Blazing Desire 2: Gavril Caballero II

22 Monamour · 43 chapters · 115,361 words

A/N-SYNOPSIS

BLAZING DESIRE 2:

GAVRIL

CABALLERO

Hi guys! This is my first ever

TAGALOG

series titled BLAZING DESIRE Series. Ito po ang

pangalawang

story sa series na ito. Sana

magustuhan

niyo ito gaya ng

pagtangkilik

niyo sa

iba

ko pang stories.

WARNING:

*This story has MATURE contents for ADULTS and OPEN-MINDED readers only.

*I don’t edit my stories so expect some mistakes.

🎊 🎉🎊 🎉🎊 🎉🎊 🎉🎊 🎉🎊 🎉

SYNOPSIS

Parang

gumuho

ang mundo ni

Gavril

nang

mawala

ang lahat sa kanya.

Buhay

pa siya pero

pakiramdam

niya ay

matagal

siyang

patay

. Akala niya ay

babaunin

na niya

hanggang

kamatayan

ang

pait

sakit

nadarama

pero may

dumating

na pag-

asa

na muling

bumuhay

matagal

niyang

patay na puso. Sa pagkakataong ito, maitatama kaya niya ang mga naging pagkakamali noon o lalo lamang magiging kumplikado ang lahat?

BLAZING DESIRE 1: GAVRIL CABALLERO II

by:

22_MonAmour

(Zoé Isabel)

No parts of this story may be reproduce or distributed by any means.

WANT TO READ ENGLISH STORIES? DISCOVER MINE:

*She’s Mine, Exclusively Mine

*My Possessive Ex-Lover (Sequel of SM, EM)

*Billionaire’s Sweet Revenge

*A Billionaire’s Charade (A fake paradise)

*My Love, My Destiny

*Owning The Wild Heiress

*Taking What’s Rightfully His (Also available in Tagalog)

*The

Beauty & The Possessive Series 1: HIS DECEIT

*The Beauty & The Possessive Series 2: L’AMOUR FOU

*The Beauty & The Possessive Series 3: POSSESSIVELY CLAIMED

Prologue

FB page: 22_MonAmour

FB acct: TwentyTwo MonAmour

IG: 22_Monamour

💕

ISANG matamis na ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Gavril nang makita niya ang pinakamamahal na nobya na si Mishka. Kahit araw-araw silang nagkikita at nagkakasama ay hindi siya nagsasawa. Pakiramdam pa nga niya ay kulang ang mga oras na magkasama sila. Gusto niya ay palagi itong nasa tabi niya.

Naroon sila sa kanilang tagpuan. Nakatalikod ito sa gawi niya, pinagmamasdan ang magandang tanawin. Mataas ang bahaging iyon kaya naman ay kita ang ganda ng buong ciudad pati na ang nakakahalinang sunset.

Gaya ng dati, simple lamang ang suot nito. Naka-suot ito ng bulaklaking off-the-shoulder crop top tsaka skinny jeans. She looked so sexy in her outfit. Kitang-kita ang magandang hubog ng katawan nito. Nagsimulang mabuhay ang dugo niya pero pinigilan niya ang sarili.

Gavril cleared his throat to get her attention. “Mas gusto mo na lang yatang pagmasdan ang view kaysa makita ako. You didn’t even notice me arriving.”

Humarap ang kasintahan sa kanya. Nakataas ang isa nitong kilay.

“You’re late.”

Mahina siyang natawa saka nilapitan ito. “I’m sorry, honey baby. Na-traffic lang.” Akma niya itong hahalikan nang umiwas ito at tumalikod ulit.

“Traffic o nakalimutan mong magkikita tayo ngayon kasi kasama mo na naman si Charlie?” He could hint the irritation and jealousy in her voice.

“Na-traffic nga. Makakalimutan ko ba ngayon? Syempre, hindi. Ikaw talaga. Matampuhin.” Sagot niya saka ito niyakap mula sa likuran at dinampian ng halik sa batok nito.

“C’mon, honey baby. ’Wag ka nang magalit. Hindi naman kami magkasama ni Charlie kanina. This is our second anniversary pero nakabusangot ka na naman.” Patuloy niyang lambing rito saka mabining hinalik-halikan ang leeg nito. Lihim siyang napangiti nang mapaungol ito.

Knowing her, alam niyang hindi na ito galit. Iniharap niya ito sa kanya saka masuyong sinapo ang maganda nitong mukha. “Happy anniversary. I love you.”

Umirap ito sa kanya saka pinagsalikop ang mga braso sa dibdib. “Saan ang flowers ko? Talaga yatang nakalimutan mo. Wala ka man lang dala.” Natawa siya saka ito hinalikan sa mga labi.

“Let’s go?” Aniya pagkatapos ng halik, sinadyang ’di sagutin ang tanong nito. Inirapan ulit siya nito saka nauna nang maglakad. Medyo binangga pa siya nito na ikinatawa niya.

“Hey, wait for me!” Pinagsalikop niya ang mga daliri nila nang maabutan ang dalaga. Kita niya ang tampo sa mukha ng kasintahan pero alam niyang mapapawi rin iyon mamaya.

Sumakay sila sa sasakyan niya. Tahimik lamang ito habang nasa daan sila at parang gusto niyang matawa dahil talagang nakabusangot ito.

“Are you okay, honey baby?”

“Tse! ’Wag mo akong kausapin!” Masungit nitong sagot sabay irap. Napailing na lamang siya na natatawa. Nang makarating sila sa destinasyon nila ay piniringan niya ito bago pababain.

“Bakit ba kasi kailangan mo pa akong i-blindfold? Baka kung ano’ng binabalak mo, ha, Mr. Gavril Caballero II? Malilintikan ka sa’kin!” Banta nito. Natawa siya nang marinig ang buong pangalan. Ang sungit talaga ng nobya niya kahit kailan.

“Just walk, honey baby. You’ll find out soon. Magugustuhan mo ’to, promise.” Wala itong nagawa kundi ang maglakad. Inalalayan niya ito nang mabuti hanggang sa marating nila ang pakay.

“Ano ’yong tunog na ’yon?” Tanong na naman nito nang nang marinig ang pagbuga ng apoy galing sa hot air balloon.

“It’s a hot air balloon, baby.”

“Ano?! Don’t tell me, sasakay tayo d’yan?!”

“You’re right.” Sagot niya. Bigla itong tumigil sa paglalakad.

“Ayokong sumakay d’yan.”

“C’mon, honey baby. Sakay na. Don’t worry, aalalayan kita.”

She shook her head vigorously. “I said, no! Alam mo namang takot ako sa heights tapos isasakay mo pa ako nang naka-blindfold. Bahala ka d’yan!” Tumalikod ito at akmang aalisin ang blindfold nang bigla niya itong buhatin.

“Gavril, ano ba! Ibaba mo nga ako!” Tili nito pero hindi niya ito pinakinggan at agad itong dinala sa loob ng hot air balloon. Nagkakawag ito pero wala nang nagawa nang nag-umapisa nang lumipad ang higanteng lobo.

Sila lamang ang nasa loob kasama ng hot air balloon pilot na busy sa kanyang ginagawa na parang wala sila tabi nito.

Inis na tinanggal nito ang blindfold at akmang sisinghalan siya nang iabot niya rito ang inihanda niyang pumpon ng mga bulaklak.

“Happy anniversary, honey baby.” Pinalambing niya ang tinig. Bakas ang gulat na tinanggap nito ang bouquet pero nakasimangot pa rin.

“’Wag ka nang magalit, please? Gusto lang naman kitang makasama. Kapag nasa baba kasi tayo, siguradong susundan tayo ng bodyguard mo kahit sa’n tayo magpunta kaya naisip ko ’tong gawin.”

Parang doon lang nito naalala ang bodguard. “Now that you’ve mentioned it, nasa’n na pala si kuya Alan?”

“Ayon, naiwan sa baba. May kasamang babae.” Natatawa niyang saad. Talagang plinano niya ang lahat noong isang araw pa. May binayaran siyang babae para i-distract ang bodyguard ng kasintahan at nagtagumpay siya. Siya pa ba, eh, alam niya ang kahinaan ng lalaking ’yon.

Galit ang pamilya ng nobya sa kanya at hangga’t maaari ay ayaw siya ng mga ito para kay Mishka.

Isang Russian ang ama ni Mishka at nakapangasawa ito ng isang pinay. Si Mishka at ang kapatid nitong si Makenzie ang bunga ng pagmamahalan ng mga ito.

Mabait naman ang mga ito pero pagkatapos ng mga nangyari ay nag-iba na ang pakikitungo ng mga ito kanya. Naiintidihan naman niya kung bakit galit ang mga ito. Kasalanan rin naman kasi niya.

“At tuwang-tuwa ka?”

“Oo naman. Naisahan ko siya, eh.” Gavril answered proudly. She rolled her eyes. Akma itong magsasalita nang biglang lumakas ang hangin at medyo nauga ang hot air balloon. Napatili ang dalaga saka napayakap sa kanya. Syempre, enjoy na enjoy siya.

Niyakap niya ito. “Shhh. Hangin lang ’yon. Sige pa, honey baby. Hug me tighter.” Maluwang ang ngising aniya sabay yakap rito. He could feel her soft body against his and he’s enjoying every second of it.

“Baba na kasi tayo!” Inis na anito sabay mahinang suntok sa braso niya.

“Later, honey baby. Wala pa nga tayong ten minutes dito, eh.” Sagot niya na maluwang pa rin ang pakakangiti. Tumingala ito sa kanya kaya nahuli siya nitong ngingiti-ngiti.

“So, nag-eenjoy ka?”

“Syempre naman. Libre tsansing, eh.” Pilyong sagot niya kaya pinagkukurot siya nito.

“Ikaw talaga! Diyan ka magaling! Kung mamanyakin mo lang naman ako, baba na lang tayo.” She crossed her arms across her chest sabay irap.

Hinapit niya ito sa baywang. “Ikaw naman. ’Wag ka nang masungit baka ma-apektuhan pa si baby natin.” Malambing na aniya. Pareho silang napangiti at napatingin sa tiyan nito. Magdadalawang buwan na ang tiyan ng kasintahan.

Ito ang dahilan kung bakit galit na galit ang mga magulang ni Mishka sa kanya. Nabuntis niya nang maaga ang nobya. Eighteen years old pa lang nito at siya naman ay twenty. Alam niyang nagpadalus-dalos sila pero handa naman niyang panagutan ang dalaga dahil mahal na mahal niya ito.

“Until now, I still can’t believe that I’m pregnant.” She uttered while caressing her tummy.

“Bakit, honey baby? Nagsisisi ka ba?”

Agad itong umiling. “Syempre, hindi. Hindi mo naman kami pababayaan ni baby, ’di ba?”

Sinapo niya ang mukha nito saka tinitigan sa kulay brown nitong mga mata. “Mahal na mahal kita, Mishka at lahat gagawin ko para sa’yo.” He professed. Her eyes watered.

“Mahal na mahal din kita, Gavril, at handa kitang ipaglaban sa pamilya ko.” She answered full of emotions. His heart swelled with happiness. Unti-unting naglapit ang mga labi nila hanggang sa tuluyang naglapat.

Feeling her luscious lips against his was incomparable. Mahal na mahal niya ang dalaga. Ito ang dahilan kaya nabago ang mga pananaw niya sa buhay. Tinuruan siya nito kung paano magmahal ng walang anumang kundisyon. Kung dati ay wala halos direksyon ang buhay niya, nagbago iyon nang makilala niya ito.

“Honey baby?” Tawag niya rito nang matapos ang matamis na halik na iyon.

“Hmm?”

“Can you close your eyes for a moment?” Hiling niya.

“Bakit na naman?”

“Basta.” He replied while chuckling.

“Sige na nga.” Pumikit ito at doon niya kinuha ang isang maliit na red box mula sa kanyang bulsa. Binuksan niya iyon at kuminang ang laman niyon. Napangiti siya. This is it!

He knelt on his knee.

“You can now open your eyes.” Unti-unti itong nagmulat ng mga mata. Napasinghap ito nang makita ang ayos niya saka ang sing-sing na hawak. Agad namasa sa sobrang kaligayahan ang mga mata nito.

“I know everything happened so fast. May mga nangyari na hindi natin inaasahan pero alam kong mas magiging matibay ang pagmamahalan natin dahil do’n. Bata pa tayo pero sigurado na ako sa sarili kong ikaw na ang babaeng pakakasalan ko. Ms. Mishka Alexeev, will you marry me?” Hindi agad ito nakahuma dahil sa sobrang gulat. Bakas ang kaligayahan sa maamo nitong mukha.

“Y-Yes, Gavril, yes!” Agad niyang isinuot sa daliri ng kasintahan ang singsing saka tumayo upang hagkan ito.

“Yahoo! She said yes!” Masayang-masayang sigaw niya pagkatapos ng makapugtong-hiningang halik na iyon. Wala na sigurong makakapantay pa sa kaligayahang nadarama niya at alam niyang ganun rin ito.

Ilang segundo pa ay naramdaman niya ang pag-vibrate ng cellphone niya na nasa bulsa. Hudyat na iyon at ’di nga siya nagkamali dahil biglang mag sumabong nang mga fireworks.

“Ano ’yon?” Gulat na tanong ni Mishka saka tumingin sa gawing kanan nito. “Wow! Ang ganda!”

“Nagustuhan mo ba?”

She looked at him in surprise. “Is this your doing?” Manghang tanong nito. Ngumiti siya saka tumango.

“Ilang araw ko ring trinabaho ’to para maging perfect ang lahat.” Aniya saka ito inakbayan. Isinandal niyo ang gilid ng ulo sa balikat niya saka sabay nilang pinanood ang fireworks display.

Pagkatapos niyon ay pareho nilang tinanaw ang magandang tanawin habang yakap niya ito mula sa likuran.

“Thank you for your effort, honey baby. Ang saya-saya ko.” Anito kapagkwan.

“Basta para sa’yo, lahat gagawin ko. Ganun kita kamahal.” Sagot niya. Sumilay ang matamis na ngiti sa mga labi nito.

Even though Mishka had a fear of heights, she managed to forget it for the time being. Ayon rito ay nawawala ang takot nito kapag yakap niya ito.

“Me too. Mahal na mahal din kita.” He intertwined their fingers together and tightened his arms around her. Alam niyang marami pa silang pagdadaanan pero sigurado siyang kakayanin nila iyon basta magkasama sila.

Nang matapos ang hot air balloon ride nila ay dinala niya ito sa kalapit na restaurant upang kumain. He made a reservation beforehand. Nagustuhan nito ang romantic date nilang iyon at kitang-kita iyon sa mga mata nito.

Nang matapos silang kumain ay dumiretso sila sa bahay ng dalaga upang ipaalam sa pamilya nito ang plano nilang pagpapakasal. Kahit labag sa loob ng mga ito ay wala nang nagawa ang mga ito kundi pumayag dahil buntis na ang kasintahan.

Nagpakasal sila bago matapos ang taon na iyon. Wala na sigurong mas sasaya pa sa kanya noong araw ng kanilang kasal. Akala niya ay iyon na ang simula ng happy ever after nila pero nagkamali siya. Isang trahedya ang nangyari na bumago sa takbo ng buhay niya.

💕

Sino ang nakakaalala kay Gavril sa story nila Charlie at Vince?

Ano ang masasabi niyo sa prologue?

Ano kaya ang trahedya na bumago sa buhay nila Mishka at Gavril?

COMMENT

VOTE

chapter 1

💕

CHAPTER 1

ISANG ngiti ang sumilay sa mga labi ni Gavril habang pinagmamasdan niya ang mga bagong kasal. Sino ba naman ang mag-aakala na darating ang araw na ito kina Charlie at Vicente? Sa kabila ng lahat ng mga nangyari, sila pa rin talaga ang nagkatuluyan. Talagang ang mga ito ang nakatadhana para sa isa’t-isa at masaya siya para kay Charlie.

Hindi na sana siya dadalo pa sa kasal ng mga ito dahil nahihiya siya pero pinuntahan siya ng dalawa upang personal na imbitahin. Humingi siya ng tawad sa mga ito lalo na kay Charlie at napatawad naman siya ng dalawa.

Lahat ng negatibong tingin niya kay Vicente ay nagbago dahil nakita niya kung gaano nito kamahal ang dalaga. Kahit pa ayaw rito ng ama ng dalaga ay ipinaglaban nito si Charlie.

“I didn’t know that you were invited too, Caballero.” Tumingin siya sa lalaking tumabi ng tayo sa kanya. Harley Suarez. Isa ito sa mga kaibigan ni Vicente mula pa noong nasa kolehiyo sila. Nakatingin ito sa mga bagong kasal na masayang-masaya. Katatapos lamang ng seremonya at kasalukuyang nagpi-picture taking ang mga ito sa altar kasama ng mga kamag-anak.

“Charlie and Vicente invited me.” Gavril answered casually and Harley chuckled tauntingly.

“Wow! Nagawa ni Vicente ’yon? Kung ako sa kanya, hinding-hindi kita iimbitahin.” Sarkastiko nitong saad na ikinakunot ng noo niya. Kita niya ang galit sa mga mata nito at alam niyang para sa kanya iyon kahit pa hindi ito nakatingin sa kanya.

“Ano ang ibig mong sabihin?” Humarap ito sa kanya. Ang mga mata nito ay tila nag-aapoy.

“Layuan mo na sina Charlie at Vicente. Wala kang idudulot sa kanila kundi gulo lang kaya layuan mo na sila.” Napatiim-bagang siya. Sinalubong nya ang nagbabaga nitong tingin.

“Wala kang karapatang sabihan ako ng ganyan. Kung may problema ka sa’kin, wala na ako d’on. Hindi ako lalayo sa kanila dahil lang sa’yo. Kaibigan ko si Charlie at gagawin ko ang lahat para protektahan siya.”

Harley chuckled sarcastically. “Protektahan? Really? Pinapabilib mo rin ako, Caballero. Sarili mo ngang pamilya, ikaw mismo ang sumira tapos sasabihin mo ’yan? Ang kapal rin ng apog mo!” Puno ng galit na anito.

His hands balled into fists and Harley noticed it. He smirked. “Galit ka? Tama naman ako, ’di ba? Sige, suntukin mo ako! Patunayan mo kung gaano ka kawalang kwentang tao!” Pigil na pigil ang sarili nitong ’wag sumigaw. Doon nagdilim ang paningin niya. Akmang susuntukin niya ito nang may umawat sa kanya.

“Oops, tama na ’yan, bud. ’Wag niyong sirain ang kasal nila Charlie at Vicente. Mahiya naman kayo! ’Wag niyong dalhin dito ang alitan ninyo!” Damian, one of his friends whisper-yelled. Pumagitna ito sa kanila.

Then, another man came. “Tama na ’yan, Harley! Kasal ng kaibigan natin kaya kalimutan mo muna ’yang galit mo!” It was Ryder, kaibigan nila Vicente at Harley. Kita niya ang paggalawan ng panga ni Harley sa galit habang nakatingin sa kanya bago ito tumalikod at walang lingon-likod itong lumabas ng simbahan.

Mabuti na lang at busy ang mga bagong kasal kaya hindi nila napansin ang konting komosyong nangyari. Sinundan ni Ryder ang kaibigan samantalang siya ay pumunta sa bandang likod para kalmahin ang sarili.

“Bakit ka ba kasi nakipag-usap sa lalaking ’yon? Alam mo namang mainit ang dugo sa’yo no’n, ’di ba?” Tanong ni Damian kapagkuwan.

“Hindi ako nakipag-usap sa kanya. Siya ang unang lumapit sa’kin.”

Napailing ang kaibigan. “Grabe, ilang taon na pero galit na galit pa rin ang mokong na ’yon sa’yo.”

“Wala siyang Karapatan para magalit sa’kin. Siguro nga kasalanan ko ang nangyari at pinagbabayaran ko iyon hanggang ngayon pero wala siyang karapatang sabihan ako ng mga masasakit na salita. Wala siyang alam sa mga nangyari. Hindi niya alam kung gaano kasakit sa’kin ang nangyari kaya wala siyang karapatang ipamukha sa’kin na kasalanan ko ang lahat dahil alam ko naman ’yun, eh. Alam na alam.” Namuo ang luha sa kanyang mga mata dahil sa pinahalo-halong emosyon.

Matagal na niyang dala-dala ang bigat na iyon sa kanyang dibdib at pakiramdam niya ay anumang oras, sasabog na siya.

Kung pwede lang niyang baguhin lahat ng nangyari sa nakaraan ay ginawa na niya. Siguro kung pwede lang ’yon, kasama na sana niya ngayon ang mag-ina niya.

Sobra ang pagpipigil niyang ’wag suntukin ang pader sa sobrang frustrasyon. Hanggang ngayon, masakit pa rin. Sariwang-sariwa pa ang sakit. Hanggang ngayon, kinakain pa rin siya ng konsensya niya.

“Tama na ’yan, bud. Baka mahalata pa ng mga bagong kasal. Baka maapektuhan sila.” Ani Damian saka tinapik ang balikat niya. Huminga siya ng malalim upang kalmahin ang sarili. Tama ito. Ayaw niyang sirain ang masayang araw nila Charlie at Vicente.

Pilit niyang inayos ang sarili. Nang nasa reception na sila, masaya ang lahat. Malapit lamang ang pwesto niya sa pwesto ni Harley pero wala nang gulong nangyari.

Hindi naman niya ito masisisi kung bakit ganun na lamang ang galit nito. Bilang pinsan ni Mishka ay protective ito sa dalaga. Noon pa man, hanggang ngayon ay mukhang hindi nagbabago iyon.

Nang matapos ang kasal ay nagtungo siya sa isang bar upang uminom. Gusto niyang lunurin ang sarili sa alak, baka sakaling maging manhid siya kahit sandali lang.

Hindi niya alam kung paano siya nakaauwi pagkatapos niyon pero paggising niya ay napagtanto niyang wala siya sa sarili niyang bahay. Masakit ang ulo niyang akmang bababa mula sa kama nang bumukas ang pintuan at isang pamilyar na babaeng naka-silk robe na puti ang pumasok.

“You’re finally awake. Buti na lang at napadaan ako sa bar kagabi at nakita kita doon.” Sabi nito na nakangiti. May dala itong pagkai na nakalagay sa isang tray. He groaned inwardly. Hindi siya dapat narito.

“Kailangan ko nang umuwi.” Malamig na aniya saka hinanap ang sapatos at pantalon. Nakasuot lamang siya ng boxers at t-shirt. Gusto niyang suntukin ang sarili. Bakit sumama siya sa babaeng sobrang pinagseselosan ni Mishka noon? Napatiim-bagang siya. Dali-dali siyang nagbihis.

“Wait, Gavril! Why don’t you stay for a little bit? I made breakfast for you. Hindi mo man lang ba titikman?”

He huffed and faced her. “I don’t have time for this, Carla. You should’ve just let me sleep there at the bar instead of bringing me here to your place. Magagalit ang asawa ko!” Akma niyang bubuksan ang pintuan nang sumagot ito.

“Asawa? Are you crazy, Gavril? Mishka is dead at alam mo ’yan! Hanggang ngayon ba naman, hindi ka pa rin nakaka-move on? Matagal na siyang wala kaya tanggapin mo na!”

He faced her and stared at her sharply. “No, she’s not at hinahanap ko siya kaya tigilan mo na ako. Ayokong dagdagan ang galit niya sa’kin dahil gusto kong magkabalikan kami kapag nakita ko na ang mag-ina ko.”

Tumawa ito ng pasarkastiko. “Nababaliw ka na, Gavril! It’s been almost seven years, for goodness’ sake!”

“Oo, nababaliw na ako pero wala akong pakialam sa iniisip mo! Hahanapin ko ang asawa at anak ko at walang makakapigil sa’kin!” Galit niyang sagot saka lumabas sa pad nito.

Ilang buwan na rin mula nang pabuksan niya ulit ang kaso. Pakiramdam niya kasi ay may mali. ILang taon siyang hindi matahimik at palagi niyang napapanaginipan ang mag-ina niya. Mabuti na lamang at ginawa niya iyon dahil napatunayan sa panibagong DNA test na hindi pala ang asawa niya ang inilibing nila noon.

Hindi niya alam kung paano nangyari iyon. Nagpagawa siya ng DNA test sa bangkay na natagpuan noon na inakala nilang ang asawa niya at positive ang resulta. Gumuho ang mundo niya nang mawala ang asawa.

Nawalan siya ng ganang mabuhay pero may isang bagay ang pumipigil sa kanya upang kunin ang sariling buhay at iyon ay ang paghahanap sa nawawalang anak nila ni Mishka.

Ngunit magpipitong taon na ang nakalipas pero wala pa ring mahanap ang PI niya. Now, he was glad he re-opened the case secretly because he discovered that the DNA test that they showed him years ago was nothing but a sham.

“Wait for me, honey baby. Mahahanap ko rin kayo ng anak natin.” Bulong niya saka tumingin sa madilim na kalangitan nang makalabas siya mula sa building. Nakatago sa mga ulap ang araw kaya naman ay walang buhay ang paligid. Mahina siyang natawa nang walang buhay. Pati panahon ay nakikisimpatya sa nararamdaman niya.

Akma siyang maglalakad papunta sa kalsada upang pumara ng taxi nang biglang lumiwanag. Nahawi ang ulap na tumatakip sa araw kaya ngayon ay malaya na nitong ipakita ang gilas nito.

Bigla ay nakaramdam siya ng panibagong pag-asa. “Is this a sign, Mishka? I hope that you’re out there, safe and unharmed, honey baby. Sana kasama mo ang anak natin.” He uttered, wishing deep inside of him that they’re still alive.

“Totoo ba ang sinabi mo, Gavril? Buhay si Mishka?” Lumingon siya sa gawing likod niya nang marinig ang boses ni Carla. Sinundan pala siya nito sa labas. Parang maiiyak ito.

“You heard what I’ve said, Carla.” Malamig niyang sagot saka naglakad na palayo. Sakto namang may nagbaba ng pasahero na taxi kaya sumakay na siya roon. Nagpahatid siya sa bar kung saan siya uminim kagabi upang kunin ang sasakyan.

Nang makuha ang sasakyan ay dumiretso na siya sa kanyang bahay. As usual, sinalubong siya ng katahimikan nang pumasok siya sa pintuan. Tumingin siya sa paligid.

Bawat sulok ng bahay ay nagpapaalala sa kanya kay Mishka at ng kanilang anak. Wala siyang pinalitan o binago and he’s glad he did because there’s a possibility that they’re still alive.

Akma siyang maglalakad papunta sa hagdan upang umakyat sa taas nang lumapit si Mina, ang kanyang kasambahay.

“Sir, may bisita po kayo.” Imporma nito. Nagsalubong ang mga kilay niya.

“Sino?”

“Ang mama niyo po, sir.” Gavril gritted his teeth upon hearing that.

“Sige, Mina. Bumalik ka na sa trabaho mo.”

“Sige po.” Sagot nito saka naglakad papuntang kusina. Siya naman ay pumunta sa sala. His jaw clenched when he saw his mother, quietly sitting on the couch.

“Ano ang ginagawa niyo rito?” Malamig niya tanong. Tumayo ito saka matalim siyang tinitigan.

“So, dumalo ka sa kasal ni Charlie kahapon.”

“Oo, mama.” Walang gana niyang sagot. Bigla ang pag-igkas ng palad nito upang sampalin siya sa pisngi pero hindi siya umilag.

“Bakit ba kayo nandito?” Tanong niya na tila balewala ang natamong sampal mula rito.

“I’m here to tell you how much spineless you are! You could’ve done something to stop their marriage but you didn’t! Dapat ikaw ang pinakasalan niya at hindi ang Aragon na ’yon!” Sumbat nito.

“I’m tired of this topic, mama. Tama na! Kung noong una ay pinagbigyan ko kayo, ngayon ay hindi na. Charlie loves Vicente at ako naman ay mahal ko ang asawa ko!”

She looked at him in disbelief. “Are you nuts? Mahal mo pa rin ang asawa mo kahit matagal na siyang wala?! Oo nga, may posibilidad na buhay pa siya pero baka sumama na siya sa ibang lalaki! Hindi mo ba naisip ’yon?!” Sinalubong niya ang tingin nito. Nasabi na niya rito ang totoo na hindi si Mishka ang nilibing nila noon.

“Oo, mama. Siya pa rin ang narito sa puso ko at wala nang iba. Hindi rin ako naniniwala na ipinagpalit niya ako sa iba.” He answered sternly. Umiling-iling ito, tila hindi makapaniwala sa mga naririnig mula sa kanya.

“Nababaliw ka na talaga! Kahit pa buhay siya ngayon, hindi mo pa rin siya asawa dahil peke ang kasal niyo!”

“Alam mong hindi totoo ’yan, mama! Sinabi mo lang ’yon sakin dahil desperado kang pakasalan ko si Charlie para lang matupad ang nasa last-will and testament ni papa! Pinagbigyan ko kayo dahil akala ko patay na ang asawa ko pero hindi pala. Pagod na ako sa usapang ito. Kung wala kayong ibang sasabihin, umalis na kayo.” Aniya saka ito tinalikuran.

“Gavril! Come back here! We’re not done yet!” Sigaw nito pero hindi na niya ito pinakinggan. Pagod na pagod na siyang intindihin ang mga nais nitong mangyari. Wala naman sigurong masama kung ang sarili naman niyang kaligayahan ang hahanapin niya.

Mabuti na lang rin at naging matatag si Charlie at hindi sumang-ayon sa fixed marriage nila dahil hindi niya alam ang gagawin kung sakaling natuloy iyon.

Labag man sa kalooban ay sinubukan niyang kalimutan ang asawa at sumang-ayon sa fixed marriage para paluguran ang ina. Gusto rin niyang protektahan si Charlie mula kay Vicente dahil akala niya ay sasaktan lamang nito ang dalaga. Pero nagkamali siya.

Isa pang dahilan ay ayaw niyang mawala sa kanya ang mana niya pero nang mapatunayang hindi si Mishka ang inilibing nila noon, umatras siya dahil nabuhayan siya ng pag-asa.

Nang makarating sa kwarto ay napagdesisyonan niyang maligo para ma-relax siya. Akma niyang huhubarin ang t-shirt nang tumunog ang cellphone niya. Agad niyang binasa ang natanggap na mensahe at ganun na lamang ang gulat niya nang mabasa ang laman niyon.

💕

How’s this this chapter?

Buhay nga ba si Mishka at ang anak nila?

Ano sa tingin niyo ang nangyari sa kanila?

COMMENT, VOTE, SHARE & SHARE

chapter 2

A/N: Sorry for the late update, guys! Nagkasakit kasi ako. Thank you po sa lahat ng ‘get well soon’ messages. HAPPY READING :)

HINDI makapaniwala si Gavril sa nakikita. Sigurado siya, picture iyon ng kanyang asawa. Ipinadala iyon ng kanyang PI. Hindi niya napigilang maluha saka hinaplos ang screen ng kanyang cellphone na animo ang asawa ang kanyang hinahaplos.

Tama nga talaga ang hinala niya. Buhay ang dalaga. Pinunasan niya ang mga luha saka agad na tinawagan ang PI.

“Saan mo nakuha ang picture na ’yon? Nakita mo ba siya mismo?” Agad niyang usisa nang sagutin nito ang tawag niya. Sabik na sabik na siyang masilayan ang asawa sa personal.

“Oo, sir. Nakita ko siya mismo dito pero kaya ko pinadala ang picture na ’yan para makumpirma niyo kung siya ba talaga ang asawa niyo.”

Napatiim-bagang siya. “Ano bang klaseng tanong ’yan? I gave you her picture, right? Kitang-kita namang siya ’yon kahit pa ibang-iba na ang itsura niya. Tell me, saan siya ngayon? Sabihin mo sa’kin ang address niya ngyon at pupuntahan ko siya.”

“Pasensya na, sir, pero hindi ko pa alam kung saan siya nakatira ngayon. Aksidente ko lang siyang nakita sa labas ng Hotel de Luna kanina lang. Kakausapin ko sana siya pero hindi ako pinayagang lumapit ng kasama niyang lalaki. Pumasok na sila sa loob. Mukhang opening po yata ng Hotel de Luna ngayon.”

“What?! Nakita mo na pero nakawala pa sa’yo?! Alam mo kung gaano kaimportante sa’kin na makita siya agad! Dadagdagan ko ang bayad ko sa’yo, basta makita mo lang siya as soon as possible!” Lahat ng kasiyahang naramdaman niya kanina ay nawala. Akala pa naman niya ay makikita na niya ang asawa.

Then, an idea popped up on his head. Agad niyang isinuot uli ang sapatos niya na kahuhubad lang niya kanina saka kinuha ang susi ng sasakyan niya at lumabas siya ng kwarto. Lihim siyang napangiwi nang makita niya ang ina na nasa sala pa rin. Akala niya ay umalis na ito pero hindi pa pala.

Tumayo ito nang makita siyang pababa nang hagdan.

“I’m glad you decided to come down. Listen to me—”

“Sorry, mom, but I don’t have time for your nagging right now. May importante akong dapat asikasuhin.” Agad kong sagot saka dire-diretsong naglakad papunta sa pintuan.

“Gavril! Ganyan mo na lang ba tratuhin ang mama mo?! I’m your mother, for goodness’ sake!” Hiyaw nito sa kanya sa galit. He huffed and then turned around to face her.

“Ma, please, not now. Importante itong pupuntahan ko kaya ’wag ngayon. I’m begging you.” Pakiusap niya. Lumambot ang mukha nito.

“Ano ba ’yang lakad mo na ’yan? Masyado bang importante ’yan para deadmahin mo ako ng ganito?” Sumbat nito sa kanya.

Napabuntong-hininga na lamang siya saka ito nilapitan upang hagkan sa noo. Oo, galit siya sa ina dahil sa pangmamanipula nito sa buhay niya pero ayaw niyang nasasaktan niya ito. Kahit baliktarin niya ang mundo, ito pa rin ang ina niya.

“Kailangan ko nang umalis, ma.” ’Yon lang saka tuloy-tuloy siyang lumabas ng bahay. Dali-dali siyang nagmaneho papunta sa hotel na sinabi ni Leo, ang kanyang PI. Habang nasa daan siya ay taimtim siyang nananalangin na sana ay naro’n pa si Mishka. Sana ay makita na niya ito.

Ilang buwan na rin nilang hinahanap ang mag-ina niya. Pumunta pa nga siya sa Baguio noong isang buwan, nagbabakasakaling makita niya ang mga ito roon pero wala siyang nakita kahit anino man lang ng mga ito. Halos mawalan siya ng pag-asa noon pero ngayon, may dumating na panibagong pag-asa.

Kahit malayo ang Cavite ay wala siyang pakialam. Hahanapin niya ang mag-ina niya. Pagkatapos ng mahigit isang oras ay nakarating rin siya sa destinayon niya. Marami pa ring tao sa hotel. Ngayon pala ang ribbon cutting ng hotel na ’yon.

Mukhang hindi pa naman nagsisimula dahil hindi pa na-cut ang ribbon. May mga dumarating pang bisita. Akma siyang papasok nang harangin siya ng dalawang guards.

“Sir, may imbitasyon po ba kayo?” Tanong ng isa. He groaned inwardly.

“Wala pero may titingnan lang ako sa loob. This is important.”

“Sorry, sir, pero hindi po namin kayo pwedeng papasukin sa loob kung wala po kayong imbitasyon.” Nairita siya pero pilit niyang kinalma ang sarili.

“Look, this is very important. Alam kong ginagawa niyo lang ang trabaho niyo pero hindi ako masamang tao.” Inilabas ni Gavril ang wallet saka kinuha ang ID. “This is my ID. Hawakan niyo kung gusto niyo. Importante lang talaga.” Napakamot sa ulo ang isang guard. Akama itong sasagot nang biglang may dumating.

“Gavril, is that you?” Anang babae. Galing ito sa direction ng garden ng hotel. Lahat ng mga bisita ay naroon.

“Amanda? Ano’ng ginagawa mo dito?” Gulat niyang tanong nang mapagsino ang dalaga. Nobya ito ng isa sa mga kaibigan niya. Nakangiti itong lumapit sa kanya saka nakipagbeso-beso.

“Opening ng Hotel de Luna ngayon. Kaibigan ko kasi ang may-ari kaya ako nandito. Invited ka rin ba?” Takang tanong nito. Hinila niya ang dalaga palayo sa mga gwardiya.

“Actually, I’m not invited here kaya ayaw akong papasukin ng mga guards. Please, Amanda, can you do something? Importante lang na makapasok ako diyan sa loob. May hahanapin lang akong tao baka kasi nand’yan siya, eh.” Pakiusap ng binata.

Kumunot ang noo nito. “Sino ba kasi ang hinahanap mo? Baka matulungan kita.”

“I’m sure, hindi mo siya kilala kasi wala na siya nang umuwi ka na dito sa Pilipinas. Sige na, Amanda. Tulungan mo naman akong makapasok.” Bumuntong-hininga ito.

“Sige na nga. Teka lang, kakausapin ko ang mga guwardiya.” Anito saka nilapitan ang dalawang lalaki. Pagkatapos ng ilang segundo ay bumalik ito.

“Let’s go?” Anito. Kumunot ang noo niya.

“Let’s go? You mean—”

“Yes, you can go inside now. You should thank me.” She said proudly and then crossed her arms across her chest.

“Talaga? Thank you, Amanda!” Akma niya itong yayakapin sa sobrang tuwa nang marinig niya ang announcement na magsisimula na ang ribbon cutting. The people gathered around the lobby.

“Naku, let’s go inside. Magsisimula na!” Hinila siya ni Amanda sa kamay.

“Sige, Gavril. Hanapin mo na ang gusto mong hanapin. Pupuntahan ko lang ang kaibigan ko.” Ani Amanda nang makapasok na sila.

“Sige. Thank you ulit.” Aniya saka sinimulan nang igala ang mga mata. Bawat mukha ng mga naroon ay kinilatis niyang mabuti. Halos lahat ng mga tao roon ay naka-formal attire. Kilala niya rin ’yong mga ibang naroon dahil kilala ang mga ito sa business world.

Inayos niya ang sombrerong suot para hindi siya makilala ng mga ito. Hindi niya kilala ang may-ari ng Hotel de Luna dahil hindi niya pinagkaabalahang pakinggan ang balita tungkol rito. Masyado siyang naka-focus sa paghahanap sa asawa nitong mga nakarang buwan.

Kasalukuyang may nagsasalita sa lobby, binabasa nito ang history ng hotel na iyon, kung paano ito nabuo, pero wala roon ang atensyon niya.

Iginagala niya ang mga mata habang mabagal na naglalakad, nagbabakasakaling makikita ang hinahanap. Ngunit halos nakita na niya lahat ang naroong bisita pero wala roon si Miskha. His heart sank. Pumunta siya roon na umaasang makikita na niya ang asawa sa wakas pero mukhang umalis na yata ito.

Parang gusto niyang magwala. Miss na miss na niya ang asawa at anak. Nag-desisyon na siyang umalis roon at maghanap sa labas, baka sakaling naroon ang mga ito at ’di pa nakakalayo.

Malapit na siya sa labasan nang marinig niya ang sinabi ng nagsasalita.

“Of course, all of these wouldn’t be possible if not because of Ms. Stella De Luna.” Gavril didn’t know why he suddenly got curious who that woman was pero wala siyang oras para aksayahin rito. Akma niyang ihahakbang mga mga paa upang tuluyan nang lumabas sa gate nang marinig ang napaka-pamilyar na tinig na ’yon. That voice that he never ever forgot even after all these years.

“Thank you for coming today, everyone, and welcome to Hotel de Luna. I would like to—” Ang bili-bilis na ng tibok ng puso ni Gavril. Hindi agad siya nakahuma. Pakiramdam niya ay nasa lalamunan na niya ang puso sa sobrang bilis ng tibok niyon.

He slowly turned around, silently praying that she was what he was looking for. Parang nanigas ang buo niyang katawan nang makumpirma ang hinala.

“Mishka…honey baby.” Ang tanging nanulas mula sa kanyang mga labi nang makita ito. Marami mang nagbago sa physical na itsura nito ngunit ito pa rin ang kanyang asawa.

She looked more mature now but more beautiful too. Mas mahaba na ngayon ang kulay ash brown nitong buhok na hanggang balikat lang dati. She had a bohemian hairstyle and she looked sophisticated and elegant with her red dress. Malayo sa Mishka na simple lang kung manamit noon. Maturity became her.

Nakasuot ito ng red embroidered long sleeved skater dress at bagay na bagay nito iyon. Pakiramdam niya ay panandaliang tumigil ang tibok ng puso niya at wala siyang ibang gustong gawin kundi ang sugurin ito ng yakap ngunit tila nanigas na ang buo niyang katawan.

This is it, Gav! You finally found Mishka!

He gathered himself together. Halos hindi na siya kumukurap sa takot na baka bigla itong mawala sa paningin niya. Bawat galaw nito ay pinakatitigan niya hanggang sa matapos itong magsalita. Ito ang gumupit sa ribbon. She owns this hotel?

Pagkatapos ng masayang ribbon cutting ay masayang-masayang pumasok na sa loob ang mga bisita. Nakisabay na rin siya sa agos ng mga tao. Gustong-gusto na niyang makausap ang asawa pero halos hindi ito nababakante at laging may mga kausap.

Gusto niyang sugurin ito ng yakap pero parang may takot siyang naramdaman. Pa’no kung galit ito sa kanya?

May live band na kasalukuyang tumutugtog ng mga classic na musika kaya naman maingay sa loob. Pagkatapos ng halos isang oras ay sa wakas nabakante rin ito. Tinipon niya lahat ng lakas ng loob at akma niya itong lalapitan nang naunahan siya ng isang lalaki. Muntik na siyang mapamura ng malakas nang halikan nito ang dalaga sa pisngi saka inakbayan.

“Congratulations, darling. The opening is successful. Maraming tao ang dumalo.” Narinig ni Gavril na turan ng kausap ng dalaga. Ngumiti ito ng matamis sa kausap. Pakiramdam niya ay nanginig ang buong sistema niya sa galit. Darling?

“Thank you for all your help. Kung hindi dahil sa’yo, hindi ko mapapatayo ang Hotel de Luna.”

“Don’t mention it. Ikaw pa ba, eh, malakas ka sa’kin.” Akmang yayakapin ng lalaki ang dalaga nang aksidenteng mapatingin ito sa gawi niya. Natigilan ito dahil sa paraan niya ng pagtitig rito. Kumunot ang noo nito.

“Yes? May kailangan ka ba? Bakit ganyan ka makatingin?” Tanong nito na nakakunot-noo. Dahil doon, napatingin rin sa direksyon niya si Mishka at kumunot ang noo nito. Doon na siya hindi nakapagpigil. He closed the gap between them and took her into his arms.

NIyakap niya ito ng buong higpit.

“I miss you so much, honey baby. Thank God, I’ve finally found you.” Emosyonal niyang bulong rito. He then cupped her face and then was about to kiss her when she pushed him away from her.

“What are you doing?! Sino ka ba?!” Galit nitong sita sa kanya. Natigilan siya.

“M-Mishka? What are you saying?” Takang-takang tanong niya pero hindi nagbago ang expression ng mukha nito. Para itong nakatingin sa isang estranghero lamang. Akma niyang hahawakan ang kamay nito pero pumagitna na ang kasama nitong lalaki.

Lahat ng tao ay sa kanila na nakatingin pero wala siyang pakialam. Ang mahalaga lang sa kanya ay ang makausap si Mishka.

“Please lang, pare. Ayaw namin ng gulo. Opening ceremony ngayon ng Hotel de Luna kaya sana ay ’wag mo itong sirain.”

“Shut up! Hindi ka kasali rito kaya ’wag kang makialam! Gusto ko lang makausap ang asawa ko!” Tumingin siya sa dalaga. “Honey baby, hindi mo na ba ako matandaan? Si Gavril ’to, ang asawa mo.” Pakilala niya.

Umiling-iling ito. “Hindi kita kilala, mister. Kung sino ka man, umalis ka na dahil nagkakamali ka. Hindi ako ang asawa mo. I am not your wife Mishka. I am Stella De Luna.” Malamig nitong saad. Parang yelo ang mga mata nito at halos manginig siya sa lamig niyon.

Umiling siya. “N-No, you’re Mishka. You’re my wife. Hindi ako pwedeng magkamali.” He insisted and attempted to approach her once more but she took a step backwards.

“Malinaw ang narinig mo, pare. Stella here doesn’t know you. Nagkakamali ka lang. Please, umalis ka na lang. ’Wag mong sirain ang araw ng mga nandito. This is supposed to be a happy moment for Stella so don’t ruin it.” Anang lalaki saka inakay na paalis si Mishka palayo sa kanya.

“Mishka! Wait!” Desperado niyang sigaw. Wala na siyang pakialam kung ano ang gustong isipin ng mga tao sa paligid niya. Ang mahalaga ay hindi ito mawala sa paningin niya. There must be some explanation to this!

Susundan niya sana ang mga ito pero pinigilan siya ng dalawang gwardya. “Tama na po, sir. Lumabas na lang po kayo.”

“Bitawan niyo ako!” Galit niyang sigaw saka pilit na kumawala sa mga ito. “Mishka! Please, honey baby, kausapin mo naman ako! Mishka!”

Pero parang wala itong narinig. “Guards, take him out of my hotel!” Utos nito saka tuluyan na siyang tinalikuran. Litong-lito siya sa mga nangyayari. Paanong hindi siya nakikilala ng sarili niyang asawa? Nagka-amnesia ba ito?

Marami siyang tanong sa isip pero wala siyang mahanap na sagot. Wala na siyang nagawa nang hilahin siya palabas ng mga gwardya.

“’Wag ka nang babalik dito, sir. Tama na ’yang modus niyo. Luma na ’yan. Alam naming maganda ang may-ari ng Hotel de Luna pero hindi uubra ’yang style mo.” Iiling-iling ang mga ito saka siya iniwan sa labas.

“Argh!” He screamed in frustration as he raked his fingers through his hair. Hindi niya alam ang gagawin niya. Litong-lito siya sa mga nangyari. Akala niya ay magiging masaya ang reunion nilang mag-asawa pero kabaliktaran niyon ang nangyari.

Gustong-gusto niyang tanungin rito kung nasa’n ang anak nila pero ayaw siya nitong kausapin. Ipinatapon pa siya nito sa labas.

“I don’t buy all this, Mishka. Aalamin ko kung bakit mo ito ginagawa.” Kumuyom ang mga kamay niya nang maalala ang lalaking kasama ng dalaga. He even called her ‘darling’ at parang gusto niyang pumatay ng tao.

Tumingin siya sa paligid. Busy na rin ang mga gwardya na kasalukuyang nag-uusap kaya nakita nyang pagkakataon iyon para bumalik sa loob. Akma siyang maglalakad papunta sa lobby nang tumunog ang cellphone niya.

Kunot-noo niyang tiningnan kung sino ang tumatawag. Ang PI niya.

“Yes?”

“Sir, may balita na po ako tungkol sa asawa niyo pero hindi ako sigurado sa ngayon kung siya ba talaga ’yon. Kamukhang-kamukha niya pero iba ang ginagamit niyang pangalan.” Agad nitong imporma sa kanya. Napahilot siya sa sentido.

“Stella De Luna, right?”

“Alam niyo na, sir?” Gulat nitong tanong.

“Nandito ako sa labas ng Hotel de Luna ngayon. Nakita ko na rin ang sinasabi mo at hindi ako pwedeng magkamali. Siya ang asawa ko but she denied it kaya gusto kong alamin mo lahat tungkol sa Stella De Luna na pangalan na ’yan. Hindi ko alam kung bakit siya nagpalit ng pangalan kaya dapat malaman mo lahat.” Determinadong utos niya.

“Copy, sir.” Ibinaba na niya ang cellphone saka muling tumingin sa hotel.

“Hindi pa tayo tapos, Mishka. Hindi ako papayag na itaboy mo ako ng ganun-ganun lang. Ilang taon kong hinintay ang pagkakataong ito kaya hinding-hindi kita lulubayan hanggang sa umamin ka sa’kin. Hinding-hindi na ako papayag pa na mawala kayo ng anak natin, honey baby. Mark my word.” Aniya na animo nasa harap niya lang ang asawa.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Si Stella nga ba ay si Mishka o ibang tao siya talaga?

Ano sa tingin niyo ang susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 3

A/N: Medyo short ang update. Ayoko kasing masyadong pahabain para mas exciting.

MAPAIT na napangiti si Gavril habang nakatitig sa kawalan at hawak ang bote ng alak. Lasing na siya at namamanhid na ang mukha niya pero ang bigat sa kanyang dibdib ay ganun pa rin. Hindi iyon mawala-wala bagkus ay tila tumitindi pa nga habang inaalala ang mga nangyari kanina sa Hotel de Luna.

Nasa isang bar siya na pag-aari ng isa sa mga kaibigan niya. He decided to drink in order to calm himself down. Pagkatapos ng mga nangyari kanina ay kailangan niya ang tulong ng alak, nagbabakasakali siyang tatalab iyon pero hindi.

Katawan lang niya ang natamaan pero ang utak at puso niya ay hindi.

Napakuyom siya ng kamao ng maalala kung paano akbayan ng lalaking ’yon ang asawa. Tinawag pa ng gag*ng ’yon na ‘darling’ ang dalaga at tila gusto niyang balikan ang lalaki para bugbugin hanggang sa mawalan ito ng hininga.

Ilang oras pa lamang mula nang makita niya ito pero gustong-gusto na niyang makita ulit si Mishka. Natatakot siyang baka mawala uli ito sa kanya kapag hindi siya gumawa agad ng paraan para makita ito.

Napailing siya. He doesn’t buy what she said to him. Hindi siya naniniwala na hindi ito ang asawa niya. Kilala niya si Mishka dahil asawa niya ito. Mula ulo hanggang paa, kabisado niya ito kaya hindi siya naniniwala na ibang tao ito.

Sigurado siya. May eksplanasyon sa inaasta ng asawa. Tumungga ulit siya sa iniinom na alak.

“Why are you doing this, honey baby? Stella de Luna, huh? I don’t believe you, Mishka. Alam na alam kong ikaw ang asawa ko. I know very well that beautiful face and body of yours. I know you. You’re not good at lying. You even hate lying so why are you doing this to me now? Do you hate me that much that you even went as far as changing your name and pretended to be another person?” Napailing siya, hidni matanggap na baka galit sa kanya ang dalaga. “Mark my word, I’ll take you back no matter what happens. Hinding-hindi na ako papayag na mawala ka pa sa’kin, kayo ng anak natin.” Determinado niyang bulong sa sarili.

Oo, nasaktan siya sa ipinakita nito sa kanya na animo isa siyang estranghero pero pilit niya iyong tinanggal sa dibdib. Ang mahalaga ay nahanap na niya ito. Kailangan niyang malaman ang dahilan nito kung bakit nagpapanggap itong hindi siya kilala.

Akma siyang tutungga ulit ng alak nang may tumapik sa balikat niya saka naupo sa katabi niyang bar stool.

“Hindi ka man lang nagyaya. May plano ka palang magwalwal ngayon.” The man said amusedly and then ordered a drink to the bartender.

“Ano’ng ginagawa mo dito? Akala ko ba nasa Amerika ka?” Tanong niya na nakakunot-noo nang mapagsino ito.

“I just came back last night. Napaaga ang uwi ko. Ayokong magtagal do’n. Nakakabagot.” Sagot ng kaibigan niyang si Cassius.

“Bakit? Sawa ka na ba sa mga babae mo do’n?”

“May mga babae ba ako do’n? Kailan pa?” Painosente nitong balik-tanong at muntik na niya itong batukan. Napailing na lang siya saka tumungga ulit ng alak. Balak niyang ubusin ang laman niyon bago siya umuwi.

“Hindi ka yata naiinis. Hindi mo ba ako babatukan? Himala, ah.” Takang kantiyaw nito. Madalas kasing hindi niya gusto ang mga jokes nito kaya nababatukan niya o kaya ay nahahabol ng suntok. Hindi naman siya mainitin na tao pero ’pag wala siya sa mood ay nagiging maiksi ang pasensya niya.

“Shut up. I’m not in the mood for your lame jokes.” Yamot niyang sagot. Napakunot-noo ito saka humarap ng upo sa kanya.

“You’re not yourself, pare. Nakakapanibago ka, ah. Umalis lang ako ng ilang araw, naging mas masungit ka na.” Tiningnan niya ito ng masama. Itinaas nito ang mga kamay na naimo sumusuko.

“Joke lang. Ang init na naman ng ulo mo. Nagiging ganyan lang naman ang mood mo kapag napag-uusapan si Mishka at ang anak niyo.” Walang prenong anito. Hindi sumagot si Gavril kaya napailing si Cassius.

“Seriously speaking, pare. It’s been 7 years. Ayoko mang sabihin ’to pero Mishka is gone. I think, you should start forgetting about her already. Marami pang mga ibang babae d’yan. Nand’yan naman si…Carla. Patay na patay naman sa’yo ’yon, ’di ba?” He glared at Cassius. That didn’t sit right in him.

“Say that again and I swear, I’ll break your neck.” Seryoso niyang banta rito.

“Whoah! Grabe ka naman. Parang naramdaman ko na agad ang sakit dahil sa sama ng tingin mo.” Anito na hinilot-hilot pa ang leeg.

“Then, don’t ever say that again because that will never happen, especially now!”

“Ano’ng ibig mong sabihin?” Cassius inquired curiously.

“I finally found her, pare.” Mahina ang boses na sagot niya. Nanlaki ang mga mata nito sa gulat bago kumunot ang noo.

“You found her? Mishka? How come? She’s already dead, right? I even attended the burial and interment 7 years ago.” Bakas ang kalituhan sa mukha nito.

“Buhay siya at nakita ko siya sa opening ng Hotel de Luna kanina.”

“Buhay siya at nasa Hotel de Luna?”

“Narinig mo ang sinabi ko.” Inis niyang sagot. Napakamot ito sa ulo.

“Sabi ko nga. Pero pa’no nangyaring buhay siya?”

“Hindi ko rin alam pero wala na akong pakialam do’n. Ang mahalaga ay mabawi ko siya at ang anak namin.” Determinadong sagot ni Gavril sa kaibigan. Hindi ito sumagot agad. Lumagok muna ito ng alak.

“I can’t believe this. Ilang taon mo siyang ipinagluksa, pati anak niyo pero buhay pala sila? Unbelievable. Pero okay na rin ’yon. At last, bumalik na ang buhay mo. Sana naman, bumalik na rin ang dati naming kaibigan na si Gavril. Ilang taon na kasing parang naging ibang tao ka na dahil sa nangyari noon.” Napailing-iling ito. “’Nga pala, ano’ng ginagawa niya sa opening ng Hotel de Luna? Pupunta sana ako doon para sa ribbon cutting pero hindi ako natuloy kasi nakatulog ako.”

“You were invited?” Takang tanong niya rito.

“Actually, they invited my parents pero nasa Amerika sila kaya pinakiusapan nila akong dumalo on their stead. Isa kasing shareholder ang papa sa De Luna Corporation. Isa sa mga pag-aari ng corporasyon ay ang Hotel de Luna. Habang wala ang papa, ako muna ang pupunta sa DLC para sa mga meetings niya.” That caught Gavril’s attention.

“You mean, ikaw muna ang gagawa ng trabaho ng papa mo habang wala siya?” Kumpirma niya. Biglang may pumasok na idea sa isip niya.

“Oo, pare. Bakit? You look so interested. Mukhang may pinaplano ka, ah.” Doon siya napangiti.

“Meron at kailangan ko ng tulong mo. I need to penetrate DLC.” Sagot niya. Napanganga ang kaibigan. Kung kanina ay pinoproblema niya kung pa’no niya lalapitan ulit si Mishka, ngayon ay hindi na dahil may dumating na swerte sa kanya.

Now, he could finally get near her without appearing to a crazy stalker. Wait for me, honey baby. Magkikita na ulit tayo soon.

STELLA was staring at the city view but her mind wasn’t there. Hindi niya maintindihan ang sarili. Maganda naman ang view mula penthouse niya pero hindi niya iyon ma-appreciate dahil sa dami ng iniisip niya. Gabi na at pagod siya pero aktibo pa rin ang utak niya. Napabuntong-hininga na lamang siya.

“Pang-ilan na ’yan, ah.” Nag-angat siya ng mukha upang tingnan ang nagsalita.

“Ha?”

He rolled his eyes and then sat on the chair across her. “Ang sabi ko, pang-ilan na ’yang buntong-hininga mo. Kanina pa kita tinitingnan. Mukhang may malalim kang iniisip. Tungkol ba ’to sa nangyari kanina sa Hotel de Luna?” Martin asked.

“Ano’ng ibig mong sabihin? ’Yon bang lalaki na nanggulo ang tinutukoy mo? Why would I think about him? Wala akong dahilan para pag-aksayahan ng panahon na isipin siya.” Malamig niyang saad. Nagkibit ito ng balikat.

“Well, wala naman akong sinabing siya ang iniisip mo. I was referring to the event. Akala ko napagod ka kaya ka nagkakaganyan.” He answered casually.

“Hindi ako pagod. Nami-miss ko lang si…”

“’Wag mo na muna siyang isipin. Isang buwan lang naman tayo dito sa Pilipinas pagkatapos niyon ay babalik na tayo sa Paris. Makikita mo na rin siya pagkatapos niyon. Don’t worry, darling. Sigurado akong maiintindihan ka naman niya kung bakit kailangan mong umalis.”

Tipid siyang ngumiti. “Thank you for being here with me, Martin. You don’t know how much this means to me.”

“You don’t have to thank me. I’ll always be here for you.” Hinawakan nito ang kamay niya saka iyon hinagkan. Akma siyang magsasalita nang biglang tumunog ang cellphone nito.

“Wait. I’ll just answer this call.” Anito saka dumistansya sa kanya ng ilang metro. Ilang minuto rin itong nakipag-usap.

“Who was that?” She inquired when he finished.

“It was Mr. Velazquez. He just informed me that a new COO will come tomorrow.” Kumunot ang noo niya.

“New COO? How come I didn’t know about that?”

“Actually, nakuha na daw siya bago ka pa man bumalik dito from Paris. Mr. Velazquez was the one who assumed your position noong nag-leave ka kaya siya ang kumuha sa bagong COO. Sabi niya, magaling daw ang bagong COO kaya wala tayong dapat ipag-alala.” Martin said and Stella sighed.

“Fine. Basta magaling siya at mapagkakatiwalaan, then I’m okay with it. Siyanga pala, hindi ka pa ba uuwi? Gabi na, ah.” Puna niya rito.

Natawa ang binata. “Bakit, matutulog ka na ba? Want me to join you, darling?” He asked playfully and that made her beam.

“Why not? Let’s go? Gusto ko na ring mahiga.”

“Sige. Dito na ako matutulog. Tinatamad na rin naman akong umuwi sa tinutuluyan ko.” Napailing na lang siya. Well, mas maganda na rin na dito ito matulog para may makakausap naman siya upang mawala ang mga iniisip niya.

Pero nagkamali siya. Kahit kasama niya si Martin ay nasa ibang lugar naman ang utak niya. Hindi niya maintindihan ang nararamdaman at nalilito siya. Halos ’di siya nakatulog ng gabing iyon.

Kinabukasan, sabay silang pumasok ni Martin sa opisina. Naglalakad pa lamang siya papunta sa sariling opisina ay sinabi na ng secretary niyang naghihintay na ang bagong COO sa loob. Nagtaka siya kugn bakit ito naroon.

Nagpasalamat siya sa secretary niya saka pumasok na sa loob. Natigilan siya nang makita ang makisig na lalaking nakatalikod sa gawi niya. Her heart skipped a beat.

Nakatayo ito malapit sa table niya at kasalukuyang nakatingin sa view mula sa taas.

Transparent glass wall iyon kaya kita sa labas. She cleared her throat to get his attention. Agad itong humarap sa kanya at ganun na lamang ang gulat niya nang mapagsino ito. For some reason, her heart beat erratically upon seeing his handsome face. He’s the new COO?

Ano sa tingin niyo ang relasyon nila Stella at Martin?

Si Stella nga ba ay si Mishka o hindi?

Sino kaya ’yong bagong COO?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 4

A/N: How’s this story so far, guys?

Sa mga gusto ng English story; on-going rin ang story kong POSSESSIVELY CLAIMED. You can check it out too. :)

MISHKA took Gavril’s breath away upon seeing her. Napakaganda talaga nito at tila naging mas maganda pa ito sa paningin niya ngayon. Napaka-elegante nitong tingnan sa suot nitong fuchsia dress. May manipis na belt iyon sa baywang nito kaya naman kitang-kita ang magandang korte ng katawan nito.

Napalunok siya. Gustong-gusto niya itong sugurin ng yakap pero alam niyang itutulak lamang siya ng dalaga. Papanindigan nito ang sinasabi nitong nagkakamali lamang siya; na hindi ito si Mishka, ang kanyang asawa.

Hindi nya mapigilang pagmasdan ang maganda nitong mukha. Manipis lamang ang make-up nito at ang lipstick nitong pula ay lalong nagpatingkad sa kaputian ng balat nito.

Then, she cleared her throat and that made him snap out of his trance-like state.

“Staring is rude, lalo na kung may kasama nang pagnanasa.” Walang emosyon nitong saad. Napakalamig ng boses nito pati na rin ang mga mata nito habang diretsong nakatingin sa kanya. Animo wala itong anumang emosyon. Para itong bato. Malayong-malayo sa kilala niyang Mishka.

Wala na ang dating malamyos at malambing na tinig ng dalaga. Ang laging may ngiti nitong mukha ay naging tila isang yelo. Napakaseryoso nito at pormal at hindi siya sanay sa nakikita.

Naninibago siya. Ano ba talaga ang nangyari sa dalaga? Bakit ibang-iba na ito ngayon? Napatiim-bagang siya. Kailangan niyang malaman ang lahat ng mga nangyari rito. Hindi pwedeng hanggang tanong na lamang siya sa isip. He gathered himself together and flashed a suave smile.

Alam na alam niyang gustong-gusto ni Mishka kapag nginingitian niya ito kaya gusto niyang makita ang reaction nito. Ngunit ganun na lamang ang dismaya niya nang wala siyang maaninag na anumang pagbabago sa mukha ng dalaga. Nanatili iyong matigas at walang anumang emosyon.

“Don’t give me that smile. I’m not interested to see it.” Pormal na saad nito saka naupo sa swivel chair nito. “What do you want? Who are you again? We met yesterday, right?”

Gavril cleared his throat. Parang may sumaksak sa puso niya sa mga tanong nito. Talaga bang hindi siya nito kilala? Kahit nanlumo at nasaktan, hindi siya nagpahalata. “I am Gavril Caballero II, Miss De Luna. I am the new COO of DLC.” Pakilala niya saka inilahad ang kamay rito.

Tiningnan lamang nito ang kamay niya pero hindi ito nakipagkamay sa kanya. He felt a lump in his throat. Kahit man lang sana mahawakan niya lang ang kamay nito pero pati ’yon ay ipinagkait sa kanya.

“So, what brings you here?”

He forced a smile. “Nothing, really. I just want to personally meet the president of the DLC before I begin my work. I think it’s just proper for me to formally introduce myself.”

Tumaas ang isang kilay ng dalaga. “Why are you doing this, Mr. Caballero? Kahapon lang ay ginulo mo ang opening ng Hotel de Luna, claiming me to be your wife. Tapos ngayon, narito ka naman sa harap ko, nagpapakilalang ikaw ang COO ng kompanya. Ngayon pa lang, magkaliwanagan na tayo. Ano ba talaga ang pakay mo? Bakit pumasok ka sa kompanya namin?” Prangkang tanong nito.

Ang mga mata nito na kasing-korte ng mga mata ng pusa ay nakatitig sa kanya ng matiim na animo binabasa ang laman ang isip niya. Sinalubong niya ang titig nito saka sumagot.

“I’m not sorry of what happened yesterday. I am just a husband, wanting to talk to his wife that he haven’t seen for so long.” Naningkit ang kulay tsokolate nitong mga mata.

“I already told you that I am not your wife, Mr. Caballero. Kung nandito ka para patunayan kung nagsisinungaling lang ba ako, sinasayang mo lang ang oras ko. Siguro, mas mabuti na lang na mag-quit ka na ngayon pa lang kung ’yan rin lang naman ang rason mo kung bakit narito ka. I don’t have time for this.” Bakas ang displeasure sa maganda nitong mukha pero hindi siya nagpaapekto sa narinig mula rito.

Parang gusto na niya talagang maniwalang ibang tao ang kaharap niya. Kanina pa sila nag-uusap pero pakiramdam niya ay ibang tao ang kausap niya. Kung hindi lang niya nakikita ang mukha nito at naririnig ang timbre ng boses, aakalain niyang ibang tao ito sa paraan ng pananalita nito.

Para itong isang tigre sa tapang. Walang mababakas na anumang kainosentehan at gentleness rito. He shook his head inwardly. No! She’s just trying to lead you on, Gavril! ’Wag kang magpadala sa pag-arte niya! May dahilan kung bakit nya ito ginagawa at kailagan mo iyong malaman!

“I’m sorry if I gave you that impression. If you’re worried about my job, don’t worry about it because I will fulfill my duties as much as I could.”

“Good. Mabuti at nagkakaintindihan tayo. I need to do my work now. Makakaalis ka na.” She said dismissively at ganun na lamang ang pagpipigil niyang ’wag itong lapitan at yugyugin, baka sakaling magising ito sa mga kasinungalingan.

Wala siyang nagawa kundi ang sumunod. Binuksan niya ang pintuan at akmang lalabas na nang hindi niya napigilan ang sarili at nagsalita.

“Kung talagang hindi ikaw ang asawa ko, Ms. De Luna, prove it to me.” He challenged her.

“Wala akong dapat patunayan sa’yo, Mr. Caballero. You should already accept that your wife is already dead. ’Wag mo siyang hanapin sa ibang tao. Tahimik ang buhay ko kaya ’wag mo akong guluhin.” Ilang segundo niya itong pinakatitigan.

“Kung pwede ko lang gawin ’yon, ginawa ko na pero hindi ko kaya. Ngayong nandito ka na, nabuhayan ako ng pag-asa. Itanggi mo man nang itanggi, alam kong nand’yan pa rin sa loob mo ang asawa ko.”

Nagkibit ito ng balikat. “Kung ’yan ang gusto mo, wala na akong magagawa. Paniawalaan mo kung ano ang gusto mong paniwalaan. I don’t care. Siguraduhin mo lang na hindi ito makakaapekto sa trabaho mo, or else, I will sack you.” She threatened uncaringly.

Mapait siyang ngumiti. Hindi niya alam pero parang karayom ang bawat salitang binibitawan nito at tumutusok sa kanyang puso.

Nang tuluyan na siyang makalabas ng opisina nito, naglakad siya papunta sa opisina niya na tila wala siya sa sarili. Kailangan niyang gumawa ng paraan para mapaamin ang dalaga.

Hindi siya naghirap at nangulila rito ng ilang taon para lang sumuko agad. Narito na ito, malapit lang sa kanya at sasamantalahin niya iyon upang mapalapit rito. Aalamin niya lahat ng sekreto nito kung meron man para mapilitan itong umamin sa kanya.

Nang makarating sa opisina niya, agad niyang sinimulan ang mga dapat niyang gawin. Tapos na siyang ipakilala sa lahat kaya naman opisyal na niyang sisimulan ang kanyang mga gawain. Nasa kalagitnaan siya ng trabaho ng tumunog ang cellphone.

“Hello.” Bagot niyang sagot nang mapagsino iyon.

“How’s your first day at work? Hindi ba nakahalata si Mishka?” Cassius asked curiously. Napahilot siya sa sentido.

“She was indifferent.”

“What? You mean, hindi man lang niya tinanong kung bakit iba na agad ang COO?”

“Wala siyang tinanong pero mukhang alam na niya na ang mismong CEO ang nagpasok sa’kin dito. Thank you for doing this for me, pare.” Gavril said gratefully.

“You don’t have to thank me. Wala naman akong ginawa kundi ang kausapin si papa. Mabuti na lang at kaibigan niya ang CEO ng saka major stockholder din naman siya sa DLC kaya siguro pinagbigyan siya. Maganda rin naman ang record mo. Imagine, former CEO ng Caballero Corporation tapos current CEO ngayon ng sarili mong business na isa na ngayon sa pinakamalaking architecture firms sa bansa. Magiging choosy pa ba sila?”

“Kailangan mo ba talagang isali ang Caballero Corporation? Alam mo namang nawala na sa’kin ang pamamahala niyon. Nawala ang Karapatan ko sa kumpanya namin nang ’di ko pakasalan si Charlie.” Pagpapaalala niya rito.

“At d’yan din naman ako bilib sa’yo, pare. Biruin mo, multi-million worth na company, ginive-up mo dahil sa pagmamahal kahit pa hindi mo alam that time na buhay pa ang asawa mo. Kung ibang lalaki lang ’yon, siguradong susundin ang nasa last will and testament ng ama niya para hindi mawala sa kanya ang mana niya. Mayaman ang pamilya Azaria pero hindi mo iyon sinamantala kahit pa botong-boto sa’yo ang papa ni Charlie. Tapos ngayon, nand’yan ka naman ngayon sa DLC, naging COO nila para lang kay Mishka. Ibang klase ka talagang magmahal. Hindi kaya malapit ka ng maging santo niyan?” Cassius laughed after he said the last sentence.

Gavril rolled his eyes. “Alam mo ikaw, nando’n ka na, eh. Malapit mo na akong mapaniwala na seryoso ka sa mga sinasabi mo tapos biglang naging tagilid ka sa huli mong sinabi.” Napapailing na aniya pero tumawa lang ang kumag.

“Totoo naman, ’di ba? You’re there at DLC, willing to be their COO even though you have your own fùcking company to manage just to be with your beloved wife. Ano pa ba ang ibang tawag ’do’n? Malapit ka na talagang maging santo sa sobrang pagmamahal mo kay Mishka. Ni hindi ka nga tumingin sa ibang babae mula nang mawala siya sa’yo. Talagang naging fateful ka sa alaala niya. Kung ako siguro ’yon, hindi ko kakayaning maging ganyang devoted sa isang babae.”

“Talagang hindi mo kakayanin kasi wala naman sa bokabolaryo mo ang magmahal at maging seryoso sa mga babae. Himala na siguro kung mangyari man ’yon.” Sarkastiko niyang sagot. Lalong lumakas ang tawa ng kaibigan.

“Hindi naman. I just love being a single, pare. Anyway, how’s your first day at DLC so far? Nakausap mo na ba siya?” Pag-iiba nito sa usapan. He took a deep breath.

“Oo, kanina.” Bumuntong-hininga ulit siya. He suddenly felt stressed out. “Ibang-iba na siya ngayon, pare. Parang hindi na siya ang dating Mishka na kilala ko.”

Ilang saglit na natahimik ang kausap bago ito sumagot.

“How sure are you that Stella De Luna is Mishka? Pa’no kung magkamukha lang naman pala talaga sila?” That caught him off guard. Hindi siya agad nakahuma. Hindi matanggap ang posibilidad na iyon. Pumunta siya sa DLC na ang nasa isip at puso na ang asawa makikita niya. Napailing siya.

“Hindi ako pwedeng magkamali, pare. Alam kong siya ang asawa ko.” Determindo niyang sabi. Ito naman ang bumuntong-hininga.

“I’ll be blunt, Gav. Siguro, you shouldn’t get your hopes too high. Baka masaktan ka lang kasi sa huli, eh. Mas magandang habang hindi ka pa sigurado, ’wag ka munang umasa. Siguraduhin mo muna na hindi ka lang nagkakamali. Mahirap ’yong puro hinala lang. Hindi porke’t parehas sila ng mukha ay iisang tao na sila. This is just a friendly advice. Ayoko lang na gumuho na naman ang mundo mo ’pag nagkataon.” Naging seryoso na ang tinig nito. Gavril shook his head, couldn’t accept the possibility that Stella isn’t Mishka.

“Siguro nga, wala pa akong ebedensya sa ngayon pero alam ng puso kong tama ako. Stella is Mishka and I’ll prove that to you. Sige na, kailangan ko nang bumalik sa trabaho ko.” Bago pa man ito makasagot, pinindot na niya ang end call button.

Huminga siya ng malalim saka sumadal sa swivel chair at Ipinikit ang mga mata. Pakiramdam niya ay lalong sumakit ang ulo niya.

Pa’no nga kung tama si Cassius na hindi si Mishka si Stella? Matatanggap ba niya ’yon? Sumakit ang puso niya sa isiping iyon; hindi matanggap ang posibilidad na talagang patay na ang pinakamamahal na babae at ang babaeng sinasabi niyang asawa niya ay kamukha lang pala. Nothing but her living doppelganger.

No! Stella is Mishka! Siya ang asawa ko!

Dahil sa mga isiping iyon, nahirapan siyang mag-concentrate sa trabaho. Parang may pwersang humihila sa kanya papunta sa opisina ni Stella pero pilit niyang pinigilan ang sarili kahit pa magkatapat lang ang mga pintuan ng opisina nila.

When it was lunch time, naisip niyang hintayin si Stella na lumabas sa opisina nito para yayain niya itong kumain sa labas pero 12:15 pm na at hindi pa rin lumalabas ang dalaga.

Para siyang tangang nakasilip sa pintuan na sinadya niyang iniwang nakabukas. Nang hindi na siya makapaghintay, tumayo siya at akmang lalabas ng opisina upang puntahan si Mishka nang may biglang dumating. He looked familiar. May dala itong take-out.

Gavril’s jaw flexed. Who the hell is he?

Nang kumatok ang lalaki sa pintuan ng dalaga, naalala na niya kung saan niya ito nakita. Ito ’yong kasama ng asawa niya sa Hotel De Luna noong opening.

Bumukas ang pintuan at iniluwa niyon ang dalaga.

“Hi, I brought food. Alam kong hindi ka na naman lalabas to eat lunch kaya nagtake-out na ako.” Nakangiting sabi ng lalaki. Ngumiti ang babae saka pinapasok sa loob ang bisita. Akmang isasara na nito ang pintuan nang aksidenteng mapatingin ito sa gawi kanya.

Nagtama ang mga mata nila at gaya ng dati, walang mababakas na anumang emosyon rito.

“It’s already lunch time, Mr. Caballero. You should go and eat your lunch.” She uttered casually and then closed the door.

Parang gusto niyang pumasok sa loob ng opisina nito saka buhatin ito palabas upang ilayo sa lalakign iyon pero alam niyang hindi pa niya pwedeng gawin ’yon kahit pa sobrang selos na selos na siya sa letseng lalaking ’yon. Kumuyom ang mga kamao niya sa halo-halong emosyong nararamdaman.

Ganito pala ang pakiramdam na makita mo ang pinakamamahal mong tao na may kasamang iba. Pakiramdam niya ay mamamatay na siya sa sobrang paninibugho. Now, he understands what Mishka felt before…

Naniniwala ka bang may kapareho ka ng mukha sa mundo?

Judging sa chapter na ’to, si Stella nga ba ay si Mishka?

May karapatan bang magselos si Gavril?

Ano ang masasabi niyo sa ugali ni Stella?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 5

A/N: Still available pa po ang SHE’S MINE, EXCLUSIVELY MINE sa Shopee at Lazada. Sana po makabili kayo ng book ko. Meron din po ito sa National Bookstore, Pandayan, Expressions and Booksale nationwide.

Happy weekend, guys! Enjoy reading :)

CHAPTER 5

MALUNGKOT na ibinaba ni Stella ang cellphone. Napahilamos siya sa sariling mukha dahil sa frustrasyon. Gustong-gusto na niyang bumalik sa Paris pero kailangan muna niyang tapusin ang lahat ng kailangan niyang tapusin.

Napabuntong-hininga na lang siya.

“Bakit ganyan ang itsura mo? Hindi ba dapat masaya ka na kasi nakausap mo na siya?” Tanong ni Martin na naka-kunot noo. Kasalukuyan silang naro’n sa loob ng opisina niya.

“Nagtatampo siya sa’kin, eh. Pinipilit na niya akong umuwi. I really miss him so bad.” Hindi niya maitago ang pangungulilang nararamdaman. Lumapit ang binata saka ipinatong ang kamay sa balikat niya.

“Don’t worry about him too much. Ilang linggo na lang, babalik ka na doon. Why don’t you focus on your work for now? Ito naman ang gusto mo ’di ba, ang pagbigyan ang lola mo?” Napabuntong-hininga siya.

“Yes. But I’ve never thought that she would ask me to go home here in the Philippines for the sake of DLC.” Napapailing niyang sagot. Martin chukled.

“’Wag mo na muna siyang isipin. Kumain na lang muna tayo. Gutom na ako.” Natawa siya nang magsimula na itong kumain. Tumingin siya sa relo. Pasado alas-dose na pala. Habang kumakain sila, patuloy lamang sila sa pagku-kwentuhan.

Her mood lifted up a little bit because of him.

“Anyway, are you sure that it’s okay for you to come here everyday?” Nababahalang tanong niya kapagkuwan. Kumunot ang noo nito.

“Ano bang klaseng tanong ’yan, darling? Of course, it’s okay. Basta para sa’yo, gagawin ko. Alam mo namang malakas ka sa’kin.” Napangiti siya sa sinabi nito. Mabuti na lang at naroon ito lagi para sa kanya.

“Thank you.” She answered with a sweet smile.

“Don’t mention it. Gusto ko itong ginagawa ko dahil gusto kong mapabuti ka.” Tumabi siya ng upo rito saka isinandal ang gilid ng ulo sa balikat nito.

“You’re really the best.” Natawa ito.

“Well, of course, I am.” Napailing na lang siya at natawa sa sagot nito.

ONE WEEK have passed and Stella has been obviously avoiding Gavril. Parang wala itong nakikita kapag nagkakasalubong sila at kung sinusubukan naman niya itong kausapin ay tila lagi itong nagmamadali.

Parang nawawalan na siya ng pasensya lalo na at palagi nitong kasama ang Martin na ’yon. Halos hindi na siya nakakalapit sa dalaga dahil lagi itong nakabantay.

Si Martin ay ang general manager ng Hotel de Luna pero lagi nitong pinupuntahan sa DLC ang dalaga kapag tanghali. Laging magkasamang kumakain ang mga ito kaya laging sira ang diskarte niya.

Napasabunot si Gavril sa sariling buhok. Hindi na niya alam ang gagawin. Para siyang may nakakahawang sakit kung iwasan nito.

Ayaw naman niyang pwersahin ang dalaga na kausapin siya baka lalo lamang lumayo ito sa kanya.

“Ano na, Gav? Ano pa ang pwede mong gawin? One week ka nang nandito pero wala ka pang nagagawa. Hanggang dito ka na lang ba? Sumusuko ka na ba?” Parang tangang kausap niya sa sarili pero agad rin siyang umiling.

Hindi siya pwedeng sumuko ng ganun na lang. Asawa niya iyon at kailangan niyang malaman kung bakit ito nagkakaganun. Alam naman niyang galit si Mishka sa kanya pero ganun na lamang ba ang galit nito para makalimutan siya nito?

He heaved a frustrated sigh. Nasa sariling opisina siya sa DLC pero wala sa trabaho ang isip. Well, wala naman talaga siyang balak magtrabaho do’n. Naroon lang siya dahil kay Mishka.

Napatingin siya sa pintuan ng opisina ni Mishka. As usual, sarado na naman iyon. Mapait siyang napangiti. Talagang iniiwasan siya nito.

He was pulled out of his reverie when his phone suddenly rang. Kunot-noo niyang sinagot iyon nang makitang ang PI niya ang tumatawag.

“It’s been a week. Ano na’ng balita?” Bungad niya rito, umaasang may nalaman itong pwedeng makatulong sa sitwasyon nil ani Mishka ngayon.

“Pasensya na, sir. Wala akong makitang anumang nag-uugnay kay Ms. Stella De Luna sa asawa niyo maliban na lang sa pagiging magkamukha nila. Malayong-malayo ang pagkatao nila sa isa’t-isa.” Napatayo siya.

“Ano?! Did you confirm it? Sigurado ka ba sa sinasabi mo?!”

“Positive, sir. Lumaki si Ms. De Luna sa Paris. Apo siya ng may-ari ng De Luna Corporation. Matagal na siyang naninirahan doon at ngayon lang ulit siya nakabalik sa Pilipinas dahil sa pagbubukas ng De Luna Hotel.” Parang nanghihinang napaupo ulit si Gavril.

Pakiramdam niya ay unti-unti siyang nawawalan ng lakas dahil sa mga naririnig. Mula nang makita niya si Stella ay sigurado na siyang ito ang asawa niya. Kahit pa ilang beses pa nitong inulit-ulit sa kanya na nagkakamali siya ay hindi niya ito pinakinggan.

Akala niya ay nagpapanggap lang ang dalaga pero sa mga naririnig niya ngayon mula sa PI niya ay mukhang nagkakamali lang talaga siya.

“Ise-send ko na lang through e-mail ’yong report tungkol sa kanya, sir, para mabasa niyo.”

“S-Sige. Salamat.” Pinatay na niya ang tawag. He felt like all his strength dissipated from his body. Para siyang kandilang unti-unting nauupos. Hindi matanggap ng puso niyang hindi si Mishka si Stella. Napahilamos siya sa mukha. Nanubig rin ang mga mata.

Akala pa naman niya ay tapos na ang paghahanap siya sa asawa niya. Nang malaman niyang hindi ito ang nilibing nila noon, bumangon ang pag-asa sa dibdib niya at umasang buhay pa ito at ang kanilang anak. Nang makita niya ito ay hindi maipaliwanag na saya ang naramdaman niya kahit pa itinaggi nitong ito ang pinakamamahal niyang asawa.

Pero kung hindi si Mishka si Stella, nasaan na kaya ang asawa niya? Kung buhay pa ito, bakit hindi ito nagpapakiya sa kanya? Bakit hinahayaan siya nitong ipagluksa niya ito ng mahabang panahon?

“Siguro naman ngayon, naniniwala ka na.” Agad syang nag-angat ng mukha nang marinig ang boses na ’yon. Si Stella. She was standing at the doorway while gazing at him, void of any emotions. Nakabukas ang pintuan niya kaya naman malaya itong nakapasok.

Pinagmasdan niyang maigi ang dalaga. Mula ulo hanggang paa, talagang magkapareho sila ni Mishka. Paanong naging magka-mukha ang dalawa kung hindi naman magkamag-anak ang mga ito? Sigurado siyang walang kakambal ang asawa niya kaya imposibleng kambal ang dalawa.

“What do you mean?” Parang may bikig ang lalamunang tanong niya. She crossed her arms across her chest.

“Stop playing dumb, Mr. Caballero. Kahit hindi ko narinig lahat ng pinag-usapan niyo ng kausap mo, alam kong pina-imbestigahan mo ako. Ngayong nalaman mo nang hindi ako ang asawa mo, siguro naman, titigilan mo na ang paglapit-lapit sa’kin.” Anito pero wala sa sinasabi nito ang atensyon niya.

Tila siya nahihipnotismo na nakatitig lamang rito. Tumayo siya. Bumaba ang tingin niya sa mapupula nitong mga labi. Parang may humihila sa kanya patungo rito.

Dahan-dahan siyang lumapit sa kinatatayuan nito.

“N-Narinig mo ba nag sinabi ko?” Hindi niya ito sinagot. Ang mga mata niya ay nakatutok lamang sa mga labi nito. “W-Why the heck are you getting closer?” Nauutal na tanong nito nang mapansing lumapit pa siya lalo rito. Nang ilang dangkal na lamang ang pagitan nila, aatras sana ito pero pinigilan niya ito sa pamamagitan ng pagtukod ng mga kamay sa pintuan, trapping her in the process against the door.

Nanlaki ang mga mata nito dahil sa lapit nila sa isa’t-isa.

“Mr. Caballero! W-What do you think y-you’re doing?” Bakas ang panic sa maganda nitong mukha. Lalo siyang lumapit hanggang sa isang dangkal na lamang ang pagitan nila.

Napaawang ang mga labi niya nang maamoy niya ang gamit nitong pabango. Hindi niya napansin iyon nang yakapin niay ito noong opening the Hoel de Luna dahil sa halo-halong emosyon ang lumukob sa kanya noong panahong iyon. Masayang-masaya rin siya dahil nakita niya ito.

“You wear the same perfume.” Anas niya. Kahit pa alam na niyang ibang tao ang nasa harap niya ay hindi pa rin iyon matanggap ng puso niya. Nagsusumigaw pa rin iyon na ang asawa si Stella.

“So what if we wear the same perfume? Sikat ang pabangong gamit ko kaya hindi nakapagtatakang marami ang gumagamit niyon aside from me. Now, let go of me!” Itinulak siya nito sa dibdib pero hindi niya ito pinakawalan.

Bagkus, lalo pa niyang inilapit ang mukha sa mukha nito hanggang sa halos magdikit na ang kanilang mga labi. Nasinghap ito.

“M-Mr. Caballero! I said, l-let go of me!” Angil nito na tuluyan nang nawala ang poise at tapang. Pero imbes na gawin iyon, inangat niya ang isang kamay saka hinaplos ang pisngi nito. Hinuli niya ang mga mata nito.

“Tama ka. Napatunayan ko nang hindi ikaw ang asawa ko pero bakit ayaw pa ring maniwala ng puso ko? Bakit sinasabi pa rin ng puso’t isip ko na ikaw ang asawa ko? Kung nagkakamali lang ako, bakit ganito ang nararamdaman ko?”

“Dahil nababaliw ka na! Ilang beses ko bang dapat sabihin sa’yo na patay na ang asawa mo! You should accept that fact already!” Pigil ang galit na anito. Naging matapang ulit ang anyo. Natigilan siya.

“Patay na? This is the second time that you’ve said that. I’ve never told you that Mishka was already dead. Wala akong binabanggit tungkol sa nangyari sa kanya kaya paano mo nasabing patay na siya? Parang siguradong-sigurado ka pa sa sinasabi mo.” Matiim ang titig na usisa niya.

Now, he’s determined to hear any valid answer from her.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo. I just assumed things, that’s all!” She placed her palms against his chest. “Get away from me. Tama na ang kalokohang ito. Ngayong nalaman mo na ang totoo na ibang tao ako, siguro naman wala ka nang dahilan para manatili pa rito sa kumpanya. I don’t have to explain anything to you either because I’m not whom you’re looking for. I hope that’s clear now.”

Umiling siya. “No. Hndi ako aalis ng DLC lalo na ngayong nalaman kong parang may alam ka tungkol kay Mishka. Hindi kita titigilan hangga’t hindi ka umaamin sa’kin. Kung ano man ang alam mo, sabihin mon a dahil hindi kita titigilan hangga’t ’di mo sinasabi sa’kin ang alam mo.” Determinadong sagot niya at nanlaki ang mga mata nito.

“Nababaliw ka na ba talaga?! Wala akong alam sa mga sinasabi mo! I don’t even know your wife personally!” She spat but Gavril didn’t buy it. Kitang-kita niya ang pagbabago sa mga mata nito. Parang may takot roon pero agad ding nawala nang mapansin pinagmamasdan niya ito ng maigi.

“Kung totoo ’yang sinasabi mo, then wala kang dapat ipag-alala kung manatili man ako dito sa DLC. Pero iba ang nakikita ko. You’re hiding something.” Akusa niya. She gritted her teeth. Naging matigas ang mukha nito.

“I don’t care kung ano ang gusto mong isipin. Kung ’yan ang gusto mong paniwalaan, bahala ka. Now, let go of me before I scream.” Banta nito. The corner of his lips twitched.

“Scream and I’ll kiss you.” Ganting banta niya. Nanlaki ang mga mata nito.

“Bastos!” Itinulak siya nito ng malakas. Hinayaan niya lang ito kaya nakawala ito sa kanya.

“Wala akong ginagawa, Ms. De Luna. You don’t have to be so mad.” He said amusedly and her eyes turned into slits.

“You’re fired!” Sigaw nito pero hindi siya apektado.

“In case you forgot, Ms. De Luna; I signed a contract. I can sue you if you fired me without any valid reason.” Kampanteng sagot niya kahit wala naman talaga siyang balak gawin iyon. He just needed to threaten her a bit. “Kapag nangyari iyon, DLC will be in hot seat. Madudungisan ang pangalan ng kumpanya niyo lalo na kung malalaman pa ng media.”

“Damn you!” Galit na galit ito. Hindi niya alam kung bakit pero bigla siyang nataranta nang makitang halos umusok na ang ilong nito sa galit sa kanya.

“Don’t be mad. Wala naman akong balak gawin ’yon. I was just kidding. Hinding-hindi ko magagawa sa’yo ’yon.” He assured her. Hindi ito sumagot pero masama pa rin ang tingin sa kanya. Naalala na naman niya ang asawa. Ganun na ganun ito kapag nagagalit.

Before he could stop himself, he took a step forward and held her shoulders. “Honey baby, please don’t be mad.” Pakiusap niya. Hindi niya alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig niya. Alam naman na niyang hindi ito ang kanyang asawa.

“Sorry. I didn’t mean—” Bago pa man niya masabi ang nais sabihin ay nagsalita ito.

“Don’t ever call me that again, Mr. Caballero, or else makikita mo kung paano ako magalit.” Banta nito sa walang emosyong mukha saka lumabas ng opisina niya. Naiwan siyang tulala at litong-lito. What just happened? Bakit ganun na lang ang muhi sa maganda nitong mukha nang marinig ang endearment niya para kay Mishka?

Ano ang masasabi niyo sa takbo ng story so far?

Totoo kayang hindi si Mishka si Stella?

Ano sa tingin niyo ang gagawin ni Gavril?

Sino nga ba talaga si Martin sa buhay ni Stella?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 6

KANINA pa nanghahaba ang leeg ni Gavril dahil sa kakatingin sa pintuan ng opisina ni Stella pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ito dumadating. Pangatlong araw na nitong hindi pumapasok at nag-aalala na siya.

Hindi siya mapakali. Baka kung ano ang nangyari sa dalaga kaya hindi pa rin ito pumapasok. Kung anu-ano ang pumapasok sa isipan niya pero pilit niya iyong binabalewala.

Ayaw niyang isiping magkasama ang dalaga at si Martin. He knew that he doesn’t have the right to question her relationship with that guy but he couldn’t help it. Hindi pa rin siya ganun kakumbinsido na hindi ito si Mishka kaya dapat niyang bantayan ang bawa galaw nito.

Napabuntong-hininga na lang siya at akmang magpapatuloy sa kanyang ginagawa nang marinig niyang may nagbukas ng pintuan sa kabila. Agad siyang nag-angat ng mukha. Bigla siyang na-excite. It looked like she finally arrived.

Ngunit ganun na lamang ang dismaya niya nang makitang si Alice pala iyon, ang EA ni Stella. Pumasok ito sa loob at pagkatapos ng ilang minuto ay lumabas rin ito na may mga dalang dokumento. Lumabas siya ng sariling opisina at agad niya itong nilapitan.

“Alice, can I ask you something?” Bungad niya rito. Agad namang gumuhit ang matamis na ngiti sa mga labi ng dalaga pagkakita sa kanya.

Mula nang magtrabaho siya roon ay napansin na niyang malandi ang pagkakatingin nito sa kanya at naiinis siya. Pero ngayon, mukhang magagamit niya ang pasimpleng panglalandi nito sa kanya.

“Sure, sir. Ano’ng maipaglilingkod sa inyo?” She even batted her eyelashes, obviously trying to flirt with him. Sinuklian niya ang ngiti nito ng mapang-akit na ngiti.

“Gusto ko lang itanong kung bakit hindi pa rin pumapasok si SDL. I hope you don’t mind me asking. Nag-aalala lang ako kung anong lagay niya. May masama bang nangyari sa kanya?” Pinapungay pa niya ang kanyang mga mata para lalo itong maakit. Napakagat-labi ang babae.

“Trust me, sir. I don’t really mind. Kung gusto niyo, sasagutin ko lahat ng gusto niyong itanong from now on. Alam niyo naman na malakas kayo sa’kin.”

Gavril chuckled. Lihim na lamang siyang napailing sa sinabi ng babae. “Well, aasahan ko ’yan, ha?”

“Oo naman, sir. Kaya hindi po nakakapasok si SDL nitong mga nakaraang araw kasi may sakit siya. Pinapakuha nga niya itong mga documents na ’to para raw dalhin ko sa bahay niya. Kahit kasi may sakit ’yon, workaholic pa rin. Kung tutuusin, hindi niya naman kailangang magpakahirap ng ganun kasi lola naman niya ang may-ari ng DLC. Minsan, hindi ko siya maintindihan.” Walang prenong sagot nito.

Lihim na napangiti si Gavril. Kahit ayaw niya sa mga matatabil ang dila, hindi na lang siya nagpahalata. At least, may mga makukuha siyang impormasyon tungkol kay Stella galing rito.

“Mukhang marami kang alam tungkol kay SDL, ah. Siguro matagal ka nang nagta-trabaho sa kanya.” Pasimple niyang usisa. Umiling ito.

“Naku, tatlong taon pa lang, sir. Sa Paris ako nag-apply at sinwerte namang natanggap ako.”

Napatango-tango siya. “Ah. So, sa Paris talaga naka-base si SDL?”

“Yes, sir. Kaya lang naman kami nandito para personal na i-supervise ni SDL ang pagbubukas ng Hotel de Luna. May mga issues rin dito sa DLC na kailangan niyang tutukan.” Napatango-tango ulit siya. Akmang magtatanong ulit siya sa dalaga pero biglang nataranta ito nang makita sa relo nito ang oras.

“Naku, sir. Kailangan ko na palang umalis. Baka mapagalitan pa ako ni SDL kapag hindi ako nakabalik agad sa bahay niya.” Akmang aalis na ito pero pinigilan niya ito sa kamay.

“You said that you’re going to her place to give her those documents, right? Pwede bang sumabay? Gusto ko lang siyang makausap. This is about a very important matter tungkol sa kumpanya. Kahapon ko pa siya hinihintay pero hindi pa rin siya nakakapasok hanggang ngayon. Siguro mas maganda kung ako na lang ang pumunta sa kanya.” He said with a suave voice.

Tila kinikilig itong tumili dahil sa pagkakahawak niya sa kamay nito pero nang may maalala, biglang nabawasan ang kilig nito.

“Naku, sir. Baka pagalitan ako ni SDL.” She reluctantly said. Bahagya niyang pinisil ang palad nito.

“Hindi ka niya pagagalitan. Ako ang bahala.” Hindi ito agad nakasagot. She looked torn between agreeing and declining his request. Hinaplos-haplos niya ulit ang palad nito, sa paraang nang-aakit. Nang mag-angat ito ng tingin ay kinidatan niya ito.

“Naku, sige na nga! Bahala na! Basta siguraduhin niyong hindi ako malalagot, ah?”

He laughed. “Don’t worry, Alice. Akong bahala sa’yo.” Pangungumbinsi pa niya.

“Okay, sir. Let’s go.” Parang tukong kumapit ang babae sa braso niya pero hinayaan na lamang niya ito. Ang mahalaga ay makita niya si Stella. Hindi niya alam kung bakit pero nang marinig na may sakit ito ay sobra siyang nag-alala para rito.

Kahit alam na niyang hindi ito ang asawa ay ganun na lamang kung makaramdam siya ng pag-aalala para rito. Pinagtitinginan sila ng mga empleyado sa DLC habang naglalakad sila palabas ng building pero wala na siyang pakialam roon.

Mabuti na lamang at malapit na ang oras ng uwian. Ipapakuha na lang niya sa secretary niya ang kanyang mga naiwang trabaho sa DLC.

Kahit marami siyang trabaho sa sarili niyang kumpanya, naisisingit niya pa ring magtrabaho sa DLC dahil na rin sa kagustuhan niyang manmanan si Stella.

“May sasakyan ka pala. Susundan na lang kita.” Aniya nang makita ang sasakyan ni Alice. Kita niya ang disappointment sa mukha nito.

“Pwede bang sa kotse mo na lang ako sumakay, sir?” She asked seductively and batted her eyelashes. He secretly cringed.

“Next time. May pupuntahan pa kasi ako pagkatapos kong kausapin si SDL. Ikaw rin. Wala kang masasakyan pag-uwi mo.” Humaba ang nguso nito.

“Sige na nga!” Lihim na lang siyang napailing. Ganun nga ang nangyari. Sinundan niya ang kotse ni Alice hanggang sa marating nila ang isang pamilyar na exclusive subdivision. Hindi niya akalaing sa iisang lugar lang pala sila nakatira ni Stella.

Pitong taon na siyang nakatira roon. Binili nya iyon para kay…He shook his head. Hindi ito ang oras para magbalik-tanaw siya. Ilang minuto bago sila tumigil sa harap ng isang Malaki at modernong bahay. Iyon ang bahay na matagal nang walang nakatira at for sale.

Mukhang nabili na ni Stella. Nang makita niyang umibis ng sasakyan si Alice, agad rin siyang lumabas ng sariling kotse.

“Let’s go?” Anyaya niya rito pero hindi ito agad umimik. “Is there something wrong?” Mukhang nawala na ang sigla nito.

“Tumawag kasi ’yong kapatid ko, sir. Isinugod raw sa ospital ang papa ko.” Namumutlang anito. He suddenly felt bad for her.

“Kung ganun, pumasok na tayo para makapagpaalam ka na kay SDL na maaga kang uuwi. This is an emergency.” Oo, ginamit niya lang ang dalaga para makapunta siya sa bahay ni Stella pero hindi naman siya ganung kasama.

Naiintindihan niya ang kalagayan nito.

“Sige, sir.” Pinindot na nito ang doorbell at pagkatapos ng ilang saglit ay awtomatikong bumukas ang gate.

Agad silang naglakad papunta sa main door. Ilang metro rin ang layo ng bahay mula sa gate. Isang katulong ang nagbukas ng pintuan.

“Ikaw pala ’yan, Miss Alice. Nasa sala si ma’am Stella. Hinihintay ka.” Anito na nakakunot-noong nakatingin sa kanya. Nakagayak ito at mukhang aalis.

“Sige po, manang Lita. Si sir Gavril po pala. Siya po ang bagong COO ng DLC.” Pagpapakilala ni Alice. Tumango lamang ang matandang babae sa kanya.

“Sige. Pumasok na kayo at ako’y aalis muna para mag-grocery.” Anito saka naglakad na paalis.Napansin niyang hinihintay ito ng driver sa garahe.

Pumasok na sila. Iginala niya ang mga mata sa loob ng bahay. Napakaganda ng mga muebles at gamit roon. Mukhang mamahalin lahat. Napakalinis tingnan ng paligid at walang makikita kahit maliit man lang na kalat.

Nakuha ng mga nakasabit na malalaking artistic pictures sa mga walls ang atensyon niya. Mukhang kuha iyon ng isang magaling na photographer. Hindi niya maiwasang humanga. Tiningnan niya ang bawat malalaking litrato na nakalagay sa mga frames hanggang sa mapansin niya ang isang particular na larawan.

Picture iyon ng isang kamay ng sanggol na hawak-hawak ng isang mas malaking kamay. Mukhang magkahawak na kamay iyon ng sanggol at ng ina nito. It was a black and white picture but it looked amazing.

“Mukhang mahilig mangolekta ng mga magagandang pictures si SDL.” Puna niya habang naglalakad sila papunta sa kung saang sulok ng bahay.

“Opo, sir. Ang gaganda po, ’di ba? Kuha ’yan ni—”

“Alice.” Hindi na natapos ni Alice ang nais sabihin dahil may biglang nagsalita. They snapped their heads at her direction. Si Stella. Parang pagod na pagod ang itsura nito at namumula ang mga pisngi. She looked weak.

“What were you thinking bringing that man here?!” Matigas ang boses na tanoning nito sa dalaga. Mukhang galit ito.

“Kasi SDL—”

“Ako ang nakiusap sa kanya na sumama rito. I have a very important thing to discuss with you at hindi na makakapaghintay pa. You didn’t come to DLC these past few days so I had to find a way to see you.” Totoo naman iyon. May kailangan silang pag-usapan tungkol sa trabaho pero hindi iyon ang ipinunta niya roon.

“Hindi na ba makapaghintay ’yan? I don’t have time for this right now. Marami pa akong gagawin. Makakaalis ka na.” She answered dismissively and then shifted her gaze to Alice. “Makakauwi ka na, Alice. Isama mo na rin si Mr. Caballero.” Anito saka tumalikod na. Pero agad rin itong napatigil sa paghakbang nang tila nahilo ito at halos mawalan ng balanse.

Mukhang hinang-hina ito. Agad niya itong dinaluhan.

“Are you okay?” Hinawakan niya ito sa braso at doon niya napagtanto na mataas ang temperatura nito. “You have a fever. You should rest. You shouldn’t strain yourself by overworking yourself even though you’re sick.”

Pero agad siya nitong itinulak. “Don’t touch me! You can leave now. Kailangan ko nang umakyat. Marami pa akong tatapusing paperworks.” Masungit na anito.

“Pero—”

“I said, leave! Hindi niyo ba ako narinig?” Bulyaw nito.

“Tayo na, sir.” Ani Alice na mukhang natakot. Napabuntong hininga siya at tumango na lang. Mukhang hindi niya makakausap ng matino ang babae ngayon. This wasn’t the right time because she’s sick.

Tahimik silang lumabas ng bahay. Agad namang nagpaalam si Alice sa kanya dahil pupunta raw ito ng ospital. Naiwan siyang nakatingin sa bahay ni Stella. Maliban kay Aling Lita at ng driver, wala siyang nakitang ibang kasama nito sa bahay.

Gusto niyang pumasok ulit dahil baka kung mapa’no ito pero ayaw naman niyang lalong magalit si Stella.

Ngayong unti-unti na niyang nakikilala ang babae ay napagtanto niyang malayong-malayo ang ugali nito sa asawa niya. Unang beses pa lang silang magkita ay kitang-kita na ang pagkakaiba ng dalawa.

Si Stella ay masungit at matapang. Lagi itong nakasigaw kapag galit at mukhang nai-intimidate rin ang mga empleyado sa DLC rito. Samatalang si Mishka ay malambing at hindi marunong manigaw ng tao. Napakalambing at mapagmahal.

Napailing siya sa sarili. Ano ba kasi ang ginagawa niya sa bahay ni Stella? Ano bang nakain niya at pumunta siya roon? Nagmukha tuloy siyang tanga. He huffed. This is ridiculous!

Binuksan niya ang kotse at sumakay. Agad niyang pinaandar ang makina saka nagmaniobra paalis roon. Nais niyang matawa sa sarili. Narinig niya lang na may sakit ang dalaga ay gumawa na agad siya ng paraan para makita ito.

“You’re really a lovesick fool, Gavril.” Bulong niya sa sarili habang napapailing.

Ilang metro pa lang ang natatakbo ng sasakyan niya nang makasalubong niya ang dalawang lalaking naglalakad sa gilid ng kalsada at palingalinga sa paligid. Binagalan niya ang takbo at nakita niyang tumigil ang mga ito sa harap ng gate nila Stella.

Wala namang ibang ginawa ang mga ito roon maliban sa tumayo habang nagyo-yosi kaya binalewala niya iyon.

Hindi na niya nakita kung umalis ba ang mga ito dahil lumiko na siya pakanan. Ngunit habang nasa daan siya ay hindi siya mapakali. Something was telling him to go back. Parang pakiramdam niya ay may mali. Bigla niyang naalala ang mga lalaki. They looked suspicious. Pa’ano kung…sh*t! I need to go back!

Nang marating ang round point, bumalik siya sa pinaggalingang daan. Mabilis na ang pagpapatakbo niya. Bakit ba hindi siya bumalik agad?! Pa’no kung akyat-bahay mga lalaking ’yon at pasukin ang bahay ni Stella?

For some reason, sobra ang takot sa dibdib niya. Alalang-alala siya. Nang lumiko ang sasakyan niya ay lumikha pa ng matinis na tunog ang gulong ng sports car niya sa sobrang bilis ng pagpapatakbo niya.

When he pulled up in front of Stella’s gate, he didn’t see those guys anywhere. Lumabas siya ng sasakyan at akmang magdo-door bell nang bigla siyang makarinig ng sigaw mula sa loob. Para tumakas ang kaluluwa niya sa katawan niya sa takot na baka kung ano na ang nangyari kay Stella.

Nagmamadali niyang inakyat ang gate kahit delikado dahil may mga pointed edges iyon. Konting maling galaw lang ay maaari siyang matusok.

“Damn it!” Mura niya nang magasgasan ang braso niya ng mga tusok-tusok ng gate. Dumugo iyon pero wala na siyang pakialam. Ang mahalaga sa kanya ay ang mailigtas ang dalaga.

Nang sa wakas ay makapasok siya sa loob ng compound, agad siyang tumakbo paputa sa main door. Bahagya iyong nakabukas kaya madali siyang nakapasok. May narinig siyang kumosyon sa taas kaya agad siyang tumakbo paakyat ng hagdan.

“Swerte talaga natin, pare. Marami tayong pwedeng kunin dito sa bahay na ’to tapos magandang chicks pa na pwede nating tikman.” Rinig na rinig niyang sabi ng isang lalaki tapos ay tumawa ito at ang kausap nito. Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa kwarto kung saan nanggagaling ang mga boses.

“Pakawalan niyo ako dito! Nakuha niyo na ang lahat ng pera dito kaya umalis na kayo!” Matapang na sagot ni Stella.

“Akala mo ba talaga aalis kami ng ganun lang? Syempre, kailangang pagbigyan mo muna kami.”

“Don’t come near me! Don’t you dare!” Bakas ang panic sa boses ng dalaga at doon na siya sumilip sa loob.

Naghuhubad na ang isang lalaki habang si Stella ay nasa kama. Nakatali ang mga kamay. Samantalang ang isang lalaki naman ay prenteng nakaupo sa single sofa habang nagbibilang ng pera.

“No! Don’t touch me! Please, someone help me!” Sigaw ni Stella nang daluhungin ito ng lalaki. Parang nagdilim ang paningin niya.

Nang masigurong walang hawak na baril ang mga ito maliban sa kutsilyong hawak ay agad siyang sumugod saka agad na binigwasan ang lalaking gustong pagsamantalahan ang dalaga. Agad itong natumba. Sinipa niya ito ng dalawang beses sa gitna ng mga binti kaya sumigaw ito dahil sa sakit.

Sumugod naman ang kasama nito pero naiwasan niya ang tangka nito pagsaksak sa kanya saka ito binigyan ng isang upper cut bago pilipitin ang isa nito kamay. He kicked his weakness just like what he did to his comrade.

“Ahhh!” Sigaw nito sa sakit. He pinned him against the floor kaya wala na itong nagawa kundi sumigaw lalo sa sakit. Inupuan niya ang likod nito habang pinipilipit ang braso nito.

“Array! Bitawan mo ako! Ahhh!” Pero hindi niya ito pinakinggan.

Agad niyang inilabas ang cellphone saka tumawag ng pulis. May nakita siyang tali na nakakalat sa sahig. Marahil tira iyo ng mga buhong. Kinuha niya iyon saka iginapos ang mga ito. Pagkatapos niyon ay agad niyang dinaluhan si Stella.

She looked so weak and scared. Parang anumang oras ay mawawalan na ito ng malay. Halatang mataas ang lagnat nito.

“Y-You came back.” She uttered with half-closed eyes.

“Yes, I came back for you. Mabuti na lang at bumalik ako dahil kung hindi, hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko. You got me so scared.” Niyakap niya ito ng mahigpit. His heart was racing. Kahit anong gawin niya, si Mishka pa rin ang kahinaan niya.

Kahit kamukha lang ito ni Stella, naroon pa rin ang kagustuhan niyang iligtas ito. Tinitigan niya ang maganda nitong mukha saka hinaplos ang pisngi nito. Mapait siyang napangiti.

Alam niyang dapat na siyang lumayo sa dalaga dahil hindi naman ito ang hinahanap niya pero hindi niya kaya. You’re really a hopeless lovesick b*stard…

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Ito na ba ang umpisa ng magandang samahan nila Stella at Gavril?

May mga lalaki pa kayang gaya ni Gavril na loyal kung magmahal? LOL

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 7

CHAPTER 7

NANG magmulat ng mga mata si Stella ay ang kisame ng kanyang silid ang unang bumungad sa kanya. Napapikit ulit siya ng ilang segundo saka nagmulat ulit. Iginala niya ang kanyang paningin. Then, what happened before she lost her consciousness suddenly came back to her.

May mga lalaking nanloob sa bahay niya. Mag-isa lang niya dahil nag-grocery si manang Lita na sinamahan ng driver. Pinauwi na rin niya si Alice at si…

Nanlaki ang mga mata niya at agad na bumalikwas ng bangon para lang mapanganga nang mapansin ang lalaking mahimbing na natutulog sa sofa. Ano’ng ginagawa niya dito? Pinaalis ko na siya ’di ba?

Napahilot siya sa sentido. Sumasakit ang ulo niya. Pilit niyang kinalma ang sarili at doon niya naalala na bumalik pala ang binata at iniligtas siya nito mula sa mga buhong na magnanakaw na ’yon.

Mukhang binantayan rin siya nito. Sinalat niya ang sarili. Wala na siyang lagnat. Kaninang umaga pa siya nilalagnat pero hindi niya iyon binigyan ng pansin dahil sa dami ng trabaho niya. Hindi siya nakapasok nitong mga nakaraang araw dahil may kinailangan siyang asikasuhin.

Nang matapos niya ang mga iyon ay papasok na sana siya kaninang umaga pero doon naman siya nilagnat. Siguro, napagod lang siya sa dami ng trabaho.

Pinagmasdan niya ang lalaking natutulog sa sofa. Kung hindi dahil rito ay kung ano nang masamang nangyari sa kanya.

Para itong isang bata na mahimbing na natutulog. He looked so innocent. Agad siyang napailing sa iniisip. She decided to get out of bed. Tinanggal niya ang kumot na tumatabing sa katawan niya at bababa na sana nang mapansing maluwang na t-shirt at panty lang ang suot niya.

Hindi iyon ang suot niya bago siya mawalan ng malay!

“Mr. Caballero!” She shouted in anger na agad namang nagpabangon sa binata.

“Ano ’yon? Why are you yelling?” Tarantang tanong nito na iginala ang paningin sa paligid. Parang antok na antok pa ito at mukhang napuyat.

“What did you do to me? Bakit ganito lang ang suot ko?!” She asked exasperatedly. Tumingin ito sa kanya na tila ngayon lang napansin ang ayos niya. Tila nahi-hypnotize ang mga mata nito na nakatutok sa kanya at nakita niya kung paano bumaba ang mga mata nito sa kanyang mga binti.

“Eyes up here, you pervert!” She hissed. Agad naman itong sumunod saka napangiwi.

“Ganyan ka ba talaga? Kahit umaga, naninigaw?” Tanong nito saka napapikit. What? Umaga na?! Napatingin siya sa bintana at napagtantong umaga na nga!

“Kaya ka nakasuot ng ganyan kasi nakiusap ako kay manang Lita palitan ka ng damit. Basang-basa ka kasi sa pawis. Tumawag rin ako ng doctor at may mga binigay siyang gamot para sa’yo. Pinainom ko na sa’yo kagabi ’yong isa. Sabi kasi ng doctor na kailangan mong mainom ’yon agad. Hindi ko lang alam kung naaalala mo pa kasi ang taas ng lagnat mo kagabi.” Imporma nito sa kanya.

She tried to remember but she couldn’t recall that ever happened. Siguro dahil na rin sa lagnat niya kaya hindi na niya masyadong matandaan ang nangyari.

“Bakit nandito ka pa?” Pag-iiba niya ng usapan. Tumayo ito mula sa sofa. Parang gusto niyang magbawi ng tingin dahil nakabalandra sa kanyang harapan ang maganda nitong katawan. Nakasuot lamang ito ng sando at shorts. Teka. Those clothes looked familiar.

“Are those Martin’s clothes?” Tanong niya habang nakatingin sa suot nito.

“Ano? Sa lalaking ’yon ’to?” Mukhang hindi nito nagustuhan ang narinig. Hinila pa nito ang laylayan ng sando na animo pupunitin na iyon.

“Oo. Sa kanya ’yan.” Sagot niya na taking-taka kung bakit ’yon ang suot nito.

“Damn it! Kaya pala nangangati ako! Baka kung anong sakit pa ang makuha ko dito!” Parang diring-diri ang loko saka mabilis pa sa alas kwatrong hinubad ang suot. Napatakip siya sa mga mata saka napatili dahil sa ginawa nito.

“What do you think you’re doing, you pervert?! Bakit ka naghuhubad sa harapan ko?!” Na-eeskandalong sigaw niya.

“Because I don’t want to get sick! Malay ko ba kung anong virus meron ang mga damit na ’yan. Ibinigay sa’kin ni manang Lita ’yan para suotin ko kagabi. Kung alam ko lang na sa lalaking ’yun pala ang mga ’yan, natulog na lang sana akong nakahubad.” Sagot nito na napapangiwi pa.

“So, what kung kanya ’yan? Bakit ka ba kasi natulog dito?!” Sumilip siya sa gitna ng kanyang mga daliri at nakitang nakasuot na lamang ito ng boxers. Nag-init ang mga pisngi niya. Bubulyawan sana niya ulit ito pero nauna na itong nagsalita.

“I stayed because you were sick. I couldn’t leave you. Kailangan kong masiguro na okay ka lang kaya binantayan kita. After what happened to you, ayoko namang basta na lang kitang iwan.” Lahat ng gusto niyang sabihin ay biglang naglaho. Her lips parted, wanting to say something but no words came out of her mouth. For some reason, her heart skipped a beat. She mentally shook her head. Hindi!

“At bakit mo naman kailangang gawin ’yon? Sana umuwi ka na nang dumating si manang Lita. Ayokong nakakaistorbo sa ibang tao.” Parang tangang sagot niya na nakatakip pa rin ang mga kamay sa mukha.

“At sa tingin mo, magagawa ko ’yon? You almost got raped by those b*stards while you were sick. Hindi na rin naman ako ibang tao. Nagtatrabaho na ako sa DLC ngayon. Saka ganun ba ang tingin mo sa’kin? Nang-iiwan nang ganun na lang?” Kunot-noo nitong pahayag.

Hindi agad siya nakahuma. Her jaw flexed. Tumalikod siya saka tinggal ang mga kamay na nakatakip sa mukha.

“Hindi nga ba?” Bulong niyang wala sa sarili.

“What? Ano’ng sinabi mo?” Takang tano nito.

“Wala. Umalis ka na.” Malamig niyang sagot. He chuckled.

“Umagang-umaga pero ang init agad ng ulo mo. Hindi ka ba napapagod maging masungit?” Tumiim ang bagang niya saka hinarap ito na agad rin naman niyang pinagsisihan nang makita ang maskulado nitong katawan.

Muntik na niyang hindi maalala ang sasabihin pero agad rin niyang nahamig ang sarili saka tumingin ng diretso sa mga mata nito.

“Eh, ikaw? Ganyan ka ba talaga? Basta-basta na lang natutulog sa kwarto ng kahit sinong babae dahil lang may sakit siya? Hindi ka pa nakontento, naghubad ka pa sa harap ko ngayon.” Painsultong sagot niya.

A boyish smile appeared his lips. “You’re wrong, Ms. De Luna. Hindi ko basta ginagawa ’yon sa kung sinong babae. Saka, kaya lang naman ako naghubad dahil sa pesteng Martin na ’yon.”

Naningkit ang mga mata niya. “Don’t call Martin names! At bakit naging kasalanan ni Martin? Ikaw itong nagsuot ng damit niya!” She hissed. Naging seryoso ang mukha ng binata.

“Aren’t you being overly sensitive? So, what if I call him names? Ganun mo ba talaga kamahal ang boyfriend mo na kahit tungkol sa mga mabababaw na bagay ay naiinis ka?” Tila may bahid ng sarkasmo ang tinig ng binata.

Napakurap siya sa narinig mula sa binata. Then, it dawned on her. An idea suddenly appeared on her mind. She raised her chin defiantly, uncaring if she was just wearing t-shirt and panties in front of him.

“Of course, I would be hurt if someone calls him names. Ganun ko siya kamahal.” The taunting expression on his face instantly disappeared. Nawala rin ang nang-iinis na ngiti sa mga labi nito. Lihim siyang nagdiwang sa nakikita.

“What a coincidence. Those are Martin’s favorite to wear whenever he sleeps here. Pagkatapos kasi ng exercise namin, gusto niyang nagsusuot ng komportableng damit.” She even emphasized the word ‘exercise’ and he became expressionless.

Kitang-kita niya ang bumabangong galit nito. Tila nanginig ang kalamnan niya.

“And you’re very proud to share your nightly adventures with him to me.” He laughed sarcastically. “And you even acted like you were very scandalized by my appearance right now. Muntik mo na akong makumbinsi na conservative kang babae pero hindi naman pala.” Nagpanting ang mga tenga ni Stella sa narinig na pang-iinsulto ni Gavril.

Bago pa man niya mapigilan ang sarili, lumapit siya rito saka umigkas ang kanyang kamay upang sampalin ito. Pero nagulat siya nang masalag ng lalaki ang kamay niya. Muntik na siyang mapasinghap nang makita ang mga mata nitong tila nagbabaga. Parang bubuga ito ng apoy.

Sinubukan niyang hilain ang kamay mula sa pagkakahawak nito pero hindi siya nito binitawan.

“B-Bitawan mo ako!” Asik niya.

“Bakit galit ka? I was just telling the truth.”

“You are nothing but a jerk! Who do you think you are? Hindi mo ako kilala para pagsalitaan mo ng ganyan! Lalo mo lang pinasama ang tingin ko sa’yo!”

“Pinasama? Bakit kung makapagsalita ka ay parang kilalang-kilala mo ako? Ikaw na rin ang nagsabi noon ’di ba? Hindi tayo magkakilala. You really intrigue me a lot, Ms. De Luna.” Napipilan siya.

“Cat got your tongue? Bakit, Ms. De Luna? Bakit parang bigla kang natakot? You’re really an enigma to me. Parang ang dami mong tinatago.”

Pilit niyang hinila ang kamay mula rito at nakahinga siya nang maluwag nang binatawan siya nito. “Hindi ko alam ang sinasabi mo at hindi ko rin obligasyon na magpaliwanag sa’yo. Salamat sa pag-aalaga mo sa’kin kagabi pero makakaalis ka.”

Akma itong sasagot nang biglang may kumatok sa pintuan. “Stella? Are you in there?” Nanlaki ang mga mata niya nang mapagsino ang boses na ’yon.

“Hide, quick!” She whisper-yelled at Gavril, in panic. Hindi sila pwedeng makita ni Martin at baka kung ano pa ang isipin nito! Lalo na at nakahubad si Gavril!

“Why would I hide? Ano naman ang masama kung makita niya ako?” Tila nakakalokong sagot nito. Pinanlakihan niya ito ng mga mata pero ngumisi lang ang kumag.

“Stella?” Ulit ni Martin. Narinig na niya ang pagpihit ng pintuan kaya dali-dali niyang hinila ang kamay ni Gavril papunta sa banyo saka isinara iyon agad at ini-lock.

Mabuti na lamang at hindi sila nakita ni Martin. Ayaw niya lang na makita sila sa ganung tagpo. Baka kung kanino pa nito masabi iyon at lalo lang maging mahirap para sa kanya na gawin ang dapat.

“The cat is scared to be caught cheating by her lover.” Nang-iinis na bulong ni Gavril. She glared at him.

“Shut up!” She shushed him but he smirked and then pinned her against the door. Nanlalaki ang mga mata sa ginawa nito.

“Get away from me!” Inis niyang bulong pero lalo lang nitong inilapit ang mukha sa kanya.

“Ano kaya ang iisipin ng lalaking ’yan kapag nakita niya tayo dito?”

“Don’t you dare do something to make him catch us!” Banta niya pero alam niyang hindi niya mapipigilan ang binata kapag ibinuking siya nito.

“Stella? Nandito ka ba?” Kumatok si Martin sa pintuan ng banyo. She groaned inwardly.

“I’m showering!” Sagot niya para tumigil na ito sa paghahanap sa kanya.

“Ah, ganun ba? I’ll wait for you here. May sasabihin akong bongga sa’yo.” Muntik na niyang labasin ang binata upang batukan.

“Pa’no ba ’yan, maghihintay daw siya.” Gavril whispered while smirking.

“Shut up! Let me handle this!” Iritang-irita na siya sa lalaki. Nang-aakit na pinagdikit nito ang kanilang katawan.

“Tatahimik lang ako kapag sinagot mo ang tanong ko.”

Kumunot ang noo niya. “Ano’ng pinagsasabi mo? Ano na naman ba ang gusto mong tanungin?”

“I want you to tell me the truth. Ano ang alam mo tungkol sa asawa ko?” Determinadong tanong nito. Umiling siya.

“I don’t know what you’re talking about. I told you before. Hindi ko siya kilala at wala akong alam tungkol sa kanya.”

“Really? Wala kang alam? Pa’no kaya kung magsalita ako ngayon para makita ka na ng boyfriend mo na may kasamang iba?”

“Don’t you dare!” Banta niya.

“Then, answer me.” His eyes turned into slits.

“Wala nga akong alam!” Pagmamatigas niya.

“You made your choice.” He said and then opened his mouth to say something in a loud voice so that Martin could hear him. Nanlaki ang mga mata niya at nag-panic. Hindi sila pwedeng makita ni Martin na magkasama!

Bago pa man niya mapigilan ang sarili, she tiptoed and kissed him in order to stop him from making any sound. Nang magdikit ang kanilang mga labi, ramdam niya ang iba’t-ibang emosyon na lumukob sa kanyang buong pagkatao.

Dahil do’n, inilayo rin niya agad ang kanyang mga labi mula sa mga labi nito. Tila gulat na gulat ang binata na nakatitig lang sa kanya pero pagkatapos niyon ay gumuhit ang pilyong ngiti sa mga labi nito.

“I-I only did that because—” Stella tried to explain but he cut her off. Bago pa man niya masabi ang nais sabihin ay bigla na lamang nitong sinapo ang kanyang mukha saka sinakop ng mga labi nito ang kanyang mga labi. Nanigas ang kanyang buong katawan at hindi agad nakahuma. Sh*t!

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Talaga nga kayang boyfriend ni Stella si Martin?

Ito na kaya ang umpisa ng magandang pagsasamahan ni Stella at Gavril?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 8

A/N: Sorry for the late update. Kahapon sana pero busy ako sa celebration ng birthday ko. Mas hinabaan ko itong update para pambawi sa inyo. Sana magustuhan niyo.

Don’t forget to leave comments and votes para ganahan naman akong mag-update. LOL

INILAPAT ni Stella ang mga kamay sa dibdib ng binata upang itulak ito pero hindi ito natinag. She parted her lips, intending to voice out her protest but Gavril only took that as an opportunity to deepen the kiss. Napasinghap siya dahil agad naging mapusok ang halik nito na para bang sabik na sabik ito sa kanya.

Nanginig ang mga tuhod niya at tila naging blangko na ang isip niya sa mga nangyayari. Napakatindi ng epekto ng halik nito sa katawan niya.

Nawalan na siya ng lakas upang pigilan pa ito sa nais nito. Ekspertong sinakop ng mga labi nito ang kanyang mga labi. Bawat segundo ay lalong umiinit at naglalagablab ang paraan ng paghalik nito. It was so passionate and hot. Nanginig ang kanyang buong sistema.

She could feel the heat that was starting to build deep inside of her. To her surprise, the sensation was familiar…

“Your lips are the sweetest. You feel the same. You taste the same.” Bulong nito nang sa wakas ay paghiwalayin nito ang kanilang mga labi. Ang mga mata nito ay masuyong nakatitig sa kanya. Pareho nilang habol ang hininga.

Ngunit nang rumehistro sa kanya ang sinabi nito ay agad siyang natauhan.

“What are you talking about?” Tanong niya sa pinatigas na tinig. Sinapo nito ang kanyang pisngi saka parang nahihirapang nagsalita.

“Alam kong hindi ikaw ang asawa ko pero bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit nang magdikit ang mga labi natin, pakiramdam ko’y hinahalikan ko ang asawa ko? Everything was the same.” Tira nahihirapang anito. Parang nanikip ang dibdib niya sa sinabi nito.

“Dahil ’yon ang nasa isip mo kaya ganun ang nararamdaman mo. I told you, Mr. Caballero. I am not her so please, stop saying these nonsense things!”

Ibinaba nito ang kamay na nasa pisngi niya sa dahan-dahang tumango. Bahagya niya itong itibulak sa dibdib upang magkaroon ng espasyo sa pagitan. Natatakot siyang halikan na naman nito at baka mawala na naman siya sa sarili niya.

“Dito ka muna. Ako muna ang lalabas para kausapin si Martin. Kapag nakakita ka ng chance, saka ka lumabas.” Bilin niya bago binuksan ang pintuan. Perobago ’yon ay kinuha muna niya ang twalya roon para pantakip sa baba niya. Para siyang nakahinga ng maluwag nang sa wakas ay makalabas ng banyo.

Napalunok siya. She needed a drink. Pakiramdam niya ay uhaw na uhaw siya. Ang bilis-bilis ng tibok ng puso niya.

“Mabuti naman at lumabas ka na.” Ani Martin nang makita siya. Kunot ang noo nito habang tinitingnan siya mula ulo hanggang paa. “Akala ko ba naligo ka? Bakit hindi basa yang buhok mo?” Takang tanong nito.

Nakita niya ang shorts niya sa ibabaw ng kama kay kinuha niya iyon saka isinuot habang nakabalot pa rin ng twalya ang baywang niya.

“Oh, ano? Ba’t parang naging bingi ka na rin?” Pinaikutan niya ito ng mga mata saka inilagay ang twalya sa ibabaw ng upuan.

Akma siyang sasagot nang bigla na lamang silang may marinig na tila nahulog na bagay sa loob ng banyo. Damn that guy! Ano sa tingin niya ang ginagawa niya?!

“Ano ’yon? Parang may nahulog.” Akmang maglalakad papunta sa banyo si Martin pero pinigilan niya ito.

“Wala ’yon. Siguro, nahulog ’yong shampoo mula sa lalagyan.” Palusot niya

“Shampoo? Pa’no mo nalaman, eh, hindi mo naman ginamit ’yon, ’di ba? Baka may daga sa loob. Kailangang puksain natin baka dumami sila.” Ang laki namang daga ’non…

“Naku, ’wag na. Believe me, wala ’yon. Sa terrace na lang tayo mag-usap. Ang init dito sa loob.” Anyaya niya rito saka ito hinila sa kamay.

“Ano’ng mainit, eh, may aircon naman? Mas mainit sa terrace.” Kontra nito. Nanlaki na naman ang mga mata niya nang may marinig ulit silang tunog mula sa banyo. Ano ba’ng ginagawa ng lalaking ’yon? Nananadya talaga!

Parang gusto na niyang pasukin si Gavril para kutusan.

“Halla! May daga talaga sa loob!”

“Wala nga! Tayo na sa terrace. ’Don tayo mag-usap.” Bago pa man ito kumontra, hinila na niya ito sa kamay palabas ng kwarto. Doon sila nagpunta sa pinakamalaking terrace ng bahay.

“Alam mo ikaw, nakakapagduda ka na. May tinatago ka ba sa’kin sa kwarto mo? Sabi mo no’ng kinatok kita na naliligo ka pero hindi naman pala. Ano ba talaga ang itinatago mo?” Dudang usisa ni Martin kapagkuwan.

“Ano’ng tinatago? Wala, ah.” Tanggi niya pero ang isip ay nasa lalaking iniwan niya sa loob ng banyo ng kwarto niya. Sana lang ay nakalabas na ito ng bahay.

“Eh, bakit parang kanina ka pa ’di mapakali d’yan? Mukhang hindi daga ’yong nasa loob ng banyo mo, ah.”

“Ano ba’ng pinagsasabi mo? Walang daga sa kwarto kasi may nahulog lang na bagay sa sahig. Ikaw talaga. Kung anu-ano na naman ’yang nasa isip mo. Hindi ko na itinuloy ang pagligo kasi dumating ka.” Kunwari ay napapailing pang aniya. “Siyanga pala, ano ’yong sasabihin mo sa’kin?”

Pinanlakihan siya nito ng mga mata. “Kilala kita, darling. I know when you’re hiding something from me. Parang gusto ko nang magtampo, ah.” Kunwaring nagtatampo na sabi nito. Napailing na lang siya na nangingiti. Yumakap siya sa baywang nito.

“Don’t be mad kasi wala naman akong tinatago sa’yo.” Pinalambing pa niya ang tinig. Tumaas ang kilay nito.

“I knew it. You’re lying. Pag ganyan ka kalambing, siguradong may ginawa ka o kaya ay may itinatago.” Nagdududa pa ring sabi nito.

Sasagot na sana siya nang biglang may mahagip ang mga mata niya. Nakatayo ito sa may pintuan ng terrace. Hindi ito nakikita ni Martin dahil nakatalikod ito. Kita niya ang nagbabaga nitong mga mata habang nakatingin sa gawi nila.

For some reason, she suddenly had the urge to pull away from Martin.

“Hey, nakikinig ka ba?” Napakurap siya nang marinig ang tanong ni Martin. “Ano ba ang tinitingnan mo do’n?” Tanong nito saka sinundan ang tinitingnan niya. Nanlaki ang mga mata niya at pipigilan niya sana ito nang mapansing wala na ang tinitingnan niya. Nakahinga siya ng maluwag.

“Ikaw, ah. Something’s really fishy with you today. May sakit ka pa ba? You’re acting weird. Sabi ni manang Lita, may sakit ka daw kahapon. Baka nilalagnat ka pa kaya ka nagkakaganyan.” Inilapat nito ang kamay sa noo niya pero tinanggal niya iyon.

“I’m fine now. ’Nga pala, ano nga ’yong gusto mong sabihin sa’kin? Sabihin mo na.”

“Well, madame Amelia called me last night. Tumatawag daw siya sa’yo kagabi pero hindi raw niya ma-contact ang number mo.” Bigla siyang nag-alala.

“Ano’ng sinabi niya? Hindi ba siya galit?”

“Don’t worry, darling. Maganda nga ang mood niya kagabi, eh. Pa’no naman kasi, may magandang nangyari. Mukhang makikipag-sosyo na ang kompanya ng daddy ko which is the La Madrid Corporation sa DLC. Kaya lang, mukhang may kondisyon sila para matuloy iyon. Pero mukhang hindi naman ganun kahirap ang hinihingi nila kasi super saya ni madame.”

Maganda ang balita pero hindi alam ni Stella kung bakit bigla siyang kinabahan. She shook her head inwardly. “Magandang balita ’yan. At least, hindi na ako kukulitin ng mamie tungkol d’yan. Matutupad na rin ang gusto niya na makipag-business sa pamilya niyo.” Sabi na lang niya kahit pa parang may kutob siyang hindi maganda.

PARANG gustong magwala ni Gavril dahil sa nasaksihan kanina. Hinanap niya sa loob ng bahay si Mishka upang tingnan kung anong ginagawa nito at ni Martin pero nakita niya kung paano yakapin ng dalaga ang lalaking ’yon.

Matindi ang pagpipigil na ginawa niya sa sarili upang hindi sugurin ang lalaking ’yon saka pagbubugbugin. Sabi ng mga ibang tao, siya na raw marahil ang pinakapasensyoso at kalmado na lalaki na kilala nila pero hindi nila alam na kapag tungkol kay Mishka ang pinag-uusapan ay nawawala siya sa sarili.

Madaling mag-init ang uo niya kapag nagseselos siya.

Napailing siya sa naisip. “She’s not your wife, b*stard! Wala kang karapatang magselos!” Galit niyang sita sa sarili at pinlit iyong idinidikdik sa utak niya. Pero para namang nananadya na hindi iyon kayang tanggapin ng puso niya. Napahilamos siya sa sariling mukha saka binuksan ang kotse.

Kalalabas lamang niya ng bahay ni Stella. Para siyang hinahabol ng multo na agad lumabas dahil baka kung ano pa ang magawa niya kay Martin.

Agad siyang sumakay sa kotse saka pinaandar iyon bago pinaarangkada. He needed to get out of there as soon as possible before he would do something that he didn’t like.

Mabuti na lang at sabado ng araw na ’yon kaya walang trabaho. Dumiretso siya sa bahay niya upang maligo at ipahinga na rin ang pagod niyang katawan. Hindi siya halos nakatulog kagabi dahil sa kalagayan ni Stella.

Habang nasa tapat siya ng shower, hindi niya maiwasang maalala ang dalaga at ang mga naganap kagabi. He groaned inwardly as his manhood hardened while remembering Stella’s soft body against his…

“Wala kang dapat ipag-alala, Mr. Caballoro. Ms. De Luna is fine. Dala na rin marahil ito ng pagod. Kailangan mo lang ipainom ang gamot na inireseta ko para mapadali ang paggaling niya.” Sabi ng doctor pagkatapos nitong tingnan si Stella.

“Salamat, Doctor Mendez.” Nakipagkamay siya sa nakatatandang babae bago ito inihatid sa labas. Nang makaalis na ang doktora ay agad siyang bumalik sa loob ng bahay.

Gabi na pero wala siyang balak umuwi. Hindi niya maiiwan ang dalaga sa ganung kalagayan.

“Gabi na, sir. Kung gusto niyo, ako na ang bahalang tumingin kay ma’am. Pwede na po kayong umuwi.” Ani ni manang Lita nang madatnan niya ito sa loob ng kwarto.

Katatapos lang nitong punasan ng basang towel ang katawan ni Stella para bumaba ang lagnat nito.

“’Wag niyo na akong isipin, manang. Hindi rin naman ako mapapakali sa bahay kung uuwi ako. Babantayan ko na lang si Stella hanggang maging okay siya. Don’t worry, wala akong gagawing masama sa kanya.” Pagbibigay assurance niya.

“Siya sige. Kung ’yan ang gusto mo. Dadalhan ko na lang kayo rito ng hapunan mamaya.” Aalis na sana ang kasambahay nang magsalita siya.

“Manang pwede po bang gamitin ko ang kusina?” Kumunot ang noo nito.

“Bakit naman? Magluluto ka?” Takang tanong nito.

“Oo sana, manang. Gusto kong ipagluto ng lugaw si Stella.” Napangiti ang matanda.

“Kung ’yan ang gusto mo.

Maigi ngang lugaw na lang muna ang kainin niya.“ Sagot nito na nauna nang lumabas ng kwarto. Tinapunan niya ng tingin ang natutulog na si Stella bago sumunod kay manang Lita.

Nang nasa kusina na siya, inilabas ni manang Lita ang mga ingredients para hindi na siya maghanap pa. Nagpasalamat siya saka inumpisahan na ang pagluluto. Samantalang nagsimula na ring magluto ng hapunan ang matanda.

Maluwang ang kusina ni Stella kaya naman ay malaya silang dalawa roon na gumalaw. Hinahalo niya ang lugaw na niluluto nang mapansing nakatitig sa kanya si manang Lita.

“Bakit po, manang?” Takang tanong niya. Umiling ito saka napangiti.

“Wala naman. Ngayon ko lang nakita na may lalaking nag-effort para kay ma’am Stella gaya ng ginagawa mo.” Sagot nito. Napakunot-noo siya.

“Ano po ang ibig niyong sabihin?

Hindi po ba ipinagluluto ni Martin si Stella?“ Natawa ang kaharap.

“Si sir Martin? Naku, hindi marunong magluto ’yon. Ilang taon ko na ring pinagsisilbihan si ma’am Stella pero ngayon ko lang nakita na may naglutong lalaki para sa kanya.”

“Ilang taon na po ba kayong nagtatrabaho para kay Stella?” Pa-simpleng tanong niya. Biglang umiral ang kagustuhang malaman ang mga bagay-bagay tungkol sa dalaga.

“Mag-wawalong taon na rin.

Mabait si ma’am Stella. Siya ang tumulong sa’kin para makakuha ako ng residency sa France. Kung hindi dahil sa kanya, baka wala pa rin akong papel doon hanggang ngayon. Kahit pa nandito kami sa Pilipinas ngayon, parehas pa rin ang sweldo ko.“ Kitang-kita niya ang paggalang at respeto nito para sa dalaga.

Akma siyang magtatanong ulit nang bigla itong magsalita. “Naku, malapit na yatang masunog ’yang niluluto mo!” Agad naman niyang pinatay ang apoy niyon.

“Dalhin mo na ’yan kay ma’am Stella habang mainit pa. Mainam ’yan para sa kanya dahil may sakit siya. Dadalhin ko na lang sa’yo ang pagkain mo kapag nakaluto na ako.” Anito saka ipinagpatuloy ang ginagawa.

“Sige, manang. Salamat.” Nang mailagay na sa lalagyan ang pagkain ay inilagay niya sa tray iyon kasama na rin ng isang pitsel na tubig at baso.

Agad niya iyong dinala sa taas upang makain na ni Stella. Inilapag niya iyon sa bedside table saka ito ginising.

“Stella…Stella…“Tawag niya na bahagyang niyugyog ang balikat nito. She groaned.

“Get up. Kailangan mong kumain para mainom mo ’yong gamot mo.” Aniya.

“Wala akong gana.” Pabulong na sagot nito.

“Kahit na. Kailangan mo pa ring kumain. Hindi maganda ang nalilipasan ng gutom.” Pilit niya saka ito inalalayang umupo. Sumandal ito sa oversized headboard ng kama habang nakapikit pa rin. Kitang-kita na masama ang pakiramdam nito.

“Eat up kahit konti lang.” Masuyo niyang sabi saka ito sinubuan. Nagmulat ito ng mga mata saka tumingin sa kanya.

“Why are you doing this?” Tanong nito sa malat na tinig.

“’Wag nang maraming tanong. Kumain ka na lang.” Inilapit niya ang kutsara sa bibig nito at napangiti siya nang ibinuka nito ang bibig upang kainin iyon. Habang sinusubuan niya ito ay may tagpo na biglang sumingit sa kanyang balitataw.

Iyon ay noong mga panahong nagkakasakit si Mishka. Siya ang nag-aalaga rito noon kapag nilalagnat. Umiiyak pa nga ito kapag masama ang pakiramdam kaya sinisigurado niyang naroon siya palagi sa tabi nito.

Naninikip ang dibdib niya na tumingin sa magandang mukha ni Stella. Kahit alam niyang masamang-masama ang pakiramdam nito, hindi man lang ito nag-rereklamo o kaya ay umiyak. Kita pa rin ang pagiging matapang nito. Kabaliktaran ni Mishka.

Nang halos paubos na ang pagkain nito ay umayaw na ang dalaga. Hindi na rin naman niya it pinilit dahil marami-rami rin ang nakain nito.

“Inumin mo na ’tong gamot mo.” Isinubo niya ang tableta rito na agad naman nitong ininom kasama ng tubig. Akmang hihiga na ito pero pinigilan niya.

“Alam kong masama ang pakiramdam mo pero mamaya ka muna mahiga. Masama ang agad na nahihiga pagkatapos kumain.” Sita niya. Tumingin ito sa kanya. Her eyes were half-closed.

“I-I’m fine now. You can go.” Mahina ang boses na anito. Umiling siya. Mishka had been always honest with anything which was the opposite of Stella. Kitang-kita na ngang masama ang pakiramdam nito pero gusto pang magpanggap na okay lang ito.

“No. You’re not fine. Babantayan kita hanggang maging okay ka. Baka—” Naputol ang sasabihin sana niya nang biglang isinandal ng dalaga ang ulo nito sa balikat niya. Napalunok siya at hindi nakakilos agad.

“Stella?” Tawag niya rito pero hindi ito sumagot. Gumalaw siya para tingnan ang mukha nito pero dahil sa ginawa niya, muntik na itong mapasandal sa headrest. Maagap niyang iniyakap ang braso niya sa likod nito upang alalayan ito.

Para itong gulay na walang lakas.

Ilang minuto rin silang nasa ganung posisyon hanggang sa magdesisiyon siyang ihiga na ito. Tinakpan niya ito ng kumot para hindi ito lamigin. Doon naman kumatok si manang Lita upang ibigay ang pagkain niya.

Doon na siya kumain sa loob ng kwarto upang mabantayan ang dalaga. Nang matapos ay bumaba siya, dala ang mga pinagkainan nila.

“Ako na ang maghuhugas niyan. Siyanga pala, ito na lang ang suotin mo ngayong gabi. Mukhang wala kang dalang damit, eh. May mga hindi pa nagagamit na toothbrush sa bathroom cabinet ni ma’am Stella. Pwede kang kumuha doon.” Anito saka inabot sa kanya ang isang sando at shorts. Napangiti siya. Ngayon lang niya naalala na wala nga pla siyang gamit na dala.

“Thank you, manang.” Bago siya umakyat ay pumunta muna siya sa sasakyan niya dahil naalala niyang may mga damit pa yata siya doon sa bag niya. Ginamit niya iyon noong isang araw nang may pinuntahang business trip.

Ngunit wala na palang laman iyon maliban na lang sa isang piraso ng boxers at isang briefs. Napapailing na lamang na bumalik siya sa loob ng bahay saka naligo. Mabuti na lang at ’yong hinidi pa niya nagamit ang naroon.

Nang matapos siyang maligo at makapagbihins ay nagulat na lang siya nang marinig na umuungol si Stella. Agad niya itong nilapitan.

“Stella? Are you okay? Masama pa rin ba ang pakiramdam mo?” He asked worriedly.

“I-It’s cold.” Ungol nito sa nanginig na tinig. Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa. Niyakap niya ito sa ilalim ng kumot pero agad rin siyang nagsisi.

She could clearly feel her soft body against his. Her supple breasts were crashed against his hard chest. Napalunok siya at agad nag-init. Ramdam niya ang unti-unting pagsaludo ng ‘kaibigan’ niya.

“Damn it, Gav! She’s not Mishka!” He chastised himself, gathering all the self-control he has but her effect on him was so strong that he couldn’t resist. Lalo pang nagbaga ang katawan niya nang isiksik ng dalaga ang mukha sa leeg niya na animo isang bata na naghahanap ng kalinga.

Pakiramdam niya ay nanigas na ang buo niyang katawan. Para na siyang naging rebolto na hindi gumagalaw.

Pinilit niya ang sarili na matulog na lang pero hindi talaga siya makatulog. Masakit na ang puson niya. Napabuntong-hininga na lamang siya.

Bandang alas dos ng madaling araw nang sa wakas ay mapansin niyang bumaba na ang lagnat nito pero naliligo na ito ng pawis. Unti-unti siyang bumangon upang hindi ito magising.

Gusto niyang puntahan si manang Lita pero alam niyang tulog na ito. Hindi rin naman niya alam kung saan ang kwarto nito.

Then, he gave up. He didn’t have a choice but to change her clothes himself. Naghanap siya ng pwede niyang ipalit na damit sa walk-in closet ni Stella at napili niya ang isang loose shirt at panty. Naghanap siya ng shorts pero wala siyang nakita sa dami ng mga lalagyan roon. Hindi na rin niya pinatagal ang paghahanap dahil baka matuyuan ng pawis ang dalaga.

Agad siyang bumalik sa kama saka ito inumpisahang hubaran. Pumikit siya bago inumpisahang tanggalin ang mga damit nito. Napamura siya dahil kumakabog ang dibdib niya. Damn it! Don’t act like a bloody teenager who haven’t seen a woman’s body before, you fool!

“Sh*t!” Napamura siya nang hindi mahagilap ang hook ng bra nito. Nahihirapan siya dahil nakapikit siya. Pilit niyang binabalewala ang lambot ng balat nito. Then, he realized that the hook was on the front. He swallowed hard while unhooking. He was tempted to open his eyes but he did everything not to give in to temptation.

Nang mataggal iyon ay dali-dali niyang isinuot ang t-shirt rito saka ang pangbaba naman nito ang inalis. Nang sa wakas ay matapos siya, sobra siyang nakahiga ng maluwag.

Nagmulat siya ng mga mata para lang mapalunok nang tumambad sa kanya ang makinis nitong mga hita. Napalunok siya pero agad niya itong tinakpan ng kumot.

Agad siyang lumayo sa kama saka bumaba upang uminom ng tubig. Kinalma muna niya ang nagwawala niyang pagnanasa para kay Stella bago siya bumalik sa loob ng kwarto…

“Siguro, mas maganda na lang na lumayo ka sa kanya, Gav. Hindi siya ang asawa mo, tandaan mo ’yan. Kay Mishka ka lang dapat makaramdam ng ganyan.” Bulong niya sa sarili matapos maalala ang mga nangyari kagabi.

Sinabi niya sa dalaga na si manang Lita ang nagpalit ng damit nito para hindi ito mailang o kaya ay magalit sa kanya.

He chuckled bitterly. Looks like he needs to distance himself from her. She’s already committed to someone at ayaw niyang makagulo ng relasyon. Kahit pa napatunayan niya sa halik na pinagsaluhan nila na may chemistry silang dalawa, kailangan niyang putulin kung anuman ang ugnayan niya rito.

He’s only for Mishka and feeling a strong lust and desire for another woman, let alone to someone who has the same face as his wife, is out of the question.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Ano kaya ang hihingiin na pabor ng La Madrid Corporation mula sa DLC?

Lalayuan na nga ba talaga ni Gavril si Stella?

Talaga nga bang may relasyon sina Stella at Martin?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 9

Chapter 9

AGAD na nag-angat ng paningin si Stella nang may marinig siyang nagbukas ng pintuan sa kabilang opisina. Agad siyang tumayo saka lumabas ng sariling opisina upang sugurin ang bagong dating. Nakabuakas ang pintuan niyon kaya naman dire-diretso siyang pumasok.

“I’m glad that you finally decided to—” Napatigil siya sa akmang pagbubunganga nang mapansing hindi pala si Gavril ang nasa loob. Nakatingin ito sa kanya na mukhang nabigla.

“Who are you? Where is Mr. Caballero?” Usisa niya sa lalaki na nakakunot-noo.

Alanganin itong ngumiti. “G-Good morning po. Ako po si Raymond Henares, ang bagong COO ng DLC. Ako po ang pumalit kay Mr. Caballero.” Sagot nito na tila nai-intimidate sa kanya.

“What?! He quit without even having the decency to send me a resignation letter?! Besides, he signed a contract with us! He can’t just quit the job just like that!” Hindi niya alam pero inis na inis siya sa nalaman.

Ito na ang pangalawang araw na hindi pumasok ang binata kaya naman nagngingitngit siya. Mula nang huli silang magkita noong sabado sa bahay niya ay hindi na ito nagparamdam pa sa kanya. Hindi na rin ito pumasok mula kahapon kaya siya nagagalit.

“Hindi ko po alam ang buong detalye, ma’am. Ang CEO po mismo ang nagpadala sa’kin dito.”

“Mamie hired you?” Parang hindi makapaniwalang tanong niya. Hindi naman sa pagiging mapamintas pero isa itong nerd. Nakasuot ito ng eyeglasses, parang gupit nit Rizal ang buhok nito saka parang damit ni Mr. Bean ang suot nito. Payat rin ito at mukhang mahiyain.

She mentally shook her head when she realized that she was scrutinizing the guy from head to foot.

“Opo, ma’am.” Sagot nito na nagbaba ng tingin.

Iritable siyang lumabas ng opisina nito. Hindi niya alam kung bakit ganun ang nararamdaman niya. Ang alam lang niya ay nagagalit siya dahil umalis si Gavril na wala man lang pasabi kahit pa may kontrata itong pinirmahan sa kompanya nila.

Bumalik siya sa kanyang opisina saka niya pinindot ang intercom upang tawagan si Alice.

“Yes, SDL.” Agad nitong sagot mula sa kabilang linya. Nasa sarili nitong opisina ang EA.

“I want you to give me the phone number of Mr. Gavril Caballero. Now.” Utos niya sa matigas na tinig.

“Copy, SDL. I’ll send you right away.” She pressed the end call button. Ilang segundo pa at dumating ang hinihintay niya. Alice sent through email. Agad niyang tinawagan ang naturang numero pero lalo lang nadagdagan ang inis niya nang hindi sagutin ng binata ang tawag niya. She tried calling him three times but he was unattended.

She huffed and then gave up. Bakit nga ba siya nag-aaksaya ng oras para sa lalaking ’yon? Kung ayaw na nitong magtrabaho sa DLC, eh ’di ’wag!

Ipinagpatuloy niya ang trabaho pero hindi niya maiwasang maalala ang unprofessionalism na ginawa ng lalaki. How could he quit just like that? Isang malaking kompanya ang DLC at hindi niya pwedeng basta na lamang palampasin ang ginawa nito.

She heaved a sigh and then closed her eyes. She needed a break. Akma siyang tatayo upang sumagap ng sariwang hangin sa may bintana nang may kumatok sa pintuan niya.

“Come in!“Aniya sa medyo malakas na tinig para marinig ng kumakatok. Agad namang bumukas ang pintuan pero nagulat siya nang mapagsino ang pumasok. It was the CEO of DLC. Amelia De Luna.

Napatayo siya. “M-Mamie?” She uttered in surprised. A smile appeared on her grandmother’s lips.

“Yes, it’s me. Bakit parang gulat na gulat ka, hija?” Tanong nito sa casual na tono. Kahit matanda na ito, maganda pa rin at graceful ang bawat galaw. Ito ang tipo na unang tingin pa lang ay alam nang strikto at matapang.

Ngumiti siya saka ito sinalubong ito ng yakap at halik sa pisngi. “Hindi naman, mamie. Akala ko kasi next month pa ang uwi niyo dito sa Pilipinas.” Her mamie looked at her like a hawk.

“Yes. Next month pa sana but I’ve decided to come home earlier than scheduled. May importante akong dapat asikasuhin dito. Anyway, you look stressed out. May problema ba dito sa DLC?”

Agad siyang umiling. “Wala naman, mamie. Marami lang akong trabaho.” Umupo sila sa mini living room ng kanyang opisina.

“Ganun ba? That’s good. Ayokong problema ang sasalubong sa’kin sa pagbabalik ko dito sa PIlipinas. Anyway, I sent a new COO for the company. Mr. Henares is very capable that’s why I personally handpicked him.”

“Okay lang po sa inyo na biglang nag-quit ’yong dating COO without even finishing his contract?” Gulat na tanong niya. Hindi ganun ang inaasahan niya sa abuela. Masyado itong strikto sa mga gano’ng bagay para lang palagpasin iyon ng ganun lang.

“Yes and this is the best for everyone.” Nagtaka siya sa sagot nito.

“What do you mean by that, mamie?” Hindi niya napigilan ang sariling magtanong.

“Just forget about him, hija. Ang importante ay maging maayos ang lahat dito sa DLC even without him.” Her grandmother answered dismissively. Tumango na lang siya.

“Anyway, we will have dinner with the La Madrids tonight so I want you to go home early and prepare yourself for the night.” Imporma nito saka tumayo na. “I still have a meeting. See you at home, hija.” She then kissed her on the forehead and then left her office.

Naiwan siyang nagtataka. Ano naman kaya ang dahilan at magsasama sa isang dinner ang dalawang pamilya? She decided to call Martin.

“Yes, darling? Napatawag ka.”

“Mamie was just here in my office. Ano ’yong sinasabi niyang dinner ng mga pamilya natin tonight?”

“Ah, yes. My father just called me up just a while ago. Hindi ko rin alam pero mukhang tungkol ito sa merging ng mga kompanya ng mga pamilya natin.” Hindi niya alam pero bigla siyang kinabahan sa narinig. Ilang araw na siyang ’di mapakali tungkol doon.

Kilala niya ang abuela. Alam niyang may pinaplano ito at kailangan niyang malaman kung ano ’yon.

“Bakit biglaan yatang umuwi si madam? Parang may napaka-importante siyang gagawin dito sa Pinas kaya siya umuwi agad, ah.”

“Hindi ko alam. Ikaw? May alam ka ba?” Tanong niya sa binata.

“Trust me, darling. Wala rin akong alam. Dibale, siguradong malalaman natin ’yan mamayang gabi. Hindi ko rin alam kung bakit pinipilit ako ni daddy na pumunta because the last time I checked, itinakwil na niya ako. Kaya nga ako nagtatrabaho sa Hotel De Luna, eh.”

Napabuntong-hininga na lang siya. “Ganun ba? Sige, see you tonight then.” Ibinaba na niya ang cellphone. Something’s not right and it was worrying her. Bahala na nga…

One week later

NAKATITIG lang si Stella sa kisame ng kanyang kwarto. Kanina pa siya gising pero wala siyang ganang bumangon. Napatingin siya sa orasan. Quarter to nine na pala. For the first time in a while, ngayon lang siya na-late bumangon.

She’s an early riser. She’s the type to wake up early and start her day meaningfully. Pero nang araw na ’yon ay wala siyang lakas upang gawin ang mga dapat niyang gawin.

Ilang minuto pa siyang nanatili sa kama bago niya napagpasyahang bumangon na.

Babangon na sana siya ngunit naalala niyang wala pala siyang trabaho.

Humingi pala siya ng isang linggong bakasyon at himalang pinagbigyan naman siya ng lola niya. Bigla niyang naalala ang naging usapan noong dinner ng pamilya De Luna at La Madrid. Mapait siyang napangiti.

Parang gusto niyang magwala sa galit at sama ng loob na kinikimkim pero nagpigil siya. Isang linggo na buhat ng isiwalat ng abuela ang nais nitong mangyari at hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala.

Hindi niya akalaing pati ang bagay na dapat siya lang ang may desisyon ay pakikialaman rin nito. She chuckled humorlessly.

“You can do this, Stella. Just like always, just do what must be done and get it over with.” Kumbinsi niya sa sarili saka bumangon. Akmang bababa na siya sa kama nang tumunog ang cellphone niya.

“What is it?” Bungad niya nang sagutin ang tawag.

“Wow! Ang sungit, ah. Ikaw lang talaga ang kilala kong umaga pa lang, wala na sa mood.” Reklamo ni Martin. For some reason, bigla niyang naalala si Gavril dahil sa sinabi nito. Parang nag-echo sa isip niya ang sinabi nito noong huli silang nagkita. Ganyan ka ba talaga? Kahit umaga, naninigaw?

Mahigit isang linggo na siyang walang balita rito pero nakapagtatakang lagi itong sumusulpot sa utak niya na ikinaiinis niya. Bakit kailangan niya itong maalala? Wala naman silang pinagsamahan na maganda.

Biglang namula ang mga pisngi niya nang maalala ang pinagsaluhan nilang halik. Argh! I told you to forget about that, you idiot!

Muntik na niyang masabunutan ang sarili.

“Hoy, Miss Stella De Luna. Nand’yan ka pa ba?” Napakurap-kurap siya nang marinig ang tinig ni Martin. Napakagat-labi siya.

“O-Of course. Ano ba kasi ang sasabihin mo? Bakit ka napatawag?”

“Naku, darling! Don’t tell me, nakalimutan mo? Remember, ngayon ang alis natin.” Pagpapaalala nito. Stella muttered something under her breath and then glanced at her suitcase which she packed up yesterday.

“Oo nga pala. Sorry, I forgot. Sige, I’ll get ready na. Kita na lang tayo sa airport.” Narinig niyang bumuntong-hininga ang binata.

“Sige. See you later, darling.” Pinindot na niya ang end call button saka walang ganang bumaba ng kama. Pumasok siya sa banyo upang maglinis ng katawan. Pagkatapos ng halos isang oras ay tapos na siya. Nagbihis na rin siya saka nag-apply ng manipis na make-up.

Uminom lang siya ng gatas saka kumain ng isang piraso ng loaf bread bago nagpahatid sa airport sa kanyang driver.

Nang makarating siya doon ay naroon na si Martin at hinihintay siya. Nakipag-beso-beso siya rito.

“Mukha ka namang naligo pero bakit parang hindi pa rin natanggal ’yang kasungitan mo.” Komento ng lalaki na natatawa. She gave him a sharp look but he just laughed.

“Oh, uh. Talagang masama ang gising natin, ah.” Lalong naningkit ang mga mata niya. Napangiwi ang binata nang makita ang talim ng tingin niya rito. “Sige na nga, titigil na ako baka ako pa ang almusalin mo.” Napapakamot sa ulo na anito. Napailing na lang siya.

“Bakit ba kasi kailangan nating pumunta sa Pagudpud? Kailangan ba talaga? Kilala na natin ang isa’t-isa. No need to go somewhere just to make ourselves comfortable with each other.” Reklamo niya. He chuckled.

“Yeah, you’re right. Pero alam mo namang suggestion ito ng mga oldies.” Bigla itong nagseryoso saka hinawakan ang isang kamay niya. “I’m sorry, darling. Gusto ko mang humindi pero ito lang ang paraan para tanggapin ulit ako ni daddy. Alam mo namang matagal ko nang hinihintay ’yon, ’di ba?”

Itinakwil si Martin ng ama nito dahil sa isang bagay na nadiskobre nito tungkol sa pagkatao nito. Pinalayas ito sa bahay ng mga ito kaya naman tinulungan niya itong magkatrabaho sa DLC Paris. Pero nang umuwi siya sa Pilipinas, isinama niya ito dahil ito ang ginawa niyang general manager ng Hotel De Luna.

She took a deep breath. “Yes and I understand you. Kung may maganda mang nangyari, ’yon ay ikaw ang gusto ng mamie na pakasalan ko. At least, ikaw ’yon not some random spoiled guys out there.” Pilit ang ngiting aniya.

Oo, ipinagkasundo sila ng mga pamilya nila. During their families’ dinner last week, her grandmother and Martin’s father announced their plan to merge the two companies and that will happen after their wedding. Gulat na gulat silang dalawa ni Martin pero pareho silang walang nagawa.

“’Yon din ang nasa isip ko. At least, ikaw ang pinili nila. Kilalang-kilala mo ako at ikaw lang ang taong nakakaintindi sa’kin. Kung ibang babae lang ang gusto nilang pakasalan ko, hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Baka babalik na lang ako ng Paris.” Natawa siya na napapailing sa sinabi nito.

“Whatever. Let’s just go.” Akma siyang maglalakad nang magsalita ang lalaki.

“Wait, darling.”

“What? Tayo na.”

Ngumiwi ito. “Sorry, pero hindi ako makakasama sa’yo ngayon. May biglaan kasi akong kailangang gawin, eh. Don’t worry. Susunod ako bukas o sa makalawa.” Martin said apologetically. Nanlaki ang mga mata niya.

“Ano?! Pababayaan mo lang akong mag-isa na pupunta doon?!”

“Kaya mo ’yan. Matanda ka na kaya. “

“Matanda ka d’yan! I’m only 25 years old, for yout info.!” Sagot niya na nameywang. Martin laughed.

“25 lang ba? Akala ko 45. Para ka kasing matandang dalaga sa sobrang sungit, eh.” Kantiyaw nito kaya nasapok niya ito sa balikat.

“Aray ko! Joke lang, ikaw naman. ’Di ka na mabiro.” Inirapan niya ito. Ngumiti ang binata saka siya niyakap.

“’Wag ka nang magalit, darling. Isipin mo na lang na pagkakataon mo ’to para makahinga at makapag-isip-isip ng mabuti. Don’t worry. Susunod ako kapag natapos ako dito.”

“Alam ba ito ng parents mo?” Nag-aalala niyang tanong.

“Naku. No need for them to know. Basta, kapag tumawag sila sa’yo, sabihin mo na magkasama tayo.” Bilin nito.

“Ginawa mo pa akong sinungaling.”

“It’s not a complete lie though because I’ll be there before you even know it. Sige na. Mag-check-in ka na. Baka mahuli ka pa.” Anito saka siya hinalikan sa pisngi.

“Whatever. Basta, siguraduhin mong susunod ka kaagad. Ayokong mag-isa doon.”

“Opo.” Napailing na lamang siya. Inihatid siya nito ng tanaw hanggang sa makapasok siya sa may boarding area. Napabuntong-hininga na lang siya habang naghihintay.

Ang alam ng mga magulang ni Martin pati na ang lola niya ay magkasama silang magbabaksyon sa Pagudpud para daw mas makilala nila ang isa’t-isa bago sila ikasal sa susunod na buwan.

She smiled bitterly. Parang gusto niyang takasan ang lahat ng ito at magpakalayo-layo na lamang pero alam niyang hindi niya pwedeng gawin ’yon.

NANG makarating siya sa Ilocos Norte ay may sumundo sa kanya na driver ng Hotel De Luna. Mayroon ring branch ang hotel ng pamilya niya roon at doon din siya mamamalagi habang nasa Pagudpud siya. Binilin niya ang driver na ’wag nang iparating pa sa Lola niya na hindi niya kasamang dumating si Martin.

Pumayag naman ito agad. Nang makarating sila sa kanilang destinasyon ay hindi niya mapigilang humanga sa ganda ng tanawin. Ito pa lang ang unang beses niyang pagtapak sa lugar na iyon.

Personal siyang inihatid ng manager ng hotel sa kanyang magiging kwarto.

“Ito po ang magiging kwarto niyo, ma’am.” Magalang nitong sabi nang nasa loob na sila. She did a quick tour. Nagpasalamat siya rito pagkatapos saka ibinilin rin rito ang sinabi niya sa driver.

“I hope, this wouldn’t reach my lola’s ears, Mrs. Lopez.”

“Makakaasa po kayo, ma’am.” Sagot nito bago lumabas ng kwarto. Nang mapag-isa ay pumunta siya sa terasa upang sumagap ng sariwang hangin. Napangiti siya nang makita ang sobrang gandang view mula sa itaas ng hotel.

Kahit papaano ay gumaan ang dibdib niya.

Ang asul na asul na dagat at ang mga puno ng niyog sa may tabing dagat ay nakakahalina. May infinity pool rin na kadugtong na ng tubig dagat. Ang napakaputinng buhangin ay tila nag-aanyaya sa kanya.

She decided to go have a dip. Konti lang ang tao kaya naman magandang mag-relax habang nagsa-sun bathing.

Nagsuot siya ng swimsuit saka itinapis sa kanyang baywang ang sarong niya. Naglagay muna siya ng sun screen bago lumabas para hindi siya ma-sun burn.

Nang nasa tabing dagat na siya ay nahiga siya sa isang lounge chair na may payong habang pinagmamasdan ang magandang tanawin.

That calmed her senses. Parang bigla niyang naramdaman ang pagod. Pipikit na sana ang mga mata niya nang biglang may mapansin siya sa ’di kalayuan. He looked familiar.

Kagagaling lang nito sa tubig, dala-dala ang surfboard nito. He was only wearing trunks and his muscular body looked so manly and sexy as the droplets of water covered his skin. Napalunok siya.

Nanlaki ang mga mata niya nang mapatingin ito sa gawi niya at magsalubong ang mga mata nila. For some reason, her heartbeat became erratic as her breath got trapped in her throat. What the heck is he doing here?!

Sino ang naghinala sa inyo na ipagkakasundo sina Stella at Martin bago ang chapter na ’to?

Sino kaya ang nakita ni Stella sa Hotel De Luna in Pagudpud?

Matutuloy kaya ang kasal nila ni Martin?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 10

CHAPTER 10

AGAD na nag-iwas ng tingin si Stella nang makita si Gavril na napatingin sa gawi niya. Pasimple niyang hinila pababa ang suot na beach hat upang takpan ang mukha, umaasa na sana hindi siya nakilala ng binata. Ano ka, anime character na kapag nagsuot lang ng shades, hindi na makikilala? Wala ka sa mundo ng anime, Stella!

Muntik na niyang batukan ang sarili sa naiisip. Bakit sa lahat ba naman ng tao na pwede niyang makita sa Pagudpud ay ito pa?!

“Fancy meeting you here.” Napapikit siya saka napa-kagat labi. Darn it! Bakit pa siya lumapit?! Tinanggal niya ang takip ng mukha na beach hat saka sinalubong ang titig nito. She raised her chin defiantly.

“Oh, Mr. Caballero. I didn’t know that you were here too.” She answered, trying her best to sound casual. He chuckled as his eyes roamed around her body. Agad siyang nakaramdam ng pagkailang dahil sa pagtitig nito na animo may apoy na naglalagablab at nagpainit sa sistema niya.

Pakiramdam niya ay nagsitayuan lahat ng mga balahibo niya sa katawan dahil sa kakatwang kilabot na naramdaman niya dahil lang sa pagtitig nito sa katawan niya.

“Eyes up here, Mr. Caballero!” Inis niyang sita na ikinatawa nito ng mahina.

“You’re really a feisty one, Stella.” Napataas ang kilay niya nang marinig na tinawag siya nito sa pangalan niya.

“So, first name basis na ngayon?” Pasarkastiko niyang saad.

He shrugged his shoulders. “Why not? Wala naman na ako sa DLC. Since kilala naman natin ang isa’t-isa, why don’t we just be civil with one another? Wala naman akong nakikitang mali doon, ’di ba? Unless kung mas gusto mong manatili tayong pormal sa isa’t-isa na para bang nasa opisina.”

“We’re not close, Mr. Caballero, para tawagin mo ako sa pangalan ko.” Malamig niyang saad. The corner of his twitched.

“Really? Even after the kiss we’ve shared? If I remembered it right, ikaw ang nanghali—” Nanlaki ang mga mata niya sa agad na tumayo upang takpan ang bibig nito saka tumingin sa paligid. Nakahinga siya ng maluwag nang makitang wala namang tao na nasa malapit sa kanila.

“Don’t you ever say that again! Baka may makarinig sa’yo at kung ano pa ang isipin!” She hissed. Ngunit hindi sumagot ang binata na nakatingin lang sa mukha niya. Then, his eyes sparkled playfully. Pa’no ba naman, halos magdikit na ang mga katawan nila dahil sa ginawa niyang paglapit rito.

Agad niyang tinggal ang palad na nakatakip sa bibig nito at akmang lalayo nang bigla siyang hapitin nito sa baywang palapit rito. Napasinghap siya nang magdikit ang mga katawan nila lalo.

Nakita niyang binitawan nito ang surfboard na hawak sa isang kamay at bumagsak iyon sa buhangin.

“Your swimsuit suits you. Though, I don’t like the idea that it leaves little to the imagination.”

“Bakit ikaw, naka-swimming trunks ka lang naman, nagreklamo ba ako? Aren’t you being sexist here? Wala kang pakialam sa suot ko! L-Let go of me!” Muntik na niyang batukan ang sarili nang bahagya siyang mautal.

Pa’no ba namang hindi. Ramdam na ramdam niya ang matitigas nitong masel na nakadikit sa balat niya dahil na naka-swimsuit lang silang dalawa. Ang mga braso nitong nakapulupot sa baywang niya ay parang hindi na mabaklas dahil sa sobrang tikas.

Ngayon lang siya nakaramdam ng ganun na tila ba isa lang siyang sisiw sa bisig ng isang agila.

He felt so manly against her soft skin. Kahit pa basa ang katawan nito ay para itong nag-aapoy at ang katawan niya ay nahahawa sa init nito.

“I told myself to try and forget that you exist that’s why I quit my job at DLC. Lumayo ako kasi ayaw kong makagawa ng isang bagay na pagsisisihan ko. But now, you’re here, teasing me, pushing me to my limit.” Tila paos ang boses na bigkas nito.

Ang mga mata ay nakatitig sa kanya na animo hinahaplos pati ang kaluluwa niya. Biglang nanuyo ang lalamunan niya. But then, she mentally shook her head. ’Wag magpaapekto, Stella! Show him that he can’t just treat you like this!

“I’m not! Ano bang pinagsasabi mo?! Ni hindi ko nga alam na nandito ka rin dahil kung nalaman ko ng mas maaga, hindi na ako tumuloy pa!” Inilapat niya ang mga palad sa matigas nitong dibdib at akmang itutulak ito palayo sa kanya pero bigla siyang nawalan ng lakas nang lalo pa nitong pagdikitin ang mga katawan nila.

She cold feel the heat that was radiating from his muscular body. Dahil sa ginawa nito, para na siyang naging estatwa na hindi makagalaw. Ang bilis-bilis ng tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung bakit siya nagkakaganun. She’s Stella De Luna, the President of De Luna Corporation, for God’s sake!

Lahat ng empleyado niya ay naiintimidate sa kanya. Lahat ng kumakalaban sa kanya sa negosyo ay nilalagay niya sa dapat nilang kalagyan. Kilala siya sa pagiging matapang at palaban na babae sa business world. Pero ngayon, parang biglang nawalan siya ng lakas dahil lang sa ginagawa ni Gavril at hindi niya gusto ang pakiramdaman na ’yon.

Nanlaki ang mga mata niya nang biglang bumaba ang tingin nito sa mga labi niya. She unknowingly wetted her lips with the tip of her tongue. Alam niya ang tingin nito na ’yon at kailangan na niyang lumayo rito bago pa siya mapasailalim sa hipnotismo nito.

“M-Mr. Caballero! Don’t you dare!” She threatened. Kahit pa sobrang bilis na ng tibok ng puso niya at naaapektuhan siya rito ng sobra ay pilit niya iyong nilabanan.

“Try to stop me, honey baby.” Hindi niya alam kung bakit tila lalong nagwala ang tibok ng puso niya dahil sa endearment na iyon. Her eyes widened nang unti-unti lumapit pa lalo ang mukha nito sa mukha niya.

Parang hindi na makadaan ang hangin sa pagitan ng mga mukha nila dahil sa sobrang lapit nila sa isa’t-isa. Literal na napigil sa lalamunan niya ang paghinga.

“Stop it…” Pabulong niyang sita saka ito bahagyang itinulak. Kailangan niyang pigilan ang lalaki bago mahuli ang lahat.

“That’s not enough to stop me.” Napalunok siya. Mukhang hahalikan talaga siya nito kung wala siyang gagawin.

“I already gave you enough chance. Now, you can’t stop me.” Akma siya nitong hahalikan nang biglang manulas sa mga labi niya ang nasa isip.

“I’m not your wife.” Hindi niya alam kung bakit ’yon ang nasabi niya pero naging epektibo iyon para pigilan ang binata sa balak nitong gawin. Ramdam niyang nanigas ang katawan nito at natigilan. ILang segundo siyang nitong tinitigan. Akala niya ay lalayo na ito sa kanya pagkatapos niyon pero nagkamali.

“Nice try.” He even smirked before capturing her lips with a hot kiss. Gaya noong unang halik na pinagsaluhan nila, mapusok agad ang paghalik nito na animo sabik na sabik sa kanya. Agad na nawala sa katinuan ang isip niya at hindi na makagalaw pa.

A soft moan escaped from her lips when his hands started caressing her back in a seductive manner. Naka-two piece lamang siya kaya malayang gumalugad ang mga mapangahas na palad nito sa katawan niya. Pakiramdam niya ay sinisilaban na siya. Nawala na sa isip na nasa tabing-dagat sila at may mga ilang turista doon na siguradong nakatingin na sa kanila.

Dahil sa ginawa niyang pag-ungol ay sinamantala iyon ng binata upang lalong palalimin pa ang halik na pinagsasaluhan nila.

“I’ve missed these luscious lips. I thought, hindi na ako magkakaroon pa ng pagkakataon na matikman muli ang mga matatamis mong labi but destiny made our paths cross again.” He uttered huskily and then gently bit her lower lip in a teasing manner, as if he couldn’t get enough of kissing her.

“This time, bibigyan ko ng pagkakataon ang sarili ko na makilala ka pa ng lubos. Akala ko, kapag lumayo ako sa’yo ay makakalimutan ko na rin ang mga nararamdaman ko pero nagkamali ako dahil lagi ka pa ring sa isip ko oras-oras.”

“This is crazy and you know that! Kailan lang tayo nagkakilala at—”

“So what? I don’t care! Ang alam ko lang, sa’yo lang ulit ako nakaramdam ng ganito. Nang mawala siya, nangako akong hinding-hindi na ako titingin pa sa ibang babae. Pero nang dumating ka, nagbago ang lahat. Kahit sa maikling panahon na nagkasama tayo, you made me feel alive again.” Para siyang binuhusan ng malamig na tubig nang marinig ang mgs sinabi nito. Akma siya nitong hahalikan ulit pero malakas niya itong itinulak.

“I told you before, I’m not your wife. ’Wag mong buhayin sa akin ang asawa mo.” Matigas niyang saad saka tumalikod rito. Aalis na sana siya pero pinigilan siya nito sa kamay.

“I am not trying to. No’ng napatunayan ng PI ko na hindi ikaw si Mishka, itinanim ko na sa isip ko na ibang tao ka. Kahit hindi ko maiwasang maalala sa’yo ang asawa ko dahil iisa ang mukha ninyo, I’m aware that you’re your own person.” Anito ngunit hindi siya kumbinsido.

“Stop it. Wala akong balak maging substitute ng asawa mo. Please, tigilan mo na ’tong kalokohang ito.” Lumingon siya rito saka sinalubong ng tuwid ang titig nito. “Besides, I’m already engaged to be married next month with Martin.” Parang nanghina na dahan-dahang binitawan nito ang kamay niya.

For some reason, her heart tightened seeing him like that pero pinigilan niya ang sarili na makaramam ng kahit anumang damdamin para rito.

“Goodbye, Mr. Caballero.” Aniya sa pinatatag na tinig kahit pa parang bibigay ang mga tuhod niya. Naglakad siya palayo rito na walang anumang direksyon sa isip. Ang gusto lang niya ay makalayo rito. Nang marating niya ang mabatong bahagi ng beach na ’yon ay saka lang siya tumigil.

Wala nang tao sa banda roon dahil malalaki ang mga bato. Halos sampong minuto rin siyang naglakad hanggang sa marating niya ang tagong bahagi na ’yon.

Naupo siya sa isang malapad na bato habang habol ang hininga. Napahawak siya sa dibdib. Hindi naman siya tumakbo pero ang lakas ng pintig ng puso niya.

“Damn it!” She dialed Martin’s number on her phone. She wanted to distract herself. Naka-ilang ring rin iyon bago sagutin ng lalaki.

“I think, uuwi na ako ngayon din.” Imporma agad niya rito.

“What? Kararating mo lang d’yan pero gusto mo nang umuwi agad? Don’t tell me pangit ang lugar?”

“Ano ka? May pangit ba na De Luna Hotel and resort? Syempre, maganda dito!” Inis niyang saad.

“Eh, kung ganun, bakit nga?”

“Basta! Gusto ko nang umuwi!”

“Naku. Pa’no ba ’yan? Next week pa ’yong na-book na return ticket mo, ’di ba? Besides, sayang naman ang bakasyon mo kapag uuwi ka na agad. Sigurado na kapag nakita ka ni madame na walang ginagawa sa bahay, papapasukin ka no’n sa trabaho. At least d’yan, makakarelax ka pa. Just give it a try for a couple of days. Kapag talagang hindi mo nagustuhan, then you can come home earlier than scheduled.” Pangungumbinsi ng binata. Napabuntong-hininga siya.

Bakit nga ba siya aalis agad? Dahil lang kay Gavril? She mentally shook her head. Dapat hindi niya ipakita sa lalaki na naaapektuhan siya sa presensya nito. Dapat siguraduhin niyang hindi na mauulit pa ang nangyari kanina.

“Sige na nga. Ikaw? Kailan ka ba talaga susunod dito?” Usisa niya kapagkuwan.

“I’m not sure yet. Kapag tapos na ang inaasikaso ko dito, susunod agad ako.” Paninigurado nito. Akma siyang sasagot nang may marinig siyang nagsalita sa background.

“Sino na naman ’yang kausap mo?” Iritableng tanong ng isang babae. Nanlaki ang mga mata niya.

“Hoy, sino ’yong nagsalita?” Natatawa niyang saad. Parang ang tapang ng boses nung babae.

“Wag madumi ang isip, darling. Alam mong imposibl—” Ngunit hindi na natuloy ang sasabihin nito dahil biglang naputol ang linya.

“Hey, Martin? Martin?” Pero wala na talaga ang kausap sa kabilang linya. Natatawa na lang at napapailing na tumayo siya. Hindi na niya sinubukang tawagan ulit ang fiancé dahil mukhang may pinagkakaabalahan ito.

Akma siyang maglalakad pabalik sa pinanggalingan nang may biglang humarang sa kanya.

“Hi, sexy. Are you alone? Want some company?” Nag-angat siya ng tingin at nakita niya ang isang lalaki na nakangisi habang nakatingin sa kanya na punong-puno ng malisya. Unang tingin pa lang ay manyak na ang loko.

“No.” Simpleng sagot niya at akmang lalampasan ito nang harangin ulit siya nito.

“Not so fast. Kararating ko lang pero aalis ka na agad?” She glared at him.

“Wala akong pakialam sa’yo. Kung gusto mong manatili rito, ’wag mo akong idamay.” Masungit niyang sagot saka nilampasan ito. Ngunit nakailang hakbang pa lamang siya nang may isa pang lalaki na biglang lumitaw sa harap niya.

Gaya no’ng isang lalaki, nakangisi rin ito na punong-puno ng malisya habang pagpi-piesta ang mga mata nito sa katawan niya. Bigla siyang kinilabutan nang sabay na tumawa ang dalawa.

“Get out of my way!” Sigaw niya sa lalaki na nasa harapan niya.

“Papayagan ka naming umalis pero sa isang kundisyon.” Pati boses ng kumag ay nakakapangilabot. Lihim siyang napangiwi nang makita ang iisang ngipin nito na kulay dilaw.

“At ano naman ’yon?”

“Pagbigyan mo muna kami.” Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi nito. Kahit hindi nito lantarang sabihin ay alam na niya ang nais mangyari ng mga ito.

“In your dreams!” Sigaw niya at akmang tatakbo pero nahila siya sa kamay ng isang lalaki.

“Sabing dito ka muna, eh!” Nagpumiglas siya.

“Bitiwan mo ako! Help!” She screamed but they just laughed at her. Medyo may kalayuan ang kinaroroonan nila sa main beach. Maingay rin ang bawat hampas ng tubig-dagat kaya hindi siya maririnig ng mga tao.

“Hindi ka naman namin sasaktan basta pagbigyan mo lang kami, Ms. Sexy.” Anang isang lalaki na naghuhubad na ng t-shirt. Nangilabot siya lalo. Nagpapanic na siya at hindi alam ang gagawin.

“Pakawalan niyo ako, mga pangit!” Sigaw niya at tila napikon ang dalawa.

“Ano’ng sinabi mo?”

“Ang sabi ko, pangit kayo!”

“Ah, ganun?” Nanlaki ang mga mata niya nang akmang sasampalin siya nito. Ipinikit niya ang mga mata pero pagkatapos ng ilang segundo ay walang sampal na dumapo sa pisngi niya. Nakarinig rin siya ng komosyon.

Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata at ganun na lamang ang gulat niya nang makitang bagsak na sa buhanginan ang dalawang manyak habang umuungol sa sakit at salitang binubugbog ng isang lalaki. Si Gavril. Para itong isang mabangis na hayop sa sobrang galit.

“T-Tama na.” Pakiusap ng isang lalaki na hinang-hina na at putok na ang mga labi.

“Papatayin ko kayong dalawa!” Sigaw ni Gavril habang sige lang sa pagsuntok. Para na siyang natulala. Pero nang makitang mapapatay na nito ang mga lalaking ’yon ay pinigilan na niya ito.

“Tama na! Mapapatay mo na sila!” Aniya saka hinila ito palayo sa mga buhong na ’yon.

“So what kung mapapatay ko sila? They deserve it!” Nanlaki ang mga mata niya.

“Are you crazy? Gusto mo bang makulong?!”

“Oo, basta maligtas lang kita sa mga gago’ng ’yan!” She was at lost for words for a couple of seconds.

“Crazy. You don’t need to go to that extent.” ’Yon lang ang nautawi sa mga labi niya. Kahit ganun ang reaction niya ay nakahinga siya ng maluwag dahil dumating ang binata.

“Yes, I’m crazy!” Nagulat siya nang bigla siya nitong yakapin ng mahigpit. “Why is it that everytime you push me away, lagi kang napapahamak? Mabuti na lang at sinundan kita rito dahil hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyari sa’yong masama.”

Ramdam niya ang tension sa katawan nito. Napakagat-labi siya at hindi na nagsalita pa. For some reason, masaya siya na dumating ito para tulungan siya. Ito na ang pangalawang beses na iniligtas siya nito and she’s grateful.

Kusang yumakap ang mga braso niya rito.

Pagkatapos ng ilang sandali ay tumawag si Gavril ng mga pulis. Mabilis namang nakarating ang mga ito at agad hinuli ang dalawang lalaki.

Habang naglalakad sila pabalik sa hotel ay tahimik silang dalawa. Sa dami ng nangyari ay tila pagod na pagod na siya at wala nang lakas pa. Napatingin siya sa kamay na hawak-hawak ni Gavril.

Para silang magkasintahan na magkahawak-kamay habang naglalakad sa dalampasigan. Her heart thumped once again.

“Thank you for saving me earlier.” Mahina ang boses na aniya kapagkuwan. He gave her a lopsided grin.

“I don’t want a thank you, Stella.” Napakunot-noo siya.

“Eh, ano’ng gusto mong kapalit, aber?” Lumalabas na naman ang katarayang tanong niya.

“Let’s have a date tonight.” Napatigil siya sa paglalakad at gulat na tumingin rito. Lalong tumahip ang tibok ng puso niya.

“W-What?”

“You heard me, Stella. ’Yon ang gusto kong kapalit ng pagligtas ko sa’yo.” Napalunok siya. No’ng iniwan niya ito sa dalampasigan kanina pagkatapos ng halik na pinagsaluhan nila, desidido na siyang iwasan ito. Pero ngayon, mukhang mahihirapan na siyang gawin iyon.

Knight in shining armor lagi ni Stella si Gavril, ah.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Ito na kaya ang simula ng magandang samahan ng dalawa?

Judging from chapter 1 to this chapter; sa tingin niyo ba, si Stella si Mishka o ibang tao siya?

Naniniwala ba kayo na hindi na nakikita ni Gavril ang asawa kay Stella?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 11

A/N: Tapos na ang TB & TP series 3 kaya ito muna ang iko-concentrate kong isulat. ’Nga pala guys. Available pa rin po ang book ko na

‘She’s Mine, Exclusively Mine’

sa Lazada at Shopee. Pwede niyo rin po siyang bilhin sa National Bookstore, Expressions, Booksale at Pandayan nationwide. Sana po masuportahan niyo ako. Thank you:)

CHAPTER 11

SINIPAT ni Stella ang sarili sa salamin. She looked radiant and beautiful with her red skater dress and light make-up on. Ngunit ang shade ng lipstick niya ay dark red which accentuated her milky white skin. Ang mahaba niyang buhok ay nakapusod.

“Ano ba ’tong ginagawa mo, Stella?” Tanong niya sa sariling repleksyon sa salamin saka napakagat-labi. Akala niya ay napipilitan lamang siyang pumunta sa date nila ni Gavril pero bakit siya nagpaganda ng husto? Napailing siya.

“Get yourself together! ’Wag mong hayaang maapektuhan ka niya! This is not like you!” Parang tangang aniya. Inis niyang kinuha niya ang purse saka lumabas na ng suite niya. Pagbibigyan lang niya si Gavril sa gusto nitong dinner date bilang pasasalamat dahil sa pagligatas nito sa kanya pero pagkatapos niyon, iiwas na talaga siya rito.

Sumakay siya sa elevator papunta sa ground floor. Pagbukas ng elevator ay maglalakad sana siya papunta sa lounge area nang may magsalita sa bandang kanan niya.

“You look so stunning in that dress.” Agad siyang nag-angat ng tingin nang marinig ang baritonong boses na ’yon. She bit back a gasp when she saw Gavril, looking so dashing in his get-up. Naka-summer shirt ito na kulay pula at nakalilis hanggang siko ang mga manggas. Hindi iyon nakabutones kaya kita ang pang-ilalim nitong suot na putting sando.

Naka-casual pants ito na nakatupi ang laylayan. Pinaresan nito ang suot ng moccasin. He looked so manly yet stylish. Simple lang ang suot nito pero ang lakas ng dating sa kanya.

Biglang nanuyo ang lalamunan ni Stella. Hindi niya mapigilang magmasdan ang medyo wavy nitong buhok. His chiseled jaw looked so perfect with his one week old beard. Matangos ang ilong nito at ang itim na itim nitong mga mata ay tila nang-aakit kung tumitig.

Hindi sinasadyang dumako ang mga mata niya sa mga labi nito. Bigla niyang naalala ang mga halik na pinagsaluhan nila. His lips suddenly stretched for a lipsided grin upon noticing her staring at him. Doon siya natauhan sa ginagawa niyang pagtitig rito. What the heck do you think you’re doing, Stella? Were you just gawking at him?!

Unti-unting lumapit ang binata sa kanya. Ang isa nitong kamay ay naka-pasok sa bulsa nito samantalang ang isa naman ay may hawak na bouquet. Kahit ayaw man niyang aminin sa sarili, gwapo ito at napakalakas ng dating at hindi niya maitatanggi iyon.

“For you, my lady.” Anito sa swabeng tinig saka inabot sa kanya ang pumpon ng mga bulaklak na hawak nito. Napaka-pula ng mga roses na iyon at amoy na amoy niya ang halimuyak niyon.

She cleared her throat to pull herself together. “Thank you.” Sagot niya saka tinanggap iyon.

“Shall we go?” Inabot nito ang kamay sa kanya na nagpataas ng isang kilay niya. Hindi siya gumalaw sa kinatatayuan.

“Saan mo ba ako dadalhin?” Curious na tanong niya rito kapagkuwan. Mahina itong natawa saka walang paalam na hinawakan ang isa niyang kamay.

“You’ll see. Let’s go.” Bago pa man siya makapagreklamo sa paghawak nito sa kamay niya ay iginiya na siya nito palabas ng hotel. May naghihintay na sports car sa harap ng lobby at nagtaka siya nang sinalubong sila ng bellboy at inabot ang susi.

Nagpasalamat ang binata saka pinindot ang open button sa susi.

“Is this yours?” Tanong niya habang pinagmamasdan ang magandang sasakyan. The sleek scarlet red car looked so stunning.

“Yup. Sakay na.” Sagot nito saka siya pinagbuksan ng pintuan. Sumakay na lamang siya at hindi na nagtanong pa. Pagkatapos nitong isara ang pintuan ay sumakay na rin ito saka pinaandar ang sasakyan. Ilang sandali pa ay nasa kalsada na sila.

“Kailangan ba talagang lumayo tayo? I thought, sa resort lang tayo?” Hindi niya napigilang itanong.

“Well, you thought it wrong, Stella. When I asked you for a dinner date, alam ko na kung saan kita dadalhin.”

“So, saan nga? You haven’t answered my question yet.” Natawa ito.

“Secret. Malapit lang ’yon. Don’t worry, wala naman akong gagawin sa’yong hindi mo magugustuhan.” Pilyo ang pagkakangiting saad nito. Nag-init ang mga pisngi niya. Parang may ibang nais ipahiwatig ang pagkakangiti nito na hindi niya mawari kung ano.

“Siguraduhin mo lang, kung hindi, lagot ka sa’kin.” Banta niya na ikinatawa ulit nito. Napatitig siya sa masaya nitong mukha. Ngayon lamang niya nakita ito na ganun. Parang lahat ng problema nito sa buhay ay tila nawala. Ang aura nito ay hindi na kasing-dilim noong una silang nagkita sa opening ng Hotel de Luna.

Inalis niya ang tingin rito dahil dahil biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Pinanuod niya ang tanawin sa labas. Wala masyadong makita sa paligid dahil kaunti lang ang mga street lights.

Pagkatapos ng humigit-kumulang sampung minuto ay tumigil na rin ang sasakyan. Bumaba siya saka tiningnan ang buong paligid.

“C’mon, pretty lady. You should’ve waited for me to open the door for you. I was trying to be gentleman here.” Pinaikutan niya ito ng mga mata.

“You’re not even a gentleman.” Bulong niya sa sarili.

“I am. Ikaw lang naman yata ang hindi naniniwala, eh.” Sagot nito na ikinagulat niya.

“Narinig mo ’yon? Ang lakas naman yata ng pandinig mo. May lahi ka bang aso?”

“Ako, may lahing aso? Ang gwapo ko namang aso niyan.” He said full of confidence and she couldn’t control her laugh.

“Alam mo ikaw, feeling ka rin, no?”

“Feeling na ba ang pagiging honest ngayon?” Pilyong tanong nito na nakangisi. Napailing na lang siya.

“Whatever. Anyway, where are we?” Tumingin ulit siya sa paligid. Nasa harap sila ng isang restaurant. Allie’s place. Iyon ang nakalagay na pangalan ng restaurant. Sa labas pa lang ay kita nang maganda at hindi basta-basta ang lugar.

“We’re here at my favorite restaurant here in Pagudpud. Let’s go?” Hinawakan nito ang isa niyang kamay saka pinagsalikop ang mga kamay nila.

“Hey! Nakakarami ka na, ah! Hindi naman tayo mag-nobyo para mag-holding hands.” She tried to pull back her hand but he didn’t let her. Pinanlakihan niya ito ng mga mata pero nginisian lang siya ng kumag.

“Correction. Hindi pa .” He emphasized the last word. Kumunot ang noo niya. Hindi niya agad na-gets ang gusto nitong iparating.

“W-What?”

“Narinig mo ako, Stella.” He winked at her playfully. “Tara na. Gutom na ako.” Yaya nito saka hinila na siya papasok sa loob. Gusto niyang itanong kung ano ang ibig sabihin nito sa sinabi nito pero nagdalawang-isip siya. Sa ’di malamang kadahilanan ay parang kinakabahan sa isasagot nito.

Kakapasok lamang nila sa loob nang may sumalubong sa kanila.

“ Naimbag nga rabii yo, apo .“ Salubong sa kanila ng isang lalaki na may kahabaan ang buhok. Naka-polo shirt ito na bukas ang mga botones kaya kitang-kita ang maskulado nitong pangangatawan. He paired it with mesh shorts and slippers. Parang galing lang ito sa beach sa porma nito.

May medyo makapal na balahibo ito sa dibdib. Unang tingin pa lang ay alam na niyang hindi ito purong pinoy. Parang bad boy ang dating nito sa kanya.

“Pwede ba, ’wag mo nga akong kausapin sa salitang hindi ko maintindihan.” Masungit na reklamo ni Gavril na ikinatawa ng lalaki. Hindi niya maalala pero parang nakita na niya ito. Nagtama ang mga mata nila at kitang-kita niyang tila nagulat ito pagkakita sa mukha niya.

“Magseselos na ba ako niyan?” Bulong ni Gavril sa kanya kapagkuwan. Kumunot ang noo niya saka napatingin rito.

“What the heck are you talking about?” Litong tanong niya.

“Titig na titig ka kasi sa mokong na ’yan. Mas gwapo naman ako sa kanya.” Tila iritableng sagot nito.

“Hoy, mas gwapo kaya ako sa’yo, Caballero.” Sabi naman ng lalaki na natatawa. His light brown eyes looked like glowing in some way.

“’Wag kang mangarap. ’Yong nanay mo lang ang naniniwala d’yan. Mas gwapo ako sa’yo and that’s final.” Sagot nit Gavril saka siya inakbayan na ikinagulat niya. “’Nga pala, brad. Siya si Ms. Stella De Luna. Siya ’yong sinasabi ko sa’yo kaninang hapon. Stella, siya naman si Mathias Juarez. One of my closest friends. Siya ang may-ari ng restaurant na ’to.” Pagpapakilala sa kanila ng binata.

Tumitig ulit si Mathias sa kanya saka ngumiti. Wala na ang nakitang niyang pagkagulat sa mga nito kanina.

“It’s nice to meet you, Stella.” Inabot nito ang isang kamay upang makipagkamay sa kanya. Akma niya iyong tatanggapin nang biglang kinuha ni Gavril ang kanang kamay niya saka inangkla sa braso nito.

“Mr. Caballero!” Inis na sita niya rito. He was behaving like a jealous boyfriend, eh, wala naman silang relasyon!

“Call me Gavril, Stella.” Tila nang-uutos na anito na lalong ikinainis niya.

“’Wag mo akong diktahan!”

“Hindi kita dinidiktahan. I’m just telling you. Wala tayo sa DLC so you don’t have to address me so formally.” Casual na sagot nito.

BIglang sumipol si Mathias. “Ano ’to, lover’s quarrel?” Natatawang tanong nito.

“Of course, not! Wala kamig relasyon.” Masungit niyang sagot. Bumaba naman ang tingin ng binata sa mga kamay nila ni Gavril na magkahawak. Gusto niyang bawiin ang kamay pero gaya kanina, hindi siya hinayaan ni Gavril.

Napabuntong-hininga na lamang siya.

Inihatid sila ni Mathias sa table nila saka ito na mismo ang kumuha ng order nila. Maluwang rin ang loob niyon at marami-rami rin ang tao. May live band na kumakanta sa stage ng love song kaya ang ibang mga customers ay sumasayaw ng sweet dance kasama ng mga partners nila sa dance floor.

She looked around. In fairness, maganda ang loob. Traditional ang concept niyon. May mga antique items na naka-display at welcoming ang ambiance. Mukhang karamihan ng mga tao roon ay mga turista rin gaya nila.

“Nagustuhan mo ba dito?” Tanong ni Gavril na nakangiti. Tumango siya.

“This place is amazing. Akala ko, dadalhin mo ako sa isang boring na lugar. I like this kind of ambiance. May live music pero hindi masyadong maingay ang mga tao. Tama lang para hindi ako antukin.” Natawa ang binata.

“Well, that’s surprising. The De Luna heiress actually likes this place.” Tumaas ang kilay niya.

“Ano naman ang tingin mo sa’kin? Hindi marunong um-appreciate ng mga bagay-bagay?”

“Hindi naman sa ganun. Wala kasing ibang magandang restaurant dito na alam ko kaya dito kita dinala. To be honest, mas gusto ko talaga rito kaysa sa mga mamahaling restaurant. Simple pero masaya ang lahat. I’m glad that you like it here too.” Nakangiting sagot nito.

“Madalas ka ba dito sa Pagudpud?” She then asked curiously.

“Actually, Pagudpud is my get-away haven. Kapag feeling ko masyado na akong stressed out, pumupunta lang ako dito. Taga dito kasi ang lola ko sa father side.” Tumango-tango siya. Akma siyang magsasalita nang dumating na ang pagkain nila.

Mismong si Mathias ang nagdala niyon.

“Bakit ikaw ang gumagawa niyan? May mga waiters ka naman dito.” Aniya. Natawa ito.

“Bisita ko kayo kaya ako ang mag-aasikaso sa inyo. Besides, I don’t like just sitting there and command my employees.” Tumango-tango siya.

“I’m hoping that you will like your food, Stella. ’Yan ang specialty namin dito.” Sabi nito pagkatapos.

“We’ll see.”

He beamed. “You’ll surely like it. Ako yata ang nagluto niyan.” May pagmamalaking sagot nito.

“Pwede ba, umalis ka na. You’re disturbing me and my girl.” Gavril voiced out irritably. Biglang nag-init ang mga pisngi niya nang mapagtanto ang sinabi nito.

“Asus. Ang sungit. Pagkatapos kong pumunta rito para lang ipagluto ko kayo.” Kunwaring nagtatampo na sagot ni Mathias.

“Ano? Pumunta ka rito para lang sa’min?” Gulat niyang tanong.

“’Wag kang maniwala d’yan.” Singit ni Gavril.

“Actually, nasa Manila ako pero tinawagan ako nitong kumag na ’to para pauwiin rito. Gusto niyang ako mismo ang magluto para sa dinner date niyo. Syempre, masarap akong magluto kaya ako ang hinagilap.” Pagmamayabang pa ng lalaki.

“Bakit mo ginawa ’yon? You didn’t have to disturb him just for our donner.” Nagkibit-balikat ito.

“Kahit ayaw kong aminin, masarap talagang magluto ang kumag na ’to. Tsaka, kahit naman pinauwi ko siya rito, bayad naman lahat kahit ang gasulina ng helicopter niya. Ni isang sentimo, walang pinalagpas.” Nanlaki ang mga mata niya.

“Of course! I’m the best chef in the country.” Si Mathias ulit na nakangisi.

“Ang sabihin mo, best mercenary in the Philippines.”

“Hoy, hindi, ah! Pagkatapos kong ayusin ang—” Bago pa matapos ni Mathias ang sasabihin ay nagsalita na si Gavril.

“Lalamig na ’tong pagkain namin kaya umalis ka na.” Nanlaki ang mga mata niya.

“Don’t be rude!” Sita niya rito.

“Buti ka pa. Samantalang ang iba diyan, saksakan ng sungit. Ngayong nakuha na ang gusto, tinataboy na lang ako.” Natatawang sabi ni Mathias. “See you later, Stella. Enjoy your food.” Kumindat pa ito at nahuli ni Gavril.

“You—” Akmang tatayo si Gavril pero nakaalis na si Mathias. Napailing na lang siya. Parang mga bata!

“Alam mo ikaw, para kang matandang dalaga sa sungit. I didn’t know that you were like this when pissed.”

“I’m actually a patient man, Stella. But not everytime, especially when it comes to my woman.”

“What are you talking about?” Umiling ito.

“Wala. Let’s just eat. Gutom na ako.” Maya-maya pa ay kumakain na sila.

“Hmm. This is so delicious.” Puri niya sa pagkain.

“Well, like I’ve just said a while ago; kahit labag sa kalooban kong aminin, talagang masarap magluto si Mathias. Anyway, pagkatapos nating kumain, may pupuntahan pa tayo.”

“Saan? Remember, dinner date lang ang usapan natin.” Paalala niya rito.

“Sige na. Pagbigyan mo na ako.” He asked with puppy dog eyes.

“Hindi ko alam na may pagkamakulit ka pala.”

He chuckled. “So, is it a yes?”

“Sige na nga. Basta, babalik na tayo sa resort pagkatapos.”

“Don’t worry. Magugustuhan mo ’to. Promise.”

“So, saan mo nga ako dadalhin?”

“You’ll see.” Sagot nitong nakangiti. Hindi na lang siya nagtanong ulit dahil alam niyang ’di rin naman nito sasabihin. Ipinagpatuloy nila ang dinner nila habang nag-uusap tungkol sa iba’t-ibang mga bagay. She suddenly found herself enjoying his company. May sense itong kausap at hindi boring.

For a moment, kinalimutan niya ang sitwasyon nila.

Nang matapos silang kumain ay hindi agad sila umalis. Pinanuod nila ang banda sa pagkanta ngunit nang matapos ang huling awitin ng mga ito ay nagpaalam na ang mga ito. Akala niya ay wala nang magpe-perform pero may pumalit na ibang banda sa kanila. Lahat ng myembro niyon ay puro mga babae.

Everyone of them were gorgeous on their own.

“Hi, everyone. We are the ‘Salvajes’. Sana magustuhan niyo po ang unang kanta namin. You’re welcome to request a song if you want to.” Anang lead singer ng banda. Napatingin siya sa drummer ng mga ito. She looked familiar.

“Anyway, our first song is dedicated to Ms. Stella De Luna, from your suitor.” Nanlaki ang mga mata niya nang marinig ang pangalan.

“What? Me? Sino’ng suitor?” Litong-litong tanong niya. Nagsimula nang tumugtog ang banda and the song was one of her favorites. Heaven, version of Dj Sammy (Slow version). Maganda ang boses ng lead singer ng banda at bagay na bagay sa kanta.

Then, out of the blue; tumayo si Gavril at pumunta sa bandang kanan niya. “May I have the pleasure to have a dance with you?” Tanong nito na nakangiti. Napatingin siya sa kamay nito. Then, it dawned on her.

“I-Ikaw ang may pakana nito?”

“’Di pa ba obvious?” Pilyong balik-tanong nito. “Sana pagbigyan mo ako ng isang sayaw.” Parang nangungusap ang mga mata nito at tinutunaw ang anumang pagtutol sa isip niya. Parang slow motion na tinanggap niya ang kamay nito saka sila pumagitna sa dance floor.

Inilagay nito ang mga kamay niya sa magkabilang balikat nito habang magkahinang ang mga mata nila. Hindi niya alam pero parang biglang naging tahimik ang lahat.

Bahagya siyang napaigtad nang ilagay ng binata ang mga kamay sa baywang niya. Ang init ng mga palad nito ay parang lumilipat sa balat niya.

“Stella…” He whispered. Ang kanta ay pumapailanlang pa rin sa paligid.

Baby, you’re all that I want

When you’re lyin’ here in my arms

I’m finding it hard to believe

We’re in heaven…

“Why?”

“Salamat at pinaunlakan mo ako.”

“No need to thank me. Konting bagay lang naman ’to. Dalawang beses mo na akong niligtas kaya pumayag ako bilang pasasalamat.”

Bumuntong-hininga ito. “Pwede ba akong humiling ng isang bagay?”

“Ano ’yon?”

“Pwede bang habang narito tayo sa Pagudpud, kalimutan muna natin ang lahat? Everything back home?”

“Mr. Caballero—”

“—Gavril, Stella. Call me Gavril.” Hiling nito. Tumigil siya sa pag-indak.

“Gavril…Why are you asking me this? Akala ko ba pagkatapos ng dinner date na ’to, we’ll go our separate ways?”

Tila nagulat ito. “Hindi ko maalalang sinabi ko ’yan, Stella. Actually, I’ve already made up my mind. Pagkatapos ng halik na pinagsaluhan natin kaninang tanghali, napagdesisyonan kong sumugal sa nararamdaman kong ito sa’yo.” Her jaw dropped.

“Ano’ng sinasabi mo? Sinabi ko na sa’yo, ’di ba? I’m already engaged to be married to Martin!”

“Pero hindi pa kayo kasal. Pwede ko pang baguhin ang desisyon mo. Kahit itanggi mo pa. There’s chemistry between us. I know it sounds bull but I can feel the spark between us.” She was at loss for words. Hindi siya makapaniwala sa sinasabi nito. Umiling-iling siya.

“N-No! Naguguluhan ka lang. Kamukha ko kasi ang asawa mo kaya mo sinasabi ’yan.” Tinanggal niya ang mga kamay sa balikat nito saka dali-daling tumakbo palabas ng restaurant.

May pagka-persistent din pala si Gavril…Lol

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Papayag kaya si Stella sa hiling ni Gavril?

Talagang nakalimutan na kaya ni Gavril si Mishka kaya liligawan na niya si Stella?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 12

A/N: Fancy any English story? Read ‘The Beauty & the possessive series’. So far, tatlo na po na book ang nasusulat ko sa series na ’yon. Katatapos lang ng 3rd story. These are the titles:

*HIS DECEIT

*L’AMOUR FOU

*POSSESSIVELY CLAIMED

CHAPTER 12

“Stella! Stella!” Tawag sa kanya ni Gavril habang hinahabol siya pero hindi niya ito pinakinggan at dire-diretso lang siyang naglakad papunta sa kalsada para mag-abang ng masasakyan pabalik ng resort. Ayaw na niyang marinig pa ang mga nais nitong sabihin dahil baka kung ano pa ang mangyari.

For some reason, takot siyang tanggapin ang sinasabi nito na may nararamdaman ito sa kanya. Pa’no kung sinasabi lang nito iyon dahil kamukha niya ang asawa nito? Oo, sinabi nitong aware itong magkaiba sila ng katauhan ng asawa nito pero mahirap paniwalaan iyon.

Alam niya kahit hindi nito sabihin na mahal na mahal nito ang asawa nito. Just remembering how he hugged her full of longingness, during the opening of Hotel De Luna, told her so. Kahit nagalit siya noon ay naramdaman niya kung gaano ito kasabik sa asawa nito. Naiwan ang hindi maipaliwanag na damdamin sa kanya na pilit niyang binura sa isip at puso pagkatapos ng pangyayaring iyon.

Gusto niyang mamura dahil nasa gilid na siya ng kalsada pero wala siyang makita na kahit isang tricycle o taxi na dumadaan. Akma siyang maglalakad na lang papunta sa main road nang maabutan siya ni Gavril at hinawakan siya sa kamay.

“Stella, I said wait!” Parang desperado nitong pigil.

“Gavril, ano ba?! Bitawan mo nga ako!” Siya man ay desperadong makalayo rito. Her heart began thumping like crazy and that intensified her fear. Kay Gavril lang nagre-react nang ganun ang puso niya at hindi iyon tama. Baka masaktan lang siya kapag na-realize nitong ang asawa pa rin ang mahal nito at hindi siya.

Ayaw niyang maging substitute ng isang babae na wala na. Ayaw niyang ilagay ang sarili sa ganung klaseng sitwasyon.

And there’s also Martin. Engaged to be married na silang dalawa. Naka-oo na siya sa gusto ng mamie niya n apakasalan ang binata kahit alam niyang labag iyon sa sariling kalooban.

“No! Hindi kita bibitawan! Mangilan-ngilan lang ang mga taxi o tricycle na pumapasok dito tsaka malayo-layo rin ang main road para lakarin mo. Nakita mo naman kanina, ’di ba? Hindi masyadong maliwanag ang daan papunta dito kasi kaunti lang ang streetlights. Baka mapano ka.” Giit nito.

“Ano ba talaga ang gusto mo sa’kin? Bakit mo ba ’to ginagawa?!” Pinakatitigan siya ng binata. Punong-puno ito ng kaseryosohan.

“I already told you, Stella. I want you and I’m willing to court you para patunayan ang sarili ko sa’yo. Ngayon lang ulit ako nakaramdam ng ganito kaya hinding-hindi ako papaya na walang patutunguhan ’to.” Desididong sagot nito. Napasinghap siya. Hindi siya makapaniwala sa mga nangyayari at naririnig mula rito. Napailing-iling siya. Hindi pa rin siya kumbinsido sa mga sinasabi nito.

“N-No…You’re just confused, Gavril! I already told you before; I’m not your wife!”

“Sinabi ko na sa’yo, ’di ba? I’m aware that you’re not her, but I want you. Gusto kita, hindi dahil sa kamukha mo siya. Gusto kita dahil binuhay mo ulit ang akala kong patay ko nang puso. Akala ko, hindi na muling titibok pa ng ganito ang puso ko pero nang makilala kita, nag-iba ang lahat.

“Kahit maikli pa lang ang pinagsamahan natin, alam ko na sa sarili ko kung ano ang gusto ko. Ikaw. Oo, inaamin ko na noong una, nalito ako sa nararamdaman ko para sa’yo pero pagkatapos ng halik na pinagsaluhan natin, doon ko napagtanto na lahat. I want you, Stella. Even though you’re always grouchy and feisty all the time. I hope, you’ll give me a chance to prove myself how much I want you.” Tila nakikiusap pati ang mga mata nito habang sinasabi iyon.

Stella was at loss for words. Hindi niya alam kung pa’ano siya magre-react sa mga sinabi nito. Ngunit isa lang ang alam niya at ’yon ay ang kasalukuyang pagwawala ng puso niya dahil sa mga salita nito.

She shook her head vigorously. “You don’t know what you’re saying.” Bulong niya saka nag-iwas ng tingin. Binitawan nito ang kamay niya saka napahilamos sa sariling mukha.

“’Wag mo namang sabihin sa’kin ’yan, Stella. Kilala ko ang sarili ko at alam ko kung ano ang gusto ko. Ikaw ’yon.” He said in frustration.

“I-I’m engaged to be married, Gavril. Naiintindihan mo ba ’yon? Sabihin na nating totoo ’yang nararamdaman mo pero hindi pa rin tayo pwede. I’m already committed to someone.” Binigyang diin niya ang huling pangungusap pero parang hindi ito naapektuhan.

“Mahal mo ba siya?” She was caught off guard of his sudden question.

“Gavril, please!”

“Mahal mo ba siya? Madali lang naman ang tanong ko, ’di ba?” Gusto niyang sabihin na oo, mahal niya si Martin pero alam niyang sarili lang niya ang lolokohin niya.

Gavril took a step forward and then cupped her face with his hands. “Look at me.” Utos nito.

“No!” Agad niyang tanggi, takot na baka mabasa nito sa mga mata niya ang totoo.

“You’re being a coward, Stella. Kahit itanggi mo pa, alam kong may nararamdaman ka rin sa’kin.” Pagbibigay diin nito na parang siguradong-sigurado ito.

“No! That’s not true!”

“Then, look at me and tell that to my face! Sabihin mon ang diretso na wala kang nararamdaman para sa’kin at Mahal mo si Martin.” Wala na siyang nagawa kundi ang salubungin ang titig nito. Napalunok siya. Pakiramdam niya ay bigla siyang nauhaw. Ang bilis-bilis ng tibok ng puso niya na para bang tumakbo siya ng milya-milya.

Parang may kung anong pwersa sa mga mata ng binata na nakakaapekto sa kanya.

“C’mon, Stella. Madali lang naman ang sinasabi ko. Tell me that you don’t feel anything towards me. Gusto kong sabihin mo habang nakatingin ka sa’kin.” Utos nito. She bit the insides of her cheeks in order to pull herself together. Kailangan niyang mapaniwala ang binata na wala itong aasahan sa kanya para pagkatapos niyon ay lubayan na siya nito dahil iyon ang dapat.

“I don’t feel anything t-towards you. I l-love him.” She tried her best not to stutter but failed miserably dahil kusang umiwas ang mga mata niya rito habang sinasabi ang mga katagang iyon. Muntik na niyang batukan ang sarili dahil sa pagiging mahina.

Pakiramdam niya ay nagiging ibang tao siya dahil kay Gavril at hindi niya gusto iyon.

“Liar…” ’Yon lang ang huli niyang narinig na nanulas sa mga labi nito dahil bago pa man siya makapag-react, sinakop na ng mapangahas na mga labi nito ang mga labi niya.

Parang nanigas ang buong katawan niya at hindi agad siya nakahuma. Gaya ng dati, ang lakas-lakas ng epekto ng ginagawa ni Gavril sa kanya. Pakiramdam niya ay nanghina ang mga tuhod niya kaya wala siyang nagawa kundi ang mapakapit rito.

She could feel the heat and need in that passionate kiss and it was overwhelming her. Dinala na ng hangin ang lahat ng protesta na balak sana niyang sabihin at gawin.

His naughty tongue traced every contours of her slightly trembling lips, teasing and tasting the sweet crevices of her mouth.

“Kiss me back, Stella.” Anas nito saka kinagat-kagat ang pag-ibabang labi niya, urging her to succumb onto him.

“Gavril…” Hindi niya napigilang ungol nang mag-umpisa na ring damhin ng mga kamay nito ang likod at baywang niya. Unti-unti na siyang nadadarang sa ginagawa nito sa kanya. Ramdam niya ang init sa buo niyang katawan at sa bawat segundo ay lalo iyong nagliliyab. Nawawalan na siya ng control sa sarili.

“C’mon, honey. Kiss me back.” Parang paos ang boses na hiling nito bago muling sakupin ng mga labi nito ang kanyang mga labi para sa isa na namang makapugtong-hiningang halik. Sa pagkakataong iyon, mas naging maalab ang halik na kanilang pinagsasaluhan. Doon na siya tuluyang bumigay.

Lahat ng matinong kaisipan na natitira sa kanya ay naglaho na. Napalitan iyon ng pangangailangan na ngayon lang niya naramdaman. Nawala na rin sa isip niya kung nasa’n sila.

Bakit nagiging mahina siya pagdating sa mga panunukso ni Gavril? Marami siyang manliligaw pero kahit kailan, wala pang lalaki na may ganoong epekto sa kanya. She should fear that but everytime he kisses her and holds her in his arms, all the doubts and hesitations within her fades away just like that.

Kusang gumalaw ang mga labi niya upang tugunin ang paghalik nito sa paraang alam niyang magugustuhan nito. Parang may sariling isip ang mga labi niya pati na ang mga palad niya na ngayon ay nag-umpisa na ring gumalugad sa matigas nitong katawan.

Hindi niya alam kung gaano sila katagal sa halikan nilang iyon pero ilang sandal pa ay kusang naghiwalay ang kanilang mga labi para sumagap sila ng hangin. Pinagdikit ng binata ang kanilang mga noo habang kapwa nila habol ang paghinga.

“I love kissing you, Stella baby.” He muttered with a happy smile on his lips while he was caressing her cheeks. Napakagat-labi siya.

“Ganyan rin ba ang naramdaman mo para sa kanya noon? Gustong-gusto mo rin ba siyang hinahalikan kagaya ko?” Halos pabulong niyang tanong.

“Shhh. This is our moment kaya ’wag mo na siyang banggitin. Ayokong maging unfair kaya kahit kailan, ’di ko kayo ikukumpara sa isa’t-isa. Ang pagkakaiba lang ay ikaw ang narito ngayon sa tabi ko. You’re my present now and I just hope that you will give me the chance to be in your life.”

“Gavril, this is wrong. What about Mart—” Bago pa man niya masabi ang nais ay muli siya nitong hinalikan. Awtomatiko namang gumalaw ang mga labi niya upang tugunin ang mainit nitong halik.

“Please, forget about him for now and look at me only. Pwede bang habang narito tayo, mag-concentrate muna tayo sa isa’t-isa? Just let ourselves be free while we’re here. Kalimutan muna natin lahat ng alalahanin, pwede ba ’yon?” Pakiusap nito.

“Pero—”

“Please?” Pinatakan nito ng tatlong magkakasunod na halik ang kanyang mga labi pagkatapos niyon habang nakikiusap ang mga mata nito sa kanya.

Ilang taon na rin mula nang maramdaman niyang maging malaya at naaakit siya sa inaalok ni Gavril. Hindi ba’t kaya nga siya humingi ng bakasyon ay para makalayo sa lahat at huminga? Pakiramdam kasi niya ay ang bigat-bigat na ng dibdib niya.

Hindi niya alam kung bakit pero kapag kasama niya ang binata ay nawawala ang bigat na ’yon sa kanyang dibdib. Kahit pa most of the time, lagi niya itong nasusungitan.

“C’mon, baby. Say yes.” Pangungulit nito saka siya hinapit sa baywang upang lalong maglapat ang kanilang mga katawan. Bago pa man niya mapigilan ang sarili, tumango siya.

His eyes widened. “You mean—”

“Yes.” Sagot niya. Siguro, hindi naman masamang pagbigyan niya ang sarili na maging malaya at masaya kahit saglit lang dahil pagkatapos ay makukulong na siya sa isang mundo na hindi na niya pwedeng takasan.

Sumilay ang isang matamis na ngiti sa mga labi nito. Kitang-kita niya ang kasiyahan sa mga mata nito. Tuluyan na siya nitong niyakap.

“You won’t regret it, Stella baby. From now on, you’re mine.” Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi nito.

“Hoy, mister! Ang advance mo masyado. Hindi ka pa nga nakakapanligaw, klini-claim mo nang sa’yo ako. Baby ka pa ng baby d’yan. Tandaan mo, ang usapan ay kalilimutan muna natin ang lahat tungkol sa Manila habang nandito tayo. Hindi pa ako pumapayag na maging tayo.” Paalala niya rito. Umalingaw-ngaw ang malakas na tawa ng binata sa kadiliman ng gabi.

Pinakatitigan niya ito. Parang lalo talagang gumagwapo ang lalaki kapag tumatawa.

“Oo nga, ’no? Well, hindi ako papayag na matapos ang gabi na hindi ka nagiging akin.” Hinawakan siya nito sa kamay.

“Let’s go?”

“Saan mo ako dadalhin? Don’t tell me…” He placed a finger on her lips.

“’Wag advance ang isip, Stella baby. ’Di ba sabi ko kanina, may pupuntahan pa tayo pagkatapos nating kumain?” Tumango siya. Ngumiti ito. “Doon tayo pupunta.”

Hinila na siya nito sa kamay tsaka sila naglakad ng ilang minuto. Madilim at walang ilaw sa dinaraanan nila dahil medyo masukal na roon kaya ginamit nito ang flashlight ng cellphone nito para makita nila ang daan.

“Gavril, where are we? Baka may ahas dito.” Takot niyang sabi saka kumapit rito.

“Kung may ahas man dito, ibang klaseng ahas ’yon. Nagbibigay ligaya kapag nanuklaw.” Pilyong saad nito. Hindi niya agad nakuha ang ibig nitong sabihin pero nang sa wakas ay naintindihan iyon ay nasapok niya ang mamasel nitong braso.

“Pervert!” Alam niyang namula ang pisngi niya dahil sa sinabi nito. Ang lakas ng tawa ng kumag. Ilang sandali pa ay nakarating na sila.

“We’re here.” Anunsyo ng binata.

“Wow! I didn’t know that there’s a lighthouse up here.” Aniya habang pinagmamasdan ang mataas na tore sa harap nila.

“It’s actually an abandoned one. Hindi na ito ginagamit. Pero ’wag kang mag-alala, may permission naman tayo.” Sagot nito. Nanlaki ang mga mata niya.

“Don’t tell me, aakyat tayo d’yan?” She asked in disbelief.

“Yes, we will.”

“Hindi ba delikado?” Medyo nag-aalangang aniya.

“Don’t worry, I won’t let anything happen to you. I’m you’re knight in shining armor, right?” Wala na siyang nagawa kundi ang sumunod.

Ilang minuto pa ay narating nila ang taas niyon. Akala niya ay mahihirapan siyang umakyat pero nagkamali siya. Spiral style ang hagdan niyon at may barandilya na pwedeng hawakan. May ilaw rin sa loob pero todo alalay pa rin sa kanya ang lalaki.

“Oh, my gosh! This place is so breath-taking.” Puri niya nang makita ang view mula sa taas. May kataasan ang lugar na kinalalagyan ng lighthouse kaya kita ang view mula sa taas. Kahit madilim na, may mga parte namang may ilaw.

Kitang-kita rin nila ang Allie’s place sa ’di kalayuan.

Napasinghap siya nang bigla siyang yakapin ni Gavril mula sa likuran. “Hindi ’yan ang gusto kong ipakita sa’yo kaya kita dinala rito.” Bulong nito sa tenga niya.

“Eh, ano pala?” Kagat-labi niyang tanong. Ramdam niya ang maskulado nitong katawan na nakadikit sa likod niya.

“Tingin ka sa baba. On the right side.” Utos nito. She did as she was told while holding onto the railing at ganun na lang ang pagkamangha niya nang makita ang sinasabi nito.

Sa bandang kanan sa baba ay malawak na palayan kung saan may napakaraming maliliit na umiilaw-ilaw na tila ba may mga Christmas lights roon pero hindi iyon mga Christmas lights kundi mga fireflies.

“Oh, gosh! This is so beautiful. I’ve never seen anything like this before!” Punong-puno ng pagkamanghang aniya. Ngayon lamang siya nakakita nang ganung karaming fireflies.

Gavril chuckled and then rested his chin on her shoulder. Hinalikan nito ang leeg niya. “I knew you’d like it.” Sagot nito. Pinagsalikop nito ang kanilang mga kamay habang nakayakap ito sa baywang niya. For some reason, wala siyang maramdamang pagtutol sa sweet gestures nito.

Pareho nilang tahimik na pinanuod ang pagsasayawan ng mga alitaptap ng ilang minuto habang nasa ganun silang posisyon.

“Please be mine, baby. Isang pagkakataon lang ang hinihingi ko. Patutunayan kong ako ang lalaki para sa’yo.” He uttered out of the blue. Nanigas ang katawan niya. Stella then craned her head to look at him. Nagtama ang kanilang mga mata.

Bumuka ang kanyang mga labi upang magsalita pero walang lumabas. She was at loss for words. Oh, gosh! Tama pa ba ’tong ginagawa ko?

Naku, nahuhulog na si Stella sa charm ni Gavril! LOL

Ano sa tingin niyo, pagbibigyan kaya ni Stella ang pakiusap ni Gavril?

Ito na ba ang simula ng kanilang magandang pagtitinginan?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 13

HAPPY VALENTINE’S DAY EVERYONE! I HOPE THIS WILL SPICE UP YOUR DAY. LOL. ENJOY READING :)

WARNING!!!

This chapter contains MATURE scenes for ADULT and OPEN-MINDED readers only! Read at your own risk!

CHAPTER 13

NAPATINGIN si Stella sa lalaking nakaupo sa tabi niya at hindi niya napigilang pamulahan ng mga pisngi. Hindi siya makapaniwala sa bilis ng mga pangyayari sa pagitan nila. Kagabi ay pumayag siya sa hiling ng binata sa kabila ng sitwasyon niya.

Tinanggap niya ito sa buhay niya knowing that she would get married to Martin next month. Hindi siya makapaniwala na nobyo na niya ang lalaki. Ngayon lamang siya gumawa ng isang bagay na alam niyang ikakagalit ng abuela niya. Mula noong nagkamalay siya, lahat ng mga naging desisyon siya sa buhay ay may kinalaman ito.

Kung sa ibang sitwasyon lamang ay siguradong hindi na siya mapakali dahil alam niyang mali ang ginagawa niya. Alam niyang magagalit ang lola niya pero ginawa niya pa rin. Nababaliw na yata siya pero wala siyang maramdamang mali ang kanyang desisyon. She couldn’t feel any regret nor hesitation.

Ang alam lang niya ay kasama niya si Gavril ngayon at iyon ang importante. Bahala na kapag natapos na ang lahat ng ito. At least, may babaunin siyang mga alaala. Isang bagay na kaunti lang ang meron siya.

“What’s with the staring, baby? Alam kong nagugwapuhan ka sa’kin pero ’wag mo namang ipahalata. You’ve been staring at me since a while ago. Akala mo, hindi ko napapansin no?” Pilyong bulong ni Gavril sa tenga niya. Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi nito. Hindi niya napigilan ang sarili at kinurot ito sa tagiliran. Ang feeling talaga nito minsan!

“Ouch! Wala namang kurutan, baby. Masakit.” Reklamo nito sana hinimas ang tagiliran na kinurot niya. Nanghahaba ang nguso nito at parang gusto niyang matawa sa itsura nito pero pinigilan niya ang sarili.

“Buti nga sa’yo. Ang feeling mo kasi!” Inis niyang saad saka ito inirapan. Mabuti na lang at nasa isang private room sila na matatagpuan sa bandang taas ng sinehan. Mas mahal ang bayad doon pero iyon ang pinili ni Gavril para raw may privacy sila.

“Sungit naman ng baby ko. Nagbibiro lang naman ako. Ikaw talaga. Para ka talagang may lahing tigre.” Inakbayan siya nito saka siya hinalikan sa sentido.

“Ah, ganun? So, tigre pala ang tingin mo sa’kin?” Sinamaan niya ito ng tingin.

“Hmmm.” Umakto ito na parang nag-iisip ng isasagot. “Minsan?” Pinagkukurot niya ulit ito sa inis. Tawa naman ng tawa ang kumag habang sinusubukang pigilan ang mga kamay niya.

“Kainis ka! Kung alam ko lang na gaganyanin mo ako, hindi na sana ako sumama sa’yong manood ng sine!” She even sneered after that and then crossed her arms across her chest.

Hinapit siya nito baywang. “’Wag ka nang mainis sa’kin. I was just kidding. Besides, I find you so hot whenever you’re acting like a tigress. Actually, isa ’yon sa mga bagay na nagustuhan ko sa’yo. I’ve never met such a feisty woman before. Akala ko nga, hindi ka marunong ngumiti noon. Palagi ka kasing walang emosyon kapag nasa opisina ka, lalo na kapag kausap mo ako.”

“Ah, so walang emosyon naman ngayon? Hinuhusgahan mo na pala ako noon nang hindi ko alam.” Gavril chuckled and then planted a soft kiss on her lips.

“I wasn’t judging you. ’Yon kasi ang nakikita ng mga mata ko. I actually thought at one point na para kang robot, incapable of showing an emotion. Pero ngayon, napatunayan kong mali pala ako. Kahit nagsisimula pa lang tayo bilang magkasintahan, nakikita ko nang opposite ka ng mga akala ko. Well, may pagkamasungit ka nga lang talaga minsan.”

“Gavril! You’re-” Bago pa man niya masabi ang mga nais sabihin, sinakop na ng mga labi nito ang kanyang mga labi para sa isang mainit na halik. Napaungol siya at agad nadala. Awtomatikong gumalaw ang mga labi niya para tugunin ang matamis nitong halik. She kissed his with equal fervor and need.

Dahil sa mainit niyang pagtugon, lalong naging malalim at mapusok ang paghalik nito sa kanya. Pakiramdam niya ay lumulutang siya sa alapaap. Para silang nasa sarili nilang mundo at walang pakialam sa paligid nila. Nawala na sa isip nila ang pinapanood nila na romantic film.

Nagsimula na ring humaplos ang mga kamay ng nobyo sa kanyang katawan. Bawat dinadaanan ng mga kamay nito ay tila may naiiwang apoy na tumutupok sa kanyang buong pagkatao. Hindi niya maipaliwang ang nararamdaman ng mga sandaling iyon.

Bago at kakaiba ang mga pakiramdaman na iyon at tangay na tangay na siya. Pumulupot ang mga braso niya sa leeg nito upang lalo pang maglapat ang kanilang mga katawan.

“Oh, my God, Gavril…” Daing niya nang bumaba ang mga halik ng binata sa kanyang leeg saka pangahas na ipinasok ang isang kamay sa loob ng kanyang pantaas upang damhin ang kanyang mayamang dibdib. Napaigtad siya.

Even though she was still wearing her bra, she could feel the warmth of his palm against her breast. Napakagat-labi siya ng simulang laruin ng kamay nito ang magkabila niyang dibdib habang walang sawang naglalakbay ang mga labi nito sa sensitibong parte ng kanyang leeg.

His breath was tickling her skin at the same time and it left her begging for more.

Alam niyang dapat na niya itong patigilin dahil malapit na silang tuluyang makalimot pero tuluyang napatid ang pagpipigil niya. Darang na darang na siya sa nagbabagang apoy. Puro ungol na lang ang lumabas sa kanyang bibig.

Pinagbuti pa nito ang paghalik sa kanyang leeg. Ang dila nito ay maharot na tinitikman ang kanyang balat. Nakapikit siya habang tinatawag ang pangalan nito.

“Ohh, Gavril!” She wailed in a muffled voice when his naughty mouth caught her aching nipple. Hindi niya alam kung kailan nakalas ng binata ang mga butones ng kanyang blusa. Ngayon ay naka-unhook na ang kanyang bra at ang blusa niya ay nakabukas na. Malaya nitong binigyan ng atensyon ang kanyang mga dibdib.

Bahagya niyang iminulat ang kanyang mga mata at lalong nag-init ang buo niyang katawan nang makita kung paano nito sambahin ang magkabila niyang dibdib.

Para itong nasa desyerto na uhaw na uhaw na ngayon lamang nakatagpo ng isang bukal. His raspy tongue circled her nipple a few times before sucking on it like a baby. Pareho nitong binigyan ng matinding atensyon ang kanyang mga dibdib at pakiramdam niya ay mababaliw na siya.

Mabuti na lamang at madilim sa loob. Ang tanging nagsisilbi nilang tanglaw ay ang ilaw ng screen ng sinehan.

“You’re so beautiful, honey. I want you so bad.” Gavril groaned gutturally habang nakatingin ito sa kanya ng buong pagsuyo.

Kitang-kita niya ang matinding pangangailangan at pagnanasa sa mga mata nito. Alam niyang kaunti na lang at mapapatid na ang kontrol nito sa katawan at ganun din siya. Kaunti na lang rin at talagang bibigay na siya ng tuluyan sa tukso.

Estranghero sa kanya ang ganitong pakiramdam at para siyang nalulunod. Ngayon lang niya naranasang maging ganito ka-submissive sa isang lalaki. Ano ba ang meron ang binata at hindi niya ito matanggihan?

“Answer me, baby. Do you want me too?” Tila nagmamakaawa nitong anas nang hindi siya nito mahintay na sumagot. Gumalaw ang mga kamay nito na nakasapo pa rin sa kanyang mga dibdib saka minasahe ang mga iyon.

“Ohhh, my…Ahhh!” Ungol niya sa sarap lalo na nang isubo ulit nito ang isa niyang utong at paglaruan iyon ng dila. Tila wala itong kasawaan sa ginagawa nito. Lalo siyang nag-ingay dahil sa sarap na hatid ng ginagawa nito sa kanya. Her back arched as pleasure invaded her senses. Hindi siya makapaniwala sa mga nagaganap sa pagitan nila.

Ito pa lang ang unang date nila bilang magkasintahan pero ganito na ang tagpo. Hindi niya alam kung bakit ang hirap tanggihan ng binata. Para itong may control sa katawan niya na napapasunod siya nito sa mga gusto nito.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi nang bumaba ang isang kamay nito sa pagitan ng kanyang mga hita. Nakasuot siya ng palda kanya napakadali nitong nagawa ang gusto. His hand teased her already wet treasure through her panties.

“Gavril-” Bago pa man makawala ang tili niya ay agad na hinalikan siya ng kasintahan. Naglumikot ang kamay nito sa pagitan ng kanyang mga hita at hindi na siya magkandamayaw sa sarap. Lalong bumilis ang tibok ng puso niya. Habol niya ang paghinga. Pakiramadam niya ay sinisilaban na ang buo niyang katawan.

Kahit malamig ang kinaroroonan nila, pakiramdam niya ay init na init siya.

Mainit ulit ang naging halikan nila. Ramdam na ramdam nila ang pangangailangan nila sa isa’t-isa. Akmang ipapasok ng lalaki ang kamay sa loob ng panty niya nang biglang may marinig silang nagri-ring. Kahit malakas ang tunog ng pinapanuod nila ay narinig pa rin niya ang tunog ng cellphone niya.

“I think, that’s my phone.” Hingal niyang sabi nang maghiwalay ang kanilang mga labi. Akala niya ay titigil na ito sa ginagawa pero tuluyan nang ipinasok ang isang kamay sa loob ng panty niya.

“Gavril!” Saway niya rito pero ngumisi lang ang kumag. Hindi niya sinasadyang mapaungol nang haplusin nito ang kahinaan niya.

“What? Sige lang. Sagutin mo ’yong tawag.” Tila bale-walang turan nito pero kitang-kita niya ang nag-aapoy na pagnanasa sa mga mata nito. Her jaw dropped.

“Are you serious?! Tanggalin mo nga-Ohhh! Gavril, stop it!” Nanginginig ang boses niyang saway rito. saka kinuha ang cellphone sa bag niya. Pati ang katawan niya ay nanginginig. Sinubukan niyang tanggalin ang kamay nito mula sa ginagawa pero hindi siya nito hinayaan.

“C’mon, baby. Answer it.” He urged hoarsely and then stopped moving his fingers between her legs. Nakahinga siya nang maluwag. Agad niyang sinagot ang tawag nang makitang pangalan at picture ni Martin ang nasa screen.

“H-Hello, Martin.” Tila natigilan si Gavril nang marinig ang sinabi niyang pangalan.

“Mabuti naman at sinagot mo rin. Ano ba’ng ginagawa mo ngayon at ang tagal mong sumagot? Wait. Where are you? Ba’t ang ingay d’yan?” Tanong nito na nagtataka.

“Wala naman. Nandito kasi ako sa sinehan kaya ’di ko agad narinig.” She answered truthfully, trying her hardest to appear casual.

“Ganun ba? Kailan ka pa nagkainteres manood ng sine? Don’t tell me, may kasama ka? Sino?” Sasagutin niya sana ang tanong nito nang naramdaman niyang gumalaw ulit ang mga darili ni Gavril. Pinanlakihan niya ito ng mga mata pero tila bale-wala lang rito.

“Ahhh!” A seductive moan escaped her lips when he deliberately circled her cl*t with his thumb. Her juices flowed out even more.

“Hey, are you okay, darling? What’s happening to you?” Nag-aalalang tanong ni Martin nang marinig ang ungol niya. Gusto niyang sagutin ang tanong nito pero walang habas na nilaro ni Gavril ang pagkababae niya gamit ang mga daliri nito. Pabilis iyon ng pabilis hanggang sa hindi niya nakayanan at sumabog siya.

Mabuti na lang at sumubsob siya sa leeg ng binata at kinagat ito roon bago pa man siya mapasigaw. Her body convulsed wildly as her climax hit her hard. Para siyang papanawan ng ulirat.

“Stella, Stella! Ano’ng nangyayari d’yan? Hello!” Rinig niya ang pagpa-panic ni Martin. Sinamaan niya ng tingin si Gavril nang sa wakas ay nakabawi rin siya ngunit ngumisi lang ang kumag bago tanggalin ang kamay sa loob ng panty niya. Nanlaki ang mga mata niya nang isubo nito ang mga daliring basa sa katas niya.

Kinurot niya ito sa tagiliran. Pakiramdam niya ay pulang-pula na ang buong mukha niya sa ginagawa nito.

“Hello? Stella? Nand’yan ka pa ba? Ano ba kasing nangyayari d’yan? Talk to me!”

“S-Sorry, Martin. Nagkaproblema yata ang signal.” Palusot niya. “Bakit ka nga pala napatawag?”

“Ganun ba? Akala ko kung napano ka na. Pinag-alala mo ako. Anyway, tumawag ako kasi mukhang hindi ako makakapunta d’yan sa Pagudpud. May kailangan kasi akong gawin dito na hindi pwedeng i-postpone. Sorry, darling. Alam kong nakapangako ako na sasamahan kita diyan pero-”

“-It’s okay, Martin. You don’t have to say sorry. I’m enjoying myself here naman kahit mag-isa ko lang.” Napakagat-labi siya.

Masama ba na imbes na maging malungkot siya sa sinabi nito ay naging masaya pa siya? She groaned inwardly. Pakiramdam niya’y mali ang ginagawa niya kay Martin. She’s kinda cheating on him kahit wala naman talaga silang relasyon.

“Really? Okay lang sa’yo? Hindi ka galit?” Tila nagulat ito sa naging rection niya.

“Oo naman. Alam ko namang importante ang gagawin mo d’yan kaya hindi ka matutuloy na samahan ako rito. Don’t worry, I understand completely.”

“Naku, Salamat naman kung ganun. See you soon then. Babawi ako pagbalik mo dito.”

“Sure.”

“Okay. Bye then, darling. Enjoy your vacation.” Paalam nito.

“I will. Bye.” She released a breath before ending the call. She then glared at Gavril. Muntik na siyang mahuli ni Martin dahil sap ag-ungol niya kanina.

“Are you crazy?! Pa’no kung narinig ako ni Martin?! Nakakahiya!” Galit niyang sigaw rito pero parang hindi man lang ito naapektuhan na ngumisi pa.

“That was my plan actually.” Sagot nito. Kumunot ang noo niya.

“What do you mean?”

Bigla itong nagseryoso. “Gusto kong marinig niya ang mga ungol mo para maging maliwanag sa kanya na meron nang nagmamay-ari sa’yo.” He said full of possessiveness. Kitang-kita rin niya ang bakas ng selos sa mukha nito.

“At sino naman ’yon, aber?”

“Sino pa ba, eh di, ako.” Sagot nito na itinuro pa ang sarili.

“Ah, ganun?” She hooked back her bra and then buttoned up her shirt. Inis na inis siya sa ginawa nito. Nang masigurong maayos na ang itsura niya ay padabog siyang tumayo.

“Hey, saan ka pupunta?” Takang tanong nito kapagkuwan pero hindi niya ito sinagot. Dire-diretso siyang lumabas ng private room na ’yon pero bago pa man siya tuluyang makalabas ng sinehan ay nahabol siya ng binata. Hinawakan siya nito sa kamay.

“Are you mad?” She gave him a sharp stare.

“Ano sa tingin mo?” Pinakatitigan siya nito tapos ay napakamot sa ulo.

“Galit ka nga.” Bumuntong-hininga ito. “Anong ginawa ko para magalit ka ng ganyan?” Tanong nito kaya lalo siyang nainis.

Pinamaywangan niya ito. “Really, Gavril? You don’t know?!”

“Hindi, kaya sabihin mo na. Hindi ako manghuhula.” He looked frustrated. He even raked his fingers through his hair. Bumuka ang bibig niya para sana sabihin pero naunahan siya ng hiya. Lalong nag-init ang mukha niya nang maalala ang nangyari sa pagitan nila sa loob ng sinehan.

Paano kaya kung hindi tumawag si Martin? Baka kung saan na sila napunta.

“Bakit parang namumula ka, Stella baby? Ano na nga ulit ’yong ikinagagalit mo?” Parang seryoso ito pero kitang-kita niya ang kapilyuhan sa mga mata nito. Inirapan niya ang nobyo.

“’Wag mo na ulit uulitin ’yon, okay?!” She hissed.

“Ang alin?” Pagmamaang-maangan nito.

“’Yong ginawa mo kanina!”

“Which one? When I made you cum-” Bago pa man nito masabi ang nais sabihin, agad niyang tinakpan ng palad ang bibig nito.

“Gavril! Don’t you dare say it out loud!” She rebuked in panic. Tinanggal nito ang kamay niya na nakatakip sa bibig nito saka ito ngumisi na punong-puno ng kapiyuhan. Napasinghap siya nang hapitin siya nito sa baywang.

“Bakit? Ayaw mo bang may makarinig kung ano ang ginawa natin sa loob? Don’t you want anyone to hear how you exploded around my fingers?” Pilyong bulong nito sa tenga niya. Pakiramdam niya ay nagsitayuan lahat ng balahibo siya sa katawan.

“G*go ka talaga! Bahala ka na nga d’yan!” Itinulak niya ito at aalis na sana talaga siya pero hindi siya nito hinayaan. Tumawa ito ng malakas nang makita ang epekto ng mga sinabi nito sa mukha niya. He cupped her face with his hands.

“Sorry na, baby. Binibiro lang kita. Pero seriously. Ano ba ’yong kinagalit mo? ’Yon bang pinagpatuloy ko pa rin ang ginagawa ko sa’yo habang kausap mo ang lalaking ’yon?” Mahina ang boses na tanong nito para walang makarinig.

Inirapan niya ulit ito. He chuckled. “I’m sorry about that. Ginawa ko lang ’yon kasi I got jealous. Gusto kong iparating sa kanya na akin ka na ngayon, Stella baby, at hinding-hindi na kita ibabalik pa sa kanya.” Napipilan siya sa sinabi nito. Hindi agad siya nakapag-react as her heart skipped a beat.

Wala silang naging usapan ni Gavril kung ano’ng mangyayari pagkatapos ng bakasyon nila sa Pagudpod. Noong pumayag siya sa gusto nito, wala silang naging malinaw na usapan kung pansamantala lang ba ang relasyon nila o hindi.

Pero sa sinabi ngayon ng kasintahan ay parang nais na niyang maniwala na seryoso ito sa kanya at walang balak tapusin ang relasyon nila kahit pagkatapos ng bakasyon nila.

It’s getting hot in here! LOL

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Seryoso kaya si Gavril kay Stella o nakikita niya lang si Mishka rito?

Sino sa inyo ang natuwa na hindi makakapunta si Martin sa Pagudpud?

Ano kaya ang susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 14

CHAPTER 14

MALAWAK ang ngiti ni Gavril habang pabalik siya sa resort. Napatingin siya sa pumpon ng mga bulaklak na nasa passenger seat. Maganda iyon at sinigurado niyang magugustuhan ni Stella. Maaga siyang lumuwas papunta sa kabilang bayan kanina para lang makuha ang mga bulaklak na ’yon.

Pero bago iyon ay may ginawa muna siyang sorpresa para kay Stella.

Well, siya naman kasi talaga ang klase ng lalaki na mahilig sa surpresa. Gusto niyang laging napapasaya ang nobya niya. Sabagay, dalawang babae pa lamang ang binigyan niya ng ganitong effort at attention.

Ilang taon na rin buhat nang huli siyang naging ganitong kasaya at hinding-hindi na niya pakakawalan pa si Stella.

Alam niyang marami silang dapat ayusin na dalawa pagbalik nila sa Maynila pero ayaw na muna niyang isipin iyon. Ang mahalaga ay ang ngayon kung saan sila lamang ng dalaga ang magkasama.

Ilang sandali pa ay narating rin niya ang resort. Ipinarada niya ang sports car sa parking lot ng hotel saka excited na kinuha ang bulaklak at umibis ng sasakyan. Nasa lobby siya at akmang sasakay ng elevator nang mahagip ng mga mata ang babaeng kanina pa niya gustong makita.

Akma niya itong lalapitan nang makita niyang may lumapit ritong isang lalaki. Napakunot-noo siya. Hindi niaya nagustuhan ang paraan ng pagtitig nito sa nobya. Parang mukhang babaero ang lalaki at mukhang popormahan si Stella. Kitang-kita niya kung pa’no pasimpleng gumagala ang mga mata nito sa katawan ng dalaga.

Alam niya ang klase ng titig nito. Lalaki siya kaya alam niya. Napatingin siya sa dalawang lalaking nakaupo sa may couch ng lounge area. Pati ang mga ito ay nakatingin sa kasintahan. Nagbubulungan ang mga ito at napasipol pa ang isa.

Napatiim-bagang siya saka tumingin ulit sa gawi nila Stella. Pinagmasdan niya ito.

Naka-spaghetti strapped top ito saka maigsing shorts. Kitang-kita ang mga mapuputi at mahuhubog na mga binti at hita ng kasintahan. Naka-tsinelas ito pero kahit simpleng-simple lamang ang suot nito ay napakaganda at sexy pa rin nitong tingnan.

Wala naman sa kanya kung nakasuot ito ng sexy’ng damit. Siya naman ang klase ng lalaki na hindi papakialaman ang pananamit ng nobya pero sa pagkakataong iyon, parang gusto niyang kumuha ng kumot at balutin ang dalaga.

Ngayon lamang siya nakaramdam ng ganun. Hindi kasi mahilig sa mga sexy na damit si Mishka noon kaya hindi pa niya naranasan ang ganitong pakiramdam. Parang gusto niyang sundutin ang mga mata ng mga lalaki na nakatingin sa kasintahan.

Tahimik siyang lumapit sa mga ito para marinig ang sinasabi ng lalaki.

“C’mon, Miss. Just one date. Wala naman sigurong masama do’n, ’di ba? Mag-isa ko lang kasi dito na nagbabakasyon and it’s getting boring now. I know a fancy restaurant nearby. Magugustuhan mo do’n for sure.” Rinig niyang sabi ng kumag.

Halatang-halata na nagpapa-cute pero hindi naman cute! Sarap sakalin!

Biglang kumulo ang dugo niya lalo na sa paraan ng pagkakangisi ng lalaki. Kulang na lang ay dakmain na si Stella.

“I’m—” Bago pa man makasagot ang dalaga ay tuluyan na siyang lumapit sa mga ito saka ito inakbayan. Possessiveness got the best of him as he stared sharply at the guy.

“Hi, baby. Kinukulit ka ba ng lalaking ’to?” Gavril kissed her cheek and then glared at the guy. Mukhang nagulat ang lalaki pagkakita sa kanya at hindi nakapagsalita agad.

“She’s already taken so fùck off!” He roared menacingly. Hindi siya bayolenteng klase ng tao pero parang gusto niyang manakit. Pakiramdam niya ay isa siyang bata na inaagawan ng laruan. Pero hindi niya laruan lamang ang kasintahan kaya ganun na lamang ang inis niya.

Pinaningkitan niya ito ng mga mata at kitang-kita niya kung paano gumuhit ang takot sa mukha ng lalaki dahil sa ginawa niya.

“S-Sorry. Akala ko wala siyang kasama.” Bakas ang takot sa tinig saka dali-daling umalis. Tila nakahinga ng maluwag ang nobya nang tuluyang makaalis ang lalaki.

“Thank you. Akala ko kailangan ko pang magsungit para lang tigilan niya ako.” Gavril released a breath and then faced her with a serious face.

“Next time, don’t go out alone like this. Baka kung mapa’no ka na naman. Lapitin ka pa naman ng mga manyak.” Hindi niya naitago ang inis. Gusto niya talagang sapakin ang lalaking ’yon. Hindi niya alam kung bakit ganun na lamang ang inis na nararamdaman niya.

Tumaas ang isang kilay ng kasintahan. “What do you mean by ‘like this’?” Tanong nito saka humalukipkip. Napalunok siya. Alam niya ang tingin nitong iyon. Mukhang may hindi ito nagustuhan sa mga sinabi niya.

“Wala, baby. Ayaw ko lang na lumalabas ka nang mag-isa lalo na at wala ako na kasama mo.”

“Kaya ko naman ang sarili ko, ah. Ang sabihin mo, may problema ka sa suot ko.” Diretsang saad nito na lalong naningkit ang mga mata. Naku, nabubuhay na naman ang tigre.

Napakamot siya sa likod ng ulo saka napabuntong-hininga. “Fine. Aamin na ako. I was kinda mad because that guy had the privilege to set his eyes on your sexy body. I mean, look at you. You’re so hot and sexy in that outfit. Marami tuloy mga mata na nagpi-piesta sa kaseksihan mo ngayon. I admit, I hate it. Seeing the eyes of these b*stards ogling at you woke up the sleeping demon inside of me.”

She shook her head in disbelief. Akala niya ay sisigawan siya nito dahil sa inis pero nagulat siya nang tumalikod ito saka mabilis na naglakad papuntang elevator na hindi man lang nag-comment sa sinabi niya.

“Hey, honey. Where are you going?” Tanong niya saka ito sinundan. Pumasok ito sa loob ng elevator na parang hindi narinig ang sinabi niya saka pinindot ang close button, intending to leave him behind. Mabuti na lamang at maagap siya. Agad niyang naiharang ang sarili bago pa man tuluyang sumara ng pintuan.

“Gavril, ano ba?! Can’t you see that I’m pissed off at you right now kaya kita iniwan do’n?!” Bakas ang pagkairita sa tinig nito nang pumasok siya sa loob.

“Galit ka ba?”

“Ano sa tingin mo?!”

“Galit ka nga.” He answered certainly na napapakamot na naman sa ulo. Padabog na pinindot nito ang floor number na pupuntahan nito saka tahimik na humalukipkip.

“C’mon, baby. Ano’ng nagawa kong ’di mo nagustuhan?” Pangungulit niya. Sinamaan siya nito ng tingin.

“Nagtatanong ka pa talaga?!” She hissed and then faced him. Pinamaywangan siya nito. “Mr. Caballero, just to let you know; ayoko sa lahat ay kinukwestyon ang pananamit ko. Bago mo pa ako nakilala, ganito na ako manamit. Kung ayaw mo sa ganitong klaseng babae, wala na akong magagawa do’n. I won’t change for you!” Matigas na saad nito. That took him by surprise.

Ilang segundo niya itong pinakatitigan Damn! She really looks so hot whenever she’s pissed but this isn’t the right time for him to admire her because she’s fuming, for fùck’s sake!

“Can you stop staring at me like that?!” She snapped at him when she noticed that he was staring at her face. Natawa siya. Mukhang naiinis na talaga ito sa kanya. Sakto namang bumukas ang elevator at agad itong lumabas. Para namang naliligaw na bata na agad niya itong sinundan.

Binuksan nito ang suite nito at akmang pagsasarhan siya ng pintuan pero hindi siya pumayag. Itinukod niya ang kamay sa pintuan.

“Gavril!”

“Sorry, baby, but I won’t let you leave me out here. Lalo na ngayon na galit ka sa’kin.” Walang paalam na pumasok siya sa loob saka ito hinapit sa baywang upang pagdikitin ang mga katawan nila. Isinara niya ang pintuan sa likod niya gamit ang paa.

“W-What do you think you’re doing?! Lumaba—”

“Sorry na.” Malambing niyang putol sa sasabihin sana nito. “I brought this bouquet of flowers for you. Ako mismo ang pumitas ng mga ’yan sa flower farm ng kaibigan ko. Akala ko pa naman, mapapangiti kita ngayong umaga dahil dito pero mukhang mainit na naman ang ulo mo.” Nanghahaba ang nguso na tinanggap nito ang bouquet ng mga bulaklak saka siya inirapan.

“Kasalanan mo kung ba’t mainit na naman ang ulo ko!” Binaklas nito ang mga braso niya sa baywang nito saka ito tumalikod sa kanya. Inilagay nito sa ibabaw ng coffee table bouquet na hawak saka akma siyang iiwan doon pero agad niya itong niyakap mula sa likuran upang pigilan sa pag-alis.

“C’mon, honey. Sorry na. Hindi naman ako naiinis na nagdamit ka ng ganyang ka-sexy. Naiinis lang talaga ako sa mga lalaki sa baba na kung tumingin sa’yo kanina ay para ka nang kakainin ng buhay. Nagselos lang ako. Ang sarap nga sanang suntukin ang preskong lalaking ’yon kanina sa baba hanggang sa mawalan siya ng hininga pero—”

“Gavril! Ano ba ’yang pinagsasabi mo?! Gusto mo ba siyang patayin?!” Hindi makapaniwalang anito na ikinatawa niya. Hinalikan niya ito sa batok. Amoy na amoy niya ang kabanguhan nito. Mukhang bagong ligo lang rin ito.

“Nagbibiro lang naman ako. Ikaw talaga. Ang sungit.” He teased. Bumuntong-hininga ito.

“Gavril, seriously. Ayaw mo ba sa suot ko? Ba’t ganun ’yong sinabi mo kanina?” Her voice mellowed.

“Wala naman akong sinabing hindi ko gusto. In fact, gustong-gusto ko nga ang suot mo ngayon pero hindi ko lang mapigilang mainis kapag may mga lalaking tumitingin sa katawan mo na para bang isa kang karne na pwede nilang lapain. I was just being protective of you kaya nasabi ko ’yon kanina. Patawarin mo na ako, please?” Malambing na hinalik-halikan niya ang balikat nito.

Napangiti siya nang marinig ang pagsinghap ng dalaga.

“Hmp! Whatever!” Kahit medyo masungit pa rin ang tono nito, alam na niyang okay na sila. Pinaharap niya ito sa kanya saka sinapo ang mukha nito gamit ang mga kamay.

“You look so beautiful today.” Paos ang boses na puri. Tumaas na naman ang isa nitong kilay.

“Just for today?”

Agad siyang umiling. “Of course, not. Maganda ka naman lagi.” Stella pursed her lips. “So, okay na tayo, baby?” Malambing ang tinig na aniya. She rolled her eyes.

“Oo na. Basta bawasan mo lang ’yang pagiging possessive mo. Ang OA mo kanina. I could’ve handled that man by myself but you suddenly appeared and made a scene.” Napapailing pa na sabi nito.

“I’m not possessive.” Tanggi niya.

“Ah, ganun? Eh, ano’ng tawag mo do’n sa ginawa mo kanina?”

“Hmmm.” He tried to look for an answer inside his head but he couldn’t find any.

“Wala kang maisip kasi totoo.” Inirapan siya nito na ikinatawa niya. Ang cute lang nito kapag umiirap ng ganun.

“Sa’yo lang naman ako ganito, eh. Syempre, you’re my girlfriend that’s why I want to protect you at all times. You’re mine and mine alone.” Sagot niya saka ito hinagkan sa mga labi. Napaungol ito saka agad na tumugon. Lihim siyang napangiti.

Sa paraan ng pagtugon nito ay alam niyang nawala na ang inis nito sa kanya. Lalo niyang pinalalim ang halik na pinagsasaluhan nila. Ilang oras lamang niyang hindi ito nakita pero miss na miss na niya ito.

“Kumain ka na ba?” Tanong niya rito nang matapos ang halik na ’yon. Pareho nilang habol ang hininga.

“Hindi pa. Kaya nga ako bumaba kanina kasi hinahanap kita. Sabay sana tayong kakain ng breakfast pero nawala na ang gutom ko, ’di pa rin kita nakikita.”

“Kaya ba mainit na naman ang ulo mo kasi hindi mo ako nakita agad? Na-miss mo ba ako, honey?” Pilyo niyang tanong saka pinatakan ng dalawang magkasunod na halik ang mga labi nito.

“Naku, ang feeling talaga ng boyfriend ko!” He laughed heartily.

“Pero totoo naman, ’di ba? Kasi ako, na-miss kita agad. Kaya nga nagmamadali akong makabalik dito sa resort kasi gusto kitang makita ASAP.” Pag-amin niya. Kita niya ang pamumula ng mga pisngi nito.

“Na-miss mo talaga ako? Bakit kasi umalis ka na hindi man lang nagpapaalam? Hmp! Kasalanan mo ’yan!”

Napakamot siya sa ulo habang nangingiti. “Gusto mong malaman kung ano ang ginawa ko?”

“Sasabihin mo ba? Siguraduhin mo lang na wala kang kalokohang ginawa kaya ka umalis na walang paalam. May pa-bulaklak-bulaklak ka pa.” Natatawa na lamang niya itong hinapit palapit lalo sa katawan niya saka ito ulit hinagkan.

Ilang segundo rin silang naghalikan bago niya pinutol iyon. “Let’s go?”

Her forehead knitted together. “Where to?”

“Basta. Makikita mo.” They went out of the hotel and then walked towards the dock. Napanganga ang dalaga nang makita ang naroong yate.

“Is this yours?” Manghang tanong nito sa kanya.

“Yes. This is mine. Let’s go?” Nakangiting yaya niya rito saka inalalayang pumasok sa loob.

“Good morning po, sir, ma’am.” Bati ng mga empleyado niya sa loob. Bumati rin sila sa mga ito saka niya ipinakilala ang nobya. Ilang saglit pa ay dinala niya si Stella sa taas ng kanyang flybridge yacht.

“Welcome to my yacht! Nagustuhan mo ba?” Aniya kapakuwan. Iginala ng dalaga ang mga mata sa paligid.

“This is so beautiful.” Puri nito. May dalawang lounge chairs doon at isang maliit na lamesa kung saan may mga nakahanda nang pagkain.

“Mabuti naman at nagustuhan mo. C’mon, baby, let’s eat.” Anyaya niya saka ito inalalayan sa pag-upo.

“Ikaw ba ang naghanda ng mga ’to?” She asked curiously. Napangiti siya.

“Yes. Kaya maaga akong umalis para maayos ko lahat ng ito. Pumunta pa nga ako sa farm ni Mathias sa kabilang bayan para lang mamitas ng mga bulaklak para sa’yo.” Napanganga ito sa nalaman.

“Ginawa mo ’yon? You picked those flowers yourself?”

“Yes, baby. Sa flower shop sana ako bibili pero mas gusto kong ako na lang ang mamimitas para sa’yo.” Sumilay ang isang matamis na ngiti sa mga labi ng dalaga.

“Thank you for the effort. Sorry for getting mad at you a while ago. Akala ko kasi, kung saan ka na naman nagsuot.” Pag-amin nito.

“Wala ba akong reward for my efforts?” Gavril asked sweetly.

“Ano namang reward ang gusto mo?”

“Ito.” Aniya saka inituro ang mga labi habang nakanguso. She rolled her eyes.

“Ayan. D’yan ka magaling!”

“C’mon, baby. Just one kiss.” Ungot niya.

“Sige na nga.” Kunwaring napipilitang anito saka ito dumukwang upang bigyan siya ng halik. It was just a gentle peck on the lips.

“Oh, ayan. Happy?”

“You call that a kiss? Hindi ko nga naramdaman, eh. Wala bang mas mainit na halik d’yan? ’yong mas masarap.” Reklamo niya.

“Gavril!” Nag-iinit ang mga pisnging saway nito.

“Please?” He begged with a puppy dog eyes. She sighed in defeat.

“Ikaw talaga. Puro ka kalokohan.” Napapailing na sabi nito saka ulit siya hinalikan. Pagkatapos ng ilang segundo ay akma nitong tatapusin ang halik na ’yon pero hindi siya pumayag.

He cupped her face and then deepened the kiss. Para siyang isang gutom na gutom na leon. Nang halos mapugto na ang kanilang hininga saka lang niya tinapos ang halik.

“Luko-luko ka talaga!” Inis nitong saad saka siya kinurot sa tagiliran. Pareho silang naghahabol ng hininga. He smirked triumphantly.

“That’s what you call a kiss, honey.” Aniya saka ito kinindatan.

“Whatever!” Inirapan siya nito na ikinatawa niya ng malakas.

“Kumain na tayo. Gutom na rin ako.” Yaya niya. Siya na mismo ang naglagay sa plato nito ng pagkain. May fried rice, itlog, hotdog saka loaf bread siyang inihanda. Hindi naman siya ganun kagaling magluto pero tinulungan siya ng chef niya sa yate.

Sinabi lang nito ang gagawin pero siya ang talagang gumawa ng lahat.

Ilang sandali pa ay masaya na silang kumakaing dalawa habang naglalayag ang yate. Pareho nilang pinagmamasdan ang magandang tanawin.

“Saan ba tayo pupunta?” Tanong ni Stella kapagkunwan. Kumakain na sila ng dessert na gawa ng chef.

“We’re going to Isla Blanca. We’re going to spend a couple of days there.” He answered casually.

Nanlaki ang mga mata ng nobya. “A couple of days?! Nababaliw ka na ba?!”

“Nope, I’m not, honey. Don’t worry, babalik rin tayo sa resort pagkatapos ng ilang araw.”

“Pero wala akong dalang gamit! Ano ba kasi ang nakain mo at bigla-bigla mo akong hinihila kung saan?!” Reklamo nito.

“Don’t worry. I already took care of it. Maganda doon. You won’t regret coming with me.” Sagot niya saka ito hinagkan sa mga labi. Her jaw dropped while gazing at him in disbelief.

Ano’ng masasabi niyo sa takbo ng story so far?

Ano kaya ang mangyayari sa kanila sa Isla Blanca?

Ano kaya ang susunod na mangyayari sa kanila?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 15

HAPPY WEEKEND, BLAZERS !

CHAPTER 15

HINDI makapaniwala si Stella sa ganda ng Isla Blanca. Kabababa lang nila sa yate ni Gavril pero bilib na bilib na siya sa mga nakikita. Hindi niya alam kung bakit naroon sa Pagudpud ang yate ng binata at ’di niya mapigilang magtaka. Sa Maynila ito nakatira at malayo iyon sa Pagudpud.

Gusto niyang magtanong pero ipinagsawalang-bahala na lamang niya iyon. Maybe, she’s just overthinking things.

Napatingin ulit siya sa yate. In fairness to Gavril, alam nitong pumili ng desenyo. Iba’t-ibang kulay iyon pero sa unang tingin ay parang purple lamang. Pero kapag tititigang mabuti ay may mga iba’t-ibang kulay na makikita roon. May kaunting shade ng pula, orange, pink at blue.

Kapag nasisinagan ng araw ay mas lalong nakikita ang mga ibang kulay na naroon.

Napakunot-noo siya nang mahagip ng tingin niya ang nakasulat sa gilid ng yate. Ngayon lang niya napansin iyon. Mishka . Parang gawa sa ginto ang bawat letra niyon.

Sa ’di malamang kadahilanan ay parang kumirot ang dibdib niya sa nabasa. Iyon marahil ang pangalan ng asawa ng kasintahan. Her name repeatedly echoed inside her head like a broken record. Parang may kung ano sa pangalan na iyon at bigla siyang naapektuhan.

Napahawak siya sa noo ng biglang kumirot ang ulo niya. That familiar pain gnawed in her head as if a thousand needles were prickling her insides relentlessly.

Pumikit siya at nag-breathing exercise. She inhaled and then exhaled a couple of times, trying to calm herself down.

“What’s happening, honey? Are you okay? Masakit ba ang ulo mo?” Nagmulat siya ng mga mata nang marinig ang nag-aalalang boses ni Gavril. She forced a smile and then met his gaze.

“I-I’m okay. Medyo sumakit lang ang ulo ko.” Sagot niya. Idinikit ni Gavril ang likod ng kamay nito sa noo niya saka sa gilid ng leeg niya, sinasalat kung mainit siya.

“Thank God, wala kang lagnat. Siguro, dahil sa init ng panahon ’yan. We should get going so that you could relax.” Hinapit siya nito palapit sa katawan nito. “Kaya mo bang maglakad? Do you want me to carry you?”

Natawa siya ng mahina saka sinapo ang mukha ng nobyo. “I’m fine. Medyo okay na ako. Siguro, kailangan ko lang uminom ng tubig.”

“Are you sure?”

“Oo. Don’t worry. Sasabihin ko naman kung ’di ko kaya.”

“Okay then. Let’s go?” Inakbayan siya nito saka nag-umpisa na silang maglakad. She fought her sudden headache by gazing at the scenic view around her.

Napakaganda talaga ng paligid. Ang buhangin sa dalampasigan ay pinong-pino at napakaputi na parang pulbos. Marami ring mga puno sa paligid pero karamihan sa mga iyon ay puno ng niyog. May mangilan-ngilan ring mangga at kaimito na namumutiktik sa bunga.

Napansin niya ang isang malaking beach house na nakatayo sa ’di kalayuan. Nag-iisa lang ’yon na bahay sa bandang iyon ng isla. Private property iyon dahil napapalibutan ng bakod. Malawak ang bakuran ng bahay at may nakita pa siyang basketball court sa ’di kalayuan.

Kita rin niyang may swimming pool. May mga nakatanim na mga iba’t-ibang gulay sa bandang kanan ng bahay at marami na iyong mga bunga. Parang ang sarap mamitas.

Naalala niya tuloy ang kantang bahay-kubo. Halos lahat na yata ng mga nabanggit na gulay roon ay naroon sa taniman na ’yon.

Pero habang papalapit sila sa isla kanina ay nakita niyang may maliit na kumunidad sa bandang silangan ng isla. May mga bahay roon. Pero sa bandang kanluran naman ng isla ay ang lugar na iyon. Medyo malayo sa kumunidad na nakita niya kanina.

“Kaninong bahay ’yan?” She then asked Gavril curiously habang papalapit sila sa bahay. Mabuti na lang at unti-unti nang nawawala ang sakit ng ulo niya dahil na rin siguro sa ganda ng paligid. Naaaliw siyang pagmasdan ang lahat ng nakikita ng mga mata niya. Kahit papa’no ay nakatulong para maibsan ang sakit na nararamdaman niya.

“This used to be my grandparents’ beach house. Actually, this island was owned by them pero ibinigay na nila ito sa’kin. Dito sila nakatira dati pero dahil may edad na sila at nagiging sakitin, lumipat na sila sa bayan para mas malapit sa ospital. I was the one who suggested that.

“Noong dito pa kasi sila nakatira, dalawang beses lang sila pumupunta sa bayan sa loob ng isang linggo. May mga kasama naman silang mga kasambahay dito pero hindi ko pa rin maiwasang mag-alala. Buti nga at nakinig sila sa suggestion ko na lumipat na sa bayan.” Napatango-tango siya habang nakikinig at iginagala ang mga mata.

“Ten years ago, my grandparents opened the half of this island to homeless people. May dumaang malakas na bagyo kasi noong mga panahong iyon at maraming nawalan ng bahay. Squatter sila sa tinitirhan nila that time kaya nang masira ang mga bahay nila na gawa sa light materials, talagang nalugmok sila at hindi alam ang gagawin.

“Dahil doon, my grandparents offered them this place kasi hindi rin naman nagagamit. Binigyan rin namin ng trabaho ang mga pamilyang nakatira dito para makapagsimula sila.” Her lips parted in awe. Hindi niya naitago ang paghanga sa kabutihan ng pamilya ng binata.

“Wow. Your grandparents are very generous people. Buti pumayag ka?” Tanong niya. He smiled.

“My grandparents still owned this place ten years ago. Besides, wala namang problema sa’kin. Ayaw ni mama pero wala siyang nagawa.” Tumango siya saka tumingin ulit sa paligid.

Gandang-ganda talaga siya sa lugar na ’yon. Hindi siya makapaniwala na may isla pala na pag-aari ang binata.

“So, you are this rich pero nag-appy ka bilang COO ng DLC. Why’s that?” Hindi niya napigilang itanong kapagkuwan. Biglang napatigil sa paglalakad ang lalaki saka tumingin sa kanya. An unknown emotion passed through his eyes.

Sa hindi malamang kadahilanan ay parang natigilan ito sa tanong niya. Ilang segundo silang nagtitigan. Bumuka ang bibig nito pagkatapos ng ilang segundong pananahimik at akmang sasagot nang biglang may narinig silang boses na papalapit sa kanila.

“Apo! Nandito na pala kayo!” Anang isang matandang babae. Bakas ang kasiyahan sa mukha nito. Kahit may edad na ito ay kitang-kita pa rin ang kagandahan ng ginang. Dali-dali itong lumapit sa kanila.

Napangiti si Gavril nang makita ito saka sinalubong ng yakap. “Hi, la. Mabuti naman at nakarating kayo.”

“Aba, syempre naman. Minsan ka na nga lang pumarito, eh.” Sagot nito saka tumingin sa gawi niya. Nawala ang masayang expression sa mukha nito. Kitang-kita niya kung paano nanlaki ang mga mata ng ginang nang makita siya. Para itong nakakita ng multo.

“M-Mishka, ikaw ba ’yan?!” Hindi makapaniwalang tanong nito. Nanigas ang katawan niya nang marinig ang sinabi nito. For some reason, her heartbeat suddenly became fast.

“P-Po?” Iyon lang ang nanulas sa mga labi niya dahil hindi niya alam kung paano magre-react. Napagkamalhan siya nitong ibang tao. Tumingin ito sa binata, nagtatanong ang mga mata.

“La, I want you to meet my beautiful girlfriend. Her name is Stella De Luna. Stella, siya ang mahal kong lola. Blanca Alegria. She’s my maternal grandmother.” Pagpapakilala ni Gavril.

“Stella? Hindi siya si—”

“—Hindi, la. Magkamukha lang sila pero hindi siya si Mishka.” Gavril answered before his grandmother could voice out what she wanted to ask. Kumunot lalo ang noo ng matanda. Halatang nalilito at hindi makapaniwala.

Hindi malaman ni Stella kung bakit pero nanikip ang dibdib niya nang marinig ang pagbanggit ni Gavril sa pangalang iyon. Ngayon lamang niya narinig na binigkas nito ang pangalan ng asawa nito.

Oo, alam niyang magkamukha sila ni Mishka kaya nga napagkamalhan pa siyang asawa nito noong una siya nitong nakita. Pero ngayong pati ang mga malalapit na tao sa paligid ng binata ay ganun din ang reaksyon, hindi niya alam kung ano ang mararamdaman niya.

Ngayon, naiintindihan na niya kung bakit parang nagulat si Mathias nang makita siya nito. Ngayon lang niya lubusang napagtanto na talaga palang parehas sila ng mukha ng asawa ni Gavril. Akala niya noon ay kamukha lang niya ang babae.

Pero posible ba ’yon? May dalawa bang tao sa mundo na iisa ang mukha pero hindi naman magkaano-ano at magkakilala?

“Ganun ba? Naku, pasensya ka na, hija. Akala ko talaga, ikaw si Mishka. I got so excited because I thought, she finally came back. Silly me. Wala na nga pala siya.” Parang naging malungkot ang boses ng lola ni Gavril habang sinasabi iyon.

Pilit siyang ngumiti. “Okay lang po ’yon. No harm done.” Sagot niya. Titig na titig si Gavril sa kanya pero nang mapansin nitong nakatingin siya rito ay agad itong nagbawi ng tingin.

“Sige, pasok na tayo. Naghihintay ang lolo mo sa loob.” Nagpatiuna na ang ginang. Hindi siya agad gumalaw sa kinatatayuan.

“Let’s go, baby.” Anyaya ni Gavril nang mapansing hindi siya gumalaw. Hinawakan siya nito sa kamay.

Tahimik silang naglakad papasok sa loob ng bahay. Gaya nga ng inaasahan niya, napakaganda ng loob niyon. Moderno at lahat ng sulok ay napakalinis. Nang makilala niya ang lolo Manuel ni Gavril ay parehas ang naging reaction nito sa naging reaction ng asawa nito.

Gulat na gulat at napagkamalhan siyang si Mishka. Maagap namang ipinaliwanag ni Gavril na hindi siya ang asawa nito.

“Hindi ako makapaniwala. Kamukhang-kamukha mo siya. Kung hindi lang sinabi ni Gavril na hindi ikaw si Mishka, hinding-hindi ko iisipin na magkaibang tao pala kayo.” Hindi pa rin makapaniwala na sabi ng lolo nito habang titig na titig sa kanya. Lihim na napangiwi si Stella.

Biglang bumalik ang sakit ng ulo niya na akala niya kaninang nawala na. Napahigpit ang kapit niya sa braso ng nobyo.

“Baby, are you alright? Namumutla ka. Ang lamig rin ng kamay mo.” Puna nito kapagkuwan.

“I-I’m fine. ’Wag mo akong alalahanin. Pagod lang siguro ’to.”

“Naku, uminom ka ng tubig, hija. Baka dahil sa init ng panahon ’yan.” Binigyan siya ng lola ni Gavril ng isang baso ng tubig. Agad niya iyong ininom.

“Thank you po.”

“Naku, don’t mention it. Teka, kumain na ba kayo? Nagluluto pa si Myrna pero may mga naluto na doon sa kusina. Gusto niyo ba munang kumain?”

“Kumain na kami kanina, la.” Sagot ni Gavril saka umupo sa couch. Uupo sana siya sa tabi nito nang bigla siya nitong hilain paupo sa kandungan nito. Nanlaki ang mga mata niya sa ginawa nito.

“Gavril! What do you think you’re doing?!” She whisper-yelled with her cheeks flushed.

“Gusto mo bang mahiga muna?” Tanong ng binata imbes na sagutin ang tanong niya. Seryosong-seryoso ito. Nakita niya kung pa’no magtinginan ang lolo’t-lola nito dahil sa nasaksihan ng mga ito. Lalo tuloy nag-init ang mga pisngi niya.

“’Wag na. Magiging okay rin ako.” She answered with an almost inaudible voice. Ipinulupot nito ang mga braso sa baywang niya saka masuyo siyang tinitigan sa mga mata.

“I’m worried. Ayokong nakikita kitang nagkakaganyan.”

“You don’t have to be worried about me. I told you; sasabihin ko sa’yo kung ’di ko kaya. I’ll be fine. Normal na sa’kin ang ganito.” Sagot niya. Kumunot ang noo ng binata. Damn! I slipped!

“What do you mean by that?” Naguguluhang tanong nito.

Umiling siya. “Nothing. Ang Ibig kong sabihin, ganito talaga ako minsan lalo na kapag stressed out ako sa trabaho.”

“Naku, hindi maganda ’yan, hija. Kung nai-stress ka sa trabaho mo at madalas ring sumakit ang ulo mo, aba’y dapat maghanap ka na ng ibang trabaho.” Singit ng lolo Manuel ni Gavril.

Ngumiti siya. “Hindi ko po pwedeng gawin ’yon. Negosyo po kasi ng pamilya ko ang pinamamahalaan ko.”

“Ganun ba? Mahirap nga ’yan. Kaya nga maaga na akong nag-retiro dahil nakakatanda ang humawak ng negosyo. Mabuti na lamang at nandito si Gavril. Siya na lahat ang namamahala sa mga negosyo namin. Kahit may sarili siyang negosyo, nakakaya pa niyang bigyan ng atensyon ang mga negosyo namin. Well, magiging kanya rin naman ang mga ’yon. Nag-iisa naming siyang apo, eh.” Ani lola Isabella.

“Siguro, mas maganda na dalhin mo muna sa taas si Stella, Gav, para makapagpahinga. Mamaya na lang tayo magkwentuhan kapag okay na siya.” Suhestiyon nito kapagkuwan. Stella was about to protest but Gavril already agreed.

“Mas mabuti pa nga.” Akma siyang aalis sa kandungan nito pero hindi siya nito hinayaan. Napatili na lamang siya nang buhat siya nitong tumayo sa kinauupuan. Napakapit siya sa leeg nito sa takot na baka mahulog siya.

Well, imposibleng mangyari iyon. Para ngang ang gaan lang niya kung buhatin nito.

“Gavril! Put me down!”

“Stay put, honey.” Tila bale-walang sagot nito saka naglakad na papunta sa hagdan.

“Kailangan mo ba talaga akong kargahin? Nakakahiya sa lolo at lola mo!”

“Oo naman. What’s wrong with that? Masama ang pakiramdam mo. Kung alam ko lang, sana hindi na kita dinala rito. Now, I feel guilty.”

Napakagat-labi siya. “You don’t have to feel guilty. Masakit lang ang ulo ko. It’s not that serious kaya ibaba mo na ako. Hindi naman ang mga paa ko ang masakit.” Tumigil sa paglalakad si Gavril saka siya tinitigan. Akala niya may sasabihin ito pero hinalikan siya nito sa mga labi. Madiin iyon at mainit.

Napaungol siya. Gusto niyang magprotesta pero hindi niya mapigilan ang mag-init. Ano bang meron sa halik nito at palagi siyang nawawala sa sarili kapag hinahalikan siya nito?

“Were you trying to kill me?!” Inis niyang tanong rito nang sa wakas ay tumigil rin ito sa paghalik sa kanya. Pa’no ba naman kasi, halos mawalan na siya ng hangin sa baga dahil sa ginawa nitong paghalik sa kanya. Ngumisi ang kumag.

“Quit on complaining or else, mas masarap pa d’yan ang gagawin ko sa’yo.” He answered naughtily. Sinapok niya ito sa balikat.

“You perv!” Ang lakas ng tawa nito dahil sa sinabi niya. Maya-maya pa ay nakarating rin sila sa taas. Ipinasok siya nito sa isa sa mga kwarto doon saka dahan-dahang ibinaba sa king sized bed bago ito tumabi ng higa sa kanya.

“It’s better for you to sleep for now. Mamaya na lang tayo makipag-bonding kina lolo at lola.”

“Akala ko ba sa bayan na sila nakatira ngayon?” She asked curiously.

“Yes, they are. Pinasundo ko sila kasi gusto kitang ipakilala sa kanila. This place is special to me and I wanted to bring you here to meet the special people in my life.” Her heart skipped a beat. She wanted to say something but nothing came out of her lips.

Maraming tanong sa isip niya pero parang nag-aalangan siyang sabihin ang mga ’yon rito.

“C’mon, sleep now. Kapag masakit pa rin ang ulo mo paggising mo, dadalhin na kita sa ospital.” Anito saka siya hinagkan sa noo bago hapitin palapit sa katawan nito. Awtomatiko naman siyang yumakap rito habang nakaunan sa bisig nito.

“Matutulog ka rin?” Mahina niyang tanong kapagkuwan bago pumikit.

“No. Hihintayin kitang makatulog.” Napangiti siya sa sinabi nito pero hindi na nagkomento pa. Siguro nga, mas magandang itulog muna niya ang nararamdaman niya. Baka sakaling mawala.

Hindi niya alam kung ilang oras siyang nakatulog pero nang magising siya, mag-isa na lamang siya sa kwarto. Unti-unti siyang bumangon at pinakiramdaman ang sarili. Nakahinga siya ng maluwag nang wala na siyang maramdamang sakit ng ulo.

“Gavril?” Tawag niya sa binata saka bumaba ng kama pero wala siyang narinig na sagot. Baka nasa baba, sabi niya sa sarili saka lumabas ng kwarto. Nang nasa pasilyo na siya ay may narinig siyang mga boses sa baba.

Tama nga siya. Nasa baba ito. Bumaba siya ng hagdan at naglakad papunta sa sala. Nakita niyang seryosong nag-uusap sina Gavril kasama ang abuelo at abuela nito. Hindi siya napansin ng mga ito na nakatayo sa ’di kalayuan.

“Ano ba itong ginagawa mo, apo?” Tanong ni lolo Manuel sa binata. Baka sang pag-aalala sa mukha nito.

“Ano’ng ibig niyong sabihin, lo?”

“Si Stella. Baka masaktan mo lang siya.”

“Tama ang lolo mo, hijo. Alam namin kung gaano mo kamahal si Mishka pero ’wag ka namang gumamit ng ibang tao para buhayin siya. Oo, kamukha niya si Mishka pero tandaan mong hindi siya ang asawa mo. Please don’t do this to her. Maawa ka naman sa kanya.” Si lola Blanca.

Parang may sumaksak sa puso niya sa narinig lalo na at nanatiling tahimik lang si Gavril.

“Alam mo bang masayang-masaya kami ng lola mo no’ng tumawag ka kagabi para sabihin na punta kami dito kasi ipapakilala mo ang nobya mo? Buong akala namin ay sa wakas, may nahanap ka na rin na babae para sa’yo. Pero ano ’to? Kamukhang-kamukha ni Mishka ang dinala mo rito.

“Ang tagal-tagal na mula nang huli kang pumunta rito sa Isla Blanca. Akala nga namin, hinding-hindi ka na aapak pa dito kasi alam namin na puro ala-ala ni Mishka ang nandito. Masakit para sa’yo na bumalik rito na wala na siya sa tabi mo. Pero ngayon, bumalik ka sa unang pagkakataon pagkatapos ng ilang taon pero may ibang Mishka ka namang kasama. Hindi ko alam kung ano’ng mararamdaman ko, hijo.

“Gusto kong makapag-move-on ka na ay makahanap ng babaeng makapagpapaligaya sa’yo pero hindi sa ganitong paraan. ’Wag mo namang gamitin si Stella. She doesn’t deserve this and you know that.” Ani lolo Manuel.

“Tama ang lolo mo, hijo. This isn’t right at all.” Akala niya ay magiging tahimik lang si Gavril pero nagsalita rin ito.

“Lo, la, Stella is such a wonderful woman. Kahit bago pa lang ang relasyon namin ay alam ko nang seryoso ako sa kanya. Kaya ko siya dinala rito dahil espesyal siya sa’kin. Gusto ko siyang makilala niyo. You don’t have to worry about Stella and I’s relationship. Alam ko ang ginagawa ko.” Sagot nito. Nagkatinginan ang lolo’t-lola nito.

“Sana nga, apo. Sana nga.”

“Sige, uuwi na muna kami ng lola mo sa bayan. Gusto man naming hintaying magising si Stella pero papagabi na. Dalawin niyo na lang kami sa bahay sa ibang pagkakataon.”

“Why don’t you spend the night here with us?” Suhestiyon ng binata.

“Naku, ’wag na, apo. Ayaw naman naming makaistorbo sa inyo. Basta, dumalaw ka sa bahay, okay? Isama mo si Stella para mas makilala pa namin siya.”

“Okay, la. I will.” Yumakap ito sa abuelo at abuela bago umalis ang mga ito. Narinig niyang ipapahatid ni Gavril ang mga ito sa tauhan nito gamit ang yate.

Nang maisara ng binata ang pintuan ay nagulat ito nang makita siya.

“G-Gising ka na pala, baby.” He suddenly looked tensed. Lumapit ito at akmang yayakapin siya pero umiwas siya.

“Is there something wrong?”

“Gusto ko nang umuwi, Gavril.” Malamig niyang saad. Nagulat ito.

“What? Why?” Sinalubong niya ang titig nito.

“Dahil ayaw kong dungisan ang alaala ni Mishka dito. Hindi magandang tingnan na dinala mo ako dito. It’s not right.” Pagkasabi niyon ay nilampasan niya ito at naglakad papunta sa pintuan, planong sumabay na sa lolo at lola nito pabalik sa bayan.

Pero bago pa man niya mabuksan ang pintuan, pinigilan siya ni Gavril sa kamay.

“Please, don’t go, honey.” Pakiusap nito.

“Gavril, ano ba? BItawan mo nga ako!” She tried to pull back her hand from his grip but he didn’t let her go. Bagkus ay hinila siya nito at niyakap na mahigpit.

“Please, baby. Stay.” Pagsusumamo nito. Binitawan siya nito saka sinapo ang mukha niya habang masuyo itong nakatingin sa mga mata niya.

“Gavril…Natatakot ako sa pinasok natin. Ayokong masaktan. Hindi ako si Mishka, Gavril. Sinabi ko na sa’yo ’yan, ’di ba? Everything about this place is her. I don’t want to be her substitute.” Halos pabulong niyang pag-amin saka napakagat-labi.

Umiling ito. “You’re not her substitute. Minahal ko si Mishka pero wala na siya. Akala ko nga, mamamatay na ako nang mawala siya sa’kin pero nang makilala kita, nag-iba ang lahat. Napakabilis mong nabago ang mundo ko. Pati puso ko, mabilis ring tumibok para sa’yo. Hindi ko alam kung pa’no nangyari pero nagising na lang ako isang umaga na ikaw na ang nandito.” Sinabi nito ang huling pangungusap habang tinuturo ang dibdib nito, sa bandang puso.

Her heart beat erratically. “Y-You mean…”

“Yes, Stella. Mahal na kita.” Napasinghap siya at nanlaki ang mga mata sa gulat dahil sa sinabi nito.

Sweet moments ahead so stay tuned. LOL

Totoo nga bang mahal na ni Gavril si Stella bilang siya o dahil kamukha niya si Mishka?

At this point of the story, masasabi niyo na bang hindi si Mishka si Stella o siya talaga ito?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 16

A/N: Hi guys! Gusto ko lang malaman kung meron po ba sa inyong nasa Rome, Italy ngayon? Kumusta po ang lagay doon ngayon? Safe pa rin po bang mag-travel doon ngayon due to coronavirus outbreak? Hoping for answers. Thank you in advance!

CHAPTER 16

HINDI mapigilang mapangiti ni Stella nang makita kung gaano kamahal ng mga tao sa Isla Blanca si Gavril. Dinala siya ng binata sa maliit na kumunidad na iyon sa isla upang ipakita sa kanya ang ganda ng lugar na ’yon.

Pagkakita sa kanya ng mga tao roon ay nakita niya ang gulat sa mukha ng mga ito. Wala agad nakahuma sa mga ito.

Kahit hindi sabihin ng mga ito ay alam na niya kung bakit ganun ang naging reaksyon ng mga ito. Mabuti na lamang at maagap na ipinaalam ni Gavril sa mga ito na hindi siya si Mishka. Ipinakilala siya nito bilang nobya nito at kita niyang masaya ang mga ito para sa binata.

“Naku, mabuti naman at nakauwi rin kayo dito, sir Gavril. Ilang taon na rin buhat nang huli niyong punta dito sa Isla Blanca.” Anang barangay captain na si Manong Danny. Nagkataong naroon ang mga ito sa tabing dagat nang dumating sila roon.

“Kaya nga, Manong Danny. Alam niyo naman na maraming nangyari sa mga nakalipas na mga taon. Naging busy rin ako sa negosyo kaya hindi na ako nagawi rito.”

“Naiintindihan naman namin, sir Gavril. Dibale, ang mahalaga ay naparito ka na uli. Magtatagal ba kayo dito?” Ani Manang Ising, ang asawa ni Manong Danny.

“Ilang araw lang siguro, Manang. Marami rin kasing mga nakatambak na trabaho kaya hindi kami pwedeng magtagal. Gusto ko lang ipasyal dito ang girlfriend ko at saka para mag-relax na rin.”

“Ah, ganun po ba? Mabuti naman kung ganun. Ipasyal mo siya sa may hidden lagoon o kaya naman sa may pulang bato. Siguradong magugustuhan niya doon.”

“Sige po, manang. Ipapasyal ko talaga si Stella sa mga magagandang lugar dito.”

Tumango ang matanda saka nagpatuloy. “Kasal nga pala ng panganay na anak namin bukas, sir Gavril. Sana makapunta kayo ni ma’am Stella.”

“Ikakasal na po si Sonya? Naku, ang bilis naman ng panahon. Parang kailan lang, dalagita pa siya noong huli kong punta rito. Parang totomboy-tomboy lang siya noon pero ngayon, ikakasal na pala.” Sagot ni Gavril na nakangiti. Stella could see that he was happily interacting with them.

“Oo nga po, sir Gavril. Paano ba naman, buntis na kaya dapat lang na makasal na sila ng nobyo niya sa lalong madaling panahon.” Parang masama ang loob na sabi ng ginang.

“Ikaw naman, Ising. Hindi mo na kailangang banggitin pa ’yan. Ang mahalaga ay pananagutan ni Gilbert ang anak mo.” Sita naman ni Manong Danny na ikinatawa ni Gavril.

“Hayaan niyo po. Darating kami ni Stella bukas, ’di ba, baby?” Tanong nito sa kanya saka siya inakbayan.

“Sure. Wala naman yata tayong gagawin bukas.” Sang-ayon niya.

“Naku, mabuti naman at makakapunta kayo. Inimbitahan rin namin sina madam Blanca at sir Manuel pero hindi daw sila makakapunta. May appointment daw kasi si sir Manuel sa doctor. Sayang nga, eh.” Si Manong Danny.

“Opo. Kailangan kasing regular na nachi-check-up ng doctor ang lolo.” Sagot naman ni Gavril. Ilang minuto pang nag-kwentuhan ang mga ito. Siya naman ay tahimik lamang na pinagmamasdan ang mga ito dahil hindi naman niya alam ang pinag-uusapan ng mga ito.

Akbay-akbay siya ng binata. From time to time, he was kissing her forehead and cheek while talking to them.

“Eh, kayo ni ma’am Stella, sir Gavril? Kailan niyo naman balak ikasal?” She almost got choke with her own spit upon hearing that question.

Pilyong tumitig sa kanya ang nobyo. “Kailan nga ba, honey?” Tanong nito.

Ramdam niya ang pag-iinit ng mga pisngi. Hindi niya alam ang isasagot. Alam naman niyang nagbibiro lang ang binata. Sa kawalan ng masasabi, inirapan na lamang niya ito na ikinatawa naman nito.

“You’re so cute blushing like that.” Nanlaki ang mga mata niya nang halikan siya nito sa mga labi sa harap ng mga kausap nila. Saglit lang iyon pero sapat upang gisingin ang dugo niya.

“Uy! Ang sweet naman!” Kantiyaw ng mag-asawa pati na ang mga ibang tao na nakapaligid sa kanila. Muntik na niya itong kurutin sa tagiliran. Hinalikan ba naman siya nito kahit marami silang audience?! Luko-luko talaga!

Ilang minuto pa bago sila nagpaalam ni Gavril na mamasyal sa ibang parte ng isla.

“The people here seem to love you.” Sabi niya habang naglalakad sila papunta sa direksyon na walang siyang idea kung saan papunta. Napangiti si Gavril saka pinagsalikop ang mga daliri nila.

“Oo naman. Madalas kasi kami dito noon. I love this place. Tahimik at simple. Walang polusyon.” Gusto niyang itanong kung sinong kasama nito noon kapag pumupunta ito roon pero hindi na kailangan pa. Alam naman na niya ang sagot.

“Gulat na gulat sila nang makita nila ako. Pero nang malaman nilang hindi pala ako ang asawa mo, I saw the disappointment on their faces.” She uttered with an almost inaudible voice. Sa ’di maipaliwanag na dahilan, parang pinipiga ang puso niya.

Napatigil sa paglalakad ang binata saka tinitigan siya ng matiim.

“Please, let’s not talk about the past. Ikaw ang nandito na kasama ko and I don’t want our time here to get ruined. Gusto ko, tayong dalawa lang ang isipin mo kasi tayo naman ang magkasama. Pwede ba ’yon?” Pakiusap nito. Napabuntong-hininga siya at napatango na lang.

Hindi niya alam kung bakit ganun ang nararamdaman niya. Nang pumayag siyang makipag-relasyon kay Gavril ay wala sa hinagap niya na magiging ganito kaseryoso ang lahat sa pagitan nila. Akala niya ay naglalaro lang ang binata pero nagkamali siya.

Pati siya ay nagiging malalim na rin ang pagtingin rito, patunay na ang mga nararamdaman niya ngayon. She wouldn’t be affected this much about his past if she didn’t have any feelings for him. Kahit ayaw niya, ramdam niyang nasa puso na niya ang binata.

Hindi niya alam kung kailan nagsimula pero iyon ang nararamdaman niya. Hindi siya masasaktan ng ganito kapag wala siyang feelings rito.

Pagkatapos ng pag-uusap nila, ipinasyal siya ni Gavril roon.

Ipinakita nito ang magagandang tanawin roon na hindi nakikita kapag nasa beach house sila. Ipinakita rin nito ang mga fish pens sa dagat na kabuhayan ng mga tao. Pero hindi na sila nakapunta sa hidden lagoon dahil wala silang dalang panligo.

Maya-maya pa ay narating nila ang parte kung saan ay mainam raw mangisda na tinatawag nilang pulang bato. Grupo iyon ng naglalakihang kulay pulang bato na nasa mismong tubig. Para iyong tulay na pahaba pero puro bato na nakahilera.

Pwedeng daanan ang ibabaw ng mga magkakadikit na bato.

Pumunta sila sa pinakadulong bahagi niyon. Tumingin siya sa baba at kita niya ang napakalinaw na tubig. May mga nakikita rin siyang mga lumalangoy na isda roon.

“Wow! May mga isda, o!” Parang batang aniya habang tinuturo ang mga ’yon. Gavril chuckled.

“Marami talagang isda rito kaya nga magandang mamingwit dito.” Inilabas nito ang cellphone saka may tinawagan.

“Raymond, dalhin mo na dito ’yong mga binilin ko sa’yo.” Rinig niyang sabi nito. Ilang sandali pa ay isang binatilyo ang dumating, dala-dala ang mga gamit sa pamimingwit. Binigyan ito ni Gavril ng pera pagkatapos ay umalis na rin ito.

“Don’t tell me na mamimingwit tayo? You’re kidding, right?” Natawa ang binata sa tanong niya.

“Nope, I’m not kidding and yes, mamimingwit tayo. Ulam natin mamayang gabi.” He answered amusedly. Her jaw dropped.

“Pero hindi ako marunong niyan!” Reklamo niya.

“Don’t worry, baby. I’ll teach you.” Napapangiting sagot nito.

Ganun nga ang ginawa nila. Tinuruan siya nito kung paano ang tamang gawin. Nanlaki ang mga mata niya nang makitang kinuha ni Gavril ang isang uod mula sa lalagyan.

“Kuha ka ng isa nito tapos ilagay mo sa fish hook para magsilbing pain.” He demoed while holding the worm like it was nothing to him. Umiling-iling siya.

“No, no, no! I will never touch that!” Protesta niya saka tumayo mula sa pagkakaupo sa tabi nito.

“Why not? Don’t worry, they’re not going to bite you.” Natatawang anito.

“Kahit na! Ayoko pa rin! They look disgusting!” Hindi naman siya maarte pero pagdating sa mga bugs at mga uod, talagang hindi niya kayang hawakan. Tinitingnan pa nga lang niya ay kinikilabutan na siya.

“Sige, kung ayaw mo, wala kang ulam mamayang gabi.” Nakangising sabi nito. Umirap siya.

“Kahit na! Marami naman sigurong laman ang ref mo. I’ll just cook something for myself.”

“Ayaw mo talaga?”

“Ayaw ko nga!” Matigas niyang sagot.

“Ah, ganun.” Nanlaki ang mga mata niya nang tumayo ito, hawak-hawak pa rin ang isang uod. Napaatras siya.

“W-What are you planning to do with that?” Nauutal niyang tanong. Ngumisi lang ang kumag. To her horror, bigla itong lumapit sa kanya kaya napasigaw siya at tumakbo.

“Gavril, stop it! Ayoko niyan!” Paulit-ulit niyang tili habang tumatakbo palayo rito. Tawa naman ito nang tawa habang hinahabol siya nito. Akala niya ay nakalayo na siya pakatapos ng ilang segundo pero lalong lumakas ang tili niya nang maabutan siya nito. Niyakap siya nito mula sa likod.

“Gavril, let go of me! Ayoko sa uod!” Ang lakas ng tili niya habang nagkakawag. Humigpit ang yakap nito sa baywang niya.

“Hey, calm down. Wala akong hawak na uod.” Tumigil siya sa pagkawag saka napatingin sa mga kamay nito. Wala nga talaga itong hawak.

“Nagbibiro lang naman ako. Sa tingin mo ba, ipapahawak ko talaga sa’yo ’yong uod?” Natatawang saad nito saka kinintalaan siya ng halik sa leeg. Sa inis niya ay sinapok niya ito sa balikat.

“Kainis ka! Tinakot mo ako!” Ang lakas ng tawa ng kumag.

“Ngayon alam ko na ang kahinaan mo. Uod lang pala ang katapat ni madame SDL. Mabuti na lang, hindi alam ng mga empleyado sa DLC ang tungkol dito, kundi, lagot ka.” Kantiyaw nito.

“G*go!” Pinagkukurot niya ito sa tagiliran sa inis. Lalong lumakas ang tawa nito.

“’Wag ka nang magalit. I was just messing with you. C’mon, balik na tayo ro’n para maumpisahan na natin.”

“Kailangan ba talaga nating mamingwit?” Tanong niya na nanghahaba ang nguso.

“I just want you to try it. Don’t worry, ako na ang maglalagay ng uod sa fishhook.” Bumuntong-hininga siya saka nagpatianod na lang.

Ganun ang ang ginawa nito. Ito na ang naglagay ng uod sa fishhook saka nito inihagis iyon sa tubig.

“Try it. Hawakan mo ito and then try wiggling it a little bit para magmukhang katakam-takam sa mga isda.” He instructed and then handed the fishing rod to her. She did as she was told.

Patuloy lang ito sa pagbibigay ng instructions sa kanya at sinunod naman niya iyon. Maya-maya pa ay parang may humihila na sa pamingwit.

“Oh, gosh! I think, I caught one!” She excitedly squealed. Gavril taught her how to reel in the fish. Nang sa wakas ay nakita na niya ang isda ay tuwang-tuwa siya. Para siyang bata na nakakita ng maraming regalo sa pasko.

Inilagay ng binata sa timba ang isda na kumakawag-kawag pa. Katamtaman ang laki niyon.

“Good job, honey. You’re a fast learner. Not bad for a first timer.” Puri ng binata. Sa tuwa ay napayakap siya rito saka hinalikan ito sa mga labi. Para namang nagulat ito sa ginawa niya. Siya man ay ganun rin. Bigla siyang tinablan ng hiya. Akma siyang kakawala rito pero ipinulupot nito ang mga braso sa baywang niya.

“Sana pala, lagi kang masaya na ganito para lagi mo rin akong hahalikan.” He uttered huskily. Her cheeks reddened. Sa kawalan ng masasabi ay umirap na lang siya na ikinatawa naman nito. He then leaned in and kissed her lingeringly.

Para namang may sariling isip ang mga labi niya na kusang gumalaw upang tugunin ang mainit na halik nito. Ilang segundo lang ’yong tumagal pero ibang klaseng pakiramdam ang dala niyon sa kanya. Para siyang lumulutang sa alapaap.

Ilang sandal pa ay ipinagpatuloy nila ang pamimingwit. Para silang mga bata na nagkakatuwaan. Tawa siya ng tawa dahil kung anu-ano ang sinasabi nito.

Nang matapos sila sa pamimingwit ay umuwi silang may anim na isdang nahuli. Pinagtulungan nilang linisin at lutuin iyon. Every minute of it was enjoyable and incomparable. Ngayon lang niya nakita ang ganung side ng binata.

Para silang mag-asawa na nasa kusina habang nagluluto. Tawa siya ng tawa habang nagpi-prito si Gavril. Para kasi itong may kaaway dahil sa mga talsik ng mantika.

“Damn! Pesteng mantika naman ’to, oh!” Inis nitong sabi nang matalsikan ang kamay nito.

“Ano, kaya pa?” She teased.

“Oo naman. Just watch me. I can handle this.” Pagmamalaki nito saka pumunta sa lababo upang basahin ng tubig ang natalsikan nitong kamay. Napapangiti na napapailing na nilapitan niya ito. Sinabi na nga niya kasi na siya na lang magprito pero ayaw nito.

“Let me see your hand.” Aniya saka tiningnan ang kamay nito. Medyo mapula nga iyon. Naalala niyang may nakita siyang antibiotic ointment sa first aid kit na nasa bathroom cabinet sa taas.

“Wait here. May kukunin lang ako sa taas.” Dali-dali siyang umakyat sa taas upang kunin ang ointment. Pagbaba niya ng hagdan ay dederetso na sana siya sa kusina nang may marinig siyang nag-uusap. Sina Manang Myrna at ang asawa nitong si Manong Delfin.

Nanggagaling ang boses ng mga ito sa nakaawang na pintuan na katabi ng kusina.

“Naku, ngayon lang ulit naging maingay ang bahay na ’to ng ganito. Nakakapanibago tuloy.” Si Manang Myrna.

“Oo nga, eh. Nakakapanibago talaga. Pero kung titingnan mong mabuti, parang walang nagbago. Parang sina sir Gavril at ma’am Mishka kung maglambingan ’yong dalawa.”

“Sinabi mo pa. Kung hindi lang sinabi ni sir Gavril na hindi si ma’am Mishka si ma’am Stella, iisipin ko talaga na iisang tao lang sila. Magkamukhang-magkamukha talaga sila.”

“Tsaka nakita mo ba kung pa’no tingnan ni sir Gavril si ma’am Stella? Ganung-ganun rin niya tingnan noon si ma’am Mishka.” Sabi ni Manong Delfin. Parang may kumurot sa puso niya sa narinig.

Hindi na niya tinapos ang pakikinig sa mga ito. Parang nawala lahat ng saya sa dibdib niya. Akma siyang hahakbang papasok sa kusina nang mapansin niya si Gavril na nakatayo sa may pintuan ng kusina. He was staring at her with a weird expression on his face.

Sa itsura nito ay alam niyang narinig rin nito ang mga narinig niya.

“Baby…” He uttered. She forced a smile and approached him.

“A-Akin na ’yang kamay mo. Lalagyan ko ng ointment.” Wala silang imik na dalawa habang nilalagyan niya ng ointment ang kamay nito.

“Ibabalik ko lang ’to sa taas.” Aniya saka dali-daling naglakad palayo.

“Stella, wait!” Rinig niyang tawag nito pero tumakbo na siya papanhik sa taas. Nang makarating sa kwarto na ginagamit niya ay nagkulong siya roon. Hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman. Basta ang alam niya, mabigat ang dibdib niya.

“Baby, open the door.” Rinig niyang tawag ni Gavril mula sa labas habang kumakatok pero imbes na gawin ang sinabi nito ay dumapa siya ng higa sa kama. Ilang beses niyang narinig ang pagtawag at pagkatok ng binata pero hindi siya sumagot.

Then, the surroundings became silent. Akala niya ay sumuko na ito pero pagkatapos ng ilang minuto, narinig niya ang pagbukas ng pintuan. She groaned inwardly. Mukhang ginamit nito ang susi para buksan ang pintuan. Rinig niya ang mga yabag nito habang papalapit sa kama.

He laid down next to her.

“Baby, are you mad?” Tanong nito saka hinaplos-haplos ang kanyang buhok. Hindi agad siya nakasagot. She was trying her best not to cry. Gosh! Ano ba ’tong napasukan ko?

“Please, don’t mind what you’ve heard from them. Wala ’yon. Naaalala lang nila si Mishka but they don’t mean any harm.” Masuyong nitong sabi kapagkuwan. Bumangon niya saka naupo.

“Wala nga lang ba talaga, Gavril? Sabi nila, ganun na ganun din daw kayo ni Mishka noon. Hindi ko tuloy maiwasang isipin na—”

Bago pa man niya matapos ang sasabihin ay sinapo nito ang kanyang mga pisngi saka siya hinalikan sa mga labi. Mapusok iyon at mainit pero punong-puno ng pagmamahal. Ramdam niya sa bawat galaw ng mga labi nito ang pagsuyo nito sa kanya.

“You’re not her substitute because just like I’ve told you yesterday; mahal kita, Stella. Masaya ako kapag kasama kita at ayokong nasasaktan ka. Alam kong mahirap para sa’yo kapag nakakarinig ka ng mga bagay tungkol kay Mishka pero sana sapat na ang pagmamahal ko sa’yo para mawala lahat ng sakit na ’yon.” She could see the sincerity in his eyes. Then, a sweet smile appeared his lips.

“Alam kong dapat mag-alala ako tungkol dito pero hindi ko maiwasang matuwa na nagseselos ka. Ibig sabihin lang no’n, mahal mo rin ako.” Nanlaki ang mga mata niya.

“Ang feeling mo!” Napasinghap siya nang itulak siya nito pahinga sa kama tapos ay kinubabawan siya nito.

“Mahal mo rin ba ako?” Seryoso ang mukhang tanong nito. Halos magdikit na ang mga labi nila sa sobrang lapit ng mga mukha nila. She could smell his heavenly breath. His eyes were like begging her to say yes.

Napakagat-labi siya saka nag-iwas ng tingin. “Kumplikado ang sitwasyon ko, Gavril.” Mahina niyang sagot. Hindi niya alam kung mapapanindigan niya ang binata kapag bumalik na sila sa ciudad. Ikakasal na rin siya at alam niyang hindi niya basta-basta masusuway ang gusto ng lola niya.

Hinaplos nito ang pisngi niya. “Hindi ’yan ang gusto kong marinig, baby. Please, sagutin mo ang tanong ko. I want to know the truth. Mahal mo rin ba ako?”

Ang lakas-lakas ng tibok ng puso niya. Parang lalabas na iyon mula sa dibdib niya. Sinalubong niya ang mga mata nito.

“Pa’no kung sabihin kong hindi?”

Umiling ito. “I don’t believe you. Kahit sabihin mong hindi, alam ko at ramdam ko sa mga halik mo na mahal mo rin ako.” He answered and before she could say anything, he already sealed her lips with a passionate kiss.

Gusto niyang pigilan ang sarilig tugunin ang halik nito pero napakahirap gawin iyon. Napakadali niyang natangay sa init nito. Ilang saglit pa ay nakayakap na siya rito habang buong alab siyang tumutugon sa mainit nitong halik.

Ramdam niya ang apoy sa pagitan nila. Sa bawat hagod ng mga palad ng binata sa katawan niya, ramdam niya ang pangangailangan nito sa kanya. Para na siyang nag-aapoy. Siya man ay sobra nang nag-iinit. Darang na darang na siya. Bahala na!

Hinayaan niya ang kasintahan sa gusto nitong mangyari dahil alam niyang gusto rin niya iyon. May pagmamadaling tinanggal ng nobyo ang mga saplot nila sa katawan at ilang saglit pa ay buong pagsuyo nitong sinamba ang kanyang katawan.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Hanggang saan kaya mapupunta ang relasyon nilang dalawa?

Mahal na rin ba ni Stella si Gavril?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 17

Happy weekend, everyone! Please, don’t forget to drop some comments and vote! Thank you!

WARNING!!! This chapter contains MATURE scenes for ADULTS and OPEN-MINDED people only! Read at your own risk!

CHAPTER 17

PARANG mababaliw si Stella sa mga sensasyong lumulukob sa kanyang buong pagkatao. Gavril was worshipping her body as if she was the most beautiful woman on earth. Para itong isang gutom na gutom na leon habang patuloy lamang siya nitong pinapaligaya sa pamamagitan ng mga labi at dila nito.

“Oh, Gavril!” Ungol niya habang kumikiwal ang katawan niya sa sobrang sarap na ipinararanas nito sa kanya. Napasabunot siya sa buhok nito at napaungol ang kasintahan. Marahil ay medyo nasaktan ito sa ginawa pero patuloy lamang ito sa ginagawa.

Rinig niya ang mga tunog ng pagkain nito sa kanyang kaselanan at lalo pa iyong nagdulot ng ibayong init sa sentro ng kanyang pagkababae.

Hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman. Pamilyar sa kanya lahat ng mga sensayong lumulukob sa katawan niya ng mga sandaling iyon, pati na ang paraan ng pagsamba ni Gavril sa katawan niya pero sigurado siyang ngayon lamang niya naranasan ang mga iyon.

“I love your taste, honey baby. Nakakabaliw ka.” Narinig niyang turan ng binata. Parang nanigas ang katawan niya nang marinig ang endearment na itinawag nito sa kanya. Somehow, parang narinig na niya iyon dati. May kakaibang damdaming dulot iyon sa kanya.

Ngunit agad ding nawala sa isipan niya ang tungkol doon nang lalo pang pag-igihin ng binata ang mga ginagawa.

Gumagalugad ang mga palad nito sa mga sensetibong parte ng kanyang katawan hanggang sa tumigil iyon sa kanyang mga mayayamang dibdib.

Para itong isang panadero na minsahe ang mga iyon habang walang sawa ang dila nito sa paggalugad sa kanyang kayamanan. Pakiramdam niya ay nagdedeliryo na siya sa sobrang init ng katawan niya.

Pabiling-biling ang kanyang ulo habang parang nawawala na sa sarili na umuungol.

“Ahhh! I’m almost there!” Aniya sa bahagyang nanginginig na boses. Ramdam na niya ang nalalapit na pagsabog. Para iyong ipu-ipo na hindi na mapipigilan pa.

Ilang sadali pa ay napasigaw siya nang marating ang kasukdulan. She bit her hand in order to muffle her screams. Nanginig at napaarko ang katawan niya habang paulit-ulit na tinatawag ang pangalan ng nobyo.

Pumulupot ang mga hita niya sa leeg nito habang nanginginig siya pero hindi pa rin tumitigil si Gavril. Walang kapagurang nagpatuloy ito. Her eyes rolled back in sheer ecstasy. Hindi niya maipaliwanag ang tindi ng epekto niyon sa kanya. It was incomparable and pleasurable.

Naramdaman niyang binaklas ni Gavril ang mga hita niya sa pagkakayakap sa leeg nito saka ito mabilis na kumubabaw sa kanya.

“I want you now, honey. I can’t take it anymore!” He declared hoarsely and then claimed her lips for a wild kiss. She could taste herself from his lips but she couldn’t care less anymore.

Ramdam na ramdam niya ang kahandaan nito sa pagitan ng kanyang mga hita. Napakainit niyon at parang bakal na sa tigas. She couldn’t contain herself anymore. The feeling to be filled by him was so intense.

“I want you too, baby. Please…Now.” Habol ang hiningang aniya saka yumakap rito. Ipinulupot niya ang mga hita niya rito habang patuloy lamang sila sa mainit na halikan. Animo uhaw na uhaw sila sa isa’t-isa. They couldn’t get enough of each other.

Pakiramdam niya ay sinisilaban siya. Her p*ssy was already clenching with anticipation. Kailangan na niya ang binata.

She was about to ask him to take her when he suddenly thrusted his big rock-hard maleness inside her. Napaungol siya nang makaramdam ng kaunting discomfort sa biglaang pagpasok nito pero agad ring nawala iyon nang gumalaw na ito.

“Ahhh! You’re so tight, honey baby! You’re driving me crazy!” Gavril grunted as he picked up his pace. Bahagya itong yumuko upang pagtuonan ng pansin ang kanyang mga naninigas na utong. He quickly latched on her pebbled rosy nipples like a hungry baby.

Para nang mawawala sa sarili si Stella habang umuungol dahil sa sobrang sarap. Ramdam na ramdam niya ang pagkalalaki nito sa loob niya and her v*ginal walls squeezed him tightly.

“Ohhh! More…more.” Hindi na niya alam kung anong mga lumalabas sa bibig niya. Ang alam lang niya ay gusto niya ulit marating ang paraiso na pinagdalhan nito sa kanya kanina. Sinalubong niya ang mabibilis na ulos nito at ilang sandali pa ay naisigaw niya ang pangalan nito nang muli niyang marating ang rurok.

“Gavril!” Her nailes dug into the flesh of his back as her body convulsed uncontrollably. Para na siyang mawawalan ng malay. Kung malakas ang epekto ng una niyang pagdating sa sukdulan kanina, doble ngayon.

Muling nagtagpo ang kanilang mga uhaw na labi habang patuloy ang panginginig ng kanyang katawan. Pareho na silang pawisan at naghahabol ng hininga pero ang init sa pagitan nila ay ’di pa rin naaapula.

“Get on top, honey.” Gavril ordered huskily and then withdrew his still hard c*ck from her trembling insides.

“W-What?” Naguguluhang aniya. Humiga ito sa tabi niya.

“I’m not done yet, baby. C’mon, get on top. I want to watch you while we’re at it.” Paos ang boses na anito. Nag-iinit ang mga pisnging bumangon siya. Hindi siya sigurado kung kaya ba niyang gawin ang pinapagawa nito pero gusto pa niya.

She stared at his glistening hard manhood. Napakagat-labi siya saka dahan-dahan pumatong rito. Hinawakan niya ang pagkalalaki nito saka itinutok sa kanyang gitna. Pareho silang napaungol nang dumikit ang dulo ng sandata nito sa kanyang kweba.

“Yes. Just like that.” Gavril uttered while watching her. Kitang-kita niya ang pagnanasa sa mga mata nito. He was gritting his teeth, as if he was restraining himself.

Inabot nito ang kanyang mga dibdib saka iyon pinaglaruan.

“Oh, my God!” Tili niya nang dahan-dahang pumasok ang nagngangalit na panauhin sa kanyang basang-basang pagkababae. She was holding her breath the whole time habang pareho nilang pinapanuod ni Gavril ang pag-iisa ng kanilang mga katawan.

“Ahhh! You’re making me insane!” Bago pa man siya makahuma, parang napigtas na ang pagtitimpi ng binata na hinila siya pababa.

“Gavril!” She screamed in total ecstasy. He was now deep seated inside of her. Hindi pa man siya nakakabawi ng hininga ay gumalaw na ang nobyo sa ilalim niya. Ang sarap ng pakiramdam niya.

She was now wantonly moaning and chanting his name while being pounded by him. Pakiramdam niya ay nanghihina na ang mga tuhod niya pero gumalaw pa rin siya. Sinalubong nito ang bawat galaw niya ng malalakas na ulos at halos tumirik na ang mga mata niya sa sarap.

“Ang sarap mo, honey baby. I can’t get enough of you!” He grunted. Bahagya itong bumangon upang bigyan ng atensyon ang kanyang mga dibdib. Salitang sinamba ng mga labi at dila nito ang dalawa niyang bundok habang walang palya nitong sinasalubong ang bawat galaw niya.

“Oh, God! Baby, I can’t take it anymore!” Stella voiced out breathlessly. Ramdam na niya ang muling nalalapit na pagdating sa sukdulan.

“Me too, honey baby! I want you to come with me!” He held he by the waist and then stormed her with fast and hard thrusts. Her eyes rolled back. Hindi na niya kayang salubungin pa ang mga ulos nito. Rinig na rinig niya ang mga tunog ng salpukan ng kanilang mga kaselanan na lalong nagpabaliw sa kanya.

Ilang segundo pa, nanginig ang kanyang katawan nang muling sapitin niya ang rurok ng kaluwalhatian.

“Stella!” Gavril grunted as he buried himself to the hilt and let himself go. Ramdam niya ang pagsabog ng init nito sa kanyang kaloob-looban na lalong nagpatindi sa sarap na nararamdaman. Tuluyan na siyang napadapa sa ibabaw nito dahil nawalan na siya ng lakas.

She buried her face on his neck while quivering with ecstasy. They were both sated and contented. Pumalibot sa kanyang katawan ang mga bisig ng kasintahan habang pareho nilang ninanamnam ang sarap ng kanilang pagniniig.

“I love you, Stella. I hope, you feel the same way.” Rinig niyang bulong ni Gavril kapagkuwan. Nagwala ang puso niyang nang marinig ang sinabi nito. They were still both catching their breaths. Hindi niya alam kung bakit pero naluha siya.

Pagkatapos ng lahat ng mga nangyari sa kanila, ang marinig ang mga salitang ’yon ay nagbigay sa kanya ng ibayong kaligayahan. Noong una nitong sinabi sa kanya ang pag-ibig nito sa kanya, hindi niya agad ito nabgyan ng kasagutan dahil nalilito siya at ’di pa sigurado.

Ngunit ngayon, sigurado na siya sa nararamdaman. Ayaw man niyang tanggapin noong una, hindi na siya makakapagkaila pa.

Nag-angat siya ng mukha at sinalubong ang mga titig nito. Nakita niyang kumunot ang noo nito nang mapansing basa ang mga mata niya. He was about to say something but she spoke before he could do so.

“I love you too, Gavril. Hindi ko alam kung bakit napakabilis kitang minahal pero ’yon ang nararamdaman ko. I can’t lie to myself anymore.” Deklara niya. Agad na nagliwanag ang mga mata nito.

“R-Really? Mahal mo rin ako?” Parang hindi makapaniwala nitong tanong. Napangiti siya saka tumango. Sinapo nito ang mukha niya saka siya masuyong hinagkan. Pareho silang napapikit, ninanamnam ang bawat sandali.

“I’m so happy right now.” Anito nang maghiwalay ang mga labi nila. Kita niyang masaya ito pero may kung anong dumaan sa mga mata nito habang nakatitig sa kanya at hinahaplos ang kanyang pisngi. Ngunit nawala rin ’yon agad.

Nagtataka man ay ipinagsawalang-bahala na lang niya. Masyado siyang masaya para sa mga negatibong bagay. Bahala na. Basta ang importante, magkasama sila ng kasintahan.

“Me too. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong kaligayahan.” Pag-amin niya.

Ngumiti ito. “Ako rin. After years of being lonely, ngayon lang ulit ako naging ganito kasaya. Mahal na mahal kita, Stella.” It was her turn to smile.

“Mahal na mahal din kita, Gavril.” Muling nagtagpo ang kanilang mga labi. Wala silang kasawa-sawa sa isa’t-isa. Maya-maya pa ay naging mainit na ang halik na pinagsasaluhan nila at muling nauwi sa isang mainit na sandali. Nang gabing ’yon, they made love countless times.

KANINA pa nakatitig si Gavril sa magandang mukha ni Stella habang natutulog ito ng mahimbing. Alas siete na ng umaga pero tulog pa rin ito. Napakaganda talaga ng kasintahan. Kahit saang anggulo ito tingnan, she looked so perfect.

He caressed her rosy cheek in a feathery manner, careful enough not to disturb her sleep.

Mula pa kagabi pagkatapos na may mangyari sa kanila ay hindi na siya mapakali. Naguguluhan siya at hindi alam ang iisipin. Oo, masaya siya dahil mahal siya ng dalaga at ibinigay ang sarili nito sa kanya pero parang may mali.

He muttered something under his breath and then got off the bed. Tuloy-tuloy siyang naglakad papunta sa terrace ng kwarto.

“Sh*t! Ano ba ’tong iniisip mo, Gav! Nababaliw ka na ba?!” Parang tangang kastigo niya sa sarili habang nakahawak sa barandilya at nakatingin sa labas. Sinubukan niyang ’wag mag-isip ng kung anu-ano pero hindi niya maiwasan.

While they were making love last night, maraming realization ang dumating sa isipan niya pero pinagwalang bahala niya iyon. Pero ngayong tapos na ang init ng sandali, bumabalik sa kanya lahat.

Napahilamos siya sa sariling mukha. “Stop it, Gav! Don’t ruin the moment. Stella is Stella. She’s not Mishka! She already told you that! Even your PI told you that!” Kumbinsi niya sa sarili. Alam niyang hindi tama ang nararamdaman niya ngayon kaya kailangang may gawin siya para itama iyon.

Ayaw niyang maging unfair kay Stella. Mahal na mahal na niya ito at handa siyang gawin ang lahat para hindi siya nito iwan.

Pero bakit ganun? Ayaw ng utak niyang tanggapin na nagdududa siya sa pagkatao nito pero sa kasuluksulukan ng puso niya, alam niyang pagkatapos ng nangyari sa kanila, muling nabuhay ang mga hinala niya mula noong una silang nagtagpo ni Stella.

Bumalik siya sa loob ng kwarto upang kunin ang cellphone niya sa bedside table. Tinitigan niya ng ilang segundo ang kasintahan, iniisip kung tama ba ang pina-plano niyang gawin. He took a deep breath. He decided to push it through. Ayaw niyang maging sagabal ang nararamdaman niyang iyon sa relasyon nila.

Gusto niyang patunayan na hindi siya niloloko ni Stella.

Pagkatapos ng ilan pang sandali ay bumalik siya sa terrace. He dialed Leo, his PI’s number pero nakapagtatakang hindi na niya ma-contact ang numero nito.

Sigurado siyang iyon ang binigay nitong number sa kanya noon. Parang hindi na ginagamit ang number na ’yon dahil hindi na nagri-ring pa. Sinubukan niya ng ilang beses pero ganun pa rin. Mabuti na lang at kilala niya ang amo nito. He decided to call him instead.

Naka-tatlong ring rin iyon bago sumagot ang kumag. “Hello? Ang aga-aga. Nang-iistorbo ka. Siguraduhin mong may maganda kang rason para gisingin ako.” Duke uttered huskily. Parang bagong gising lang ito. Baka may hangover na naman.

Gavril mentally shook his head. Hindi pa rin ito nagbabago. Siguro, napuyat na naman dahil sa babae.

Kaibigan na niya ito mula pa noong kolehiyo sila. Matagal na rin ang pinagsamahan nila kaya kilalang-kilala na niya ito.

“This is important. Hindi naman ako tatawag sa’yo kung wala akong rason. Besides, it’s already past 7 am. You should get up already.” Duke groaned.

“Maaga pa ang 7 am. Ikaw lang naman ang kilala kong early riser. Ganyang siguro talaga ang mga matatandang binatang gaya mo.” Pang-aasar nito sa kanya.

“Are you referring to yourself?” Ganting asar niya rito.

“Wish mo lang, bud. Kaya nga ako napuyat kasi napasabak na naman ako sa ‘matinding labanan’ kagabi.” Duke answered smugly. Napailing na lang siya sa kaibigan. Talagang diniinan pa nito ang pagkakasabi sa huling mga salita.

Hindi na lang siya nagkomento tungkol sa sinabi nito at itinanong na lang ang nais niyang malaman mula rito.

“Bakit hindi ko na ma-contact si Leo sa number niya? Nagpalit ba siya ng number” Usisa niya.

“Leo? ’Yong in-assign ko sa’yong PI dati?”

“Sino pa nga ba? May iba ka pa bang kilalang Leo?” Iritable niyang sagot. Duke chuckled.

“You’re irritable. Sigurado akong may problema ka na naman kaya ka ganyan. Tungkol na naman ’to kay Mishka for sure.”

“I don’t have time for this, Juarez. Sagutin mo na lang ang tanong ko.” Naiinis nang aniya. Duke laughed amusedly before he answered.

“Wala na siya sa ahensya, bud. Pagkatapos niya sa assignment niya sa’yo, nag-resign na siya. Sabi niya, kailangan na niyang sumunod sa asawa niya sa Canada. Ewan ko nga, eh. Bigla-biglaan ang desisyon niya. Hindi na rin naman ako nagtanong kung bakit kasi nasabi na niya sa’kin noon na nagkaka-problema silang mag-asawa dahil magkalayo sila.”

Napakunot-noo siya. “Ganun ba? Can you assign someone else for me. May ipapaimbestiga ulit ako.”

“Naku, importante ba ’yan? Wala kasi akong available na PI ngayon. Busy lahat. Don’t worry, kapag may natapos sa kanila, ipadadala ko agad sa’yo.” Gavril cursed under his breath. Bigla niyang naalala si Stella. Tama ba talaga ’tong gagawin niya?

Pa’no kung malaman nito at kung ano pa ang isipin? Baka iwan pa siya nito kapag nagkataon. Pero hahayaan na lang ba niyang walang maging kasagutan ang lahat ng tanong na gumugulo sa isipan niya ngayon?

He raked his fingers through his hair in frustration. Napapikit siya ng ilang segundo bago nagmulat muli ng mga mata.

“’Dibale na lang, bud. I changed my mind.”

“Ano? Seryoso ka?”

“Oo. Siguro, dala lang ’to ng puyat kaya kung anu-ano ang pumapasok sa utak ko.” Sagot ni Gavril pero alam niya sa sarili niyang hindi iyon ’yon.

“Alam mo ikaw, Caballero. Minsan, may pagka-weird ka talaga. Ganyan talaga siguro kapag matagal nang celibate.” Nakakalokong sabi nito na ikinatawa niya.

“Who’s celibate? Baka naman ikaw.” Rinig niyang napasinghap ang kaibigan.

“Don’t tell me-you finally have someone?” He asked in wonder. Napapailing siya na natatawa. Kahit papa’no, gumaan ang dibdib niya. Siguro nga, he was just overthinking things.

“Yes, bud. After seven years, I’ve finally found someone. Oh, ayan. Hindi na ako nagsinugaling. Pwede mo nang ikalat sa mga baliw nating kaibigan. Alam ko namang ’yan ang gustong-gusto niyo; tsismis.” Ang lakas ng tawa ng kumag.

“Sige na, I need to go.” Paalam niya.

“Sige, bud. Kailan mo nga pala siya balak ipakilala sa’min ’yan?” Natawa siya. May pahabol pa talagang tanong.

“Soon. Nasa bakasyon pa kami, eh. SIge na. Ibababa ko na ’to.” Bago pa man ito makasagot, pinindot na niya ang end call button.

He took a deep breath. This is for the best, he thought. Ayaw niyang gumawa ng hakbang na maaaring makasira sa relayson nila ni Stella. ’Yon lang ba ’yon o natatakot ka sa pwede mong malaman? Tanong ng isang bahagi ng isip niya. He groaned inwardly and brushed the thought off his mind.

Bumalik siya sa loob ng kwarto. Tulog na tulog pa rin ang dalaga. Napatingin siya sa orasan. Malapit nang mag-alas otso. Kailangan na niya itong gisingin dahil dadalo pa sila sa kasal mamayang alas nuebe.

Umupo siya sa giid ng kama at akmang gigisingin si Stella nang marinig niya itong umungol. Then, she muttered something that he couldn’t understand.

Bigla rin itong gumalaw at nag-iba ng posisyon kaya naman nalilis ang kumot na nakatakip sa hubad nitong katawan.

Napako ang mga mata niya sa alindog ng nobya na naka-display sa harapan niya. Napalunok siya. Ramdam niya ang pagkabuhay ng alaga niya. Hindi niya maiwasang maalala ang mga naganap sa pagitan nila kagabi. They made love over and over again until they couldn’t lift a finger anymore.

Pero kahit ilang beses nilang ginawa iyon kagabi, pakiramdam niya ay hindi pa rin iyon sapat para mapatid ang pangangailangan niya sa nobya, lalo na ngayon na nakahain lang sa harap niya alindog nito.

Napatingin siya sa gitna ng hita nito. Nanuyo ang lalamunan niya. He swallowed hard once again. Hindi na niya kaya pang kontrolin ang sarili. Bago pa man niya mapigilan ang sarili ay pinaghiwalay niya ang mga hita nito saka siya pumwesto sa pagitan ng mga iyon.

He then proceeded on tasting that sweetness between her legs…

Damn! She tasted so sweet.

“Ohhh!” Ungol ng dalaga. Napangisi siya. Mukhang gising na ang nobya. Nag-angat siya ng tingin. Gising na nga ito.

“Good morning.” Saglit siyang tumigil sa ginagawa upang sabihin iyon.

“Oh, God. Hindi ka pa ba napapagod? Hindi mo na nga ako halos tinigilan kagabi tapos ito ka na naman.” Natawa siya sa sinabi nito.

“Not quite. Besides, you were the one who tempted me just now.” Pilyong sagot niya na ikinalaki ng mga mata nito.

“I wasn’t! Natutulog nga ako, eh! Ikaw itong istorbo. Hmp!”

Gavril chuckled. “May pupuntahan pa tayo, remember?” He answered and the proceeded on eating her out.

“Ohhh…Ang sarap. Sige pa…” Narinig niya ungol nito. Tumigil siya sa ginagawa.

“Why did you stop?!” She asked exasperatedly and then sat up. Napangisi siya.

“Akala ko ba ayaw mo?”

“I didn’t say that!” Inis nitong sagot pero agad tinakpan ang bibig nang mapagtanto ang isinagot. Agad namula ang mga pisngi nito.

“Ayaw mo talaga?” He asked playfully.

Hindi ito agad sumagot. Umalis siya sa kama saka tinanggal ang suot na briefs. Nakita niyang napakagat-labi ito nang makita ang nag-uumigting niyang pagkalalaki. Alam niyang nag-iinit na ito pero ayaw lang umamin.

“Maliligo muna ako, baby.” He said and then kissed her on the cheek. Sinadya niyang ilapit ang kahandaan rito bago naglakad papuntang banyo habang lihim na nangingiti. Let’s see kung ano’ng gagawin mo ngayon, honey baby.

Nang nasa ilalim na siya ng shower, napangiti siya nang marinig ang pagbukas ng pintuan. I thought so! Lihim siyang nagdiwang. Kumagat ang dalaga sa bitag niya.

Maya-maya pa ay may yumakap sa kanya mula sa likuran.

“You want more, baby?” Gavril asked throatily.

“Y-Yes. I want you.” Tila nahihiyang sagot nito. ’Yon lang at napatid na ang lahat ng control niya. Humarap siya saka ito mainit na hinalikan. Para silang mga bagong kasal na sabik na sabik sa isa’t-isa. Ilang sandali pa ay puro ungol at mga tunog ng kanilang pagniniig ang maririnig sa loob ng banyo.

Tuluyan nang nawala ang mga gumugulo sa kanyang isipan kani-kanina lang. Masyado siyang masaya para isipin pa ang mga ganung bagay. Stella is Stella. Period.

Base sa chapter na ’to, si Stella nga ba ay si Mishka o hindi?

Bakit kaya binalak ni Gavril kumuha ulit ng PI? Ano kaya ang gusto niyang ipa-imbestiga?

Ano kaya ang susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 18

PLEASE DON’T FORGET TO RECOMMEND THIS STORY, GUYS!

HAPPY READING!

CHAPTER 18

HINDI maipaliwanag ni Stella ang nararamdaman habang pinapanuod ang mga kinakasal. Parang bigla siyang na-stress dahil medyo sumasakit ang ulo niya. She groaned inwardly.

“Are you okay, baby? You look weird.” Bulong ni Gavril. Kasalukuyan silang nasa loob ng maliit na chapel na ’yon. The groom and the bride were currently reciting their wedding vows.

She forced a smile. “I’m fine. ’Wag mo akong pansinin.”

Pinagsalikop ng binata ang mga kamay nila. “Just tell me kung masama ang pakiramdam mo para uuwi na tayo.”

“No, I’m fine. Nakakahiya naman kung uuwi tayo na ’di pa tapos ang kasal. Besides, kaya ko naman. Mawawala rin ’to mamaya.” She answered, assuring him. Hinalikan nito ang noo niya.

“Sige. Kapag ’di ka pa okay pakatapos ng kasal, we’ll go home.” May pinalidad sa tinig ng binata. Napabuntong-hininga na lamang siya. Pansin niya, may pagka-worrywart ang binata. Sana hindi na lang niya sinabi rito ang nararamdaman.

She tried her best to calm her senses and when the wedding finally finished, her headache subsided little by little. Masayang-masaya ang mga bagong kasal pati na ang mga pamilya at bisita ng mga ito. Pagkatapos ng kasal, pumunta na silang lahat sa reception.

Sa bahay ng mga magulang ng bride and reception at talaga namang namangha siya. Kahit simple lang ang lahat, masayang-masaya pa rin ang mga tao. Malakas ang tugtog at may sayawan pa. Sabi ng nobyo, ganun daw talaga kapag kasal sa probinsya. First time niyang makadalo sa ganung kasalan at talaga namang nag-enjoy siya.

Hinila pa sila ni Gavril sa gitna at pinagsayaw. Kahit hindi siya ganun kagaling sumayaw, pinagbigyan nila ang mga tao. Tuwang-tuwa naman ang mga tao sa kanila.

Habang nagsasayaw sila ay para namang nababato-balani si Gavril sa kanya.

“Hey, what’s with staring?” Natatawa niyang tanong rito.

“Nothing. You’re just so beautiful and enchanting. If we were alone here, I would’ve made love to you right here, right now.” Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi nito.

“Ang manyak mo. Maraming mga mata ang nakatingin sa’tin pero kung anu-anong kamunduhan na pala ang nasa utak mo.” Bulong niya rito nang saktong hilahin siya nito palapit sa katawan nito habang nagsasayaw sila.

“Masisisi mo ba ako? Napakaganda ng girlfriend ko, eh.” Sagot nito saka siya kinindatan. Inirapan na lamang niya ito. Maya-maya pa ay umupo na sila dahil ang groom at bride naman ang pinagsayaw ng mga tao.

Ilang sandali pa ay in-announce nang pwede nang kumain ang lahat. Buffet style ang pagkain kaya pila-pila ang mga tao.

“What do you want, baby? Kukuhanan na lang kita. Mahaba ang pila baka mapagod ka.” Bulontaryo ni Gavril. Npangiti siya sa ka-sweet’an nito.

“Kahit ano, basta masarap.”

Ngumisi ang kumag. “Parang ikaw?” Pilyong tanong nito na ikinalaki ng mga mata niya.

“You—” Bago pa man niya masabi ang gustong sabihin ay pinatakan nito ng isang halik ang kanyang mga labi bago umalis upang kumuha ng pagkain na malawak ang pagkakangiti. Napailing na lang siya sa kapilyuhan ng kasintahan.

“Ngayon ko lang ulit nakita si sir Gavril na ganyan kasaya. Maraming salamat at dumating ka sa buhay niya, ma’am Stella.” Napatingin siya sa nagsalita. Si manang Ising. Nakangiti ito sa kanya.

“Ano po ang ibig niyong sabihin? Akala ko po ba, matagal na hindi nagawi dito si Gavril? Pa’no niyo po nasabi na ngayon lang po ulit siya naging ganito kasaya?”

“Oo. Ngayon lamang ulit siya tumapak dito sa Isla Blanca pagkatapos ng pitong taon. Pero lagi niyang pinupuntahan ang lolo at lola niya sa bayan kapag nagagawi siya dito sa Pagudpud. Nagta-trabaho ako dati sa bahay nina Madam Blanca kaya nakikita ko kung gaano kalaki ang pinagbago ni sir Gavril mula nang mawala si ma’am Mishka.

“Parang nawalan siya ng ganang mabuhay noon. Buhay nga siya pero para siyang patay. Ni hindi nga marunong ngumiti ’yan noon. Kahit babae na ang lumalapit sa kanya, ’di niya pinapansin. Para siyang may sariling mundo.

“Pero ngayon, napakalaki na ng pinagbago niya at ’yon ay dahil sa’yo. Unang tingin ko pa lang ay alam ko nang mahal na mahal ka niya dahil ganyan na ganyan din kung paano niya tingnan noon si ma’am Mishka.”

Hindi niya alam kong ano ang isasagot sa sinabi ng matanda. Pero isa lang ang napagtanto niya. Talagang si Mishka ang naging buhay ni Gavril noon. Hindi man niya nakita pero parang nai-imagine na niya kung gaano kasakit ang mga pinagdaanan nito noon.

“Sana lang po, maibigay ko rin sa kanya ang kasayahang ibinigay sa kanya ng asawa niya noon.” Halos pabulong niyang sagot kapagkuwan. Napangiti si manang Ising.

“Nakikita kong oo, ma’am Stella. Baka nga mahigitan mo pa.”

“Talaga po?”

Natawa ito. “Oo naman kasi kitang-kita naman na mahal na mahal niyo rin siya.” Namula ang mga pisngi niya dahil sa sinabi nito. Ganun na ba siya ka-obvious?

“Siya, sige. Asikasuhin ko muna ang mga ibang bisita, ma’am Stella.”

“’Wag niyo na po akong tawaging ma’am, manang. Stella na lang.” Ngumiti ang ginang.

“Ang swerte ni sir GAvril sa’yo, Stella. Ganun ka rin sa kanya. ’Wag niyo na sanang pakawalan pa ang isa’t-isa.” Siya naman ang napangiti sa sinabi nito.

“Sige, Stella. Doon muna ako.”

“Sige po.” Pagkaalis ni manang Ising ay sakto namang bumalik si Gavril dala ang mga plato nilang dalawa na punong-puno ng pagkain.

“Oh, gosh! Mauubos ba natin ’to?”

He chuckled and then placed their plates on top of their table. “Oo naman. Gutom na ako at alam kong ikaw rin. ’Di na tayo nakakain ng breakfast kanina dahil sa pagmamadali kaya alam kong gutom ka na rin.”

Pinaikutan niya ito ng mga mata. “And who’s fault do you think it was?” Pagtataray niya.

“Hmmm.” He acted like he was trying to think for the answer. “You?” Turo nito sa kanya.

“Bakit ako, aber?” Pinanlakihan niya ito ng mga mata.

“Because asked me to…you know.” Pilyong sagot nito saka iginalaw-galaw ang mga kilay. Kinurot niya ito sa tagiliran.

“You were the one who started it! Ang sarap-sarap ng tulog ko tapos ginapang mo ako.” Ang lakas ng tawa ng kumag dahil sa sinabi niya.

“But you were the one who asked for me to make love to you.” Lalong namula ang mga pisngi niya dahil sa sagot nito. Gusto niyang ipagtaggol ang sarili pero totoo naman ang sinabi nito. Sa kawalan ng masasabi, inirapan na lamang niya ang nobyo.

He pecked a soft kiss on her lips. “Cat got your tongue, honey?” He asked playfully.

“So what kung ako ang nagyaya? You were the one who was so insatiable! Kahit wala na tayong oras, sige ka pa rin. Hmp!” She whisper-yelled at him. Lalong lumakas ang tawa nito. Pa’no ba naman kasi, pagkatapos ng isang round sa shower toom, umisa pa ito sa kama pagkatapos nilang maligo.

“Because I couldn’t get enough of you. Damn. Pinaalala mo pa kasi. Now, I’m having a really hard time here.” He said huskily as his eyes darkened with undeniable desire.

“Ano’ng pinagsasabi mo?” She met his eyes. Kita niya ang pagnanasa sa mga mata nito habang nakatingin sa kanya. Nanlaki ang mga mata niya nang ma-gets ang ibig nitong sabihin. Sinapok niya ito sa mamasel nitong braso.

“Kainis ka!” Natatawang niyakap siya nito saka siya hinagkan sa pisngi.

“You’re so adorable. Sige na, kain na tayo baka bigla akong mawala sa sarili ko at buhatin kita pauwi so that I could make love to you all day.” Napasinghap siya sa mga lumalabas sa bibig nito.

“You’re so naughty.” Naiiling na lamang siya. Maya-maya ay kumain na nga sila.

Nasa kalagitnaan sila ng pagkain nang biglang tumunog ang cellphone niya. Nanlaki ang mga mata niya nang makita kung sino ang tumatawag.

“Who’s that, baby? Bakit ’di mo sagutin?”

“I’ll just answer this call.” Imporma niya sa kasintahan.

“Okay.”

Dahil-dali siyang lumayo sa reception area bago sinagot ang tawag.

“Hello, mamie.” Medyo kabadong sagot niya sa tawag ng abuela.

“Mabuti naman at sinagot mo ang tawag ko. Mukhang nag-ienjoy ka na masyado sa bakasyon mo at hindi mo na maalalang tawagan ako.” Parang may bahid ng tampo ang boses ng abuela.

“Sorry, mamie. Tama kayo, masyado lang akong nag-ienjoy dito kaya ’di na ako nakakatawag.” Palusot niya. Sa totoo lang, sinadya niyang ’di ito tawagan dahil siguradong uusisahin na naman siya nito mula sa kaliit-liitang detalye ng bakasyon niya. Lalo na ngayon na wala siya sa resort.

Akala niya kanina ay nalaman na nitong wala siya roon pero mukhang hindi pa ito tumatawag sa resort upang kumuha ng balita sa mga staff roon.

“Ganun ba? Mabuti naman at nag-ienjoy ka d’yan. I hope na ganun din si Martin.”

“Y-Yes, mamie. Nag-ienjoy kaming dalawa dito so you don’t have to worry about anything.” Ang bilis ng tibok ng puso niya dahil sa pagsisinungaling. Hindi siya sanay na ’di nagsasabi ng totoo rito kaya naman medyo nautal pa siya.

“You sound weird. May problem aba, hija?” Muntik na niyang batukan ang sarili. Bakit kasi nautal siya? Malakas ang pakiramdam ng lola niya and the last thing that she would want to happen was for her to come to Pagudpud to look for her and Martin.

“Wala naman po, mamie. Everything’s fine. It’s been a long time since I last went to a vacation that’s why I’m doing everything I can to enjoy and relax while I can.” She tried to sound as normal as possible pero ganun na lang ang panlalaki ng mga mata niya nang biglas silang magpatugtog ng malakas sa wedding reception.

“What’s that? Bakit ang ingay yata d’yan sa background mo?”

“Wala po, mamie. May event lang po dito sa labas ng resort. May mga bagong kasal po kasi. Dito ang reception nila.” Oh, Gosh. Sorry for lying, mamie.

“Oh, is that so? Are you sure, you’re both doing fine there? Bakit ’di ko yata naririnig ang boses ni Martin?”

“Bumili lang po siya ng pagkain. Babalik na po ’yon maya-maya. Don’t worry about us, mamie. Everything is fine.” She answered, assuring her grandma.

“Okay. Anyway, tumawag ako sa Paris kagabi. Mukhang malungkot na naman si Gavvy. Hindi mo ba siya tinatawagan? He’s asking for you.”

“Tumawag ako kahapon pero nakatulog daw siya sabi ni Jona. I missed him so bad already.” Hindi niya maitago ang pangugulila. SInubukan niyang tumawag sa bahay nila sa Paris kaninang madaling araw after she and Gavril made love pero sabi ng yaya nito na tulog na raw ito.

“Don’t worry. Gagawa ako ng paraan soon. Alam mo namang ayaw ko siyang nalulungkot.” Napangiti siya sa sinabi ng abuela. Kahit kailan talaga, si Gavvy lang ang nakakapagpalambot ng puso nito.

“Ano namang paraan ’yon, mamie?”

“You’ll see. Sige na, I need to go. Enjoy your vacation there with Martin. See you soon.” Nagpaalam na rin siya sa abuela bago pinutol ang tawag. Gusto niyang tawagan si Gavvy pero madaling araw pa sa Paris. Napabuntong-hininga na lamang siya.

Nagsisisi siya at iniwan pa niya ito sa Paris. Sobra na niya itong nami-miss.

She decided to go back to the reception area after that.

“Is everything okay?” Salubong sa kanya ng kasintahan. Marahil ay napansin nito ang kalungkutan niya. She forced a smile.

“Oo naman. Nangungumusta lang si mamie.”

Napakunot-noo ito. “Mamie? You mean, your grandma?”

Tumango siya. Akma itong sasagot pero biglang may lumapit na isa sa mga bisita at may sinabi kay Gavril. Ilang sandal ring nag-usap ang mga ito. Pagkatapos ng ilang sadali, itinuloy na nila ang pagkain. She tried her best to enjoy the rest of the event after that and pushed her worries away for a moment. Nang matapos ang program, umuwi na sila.

Gusto pa sana ng kasintahan na mamasyal sila pero nag-aalala ito sa kanya. She told him that she could manage but he still insisted for them to go home so that she could rest. Lihim siyang kinilig sa ka-sweet’an ng binata.

Natulog siya nang makauwi sila. Pa’no ba naman, puyat siya dahil sa mga ginawa nila kagabi. Kaya siguro sumasakit ang ulo niya kanina.

Nang magising siya, mabuti na ang pakiramdam niya. Bumaba siya at naabutan niya si manang Myrna na nagluluto sa kusina.

“Nasa’n po si Gavril, manang?” Usisa niya habang kumukuha ng inumin sa ref.

“Naku, pumunta sila sa bayan ni Delfin, ma’am, para bumili ng mga supplies dito sa bahay.” Imporma ng ginang. For some reason, that didn’t sit well in her. Parang bigla siyang nakaramdam ng tampo. Umalis ito nang hindi man lang nagpapaalam. Ni hindi man lang siya isinama. Hmp!

“Ganun po ba? Sige po, doon po muna ako sa labas.” Paalam niya.

“Sige po, ma’am.” Lihim siyang napangiwi. Sinabi na niya kay manang Myrna na ’wag na siyang tawaging ‘ma’am’ pero mapilit ito. Hinayaan na lamang niya ito sa gusto nito.

Lumabas siya ng bahay at dumiretso sa pool area. Naupo siya sa may lounge chair habang nakatingin sa dagat. Napakunot-noo siya nang mapansin parang madilim ang kalangitan at medyo malakas ang ihip ng hangin. Napatayo siya. Mukhang uulan.

Nakaramdam siya ng pag-aalala dahil hindi pa dumarating ang kasintahan at si manong Delfin. She brought out her phone from her pocket and then dialed Gavril’s number, but it was out of reach. Sinubukan niya ng ilang beses pero ganun pa rin.

“Oh, God. Bakit nakapatay ang cellphone mo?” Hindi na siya mapakali. Lumalakas na ang ang kabog ng dibdib niya. Ilang sandali pa ay bumuhos na nga ang ulan. Agad siyang tumakbo papasok sa loob ng bahay.

“Bakit wala pa sila, manang Myrna? Malapit nang gumabi, ah. Parang babagyo pa yata.” Aniya sa ginang nang makita ito. Hindi niya maitago ang pag-aalala niya.

“Kaya nga, eh. Dapat nakauwi na sila ngayon.” Sagot nito habang nakatingin sa orasan. Lalo siyang nakaramdam ng pag-aalala.

“Naku, manang. P-Pa’no kung…”

Ngumiti ang ginang. “Naku, ma’am Stella. ’Wag kayong mag-alala. Siguradong okay lang sila. Sanay na sila sa ganitong panahon kapag naglalayag sa dagat kaya siguradong makakauwi sila ng ligtas.” Parang siguradong-siguradong anito pero ’di pa rin nawawala ang kaba niya.

“S-Sana nga po.”

Naghintay silang dalawa sa pagbabalik nila Gavril at manong Delfin pero hanggang gumabi na, wala pa rin sila. Parang maiiyak na siya sa sobrang pag-aalala. Ilang beses rin nilang sinubukang kontakin ang mga ito pero hindi nagri-ring ang number ng mga ito.

Hindi na niya napigilang maiyak dahil doon. Kung anu-ano nang pumapasok sa isipan niyang nangyari sa mga ito.

“Manang, I can’t take it anymore. Kailangan na nating humingi ng tulong.” Nilapitan niya ang telepono at akmang aangatin ang awditibo upang tumawag sa police station nang may marinig silang malakas na katok. Parang nag-mamadali ang kumakatok na animo may emergency.

Nagkatinginan sila ni manang Myrna. Lalong kumabog ang dibdib niya. Oh, God. Please, no…Sana po, walang masamang nangyari sa kanila…

Ano’ng masasabi niyo sa chapter na ’to?

Sino sa tingin niyo si Gavvy sa buhay ni Stella?

Ano kaya ’yong tinutukoy na balak gawin ng lola ni Stella para kay Gavvy?

May masama nga bang nangyari kina Gavril?

Sino kaya ’yong kumakatok?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 19

A/N: Sorry for the last update, blazers! I was sick these past few days. Thank you for the all the ‘get well soon’ messages from you guys! Anyway, medyo hinabaan ko ang update para pambawi. Sana magustuhan niyo. :)

WARNING!!! This chapter contains MATURE scenes for ADULTS and OPEN-MINDED people only! Read at your own risk!

CHAPTER 19

ANG lakas ng kabog ng dibdib niya nang buksan ang pintuan. Deep inside of her, she was scared that it wasn’t Gavril; that something really bad happened to them. Pero nakahinga siya ng maluwag nang makita kung sino ang mga nasa labas ng pituan. It was Gavril together with manong Delfin. Sa ’di malamang kadahilanan, naluha siya.

Bago pa man niya mapigilan ang bugso ng damdamin, agad niya itong sinugod ng yakap. Wala na siyang pakialam pa kahit basang-basa ito.

“Baby, basang-basa ako.” Rinig niyang sita ni Gavril pero wala siyang pakialam. Dahil marahil sa sobrang pag-aalala kaya ganun na lamang ang higpit ng yakap niya rito. Ngayon lamang siya nakaramdam ng ganung klase ng takot and it wasn’t pleasant at all.

“Damn you! Pinag-alala mo ako!” She sobbed, couldn’t control her emotions as she burrowed her face on the crook of his neck. Narinig niyang mahinang natawa ang kasintahan saka gumanti ng yakap sa kanya.

“Sorry. I didn’t mean to make you worry. Sige na, pasok na tayo. NIlalamig na kami. Pati ikaw, basa ka na rin.” Doon lamang siya bumitiw rito saka pinunasan ang mga luha.

“Naku, ano ba ang nangyari at ngayon lang kayo? Kanina pa kami mamatay-matay sa pag-aalala sa inyong dalawa. Tatawag na sana kami sa police station.” Litanya ni manang Myrna nang makapasok na ang dalawa.

“ Aysus , baket ! Mamaya ka na maglitanya diyan. Kailangan na naming maligo ni sir. Kanina pa kami basang-basa.“ Sagot naman ni manong Delfin saka agad na dumiretso sa kwarto ng mga ito. Siya naman ay sinamahan si Gavril sa taas.

Siya na ang nagbukas ng gripo ng bathtub para lagyan iyon ng tubig. Tinimpla niyang mabuti ang temperatura niyon para maginhawaan ang katawan nito. Nilagyan na rin niya ng bubble bath iyon.

“Sige na. Maligo ka na. Maliligo na rin ako sa kwarto ko kasi basa na rin ako.” Paalam niya rito nang matapos niyang i-prepare ang mga kailangan nito saka akma siyang lalabas ng banyo nang harangin siya nito.

“Where do you think you’re going, hmmm?” Pilyong tanong nito. Ganun na lamang ang panlalaki ng mga mata niya nang mag-umpisa itong hubarin ang mga basang damit.

“W-What do you think you’re doing?” Naeeskandalong sita niya rito. Ngumisi lang ang kumag pero tuloy pa rin ito sa paghuhubad sa harapan niya. Para siya nitong inaakit sa paraan ng pagtitig sa kanya.

“Join me.” He invited her huskily. Naka-briefs na lamang ito. Akmang tatanggalin nito ang nalalabing takip ng katawan nito nang takpan niya ang mga mata niya gamit ang mga kamay.

“Kainis ka! Stop making fun of me! Kailangan talagang maghubad ka sa harap ko?!”

“And who told you that I was making fun of you?” He closed the gap between them.

Ramdam niya ang mga palad ng binata na humawak sa baywang niya saka humimas-himas roon na tila pinag-iinit siya. She could almost feel his warmth that was radiating from his naked body. Agad rumisponde ang katawan niya pero pilit niya iyong nilabanan.

“Gavril, stop it! Maligo ka muna baka magkasakit ka niyan. Mamaya ka na magpaliwanag kung ano’ng nangyari sa inyo because I will interrogate you about that whether you like it or not. Akala mo, nakalimutan ko na kung paano mo ako pinag-alala. Ni hindi ka man lang nagpaalam sa’kin bago ka umalis.” Inirapan pa niya ito. She tried her best to act as normal as she could even though she was having a hard time to do so.

Ang lakas talaga ng epekto ng nobyo sa kanya at pati siya ay hindi makapaniwala na pwede pala siyang mahulog sa isang lalaki ng ganun. Hulog na hulog na talaga siya rito at hindi na makakaahon pa.

Napakabilis nilang nahulog sa isa’t-isa pero ganun talaga siguro kapag nakita mo na ang totoong pa-ibig. Kahit pilit mo mang pigilan ang sarili mo na ’wag mahulog sa isang tao; kung siya na talaga ang para sa’yo, mahuhulog at mahuhulog ka pa rin.

Gavril chuckled and then pulled her closer even more towards his muscled body. Mahina siyang napasinghap nang magdaiti ang kanilang mga katawan.

“Sorry for making you worry, baby. Dahil sa nangyari kanina, na-realize ko na anytime, pwede akong mawala na hindi ko man lang naipaparamdam sa’yo ng mabuti kung gaano kita kamahal. Now, I promise to you that I will love you with all my heart. Ikaw lang hanggang sa huli, Stella.” Punong-puno ng emosyon ang mga mata nito habang nakatitig ng matiim sa kanya.

“Ano’ng ibig mo’ng sabihin? Don’t tell me, muntik na kayong mamatay kanina? Oh, God! What happened?” Pinagdaiti ng binata ang kanilang mga noo saka hinaplos ang mga pisngi niya.

“I’ll tell you later. For now, let’s take a bath together. Samahan mo ako.” He demanded sweetly that she couldn’t say no. Ito na ang naghubad sa kanyang mga kasuutan hanggang sa wala nang natira kundi ang panty niya.

Kada damit na natatanggal nito mula sa katawan niya ay lalo namang nagiging malikot ang mga labi at dila nito naglalakbay sa katawan niya.

Napaungol siya nang dumaiti ang mga labi ng kasintahan sa kanyang puson habang unti-unti nitong ibinababa ang kanyang panty gamit ang mga kamay nito.

“Ohhh…” Napakagat-labi siya upang pigilan ang lumakalas niyang mga ungol. Her breathing became ragged. Tumaas bumaba ang kanyang dibdib habang punong-puno ng antisipasyon niyang hinintay kung ano’ng susunod na gagawin ng nobyo.

Nang tuluyang maibaba ni Gavril ang kanyang panloob, sabik nitong sinuggaban ang kanyang pagkababae.

Agad siyang napasabunot sa buhok nito nang buong kasabikan nitong tikman ang kanyang basa nang pagkababae. Pinaghiwalay niya ang kanyang mga hita para bigyan ito ng laya sa pagpapaligaya sa kanya.

“Ahhh. It’s feels so good.” She purred like a cat in heat habang iginagalaw ng bahagya ang kanyang balakang. Nanginginig na ang kanyang mga tuhod dahil sa hatid na sarap ng ginagawa nito. She could feel the temperature risen inside the bathroom.

The heat, need, desire and lust between them were so intense that made her body tingle in total submission.

“You’re really my addiction. Hinding-hindi ako magsasawa sa’yo.” He uttered hoarsely and then guided her to sit on the edge of the bathtub. Lumuhod ito sa gitna ng nakabukaka niyang mga hita saka ipinagpatuloy ang ginagawa. Lalo siyang nabaliw sa tindi ng sarap.

She could hear the naughty sucking sounds of what he was doing. Napakalikot ng dila nito at halos mabaliw-baliw na siya.

She was watching what he was doing with half-hooded eyes. Kitang-kita niya kung gaano ito nag-ienjoy sa ginagawa nito. Para itong isang leon na ilang araw nang hindi nakakakain.

“Gavril…Sige pa…Please.” She moaned wantonly. Nawala na lahat ng inhibisyon niya sa katawan. Habang pinapanood niya ito ay lalong nag-iinit ang pakiramdam niya.

“Oh, baby!” She screamed when he sucked on her hard nub and then tongued it relentlessly. Parang kinokoryente ang katawan niya sa sensasyong hatid niyon sa katawan niya. Halos magsugat na ang ibabang labi niya sa diin ng pagkakakagat niya roon.

Then, her eyes rolled back in sheer pleasure when he began tongue-f*cking her.

Parang isang napakalakas na tsunami iyon na hindi na niya kayang pigilan pa. Ramdam na ramdam na niya ang nalalapit niyang pagsabog at hindi nga siya nagkamali. Ilang segundo pa ay naisigaw niya ang pangalan ng nobyo kasabay ng pag-abot niya sa langit.

Pakiramdam niya ay saglit siyang nawala sa sarili habang lumulutang siya sa alapaap. Napakasarap talaga ng pakiramdam na ’yon at parang ayaw na niyang bumaba pa.

“Ang sarap mo talaga, honey baby.” Gavril grunted before quickly easing off his briefs. Nag-init ang mga pisngi niya dahil sa sinabi nito.

Hindi pa man siya nakakabawi ng hininga nang maramdaman niya ang pagpasok na malaki at matigas nitong sandata sa kanyang basang-basang pagkababae.

“Ohhh, baby…” She moaned in ecstasy while catching her breath. Wala itong inaksayang sandali. Sunod-sunod ang ginawa nitong pag-ulos, determinadong iparamdam sa kanya ang pangalawang sukdulan.

Ramdam na ramdam niya ang pangangailangan nito sa kanya. Patunay na ang parang bakal sa tigas nitong kaibigan na sumasakop sa kanyang kahinaan.

Wala nang ibang naririnig sa loob ng banyo kundi ang mga ungol nilang dalawa pati na ang mga tunog ng kanilang pagtatalik.

Nagtagpo ang kanilang mga uhaw na labi habang hindi magkandatuto ang bawat isa sa pagdama sa katawan ng isa’t-isa.

Pareho na silang lunod na lunod sa kanilang pagniniig. Sabik na sabik sa isa’t-isa. Ilang oras pa lamang silang hindi nagkita pero parang ilang dekada na ’yon para sa kanila.

Mabilis at madiin ang mg aulos nito na pilit naman niyang sinasabayan. Mahigpit ang pagkakakapit niya sa gilid ng bath tub para hindi siya mahulog habang pareho nilang pinapanood ang kanilang mga kaselanan.

She could see how her core welcome his hugeness and the feeling was indescribable.

“Ohhh! You’re driving me insane, honey baby!” Gavril roared in pleasure as he picked up his pace. May mga butil na ng pawis sa noo at sa maskulado nitong dibdib and he looked so manly and hot.

“B-Baby, I’m almost there!” Nanginginig ang boses na aniya. Her p*ssy was wetter than ever.

“Hold onto me tighter!” Rinig niya ang pagmamadali sa boses nito. She obliged right away. Kumapit siya nang mahigpit rito. Ipinulupot niya ang kanyang mga braso sa leeg nito. Muntik na siyang napatili nang buhatin siya nito saka nito binilisan ang pag-ulos sa loob niya.

“Ohh, Gavril!” Tili niya na halos mawala na sa sarili. Pakiramdam niya ay lalong naging mas malalim ang naaabot ng pagkalalaki nito sa pagkababae nya na talaga namang nagpabaliw sa kanya. She could almost taste that intense org*sm and she was right.

After a couple of powerful thrusts, narating niya ang pangalawang pagdating sa sukdulan. Nanginig ang buong katawan niya at kasabay niyon ay ang pagsabog naman nito sa loob niya.

“Ah! You’re heaven, Stella!” Gavril roared while ramming inside of her desperately. Then, one last powerful thrust before he let himself go. She could feel every jet of his hot essence inside of her which intensified her climax. Nakagat niya ang balikat nito.

Pakiramdam niya ay naubos lahat ng lakas niya sa katawan pero walang katulad na kaligayahan ang kanyang nadarama ng mga sadaling iyon.

Nang sa wakas ay natapos ang pangnginig ng katawan niya, bahagya niyang inilayo ang mukha rito.

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Parehong pawisan at naghahabol ng hininga. “That was so hot. You never failed to make me lose my mind. I love you.” Gavril professed full of love and it made her heart swell with happiness.

Isang matamis na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. “I love you too.” Naglapat muli ang kanilang mga labi para sa isang mainit na halik. Kahit katatapos lang ng apoy sa pagitan nila, ramdam niya ang unti-unti pagniningas muli ng apoy na ’yon.

Nasa loob pa rin niya ang kaibigan nito at tila wala yata itong balak ilabas iyon.

“I feel like I’m home whenever I’m with you. Alam mo bang ikaw lang ang nasa isip ko kanina habang nasa bingit ako ng kamatayan?”

Kumunot ang noo niya. “Ano ba kasing nangyari? God, honey. You made me so worried about you. Akala ko kung napa’no na kayo.”

Mahina itong natawa saka pinatakan ng isang matamis na halik ang kanyang mga labi. “I think, it would be better for us to discuss about that later. I still want you. Mukhang miss na miss ka ni junior , eh.”

“Oh, my God! Sabi mo, muntik na kayong mamatay kanina pero bakit hindi yata nabawasan ang hilig mo?” Lumakas ang tawa ng kasintahan.

“Ganun siguro kapag nasobrahan sa takot. Akala ko kasi, hindi ko na magagawa ’to kasama ka.”

Pinanlakihan niya ito ng mga mata. “At ’yon talaga ang nasa isip mo habang iniisip mo ako habang nasa isang delikado kang sitwasyon? So, ito lang pala ang gusto mo sa’kin, ganun?” Akma siyang bababa mula sa pagkakapit sa matipuno nitong katawan pero hindi siya nito hinayaan.

Bagkus ay humigpit ang mga bisig nito na nakayakap sa katawan niya kaya naman lumalim muli ang kahandaan nito sa kanyang kaselanan. Napakatigas pa rin niyon at handang-handa na para sa isa na namang laban. Impit siyang napatili.

“Oh, God! ’Di ka pa ba pagod? You should take a bath already. Baka magkasakit ka na niyan.” Habol ang hiningang aniya. Sinisilaban na naman ang kanyang katawan at unti-unti na naman siyang nadadala.

“I’m not tired yet but you’re right. Let’s shower together first.” Pilyong sagot nito saka naglakad ito papasok sa shower room habang buhat-buhat siya.

Napapakagat-labi na lamang siya dahil sa masarap na sensayong hatid sa kanya habang naglalakad ito.

Akala niya ay maliligo muna sila bago nila ituloy ang ginagawa pero nagkamali siya. Binuksan nito ang shower bagot ito tumapat sa ilalim niyon kasama siya saka nito sinimulan na namang paligayahin siya. Wala na siyang nagawa kundi ang sumabay sa agos ng tubig.

Halos mamaos na siya dahil sa mga ungol na lumalabas sa kanyang bibig. Ang lakas talaga ng resistensya ng nobyo. Well, she ain’t complaining…

Nang marating nila ang sukdulan, pareho nilang tinawag ang pangalan ng isa’t-isa. Pagkatapos niyon, saka pa lamang sila naglinis ng katawan. Ito pa ang nagsabon at nag-shampoo sa kanya na lihim na nagpakilig sa kanya.

He was so sweet and attentive to her needs.

Nang matapos silang mag-shower, sabay silang nagbabad sa bathtub. Nakaupo siya patalikod sa gitna ng mga hita nito habang ang kanyang likod ay nakasandal sa matipuno nitong katawan.

“Pinagod mo na naman ako. Ang hilig mo talaga.” Natatawa niyang saad kapagkuwan. Gavril chuckled.

“You should already know that by now. I’m insatiable when it comes to making love with you. Dahil mabait ako, I’ll let you rest for now because I will make love with you all night tonight.” Walang pag-aalinlangang sabi nito na ikinalaki ng mga mata niya.

“Gavril! Baka hindi na ako makalakad niyan bukas!” Reklamo niya.

“’Wag kang mag-alala. Bubuhatin naman kita. Ako muna ang magsisilbing mga paa mo.” Kinurot niya ito sa braso.

“’Yan, d’yan ka magaling! Hmp! Baka kapag nagtagal pa tayo dito, sakang na ako pagbalik natin sa Manila.” Ang lakas ng tawa ng kumag.

“’Dibale, maganda ka naman kahit maging sakang ka.”

“Loko!”

“Pero mahal ka ng lokong ’to.” He answered huskily and kissed her cheek. Ang sweet lang talaga nito. Lihim siyang napangiti.

“Alam ko.”

“Good.” Ilang minuto silang parehong tahimik pagkatapos niyon. They were both enjoying their post-coital bliss. Both contented and happy in each other’s arms.

“Baby?” Tawag niya rito kapagkuwan.

“Sarap pakinggan. You should call me that more often.” He answered which made her roll her eyes.

“Oo na. Anyway, you still have some explaining to do.” Pagpapaalala niya rito.

“Tungkol saan?” She craned her head to look at him. She gave him a look which made him laugh.

“Oo na po. You don’t have to look at me like that.” Sa wakas ay naging seryoso rin ang mukha nito. “Sorry if I didn’t tell you that I would go off the island after you fell asleep. Ayoko na kasing gisingin ka pa. Bukas naman talaga sana ang plano na pagpunta sa bayan para mamili pero may natanggap akong tawag mula sa kaibigan ko.”

“Kaibigan?” Ulit niya sa sinabi nito.

“Yes. Isa sa mga kaibigan ko sa Manila. Kadarating lang niya kaninang hapon dito. Magkikita daw sana sila ni Mathias pero hindi raw sumasagot ang kumag. Pumunta ako doon para ihatid siya sa bahay ni Mathias. Kaya pala hindi sumasagot kasi lasing na lasing.

“Pagkatapos niyon, bumili na kami ni manong Delfin ng mga kailangan dito sa bahay. Nang pauwi na kami, biglang bumuhos ang ulan at lumakas ang hangin. Muntik nang tumaob ang yate. Mabuti na lang at hindi kami pinabayaan ng Panginoon.

“Alam mo bang takot na takot ako habang nasa dagat kami? Takot ako na baka hindi na ako makabalik at hindi ko matupad ang pangako ko sa’yo. Nangako akong mamahalin kita hangga’t nabubuhay ako pero paano ko gagawin ’yon kapag namatay ako? Ayokong umiyak at masaktan ka dahil sa’kin. Gusto ko, lagi kang masaya.” Tumibok ng mabilis ang puso niya dahil sa sinabi nito.

Sinapo niya ang pisngi. For some reason, she suddenly felt emotional. “Ganun mo ako kamahal?”

Tumango ito bago kinuha ang kanyang mga kamay saka dinala iyon sa mga labi.

“Mahal na mahal kita, Stella. Sa maikling panahon, naging ikaw na ang buhay ko. Noon, nawalan ako ng ganang mabuhay at ginusto kong mamatay. Nawala ang pagpapahalaga ko sa sarili kong buhay dahil akala ko, wala na akong pagkakataon pa para maging masaya.

“Pero nagkamali ako dahil dumating ka. Dahil sa’yo, gusto ko nang mabuhay ng matagal para pasayahin ka. Gagawin ko lahat ng makakaya ko para patunayan sa’yo araw-araw kung gaano kita kamahal. Ngayong nabigyan ako ng pangalawang buhay, hinding-hindi ko sasayangin iyon. I will spend the rest of my life with you.” He paused and then stared right into her eyes.

Kitang-kita niya ang sincerity sa mga mata nito at lalong kumabog ang puso niya sa sobrang tuwa. Para siyang malulunod sa sobrang kaligayahan.

“Hindi mo naman kailangang patunayan sa’kin kung gaano mo ako kamahal dahil ramdam ko ’yon. Ramdam ko dito sa puso ko.” Ngumiti ang nobyo saka muling hinagkan ang likod ng palad niya.

“Pagbalik natin sa ciudad, gusto kong maging opisyal na ang lahat. Kakausapin natin ang pamilya mo. Sasabihin nating walang mangyayaring kasalan sa pagitan ninyo ni Martin dahil tayo ang nagmamahalan.” He said full of determination. Nanigas ang katawan niya. Bigla niyang naalala ang sitwasyon niya.

Pa’no kung hindi sila pumayag? Kaya nga ba niyang ipaglaban ang nobyo sa pamilya niya? Pa’no kung magkagulo dahil sa mga desisyon niya? Pa’no kung…

Ang daming tanong ang agad nabuo sa isipan niya.

“B-Baby…I—” Bago pa man niya masabi ang gustong sabihin, inilapat ng binata ang hintuturo sa mga labi niya.

“You don’t have to feel scared, baby. Kahit ano’ng mangyari, ipaglalaban natin ang isa’t-isa, right?” Nakangiting anito na nagbigay ng tatag sa kanya. Kahit papaano, nagkaroon siya ng lakas ng loob.

Tama ito. Kailangang maging isa sila pagharap nila sa pamilya niya. Dahil rito ay gumaan ang pakiramdam niya.

“Yes. We will.” Lumuwang ang ngiti nito. Nagkatitigan sila bago muling naglapat ang mga labi para sa isang mainit na halik.

Ilang araw pa ang nakalipas at lalo silang naging masaya sa piling ng isa’t-isa. Sa iisang kwarto na sila natutulog at bawat araw na dumaan ay lalo nilang nakikilala ang isa’t-isa. Kasabay niyon ay lalo pa silang nahuhulo sa isa’t-isa.

Sa mga araw na ’yon ay para siyang nasa isang paraiso, paraiso kung saan sila lamang ni Gavril ang naroon. Ang saya-saya nilang dalawa. Para na silang mag-asawa kung umasta. Noon lamang niya naranasang maging malaya at maging ganung kasaya kaya ayaw na niya iyong matapos pa.

Sanay na rin siyang matulog na kayakap ang kasintahan at pakiwari niya’y hindi na siya makakatulog kapag wala ito sa tabi niya.

Dahil ayaw pa nilang matapos ang kaligayahang tinatamasan sa piling ng isa’t-isa, nag-extend sila ni Gavril sa isla. Tinawagan niya si Martin upang sabihin rito iyon.

“What? Hindi ka pa makakauwi?!” Gulat na tanong ni Martin nang masabi niya rito ang pakay. Napakagat-labi siya.

“Oo kaya, please lang. ’Wag ka munang magpapakita kay mamie o kung sino mang nakakakilala sa’tin. ’Pag tumawag ang mamie sa’yo, sabihin mong nag-ienjoy pa tayo dito kaya mag-iextend tayo.”

“OMG! Ikaw ba talaga si Stella De Luna?! Kailan ka pa natutong magsinungaling sa lola mo?!” Eksaherada nitong tanong.

“Martin!”

Tumawa ito. “Oo na. Don’t worry. Hindi naman kita ilalaglag pero sa isang kondisyon, darling.”

“Ano naman ’yon?”

“Sabihin mo lahat ng details sa’kin pagbalik mo.” Pilyong sagot nito.

“Ano naman ang sasabihin ko sa’yo?” Pagmamaang-maangan niya.

“Naku, ’wag ako, darling. Kilala kita. Basta, sasabihin mo sa’kin lahat pag nagkita tayo.”

Stella rolled her eyes. Ag lakas lang ng pakiramdam nito. “Oo na. Sige na.”

“Good. Sige na. I need to go. Basta, magpakasaya ka lang d’yan. ’Wag mo munang isipin dito.” Anito bago putulin ang tawag. Napangiti siya. Mabuti na lang at madaling kausap ang binata.

Pagkatapos niyon, she sent a text message to her grandmother. Sinabi niya ritong mag-iextend pa sila ni Martin sa Pagudpud ng isang linggo.

Kinakabahan siya sa pagsisinungaling na ginagawa pero mas matimbang ang kagustuhang makasama ang nobyo ng mas matagal na sila lamang na dalawa.

Nang matapos siyang mag-text, napasinghap siya nang may yumakap sa kanya mula sa likuran niya.

“Sino ’yong kausap mo kanina, hmm?” Napangiti siya. It was Gavril. Nasa tabing dagat silang dalawa, pinapanood ang sunset.

“It was Martin.” She answered honestly. Napangiti siya nang maramdamang nanigas ang katawan nito. Humarap siya rito saka sinapo ang mukha nito.

“Don’t worry, honey. Aayusin ko ang lahat pagbalik natin sa ciudad.” Pangako niya. Doon ngumiti ang nobyo.

“I’ll hold onto that.” Siya naman ang napangiti. Nangusap ang kanilang mga mata bago nagtagpo ang kanilang mga labi para sa isang halik na punong-puno ng pangako at pagmamahal.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Matutuloy pa kaya ang kasal nila Stella at Martin?

Matatanggap kaya ng lola ni Stella si Gavril?

Ano kaya ang susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 20

A/N: HAPPY WEEKEND, everyone! Enjoy!

WARNING!!! This chapter contains MATURE scenes for ADULTS & OPEN-MINDED readers only! Read at your own risk!

CHAPTER 20

MUNTIK nang mapasigaw si Stella nang biglang may yumakap sa kanya mula sa likuran. Kasalukuyan silang nasa kusina ni manang Mryna at nagluluto ng mga babaunin nila ni Gavril sa pagpunta sa Secret lagoon. Hindi siya ganun kagaling magluto kaya tinuturuan siya ng ginang.

“Good morning.” Anito saka isinubsob ang mukha sa leeg niya.

“Ginulat mo ako!” She hissed when she recognized that voice. Of course, it was Gavril. Tumawa ang binata saka binati rin si manang Myrna na kasalukuyang naghuhugas ng mga gulay sa lababo.

“Good morning din, manang Myrna.”

“Good morning din, sir Gavril.” Nangingiti ito habang pinagmamasdan silang dalawa. “Ang sweet sweet niyo talagang dalawa. Nakakatuwa kayong pagmasdan.” Komento nito kapagkuwan.

“Syempre naman, manang. Ganito talaga siguro kapag in love. At saka magiging malambing ka talaga lalo na kung ganito kaganda ang girlfriend mo.” Sagot ng nobyo saka siya hinalikan sa pisngi.

“Asus! Bola.”

“Of course not, baby. I’m telling the truth, ’di ba, manang? Maganda naman talaga siya?” Hingi nito ng tulong sa ginang.

“Oo naman. Maganda talaga si ma’am Stella at saka mabait pa.”

“See? Para sa’kin, ikaw ang pinakamaganda sa balat ng lupa.” Natawa na lamang siya sa sinabi ng binata pero deep inside of her, hindi niya maiwasang kiligin. Minsan, ang tamis lang talaga ng dila nito.

“Oo na. Sige na. Tulungan mo na lang kami ni manang Myrna sa pagluluto total nandito ka na rin naman.”

“’Yon naman talaga ang plano ko kaya ako nandito. You should’ve woken me up so that I could’ve helped you.”

“Pa’no naman kita gigisingin, eh, ang sarap-sarap naman ng tulog mo.” Sagot niya. Bumitaw ito sa kanya saka siya pinihit paharap rito.

“Kahit na. Dapat ginising mo ako. Masarap lang ang tulog ko kasi pinagod mo ako kagabi.” Nanlaki ang mga mata niya sa kabulgaran nito. Narinig niyang mahinang natawa si manang Myrna kaya lalong nag-init ang mga pisngi niya.

“Gavril!” Sita nita rito pero tumawa lang ang kumag. Sa pilyong kislap pa lang ng mga mata nito, alam na niyang sinadya nitong iparinig kay manang Myrna iyon. Well, totoo naman talagang napagod sila kagabi. Hindi lang kagabi kundi gabi-gabi.

Parang wala na sialng kasawaan sa isa’t-isa ng nobyo. Mula nang unang beses na may mangyari sa kanila, nasundan pa iyon ng nasundan. Daig pa nila ang mag-asawa.

She opened her mouth to say something but nothing came out of her mouth. Sa kawalan ng masasabi, inirapan na lang niya ito na lalo nitong ikinatawa.

“Don’t be mad, honey baby. I was just messing with you. Lalo ka kasing gumaganda kapag namumula ang mga pisngi mo, eh.” Gavril said and then gave her a soft peck on the lips.

“Hmp! Ewan ko sa’yo! Ikaw na lang ang mag-slice ng mga gulay!”

“Yes, boss.” Pilyo nitong sagot saka siya kinindatan. Napailing na lamang siya. Loko-loko talaga!

Maya-maya ay tulong-tulong na sila sa mga gawain. Nanunuod lang si manang Myrna habang nagbibigay ng instruction. Nang matapos silang magluto, binalot nila ang mga pagkain saka inihanda lahat ng mga kakailanganin nila sa pagpunta sa secret lagoon.

Malapit lang naman ang nasabing lugar. They just needed to walk about 10 minutes from the house to get there. Nang makarating sila ng kasintahan doon, namangha siya sa ganda ng lugar. Para iyong isang berheng paraiso.

Napapaligiran iyong ng naglalakihang mga bato at upang marating iyon, kailangang dumaan sa isang makipot na daanan sa gitna ng mga bato. Mabuti na lamang at low tide kaya hindi sila nahirapang pasukin iyon.

“Wow! Ang ganda!” Puri niya habang pinagmamasadan nila ang napakagandang tanawin. Para iyong isang maliit na beach kung saan walang anumang kinalaman sa outside world. Para iyong sinadayang gawin para sa mga taong gustong mapag-isa at makasama ang kanilang taong iniibig.

The place looked like a love nest.

“I was right. Magugutuhan mo talaga rito.” Tumingin siya sa direksyon ng nobyo at nakita niyang nakatitig ito sa kanya ng punong-puno ng pagmamahal.

“Sino ba naman ang hindi magugustuhan ang lugar na ’to. This is a paradise, Gavril.” Sagot nita. Ngumiti ito saka siya nialapitan. Hinapit siya nito sa baywang saka pinagdaiti ang kanilang mga noo.

“I’m glad you liked it. They say that when a couple in love comes here and celebrate their love, they will stay in love with each other forever.” He cupped her face and then stared right into her eyes.

Nangiti siya. “Kaya mo ba ako dinala dito?”

“Well, that’s one of the reasons.”

“Eh, ano pa ’yong iba mong rason?” She asked curiously and he chuckled.

“Secret. For now, I just want us to enjoy this paradise by ourselves and later on, we’ll celebrate our love here.” His voice became husky as he stared at her full of desire. Sa isang tingin pa lang, alam na niya kung ano ang nasa isip nito. Namulang parang kamatis ang mga pisngi niya.

“Gavril! Ayan ka na naman!” Lumayo siya rito.

“What? May masama ba sa sinabi ko?” Pilyong tanong nito. Inirapan niya ito.

“Tse! Ewan ko sa’yo!” Ang lakas ng tawa ng kumag. Ilang sandali pay ay inilatag nila ang picnic blanket na dala nila saka inayos ang mga baon nila sa ibabaw niyon. Malaki iyon kaya may space p silang mahiga roon.

Then, they decided to take a dip.

“Damn! You’re making me have a hard time here, honey.” Napakunot-noo siya nang marinig ang sinabi ng kasintahan pagkatanggal niya ng mga suot. Ngayon ay naka-two-piece swimsuit na siya na kulay pula.

“Ano na naman ang problema mo?” Tanong niyang natatawan.

“Because you’re so hot and sexy in that swimsuit, look at this.” Itinuro nito ang harapan. Wala sa sariling sinundan ng mga mata ang tinuturo nito. Her eyes almost came out of its socket when she saw the evidence of his arousal.

Nakasuot ito ng mesh shorts pero hindi niyon naitago ang ebidensya ng pagnanasa nito sa kanya. Para na iyong mapupunit sa sobrang tigas ng alaga nito.

“You’re such a pervert, you know that?!” She hissed and the ran towards the water. Gusto niyang ilublob ang sarili sa tubig baka sakaling mapatay niyon ang apoy na biglang lumukob sa kanyang katawan dahil sa pang-aakit nito.

Rinig niya ang tawa nito pero hindi na lamang niya ito pinansin at nagtampisawa sa tubig. Medyo malamig ang tubig pero tama lang iyon dahil sa pag-iinit ng kanyang katawan. Ngunit ilang segundo na siya sa tubig ay hindi pa rin napapawi niyon ang init na kanyang nararamdaman. Argh! This is Gavril’s fault!

Nang halos mawalan na siya ng hangin saka lang siya nagdesisyong umahon mula sa ilalim ng tubig.

“Why did you run away? Perhaps, you got affected by what you saw?” Napasinghap siya nang marinig ang tinig nito. Nasa mismong harapan na pala niya ito at gaya kanina, pilyo ang pagkakangiti.

Pinaikutan niya ito ng mga mata. “Pwede ba, Gavril. Pinagod mo na ako kagabi. Besides, I don’t want to have s*x in this place. Malay ko ba kung may ibang tao palang nasa paligid. Baka ma-videohan pa tayo at ikalat sa internet.” Pilit niyang pinatatag ang tinig.

He laughed amusedly. “Ang advance naman ng baby ko. Don’t worry. Wala namang nagpupunta rito, eh. Besides, sinigurado ko na talagang walang magagawi ngayon dito. Sinabi ko kay manong Danny na ipagbawal muna ang pagpunta dito ngayon kasi gagamitin natin.” He even wiggled his eyebrows.

“Tse! Asa ka! I won’t give in this time. Pagod ako!” Matigas na aniya. Hindi niya alam kung bakit bigla niyang naisip na tikisin ito ngayon. Ang pilyo-pilyo kasi nito kaya bibigyan niya ng leksyon.

Imbes na ma-disappoint ang nobyo, lalong lumuwang ang pagkakangiti. “Let’s see about that, baby.” Makahulugang sagot nito pero pinagsawalang-bahala na lang niya.

Maya-maya pa ay nag-ienjoy na sila sa paliligo. Ang lakas-lakas ng tili niya dahil sa mga kapilyuhan nito. Naroong habulin siya nito sa paglalangoy na parang isang pating. Naroon, bigla siya nitong hihilahin palubog sa tubig pagkatapos niyon ay hahalikan siya nito sa ilalim ng tubig hanggang sa halos mawalan siya ng hininga. Napakapilyo talaga nito.

Nang mapagod sila ay umahon muna sila.

“Kain muna tayo, baby. Gutom na ako.” Rinig niyang sabi ni Gavril habang isinusuot niya ang bathrobe na dinala niya para hindi siya lamigin.

“Sure. Gutom na rin ako.” Sagot niya saka humarap rito para lamang manlaki ang mga mata niya nang makita kung ano ang ginagawa nito.

“And why are you taking off your shorts and briefs, mister?!” Nae-eskandalong tanong niya.

“What? Basang-basa, eh. Nilalamig ako. Ayokong magkasakit.” Pagdadahilan nito na nakangisi. Sakto namang natanggal na nito ang mga suot nito saka inilatag sa may malaking bato. “Ayan, para matuyo.”

“Gavril! Put something on!” Tili niya nang makita ang kahandaan nito. Kahit ilang beses na niyang nakita iyon, naeeskandalo pa rin siya lalo na at tirik na tirik ang araw at nasa labas sila.

“Wala akong ibang dinalang damit.” Palusot nito saka humarap pa sa kanya na parang sinasadyang ibilad sa harapan niya ang sandata nito. Nag-iwas siya ng tingin pero hindi niya napigilang mapalunok.

“You’re such a—” Hindi na niya natapos ang sasabihin nang bigla siya nitong hapitin palapit sa katawan nito saka hinalikan sa mga labi. Mapaghanap ang halik na iginawad nito sa kanya at punong-puno ng init. Lalo namang nag-init ang katawan niya. As usual, she couldn’t control the fire on consuming her entire being.

Napaungol siya nang idaiti nito ang kahandaan sa puson niya. Ikiniskis roon na animo inaakit siya. Napatid ang pagtitimpi niya. She kissed him with equal fervor. Nawala na lahat ng gusto niyang sabihin. Natalo na naman siya ng init na hatid nito.

Pero ganun na lamang ang disappointment niya nang biglang tumigil ang nobyo sa paghalik sa kanya saka siya hinalikan sa pisngi.

“Let’s eat. Gutom na ako.” He said casually and then let go of her.

Parang gusto niyang hilain ito pabalik sa kanya. Sobrang init na ng katawan niya dahil sa mga ginawa nito at ngayong nadala na siya, saka naman siya nito iiwan sa ere. Muntik na niya itong batukan sa inis pero pinigilan niya ang sarili.

“O-Okay.” Iyon na lamang ang nasagot niya. Ilang sandali pa ay kumakain na sila. Para itong si Adan na proud na proud na ibinibilad ang katawan. Mabuti na lamang at sila lang ang naroon. Pilit na lamang niyang iniwasang mapatingin rito para hindi siya lalong maapektuhan.

“Tahimik ka yata, baby.” She could hint the playfulness in his voice even though he tried his hardest to appear serious.

“’Wag mo akong kausapin. Kumakain ako.” Yamot niyang saad. Hindi niya naitago ang inis. Narinig niyang natawa ito ng mahina. Umirap siya sa hangin at nagpatuloy na lamang sa pagkain. Hindi niya alam kung bakit ganun na lamang ang inis niya. Naiinis ka kasi pinag-init ka niya pero hindi naman niya tinuloy. Kantiyaw ng isang bahagi ng isip niya.

Napabuntong-hininga na lamang siya. Nang matapos silang kumain, nagpahinga muna sila habang nagku-kwentuhan. Si Gavril lang ang salita ng salita habang siya ay puro monosyllables lang ang isinasagot. Naiinis pa rin siya.

Mabuti na lamang at nagtapis na ito ng twalya. Makalipas ang tatlumpong minuto, nagdesisyon na siyang bumalik sa tubig para maligo. Ngayon lamang ulit siya nakaligo sa dagat kaya nag-ienjoy siya ng lubos lalo na at napakaganda ng lugar na ’yon.

Ngunit naalala niyang hindi pala siya nag-apply ng sunscreen kanina. Nakalimutan niyang may dala pala siya. Kinuha niya iyon mula sa bag saka tinanggal na ang bathrobe na suot at sinimulan nang lagyan ang balat niya.

Habang nilalagyan niya ang legs niya, napansin niyang tumahimik si Gavril. Kanina ay napakadaldal nito. Halatang iniinis siya lalo. Pasimple siyang tumingin sa gawi nito at nahuli niya itong nakatitig sa ginagawa niya. Napalunok pa ito. Lihim siyang nagdiwang. It’s time for revenge. Pilyang sabi ng isip niya.

She put on her sunscreen in a seductive manner, intentionally seducing him. Nang ang bandang dibdib niya ang lalagyan, pasimple pa siyang humarap rito habang nilalagyan ang bahaging iyon ng katawan. Gusto niyang matawa nang makita ang matinding pagnanasa sa mga mata nito.

Then, an idea popped up on her mind.

“Baby, can you do my back, please? Hindi ko maabot, eh.” Mapang-akit niyang tanong.

“O-Of course, baby.” Dali-dali itong lumapit sa kanya saka nilagyan ang likod niya. Ramdam niya ang pagpipigil nito. Alam niyang nag-iinit na ito sa kanya.

“I think, kulang yata ang nilagay ko rito, baby. Pwede mo bang lagyan?” Lamabing niya nang matapos ito sa likod niya. Humarap siya rito saka itinaas ang swimsuit top niya. His eyes bulged in surprise when my breasts got exposed under his gaze.

“Damn! I can’t take it anymore!” He grunted and was about to lean over and capture one of her nipples with his mouth when she stopped him.

“Oops! What do you think you’re doing? I didn’t tell you to do that. Ang sabi ko, lagyan mo lang ng sunblock.”

He groaned. “C’mon, baby. You’re seducing me.” Parang hirap na hirap nitong sagot.

“I’m not. Ikaw lang ang nag-iisip niyan. C’mon, lagyan mo na para makapag-swimming na ako.”

“But—”

“—Ayaw mo?”

“Gusto.” Parang mabait na tupa na sagot nito saka sinimulan nang lagyan ang mga s*so niya. Muntik na siyang mapaungol nang imbes na lagyan lang nito ang bahaging ’yon ng dibdib, he deliberately massaged them erotically. Napakagat-labi siya lalo na nang paglaruan ng mga darili nito ang mga utong niya.

Nagsimulang bumilis ang paghinga niya. “T-Tama na ’yan. I’ll just go swimming.” Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Dali-dali niyang inayos ang suot saka tumakbo sa tubig. She felt so hot. Ilang minuto siyang naglunoy sa tubig samantalang si Gavril ay nanatiling nasa kinauupuan habang pinapanuod siya.

Ramdam na ramdam niya sa titig nito ang pagnanasa sa kanya.

When she got tired, she decided to get out of the water and went back to the shore. Naabutan niyang may pinapanuod si Gavril sa laptop nito.

“Ano’ng pinapanuod mo?” Tanong ng dalaga.

“Come here.” Anito imbes na sagutin ang tanong niya. Tahimik siyang tumabi rito saka nakinuod. Maganda naman ang palabas pero parang may mali at tama nga siya dahil ilang minuto lang ay naging mahalay na ang mga sumunod na eksena.

“Gavril! Ano ba ’yang pinapanuod mo?!” Namumula na ang mga pisnging tanong niya. The woman on the movie was moaning wildly while her man was eating her out.

“Just watch, baby.” He whispered in her ear huskily and then gently bit her earlobe.

“Ahhh!” Hindi niya napigilang ungol. Her eyes traitorously stared on the screen even if her mind was screaming for her not to do so. Ngayon lamang siya nakapanuod ng ganun at naghatid sa kanya iyon ng ibayong init.

Now, the woman was moaning wantonly while being banged from behind.

“I want you, baby. Will you let me?” Gavril uttered seductively as he began raining small kisses on her cheeks, down to her neck and shoulders. Alam niya ang ginagawa ng nobyo. Pinag-iinit siya para pumayag sa gusto nito.

Gusto niyang sabihing ayaw niya pero natalo na siya ng pangangailangan rito. Para siyang kandilang nasindihan. Nag-usap ang kanilang mga mata bago buong kasabikang nagtagpo ang kanilang mga labi.

Para silang mga taong uhaw na uhaw. Their tongues danced wildly, fighting for dominance. Lahat ng agam-agam niya ay tuluyan nang naglahong parang bula. Dalang-dala na siya.

Maya-maya pa ay puro ungol na niya ang naririnig sa buong paligid habang pinapaligaya siya ng kasintahan. Gaya ng babae sa video, she was on all fours while Gavril was pounding her from behind.

“Ohhh! Faster, baby!” She begged wantonly. Hindi siya nito binigo. Lalo nitong binilisan ang pag-ulos sa loob niya habang ang mga kamay nito ay nilalaro ang mga malulusog niyang dibdib. Humigpit ang pagkakakapit niya sa picnic blanket.

Parang na siyang nahihibang habang tinatawag ang pangalan ng nobyo. Para na silang sina Adan at Eba na nasa sarili nilang paraiso, nagpapakasasa sa kaligayahan sa piling ng isa’t-isa.

“Nakakabaliw ka talaga, honey baby!” Gavril grunted and then buried his face on the crook of her neck. Ramdam na ramdam na niya ang nalalapit na pagsabog. Pakiramdam niya ay lalong lumaki pa ang sandata ng binata. Napakainit at tigas niyon, nagdadala sa kanya sa walang kapantay na kaligayahan.

“Baby, I’m coming!” She screamed habang pabiling-biling ang kanyang ulo. Hindi na niya alam kung saan siya papaling. Nakakabaliw ang mga sensayong nararamdaman niya.

Upon hearing that, his pace became desperate. Her eyes rolled back in so much pleasure.

“Ahhhh!” Parehong nanginig ang katawan nila nang sabay nilang marating ang kasukdulan. Ramdam na ramdam niya ang init na inilalabas nito sa loob niya na lalong nagpabaliw sa kanya. Her knees gave out but thankfully, Gavril was quick to gather her into his arms.

Napahiga sila sa picnic blanket, parehong habol ang hininga.

“Ohhh, my…” She moaned when his manhood automatically slipped out of her. Napakagat-labi siya sa sensayong hatid niyon sa kanya. Niyakap siya nito kaya napaunan siya sa matigas nitong dibdib.

“In the end, you got what you wanted. Hmp!” Aniya nang sa wakas ay nabawi ang paghinga. Gavril laughed heartily and then kissed her forehead.

“Of course, I did. Alam ko namang gusto mo rin, eh, kaya mo ako inakit.”

“I did not! Ang kapal mo!” Tanggi niya kahit totoo naman ang sinasabi nito.

“Really? ’Di mo talaga ako inakit?” Nakakalokong tanong nito. He placed a finger under her chin to make her look at him. Gusto niyang itanggi ulit ang paratang nito pero walang lumabas sa kanyang bibig.

“See? I was right.”

“Oo na. Pero ikaw naman ang nauna, ah! Sinadya mo akong pag-initin kanina tapos bigla ka na lang tumigil. Hmp!” Inis niyang sagot.

Ang lakas ng tawa nito dahil umamin siya. “Kaya gumanti ka, ganun?”

“Dapat lang sa’yo ’yon! Hmp!”

“But in the end, I got what I wanted. Now, I’m a contented and happy man. Sabi ko na nga ba, eh. ’Di mo rin ako matitiis.” Tuwang-tuwa na sagot ng kumag.

“Tse! D’yan ka magaling!”

“’Wag ka nang magalit, honey baby. Sinusulit ko lang naman ang mga araw na magkasama tayo kasi alam kong pagbalik natin sa Manila, baka mahihirapan na akong maka-score sa dami ng bantay mo.” Pilyong saad nito kaya pinagkukurot niya ito sa tagiliran.

“Puro ka talaga kalokohan! Ang—” Bago pa man niya masabi ang gustong sabihin, bigla siya nitong hinila sa ibabaw nito.

“G-Gavril!” Nag-iinit na namang sita niya nang maglapat muli ang mga hubad nilang katawan.

“I love you.” He uttered lovingly and then caressed her cheek while gazing at her full of love. Tumalon ang puso niya sa sinabi nito. Bakit kaya ganun na lamang ang reaction ng puso niya kapag kasama niya ang binata? Lalo na kapag sinasabi nito kung gaano siya nito kamahal.

Kapag nasa bisig siya nito, pakiramdam niya ay ligtas siya. She felt like she’s home.

“I love you too. Kahit ang pilyo-pilyo mo minsan.”

Ngumiti ito. “Sa’yo lang naman ako pilyo, baby. This side of me is just for you to see because you’re my beloved woman. You belong to me and I belong to you.”

Siya naman ang natawa. “Hindi ko alam na may pagka-corny ka pala, baby.” She teased.

“Sa’yo lang naman ako nagiging corny.” Napapangiti na napapiling na lamang siya. Saglit silang nagkatitigan hanggang sa muling magtagpo ang mga uhaw nilang mga labi.

Napaungol siya nang palalimin nito ang halik na kanilang pinagsasaluhan habang nagsisimula na namang gumalugad ang mga kamay nito sa katawan niya. Gaya kanina, hindi na naman siya nakatanggi sa gusto nitong mangyari dahil iyon din ang gusto niya.

Ilang sandali pa ay puro ungol na naman nilang dalawa ang maririnig sa buong paligid kasabay ng mga tunog ng kanilang pagtatalik.

After making love, sinulit nila ang nalalabing oras nila sa secret lagoon sa paglulunoy sa tubig. Ang saya-saya nilang dalawa. Parang wala nang pagsidlan pa ang saya sa kanilang mga puso.

Mabilis na lumipas ang mga araw hanggang sa tuluyang matapos ang mga araw nila sa Isla Blanca.

“Bago tayo lumuwas pa-Maynila, punta muna tayo sa bahay ng lolo at lola. Okay lang ba ’yon sa’yo?” Tanong ni Gavril habang nakahiga sila sa kama nila nang gabing iyon.

“Oo naman. Alam ko namang gusto mo pa silang makasama kahit saglit lang.”

“Bukod doon, gusto ko ring makilala niyo pa ang isa’t-isa. Gusto ko kasing makita nila kung gaano ako kaswerte sa’yo para kapag nagpakasal na tayo, wala nang kokontra pa.” Napasinghap siya sa sinabi nito.

“K-Kasal? Magpapakasal tayo?” Hindi makapaniwalang tanong niya.

“Of course. Ano sa tingin mo, hindi ako seryoso sa’yo? Sorry kung wala pa akong naihandang sing-sing.” Bumangon ito saka may kinuha sa loob ng drawer. Her heart thumped erratically. Bumangon siya saka naupo sa giid ng kama.

Nang bumalik ito, nagulat siya nang bigla itong lumuhod sa harapan niya.

“B-Baby. What are you doing?”

Ngumiti ito saka hinawakan ang kamay niya. “I know, everything between us happened so fast but I know for a fact that our love for each other is incomparably real. Sa’yo lang ulit ako nakaramdam ng ganitong klaseng pagmamahal kaya wala na akong balak pakawalan ka pa. Pagbalik natin sa Maynila, let’s get married.”

Stella’s jaw dropped in shock.

“Ms. Stella De Luna, I am hopelessly, head over heels in love with you. Please, marry me?” Ilang segundo rin ang lumipas bago tuluyang rumehistro iyon sa utak niya. Then, incomparable happiness surged within her. Bigla siyang naging emosyonal.

“Y-Yes, honey baby. I’ll marry you.”

“Yes! Thank you, baby!” Sinugod siya nito ng halik sa mga labi. Ilang segundo rin silang naghalikan bago sila tumigil.

“Itong kwintas na ’to ang magsisilbing simbolo na akin ka na, Stella; that you’re my soon-to-be wife.” Anito saka inilagay ang isang kwintas sa leeg niya. Hinawakan niya ang pendant niyon na letrang G. Sobra-sobrang kaligayahan ang nadarama niya ng sandaling iyon.

Hindi niya akalaing ganun pala ito kaseryoso sa kanya; na may balak pala itong pakasalan siya.

“Ang saya-saya ko ngayon, baby.” Pag-amin niya.

“Ako rin. Pagbalik natin sa ciudad, haharapin natin ang pamilya mo. Ipaglalaban natin ang pagmamahalan natin.” She emosionally nooded her head. They hugged each other. Parang wala nang hangganan ang kaligayahan niya pero bigla siyang nag-alala nang may maalala. May isang pa siyang hindi nasasabi rito.

“What happened, honey baby? Bakit parang bigla kang na-tense?” Tanong ng nobyo saka siya pinakawalan. Bumuka ang bibig niya upang sabihin ang nais sabihin pero bigla siyang natakot. Pa’no kung hindi pala siya nito matanggap pag nalamang may…

“Wala.” Ang nanulas sa kanyang mga labi. “I’m fine.” Pilit siyang ngumiti at mukhang naniwala naman ito. Nang gabing iyon, nahirapan siyang makatulog dahil sa mga alalahanin ngunit pilit niya iyong binura sa isip.

Kinaumagahan, nagpaalam na sila kina manang Myrna at Manong Deflin pati na sa mga ibang taga Isla Blanca bago sila naglayag pabalik sa De Luna resort upang kunin ang mga natira niyang gamit roon.

Ngunit may nadatnan silang hindi nila inaasahan nang makapasok sila sa suite niya.

“I’m glad you finally decided to show up. Kagabi pa kami naghihintay sa’yo dito.” Anang mamie niya. Hindi siya nakagalaw agad sa kinatatayuan sa sobrang pagkabigla. Oh, God. Ano’ng ginagawa niya dito?

“M-Mamie?”

“Yes. It’s me. Anyway, may surprise ako sa’yo.” Parang walang bakas ng galit na anito saka may tinawag.

“Gavvy? Come here, sweetheart!” Biglang bumukas ang pintuan ng kwarto at masayang lumabas si Gavvy. Nang makita siya, biglang nagliwanag ang gwapo nitong mukha saka siya sinugod ng yakap.

“Mommy!”

Lahat ng iyon ay narinig at nasaksihan ni Gavril. Tiningnan niya ito. Para itong nakakita ng multo na hindi na makagalaw habang nakatingin sa anak niya.

OMG! Anak nga ni Stella si Gavvy!

Sinong nakahula sa inyo na anak ni Stella si Gavvy?

Matatanggap kaya ni Gavril ang bata?

Ano kayang masasabi ng lola ni Stella kapag nalamang mag-nobyo na sila?

Ano pa kaya ang mga susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 21

*Hi guys! Sorry for the late update. Hinabol kasi naming ayusin ang mga dapat ayusin bago ang lockdown dito kaya hindi ako nakapag-sulat. Medyo maikli lang ang update ngayon. Anyway, sana magustuhan niyo. Happy reading.

*Lockdown na rin ba sa inyo?

CHAPTER 21

MAHIGPIT na niyakap ni Stella ang anak na halos isang buwan na niyang hindi nakakapiling. Miss na miss na niya ito. Ayaw sana niya itong iwan sa Paris pero kailangan dahil sa trabaho. Hindi na niya kailangan pang itanong kung paano ito nakarating roon dahil alam na niyang kagagawan iyon ng abuela.

“How have you been, mon cœur?” Malambing niyang tanong rito kapagkuwan habang hinahaplos ang mamula-mula nitong pisngi.

“Tout est bien, mommy, pero bakit ang tagal mong hindi nakauwi? Lagi kitang hinihintay.” Parang may tampong sagot nito sa kanya. Hinalikan niya ito sa noo saka muling mahigpit na niyakap.

“Sorry, mon cœur. Mommy was just so busy here kaya hindi ako nakauwi ng ilang linggo.” Pinakawalan niya ito saka niya ito hinarap kay Gavril na hanggang ngayon ay tahimik lang na nakamasid. Halata sa itsura nito ang gulat. Para itong natuka ng ahas na hindi na makagalaw.

“G-Gavril, I’d like you to meet my son, Gavvy. I’m sorry kung hindi ko nasabi sa’yo agad ang tungkol sa kanya. Nawalan ako ng pagkakataon.” She told him with an almost inaudible voice. Nakaramdam siya ng takot.

Paano kung hindi nito kayang tanggapin ang anak niya? Ayaw niyang masira ang relasyon nilang dalawa pero ayaw rin naman niyang masaktan ang anak niya dahil sa rejection.

Akma itong sasagot pero nagsalita ang lola niya.

“Mr. Caballero, I believe, you don’t have any business staying here any longer. You can leave now.” Matigas ang boses na anito. Napasinghap siya dahil sa tonong ginamit nito. She could see the displeasure in her eyes while staring at Gavril.

“Mamie! What are you saying?!” Hindi makapaniwalang aniya rito pero nanatiling matigas ang mukha ng abuela habang nakatingin sa binata na nanatiling nakatitig sa anak niya.

“Stop it, Stella! Ayokong magkagulo tayo sa harapan ni Gavvy kaya paalisin mo na ’yang bisita mo.” Parang doon lamang natauhan si Gavril na nag-angat ng mukha upang salubungin ang galit ng lola niya.

“What is the meaning of this?” Napakunot-noo siya nang maulinigan ang galit sa boses ng kasintahan. Kita rin niya ang namumuong galit sa mukha nito.

“W-What do you mean?” Mahina ang boses na aniya. Hindi niya alam kung bakit pero lalo siyang nakaramdam ng kaba sa galit na nakikita niya sa mga mata nito. Tila nagbabaga ang mga iyon at anumang oras ay sasabog na. Ngayon lamang niya nakita itong ganun.

Malambing ang nobyo at laging kalmado pero ibang-iba ang itsura nito ngayon kaya alam niyang galit ito.

Instead of answering her question, muling bumaba ang tingin nito kay Gavvy at tinitigan ito ng ilang segundo na para bang hindi ito makapaniwala sa nakikita. Parang may kung anong emosyong dumaan sa mga mata nito habang nakatitig sa anak niya.

Then, his gaze went up to her grandmother.

“Sino ka ba talaga? Ano ang ibig sabihin nito? Paano nangyari ang lahat ng ito?” Matigas nitong tanong.

“I don’t know what you’re trying to say, Mr. Caballero.” Walang anumang emosyong sagot ng abuela. She could see how he greeted his teeth as his hands formed into tight fists.

“’Wag na kayong magmaang-maangan! Alam kong alam mo ang sinasabi ko!” Nagulat sila nang biglang tumaas ang boses nito. Pati anak niya ay napaigtad sa gulat kaya napakapit ito sa kanya.

“Mommy, who is this man? Bakit siya nagagalit?” Tanong nito na natatakot dahil sa itsura ni Gavril.

“Shhh. Don’t be scared. Everything’s fine, mon cœur. He’s not a bad guy.” Alo niya rito saka nagtatanong ang mga matang tumingin sa nobyo. Hindi niya maintindihan kung bakit bigla-bigla na lang itong nagalit at kung saang nanggagaling ang galit nitong iyon.

Para namang biglang lumambot ang mukha nito nang marinig ang sabi ng anak niya. Muli itong tumingin sa kanya. Kita niya ang tila paghihirap at pagkalito sa mga mata nito.

The, he suddenly closed the gap between them. Niyakap siya nito ng mahigpit.

“Gavril…What’s happening to you? Why are you suddenly acting weird like this?” She asked confusedly. Ramdam niya ang tila panginginig ng katawan nito. Ang paraan ng pagyakap nito sa kanya ay mahigpit na tila ba napakatagal siya nitong hindi nakita.

“I think, I’m going crazy.” Emosyonal nitong sagot bago kumalas sa kanya at hawakan ang mga kamay niya.

“What do you mean? Ano bang nangyayari sa’yo?” Hinalikan nito ang noo niya.

“Hindi ko rin alam, honey baby, pero mukhang tama ang hinala ko noon pa man.” Sagot nito bago siya binitawan at si Gavvy naman ang hinarap.

He knelt on his knee to level their heights. Titig na titig ito sa anak niya. Ngunit ganun na lamang ang gulat niya nang biglang may tumulong luha sa mga mata ng nobyo habang nakatitig sa nalilitong bata.

Inangat ni Gavril ang isang kamay saka masuyong hinaplos ang pisngi ni Gavvy. Lalong kumunot ang noo ng anak dahil sa nakikitang reaction ng binata.

“A-Anak ko…” He muttered before he suddenly enveloped Gavvy in a tight embrace. Gulong-gulo siya sa inaakto ng kasintahan. Bakit nito tinawag na ‘anak’ ang anak niya? Napahawak siya sa sariling ulo nang biglang sumakit iyon.

“Mr. Caballero, umalis ka na. Kung anuman ’yang nasa isip mo ay kalimutan mo na. You’re just assuming things here.” Narinig nilang sabi ng lola niya.

Nakatayo lamang siya roon na parang isang estatwang ’di na makagalaw habang nakatingin lang kina Gavril at Gavvy. Gulong-gulo siya. Parang nanginginig rin ang mga tuhod niya.

Bumitaw ang binata kay Gavvy saka nagsalita. “Assuming? Really? How did you know what’s on my mind right now?” Parang nanghahamong anito. Bahagya ring naningkit ang mga mata. Magpapatuloy pa sana ito pero naputol ang mga nais nitong sabihin dahil biglang nagsalita ang kanyang anak.

“Who are you really? Why did you hug me?” Tanong ni Gavvy na nakakunot-noo. Gavril chuckled emotionally and then shifted his gaze on her son.

“You’ll know soon, buddy. Soon.” May diin ang pagkakasabi nito sa huling kataga bago ito tumayo at hinarap siyang muli.

“Honey baby, listen to me. I-” Ngunit hindi na nito nasabi pa ang nais sabihin dahil nagsalita ang lola niya.

“-Mr. Caballero, I’m warning you. Leave now!” Banta ng abuela pero parang walang narinig si Gavril at lumapit sa kanya saka siya hinawakan sa mga balikat.

“Honey baby, tell me that you’re not deceiving me. Tell me that you weren’t lying to me all this time.” He pleaded.

“A-Ano bang pinagsasabi mo?” Litong-lito niyang tanong.

“Tell me!” He hissed desperately and then shook her shoulders. Nagmamakaawa ang mga mata nito pero naroon rin ang galit at matinding kalituhan. Umiling-iling siya. Walang lumabas na sagot mula sa bibig niya. Pinagpapawisan na siya ng malapot at parang lalong tumitindi ang sakit ng ulo niya. Patindi iyon ng patindi.

“Baby, please. Magsabi ka naman ng totoo dahil parang sasabog na ang puso ko. Ayokong isiping niloloko mo lang ako all this time. Please, just answer me!” Pagmamakaawa nito habang niyuyugyog pa rin ang mga balikat niya.

She groaned in pain and closed her eyes. Para siyang nanghihina. Bahagya siyang nagmulat ng mga mata at akmang sasagot nang galit na nagsalita ang anak.

“Don’t hurt my mommy! Get out of here! Sino ka ba?!” Nagulat na lang sila nang biglang itulak ni Gavvy si Gavril habang galit na nakatingin rito. Gusto niyang magsalita pero parang nanigas na ang kanyang dila.

“Guards, come in here! Take Mr. Caballero out of here, now!” Narinig niyang sigaw ng lola niya sa telepono at ilang sandali nga ay bumukas na ang pintuan at dumating ang apat na bodyguards ng lola niya.

“Tayo na, Mr. Caballero. Kailangan mo nang umalis.” Anang isang gwardiya at akmang hahawakan ang binata pero umiwas ito.

“Don’t you dare touch me!” He roared furiously. Muli itong humarap sa kanya. This time ay naging desperado ang mukha.

“Honey baby, wala ka bang naaalala? Nagka-amnesia ka ba? Please, sagutin mo naman ako! Ano ba’ng nangyayari?!” Ngunit bago pa man siya makasagot, hinila na siya ng lola niya palayo rito.

“Ilabas niyo na ’yan at siguraduhin niyong hindi na siya makakalapit pa sa amin lalo na kay Stella at Gavvy!” Hinila na nga ng mga guwardiya si Gavril.

“Baby!” Tawag nito sa kanya at doon siya natauhan.

“Mamie, what are yo doing?! Gavril is my boyfriend! You can’t do this to him!” Hindi makapaniwalang tanong niya rito saka kinausap ang mga bodyguards. “BItawan niyo siya ngayon din!” Galit niyang utos.

“You heard her! Bitawan niyo ako!” Nagpupumiglas ang nobyo. Gusto niya itong lapitan pero pinipigilan siya ng abulea sa kamay.

“’Wag niyo siyang pakinggan! Ilabas niyo na siya!”

“Gavril! Wait! Don’t hurt him!” Sigaw niya nang makita kung paano magpumiglas si Gavril hanggang sa mailabas ito ng tuluyan.

“Mommy, what’s happening? Who is he? Why is he here?” Tila maiiyak na tanong ng anak. Ginulo niya ang buhok nito saka pilit na ngumiti. Kahit napakasakit ng ulo niya ay hindi siya nagpahalata rito na masama ang pakiramdam.

“Wala, anak. Dito ka muna, ha? Kakausapin ko lang ang tito Gavril mo.”

“Stella, don’t you dare go.” Her grandma warned sharply upon hearing what she said but she ignored her. Lumabas siya ng suite niya saka hinabol ang nobyo. Pakiramdam niya ay mawawalan na siya ng malay-tao pero kinaya niya.

Naabutan niya ang mga ito sa pasilyo at napatili siya nang makitang nakikipaglaban na ang nobyo sa apat na guwardiya.

“Stop it! Don’t hurt him!” She screamed in horror and ran towards them. Naiyak siya nang makitang duguan na ang gilid ng mga labi ng kasintahan. Akmang sasaktan ulit ng mga guwardiya ang nobyo pero niyakap niya ito para protektahan.

“I said, stop!” Doon lamang tumigil ang mga ito. May mga bakas rin ng suntok sa mga mukha ng mga ito palatandaan na talagang lumaban si Gavril.

“Honey baby…” Narinig niyang tawag ni Gavril sa kanya saka gumanti ng yakap.

“H-Hindi ko naiintindihan ang mga nangyayari p-pero isa lang ang alam ko. I was honest with the whole time. Hindi kita n-niloko. I’m sorry kung hindi ko agad nasabi sa’yo ang tungkol sa anak ko. Natatakot k-kasi ako sa magiging reaction mo. Please, believe me.” Pilit siyang nagpaliwanag.

Ayaw niyang nagagalit ito sa kanya.

“Shhh. I believe you. I believe you because you’re the love of my life.” Hinagkan nito ang noo niya. Nakahinga siya ng maluwag.

Ngunit lalong lumala ang sakit ng ulo niya. Nagdidilim na rin ang paningin niya. Doon na bumigay ang katawan niya at nawalan siya ng malay.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Sa chapter na ’to, masasabi niyo na ba talagang si Stella ay si Mishka?

Sino nga ba ang ama ni Gavvy?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 22

HAPPY WEEKEND, blazers, kahit nasa bahay lang kayo. LOL

CHAPTER 22

HINDI mapigilang magmura ni Gavril nang wala na siyang madatnan na tao sa loob ng ospital suite ni Stella. Kinailangan lamang niyang magpunta saglit sa cafeteria ng ospital upang kumain pero pagbalik niya ay wala na ang kasintahan.

Agad siyang nagpunta sa nurses’ station upang magtanong. “Nurse, nasa’n ’yong pasyente sa room 122? Bakit wala na siya doon?”

Hindi niya mapigilang kabahan. Paano kung may kumuha rito? Kung anu-anong masasamang isipin ang pumapasok sa isip niya pero pilit niya iyong tinataboy sa isip. Hindi iyon ang tamang panahon para maging paranoid siya.

“Inuwi na po siya.”

“Ano?! Sino ang kumuha sa kanya?! Saan siya dinala?!” Hindi niya napigilang magtaas ng boses. Ang pag-aalala niya ay naging mas matindi. Dapat hindi niya ito iniwang mag-isa roon.

Medyo naging panatag siya na iwan ito saglit dahil sinabi ng doctor na okay na ito at pwede nang iuwi kapag nagising.

“Ang lola po niya. Si Mrs. De Luna.” Kumuyom ang mga palad niya sa narinig. That woman outwitted him!

Nang dinala niya ang kasintahan sa ospital ay sumunod rin ang ginang. Hindi nito iniwan si Stella at nanatili sa tabi nito habang tinitingnan ito ng doctor. Galit na galit ito sa kanya. Siya ang sinisi nito sa nangyari sa kasintahan at itinaboy siya paalis ngunit hindi siya pumayag.

Hindi niya iniwan ang kasintahan. Pero nang umalis ito saglit upang bumalik sa resort, dumating ang doctor at sinabi nito ang magandang balita. Doon niya napag-desisyonang kumain muna dahil ilang oras na siyang walang kain. Pero doon siya nagkamali. Mukhang inisahan lamang siya ng ginang dahil pagbalik niya ay wala na ang kasintahan.

Mukhang hindi ito umalis ng ospital kundi inayos nito kung paano siya nito maiisahan. “Saan raw dinala?”

“Ang pagkakaalam ko po ay dinala na siya sa Maynila gamit ang helicopter ng mga De Luna, sir. Kanina pa naghihintay sa helipad ng ospital ang helicopter nila.”

“Nakaalis na ba ang eroplano?”

“Oo, sir. Mga sampung minuto na siguro.”

“Damn it!” He hissed and then rushed out of the hospital. Agad siyang lumulan sa sariling sasakyan saka dumiretso sa bahay ni Mathias. Nang makarating siya roon ay nagmamadali niyang pinindot ang doorbell ng sunod-sunod.

Ilang saglit pa ay may nagbukas ng pintuan. Si Mathias na nakakunot-noo, walang out na pang-itaas at parang bagong gising lang.

“Ano bang problema mo, bud? Ang sarap-sarap ng tulog ko tapos mang-iistorbo ka.” Iritable nitong saad.

“I need your help.” Aniya. Parang doon lang nagising ang diwa ng kaibigan. Kung pwede lang ay ayaw niya itong istorbohin pero wala siyang magagawa. Nasa Pagudpud siya at wala roon ang sariling helicopter.

Kung alam lang niyang mangyayari ang lahat ng ito, iyon na lamang sana ang sinakyan niya.

“Saan?”

“Pahiram ako ng helicopter mo. Emergency lang.”

Kumunot ang noo nito. “Bakit? May problema ba?”

“Kailangan kong makabalik sa Maynila ASAP. Naroon ang asawa ko.”

“Asawa? ’Di ba patay na ang asawa mo?” Gulong-gulo nitong tanong.

“Saka ko na lang ipapaliwanag, bud. I need a lift, now!” Lalong nagsalubong ang mga kilay nito.

“Fine. Mamayang gabi pa sana ako babalik sa Maynila pero sige na nga. Sabay na tayo. Maliligo lang ako.” Akma itong tatalikod pero pinigilan niya ito.

“Sa Maynila ka na maligo. Kailangan na nating umalis ngayon din baka kung saan pa dalhin si Stella.” Natatakot siya na baka itago ang dalaga mula sa kanya.

“Stella? Akala ko ba tungkol ito kay Mishka? Tsaka ano ba kasi ang nangyari? Na-kidnap ba siya?”

“Parang ganun na nga kaya kailangan kong makabalik sa Maynila agad. C’mon, wash your face and put your shirt on!” Napakamot ito sa ulo.

“Sige na nga. Kung hindi lang kita kaibigan. Basta, sagot mo ang gasolina.”

“Oo na!” Dali-dali itong nagbihis bago naghilamos at nag-toothbrush. Ilang minuto lang ay umalis na sila. Mabuti na lamang at may helipad sa subdibisyon kung saan sila nakatira ni Stella kaya naging mas madali ang paglapag nila. Nang makaating sila sa subdivision, agad siyang tumakbo papunta sa bahay ng kasintahan.

Nag-doorbell siya at nagulat siya nang may lumabas na gwardiya.

“Ano po ang kailangan niyo, sir?” Tanong nito.

“Ako ang boyfriend ni Stella. Nand’yan ba siya?” Akma itong sasagot nang biglang tumunog ang cellphone nito. Sinagot nito iyon.

“Ma’am?” Pinakinggan nito ang sinasabi ng nasa kabilang linya ng ilang segundo.

“Okay po, ma’am.” Nang matapos itong makipag-usap, humarap ito sa kanya.

“Sir, pasensya na pero kailangan niyo na pong umalis. Pinapasabi po ng amo ko na ’wag na raw kayong babalik.”

“Nand’yan ba si Stella?” Tiim-bagang niyang tanong kapagkuwan.

“Pasensya na, sir, pero wala po ako sa posisyon para magsalita. Umalis na po kayo.” Isinara na nito ang gate. Napatingin siya sa bahay at bahagya siyang nagulat nang may makitang tao sa terrace. Ang lola ni Stella.

Nakatingin ito sa kanya na walang anumang emosyon sa mukha nito.

“Where is Stella?!” Tanong niya sa may kalakasang tinig upang marinig siya nito pero parang wala itong narinig na tumalikod at pumasok na sa loob.

Parang gusto niyang magwala sa sobrang galit. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari pero alam niyang may kailangan siyang gawin. Hindi siya papayag na hindi niya makita ang asawa!

Oo, kahit wala pa siyang matibay na ebidensya na nagpapatunay na si Stella at si Mishka ay iisa, malakas ang kutob niyang tama siya.

Nang makita niya si Gavyy, nakaramdam siya ng lukso ng dugo sa bata. He’s literally the younger version of him!

Ngayong nakita na niya ang mag-ina niya, hindi na siya papayag na mawalay ang mga ito sa kanya. Ngayon ay kailangan niyang malaman kung paano ito naging si Stella De Luna.

He dialed on his phone and called someone. Pagkatapos ng ilang ring, sumagot rin ang kaibigan.

“Duke, kailangan ko ng tulong mo.” Aniya sa determinadong tinig habang nakatitig pa rin sa bahay na nasa harapan niya.

“UNTIL NOW, I still can’t believe that I’m pregnant.”

“Bakit, honey baby? Nagsisisi ka ba?”

“Syempre, hindi. Hindi mo naman kami pababayaan ni baby, ’di ba?”

Biglang nagmulat ng mga mata si Stella. Akala niya ay totoo ang mga naririnig niya pero mukhang nananaginip lamang siya. Ang lakas ng kabog ng dibdib niya at habol niya ang hininga. Pinagpapawisan rin siya.

Ngayon lamang niya napanaginipan iyon at hindi rin niya naaninag ang mga mukha ng mga nagsasalita. Napaungol siya at napapikit saka napahawak sa ulo. Medyo sumasakit na naman iyon. She tried to relax and then did her breathing exercise.

Mamaya lang ay nakahinga siya ng maluwag nang maging okay na ang pakiramdam niya. Muli siyang nagmulat ng mga mata at bumungad sa kanya ang isang pamilyar na lugar. Agad siyang bumalikwas ng bangon. Hindi siya pwedeng magkamali. Naroon siya ngayon sa kwarto niya sa bahay niya sa Manila.

Akma siyang bababa sa kama nang biglang bumukas ang pintuan at pumasok ang abuela kasama ang anak niya.

“Mommy!” Agad itong sumampa sa kama nang makitang gising na siya saka yumakap sa kanya. “Mabuti po, gising ka na. I thought, you weren’t going to wake up again.” Parang maiiyak na anito.

“Shhh. Mommy is okay, mon cœur. You don’t have to cry.” Aniya saka ito niyakap. She suddenly felt guilty for making her son worry.

“Mabuti naman at gising ka na. Kahapon ka pa tulog. Alalang-alala sa’yo ’yang anak mo.” Anang lola niya.

“Is that true, mon cœur?” Malambing niyang tanong sa anak saka pinakawalan ito mula sa yakap niya. Her heart ached when she saw tears that ran down her son’s cheeks. Pinahid niya iyon gamit ang mga daliri.

Tumango ito.“ Opo, mommy. Akala ko kasi, you were sick, eh.“ Napangiti siya.

“Mommy isn’t sick so stop crying. You’re a big boy now you so shouldn’t be a cry baby anymore.”

“Talaga po? Okay ka na po?” Paniniguro nito na bahagya niyang ikinatawa.

“Yes, mon cœur. Kailan ba nagsinungaling si mommy sa’yo?” Doon na lang ngumiti ang anak saka muling yumakap sa kanya.

“Naku, naglalambing na naman ang anak ko. Talagang na-miss mo ba ng sobra si mommy?”

“Yes, mommy. I was so lonely at home because you weren’t there with me.”

Bahagyang nanikip ang dibdib niya sa tinuran nito. “I’m sorry, mon cœur. ’Wag kang mag-alala. Hinding-hindi na tayo magkakahiwalay pa. Kung saan pupunta si mommy, sasama ka rin.”

“Talaga po?” Kitang-kita niya ang kasiyahan sa mga mata nito.

“Yes, mon cœur. You heard it right. Anyway, kasama mo bang umuwi si yaya?”

“Opo, mommy. Sinundo po kami ni mamie.”

“Mabuti naman. Sige, puntahan mo muna si yaya. Hintayin mo si mommy doon sa baba. I’ll just take a bath, okay?”

“Okay po, mommy.” Ginulo niya ang buhok nito.

“That’s my good boy.” Maluwang ang ngiti na bumaba ang anak mula sa kama saka lumabas ng kwarto.

“Don’t run on the stairs, mon cœur!” Pahabol niya rito.

“Yes, mommy!” Napangiti siya nang marinig ang sagot nito bago tuluyang isara ang pintuan. Nang makalabas ang anak, naglaho ang ngiti niya na tumingin sa abuela.

“Where is my fiancé, mamie?”

“Martin? Well, he’s on his way.” She answered casually. Napatiim-bagang siya.

“I’m not talking about Martin, mamie. Gavril is my fiancé now. He already proposed to me the other day.” Kita niya ang paniningkit ng mga mata nito dahil sa sinabi niya.

“Stella! Kailan ka pa natutong maging cheater at sinungaling?! I can’t believe that you lied to me! Pinayagan kitang magbakasyon sa Pagudpud para magkamabutihan kayo ni Martin bago ang nakatakda ninyong kasal, pero ano ang ginwa mo?! Sumama ka sa ibang lalaki ! Hindi lang basta lalaki kundi kay Gavril Caballero pa!” Kumunot ang noo niya.

“Bakit, mamie? What’s with Gavril? Bakit sa paraan ng pananalita mo ay parang mas gusto mo pa na sa ibang lalaki ako sumama, ’wag lang sa kanya? Bakit parang may itinatago kayo sa’kin tungkol sa kanya na hindi ko alam?”

Her grandmother was obviously caught off-guard. “H-Hindi ko alam ang sinabi mo at ’wag mo ring ibahin ang usapan! Pa’no mo nagawa sa’kin ’to?! I trusted you, Stella! Akala ko, si Martin ang kasama mo all this time pero hindi pala! Ano na lang ang sasabihin ng mga magulang niya kapag nalaman nila itong ginawa mo?!

“Mabuti nga at tinanggap ka nilang maging asawa ng anak nila kahit nalaman nilang may anak ka na! ’Wag mo namang sayangin lahat ng dahil lang sa lalaking ’yan na sandali mo lang nakilala! Tandaan mong malaki ang mawawala sa’tin kapag hindi natuloy ang kasal niyo ni Martin!”

Napailing-iling siya. “I’m sorry, mamie, for lying to you all this time. Akala ko kasi, pagkatapos ng bakasyon ko sa Pagudpud, pwede ko na ring kalimutan si Gavril pero nagkamali ako. We both fell in love with each other. Sa maikling sandali na nagkasama kami, siya na ang naging sentro ng mundo ko. Mahal na mahal ko na siya.”

“That’s ridiculous! Anong mahal ang pinagsasabi mo?! My god, Stella! Hindi mo alam ang pinagsasabi mo! Hindi mo kilala ang lalaking ’yon!” She answered exasperatedly. Stella looked at her grandmother confusedly.

“Ikaw ang hindi nakakakilala sa kanya, mamie! How could you say that when you don’t even know him at all?! Unang beses mo pa lang siyang nakita sa Pagudpud noong nakita mo siya doon! Ako, nakasama ko siya ng mahigit dalawang linggo at sapat na ’yon para malaman ko na mahal ko siya!”

Hindi ito makapaniwalang tumingin sa kanya. Ilang segundo rin itong hindi nakapagsalita.

“No! Putulin mo na ang anumang ugnayan mo sa lalaking ’yon and that’s final! Pupunta dito mamaya ang pamilya ni Martin at pag-uusapan na ang mga detalye ng kasal ninyo next week.”

“Next week?!” Gulat niyang tanong.

“You heard it right, hija. Mapapaaga ang kasal ninyo ni Martin. Anyway, enough of this. Siguradong gutom ka na rin dahil kahapon ka pa hindi nakakakain. Make sure to take your medicine this time. Ang sabi ni doctor Valdez ay baka hindi mo raw iniinom ang gamot mo kaya ka nagkaganyan. Bumangon ka na at nang makakain na tayo ng breakfast.” Sagot nito sa matigas na tinig bago ito lumabas ng kwarto.

Kumuyom ang mga palad niya. Hinding-hindi siya papayag sa gusto ng abuela. Ang tagal na niyang naging sunod-sunuran sa mga gusto nito. This time, ipaglalaban niya kung ano ang gusto niya. Ngayon lamang siya nagmahal ng ganun at hinding-hindi siya papayag na mawala si Gavril sa kanya.

Hindi niya alam kung ano ang ayaw ng lola niya sa nobyo. Kahit wala itong sinasabi, kitang-kita niya sa mga mata nito na may hindi ito sinasabi sa kanya tungkol kay Gavril. Pero kahit ganun pa man, gagawin niya lahat upang ipaglaban ang pagmamahalan nila dahil alam niyang ganun rin ito.

Muli niyang naalala ang panaginip. Sino kaya ang mga taong ’yon? Kumabog ang dibdib niya kaya napahawak siya roon. Bakit pakiramdam niya ay totoong nangyari iyon at kilala niya ang mga ito?

Sino ang mga ito sa buhay niya? Then, she realized something. Malinaw na tinawag ng lalaki ang kausap nitong babae ng ‘honey baby’. Lalong bumilis ang tibok ng puso niya.

Bigla niyang naalala si Gavril. Tinatawag siya nito sa endearment na ’yon. Ang nobyo ba ang lalaki sa panaginip niya? Napalunok siya saka napailing.

“Panaginip lang ’yon, Stella. Don’t assume things.” Kumbinsi niya sa sarili pero bakit parang hindi iyon kayang tanggapin ng puso’t isip niya?

Tapos na nga ba talaga ang paghahanap ni Gavril sa mag-ina niya?

Ano kaya ang gagawin ni Gavril para makitang muli sina Stella at Gavvy?

Sina Stella nga ba at Gavvy ang matagal na niyang hinahanap na mag-ina niya?

May amnesia nga ba si Stella?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 23

A/N: Hi, guys! I just started a new book of my series The beauty & the possessive series, entitled, WILD DESIRE. Sana po, support niyo rin po ang story kong ito. Thank you!

CHAPTER 23

NASUNTOK ni Gavril ang pader sa sobrang galit dahil sa natanggap niya na report mula kay Duke. Parang gusto niyang magwala sa mga sandaling iyon.

“Relax, bud. This is not the right time para magalit ka nang ganyan.” Pagpapakalma sa kanya ni Duke. Tatlong araw na mula nang tawagan niya ito upang humingi ng tulong at ngayon ay meron na itong dalang balita. Hindi talaga nagkamali ng nilapitan. Maaasahan talaga ito.

Mabuti na lang at malawak ang koneksyon nito pagdating sa private investigating kaya may tao itong nautusan sa Paris upang kumilos para rito. Gustuhin man nitong ito mismo ang magpunta roon para imbestigahan ang naging pamumuhay ni Stella roon pero wala na itong oras.

“Paano nangyari ’yon?! Nagsinungaling si Leo, ganun ba?!” Malakas ang boses na aniya.

“Ayaw ko mang sabihin pero ganun na nga. Ngayon, alam ko na kung bakit bigla na lamang siyang umalis sa kumpanya. Ang mga binigay niya sa’yong detalye ay mukhang gawa-gawa lamang ng kung sino. Mukhang may tao sa likod ng lahat ng ito.”

Kinuha ni Gavril ang report na hawak ni Duke saka muling binasa ang ilang mga importanteng impormasyon roon. Nanginginig ang buong katawan niya sa pinaghalong galit, pagkalito at saya.

Galt siya dahil pakiramdam niya ay naloko siya. Tama siya simula pa lang pero may kung sino mang nagligaw ng imbestigasyon nila. Ngunit sa kabila ng lahat ay masaya rin siya dahil alam niyang malapit na siya sa katotohanan.

“Buhay ang mag-ina ko, bud.” Pati boses niya ay bahagya ring nanginginig.

“Sana nga pwede na nating sabihin ’yan, bud. Pero hindi pa natin pwedeng i-claim na sila nga ang mag-ina mo hangga’t wala tayong matibay na ebidensya.” Tinapik siya nito sa balikat. Kumirot and puso niya. Deep inside of him, he already knew that Stella and Mishka were the same person at anak nila si Gavvy.

“Kailangan pa nating lawakan ang imbestigasyon natin. Kailangang makakuha tayo ng mas klaro at detalyadong ebidensya. Oo, malaki ang posibilidad na tama tayo ng hinala dahil sa mga nakalap kong ebidensya pero kulang pa ito.” Pagpapatuloy ng kaibigan.

“Hindi pa ba matibay na ebidensya na iisa ang mukha nila ni Mishka? Si Gavvy, kahit saang anggulo mo tingnan, kamukhang-kamukha ko siya. Kaedad niya ang anak namin ni Stella na akala ko, namatay kasama niya noon.” Napahilamos siya sa sariling mukha dahil sa sobrang frustrasyon.

Gusto na niyang makasama ang mag-ina niya.

“Siguro nga, iisa ang mukha nila Stella at Mishka at kamukha mo ang anak niya pero bakit ibang pangalan ang ginagamit niya? I checked her legal records at talagang merong Stella De Luna na ipinanganak sa mundong ito.”

“Bud, gaya nga ng sinabi mo kanina; someone is hiding behind all this. Minanipula niya ang lahat para itago ang totoo sa lahat. Kung sino man ang taong ito, gagawin ko ang lahat para managot siya oras na mapatunayan kong si Stella nga at si Mishka ay iisa!” He answered through gritted teeth.

Hindi niya maintindihan kung bakit kailangang umabot sa ganitong sitwasyon. Oo, marami silang naging problema ni Mishka noon pero sino naman ang gagawa ng lahat ng ito? Bakit?

“Ang ipinagtataka ko lang, bakit hindi ka niya kilala kung siya nga ang asawa mo?”

“’Yan ang paulit-ulit kong tanong sa isipan ko, bud. Kung siya nga talaga ang asawa ko, bakit hindi niya ako kilala? Bakit iba ang gamit niyang pangalan? Paanong magkaiba sila ng ugali ni Mishka? Ang dami-dami kong katanungan sa isip ko pero wala akong mahanap na sagot.

“Noong mga panahong magkasama kami sa Isla Blanca, may mga bagay akong napansin na pagkakapareho nila ni Mishka pero pinagwalang-bahala ko iyon lahat dahil ayaw kong isipin na niloloko lang niya ako. Inilagay ko sa isipan kong magkaiba silang tao dahil ayokong maging unfair sa kanya. Ayokong maramdaman niyang nakikita ko sa kanya si Mishka.

“Nakita ko kung paano siya nasaktan dahil akala niya ay ginagawa ko lang siyang substitute ng asawa ko. Nakita ko kung gaano niya ako kamahal. Pero sa mga nalaman ko ngayon, hindi ko na alam ang iisipin ko. Pero mabuti na rin ito para malaman ko na ang totoo.

“Nag-uumpisa nang malinawan ang lahat. Kahit wala pa tayong matibay na ebidensya, ang pagsisinungaling ni Leo ang isang basehan ko na talagang manipulado ang lahat ng ito. Pero hindi ako naniniwalang may kinalaman rito si Stella.” Gavril uttered the last sentence with certainty.

“Tama ka, bud. Mukhang lahat ng impormasyon tungkol sa nangyari kay Stella nitong mga nakaraang taon ay sinadyang binura at pinalitan. Kung sino man ang taong may kagagawan ng lahat ng ito, mukhang makapangyarihan siya. Hindi basta-basta mamanipula ang lahat ng ito kung wala silang pera at mataas na posisyon.

“Pati records ni Stella sa Paris ay malinis rin. Lahat ng mga dokumento tungkol sa kanya mula noong nagtrabaho siya sa kumpanya nila ay legal lahat.”

Kumunot ang noo niya. “Mula noong nagtrabaho siya sa kanila? What about her childhood?”

“’Yan pa ang isang ipinagtataka ko. According to my source, wala siyang makuhang kahit anong impormasyon tungkol kay Stella mula noong bata siya maliban na lang nitong mga nakaraang taon. Ang nasa report ay nasunog raw kasi ang bahay nila noon dito sa Pilipinas kaya nawala lahat ng pictures at dokumento niya.” Napailing-iling siya. Hindi talaga siya kumbinsido.

“Kahit wala pa akong pruweba, alam kong siya ang asawa ko. Nararamdaman ko at hindi ako pwedeng magkamali. Now, I need to do something to take her and our son back, by hook or by crook.” Determinadong aniya.

“Don’t worry. Lalawakan ko pa ang imbestigasyon ko, bud.”

“Salamat. Malaki na ang naitulong mo sa’kin, bud.”

“Wala ’yon. Kaibigan kita. Nakita ko kung paano ka halos mabaliw noon dahil sa nangyari sa mag-ina mo kaya tutulungan kita sa abot ng aking makakaya para malaman na natin kung ano ba talaga ang totoo.”

Mabuti na lang at naroon ang kaibigan upang tulungan siya dahil alam niyang hindi basta-bastang tao ang mga kalaban niya.

NAPABALIKWAS ng bangon si Stella dahil sa panaginip niya. Ilang araw na buhat nang una siyang magkaroon ng kakatwang panaginip at naging sunod-sunod na ’yon. Parang totoong-totoo. Napahawak siya sa dibdib niya. Ang lakas ng kabog ng puso niya at gaya ng dati ay pinagpapawisan rin siya ng malapot.

Agad siyang bumangon at nagpunta sa banyo upang maghilamos. Pinakatitigan niya ang sarili. She looked fine even though her face was pale. Akala niya ay lalala ang sakit ng ulo niya kapag hindi niya ininom ang gamot niya pero hindi.

Nitong mga nakaraang araw, ginawa niya ang lahat para kalmahin ang sarili at hindi ma-stress sa sitwasyon niya dahil napansin niyang iyon ang nagiging mitsa ng pagsakit ng ulo niya. Unlike before, kahit nananaginip siya ngayon, she felt fine even though her heartbeat was racing.

Pumikit siya at muling inalala ang panaginip niya. ‘I love you so much, honey baby. You and our son are my life.’

Napahawak siya sa bibig nang umalingawngaw sa utak niya ang mga salitang ’yon. Gaya ng dati ay walang mga mukha ang nakikita niya sa panaginip niya. Gustong-gusto na niyang magkaroon ng linaw ang lahat. Ramdam niya sa puso niyang may malaking kinalaman ang lahat ng panaginip niya sa buhay niya at gagawin niya ang lahat para malaman kung ano man ’yon.

She decided to brush her teeth and then took a shower in order to calm her senses. Nang matapos siya ay kahit paano, guminhawa ang pakiramdam niya.

Katatapos lang niyang magbihis nang may kumatok sa pintuan niya.

“Come in!” Medyo malakas ang boses na aniya para marinig ng taong nasa labas ng kuwarto niya. Bumukas ang pintuan at pumasok ang abuela.

“Mabuti naman at gising ka na, hija. Breakfast is ready. Bilisan mo dahil mamaya lang ay darating na ang pamilya ni Martin.”

Napatiim bagang siya at hindi sumagot. Hindi natuloy ang pagpunta nila Martin noong isang araw sa bahay nila dahil may mahalagang inasikaso ang binata. Hindi niya alam kung ano ’yon dahil hindi ito sumasagot sa mga tawag niya.

Narinig niyang bumuntong-hininga ang lola niya. “Hanggang kailan mo ba ako hindi kakausapin, hija? Ilang araw ka nang ganyan.”

Kinuha niya ang hairdryer. “Bababa na lang po ako pagkatapos ko dito.” Malamig niyang saad. Kita niyang napailing ang abuela.

“Sige. Hintayin ka na lang namin sa baba.” Naglakad na ito papunta sa pintuan pero bago buksan iyon ay muli itong lumingon sa kanya saka nagsalita. “Don’t forget to take your medicine, Stella. Baka bigla ka na namang mawalan ng malay. You know, it’s important to take your medicine regularly.”

Tumango na lang siya. Nang lumabas ito at naiwan siyang mag-isa, inilapag niya sa ibabaw ng lamesa ang hairdryer saka kinuha ang gamot na nasa ibabaw ng bedside table.

Contrary to what her grandmother said, hindi na niya iniinom ang gamot niya. Mula noong mawalan siya ng malay sa Pagudpud, nagpasya siyang ’wag na iyong inumin pa dahil sa naging panaginip niya. Umasa siyang masusundan iyon at ’di nga siya nagkamali.

Ang alam niya ay gamot sa sakit ng ulo ang gamot niya. Matagal na niya iyong iniinom. Ang sabi ng lola niya, nagkaroon raw kasi siya ng aksidente pitong taon na ang nakararaan kaya kailangan niyang inumin ang gamot na ’yon. Naniwala naman siya dahil sa lahat ng pinagdaanan noon.

Dahil sa aksidenteng iyon ay matagal siyang hindi nakapaglakad. Hindi rin niya maalala ang lahat ng tungkol sa kanya maliban na lamang sa lahat ng mga pictures na nakita niya sa bahay nila. May mga boses rin siyang naririnig sa panaginip niya noon pero iyon lang. Wala siyang kahit anumang nakita sa mga panaginip niya.

Ang sabi ng doctor ay hindi na raw babalik ang mga nawalang memorya niya kaya naman hindi na rin siya umasa pa.

Ang importante lamang sa kanya noon ay kasama niya ang pamilya niya. Pero dumating ang araw na gusto niyang maalala ang mga memoryang nakalimutan dahil sa anak niya.

Gusto niyang malaman kung sino ang ama nito dahil ayaw niya itong lumaking walang ama.

She underwent another therapy back then pero naging mas malala lang ang kondisyon niya. Oo, hindi na sumasakit ang ulo niya dahil sa gamot at therapy pero kahit ang mga mangilan-ngilang boses na naririnig niya noon ay tuluyan nang nawala.

Hindi niya alam kung nagkataon lang pero bakit noong mga panahong nasa Pagudpod siya kasama ni Gavril at hindi niya iniinom ang gamot ay saka naman siya nagkaroon ng mga panaginip. Hindi na lang boses kundi may mga tao rin siyang nakikita.

Kahit malabo ang mga mukha ng mga taong iyon ay nararamdaman niyang kilala niya ang mga ito. Ramdam niyang malapit nang bumalik ang lahat sa kanya.

Dahil biglaan ang pagpunta nila noon ni Gavril sa Isla Blanca, hindi niya nakuha ang gamot niya. Mahigit dalawang linggo rin sila sa isla kaya ganun din katagal na hindi siya nakainom ng gamot.

Sa mga araw na ’yon, may mga pagkakataong sumasakit ang ulo niya. Akala niya ay dahil hindi siya nakakainom ng gamot kaya siya nagkakaganun pero ngayon, mukhang malinaw na sa kanya ang dahilan. Mukhang kaya sumasakit ang ulo niya ay dahil sa mga ala-alang pilit bumabalik sa kanya.

Kumuha siya ng isang tableta saka siya pumasok sa banyo. Imbes na inumin niya iyon, itinapon niya iyon sa bowl saka iyon flinash. Hindi pwedeng mahuli siya ng abuela na hindi niya ininom ang gamot niya kaya ganun ang ginagawa niya.

Her grandmother always checks her meds everyday that’s why she couldn’t take the risk of being caught.

She blow-dried her hair after that. Nang matapos siya at akmang lalabas na ng kwarto ay biglang tumunog ang cellphone niya.

Excited niya iyong sinagot nang makita kung sino iyon.

“Gavril…”

“Honey baby.” Bigla ay parang gusto niyang maiyak pagkarinig sa boses ng kasintahan. Lingid sa kaalaman ng lola niya ay nag-uusap sila ng binata sa telepono kapag may pagkakataon. Nang sinabihan siya nitong kalimutan na ang nobyo, hindi siya sumagot dahil ayaw niyang makipag-away rito.

Wala itong naging bukang bibig nitong mga nakaraang araw kundi ang nalalapit na kasal nila ni Martin na hindi na lamang niya sinasagot.

“Are you okay?” Nang marinig ang tanong nito ay tuluyan na siyang naiyak. Miss na miss na niya ito. She drew a deep breath.

“I’m fine. Masaya lang ako kasi tumawag ka.”

“Alam mo namang hindi kumpleto ang araw ko kung hindi ko naririnig ang boses mo. How are you? Okay na ba ang pakiramdam mo?” Ramdam niya ang pag-aalala nito.

“I’m fine. Ikaw, kumusta ka na?”

“Ito, miss na miss na kita, honey baby.” Bumilis ang tibok ng puso niya nang muli nitong sabihin ang endearment na iyon. She felt the urge to ask him about her dream but something was holding her back from doing so.

Parehas ang endearment na ginagamit ng kasintahan sa sinasabi ng lalaki sa panaginip niya at nalilito siya kung nagkataon lang ba iyon o hindi. Kung si Gavril ang nasa panaginip niya, bakit hindi siya nito kilala bilang Stella? She groaned inwardly.

Ang daming tanong na gumugulo sa isipan niya ngunit napagpasyahan niyang ’wag na munang magtanong rito hangga’t wala pa siyang naaalala.

“Me too. Miss na miss na kita.” Napakagat-labi siya.

“I want to see you right now.” Sagot nito na tila nahihirapan.

“Alam mong hindi pwede ang iniisip mo. Besides, pupunta sina Martin dito sa bahay mamaya.”

“Ano daw ang gagawin nila d’yan?”

Napapikit siya. Hindi niya alam kung dapat ba niyang sabihin dito ang totoo. Ngunit napagpasyahan niyang ipaalam ang totoo dahil ayaw niyang magsinungaling rito.

“P-Pag-uusapan ang tungkol sa kasal namin. I’m sorry kung hindi ko nasabi agad.” She uttered in an almost inaudible voice.

“Ano?! Kasal?!”

“Yes, baby.”

“No! Hinding-hindi ako papayag na makasal ka sa kanya!” Napaigtad siya dahil sa lakas ng tinig nito.

“Ako rin naman. Ayoko ring magpakasal kay Martin pero hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko para matakasan ang lahat ng ito. Bantay sarado ako dito sa bahay. Gusto ko nang umalis dito, kami ni Gavvy pero paano?” Ilang segundo itong hindi sumagot. Akala niya ay sumuko na ito sa sitwasyon nila pero nang magsalita ito, nakahinga siya nang maluwag.

“Wait for me, honey baby. I’ll take you and Gavvy out of there.” Napasinghap siya nang marinig ang sinabi nito.

“Paano?”

“Kailangan mo lang siguraduhin na makalabas kayo ni Gavvy sa bahay niyo. After that, I’ll do the rest.” Napalunok siya. Bigla niyang naalala ang lola. Ayaw niyang sawayin ito pero sawa na siyang sumunod na lang sa mga gusto nito.

This time, ang gusto naman niya ang susundin niya.

“Okay. I’ll wait for you.”

“I love you, honey baby. Please, always remember that. Gagawin ko ang lahat para sa’yo at ni Gavvy.” Tumalon ang puso niya dahil sa sinabi nito. Kahit papa’no ay nagkaroon siya ng pag-asawa.

“I love you too, honey baby. Gavvy and I will be waiting for you.” Emosyonal pero masaya niyang sambit.

Nang dumating si Martin at ang pamilya nito, naging mas matapang na niyang hinarap ang mga ito dahil binigyan siya ng nobyo ng lakas at pag-asa.

Habang nag-uusap ang mga pamilya nila, lumayo muna sila ni Martin para makapag sarilinan. Sinadya niyang solohin ang binata para masabi niya rito ang gusto niya.

“Martin, I need your help.”

“About what?” Takang tanong ng binata. Stella took his hand and held it while gazing at him pleadingly.

“Please, tulungan mo kami ni Gavvy na makalabas dito.”

“Kumunot ang noo nito. “Makalabas? This is your house, Stella. You can go out anytime you want to.”

Umiling siya. “Nakita mo ba ’yong mga guards? Mamie hired them para bantayan kami, lalo na ako. Nakikiusap ako sa’yo, Martin. Ikaw na lang ang pag-asa ko.”

“Ano ba kasing nangyayari? Tama ba ’yong hinala ko na nakahanap ka na ng boyfie mo kaya ganyan ang mga sinasabi mo ngayon?”

“Honestly, yes. I have a boyfriend and we were together in Pagudpud the whole time.” Pag-amin niya. Nanlaki ang mga mata ng kaibigan at aklang titili pero tinakpan niya ng palad ang bibig nito.

“Shhh! Baka marinig ka nila!” Saway niya.

“Sorry. Na-excite lang ako. Now, I understand kung ano’ng nangyayari. Dahil naniniwala ako sa kapangyarihan ng pag-ibig, tutulungan kita.”

“Really?!” Happiness surged within her pero biglang nawala iyon nang may maalala.

“Pero paano ang pamilya mo? Hindi kaya tuluyan ka na nilang itakwil kapag tinulungan mo ako?” Nakita niya ang pag-aalala sa mga mata nito pero saglit lang at nawala rin.

“Marami nang nagbago mula noong pumunta ka sa Pagudpud, darling. Napag-isip-isip kong panahon na siguro para manindigan naman ako. Just like you, I found love as well. Nabahag ang buntot kong ipaglaban siya dahil sa banta ng mga magulang ko pero ngayong nakikita ko kung gaano ka katapang para ipaglaban ang lalaking mahal mo, I realized how big of a coward I was. SIguro panahon na rin para ipaglaban ko naman kung ano talaga ang gusto ko.”

“Oh, Martin.” Napayakap siya rito. Hindi siya makapaniwalang parehas lang sila ng sitwasyon ngayon. Yumakap rin ito sa kanya.

“Stella, Martin.” Agad silang naghiwalay nang marinig ang boses ng abuela niya. Kasama nito ang mga magulang ni Martin.

“We decided to push through the wedding ceremony two days from now. Si Judge Henry na lang muna ang magkakasal sa inyo at pagkatapos niyon, susunod naman ang church wedding ceremony in a month. Everyone will be invited by that time and the whole world will witness the union.” Ang sabi ng papa ni Martin na ikinagulat nila.

“Pero-” Akma siyang kokontra pero pinisil ni Martin ang kamay niya saka ito nagsalita.

“We understand, papa. Dapat maayos na ang lahat sa lalong madaling panahon. Wala pa kaming damit ni Stella para sa civil wedding namin kaya dapat, makapili na kami as soon as possible.”

“You’re right, Martin. Sasamahan ko na lang kayo bukas.” Sagot naman ng lola niya. Kinakabahan siya dahil sasamahan sila ng abuela but she chose to believe in Gavril. Alam niyang gagawin nito ang lahat para makuha sila ni Gavvy.

Nang makaalis si Martin at ang mga magulang nito, kinausap siya ng lola niya. “What is the meaning of this, Stella?” BIglang tumahip ang puso niya nang makita ang hawak nitong papel. Call history niya iyon. Mukhang kinuha nito iyon sa telecommunication service provider niya.

Napalunok siya at hindi agad nakapagsalita. “I’m warning you, Stella. Kung anuman ang pinaplano ng lalaking ’yon, tigilan na niya ngayon pa lang dahil hindi ako magdadalawang isip na sirain siya.”

“Mamie! What are you saying?! Bakit mo pinapakialaman ang call history ko?! You’re invading my privacy!” Hindi makapaniwalang aniya.

“I’m just looking out for you. That guy is not good for you kaya layuan mo na siya ngayon pa lang. Just focus on Martin and on your upcoming wedding.” Matigas nitong sagot. Kumuyom ang mga palad niya. Sa mga sinabi nito ay lalo lamang siyang nakaramdam ng kagustuhang makalayo rito upang makasama ang kasintahan.

Matakasan pa kaya ni Stella ang sitwasyon niya?

Matuloy kaya ang kasal nila ni Martin?

Ngayong alam na ng lola niyang nakakausap niya si Gavril, magkakaroon pa kaya ang binata ng pagkakataon para isagawa ang plano niya?

Ano pa kaya ang mga susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 24

CHAPTER 24

NAPANGITI si Stella nang mag-inat si Gavvy habang nakapikit pa rin. Kagigising lang nito. Kanina pa niya pinagmamasdan ang anak habang natutulog ito. Gigisingin na sana niya ito kanina pero maaga pa naman kaya hinyaan na muna niya itong umamot pa ng kaunting tulog.

“Good morning, mon cœur.” Nakangiti niyang bati rito. Kinusot nito ang mga mata.

“Hmmm. Good morning too, mommy.” Parang paos na sagot nito saka bumangon. Mukhang antok na antok pa ito. She chuckled. Muli sana siyang magsasalita nang bigla ito yumakap sa kanya.

“Why, mon cœur? Is there any problem?” Malambing niyang tanong.

“Wala po, mommy. Na-miss lang po kita kaya gusto kitang yakapin.” Natawa siya saka hinaplos ang likod nito. Ang laki na ng anak niya. Pitong taon na rin nito at lumalaki na isang malambing at mabait na bata.

“Na-miss mo si mommy? But we’ve been together these past few days, right?”

“Kahit na po. Feeling ko po kasi, ang tagal-tagal nating hindi nagkita.” Hinagkan niya ang pisngi ng anak saka mahigpit na niyakap.

“Don’t worry, mon cœur. Hinding-hindi ka na iiwan ni mommy. Kung may pupuntahan man si mommy, sasama ka.”

Masayang-masaya na bumitaw ang anak sa kanya. “Talaga po, mommy? Promise?”

“Yes, mon cœur. I promise you that. Sige na, maligo ka na para makakain na tayo ng breakfast. May pupuntahan pa tayo.” Biglang nawala ang ngiti sa mga labi ng anak.

“O, what happened, anak? Why the sudden long face?”

“Mommy, totoo po bang magpapakasal na kayo ni tito Martin?” Kumunot ang noo niya.

“Where did you hear that?”

“Narinig ko po noong nag-uusap kayo ni mamie kahapon.” Malungkot na sagot nito saka nagbaba ng tingin. “Pa’no na po ako, mommy? Magkakaroon ka na ng another family.” Parang maiiyak na anito. Stella place a finger under her son’s chin and made him look up at her.

“Listen to mommy, mon cœur. Kahit ano pang mangyari, you will always be my baby. Walang pwedeng maghiwalay sa atin kasi anak kita, mommy mo ako. You’re my number one priority. Kaya smile now para lalo kang maging gwapo.”

Nagliwanag ang mukha nito. “Talaga po, mommy?”

“Oo naman. Sige na, maligo ka na para makakain na tayo. Gusto mo bang paliguan ka ni mommy?”

Humaba ang nguso nito. “I’m a big boy na, mommy. I can do it by myself.”

Natawa siya. “Naku, talaga ba?” Tumango ito.

“Opo.” Lumakas ang tawa niya. Nakakatuwa talaga ang anak niya. Ito lang ang nakakapagpangiti sa kanya kahit gaano pa siya kalungkot. Pinanggigilan niya ang mga pisngi nito.

“Ang cute-cute talaga ng baby ko.” He giggled. Muli itong yumakap sa kanya. Napakalambing talaga nito.

“Oh, sige na. Go take your shower. Magsabon ka nang mabuti, okay?” Bilin niya

“Opo, mommy!” Dali-dali itong bumaba sa kama habang nagtatanggal ng damit. Napapailing na lamang siya habang pinapanood ito. Bigboy na raw pero hindi pa rin naman nahihiyang maghubad sa harap niya.

Habang hinihintay niya ang anak niyang matapos, iginala niya ang mga mata sa kwarto. May mga naka-display roon na picture nilang mag-ina. Isang particular na litrato ang pumukaw ng atensyon niya. Iyon ay ang malaking picture frame na nakasabit sa ding-ding.

Iyon ang unang picture nilang mag-ina nang magising siya sa coma at walang maalala. Biglang bumalik sa kanya ang lahat. Napangiti siya nang maalala ang unang beses niyang masilayan ang anak buhat nang nagka-amnesia siya. Para siyang na-love at first sight…

Nang pumasok sila sa loob ng malaking bahay na iyon, agad niyang iginala ang mga mata dahil umaasa siyang may maaalala siya kapag nakakita siya ng mga pamilyar na bagay pero wala siyang maramdamang familiarity.

“Welcome to your home, Stella.”

Ang sabi ng lola niya.

“Dito po ba talaga ako nakatira dati?” Aniya habang isa-isang tinitingnan ang mga pictures na nakasabit sa dingding.

“Of course!”

“Pero bakit parang hindi ito pamilyar sa’kin?” May mga pictures rin sa kabilang side pero hindi niya kilala ang mga nasa litratong iyon. Akma siyang magtatanong pero naramdaman niyang hinawakan siya ng lola niya sa kamay saka nakangiting tumingin sa kanya.

“Syempre dahil may amnesia ka. You know what? Mas mabuting ’wag mo mong pilitin ang sarili mong makaalala dahil baka mas makasama sa’yo ’yan.” Akma siyang sasagot nang makarinig sila ng iyak ng isang sanggol na nanggagaling sa taas.

Kunot-noo siyang tumingin sa grand staircase. Isang magandang babae ang bumababa sa hagdan habang karga ang batang umiiyak. Pakiramdam niya ay natulos siya sa kinatatayuan habang nakatingin sa mga ito, lalo na sa bata na malakas na pumapalahaw ng iyak.

Ngumiti ang batang babae nang makita siya. Marahil ay nasa labing-anim na taon lamang ito.

“Shhh…Stop crying, sweetie. Ayan na, oh. Mommy is here.” Kausap nito sa bata. Nang marinig ng bata ang sinabi nito ay humina ang iyak nito saka tumingin sa gawi niya. Then, Stella’s heart melted when the child suddenly reached out his hands for her.

“Mmy! Mmy!” He desperately squealed. Bumilis ang tibok ng puso niya saka tumingin sa abuela at sa babae na nakangiti sa kanya.

“B-Bakit niya ako tinatawag na mommy?” She asked her grandmother with a trembling voice. Hindi niya maintindihan ang nararamdaman pagkakita sa bata. Ngumiti ang lola niya.

“That’s because he’s your son.” Napasinghap siya. Noong nasa ospital pa siya ay walang sinasabi ang lola niya tungkol sa anak niya o tungkol sa pamilya niya. Sinubukan niyang magtanong pero sinabi nitong ’wag na muna niyang isipin ang mga bagay na ’yon. Saka na lang pag-usapan kapag gumaling na siya.

Napatingin ulit siya sa bata na nanlalaki ang mga mata. She felt overwhelmed. May anak siya! Then, she got out of her trance-like state nang bigla uli itong pumalahaw ng iyak habang pilit siyang tinatawag.

Tears suddenly welled her eyes. Hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman habang nakatingin sa anak niya. Ganito pala ang pakiramdam kapag nakita mo ang anak mo sa unang pagkakataon. Sigurado siyang ganun rin ang naramdaman niya nang una niya itong masilayan pagkapanganak niya rito noon.

“A-Anak ko.” Nilapitan niya ito saka kinuha mula sa babaeng may karga rito. Agad na kumapit sa leeg niya ang bata at agad na tumigil sa pag-iyak.“ Ramdam niya ang tuwa nito dahil sa higpit ng pagkakayakap nito sa leeg niya.

“Naku, tuwang-tuwa siya, oh. Kanina pa ’yan nagwawala, ate. Hinahanap ka na naman kasi.” Anang babae saka ito yumakap sa kanya. “Welcome home, ate.”

Nagtatakang tumingin siya rito na ikinatawa nito.

“Sorry, ate. I forgot that you have amnesia. I’m Kenzie, by the way. Your one and only sister.” Masigla nitong bati na ikinagulat niya. Kaya pala parang magkamukha sila. She suddenly felt emotional. Oo, masaya siya pero ramdaman niyang maraming kulang.

Wala siyang maalala kahit isa sa mga ito. Pati sarili niyang anak. Muling tumulo ang luha niya saka ngumiti.

“You’re so beautiful.” Ngumiti ang kapatid.

“Syempre naman. Magkamukha tayo, eh.” Natawa siya. Tama ito. Magkamukha nga sila at ’di maikakailang magkapatid sila. Akma siyang sasagot nang biglang umungot ang anak.

“Mmy…mam mam.” He already looked impatient. Hinihila na rin nito ang damit niya. Nagtataka siyang napatingin sa lola at kapatid na napapangiting nakatingin sa kanilang mag-ina.

“Naku, gutom na talaga ’yan. Kanina ko pa pinapa-dede pero ayaw naman niya. Tinatapon niya ’yong feeding bottle niya. Mula nang naospital ka, parang napipilitan lang ’yang mag-dede sa feeding bottle niya. Nami-miss na sigurong dumede sa’yo.” Her sister said amusedly saka ginulo ang may kakapalan nang buhok ng anak.

“Sige na, Stella. Padedehin mo na ’yang anak mo.” Anang lola niya. Kahit naguguluhan sa mga nangyayari, ginawa niya. Kahit ’di niya alam ang gagawin, kusang gumalaw ang katawan niya. Pamilyar sa kanya ang pakiramdam na ’yon.

Umupo siya sa couch saka tinanggal ang butones ng damit. Parang nahihiya pa siya dahil nakatingin ang lola at kapatid niya. Mukhang nakaramdam naman si Kenzie.

“Mamie, I think, bigyan muna natin ng privacy ang mag-ina.” Anito saka hinila ang lola nila paalis. Tumingin siya sa anak. Parehas sila ng kulay ng mga mata. Matangos rin ang munti nitong ilong at mamula-mula ang mga pisngi ito.

Bumaba ang tingin niya sa mga mapupulang labi nito. Kita rin niyang may isa itong biloy. Napaka-cute na bata. Tuwang-tuwa siya habang pinagmamasdan niya ito.

Tumili ito nang ’di mahintay na padedehin niya. Mukhang gutom na nga ito.

“Impatient, are we?” She uttered amusedly.

“Mam mam.” He mumbled.

“Are you hungry, baby?” She cooed sweetly and then pulled her bra up. Nasagot ang tanong niya nang sabik nitong isubo ang utong niya at agad dumede sa kanya. Napangiwi siya. Akala niya ay masasaktan siya pero hindi. Mukhang sanay na siyang mag-breastfeed.

Ngayon naiintindihan na niya kung bakit may gatas na lumalabas sa mga s*so niya noong nasa ospital pa siya. Masakit rin iyon. Ngayon alam na niya kung bakit.

She kissed his forehead and her heart swelled when he raised his hand and touched her cheek. Pinakatitigan niya itong mabuti. Napa-cute talaga nito. Sa tantiya niya ay mag-iisang taon na ito. Kahit ’di niya ito naaalala, ramdam niya ang nag-uumapaw na pagmamahal niya rito.

Kinuha niya ang munting kamay nito saka hinagkan iyon. Parang gusto niyang maiyak. Gusto niyang makaalala pero wala talaga siyang maalala. Ngunit nawala ang bigat na iyon sa dibdib nang makitang nakangiti ang anak sa kanya.

Tumigil ito saglit sa pagdede saka tumutig sa kanya na puno ng buhay.

“Did you miss, mommy, huh?” Malambing niyang kausap rito. Ang daming emosyon ang nag-uunahan sa dibdib niya.

He giggled which made her smile. Ipinagpatuloy na nito ang pagdede. Ilang minuto rin silang ganun. Hindi niya maalis-alis ang tingin niya rito. Marami siyang tanong sa isip niya pero pilit niya iyong itinaboy. Gusto niyang namnamin ang sandaling iyon kasama ang anak.

Ilang minuto pa at tulog na ito. Unti-unti niyang inayos ang sarili upang hindi ito magising. Napangiti siya nang muling sumilay ang ngiti sa labi ng anak kahit natutulog ito.

Then, she heard a click of a camera. Nag-angat siya ng tingin at nakita niya ang kapatid na nakatayo sa ’di kalayuan. Kinuhanan pala sila nito ng picture gamit ang camera nito.

“Ang cute niyong dalawang tingnan.”

Anito saka lumapit sa kanila at umupo sa tabi niya. Ipinakita nito sa kanya ang kinuhang larawan. A smile broke across her lips. Maganda ang pagkakakuha nilang mag-ina sa picture na ’yon.

“Ipapa-frame ko ’to.” Dagdag pa nito habang masayang pumipindot sa camera nito. Namamanghang tumitig siya rito. Hindi siya makapaniwalang may kapatid pala siya. Akala niya noong nasa ospital siya, wala na siyang pamilya kundi ang lola niya dahil wala namang dumalaw sa kanyang iba.

“Oh, why are you staring at me like that?” Tanong nito nang mahuli siyang nakatitig rito. Ngumiti siya.

“Wala naman. Natutuwa lang ako kasi may kapatid pala ako. Pasensya ka na, ah. Hindi kasi kita maalala.”

“Naku, ate. You don’t need to say sorry. Hindi mo naman kasalanan kung bakit ka nagka-amnesia. Pasensya ka na rin, hindi kami nakadalaw sa’yo sa ospital. Kadarating ko lang kanina galing amerika. Doon kasi ako nag-aaral.

“Sina mommy at daddy naman, nandito sila noong wala ka pang malay sa ospital pero kinailangan nilang bumalik sa Amerika dahil sa problema sa negosyo.”

“May mga magulang pa tayo?” Masaya niyang tanong.

“Oo naman, ate. Alam mo bang masayang-masaya sila kasi okay ka na? Uuwi daw sila soon.”

Nag-uumapaw ang katuwaan niya sa dibdib. Kumpleto pala ang pamilya niya. Marami siyang dahilan para ipagpatuloy ang buhay kahit may amnesia siya.

Pero may bigla siyang naalala.

Napatingin siya sa anak na natutulog pa rin.

“Kenzie, n-nasaan pala ang ama ng anak ko? May asawa ba ako?” Mahina ang boses niyang tanong. She could see that her sister was caught off-guard because of her sudden question. Napalunok ito saka pilit na ngumiti pero hindi sumagot. Bigla itong naging balisa.

“May problema ba? Wala ba akong asawa o boyfriend? Iniwan ba niya kami?” Nakikiusap na tanong niya. Ilang segundo itong nakatingin lang sa kanya.

“Ate, ganito kasi ’yon. May—” Ngunit naputol ang anumang sasabihin sana nito nang biglang dumating ang abuela.

“Stella, dalhin mo na sa nursery si Gavvy para ’di ka mapagod sa pagkalong sa kanya.” Anito pero ang mga mata ay nakatitig sa kapatid niya. Nahuli niyang may kung anong ipinapahiwatig ito kay Kenzie.

“Pero, mamie—”

“’Wag nang matigas ang ulo, Stella. Alam mo namang hindi pwede sa’yo ang napapagod.” She answered sternly. Napabuntong hininga na lamang siya.

“Mamaya na lang po, mamie. Gusto ko pang kalungin ang anak ko. Ngayon ko lang ulit siya nakita at ramdam kong miss na miss ko siya.”

Her grandma sighed. “Sige, kung ’yan ang gusto mo. Anyway, kakain na mamaya.” Muli itong tumingin sa kapatid niya. “Kenzie, hija, come with me.”

Tumingin si Kenzie sa kanya na parang may nais itong sabihin pero walang nanulas sa mga labi nito. Bumuntong-hininga na lamang ito saka tumayo upang sumama sa abuela…

Napangiti siya dahil sa ala-alang iyon pero muli ring nawala ang ngiti sa mga labi niya. Kinagabihan noong araw na ’yon, tinanong niya ang kapatid kung ano ang sinabi ng lola nila rito pero ngumiti lang ito saka iniba na ang usapan.

Ramdam niya noon na may tinatago ang mga ito sa kanya pero hindi na lamang siya nagpumilit pang magtanong.

Nang lumipas ang isang linggo buhat noong makalabas siya sa ospital, muli siyang nagtanong kung nasaan ang ama ng anak niya pero sinabi ng lola niya na iniwan na raw sila nito at hindi na nila alam kung nasaan na ito.

Napabuntong-hininga na siya. Hanggang ngayon, marami siyang nais malaman pero wala pa rin siyang maalala. Hindi rin sinasagot ng lola niya ang lahat ng mga tanong niya.

“Mommy, I’m done!” She got out of her reverie when she heard her son’s voice. Nasa harapan na niya ito na nakasuot ng ng bathrobe. Napangiti siya.

“Okay, let’s go to the walk-in closet. Mommy will be the one to choose your outfit.” Ganun nga ang ginawa nila. Binihisan niya ito at nang matapos, saka niya sinuklay ang buhok nito.

“Ayan. Ang gwapo-gwapo talaga ng anak ko.” She said proudly when she finished combing his hair.

“Talaga po, mommy? Kamukha ko na po ba ang daddy ko?” Nagulat siya sa sinabi nito. Bigla siyang nakaramdam ng pait at sakit dahil hindi niya alam ang isasagot niya.

“O-Oo naman, baby. Sige na. Baba na tayo baka naghihintay na si mamie sa baba.” Pag-iiba niya sa usapan.

“Okay po, mommy. Thank you for helping me get dressed.” Nakahinga siya nang maluwag dahil hindi na ito nagtanong pa tungkol sa ama.

“You’re welcome, mon cœur. Let’s go downstairs na.” At bumaba na nga silang mag-ina. Ngayong araw sila bibili ng mga isusuot nila sa kasal bukas pero hindi siya nag-aalala dahil alam niyang gagawa ng paraan si Gavril para hindi matuloy ang kasal nila ni Martin. May tiwala siya rito.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Ano kaya ang gagawing hakbang ni Gavril para iligtas si Stella sa kasal?

Mapipigilan kaya ni Gavril ang kasal?

Sino nga kaya ang ama ni Gavvy?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 25

HAPPY READING, BLAZERS!

CHAPTER 25

PA-SIMPLENG tumingin si Stella sa paligid pagkababa nila sa sasakyan pero wala siyang nakitang indikasyon na nasa malapit lang si Gavril.

“What are you still doing there, Stella? Come on, move faster. Naghihintay na sila sa loob.” Narinig niyang nagmamadaling sabi ng lola niya.

Hawak nito ang kamay ni Gavvy habang papasok ang mga ito sa loob ng Luna Blanca , isang kilalang bridal shop. KIlala niya ang may-ari ng shop na iyon na si Luna Perez. Siya ay isang sikat na designer at wedding coordinator at puro mga kilalang personlidad ang mga kliyente nito.

Ang mga bodyguards naman ay nakatayo lamang sa bandang likuran niya, hinihintay siya. Bantay sarado sila kaya hindi niya alam kung ano ang gagawin ng nobyo upang maisakatuparan ang plano nitong pagkuha sa kanilang mag-ina. LIhim siyang nagdasal na sana ay makagawa ito ng paraan.

Pumasok na siya sa loob ng shop at nakita niyang naroon na sina Martin at ang mga magulang nito sa visitor’s lounge. Binati sila ng isang empleyado roon at tinanong kung anong gusto nilang inumin. Tumanggi siya at nagpasalamat.

“Oh, my! The lovely bride is here!” Ang masayang sabi ng mommy ni Martin nang makita siya saka sinalubong siya ng yakap. Ganun din ang ginawa ng daddy nito.

“Good morning, tita, tito.” Bati niya sa mga ito. Lumapit naman si Martin upang bumati sa kanya. Hinalikan siya nito sa pisngi.

“What’s your plan now, darling?” Bulong ng binata sa tainga niya kapagkuwan.

“Hindi ko alam. Just go with the flow for now para hindi sila makahalata. Bibili pa lang naman tayo ng amit ngayon, ’di ba?” Ganting bulong niya. Akmang sasagot ang kaibigan pero nakahalata ang mga tao sa paligid nila.

“Oh, ano’ng pinag-uusapan niyo d’yan at kailangan niyo pang magbulungan?” Tanong ng daddy ni Martin. Pilit silang ngumiti.

“Wala naman, daddy. I’m just telling how beautiful she is right now.” Sagot ni Martin at muntik na siyang matawa dahil sa itsura nito. Kung alam lang ng mga ito ang lihim ng anak, ewan na lang niya. Baka magwala ang daddy nito.

“Ganun ba? Oh, sha, sige na. Mamili na kayo ng mga gusto niyong isuot mamaya.” Stella’s eyes almost came out of its socket because of what she heard.

“I think, you’re mistaken, tito. ’Di ba, bukas pa ang kasal?” Aniya sa nanginginig na boses. Tumingin siya kay Martin at halata rin ang gulat sa mukha nito, indikasyon na wala itong alam.

“Well, napag-usapan namin ng lola mo na bakit pa patatagalin kung pwede naman ngayon na, ’di ba? Ikakasal rin naman kayo bukas. It’s just a civil wedding anyway. Besides, kailangang lumipad ni judge bukas papunta sa Amerika dahil nasa ospital ang anak niya. Tumawag siya at tinanong kung okay lang na ngayon na lang ang kasal. Pumayag na kami para hindi na natin kailangang maghanap ng ibang tao na magkakasal sa inyo.” Kumuyom ang mga palad niya. Bigla siyang nakaramdam ng kaba.

Kailangan niyang ipaalam kay Gavril ang tungkol doon para alam nito ang gagawin, pero paano? Napapaligiran siya ng mga tao saan man siya magpunta. Panic rose within her.

“Bakit po ba kayo masyadong nagmamadali? Bakit pakiramdam ko, may ibang dahilan kaya niyo ginagawa ito. May hindi po ba kayo sinasabi sa amin?” Ang naguguluhang tanong ni Martin.

“Wala naman, hijo. Gusto lang naming makasiguro na matutuloy ang kasal. Besides, mas maganda na ang ganito para siguradong walang manggugulo.” Makahulugang sagot ng abuela niya.

“Is it really necessary for my mommy to marry tito Martin?” Nagulat silang lahat ng biglang magsalita ang anak niya. Malungkot ang mukha nito.

“Ayaw mo ba n’on, hijo? Magkakaroon ka na ng daddy? Magiging apo ka na rin namin.” Ang sagot ng mommy ni Martin at akmang hahawakan ang kamay ng anak pero itinulak ni Gavvy ang kamay nito.

“No! I don’t want another daddy! I don’t want mommy to get married because she looks sad about it!” Bago pa man sila makahuma, tumakbo ang anak palabas ng shop.

“Gavvy!” Sabay na tawag nila ng lola niya pero hindi sila nito pinakinggan. Akma niyang susundan ang anak pero pinigilan siya ng lola sa kamay.

“Hayaan mo nang ang mga bodyguards ang humabol sa kanya.” She looked at her in disbelief.

“Gavvy’s my son, mamie! Malungkot siya dahil sa mga nangyayari! Siya ang naaapektuhan sa mga ginagawa niyo!” Galit niyang sagot saka hinila ang kamay mula sa pagkakahawak nito at mabilis na sinundan ang anak.

“Stella!” Tawag ng mga ito pero hindi niya pinakinggan. Ang importante ay mahabol niya ang anak. Ngunit ganun na lamang ang pag-aalala niya nang walang Gavvy siyang makita sa labas.

“Gavvy anak, where are you?” Tawag niya rito na palinga-linga pero hindi niya ito nakita. Doon na siya tuluyang kinabahan. Ang bilis-bilis na ng tibok ng puso niya. Paulit-ulit niyang tinawag ang pangalan ng anak habang hinahanap ito pero hindi niya ito nakita. Naiiyak na siya.

“Ma’am Stella, bumalik na raw po kayo sa loob. Kami na ang bahalang maghanap kay Gavvy.” Anang isang bodyguard. She glared at him.

“Anak ko ang pinag-uusapan dito at hindi ako babalik hangga’t hindi ko nakikita ang anak ko!”

“Pero, ma’am—”

“—Hanapin niyo na lang si Gavvy sa paligid. Ako nang bahala kay Stella.” Si Martin. Humabol pala ito sa kanya. Tumingin siya sa harap ng boutique at nakita niyang nakatayo sa may pintuan ang mamie niya at ang mga magulang ni Martin habang nakatingin ang mga ito sa gawi nila.

“Pero, sir—”

“Hindi ka ba nakakaintindi? Spread around and look for Gavvy baka kung ano na’ng nagyari sa bata!” Galit na sagot ni Martin.

“S-Sige po.” Tila natakot naman ang bodyguard na agad tumalima.

“Martin, si Gavvy!” Iyak niya. Hindi na niya mapigilang maiyak dahil wala ang anak niya. Hinawakan siya nito sa balikat at tinitigan siya.

“Don’t cry. Everything will be alright.” He answered calmly.

“How can you be so clam?! Nawawala ang anak ko!” Niyakap siya nito.

“Shhh. Trust me.” Bulong nito saka siya hinagkan sa noo. “Stop crying ang let’s just look for Gavvy.” Anito kapagkuwan. Nagpatianod na lamang siya. Nakita niyang nakisali na rin ang abuela at ang mga magulang ni Martin sa paghahanap.

Pumunta ang mga ito sa opposite direction ng pinuntahan nila ni Martin. Napansin niyang mabilis na naglalakad ang binata habang hila-hila ang isang kamay niya.

“Bilisan mo, darling.”

“Hey, ang bilis mo. Paano kaya kung maghiwalay tayo. Doon ka at dito ako para mas mabilis nating makita si Gavvy.” Suhestiyon niya na nagpa-panic na talaga.

“Hindi pwede. Kailangan nating pumunta dito. I’m sure, nandito ang anak mo.” Parang siguradong-suigurado ito pero hindi na niya iyon pinagtuunan ng pansin dahil ang nasa isip ay ang anak. Palinga-linga siya.

“Gavvy anak! Mommy is here! Where are you?!” Sigaw niya pero wala pa rin siyang makita ni anino ng anak. Ang bigat-bigat na ng dibdib niya at talagang gusto na niyang umiyak sa sobrang pag-aalala.

“Martin, Stella, masyado na kayong napapalayo! I’m sure, Gavvy is just hiding somewhere!” Narinig nilang tawag sa kanila ng ama ni Martin habang sinusundan sila.

“Damn it!” She heard Martin hiss. Ilang metro na lamang ang layo ng ama nito mula sa kanila. May kasama itong isang bodyguard.

Tumigil sila sa paglalakad. Akmang tatawid sa kalsada ang daddy ni Martin at ang kasama nitong bodyguard upang lumapit sa kinatatayuan nila nang biglang may tumigil na sasakyan sa gitna ng kalsada kaya napatigil ang mga ito.

“Get in!” Martin said and then hurriedly opened the passenger door for her. Naguguluhan at akmang magtatanog siya kung ano’ng nangyayari nang itulak siya nito papasok sa loob.

“Martin, what do you think you’re doing?!” Narinig pa niya ang galit na sigaw ng ama nito bago nito isara ang pintuan ng sasakyan.

“Martin!” Tili niya. Hindi niya maintindihan kung bakit nito ginagawa iyon. Akma niyang bubuksan ang pintuan nang may marinig siyang pamilyar na tinig.

“Fasten your seatbelt honey baby!” Napasinghap siya. It was Gavril! Nanlalaki ang mga matang tumingin siya sa gawi nito at hindi nga siya nagkamali. Ito ang nagmamaneho! Ngunit bigla niyang naalala si Gavvy. Kailangan niyang hanapin ang anak!

“Gavril, si Gavvy! We need to—” Bago pa man niya masabi ang mga nais sabihin, may nagsalita sa bandang likod.

“Mommy, I’m here!” Her head snapped at the direction of the back seat at nakahinga siya nang maluwag nang makita ang anak na prenteng nakaupo roon.

“Pinag-alala mo si mommy.” Aniya saka nag-seatbelt. Ang bilis-bilis ng pagpapatakbo ni Gavril sa kotse.

“I’m sorry po, mommy.” Hingi ng tawad ng anak.

“Honey, mamaya na lang kayo mag-usap. Let’s get out of here first. Quick.” Narinig niyang sabi ni Gavril sabay tigil ng sasakyan.

Naguguluhan pa rin siya sa mga nangyayari pero nagpatianod na lamang siya. Mabilis silang umibis ng sasakyan. Binuhat ng binata si Gavvy saka siya hinila sa kamay papaunta sa isa pang sasakyan na nakaparada sa ’di kalayuan.

Isang lalaki ang lumabas mula roon. Mukhang hinihintay talaga sila nito.

“Ikaw na ang bahala, bud.” Rinig niyang bilin ni Gavril saka inabot sa lalaki ang susi ng sasakyan.

“Sure.” Dali-dali silang lumulan sa sasakyan na pinanggalingan ng lalaki tapos ito naman ang pumasok sa loob ng pinanggalingan nilang kotse saka pinaharurot iyon. Pinaandar na rin ng nobyo ang sasakyan nila papunta sa kabilang direkasyon.

Habang tumatakbo ang sasakyan ay nakita pa niya sa side mirror ang sasakyan ng abuela na humabol sa una nilang sinakyang kotse. Noon niya napagtantong na planado na ang lahat. Sinadya nila Gavril na dalawa ang gamiting sasakyan para linlangin ang mga humahabol sa kanila.

Dahil doon, nakalayo sila mula sa lugar na iyon nang malaya. Ngunit nagtaka siya nang dumiretso sila sa subdivision na tinitirhan nila ng nobyo at tumigil ang sasakyan sa harapan ng bahay nito.

“Honey, bakit dito tayo dumiretso? Baka may makakita sa atin dito.” Nag-aalalang aniya. Ngumiti ang kasintahan sa kanya.

“Don’t worry. Just trust me on this.” Sagot nito habang hinihintay ang pagbukas ng gate. Nang tuluyang bumukas iyon, pinaandar na nito papasok ang sasakyan.

“Let’s go?” Anito nang maiparada ang sasakyan sa garahe nito saka binuksan ang pintuan. Kahit nagtataka man, sumunod na lamang siya. Binuksan ni Gavril ang pintuan ng backseat at inalalayan si Gavvy pababa.

“Daddy, saan po tayo pupunta?” Napasinghap siya at nanlaki ang mga mata niya nang marinig ang itinawag rito ng anak.

“Anong—” Ngunit bago pa man siya makapagsalita, hinapit siya sa baywang ni Gavril saka hinalikan sa mga labi.

“I’ll explain later.” Bulong nito kapagkuwan saka siya kinindatan. Nag-init ang mga pisngi niya at tumango na lang.

“We’ll go to a very special place, buddy. Siguradong magugustuhan mo doon.” Sagot nito sa tanong ng anak saka ginulo ang buhok nito.

“Let’s go to the helipad. Naghihintay na ang helicopter sa’tin.”

“Sasakay po tayo sa helicopter, daddy?” Excited na tanong ng anak.

“Yes, son.” Hinawakan ng binata ang kamay niya saka sa kabilang kamay naman nito ay ang kamay ni Gavvy at naglakad sila papunta sa taas ng mansion ng nobyo.

“Gavril, saan tayo pupunta? Why do we need to take the helicopter? Paano ang mga gamit natin? Wala kaming dal ani Gavvy.” Tanong niya rito habang pasakay sila sa loob.

“You’ll see, baby. Don’t worry, I already took care of everything.” Napabuntong-hininga na lamang siya at nagpatianod sa agos. Kitang-kita niya ang saya sa mukha ng anak habang inaayos ni Gavril ang pagkakaupo nito sa loob ng helicopter. Pati siya ay inalalayan rin ng nobyo. Ilang saglit pa ay nagtake-off na ang helicopter.

Isang matandang piloto ang nagpapalipad sa helicopter at ipinakilala ito ni Gavril bilang private pilot nito.

“Mommy, look! Ang taas na natin!” Ang saya-sayang sabi ni Gavvy.

“Is this your first time riding a helicopter, son?” Tanong ni Gavril na bakas ang tuwa sa gwapo nitong mukha habang pinagmamasdan si Gavvy.

“No po, daddy, but this is my first time being together with my mommy and daddy.” Kumirot ang puso niya pagkarinig sa tinuran ng anak. Mukhang sinabi ng nobyo sa anak na ito ang ama nito. Oo, masaya siya sa nakikitang kasiyahan sa mukha ng anak pero kumikirot rin ang puso niya dahil ayaw niyang lokohin ang anak.

Habang nasa biyahe sila, hindi man lang natulog ang anak. Busy ito sa pakikipagdaldalan kay Gavril. Wala itong kasawaan sa pagkukwento ng kung anu-ano.

Giliw na giliw naman ang binata sa anak. Pagkatapos ng mahigit isang oras, nakarating rin sila sa destinasyon at ganun na lamang ang pagkamangha niya nang makita ang pamilyar na tanawin. Nasa Isla Blanca sila!

“Welcome home, honey baby.” Masuyong sambit ng nobyo pagkababa nila ng helicopter saka siya kinitalahan ng halik sa noo. Nagtatakang tumingin siya rito. Ano ang ibig nitong sabihin?

“You too, son. Welcome home.” Tuwang-tuwang kinarga nito si Gavvy. Napaawang ang mga labi niya. What’s happening?

How’s this story so far?

Ngayong nasa Isla Blanca na ulit sila, matatahimik na kaya sila?

Ito na kaya ang umpisa ng kanilang kaligayahan?

Ano kaya ang susunod na gagawin ng lola ni Stella?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 26

Happy Friday, everyone! Enjoy!

CHAPTER 26

PAGMULAT ni Stella ng mga mata nang umagang iyon, sumalubong sa kanya ang sariwang hangin na nanggagaling sa nakabukas na bintana. Napakaganda ng panahon at maaliwalas ang langit. Kaninang bago siya matulog ay umuulan. Eksaktong bumuhos iyon nang makarating sila sa bahay ni Gavril.

Napatingin siya sa orasan at napagtantong alas tres y media na pala ng hapon. Ilang oras rin pala siyang nakatulog.

Bumangon siya at akmang bababa ng kama nang marinig niya ang mga masayang tawa ng anak pati ni Gavril. Tumitili rin si Gavvyna parang may kumikiliti rito.

“Daddy, stop!” Tili nito sabay halakhak ulit. Kahit ’di niya nakikita ang itsura ni Gavvy ay ramdam niya ang kasiyahan nito. Lumapit siya sa bintana at dumungaw roon. Tama nga siya. Nasa pool ang dalawa at masayang-masaya na naliligo roon.

Hinahabol ni Gavril ang anak at kapag nahahabol nito si Gavvy ay kinikiliti nito ang bata kaya naman panay ang tili nito.

Sumilay ang matamis na ngiti sa kanyang mga labi dahil sa nasasaksihan. Ngayon lamang niya nakitang ganun kasaya ang anak niya. Punong-puno ito ng buhay. Ilang oras pa lang nitong nakakasama si Gavril pero kitang-kita na ang malaking pagbabago rito.

Although Gavvy has been a happy kid kahit silang dalawa lamang ang laging magkasama, iba ngayon. Doon niya napagtanto na kahit pala masaya silang mag-ina na magkasama, may mga bagay talaga na naibibigay ng isang ama na ’di niya kayang punan. But

Gavril’s

not

Gavvy’s

father…

Ganun na lamang ang pagkirot ng dibdib niya dahil alam niyang masaya ang anak dahil sa maling akala.

Hindi niya alam kung bakit nagpakilala si Gavril rito bilang ama nito pero dapat na niya iyong itama. Ayaw niyang umasa ang anak niya tapos masasaktan lang ito kapag nalaman ang totoo. Baka ginawa lamang ni Gavril iyon upang sumama rito ang bata noong lumabas ito sa bridal shop.

Napabuntong-hininga na lamang siya.

She decided to go to the bathroom and then washed her face. Naroon siya sa kwarto nila ni Gavril sa bahay nito sa Isla Blanca. Nagsepilyo na rin siya ng ngipin bago bumaba. Nasalubong niya si manang Myrna sa hagdan.

“Naku, tatawagin na sana kita, ma’am Stella. Pinapasabi kasi ni sir Gavril na saluhan niyo sila ni Gavvy na meryenda. Naroon sila sa may pool area.” Pagbibigay alam nito sa kanya. Ngumiti siya rito.

“Sige po, manang. Salamat.” Naglakad na siya papunta sa may pool area at nang makarating roon ay sakto namang umahon na ang dalawa. Pinunasan ni Gavril si Gavvy bago nito ipinasuot rito ang bath robe nito saka ang sarili naman ang sunod na pinunasan.

“Go on, son. Kainin mo na ’yang pagkain mo.” Anito kay Gavvy nang matapos ito sa ginagawa. He was so attentive to Gavvy’s needs. Kitang-kita niyang kumportableng-kumportable na ang anak niya rito.

“Pero wala pa po si mommy, daddy.” Parehong napatingin ang dalawa sa gawi niya, marahil ay titingnan kung parating na ba siya. Prehong nagliwanag ang mukha ng mga ito nang masilayan siya na nakatayo sa ’di kalayuan.

Akmang lalapit siya sa mga ito nang biglang may mapagtanto siya.

Kumabog ang dibddib niya habang nakatingin sa kasintahan at anak. They looked alike. Parang pinagbiyak na bunga ang mga ito. Para siyang tinulos sa kinatatayuan. How could she didn’t notice it before? No!

Stop it, Stella! It’s just a coincidence! Don’t assume things!

“Mommy!” Her son squealed upon seeing her. Tumakbo ito sa kanya saka yumakap. “Come, mommy! Kain po tayo ng meryenda.” Anito sa masayang tinig habang nakatingala sa kanya. Pilit siyang ngumiti.

“Looks like you’re enjoying, mon cœur.” Lumuwang ang ngiti ng anak.

“Opo, mommy. Ang galing lumangoy ni daddy. He even taught me how to float. Tapos ang bilis-bilis niyang lumangoy. Lagi niya akong naaabutan.” Pagbibida ng anak. Kumikinang ang mga mata nito dahil sa sobrang kaligayahan.

“Talaga? You should practice more then so that you could catch up to him.”

“Yes, mommy. I will. Daddy is my idol now.” Hindi niya alam kung matutuwa siya sa mga nangyayari. Oo, masaya naman siya na magkasama na sila ng nobyo pero parang may mali. Natatakot siyang masaktan ang anak niya kapag nalaman nitong hindi si Gavril ang ama nito.

“Naku, kakakilala mo pa nga lang sa kanya, eh.” Sagot niya. Gusto niyang tingnan ang magiging reaction ng anak. Gavvy giggled.

“Kahit na po, mommy. Besides, he rescued us this morning. I like tito Martin but I don’t want him to be my daddy. Mabuti na lang po, dumating si daddy. He’s our hero.” Natawa siya saka ginulo ang buhok ng anak.

“Ikaw talaga. Sige na, punta na tayo roon para magmeryenda. Mommy is hungry.” Sagot niya saka napatingin sa gawi ng kasintahan na nakangiting nakamasid sa kanilang mag-ina.

“Sige po.” Hinawakan pa siya ng anak sa kamay na animo inaalalayan siya sa paglalakad kaya napapailing na lamang siyang natatawa. Ang cute talaga ng anak niya. Mabait pa kaya wala na siyang mahihiling pa.

“Good job, son.” Puri ni Gavril nang makalapit sila sa pwesto nito. Mukha itong proud na proud kay Gavvy dahil sa ginawa nitong paghawak sa kamay niya na parang isang gentleman.

Gavvy smiled happily. Ginulo ni Gavvy ang buhok nito bago ito tumingin sa kanya.

“Hi, honey baby? Did you sleep well?” Gavril’s voice was husky while gazing at her full of longingness.

“Oo naman.” He chuckled and then cupped her face.

“Mabuti naman.” Anito bago nito hinuli ang mga labi niya para sa isang mainit na halik. Gaya ng dati, nagwala na naman ang puso niya at awtomatikong gumalaw ang mga labi niya para tugunin ang halik nito.

“I missed you so much.” Sambit nito nang maghiwalay ang mga labi nila. Kitang-kita niya ang katotohanan ng sinasabi nito sa mga mata nito.

“Me too. Miss na miss din kita.” Mahigpit siya nitong niyakap.

“At last, magkasama na tayong tatlo. Hinding-hindi na ako papayag na mawala pa kayo sa’kin.” Napakunot noo siya. Akma siyang magtatanong kung ano’ng ibig ntong sabihin nang kumalas ito sa kanya saka tinawag si Gavvy na masayang nakatingin sa kanilang dalawa habang kumakain.

“Come here, son.” Agad naman itong tumalima.

“Bakit po, daddy?”

“Gusto lang sabihin ni daddy na masayang-masayang ako dahil kasama ko na kayo ng mommy mo. I promise you two that I will do everything in my power to protect you. Wala nang pwedeng makapaghiwalay sa atin kahit kailan. Mahal na mahal ko kayong dalawa. Kayo ang buhay ko.” Hindi alam ni Stella kung ano’ng magiging reaction sa mga sinasabi ng nobyo. Kung mgsalita ito ay parang mag-ina sila nito.

“And we love you too, daddy. Right, mommy?” Tanong ni Gavvy sa kanya.

“Of course, baby.” Lalong naging mas masaya ang mukha ng anak. Binuhat ito ni Gavril saka siya nito niyakap habang karga pa rin nito si Gavvy. Si Gavvy naman ay tuwang-tuwa na yumakap sa kanilang dalawa.

Maya-maya pa ay kinakain na nila ang meryenda nilang bilo-bilo. Para silang isang masayang pamilya at hindi niya maikakailang masaya rin siya. Noon lamang niya nakitang may tinatawag na daddy ang anak niya at tuwang-tuwa siyang pagmasdan ang kasiyahan nito.

Si Gavril naman ay ganun din. Bakas ang kaligayahan nito sa gwapo nitong mukha habang walang sawa nitong sinasagot ang mga walang hanggang tanong ni Gavvy rito.

“Bakit po ngayon lang po kayo nagpakita sa amin ni mommy, daddy?” Gavvy asked full of curiosity pero walang bakas ng tampo sa mukha nito.

“Kasi hindi alam ni daddy na buhay pala kayong dalawa ni mommy mo. Hinanap ko kayo pero natagalan ako. Pasensya ka na, anak. Natagalan si daddy. Maraming nangyari pero ang mahalaga ngayon ay magkakasama na tayo.”

“Opo, daddy, and i’m so happy because you’re finally here with us. Mommy will not cry anymore.” Nagtatanong ang mga matang tumingin sa kanya ang kasintahan. Siya naman ay naguguluhang nagtanogn sa anak.

“When did you see mommy cry, baby?” Natatandaan niyang kahit gaano pa kasama ang loob niya, kahit kaian, hindi niya ipinakita sa anak na umiiyak siya.

“Sometimes po, I overhear you cry inside the bathroom in the middle of the night.” Nagulat siya roon. Niyakap niya ang anak.

“Wala lang yon, mon cœur. Baka sinipon lang si mommy noon.” Humaba ang nguso ng anak pero hindi na sumagot.

“Don’t worry, son. Ngayong nandito na si daddy, hinding-hindi na iiyak si mommy.” SI Gavril. Nagliwanag naman ang agad ang mukha ni Gavvy.

“Promise, daddy?”

“Yes, son. Daddy promise you that.” Naging magana na ulit ang pagkain ng anak. Siya naman ay nakahinga ng maluwag.

Nang matapos sila sa meryenda, bumalik na ang dalawa sa paglalangoy. Siya naman ay pinapanood lang ang mga ito.

“Honey baby, come here and join us.” Tawag sa kanya ni Gavril.

“Yes, mommy. Sige na po, samahan mo kami ni daddy.” Her son asked with puppy dog eyes. Pati si Gavril ay ganun din ang pagkakatingin sa kanya at hindi niya maiwasang mapailing. Pati mga expressions ng mukha ng dalawa ay magkapareho.

Paano nangyari iyon? Halo-halong emosyon ang lumulukob sa kanya. Deep inside of her, she as wishing na sana si Gavril na lang talaga ang ama ng anak niya. But then, she shook off that thought from her mind. Ayaw na muna niyang isipin pa ang mga bagay na iyon.

She got out of her reverie nang sabuyan siya ng tubig ng dalawa. Bahagya tuloy siyang nabasa. Nakangisi ang mga ito sa kanya. Tumayo siya.

“Kayo talaga. Humanda kayo sa’kin.” She threatened playfully and took off her shirt. Hindi na niya tinggal ang maiksing shorts bago siya tumalon sa tubig. Hinuli niya si Gavvy kapagkuwan saka kiniliti ito ng kiniliti.

Ang lakas ng tawa nito dahil sa ginawa niya. Isinunod naman niya ang nobyo at pati ito ay ’di mapigilang matawa dahil alam niya ang kiliti nito.

“Serves you two right.” She said smugly when she finished. Parehong hinihingal ang dalawa dahil sa natamong kiliti sa kanya.

Niyakap siya ni Gavril mula sa likod. “Ikaw naman, honey baby. Gusto ka lang naming makasamang maligo dito sa pool kaya ka namin binasa ng tubig. Right, buddy?”

“Opo, mommy.”

Natatawang umirap siya. “Kayo talaga.” Nag-apir pa ang dalawa. Napailing na lamang siya. Ilang minuto rin silang nanatili sa pool bago sila umahon. Kinagabihan, nagsalo silang tatlo sa hapunan. Of course, si Gavvy ang sentro ng conversation.

Enjoy na enjoy ito sa atensyong nakukuha mula sa kanilang dalawa ni Gavril. Siya naman ay ninamnam na lang muna ang kaligayahang nadarama.

Nang sumapit ang oras ng pagtulog, nakatulog na agad si Gavvy dahil na rin siguro sa pagod. Sila naman ni Gavril ay pumunta muna sa terrace upang mag-usap.

“Thank you, baby.” Aniya kapagkuwan. Nagtatakang tumingin sa kanya ang kasintahan.

“Para saan?”

“Dahil tinupad mo ang pangako mo sa’kin na kukunin mo kaming mag-ina.” Hinapit siya nito sa baywang saka pinagdikit ang kanilang mga katawan.

“Hindi mo naman kailangang mag-thank you sa’kin. Mahal na mahal kita at gagawin ko ang lahat para sayo.” Para siyang matutunaw dahil sa titig nito. Unti-unti nitong inilapit ang mukha sa kanya saka siya hinagkan sa mga labi. Saglit lang iyon pero grabe na ang epekto sa sistema niya.

“Kaya ba inako mo anak ko?” Mahina ang boses na tanong niya nang maghiwalay ang mga labi nila. Tila natigilan ito pero saglit lamang iyon. Masuyo nitong hinaplos ang pisngi niya.

“Inako ko si Gavvy hindi lang dahil sa pagmamahal ko sa’yo kundi dahil iyon ang katotohanan.” Nanigas ang katawan niya at naguguluhang sinalubong ang titig nito.

“A-Ano’ng ibig mong sabihin? Ano ba’ng pinagsasabi mo? Babalik na naman ba tayo d’yan? Sinabi ko na sa’yo noong una pa lang na hindi ako ang asawa mo, ’di ba?”

He cupped her face ang stared at her lovingly. “Nagsasabi ako ng totoo, honey baby. Wala pa akong matibay na ebidensya sa ngayon pero balang araw, makakakuha rin ako ng katibayan sa mga sinasabi ko. Look at Gavvy. Isang tingin ko pa lang sa kanya, alam ko nang anak ko siya.”

“P-Pero…”

“Tell me, honey baby. Ano ang buong pangalan ni Gavvy?”

“Gavriel De Luna.” Parang nanginginig ang boses na sagot niya. Bigla ring kumirot ang ulo niya at nag-umpisa siyang pawisan ng malapot.

“See? Pangalan pa lang, alam kong anak ko na siya.” Siguradong-sigurado ang tono nito. Napahawak siya sa noo. His eyebrows creased.

“Are you okay, honey baby? Masakit ba ang ulo mo?” Nag-aalala nitong tanong. Tumango siya. Nanghihina na talaga siya. Ilang saglit pa ay dumilim ang paligid kasabay ng pagkawala ng malay-tao niya.

Nang magkamalay siya ay may mga tinig siyang narinig, kasalukuyang nag-uusap ang mga ito malapit sa kanya.

“Ano pong nangyayari? Bakit siya nawalan ng malay? This was her second time fainting like that.” Puno ng pag-aalalang tanong ng nobyo sa kausap nito.

“Hindi ba nasabi sa’yo ng kasintahan mo ang tungkol sa kalagayan niya? Kinausap ko ang doctor na tumingin sa kanya dito sa ospital namin noong nakaraang linggo at sinabi niya sa’kin ang tungkol sa amnesia ni Ms. De Luna.” Narinig niyang napasinghap ang kasintahan.

“She has amnesia?!”

“Oo, Mr. Cabellero.” Napakagat-labi si Stella habang pinagmamasdan ang nobyo. Oo, sinadya niyang hindi sabihin dito ang kalagayan niya dahil ayaw na niya iyong pag-usapan pa. Pero ngayon, parang tadhana na siguro talaga ang gumawa ng paraan para malaman nito ang totoo.

Ngayon ay napapaisip siya. Paano kung totoong asawa pala niya ito at ito ang ama ni Gavvy? Pero paano nangyari lahat ng iyon? Kung siya si Mishka, bakit ibang pangalan ang gamit niya? Oo, magkamukha slang dalawa pero bakit iba ang katauhan niyang alam niya? Maraming katanungan ang gumugulo sa isip niya pero wala siyang mahagilap na sagot.

Nang tumingin sa gawi niya si Gavril at makitang gising na siya, lumapit ito sa kinahihigaan niya saka bigla siyang niyakap ng mahigpit.

“I’m sorry, honey baby. I’m so sorry.” Paulit-ulit itong humingi ng tawad sa kanya pero hindi niya maintindihan kung para saan. Ngunitkahit wala siyang maintindihan, ramdam niya ang pagkirot ng puso niya sa ’dimalamang kadahilanan.

Ano nga kaya ang dahilan kung bakit nagka-amnesia si Stella?

Bakit kaya humihingi ng tawad si Gavril kay Stella?

COMMENT

VOTE

chapter 27

CHAPTER 27

HINDI alam ni Gavril kung ano ang mararamdaman sa nalaman kanina. Oo, masaya siya dahil sa wakas, unti-unti nang nagkakaroon ng linaw ang lahat. Pero hindi rin niya maiwasang makaramdam ng matinding galit. Mukhang sinamantala nila ang amnesia ni Stella upang ilayo ito sa kanya. Pati si Gavvy ay hindi man lang niya nasubaybayan ang paglaki.

Napatingin siya sa mukha ng kasintahan na mahimbing na natutulog at muli niyang naalala ang sinabi sa kanya ng doctor kanina…

“Mukhang alam na namin kung bakit hindi pa rin bumabalik ang alaala ni Ms. De Luna after all these years, Mr. Caballero.” Napakunot-noo siya. Nasa labas na sila ng kwarto ng nobya. Gising na kasi ito at ayaw niyang marinig nito ang mga karagdagang sasabihin ng doctor. Baka ma-stress ito lalo.

“Ano ang ibig mong sabihin, doc?”

“Pagkatapos ng lahat ng mga tests na isinagawa namin sa kanya, we detected a residue of a substance na nasa katawan niya. Tinanong ko siya kung may iniinom ba siya these past few years at sinabi niyang meron. That confirmed my suspicion all along kasi wala naman akong makitang dahilan para hindi na bumalik ang ala-ala niya, maliban na lang kung permanent amnesia ang meron siya.” The doctor explained. Lalo siyang naguluhan.

“Ano po ang gamot na ’yon?

Ano ang kinalaman niyon sa amnesia niya?“

“Hindi ko matukoy kung ano’ng eksaktong gamot ang ipinaiinom sa kanya, but most likely, baka propranolol. Mukhang ang gamot na ’to ay ang pumipigil sa pagbabalik ng memorya niya. I asked her if she underwent any therapy before and she said yes.

“Ganun kasi ang kalimitang ginagawa sa mga pasyente na merong mga ala-alang gusto nilang kalimutan. Ginagamit ang paraang ganito lalo na kung traumatized ang isang tao at gusto niyang kalimutan ang traumatic event na iyon sa buhay niya. Hindi ko alam kung alam ba lahat ito ni Ms. De Luna bago ito nag-undergo sa therapy na ’yon.”

Pakiramdam ni Gavril ay nanginig ang kalamnan niya sa mga narinig. It looked like Stella/Mishka had gone through a lot at lalong hindi niya mapatawad ang sarili dahil sa mga nanyari rito dahil sa kanya…

Mapait na napangiti si Gavril. Ang tagal na tagal niyang ipinagluksa ang ‘pagkamatay’ ng mag-ina niya pero nang malaman niyang may posibilidad na buhay ang mga ito, halos sinuyod na niya ang bawat sulok ng Pilipinas, mahanap lamang ang mga ito.

Ngayon, nagpapasalamat siya at hindi niya sinukuan ang paghahanap sa mga ito. Simula ngayon, gagawin niya ang lahat para protekhan ang mga ito mula sa mga taong nais sumira ng buhay nilang pamilya. Gagawin niya ang lahat para hindi na mawala ang mga ito sa kanya.

“Honey…” He got out of his deep thoughts when he heard Stella’s soft voice. Agad siyang tumayo mula sa kinauupuang sofa saka nilapitan ito.

“Yes, honey baby? Ano’ng kailangan mo? May masakit ba sa’yo?” Puno ng pag-aalala na tanong niya rito sabay hawak sa palad nito.

Napangiti ang kasintahan saka mahina siyang pinitik sa ilong. “I’m fine. ’Wag kang masyadong mag-alala sa’kin. Lagi namang nangyayari sa’kin ’to pero lagi rin naman akong nagiging okay.”

“Ano? Laging nangyayari sa’yo ’to mula pa noon?”

Tumango ito. “Oo pero ang sabi ng doctor ko noon, wala naman daw problema. Normal lang daw ito dahil sa kalagayan ko.” Lihim siyang napatiim-bagang.

“Bakit hindi mo sinabi sa’kin noon pa man na may amnesia ka pala? Why didn’t you inform me para sana mas naingatan kita at naalagaan?”

She chuckled softly and then caressed his cheek with her soft hand. “Kaya ayaw kong sabihin kasi alam kong magiging over-protective ka sa’kin.” Pinakatitigan niya itong mabuti.

“Honey baby, be honest with me. I know when you’re lying. Alam kong hindi ’yan ang talagang rason kung bakit inilihim mo sa’kin ’to.” Natahimik ito at ’di agad nakasagot. She then took a deep breath.

“Fine. You got me. Hindi naman talaga ’yon ang unang rason kung bakit nagdesisiyon akong hindi sabihin sa’yo ang kalagayan ko.” Nagtagpo ang kanilang mga mata. “Hindi ko sinabi kasi alam kong aasa ka lalo na ako si Mishka at ayaw kong umasa ka sa wala.

“Ayaw kong masaktan ka dahil alam ko namang hindi ako si Mishka. Ayaw ko rin itong makaapekto sa relasyon natin. Alam mo naman kung gaano ako nasaktan noon unang beses mo akong dinala sa Isla Blanca dahil pakiramdam ko, lahat ng sulok sa lugar na ’yon ay punong-puno ng ala-ala niya. Kahit saan ka tumingin, puro ala-ala niya ang nakikita mo.

“Ayaw kong makihati sa kanya. I’m sorry for being selfish kasi gusto ko, ako na lang ang pagtuunan mo ng pansin at mahalin dahil ako ang narito sa tabi mo at hindi si Mishka. Natakot akong aminin sa’yo ang tungkol sa amnesia ko dahil alam kong lalo mo lang makikita sa’kin ang asawa mo. Natakot rin ako na baka hindi mo na ako makita bilang Stella kasi ang maiisip mo na lang ay ang posibilidad na ako si Mishka dahil sa may amnesia ako at ’di kita matandaan.” Pagkasabi niyon ay nagbaba ulit ito ng tingin saka napakagat-labi.

Kahit ngayon na wala itong maalala, siya pa rin ang inuuna nito. Noong una niya itong makilala bilang Stella, akala niya ay magkaibang-magkaiba ito at ni Mishka dahil sa ugali. Pero ngayon, habang lumilipas ang mga araw na nakakasama niya ito, lumilitaw na ang pagiging Mishka nito. Kahit wala itong idea na ito at si Mishka ay iisa, lumalabas iyon subconsciously.

Gavril placed a finger under her chin and made her look at him. “Look at me, honey baby.” Sumunod naman ito.

“Listen to me carefully. You’re not selfish. Normal lang na makaramdam ka ng ganun pero sana, sinabi mo sa’kin ang lahat ng nararamdaman mo. Alam mo kung gaano kita kamahal at ayaw na ayaw kong nasasaktan ka.”

“Mahal na mahal din kita pero natatakot akong magsabi dahil baka iwan mo ako. Kahit hindi mo sabihin, alam ko naman at nakikita ko kung gaano mo pa rin kamahal ang asawa mo. Kahit masakit na may kahati ako sa’yo, mas gusto ko na lang ang ganun dahil ako naman ang kasama mo.” Kita niya ang pait sa mga mata nito habang sinasabi iyon.

“’Yan rin ba ang dahilan kaya hindi mo inamin sa’kin ang tungkol kay Gavvy?”

Mapait itong napangiti. “Oo. I mean, mahal na mahal ko ang anak ko pero natatakot rin kasi akong masaktan siya kapag hindi mo siya natanggap. Nahihiya rin ako kasi baka magtanong ka kung sino ang ama niya at wala akong maisagot. Natakot akong baka magbago ang tingin mo sa’kin dahil hindi ko man lang kilala ang ama ng anak ko. Sino ba namang matinong babae ang hindi kilala kung sinong nakabuntis sa kanya, ’di ba?” Hindi siya nakapagsalita agad dahil sa mga nalaman.

Nakilala niya si Stella bilang isang matapang na babae pero ngayon, she looked vulnerable. Nagiging mahina ito kapag ang mga taong mahal nito ang involve. Just like Mishka…

“Tell me honestly, baby. Bakit nagpakilala kang ama ni Gavvy? Ginawa mo lang ba ’yon para sumama sa’yo ang anak ko noong nakita mo siya sa labas ng bridal shop?” Mahinang tanong nito. Para itong nag-aalalangang magtanong pero ginawa pa rin nito.

His heart throbbed while staring at her beautiful face. Noong una, litong-lito siya dahil akala niya ay kay Mishka lang tumitibok ang puso niya ng ganun pero nang makilala niya si Stella, ganun rin ang epekto nito sa kanya. Ngayon, nauunawaan na niya kung bakit.

Napangiti siya saka mabini itong hinagkan sa mga labi. “Nope. Gaya nga ng sinabi ko sa’yo bago ka nawalan ng malay; I just told him the truth. Gavvy is such a smart kid. He believed me because we looked alike.”

“Gavril. Sagutin mo naman ako nang maayos. Oo, sinabi mo nga sa’kin ’yan kahapon pero, naguguluhan ako. Paano? Is this a joke?” He chuckled.

“Sa tingin mo ba talaga, nagbibiro ako? No, I am not. Sinasabi ko lang ang totoo. You’re my wife and Gavvy is our son. Wala pa akong matibay na ebidensya pero alam ko sa puso kong tama ako.”

“Sinasabi mo bang hindi talaga ako si Stella De Luna and that I’ve been living a lie at niloloko lang ako ng pamilya ko?”

“Oo.” Diretso niyang sagot at napasinghap ito.

“Ito na nga ba ang sinasabi ko. Tingnan mo, ngayong alam mo na na may amnesia ko, mas lalo mo nang binubuhay sa’kin ang asawa mo. Gavril, ayoko ng ganito. Ang—” Bago pa man nito matapos ang mga nais sabihin ay pinigilan niya ito sa pamamagitan ng paglapat ng hintuturo sa mga labi nito.

“Tama na muna ito. Saka na natin pag-usapan kapag okay ka na at nakalabas na ng ospital. Ayokong ma-stress ka. Pero ito ang tandaan mo. Si Mishka ka man o hindi, hindi magbabago ang pagmamahal ko sa’yo. Ikaw pa rin ang babaeng tinitibok ng puso ko at gagawin ko ang lahat para sa’yo. Just like I’ve said a while ago; I’ll protect you and Gavvy at all cost. That’s a promise.”

She finally smiled as her face filled with emotions. Hinawakan siya nito sa pisngi habang punong-puno ng pagmamahal siya nitong tinitigan.

“That’s all I’ve been waiting to hear from you, honey baby; na mamahalin mo pa rin ako, maging ako man si Mishka o hindi. Ngayon, kahit papaano, napanatag ang kalooban ko. Mahal na mahal din kita. You don’t know how much.”

Siya naman ang napngiti sa nairnig mula sa nobya. Muling nagtagpo ang kanilang mga labi para sa isang halik na punong-puno ng pagmamahal at pagsuyo. Napakasarap ng halik na pinagsasaluhan nila. Parang dinadala sila sa sarili nilang paraiso.

“Mommy, daddy!” Ngunit ilang segundo lamang tumagal ang halik na ’yon dahil biglang bumukas ang pintuan at iniluwa niyon ang makulit nilang anak. Kasama nito si Manang Myrna at Manong Delfin.

“Naku, pasensya na po, ma’am, sir. Sinamahan na po namin dito si Gavvy kasi walang tigil sa kaiiyak. Gusto raw niyang makita ang mommy niya. Tumatawag po ako sa inyo para sana ipaalam na darating kami pero hindi ko po kayo makontak. Hindi naman namin matiis ang bata.” Turan ni Manang Myrna.

Si Gavvy naman ay tinakbo ng yakap ang nakahiga pa ring ina nito. Kita niya ang pag-aalala sa anak. Namumugto pa ang mga mata nito tanda ng pag-iyak.

“Pasensya na Manang Myrna, Manong Delfin, naiwan kasi ni Stella ang cellphone niya sa bahay. Ako naman, na-lowbat na kanina pa ang cellphone ko. Wala naman akong dalang charger. Salamat po sa pagsama niyo kay Gavvy dito.” Sagot niya.

“Walang anuman, sir Gavril. Gusto rin po naming dalawin si ma’am Stella.” Tumingin ito sa dalaga. “Kumusta ka na, ma’am?”

“Sa awa ng Diyos, mabuti-buti na, Manang Myrna. Salamat sa pagdalaw at pagsama sa anak ko.”

“Walang anuman. Sige, doon muna kami sa labas para magkaroon naman kayo ng privacy’ng pamilya. May dinala nga pala kaming pagkain. Ilagay ko na lang dito.” Anang ginang saka inilagay sa ibabaw ng lamesa ang dala-dala ng mga itong pagkain bago lumabas.

“Mommy, totoo po bang okay ka na? Bakit hindi ka pa lumalabas ng ospital?” Tanong ni Gavvy sa ina habang nakayakap sa dibdib nito. Hinaplos ni Stella ang likod nito saka hinagkan sa noo.

“Narinig mo naman ang sinabi ni mommy kay Manang Myrna, ’di ba? I’m fine already.”

“Talaga po?” Mahina siyang natawa. Mukha may pagkasigurista ang anak.

“Don’t worry, buddy. Mommy will finally get discharged this afternoon kaya ’wag ka nang mag-alala.” Nagliwanag ang mukha ng anak.

“Talaga po, daddy? We can finally go home?”

“Yes, son.” Sa wakas, ngumiti na rin ang bata. Para itong nakahinga ng maluwag. Mukhang nag-alala talaga ito para sa ina. Naiwan kasi ito sa bahay mula kahapon. Hindi na nila ito isinama dahil kung ano pang sakit ang makuha nito sa ospital kapag nanatili ito ng matagal roon.

Later on, masaya na silang nag-uusap na tatlo. Kitang-kita ang saya sa mukha ni Gavvy and his heart swelled with happiness while seeing his son happy. Yes, he’s already claiming it. Anak nila ni Stella si Gavvy!

Nang sumapit ang tanghalian, tinawag niya sina Manang Myrna at Manong Delfin at sabay-sabay nilang kinain ang mga pagkaing dinala ng mga ito. Nagpa-deliver rin siya ng pizza upang dagdag sa pananghalian nila.

Kinahapunan, dumating ulit ang doctor upang check-up’in si Stella saka ito binigyan ng clearance na pwede na itong umuwi nang makitang okay na ang dalaga.

Bago sila umalis sa ospital na ’yon, binilin niya lahat ng mga staff roon na ’wag ipagsasabi sa kahit na sino na na-admit roon si Stella dahil alam niyang hinahanap na ito ng lola nito at pumayag naman ang mga ito.

Habang nasa yate sila at kasalukuyang naglalayag papuntang Isla Blanca, biglang nagtanong si Gavvy.

“Daddy, sino po si Msihka?” Nagkatinginan sila ng kasintahan.

“Saan mo naman narinig ang pangalan niya, anak?” Nagtatakang tanong niya rito.

“Nabasa ko lang po na nakasulat dito sa yacht.” Hindi agad siya nakasagot.

“Mon cœur, you shouldn’t ask—”

“—It’s okay, honey baby. I’ll explain it to him.” Putol niya sa sasabihin sana ng nobya. Tumingin ang anak sa kanya habang nakakunot-noo. He looked so curious.

“Listen to me carefully, son. Mishka is your mother’s name.” Nagtatanong ang mga matang tumingin sa kanya si Stella pero nang makita ang expression ng mukha niya, bumuntong-hininga ito at tumhimik na lamang.

“What? But mommy’s name is Stella.” Hinawakan niya ito sa mga balikat.

“I’ll explain it to you about it in the near future, okay? For now, let’s just enjoy our stay in Isla Blanca.”

“Uuwi pa po ba tayo sa Manila?”

“Oo naman pero hindi pa sa ngayon.”

“Paano po si mamie? Dadalawin niya po ba tayo dito?” Muli silang nagkatinginan ng kasintahan. Hinawakan ni Stella ang kamay ng anak.

“Sa ngayon, hindi, mon cœur. Pero kapag naging okay na ang lahat, makikita mo na rin siya.” Para namang naiintindihan nito ang sinabi ng ina na tumango na lang. Maya-maya pa ay nawala na sa isip ni Gavvy ang mga tanong nito at nabaling sa magandang view.

“Mommy, daddy, look! May mga fishes under the water, o! Ang dami!” Masayang tili nito habang nakatingin sa baba. Napapatalon pa ito sa excitement.

“Gusto mo bang maranasang lumangoy kasama ng mga isda?” Tanong niya rito na natutuwa sa sayang nakikita sa mukha nito.

“Opo, daddy! Pwede po ba ’yon?”

“Oo naman ,anak. Pero ’wag muna ngayon. Sa susunod na araw na lang para makapagpahinga si mommy mo.”

“I understand, daddy. Basta, promise me na gagawin natin ’yon, okay?” Natatawa niyang ginulo ang buhok ng anak.

“Oo naman. Promise ’yan ni daddy.”

Nang makauwi sila, siya ang nag-asikaso sa lahat ng pangangailangan ni Stella. Kahit umaalma ito dahil kaya naman daw nito pero hindi niya pinayagan. Ayaw niya lang itong mapagod. Gusto niya itong pagsilbihan pero mukhang nagtampo ito sa kanya.

Hanggang sa matulog sila ng gabing iyon, hindi siya nito kinikibo. Akma itong hihiga sa kama nila upang matulog na pero pinigilan niya ito sa kamay.

“Honey baby, let’s talk first.” Inirapan siya nito.

“Inaantok na ako.” Imbes na hayaan na lang ito sa gusto nito, bigla niya itong hinila palapit sa katawan niya kaya napasinghap ito at mahina siyang sinuntok sa braso.

“Kainis ka! Pa’no kung napasigaw ako dahil sa gulat at nagising si Gavvy?” She rebuked in a controlled voice so that they wouldn’t disturb Gavvy’s sleep. Natutulog na kasi ang anak nila. Ayaw naman kasi nitong matulog sa ibang kwarto. Gusto raw sila nitong makatabi sa pagtulog.

Mas gusto nga niya iyon para magkakasama silang tatlo.

“But you didn’t. C’mon, honey baby. Let’s talk before we go to sleep. Hindi magandang pinagpapaliban ang tampuhan. Dapat maayos natin ’to bago tayo matulog. Please?” He looked at her with puppy dog eyes. She rolled her eyes.

“Fine. Ang kulit mo talaga.” Natawa siya ng mahina saka kinintalaan ito ng halik sa mga labi bago ito iginiya palabas ng kwarto. Pumasok sila sa katabing kwarto.

“Bakit dito pa tayo mag-uusap?”

“Para hindi natin magising si Gavvy.” Sagot niya. Tatanungin na sana niya kung galit ba talaga ito sa kanya dahil hindi siya nito pinapansin mula kaninang hapunan pero bigla nitong tinggal ang suot na silk robe.

“Pero mainit dito. You should turn on the air con then.” Sagot nito. Siya naman ay napalunok saka bumaba ang mga mata sa mahubog nitong katawan. Nakasuot lamang ito ng manipis at sexy na pantulog kaya naapektuhan siya agad.

Napakaganda talaga ng kasintahan. Ramdam niya ang agad na pagkabuhay ng alaga niya.

“Oh, ano na ang gusto mong pag-usapan? Bakit natahimik ka na d’yan?” Nakakunot-noo nitong tanong habang nakatingin sa kanya saka namaywang. He tried to speak but he already forgot what he wanted for them to discuss about. Iba na ang gusto niyang gawin.

“I want you, honey baby.” His voice turned husky. Nanlaki ang mga mata nito.

“Gavril! Puro ka talaga kalokohan! Dinala mo lang pala ako dito para d’yan!” Nag-iinit ang mga pisnging anito saka tumalikod sa kanya. Akma itong lalabas pero maagap niya itong pinigilan saka hinila palapit sa kanya hanggang sa maglapat ang kanilang mga katawan.

He intentionally grazed his hardness against her belly.

“Y-You’re so horny.”

“You can’t blame me. It’s been so long. Miss na miss na kita. Ayaw mo ba? Hindi mo ba ako na-miss?” Tila nahihirapan niyang sagot.

“Of course, I’ve missed you too.” Nagliwanag ang mukha niya dahil sa pag-amin nito.

“Talaga?” Pinaikot nito ang mga mata.

“You heard me.” Sapat na ang narinig na sagot nito. Bago pa man ito makahuma, sabik na niyang sinakop ang mga labi nito para sa isang mapusok at mapaghanap na halik.

Malapit na nating malaman ang nakaraan so brace yourselves people!

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Babalik pa kaya ang ala-ala ni Stella?

Tama kaya ang sinasabi ni Gavril na si Stella ay s Mishka?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 28

A/N: This chapter is kinda calm before the storm. LOL. Anyway, enjoy. Happy weekened:)

WARNING!!! This chapter contains MATURE scenes for ADULTS and OPEN-MINDED readers only! Read at your own risk!

CHAPTER 28

RAMDAM ni Stella ang matinding pagkasabik ni Gavril sa kanya sa paraan nito ng pagsamba sa katawan niya. Animo siya na ang pinakamagandang babae sa mundo kung tingnan siya nito at paligayahin. Napaungol siya ng malakas nang isubo ng kasintahan ang isa mga utong niya.

Napaliyad siya sa sarap saka napasabunot sa buhok nito. Napakalikot ng mga labi at dila nito. Buong pagkasabik nitong binigyan ng matinding atensyon ang magkabila niyang dibdib. Palipat-lipat na animo gutom na gutom na sanggol.

Her turgid nipples felt so sensitive and the feeling of his raspy tongue playing each tips felt wonderful as ever.

“Oh, honey baby. Sige pa.” Daing niya saka napapikit. Nagdedeliryo na siya at parang nilalagnat. Pakiramdam niya ay sinisilaban ang buo niyang katawan.

Bahagyang nakaawang ang kanyang mga labi habang tinatawag ang pangalan nito.

Ramdam na ramdam niya ang kahandaan ng nobyo sa pagitan ng kanyang mga hita at lalo siyang nag-init. She could feel herself getting wetter than ever. Hindi niya akalaing mangungulila siya ng ganitong katindi sa kasintahan.

The need and desire within her was unbelievable.

Pareho na silang hubo’t-hubad habang nasa sarili nila mundo. Parang tinatakam siya at inaakit na ikinikiskis nito ang matigas at mainit na bagay na ’yon sa kanyang basang-basang kaselanan. Iginalaw niya ang kanyang balakang pasalubong rito.

Her core quiver in anticipation as she tried to meet his movements and make him enter her already but he was such a tease. Hindi pa rin nito ibinibigay ang gusto niya kahit ramdam niyang parang bakal na ito sa tigas.

He grazed his hardness against her wetness over and over again and it was making her insane with need.

“G-Gavril, I want you now. Give it to me already.” She demanded wantonly but he just smirked playfully at her bago nito muling paglaruan ang utong niya gamit ang dila nito. Ang mga kamay nito ay malikot na gumagalugad sa mga sensetibong parte ng kanyang katawan na lalong nagpapabaliw sa kanya.

She muffled a scream when she felt his hand caressed its way down south hanggang sa marating nito ang pakay.

“Talagang na-miss mo ako, ah, honey baby.” Anito habang puno ng kapilyuhang gumalaw roon ang mga daliri nito. Nag-init lalo ang pakiramdam niya.

“You have no idea how much.” Pag-amin niya kahit nahihiya siya ng bahagya. Well, useless na ring magsinungaling pa siya dahil kitang-kita at ramdam na ramdam na nito ang ebidensya.

Lalong nagningas ang pagnanasa sa mga mata ng nobyo dahil sa narinig mula sa kanya.

“Damn. Binabaliw mo ako, honey baby. I love how wet you are right now.” Paos ang boses na anito saka muling sinakop ng isang makapugtong-hiningang halik ang kanyang mga labi.

Tinugon niya ang init nito ng kaparehong init. Labi sa labi. Dila sa dila. Naghalo ang hininga nila. Namasyal rin sa katawan nito ang kanyang mga palad.

Ang sarap damhim ng mga matitigas na masel nito sa katawan. Lumakas ang kanyang mga ungol habang naghahalikan sila dahil ipinasok nito ang isang daliri sa kanyang kweba saka iginalaw iyon upang mag-umpisang paligayahin siya.

“Oh! Baby!” Hinihingal na ungol siya nang maghiwalay ang kanilang mga labi. Gumalaw ang kanyang balakang pasalubong sa bawat galaw ng daliri nito. Lalo siyang nagwala nang dagdagan pa nito ang daliri nito sa kanyang gitna.

Alam na alam nito kung paano siya nito dalhin sa sukdulan. Bumulis ng bumilis ang paggalaw nito at halos mabaliw na siya sa sarap. His thumb covered her anching cl*t and rubbed it in a circular motion at the same time.

“Come for me, honey baby!” He grunted. His eyes darkened with unparalleled need.

Doon na siya nawalan ng control at sumabog. Nanginig ang kanyang buong katawan. Parang wala na siya sa sariling dumadaing habang nasa alapaap. Hindi pa man siya nakakababa mula sa mga ulap nang naramdaman niya ang pagpasok ng malaking kahandaan nito sa nanginginig pa niyang pagkababae.

“Baby!” She screamed as she got almost robbed off her breath. Ramdam niya ang katigasan nito na sumasakop sa kanyang kweba. Mabibilis ang galaw nito at hindi na siya magkamayaw pa sa pag-ungol.

“Oh, ang sarap mo, honey baby. I can’t get enough of you.” Habol ang hiningang ungol nito habang ang mga kamay ay humawak sa kanyang baywang saka lalo pang binilisan ang pag-ulos.

Napakapit siya sa kobre-kama habang pabiling-biling ang kanyang ulo. She could hear the wet and naughty slapping sounds of their flesh and it was adding to the heat within her.

“You’re such a goddess and you’re mine.” Gavril said possessively and then made her wrap her legs around him bago nito paglapatin ang kanilang mga katawan. Muling nagtagpo ang kanilang mga uhaw na labi.

Napayakap siya rito habang puno ng kasabikang tinugon niya ang init ng nobyo. Binilisan pa nito ang paggalaw sa pagitan ng kanyang mga hita at para na siyang mababaliw. Sinasalubong niya ang bawat ulos nito pero hindi na siya halos makasabay dahil sa bilis nito.

Ramdam niyang malapit na siya sa sukdulan. Her insides began to quiver at hindi nga siya nagkamali. Ilang ulos pa nito at narating niya ang sukdulan.

“Ahhh! Gavril!” Sigaw siya sa bibig nito. Her eyes rolled back in so much ecstasy. Hindi muna ito gumalaw habang nanatiling nakabaon and matigas nitong sandata sa kanyang kaibuturan, hinihintay na matapos ang panginginig ng kanyang katawan.

“You’re even more beautiful while orgasming like that, honey baby.” Puno ng pagnansang puri nito habang nakatitig sa mukha niya. Ang isang kamay nito ay pinaglalaruan ang kanyang mga dibdib. Napakagat-labi siya. She stared back at him with her half-hood eyes when her orgasm finally got ebbed.

Akma siyang sasagot nang bigla nitong pinalitan ang kanilang posisyon. Itinaas nito ang kanyang mga binti sa magkabila nitong balikat. Now, they’re on g-whiz position. Muling nabuhay ang init sa kanyang katawan.

Muling sinakop ng apoy ang kanyang katawan.

Ramdam niyang lalo pang bumaon ang pagkalalaki nito sa kanya at nag-umpisa na naman siya nitong baliwin.

“Ohhh! You’re so deep.” She panted while breathing raggedly. Ngumiti ito habang puno ng pagnanasang nakatitig sa kanya.

“You’re so tight and hot.” Nag-umpisa na naman siya nitong iduyan. Mabagal lang sa simula. His thick and long shaft was hitting the right places inside of her and it felt amazing.

“Bilisan mo pa, honey baby.” Ungol niya na para nang wala sa sarili at hindi siya nito binigo. Bumilis ng bumilis ang paggalaw nito. His c*ck fitted snugly inside of her. The motion of his thrusts kept on changing. He rocked her in side-to-side and then up and down motion.

Alam na alam talaga nito kung saan ang kahinaan niya. Her g-spot.

“Ohhh! It feels so good. More!” Paulit-ulit nitong ginawa ang movement na iyon hanggang sa tuluyan na siyang sumabog.

“Honey!” Tili niya habang nanginginig ang katawan ngunit hindi ito tumigil. Bagkus ay binilisan pa nito ang pag-ulos nito. Desperado na ang mga galaw nito at alam niyang malapit na rin ito. Then, he gave her one last thrust and then held himself to the hilt before letting it go.

“Mishka…honey baby!” He roared.

Muling narating ni Stella ang isa pang kasukdulan. Sabay na sumabog ang kanilang mga pagnanasa. She could feel every jet of his essence inside of her and it just made her climax more intense. Pakiramdam niya ay narating na niya ang langit.

Halos mawalan na siya nang malay habang nanginginig ang katawan niya.

“Oh, sh*t! Ang sarap! Ohhh!” Tili niya nang gumiling-giling ito kaya naman pati ang sandata nitong nasa loob niya ay gumagalaw rin. The friction of his circular movement sent her senses reeling which intensified her climax even more.

Another wave of orgasm washed over her. Her toes curled. Parang nakakita siya ng mga fireworks sa isip niya.

They were both catching their breaths at parehong pawisan sa kanilang ginawa. Nang sa wakas ay natapos rin ang panginginig ng katawan nito, ibinaba nito ang kanyang nangangatal pa ring mga hita saka ito tuluyang dumapa sa ibabaw niya. Napakagat-labi syang nang kusang mahugot ang pagkalalaki nito mula sa kanyang nangiginig pa ring pagkababae.

“I love you, honey baby. That was so hot as always.” Bulong nito saka sumubsob sa kanyang leeg. Ang bilis ng pintig ng kanilang mga puso dahil sa pagod. Napayakap siya sa katawan nito saka hinagkan ang noo nito.

Akma siyang sasagot nang biglang rumehistro sa utak niya ang sinabi nito kanina. Tinawag siya nito sa pangalan ng asawa nito. Bigla ang pag-atake ng sakit sa kanyang dibdib. Nag-init rin ang kanyang mga mata.

Nag-angat ng mukha ang binata nang hindi siya nito mahintay na sagutin ang sinabi nito.

“Where is my ‘I love you too’? Didn’t you hear—” Ngunit hindi na nito natapos ang nais sabihin dahil napansin nito ang mga luhang nagbabantang pumatak mula sa kanyang mga mata. Napakunot-noo ito.

“What happened, honey baby? Why the tears?” Tanong nito. She could hint the worry in his voice. Lalong sumakit ang puso niya. Mukhang hindi ito aware sa itinawag nito kanina lang sa kanya.

Bahagya niya itong itinulak sa dibdib kaya napilitan itong umalis mula sa ibabaw niya. Tumalikod siya ng higa rito at doon na tuluyang nahulog ang kanyang mga luha.

“Stella, what’s wrong? Was I too rough? Nasaktan ba kita?” Muli nitong tanong. Pagak siyang natawa saka pinunasan ang mga luha.

She took a deep breath. “You called me by her name just now.” Sa wakas ay nasabi rin niya. Ramdam niyang nanigas ang katawan nito at hindi agad nakahuma.

“Talagang mahal na mahal mo siya, ’no? Pero paano naman ako?” Sumbat niya. Hinawakan siya nito sa balikat.

“Look at me.” Anito kapagkuwan saka siya pinaharap rito. Nagtama ang kanilang mga mata. He was staring at her full of love pero hindi niya alam kung paniniwalaan ba niya iyon. Paano kung ang pagmamahal na ’yon ay para pala kay Mishka?

Iisa ang mukha nila at hindi niya maiwasang isipin na ang nasa isip ng kasintahan ay siya na talaga ang asawang matagal na nitong hinahanap at pinangungulilaan. Paano siya makakasiguro na mamahalin rin siya nito lalo na at sinasabi nitong malaki ang posibilidad na siya si Mishka? Pero paano kung hindi siya ang asawa nito? Saan siya lulugar sa buhay nito?

Ayaw niyang habang-buhay maging kahati lamang ni Mishka. Ayaw niya sa pakiramdam na habang tinititigan siya ni Gavril ay ibang tao ang nasa puso at isip nito. That would be a torture for her.

Masuyo nitong hinaplos ang kanyang pisngi.

“Ang sakit pala kapag tinatawag mo siya. Alam ko namang siya pa rin ang mahal mo pero hindi ko maiwasang tanungin sa isip ko kung paano naman ako? Ano ba ako sa’yo? Saan ako lulugar? Am I just her replacement? A living empty shell of Mishka?” Puno ng pait niyang sabi.

“Gusto mo ba talagang malaman ang totoo?” Mabagal siyang umango. Ngumiti ito habang magkahinang pa rin ang kanilang mga mata.

“I love you, Stella. Mahal na mahal na mahal kita.” Tumalon ang puso niya sa narinig.

“Alam mo ba kung bakit kita tinawag sa pangalan ng asawa ko?” Umiling siya bilang sagot.

“Dahil sigurado akong ikaw si Mishka. Ikaw ang asawa ko and Gavvy is our son. I told you that before, right?”

“P-Pero—”

“—Shhh.” He put a finger on her lips.

“Wala ng pero-pero. Hindi ko kayang sagutin lahat ng katanungan mo sa ngayon dahil wala pa akong matibay na ebidensya na magpapatunay sa mga sinasabi ko, pero ito ang paniwalaan mo.” Inilagay nito ang kamay niya sa tapat ng dibdib nito.

“Bawat tibok ng puso ko ay ikaw ang isinisigaw. Just like I’ve told you before; whether you’re Mishka or not, ikaw pa rin ang laman nito. Ikaw pa rin ang mahal na mahal ng puso ko.” Kita niya ang senseridad sa mga mata nito at doon na tuluyang nabura ang mga agam-agam niya.

“Mahal na mahal na mahal rin kita. Nag-uumapaw ang pagmamahal ko sa’yo. Sorry kung nag-overreact ako. Hindi ko lang kasi maiwasang matakot. Baka kasi kapag napatunayan mong hindi ako si Mishka, mawawala ang pagmamahal mo sa’kin.” Nagbaba siya ng tingin.

“Wala ka bang tiwala sa’kin?” Parang nagtatampong anito. Agad siyang umiling.

“Of course, I have. I trust you.”

“Then, trust me even more kasi ako ang nakakaalam at nakakaintidi sa sinasabi ng puso ko. Kapag nawala ka sa’kin, ikababaliw ko ’yon for sure. Ganun kita kamahal.”

“Ako rin, honey baby. Ako rin.” Nangusap ang kanilang mga mata bago naglapat ang kanilang mga labi sa isang halik na punong-puno ng pagmamahal.

Maya-maya pa ay maririnig na naman ang mga tunog ng kanilang mainit na pagtatalik sa apat na sulok ng kwartong iyon. Sinulit nila ang mga panahong nagkawalay sila. Pareho nilang natawag ang pangalan ng isa’t-isa nang muli nilang marating ang sukdulan.

They cuddled for about half an hour after that bago sila bumalik sa kwarto na inuukopa nila. Pareho silang napangiti nang makitang mahimbing pa rin ang tulog ni Gavvy.

Pinagitnaan nila ito habang pareho nila itong pinagmamasdan ng buong pagmamahal.

“Ang gwapo ng anak natin, honey baby. Kamukhang-kamukha ng daddy.” Gavril whispered full of pride. Napangiti siya. Wala talagang makakapagkaila na magkamukha ang mga ito. Pero paano kung hindi pala si Gavril ang ama ng anak mo? Bulong ng isang bahagi ng isip niya pero agad niya iyong itinaboy.

Now, she’s choosing to believe Gavril’s words. Kung hindi man siya si Mishka, at least alam niyang mamahalin pa rin siya nito. Nang gabing iyon, may ngiti sa mga labi siyang nakatulog.

Kinaumagahan, nagising siya sa pag-iingay ng kanyang cellphone. Tumingin siya sa tabi niya at nakita niyang mahimbing pa rin ang tulog ng mag-ama niya. Yes, mag-ama niya!

Agad niyang kinuha ang gadget saka pumunta sa terrace upang hindi maistorbo ang tulog ng mga ito. Tumahip ang dibdib niya nang makita kung sino ang tumatawag.

Mula nang umalis sila sa Maynila, sinadya na niyang hindi sagutin ang anumang tawag o text galing sa abuela. Pero nakapagtatakang wala na siyang natanggap na tawag o message mula rito mula kahapon. Ngayon ay alam na niya kung bakit.

Nakakagat-labing sinagot niya ang tawag.

“D-Daddy…”

“It’s good that you answered my call. Your mamie called me and told me what happened that’s why we came home right away. Where are you?” Striktong sunod-sunod na tanong ng ama. Napalunok siya.

“Daddy, I’m sorry for what I did. It’s just that I can’t marry Martin. We’re just friends. I Iove someone else.” Mahina ang boses na sagot niya. Hindi nakakapagsalita ng tagalog ang ama niya kaya ingles ang pakikipag-usap nila rito.

“It’s Gavril Caballero II, right?”

“Yes, daddy.” Walang pagdadalawang isip na pag-amin niya.

“You don’t know what you’re saying, sweetheart. You have amnesia that’s why he’s using this chance to be with you.”

Kumunot ang noo niya at bumilis ang tibok ng puso niya. Parang may laman ang sinabi ng ama.

“What do you mean, daddy?” Hindi ito nakasagot agad. Pumasok ang isang hinala sa isip. Parang nag-echo ang mga salita ni Gavril sa utak niya habang sinasabi nito na siya si Mishka.

“Tell me honestly, daddy. Am I really Stella De Luna?”

“Of course, you are. Why would you ask that?”

“Are you sure? What about Mishka? Do you know her?” Narinig niya ang pagsinghap ng ama mula sa kabilang linya. Hindi ito nakasagot agad. He seemed to be caught off-guard.

“Don’t ask me such silly things, Stella. Come home now. We’re waiting for you. Don’t let me go there to get you because you won’t like the outcome.” Sagot nito nang makabawi.

“Daddy, please! Answer my questions!”

“I’ll give you three days. If you and Gavvy won’t come home, I’ll do everything in my power to find you and when that happens, we’ll go back to Paris whether you like it or not. You will never see Caballero ever again.” Bago pa man siya makasagot, ibinaba na nito ang telepono.

Parang siyang nanghina na napahawak sa barandilya ng terrace. Kilala niya ang ama. Kapag sinabi nito ay gagawin talaga nito.

Pero bakit hindi siya nito masagot ng diretso? Siya ba talaga si Mishka? Napahawak siya sa dibdib, sa tapat ng puso, dahil biglang bumilis ang pagtibok niyon. Naguguluhan siya sa inasta ng ama.

“A-Am I really Mishka? Pero bakit sila nagsinungaling sa’kin? Paano nangyari ’yon?” Litong-lito niyang tanong pero wala siyang mahanap na sagot.

Malapit nang bumalik ang ala-ala ni Stella, so stay tuned! Malalaman na rin natin kung siya ba talaga si Mishka. :)

How’s this chapter, guys? The bed scene?

May itinatago nga kaya ang ama ni Stella?

Ano pa kaya ang susunod na mga pagdadaanan nila?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 29

HAPPY WEEKEND, GUYS! ENJOY READING:)

CHAPTER 29

MASAYANG pinapanuod ni Stella sina Gavril at Gavvy habang nakasakay sa jetski. Panay ang tili ni Gavvy dahil sa excitement at katuwaan habang mabilis na nagpaparoon-parito ang sinasakyan ng mga ito.

“Daddy, sige pa! Bilisan mo pa!” Rinig pa niyang hiling nito sa binata na agad namang pinagbigyan ng huli. Ngayon lamang nakasakay ang anak sa jetski kaya naman tuwang-tuwa ito. Daig pa ang nakatanggap ng maraming laruan.

Siya naman ay nakaupo lamang sa may lounge chair na may malaking payong sa may tabing-dagat. Tinanong siya kanina ng kasintahan kung gusto niya ring sumakay sa isang jetski pero umayaw siya.

Kasalukuyan pa kasi siyang kumakain ng agahan samantalang ang dalawa ay ayaw pang kumain dahil inun ang pagsakay sa jetsi kaya naman hindi pa niya inihain ang pagkain ng mga ito. Gutom na kasi siya kaya nauna na siya.

Tiningnan niya ang oras sa relong-pambisig. Malapit nang mag-alas-nueve ng umaga kaya naman ay inilabas na niya ang pagkain ng dalawa saka sinimulan nang ihain iyon sa maiit na beach table. Nang matapos ay tinawag na ang mga ito.

“Tama na ’yan! Kain muna kayo!” Malakas ang boses na aniya upang marinig siya ng mga ito. Ikinaway niya rin ang mga kamay upang mapansin siya ng mga ito. Ilang saglit pa nga ay bumalik na ang mga ito pampang.

“Daddy, balik tayo ulit mamaya, ah? Ang saya. Gusto ko ring matutong mag-drive ng jetski.” Narinig niyang ungot ni Gavvy. Natawa siya. Mukhang nabitin pa ito.

“Sige, balik pa tayo ng isang beses mamaya pagkatapos nating kumain. Pagkatapos niyon, uwi na tayo kasi mataas na ang sikat ng araw. Okay ba ’yon?” Sagot naman ni Gavril.

Nagliwanag ang mukha ni Gavvy at nagtatalon pa. “Sige po, daddy!”

Sinalubong niya ang mga ito upang abutan ng twalya upang pamunas sa basang binti ng mga ito at saka bathrobe. Basa na kasi ang suot na shorts ng mga ito.

“Naku, mukhang nag-eenjoy ng husto ang anak ko, ah.” Masayang salubong niya sa mga ito.

“Opo, mommy! Ang saya-saya dito. We should stay here longer together with daddy. I love it here!” Puno ng buhay na sagot ni Gavvy. Napangiti siya. Dalawang araw na sila doon sa Isla Blanca at talaga namang masayang-masaya ang anak.

Lagi itong nakadikit kay Gavril at kitang-kita naman niya ang pagkagiliw ng binata rito. Ngayong may kinikilala nang ama ang anak, parang lalong naging mas bibo at masayahin ito. Lahat ng ginagawa ni Gavril ay laging gustong tumulong at gayahin ni Gavvy. Napakataas ng tingin nito sa binata.

“I’m glad you like it here, son. Huwag kang mag-alala, lagi tayong magbabakasyon dito. Aayusin muna ni daddy ang sitwasyon natin, okay?”

“Okay, daddy.” Para namang naiintindihan nito ang sinabi ng binata na tumango.

Tinulungan niya itong tanggalin ang life vest nito at ang mga damit nito dahil nabasa iyon ng kaunti saka ito pinasuot ng bathrobe upang hindi ito lamigin. Mahangin pa naman.

“Sige na, kumain ka na doon. Your breakfast is ready.” Aniya pagkatapos niyang isuot rito ang bathrobe nito.

“Okay po, mommy.” Tumakbo na ito papunta sa may lounge chair upang kumain.

“What about me, honey baby? ’Di mo ba ako tutulungang tanggalin ang damit ko? Medyo nabasa rin naman ako, ah.” Pilyong sabi ni Gavril kapagkuwan saka siya hinapit sa baywang palapit sa katawan nito.

“Tse! Malaki ka na, no!” Natawa ito saka lalo siyang hinapit palapit sa katawan nito. Nanlaki ang mga mata niya nang bumaba ang mga kamay nito sa bandang pwet niya saka buong kapilyuhang hinimas iyon. He even grazed his hardness against her belly which made her cheeks redden.

Biglang nag-init ang katawan niya. “G-Gavril!” Saway niya saka napatingin sa gawi ng anak. Nakahinga siya ng maluwag nang makitang busy ito sa pagkain at hindi nakatingin sa kanila.

“You’re so sexy on your swimsuit and you’re making me hot right now.” Paos ang boses na anito. Kitang-kita niya ang bumabangong pagnanasa nito sa kanya. Nakasuot siya ng two-piece swimsuit na kulay pula.

Biglang nanuyo ang lalamunan niya pero hindi siya nagpadala. Gavvy was just a couple of meters away from them, for heaven’s sake!

“Reign in your horse, mister! Nasa malapit lang ang anak mo!” She rebuked in an almost inaudible voice. Tila naman nagulat ang kasintahan sa lumabas sa bibig niya.

“Anak mo? Wow, I like the sound of it. Mabuti naman at tanggap mo na na ako ang ama ni Gavvy.” His eyes were sparkling with total happiness.

“Tanggap na tanggap ko kasi sa isip at puso ko, ikaw lang ang lalaki sa buhay ko. Ikaw lang ang nakilalang ama ni Gavvy. Wala na akong dahilan pa para hindi ko tanggapin iyon. Besides, it looks like Gavvy is really enjoying your bonding moments together. Ngayon ko lang nakitang ganung kasaya ang anak ko. You’re making me fall in love with you again.” Lumuwang ang ngiti ng nobyo. He looked so pleased.

“Ako rin naman. Bawat araw na lumilipas na kasama kita, kayo ni Gavvy, lalo akong na-iinlove sa’yo. You’re such a wonderful woman.” He kissed her on the lips and her heart swelled with happiness. “Anyway, you mean it? Tanggap mo na talagang ako ang ama ni Gavvy?”

She rolled her eyes. “Ayaw mo ba?”

“Of course, gusto ko. Ikaw lang naman ang ayaw tanggapin ang katotohanan, eh.”

“Hmp! Whatever. Sige na, palitan mo na ’yang damit mo para makakain na rin tayo.” Hinalikan niya ang pisngi nito saka ibinigay ang twalya at bathrobe rito.

“Bilisan mo.” Bulong niya rito saka buong kapilyahang kinagat ang sensitibong parte ng tenga nito. He grunted because of what she did. Mukhang naapektuhan ito ng ng husto sa ginawa niya.

He was about to cup her face and kiss her but she quickly distanced herself from him. Natawa siya nang makitang nakabusangot na ito.

“Oh, bakit nakasimangot ka yata, honey baby?” She asked, feigning ignorance. His eyes darkened in need.

“You’ll pay for that tonight, honey baby. Mark my word.” Kitang-kita ang pagnanasa sa mga mata nito habang nakatingin sa kanya. Ngumisi siya.

“Let’s see about that.” Kinindatan niya ito saka tatawa-tawang iniwan ito roon.

“Mommy, bakit ang saya-saya mo po?” Takang tanong ni Gavvy nang makalapit siya rito at maupo sa tabi nito.

“Wala naman, mon cœur. Sige lang, kain ka lang d’yan. ’Wag mong pansinin si mommy.”

Tumingin si Gavvy sa gawi ni Gavril habang nakakunot-noo. “Ano po’ng ginagawa ni daddy doon?”

“Hayaan mo muna ang daddy mo. Nagpapalit lang ng damit. Lalapit na rito ’yon mamaya pagkatapos niya doon.” Sagot niya saka itinuloy na ang pagkain.

“Okay po.” Ilang segundo nga ay lumapit na rin si Gavril sa kanya at masaya silang nagsalo sa pagkain. Syempre, si Gavvy na naman ang daldal ng daldal. Panay ang kwento nito ng kung anu-ano. Panay rin ang bida nito sa ama ng mga achievements nito sa Paris.

“Really, son? You’re already a blue belter in karate?” Manghang-mangha na tanong ni Gavril.

“Yes, daddy. Sumali na rin ako sa competition before and I got the 2nd place.” Pagbibida ni Gavvy. Tumingin sa kanya si Gavril.

“Wow! Ang galing naman ng anak natin, honey baby. Kaya pala ang kulit-kulit at punong-puno ng energy.”

Natawa siya. “Oo naman. Pero kahit nagka-karate siya, hindi niya ginagamit ang kakayahan niya sa maling mga bagay. Malambing at mabait pa rin na bata that’s why mommy loves him so much. I’m so proud of him.”

“Talaga po, mommy?”

“Oo naman, baby.” Dahil sa tuwa, tumayo ang anak saka yumakap sa kanya. Hinagkan niya ito sa noo.

“I love you so much, mommy.”

Para namang nainggit si Gavril. “What about daddy, son?” Sabi nito sabay turo sa sarili. Natawa siya.

“Of course, I love you too, daddy. You and mommy are the best!” Ginulo ni Gavril ang ulo ng anak. Maya-maya pa ay nasa tubig na ulit ang dalawa at itinuloy ang pagje-jetski.

Napakagaan ng pakiramdam niya at parang nawala lahat sa isipan niya ang mga alalahanin habang pinapanuod niya ang dalawa. Wala nang mas sasaya pa sa kanya. Ngayon lamang niya naiparamdam sa anak ang isang kompletong pamilya.

Pero kinagabihan niyon, hindi siya dalawin ng antok. Umaalingawngaw sa isip niya ang banta ng ama at natatakot siyang totohanin nito ang sinabi nito. Ayaw na niyang mawalay pa sa nobyo. Nang makilala niya ito, pakiramdam niya ay doon pa lang ulit nagsimulang umikot ang mundo niya.

Before, she felt like she was living in a standstill. Ang anak lamang ang nagbibigay kasiyahan sa kanya. Kahit pa maganda ang buhay niya at sagana sa material na bagay, may hinahanap pa rin ang puso niya na hindi niya mawari.

Pero nang dumating sa buhay niya si Gavril, pakiramdam niya ay nagkaroon ng kulay ang paligid niya at natutunan niyang maging masaya sa piling ng isang lalaki.

Pinangako niya sa sarili noon na kay Gavvy na lang siya magfo-focus kahit pa may mga nanliligaw sa kanya dahil natatakot siyang baka masaktan ang anak. Ayaw niyang gawing komplikado ang buhay nilang mag-ina.

“You look down. What happened, huh?” Napasinghap siya sa gulat nang biglang magsalita ang kasintahan sabay yakap sa kanya mula sa likuran niya.

“You startled me!” Tumawa ang kumag saka siya pinatakan ng halik sa batok. Nakapusod ang buhok niya kaya malaya nitong gawin iyon. Kasalukuyang nasa terasa siya, nagpapahangin habang nag-iisip.

“Sorry. You just looked preoccupied kaya lumapit ako sa’yo. Besides, you look so sexy in your nightgown and I couldn’t help but to get affected just by staring at you.” Isinubsob nito ang mukha sa leeg niya. He inhaled. “Hmmm. You smell so good and addicting.” Malambing na bulong nito.

Biglang nag-init ang katawan niya. Kahit kailan talaga, ang nobyo lang ang nakakaapekto sa kanya ng ganun. Napakagat-labi siya at napaungol nang nagsimula na nitong halikhalikan ang leeg niya, deliberately seducing her.

“Gavril…”

“Ano ba ang iniisip mo kanina?” Mahinang tanong nito pero hindi naman tumitigil sa paghalik-halik sa leeg niya. Biglang nawala ang init ng katawan niya dahil naalala niya ulit ang ama.

“Honey, wait.” Aniya saka kinalas ang mga braso nitong nakayakap sa katawan niya saka humarap rito.

“Why? Ano’ng problema?” Kunot-noo nitong tanong. Natawa siya nang mahina dahil kitang-kita ang pagkabitin sa mukha nito. Ipinulupot niya ang mga braso sa leeg nito saka hinagkan sa pisngi.

“Nothing. May iniisip lang ako.”

“About what? Is there any problem? Tell me.” He coaxed her. Napabuntong-hininga siya saka nagbaba ng tingin. She untangled her arms around his neck and then sat on the chair.

“Tumawag si daddy noong isang araw.” Simula niya.

“What? Ano’ng sinabi niya sa’yo? Bakit hindi mo agad sinabi sa’kin?” Hindi siya nakasagot agad. She huffed.

“I’m sorry that I didn’t tell you right away. Nawala sa isip ko.” Bumuntong-hininga siya bago nagpatuloy.

“Sabi niya, binibigyan niya kami ni Gavvy ng tatlong araw upang umuwi dahil kapag hindi kami nakauwi after that, he would come and get us wherever we are. Kilala ko ang daddy. Gagawin niya talaga ang banta niya.” Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo. Gavril looked pissed. His jaw flexed tightly.

He released a breath before he took her hand and kissed it. “Ano’ng plano mo ngayon?”

“Honestly, hindi ko alam. Ang alam ko lang ay ayaw ko nang bumalik doon. Pakiramdam ko ay puro kasinungalingan ang buhay ko doon. Noon, akala ko, swerte ko kasi kahit wala akong maalala, nand’yan naman ang buong pamilya ko. Kahit pa pakiramdam ko ay sobrang nasasakal ako, mahal ko pa rin sila.

“Pero ngayon, na-realize kong malaki pala ang kulang sa buhay ko. Pakiramdam ko ay niloko ako ng sarili kong pamilya.”

His eyebrows knitted together. “What do you mean?” Mapait siyang napangiti.

“Hindi ko alam kung tama ba ako o napa-paranoid lang ako. Pero pakiramdam ko, alam nila ang tunay na nangyari sa’kin noon pero inililihim lang nila. ’Yong gamot na ipinaiinom nila sa’kin noon, pakiramdam ko, iyon ang dahilan kung bakit hindi ako makaalala.

“I’ve undergone a therapy before and I thought, it would help me recover my memory but I was wrong. Mas lalo lang nawala ang lahat hanggang sa wala na pati ’yong mga kaunting napapanaginipan ko.” Malungkot siyang tumingin sa mga mata ng nobyo. “Ayaw ko nang bumalik doon, honey. Gusto ko munang makaalala bago ko ulit sila harapin.”

“Huwag kang mag-alala, honey baby. Hindi kita ibibigay sa kanila. Kahit mahanap pa nila ang Isla Blanca, hinding-hindi ko kayo ibibigay ni Gavvy sa kanila. You are my wife and Gavvy is my son. Period.” Sumilay ang isang matamis na ngiti sa kanyang mga labi nang marinig ang sinabi nito. Gumaan ang pakiramdam niya.

Tumayo siya saka yumakap rito. Kanina ay punong-puno siya ng pangamba pero ngayong narinig ang sinabi ng nobyo, nawala ang lahat ng iyon.

“Thank you, honey baby, kasi pinagaan mo ang loob ko.” Hinalikan nito ang noo niya.

“You don’t have to thank me. Bukas, darating na ang hinihintay kong report ng kaibigan kong PI. Malalaman na natin ang lahat.”

“Ang alin?”

“Ang katotohan.” His arms tightened around her waist and then enveloped her into a tight embrace. Tumingala siya dito upang salubungin ang mga mata nito.

“Pa’no kung—” Bago pa man niya masabi ang mga nais sabihin, sinakop na ng mga labi nito ang kanyang mga labi para sa isang masarap at mainit na halik. Napaungol siya.

“Don’t think about any negative things, baby, kasi kahit ano pa ang resulta ng imbestigasyon niya, mamahalin ko pa rin kayo ni Gavvy at walang makakapaghiwalay sa atin kahit kailan.”

“Promise?”

“Promise.” Her heart swelled with so much joy.

“I love you.” Buong pagmamahal niyang bigkas. Pinagdikit nito ang kanilang mga noo.

“And I love you too, honey baby. You don’t know how much.” Pareho silang napangiti sa isa’t-isa saka muling naglapat ang kanilang mga labi. Nang gabing iyon; just like usual, they made love in the other room bago sila matulog.

Kinabukasan, nagpunta sila sa Secret Lagoon upang mag-picnic na pamilya. Syempre, masayang-masaya ang anak niya. Pati sila ni Gavril ay talaga namang nag-enjoy. Kumuha sila ng mga larawan bilang isang pamilya sa napakagandang lugar na ’yon.

Nadagdagan ang mga magandang ala-ala nila nila Gavril sa paraisong ’yon dahil ngayon, kasama nila ang anak nila.

They spent the whole day there and it was such a happy day. Ngunit nang bumalik sila sa bahay kinahapunan ay may sumalubong sa kanilang balita. Dumating ang hinihintay na kaibigan ni Gavril na si Duke.

“Bud, ito na ang mga nakalap kong impormasyon. Pasensya na at medyo natagalan. Nahirapan ako dahil sa mga humaharang. Personal na akong pumunta rito dahil gusto kong makarating sa’yo ito nang ligtas.” Anito saka ibinigay ang isang envelope.

Kunot-noong binuksan iyon ni Gavril saka binasa ang nakasulat sa mga papel doon. Stella’s heartbeat was fast because of nervousness. She felt like her breath got stuck in her throat. Kinakabahan siya sa maaaring laman ng envelope na ’yon. Napalunok siya.

“A-Ano’ng nakasulat, honey?” Medyo nanginginig ang boses na tanong niya. Tumingin ang nobyo sa kanya at kitang-kita niya ang sakit na dumaan sa mga mata nito. Napa-upo ito sa upuan na parang nawalan ng lakas ang buong katawan.

Nalaglag ang mga luha niya. Sa itsura nito ay alam na niya kung ano ang laman na impormasyon ng mga papel na hawak nito.

“Gavril…” She began softly and was about to hold his hand when somebody spoke from behind her.

“Stella!” Nanlalaki ang mga matang napalingon siya at ganun na lamang ang gulat niya nang makita ang ama kasama ang mommy at lola niya. May kasama ring bodyguards ang mga ito. Hindi siya nakapagsalita agad.

Naroon sila sa patio ng bahay kaya naman agad nilang nakita ang mga bagong dating. Si Gavvy ay nasa taas, kasalukuyang naliligo.

“Didn’t I tell you that I would find you, Stella? Where is Gavvy? Let’s go home!” Akmang hahawakan ng ama ang kamay niya nang biglang humarang si Gavril sa pagitan nilang mag-ama. Napasinghap siya nang makita ang matinding galit sa mukha ng nobyo.

“What is the meaning of this?” He asked her father through gritted teeth. Parang sasabog na parang bomba ang itsura nito dahil sa matinding galit.

“I don’t need to explain anything to the likes of you!” Sagot ng ama saka hinawakan siya sa kamay at hinila.

“Let’s go home whether you like it or not!”

“Daddy, no! I don’t like to go back home!” Pilit niyang hinila ang kama mula rito pero hindi siya nito binitawan.

“Let go of her.” Mariin ang boses na sabi ni Gavril pero hindi ito pinakinggan ng ama at patuloy pa rin siyang hinila. Doon na sumabog ang galit ni Gavril.

Namalayan na lamang niyang nagpapambuno na ang ama at ang kasintahan.

“Stop it!” Tili niya pati na ang abuela at ng ina. Pilit silang umawat pero hindi pa rin tumigil ang mga ito. Galit na galit ang dalawa sa isa’t-isa at para nang magpapatayan. Kahit may edad na ang ama, matikas pa rin ito dahil alaga ang katawan sa gym.

“I said stop it!” Pilit niyang pinaghiwalay ang dalawa. Pati si Duke ay tumulong na rin. Ngunit hindi sinasadyang matulak siya ng mga ito kaya nawalan siya ng balanse at natumba. Dahil doon ay bahagyang tumama ang ulo niya sa isang matigas na bagay.

Napadaing siya sa sakit pero nagdilim na ang pangin niya.

“G-Gavril…” ’Yon ang nanulas sa kanyang mga labi bago siya mawalan ng malay.

Ano kaya ang laman ng envelope na ibinigay ni Duke kay Gavril?

Makukuha kaya ng ama ni Gavril sina Stella at Gavvy mula kay Gavril?

Ano kaya ang mangyayari kay Stella pagkatapos nito?

Ano kaya ang mangyayari sa susunod na chapter?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 30

CHAPTER 30

KUYOM NA KUYOM ang mga palad ni Gavril habang naghihintay sila sa labas ng emergency room. Kanina pa parang gustong sumabog ng galit niya pero pinipigilan niya ang sarili. Ayaw niyang ipakita sa anak ang totoong nararamdama niya at hindi rin iyon ang tamang oras para pairalin niya ang init ng ulo.

Kasalukuyang hinihintay nila ang paglabas ng doctor na tumitingin kay Stella. Ang mga magulang ng dalaga at ang lola nito ay naroon rin at masama ang pagkakatingin sa kanya pero wala siyang pakialam sa sasabihin ng mga ito.

Ang mahalaga sa kanya ay ang kapakanan ng dalaga. Kahit alam niyang hindi gusto ng pamilya nito ang presensya niya, ipinagwalang-bahala na lamang niya iyon.

You can do this, honey baby. You’ve been through a lot already. Alam kong kaya mo ’to. He prayed hard silently. Hindi niya kakayanin kapag may nangyaring masama rito. Kung hindi niya pinairal ang galit niya, sana ay hindi nangyari ang mga nangyari.

He huffed full of frustration.

“Daddy, is mommy going to be alright?” He got out of his reverie when he heard his son’s worried voice. Parang maiiyak ito. Hinarap niya ito saka bahagyang yumuko upang hawakan sa mga balikat.

“Yes, son. Magiging okay ang mommy mo because she’s a strong woman.” Pagbibigay assurance niya rito.

“Talaga po, daddy?” Parang hindi pa rin kumbinsidong sagot nito.

“Oo naman, anak. Sa tingin mo ba, iiwan tayo ng mommy mo?” Umiling ito bilang sagot. His eyes were beginning to water.

“Yes, you’re right. Hindi niya tayo iiwan kasi mahal na mahal niya tayo. Kaya be strong para kapag magising na si mommy mo, magiging proud siya sa’yo kasi hindi ka umiyak. You’re a brave boy, right?” Sabi niya kahit kita niyang malapit nang tumulo ang mga luha nito.

Pinunasan nito ang mga mata gamit ang likod ng kamay saka ngumiti. “Yes, daddy. I’m a brave boy. Hindi ako iiyak kasi ayaw kong mag-worry si mommy.” Ginulo niya ang buhok nito saka niyakap upang iparamdam rito na magiging okay rin ang lahat.

Nanikip ang dibdib niya pagkakita sa itsura nito. Pati siya ay alalang-alala pero hindi siya dapat mawalan ng pag-asa.

Ilang minuto pa ay lumabas na rin ang doctor. Agad silang lumapit rito.

“Sino po ang kamag-anak ng pasyente?” Tanong ng doctor habang nakatingin sa kanilang lahat.

“We are her parents.” Sagot ng mommy ng nobya habang nakatingin sa kanya na punong-puno ng pagkadisgusto. Napatiim-bagang siya.

“And I am her husband, doctor.” Pakilala niya.

“You—!” Akma siyang susugurin ng ama ni Stella pero agad itong inawat ng asawa nito. Hinarap niya ito ng buong tapang.

“I’m just telling the truth, sir.” Sabi niya rito saka humarap sa doctor na nakakunot-noo sa kanila.

“Sige po, doc. Kumusta na po ang asawa ko?”

“She’s okay now. Sa ngayon, wala naman siyang internal bleeding and that’s good news. Kaya lang, hintayin pa natin ang resulta ng mga ibang tests na isinagawa namin sa kanya para masigurong walang damage sa kanya ang pagkakabagok ng ulo niya.” Nakahinga siya ng maluwag nang marinig iyon mula sa doctor.

Kanina ay parang bibigay na ang mga tuhod niya sa sobrang takot na baka kung napaano na ang asawa.

“Pwede na po ba namin siyang makita, doc?”

“Yes, you can pero pagkatapos na lang siyang mailipat sa hospital suite niya. I’ll go on ahead.”

“Thank you, doc.” Tumango lang ang doctor bilang tugon saka ito naglakad palayo. HInarap niya ang anak.

“Narinig mo ’yon, buddy? Mommy is okay now.”

“Opo, daddy! Ang saya-saya ko!” Masigla na ulit ang itsura ng anak. Ilang saglit pa ay inilabas na mula sa emergency room si Stella na nakahiga sa stretcher upang dalhin sa magiging kwarto nito. Wala pa rin itong malay.

Sumunod sila at nang matapos itong ilipat sa higaan roon ay saka pa lamang sila pinayagang makita ito.

“Let’s go inside.” Hinawakan niya sa kamay ang anak at akmang papasok sa kwartong kinaroroonan ng dalaga ngunit humarang sa may pintuan ang papa ni Stella.

“Don’t you dare go near my daughter, Caballero.” Banta nito habang masama ang tingin sa kanya. Pati ang mama at lola ng kasintahan ay humarang na rin sa kanya.

Habang naghihintay sila sa labas ng emergency room kanina ay hindi nagsasalita ang mga ito ngunit ramdam niya na ayaw ng mga ito presensya niya roon dahil sa talim ng titig ng mga ito. Pero ngayon, mukhang hindi na nakatiis ang mga ito.

“Narinig mo ang asawa ko, Mr. Caballero. You’re not welcome here. You can go home. We can take over from here.” Anang mama naman nito na lalong nagpatindi ng galit niya. Kanina pa siya nagpipigil na ’wag sumabog.

“She is my wife at walang sino man ang makakapigil sa’kin para lapitan siya, kahit kayo pa.” Matigas niyang sagot sa mga ito.

“Gavvy, come here sweetheart. Mommy is waiting for you.” Tawag naman ng lola ni Stella sa anak. Tumingin sa kanya ang anak na nalilito.

“What about daddy?”

“Don’t call him daddy, Gavvy. C’mon, follow your mamie. Your mommy is waiting for you inside.”

“But, lolo, he’s my daddy. I’m sure, mommy will be happy kapag nakita si daddy paggising niya.” His son reasoned out.

“Gavvy, ’wag nang matigas ang ulo. Sumama ka na lang kay mamie sa loob.”

“But, lola—” Magpoprotesta pa sana ang anak pero pinutol na niya ang anumang sasabihin nito.

“Son, go on ahead. Susunod na lang si daddy mamaya. Kakausapin ko muna ang lolo at lola mo.” Aniya rito.

“Talaga po, daddy? You’re not going to leave without telling us?”

“Of course not, son. I promise you that.”

Ngumiti ito. “Okay po.” Nakangiti siya rito hanggang sa makapasok na ang mga ito sa loob. Nang maisara na ang pintuan ay agad nawala ang ngiti niya saka tumingin sa mga magulang ni Stella na punong-puno ng panghuhusga.

“Bakit niyo nagawa sa amin ’to?” He asked them full of resentment.

“Wala kaming alam sa sinasabi mo. Mas mabuting umalis ka na dahil wala ka namang dahilan para manatili pa rito.” Sagot ng mommy ni Stella na lalong ikinagalit niya.

“Wala kayong alam? Talaga, Mrs. Alexeev? ’Wag niyo nang subukang paikutin ang ulo ko dahil alam ko na ang totoo!” Malakas ang boses na sagot niya at bahagya itong napaigtad.

“Damn you! You don’t the right to talk to my wife like that!” Ang galit na sita ni Mr. Alexeev at saka binigwasan siya ng isang suntok sa mukha. Nagngalit ang mga ngipin niya sa sobrang galit. Gusto niyang magwala at manakit pero ayaw niyang maulit ang sakitang nangyari sa pagitan nila ng ama ng asawa kanina lang.

Dahil hindi mailabas ang galit, ang pader ang pinagdiskitahan niya. Doon ibinuhos ang galit. Mabuti na lamang at walang tao sa pasilyong kinaroroonan nila.

Para namang nagulat ang mag-asawa dahil sa ginawa niyang pagsuntok sa pader.

“Gustong-gusto kong saktan kayo ngayon dahil sa ginawa niyo sa pamilya ko pero hindi ko gagawin ’yon alang-ala na lang sa ma-ina ko. Ngayon, magsabi kayo ng totoo! Bakit niyo pinalabas na patay na ang asawa at anak ko?!” They looked taken aback.

“W-What are you talking about? Mishka is already dead! Stella is not your—”

“—Don’t you dare lie, Mrs. Alexeev. I told you; alam ko na ang totoo! Si Stella at si Mishka ay iisa! Asawa ko siya at anak namin si Gavvy! You ruined our lives!” Parang sasabog ang dibdib niya habang sinasabi iyon.

Oo. Naroon sa binigay ni Duke ang lahat ng ibidensiya na si Stella at Mishka ay iisa kaya nang dumating ang pamilya nito at pilitin itong sumama sa mga ito, doon na sumabog ang galit niya at napatulan ang ama ng asawa.

Hindi agad nakahuma ang mga ito sa mga sinabi niya. Kita niya ang guilt na bumalot sa mukha ni Mrs. Alexeev.

“How could you do this to us? Ano ba ang nagawa ko para gawin niyo sa pamilya ko ito? Alam niyo ba kung gaano kasakit sa akin noong malaman kong namatay ang mag-ina ko? Ilang taon akong nagluksa at hindi matanggap-tanggap ang nagyari! Ginusto ko ring magpakamatay dahil pakiramdam ko, wala na akong dahilan pa para mabuhay!

“Oo, buhay ako nitong mga nakaraang taon pero deep inside, patay na ako! Hindi ko nagawang maging masaya dahil wala na ang mga taong nagbibigay ng kaligayahan sa’kin! Napakasakit ng mga pinagdaanan ko pero ngayon, malalaman ko lang na minanipula niyo lang pala ang lahat?!

“Ano’ng klaseng mga tao kayo?! Pati anak at apo niyo, niloko niyo! Sinamantala niyo ang amnesia ni Mishka para lang makuha ang gusto niyo! Alam kong mula pa noon, ayaw niyo na sa akin pero wala kayong karapatan para gawin ito sa amin! Hindi kayo Diyos at lalong hindi niyo pag-aari ang anak niyo para manipulain ng ganito!

“Sa lahat ng pwedeng manakit kay Mishka ng ganito, kayo pang mga magulang niya ang gagawa sa kanya nito! Hindi na kayo naawa sa mag-ina ko! Ano’ng klaseng mga tao kayo?!” Punong-puno ng hinanakit at galit niyang sumbat sa mga ito.

Parang hindi na niya kaya pang tingnan ang mukha ng mga ito dahil sa sobrang galit. Hindi siya makapaniwala na may tao palang ganito.

“Wala kang karapatang pagsalitaan kami ng ganyan! Ginawa lang namin kung ano ang alam naming tama upang ilayo ang anak namin sa gaya mo! Ayaw namin siyang masaktan! Ang kapal ng mukha mong sumbatan kami ng ganyan! Bakit, nakalimutan mo na ba ang ginawa mo noon?!

“Kung meron mang dapat magalit dito, kami ’yon! You don’t deserve Mishka! Ikaw ang dahilan kong bakit siya napahamak! Ikaw ang nagtulak sa amin para gawin namin ito sa sarili naming anak dahil mas gusto naming magalit siya sa amin kaysa masaktan siya ng todo dahil sa’yo!

“You don’t have the right to put the blame on us dahil ikaw mismo ang unang sumira sa pamilya mo! You don’t deserve our daughter and Gavvy!” Mrs. Alexeev retorted full of anger. Kung galit siya, galit rin ang mga ito.

Napakuyom ang mga kamao niya. Akma siyang magsasalita nang biglang bumukas ang pintuan at lumabas ang lola ng asawa.

“Gising na siya!” Masayang balita nito pero naroon rin ang pag-aalala. Maya-maya pa ay dumating ang doctor at nurse upang tingnan si Mishka. Matiyaga silang naghintay sa gilid ng kwarto habang sinusuri ng doctor ang dalaga.

Parang gustong sumabog ng dibdib sa sobrang kaligayahan habang pinagmamasdan ang asawa. Sa paraan ng pagsasalita nito at pagsagot sa mga tanong ng doctor ay parang bumalik na ang memorya nito. Si Gavvy ay nakayakap sa ina at naglalambing.

“It looks like everything’s alright with her for now. Mukhang nagbabalik na rin ang mga ala-ala niya. Hindi pa lahat pero siguradong malapit na.” Lumundag ang puso niya sa narinig.

“Please, don’t stress her out. Her memories are on the process of returning kaya ’wag niyo siyang bigyan ng dahilan para ma-stress. You can talk to her now.” Nang lumabas ang doctor, agad lumapit ang mga magulang ni Mishka rito at yumakap. Pati na ang lola nito.

“I’m so glad that you’re finally fine, anak. Pinag-alala mo kami.” Naiiyak na sabi ng ina nito. Parang hindi nagkita-kita ang mga ito sa loob ng mahabang panahon habang nag-uusap. Kita niya ang saya sa mukha ng asawa.

Nang matapos ang mga ito, he decided to approach her. “Honey baby…” Kuha niya sa atensyon nito at akmang lalapitan ito pero nang mag-angat ito ng tingin sa kanya ay napatigil siya. Bakit? Dahil walang anumang mababakas na emosyon sa mukha nito.

Ang saya na nakita niya sa mga mata nito kanina lang habang kausap ang pamilya nito ay parang bulang nawala. She looked cold and emotionless.

“Sino siya?” Napasinghap siya nang marinig ang tanong nito. Parang nakatingin lamang ito sa isang estranghero at punong-puno ng pagkadisgusto ang mga mata.

“He’s my daddy, mommy. Don’t tell me, you forgot?” Gavvy answered confusedly.

“Daddy? Hindi ko kiya matandaan, anak. Siguro, nagkakamali ka lang.” Parang may kutsilyo na tumarak sa puso niya na sa bawat salitang binibitawan nito ay lalong lumalalim ang pagkakatarak niyon.

“H-Honey baby…You’re kidding right? Please, tell me that you’re just joking.” Hindi makapaniwalang sagot niya. Akma niya itong lalapitan pero hinarang siya ng ama nito. Gusto niya itong itulak pero nagsalita ulit ang dalaga.

“Gusto ko nang magpahinga. Please, paalisin niyo na siya dito sa kwarto ko.” Anito saka nag-iwas na ng tingin.

“But, mommy—”

“Gavvy, your mommy needs to rest.” Putol ni Mrs. Alexeev sa anumang sasabihin ng anak bago ito humarap sa kanya. “You heard my daughter, Mr. Caballero. You can go now.” Naglakad ito papunta sa pintuan saka binuksan iyon. Talagang pinapaalis na siya.

Hindi makapaniwalang tumingin siya sa asawa. Hindi ito ang inaasahan niyang reaction nito pagkagising nito. Pakiramdam niya ay ibang tao ito.

“Mishka…” Tawag niya rito, nagmamakaawa. Pero nang tumingin ulit ito sa kanya, natigilan siya nang makita ang expression nito. Napakalamig ng mga tingin nito at parang may galit sa mga mata nito. Naumid ang dila niya at hindi agad nakapagsalita.

“The door is widely open, Mr. Caballero. You may leave now.” Mariin ang boses na sabi ni Mishka bago ito tumagilid ng higa, patalikod sa gawi niya. Para siyang pinagbagsakan ng langit at lupa. Namuo ang mga luha sa kanyang mga mata at gusto niyang maiyak pero nilaban niya iyon.

Marami na silang pinagdaanang mag-asawa para sumuko siya.

“I wont’ give up on you, honey baby. Babalikan kita…kayo ni Gavvy. Pitong taon kong hinintay na makita kita, kayo ng anak natin kaya ngayong nandito na ulit kayo sa tabi ko, gagawin ko ang lahat para maging buo ulit ang pamilya natin. Mahal na mahal ko kayo ng anak natin. Tandaan mo ’yan.” Akma siyang tatalikod nang habulin siya ng anak.

“Daddy!” Yumakap ito sa kanya. Yumuko siya upang yakapin ito.

“Take care of your mommy while daddy’s gone, okay? Don’t worry, babalikan ko kayo. I love you and your mommy so much.” Hinagkan niya ito sa noo.

“You’ll come back? Is that a promise?”

“Yes, buddy. That’s a promise.” Nang lumabas siya nang kwartong iyon, saka pa lang niya hinayaang tumulo ang kanyang mga luha.

Pakiramdam niya ay gumuho ang mundo niya. Ang tagal-tagal niyang hinintay ang pagkakataong ito pero bakit kung kailan akala niya ay mabubuo na sa wakas ang pamilya niya, saka pa nagkaganito?

Huminga siya ng malalim saka pinunasan ang kanyang mga luha. This is not the time to act weak, moron! Ipakita mo kay Mishka kung gaano mo siya kamahal! ’Wag mo siyang susukuan! Iyon ang sigaw ng puso at isip niya at kahit papaano ay nagkaroon siya ng lakas ng loob.

Tama! Kailangan niyang ipaglaban ang pamilya niya.

“I won’t ever give up on you, honey baby. Not now that you finally came back to me.” He uttered determinedly as if Mishka was there in front of him.

Sino sa inyo ang nakahula sa simula pa lang na si Mishka at Stella ay iisa?

Hindi nga kaya talaga matandaan ni Mishka si Gavril?

Bakit nga kaya itinago si Mishka ng pamilya nito?

Ano nga kaya nagawa ni Gavril noon na naging sanhi ng pagkasira ng pamilya nito?

May pag-asa pa kayang magkabalikan sila?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 31

HAPPY WEEKENED, BLAZERS!

Anway, kung hindi niyo pa nabasa, read my story, WILD DESIRE too. It’s my newest english story:)

CHAPTER 31

MAPAIT na napangiti si Mishka habang nakatitig sa picture na hawak niya. Napahawak siya sa dibdib baka sakaling mabawasan ang sakit pero hindi nangayri iyon. Napakagat-labi siya saka napahikbi. Tuloy-tuloy ang pagdaloy ng mga luha niya.

Gusto niyang punitin ang hawak na larawan dahil sa nararamdamang galit at sakit. Nanginginig ang mga kamay niya at akmang gagawin iyon pero ’di niya kaya. Lalo siyang napaiyak. Ang larawang iyon ay ang unang larawan nila na magkasama ni Gavril.

Kitang-kita ang saya sa kanilang mga mukha. Love was so evident in their eyes. Mga bata pa sila ng binata noon pero alam na nilang mahal nila ang isa’t-isa. Pero minahal nga ba siya talaga ni Gavril o siya lang ang nagmahal sa kanilang dalawa?

“Tama na ’yang pag-iyak mo, Mishka. Hindi ito makakabuti sa’yo.” Nag-angat siya ng mukha nang marinig ang boses ng abuela. Pinunasan niya ang mga luha saka humugot ng malalim na hininga upang kalmahin ang sarili.

Pinakatitigan niya ito.

“Sino po ba kayo talaga?” Tanong niya. Sa isang iglap, pakiramdam niya ay hindi niya kilala ang kaharap. Oo, noong magising siya mula sa pagkaka-coma, nagpakilala itong lola niya. Pinaniwalaan niya iyon ng ilang taon.

Pero ngayong nagbabalik na ang mga ala-ala niya, pakiramdam niya, isa itong estranghero. Kilala niya na hindi. Naging malungkot ang mukha nito dahil sa tanong niya.

Umupo ito sa tabi niya saka kinuha ang isang kamay niya. “I know, I’ve been so strict these past few years pero ginawa ko lang iyon para sa kabutihan mo. Wala namang nagbago, eh. Oo, hindi mo ako nakilala mula noong bata ka kasi may naging hindi kami pagkakaunawaan ng mommy mo. She cut me off her life.

“Noon dalaga pa siya, nagalit siya sa’akin dahil ang gusto kong pakasalan niya ay ang anak ng kaibigan ko. Hindi niya matanggap na ipinagkasundo ko siya. Pakiramdam niya, ginawa ko ’yon sa kanya dahil mas mahal ko ang negosyo naming kaysa sa kanya kaya lumayas siya. Doon ko napagtanto na hindi ko pala dapat siya pinipilit sa mga bagay na ayaw niya.

“Akala ko kasi ay iyon ang makakabuti sa kanya. Hinanap ko siya at gustong pabalikin pero malaki na ang galit niya sa’kin. Kaya hanggang nagkapamilya siya, hindi niya ako hinayaang pumasok sa buhay niyo dahil pakiramdam niya, gagawin ko rin ang ginawa ko sa kanya sa inyong magkapatid.”

“You’re mommy’s mother?” Hindi makapaniwalang tanong niya. Tumango ito.

“Yes, hija.” Hindi siya makapaniwala. Akala niya kanina, binayaran ito ng mga magulang niya upang magpanggap na lola niya pero hindi pala. Buong buhay niya ay wala siyang nakasamang lolo at lola. Ang mga magulang ng daddy niya ay nasa Russia at minsan lang kung dumalaw sa kanila noon.

Kapag nagtatanong sila ni Kenzie noon sa mommy nila kung nasaan ang mga magulang nito ay lagi nitong iniiba ang usapan. Sumasagot naman ito at sinasabing patay na ang papa nito pero hanggang doon lang.

“Akala ko noon, hindi na kami magkakaayos pang mag-ina pero nagulat ako nang isang araw, dumating ang mommy mo sa Paris. Sinabi niya lahat ng mga nangyari at tinanong ako kung pwedeng ako muna ang mag-ala sa inyo ni Gavvy.

“Pumayag ako pero hindi ko inasahan ang mga sususnod niyang sinabi. Ginawan ng daddy mo ng paraan para magkaroon ka ng ibang katauhan. Isinunod niya ang apelyido mo sa apelyido ng namayapang asawa ko, na lolo mo. Matagal ko nang inasam na magkalapit kami ulit kaya sumama ako sa kanya pabalik dito sa Pilipinas.

“Ayaw ko sanang lokohin ka to this extent pero ayaw ko rin namang lalong magalit sa ’kin ang mommy mo. Noon lamang siya lumapit at humingi ng pabor sa’kin kaya hindi ako nakatanggi. Gustong-gusto kong magkaayos kaming mag-ina at nangyari naman iyon nitong mga nakaraang taon.” Hinaplos nito ang mga pisngi niya.

“Sorry, apo. I needed to do all the things that I’ve done, kami ng mga magulang mo, para protektahan ka.” Punong-puno ng pagsisisi ang mukha nito. Ngayon lamang niya ito nakitang naging transparent sa kanya sa mga nararamdaman nito.

Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Hindi rin niya alam kung magagalit siya sa mga ito o hindi. Ngunit isa lang ang alam niya, nasasaktan siya sa mga nangyari. Pakiramdam niya ay napaglaruan siya. Sa lahat ba naman ng tao, ang pamilya pa niya ang gagawa sa kanya nito.

Pero sa isang banda, nakatulong rin ang pagkawala ng memorya niya sa kanya dahil ilang taon rin niyang nakalimutan ang lahat ng mga nangyari sa nakaraan. Ngunit ngayong nagbalik na ang lahat sa kanya, bumalik rin ang sakit.

Muli niyang pinakatitigan ang litratong hawak niya. “Kayo rin ba ang may kagagawan kung bakit hindi bumalik ang mga alaala ko ng ilang taon? ’Yong gamot na iniinom ko noon at ang therapy na pinagawa niyo sa’kin; ang mga ’yon ba ang dahilan kung bakit hindi nagbalik ang mga ala-ala ko kaagad?”

Akmang sasagot ang abuela nang may kumatok sa pintuan bago iyon bumukas. Pumasok ang mga magulang niya.

“Sila na ang magpapaliwanag sa’yo ng lahat.” Sabi ng lola niya. Tumingin siya sa mga magulang, humihingi ng paliwanag.

“We did what we had to do in order to protect you, Mishka.” Iyon ang namutawi mula sa mga labi ng ama.

“Tama ang daddy mo, anak. Ginawa lang namin ang alam naming tama noon. Gavril doesn’t deserve to be with you. Kung sana sumunod ka na lang sa amin ng daddy mo sa simula pa lang, hindi mangyayari ang mga nanyari sa’yo. Tingnan mo ang ginawa ng lalaking ’yon sa’yo.

“Muntik ka nang mamatay, kayo ng anak mo dahil sa kagagawan niya. Ginawa namin ang lahat para hindi mo na siya maalala pa. Binigyan ka namin ng bagong katauhan dahil gusto naming mamuhay ka ng normal. Ginusto naming makalimutan mo na siya para tuluyan na siyang mabura sa buhay niyong mag-ina.

“Pinayagan ka naming umuwi dito sa Pilipinas dahil sa negosyo pero ang mas malaking rason namin ay para maikasal na kayo ni Martin. Bilang mga magulang mo, gusto naming maging masaya ka ulit. Pero hindi namin inasahan na makikita ka ng lalaking ’yon.

“Akala namin ay naniwala siyang patay na kayo ng anak niyo. Without us knowing, you involved yourself with him again. Ang pagkakamali lang namin ay hindi namin nalaman agad. Kung alam lang namin na siya pala ang kasama mo sa Pagudpud, we could’ve done something.” Kita niya ang galit sa mukha ng ina.

“So, I was right. You made me undergo that therapy and take those medicines not to help me regain my memories but to prevent it from coming back.” It was more of a statement than a question.

“Yes, sweetheart. We did that for your own good.” Sagot ng ama niya. She gritted her teeth as she shook her head.

“No, hindi niyo ginawa ang lahat ng ’yon para sa kabutihan ko. Ginawa niyo ang lahat ng ’yon para makuha niyo ang gusto niyo; para mapasunod ako. Oo, ngayong naaalala ko na ang lahat, masakit sa’kin pero alam niyo ang mas masakit? Ang malamang niloko ako ng sarili kong pamilya.

“Kaya pala pakiramdam ko, isa akong robot na sunod-sunuran sa lahat ng gusto niyo. Hindi mawala-wala sa isip ko na parang may mali pero pinagsawalang-bahala ko iyon. Kahit labag sa loob ko, ginawa ko ang lahat ng mga kagustuhan niyo. Gustong-gusto kong gumawa ng paraan noon para bumalik ang mga ala-ala ko pero nang sinabi niyong hindi makakabuti sa’kin ang pag-uwi dito sa Pilipinas at makaalala, hindi na ako nagpumilit pa.

“I trusted you because you’re my family. I was pretty confident na lahat ng paghihigpit at pagdidikta niyo sa akin ay para sa kabutihan ko. Kahit nasasaktan at nasasakal ako, pilit ko pa ring inunawa ang lahat. Pero ngayon, alam ko nang hindi pala ’yon para sa kabutihan ko. Oo, masakit ang mga nangyari sa pagitan namin ni Gavril pero napakasakit ding malaman na pati ka’yo, pinagmukha niyo akong tanga at ginawang tau-tauhan.” Sumbat niya sa mga ito na punong-puno ng hinanakit.

“Wala sa intension namin na saktan ka. Sana sinabi mong ganun na pala ang nararamdaman mo para nalaman namin.”

Lumapit sa kanya ang ina at naupo sa tabi niya. Akmang hahawakan nito ang kamay niya pero umiwas siya.

“Gusto ko nang magpahinga. Please, leave me alone.” Malamig niyang saad.

“Anak, nagkakamali ka. Hindi namin intension na—”

“Mommy, please. I want to be alone.” Matigas niyang putol sa anumang paliwanag nito. Ilang segundong walang nagsalita hanggang sa tumayo ang ina.

“Let’s talk about this when you’re ready to listen to reasons.” Anito saka niyaya nang palabas ang abuela at daddy niya. Nang makalabas ang mga ito, muling tumulo ang mga luha niya. Her chest felt so heavy yet empty.

She felt so alone. Galit niyang pinunasan ang mga luha. Ayaw na niyang umiyak pero pero tuloy-tuloy pa rin ang pagtulo ng mga luha niya. Inilagay niya sa ibabaw ng bedside table ang hawak na larawan at akma siyang mahihiga na nang may kumatok.

“Mommy?” Rinig niyang tawag ng anak.

“Come in.” Sabi niya. Bumukas ang pintuan at pumasok si Gavvy.

“Mommy, are you crying?” Nag-aalalang tanong nito nang makita ang itsura niya. Agad niyang pinahid ang mga luha.

“N-No, mon cœur. Something just got into mommy’s eyes.” Sagot niya na pilit ngumiti. Lumapit ang anak niya saka sumampa sa kama. Agad itong yumakap sa kanya. Napangiti siya ngunit nagulat siya nang marinig ang hikbi nito.

Bumitaw siya rito upang titigan ang gwapo nitong mukha. “Bakit ka umiiyak?” Nag-aalalang tanong niya rito.

“Because you’re crying, mommy. I hate seeing you cry. It hurts here.” Itinuro nito ang tapat ng puso nito. Napangiti siya.

“Ikaw talaga. Don’t worry about mommy. Masama lang ang pakiramdam ko but I’ll be fine.”

“Talaga po? You’re not crying kasi inaway ka nila lolo, lola at mamie?” Bahagya siyang natawa sa tanong nito.

“Oo kaya tama na sa pag-iyak. Alam mo naman na ayaw ni mommy na nakikita kang umiiyak kasi masakit dito.” Aniya sabay turo sa tapat ng puso niya. Pinunasan nito ang mga luha saka muling yumakap sa kanya. Hinagkan niya ito sa noo.

Mabuti na lang at naroon ang anak. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam niya. Isang yakap lang nito sa kanya ay pakiramdam niya, kakayanin niya lahat ng sakit. Ilang minuto rin silang nanatili sa gano’ng posisyon.

“Mommy, is it true that we’ll be going back to Paris soon?” Her son asked out of the blue. Her body went still.

“Saan mo naman narinig ’yan?” Kunot-noong tanong niya rito.

“I overheard lolo, lola and mamie talking a while ago before I came here. Ang sabi ni lola, we’re going back to Paris as soon as possible.” Bahagyang lumayo ang anak sa kanya saka tumingin sa mukha niya. “Paano na po si daddy? Iiwan na naman po ba natin siya?” Malungkot na tanong nito.

“Mon cœur…” She tried to say something but not a single word came out of her mouth.

“I don’t want us to leave daddy, mommy. I don’t want to be separated from him again.” Umiling-iling pa ito. Hindi niya alam ang isasagot sa anak. Hindi rin niya alam kung ano ang mararamdaman sa binabalak ng mga magulang niya at abuela.

“Please, mommy. Promise me na hindi natin iiwan si daddy. Gusto ko siyang makasama. I want our family to be complete again. Please, promise me.” Parang maiiyak na pakiusap ng anak at kumirot ang puso niya sa itsura nito.

Niyakap niya ito ng mahigpit. Kung siya lang ang masusunod ay ayaw na niyang makita pa ang binata pero ayaw niyang maging makasarili. Nariyan ang anak niyang nangangailangan ng kalinga ng isang ama. Kahit ano pa man ang nangyari sa pagitan nila, walang kinalaman doon ang anak at ’di dapat ito maapektuhan.

Masakit sa kanya kapag nakikita ang anak na umiiyak o nalulungkot kaya ginagawa niya ang lahat ng ikasisiya nito.

Pero ngayon, hindi na niya alam ang gagawin. Mapait siyang napangiti. Paano nga ba humantong sa ganito ang relasyon nila ni Gavril? They were so in love with each other. Para na ngang walang makakapaghiwalay sa kanila noon dahil sa tindi ng pagmamahalan nila pero lahat ay may hangganan.

Then, the events of the past started coming back to her…

Dapat sana, ilalagay ko na ang nakaraan dito pero mahaba na ang chapter na ’to kaya sa next chapter na lang niyo malalaman ang nangyari sa nakaraan. :)

Ano sa tingin niyo ang nagawang kasalanan ni Gavril kaya galit si Mishka sa kanya?

Para sa inyo, tama ba ang ginawa ng mga magulang ni Mishka sa kanya noong nagka-amnesia ito?

Maaayos pa kaya nila ang relasyon nila?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 32

A/N: Para po sa mga nagtatanong: TUESDAY & FRIDAY po ang pag-aupdate ko ng story’ng ito.

CHAPTER 32

The past

KANINA pa tingin ng tingin sa orasan si Mishka. Gabi na pero wala pa rin na umuuwi si Gavril. She already tried to call him but his number was unreachable. Kung anu-ano na ang mga negatibong isipin na pumapasok sa isipan niya pero pilit niya iyong inaalis sa isip.

Napatingin siya sa natutulog na anak na si Gavriel. Mabuti na lang at tumahan na rin ito. Kanina pa kasi ito iyak ng iyak.

Limang buwan na rin nito at lumalaking isang cute at malusog na baby. Kahit namana nito ang kulay ng mata sa kanya, kamukhang-kamukha ito ni Gavril.

Dahan-dahan siyang umalis sa kama para sana bumaba upang doon na hintayin ang asawa pero biglang nagising ang anak at pumalahaw ng iyak. Agad siyang bumalik sa pagkakahiga sa tabi nito.

“Shhh…Don’t cry. Mommy is here.” She cooed gently but he didn’t stop crying. Hinihila nito ang damit niya kaya alam na niya ang gusto nito. Mukhang gutom na gutom na. Bago kasi ito matulog, ayaw magdede. Iyak lang ito ng iyak.

Tinanggal niya ang botones ng suot na damit saka ini-unhook and bra niya upang padedehin ito. Agad itong tumigil. Napangiti na lang siya sa anak kahit pagod na siya sa maghapong pag-aalaga rito. Tumigil muna kasi siya pansamantala sa pag-aaral upang alagaan ang anak.

Nag-dedede pa kasi ito kaya hindi niya basta maiwan. Kapag hindi siya nito nakikita ay iyak ito ng iyak. Siya ang nagkusa na tumigil muna kahit isang taon lang upang maalagaan ito.

“Ikaw talaga. Ang sarap-sarap ng tulog mo kanina pero aalis lang si mommy, magigising ka na.” Kausap niya rito habang hinahaplos ang manipis pa rin nitong buhok. Para namang nakakalokong tumawa ang anak. Gising na gising na ito at mukhang maganda na ang mood.

Napailing na lamang siya. Nasa ganun pa rin silang posisyon nang may kumatok sa pintuan ng kwarto. Biglang bumangon ang tuwa sa dibdib niya. Baka si Gavril na ’yon.

“Come in, honey baby.” Aniya pero nang bumukas iyon at makita kung sino ang pumasok, nawala ang excitement at ngiti niya sa mga labi.

“Mommy…” Hindi niya inaasahan ang pagdating nito. Ang gusto ng mga ito noon ay sa family house nila sila titira ni Gavril kasama ng mga ito pagkatapos nilang ikasal pero hindi pumayag ang binata kaya sa penthouse nito muna sila tumira pansamantala habang wala pa silang bahay.

Nangako kasi ito sa kanya na kapag maayos na ang lahat at nakatapos na ito ng pag-aaral, bibili na ito ng bahay na sarili nila. Malapit na kasing maayos lahat ng naiwan ng ama nito at umaasa si Gavril na ito ang magmamana sa negosyo ng mga ito dahil ito lang naman ang nag-iisang tagapagma ng mga magulang nito.

“Bakit kayo lang mag-ina ang nandito? Nasa’n ang magaling mong asawa?” Kunot-noo nitong tanong saka lumapit sa kanila upang hagkan sa noon si Gavriel.

“Hindi pa po siya nakakauwi, mommy.”

“Tsk! Sinasabi ko na nga ba at iresponsable ’yang lalaking ’yan! Gabi na pero wala pa siya! Baka naman kailangan ko pang ipaalala sa kanya na pamilyado na siyang tao at hindi na binata!” Galit nitong litanya. Bahagya pang napaigtad ang anak niya dahil sa lakas ng boses nito.

“Mom, your voice! Natatakot na ang anak ko!” Sita niya saka kinalong ang anak habang patuloy pa rin itong nagbe-breastfeed. Her mother released a harsh breath at hindi na nagsalita.

“Besides, siguradong may ginawang importante si Gavril kaya wala pa hanggang nagyon.” Pagpapatuloy niya.

“Really? At ano namang importanteng bagay ’yan na hindi niya na maipagpabukas? Tumawag ba siya sa’yo para sabihing late siya uuwi?” Usisa ulit ito. Napakagat-labi siya saka umiling bilang sagot.

“Sinubukan mo ba siyang tawagan?”

“Naka-off po yata ang phone niya.” Mahina ang boses na aniya. Ayaw na sana niyang sabihin iyon rito pero ayaw naman niyang magsinungaling.

“Ano?! Lagot sa’kin ’yang lalaking ’yan!” Galit na talaga ito.

“Mommy, please! I’m sure, Gavril has an explanation to this. Hindi naman niya ugali ang hindi sumagot ng tawag. Baka nalowbat ang cellphone niya.” Pagtatanggol niya sa asawa.

“Will you wake up, Mishka?! Ginagabi ang asawa mo tapos hindi mo pa siya makontak; ganun ba ang isang matinong asawa?! Madalas ba siyang ganito?!”

“Just today, mommy, kaya please lang. ’Wag niyo nang gawing big deal ito.” Pakiusap niya rito. Ilang saglit siya nitong tinitigan. She then huffed.

“Fine. ’Wag ko lang mabalitaang ginawa niya ulit ito dahil hindi niya magugustuhan ang gagawin ko.” Nakahinga siya ng maluwag. Akala niya ay titigil na ito pero nagsalita ulit ito habang pinagmamasdan siya na nakakunot-noo.

“Anyway, what happened to you? Bakit naging losyang ka na? Isa pa lang ang anak mo pero hindi mo na maayos ang sarili mo.” Parang napapahiya siyang nagbaba ng tingin.

“Ayaw po kasing paiwan nitong si Gavriel kanina. Iyak siya ng iyak kaya hindi ko siya maiwan. Hindi pa nga ako nakakaligo.” Pag-amin niya. Napahilamos sa sariling mukha ang ina.

“Diyos ko, anak! Baka kaya hindi na umuuwi ng maaga ’yang asawa mo dahil may kinakalantari na ’yang iba! Mag-ayos ka naman kasi ng sarili mo. ’Wag mong hayaang maging losyang ka sa paningin niya.”

“Mom! What are you saying? Syempre, I’m a mother now. Mas uunahin ko ang kapakanan ng anak ko kaysa sarili ko.” Umiling-iling ito.

“You don’t get it. Aminin mo man o hindi pero alam kong alam mo na marami ang mga nagkakagusto sa asawa mo dahil gwapo siya. Paano kung isa sa mga babaeng ’yon ay maganda at sexy? Baka hindi natin alam, madali palang matukso ’yang asawa mo. Kapag nagkataon, iiwan ka niyan.” Fear crept within her.

“Mommy, please. ’Wag niyo namang siraan ang asawa ko. Hindi siya ganun.” Pakiusap niya pero sa loob-loob niya, nakaramdam siya ng pangamba. Inaaamin niya na mula nang manganak siya, medyo napabayaan niya ang sarili pero wala naman siyang narinig na reklamo mula kay Gavril.

“Hay naku! Bahala ka kung hindi ka makikinig sa’kin! Basta ’wag mo akong sisihin kapag iniwan ka ng lalaking ’yon!” Inis nitong sagot saka naupo sa gilid ng kama. “Pagkatapos mong padedehin ’yang anak mo, maligo ka na. Ako na lang muna ang titingin.”

Pilit siyang ngumiti. “Sige po.”

Ganun nga ang ginawa niya. Pagkatapos niyang padedehin ang anak, naligo na siya. Habang nasa shower, hindi niya maiwasang maalala ang sinabi ng ina.

“No! Hindi ka iiwan ni Gavril dahil lang sa ganung dahilan dahil mahal ka niya!” Aniya sa sarili upang gumaan ang pakiramdam niya.

Pagkatapos niyang maligo at nakapagbihis, dumating ang daddy niya upang sunduin ang mommy niya. Kagagaling lang nito sa kumpanya niila. May dala itong pagkain para sa kanya. Nilaro nito saglit ang anak bago umalis ang mga ito.

Nasa sala silang mag-ina at nanonood ng teleserye ng dumating sa wakas ang asawa. Malapit nang mag-alas nueve.

“Bakit ngayon ka lang? Gabi na. I’ve been calling you.” May bahagyang inis niyang tanong rito. Ayaw niya sanang magalit pero gabi na at hindi man lang ito nagtext sa kanya. Hinagkan siya nito sa mga labi bago ito sumagot.

“Pasensya ka na, honey baby. Nalowbat kasi ang cellphone ko. Pumunta kasi ako sa Tagaytay, kina Charlie. Tinawagan ko kasi siya kaninang hapon tapos napansin kong malungkot siya kaya nagpasya akong puntahan siya.

“Tatawagan sana kita habang nasa biyahe ako pero hindi na umabot kasi nalowbat ang cellphone ko. Pagdating ko doon, naabutan kong umiiyak si Charlie kasi mataas ang lagnat ni Chase. I drove them to the hospital. Hindi na nakasama ang lolo niya kasi masakit ang paa niya dahil sa rayuma.”

“I’m so sorry, honey baby. Iyak kasi ng iyak si Charlie at wala siyang kasama kaya sinamahan ko na muna siya sa ospital hanggang sa dumating si Mandy.” Kita naman niyang nagsasabi ito ng totoo pero bakit sumikip ang dibdib niya?

Matagal nang magkaibigan sina Gavril at Charlene at alam niya kung gaano ka-close ang mga ito. Noong una, wala namang problema sa kanya pero habang tumatagal, hindi na niya maiwasang makaramdam ng selos. Hindi niya iyon maamin noon pero ngayon, hindi na niya iyon maikakaila pa.

“I believe you.” Halos bulong niyang sagot at nagliwanag ang mukha nito. “Pero bakit ganun, Gavril? Hindi ko maiwasang makaramdam ng selos.” Pag-amin niya. Kita niya ang gulat na lumarawan sa mukha nito.

“W-What? Are you serious?” Mapait siyang napangiti.

“Alam mo bang iyak ng iyak kanina ang anak natin? Tawag ako ng tawag sa’yo pero hindi kita makontak. Kung anu-ano na ang pumapasok sa isipan kong masamang nangyari sa’yo. Alam ko namang importante sa’yo si Charlie pero sana naman, ’wag mo nang uulitin ’to.

“Kung kailangan mong pumunta doon, sabihin mo muna sa’kin para hindi ako halos mamatay rito sap ag-aalala sa’yo. Buti sana kung hindi sumasabay itong anak natin na iyak ng iyak.” Dumaan ang guilt sa mukha ng asawa.

Tumabi ito ng upo sa kanya saka siya inakbayan. Si Gavriel naman ay nakatingin sa kanila habang nasa kandungan niya.

“I’m so sorry honey baby. I’m such an irresponsible husband. Don’t worry dahil hindi na mauulit ito.” Hinagkan siya nito sa gilid ng ulo. Bago nito hinawakan ang kamay ni Gavriel.

“Hello, buddy. Pinahirapan mo daw si mommy? Bakit? Masama ba ang pakiramdam ng baby namin?” Masuyong kausap nito sa anak nila. Their son smiled and then raised his hands for him, asking for him to get him.

“Later, buddy. Maliligo muna si daddy kasi marami siyang germs na nakuha sa labas, okay?” Tumingin ulit ito sa kanya. “Am I forgiven, honey baby?” He was looking at her with puppy-dog eyes. Ayon, natunaw ang tampo at selos niya.

“Oo na, sige na.”

“Talaga?” Pinaikutan niya ito ng mga mata.

“Bakit, ayaw mo ba?”

“Gusto, syempre!” Masayang sagot nito saka siya muling hinagkan sa mga labi. “Thank you. I love you so much.” Tumalon ang puso niya.

“I love you too, honey. Please, ’wag mo nang uulitin ito.” Muling pakiusap niya.

“Hinding-hindi na talaga. Ayoko yatang nalulungkot ang asawa ko.” Natawa siya.

“Sige na. Maligo ka na.” Nang umalis ito, tumili ang anak nila, umaktong sasama.

“Later, sweetheart. Maliligo muna si daddy.” Para namang nakakaintinding tumigil ito. Pagkatapos ng halos 20 minutes, bumaba na ulit ang asawa at masayang kinarga ang anak nila. Tuwang-tuwa naman si Gavriel habang nilalaro ito ng daddy nito.

Siya naman ay pumunta na sa kusina upang ihanda ang hapunan nila. May kasambahay sila pero hindi ito nakapunta ngayon dahil may sakit.

Ininit niya ang pagkaing binigay ng daddy niya saka iyon inihain.

“Let’s eat, honey baby.” Tawag niya rito nang matapos siya. Kumunot ang noo nito.

“Hindi ka pa kumakain?”

“Hindi pa. Si Gavriel muna ang pinakain ko. Wala kasi akong ganang kumain kapag ’di kita kasabay.” Bumuntong-hininga ito.

“Dapat nauna ka na. Nalipasan ka pa ng gutom dahil sa’kin.” Nanenermong anito.

“Hindi naman kasi ako gutom kanina. I was so worried.” Niyakap siya nito gamit ang isang braso dahil karga nito ang anak nila.

“Sorry. But next time, kahit wala pa ako, mauna ka nang kumain. Ayokong nalilipasan ka ng gutom.” He said sternly. Mukhang nag-aalala ito sa kanya. Napangiti na lamang siya saka tumango. Maya-maya pa ay nagsalo sila ng hapunan.

Pagkatapos niyon, hindi na nga inulit ni Gavril ang umuwi ng gabi. Tinupad nito ang pangako nito. Pero dumadalaw pa rin ito kina Charlie isang beses sa isang linggo ngunit sa mga pagkakataon iyon, isinasama na sila nito.

Mabuti na lang at nakalabas rin agad ang anak ni Charlie sa ospital pagkaraan ng dalawang araw.

Nakagaanan naman niya ng loob si Charlie nang lubusang makilala dahil mabait naman pala ito. Taliwas sa mga nababalitaan niya noon. Naging mas masaya ang pagsasama nila pagkatapos niyon.

Isang araw ng sabado, may natanggap na tawag si Gavril. Mukhang masaya ito dahil sa tawag na iyon.

“Sino ’yon? Masaya ka ’yata.” Puna niya nang matapos itong makipag-usap sa cellphone nito.

“Yes, I’m happy. Tumawag si mama.” Nagulat siya. Mula nang ikasal sila, hindi na kinausap si Gavril ng mama nito dahil sa sama ng loob. Ayaw kasi nito sa kanya.

“G-Ganun ba?” Pilit siyang ngumiti.

“Yes, honey baby, and she’s inviting us over for dinner.”

“T-Talaga? Pati ako?”

“Oo naman. Tayong dalawa at ng anak natin.” Kitang-kita niya ang saya sa mukha nito. Matagal na kasi nitong sinusuyo ang mama nito pero matigas ang puso nito. Kahit may anak na sila, hindi pa rin siya nito matanggap-tanggap. Ilang beses na rin nitong ipinamukha sa kanya na ayaw siya nito para sa anak nito.

Hindi siya nakasagot agad. Hindi niya alam kung ano’ng mararamdaman. Dapat sana ay maging masaya siya para sa asawa pero bakit kinakabahan siya? May kutob siyang hindi maganda.

“Why are you silent, honey baby? Ayaw mo bang pumunta?”

Pilit siyang ngumiti. “Hindi naman sa ganun.” Bumuntong-hininga ito saka hinawakan siya sa kamay.

“You don’t have to pretend to be happy about it. Kung ayaw mong pumunta tayo, I won’t force you to. Ang nararamdaman mo ang top priority ko.”

Pinasigla niya ang mukha. “Ano ka ba? Syempre, pupunta tayo. Ngayon lang nagyaya ang mama mo kaya dapat pagbigyan natin.” His handsome face brightened.

“Really?” Tumango siya at masaya siyang niyakap ng asawa.

“Ang swerte ko talaga sa asawa ko!” He said merrily and then kissed her on the lips. Naging masaya na rin siya dahil sa nakikitang sigla nito.

Kinagabihan, pumunta sila sa bahay ng mother-in-law niya. Pilit niyang iwinaksi ang mga nararamdaman dahil ayaw niyang masira ang gabing iyon para sa asawa niya.

“Mabuti naman at nakarating kayo.” Bati sa kanila ng ginang nang makapasok sila sa malaking bahay. Niyakap nito si Gavril at ang anak nila. Pati siya ay niyakap rin nito pero hindi nakaligtas ang pagkadisgusto sa mga mata nito nang tumingin sa kanya.

“Ang laki-laki na pala ng apo ko. Dapat simula ngayon, masanay na siya sa’kin dahil madalas na niya akong makikita.” Anito kapag-kuwan.

“Really, ma? Ibig sabihin niyan, madalas na rin kayong dadalaw sa amin?” Tanong ni Gavril na bakas ang saya sa mukha.

“More on, kayong mag-ama ang babalik dito.” Kumunot ang noo nilang dalawa ni Gavril.

“What do you mean by that, mama?”

“Bago ko sagutin ’yan, kumain muna tayo. Nagpahanda ako ng maraming pagkain to celebrate.”

“To celebrate what?” Gavril asked confusedly.

“Malalaman niyo mamaya. Sige na, let’s go to the dining room. Naghihintay na ang mga bisita natin doon.”

“What? May mga ibang bisita, ma? Akala ko, tayo lang na pamilya?” Tinapik ng ginang sa balikat si Gavril.

“They’re like family already. C’mon, let’s go.” At pumunta na nga sila sa dining room. Hindi niya maiwasang magulat nang makita si Charlie at ang mga anak nito, kasama rin nito ang lolo nito. Kita niyang pati si Charlie ay nagulat nang makita sila.

Karga-karga nito ang isa sa mga anak nito at ang isa naman ay karga ng yaya.

“Charlie?” Gulat na sabi ni Gavril saka lumapit sa mga bisita upang batiin ang mga ito. Siya man ay ganun rin ang ginawa niya.

“Mabuti naman at nakarating ka Mishka. Ang sabi kasi ni tita, busy ka sa pag-aalaga kay Gavriel kaya baka hindi ka makakasama kay Gavril.” Pabulong na sabi ni Charlie.

“T-Talaga? Sinabi niya ’yon?” Tumango ito. Parang may pumiga sa puso niya.

“Shall we sit everyone para makakain na?” Nakangiting sabi ng mama ng asawa. Maya-maya pa ay nagsimula na silang kumain.

Sila ni Charlie ay pinakain muna nila ang mga anak nila dahil may inihain namang baby foods para sa mga bata. Saka lang sila nakakain pagkatapos niyon.

“How’s life now, Charlie?” Tanong ng mama ni Gavril kapagkuwan.

“Okay naman po, tita.” Tipid namang sagot nito. She looked uncomfortable for an unknown reason.

“Charlie is doing fine. Actually, kahit nahihirapan siya sa mga anak niya, tinutuloy pa rin niya ang pag-aaral.” Buong pagmamalaking pahayag ni don Alvaro, ang lolo ni Charlie.

“Kaya nga botong-boto ako rito kay Charlie para kay Gav mula pa noon kasi masipag na bata. Swerte niyo sa apo niyo, don Alvaro.” Napakagat-labi si Mishka nang marinig iyon. Hindi niya maiwasang masaktan.

“Ma, stop it. Nandito ang asawa ko. ’Wag niyo naman siyang insultuhin ng ganyan.” Bakas ang inis sa tono ni Gavril.

“Insultuhin? Saang banda? Hindi mo naman sinabing sensitive pala ang asawa mo, hijo. ’Di ba, tama naman ako? Napakasipag ni Charlie. Tingnan mo nga, kambal pa ang mga anak niya at limang buwan pa lang gaya ng apo ko pero napagsasabay pa rin niya ang pag-aaral at pag-aalaga sa mga anak. Wala pang asawa ’yan. Unlike some people out there.” Nagbaba ng tingin si Mishka nang tapunan siya ng tingin ng mother-in-law pagkasabi sa huling pangungusap.

“Naku tita, hindi naman po. Tsaka, hindi naman po ibig sabihin na kapag tumigil na sa pag-aaral ang isang tao ay tamad na ito. Mas inuuna lang po muna ang kapakanan ng anak bago ang sarili.” Charlie answered.

Parang hindi na nalalasahan ni Mishka ang kinakain. During the whole duration of the dinner, puro patutsada sa kanya ang narinig niya mula sa ina ng asawa. Kahit gustong-gusto na niyang sumagot, nagpigil siya dahil kahit papaano ay ina pa rin ito ni Gavril.

Nang matapos silang kumain, nag-tsaa muna silang lahat sa sala at tuloy-tuloy pa rin ang kwentuhan. Doon na rin nagsimulang mag-alburoto ang anak. Pilit niya itong pinatahan pero iyak pa rin ito ng iyak. Dinala niya ito sa terasa upang hindi makaistorbo sa mga nag-uusap.

Sasama sana si Gavril upang tulungan siya pero hinila ito ng ina.

“Shhh. Tama na, baby. Ano ba’ng gusto mo? Masama ba ang pakiramdam mo?” Tanong niya saka dinama ang noo ng anak. Nagulat siya nang maramdamang may sinat ito. Akma siyang papasok sa loob upang sabihin kay Gavril pero nasalubong niya ang ina nito.

“Why don’t you just go home, Mishka? Mukhang hindi mo na mapatahan ’yang si Gavriel.” Pormal nitong sabi.

“Uuwi na nga po sana kami kasi po may si—.”

“Oh no, hija. Kayo na lang muna ni Gavriel ang umuwi. Total, parang kanina mo pa naman gustong umuwi.”

“Hindi naman po sa ganun.” Sige pa rin sa pag-iyak ang anak. Nag-aalala na talaga siya.

“Really? Hindi ’yan ang nakikita ko. You’ve been silent since a while ago. Ni hindi ka nga sumasali sa usapan. Tapos ngayon, ang pag-aalaga na nga lang sa apo ko ang kaya mong gawin, palpak ka pa. You can’t even make him stop crying, for pete’s sake!” Umalsa ang boses nito.

Kinagat niya ang labi upang pigilan ang sariling sagutin ito.

“S-Sige po. Aalis na po kami.” Akma siyang maglalakad paalis nang muli itong magsalita.

“Alam mo, Mishka. Magsasawa rin ang anak ko sa’yo. Look at you. You look terrible. Hindi ka man lang naglagay ng make up. Look at Charlie. Ang ayos-ayos ng itsura niya kahit may mga anak na siya. Mahiya ka naman sa anak ko!” Doon na napatid ang pagtitimpi niya.

“Pasensya na po, ah. Hindi po kasi ako gaya ng iba na puro paganda ang alam kahit may anak na. Kung magsasawa man ang anak niyo sa’kin dahil lang sa bagay na ’yan, doon ko makikita kung totoo ba niya akong mahal. Pero malayong mangyari iyon kasi hindi naman nagmana sa inyo ang anak niyo, eh. Mahal ako ng asawa ko!” She retorted bravely.

Namula ang mga pisngi nito. “Walang-hiya ka! Bastos!” Akma siya nitong sasampalin nang dumating si Gavril at pumagitna sa kanila.

“Mama! Mishka! What’s happening here?!”

“Pagsabihan mo itong magaling mong asawa! Hindi na ako ginalang!” Galit na sagot ng mama nito. Napailing-iling na lamang siya rito saka nagmamadaling umalis.

Hindi na siya nakapag-paalam kina don Alvaro at Charlie na nasa sala dahil gusto na niyang makaalis doon sa lalong madaling panahon.

“Stop right there, Gavril! May sasabihin pa ako tungkol sa last will and testament ng papa mo kaya hindi ka pa pwedeng umalis! Hayaan mo ’yang magaling mong asawa!” Narinig pa niyang sabi ng maa ni Gavril. Hindi na siyang nag-abala pang lumingon kung sumunod ba sa kanya ang asawa.

Tumutulo ang mga luha niya habang naglalakad tapos iyak pa ng iyak ang anak niya. Ang sakit pala kapag ipamukha ng mother-in-law mo na ayaw niya sa’yo…

Ilalagay ko sana lahat ang nangayri sa nakaraan dito sa chapter na ’to pero masyadong mahaba. So, sa next chapter na ang continuation. :)

Sino na ang nakaranas ng ganitong treatment mula sa mother-in-law/father-in-law nila?

Ano ang masasabi niyo sa ugali ng mama ni Gavril?

Ano nga kaya ang sasabihin ng mama ni Gavril sa kanya tungkol sa last will & testament ng papa nito?

Sino pa ang nakakaalala kay Charlie?

Ano pa kaya ang susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 33

CHAPTER 33

Continuation of the past…

Dahil wala kay Mishka ang susi ng sasakyan, napagpasyahan niyang pumara ng lamang ng taxi. Sakto namang may nakita siyang paparating kaya akmang paparain niya iyon nang marinig ang boses ng asawa.

“Honey baby, wait!” Lumingon siya rito at nakita niyang tumatakbo ito palapit sa kanilang mag-ina. Mabilis niyang pinunasan ang mga luha. Ayaw niyang makita iyon ng asawa.

“Bakit ka nandito?” Her voice was sullen. She couldn’t hide hit. Mabuti na lang at medyo humina na ang pag-iyak ng anak kahit papa’no. Siguro nagsisimula na rin itong mapagod sa kakaiyak.

“Bakit mo tinatanong ’yan? Syempre, nandito ako dahil umalis na kayo. Ayokong maiwan doon lalo na at ganyang umiiyak ang anak natin.” Kumunot ang noo nito. “Wait, umiiyak ka ba?” Puna nito nang mapansing namumula at namamaga na ang mga mata niya. Nag-iwas siya ng tingin.

“Saka na lang natin pag-usapan ito, Gavril. May sinat ang anak mo kaya iyak ng iyak.” Bumakas ang pag-aalala sa mukha ng asawa saka dinama ang noo at leeg ng anak nila.

“Hindi na lang ito sinat. Mainit siya. We should bring him to the hospital.” Tumango siya saka mabilis silang naglakad papunta sa sasakyan nila. Habang nasa daan, panay pa rin ang pag-aalburoto ni Gavriel. Namulula na ang mga pisngi nito.

Tumahan lang ito saglit nang padedehin niya. Nang marating nila ang pinakamalapit na ospital, agad nilang dinala sa emergency ang anak at agad naman itong inasikaso ng mga hospital staff. Hindi niya mapigilang maging emosyonal.

Sobrang kaba ang nararamdaman niya. Takot rin siya na baka kung napa’no na ang anak.

“Stop crying. Gavriel is going to be alright.” Alo sa kanya ng asawa saka siya niyakap. Nanginginig ang katawan niya. Ngayon lamang nangyaring dinala nila sa ospital ang anak.

Matagal-tagal rin silang naghintay hanggang sa kausapin sila ng doctor na tumingin kay Gavriel.

“He’s alright now pero mas magandang dumito muna siya for further observation.” Suhestyon nito sa kanila. May inereseta rin itong gamot para kay Gavriel.

“Sige po, doc. Gawin niyo po kung ano ang mas makabubuti sa anak namin.” Sagot naman ni Gavril. Pagkatapos niyon, inilipat na sa isang pribadong kwarto ang anak. Umuwi naman saglit si Gavril para kumuha ng mga gamit nila.

Nang gabing iyon, hindi dalawin ng antok si Mishka. Nakaupo lang siya sa tabi ng anak habang pinagmamasdan niya itong natutulog. Nakahinga siya ng maluwag dahil bumaba na kahit papaano ang lagnat nito.

“Honey baby, you should sleep now. Ako na ang bahalang magbantay kay Gavriel.” Suhestyon ng asawa kapagkuwan pero umiling siya. Kanina pa niya ito hindi iniimik. Narinig niyang bumuntong-hininga ito saka lumapit sa kanya.

“Can we talk now?” Mahina ang boses na anito upang hindi magising si Gavriel. Tumingin siya rito.

“About what?”

He sighed again. “About what happened at mom’s.”

“Gavril—” Akma siyang iiwas pero hinawakan nito ang isang kamay niya saka nagmamakaawang tumitig sa kanya. Kanina pa ito hindi mapakali dahil sa pag-aalala para sa anak nila tapos idagdag pang hindi niya ito iniimik.

“Please. Listen to me?” It was her turn to take a deep breath. She then nodded her head.

“Okay. Go on.”

“Honey baby, I know that what mom did to you was unforgivable at hindi ko siya kinukunsinti pero sana, hindi mo na siya pinatulan. Alam mo naman ang kalagayan niya ’di ba?” Maganda naman ang tono ng asawa sa pagkakasabi niyon pero nagpanting pa rin ang tenga niya.

“What? You want me to just stay quiet kahit na sumosobra na ang pang-iinsulto ng mama mo sa’kin? Kung meron mang tao ditong nakakakita ng lahat ng pagpapasensya ko sa kanya, ikaw ’yon kaya ’wag mo akong pagsabihan ng ganya dahil lahat ng pagpipigil at pagpapasensya sa mama mo mula noong kinasal tayo ay ginawa ko na.

“Gavril, alam mo na hindi ako palaaway na tao. As much as possible, ayokong ng ganito. Kapag kaya ko namang magpasensya, ginagawa ko. Pero tao lang din naman ako na marunong masaktan, ’di ba? Hindi naman ako robot na kahit ano’ng ibato sa’kin na insulto, hindi ako masasaktan.” Puno ng hinanakit na sagot niya saka hinila ang kamay mula rito.

“Alam ko namang ayaw niya sa’kin noon pa man pero binalewala ko iyon kasi ikaw naman ang asawa ko at pakikisamahan ko. Nakikita ko naman na mahal mo ako kaya kinakaya ko ang lahat para sa pamilya natin. Lahat naman ng effort ginawa ko na para matanggap niya lang ako pero wala pa ring nangyari. Marunong din akong mapagod, Gavril.” Parang nanghihinang patuloy niya saka mapait na napangiti rito. Guilt flooded his handsome face.

“I’m sorry, honey baby.” Napahilamos ito sa sariling mukha. “Sorry kasi nagiging selfish ako sa hinihiling ko sa’yo. Tama ka. Nakikita ko naman lahat ng efforts at pagpapasensya mo kay mama at nagpapasalamat ako dahil sa kabila ng lahat, mabait ka pa rin sa kanya. Pero minsan, hindi ko lang kasi maiwasang mag-alala. Alam mo namang may sakit siya sa puso at iniiwasan kong sumama ng husto ang loob niya.”

Mishka’s face hardened. “Pero hindi pwedeng sa lahat na lang ng pagkakataon, ito-tolerate natin ang ginagawa niya dahil lang sa may sakit siya. I can’t take this anymore, Gavril.”

He looked at her in disbelief. “At ano ang gusto mong gawin ko? Ang pabayaang sumama ang loob ng mama? Mishka naman. Ang gusto ko lang naman ay konti pang pasensya ang ibigay mo sa kanya. Ayaw kong may masamang mangyari sa kanya. Ngayon na nga lang kami ulit nagkakaayos at ayokong masira ulit ang relasyon naming mag-ina.”

“Konting pasensya? I told you, I already gave everything I could to tolerate her attitude pero napakahirap magpakamanhid, Gavril!” Bahagya nang tumaas ang boses niya. Hindi niya mapigilang makaramdam ng inis sa mga sinasabi nito. Talagang naubos na ang pasensya niya.

“Alam ko namang mahirap pakisamahan at tiisin ang mama kaya nga nakikiusap ako sa’yo , di ba? Wala na bang natitirang pasensyang natitira sa’yo para sa kanya?”

“I’m sorry, Gav, pero hindi ko na maipapangakong matitiis ko pa ang mga pang-iinsulto ng mama mo. Matagal na akong nagtitiis. Sawa na ako. Ang sakit-sakit na.” Pag-amin niya. Mapait itong napangiti.

“Mishka, ako rin naman, ’di ba? Matagal na rin akong nagtitiis sa mga insultong natatanggap ko mula sa mga magulang mo pero heto pa rin ako, handang magtiis para sa’yo. Pero bakit ikaw, ’di mo man lang maibigay sa’kin ’to?” He asked with resentment-laced voice. Nagtagis ang mga bagang ng dalaga.

“So, sinusumbatan mo ako sa mga ginagawa mo para sa’kin, ganun ba? Ano ito, Gavril? Magsusukatan na ba tayo ng mga efforts na nagawa natin para sa isa’t-isa?”

Agad itong umiling. “Hindi naman sa ganun. Ang ibig ko lang sabihin—” She raised a hand, cutting him off.

“Tama na, Gavril. Ayokong pag-usapan ito. Ang gusto ko lang gawin ngayon ay alagaan ang anak natin. Gusto ko sanang ituon natin ang atensyon natin sa kanya ngayon. Tama na muna ang mga tungkol sa pamilya natin.” Matigas ang boses na aniya.

He raked his fingers through his hair in frustration but then nodded his head. Nang gabing iyon, pareho silang walang imik hanggang sa makaidlip na siya sa tabi ng anak. Kinabukasan, tumawag sila sa mga pamilya nila upang ipaalam sa mga itong nasa ospital ang anak nila at humahangos na dumating ang mga ito sa ospital.

Sinadya nilang papuntahin ang mga magulang nila sa magkaibang oras para hindi na naman magpang-abot ang ito. Talagang hindi magkasundo ang mga magulang nila at siguradong magkakaroon ng gulo kapag nagkita-kita ang mga ito roon.

Nang dumating ang mama ni Gavril, bumati lamang siya rito saka nagpaalam na bibili ng pagkain.

Ngunit nasa hallway na siya ng ospital nang mapansing nakalimutan niya pala ang wallet. Agad siyang bumalik upang kunin iyon.

Akma niyang itutulak ang bahagyang nakabukas na pintuan ng hospital suite ng anak nang marinig niya ang boses ng mama ni Gavril.

“Tingnan mo ’yang ugali ng asawa mo, Gavril! Kadarating ko pa lang pero para nang napapaso na umalis. Ganyan ba ang isang mabuting tao na pinagmamalaki ng mga magulang niya? Walang respeto at ’di marunong makisama.” Mishka gritted her teeth.

Hindi pa man siya nakakalayo pero panay hindi na magandang bagay ang lumalabas sa bibig ng biyenan tungkol sa kanya.

“Mama, please, tama na. Bibili lang ng pagkain si Mishka kaya ’wag niyo nang bigyan ng meaning ang pag-alis niya.” Pagtatanggol sa kanya ng asawa. Umismid and ginang.

“Hindi talaga kita maintindihan kung bakit siya ang napili mong pakasalan. Sabihin mo nga sa’kin, hijo. Napilitan ka lang bang pakasalan siya dahil nabuntis mo siya?”

“Naririnig mo ba ang sarili mo, ma?! Paano mo nasasabi ang mga ganyang bagay?! Kung hindi mo gusto si Mishka, please, sana ’wag na kayong magsalita pa. Baka nakakalimutan niyong asawa ko siya!” Kita niya ang galit ng asawa.

Akmang sasagot ang ginang nang biglang magising ang anak at umiyak. Doon na siya pumasok. Kita niya ang gulat sa mukha nila Gavril at ng mama nito nang makita siya.

“H-Honey baby…Akala ko bibili ka ng makakain?” Tanong ng asawa. Hindi niya ito pinansin at dumiretso sa higaan ng anak upang patahanin ito.

“Stop crying, baby. Mommy is here.” Alo niya rito saka kinarga.

“Hmp! Now I know kung bakit iyakin ’yang anak niyo kasi bini-baby niyo ng ganyan. Konting kibot lang, karga na agad. Sinasanay niyo kasing ganyan.” Puna ng biyenan. Napatiim-bagang siya at umahon ang inis sa dibdib.

“Baby pa po ang anak namin. Normal lang ang atensyong nilalaan namin sa kanya lalo na ngayong nandito siya sa ospital. Kung nandito lang po kayo para punain lahat ng ginagawa ko; please lang, umalis na lang po kayo.” Sagot niya sa pinatigas na tinig.

Nanigkit ang mga mata nito. “Walang-hiya ka talagang babae ka! Manang-mana ka sa mga magulang mo!” Doon na sumabog ang lahat ng tinitimpi niyang galit.

“’Wag na ’wag niyong idadamay ang mga magulang ko dito! Wala kayong karapatang insultuhin sila! Get out of here, now!” Malakas ang boses na aniya. Nagulat yata ang anak sa malaks niyang boses kaya lumakas ang iyak nito.

“Mishka!” Saway naman ni Gavril na tila hindi makapaniwala na pinaaalis niya ang mama nito.

“Bastos ka talaga! Wala kang respeto!” Bulyaw ng ginang.

“Ang respeto, binibigay lang ’yan sa mga taong karapat-dapat respetuhin!” She retorted. Dinuro siya nito at akmang may sasabihin nang bigla nitong hawakan ang dibdib na tila nauupos na kandila.

“You—Kung…may m-mangyari sa’kin, k-kasalanan…mo!” Nahihirapang humingang anito na punong-puno ng galit.

“Ma!” Dinaluhan ito ni Gavril at inalalayan upang hindi tuluyang matumba. Tila bigla naman siyang tinamaan ng guilt nang makita ang itsura nito. Bigla siyang nag-alala. Habang karga pa rin ang anak, mabilis niyang pinidot ang intercom na nasa ulunan ng higaan ng anak upang tumawag ng tulong.

Ilang saglit pa ay pumasok ang mga hospital staff at dinala sa emergency room ang biyenan. Sinamahan ito ni Gavril at silang mag-ina naman ay naiwan sa kwarto.

Hindi niya maiwasang magsisi. Sana, hindi na lamang siya nagpadala sa galit. Siguro, nawala na lahat ng control niya dahil na rin sa mga sama ng loob na kinikimkim niya kaya napatulan ang biyenan. Punong-puno na kasi siya.

Matagal-tagal ring nawala ang asawa kaya hindi niya maiwasang mag-alala. Nang may pumasok na doctor upang tingnan ang anak niya, tinanong niya rito kung alam ba nito ang kalagayan ng biyenan. May tinawagan ito saglit at nang matapos makipag-usap ay sinabi na sa kanya ang nalaman nito.

“Mukhang hindi maganda ang lagay ng biyenan mo, Mrs. Caballero. Ang sabi ng doctor niya, kailangan daw niyang maoperahan dahil may nagbarang ugat sa puso niya.” Napasinghap siya sa gulat. Hindi niya akalaing mangyayari iyon.

“Dati na palang may sakit sa puso ang biyenan mo pero dahil sa nangyari ngayon, mas maiging maoperahan siya agad.” Tila nanghihina siyang napaupo sa upuan. Sising-sisi siya. Sana pala, nagtimpi na lang siya. Kung alam lang niyang ganito ang mangyayari, sana nagbingibingihan na lang siya.

“On the other hand, may maganda namang balita. Okay na ang babay niyo kaya pwede niyo na siyang ilabas ng ospital mamayang hapon.” Pilit siyang ngumiti rito saka nagpasalamat. Nang makaalis ang doctor, tinawagan niya ang asawa pero hindi ito sumasagot.

Ilang beses niyang sinubukan pero unattended talaga. Hindi na siya nakakain ng tangahalian dahil nawalan na siya ng gana. Ang anak na lamang niya ang pinakain. Isang oras pagkatapos niya itong pakainin, nakatulog na ang anak kaya sinubukan niya ulit tawagan si Gavril.

Nag-aalala siya sa kalagayan ng biyenan. Kahit hindi sila magkasundo, ayaw niyang may mangyari ritong masama.

Ganun na lamang ang disappointment niya nang hindi na nag-riring ang number ng asawa. Mukhang naka-off na ang cellphone nito. Hindi niya maiwasang maiyak. Siguro, galit ang asawa sa kanya.

Alas cuatro na ng hapon nang dumating ang asawa. Nagliwang ang mukha niya nang makita itong pumasok sa kwarto.

“Kumusta na ang mama?” Tanong niya rito pero hindi siya nito pinansin. Dumiretso ito sa kinahihigaan ni Gavriel na kasalukuyang nilalaro ang mga paa nito.

“Inayos ko na lahat ng babayarin dito sa ospital. Pwede na nating iuwi si Gavriel.” Anito sa malamig na tinig saka kinarga ang anak. He looked so stressed out. Kanina pa nakaayos ang mga gamit nila. Kumirot ang dibdib niya. Ni hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin.

“G-Ganun ba? Sige.” Siya na ang nagbuhat ng maliit na duffel bag na kinalalagyan ng mga gamit nila at sumunod na sa mga ito dahil nauna nang lumabas ang asawa na karga-karga ang anak nila. Habang nasa daan sila pauwi, walang nagsasalita. The silence was deafening ang it was bothering her.

Nang makauwi sila, naligo si Gavril at siya naman ay inihiga sa crib nito sa nursery room ang anak nila dahil nakatulog ito sa biyahe saka siya lumabas at pumunta sa kwarto nilang mag-asawa.

Hinintay niyang matapos maligo si Gavril upang kausapin ito. Nang lumabas ito ng banyo, nagtama ang mga mata nila pero wala itong imik na pumunta sa walk-in closet upang magbihis. Nanikip ang dibdib niya. Ilang miinuto pa ay lumabas ito dahil tapos na itong magbihis.

Napakunot-noo siya nang mapansing nakapang-alis ito. “Are you going to go back to the hospital?” She began.

“Oo. Kailangan ako ni mama.” Ramdam niya ang lamig ng tinig nito. She sighed. She felt like bursting into tears but she pulled herself together.

“Pwede ba tayong mag-usap bago ka umalis?”

“I need to go back right now. Ngayon na ooperahan ang mama.” Tumalikod na ito at lumabas ng kwarto ngunit hinabol niya ito. Akmang bubuksan nito ang main door pero saktong naabutan niya ito at niyakap mula sa likod.

“I’m sorry. This is my fault.” Pabulong niyang sabi. She really felt so bad and guilty. Natigilan ito saglit at hindi agad nagsalita. Napakagat-labi siya. Mukhang galit talaga ito sa kanya. Her eyes watered.

“G-Galit ka ba sa’kin?” Narinig niyang bumuntong-hininga ito.

“I need to go.” He sounded impassive and it hurt her. Hindi niya ito hahayaang umalis nang hindi sila nakakapag-usap. Binitawan niya ito at humarang sa daraanan nito.

“Please, kausapin mo naman ako, o. Kung galit ka sa’kin, sabihin mo. Hindi ’yong ganito.” Pakiusap niya. Ngayon lang ito naging ganun sa kanya at nasasaktan siya. Nagtama ang mga mata nila. Napasinghap siya nang makita ang galit sa mga mata nito.

“Oo, galit ako, Mishka. Nakiusap ako sa’yo, ’di ba? Hiningi ko sa’yong pagpasensyahan mo ang mama sa abot ng makakaya mo dahil may sakit siya pero ginawa mo pa rin! Look what happened to her! Nang dahil sa’yo, nasa peligro ngayon ang buhay niya!” He chided at her.

Doon na tuluyang nahulog ang mga luha niya. Every word he said felt like a knife that sliced her heart into pieces.

“Hindi ko naman gustong mangyari ’to. God knows how hard I tried to control my anger but i couldn’t take it anymore. Masyado na akong nasaktan sa mga salita ng mama mo.” Nanginginig ang boses na aniya.

“Salita lang ang mga ’yon, Mishka! Pwede mo na lang kalimutan at hindi pakinggan! Samantalang ’yong ginawa mo sa kanya, baka ikamatay niya!” Sumbat nito.

“You’re being unfair, Gavril! Hindi ko gusto ang nangyari sa kanya at alam mo ’yan! She provoked me!” Tuloy-tuloy ang pagbuhos ng mga luha niyang sagot.

Umiling-iling ito. “Kapag may nangyari kay mama…”

“Ano? Parurusahan mo ako? Gagantihan? Sige! Kung ’yan ang gusto mo, gawin mo!” Lalo siyang napaiyak nang walang emosyon siya nitong tingnan saka siya iniwan roon. Ang sakit sa dibdib. Kung titigan siya nito ay para siyang hindi nito kilala.

Hindi niya alam kung gaano siya katagal nakatayo roon habang umiiyak bago siya napaupo na tila nawalan ng lakas at humagulgol.

“What the heck is happening here?” Nag-angat siya ng mukha nang marinig ang boses ng ama. Nakatayo ito sa may pintuan habang nakatitig sa kanya na nakakunot-noo. Kasama nito ang mommy niya. Gaya ng ama ay mukhang nagulat rin ang ina sa naabutang itsura niya.

“Mommy…daddy.” Iyon lang ang nasambit niya bago siya tumayo at yumakap sa mga ito. Doon niya ibunuhos lahat ng luha at sama ng loob niya. Umiyak siya nang umiyak sa yakap ng mga ito hanggang sa wala na siyang luhang mailabas pa.

Hindi na niya nakaya ang bigat ng dibdib niya kaya nang magtanong ang mga magulang kung ano ang nangyari, inamin na niya ang lahat. Sinabi niya sa mga ito ang mga pang-iinsultong natanggap niya mula noon hanggang ngayon mula sa mama ni Gavril hanggang sa huling sagutan nila sa ospital.

Galit na galit ang mga magulang niya sa mga nalaman.

“We treated you like a princess! We took good care of you since you were just a baby and we cherished you! We never allowed you to get hurt by anyone because you do not deserve such treatment. But now, this happened and you didn’t inform us about it?!” Galit na sabi ng ama.

“I-I’m sorry, daddy. I didn’t tell you about it because I knew that you would get mad. I love Gavril so much and I didn’t want to get separated from him.” Mahina ang boses niyang sagot.

“Your daddy and I were right after all! Hindi karapat-dapat ang lalaking ’yon para sa’yo ! Tingnan mo nga ang ginagawa niya ngayon sa’yo! Hinding-hindi ko sila mapapatawad sa ginawa nila sa’yo!” Pati ang mommy niya ay galit na galit.

Gusto ng mga itong sugurin si Gavril sa opsital pero nakiusap siya sa mga itong ’wag na. Mabuti na lamang at napakiusapan niya ang mga ito.

“Kapag sinaktan ka pa ng lalaking ’yon sa kahit ano pa mang paraan, babawiin ka na namin sa kanya! You don’t deserve to be treated like this! You deserve better than this!” Banta ng mommy niya bago umalis ang mga ito.

Nang gabing iyon, hindi umuwi ang asawa. Sinubukan niyang tawagan ito pero nakapatay pa rin ang cellphone nito.

Kinaumagahan, maghapon siyang naghintay sa pagdating nito pero hindi pa rin ito umuwi. Kinagabihan, nakatanggap siya ng text mula rito at ganun na lamang ang disappointment niya nang sabihin nitong mananatili muna ito sa ospital upang alagaan ang mama nito.

Success daw ang operasyon pero kailangan pa rin ng kasama ng mama nito.

Naluha ulit siya dahil pati text nito ay malamig. Nireplayan niya ito habang tumutulo ang mga luha mula sa kanyang mga mata.

“Mabuti naman at okay na siya. Please, take care of yourself. ’Wag kang magpupuyat at magpapalipas ng gutom. I love you.” She then pressed ‘send’ but she didn’t receive any reply.

Then, three days later, ganun na lamang ang gulat niya nang makatanggap muli ng message galing sa asawa. Pakiramdam niya ay sinaksak siya sa dibdib nang mabasa ang text nito.

I won’t be coming back home anymore. ’Wag mo na akong hintayin. Makikipaghiwalay na ako sa’yo.

“N-No! This is not true!” Napailing-iling siya. She couldn’t accept what he said. Agad siyang nagbihis bago binihisan rin ang anak saka sila dumiretso sa bahay ng mga magulang. Iniwan niya muna doon si Gavriel saka nagpunta sa ospital.

Malapit lang ang bahay ng mga magulang sa opsital na pinagdalhan sa biyenan kaya nilakad na lamang niya iyon. Habang nasa daan, determinado siyang kausapin si Gavril. Hindi siya papayag na basta na lamang siyang hihiwalayan ng asawa!

Nang makarating siya sa ospital, pinayagan siyang pumasok sa kwarto ng biyenan nang magpakilala siyang daughter-in-law nito.

Nagtaka siya nang makitang bahagyang nakabukas ang pintuan ng kwarto nito. Akma sana siyang kakatok nang marinig niyang nag-uusap ang mga tao sa loob.

“Ano ang pinagsasabi mo, ma?” Boses iyon ni Gavril.

“You heard me, son. Iyon ang nakalagay sa last will and testament ng papa mo kaya kung gusto mo talagang makuha ang nararapat na para sa’yo, hiwalayan mo na ’yang asawa mo. May mas nararapat na babae para sa’yo at kilala mo na kung sino ’yon.

“Besides, akala mo ba hindi ko malalaman na peke ang kasal niyo ni Mishka?” Napasinghap siya at nanlaki ang mga mata sa narinig. Peke ang kasal nila?! How come?!

Hinintay niyang sumagot ang asawa pero wala siyang narinig na sagot mula rito. Hindi niya nakikita ang mga ito dahil bahagyang nakasara ang pintuan.

“Alam kong matagal mo nang gustong pamahalaan ang kumpanya natin kaya mamili ka. Hiwalayan mo si Mishka para makuha ang mana mo o walang matitira sa’yo? Ano ang desisyon mo?”

“Nakapagdesisyon na ako, ma.” Napaluha siya nang marinig ang tinig ni Gavril. Sa tono nito ay siguradong-sigurado na ito sa desisyon nito. Tumulo ang mga luha niya. Hindi na niya kinaya pang pakinggan lahat ng sasabihin nito. Imbes na pumasok, tumalikod na siya saka naglakad palayo.

Para siyang pinagsakluban ng langit at lupa. Animo may kamay na pumipiga sa puso niya ng mga sandaling iyon. She sobbed.

Liliko na sana siya sa pasilyo nang may makasalubong siya. Isang magandang babae. Pamilyar ito sa kanya.

“Oh, look who’s here.” Her voice held sarcasm.

Pinanasan niya ang mga luha. “Sino ka?”

“I’m Carla, Gavril’s new girl.” Pakiramam niya tumigil ang pagtibok ng puso niya sa narinig. May katapusan ba ang lahat ng ito? Nakita niyang sinuri siya nito mula ulo hanggang paa.

“Mukhang narinig mo na ang dapat mong marinig. Nakapag-desisyon na si Gavril. Hihiwalayan ka na niya at ako ang pinili niya. Alam mo naman na mahalaga sa kanya ang mana niya kaya hindi niya ipagpapalit ’yon sa’yo. Kung ako sayo, ’wag mo nang hintayin pang ipagtulakan ka paalis ni Gavril. Umalis ka na at ’wag ka nang magpapakita pa sa kanya.” Ngumisi pa ito bago siya nilampasan.

Kumuyom ang mga palad niya. Hindi niya maipaliwanag kung gaano kasakit ang nararamdaman niya habang lumuluha. Litong-lito siya at hindi niya alam kung ano ang gagawin. Paano humantong sa ganito ang lahat?

Masaya naman sila ni Gavril mula nang ikinasal sila. Nakita naman niya ang pagmamahal nito sa kanya pero ano ’yong mga narinig niya? Pa’nong naging peke ang kasal nila?

Para siyang wala sa sarili na naglakad pabalik sa bahay ng mga magulang upang kunin ang anak.

“What happened? Ba’t ganyan ang itsura mo?” Nag-aalalang tanong ng ina.

“W-Wala ’to, mommy.” Tipid niyang sagot pero pigil na pigil niyang ’wag bumigay sa harapan ng mga ito. Nang nasa kotse na silang mag-ina pauwi, parang waterfalls na dumaloy muli ang mga luha niya.

Ayaw na niyang umiyak pero napakasakit. Parang wala siya sa sarili habang paulit-ulit na umaalingawngaw ang mga narinig mula kina Gavril at mama nito. Pinunasan niya ang mga luha at pilit na kinalma ang sarili ngunit napakahirap gawin niyon.

Nang malapit na sila sa intersection, nag-slow down siya dahil napansin niyang naka-red light ngunit bago pa man siya tuluyang tumigil, nag-green din iyon kaya tuloy-tuloy na siya. Ngunit malaki iyong pagkakamali dahil nang kabigin niya ang kotse pakanan ay may sumalubong sa kanila na isa pang sasakyan.

Mukhang hindi ito tumigil kahit naka-red na ang stop light sa pinaggalingan nito. She quickly stepped on the brake but it was already too late. They collided against the other car. Bago siya nawalan ng malay, ang nasa isip lang niya ay ang anak. Rinig na rinig niya ang pag-iyak nito.

Gusto niyang daluhan ito at kargahin upang ilayo roon pero hindi na kinaya ng katawan niya. Everything went silent until darkness engulfed her….

Ang this concludes the past. Ano ang masasabi niyo sa nangyari?

Talaga nga bang makikipaghiwalay na sana si Gavril noon kay Mishka?

May kasalanan nga ba si Mishka sa nangyari sa mama ni Gavril?

Kung kayo ang nasa sitwasyon ni Mishka, sasagutin niyo din ba ang biyenan niyo?

Sino nga ba talaga si Carla sa buhay ni Gavril?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 34

HAPPY MONDAY, BLAZERS! HAPPY READING:)

CHAPTER 34

MAGKAHAWAK-KAMAY na pababa sina Mishka at Gavvy sa hagdan nang makita sila ng lola niya. Kumunot ang noo nito na tila nagtataka kung saan sila pupunta.

“Where are you two going? ’Di ba dapat nagpapahinga ka, hija?” May bahid ng pag-aalalang tanong nito nang makababa na sila.

“Makikipagkita po kami kay Martin. Mamamasyal lang kami.” Tipid niyang sagot rito. Ilang araw na rin mula nang lumabas siya ng ospital. Kung noon, may mga parte pa ng nakaraan niya ang medyo malabo, ngayon, naaalala na niya ng malinaw ang lahat.

Mabuti na lamang at wala namang ibang naging damage sa kanya ang pagkabagok ng ulo niya.

“Are you sure you’re fine? Baka naman hindi ka pa lubusang magaling?”

“Mamie, I’m fine. Mas maganda nga ito, eh, para naman ma-exercise ako. Bagot na akong nandito lang sa bahay.” Bumuntong-hininga ang abuela saka napatango.

“Sige pero pwede ba tayong mag-usap saglit?” Tanong nito kapagkuwan. Tumingin siya sa anak na tahimik lang na nakamasid sa kanila.

“Mon cœur, wait for me in the living room. May pag-uusapan lang kami saglit ni mamie.”

“Okay po, mommy.” Ngumiti siya rito saka hinatid ng tanaw. Nang wala na sa paningin ang anak, saka siya nagsalita.

“Ano po ang pag-uusapan natin?” She asked casually. Mapait itong ngumiti.

“Gusto ko lang malaman kung galit ka pa rin ba sa amin?”

“Mamie, kailangan ba nating pag-usapan ang tungkol d’yan ngayon?” Tanong niyang hindi makatingin ng diretso rito. Bumuntong-hininga ito.

“Look at me and answer my question, hija.” Her mamie coaxed gently. Mula nang bumalik ang ala-ala niya, nagbago na rin ito. Hindi na ito ang kilala niyang strikta na lola niya. Sinalubong niya ang tingin nito.

“No, mamie. ’Yan lang po ba ang itatanong niyo sa’kin kasi kung oo, aalis na kami.” Akma siyang maglalakad papunta sa sala nang sumagot ito.

“Galit ka at nakikita ko ’yon. Hindi mo man sabihin, alam kong nagagalit ka pa rin sa ginawa namin at gusto ko lang sabihin na naiintindihan ko ang nararamdaman mo. Hindi ko inaalis sa’yo ang karapatang magalit sa’min pero sana naman, intindihin mo rin kami. Gusto lang naming mapabuti ka.”

Mapait siyang napangiti. “Para mapabuti nga ba ako, mamie? Kung oo, bakit ganito ang nararamdaman ko? Pakiramdam ko, napagkaitan ako ng karapatan upang mamili ng dapat gagawin sa buhay ko. Bakit pakiramdam ko, tinanggalan niyo ako ng kalayaan?” Sumbat niya rito. Hindi na niya kaya pang manahimik lang.

Noong huli silang nag-usap na pamliya, hindi niya pinakinggan ang rason ng mga ito kung bakit ginawa ng mga ito sa kanya ang mga ginawa ng mga ito dahil ayaw niyang makapagsabi ng mga bagay na makakasakit sa damdamin ng mga ito dahil lang galit siya.

Ilang araw na niyang hindi iniimik ang mga ito dahil baka maging mitsa pa iyon ng away maging dahilan na magkasira silang pamilya.

Pati ang mga magulang niya ay hindi rin niya kinakausap. Ilang beses siyang sinubukang kausapin ng mommy at daddy niya pero hindi siya pumayag.

Hindi na rin natuloy ang banta ng ama na pababalikin silang mag-ina sa Paris upang ilayo kay Gavril dahil hindi siya pumayag. Wala nang nagawa ang mga ito dahil nagbalik na ang lahat sa kanya at alam na niya ang dapat gawin sa hindi.

Kung noon ay sunod-sunuran lang siya sa mga sinasabi ng mga ito, ngayon ay hindi na. She decided to fix everything by herself. Ayaw na niyang tumakbo pa. Ngunit hindi niya alam kung saan siya magsisimula.

“Mishka, alam kong mali ang pamamaraan ng mga magulang mo pero gusto ka lang nilang protektahan. Ayaw na nilang masaktan ka pa lalo kapag naalala mo na ang nakaraan mo. Gusto nilang mamuhay ka nang masaya at ituloy ang buhay mo sa kabila ng nangyari sa’yo.

“Nakita nila kung gaano ka nahirapan at nasaktan noon kaya ginawa nila ang lahat para makalimutan mo na ’yon. Akala nila, kapag nagawa nilang mabura mula sa alaala mo si Gavril, magiging okay na rin ang lahat pero nagkamali sila dahil ngayong nagbalik na ang alaala mo, hindi lang ang mga nangyari sa pagitan niyo ni Gavril ang masakit para sa’yo kundi ang katotohanang pinagkait namin sa’yo ng mga magulang mo ang nakaraan.” Kitang-kita niya ang guilt sa mukha ng abuela.

Ngayong alam na niya ang totoo, naiintindihan na niya kung bakit ginawa nito lahat ng mga ginawa ito. Gusto lang ng abuela na magkaayos ito at ng mommy niya. Pero tama ito. Nagagalit siya sa mga pangyayari. She felt like they betrayed her.

A bitter smile appeared on her lips. “Ilang beses ko nang narinig na sinabi niyo ’yan pero bakit hindi ako kumbinsido na para nga sa kapakanan ko ang ginawa niyo? Honestly, I feel like you three did all these para lang mapasunod ako sa mga gusto niyo.” Pag-amin niya. Her grandmother shook her head.

“Of course not, hija. Mahal ka namin at lahat ng mga ginawa namin ay para sa’yo. Alam kong—” Ngunit hindi na nito natapos ang sasabihin dahil biglang tumunog ang cellphone niya.

She answered it when she saw that it was Martin. Tinanong lang nito kung nasaan na sila dahil malapit na raw ito sa mall.

“Mamie, we need to go. Martin is already on his way to the mall.” Paalam niya na wala nang intensyong ituloy pa ang pinag-uusapan nilang mag-lola.

“But—”

“Saka na lang po natin ituloy ito pag-uwi namin.” Wala na itong nagawa kundi ang tumango na lang.

“Sige. Mag-iingat kayo.” Bilin nito kapagkuwan na ikinagulat niya. Akala niya at sasabihin nitong sasamahan sila ng mga bodgyguards pero hindi.

“Sige po.” Aniya saka ito iniwan doon at pumunta na sa living room kung saan naghihintay ang anak.

“Let’s go, mon cœur.” Nakangiting aniya saka inabot ang kamay rito. Nagliwanag naman ang mukha ng anak saka tumayo mula sa couch. Magkahawak-kamay silang lumabas. Mabuti na lamang at hindi sila nakita ng mga magulang niya dahil pumunta ang mga ito sa Hotel De Luna.

“Mommy, sa mall lang po ba tayo mamamasyal?” Tanong ni Gavvy habang nasa biyahe sila.

“Bakit, baby, may gusto ka pa bang ibang puntahan natin? Just tell me.”

“Ahm…” Ilang segundo ring binitin nito ang sasabihin bago ito umiling. “Wala po.” Kumunot ang noo niya. Kitang-kita niya sa mga mata ng anak na may gusto itong sabihin.

“Mon cœur, may gusto ka bang hilingin kay mommy? C’mon, tell me.” She coaxed him.

“Can we please go to daddy’s place too? I want to see him already.” Hindi agad nakasagot si Mishka sa sinabi ng anak. Hindi niya alam ang sasabihin.

She cleared her throat. “Mon cœur, I think, this is not the right time for you to see your daddy.” Her heart sank when she saw the sadness and disappointment on her son’s face upon hearing her answer. Kumirot ang puso niya lalo na nang nanubig ang mga mata nito.

“Pero pwede mo naman siyang tawagan mamaya.” Biglang bawi niya bago pa man niya mapigilan ang sarili. Biglang nagliwanag ang mukha ng anak.

“Really, mommy? You mean it?” Tila hindi makapaniwalang anito. Natawa siya saka ginulo ang buhok nito.

“Oo naman, mon cœur.”

“Yes!” Napasuntok pa ito sa hangin. Bigla niyang naalala si Gavril. Ganun na ganun din ang ginawa nito nang pmayag siyang magpakasal rito. Her hart clenched painfully upon remembering him and their bittersweet memories together.

Ngunit ginawa niya ang lahat para ’wag na munang isipin ang binata. Gusto niyang maging masaya naman kahit ngayon lang.

Nang makarating sila sa mall, naroon na si Martin sa parking lot, hinihintay sila. Masayang-masaya itong yumakap sa kanilang mag-ina. Pagkatapos niyon ay namasyal muna sila sa loob ng mall. Binilhan niya ng mga gamit ang anak. Nanood rin sila ng sine.

She temporarily forgot everything Kahit papa’no, naging masaya siya.

Pagkatapos niyon, they went to a restaurant and ate their lunch.

“So, how have you been since you regained your memories?” Tanong ni Martin habang kumakain sila. Napabuntong-hininga siya. Mula nang bumalik ang alaala niya, ngayon lang may nagtanong sa kanya ng ganun. Nanubig ang mga mata niya.

Martin’s eyes widened. “Ste—I mean, Mishka ka na pala ngayon.” Napakamot pa ito sa ulo. “Don’t cry. Alam kong marami kang tanong at hinanakit ngayon pero malalaman mo rin ang mga sagot sa tamang panahon.” Alo nito.

“Mommy, are you okay?” Napatingin silang dalawa kay Gavvy. Nakalimutan niyang naro’n pala sa tabi niya ang anak. Pasimple niyang pinunasan ang mga luha.

“Yes, baby. Mommy’s okay.” Ngumiti pa siya upang hindi na ito mag-alala sa kanya. Tumango ito saka kinain na ang huling subong nalalabi sa plato nito. Uminom ito ng tubig kapagkuwan saka tumingin ulit sa kanya.

“Mommy, can I call daddy now, please?” He asked expectantly.

“S-Sure, mon cœur.” Pilit siyang ngumiti saka kinuha ang cellphone.

She then unblocked Gavril’s number. Yes, she blocked his number because he kept on pestering her these past few days. Hindi pa siya handing makipag-usap rito.

Pinindot niya ang call button. Dalawang ring pa lang iyon ay sinagot na nito agad. Agad naman niyang ibinigay sa anak ang gadget saka sinenyas ritong nasa telepono na ang ama.

Excited nitong kinuha ang cellphone. “Hello, daddy?” Napailing na lamang siya nang lumayo pa ang anak at naupo sa kabilang bakanteng lamesa habang kausap nito ang daddy nito. Kitang-kita niya ang saya sa mukha nito.

“Tingnan mo ’yang anak mo. Masayang-masayang kausap ang daddy niya.” Martin commented amusedly.

“Kaya nga, eh. Ayaw ko na sanang palapitin pa si Gavril sa aming mag-ina pero ayaw ko namang maging unfair sa anak ko. Kahit anong mangyari, tatay niya pa rin ’yon.” Mapait niyang sagot.

“Ay bongga ka d’yan, darling. Hindi naman tamang pagkaitan mo ’yang si Gavvy ng ama dahil lang may problema kayong mag-asawa.”

Nagulat siya. “You knew?”

Ngumiti ito. “Of course. Gavril told me that noong tinulungan ko siya para itakas kayong mag-ina.”

“Tinulungan?”

“Yes, darling. Hindi ba niya nabanggit sa’yo? Lumapit siya sa’kin noon para hingin ang tulong ko para makuha niya kayo ni Gavvy bago ang kasal sana natin. Noong una, hindi ako pumayag dahil hindi ko naman sigurado kung seryoso ba siya sa’yo. Pero nang sinabi niya ang lahat sa’kin, doon na ako pumayag.

“Kahit wala ka pang naaalala noon, alam kong mahal na mahal mo siya. Kitang-kita ko rin kung gaano ka niya kamahal. I thought, I made the right decision when I helped him took you and Gavvy away. Pero ngayong nagbalik na ang alaala mo, hindi ko maintindihan kung bakit naging dahilan pa iyon para maghiwalay kayo ulit.

“If you don’t mind me asking, ano ba talaga ang nangyari sa inyo noon? Ngayong bumalik na ang alaala mo, sana happy family na kayo pero hindi, eh. Parang lalo ka ngang naging mas malungkot ngayon at mas naging kumplikado ang sitwasyon niyo.” Martin said curiously.

Mapait siyang napangiti. Ang bigat-bigat ng dibdib niya at gusto niyang ilabas lahat ’yon. She then found herself confiding everything to Martin.

“Base sa lahat ng narinig ko ngayon, ang masasabi ko lang ; kailangan niyong mag-usap na dalawa dahil walang mangyayari kung iiwas ka ng iiwas sa kanya. Kitang-kita naman sa’yong mahal mo pa rin siya at marami kang gustong itanong sa kanya.

“But I’m angry and scared at the same time.” Pag-amin niya. Hinawakan nito ang kamay niya.

“Nakilala kita bilang isang matapang na babae, Mishka. Sa lahat ba naman ng pinagdaanan mo, ngayon ka pa ba magiging duwag? Nasa’n na ang Stella’ng kilala ko na matapang at palaban?”

Mishka chuckled. “Stella was just a lie, Martin. A temporary persona of mine that never existed if I didn’t forget my past.” Umiling ito.

“No, I don’t think so. I was with Stella these past few years at wala akong ibang nakita sa’yo kundi ang pagiging totoo at palaban sa tamang paraan. Oo minsan, kahit nasasakal ka na sa pamilya mo, hindi ka pa rin nagrereklamo, pero sa mga ibang bagay, ikaw ang pinakamatapang at totoong taong nakilala ko.

“Hindi ako naniniwalang nakakalimutan natin ang totoo nating pagkatao kapag nawala ang memorya natin dahil ang totoong tayo ay nasa puso natin. Oo, nakakalimot ang utak pero hindi ang puso. Tingnan mo nga; kahit nagka-amnesia ka, minahal mo pa rin si Gavril sa pangalawang pagkakataon.

“Si Stella ka man o si Mishka, iisa pa rin ang lalaking minamahal mo at ’yon ay si Gavril kaya kung ako sa’yo, harapin mo na siya. Tama na ang pag-iwas at pagtakbo. Hindi makakatulong sa inyong dalawa ’yan at ang maaapektuhan d’yan ay ang anak niyo. Kawawa naman si Gavvy.” Parehas silang napatingin sa gawi ng anak na kasalukuyan pa ring nakikipag-usap sa ama nito.

Ngayon lamang niya ulit nakitang ganun kasigla at kasaya si Gavvy. Her heart clenched. Oo, galit pa rin siya pero tama si Martin. Si Gavvy ang higit na apektado sa sitwasyon nilang iyon.

“He’s so happy.” She uttered with a bitter smile on her face.

“Syempre naman. Ngayon niya lang nakilala ang tatay niya. Matagal na siyang nangungulila sa isang ama at alam mo ’yan. Don’t tell me, ipagkakait mo ’yan sa kanya dahil lang sa issue niyo ni Gavril?” She huffed.

“I don’t know what to do anymore, Martin. Litong-lito na ako.” Pag-amin niya.

“Alam kong alam mo na ang dapat gawin, darling. Pakinggan mo lang ’yang puso mo and you’ll find the right path.” Natawa siya.

“Ngayon ko lang nalaman na may pagka-poetic ka pala.” He rolled his eyes.

“Eh, ano naman ngayon? Ganyan talaga ang may love life. Nagiging talented. Tingnan mo nga, naging poet na ako ngayon.” Tumawa pa ito na napapailing dahil sa sinabi nito.

Nanlaki ang mga mata niya. “Seryoso ka talaga d’yan? Akala ko, nagbibiro ka lang nong sinabi mon may love life ka na.”

“Duh! Bakit naman ako magbibiro? Akala mo, ikaw lang ang luma-love life? Syempre, ako din, no!” Umirap pa ito sa hangin.

“Well, sino naman kaya itong bulag na pumatol sa’yo?” Pang-aasar niya.

“Ay, ang sakit naman no’n, darling! Kahit hindi bulag, papatol sa’kin, no! Sa ganda ko ba namang ito!” Ang lakas ng tawa niya. Yes, Martin is gay at sa kanya lang ipinapakita ang ganung side nito. Nang malaman ng mga magulang nito ang tungkol sa sexual orientation nito, hindi iyon natanggap ng mga ito kaya naman itinakwil nila si Martin.

Ito lang kasi ang nag-iisang anak ng mga magulang nito at tagapagmana pa ng kumpanya. Gustong-gusto nang magka-apo ng mga magulang nito kaya pinipilit na itong mag-asawa hanggang sa umabot na sa puntong binantaan ng ama nito si Martin na kapag hindi siya pinakasalan, mawawalan ito ng mana.

“Oo na. Ikaw na ang maganda.” Aniya na natatawa.

“Syempre naman, no!”

“Ang arte mo!” Natawa silang dalawa sa asaran nila.

“But seriously speaking, darling. Hindi sa pinangungunahan kita pero dapat talaga, kausapin mo na ’yang si Gavril. Kung talagang hindi mo na siya mahal, then pag-usapan niyo na lang ang tungkol sa anak niyo para naman matahimik na ’yang kalooban mo.” Seryoso nang sabi nito. She took a deep breath.

“Tama ka, Martin. Tama na ang ilang taong lumipas. Sawang-sawa na akong magtanong sa isip ko ng mga tanong na wala naman akong mahanap na sagot. I should talk to him once and for all.” Ngumiti ang kaibigan.

“Very good decision. Now, the brave Stella finally came back.” Napangiti na lamang siya. Maya-maya pa ay bumalik na si Gavvy sa table nila dahil tapos na itong makipag-usap sa ama.

“Are you happy now, mon cœur?” Masuyo niyang tanong sa anak. Maluwang ang ngiting tumango ito.

“Opo, mommy. Thank you.” Yumakap ito sa kanya. Her heart swelled. Masaya na rin siya dahil nakita niya kung gaano kasaya ang anak. Pagkatapos nilang kumain, itinuloy nila ang pamamasyal.

Pumunta pa sila sa zoo dahil na rin sa request ng anak. Tuwang-tuwa nitong pinagmamasdan ang mga iba’t-ibang uri ng hayop roon. Kinunan niya ito ng mga larawan. Martin even volunteered to take them photos.

Hapon na ng matapos sila sa pamamasyal.

“Gusto ko sana kayong ihatid pero may dala naman kayong sasakyan.”

“Naku, ’wag mo na kaming alalahanin. Okay lang kami.” She answered and Martin smiled.

“Sige. Just call me kung may problema. Ingat sa pagda-drive.” Bilin nito. She rolled her eyes.

“Walang magiging problema. Sige na, uwi ka na. Ingat din sa pagmamaneho.” Pagtataboy niya rito. Nagpaalam na ito kay Gavvy saka tuluyan nang umalis. Palulan na silang mag-ina sa sasakyan nang magsalita ang anak.

“Mommy, pwede po bang ’wag muna tayong umuwi?” Kumunot ang noo niya sa sinabi ni Gavvy.

“Why, mon cœur? May gusto ka pa bang puntahan?”

“Opo, mommy.”

“Where to?”

“Doon po.” Turo nito sa may bandang tabing dagat. Kumunot ang noo niya lalo.

“You want to see the sunset?”

“Yes, mommy.”

“Pero it’s getting late na, anak. Baka hanapin na nila tayo sa bahay.” Hinawakan nito ang kamay niya.

“Sige na po, mommy, please? Saglit lang po tayo.” She couldn’t resist that pleading expression on her son’s face. She sighed in defeat.

“Fine, pero saglit lang tayo, ha?” Nagliwanag ang mukha nito.

“Yes, mommy!” Excited na siyang hinila nito sa kamay at iginiya papunta sa tabing dagat. Malapit lang kasi ang dagat ang parking-area kaya nilakad na lang nila iyon.

Nang makarating sila sa tabing-dagat, may mga mangilan-ngilang tao roon na naghihintay sa paglubog ng araw. Karamihan ay mga magkasintahan. Meron ring mga pamilya na nagpi-picnic roon.

Napansin niya ang anak na palingon-lingon na tila may hinahanap.

“Bakit, anak? Sino ang hinahanap mo?” Takang tanong niya. Akmang sasagot si Gavvy nang makita na nito sa wakas ang hinahanap. Nasa bandang likuran niya.

“Daddy!” Tili nito saka tinakbo ang ama. Nanigas ang katawan niya at hindi agad nakahuma. Ni hindi siya nakagalaw upang pumihit paharap sa bagong dating. Her heart started pounding like crazy.

Ano sa tingin niyo? Dapat pa bang kausapin ni Mishka si Gavril?

Para sa inyo, tama ba ang ginawa ng pamilya ni Mishka na paglalayo sa kanya sa katotohanan imbes na tulungan siyang makaalala?

May pag-asa pa kaya silang magkabalikan?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 35

A/N: Babalik na po sa normal ang sitwasyon dito simula sa Monday kaya baka po mabago na ulit ang schedule ng pag-update ko sa story na ’to. Twice a week pa rin pero baka ibang araw na. Hindi na ’yong dati. Anyway, enjoy reading:)

CHAPTER 35

PARANG natulos na sa kinatatayuan si Mishka habang ang mag-ama ay masayang-masaya sa muling pagkikita.

“How are you, buddy?” Rinig niyang tanong ni Gavril sa anak nila. His voice was filled with joy.

“Okay lang po, daddy. Na-miss po kita. Akala ko po, hindi na tayo magkikita.”

“I missed you too, son. Kayo ng mommy mo.” Mishka’s eyes turned into slits upon hearing what he said. Her hands balled into fists and finally, nagkaroon din siya ng lakas ng loob upang harapin ang binata. She turned around slowly. Nakita niyang nakayakap sa ama si Gavvy.

“Mon cœur, go to the ice cream shop, get a table and then wait for us there.” She instructed Gavvy. Nasa ilang metro lang ang layo ng ice cream shop kaya panatag siyang doon muna ang anak habang nag-uusap sila.

“Pero, mommy—”

“It’s fine, buddy. May pag-uusapan lang kami ng mommy mo at pagkatapos niyon, susunod na kami sa’yo doon.” Kumbinsi ni Gavril. Kahit parang nag-aalangan, pumayag naman si Gavvy.

“Okay po, daddy. Bilisan niyo po, ah?”

“Yes, mon cœur. Don’t worry. Mabilis lang ito.” Sagot ni Mishka. Kinuha ng anak ang pera na inabot niya rito saka ito naglakad na papunta sa ice cream shop. Pinanood nila ito hanggang sa makabili ito ng ice cream at maupo sa may bakanteng lamesa. Doon na siya tumingin kay Gavril.

“And you even used your son just to lure me to come here? How could you do this?!” She chided at Gavril furiously. Naging malamlam ang mga mata nito habang nakatingin sa kanya na punong-puno ng pangungulila.

Ngayon lamang niya napansin. Medyo may kahabaan na ang balbas nito na hindi naaahit. Para itong kulang sa tulog at mukhang stressed out.

“Dahil hindi ko na kaya! Ilang araw na kitang sinusubukang tawagan pero hindi kita ma-contact! Pati mga messages ko sa’yo, hindi mo nirereply’an! Sinubukan kong puntahan ka sa bahay niyo ng ilang beses pero lagi akong tinataboy ng mga bodyguards ng daddy mo! Hindi ko na alam ang gagawin ko para makita ko kayo kaya nang tumawag si Gavvy kanina sa’kin, sinamantala ko nang tanungin kung nasa’n kayo.

“I told him to come with you here because I missed you two so much already. Hindi ko na kayang hindi kayo makita. Please, ’wag mo namang gawin sa’kin ’to, honey baby.” Tila nag-mamakaawa ang tinig nito pero kita rin ang frustrasyon nito.

“Bakit gusto mo kaming makita? Para saan pa?” She snapped at him, couldn’t control her emotions. Galit siya at parang nawawalan na siya ng kakayahan para manatiling kalmado.

“Dahil asawa mo ako at anak ko rin si Gavvy!” Pinaningkitan niya ito ng mga mata.

“Asawa? Talaga lang, Gavril?! Oo, anak mo si Gavril pero ako, asawa mo nga ba talaga ako?!” He stared at her confusedly.

“Ano bang pinagsasabi mo? Bakit galit ka sa’kin? Ano bang nagawa ko?” Humakbang ito at akmang hahawakan siya sa kamay ngunit umiwas siya.

“Stella baby—”

“It’s Mishka, Gavril.” Mariin niyang paglilinaw at napaawang ang mga labi nito dahil sa narinig nitong sinabi niya.

“Mishka…You mean—”

“Yes. What you’re thinking is right. Bumalik na ang alaala ko. Ngayon, malinaw na sa’kin ang lahat at hindi na ako magiging tanga pa.” Nakataas ang noong sagot niya rito. Parang hindi ito makapaniwala sa narinig.

Then, to her surprise, sumilay ang isang masayang ngiti sa mga labi nito bago siya sinugod ng yakap. Hindi siya agad nakahuma sa ginawa nito. Parang naging estatwa ang katawan niya na hindi na makagalaw.

Sa inaakto ng binata ay parang miss na miss siya nito.

“You’re finally back, honey baby. I missed you so much, asawa ko.” Hinagkan siya sa nito sa noo. Ramdam niya ang higpit ng yakap nito. Bahagya pang nanginginig ang katawan nito. Kung hindi lang niya alam ang ginawa nito, maniniwala siya sa mga sinasabi nito.

But everything has changed already. Hindi na parang dati. Marami nang nagbago at mahirap nang ibalik pa ’yon.

“Bitawan mo ako. Don’t act like you’re happy that my memories finally returned dahil hindi ako maniniwala. Pagkatapos ng lahat ng ginawa mo sa’kin, hindi na ako maniniwala pa sa’yo.” Matapang niyang sagot saka ito itinulak.

Kitang-kita niya ang sakit na bumalatay sa mukha ng binata dahil sa ginawa niya. “Honey, please, don’t be like this. Ngayong nagbalik na ang alaala mo, we can finally start all over again as a family.”

She scoffed. “Start all over again? Naririnig mo ba ang sarili mo? Sa tingin mo talaga, babalik pa sa dati ang lahat? Bakit pa natin babalikan kung puro pasakit at kasinungalingan lang naman lahat ng mga nangyari?” His forehead crinkled confusedly.

“What are you talking about? Naiintindihan ko na natatakot ka nang balikan pa ang nakaraan dahil sa mga nagawa ni mama sa’yo noon pero ano ang ibig mo’ng sabihin sa puro kasinungalingan ang lahat?”

“Magpapanggap ka talagang wala kang alam, Gavril? Kung ganun, let me be precise. Ayoko nang balikan pa ang lahat ng mga kasinungalingang iyon dahil from the beginning, niloko mo lang naman ako, ’di ba? Hindi naman talaga tayo kasal, ’di ba? Hindi ko nga maintindihan kung bakit nagsama pa tayo, eh!” Hindi maikakaila ang pagkabigla nito.

“See? NI hindi ka na nakapagsalita d’yan dahil alam mong totoo ang sinasabi ko.” Masamang-masama ang loob niyang sumbat. Hanggang ngayon, hindi pa rin siya makapaniwala na kayang gawin sa kanya iyon ng lalaki.

“Bakit, Gavril? Bakit mo ako nagawang lokohin nang ganito? Wala naman akong naging kasalanan sa’yo, ’di ba? Wala akong ibang ginawa kundi ang mahalin ka!” Punong-puno ng hinanakit ang dibdib niya.

Napakabigat ng dibdib niya at kailangan niyang ilabas ang lahat ng mga hinanakit bago pa siya mabaliw. Namasa ang mga mata niya pero hindi niya hinayaang tumulo ang mga luha. Ayaw na niyang umiyak pa.

“Hindi ka pa nakontento. Nambabae ka pa at pagkatapos niyon, sa text ka lang makikipaghiwalay sa’kin. Ano’ng klase’ng lalaki ka? Napakaduwag mo! Kung hindi mo na pala kayang mag-stay sa relationship natin, sana kinausap mo ako, hindi ’yong basta mo na lang ako iiwan like dropping a hot potato! You discarded me like a garbage when you got tired of me!”

Napailing-iling ito. His lips were parted while staring at her as if he couldn’t understand what she was saying. Lalo siyang nakaramdam ng galit dahil base sa mukha nito, parang hindi nito matandaan ang mga sinasabi niya.

“What are you talking about, honey baby? Ano’ng nakipaghiwalay sa text? Ano’ng nambabae? Hindi kita maintindihan.”

“Gavril, stop all the pretense! Please, just this once, magpakatotoo ka naman sa’kin!” Ang lakas na ng boses niya. She couldn’t hide her anger anymore. Parang gusto niya itong pagsasampalin sa galing nitong umarte.

“I’m not pretending! Oo, naiintindihan ko ang galit mo tungkol sa pekeng kasal natin pero hindi ko alam ang tungkol sa text na sinasabi mo dahil hindi ako nakipaghiwalay sa text sa’yo! Wala rin akong naging babae all these years! Kahit noong nagsasama pa tayo, I was faithful to!” Kita niya ang takot sa mukha nito pero naroon din ang pagmamakaawang pakinggan niya ito.

Napiling-iling siya. “So, peke nga talaga ang kasal natin?” Gumaralgal ang tinig niya. Pakiramdam niya ay unti-unting nadudurog ang puso niya.

Siguro dahil sa kasuluksulukan ng puso niya, umaasa siyang hindi totoo lahat ng iyon; na hindi peke ang kasal nilang dalawa at talagang minahal siya nito.

Napahilamos si Gavril sa mukha saka namasa ang mga mata nito. Parang hirap na hirap rin ang kalooban nito. Then, he slowly nodded his head.

Doon na tuluyang tumulo ang mga luha niya. Ang sakit. Lalong tumindi ang galit na nararamdaman niya. Bago pa man niya mapigil ang sarili, umigkas ang palad niya sa mukha nito.

Nagulat ito sa sampal na natamo mula sa kanya.

“I hate you!” She hissed full of anger. Tumalikod siya at akmang pupunta sa kinaroroonan ng anak nang yakapin siya ni Gavril mula sa likod.

“Honey baby, please, listen to me. Oo, peke ang kasal natin pero hindi dahil sa peneke ko ’yon! It was mama’s doing! Nakompirma ko na lang iyon matapos ang aksidente na akala ko, kumitil sa buhay niyo ng anak natin.

“Believe me, please. I married you because I love you. Hinding-hindi ko magagawang pekehin ang kasal natin dahil wala akong ibang ginusto kundi ang paksalan ka at makasama ka habang-buhay. Ipinaglaban ko ang relasyon natin sa mama ko at sa mga magulang mo dahil alam kong ikaw lang ang babaeng mamahalin ko hanggang sa huli kong hininga.

“Hindi ko alam na hinarang pala ni mama ang registration ng kasal natin. Dahil ayaw niya tayong makasal, ginamit niya ang connection niya para maharang ang pagrerehistro sa kasal natin. I’m so sorry, honey baby. Kung alam ko lang na ganun ang ginawa niya noon, maaga ko sanang naayos. Sana, hindi na tayo umabot sa ganito.” Nagulat siya sa sinabi nito. Ramdam niya ang sinseridad sa tinig nito.

Gusto niyang isiping nagsisinungaling lang ang binata pero kilala niya ang mama nito. Alam niyang kaya nitong gawin ang lahat ng ’yon.

Bigla siyang nalito.

“Please, honey baby. Paniwalaan mo naman ako, oh. Alam kong wala ako sa lugar para hingin sa’yo ito dahil sa lahat ng ginawa ko noon pero this is all just a big misunderstanding. Mahal na mahal kita.”

“Bitawan mo ako.” Aniya sa mahinang tinig. Hindi niya alam kung paniniwalaan ba niya ang lahat ng sinasabi nito dahil hanggang ngayon, parang kahapon lang sa kanya ang lahat. Siguro dahil na rin sa nagka-amnesia siya kaya pakiramdam niya, katatapos lang mangyari ng lahat.

The pain was still fresh and raw and now, she’s confused. Gusto niyang mag-isip malayo kay Gavril. Ayaw na niyang magkamali pa sa pagdedesisyon dahil nadala na siya. Naroon din ang takot na baka maulit na naman ang lahat kapag basta na lamang siya maniniwala rito.

“No! Hindi kita bibitawan hangga’t hindi mo ako pinaniniwalaan. Ngayong nagbalik na ang alaala mo, gagawin ko ang lahat mabuo lang ang pamilya natin. Ilang taon akong nangulila sa’yo asawa ko, sa inyo ng anak natin. Para na rin akong namatay nang mawala kayo ni Gavvy sa’kin.

“Ngayong nabigyan ako ng pangalawang pagkakataon ng Diyos para makasama kayo, hinding-hindi ko na ito sasayangin dahil mahal na mahal ko kayo. This time, I will fight for our family. Pinapangako ko ’yan sa’yo.” Bawat salitang binibigkas nito ay parang tumutunaw sa galit, hinanakit at sakit na nasa puso niya.

“No! I said, let go off me!” Malakas ang boses na aniya habang nagpupumiglas pero hindi siya nito binitawan.

“Gavril! I said, let go of me!” Tuloy-tuloy ang pagdaloy ng mga luha niya kahit pilit niya iyong pinipigilan. Mula noon, hanggang ngayon; si Gavril pa rin ang kahinaan niya. Ito lang ang minahal niya pero ito rin ang nanakit sa kanya ng ganito katindi.

Gusto niya itong paniwalaan pero natatakot siya. Dahil doon, she persevered. Ayaw na niyang maging mahina pa. Akma ulit siyang magpupumiglas nang makita ang anak na tumatakbo palayo.

“Gavvy!” She called for her son but she got alarmed when he didn’t look back and continued running away.

“Gavril, si Gavvy!” She said in panic. Doon na siya binitawan ni Gavril.

“Son, come back here!” Malakas na tawag nito sa anak nila. Tumigil ito saglit saka lumingon sa kanila. Nanikip ang dibdib niya nang makita niyang umiiyak ang anak. Parang nagtatampong tumingin ito sa kanila saka tuluyan nang tumakbo palayo.

“Gavril! Ang anak natin!”

“Habulin natin siya baka mapa’no pa ’yon.” She could hint the worry in his voice. Sinundan nilang dalawa si Gavvy habang nakikiusap na tumigil ito.

Bigla ang pagkabog ng dibdib niya nang mapansing malapit na ang anak sa kalsada at mukhang may plano pa itong tumawid doon.

“Gavvy, stop! Don’t cross the road!” Pakiusap niya habang desperado silang tumatakbo upang abutan ito.

“Buddy, don’t! It’s dangerous!” Si Gavril na binilisan pa ang pagtakbo palapit sa anak upang pigilan ito sa balak nito. Ganun na lamang ang takot nila nang may makita silang papalapit na sasakyan habang si Gavvy naman ay papatawid na rin sa kalsada.

Then, they heard a squeaking sound of the wheels. Pakiramdam niya ay tumigil ang mundo niya pati pagtibok ng puso niya. Kung meron lang siyang pakpak, nilipad na niya ang anak.

“Gavvy!” Desperadong tawag niya sa pangalan ng anak. Her tears fell like waterfalls.

Ano sa palagay niyo? Totoo kaya lahat ng mga sinabi ni Gavril?

May mangyayari kayang masama kay Gavvy?

Magkakaayos pa kaya sina Mishka at Gavril?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 36

A/N: Happy reading guys! I hope you like thsi story. Na-lift na ang lockdown dito sa France kahapon kaya bumalik na kami sa work. Anyway, what about in the country you’re in? Sana okay kayong lahat. Stay safe!

CHAPTER 36

HINDI na niya nakita kung ano’ng nangyari dahil pumikit siya ngunit bago ’yo ay nakita niya si Gavril na mabilis na tumakbo para pigilan si Gavvy. Parang lalabas na ang puso niya sa lakas ng tibok niyon. Deep inside of her, she was praying that Gavvy would was fine. Sana, naabutan ito ng binata dahil kung hindi, ikamamatay niya kung may mangyaring masama rito.

“Daddy!” Agad siyang nagmulat ng mga mata nang marinig ang takot na sigaw ng anak. Nakahinga siya nang maluwag dahil mukhang okay ito. Pero ganun na lamang ang takot niya nang makita kung bakit umiiyak at sumisigaw ang anak.

Si Gavril, nakahiga sa kalsada habang nakaluhod sa tabi nito si Gavvy na umiiyak.

“Oh, gosh! Gavril!” Sigaw niya at hindi namalayang tinakbo ang mag-ama niya.

“What happened?! Tulong! Someone, call an ambulance!” She asked hysterically saka lumuhod sa tabi nito at hinawakan ang kamay nito.

“Gavril! Wake up! Gavril!” Nanginginig ang buo niyang niyang katawan at hindi alam ang gagawin. Pakiramdam niya ay hindi na siya humihinga sa sobrang takot.

“S-Sorry po, ma’am. Hindi ko po s-sinasadya. Bigla pong tumawid ’yong bata pero mabilis pong tinulak nitong mama kaya siya ang nahagip ng sasakyan. N-Nakapagpreno po ako pero nahagip ko pa rin siya.” Nanginginig ang boses na sabi ng driver ng sasakyan.

Halata ang takot nito sa nangyari. Hindi siya sumagot. Ang buong atensyon niya ay sa binata.

Marami nang mga tao ang lumapit. “Miss, nakatawag na ako ng ambulancia.” Imporma sa kanya ng isa sa kanila. Nagpasalamat siya saka muling ibinaling ang atensyon kay Gavril. Hindi ito gumagalaw pero kunot ang noo nito, halatang may iniindang sakit. May mga gasgas ito sa mga braso na lalo niyang ikinaiyak.

Lalo siyang nabahala at binalot ng takot nang makita ang dugo na umaagos sa noo nito. Napakagat-labi siya saka napahikbi. Nanginginig ang kamay niya na itinakip niya sa bibig.

“Please, wake up…” Iyak niya saka bahagya itong niyugyog. Kanina ay galit na galit siya rito pero ngayon, nawala lahat ng iyon. Napalitan ng matinding takot. Ang importante lang sa kanya ngayon ay ang mabuhay ito.

“Daddy, please! Don’t die! Daddy!” Malakas na iyak ni Gavvy saka ito niyugyog.

“Please, lumaban ka naman. ’Wag mo naman akong takutin ng ganito, oh.” Pagmamakaawa niya saka niyakap ito habang tuloy-tuloy pa rin ang pagtulo ng mga luha niya. Hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman.

Pakiramdam niya ay hindi niya kakayanin kapag may nangyaring masama rito. Isipin pa lang niyang mawawala ito sa kanya ay para na siyang mababaliw. She sobbed on his chest while kept on begging for him to wake up.

But she was surprised when she felt a hand caressed her cheek.

“I-I’m sorry for m-making you w-worry, honey b-baby.” Nanlaki ang mga mata niya at agad nag-angat ng tingin rito. He’s alive! Kahit nanghihina at halatang may iniindang sakit, pinunasan nito ang mga luha niya gamit ang mga daliri nito.

“Y-You too, buddy. D-Don’t cry. Daddy will be…okay.” Pati ang mga luha ni Gavvy ay pinunasan nito. “’W-Wag kayong mag-alala. I-I’ll be fine. I l-love you both.” Pagkasabi niyon, tuluyan na itong nawalan ng malay.

“Daddy—!”

“—Gavril!” Magkasabay nilang sigaw na mag-ina. Kitang-kita niya ang takot sa mukha ni Gavvy habang pilit nitong ginigising ang ama. Ngayon lamang niya nakitang umiyak nang ganun ang anak.

Maya-maya pa ay dumating na ang ambulancia at sumama silang mag-ina papuntang ospital. Habang nasa daan ay hawak-hawak niya ang kamay nito habang taimtim na nagdarasal na sana, maging okay ito.

Ito po ba ang paraan Mo para maayos kami? ’Wag Niyo naman po sanang hayaang may mangyaring masama kay Gavril. Nakikiusap po ako. Hindi ko po kakayanin…

Hindi niya maiwasang maalala ang nangyari kanina bago ang aksidente. Galit na galit siya at hindi niya pinakinggan ang mga sinabi nito. Biglang bumalik sa kanya ang mga masasaya nilang sandaling magkasama noong hindi pa nagbabalik ang mga alaala niya.

Ipinaramdam niyo ang pagmamahal nito sa kanya. Hindi siya nito binigyan ng dahilan para pagdudahan niya ang pagmamahal niya rito. Kahit noong mga panahong kumbinsido na itong iba siyang tao ay minahal pa rin siya nito.

All their happy memories together when their relationship was still starting came back to her; kung paano sila nagkakilala at nagsimula. Marami silang pinagdaanang dalawa. May mga masasayang sandal ngunit meron ding mga masasakita na pangyayari.

She suddenly realized that whatever happened in the past, si Gavril pa rin talaga ang lalaking para sa kanya. Siya man si Stella o si Mishka, iisa lang ang lalaking pinag-alayan niya ng puso at katawan at iyon ay si Gavril lamang.

Nang makarating sila sa ospital, agad itong dinala sa emergency room at nilapatan ng lunas habang silang mag-ina ay naghintay sa labas ng kwarto.

“Mommy, I’m sorry po. It was all my fault. Kung hindi lang po ako tumakbo, hindi po sana mababangga si daddy.” Umiiyak na sabi ng Gavvy. Kita niya ang takot nito para sa ama. Agad niya itong niyakap at hinagkan sa noo.

“Shhh. Don’t worry. Your daddy will be fine. He’s a strong man. Kaya next time, you should always listen to mommy and daddy. Don’t ever run away like that again. Naiintindihan mo?” Sermon niya sa kalmadong tinig.

“Opo, mommy. I was just so upset because I saw you and daddy fighting. Ayoko pong nakikita kayong ganun kaya tumakbo po ako. I’m sorry po kasi nagtampo at sumama ang loob ko.” Nanikip ang dibdib niya sa sinabi ng anak.

She suddenly felt guilty. Nakalimutan niyang ilang metro lang ang layo ng anak sa kanila at nakikita sila nito. Dapat talaga, hindi niya hinayaang talunin siya ng galit niya dahil ang anak niya ang maapektuhan. Sarili lang niya ang iniisip niya.

Masuyo niyang hinaplos ang pisngi ng anak. “You’re forgiven, mon cœur. Basta, ’wag mo na ulit gagawin ’yon, ha? Muntik mo nang ipahamak ang sarili mo. Kapag may nangyaring masama sa’yo, ikamamatay ni mommy. Alam mo naman ’yon, ’di ba?”

“I’m sorry, mommy.” Hikbi nito.

“And I’m sorry too, mon cœur. Hindi mo dapat kami nakitang nag-aaway ng daddy mo. Don’t worry because it won’t happen again. May hindi lang kami pinagkaintindihan ng daddy mo pero magiging okay rin ang lahat. I promise you that.”

Suminghot ang anak. “Talaga po, mommy? Magiging buo na po ulit ang family natin?” Hindi agad siya nakaimik dahil hindi niya alam ang isasagot sa tanong nito. She then forced a smile.

“’Wag mo na munang isipin ’yan. Sa ngayon, ipagdasal natin na maging okay na ang daddy mo. Kapag okay na siya, saka na lang natin ulit pag-usapan ’yan, okay?”

Gavvy nodded like a grown up. “Okay po, mommy. Daddy is our hero kaya magiging okay siya. Malakas siya, eh, kasi nandito tayo para sa kanya.”

“What do you mean by that, mon cœur?”

“Ang sabi po kasi ni daddy, tayo daw po ang lakas niya kaya kakayanin niya ang lahat basta nandito lang tayo sa tabi niya. Mahal na mahal niya daw po tayo.” She suddenly felt emotional. Muling sumungaw ang mga luha sa kanyang mga mata pero pilit siyang nagpakatatag.

“Kailan niya sinabi ’yan sa’yo?” Her throat tightened as she suppressed her emotions.

“Noong nasa Isla Blanca po tayo.”

“Talaga? Sinabi niya ’yon sa’yo?” Lumunok siya upang mawala ang bikig sa kanyang lalamunan.

“Opo, mommy. Kaya po idol ko po si daddy, eh, kasi siya ang hero natin. I’m sure, he will be fine kasi nandito po tayo, eh.” Muli niyang niyakap ang anak.

“I’m sure, he will.” Bulong niya. Nasa ganun silang posisyon nang biglang may tumigil sa harapan nila.

“Mishka? Gavvy? What are you two doing here?” Nag-angat siya ng tingin upang tingnan kung sino iyon. She was right. It was her cousin, Harley.

“Tito ninong!” Yumakap si Gavvy rito.

“Hi, buddy. Umiiyak ba kayo? Bakit namumula ’yang mga mata niyong dalawa?” Anito na kunot ang noo. Kadarating lang niya dito sa Pilipinas nang huli niyang makita ang pinsan. Madalas naman itong dumadalaw sa kanilang mag-ina sa Paris kaya naman malapit ang loob ni Gavvy rito.

Mga bata pa sila ay malapit na silang dalawa ni Kenzie rito.

“Si daddy po kasi, tito nitong. Nabangga siya ng sasakyan.” Lalong lumalim ang gatla sa noo ni Harley.

“Daddy?” Naguguluhang tumingin ito sa kanya. Tumango siya.

“It’s Gavril, Harley.” Nanlaki ang mga mata nito. Wala itong alam sa mga nangyayari sa kanya nitong mga nakaraang buwan dahil hindi ito nakakapunta sa kanila. May bago kasing pinapatayo itong negosyo kasama ng mga kaibigan nito sa Baguio.

Pumatok kasi ang resort na pinatayo ng mga ito noon sa Tagaytagay kaya naman nagpapatayo ulit ang mga ito ng bagong branch sa city of Pines. Ito muna ang nag-stay roon para bantayan ang construction.

“Ano?! Kailan pa nakilala ni Gavvy ang taranta—” Bago pa masabi ni Harley ang nais sabihin, nabitin iyon dahil pinanlakihan niya ito ng mga mata. Alam na nitong nagbalik na ang alaala niya dahil tumawag ito sa kanya last week at nangungumusta.

Hindi niya binanggit ang tungkol kay Gavril rito dahil alam niyang maiinis lang ito. Dahil sa nangyari sa kanila noon ni Gavril kaya mainit ang dugo nito sa binata.

“’Yang bibig mo!” She rebuked and he rolled his eyes.

“Fine. I’ll rephrase it. Kailan pa nakilala nitong si Gavvy ang lalaking ’yon?”

Bumuntong-hininga siya. Bago niya sinagot ang tanong nito, bumaling siya sa anak. “Mon cœur, can you please sit there for a minute? May pag-uusapan lang kami ng tito ninong mo.”

“Sige po.” Masunuring agad na tumalima ang anak. Naupo ito sa upuan na ilang metro lang ang layo sa kanila. Then, she looked at Harley.

“Mahabang kwento but to make the story short, nagkarelasyon kami ulit ni Gavril habang may amnesia ako kaya nakilala siya ni Gavvy.” Mahina ang boses na aniya.

“Ano?! At talagang sinamantala ng tarantadong ’yon na wala kang maalala kaya pumasok siyang muli sa buhay niyong mag-ina?!”

“Harley! Calm down, will you?!” Inis niyang turan. Napailing-iling ito.

“I can’t help but to get pissed off! So, what happened? Bakit siya nabangga ng sasakyan?”

Mishka bit her lower lip. Muling nanubig ang mga mata. Nag-desisyon siyang sabihin ang lahat ng nangyari rito.

Nang marinig nito ang lahat ay napahilamos ito sa mukha saka siya nito pinakatitigan. “You still love that guy. I can tell. Dahil hindi ka iiyak nang ganyan sa pag-aalala sa kanya kung hindi mo na siya mahal.”

Nagbaba siya ng tingin saka mapait na napangiti. “Hindi naman nawala ang pagmamahal ko sa kanya kahit kailan, eh. Kahit na galit na galit ako sa mga nangyari sa nakaraan, hindi siya nawala dito sa puso ko. Kahit noong mga panahong wala akong maalala, tumibok ng kusa ang puso ko para sa kanya.”

He tsked. “Ang swerte talaga ng lalaking ’yon. Pasalamat siya at alam kong mahal mo siya, kung hindi, baka tutuluyan ko na siya ngayon din.” Her eyes widened.

“Harley!” Pinaikutan siya ng mga mata saka itinaas ang mga kamay na animo sumusuko.

“Fine. Wala na akong sinabi.” Umupo ito sa tabi niya. Ilang saglit rin silang walang imik. Then, she remembered something.

“Now that I think about it. May kasalanan ka sa’kin.” Aniya.

“Ha? Ako? May kasalalan sa’yo? Saan?” Sinamaan niya ito ng tingin.

“You didn’t tell me about my past kahit madalas kang dumadalaw sa amin ni Gavvy sa Paris noon. Alam mo kung gaano ko gustong makaalala noon.” Sumbat niya at natigilan ito ng ilang sandali bago bumuntong-hininga.

“Fine. I’m sorry for not telling you anything. Para sa’kin kasi, wala nang dahilan pa para makaalala ka dahil masasaktan ka lang. Pero ngayon, mukhang nagkamali ako. I should’ve told you everything when I had the chance. Eh, ’di sana, naihanda mo ang sarili mo bago ka bumalik dito sa Pilipinas.” He answered apologetically.

Akma siyang sasagot nang bumukas ang pintuan at lumabas ang doctor. Agad siyang tumayo at lumapit rito.

“K-Kumusta na po siya, doc?”

“Mabuti na ang lagay niya. Mabuti na lang at hindi malala ang nangyari. Kinailangang sementuhin ang kanang paa niya at kanang braso pero maliban doon, he’s fine. Kailangan lang siyang manatili rito upang obserbahan dahil nabagok ang ulo niya. So far, wala na kayong dapat ipag-alala dahil okay naman ang ibang tests niya. No internal bleeding either.” Nakahinga siya ng maluwag.

Pakiramdam niya ay nabunutan siya ng tinik. Takot na takot talaga siya kanina. Thank God, he’s okay.

“Salamat po, doc.” Tumango ito saka umalis na.

“Oh, okay na raw ang asawa mong hilaw.”

“Harley, ano ba?!” Inis niyang saad.

“What? Tama naman ako, ’di ba? Legally, hindi mo siya asawa dahil hindi naman nai-rehistro ang kasal niyo noon. Kung hindi ba naman gago ’yang walang-hiyang ’yan para pekehin ang kasal niyo.”

“Harley, hindi si Gavril ang my kagagawan niyon.” Natagpuan niya ang sariling pinagtatanggol ang binata.

“Huh? What do you mean?”

“It was his mother. Siya ang humarang sa registration ng kasal namin. Gavril was unaware of what his mother did.” She explained.

“Sinong nagsabi? Si Gavril? At naniwala ka naman? Pa’no kung pinapaikot ka lang niya?” Umiling siya. For some reason, she could tell that Gavril was telling the truth. Ramdam niya iyon.

“No. Hindi niya gagawin ’yon at ramdam kong nagsasabi siya ng totoo.” Matagal siya nitong tinitigan.

“I get it. Mahal mo talaga siya.” Mapait siyang napangiti saka tumango.

“Okay. Wala na akong sinabi. Siguraduhin lang niyang hindi niya kayo pinasasakay lang na mag-ina kundi, mapapatay ko talaga siya. This time, I won’t hold back myself anymore.”

“Harley! Ano ba ’yang mga pinagsasabi mo?!” Hindi makapaniwalang saway niya rito.

“I’m not kidding around, Mish. Parang kapatid na kita, kayo ni Kenzie, kaya kapag nasasaktan kayo, nasasakyan din ako. Ayaw na ayaw ko kayong nakikitang umiiyak at alam mo ’yan.” Hinawakan niya ang kamay nito.

“Thank you for the concern, cousin, but trust me. This time, hindi na ako masasaktan.” Inakbayan siya nito.

“Sana nga.” Humilig siya sa balikat nito habang hinihintay nilang ilipat nila sa isang kwarto si Gavril.

“Mommy, is it okay for me to come near you na?” Natawa siya nang marinig ang boses ni Gavvy. Nakaupo pa rin ito sa upuan nito. Ngumiti siya sa anak.

“Of course, mon cœur. Come over here.” She coaxed her son at agad naman itong tumalima.

“Mommy, how’s daddy? Okay na po ba siya?” Hinaplos niya ang pisngi nito.

“Yes, baby. Your daddy is okay.” Sa wakas ay ngumiti rin ang anak. Gaya niya ay parang nabunutan rin ito ng tinik sa dibdib.

“Gavvy, now that you finally saw your daddy; sino’ng mas guwapo sa amin? Si tito ninong o si daddy mo?” Natawa siya sa tanong ni Harley. Noon kasi, si Harley ang naging father-figure ng anak kaya mukhang nagseselos ang loko.

“Gwapo ka naman po, tito ninong.”

“Aba, syempre naman. Gwapo talaga ang tito ninong mo.” Buong pagmamalaking sagot ng kumag. Mishka rolled her eyes. Ang lakas talaga ng hangin ng pinsan minsan. Well, gwapo naman talaga ito at maraming mga babae ang nauuto.

“Pero mas gwapo po si daddy ko kasi siya ang daddy ko, eh. Sabi mo po, mas gwapo ako sa’yo. Mana po ako kay daddy kaya mas gwapo siya sa’yo, tito ninong.” Natawa siya sa isinagot ng anak.

“Ganun ba ’yon?” Napakamot na lang sa ulo si Harley.

“Bravo, mon cœur.” Puri niya sa sagot ng anak at maluwang itong ngumiti. Ilang minuto pa silang nag-usap hanggang sa makita nilang itinutulak na papunta sa isang kwarto si Gavril na naka-stretcher. Tumayo sila ni Gavvy upang sundan ito.

“I think, I need to go, Mish. Tawagan mo lang ako kung may problema.” Anang pinsan kapagkuwan.

“Sige. Thank you for staying. Kahit papa’no gumaan ang dibdib ko.”

Ngumiti ang binata. “Anytime. Mabuti na lang at dumaan ako dito sa ospital ng kaibigan ko.” Tumingin ito kay Gavvy. “Bantayan mo ang mommy mo, buddy, para hindi na naman umiyak.” Pinandilatan niya ito.

“Opo, tito nitong. Don’t worry po kasi nandito po ang hero namin. Ipagtatanggol niya po kami ni mommy.”

“Sino’ng hero?” Harley asked curiously.

“Si daddy ko po.”

“Ah, ganun ba? Sige. Sana lang, hindi na naman siya sumabit baka—”

“Harley, ano ba?” Inis niyang putol sa sasabihin nito.

“Sabi ko nga, alis na ako. Ingat kayo, ha? Bantayan mo ang mommy mo, Gavvy.” Muli nitong paalala sa anak.

“Opo, tito nitong.” Sagot naman ni Gavvy. Nang sa wakas ay makaalis ito, sumunod na sila sa pinagdalhang kwarto kay Gavril.

Nang makita nila ito, muli siyang naging emosyonal. Naka-benda ang ulo nito saka may semento ang kanang paa at braso nito. Mabuti na lamang at walang masamang nangyari rito. Tulog pa rin ito.

“Mommy, bakit tulog pa rin po si daddy?”

“Magigising rin siya mamaya kaya ’wag kang maingay para makapagpahinga siya ng mabuti.” Tumango ito.

“Sige po. I’ll wait for him to wake up.” Sagot nito saka naupo sa couch. Private room ang kwarto ng binata kaya naman kumpleto sa amenities. Napatingin siya sa suot na relo. Malapit na palang mag-alas-otso ng gabi. Kaya pala gutom na rin siya.

“Baby, stay here with daddy. Lalabas lang si mommy para bumili ng pagkain natin, okay?”

“Okay po, mommy.” Akma niyang bubuksan ang pintuan nang may maalala siya.

“’Wag kang lalabas, okay? Stay inside this room. Mabilis lang si mommy.”

“Don’t worry, mommy. I’ll behave in here.” Napangiti siya sa sagot nito.

“Good boy.” Binuksan na niya ang pintuan saka isinara iyon nang makalabas. Habang naglalakad siya sa pasilyo, naisip niyang tawagan ang pamilya niya. Nagulat siya nang makitang may anim na palang missed calls sa call logs niya.

Agad siyang nag-call back sa mommy niya at ipinaalam rito ang nangyari.

“What?! Bakit kayo magkakasama in the first place?”

“Saka ko na lang po ipaliliwanag. For now, please, send us some necessities here at the hospital. Kahit si mang Carding na lang ang magdala rito.” Aniya na ang tinutukoy ay ang driver nila. Narinig niyang napabuntong-hininga ang mommy niya.

“Mishka—”

“—Mommy, please. Hayaan niyo na lang po kami. Kahit ngayon lang.” Pakiusap niya. Ilang segundo rin itong natahimik.

“Fine. Ipadadala ko kay Carding ang mga gamit niyo.” Bago pa man siya makasagot, ibinaba na nito ang telepono. Napabuntong-hininga na lang siya.

Lumabas siya ng ospital at nagtungo sa pinakamalapit na restaurant. She ordered dinner for three dahil baka magising na mamaya si Gavril.

Nang makabili, agad din siyang bumalik sa ospital. Akma niyang bubuksan ang pintuan ng kwarto nang may marinig siyang malakas na napasinghap sa bandang likuran niya.

She looked passed her shoulder to see who it was at ganun na lamang ang gulat niya nang mapagsino iyon.

“Y-You’re alive?” Sagot nito na parang nakakita ng multo. Tumiim ang begang niya pagkakita rito.

Ito na nga ba ang simula ng pagkakaayos nila Mishka at Gavril?

Sino kaya ang nagsalita sa likod ni Mishka?

Magiging okay na kaya ang sitwasyon nila pagkatapos nito?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 37

A/N: Para po sa mga nagsasabi na hindi ako nag-aupdate lagi; FYI po, lagi po akong nag-aupdate pwera na lang kung wala talaga akong time. Ever since naman po, twice a week lang po ako nag-aupdate ng mga stories ko. May work po ako at hirap na hirap akong maghanap ngayon ng time para magsulat dahil busy ako. Konting pang-unawa lang po. Anyway, happy weekend!

CHAPTER 37

NAWALA lahat ng emosyon sa mukha ni Mishka nang mapagsino ang nagsalita. Gavril’s mother. Kung totoo lahat ng sinabi ni Gavril bago ang aksidente, baka mahirapan siyang patawarin ang ina nito.

Bigla niyang naalala ang lahat ng mga ginawa nito sa kanya at hindi niya akalaing matindi pa rin pala ang galit at hinanakit niya rito.

“Yes, I am alive, Mrs. Caballero.” She laughed sarcastically. “Mrs. Caballero, huh? Talaga palang ginawa niyo ang lahat para kayo lang ang nag-iisang Mrs. Caballero.”

Nawala ang pagkabigla sa mukha nito at napalitan iyon ng pagkadisgusto. “Wala akong alam sa sinasabi mo.”

Nang-uuyam siyang natawa. She didn’t men to be rude but she couldn’t help it. “Really? Don’t tell me, nagka-amnesia rin po kayo these past few years kaya hindi niyo na maalala?”

Ayaw niyng maging bastos dahil pinalaki siyang may galang sa kapwa niya tao, lalo na sa mga mas nakakatanda sa kanya pero parang wala na siyang kakayahang gawin iyon sa babaeng ito. Pagkatapos lahat ng mga ginawa nito sa kanya at sa kanyang pamilya, nawala na lahat ng natitirang paggalang at respeto niya rito.

Siguro kaya pa niyang patawarin ito sa mga pang-iinsulto nito sa kanya pero ibang usapan ang nalaman nyang ito pala ang humarang sa pagrehistro sa kasal nila ni Gavril. Alam niyang hindi ito boto sa kanya simula pa noong mag-nobyo pa lamang sila ni Gavril pero hindi niya akalaing darating sa punto na pati pagpaparehistro sa kasal nila ay haharangin pa nito.

She knew that she was a mean person but I didn’t expect that she would stoop that low.

“Hanggang ngayon , bastos ka pa rin!”

“At hanggang ngayon, ganyan pa rin kayo; walang ibang alam kundi ang manipulain ang mga tao sa paligid niyo at mapangmata.” Naningkit ang mga mata nito at umigkas ang kamay nito upang sampalin siya pero maagap niya iyong nasalag.

Matapang niyang sinalubong ng titig ang mga mata nito saka padaskol na pinakawalan niya ang kamay nito.

“I will never let you hurt me again. Kung akala niyo na ako pa rin ang dating MIshka na kaya kayong pagpasensyahan, nagkakamali kayo. Subukan niyo ulit na saktan ako at hindi na ako mangingimi pang patulan kayo.” Banta niya rito at kita niya ang pagkabigla nito. Hindi ito nakapagsalita agad.

Pakiramdam niya ay sasabog na siya sa galit. Hindi niya akalaing ganito pala katindi ang galit niya rito.

“Walang-hiya ka talaga! Kaya pala hindi na sinasagot ni Gavril ang mga tawag ko dahil sa’yo! Ngayon naiintindihan ko na kung bakit umatras siya sa kasal nila ni Charlene dahil na naman sa’yo! Kahit kailan talaga, wala kang idinulot na mabuti sa anak ko!” Nabigla siya.

Binalak ni Gavril na pakasalan si Charlie? Bakit wala yatang nababanggit si Gavril sa kanya? Well, they haven’t had time to taml properly ever since she regained her memories.

Umismid ang ginang. “Hindi mo alam? Nakatakda nang magpakasal sina Gavril at Charlene pero biglang umatras sa plano ang anak ko. Nang dahil sa’yo, nawala na ang pagkakataon ni Gavril na pamahalaan ang kumpanya ng pamilya namin! He gave up his inheritance because he couldn’t let go of your memories!

“Hindi ako nabahala dahil akala ko, ang alaala mo lang ang dahilan kung bakit hindi niya magawa ang dapat niyang gawin, pero ngayon, alam ko na kung bakit. Buhay ka pala at ngayon ay magkasama pa kayo na hindi ko man lang alam! Look what you did to him! Hindi ko na kailangang tanungin kung anong naging dahilan ng pagka-ospital niya dahil alam ko nang dahil na naman ito sa’yo!”

Kitang-kita ang galit sa mukha ng ginang pero hindi siya apektado sa mga insulto nito sa kanya. Mas apektado siya sa katotohanang binalak ni Gavril na pakasalan si Charlie para makuha ang matagal na nitong inaasam na mana.

Matagal na nitong gustong makuha ang kumpanya at iba pang mana nito. Akala niya ay nakuha na nito iyon dahil matagal nang panahon ang lumipas. Hindi niya alam kung ano ang iisipin dahil hindi niya maintindihan kung bakit kailangan pang pakasalan ng binata si Charlie para makuha ang mana nito.

“Nalulugi na ang kumpanya at ang pagpapakasal niya kay Charlie ang nakikita naming paraan para maisalba ito pero ngayong nandito ka na, nasira na lahat ng plano namin! Kahit kailan, wala ka nang dinuot na maganda sa pamiilya namin!” Sumbat nito. Napatiim-bagang siya.

“Plano at gusto niyo ni Gavril?” She scoffed. “Baka naman plano mo at sariling kagustuhan. Knowing you, you probably forced him into agreeing with all that.”

“Yes, at first, I forced him to do it but then, he eventually accepted because he wanted to move on with his life. Kaya pala biglaan ang pag-atras niya dahil nalaman niyang buhay ka pa pala. Mula noon, hanggang ngayon, ikaw pa rin ang sumisira sa buhay niya. Malayo na sana ang narating niya pero you’ve been holding him back.” So, Gavril tried to move on but couldn’t do it.

For some reason, nakaramdam siya ng tuwa dahil totoo pala talaga ang mga sinabi ng binata sa kanya. Dahil doon, nagkaroon siya ng confidence at lakas ng loob.

“I don’t think so. Mahal ako ni Gavril kaya alam kong napapasaya ko siya. Kung wala akong naidudulot na maganda sa buhay niya, sana kinalimutan na niya ako. Pero hindi niya ginawa iyon dahil kahit ang alam niya ay patay na ako, hindi pa rin niya nagawang magpakasal sa iba. Kung merong nagdudulot ng hindi maganda kay Gavril, kayo ’yon. You were the one who have been holding him back to do greater things in life. Gusto niyo siyang gawing parang manika na de baterya.” Prangkang aniya. Mishka wanted her to realize her mistakes.

Umawang ang mga labi ng ginang para magsalita pero walang nanulas na salita mula rito.

“Kung narito kayo para awayin si Gavril, please, umuwi na lang muna kayo. Saka na lang kayo bumalik dito kung handa na kayong makipag-usap ng mahinanon.”

“You don’t have the right to tell me what to do! Gavril is my son and I have every right to see him whenever I want to!”

Napailing siya. “I have every right. He’s my husband at walang anumang bagay na makapagbabago niyon.” She retaliated with a stoic face.

“Husband? Nababaliw ka na ba? Hindi narehistro ang kasal niyo kaya paano mo siya naging asawa?”

“Kahit hindi nairehistro ang naging kasal namin noon, sa mata ng Diyos, mag-asawa kami. Nothing could change that.” Akmang sasagot ito nang biglang bumukas ang pintuan at sumungaw si Gavvy.

“Sabi ko na nga ba, dumating ka na, mommy, eh. Bakit hindi ka pa pumapasok? I’m already hungry.” Anito na sa kanya nakatingin. Mukhang hindi nito napansin ang presensya ni Mrs. Caballero sa likuran niya.

“Sorry, mon cœur. Take this and then put it on the table inside. Wait for mommy. I’ll come in a minute.”

“Okay po, mommy.” Kunuha nito ang dala niyang pagkain at akmang papasok sa loob nang mapansin nito ang tao sa likuran niya.

“Sino po siya?” Nakakunot-noong tanong nito sa kanya kapagkuwan. Tumingin siya ulit sa ginang at nakita niyang nagtatakang nakatingin rin ito sa anak niya.

“Siya ba ang—”

“Yes, he is.” Kumpirmasyon niya saka muling tumingin sa anak.

“Mon cœur, mauna ka na sa loob.”

“Sige po.” Mabuti na lamang at masunurin ang anak niya. Agad nitong isinara ang pintuan.

“Malaki na pala ang apo ko.” Mahina ang boses na sabi ng ginang.

“Yes, he is.” Humugot siya ng malalim na hininga. “Anyway, nasa loob si Gavril.” Aniya saka niya pinihit ang seradora at binuksan ang pintuan. Ayaw man niya itong makasama, hindi naman niya pwedeng ipagkait ang karapatan nitong dalawin si Gavril. Magkasunod silang dalawang pumasok sa loob.

“Gavril!” Anang ginang na agad dinaluhan ang binata nang makita ang kalagayan ng anak. Siya naman ay nilapitan ang anak na tahimik na nakaupo sa may upuan habang nakamasid sa ginang at si daddy nito.

“Mon cœur, kumain ka na. Mamaya, tatawagan ko si Mang Carding para sunduin ka. It’s not good for a kid to stay here in the hospital.” Aniya habang inilalabas sa lalagyan ang mga binili niyang pagkain. Wala siyang planong pauwiin kanina ang anak pero ngayon, naisip niyang delikado para rito ang magtagal roon.

“But I want to stay here with you and daddy, mommy.” Ungot nito. Napabuntong-hininga siya.

“Anak, this is a hospital. Maraming sakit ang pwedeng makuha dito.” She tried to persuade him.

“Hayaan mo na siya dito. At least, nasa private room kayo.” Napatingin siya kay Mrs. Caballero at hindi niya nagustuhan ang pangongontra nito sa kanya sa harapan ng anak.

“Mommy, who is she? Bakit po siya nandito?” Curious na tanong ni Gavvy. She was about to answer when Gavril’s mother approached them.

“Hello, Gavriel. I am your lola, your daddy’s mother.” Nagliwanag ang mukha ng anak saka muling tumingin sa kanya.

“Really, mommy? She’s my lola?” Wala siyang nagawa kundi ang tumango.

“Come here, Gavriel. Give your lola a hug.” Agad namang lumapit ang anak rito at yumakap. Kahit galit siya sa ginang, ayaw niyang ipagkait ang anak rito. Masayang kinausap nito ang abuela habang kumakain sila.

Inalok ni Gavvy ang lola nito na saluhan sila sa pagkain pero tumanggi ito.

“You know what, lola? Iniligtas po ako ni daddy. He’s really mommy and I’s hero.” Pagbibida ni Gavvy at kumunot ang noo ng ginang.

“What do you mean by that, apo? Paano ka niya iniligtas”

Naging malungkot ang mukha ng anak. “Ako po kasi dapat ang mababangga ng sasakyan pero itinulak niya po ako kaya siya ang nahagip. Mabuti na lang po at hindi siya napuruhan.” Pati boses nito ay malungkot. Tumingin ang ginang sa gawi ng natutulog na si Gavril.

“Matagal na ba kayong nagkikita ng daddy mo?”

“Opo, lola. It’s been almost two months.” Bumakas ang gulat sa mukha nito. Kita niya ang pagtatagis ng bagang nito.

“Anak, ubusin mo na muna ’yang pagkain mo para pagdating ni Mang Carding, ready ka na.” Paalala niya rito.

“But I want to stay, mommy. Please?” Napabuntong-hininga siya.

“Mon cœur, I already told you the reason why you can’t stay here, right?”

“Hayaan mo na lang siya. Total, nasa VIP room naman kayo.”

“Please, ’wag niyo naman po akong panguhan sa pagdedesisyon tungkol sa mas makabubuti para sa anak ko.” Hindi na niya napigilan ang sarili. Akma itong sasagot pero muli siyang nagsalita.

“Come here, mon cœur.” She coaxed him and he obliged. Tumayo ito sa harapan niya na nanghahaba ang nguso. She took his hands.

“Look at mommy.” Nag-angat ito ng tingin.

“Your daddy is okay and soon, he will surely get discharged from the hospital. For now, be a good boy and do as mommy says. Para rin sa kabutihan mo ito. Alam mo namang mas gusto ni mommy na nandito ka sa tabi namin ng daddy mo pero hindi mabuti para sa isang bata ang naglalagi sa ospital. Don’t worry because when your daddy wakes up, we’ll call you.”

Kahit papa’no ay nagliwanag ang mukha nito. “Promise, mommy?”

Napangiti siya. “Of course, baby. Kailan ba nagsinungaling si mommy sa’yo?” Sa wakas ay ngumiti na rin ito saka yumakap sa kanya. Tahimik namang nakatingin sa kanila si Mrs. Caballero pero halata ang inis nito sa kanya.

Maya-maya pa ay itinuloy na ni Gavvy ang pagkain. Siya naman ay tapos na kaya naman nilapitan niya si Gavril. Hindi lang niya ipinahahalata sa anak pero sobra siyang nag-aalala para sa binata.

Sinabi ng doctor na okay na ito pero bakit hindi pa rin nagigising?

Naluluhang hinawakan niya ang kamay nito.

“Please, wake up. Marami pa tayong pag-uusapan. Don’t make me worry like this.” She emotionally said while gently massaging his palm.

“Mommy, I’m done.” Narinig niyang sabi ng anak saka lumapit sa kanila.

“Are you okay po, mommy?” Pinigil niya ang pagtulo ng mga luha saka pilit na ngumiti.

“Of course, mon cœur.”

“Hindi na po kayo galit kay daddy?” She was surprised of Gavvy’s question.

“Hindi na, anak.” Ang laki ng ngiti nito pagkarinig sa sinabi niya.

“Really, mommy? Love mo na po ulit si daddy?” Excited na anito. Napansin niyang nakatingin sa kanila si Mrs. Caballero. She shifted back her gaze to her son and then caressed his cheek.

“Kahit kailan naman, hindi nawala ang pagmamahal ko sa daddy mo, eh. Yes, I was mad at him but my love for him never left my heart.” She answered emotionally. Lalong naging masaya ang mukha ng anak dahil sa sinabi niya.

Gavvy was about to say something when someone spoke.

“Talaga, honey baby? You mean it?” Nanlaki ang mga mata niya nang makitang gising na pala si Gavril at masayang-masayang nakatingin sa kanya.

Ito na nga ba ang umpisa ng happy ever after nila Mishka at Gavril?

Magkakaayos pa kaya ang mga pamilya nila?

Magbabago pa kaya ang mama ni Gavril?

Ano pa kaya ang mga susunod na mangyayari?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 38

TAHIMIK lang si Mishka habang tinitingnan ng doctor si Gavril at ang mama naman nito ay nasa tabi nito. Si Gavvy naman ay nakaupo sa tabi niya.

“Looks like everything is normal pero gaya nga ng sinabi ko kanina, kailangang manatili muna ni Mr. Caballero dito sa ospital for further observation.”

“Paano po itong naka-cast na paa at braso ko? Gaano po kaya katagal bago bumalik sa normal?” Tanong ni Gavril.

“Around six to eight weeks, Mr. Caballero.” Napakagat-labi siya sa narinig. Mukhang matatagalan bago tuluyang bumalik sa dati ang sigla ng katawan nito. Pero kahit ganun pa man, masaya siya at mabuti naman ang lagay nito.

“Okay, doc. Salamat.” Nang makaalis ang doctor, saka lamang nagsalita ang mama nito.

“Mabuti na lang at ’yan ang nangyari sa’yo. What were you thinking?! Why did you endanger yourself like that?” May galit sa tonong anito. Nagsalabuong naman ang mga kilay ng binata na tumingin sa gawi ng ina.

“What are you saying, ma? My son was in danger. Kahit ikamatay ko pa basta mailigtas ko lang siya, gagawin ko.” Napasinghap siya sa narinig. Talagang mahal na mahal nito si Gavvy at nagpapasalamat siya rito dahil kung hindi dahil sa ginawa nito, baka kung ano na ang nangyari sa anak nila.

“Daddy, ayoko pong mamatay kayo.” Tila naiiyak namang sabi ni Gavvy nang marinig ang tinuran ng ama. Lumambot ang expression ng mukha ni Gavril pagkarinig sa sinabi ng anak nila.

“Come here, bud.” He coaxed. Tumayo si Gavvy at lumapit rito. Pinaupo nito ang anak nila sa gilid ng kama nito.

“Listen, son. Hindi ko kayo iiwan ng mommy mo. Kayo ang buhay ni daddy, eh, kaya promise me to stay by my side with your mommy.” Tumingin ito sa gawi niya pagkasabi sa huling pangungusap. Tumahip ang tibok ng puso niya.

Kitang-kita niya ang mga emosyong dumaan sa mukha nito.

“Opo, daddy. I promise to stay with you together with mommy. Hindi ko po kayo iiwan.” Yumakap ito sa ama. “I’m sorry po, daddy. Hindi po ako nakinig sa inyo. Tumakbo pa rin ako kahit tinatawag niyo na po ako. Nang dahil sa akin, naaksidente ka po.” Kita niya ang guilt sa mukha ng anak.

Lihim siyang napangiti. Kahit pitong taong gulang pa lang ang anak, matured na itong mag-isip. Alam na nito at naiintindihan ang mga pagkakamali nito.

Iniyakap naman ng binata ang isang kamay nito kay Gavvy. “You don’t have to feel guilty, buddy. It was an accident. Walang dapat sisihin doon. Basta, promise me na hindi mo na uulitin ang ilagay sa panganib ang buhay mo, okay?”

“Promise po, daddy. Hindi na po.” Hinalikan ni Gavril sa noo si Gavvy saka tumingin ulit sa kanya.

“Honey baby, I’m sorry but can you please give mama and I a moment to talk privately? May kailangan lang kaming pag-usapan.” Tumango siya.

“O-Okay. C’mon, anak. Let’s go outside. May pag-uusapan lang sina daddy at lola mo.” Agad namang sumunod si Gavvy.

Nasa pintuan na silang mag-ina at akmang lalabas nang tawagin siya ulit ni Gavril.

“Honey baby, please, ’wag muna kayong umuwi. Just wait for us to finish in here. Gusto rin kasi kitang makausap mamaya.” May pagmamakaawa sa boses nito. She chewed on her bottom lip.

“Okay.” Sagot niya at agad nagliwanag ang gwapo nitong mukha. She then opened the door and went out with Gavvy.

PAGKASARA ni Mishka ng pintuan, hindi kaagad nagsalita si Gavril. Pati ang ina ay tahimik lang rin, naghihintay sa anumang sasabihin niya.

“Ma, why are you here?” Tanong niya kapagkuwan. Kita niya ang pagkunot ng noo ng ina.

“Why am I here? Syempre, binibisita ka. I came right away when the hospital staff called me. Mabuti na lang at ako ang nakalagay na ‘person to contact in case of emergency’ doon sa ID mo.” Bumuntong-hininga siya saka tumango-tango.

“Ano na naman ang sinabi niyo sa asawa ko? Did you insult her again?” Prangka niyang tanong kapagkuwan. Napasinghap ang ina.

“Are you accusing me of mistreating her? Naririnig mo ba ang sarili mo, Gavril?”

“Kilala kita, ma. Kahit sabihin mo mismo sa harap ko na wala kang ginawang hindi maganda kay Mishka, alam kong meron. Nakikiusap ako, tigilan mo na ang asawa ko.”

His mother scoffed. “Ano bang meron sa babaeng ’yan na hindi mo siya mapakawalan? Marami naman d’yang mas nababagay sa’yo. Look what’s been happening to you since she disappeared. Halos sukuan mo na ang buhay. You even stopped living.

“Oo, buhay ka nga pero nawala na ang dating Gavril dahil sa pagkawala niya. Ni hindi ka na rin tumingin sa ibang babae. Pati si Charlie na dapat mong pakasalan, hindi mo napanindigan. You’re life has been miserable for so long at nakapagtatakang hindi mo iyon napapansin.” Napailing siya.

“Yes, my life was miserable because I thought I lost Mishka and Gavvy. Pero ngayong nagbalik na sila sa buhay ko, naging masaya na ulit ako. Sinasabi niyo na nawalan ako ng gana sa buhay at oo, inaamin ko ’yon.

“Pero hindi iyong kasalanan ni Mishka. Hindi niya kagustuhang nangyari sa kanila ang aksidenteng iyon. Mishka is not the problem here, ma. Ikaw. Kung may balak kayong sirain ulit ang relasyon namin, nakikusap akong tigilan niyo na.” Naningkit ang mga mata ng ina.

“How dare you accuse me of such thing?! Kailan ko ba sinira ang relasyon niyo ng babaeng ’yon?! Siya ang nang-iwan sa’yo!”

“No. She didn’t left me at alam mo ’yan, ma. Wala siyang kasalanan don’t pin the blame on her. Seven years ago, Ikaw ang dahilan kung bakit nagkasira kaming mag-asawa. Kagagawan mo lahat. You intercepted the registration of our marriage and mistreated my wife. At hindi lang pala ’yon ang ginawa mo. You used Carla para sirain kaming mag-asawa. Nang araw na ’yon na dumalaw si Carla sa’yo sa opsital, it was all an act. Planado niyo na lahat ’yon.” He said with certainty. Agad na nag-iwas ng tingin ang ina.

“Wala akong alam sa sinasabi mo! Paano ko sisirain ang relasyon niyo? Kung may sumira man sa inyo, ’yon ay si Mishka!” Anger rose within him.

“Tama na, ma! Kahit ilang beses mo pang itanggi, kilala kita. Ikaw ang nagtawag kay Carla nang araw na ’yon para pumunta sa ospital. Let me guess, kagagawan niyong dalawa kung bakit nawala ang cellphone ko noong araw na ’yon at kayo rin ang nag-text kay Mishka na nagsasabing makikipaghiwalay na ako sa kanya.” Hindi agad nakahuma ang mama niya. Hindi rin siya nito matingnan sa mga mata.

“Look at me, ma, and tell it to my face that I’m wrong.” Hamon niya rito. Tumingin naman ito sa kanya at galit na sumagot.

“Fine! So, what kung ginawa nga namin ’yon? Carla was so into you that’s why I used her to execute my plans and guess what? We actually succeeded. Ganun kadaling naniwala ang asawa mo sa lahat. She didn’t have enough trust in you. Ganun bang klase ng asawa ang pinagmamalaki mo sa’kin? Kahit hindi mo sinabi sa’kin noon, alam kong may problema kayong dalawa noon kaya ayaw mong umuwi.”

Gavril looked at his mother in disbelief. “Oo, nagkaproblema kami noon pero wala akong balak na hiwalayan siya. Masyado ko siyang mahal para iwan. Alam ko naman na hindi mo siya tanggap noon pa man pero hindi ko akalaing kayo ang magiging dahilan kung bakit mawawala sa’kin ang asawa ko.” Puno ng hinanakit na sagot niya.

“Ano ang ibig mong sabihin na ako ang dahilan? Wala kong kinalaman sa nangyari kina Mishka at Gavriel. Oo, ayaw ko sa babaeng ’yon pero kahit kailan, hinding-hindi ko magagawang saktan ang apo ko.” Pakiramdam niya ay nanghina siya.

Hindi niya matanggap na sarili niyang ina ang may kagagawan kung bakit nawala sa kanya ng matagal ang mag-ina niya. Ilang taon niyang hindi nakapiling ang asawa at anak dahil rito. Hindi niya nasubaybayan ang paglaki ni Gavvy. Wala siyang ibang nararamdaman kundi galit at hinanakit.

Ayaw man niyang makaramdam ng ganito dahil kahit anong gawin niya, ito pa rin ang ina niya. Ngunit tao lamang siya na marunong masaktan.

“Umuwi ka na, ma.” Nanginginig ang boses na aniya. Pilit niyang pinipigilan ang pagsambulat ng galit.

“Itinataboy mo ba ako? Kung meron mang dapat umalis dito, ’yon ay ang babaeng ’yon! Wala na siyang dahilan para manatili pa rito. She’s not even your real wife. Galit rin siya sa’yo kaya hindi ko maintindihan kung bakit nagpapaka-plastik siya rito.”

“Enough, ma! Don’t address my wife like that because she has a name! Asawa ko siya at walang makakapagpabago niyon! Kung hanggang ngayon, hindi niyo pa rin siya kayang tanggapin, kalimutan niyo nang anak niyo ako.

“Pagod na ako sa lahat ng pakikialam at pangmamanipula niyo sa buhay ko. I’ve made a mistake by believing you before. Because of my own stupidity, I lost my wife and son for seven years. Ngayon, ipaglalaban ko na ang pamilya ko kahit anong mangyari. Hinding-hindi ko na hahayaang mawala pa sila sa’kin.” Kitang-kita niya ang gulat na bumadha sa mukha nito.

“How dare you say that to your own mother?! Mas pinipili mo siya kaysa sa’kin?” Hindi makapaniwalang anito.

“Oo, ma. I’m choosing her. Kung gusto niyong maging parte ng buhay ko, gawin niyo ang tama. ’Yon lang ang hinihiling ko. Kung mahal niyo talaga ako, tatanggapin niyo at rerespetuhin ang babaeng mahal ko.”

“Kahit kailan, hinding-hindi ko matatanggap ang babaeng ’yon na maging parte ng pamilya natin!”

Napiling-iling siya. Hindi siya makapaniwala sa mga lumalabas sa bibig ng sariling ina. Pilit niyang kinalma ang sarili kahit sobrang hirap gawin niyon.

“Ano ba ang ayaw niyo sa asawa ko?” He asked once and for all. Matagal na siyang nagtataka kung bakit ganun na lamang ang galit nito. Wala namang ibang ipinakita si Mishka rito kundi kabutihan.

“Gusto mong malaman? Puwes, mabuti na ngang malaman mo para mabuksan ’yang mga mata mong nabubulagan sa pagmamahal sa maling babae! Kahit kailan, hindi ko siya matatanggap na maging parte ng pamilya natin dahil ang ama niya ang naging dahilan ng pagkamatay ng papa mo!” Nagulat siya sa sinabi nito. Hindi niya inaasahan ang rebelasyon nito.

“W-What are you talking about, ma? Namatay si papa dahil sa atake sa puso. Paanong naging kasalanan ng papa ni Mishka ’yon?” Naguguluhang sagot niya.

“Oo, naatake siya sa puso dahil kay Mr. Alexeev. Pinaasa niya ang papa mo na mag-iinvest siya sa kumpanya natin pero hindi niya ginawa. Nang nalaman nilang nagkaproblema ang kumpanya, umatras sila. Sa kabila ng pakiusap ng papa mo, hindi sila pumayag. Wala silang isang salita.”

Hindi agad siya nakahuma sa nalaman. Hindi niya akalaing ganun pala ang nangyari bago mawala ang ama. Nakita niya lahat ng efforts nito para pamahalaan ang kumpanya nila lalo na at marami iyong subsidiaries.

Ayaw nitong maraming madamay na tao kapag tuluyang bumagsak ang kumpanya. Bigla ay parang sumakit ang ulo niya.

“What happened to papa was unfortunate pero hindi naman tamang isisi natin sa ibang tao iyon. Alam niyo ang kalakaran sa business industry. Kahit sinong magaling na businessman, hindi mag-iinvest sa isang kumpanyang alam niyang palugi na.” Gavril explained.

It pained for him to say that but it was the bitter truth.

“Pero hindi lang basta kung sino lang ang papa mo sa daddy ni Mishka. Ang papa mo ang tumulong noon sa kanya para mapasok niya ng business industry dito sa Pilipinas. Lahat ng koneksyon ng papa mo ay ginamit niya para matulungan si Mr. Alexeev pero ano’ng iginanti niya?

“Just one small favor pero hindi man lang niya ginawa. ’Yon ang ikinasama ng loob ng papa mo kaya siya na-atake. Namatay siya na masama ang loob sa daddy ni Mishka kaya alam kong hindi niya gugustuhing mapaugnay ka sa pamilya nila.” Gavril felt like a hand squeezed his heart tightly.

Hindi niya alam ang dapat isipin sa lahat ng mga sinabi ng ina. Ibinuka niya ang bibig upang magsalita sana pero biglang bumukas ang pintuan at pumasok ang mga magulang ni Mishka. Ang dalaga naman at si Gavvy ay nasa likod ng mga ito.

“Enough with the lies! Alam mo kung ano ang totoo kaya ’wag mong subukang baliktarin ang katotohanan.” Galit na sabi ng mommy ni Mishka. Lalo siyang naguluhan sa sinabi nito. Nagtatanong ang mga mata na patingin siya sa ina.

“Bakit kayo nandito? You’re not welcome here!” Gavril’s mother yelled angrily.

“Wala naman talaga kaming balak na pumasok lalo na at alam naming nandito ka sa loob. Susunduin lang sana namin ang apo namin pero aksidenteng narinig namin ang mga kasinungalingan mo. In case you didn’t notice, the door was slightly open.” Matigas na sagot ng mommy ni Mishka. Kita rin niya ang nagbabagang galit nito para sa mama niya.

He groaned inwardly. Gusto niya sanang maayos niya ang lahat bago harapin ulit ang mga magulang ng babaeng pinakamamahal niya pero mukhang mapapaaga ang pag-uusap nilang lahat.

Magkakaayos na kaya ang dalawang pamilya?

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 39

Sorry for updating so late, guys! Na-busy kasi ako maghapon. Anyway, i hope you like this chapter. Enjoy. Malapit na po ang ending nito. :)

CHAPTER 39

NAKABIBINGI ang katahimikan sa loob ng kwarto. Ilang sandaling walang nagsalita pero ramdam na ramdam ni Gavril ang tension. Gusto niyang magtanong para matapos na lahat pero parang bigla siyang nag-alangan.

Pakiramdam niya ay may sasabog na bomba sa mukha niya kapag nalaman na niya lahat. Tumingin siya kay Mishka. Tahimik lang din ito habang nakatungo sa kinauupuan. Si Gavvy ay pinalabas muna ni Mrs. Alexeev kasama ang driver ng mga ito.

“Ano po ba talaga ang totoo? Gusto ko nang matapos ang lahat ng ito dahil nakakapagod na.” Nagulat siya nang biglang nagsalita ang dalaga. Kita niya ang lungkot at pagkapagod sa sitwasyon sa mga mata nito.

“Mishka is right. Nakakapagod na ang lahat ng ito. Ilang taon na ang nakaraan pero wala pa ring pinagbago sa mga pamilya natin. Gusto ko nang maayos ang relasyon namin ni Mishka at ayoko nang maulit ang nakaraan na ang mga magulang namin ang naging dahilan ng mga pag-aaway namin.” Pag-amin niya.

“Kung kami lang ang tatanungin, ayaw na naming magkabalikan pa kayo ni Mishka pero ayaw na namin siyang pangunahan sa pagkakataong ito. Kagabi ay nag-usap kaming mag-asawa na hayaan na siyang magdesisyon para sa sarili niya. Hanggan ngayon, galit pa rin siya sa amin dahil sa ginawa naming pagtatago ng nakaraan niya noong nawalan siya ng memorya.

“Wala kaming ibang gusto kundi ang mapabuti ang anak namin pero hindi kami mapapanatag kapag hindi pa rin nagbabago ang mama mo, Gavril.” Matigas ang mukha na sabi ng mommy ni Mishka.

Napatingin siya sa mama niya. “Ma, tell me. Ano ba talaga ang totoo?”

“Why do you ask me that? Hindi ka ba naniniwala sa mga sinasabi ko? Gumising ka, Gavril! Kahit kailan, hinding-hindi magiging tahimik ang buhay mo kapag nakipagbalikan ka kay Mishka! Are you going to ignore the fact that they’re the reason why your papa died?” Mariin siyang napapikit.

Medyo hindi pa rin maganda ang pakiramdam niya at pakiramdam niya ay lalong lumalala ang nararamdaman dahil sa mga sinasabi ng mga ito.

“Hindi kami ang dahilan ng nangyari sa kanya at alam mo ’yan. Oo, hindi namin tinuloy ang mag-invest sa kumpanya niyo noon pero hindi dahil sa nagkaproblema ang kumpanya niyo.” Sabi ng mommy ni Mishka.

“Yes, that’s right. Your father, Gavril Sr., was my friend and really wanted to help him with the problems of his company but something happened. I had to delay my investment because I had to go to the USA right away. One of our warehouses there caught a fire and we had to fix the problem right away.

“I didn’t tell him what happened because I was so overwhelmed with the porblem. I had to solve a lot of problems there that I didn’t have time to even call him. I admit, there was even a point that I forgot about the investment because I was so stressed out of all the problems that I had to face.

“But a month and a half after that, when everything was finally been fixed, we’ve decided to go back here to the Philippines because I wanted to push through the investment but I was already too late. The first day after we arrive here, I called him to tell him that I would help him and he was so happy about that.

“He admitted that he thought, I’ve already forgotten about my promise. But then, the next day, he died. I was so guilty. I wanted to invest even though Gavril Sr. already died but Matilda here didn’t accept it. She was too mad to see reasons. I didn’t want to add to her sadness and resentment so I didn’t insist.” Paliwanag ni Mr. Alexeev.

“Don’t sugarcoat what you’ve done! You did that on purpose so that you could bring him down! I knew how you resented him because the woman that you’ve wanted to be yours before chose him instead of you!” Galit naman na sagot ng ina. Naguguluhan siyang napatingin kay Mr. Alexeev.

Umiling ito. “No. I already forgot about that woman the moment I met my wife.” Anito.

“Alam ko lahat ng mga nangyari sa nakaraan ng papa mo at ng asawa ko, Gavril. Oo, meron silang pinag-awayang babae noon bago pa man ako makilala ng asawa ko pero nang piliin ng babaeng ’yon ang papa mo, tinanggap ni Viktor ang pagkatalo ng buong puso. Hindi siya nagtanim ng sama ng loob.

“Nagpatuloy ang pakakaibigan nila sa mahabang panahon kahit madalang lang silang magkita. Hanggang sa nangyari na nga lahat ng mga nangyari at namatay si Gavril Sr. Ikinalungkot iyon ng asawa ko. Pumunta siya sa burol pero hindi siya hinayaan ni Matilda na makalapit pa dahil ayaw niyang makagulo sa pamilya niyo, hindi na siya nagpakita pa.

“Kahit gustong-gusto niyang tulungan ang kumpanya na naiwan ng papa mo, nirespeto niya ang privacy ninyo at namuhay sa malayo.

“Ngunit nagulat kami nang isang araw malaman naming magkasintahan na kayo ni Mishka. Nag-alala kami sa anak namin dahil alam namin na hinding-hindi siya matatanggap ni Stella na maging asawa mo Gavril dahil sa galit niya sa amin.

“Ganun nga ang nangayari. Nang malaman ng na a mama mo na anak namin si Mishka, sumugod siya sa bahay at pinamukha sa amin na ayaw niya sa anak namin para sa’yo. Natakot kami para kay Mishka kaya ginawa namin ang lahat para mailayo siya sa’yo pero wala kaming nagawa dahil nabuntis mo siya.

“Dahil sa takot at pag-aalala kaya hindi ka namin tinanggap agad bilang mapapangasawa ng anak namin. Alam naming magiging impierno lang ang buhay niya kapag malapit lang kayo sa mama mo.

“Ngunit nangyari na ang mga nangyari at kahit labag man sa kalooban namin, pumayag kami na ikasal kayo. Lagi kong tinatanong noon ang anak ko kung mabuti ba ang pakikitungo ng mama mo sa kanya tuwing nagkikita sila pero lagi niyang sinasabi na oo at nagpapanggap na masaya. Ngunit napapansin namin na habang tumatagal, nagiging malungkot ang itsura niya.

“Akala ko noon, problema niyo lang na mag-asawa ang dinaramdam niya pero nagkamali ako dahil pati pala pakikitungo ng mama mo sa kanya ay hindi maganda. Galit na galit kaming mag-asawa dahil pinalaki naming parang prinsesa ang anak namin. Minahal namin at ibinigay lahat ng pangangailangan niya pero sasaktan lang ng ibang tao.

“Ilang beses kong kinausap si Mishka kung talagang sigurado na ba siya sa’yo pero ang sabi niya, oo. We trusted her and gave her the chance to solve everything by herself, pero hindi namin inaasahan ang nangyari bago mangyari ang aksidente na ’yon seven years ago. Noong pinuntahan ka ni Mshka sa ospital dahil hindi ka na raw umuuwi, dinala niya si Gavvy sa bahay upang iwan saglit sa’min saka siya pmunta sa ospital.

“Nagtataka na kami noon kung bakit ang lungkot-lungkot ng itsura niya. Akala namin, kaya ka hindi ka umuuwi ay dahil binabantayan mo ang mama mo sa ospital pero nagkamali kami ng basa sa sitwasyon.

“Pagkaalis niya, dumating ang isang babae na nagngangalang Carla. Sinabi niya na inutusan raw siya ng mama mo para pumunta sa amin para ipaalam na niloloko mo lang daw si Mishka. Wala raw sa plano mo ang maging asawa siya at mag-settle down kasama siya kaya peneke mo ang kasal niyo.

“Hindi kami agad naniwala pero may pinakita siya sa aming ibedensya. Nang masabi niya iyon ay agad rin siyang umalis. Galit na galit kami dahil sa panloloko mo sa anak namin kaya nang nagkaroon ng pagkakamali sa record ng mga pulis at mapagkamalhan na sina Mishka at Gavvy ang nasa loob ng nasusunog na sasakyan, hindi na kami nagsalita pa dahil may plano na kami during that time.

“It turned out na mag-ina rin ang nasa sasakyan na nakabanggaan nila Mishka at namatay ang mga ito dahil nasunog ang sinasakyan ng mga ito dahil sa impact. Habang nasa ospital ang mag-ina, palihim na kinausap namin ang pamilya ng mga biktima at binayaran upang hindi na itama pa ang nasa record ng mga pulis.

“We successfully got Mishka and Gavvy out of the country without anyone noticing. We did it because we thought, it was the best for them lalo na at niloko mo lang pala si Mishka. Ayaw naming malaman niya ang panloloko mo sa kanya kaya nang magkamalay siya at wala siyang maalala, we decided to give her another identity.” Mahabang pagsasalaysay ni Mrs. Alexeev. Nagulat siya sa mga nalaman. Hindi siya makapaniwala.

“C-Carla?” Nagtatanong ang mga mata na napatingin siya sa ina. “Don’t tell me, kagagawan mo ’yon, ma?” Gavril asked through gritted teeth as anger began rising within him.

“Wala akong alam sa mga sinasabi ng mga ’yan! They’re just making things up para ako ang lumabas na masama!” Mariing tanggi nito.

“Don’t lie, Matilda! Nagpa-imbestiga kami kung sino ang Carla na ’yon at nalaman namin na anak pala siya ng business associate niyo. Matagal na siyang may gusto kay Gavril kaya nang humingi ka ng pabor sa kanya, hindi siya nagdalawang-isip na tulungan ka para lang makuha si Gavril!” Lalong nagbaga ang galit sa mukha ni Mrs. Alexeev. Siya naman ay lalong hindi makapaniwala sa mga narinig. Biglang sumakit ang ulo niya.

“Totoo ba ang mga sinasabi nila, ma?” Walang emosyon niyang tanong kapagkuwan. Nanginginig ang katawan niya sa galit.

“’Wag ka nang magkaila pa. Buking ka na! Maawa ka naman sa anak mo!” Malakas ang boses na singit ni Mrs. Alexeev.

“Magsabi ka ng totoo, ma. Ikaw ba ang nag-utos kay Carla para gawin iyon?”

“Oo, ako nga! Masaya ka na, Gavril?! Ginawa ko lang ’yon para mawala na sa buhay natin ang pamilyang ’yan! Alam kong hinding-hindi ka magiging masaya as long as they’re around lalo ba si Mishka! I was also desperate that time. Gusto kong kay Charlene ka makasal dahil ayaw kong tuluyang mawala sa’tin ang kumpanya! Your father worked so hard para palaguin iyon at hinding-hindi ako makapapayag na mawala na lang basta!” Sigaw ng ina ngunit napasinghap ito nang mapagtanto ang mga naibulalas nito.

“G-Gavril, no. Let me explain.” Naging mababa ang boses nito at kita ang takot sa mga mata. Lumapit ito sa kanya at akmang hahawakan siya sa kamay ngunit umiwas siya.

“Tell me, ma. Ikaw rin ba ang nag-text kay Mishka noong araw na ’yon na nagsasabing makikipaghiwalay na ako sa kanya?” He asked through gritted teeth. Gusto na niyang malaman ang lahat para minsanan na ang bagsak.

“Gavril, ginawa ko lang ’yon para mapabuti ka. She’s not the one for you and—”

“At sino kayo para sabihin sa’kin na hindi si Mishka ang para sa’kin ?! Yes, you’re my mother pero hindi ibig sabihin niyon na hawak niyo na ang buhay ko; na kayo na ang magdidikta sa mga dapat kong gawin! Alam niyo kung gaano ko kamahal si Mishka pero sinira niyo ang pamilya namin! Pa’no niyo naatim na gawin sa’min ’to?” Nanginginig ang laman na halos sigaw niya.

Galit siya at hindi na niya kayang kontrolin pa ang sarili. Ngayon lamang siya nagalit sa sariling in anang ganito at natatakot siya sa anumang pwede niyang sabihin dahil baka kung ano pa ang mangyari rito. Matagal nang may sakit ito sa puso pero maganda na ang lagay nito ngayon.

“Anak, listen to me.” His mother tried to explain but he shook his head vigorously.

“No. I’ve heard enough. Please, umalis na kayo bago pa ako magkapagsalita ng mga bagay na pagsisisihan ko.” Mariin ang boses na aniya.

“Gavril…”

“Ma, please! Nakikusap ako. Umalis ka na.” Nagtagisan sila ng tingin ng ina bago ito sumuko at naglakad paalis ng kwartong iyon. Ngunit bago nito binuksan ang pintuan ay galit na tumingin ito sa gawi nila Mishka at ng mga magulang nito.

Pagkatapos niyon ay walang salitang binuksan nito ang pintuan at walang lingon-likod na lumabas. Nang maisara nito ang pintuan ay napasuntok siya sa kama sa sobrang emosyon na nararamdaman.

“Tell me the truth, Gavril. Why did you fake the wedding?” Basag ni Mr. Alexeev sa katahimikan kapagkuwan.

Umiling siya at sinalubong ang tingin nito. “I never planned to do that, Mr. Alexeev. God knows, I never intended to do that. I love Mishka so much and I would never do that to her. My mother was the one who intercepted the registration of our wedding without my knowledge.” Kita niya ang dumaang pagkagulat sa mga mukha ng mag-asawang Alexeev.

Akmang sasagot sana si Mr. Alexeev nang biglang tumayo si Mishka at nagsalita.

“Mommy, daddy, can you please leave us alone for a moment? Gavril and I need to talk.” Anito sa mababang tinig.

Nag-aalalang tumingin ang mga ito sa dalaga. “Are you sure, anak? We can stay if you need us here with you.” Sagot ng mommy nito ngunit umiling ang dalaga.

“I can managed, mommy. Kailangan naming mag-usap nang kami lang.”

Bumuntong-hininga ang ginang. “Okay. Kung ’yan ang gusto mo.” Anito saka hinila sa kamay ang asawa nito. Nang makalabas ang mga magulang ni Mishka at sila na lang dalawa ang naiwan roon, tinanong na niya ang kanina pa niya gustong tanungin rito.

“Y-You came to the hospital that day, honey baby?” Mahina ang boses na tanong niya rito. Nang marinig niya ang tungkol doon kanina ay bigla siyang nakaramdam ng takot at sakit. Pakiramdam niya ay nanikip ang dibdib niya sa isiping pinuntahan pala siya nito nang araw na ’yon bago maaksidente ang mga ito.

Kahit natatakot siyang marinig mula rito na baka naaksidente ang mga ito ay dahil sa sobrang sama ng loob sa kanya, nagtanong pa rin siya. Gusto niyang malaman lahat ng mga nangyari sa mga ito nang araw na ’yon.

Hindi agad ito umimik habang nakatingin lang sa kanya. He silently extended his hand for her, wanting her to come closer to him. Naintindihan naman ng dalaga ang ibig niyang mangyari kaya lumapit ito sa kanya at naupo sa upuan na katabi ng higaan niya ngunit hindi nito inabot ang kamay niya.

Pain attacked Gavril’s heart. Nakaramdam siya ng rejection.

“Yes, I went there to talk to you dahil hindi ko matanggap na basta mo na lang ako hiniwalayan at sa text pa. Pero hindi ko akalain na ganun ang madadatnan ko.” Sagot nito na nakatingin sa kawalan.

Kumabog ang dibdib niya. “What do you mean? Ano’ng naabutan mo?”

Mapait itong napangiti saka tumitig sa kanya. “Narinig ko ang usapan niyo ng mama mo. Doon ko nalamang peke pala ang kasal natin. Sobra akong nasaktan noong marinig ko ’yon pero mas masakit na malaman na alam mo pala ang lahat. Nang sabihin ng mama mo ang tungkol sa peke nating kasal, wala ka man lang sinabi. You didn’t comment about it which gave me the impression that you were the one who faked our marriage.

“Noong tinanong ka niya kung ano ang desisyon mo kung hihiwalayan mo na ba ako o hindi, doon ako umalis kasi hindi ko kayang marinig mismo mula sa’yo na hihiwalayan mo na talaga ako. I became a coward. Para akong nawalan nang lakas sa sobrang sakit. Pero hindi pala doon nagtatapos ang lahat dahil nang paalis na ako sa ospital, may nasalubong akong isang babae na nagpakilalang Carla sa pasilyo.” Napasinghap siya nang marining ang pangalang binanggit ng dalaga.

“C-Carla?”

“Yes, Gavril. Sinabi niya sa ’kin na siya ang pinili mo kaya dapat ako na mismo ang umalis bago mo pa ako ipagtabuyan.” Kumuyom ang mga palad niya dahil sa mga nalaman niya. Hindi siya makapaniwala na grabeng pasakit pala ang pinagdaanan nito bago ang aksidenteng iyon at lahat ng iyon ay dahil sa katangahan niya.

Oo, kahit hindi pa niya tinatanong sa ina ay alam na niya na ito ang nagsabi kay Carla na sabihin iyon kay Mishka. Pakiramdam niya ay parang sasabog ang dibdib. Nanubig ang mga mata at bago pa man niya mapigilan ang mga luha, pumatak ang mga iyon.

Sobra siyang nasasaktan para sa babaeng pinakamamahal niya. Pakiramdam niya ay siya ang dahilan kung bakit pinagdaanan nito lahat ng mga iyon. Ngayong nalaman na niya ang lahat, natatakot siya na baka tuluyan na siyang iwan nito.

“I-I’m sorry, honey baby. Hindi ko alam na ganun pala ang nangyari. Pero maniwala ka sa’kin. I never cheated on you. Hindi totoo ang mga sinabi ni Carla sa’yo. ’Yong tungkol sa kasal, nalaman ko lang ’yon noong bago ma-ospital si mama.

“Hindi ko sinabi dahil baka ma-misinterpret mo kaya plinano ko na lang na ayusin ang lahat bago mo pa malaman. Kung hindi ka lang sana agad umalis, narinig mo sana ang naging sagot ko sa tanong ni mama.” Nanginginig ang boses na explanasyon niya.

Napalunok siya at lalong kinabahan dahil wala itong reaction. “I told her that I would never leave you because I love you so much.” Pagpapatuloy niya pero mas lalong naging mabilis ang tibok ng puso niya dahil sa kaba nang wala siyang mabakas na anumang emosyon sa maganda nitong mukha.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Maaayos pa kaya ang lahat ngayong nalaman na nilang lahat ang mga nangyari?

Magkakabalikan na kaya sina Gavril at Mishka o mas lalo lang magagalit kay Gavril so Mishka?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

chapter 40

This is the last chapter before the Epilogue. Sana magustuhan niyo.

CHAPTER 40

THE SILENCE was deafening the moment they were left alone inside the room. Ang lakas ng tibok ng puso ni Gavril dahil sa kaba ngunit lihim rin siyang umaasa na sana ay mapatawad na siya ng dalaga at tanggapin muli sa buhay nito. Pero hindi rin niya maiwasang mag-isip ng negatibo lalo na at parang galit ito.

Paano kung talagang ayaw na nito sa kanya at hindi na siya matatanggap pa sa buhay nito? No! Even though that would be the case, hinding-hindi niya ito susukuan. Paulit-ulit siyang hihingi ng kapatawaran at susuyuin niya ito hanggang sa lumambot ang puso nito para sa kanya.

“Honey baby, please, say something.” Mahina ang boses na aniya saka kinuha ang kamay nito at bahagyang pinisil. Napalunok siya sa sobrang nerbiyos.

“Do you really love me?” Nagulat siya sa tanong nito lalo na sa paraan ng pagtatanong nito. Bakas ang pag-aalinlangan sa maganda nitong mukha.

“You don’t have to ask me that, honey baby. I can’t even explain how much I love you. Ikaw man si Mishka o si Stella, mahal na mahal pa rin kita. What about me? May natitira pa bang pagmamahal d’yan sa puso mo para sa’kin?” Kahit narinig na niya kanina ang sagot nito sa tanong na ’yon noong nag-uusap ito at si Gavvy, gusto pa rin niyang makumpirma iyon. Baka kasi sinabi lang nito iyon kay Gavvy upang hindi masaktan ang anak nila.

“Akala ko ba, alam mo na ang sagot d’yan? You were eavesdropping a while ago while Gavvy and I were talking, right?” Her face softened and Gavril gasped when he saw Mishka smiled. Damn! She looked so beautiful!

Akala niya kanina ay galit ito dahil wala siyang mababakas na anumang emosyon sa mukha nito. Pero ngayon, hindi na.

“Gusto ko pa ring marinig na sinasabi mo sa akin iyon, honey baby.” Hiling niya saka hinagkan ang likod ng kamay nito na hawak-hawak pa rin niya.

“You know what I’ve realized after discovering about what really happened in the past just now?”

Napakunot-noo siya. “Ano?”

“I realized how foolish I was for not talking to you face to face back then before I left the hospital that day, 7 years ago. Siguro kung hindi ako nagpadala sa sakit ng nararamdaman ko at galit, sana hindi nangyari ang lahat ng mga nangyari.

“Siguro, may posibilidad pa na nagkaayos tayo. Sana pala, hinintay ko ang sagot mo sa tanong ng mama mo. I was so clouded with my negative emotions that I couldn’t think properly. Inaamin ko, galit na galit ako nang magbalik ang ala-ala ko kasi pakiramdam ko, niloko mo ako at pinaikot noong nagka-relasyon tayo kasi noong mga panahon na ’yon, may amnesia ako.

“Galit ako kasi paano mo nagawang humarap sa’kin na parang wala kang ginawa sa’kin noon. Ang dami-dami kong tanong pero laging umiiral ang galit ko sa mga nangyari. Pakiramdam ko, kahit kailan, hindi ka naging totoo sa’kin at hindi mo ako minahal, ako man si Mishka o si Stella.

“Pero sa mga narinig ko ngayon mula sa mga magulang natin, lahat ng galit at hinanakit dito sa puso ko para sa’yo, nawala lahat. Ang natitira na lang ngayon ay ang pagmamahal ko sa’yo. Mas malinaw na ngayon ang lahat sa’kin kaya hindi na malilito ang puso at isip ko.” Nanubig ang mga mata ni Gavril nang marinig niya ang mga sinabi ng dalaga.

Kung nananaginip lamang siya, sana hindi na siya magising pa.

“Mahal kita, Gavril. Mahal na mahal pa rin kita. Mula noon hanggang ngayon, walang iba kundi ikaw lang. I’m sorry if I wasn’t strong and didn’t trust you enough back then.” Nanubig rin ang mga mat ani Mishka habang sinasabi iyon.

Emotion flooded his chest. “Ako dapat ang humingi ng tawad sa’yo, honey baby. Pinapaikot na pala ako ni mama noon pero hindi pa ako nakahalata. Aaminin ko, nagtampo ako sa’yo noon kasi pakiramdam ko, kulang ka sa effort na intindihin ang mama. Natakot kasi ako noon na baka mawala siya sa’kin dahil sa sakit niya.

“Pero pagkatapos ng aksidente, doon ko naisip kung gaano ako naging selfish. Dapat inintindi kita at tinulungan sa mga dinaramdam mo. I was nothing but an irresponsible husband because I couldn’t even do something to make you feel better kapag masama ang loob mo. Napagtanto ko na dapat dinagdagan ko ang effort ko para ayusin ang relasyon niyo ni mama.

“I’m so sorry for all my shortcomings. Pangako, gagawin ko ang lahat para hindi na ’yon maulit pa. This time, everything will be better. I’ll make sure that no one could ever hurt you and Gavvy because I will always be here for the two of you.” Puno ng pangakong aniya. Parehong tumulo ang mga luha nila dahil sa mga ala-ala ng nakaraan.

Pero ngayon, gumaan na ang dibdib nila at wala na ang sama ng loob. Bakas ang kaligayahan sa mga mukha nila.

Gavril couldn’t even explain the happiness that he was feeling inside. Wala siyang ibang gustong gawin ng mga sandaling iyon kundi ang ikulong ito sa kanyang mga bisig. Dahil nahihirapan pa rin siyang bumangon, hinila niya ang kamay ng dalaga upang palapitin ito sa kanya.

Naupo ito sa gilid ng kama habang magkahinang pa rin ang kanilang mga mata.

Ipinalibot niya ang isang kamay sa malambot nitong katawan. Hindi pa niya pwedeng igalaw-galaw ang mga naka-cast niyang braso ay binti dahil masakit pa rin. Gumanti ito ng yakap. Mahigpit ang naging yakapan nila na animo ilang taon silang hindi nagkita. Parehas silang emosyonal at masayang-masaya.

“Thank God. Akala ko, galit ka pa rin sa’kin. Akala ko, hindi mo na ako matatanggap pa.” Bulong niya rito saka hinagkan ito sa noo.

“Yes, thank God, because finally, everything has finally cleared up. Akala ko rin, mahihirapan akong patawarin ka pero nang maaksidente ka, doon ko napagtanto na hindi ko pala kayang mawala ka sa’kin; na mahal na mahal pa rin kita sa kabila ng mga inaakala kong ginawa mo sa nakaraan.

“Kanina, kahit hindi ko pa nalaman lahat ng mga nangyari, I’ve already decided to give you a chance kapag nakalabas ka na ng ospital kasi hindi ko na rin kayang tikisin ka pa. Ayoko na ring nagkakaganito tayo tapos ang nasasaktan at naapektuhan ay si Gavvy.

“Nang makita kita sa gitna ng kalsada pagkatapos mong mabangga, takot na takot ako. Akala ko, iiwan mo na kami ni Gavvy. By that time, doon ko na-realize na hindi natin hawak ang buhay natin. Kung oras na natin, wala na tayong magagawa. Kaya dapat, habang nabubuhay pa tayo dito sa mundo, ’wag nating sayangin ang mga panahon para makasama ang mga mahal natin sa buhay.

“I’ve thought of forgetting about the past and start a new with you kapag nagising ka na basta ba gusto mo pa. Pero ngayon, mas sigurado na ako sa desisyon ko. Wala na akong ibang gusto kundi ang muling mabuo ang pamilya natin.” Puno ng emosyon na pahayag ni Mishka.

“Ako rin, honey baby. Wala akong ibang gusto ngayon kundi ang mabuo ang pamilya natin. 7 years has already been wasted and I want to make up for the lost times. This time, no one could separate us whatever happens. Sa tindi ng mga pagsubok na nangyari sa’tin, sigurado akong mas magiging matibay tayo upang harapin ang mga susunod pang bagyo na darating upang subukin ang relasyon natin.” Madamdaming sagot niya saka bahagya itong pinakawalan upang titigan sa mga mata.

“Mahal na mahal kita, asawa ko. God knows how much I love you. Kayo ni Gavvy. Kayong dalawa ang buhay ko.”

“Mahal na mahal din kita, Gavril. Kayong dalawa ni Gavvy ang buhay ko” Sagot ng asawa. Ilang saglit silang nagtitigan. Bakas sa mga mata nila ang matinding pagmamahal nila sa isa’t-isa. Unti-unting naglapit ang mga mukha nila hanggang sa magtagpo ang mga uhaw nilang mga labi para sa isang mainit na halik.

Pakiramdam niya ay lumipad silang dalawa ni Mishka sa ibang mundo habang masuyong naghahalikan. Napakatamis at lambot talaga ng mga labi nito at kahit kailan, hinding-hindi siya magsasawa sa paghalik rito.

Their tongues mated and their breathes mingled hotly. Hindi siya makapaniwala sa epekto ng halik na ’yon sa kanyang sistema.

Mula noon, hanggang ngayon, ang dalaga lang ang may kakayahang buhayin ang bawat ugat sa kanyang katawan sa pamamagitan lamang ng isang halik.

Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, pareho na silang naghahabol ng hininga. Akma itong lalayo ang mukha sa kanya pero muli niya itong kinabig para sa isa na namang makapugtong-hiningang halik.

“Your lips taste as sweet as ever, honey baby.” Bulong niya saka pinanggigilan ang pang-ibabang labi nito. He sucked her lower lip and then gently bit it teasingly. Napangiti ang dalaga.

“Hindi halatang miss na miss mo ako, ah, honey baby.” Nagdiwang ang puso niya nang marinig ang endearment na ginamit nito para as kanya. Lumuwang ang ngiti niya at lalong tumalon ang puso niya sa kaligayahan.

“Hindi ko itatanggi ’yan kasi miss na miss talaga kita. Biruin mo, mahigit dalawang linggo mo akong pinagtaguan. I thought, I was going crazy back then, my wife.” Biglang nawala ang ngiti sa mga labi ni Miska pagkarinig sa sagot niya.

“What’s wrong, honey baby? Bakit biglang naging malungkot ang mukha mo?” Masuyo niyang tanong.

“Wala naman. Nalulungkot lang ako kasi hindi pala talaga tayo legal na mag-asawa.” Mahina ang boses na sagot nito. He placed a finger under her chin and then made her look at him.

“That’s not true. Mag-asawa tayo sa batas ng tao at sa batas ng Diyos.”

“Huh? How come? I thought, our marriage wasn’t registered?” Naguguluhang tanong nito. Muli niyang pinatakan ng isang halik ang mga labi nito bago pagdikitin ang kanilang mga noo habang masuyong hinahaplos ang pingi nito.

“Pagkatapos ng aksidente, muntik na akong mabaliw no’n. Hindi ko matanggap ang nangyari at galit na galit ako sa mundo pati na sa Diyos. Ang tanong ko noon, bakit kailangang mangyari sa inyo iyon? Bakit sa dami ng mga masasamang tao, kayo pa ang nawala sa mundo.

“Nang ipamukha sa’kin ng mga magulang mo na ako ang dahilan kung bakit nangyari sa inyo ni Gavvy ang aksidenteng iyon, kinain ako ng matinding pagsisisi at galit sa sarili ko. Ginusto ko na ring mamatay noon. But then, the only consolation I had was the fact that I had your memories. Gusto kong manatili sa kahit ano pa mang legal na dokumento na mag-asawa tayo. So, I’ve decided to make sure that you remain as my wife even though you were gone.

“Hinanap ko ang kontak ni mama sa munisipyo. Siya ang ginamit ni mama para harangin ang registration ng kasal natin noon kaya alam kong nasa kanya ’yong dokumento. Noong una, hindi siya umamin sa ginawa niya kaya naging desperado ako at binantaan ko siya na ipapakulong ko siya kapag hindi siya umamin.

“Napilitan siyang umamin pagkatapos kong sabihin iyon. Siya lang kasi ang tumatayong bread winner ng pamilya niya kaya kapag nawala siya, magiging kawawa rin ang pamilya niya. Natakot siya sa banta ko dahil alam niyang gagawin ko talaga ’yon kapag hindi siya nagsalita.

“Mabuti na lamang at nasa kanya pa rin ’yong dokumento. Because of that, I was able to register our marriage. Inilabas niya ang original copy ng marriage certificate natin na pinirmahan natin noon. Siya ang nag-ayos ng lahat para maging legal ang kasal natin sa batas. So, it means, you’re still my wife legally.” Mahabang salaysay niya.

Nagliwanag ang mukha ng asawa. “Oh, honey baby. I’m so happy right now. Thank you because you never gave up on us after all these years. Sa dami ng mga pinagdaanan natin, hindi ka bumitiw. Napakasaya ko ngayon kasi napatunayan ko na hindi ako nagkamali na ikaw ang minahal ko. I love you so much.” Bakas ang kaligayahan sa maganda nitong mukha na yumakap sa kanya.

“I love you too. So much that I can’t even describe it. Thank you too because you came into my life. Tinuruan mo ako kung paano magmahal ng totoo. Ngayong buo na ang pamilya natin, hinding-hindi na ako papayag na magkahiwalay pa tayo.

“Sa pagkakataong ito, ipaglalaban ko kayo ni Gavvy sa mga pamilya natin. Hindi na ako papayag na muling masira ang relasyon natin dahil lang sa problema sa mga pamilya natin. Pangako, gagawin ko ang lahat ng makakaya ko upang protektahan kayo ni Gavvy sa anumang sakit. Pagkalabas ko dito, I want us to start all over again as a family.”

“Yes, Gavril. I want that too. Let’s start anew and forget everything that happened.” Mishka answered and her answer made him smile from ear to ear. Masayang-masaya siya.

Muling naghinang ang kanilang mga mata at akmang muling magtatagpo ang kanilang mga labi nang may kumatok. Bumukas iyon ng bahagya saka sumilip sa kanila ang kanilang anghel.

“Mommy, daddy, tapos na po ba kayong mag-usap? Can I come in now?” Tanong nito. Nagkatinginan sila ni Mishka saka parehong natawa.

“Sige, anak. Come on in.” Aniya. Nagliwanag ang mukha nito saka dali-daling lumapit sa kanila pagkatapos nitong isara ang pintuan. Umupo si Mishka sa upuan na nasa tabi niya saka nila pinaupo si Gavvy sa gilid ng kama niya.

“Okay na po ba kayo? Hindi na po ba kayo nag-aaway?” Tanong nito kapagkuwan habang palipat-lipat ang tingin sa kanilang dalawa ni Mishka.

Gavril chuckled and then ruffled their son’s hair. “We’re okay now, buddy. Soon, kapag nakalabas si daddy dito sa ospital, we’re going to be a family again.”

“Talaga po, daddy?” Kitang-kita ang kasiyahan sa mukha nito. Tumango siya.

“Yehey! Makakasama ka na namin ulit sa bahay, daddy! Magiging kumpleto na ulit ang family natin!” Yumakap ito sa ina pagkatapos ay sa kanya naman. Nakangiti namang tumingin sa kanya ang asawa saka lumapit sa kanila ni Gavvy.

Naupo ito sa tabi ni Gavvy at nakiyakap na rin sa kanila. Nagyakapan silang pamilya na may mga masayang ngiti sa kanilang mga mukha.

“I love you, mommy, daddy.” Malambing na sabi ng kanilang anak.

“And we love you too, Gavvy.” Magkapanabay nilang sabi ni Mishka saka hinagkan ito sa noo. Nang gabing iyon, gusto man niyang makasama pa ng mas matagal ang mag-ina niya pero pinauwi niya ang mga ito.

Gusto siyang bantayan ng asawa pero tumaggi siya. Ayaw niyang mapuyat ito saka mas magandang samahan na lang nito si Gavvy. Kinaumagahan, muli siyang dinalaw ng mga ito.

Sa mga sumunod na mga araw, pakiramdam niya ay nasa paraiso siya. Palagi siyang dinadalaw ng mag-ina niya kaya naman naging mabilis ang paggaling niya.

Pagkalipas ng halos tatlong linggo, he finally got discharged from the hospital. Syempre, sa dating bahay nilang pamilya na sila dumiretso. First time na nakita ni Gavvy ang bahay nila at tuwang-tuwa ito nang makita ang mga portrait nito noong baby pa ito na naka-display roon.

Pati na ang mga lumang laruan nito ay naroon pa rin. Halos walang nagbago ang bahay dahil hindi siya pumayag noon sa suggestion ng mama niya na iparenovate para raw madali siyang makalimot.

Nang unang gabi nila roon, pinagbigyan nila ang hiling ng kanilang unico hijo na tumabi muna sa kanila sa pagtulog.

“Mommy, daddy, ang saya-saya ko po ngayon.” Gavvy said out of the blue while they were on the bed, ready to sleep.

“Talaga, mon cœur?”

“Yes, mommy. Kasi kasama ko kayo ni daddy.”

“Kami rin ng mommy mo, son. Masayang-masaya rin kami kasi kumpleto na ulit tayo.” Sagot niya na nakangiti.

“Kaya dapat, be a good boy always, okay? Especially now.” Mishka said meaningfully. Napakunot-noo siya at akmang tatanungin kung ano ang ibig sabihin nito pero naunahan siya ni Gavvy.

“What do you mean, mommy?” Mishka smiled and then looked at him and Gavvy alternately.

“Because you’re going to be a big brother soon.” Nanlaki ang mga mata ni Gavril sa sinabi ng asawa.

“Talaga po, mommy? Magkakaroon na po ako ng baby sister or baby brother soon?” Bakas ang excitement sa mukha ng kanilang anak.

“Yes, mon cœur.” Mishka’s eyes were sparkling with total joy. Biglang nanubig ang mga mata niya sa sobrang kaligayahan.

“H-Honey baby, y-you mean—” Nabitin sa ere ang tanong niya. Tumango ang asawa.

“Yes, Gavril. I’m six weeks pregnant. Nalaman ko two weeks ago pero hindi ko sinabi agad kasi nasa ospital ka pa.” Hindi na niya napigilan pa. Tumulo ang kanyang mga luha. Kinabig niya ito upang yakapin.

“Thank you, honey baby. Thank you for another blessing.” Aniya saka ito hinalikan.

“Are you happy?” Masuyong tanong ni Mishka habang nakangiti sa kanya.

“So damn happy, honey baby.” Sagot niya saka niyuko ang tiyan nito at masuyong hinagkan iyon.

“Hello there, little princess.” He said lovingly.

“Are you sure it’s a girl?” Natatawang tanong ng asawa.

“Yes, I’m sure.”

“Me too, mommy. I’m sure, it’s a baby girl.” Sabi naman ni Gavvy saka ginaya ang ginawa niya at hinagkan ang tiyan ng mommy nito. Nagkatawanan sila ng asawa dahil sa sinabi ng kanilang anak.

That night, they fell asleep with a smile on their faces. Wala na siyang mahihiling pa. Kasama na niya sa wakas ang mag-ina niya at may maganda pang blessing na parating. Ang kanilang munting prinsesa.

Ano ang masasabi niyo sa chapter na ’to?

Sino sa inyo ang nagka-idea na buntis si Mishka sa mga previous chapters?

Ano sa tingin niyo ang mangyayari? Magbabago pa kaya ang mama ni Gavril? Ang mga magulang at lola ni Mishka, matatanggap kaya ang pagbabalikan nila?

Next is the EPILOGUE so stay tuned, blazers!

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

Epilogue

A/N: Another story of mine has come to an end, and now, i want to thank each and everyone of you for reading this story and supporting me throughout my journey here on wattpad. Thank you for all the comments and votes! Sana, ma-share niyo rin itong story na ’to para mas marami ang makabasa. Thank you ulit and see you on BLAZING DESIRE 3!

*Sana po, makabili rin kayo ng book ko na SHE’S MINE, EXCLUSIVELY MINE! It’s available on Lazada and shoppe. Available rin po siya sa National Bookstore, Expressions, Booksale and Pandayan nationwide. Sunod pong mapa-publish ang part 2 ng book na, MY POSSESSIVE EX-LOVER kaya po sana, makabili kayo. Thank you!

EPILOGUE

HINDI maiwasang maging emosyonal ni Mishka pagpasok nila sa dati nilang bahay. Bachelor’s pad iyon noon ni Gavril bago pa man sila ikasal noon. Ilang taon na niya iyong hindi nakikita kaya naman emosyonal siya ngayon.

Tama si Gavril. Walang pinagbago ang bahay. Kung paano niya iyon iniwan pitong taon na ang nakalipas ay ganun rin ang ayos nito ngayon. Iginala niya ang mga mata saka pasimpleng pinunasan ang mga luha ng kaligayahan sa kanyang mga mata upang hindi mapansin ng kanyang mag-ama.

She felt so happy. Hindi niya akalaing mangyayari pa iyon. Noong wala pa siyang maalala, pakiramdam niya ay palaging may kulang sa buhay niya. Kahit masaya naman siya na kasama ang anak, naroon pa rin ang pakiramdam na may kulang.

Ngayong kumpleto na ang pamilya nila at nakauwi na sila sa bahay nila, ang kulang na iyon sa kanyang dibdib ay napunan na. She couldn’t explain the happiness that she was feeling.

“Wow! Is this our house, mommy, daddy?” Excited na tanong ni Gavvy habang iginagala ang mga mata sa loob ng bahay. Nasa sala na sila.

“Yes, buddy. This is our old house. Nagustuhan mo ba?” Sagot ni Gavril.

“Yes, daddy. Ang ganda!” Nilapitan nito ang mga picture frames na nakadisplay roon, kinuha ang isa at curious nito iyong tinitigan.

“This was me when I was still a baby.” Siguradong-sigurado ang tinig na komento nito. Syempre, makikilala nito ang sarili kasi marami itong baby pictures sa bahay nila sa Paris.

Gavril chuckled and then approached their son. “Yes, son. That was your last picture before you and mommy got into that horrific accident. You were so cute.” Matamis na napangiti si Gavvy saka tiningnan ang mga iba pang larawan.

Nasabi na nila rito ang nangyari noon, kung bakit sila nagkahiwalay at nalungkot ito. Pero ipinaliwanag ni Gavril na ’wag na nitong isipin pa ’yon dahil ang mahalaga ay magkakasama na silang pamilya. Naintindihan naman ni Gavvy.

“What about you, honey baby? Are you happy?” Masuyong tanong ng asawa saka siya niyakap mula sa likuran. He rested his chin on her shoulder and then inhaled her scent.

“Yes. I’m so happy right now. Pagkatapos ng lahat ng mga pinagdaanan natin, hindi ko akalaing magiging posible pa pala na maging kumpleto tayong pamilya. Kahit na hanggang ngayon, hindi pa rin okay ang mga pamilya natin, masaya pa rin tayong magkakasama.” Sagot niya na napangiti.

“I’ve never doubted it. Noong nalaman kong hindi naman pala ikaw ang inilibing namin noon; right at that moment, alam kong buhay kayong dalawa ni Gavvy. Ramdam ko sa puso ko na balang araw, mahahanap ko rin kayo. I never gave up on finding you and I’m glad I did because I found you.

“Nang makita kita bilang si Stella, bumangon ang pag-asa sa puso ko. Kahit ilang beses mo pang ipinamukha sa’kin na hindi ikaw ang asawa ko, hindi naniwala ang puso ko. But then, I tried to push that feeling aside when you and I became a couple kasi ayaw kong isipin mo na nakikita ko lang sa’yo si Mishka.

“Handa ko na noong tanggapin na baka nga ikaw si Stella at wala na si Mishka pero muling nabuhay ang hinala ko na ikaw si Mishka nang makilala ko si Gavvy. Right at that moment, I promised to myself that I would never let you and Gavvy go; na gagawin ko ang lahat para mabuo tayo at maging masaya. I knew that we would be a happy family again. I kept my faith and God answered my prayers.” Mishka’s heart swelled in happiness upon hearing what he said.

Mabuti na lamang at hindi siya sinukuan ng binata kahit alam niyang sobra itong nahirapan at nasaktan noon. Kahit naging matigas siya rito noon bilang Stella, he persevered.

“Ang swerte ko talaga kasi ikaw ang naging asawa ko, honey. Kung ibang lalaki lang siguro ’yon, nag-asawa na agad at hindi na nag-abalang alamain pa ang katotohanan.” Hinagkan nito ang leeg niya bago sumagot.

“Men like those kind aren’t really in love. Kung talagang mahal mo ang isang tao, hinding-hindi mo siya ipagpapalit kahit kailan. I promised myself to love you until my last breath and it didn’t even occur in me to find someone else kahit na ang alam ko noong una ay nawala ka na.

“Mahal na mahal kita. Not even death could change my love for you. Corny mang pakinggan but you’re the air that I breath. Ikaw, si Gavvy at ang parating na prinsesa natin ang buhay ko. Kung mawawala kayo, mawawalan rin ng saysay ang buhay ko.”

Her heart skipped a beat but couldn’t hold back the chuckle that escaped her lips. Talagang buo na sa isip nito na babae ang susunod nilang anak. Ramdam na ramdam niya ang sinseridad sa tinig nito at pakiramdam niya ay lalo niya itong minahal. She turned around and faced him.

“Ganun din naman ako, Honey baby. Kayo ang buhay ko at hindi ko kakayanin kapag nawala kayo sa’kin.” Sagot niya. Napangiti ang asawa saka sinapo ang kanyang mukha habang punong-puno ng pagmamahal na tinitigan siya nito sa mga mata.

“Ang swerte ko talaga sa’yo, honey baby. You’re such an amazing woman.”

She chuckled. “I know right?” Nagkatawanan sila dahil sa isinagot niya. Maya-maya pa ay nasa terasa na sila at nagmemeryenda.

“Daddy, dito na po ba tayo titira from now on?” Gavvy asked while eating his food with gusto.

“Nope, son.” Nagtatanong ang mga mata na tumingin siya sa asawa. Kaya pala hindi na nito pinadala sa kanila ang mga gamit nila dahil hindi naman pala sila doon titira.

“Really, daddy? Why?”

“Because I wanted you and mommy to see this place and experience living here again before we move to another house.” Nagulat siya sa isinagot ng binato.

“Then, where are we going to stay kung hindi po tayo dito titira?”

“Makikita mo, son. Mas maganda at mas malaki ang titirhan natin.”

“Talaga po? Yehey! I’m so excited to move into that house.” Masayang pahayag ni Gavvy at natatawa namang ginulo ni Gavril ang buhok ng anak nila.

Siya naman ay hindi na nakatiis at nagtanong. “What do you mean, honey? I thought—”

“—You heard it right, honey baby. Anyway, surprise ko sa inyo kung saan tayo titira. For now, gusto ko lang dumito muna tayo for three days habang inaayos nila ang mga dapat ayusin sa bago nating bahay.”

“Sinong sila?”

“Mga tauhan ko. Basta, you’ll see soon. Bago kayo mawala ni Gavvy noon, I promised that we would move to another house the moment I got my inheritance, right?” Tumango siya.

“Kahit hindi ko pa nakukuha hanggang ngayon ang mana ko, nakapag-ipon naman ako dahil may sarili naman akong kumpanya. Nagsikap akong mabuti dahil alam kong isang araw, uuwi rin kayo ni Gavvy sa’kin.” Lalong tumalon ang puso niya sa tuwa.

Dahil wala siyang masabi, hinalikan niya ito sa pisngi. “I love you.”

His eyes twinkled with joy. “I love you too.” Akma siya nitong hahalikan sa mga labi nang may maalala siya.

“Saan ang bago nating bahay? Malayo ba rito?”

“Secret for now.” Gavril answered playfully and then pecked her on the lips. She rolled her eyes. Napailing-iling na lamang siya na nangingiti.

“Whatever.” Ipinagpatuloy nila ang pagkain habang patuloy sa pagku-kwentuhan. Kinagabihan, umungot muli si Gavvy na makitulog sa kanila. Pinagbigyan naman nila ang anak na ikinatuwa nito.

Nang makatulog ang anak nila ay pumunta muna silang dalawa ni Gavril sa terrace upang mag-usap dahil ayaw nilang ma-istorbo ang tulog ni Gavvy.

“What’s your plan now?” She asked him out of the blue.

“About what?”

“About your mom.” Biglang naging malungkot ang mukha ng asawa pagkarinig sa sinabi niya.

“Hindi ko alam. Pero isa lang ang sigurado ko. Kapag hindi pa siya nagbabago at hindi ka pa rin niya matanggap at irespeto bilang asawa ko, hinding-hindi na siya makakalapit sa pamilya natin.” Nagulat siya sa isinagot nito.

“W-What? Are you sure about that?”

“Yes, honey baby. Sigurado na ako. Ayaw ko nang maulit ulit ang mga nangyari sa nakaraan dahil sa mga kagagawan niya. I’m just trying to protect you and Gavvy from her lalo na ngayon na buntis ka. Ayaw kong ma-stress ka. Marami na siyang nagawa na hanggang ngayon, hindi ko pa rin kayang paniwalaan na magagawa niya.

“Natatakot ako na kapag pinalapit ko siya sa inyo, baka kung ano na naman ang gawin niya. Bilang isang anak, mahal ko si mama, pero hindi na maganda ang mga ginagawa niya. Siya ang dahilan kung bakit nakahiwalay tayo ng mahabang panahon at ayoko na ulit mangyari iyon. This time, I will protect you.”

Napakagat-labi siya. Mula nang makalabas ng ospital si Gavril, hindi na muling dumalaw pa ang mama nito. Ang mga magulang naman at lola niya ay kinausap sila nang masinsinan noon isang araw.

Humingi ang mga ito ng tawad sa mga nagawa ng mga ito sa kanila. Naramdaman naman nila ni Gavril ang sinseridad ng mgaito kaya pinatawad nila ang ito.

Tuwang-tuwa rin ang mga ito nang malamang buntis ulit siya sa pangalawa nilang anak ni Gavril. Nangako rin ang daddy niya kay Gavril na tutuparin nito ang pangako nito sa papa ng asawa na mag-iinvest ito sa kumpanya ng mga ito kapag naging maayos na ang lahat.

Ngayon, tanggap na ng mga ito si Gavril kaya masayang-masaya siya. Pero alam niyang hindi pa rin kumpleto ang kasiyahan ng asawa.

Hinawakan niya ito sa kamay. “Honey, listen to me.” She took a deep breath before continuing. “Magiging sinungaling ako kapag sinabi kong nawala na ang galit ko sa mama mo. Pero handa kong kalimutan ang mga nagawa niya sa atin at patawarin siya gaya ng pagpapatawad natin sa pamilya ko dahil siya ang mama mo, eh.

“Kung hindi dahil sa kanya, wala ka ngayon dito sa mundo. Kung may isang bahay na ipinagpapasalamat ko sa kanya, ’yon ay ang ipinanganak ka niya. Ngayon, heto ka sa tabi ko at asawa ko. Masaya ako ngayon dahil kapiling ka namin ni Gavvy.

“What I’m trying to say is; kahit anong mangyari, pagbalibaliktarin mo man ang mundo, mama mo pa rin siya. Alam kong galit ka sa kanya pero ’wag mo siyang susukuan. Siguro, lalambot rin ang puso niya at magbabago balang araw. Kung hindi man ngayon, in the near future. Just give her time.” Aniya.

Gavril stared at her in awe. “You’re really the most amazing woman that I’ve ever met. Napaka-swerte ko talaga kasi ikaw ang naging asawa ko. Sa kabila ng mga ginawa ng mama sa’yo, nagagawa mo pa ring unawain siya. Pero tama ka. Hindi ko siya susukuan. Balang araw, she’ll realize how wonderful you are at siguradong matatanggap ka rin niya.”

Napangiti siya. “Let’s hope for the better.” Bulong niya bago yumakap sa asawa. That night, they fell asleep full of contentment and positive outlook in life.

Then, three days later, Gavril surprised Mishka and Gavvy when he took them to their new house. Isang three-story house sa isang exclusive subdivision. May swimming pool at outdoor gazebo iyon. Nagulat rin siya nang makitang may basketball court pa sa gilid ng bahay.

“Wow! Our new house is huge!” Manghang sabi ni Gavvy.

“You like it, buddy?”

Gavvy nodded his head vigorously. “Yes, daddy.”

“Mabuti naman. Go check your room on the second floor. It’s the first door next to the stairs.” Excited namang tumalima ang anak nila at sinamahan ng yaya nitong si Jane.

“Nagustuhan mo ba, honey baby?” Masuyong tanong ng asawa kapagkuwan.

“Oo naman. Napakaganda nito, honey baby. Lahat ng mga plinano natin noon sa magiging bahay natin, tinupad mo.” Yes. Itong-ito ang dream house nila noon. Hindi nakalimutan ng binata.

“Oo naman. I promised you, haven’t I?” Her heart swelled. Ibang klase talaga ang asawa. Para itong isang hari sa isang fairytale at swerte siya dahil siya ang naging reyna nito.

Wala itong bisyo at totoo itong magmahal. Pinagdudahan man niya iyon noon, napatunayan na niya kung gaano siya nito kamahal. He’s handsome too and that’s almost makes him too good to be true. Iilan na lang ang mga gaya nitong lalaki sa panahon ngayon.

“Thank you, honey baby. You’re making me more in love with you.” Pag-amin niya. Kuminang ang mga mata nito.

“Dapat lang kasi lalo mo rin akong pinapa-in love, eh. Quits lang tayo.”

Natawa siya. “Ang corny mo.”

“Corny na kung corny. At least, mahal ka naman ng corny’ng ’to.” Mishka’s cheeks blushed as her heart reacted wildly.

“Oo na. Sige na, Tour me around the house then.” May sinusupil na ngiting sagot niya. Inakbayan siya nito.

“Sure, my beautiful wife. Doon muna tayo sa magiging kwarto natin.” Kumunot ang noo niya.

“Bakit sa kwarto kaagad? Hindi pa nga natin napasyal lahat dito sa baba.”

“Syempre naman. ’Yon ang pinakaimportante, eh. I even chose a double king-sized bed para mas maluwang ang gagalawan natin ’pag nag-exercise tayo tuwing gabi.” Pilyong kinindatan pa siya ng kumag. Lalong lumala ang pamumula ng mga pisngi niya.

“Gavril!”

“What? I’m just telling the truth. Makikita mo mamayang gabi, bibinyagan natin ’yon.” Abot tainga ang ngiting anito kaya pinagkukurot niya ito sa tagiliran.

“Ikaw talaga! D’yan ka magaling!” Ang lakas ng tawa ng asawa sa ginawa niya. Napailing-iling na lamang siya sa kapilyuhan nito.

Maya-maya pa ay pumunta na nga sila sa kwarto nila sa taas at hindi na siya nagulat nang makita ang malaking kama. Ngingisi-ngisi ang asawa niya sabay kindat pa sa kanya nang umupo siya sa gilid ng kama.

“Tse!” Irap niya rito dahil alam na niya ang iniisip nito.

“Ang sungit naman ng asawa ko.” His voice suddenly turned husky as he sat beside her and then began massaging her shoulders down to her arms sensually. Napakagat-labi siya nang dumampi ang mainit nitong mga labi sa batok niya.

“H-Honey…Sabi mo, mamayang gabi.” Saway niya rito pero nagsimula na rin siyang mag-init. Damn! Simula nang mabuntis siya, naging doble ang pangangailangan niya sa asawa. Mabuti na lang at magaling na ang mga pilay nito.

“You look so seductive right now and I can’t help myself. I can’t wait anymore.” Sagot nita saka hinalik-halikan ang leeg niya sa mapang-akit na paraan.

Dumausdos na rin ang mga palad nito sa kanyang harapan at sinapo ang kanyang mga malulusog na dibdib.

“Ohhh, honey baby.” Daing niya. Alam na alam talaga nito kung paano siya pag-initin. Ipinasok nito ang mga kamay sa loob ng damit niya at akmang tatanggalin ang hook ng bra nang biglang may kumatok sa pintuan bago iyon buksan.

“Mommy, daddy! Ang ganda-ganda ng room ko! Come and see it!” Masayang ani Gavvy na patakbong lumapit sa kanila. Mas mabilis pa sa alas-kwatrong tinanggal ni Gavril ang mga kamay mula sa loob ng damit niya.

“Really, anak? So, it’s okay for you to sleep in you own room now?” Masuyo niyang tanong rito. Mula kasi baby ito hanggang sa lumaki ay laging natutulog sa tabi niya. Ayaw nitong matulog sa sarili nitong kwarto.

“Opo naman, mommy. I’m a big boy already. Pero makikitulog pa rin po ako sa inyo ni daddy minsan, ha?” Napangiti siya.

“Of course, mon cœur.”

“Yes!” Napasuntok pa ito sa hangin. Parang si Gavril talaga ito. Napailing na lamang siya habang nakangiti. Hinawakan siya nito sa kamay pati na ang daddy nito. “Let’s go, mommy, daddy. I want you to see my room.”

“Okay. Let’s go.” Sagot niya na nagpatianod na lang sa anak. Habang naglalakad sila, napatingin siya sa asawa at muntik na siyang matawa dahil sa nakitang itsura nito. Mukhang bitin na bitin.

“Are you okay, honey baby?” Asar niya rito na hindi na napigil ang tawa.

“You’re going to pay for that tonight, honey baby.” Lalo siyang natawa.

“Why, mommy? May utang ka po ba kay daddy?” Curious namang tanong ni Gavvy na kunot ang noo. Natawa na lang sila ni Gavril.

“Meron, buddy, kaya be a good boy and sleep in your room tonight para masingil ko si mommy mo.” Humaba ang nguso ng anak.

“Let’s see about that, daddy.” Napailing na lang siya nang patuloy pa ring kumbinsihin ni Gavril ang anak nila pagkatapos niyon.

Later on, they reached Gavvy’s room at ibinida nito sa kanila iyon. Napakaganda nga ng kwarto nito. Basketball inspired iyon at may ring pa kaya pwede itong maglaro doon.

Nang gabing iyon, nagsalo-salo silang pamilya sa kanilang unang hapunan sa kanilang bahay at nang matutulog na sila, laking tuwa ni Gavril nang kusang pumunta sa kwarto nito si Gavvy.

Syempre, nang mapag-isa sila sa kwarto nila, sinimulan na agad siyang akitin ng asawa.

“Ano’ng ginawa mo para mapapayag mo si Gavvy na doon sa kwarto niya matulog?” She asked curiously while her husband was undressing her.

“Secret.” Nakangising sagot nito. Napailing na lamang siya. Mukhang tutuparin talaga nito ang sinabing bibinyagan nila ang kama nila ngayong gabi.

Akma siya nitong hahalikan nang may kumatok sa pintuan.

“Damn it!” He grunted in frustration. Natawa siya.

“Pa’no ba ’yan? Mukhang mada-diet ka ngayon.” Pilya niyang sabi. Napakamot na lang sa batok ang asawa na tumayo upang buksan ang pintuan. Siya naman ay mabilis na nagbihis.

Tama nga ang hinala niya. Si Gavvy ang kumatok at makikitulog raw. Bukas na lang daw ito matutulog sa kwarto nito. Hindi maipinta ang mukha ng asawa pero nang lambingin ito ng anak nila, ayon, natuwa agad. Bago sila matulog ay panay ang kantiyaw niya rito.

Ngunit nang nasa kalagitnaan na ng gabi, nagising siyang nag-iinit ang buong katawan. Nakalimutan niyang ganito pala siya simula nang magbuntis muli. Lagi siyang nagigising ng dis oras ng gabi kaya nauuwi sila sa mainit na pagtatalik ng asawa.

She tried to pull herself together and stop it but the fire within her couldn’t be extinguished just like that. Para iyong lalo pang nagbabaga. Nang hindi na niya kaya, ginising niya si Gavril.

“Oh, akala ko ba ayaw mo?” He teased with a smirk. Alam na agad nito ang kailangan niya.

“Sinabi ko bang ayaw ko?” He chuckled. Hinila siya nito papunta sa banyo.

“Sabi ko na nga ba, hindi ka rin makakatiis, eh.” Nag-init ang mga pisngi niya.

“Make fun of me and I’ll go back to sleep.” Banta niya rito.

“Ikaw naman, honey baby. Nagbibiro lang. Hindi naman yata ako papayag. Ilang oras yata akong naghintay. Ni hindi pa ako natutulog.” Napanganga siya.

“At talagang inabangan mong magising ako?” Hindi makapaniwalang aniya.

“Oo. Mahirap kayang makatulog kapag…alam mo na.” Agad niyang naintindihan ang ibig nitong sabihin. Napailing na lamang siya. Akma siyang sasagot pero agad na siyang hinalikan ng asawa. Mainit iyon at punong-puno ng pagkasabik. Agad siyang nadala.

Nang gabing iyon, natupad rin ang plano ni Gavril pero hindi na nga lamang sa kama. She laughed inwardly of the thought.

3 years later

Naluluha si Mishka habang pinagmamasdan si Gavvy habang hawak ang kamay ng kapatid nito. Nakaupo ang mga ito sa harapan habang pinapanood ang performance ng magician na kinuha nila upang magbigay ng saya sa mga bata.

Ngayon ang 10th birthday ng kanilang panganay at hindi siya makapaniwala na ganun-ganun na lang lumipas ang panahon. Hindi pa nagsisimula ang program. The magician was just entertaining the kids.

“Why are you crying, honey baby?” Narinig niyang masuyong tanong ng asawa. Pinunansan niya ang mga luha.

“Wala naman. Masaya lang ako.”

“Masaya ka pero umiiyak ka? Pa’no ’yon?” Natawa siya sa sinagot ng asawa.

“Sira. Syempre, tears of joy. Ikaw talaga.” Natawa na rin ang asawa. Inakbayan siya nito saka siya hinagkan sa sentido.

“Ako rin, honey baby. I’m so happy right now. Actually, I’ve been so happy these past few years because of you and our children. Thank you for being such a wonderful wife to me and mother to our children. Napaka-swerte ko talaga kasi ako ang pinili mong pakasalan.”

Pinanggigilan niya ang mga pisngi nito. “Asus. At ikaw naman ang nag-eemote ngayon.”

Gavril chuckled. “I’m serious though.” Akma siyang sasagot nang may magsalita.

“Talagang swerte ka sa pinsan kong ’yan kaya umayos ka kundi baka iwan ka niyan.” Sabay silang napatingin sa gawi ng nagsalita.

“Harley!” Masayang bati niya sa pinsan sabay tayo upang salubungin ang mga ito. Kasama nito ang asawa nito na nagdadalang tao. Binati rin ni Gavril ang mga ito at niyayang maupo sa lamesa nila.

“Kumusta ang buhay may asawa, pare?” Tanong ni Gavril kay Harley kapagkuwan. Oo, maganda na ang samahan ng mga ito ngayon at naging matalik pang magkaibigan.

“Ito, parang nasa langit.” Sagot ni Harley sabay kindat sa asawa. Nagkatawanan sila. Maya-maya pa ay nagsidatingan na rin ang mga iba pa nilang bisita. Ang mga kaibigan ni Gavril ay may kanya-kanyang kasamang mga babae; mga asawa nila at ang iba naman ay mga girlfriend.

Masayang nagkumustahan ang lahat. Dumating rin sina Vicente at Charlie kasama ng mga anak ng mga ito na agad nakisali sa panunuod sa magician na nagpe-perform pagkatapos bumati sa kanila. Malaki na rin ang bunso ng mga ito.

“Oh, ’asan na ’yong birthday celebrant?” Tanong ni Charlie kapagkuwan.

“Ayon, nasa harap kasama ang kapatid niya. Hindi pa nagsisimula ang program pero nag-request nang mag-perform ang magician. Mabuti na lang at maraming baon ’yong magician na tricks.” Napapailing na sagot ng asawa.

“Naku. Paborito talagang panuorin ’yan ng mga bata. Tingnan mo nga last year, tuwang-tuwa sina Chase at Chance nang malamang may magician sa party nila.”

Natawa siya. “Kaya nga nag-request si Gavvy na mag-hire kami ng magician kasi nagustuhan niya ‘yong performance ng magician sa birthday party ng kambal.” Aniya na natatawa. Charlie and Vicente invited them last year on their twins’ birthday.

Ilang sandali pa silang nagkwentuhan hanggang sa dumating na rin ang mga magulang at ang kapatid kasunod ang lolo at lola ni Gavril. Pirates of the Caribbean Beach children party ang theme dahil nasa Isla Blanca sila. Summer vacation na kasi kaya sila naroon ngayon sa Isla.

Every summer vacation, they stay there for the whole summer at gustong-gusto ng mga anak nila ang lugar.

Maya-maya pa ay nagsimula na ang program. She and Gavril spoke in front to greet their son a happy birthday. May mga relatives rin na nagsalita.

Pagkatapos niyon, nagsimula na ang official performance ng magician. Habang busy ang lahat sa panunuod, napansin niyang patingin-tingin sa likod ang asawa na animo may hinahanap.

“What’s wrong, honey?” Bulong niyang tanong. Akma itong sasagot nang may makita silang naglalakad palapit. Nagkatinginan sila saka sabay na tumayo upang salubungin ang bagong dating.

“Mabuti naman at nakapunta ka, ma.” Masayang sabi ni Gavril saka niyakap ang ina.

“Oo nga, ma. Hindi ba kayo nahirapan sa biyahe?” Tanong niya sa biyenan. Yes, everything is finally okay between them. Noong pinanganak niya ang bunso nilang anak ni Gavril, dumating si mama Matilda at umiiyak na humingi sa kanilang lahat ng tawad, lalo na sa kanya.

Inamin nito lahat ng nagawa nito at akmang luluhod sa harapan nila ni Gavril pero pinigilan ito ng asawa. Ramdam na ramdam niya ang pagisisisi nito noong panahong ’yon kaya nagawa niya itong patawarin.

Ngayon, maganda na samahan nila at kitang-kita niya ang pagmamahal nito sa mga anak niya.

“Naku, ’wag niyo akong alalahanin. Mabilis lang naman ang biyahe kasi nag-eroplano ako. Kayo talaga. Malakas pa ako.” Pareho silang natawa ng asawa.

“Oh, nasa’n na ang mga apo ko?” Akma silang sasagot nang markarinig sila ng munting tili.

“Wowa!” Napatingin sila rito. It was their little princess, Stella Gabrielle kasama nito ang kuya nito. Napangiti siya dahil sa pag-alalay ni Gavvy sa kapatid nito.

Gabrielle is already 2 years old and 7 months. Mula nang dumating ito ay naging mas makulay ang buhay nila. Very protective rito sina Gavril at Gavvy na ikinaiiling na lamang niya.

Her mother-in-law sat in a squatting position and opened her arms. Tumakbo naman si Gabrielle palapit rito.

“Easy, Gab. Baka madapa ka.” Nag-aalalang sabi naman ni Gavvy na ikinangiti niya.

“Naku, ang cute-cute talaga ng apo ko.” Ani mama Matilda sabay pupog ng halik kay Gabrielle. Her daughter giggled. Naka-costume pa ito ng pang-pirate kaya cute na cute.

“What about me, lola? You forgot about me. It’s even my birthday today.” Kunwari ay nagtatampong sabi ni Gavvy.

“Of course, not. Come here.” Agad namang lumapit ang anak at humalik sa lola nito.

“Happy birthday, apo. Here’s my gift for you.” Nagliwanag naman ang mukha ng anak nang makita ang mga regalong natanggap. Complete set iyon ng rubik’s cube at iba pang puzzles. Meron ring latest version ng Nintendo switch.

“Play it with moderation, okay?”

“Yes, lola! Thank you!” Tuwang-tuwang sagot ni Gavvy. Ilang sandali pa ay naupo na sila. Then, the games began. Lahat ng parents at mga anak ay kasali.

Lahat ay nag-enjoy at masaya kaya naging successful ang party. Nang matapos ang program, everyone decided to swim at the beach. Gavvy enjoyed his birthday with his friends hanggang sa matapos ang araw at umuwi na ang lahat.

“Did you enjoy your party, mon cœur?” Masuyo niyang tanong kinagabihan habang nasa kwarto sila ng panganay.

“Opo, mommy. Thank you po sa inyo ni daddy for throwing me a party on my birthday.”

“Don’t mention it, son. Basta, be a good boy always.” Sagot naman ni Gavril.

“Yes, daddy.”

“Mommy, daddy, I want a party too.” Pabulol namang singit ng kanilang prinsesa. Gavril and Mishka chuckled.

“Then, don’t be naughty so that you will have a party on your birthday too.” Masuyong sagot ng asawa.

“Yes, daddy! I will!” Binigyan pa sila nito ng tig-isang halik sa pisngi saka yumakap sa kanila.

“Naku, ang lambing naman ng prinsesa namin.” Mishka said and then kissed Gabrielle on the forehead. Ipinaloob sila ni Gavril sa mga bisig nito.

“Sali rin ako.” Ungot naman ni Gavvy saka isiniksik ang sarili sa tabi ng kapatid. Nagkatinginan silang mag-asawa saka natawa.

“Ang lalambing talaga ng mga anak namin, ah. Mommy and daddy love you two so much. Tandaan niyo yan.” Aniya kapagkuwan.

“I love you too, mommy, daddy.” It was Gavvy.

“I wove you, mommy, daddy.” Si Gabrielle naman. Pareho silang napangiti ni Gavril. Kitang-kita sa mga mata nila ang kasiyahan. Wala na nga silang mahihiling pa.

Nabiyayaan sila ng mga mababait at malalambing na anak at maganda na rin ang relasyon ng mga pamilya nila. Lahat ng mga pinagdaanan nilang problema ay napalitan ng dobleng kaligayahan kaya nagpapasalamat sila sa Diyos dahil hindi sila Nito pinabayaan.

That night, she and Gavril slept in each other’s arms with smiles on their faces. Alam nilang marami pa silang pagsubok na pagdaraanan pero alam rin nilang malalampasan nila ang mga iyon. They only have to have trust, love and faith to one another, especially God, and everything will be fine.

THE END

Ano ang masasabi niyo sa love story ni Gavril at Mishka?

Ano ang masasabi niyo sa Epilogue? Nagustuhan niyo ba?

Sino sa tingin niyo ang ML sa BLAZING DESIRE 3?

COMMENT, VOTE, SHARE & FOLLOW

You can follow me on: FB acct: TwentyTwo MonAMour FB page: 22_MonAmour IG: 22_Monamour

Share this story: