Kabanata 1: Ang Simula ng Tukso

Ang araw ay mainit, at ang hangin sa loob ng classroom ay mabigat. Nakaupo ako sa dulo, sa paborito kong pwesto malapit sa bintana, pero ang attention ko ay wala sa tanawin na makikita sa labas. Ang whiteboard ay puno ng formulas at notes, pero ang mga letra ay parang lumulutang lang. Ang boses ng propesor ko ay malayo, na parang naging echo na lang sa loob ng ulo ko. Hinawakan ko ang ballpen ko, pero hindi ko naman ito magamit, dahil ang isip ko ay wala dito. Lagi namang wala ang atensyon ko sa eskwela simula pa noong nagsimula ang aking puberty stage.

Nag-slide ang mata ko sa phone na nakatago sa ilalim ng aking desk. Hindi ko pa ito hinawakan. Hindi pa. Pero ang kiliti sa tiyan ko ay nandiyan na naman. Tahimik iyon sa simula hanggang sa magsimulang mag init ang aking katawan. Bakit ba lagi akong ganito? Bakit hindi ako makapag-focus kahit sa simpleng lecture? Bakit ang isip ko ay laging punong puno ng kalib*gan. 

Tumunog ang bell, hudyat na nagsimula na ang recess.

Tumayo ako nang mabagal at kinokolekta ang aking mga gamit upang ipasok ito sa bag ko. Ang katawan ko ay parang masyadong magaan, o masyadong mabigat—hay, hindi ko na alam. Nagsimula akong lumakad sa hallway, at doon ko siya nakita… 

Si Junnie, ang aking flamboyat, maingay, at laging may kuwento na bestfriend. Ang nagiisang tao na nakakaintindi sa akin. Ang nag iisang tao na alam na bading ako. Nakasandal siya sa pader at nakangiti nang malaki habang hawak niya ang kanyang phone na may pink na phone case. Ang buhok niya ay may pink  highlights, at ang suot niyang jacket pantakip sa uniform ay maliwanag na kulay. “Uy Artie!” tawag niya. “Halika dito, bilisan mo.”

Lumapit ako sa kanya. Nahihiya na agad dahil nagsimula akong maghinala na ito ang usapan namin kaninang umaga na naputol ng tumunog ang bell, hudyat na simula ng first class. “Ano ba ‘yan?”

Hinila niya ako papunta sa gilid, malayo sa patingin ng mga tao. “Seryoso ka ba? Huwag mo sa aking sabihing hindi mo pa rin dinodowload?” 

“Ang alin ba?” naguguluhan kong tanong kahit may hinala na ako kung ano ang tinutukoy niya. 

Pinakita niya ang screen ng phone niya. “Twitter. O X, kung gusto mo. Pero Twitter pa rin ang tawag namin. Hindi ka bading kung wala ka pa ring account dito, duh!”

Tiningnan ko ang screen, at muli kong nakita ang mga larawan at video na pinakita din sa akin ni Junnie kaninang umaga. Ang mga content na iyon ay naglalaman ng mga lalaking malalaki, mabigat ang katawan, at madilim ang tingin. Hindi ko alam kung saan titingin, sa paligid ba dahil baka may makakita sa pantasya namin ni Junnie o sa mga larawan na nagiging dahilan ng pamumula at pag init ng aking pisngi. 

“Hoy! Ano ba itago mo yan baka may makakita sayo!” saway ko kay Junnie. 

“Ang dami mo kasing arte. Kung ako sayo idownload mo na para makita mo na din yung mga masasarap na boylets,” sabi ni Junie, ang boses niya ay mahina kumpara kanina pero nanatiling excited. “Free lang naman dun, papanoorin mo lang. Saka ito pa nga may ‘for hire’ posts pa dun. Kung gusto mo ng… basta alam mo na.”

“Junnie!” nagsimula akong magsalita, pero pinutol niya ako.

“Huwag kang magkunwari. Kunwari ka pang demure diyan pero lagi ka ngang sabog sa klase pano lagi kang nag lilib*g. Ano, idodownload mo na ba talaga o hindi?”

Hindi ako sumagot. Tiningnan ko lang ang screen ulit. Ang photo sa app ay pinapakita ang isang lalaki na may makapal na braso na nakatingin ng diretso sa camera. Para bang alam niya na tinitingnan ko siya. Ang dibdib ko ay nagsimiulang kumalabog nang malakas.

“Gawa ka na kasi ng account,” sabi ni Junnie. “Today, siguraduhin mo para updated ka na sa happenings, tsaka para isend mo sa akin yung link ng mga hot boys na nakikita mo. Pag-uwi mo, gawin mo na. Promise, hindi ka magsisisi.”

Tumunog ulit ang bell. Kailangan na naming bumalik sa aming kanya kanyang klase. Pero ang mga salita niya ay nanatili sa ulo ko. Ilang araw ko na ring nakwekwento kay Junnie ang mga lalaking pilit na bumabagabag sa isipin pero imbes na tulungan akong malabanan ang kalib*gan na ito ay tila nais pa niyang silaban ang apoy na nararamdaman ko. 

Ang hapon ay naging mabagal. Bawat segundo tumatagal na parang mga minuto, at ang bawat minuto ay tumatagal na parang mga oras. Nakaupo ako ulit sa classroom, pero ang isip ko ay nasa akin ng cellphone, sa mga larawang nakita ko sa cellphone ni Junnie, at sa boses ni Junnie. “Puro hot boys doon. Free pa. Unli j*kol ka talaga.”

Pagkatapos ng klase, umuwi ako nang mag-isa. Sadyang tinakbo ko ang classroom palabas ng gate wag lang makita ang demonyo sa aking balikat na nagngangalang Junnie. Ang jeepney ay puno, mainit, maingay. Nakaupo ako sa dulo, hawak ang bag ko nang mahigpit. Ang katawan ko ay maliit sa gitna ng mga tao, at para akong nawawala. Pero sa loob ko, tinutupok na ako ng kakaibang init na nagsimula ng ako ay maging isa ganap na binata, o baka mas tamang sabihin na dalaga. 

Dumating ako sa bahay. Tahimik doon at walang tao, dahil gaya ng dati ay nag o-overtime na naman ang aking mga magulang. Nag-lock ako ng pinto ng kuwarto ko, at umupo sa kama. Ang phone ay nasa kamay ko na. 

“Gumawa ka na ng account,” pa ulit-ulit na bulong ng demonyo sa ulo ko.

Binuksan ko ang app matapos ko itong madowload. Lumitaw ang simbolo ng x sa screen, bago lumitaw ang log in screen matapos ang saglit na loading. 

Simulan ko ang pagtype ng aking mga pekeng detalye. Ang mga kamay ko ay nangingig at ang  unang username na naisip ko ay masyadong klaro. Binura ko. Pangalawa. Pangatlo. Hanggang sa makahanap ako ng isang simple username. 

Pindot. Account Created.

Ang puso ko ay kabadong kumakalabog. Para bang may nakatingin sa akin, kahit wala naman. Ang kuwarto ko ay tahimik, pero ang dagat ng dugo sa aking tenga ay nagsisimulang lumamon sa akin.

Nag-scroll ako nang dahan-dahan sa threat na nagngangalang #alterph. Unang post. Pangalawa. Pangatlo. Punong puno ng mga larawan ng katawan—malaki, mabigat, at madilim. Hindi ko pa man nacli-click ay nagsisimula na agad mag play ang mga video. Hindi ko alam kung saan ako titingin. Ang mga mata ko ay nanlaki sa piyesta ng laman na kitang kita ko sa aking screen. 

Hinawakan ko ang aking unan nang mahigpit. Ang t*ti ko ay nagsisimula nang tumigas, kahit wala pa akong ginagawa, kahit hindi ko pa ito hinahawakan. Nahihiya ako sa sarili ko, pero hindi ko mapigilan ang pag-scroll.

Gaya ng sabi ni Junnie. Ilang scroll pa lang ang nakakalipat ay pinutakte na ako ng mga “For hire na post”. Isang lalaki ang pumukay sa aking pansin. Mayroon siyang rugged face, at dominanteng tingin. Nang i-click ko ang kanyang profile, ay nagsimula ipakita ang mga larawan niya na pinapakita ang kanyang katawan. Karamihan dito ay may mga direktang caption kung ano ang nais niya kalakip ang mga larawang wala ng itinatago. 

Tinapos ko ang pag scroll. Inilagay ko ang phone sa tabi ko at huminga ako ng malalim. Ang kisame ay puti at ordinaryo. Pero ang isip ko ay hindi na ordinaryo.

“Hindi ko alam kung saan ako papunta,” bulong ko sa sarili. “Pero may kiliti na sa tiyan ko.” Bilang isang tunay na birhen, ay hindi ko pa nahahawakan ang aking katawan sa bastos na paraan. Alam ko kung paaano ito gawin pero iniiwasan ko dahil kasalanan nga daw ito. Pero kung ganito ang patuloy kong makikita ay hindi ko na mapipigilan. 

Itinapat ko ulit sa aking mukha ang phone. Nag-scroll ulit ako ng mas matagal at mas mabagal. Bawat video ay parang tumitigil ang oras. Ang katawan ko ay nanginginig nang bahagya. At sinimulan ko ng gawin ang bagay na matagal ko ng ipinagkait sa aking sarili. Hinawakan ko ang sarili ko sa ibabaw ng aking shorts.

“Ngayon ko pa lang ito gagawin” sabi ko sa sarili. 

🚨
BITIN BA

Kung nabitin kayo, huwag mag-alala! Continue the excitement dahil available na ang kasunod na mga kabanata sa aking
VIP Reading Channel
!

Dahil exclusive space ito, doon niyo mababasa ang unedited, fast-pass, at kumpletong kwento na advanced at exclusive lang sa ating readers channel. Unlocked na agad all 10 chapters of this book plus many more!

Paano magpatuloy sa pagbasa?

👉 I-message ako sa Telegram:
peaceandlove_cupid

Come and be an angel today in our private sanctuary! See you there! 💘