakit ganyan pa rin ang sinasabi mo?” Naluluhang sagot ng mama ni Vince.

Mr. Aragon chuckled bitterly. “Sa tingin mo ba, maniniwala pa ako sa’yo? No! Tama na ang mga nakita ko noon! Kaya hindi mo na kami binalikan dahil masaya na kayo ni Arthur ’di ba? You even sent me happy pictures of the two of you habang nagsasama kayo sa Amerika!”

Nagulat ang mama ni Vince. “Ano?! Hindi ko alam ang sinasabi mo.” Tumingin ito sa mga magulang niya. “May kinalaman ba kayo sa sinasabi ni Bernard?” Tanong nito na naguguluhan.

“Wala, Vickie. Kilala mo naman ang asawa mo, ’di ba? Wala siyang tiwala sa’yo from the beginning kaya kung anu-ano ang mga hinala niya sa’tin. Siya ang gumawa ng dahilan para masira ang pamilya niyo.”

“Sinungaling ka, Arthur! Kahit ngayon lang, sa harap ng mga anak natin, magsabi ka naman ng totoo!” Sigaw ng papa ni Vince.

Hindi makapaniwala si Charlie sa mga naririnig. “Totoo ba, papa? Ikaw ba talaga ang sumira sa pamilya nila? Kaya ba pilit niyo kaming pinaghihiwalay ni Vince dahil sa alitan ninyo? Dahil ayaw niyong mabuko ko ang mga ginawa niyo noon?” Lakas-loob niyang tanong.

Hindi sumagot ang ama kaya ganun na lamang ang sakit na naramdaman niya. “So, totoo nga? Ipinagpalit niyo si mama? Pa’no niyo nagawa ’yon? And to think that i had so much respect in you pero hindi pala kayo karapat-dapat sa respetong iyon!”

“How dare you—” Umangat ang kamay ng ama at akmang sasampalin siya nang pumagitna ang mama niya.

“That’s enough, Arthur! Nanahimik ako sa loob ng mahabang panahon at wala kang narinig sa’kin pero subukan mong saktan ang anak natin, iiwan na talaga kita!” Banta nito na ikinagulat niya.

Tumingin siya sa ina. “Ma, totoo ba? Nakikiusap ako. Sabihin niyo naman ang totoo. Talaga bang kabit ni papa ang mama ni Vince?”

“Clarissa…” May pagbabanta sa tinig ng ama pero hindi nagpatinag ang mama niya.

“Stop all this, Arthur. I’m tired of all this.” Tila pago na pagod na sagot nito saka tumingin kay Mr. Aragon. “Bernard, hindi totoong naging kabit ni Arthur si Vickie.”

“Hanggang ngayon ba, nagbubulagbulagan ka pa rin, Clarissa?” Hindi naniniwalang tugon nito.

Umiling ang mama niya. “I am telling you the truth. Kahit kailan ay walang naging relasyon ang dalawa. Si Arthur lang naman ang nagmamahal kay Vickie. Siya ang may kagagawan ng lahat kung bakit nasira kayong mag-asawa. Pakana niya ang lahat. Sinadya niyang yakapin at halikan si Vickie para makita mo. Una pa lang ay gusto na talaga niya kayong paghiwalayin. Gusto niyang agawin si Vickie mula sa’yo.”

“Tama na ’yan , Clarissa!” Singhal ng ama niya pero nagpatuloy pa rin ito.

“Nang umalis kayong mag-aama, hinabol kayo ni Vickie pero naaksidente ang sinasakyan niya at na-amnesia siya. Nalaman lahat iyon ni Arthur at pupuntahan niya sana si Vickie sa kumbento kung saan siya dinala ng tumulong sa kanya pero nahuli ko siya.

“Nagpumilit akong sumama sa kanya at wala siyang nagawa. Doon ko nakita ang kalagayan ni Vickie. Wala siyang maalala. Mabuti na lang at nalaman ko ang tungkol doon dahil balak sana ng papa mo Charlie na magpanggap na asawa niya.” She uttered the last sentence while staring at her.

Her mother shifted her gaze to Vince. “Noong mga panahong iyon, hindi maganda ang pagsasama naming dalawa. Alam ko naman na hindi niya ako mahal dahil ipinagkasundo lang kaming dalawa. Alam kong mahal niya pa rin si Vickie pero hindi ko siya hinayaang makalapit kay Vickie para ma-manipulate niya ang utak nito.

“Gustong-gusto kong sabihin kay Vickie ang tungkol sa pamilya niya pero nabalitaan naming namatay raw kayong magkapatid Venice. Nakiusap sa’kin si Arthur na ’wag nang sabihin sa mama mo ang totoo. Dahil ayaw ko siyang masaktan kapag nalaman niyang patay na kayong magkapatid, pumayag ako. Dinala namin siya sa Amerika. Binantaan ko si Arthur na kapag hindi pa niya tinigilan si Vickie ay iiwan ko siya kasama nila Axel at Jax. Sila pa lang ang mga anak namin noon.

“Akala ko tumigil na si Arthur sa pagmamahal niya kay Vickie pagkatapos ng mga nangyari pero nalaman kong nagpadala pala siya ng mga larawan nilang magkasama ni Vickie kay Bernard para palabasing may relasyon sila. Kinompronta ko siya at inamin niya ang ginawa niya.

“Ang sabi niya ay gusto lang niyang durugin si Bernard sa sakit dahil sa pang-aagaw nito kay Vickie noon mula sa kanya. Dahil doon, lumayas ako at dinala ko sina Axel at Jax pero hinabol niya kami. Nangako siyang hindi na siya lalapit pa kay Vickie basta ’wag lang namin siyang iwan.

“Pinatawad ko siya at nagsimula kaming muli. Akala ko nawala na ang obsession niya sa pagganti kay Bernard pero nang malaman niyang buhay pa pala kayo ng kapatid mo, hindi niya iyon sinabi kay Vickie. Dahil ayaw ko nang magulo ang relasyon namin, hindi ako nagsalita. Hinayaan ko siyang gawin lahat ng gusto niya hanggang sa humantong sa puntong pati ikaw Charlie ay nasasaktan na rin.

“Patawarin mo ako, anak, dahil sa pagiging mahina ko. Ayaw ko lang masira ang pamilya natin pero hindi ko na kaya pa ang ginagawa ng papa mo.” Tumingin ito kay Mrs. Von Arx. “Patawarin mo ako, Vickie. Wala akong lakas ng loob noon para sabihin sa’yo ang lahat. Naging mahina ako dahil natatakot akong iwan kami ni Arthur at kahit pa alam kong ikaw ang mahal niya ay nagbulagbulagan ako.

“Hindi ko dapat ginawa iyon dahil ngayon, marami nang nasaktan at nadadamay na rin ang mga anak natin.” Tumulo ang mga luha ng ina pagkasabi niyon.

Walang nakaimik sa mga narinig na isiniwalat ng mama niya. Charlie was beyond shock. Akala niya ay talagang nagmamahalan ang mga magulang. Hindi niya kailan man nakitaan ang mga ito nang posibilidad na maghihiwalay at ngayon ay nasasaktan siya para sa ina.

She had endured a lot para lang hindi tuluyang masira ang pamilya nila. Napatingin siya sa kasintahan at kitang-kita niya ang pagkamuhi sa mukha nito habang nakatinigin sa papa niya.

Charlie was about to open her mouth to say something when Mrs. Von Arx suddenly strode her way towards her father. Napasinghap siya nang malakas nitong sampalin ang ama.

“Walalng hiya ka, Arthur! Ano ba ang naging kasalanan ko sa’yo para gawin mo ’to? Itinuring kitang kaibigan at hindi kita pinagdudahan kailan man pero sinadya mo pala talaga ang lahat para masira ang pamilya ko! Napakasama mo!

“Pinagkatiwalaan kita, kayo ni Clarissa pero niloko niyo ako! Sinadya mo pala talagang hindi sabihin sa’kin na buhay pa ang mga anak ko dahil sakim ka! Alam mo kung gaano ko kagustong makaalala dahil lagi kong napapanaginipan ang mga anak ko pero anong ginawa mo? How could you do all these to me?” Umiiyak na ang mama ni Vince habang sumisigaw sa harap ng ama.

Akmang sasagot ang papa niya pero sinugod ito ni Mr. Aragon at ganun na lamang ang gulat ni Charlie nang suntukin nito ang papa niya sa mukha. Dahil doon ay natumba ang ama.

“Papa—”

“—Arthur!” Magkasunod nilang sigaw na mag-ina. Dinaluhan niya ang ama at akmang tutulungang tumayo pero itinulak siya nito. Nasaktan siya sa ginawa nito.

“Walang hiya ka, Arthur! Isa kang traydor! Wala akong ginawang masama sa’yo para gawin mo sa’min ’to!”

“Walang ginawa? Inagaw mo si Vickie sa’kin! Ikaw ang traydor sa’ting dalawa! Itinuring kitang higit pa sa kapatid pero inagaw mo ang babaeng mahal ko! Bagay lang sa’yong magdusa gaya ko!” Galit na sagot ng ama.

Hindi siya mapaniwala na ang ama ang nakikita. Para itong ibang tao sa mga sinasabi at inaasta nito.

“Walang-hiya ka talaga!” Muli sana itong susuntukin ni Mr. Aragon pero nauna nang sinampal ng ina ang papa niya.

“Tama na, Arthur! You’ve gone too far! Pinatunayan mo lang na hanggang ngayon, ’di mo pa rin ako kayang mahalin. Sa sinabi mo ngayon, natauhan na ako. I’ve had enough! Malalaki na ang mga anak natin at alam na rin ng lahat ang mga ginawa mo. This is too much. Hindi ako papayag na habang-buhay mo na lang tatapakan ang pagiging babae ko. Kung hindi mo ako kayang mahalin, then so be it. lIiwan na kita.”

“Ma…” She tried to interfere.

Hinarap siya ng ina. “I’m sorry, sweetie, pero nakapag-desisyon na ako. Masyado nang maraming nagawa ang papa niyo at hindi ko na kayang magsunod-sunuran na lang.” Akma siyang magsasalita pero hindi niya itinuloy dahil nakita niya sa mga mata ng ina na buo na ang desisyon nito. Masakit man sa kanya na ang pamilya naman nila ang masisira pero wala na siyang magagawa.

Siguro nga, karma na ng papa niya iyon pero bakit pati sila ay nadadamay? Tumulo ang mga luha niya. She felt a pair of strong arms wrapped around her from behind. It was Vince.

“Tama na, mahal. Ang mahalaga ngayon ay nalaman na natin ang totoo. Gustong-gusto ko mang saktan ang papa mo pero siya pa rin ang ama mo at kahit papa’no ay nagpapasalamat pa rin ako sa kanya dahil kung wala siya, hindi ka ipapanganak sa mundong ito.

“Ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko, kayo ng mga anak natin, at kahit anak ka pa niya, hindi ako nagsisisi na ikaw ang pinakamamahal kong babae. I love you so much, mahal.” Bulong nito. Dahil sa narinig, gumaan ang pakiramdam niya.

“I love you too, mahal. So much.” Sagot niya.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Ano ang masasabi niyo sa mga ginawa ng papa ni Charlie?

Talagang maghihiwalay na kaya ang mga magulang ni Charlie?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

EPILOGUE

A/N: It’s Epilogue na guys! Gusto ko lang magpasalamat sa inyong lahat sa pagtutok sa story nila Vince at Charlie. Thank you for all the comments and votes. Hindi ko na binanggit si Gavril dito dahil ayokong magbigay ng spoiler. Yes, story niya ang Blazing Desire 2 kaya sana ay abangan niyo!

Malapit na rin ang umpisa ng Possessively Claimed (The beauty & the possessive series 3). Sana basahin niyo rin iyon. :)

Greetings to Florianne, FreakinDyosa, Fat28mohd, Mapeth Espago, Bonosting, Maricar Callo. From 22_MonAmour (Zoé Isabel)

EPILOGUE

1 year later

HINDI mapigilang mainis ni Charlie sa natanggap na text galing kay Vince. Sinabi nito sa message nito na hindi pa ito makakauwi. Mag-iisang buwan na ito sa Switzerland dahil may inaasikaso ito roon at sobrang miss na miss na niya ito.

Ang usapan nila ay dalawang linggo lamang ito roon pero mag-iisang buwan na at ’di pa rin ito umuuwi. Naiinis na talaga siya. Akala pa naman niya ay tutupad na ito sa pangako nito ngayon. Ito na kasi ang pangalawang beses na naudlot ang pag-uwi nito.

“Hmp! Bahala ka d’yan! Tumira ka na diyan kung gusto mo!” Inis niyang sabi saka inihagis ang cellphone sa ibabaw ng kama. Hindi niya ito ni-reply’an dahil napipika talaga siya.

Paggising niya kaninang umaga ay mainit na ang ulo niya sa ’di niya malamang kadahilanan at ngayon ay nadagdagan pa dahil sa natanggap na text galing sa nobyo. Inis siyang pumasok sa loob ng walk-in closet upang magbihis. Katatapos lang kasi niyang maligo. Nang matapos siya ay llumabas siya ng kwarto.

Lalo siyanng nainis nang makita ang mga nagkalat na laruan sa sala. “Chase, Chance!” Malakas ang boses na tawag niya sa mga anak para marinig ng mga ito. Wala ang mga ito sa sala at hindi niya alam kung saang sulok ng bahay nagsuot. Inulit niya ulit ang pagtawag sa mga ito pero wala talagang sumasagot.

“Naku, ito talagang dalawang ’to. Hindi man lang nila niligpit ang mga kalat nila. Basta na lang iniwan.” Kausap niya sa sarili na napapailing.

Lumabas siya ng bahay upang hanapin ang mga anak at nakita niya ang mga ito sa gate. Napansin rin niya ang itim na kotse na nasa labas ng gate pero umandar na iyon at umalis nang makalapit siya.

“Sweethearts, what are you doing here?” Tanong niya sa mga ito. Kumunot ang noo niya nang makita ang hawak ng mga ito. “Kanino galing ’yan? Didn’t I tell not to talk to strangers?” Nag-aalalang aniya.

Ngumiti ang dalawa saka inabot sa kanyang ang pumpon ng mga bulaklak, isang box ng chocolate at isang scented pink card.

“These are for you, mama.” Magkapanabay na saad ng mga ito na matamis ang pagkakangiti.

“Chase, Chance, mama is asking you. Kanino galing ang mga ’to?”

They stared at each and then giggled. “Sabi po nung nagbigay, secret daw po muna, mama.”

“Chase, Chance…” she warned.

“Don’t worry, mama. Kilala po namin ang nagbigay.” Chase assured her.

Napailing na lang siya sa mga anak. Binuklat niya ang card na hawak saka binasa ang laman niyon.

‘To the most wonderful woman in my life. May nami-miss ka ba? Well, kung gusto mo siyang makita, naghihintay lang ang eroplano sa tarmac. Get your things ready, go there right now and you’ll see what happens next.’

Charlene rolled her eyes pero hindi niya mapigilang mapangiti. Ang dami talagang alam ng lokong ’yon! Kahit naman walang nakalagay kung kanino galing ang mga iyon ay alam na niya kung sino. Pero teka. Bakit kailangan pang pumunta sa airport?

Then she realized something. Bakit kailangang magdala ng mga gamit?

“Hay naku. Ano na naman itong pakulo mo, mahal?” Bulong niya na napapailing. Tumingin siya sa mga anak. “Si papa niyo ba mismo ang nagbigay ng mga ito?”

“No po.”

Lumalim ang gatla sa noo niya. “Eh, sino?”

“Basta po ang sabi niya, hinihintay na nila tayo doon sa airport. Tara na po, mama.” Hinila ng mga ito ang kamay niya.

“Teka lang, mga anak. Hindi pa tayo nakabihis. Magbihis muna tayo at mag-empake.” Excited ang mga anak na pumasok ng bahay. Mabuti na lang at katatapos lang nilang maligo kanina.

Binihisan niya ang mga anak saka ang sarili naman ang inasikaso. Nag-empake siya ng mga damit nila saka kinuha ang mga dokumentong kailangan.

Nang matapos ay agad silang bumaba. Akma niyang isasakay ang mga dala nilang gamit sa sasakyan nang may bumusina sa labas ng gate.

Nagtaka siya nang makita ang kotse ng kuya Blade niya.

“Ano’ng ginagawa mo dito, kuya?” Tanong niya nang pagbuksan ito.

“Sakay na kayo.” Anito saka bumaba upang batiin ang kambal pagkatapos ay binitbit ang mga bagahe nila at inilagay sa trunk ng sasakyan nito.

“Ano? At bakit naman?”

“’Wag ka nang maraming tanong. Tayo na. Hinihintay na nila tayo.” Wala na siyang nagawa kundi ang sumunod.

Nang makarating sila sa tarmac, nagulat siya nang makita ang private jet ng kompanya nila.

“Bakit nandito tayo?” Takang tanong niya sa kapatid. Para na siyang ewan na nanghuhula kung ano ba ang nangyayari.

“Saka na ’yang mga tanong mo, bunso. Tara na.” Hinawakan nito ang mga kamay ng kambal saka nauna na ang mga itong naglakad paakyat ng eroplano. Wala na siyang nagawa kundi ang sumunod kahit naiirita siya dahil hindi man lang nito sinasagot ng matino ang mga tanong niya.

Nang makapasok sila sa loob ay hindi pa rin niya tinitigilan ang kapatid sa mga tanong niya.

“Buti pumayag si papa na gamitin natin itong eroplano?” Usisa niya habang umuupo sa isa sa mga upuan.

“Syempre naman.” Ngisi nito saka hinarap ang kambal at nakipagdaldalan sa mga ito. Napabuntong-hininga na lamang siya at nagpasyang matulog na lang. Dibale, kasama naman nila ang kuya niya kaya ito na muna ang mag-asikaso sa kambal.

Bahala ito kung saan sila dadalhin. Siguro kasabwat ito ni Vince sa kung anumang plano nito.

Hindi niya alam kung bakit antok na antok siya. Wala naman siyang ibang ginawa pero parang nagamit niya lahat ng energy niya. Ilang araw na niyang napapansin ’yon. Naging mas Magana rin siya sa pagkain. Naging bugnutin rin siya at ’di niya malaman kung bakit.

Hindi niya namalayan kung kailan sila nag-take off dahil nakatulog na siya. Nagising na lang siya nang gisingin siya ng kuya niya upang kumain. Pagkatapos niyon ay nakatulog ulit siya.

‘Ladies and gentlemen, welcome to Zurich Airport. The local time is 8:45 am and the temperature is 24 degree celcius. For your safety, please remain—’ Nanlaki ang mga mata ni Charlie nang marinig kung nasaan na sila. Halos natulog siya sa buong biyahe kaya naman hindi niya napansin kung saan ang destination nila.

“Bakit nandito tayo sa Switzerland, kuya?”

“Secret.” Nakangising aso na sagot ng kumag.

“Ano ba, kuya! Sagutin mo naman ako ng matino!” Naiinis na talaga siya.

“Basta. ’Wag ka na lang maraming tanong, bunso.” Ngumiti ito sa kanya ng makahulugan at nang pwede nang lumabas ay nauna na ito kasama ng kambal na excited na excited na makauwi sa Aragon mansion.

She huffed and followed them. Nang makalabas sila sa airport, nagulat siya nang makita ang isang familiar na sasakyan. Sasakyan iyon ni Vince.

“Where is Vince, Raphael?” Tanong niya sa driver. Ilang buwan pa lang itong nagta-trabaho kay Vince. Kumuha na kasi ito ng sariling driver para kapag nagbabakasyon sila roon ay hindi na nila kailangang istorbohin ang driver ng lolo nito lalo na kung nasa Switzerland din ang don.

“He is in an important meeting right now, Miss, that’s why he asked me to pick you all up.” Napabuntong-hininga na lang siya. Mukhang tama nga ang hinala niya na ang nobyo ang may kagagawan ng lahat ng ito. Pero bakit? Pwede namang tumawag na lang sana ito para sabihing pumunta sila dito sa Switzerland. Hay, naku. Ewan ko sa’yo, mahal!

Tumahimik na lamang siya. Hindi niya alam kung bakit parang nagngingitngit siya na hindi niya agad nakita ang nobyo. Alam naman niyang busy ito sa negosyo kaya nga ito pumunta roon pero kahit man lang sana sumaglit lang ito para sunduin sila.

Hindi niya maiwasang magtampo. Hindi ba sila nito nami-miss?

Habang nasa daan sila ay tahimik lamang siya habang masayang-masaya naman ang kuya Blade niya habang kausap ang kambal.

“We went fishing the last time we were here, tito ninong. Tinuruan po kami ni papa. Ang galing po niya. Ang dami niyang nabingwit na isda.” Rinig niyang pagbibida ni Chase.

“Talaga? Mas magaling pa ang papa niyo kaysa kay tito ninong?”

“Eh, hindi ka naman marunong mag-fishing, tito ninong, eh.” Sabat naman ni Chance saka pilyang tumawa.

Hindi mapigilang matawa ni Charlie sa sinabi ng anak. Tama naman ito. Hindi marunong ang kuya niya. Nag-outing sila last month kasama ng mga kapatid niya. Pumunta sila sa farm nila sa Batangas at sinubukan nilang mangisda. Iisa lang ang nakuha nito tapos ang liit pa. Tinawanan tuloy ng kambal.

“Maiba ako, kuya. Bakit ka pala sumama sa’min dito? ’Di ba busy ka?” Usisa niya kapagkuwan.

“Bakit? Ayaw mo ba akong kasama? Ouch!” He pretended to be hurt by cupping his chest. Pinaikutan niya ito ng mga mata. Ang OA lang.

“Wala akong sinabing ganyan. Ewan ko sa’yo!” Inirapan pa niya ito na ikinatawa na lang nito.

Nang makarating sila sa mansion ng mga Aragon, tuwang-tuwa ang kambal nang makita ang lolo ni Vince doon. Nagmano silang mag-iina rito.

“Mabuti naman at nakarating na kayo. Kumusta ang biyahe, mga apo?” Magiliw na tanong ng don sa mga bata.

“Okay naman po, grandpa. Kuya and I watched movies during the flight.” Nakangiti na sagot ni Chance.

“Hindi ba kayo natulog?”

“Natulog po after naming manood. Tumabi po kami kay mama. Matagal po kasi siyang natulog, eh.” Sagot naman ni Chase.

Tuwang-tuwa na ginulo ng don and buhok ng dalawa.

“Sige na. Magpahinga na muna kayo dahil may pupuntahan tayo mamayang gabi.”

“Talaga po, grandpa ? Saan po?”

“It’s a surprise. Sige na. Go freshen up.” Sumunod naman ang kambal at hindi na sila hinintay. Umakyat na agad ang mga ito sa kwarto ng mga ito. Sumunod naman ang kuya Blade niya sa mga ito at nagpaiwan muna siya.

“Nasaan po ngayon si Vince, lolo? Pupunta rin po ba siya sa puypuntahan natin mamayang gabi?” Hindi mapigilang itanong ni Charlie.

Ngumiti ang don. “You’ll see, hija. Basta ang bilin niya, kailangan mong mag-beauty rest muna ngayon para mamaya. Sige na. Umakyat ka na rin para makapag-relax ka naman. May pupuntahan lang muna ako. Magkikita na lang tayo doon sa sinasabi kong lugar. Alam ni Raphael iyon. Ihahatid niya kayo.”

Dahil sa narinig ay napangiti na rin siya. Miss na miss na talaga niya ang kasintahan. Mag-iisang buwan pa lang silang hindi nagkikita pero parang ang tagal-tagal na niyon para sa kanya. Dibale, makikita ko na siya mamaya.

“Sige po, lolo. Gustong-gusto ko nang makita si Vince. Siguraduhin niya lang na nando’n na siya pagdating namin.”

Natawa ang kaharap. “At nasisisguro kong miss na miss ka na rin niya. Don’t worry, magkikita rin kayo.” Anito bago tuluyang umalis. Umakyat na rin siya at pagkatapos niyang asikasuhin ang mga anak ay ang sarili naman ang inasikaso.

Nanatili muna sila sa kwarto hanggang sa tinawag silang kumain.

Pagkatapos ng tanghalian ay natulog silang mag-iina. Ilang oras din siyang nakatulog sa flight pero inaantok pa rin siya. Nagising sila bandang alas singko na.

Tinulungan niyang maligo si Chance samantalang inasikaso naman ng kuya Blade niya si Chase. Nang matapos siya ay siya naman ang naligo saka inayos ang sarili. Akma siyang pipili ng isusuot nang may kumatok sa pintuan.

Naka suot ng bathrobe na pinagbuksan niya ang tao sa labas.

“May nagpapabigay, bunso.” Nakangiting turan ng kuya Blade niya. May hawak itong may kalakihang paper bag na orange. May laman iyong box rin na orage. She saw the brand name. Sophialina .

“Ano naman ’yan? Kanino galing?”

“Alam mon a kung sino.” Nakangising sagot nito saka inabot sa kanya ang hawak. “Sige na, bilisan mo nang magbihis. Ikaw na lang ang hinihintay namin.”

“Tse! Maghintay kayo diyan!” Inis niyang sagot. Natawa na lang ang kuya niya saka umalis.

Isinara niya ang pintuan saka binuksan ang laman niyon. Napangiti niya nang makita ang laman ng box. May isang maliit ng putting card rin na kasama iyon. Kinuha niya saka binasa ang laman.

‘To the woman that I love the most. This is for you. I love you.’ Napangiti siya nang mabasa iyon. ’Di niya mapigilang kiligin. Kinuha niya ang damit at pinagmasdan iyon. Isang napakagandang sundress na pula.

She excitedly put it on and got actually surprised when it fitted on her perfectly. Buti alam ng nobyo kung ano ang size niya kundi, magtatampo talaga siya. Pagakatapos niyon ay humarap siya sa salamin upang mag-ayos. Naglagay rin siya ng red lipstick saka itinali ang mahabang buhok pagkatapos iyong i-blow-dry.

Nang na-achieve niya ang perfect look na gusto niya, she decided to go downstairs.

“Wow, our mama is really the most beautiful mama.” Puri ng mga anak nang makita siyang pababa sa hagdan. Talagang marunong mag-compliment ang mga ito. Her heart swelled.

“Thank you, sweethearts. Mana talaga kayo sa papa niyo. Marunong mambola.” Natatawa niyang saad nang tuluyang makababa saka pinanggigilan ang mga pisngi ng mga ito. Ang cute ng mga ito sa suot. Naka-gel pa si Chase samantalang naka-twin tales naman so Chance.

“No, mama. We’re not making you bola. We’re telling the truth.”

“Tama naman ang mga anak mo, bunso. Ang ganda mo ngayon. Hindi halatang pinaghandaan mo, ah. Miss na miss mo na siya, no?” Kantiyaw ng kuya niya. Pabirong inirapan niya ito.

“Tara na nga. Pinagtutulungan niyo na naman ako.” Tumawa ang mga ito. Maya-maya ay nasa kotse na sila papunta sa lugar na sinasabi ng lolo ni Vince. Excited na siya. Ang nasa isip lang ay makita si Vince.

“Sige na, bunso. Mauna ka nang pumasok. Sunod na lang kami. Aayusin ko muna ang damit ko. Medyo nalukot.” Sabi ng kuya niya nang makarating sila sa lugar.

Kumunot ang noo niya. “Okay naman ang damit mo, ah.”

“Hindi. Nagusot ng konti. Sige na. Mauna ka na lang.”

She sighed. “Isasabay ko na lang ang mga bata.”

“Hindi na. Ako na ang bahala sa kanila. Sandali lang naman ’to.” Pilit ng kuya niya.

She huffed. “Hay, naku. Sige na nga. Basta bilisan niyo, ha?” Bilin niya.

“Oo. Akong bahala.”

Lumabas na siya ng sasakyan upang pumasok na sa restaurant. Sa isang restaurant sa mataas na bahagi ng Uetliberg sila dinala ni Raphael. Ito ang ‘La belle rouge’. Kaibigan ni Vince ang may-ari niyon.

Ito ang paborito nilang restaurant sa Zürich dahil bukod sa masarap ang mga pagkain nila ay napakaganda pa ng tanawin na malayang mapagmamasdan sa terrace lalo na kapag gabi. Kitang-kita kasi ang panoramic view ng ciudad.

Dumiretso siya sa entrée ng restaurant at nang makapasok ay namangha siya sa ganda at cozy ng lugar. Parang mas lalo yatang gumanda ngayon ang loob niyon. Napansin niyang nabago lahat ng mga dekorasyon.

Naging mas romantic. May mga balloons, flowers and petals scattered everywhere. Even the scent inside was heavenly.

“This way, ma’am.” The maitre d ushered her to a particular table. Napansin niyang walang tao sa loob maliban sa mga crew at sa kanya. Infact, iisa lang ang table na naroon at ’yon ay ang table na pinagdalhan sa kanya.

“Thank you. Ahm, where is everybody?” Tanong niya pero ngumiti lamang ang lalaki saka umalis. Nagtatakang umupo siya sa upuan habang gumagala ang paningin. “Nasa’n na sila? Ang weird.” Bulong niya. Akmang kukunin niya ang cellphone mula sa purse niya nang biglang namatay lahat ng ilaw.

Medyo kinabahan siya. Nanlalaki ang mga mata niya na iginala ang mga mata pero wala siyang maaninag.

“Hello? W-What happened? Why are the lights turned off?” Tanong niya pero walang sumagot. Lalong sumasal ang tibok ng puso niya. Ano ba ang nangyayari?! Akma siyang tatayo upang subukang lumabas na lang nang bigla siyang may marinig na tugtog na pumailanlang.

Para iyong tunog na galing sa isang saxophone. Tumutugtog ito ng ‘Nothing’s gonna change my love for you’. Sino kaya ’yon?

Then, the lights turned back on pero mas dim na ngayon. Bumalik din ang maître d at sinindihan ang kandila sa table. Nakita niya rin ang isang gwapong lalaking tumutugtog ng saxophone. Ngumiti ito sa kanya pero patuloy lamang sa pagtugtog.

“Magseselos na ba ako niyan, mahal?” She got surprised when she heard that voice. Napangiti siya nang makitang palapit sa kanya si Vince. May hawak itong bouquet of flowers.

“Bakit ka naman magseselos?” Taas-kilay niyang tanong.

“Eh, kanina ka pa nakatingin sa kaibigan kong ’yan, eh.”

Pinaikutan niya ito ng mga mata. “Kanina talaga? Ilang seconds lang, eh. Exaggerated ka na naman.”

Ngumisi ang kumag saka siya hinagkan sa mga labi. “Just kidding. Alam ko namang mahal na mahal mo ako, eh.” Mayabang na anito.

Akma siyang magsasalita pero hindi siya nito hinayaan. “Wag ka nang komontra. Anyway, this is for you.” Inabot nito sa kanya ang bulaklak saka buong pagmamahal siya nitong pinagmasdan. “You’re so beautiful, mahal. Sabi ko na nga ba, eh. Bagay mo ang dress na ’yan.” Buong suyong bulong nito.

Napangiti siya. “Thank you, mahal. Gusto mo naman pala kaming papuntahin dito pero dinaan mo pa sa surprise.” Tukso niya.

“Syempre naman. You’re a very special woman kaya you deserve the best.” Kinuha nito ang isang kamay niya saka hinagkan iyon. “May I dance with you, mahal?”

She chuckled. “I’d love to.” Inilagay niya sa ibabaw ng table ang hawak na bouquet. Ilang saglit pa ay marahan na silang sumasayaw. Magkadikit ang mga noo nila, ang isang kamay nito ay nasa likod niya habang ang isa ay hawak ang isang kamay niya. May masayang ngiti sa mga labi ng isa’t-isa. Ngayon ay ‘Wonderful Tonight’ naman ang tugtog.

“Alam mo bang mahal na mahal kita?” Tanong ng binata kapagkuwan.

She chuckled. “Oo naman. Ilang beses ko na ’yang napatunayan at mahal na mahal din kita.”

Nagningning ang mga mata nito sa narinig na sagot niya. “Talaga? Gaano kamahal?”

“Sobrang mahal. You complete my life and I won’t be able to live life happily kung mawawala ka sa’kin.” Madamdamin niyang sagot.

Hinaplos nito ang pisngi niya saka pinakatitigan siya sa mga mata. “Marami na tayong pinagdaanan, mahal. Maraming beses na rin nating napatunayan kung gaano natin kamahal ang isa’t-isa. Ako, sigurado na akong ikaw lang ang mamahalin ko habang nabubuhay ako dito sa mundong ito. Ikaw, ganun ka rin ba?”

“Oo naman, mahal. Hindi mo na kailangan pang itanong ’yan sa’kin.” Agad niyang sagot. Ngumiti ito ng buong tamis.

“Mabuti naman.” Anito saka bahagyang dumistansya sa kanya. Tumigil sila sa pagsayaw. Ganun na lang ang panlalaki ng mga mata niya nang bigla itong lumuhod sa harap niya saka hinawakan ang isang kamay niya.

Narinig niyang nagbago ulit ang tugtog. This time, the man played ‘God gave me you.’

“Gaya nga ng sabi ko kanina, marami na tayong pinagdaanan. Ilang beses na nasubukan ang pagmamahal natin sa isa’t-isa. Kahit pa hindi natuloy ang kasal natin dahil sa mga nangyari noong nakaraang taon, masaya pa rin ako dahil naging mas matatag ang pagmamahalan natin.

“Pasensya na kung ngayon ko lang ulit ginawa ito. Gusto ko lang kasing maging special ito para sa’ting dalawa kaya pinaghandaan ko. Sinigurado kong handa na tayong dalawa bago ang lahat.” May kinuha ito sa bulsa.

Ganun na lamang ang emosyon niya nang buksan nito iyon. Isang napakagandang sing-sing. Hindi iyon ang unang ibinigay nito sa kanya noong unang beses itong nag-propose. Namasa ang mga mata niya sa sobrang kaligayahan.

Akma itong magsasalita nang may tumawag sa kanya. “Mama!”

Hinanap niya iyon at nakita niya ang dalawang anak. May hawak ang mga itong cardboard na may mga words na binubuo ng led lights. Namasa ang mga mata niya nang mabasa ang mga salitang iyon.

‘Will you marry me?’

“Gusto ko mang gamitin natin ’yong unang sing-sing na ibinigay ko sa’yo pero mas magandang bago na lang. I want us to put everything behind us and start all over again. Ngayon masaya na ang lahat, gusto kong mas pasayahin pa kita bilang Mrs. Aragon.” Masuyo siya nitong tinitigan sa mga mata. “Will you marry me, Ms. Charlene Azaria?”

Tuluyan nang nalaglag ang mga luha niya. Luha ng sobrang kaligayahan. Matagal na niya itong hinintay pero alam naman niyang hinintay lang ni Vince na maayos ang lahat.

Oo, hindi nila itinuloy ang kasal nila last year dahil sa gulong nangyari. Malungkot man pero kailangan muna nilang ayusin ang mga pamilya nila bago ang lahat.

“Yes, mahal. I’ll marry you.”

“Yes!” Gaya pa rin noong una na labis ang sayang gumuhit sa mukha ng nobyo. Isinuot nito sa kanyang daliri ang singsing saka tumayo at agad na sinakop ang kanyang mga labi para sa isang halik na punong-puno ng pagmamahal.

Ngunit pagkatapos ng ilang segundo ay nagulat na lamang siya nang biglang may mga pumalakpak sa paligid nila. Naputol ang halikan nila. Tiningnan niya kung sino ang mga ’yon. Lalo siyang napaluha nang makita kung sinu-sino ang mga ’yon. Lahat ng mga taong mahal nila sa buhay ni Vince ay naroon, masayang pumapalakpak para sa kanilang dalawa.

Nagulat siya nang makita ang papa niya roon. Namamanghang tumingin siya kay Vince.

“Alam kong hindi magiging kumpleto ang araw na ’to kung wala siya kaya pinuntahan ko siya.” Nakangiting saad ni Vince.

Noong nalaman nilang lahat ang mga ginawa ng papa niya ay nagalit ang lahat rito. Pati mga kapatid niya ay hindi ito mapatawad. Pero nagsisi ang papa niya sa lahat ng mga ginawa nito. Na-realize nito lahat ng pgkakamali at napagtantong mahal pala nito ang mama nila.

Humingi ito ng tawad sa lahat ng mga taong nasaktan nito pero buo na ang desisyon ng ina na makipaghiwalay rito. Napilitang umalis ng bahay ang papa niya at nanirahang mag-isa. Ipinangako nitong gagawin nito ang lahat, mabawi lang sila nito na pamilya nito.

Niligawan ulit nito ang mama nila. Pati sa kanilang magkakapatid ay bumawi ang ama lalo na kay tita Vickie at tito Bernard. Lumuhod ang ama sa harap ng mga ito habang humihingi ng tawad na punong-puno ng pagsisisi. Kailangan pang mawala ang lahat rito para ma-realize nito ang mga pagkakamali nito.

Sabi ng dalawa ay hindi masasabi ng mga ito kung kailan nila maibibigay ang kapatawaran sa ama. Panahon lang ang makapagsasabi.

Ngunit siya ay matagal nang napatawad ang ama. Kahit kasi ano pa ang mangyari ay ama pa rin niya ito.

Napayakap siya sa binata. “Thank you, mahal. You’re the best!”

“Sige na. Lapitan mo na siya.” Bulong nito. Lumapit siya sa ama.

“Thank you for coming, papa.” Emosyonal niyang turan. Naluha naman ang ama.

“Nagulat ako nang puntahan ako ni Vince. Hindi ko akalaing hihingin niya sa’kin ang kamay mo. You really found a wonderful man, sweetheart. Patawarin mo ako kung hindi ko agad nakita ’yon. Naging makasarili ako at masamang ama. Sana balang araw ay mapatawad mo ako.” Umiiyak na sabi nito. Kitang-kita niya ang pagsisisi nito.

Ngumiti siya saka yumakap sa ama. “Matagal na kitang napatawad, papa. Oo, nasaktan ako sa mga nangyari pero kinalimutan ko na ’yon. Mahal na mahal kita, kayo ng mama.”

Mahigpit siya nitong niyakap. “Salamat, anak. Ang saya-saya ko kasi sa wakas, napatawad mo na ako. Sana ganun din ang mama at mga kapatid mo.”

“’Wag kang sumuko, papa. Mapapatawad ka rin nila.” Aniya saka napatingin sa gawi ng mga kuya at mama niya.

“Sana nga, anak.” Bumitiw ito sa kanya saka pinunasan ang mga luha niya. “Don’t cry. Masisira ang make up mo. You should be happy. Sige na. Bumalik ka na sa fiancé mo.”

Ngumiti siya ng matamis. “Sige, papa. Salamat ulit sa pagpunta.” Hinagkan niya ito sa pisngi bago bumalik kay Vince.

“Thank you ulit, mahal. Pinasaya mo ako ng sobra-sobra.” Niyakap niya ito. Akma itong sasagot nang tumakbo palapit ang mga anak nila.

“Congratulations, mama, papa! We’re very happy right now.”

Masaya nilang niyakap ang mga anak nila. “Thank you, sweethearts.” Magkasunod na sagot nila. Ngayon lang siya naging masaya ng ganito. She felt complete. Kahit hindi pa man masyadong okay ang mga pamilya nila, at least, they’re getting there.

Maya-maya pa ay nagsimula na ang party na inihanda ni Vince. Masayang-masaya ang lahat na nag-celebrate para sa kanilang engagement. Ipinakilala rin ni Vince ang mga kaibigan nito sa kanya. Meron pang galing France na si Rex Avis Frias. Kasama nito ang pamilya nito.

Nagkakilala raw ito at si Vince three years ago at naging magkaibigan. Alam ni Vince na magaling itong tumugtog ng wind instruments kaya nakiusap ang kasintahan na ito na lang ang tumugtog para sa proposal nito at agad namang pumayag ang binata.

Friendly ito pati na ang asawa nitong si Ellie. Kasundo rin agad ng kambal ang mga anak ng mga ito kahit mas matanda ang mga ito sa kaysa sa kambal.

“Masaya ka ba, mahal?” Tanong ni Vince habang pinapanuod nilang nagsasaya ang lahat sa dance floor.

“Oo naman. Ako na yata ang pinakamasayang babae ngayon sa balat ng lupa.”

“At magiging mas masaya ka pa kapag nakasal na tayo dahil paliligayahin kita sa abot ng aking makakaya. Hindi man maiiwasang may mga problema tayong pagdadaanan, magkasama nating haharapin lahat ng iyon.” He said full of promise.

“Ganun din ako, mahal. I’ll do my best to make you happy. I love you so much.”

“And I love you too. So much that I can’t even explain.” Ngumiti sila sa isa’t-isa saka nagtagpo ang mga labi nila.

“Oo nga pala, mahal. I have a surprise for you.” Aniya nang maghiwalay ang kanilang mga labi.

Nagtatakang tumingin ito sa kanya. “Ano ’yon?”

Kinuha niya ang kamay ng nobyo saka ipinatong sa tiyan niya. Nanlaki ang mga mata nito.

“Y-You mean…”

“Yes, mahal. I’m pregnant.” Bigla na lamang siyang napatili nang buhatin siya nito saka inikot-ikot sa ere. Napatigil ang lahat sa ginagawa saka napatingin sa kanila.

“Everyone, magiging papa na ulit ako!” Masayang anunsyo ng binata kapagkuwan. Tuwang-tuwa ang lahat.

Two months after that, naganap ang dream church wedding nila. Sa araw na iyon ay naging napakasaya niya. Sa wakas, natuloy na rin ang naudlot nilang kasal. Syempre, kumpleto ang mga mahal nila sa buhay.

Pareho silang emosyonal ni Vince habang sinasabi nila ang wedding vows nila. Sa mga sumunod na taon ay naging napakasaya niya at wala na siyang mahihiling pa. Talagang tinupad ng asawa niya ang mga pangako nito sa kanya.

Marami pang mga pagsubok ang haharapin nila pero walang takot sa dibdib niya dahil alam niyang nasa tabi lang niya ang pinakamamahal na asawa at mga anak.

Tama nga ang kasabihan. Pagkatapos ng bagyo ay may bahaghari.

THE END

Ano ang masasabi niyo sa story nila Vince at Charlie?

How’s the ending?

Sino na sa inyo ang nakabasa na sa story nila Rex at Ellie?

See you in my next story, blazers!

Loved this story? Then check out my other stories as well. :)

book 2 alert!

BLAZING DESIRE 2: GAVRIL CABALLERO II has finally started, guys! Hope you will read it too just like the book 1. Thank you😘

Share this story: