Paalala!

Ang inyong mababasang mga istorya ay may ibinase sa totoong buhay. Gayunpaman, iniba lamang ng manunulat ang mga pangalan, lugar at ilang mga pangayayari. Ibayong respesto at kabukasan ng isipan ang kailangan para sa ikagaganda o ika-aayos ng bawat maiikling istorya.

–

Muli, let’s formally welcome, BxB short Stories!

KEVIN’S STORY - (Part I)

KEVIN’S

Story

MALAYO ANG tingin. Malalim ang iniisip. Ilang araw ng ganiyan ang lagay ni Kevin magmula ng pumanaw ang kanyang ina. Hindi ito kumakain ng tama at walang kibo kung siya’y lalapitan ng kanyang ama. Paano’y sinisisi nito ang kanyang ama sa pagkawala ng kanyang ina.

“ Naagapan sana ang pagdala sa ospital kay Inay kung hindi niya inuna ang pag-iinom!“

’Yan palagi ang sambit-sambit sa isip ni Kevin kapag gayong malalim ang kanyang iniisip. Walang araw na hindi niya naaalala o nagugunita ang kanyang Ina. Mahal na mahal niya ito.

Hating gabi ng sabado, umuwi si Kevin mula sa outing nilang magkakaibigan. Saktong pag-uwi niya ay naabutan niya ang kanyang jna sa salas na maputla at malalim ang paghinga. “Okay lang po kayo, Ma?” “Nandito na po ako.” Ganoon na lamang ang kanyang pagkawindang nang makita ang kanyang Inay na natumba sa sahig.

“Manang Bel! Tulungan niyo ako dito! Si Mama!” Sigaw nito. Ngunit tila ba naglalaro ang tadhana dahil day-off ng mga katulong nila sapagkat nagsipag-uwi ito sa kani-kanilang probinsya.

“Dad! Pa!! Si Mama! Tulungan mo kami!” Tumigil ang kaniyang mundo nang mapagtantong wala ang kanyang ama. Wala siyang nagawa kundi i-CPR ang kaniyang inay. Ilang minuto niya iyong ginawa at salamat sa Diyos may hininga pa ang kanyang Inay.

Dahil sa angkin tangkad na naman ni Kevin mula sa kanyang ama, buong lakas niyang binuhat ang kanyang Mama sa kotse at dinala sa ospital. Tumutulo na ang luha niya at tila ba nangangat’yaw ang langit sa pagbuhos ng ulan.

“M-ma, ’wag mo’kong iiwan, please.,” pagsusumamo niya habang hinahaplos ang kaniyang Inay sa pisngi.

“Anong nangyari sa kanya, Sir?” Tanong ng Nurse na ikinainit ng kaniyang ulo.

“Can’t you see that my Mom’s condition is not good? Asikasuhin niyo na siya! May pambayad kami!” Bulyaw nito sa utitang nurse.

“Pero Sir,..”

“Putang ina! ’Yung Mama ko!” Doon na umalarma ang Nurse at inasikaso ito.

Hawak ang kaniyang cellphone, i-dinayal niya ang number ng kanyang ama. Ngunit ilang ulit niya itong tinawagan ay walang sumasagot. Hanggang sa huling pagkakataon, tsaka palang itong sinagot ng kanyang ama.

“Pa, nasa ospital kami ngayon, malala na si Mama,” aniya.

“Shige, s-susunod ako,” sagot ng kaniyang ama na halatang lasing o may sapi ng espirito ng alak sa sistema nito.

“S-sige po, Pa..ingat.” At ibinaba na nito ang tawag.

“Kamusta po si Mama?“Tanong niya sa Doktor na nandoon.

“ Sir, we’re doing our best to save your mother’s life. Malala na ang sakit ng Mother mo. Dapat noon niyo pa siya dinala.“

Hindi alam ni Kevin ang dapat niyang itugon sa narinig mula sa Doktor.

Nabanggit din ng doktor na may CO2 Narcosis ang Inay niya na alam niyang gumaling na noon. Pero ’yun pala ang akala nila. Mas lumala pa pala ito kaysa noon.

Sinalinan na ng dugo ang kaniyang Ina ngunit hindi niya alam kung hanggang saan iyon magtatagal o hanggang kailan sila makakahanap ng dugong kailangan ng kaniyang Inay.

Ilang oras pa ang nakalipas, wala pa rin ang kaniyang Ama. Tila ba isa siyang talunan at walang masanggahang balikat nooong mga sandaling iyon.  Malaya din naglalakbay ang kaniyang luha habang nakaupo sa labas ng kwartong pinag-confine-nan sa kanyang Ina. Ino-obserbahan pa rin iyon ng mga Doktor na nandoon. Ni ang silipin ang kanyang Ina ay mahirap para sa kanya sapagkat lalo lang iyong nakakadagdag sa kaniya ng kalungkutan.

Sino bang anak ang matutuwa habang nasa ganoong kalagayan ang kaniyang Ina? Wala!

Sa sobrang kapaguran ah hindi namamalayan ni Kevin na nakatulog na siya. At nakatulog na nga siya ng mga sandaling iyon. At lingid sa kaalaman niya ang pag-aagaw buhay ng kaniyang ina at tuluyan nitong pagkamatay.

Tumutulo na naman ang luha ni Kevin nang maalala ang mga kabiguang nagdaan sa kaniya nitong nagdaan. Ito na yata ang pinakamalungkot na pasko para sa kaniya.

Paano ba naman ay nakipaghiwalay din ang kaniyang nobya kamakailan lang. Nagsasawa na raw ito sa kaniya. Ngunit ang hindi alam ng nobya nito, na alam niyang may nangyayari sa pagitan nito at ng kaniyang tropa nitong propesor. Hindi na rin naman siya nagsisisi na hiwalayan nito, sapagkat maraming beses na niya itong nagalaw. Siya pa nga ang nakauna rito. At kung may nagtatanong sa kaniya kung nasasaktan siya sa nangyari, tinatawanan lang niya ito.

Sa kabilang dako, tinatanaw ni Miguel, (ama ni Kevin) ang kaniyang anak na nagmumukmok na naman.

Walang sandali na hindi siya nagsisi sa pagkamatay ng kaniyang asawa. Masakit iyon sa kanya. Masakit na hindi ka kausapin ng nag-iisa mong anak. Para bang mamamatay ka na rin sa kalungkutan. Kung maibabalik lamang sana niya ang mga sandaling nagdaan ay pipiliin niyang hindi na lang uminom kasama ang kaniyang high school batch mates.

“S-Sir, hindi na naman ho niya kinibo ang kaniyang pagkain. Hindi ko na ho alam ang gagawin ko. Nag-aalala na ho ako sa alaga kong ’yan. Baka ho, magkasakit na,” ani Manang Bel sa kaniya.

“Marahil ay nagdaramdam pa rin siya sa pagkawala ng kaniyang Ina. Hayaan mo’t ako na ang kakausap sa kaniya,” matatag na tugon ni Miguel.

“Sige ho, Senyor.” At tumalima na ang manang paalis.

---

“Anak, ’wag mo sanang mamasamain ang sasabihin ko, pero nag-aalala na ako sa iyo. Hindi ka na madalas kumakain. Baka magkasakit ka na niyan,“ani Miguel sa anak.

“Mabuti pa nga’t ng mamatay na! At makasama ko na ang Mama ko!” sarkastiko nitong tugon sa kaniya.

Kumirot ang puso niya sa narinig ngunit  mas kailangan niyang tatagan para sa kaniyang anak.

“ ’Paano naman ako? Kailangan kita, Anak. ’Wag mong isipin ang bagay na’yon. Halika’t kakain tayo.“ Sabay nang pagsabi niya noon ang pagtunog ng sikmura ni Kevin.

Napatawa pa ang senyor sa narinig na siyang ikinainis ng binata.

“Maghintay ho kayo dito saglit, hindi gaya ng paghihintay namin sa inyo ni Mama ng matagal!”

Hindi maiwasan ni Miguel na malungkot sa narininig ngunit ngumiti lamang siya kasabay ng pagbuga ng hangin.

Samantala, mabilis  nagtungo si Kevin sa kwarto nito at siyang tuwa naman ni Miguel dahil sanhi iyon ng pagsang-ayon ng anak.

“ Sana ay mapatawad ako ng anak ko..“ Bulong ni Miguel sa isipi niya.

KEVIN’S STORY- (PART II)

PART II:

                  Matapos ang pag-aayos ng kaniyang sarili, minabuti ni Kevin na i-isang tabi ang lahat ng kaniyang mga nasasaisip. Humarap siya sa salamin at huminga ng malalim. Pinakalma niya ang kaniyang sarili at saka naghanda sa kaniyang paglabas. Ilang sandal pa ay nakita na niya ang kanilang ama na nakaupo sa salas. Malayo ang tingin nito at nahinuha niya na nakatitig ito sa larawan ng kaniyang ina. Tila naawa naman ito sa kalagayan ng kaniyang ama kaya’t nagsalita na ito. “Dad, ready na’ko,” saad nito.

Noong mga sandaling iyon, napagpasyahan ng mag-ama na tumungo muna sa libingan ng kaniyang mama Milan. Mataimtim silang nanalangin sa puntod ni Milan at nag-alay din sila ditto ng mga rosas na puti na talaga namang paborito nito noong nabubuhay pa.

“Ma, kung nasaan ka man naroroon, lagi mong tatandaan na mahal na mahal kita. Kailan ma’y hindi ka nawawala sa isip ko dahil mula pagkabata ay inaruga mo na ako. I love you…ma!” aniya sa hangin at doon na sila tuluyang umalis sa puntod ng kaniyang ina.

Sa kabilang banda, hindi maipagkakaila ni Miguel ang saya na nakikitang pagbabago sa anak kaya’t naibulalas niya ang kaniyang nais sabihin.

“Anak, Kevin..malapit na ang graduation mo, anong gusto mong regalo mula sa’kin?” tanong nito sa anak na noo’y tumitingin sa kalangitan.

“W-wala ho, okay na ho sa’kin kahit ano. Pwede rin hong wala” sagot naman nito na hindi pa rin tumitingin sa ama. May kaunting sakit pa rin ang tumutusok sa puso ni Miguel mula sa tinuran ng anak niya. Hindi na tuloy niya alam kung ano pa ba ang kailangan niyang gawin pa upang mapasaya niya ang kaniyang anak.

“Nakikita mo ba ang mga ibon na iyon, anak?” Turo niya sa mga ibong malayang lumilipad sa kalawakan ng lawa. Hindi na nagawang sagutin pa ni Kevin ng salita ang ama kaya’t tumango na lamang siya bilang tugon.

“Tulad ng isang ibon magiging malayang ka din pagdating ng araw. Mahirap aminin ngunit darating ang araw na kailangan mo ng tumayo sa sarili mong mga paa na wala ako o ang sino naman,” bahagya itong tumigil at muli ay nagpatuloy.

“Siguro nga anak, weird ang mga pinagsasasabi ko pero ’yon naman kasi talaga ang too. Someday, you’ll be with your someone special. Sooner or later makakapagtrabaho ka’t mag-aasawa. When that day comes, masasabi kong matagumpay ka na sa buhay mo at gaya ng isang ibon, hihiwalay ka na sa mga nakasanayan mong kasama o mga ginagawa. I am hoping na kapag dumating ang araw na ’yon ay masaya ka sa sarili mo.”

“T-teka lang ho, Dad.., hmm wala pala,” ani Kevin at tumayo upang batuhin ang lawa gamit ang pinulot niya bato.

Matapos ang ilang oras, nagbike din sila paikot sa naturang lawa. Sa ilang buwan na pagmumukmok ay ganoon na lamang ang sayang nadarama ni Kevin sapagkat natural nila iyong ginagawa kapag nagkayayaan silang pamilya.

Saglit niyang namiss ang kaniyang mama ngunit itinago niya lamang ito sa pamamagitan ng isang ngiti.

Masaya na sana ang lahat kundi lamang niya nakasalubong ang kaniyang dating kasintahan na si Maribeth. Malaki ang tiyan nito. Kapansin-pansin din na tila ba may hinihintay ito.

“Kamusta ka na, Kevin?” ang bungad na tanong nito.

“Ayos naman, balita ko ay may laude ka? Totoo ba?” tanong nito.

“Mabuti naman kung gano’n. Ah nga pala, may laude nga ako, salamat ha. Sorry din sa lahat. S-sige, ingat kayo ni tito,” tugon naman nito. Doon nito nakitang sumakay ang dating nobya sa kotse ni Marwin nab ago nitong nobyo.

Napatitig lamang ito sa unti-unting pag-usad ng kotse saka bumuntong hininga.

“Tara na Kevin, pagod na din ako,” ani Miguel sa kaniyang anak na alam niyang may nararamdamang panghihinayang sa babae.

---

               Nang makarating sila sa bahay ay nagkayayaan na mag-inuman ang barkada ni Kevin. Dahil nga sa mga naganap ay sumama na ito sa mga katropa.

Nagpaalam naman si Kevin sa dad niya at agad itong pinayagan. May ilan lamang itong paalala sa kaniya. “Mag-ingat ka, Kevin. Kindly text me para maipasundo agad kita sa driver natin,” anito sa anak.

“Sige ho, dad.” Tugon nito at agad itong sumibat paalis.

Pagdating sa tambayan, tanging si Kayel pa lamang ang nandoon sa kanilang tambayan. Si Kayel ang nakababatang kaibigan ni Kevin, madalas sila nitong magsabihan ng problema sa isa’t-isa. Kaya’t sa grupo, silang dalawa lamang ang tunay na nakakakilala sa isa’t-isa.

“Kups! Kamusta? Long time, no see ah?” bungad nito kasabay ang isang yakap.

“Nagpalakas lang, Kups. Alam mo namang ang nangyari kay Mom, ’di ba?” tugon nito. Hindi nila namalayan ang oras dahil sa kwentuhan sa isa’t-isa. Doo na lamang nila namalayang naubos na nila ang oras sa paghihintay.

Tila ba masayang-masaya sila sa feeling ng isa’t-isa. Kung maaari nga ay isama na nila ang isa’t-isa sa kani-kanilang tahanan. Sa kainipan, silang dalwa na mismo ang uminom ng alak.

“H-hindi ko talaga inaasahan na i-indyanin tayo ng mga kupal na’yon!” sabi ni Kayel.

“Oo nga eh, mga kupal talaga,” tugon nito sabay ang isang malakas na tawanan.

Nakailang bote na sila ng alak at tequila na nagdulot sa kanila ng pagkahilo. Kapwa sila nakaupo sa sofa at doon ay bigla siyang niyakap ni Kayel at saka hinalikan.

Alam na alam ni Kevin ang nangyayari. Hindi niya lamang mawari kung bakit hindi niya magawang tumutol. Unti-unit ay gumaganti na din siya sa mapupusok na halik na ibinibigay ni Kayel. Kapwa sila nasapian ng kamunduaha’t ganoon na lamang kabilis ang pangyayari. Unti-unting umiinit ang mga halik at isa-isa na nilang tinatanggal ang saplot ng bawat isa.

Sinipsip pa ni Kayel ang mala-rosas na utong ni Kevin hanggang sa bumaba ito sa pusod pababa pa sa tirik nitong sandata. Nakatayo na si Kevin at doon malayang naglalabas masok ang kaniyang alaga sa bunganga ni Kayel.Puro ungol lamang ng kamunduhan ang namumutawi kay Kevinat Kayel. Ilang sandali pa ay naghalo ang kaniyang katas at ang laway ni Kayel sa loob ng bibig nito.

Hindi niya alam kung tama ba ang nangyari sa pagitan nila ni Kayel ngunit tiyak niyang nasarapan siya sa nangyari.

ITUTULOY…

KEVIN’S STORY- (PART III)

PART III

Ilang araw pa ang nagdaan, hindi pa rin maalis sa isipan ni Kevin kung paano siya nakipagniig sa kaibigang si Kayel.Nawala nga ang sakit sa pagkawala ng kaniyang ina sapagkat tanggap na niya na wala na ito ay nagugulumihanan naman siya ngayon dahil sa nangyari sa pagitan nila Kayel.

Hindi niya mawari kung saan pa nga ba siya huhugot ng lakas ng loob upang magpakitang muli dito. Nasa kwarto siya nang biglang kumatok ang kaniyang ama. “Anak, nand’yan ang kababata mo,” anito na nagsanhi sa kanya ng kakabahan.

“S-sige ho dad, sunod na lang ako,” aniya sa ama. Makalipas pa ang ilang sandal ay napagpasyahan na niyang bumaba sa kwarto niya.

Nasa hagdanan na siya nang makarinig mga mumunting tawanan. Tiyak niyang mula iyon sa kanyang ama at sa kababatang si Kayel.

Nang makababa siya ay agad siyang sinalubong nito ng yakap.

“Bro! Namiss kita,” wala kiyeme nitong sambit habang yumayakap kay Kevin na noo’y nais ng magpalamon na lamang sa lupa.

“A-ako din, b-bro!” Pagpapanggap niya. Bakas sa boses nito ang matinding kaba sapagkat tila nabubulol pa ito.

Totoong namiss niya ang kaibigan ngunit hindi niya maaring ipakitang apektado siya sa presensya nito.

“So, gala tayo?” Aya nito sa kanya. Doon na siya humingi ng pahintulot sa ama sa pamamagitan ng isang tango.

“Sige ba!” Aniya.

“Basta mga hijo, mag-ingat kayo sa inyong paggagala,” wika ni Miguel sa anak at sa kababata nitong si Kayel.

Alam ni Kevin na magaan ang loob ng ama sa kababatang Kayel kaya’t hindi na siya nagtaka pa kung bakit agad itong pumayag.

“S-sure po tito!” Anito sabay hila sa kanya palabas ng kanilang bahay.

Doon lamang napansin ni Kevin na dala nito ang motorsiklo nitong Mio.

“So, matapos ang nangyari sa’tin, ganoon-ganon nalang ba?‘’ Panimula nito. Napabuntong hininga pa siya dahil sa narinig. “Ano? Tatahimik ka nalang ba? Sagutin mo’ko bro!” pagdugtong pa nito.

Dahil sa narinig ni Kaye mula sa kaibigan, agad niyang tinakpan ang bibig nito at saka binitawan. “Sshhhh! Baka may makarinig sa’yo!” Pagdiin niya.

“Wala akong pakialam! Akala mo ba madali sa’kin ang lahat ng nangyari, huh?” Hawak nito ang kwelyo ni Kevin. “Matagal kong tinago ang nararamdaman ko sa’yo! Matagal na kitang gusto, Kevin! Ang manhid-manhid mo!” Umaahgos ang luha sa mga mata nito at walang nagawa si Kevin kundi ang yakapin ito.

May gulat man sa kanyang sarili ay mas minabuti na lamang na lamang niyang manahimik. Gulung-gulo na siya at hindi niya alam kung bakit humantong sa ganoon ang lahat. Kaya pala ganoon na lamang ito kadikit san kanya. Naalala pa niya kapag nag-iinuman sila sa labas, hindi ito nagpapakalasing masyado. At kapag kinabukasan ay malinis na siya at lagi siyang nagigising na nasa sariling kwarto na siya. Minsan pa nga ay nagkasakit siya at ito ang nag-alaga sa kanya noong mga panahong iyon. Hindin tuloy niya maiwasang maalala ang mga pangyayaring iyon

Biyernes noon, kagagaling lamang ni Kevin mula sa paaralan. Masamang-masama ang kaniyang pakiramdam nang mga oras na’yon dahil sa pagpapaulan niya. Wala ang kaniyang mga magulang sapagkat nagtungo ang mga ito sa Cebu upang dumalo ng reunion. Wala din noon ang kanilang mga katulong sapagkat holiday vacation ang mga ito. Sasapit na ang pasko at natumba na lamang si Kevin sa gate ng kanilang bahay.

Akmang bababa na sa tricycle si Kayel nang Makita nito ang katawan ng kaibigan na nakalupay sa mismong gate ng bahay. Nagdumali itong magbayad at inalalayan ang kaibigan sa loob ng bahay.

Hinipo niya ang leeg ng kaibigan at doon niya naalamang mataas ang lagnat nito. Sa pag-aalala ay agad itong kumuha ng bimpo at gamut para sa kaibigan. Pinahigop din nito ng sabaw ng niluto niyang pagkain si Kevin at matiyagang sinubuan ang kaibigan.

“Hay na’ko, masyadong pabaya sa sarili, sinabi na kasing ’wag nang pumasok, pumasok pa din,” anito.

Lingid sa kaalaman niya ay naririnig siya ni Kevin at napangiti na lamang ito habang nakatalikod sa kinauupuan nito.

Kinabukasan, maayos na ang pakiramdam niya, nakita niya itong nagluluto sa kusina.

“Oh, ayos ka na ba?” Tanong nito.

“Oo, salamat para ,bro!” anito sabay lapit ditto. Doon niya napagtantong ipinagluluto siya nito ng kaniyang paboritong tsamporado. Napangiti agad siya at naghintay para maluto ito..

Ganoon na lamang ang kaniyang pasasalamat ditto at masaya silang kumain hanggang sa dumating na ang kaniyang mga magulang.

Hindi namamalayan ni Kevin na unti-unti ng lumuluha ang kaniyang mga mata.

“Sorry bro, alam mo namang ikaw lang ang pinaka-close ko sa lahat. Please, tell me na nagbibiro ka lang? We’re brother’s bro!” Sambit nito.

Kumpiyansa kasi siyang hindi niya mahal ang kaibigan kahit na bumibigat ang kaniyang dibdib dahil sa hindi niya malamang kadahilanan.

“Hindi ko nalang sana sinayang sa’yo ang oras ko! Mahal na mahal kita Kevin, pero ikaw? Ni katiting na pagmamahal sa puso mo, meron ba? S-sige, kalimutan na lang natin na nangyari ang araw na’to, bro. Sobrang sakit,” anito.

“Sorry, bro, kaibigan lang talaga ang kaya kong ibigay sa’yo,” pagpapatuloy ni Kevin na talaga namang dumurog sa puso ni Kayel.

Mula noong bata pa lamang sila ay mahal na niya si Kevin. Ngunit ang pagmamahal na iyon ay maling-mali pala sapagkat kaibigan lang ang turing nito sa kanya. Tumalikod si Kayel kay Kevin at saka umalis sakay ang motorsiklo nito.

“Bro! Mag-usap tayo! Bro!” sigaw ni Kevin habang unti-unting lumalayo sa kaniyang paningin si Kayel.

Hindi niya gustong makitang nasa ganoong kondisyon ang kaibigan. Awng-awa siya rito at saka siya napaluhod sa harap ng kanilang gate habang siya ay lumuluha.

—Dahil sa kaniyang pagkabagabag, tumungo siya sa bar upang lasingin ang kaniyang sarili. Hindi niya alam kung nakailang basto na siya, basta’t ang gusto niya lamang ay lunudin ang kaniyang sarili sa alak.

Maya-maya pa, nakaramdam na siya ng pagkahilo ngunit mas pinili niyang ipagpatuloy pa rin ang nasimulang pag-iinom.

Ilang bote pa ang kanyang naubos at saka naman siya nakaramdam ng pagkasuka kaya’t nagtungo siya sa comfort room ng naturang bar. Halos mapihga ang sikmura ni Kevin at doon din ay humagulhol siya ng iyak.

“Hindi naman kasi ako bakla. Hindi ko ata kayang saktan si Kayel dahil kaibigan ko siya. Kapatid na rin ang turing ko sa kanya!” Impit ang kanyang pagsasalita dahil sa pag-agos ng kaniyang mga luha na nagdulot ng pagbara ng kaniyang ilong.

---

Kinabukasan, naghanda na si Kevin para sa klase niya. Hindi niya mawari kung ano ang gagawin kapag nakita ang kaniyang kaibigan ngunit isa lang ang natitiyak niya, namimiss na niya ito.

Hindi na niya nagawang magpaalam pa sa ama at doon ay agad siyang nagtungo sa paaralan na kaniyang pinapasukan. Nasa ika-apat na baiting na ng kolehiyo si Kevin sa kursong Business Administration. Unang araw iyon ng kaniyang klase kaya’t nais niyang siya ay hindi mahuli.

Pagkadating niya ng school, namataan niya ang agad si Kayel. Kasama nito ang ilan pa sa kanilang barkadhan na sina Jerry at Arc. Masaya itong na-uusap. Bumuntong hininga muna siya saka nilapitan ang mga barkada. Lihim siyang sinulyapan ni Kayel at saka umiwas nang magtama ang kanilang mga mata.

“Bro! Long time no see tayo ah,” panimula ni Arc. “Medyo busy bro eh,” tugon naman nito.

“Nga pala, bro, anong plano sa birthday mo next week?” Tanong ni Jerry.

“Oo nga bro, anong plano?” Tanong ng mga ito sa kanya. Sa totoo lamang ay ngayon lamang niya naalalang malapit na pala ang ika-21 na kaarawan niya.

“Wala pang plano mga bro, siguro sa bahay na lang tayo,” iyon lamang ang tugon niya ngunit kapansin-pansin ang pag-iwas ni Kayel sa kanya. Lalo pa’t sa likod ito lagi umuupo. Lalapitan n asana niya ito ngunit lagi itong sumesegway na makikipag-usap sa katabi o iihi. Kaya naman nang lumabas ito ay sinundan niya ito sa c.r at doon niya ito nakita . Kinorner niya ito at doon niya ito hinalikan.l Buo na ang pasya niya na tanggaping mahal din niya ang kaibigan.

ITUTULOY..

KEVIN’S STORY -END

KEVIN’S STORY PART IV- ANG HULING BAHAGI

Author’s Note : Sa mangilan-ngilan pong mga nagbasa at sumabaybay sa istorya ni Kevin, maraming salamat po! Abangan niyo po ang susunod, ito naman ay istorya ni Arc. :)

Ilang segundong naglapat ang labi ng dalawa. Nang maglaon, nagkatitigan sila at doon mas naging mapusok ang kanilang paghahalikan. Hindi maikukubli ang labis na kasiyahan ng dalawa sapagkat kasaba ng paghihiwalay ng kanilang labi ang paglabas ng katangang “I love you” sa bibig nila.

“I love you so much, Kayel, ngayon ko lamang nasabi sa’yo dahil natatakot ako. Natatakot ako dahil mapanghusga ang mundo.”

“Hindi mo kailangang matakot sapagkat mahal na mahal kita,” ang tugon ni Kayel.

At muling naglapat ang labi ng dalawa sa ikatlong pagkakataon. Weird man para kay Kevin ang mga pangyayari, masasabi naman niyang siya na ang pinakamasayang lalaki sa mga sandaling iyon.

–

Noong araw na din yaon ay naging maayos ang lahat at naging silang dalawa. Masaya nilang pinag-uusapang dalawa kung saan sila mag-oojt. Parte kas iyon ng kanilang requirements para sila ay maka-graduate.

“So, ayaw mo talaga kay Tito Miguel mag-OJT?” Tanong ni Kayel sa kanya.

“Kung gusto mo, ikaw na lang doon, it’ll be fine sa’kin na doon ka at sa ibang kompanya ako. Mas matutuwa kasi ako kung paghihirapan ko talaga ang pag-o-OJT-han ko eh. Sorry, gusto sana kitang makasama eh.” Aniya kay Kayel na noo’y nakasandal sa kaniyang balikat. Nasa ilalim sila ng puno ng mangga ng mga oras na iyon.

“S-sigurado ka ba talagang ayaw mo sa kompanya niyo ka mag-OJT?” Muli nitong tanong sa nobyo. Bilang pagsang-ayon ay tumango siya.

Umihip ang masarap na hangin nagmumula sa Eco-park na kanilang kinaroroonan. Dahil sa pagkagutom ay minabuti ni Kevin na tumayo.

“Oh, saan ka pupunta, Bro?” Tanong naman ni Kayel na noo’y hinihila ni Kayel patayo.

“Saan ba talaga tayo pupunta?” Malambing nitong tanong habang hawak-hawak ang kamay ni Kevin.

“Basta, bro, tiyak akong magugustuhan mo’to,” nakangiti pa si Kevin habang inaalalayan si Kayel na makasakay sa bisekletang dala nia.

Hindi na nagawang tumutol pa ni Kayel datapwat, mababakas sa kaniyang mga labi ang napakatamis na ngiti.

Masarap talaga ang hangin, kasabay ng pagbibisikleta nila ang pagsayaw ng mga puno ng acacia na kanilang madadaanan. Maya maya pa ay nakarating na sila sa sentro ng Park at doon ay tumigil sila sa tapat ng nagtitinda ng mga street foods.

“Taran!!! Welcome sa paborito nating kainan dito!” ang masayang wika ni Kayel.

“Bro, ang korni mo ha.” Hindi mapagsidlan ang saya sa mukha nito at doon pa nga ay napaiwas ito ng tingin sa kaniya sapagkat nahihiya ito sa nararamdamang kilig sa kaniyang kaibuturan. Simpleng pagdala lamang sa kaniya doon paano pa kapag may ginawa pa itong iba.

Tila naramdaman naman ni Kevin ang mapanuyang pag-iwas nito sa kaniya ng tingin. Doon niya napansing namumula ang tenga nito. Napangiti na lamang siya at saka siya bumili ng pagkain.

“Fish balls, kikiam, kwek-kwek, squid ball at palamig? Hindi ba masyadong marami ’to? Mananaba tayo dito.” Wika nito sa kaniya ngunit alam na alam naman niyang sapat lamang iyon para sa kanilang dalawa.

“Ikaw talaga, sapat lang ’to para sa’ting dalawa.” Ngiti lang ang isinukli nito sa kaniya kasabay noon ang pagsubo niya dito ng kikiam.

“Masarap ba?” Tanong niya kay Kayel na noo’y umiinom ng palamig.

“Oo naman! Libre mo eh.”

Tawanan..

---

Naging maganda ang araw na iyon para sa dalawang magnobyo. OO, magnobyo sapagkat noong araw ding iyon ay naging sila. Masaya pa ngang lumuhod sa ilalim ng sinag ng buwan si Kevin upang mapasagot lamang si Kayel.

“’Hindi ko maipapangakong hindi ka masasaktan sa akin pero handa akong damayan ka sa bawat sakit na mararamdaman mo. Handa akong mahalin ka ng buong puso at handa rin akong tanggapin lahat ng imperfections mo. Wala din akong sasabihin sa mundo sapagkat mahal na mahal kita, Bro. Kaya bro, pwede nabang maging opisyal na tayo?” Ang turon niya kay Kayel.

Walang mapaglayan ng tuwa sa mukha ni Kayel. Saksi ang liwanag ng buwan sa kanilang pag-iisa.

“Hindi mo na kailangan pang lumuhod d’yan, bro. Sabi ko nga sa’yo, mahal na mahal na kita noon pa man. Kaya tumayo ka d’ya dahil tayo na.” Sagot nito nagbigay ng ibayong pagkagalak. Tila ba may kung ano sa sistema niya ang nabuksan at napuno.

“Hindi mo lam kung gaano mo ako pinasaya,Kayel. Kaya suotin mo ang kwintas na ito na may palawit na sing sing na noo’y ipinagawa ko para sa atin. Nakaukit diya sa singsing ang pangalan ko at habang sa akin nama’y nakaukit ang pangalan mo,“aniya at doon nila sabay na isinuot sa isa’t-isa ang necklace na may palawit na singsing.

“Mahal na mahal kita. Ingatan mo iyan dahil tanda iyan ng pagmamahal ko sa iyo.”

“Oo, bro. Iingatan ko ang bagay na ito. Hindi mo alam kung gaano mo ako napasaya ngayong araw. Masyadong mabilis ngunit wala na akong pakialam pa,” ang wika nito sa kanya saka niya ito ginawaran ng isang matamis na halik.

---

Nang gabing iyon din ay nagtalik sila.

Mapupusok na halik ang pinakawalan ni Kevin habang unti-unti siyang nakapatong sa kahubadan ni Kayel na noo’y lumalaban sa halikan nila.

Gumapang ang halik nila sa leeg hanggang sa sipsipin ni Kayel ang leeg niya hanggang sa utong niya. Ibayong kiliti ang naidulot noon sa kaniya. Maya-maya pa ay naabot nito ang kaniyang naghuhumindik na alaga na noo’y naglalabas na ng paunang katas nito.

Napasinghap si Kevin sa ginawang pagsubo ni Kayel sa kaniyang ari. Dagdag pa rito ang pagkalibog niya dahil hindi niya akalaing ang isang gwapong lalaki sa kaniyang harapan ay sumusubo ng kaniyang alaga.

Nakailang labas masok pa ang kaniyang alaga sa bunganga ni Kayel na noo’y hingal sa pagsubo ng alaga ng nobyo..

Ilang saglit pa ay kinuha na niya ang lotion sa kaniyang tabi at nilagyan ang kaniyang ari at ganoon din ang ginawa niya sa butas ni Kayel.

Maya-maya ay ingat na niya ang paa ni Kayel sa kaniyang balikat at sinimulang itutok ang alaga niya sa butas nito. Nakailang ulos pa ito bago niya tuluyang mapasok ang butas nito.

Ibayang sarap ang nararamdaman niya lalo nan g marinig ang impit na ungol ng nobyo. Ilang minuto pa ay sumabog na ang katas niya sa loob nito at doon sila ay nakatulog na hubo’t-hubad na dalawa.

---

Naging masaya ang pagsasama ng dalawa bagama’t hindi pa nila ipinapaalam sa kaniyang ama at sa kaniyang tropa ang meron sa kanilang dalawa.

Nag-OJT na din sila ngunit hindi nawala ang tropa-thingy sa pagitang nilang apat nina Arc at Jerry. Lumalabas sila kapag maagap silang natapos sa duty. Wala pa ding nagbago. Ngunit iyon lamang ang akala nila sapagkata gaya ng isang masayang pelikula, hindi lahat ng oras ay puro saya.

Sumapit ang kaaarawan ni Kevin. Hindi na niya ninais na maghanda kahit na anong pilit sa kaniya ng mga kaibigan. Sa pagkakataong iyon kasi ay bente-uno na siya. Debut kumbaga.

Sang-ayon ang lahat.

“S-sigurado ka na ba d’yan, Bro? Minsan ka lang magbebente-uno kaya’t mas masaya kung ma-enjoy mo ito. “ Ang turan ni Kayel na noo’y nakayakap sa kaniya.

“O-okay na sa akin ang halik mula iyo. Hayaan mo’t sabay-sabay na tayo mamayang umalis nina Arc at Jerry para mag-inuman na lamang tayo.” Aniya at doon din sa opisina ng kaniyang ay hinalikan siya ni Kayel.

---

Kinahapunan, tinext niya ang kaniyang mga tropa ngunit wala ang mga itong naging reply. Ganoon din si Kayel kaya’t minabuti niyang umuwi na lamang mag-isa. Malungkot na malungkot siya sapagkat ni isa sa mga kakilala niya ay wala pang bumabati sa kaniyang kaarawan. Napabuntong hininga na lamang siya habang tinatahak ang daan pauwi sakay ng isang taxi cab.

Nang makarating siya sa bahay ay nag-doorbell siya. Nakita niyang nagbukas ang gate at doon lumabas ang kanilang bagong katulong.

Pagkabukas niya ng gate ay agad siyang pumasok sa pinto ng kanilang bahay. Ngunit pagbukas niya pinto ay bumungad sa kaniya ang napakadaming tao.

“HAPPY 21ST BIRTHDAY KEVIN!!“Sigaw ng mga tao doon sa loob ng kanilang malawak na salas. Maluha-luha naman siya sa kaniyang nasaksihan. Naroon ang kaniyang mga high school tropas at maging sina Arc, Jerry at Kayel. Hindi niya lubos maisip na may ganoong pakulo ang mga ito. Ang akala niya ay ito lamang ang mga bisita ngunit nang dalhin siya ng mga kaibigan sa kanilang bakuran at nandoon ang totoong kasiyahan. Maraming tao na mga nakabihis pa. Akma naman sa kaniyang suot at doon ay inanyayahan siya sa stage ng kaibigang si Arc na MC kuno para sa birthday ko.

“Dahil dumating na ang ating birthday celebrant, nais kong papuntahin siya rito sa unahan upang magsalita.” Ang sabi ni Arc at doon naman nagpalakpakan ang mga taong kilala ko na nandoon.

Nang nasa maliit na akong stage na tiyak kong gawa lamang nila ay napatigil ako. Hinahanap kasi ng mata ko si Kayel maging si Dad.

“So, bro..may sasabihin ka ba?” Doon ito tumigil sa kakahanap ng tingin kay Kayel.

“Sa lahat ng mga taong nandito upang maidas lamang ang aking kaarawan, maraming salamat! Sa mga tropa ko na hindi ako ininform na may ganito silang pakuno, salamat mga ugok!” Tawanan.

“Sa Dad ko, pa, salamat sa lahat. Hindi magiging ganito kayos ang party na ito kung wala kayo. Muli, salamat sa 21 years, Lord. Sa mga taong sumuporta sa paghubog ko sa sarili ko, salamat! I hope i-enjoy nating ang gabing ito!” Nagpalak-pakan ang mga tao at doon nila isa-isang ini-abot ang kanilang mga regalo at mga pagbati.

Ilang minuto ang lumipas ay nakaramdam ng pagbigat ng pantog si Kevin kaya’t minabuti niya munang magpaalam upang umihi. Napili niya munang magtungo sa kwarto niya upang makapagpalit ng mas komportableng damit at upang doon na din maka-ihi. Sa pagbukas niya ng pinto, tila nadurog ng milyong beses ang kaniyang puso. Kitang-kita ng dalawa niyang mga mata kung paano magtaas baba ang kaniyang ama sa ibabaw ng kaniyang nobyo.

Hindi niya yata kayang panoorin pa ang dalawang taong iyon sapagkat kapwa niya mahal ang dalawa. Sa kaniyang pag-alis doon siya nakita ng dalawang taong importante sa kaniyang buhay. Hindi niya lamang lubos akalain na ang kanilang perpektong pagmamahalan ay nadungisan at nalamatan na.

Samantala, tila nabuhusan ng malamig na tubig ang kaniyang ama at napatigil ito at tila nagnanais na makalapit sa kaniya.

“Anak, patawarin mo ako, ako ang may kasalanan ng lahat,” hindi niya nagawa pang magsalita sapagkat ang nais niya ay makaalis sa kaniyang kinaroroonan. Kaya bilang pag-eskapo ay nanakbo siya palabas ng kanilang tahanan.

“Kevin!!!” Pahabol na sigaw naman ni Kayel.

Tila naging bingi na si Kevin ngunit mas pinili na lamang niyang magtatakbo hanggang sa kung saan man siya dalhin ng kaniyang mga paa.

Malalim na din pala ang gabi na kani-kanina lamang ay payapa. Buti na lamang at hindi nakita ng mga bisiti ang kaniyang pag-alis sapagkat nasa kabilang part iyon ng kanilang tahanan na malabong Makita na siya ay lumabas.

Hanggang sa nakarating na siya sa highway kung saan maraming sasakyan pa rin ang dumadaan kahit na gabi na.

Sa paglalakad ni Kevin, umiyak lamang siya ng umiyak. Masakit para sa kaniya ang mabigo at pagtaksilan pa mismo ng sarili mong ama. Tila hindi yata kayang ng kaniyang puso ang makapagpataw agad.

“Sumpain man ako ng mga tala ay hindi ko yata mapapatawad ang dalawang animal na ’yon,” wika niya habang tumatawid sa kalsada. Sa kaniyang pagtawid ay namatahan niya ang tumatawag sa kaniyang pangalan. Nilingon niya ito at kasabay noon ang patuloy niyang pagtawid. Sa hindi inaasahang pagkakataon, humandusay sa sahig ang duguang katawan ni Kayel na noo’y sinundan siya sa pagtawid. Tila tumigil ang kaniyang mundo nang mapagtantong nakatakas na ang sasakyang nakabangga sa nobyo.

Nabingi na ata siya kasabay ng pagtawag niya sa pangalan ni Kayel.

“KAYEL!! MAHAL NA MAHAL KITA, LUMABAN KA! HANDA AKONG PATAWARIN KA, BRO!” Sigaw niya sa nobyo na sumusuka na ng dugo kasabaya ang pag-abot sa kaniya nito ng isang flashdrive at isang box at doon ito ngumiti at pilit na nagsalita.

“H-happy birthday, bro. M-ma-mahal na mahal ki…” Hindi na nito natapos pa ang katang mahal kita sapagkat agad na itong binawian ng buhay.

“Hindi!! Maiiligtas ka pa! Mahal na mahal kita! Alam kong joke lang ’to kaya please bro..Tumayo ka na d’yan at nang makapag-pahinga na tayo.

Ngunit tila lalong dumagdag ang sakit sa dibdib ni Kevin.

Wala nang nagawa pa si Kevin kundi ang humagulhol habang yakap ang bangkay ng kaniyang pinakamamahal na si Kayel.

Kung iisipin, tila kay sakit malas ng kaniyang kaarawan, una ay dahil niloko siya ng kaniyang ama at kasintahan at sunod ay namatay ito na isinisisi niya sa kaniyang sarili.

–

Nakalipas ang ilang linggo, masakit pa rin ang lahat lahat kay Kevin, lalo nang malaman niyang hindi nagkasala sa kaniya ang kaniyang kasintahan. Iyon ang napatunayan niya sa pagbabasa at pagbuklat sa laman ng Flash Drive na iniwan nito.

Nandoon lahat lahat ng katanungang nais na mabigyang kasagutan ni Kevin. Mula sa file name na “For my Bro” ay napatunayan niyang mahal na mahal siya nito at hindi ito totoong nagtaksil sa kaniya.

Dear Bro

,

Happy 21st birthday! Alam mo bang ikaw ang pinakamgandang nangyari sa buhay ko? Hindi ko alam kung kaya ko pa bang mapalayo sa’yo. Tanda mo ba noong nasa grade school pa lamang tayo, kakaiba na ang nararamdaman ko sa’yo.Madalas pa nga kitang ipagtanggol kapag may mga batang nambu-bully sa’yo . Tanda mo rin ba noong highschool tayo? Malamang hindi na. Noon kasing nanligaw ka kay Trina, minabuti kong i-locked siya sa cubicle upang maudlot ang iyong panliligaw. Mabuti na lamang at nabwiset ka sa pagpapaasa niya sa’yo kaya naman hindi mo na itinuloy pa ang panliligaw mo sa kanya. Sorry, bro!

Sorry din bro dahil hindi ko agad sinabi sa’yong binantaan ko si Maribeth na layuan ka sapagkat napakalandi ng babaeng iyon. Kulang na lang ay patulan lahat ng lalaki sa campus sa kakatihan.

Sorry bro ha, nais ko lang na hindi ka mapahamak.

Sorry din kung hindi ko agad sa’yo sinabi na bina-black mail ako ng iyong ama na ikakalat ang video at mga larawan natin na nagtatalik sa loob ng iyong kwarto. Sorry bro, nakipagtalik lamang ako sa kaniya dahil gusto kong isalba ang reputasyon nating dalawa. Nga pala, ang kahon na iyon ay binili ko mula sa ipon ko. Alam mo na kung bakit hindi ako naggagasta ng pera? Dahil ito sa kagustuhang kong maibili ka ng bagong relos. Sana ay pagkaingatan mo ’yan dahil malilintikan ka sa akin kapag nasira ’yan!

PS.

’Wag mong paabayaan ang sarili mo. Mahal na mahal kita, Kevin.

Lovingly Yours, Kayel

Sa kaniyang mga nabasa, lalo lamang siyang nalulungkot dahil sa mga pangyayari. Naghilom nga ang sakit ng pagkamatay ng kaniyang ina ngunit triple-tripleng sakit naman ang sumunod dahil sa kabaliwan at kabuktutan  ng kaniyang ama.

“Anak, patawarin mo na ako. Nagawa ko lamang ang mga bagay na ’yon dahil gusto kong protektahan ka gaya ng ginawa sa iyo ng Mommy mo,” pagsusumamo nito habang nakalagay sa isip niya ang salitang “mamatay ka na!”

Hindi na lamang niya kinibo ang ama at agad na pumasok sa kwarto. Dala ng hinagpis at pagdadalamhati, nagtungo si Kevin sa pinakamataas gusali sa kanilang ciudad at doon ay humalik siya sa hangin.

“Tol, salamat sa lahat, ingata mo si Jerry dahil mauuna na ako sa inyo, paalam.”

“Anong sinasabi mo, bro? ’Wag kangang ganyan, matapang tayo! Luma—” hindi na nito nagawa pang maipagpatuloy pa ang pagsigaw sa kaibigan atg tuluyan ay tumalon mula sa rooftop ng building si Kevin.

Nasa tema na siya ng pagtalon ng mahawakan ng kaniyang ama ang kaniyang kamay at hindi siya agad nahulog.

“Anak, patawarin mo ako. Hindi ko gustong mawala ka. Ikaw na lamang ang mayroon ako.”

“Pa, hanggang sa kamatayan ko, dadalhin ko ang ala-alang pinagtaksilan mo ako! Kaya’t bitawan mo ako!” Sigaw ni Kevin at tulayan ng bumigat ang kaniyang timbang sa kamay ng ama at doon ay nahulog siya at nagdurog-durog ang katawang tao.

Hawak ang kasalanang nagawa, walang anong sakit sa dibbdib ni Miguel ang makakapaglaya sa kaniyang mga kasalanang nagawa..

Minsan talaga, ang buhay ay tila mapaglaro. Tila isa itong apoy na sa unay nagliliyab hanggang sa unti-unti nagiging abo.

WAKAS..

AUTHOR’S NOTE: SALAMAT SA MGA NAGBASA.

KURT’S STORY- (Part 1)

1/4

“KURT!” Palahaw na sigaw ng binatilyong si Ronan. Ika-18 na kasi ng Mayo at ikaw labing walong araw na rin ng huli silang magkita ng nobyo.

“Kamusta naman ang kupal kong boyfriend?” Panimula ni Ronan.

“Eto, pogi pa rin.” Aniya at umakbay pa sa kasintahan.

Humugot muna siya ng kaunting lakas para buksan ang bag na dala niya at doon ay kinuha niya ang isang supot na may lamang tsokolate.

“Para sa’kin ba’yan?” Tanong ni Ronan. Lumapad naman ang ngiti niya at pabalang niya itong sinagot.

“Hindi. Hindi. Para sa aso namin.” At pinisil nito ang pisngi niya dahil sa pambabara sa kanya.

“Palabiro ka talaga. Syempre, para sa’yo ’to.” Sagot ni Kurt sabay halik sa nobyo.

“ B

akit mo siya hinalikan? Hindi ka ba nahihiya na dumampi ang labi mo sa taong nagmamahal ng tapat sa’yo? ’Di ba nagpagamit ka kapalit ng pera?“

Bulong ng kaniyang isip.

“Salamat, mahal ko!” Sabi ni Ronan at nilantakan ang paborito nitong tobleron.

Walang paglagyan ang saya ni Kurt habang pinanonood na kumakain ang nobyo. Bigla tuloy pumasok sa isip niya kung bakit niya nagawang magpabayad kapalit ng pera. Wala rin naman kasi siyang choice dahil hindi siya makaka-survive sa Manila kung aasa lang siya sa pagiging dishwasher niya na dalawang beses lang sa isang linggo na pumapatak sa 620 kada sahod sa buong linggo. Eh ang mahal kaya ng bilihin!

Pero hindi pa rin siya kumbinsido na tama ang ginawa niya.

“Ang lalim ata ng iniisip mo, Kurt? May problema ba?” Tanong sa kanya ng nauna.

“Ah, wala naman. Iniisip ko lang na malapit na tayong mag-anniversary. Saan mo ba gustong kumain sa araw ng Anniversary natin?” Aniya.

“Kahit sa may parke nalang. Ayokong gumastos ka pa ng malaki. Alam ko namang nag-iipon ka para sa susunod na sem.” Sagot naman nito kaya’t napangiti nalang siya.

Una’t sapol ay ganito na ang ugali ng kanyang nobyo kaya naman hindi na niya ito pinakawalan pa.

Nagkakilala sila sa isang rayot sa may kanto ng kanilang subdivision noon doon ay talaga namang nabuo ang pagkakaibigan nila dahil kapwa sila asar sa mga mayayabang na dayo sa kanilang subdivision.

Alam ng mga magulang ni Ronan ang relasyon nila ni Kurt at suportado sila ng mga ito. Kaya naman nang pumasok sa isip ni Kurt ang kasalanan niya ay napayakap nalang siya sa nobyo at hinalikan ito sa buhok nito.

“Uuna na muna ako sa’min dahil alam kong miss na ako ni Mama” Basag naman ni Kurt.

“Sige, text mo nalang ako.” Sagot naman ni Ronan.

At muli, sa huling pagkakataon ay hinagkan nila ang isa’t-isa bag maghiwalay ng daan na tutunguin.

Habang naglalakad si Kurt, hindi niya maiwasang hanapin ang halik ng nobyo na kanina lang ay kasama niya.

“Ma, nandito na si Kuya Kurt!” Sigaw ng nakababatang kapatid ni Kurt na si Denis.

“Oh, anak.. Ginabi ka na yata?” Ang wika ng ina ni Kurt matapos niyang mag-bless dito.

“Alam niyo naman po sa Maynila, ma. Masyadong hindi uso ang bigayan sa daan kaya naman po laging trapik.” Paliwanag ng binata sa ina.

“Ay nako! Wala pa ring bago. Kumain ka na muna dahil alam kong pagod ka sa byahe.” Pahabol ng ina bago ito tumalikod para maghanda ng kakainin ng anak.

“Ma, ito po pala.” Pahabol din ni Kurt at iniabot sa ina ang sobreng may lamang tatlompong libo.

“Nako, anak. Alam kong kailangan mo ito dahil mag-aaral ka na muli sa kolehiyo, ’di ba? Kaya ito, ingatam mo iyan. Pinagpaguran mo ’yan.” Wika ng ina.

“Pero ma, inipon ko po ’yan para sa’tin, kunin niyo po ang kalahati.” Sabi naman niya sa ina.

“Sige na nga, ganito na lang. Ako na ang magtatabi nito at alam kong hindi ka magpapapigil. Manang-mana ka sa tatay mo. Pasaway kayo parehas.” Dugtong pa ng ina niya.

Habang kumakain, hindi maiwasan ni Kurt na mandiri sa sarili. Oo nga’t isang beses lamang nangyari ’yon pero hindi niya maiaalis na nagpabayad siya para lang sa ilang libo.

Ma, sorry po. Bulong niya sa isipan niya.

KURT’S STORY - (PART II)

2/4

KURT’S VIEW (SPG ALERT!)

“Magkano ba ang kailangan mo?” ’Iyan ang naging tanong sa akin ng isang baklang humila sa akin papalapit sa kanyang sasakyan.

“Sixthy thousand pesos po.” ang naging sagot ko. Bagamat, may kalakihan ang halaga ay tila ba napangiti pa siya sa narinig.

“Maliit na halaga.” aniya at namataan ko siyang may kinukuha sa bag niya.

“Ito, trenta mil ’yan, down payment.” bulalas niya sabay pilyong nilamas ang alaga ko.

At sa kahabaan ng madilim na kalsadang ito ay malaya niyang tinaas baba ang kaniyang kamay sa alaga ko na unti-unti na ring nabubuhay.

Balot man ng takot ay hindi ko hinayaang lamunin ako nito. Pag-aaral ko ang nakasalalay dito. Kung hindi ko ito gagawin ay wala akong mararating sa buhay gaya ng mga pinsan ko. May pangarap pa ako para kay Mama at kay Denis. Isama na rin natin si Ronan dahil mahal na mahal ko siya.

“Sir, baka labasan ho ako agad dahil sa pagtaas baba ng kamay mo.” saad ko.

“Ipagpatuloy nalang natin ito sa bahay ko.” sagot naman niya at mabilis niyang pinaandar ang sasakyan niya patungo sa kaniyang bahay ‘daw’.

Mabilis pa sa inaasahan ko ang pagdating namin sa bahay niya..

Pagpasok pa lang namin sa gate at gumulat na sa akin ang napakalawak na entrada nito.

Puros palamuting pang mayaman at napanganga nalang ako.

At ganoon na rin ang pagkamangha ko nang sandaling makababa kami. Agad kaming pumasok sa loob nang susian niya ang pintuan.

Malamig man sa lugar na ito ay ramdaman na ramdam ko ang kaba. Parang gusto ko na lang lamunin ng lupa. Ngunit narito na e. Susunod nalang ako sa agos ng buhay.

“Ready ka na?” Malanding tanong niya sa akin.

Bilang tugon ay tumango nalang ako.

Sinimulan na niyang tanggalin ang saplot sa aking katawan at isa-isa niyang dinilaan ang mga abs kong hinubog ko sa gym.

“Napakasarap mo, hijo! Jackpot ako sa iyo.” Pamumuri niya.

“Gawin mo ang gusto mo sa katawan ko, Sir. Pero isang bagay lang po ang hihilingin ko sa inyo,” pagputol ko.

“Ano iyon?” Tanong naman niya.

“Ayoko pong halikan niyo ako sa labi.” Sabi ko.

“Maliit na bagay.” Aniya at biglaang isinubo ang kahabaan ko na masasabi kong may ipagmamalaki.

Noong una ay pinipigilan ko ang umungol pero hindi ko na napigilan ang sarili ko at napaungol na ako.

“Sarap!” Sabi ko. Habang nakaluhod ay hawak ko siya sa kaniyang buhok at malaya kong binabayo ang kaniyang bibig.

Sa ganoong posisyon ng aming pagtatalik ay naririnig ko ang bawat pagtama ng alaga ko sa lalamunan niya na nagdudulot ng kakaibang kiliti sa aking sistema.

Nang mga sandali ring iyon ay naghubad na siya ng kaniyang saplot at inihagis nalang kung saan ang damit niya.

“Pogi na malaki pa! Saan ka pa?” Aniya at itinulak niya ako papaupo sa sofa.

Alam ko na ang plano niya kaya’t hindi ko na rin naatim na labanan pa ang isip ko.

Narito na’to!

Sinuot na niya ang condom sa aking alaga at may kung anong madulas siyang inilagay at agad niyang ipinuwesto ang sarili niya sa aking alaga.

SWAK! Walang mintis na tres ang pumasok sa loob ng isang butas.

Hindi niya maisagad ang alaga ko dahil sa laki siguro.

Nag-ayos muna siya ng sarili at malayang nagtaas baba sa alaga ko.

Ibayong kiliti at sarap ang naidudulot noon sa akin kaya naman sinabayan ko na ng pagbayo ang pagtaas baba niya.

“Aww. Sakit!” Daing niya. “Ahhh. Sige pa!” Parang gutom sa laman niyang saad. Sa mga kinikilos niya, malamang ay hindi ako ang unang lalaking ginanito niya.

Mayaman siya, gwapo, kaso nga lang ay hindi ko inakalang sa likod noon Y nagtatago ang isang baklang hayok sa laman.

Dahil sa tindi ng sensasyon ay hinugot ko ng muli at alaga ko at ipinasubo sa kanya ang pangalwang putok na semilya ng alaga ko.

Habang sinasaid niya ang likidong nagkalat sa alaga ko ay nakita ko ang isang imprentang apelyido sa pader na  Zamora .

ISANG UMAGA na naman ang nagdaan sa buhay ko ay muli ay naalala ko na naman ang tagpong iyon sa aking buhay.

Pero sabi nga nila: “life must go on” Kaya ganoon ang ginagawa ko. Mahirap man pero kinakaya ko.

Sa aking pamilya, walang dapat makaalam na nagpabayad at nagpababoy ako sa isang hindi ko man lang nakilalang tao.

Shit! Bwiset na buhay ’to!

“ Kuy pogi!“ Tawag sa akin ng anim na taong gulang kong kapatid.

“Yes, Mr. Pogi number one?” Biro ko sa kanya.

“Ba’t ka sad, Kuya?” Tanong niya.

“Hindi sad si Kuya Pogi. May iniisip lang ako.” Sagot ko pabalik.

“E ano pong iniisip mo?” Malaman niyong tanong.

“Bata ka pa, Mr. Pogi. Hindi mo pa mauunawaan si Kuya Pogi mo. Paglaki mo, malalaman mo rin.” Sagot ko.

Hindi na muli ako kinulit ni Denis. Paano ba naman kasi, busy siya sa pasalubong kong stress ball at fidget spinner. (As if stress talaga ang mga bata)

Pero dahil ’yon daw kasi ang uso; pagbigyan na.

B-Ronan,

Eat your breakfast! See you later! I love you!

’Yan ang tatlong sunud-sunod na text niya sa’kin. Pinag-isipan ko tuloy kung magre-reply ako.

Habang nasa ganoong pag-iisip ako nang biglang may sigawan na umagaw ng atensiyon ko.

“Gago ka!” Sigaw ng isang lalaki.

“Mas gago ka, Wilson!” Sigaw ng pangalawang lalaki.

Ngayon ko nakita na si Wilson at Harold pala ang maagang nag-eskandalo sa labas.

Hindi ko namamalayan na nakadungaw na ako sa bintana at malayang pinapanood ang pagsusuntukan nila.

Magkasintahan ang dalawa at sa halos pitong taon na nilang pagsasama ay ngayon ko lang nasaksihan ang pag-aaway nila.

Sa huli, nalaman kong may inuwing lalaki si Wilson at ang pakilala niya rito ay kaibigan na ang katotohanan pala’y kalantari nito.

“Awat na!” sabi ni Mang Teryo na isang Barangay police. “Kung mapag-uusapan niyo ay pag-usapan niyo iyan. Hindi magandang tingnan lalo na sa mga bata.” Payo nito sa dalawa.

Ang ipinagtataka ko lang ay bakit kailangan nilang magsuntukan?

Panandaliang humupa ang komosyon at nang makaalis ang tanod ay agad bumuhos ang luha sa mata ng dalawa.

Muli, inintindi ko ang pagre-reply kay Ronan. Alam ko pa naman ang ugali noong isang ’yon. Parang timang kapag hindi ako nakaka-reply.

To: Ronan,

Good morning! See you later!

Eat your breakfast pala :)

Nang mag-message sent ay nagtungo na ako sa banyo upang maligo.

Wala pang ilang minuto ay natapos na ako at inihanda ko na rin ang sarili ko para mag-asikaso ng TOR ko dahil naisipan kong lumipat nalang ng school. Gusto ko doon sa pinapasukan ni Ronan. Mura kasi doon dahil ‘State University’.

Gugulatin ko siya mamaya.

Naging mabilis ang aking ginawang pag-aasikaso lalo’t may dala akong pera. Nakapag-enroll na rin ako.

Matapos kong makapag-enroll ay nakita ko si Ronan sa ’di kalayuan. May lalaki siyang kaakbay. Minabuti ko pa silang panoorin at ‘super’ sweet nilang dalawa. Hindi ko alam kung mag-aalburuto ba ako o hindi pero mas pinairal ko ang tiwala ko.

Ang ginawa ko nalang ay sinundan ko sila ng palihim at nagulat ako nang matagpuan ko silang magkapatong ang mga labi.

“Kailan mo ba kasi hihiwalayan ’yang nobyo mo?” Tanong sa kanya ng kahalikan niyang lalaki.

“Ewan. Basta, konting oras nalang. Hintay-hintay kalang. Alam mo namang pinagtyatyagaan ko lang ’yong si Kurt. Bukod kasi sa gwapo ay malaki ang tiwala ng magulang ko sa kanya.” aniya na siyang bumasag sa puso ko.

Lumipas pa ang mga minuto, mas uminit ang tagpo sa pagitan nilang dalawa.

’Di ko na kinakaya ang mga nakikita ko kaya naman umalis akong dala ang isang video at mga larawan ng pagtatalik nilang dalawa.

To be continued

!

KURT’S STORY- (Part III)

3/4

(Kurt’s View)

     Malawak na ngiti ang isukli ko sa mga babaeng nagnanais na makipagkilala sa’kin. Unang araw ko kasi sa paarang ito bilang isang irregular na third yeat student. Paano kasi may mga course pa akong kailangang i-take sa first year at second year. All around ’di ba?

Kung ako ang tatanungin, okay na rin sa’kin ang paglipat ko rito. Lalo pa ngayon, kailangan kong patunayan ang sarili ko.

Tungkol naman kay Ronan. Kami pa rin. Hindi ko pinaalam sa kanya ang lahat. Bakit? ’Di ba may kasalanan din naman ako sa kanya?

Acting straight ako ngayon pero okay na rin ’to.

“Hey, ’di ba ikaw ’yung bagong tranferee?” Tanong sa’kin ng isang lalaking halos ka-edaran ko lang don siguro.

“Oo, ako nga.” Nakangiti kong sabi.

“A, ako si Gal,” aniya sabay abot sa kamay ko. Kung hindi ako nagkakamali ay siya ’yong lalaking ka-sex ni Ronan noong nagpapa-enroll ako. What a small world.

Nakaabot pa rin ang kamay niya pero nag-pretend akong hindi ko iyon nakita. Bakit? Ewan ko rin e.

Akmang tatalikod na ako nang bihla siyang magsalitang muli.

“H’wag kang maangas dito ha? Bago ka palang, tandaan mo!” Aniya.

“Hoy, Gal, anong pinagsasasabi mo sa bago nating ka-block mate? Umayos ka ng!” Iyan naman ang sinabi ng isang lalaki na nagpatigil kay Gal-epal na’yon.

Hinayaan ko nalang silang mag-usap, wala na rin naman kasi akong pakialam sa kanila.

Habang papasok ako ng klase, halos lahat ng atensiyon ay nakukuha ko. Ngunit ang reaksyong hinihintay ko talaga ay ang kay Ronan. Hindi pa rin kasi niya alam lahat e, lalo na ang paglipat ko rito sa school.

“Bakit ang pogi mo? Akin ka nalang?” ’Yan ang mga naririnig kong sinasabi nila habang dumadaan ako. Ilang paglinga-linga pa ang ginawa ko at doon malapit sa bintana ako naupo dahil gusto kong tingnan ang ground mula sa kalayuan.

Si Ronan, para siyang nakakita ng aswang. Hindi siya umaktong kilala ako kaya aakto rin akong ganoon.

Madali ko namang nakapalagayang loob ang mga kaklase ko. Medyo pagod lang dahil kailangan ko pang bumaba sa ground floor para sa pang-first year at second year kong mga subjects.

Buti nalang may kasama akong bumabang irregular students din.

“Okay class, I’ll be your professor for Law of Taxation.” ’Yan ang sabi ng professor sa unahan na nakapagpatigil sa akin mula sa pakikipagdaldalan.

Nang tumingin ako sa unahan, doon oo na-recognize na ang professor namin ngayon ay ang lalaking nagbayad sa’kin noon sa Manila.

Kakaibang panlalamig ang naramdaman ko lalo na nang magtama ang aming mga mata. Hindi ko alam kung natatandaan ba niya ako pero alam kong oo. Siya si Mr. ZAMORA.

Dahil sa kakaisip, halos walang pumasok sa isip ko maliban sa mga detalyeng patungkol sa kaniya. May anak pala siya at asawa. So, paano niya nagawa iyon? Bakla si Sir, alam ko ’yun.

“Hey, Mr. Yongco, see you later sa office ko.” Aniya pa nang maiwan ako sa roon kakaisip.

“Ah, e— may gagawin pa po ako, Sir. Una na po ako.” Sabi ko  bago tuluyang umalis.

Sa kabang naramdaman ko, napaderetso ako sa mens room. Malayo palang alam ko na na may kababalaghang nangyayari kaya’t sinundan ko ang tunog. Doon ko nakitang nakakubaba sa dalawang lalaki ang nobyo ko. Huling-huli ko na. Akala ko magbabago siya. Baboy niya ang baboy niya! Ipinagpatuloy lang nila ang ginagawa nila at hindi nila alam ay kinukuhanan ko na sila ng video.

Si Gal, si Ronan na nobyo ko at ’yung isang lalaki kanina ang kinukuhanan ko. Hindi ko alam kung anong kuang sa’kin pero sa tingin ko ay hindi sapat na dahilan na ayaw kong makipagtalik sa kaniya kaya siya nagpapababoy sa iba.

Mahal ko siya pero lahat ng bagay na sinasagad ay napupuno’t-umaawas din.

Hindi man ako maging masaya sa gagawin ko, in this way sigurado akong magiging panatag naman ako.

To be continued

!

KURT’S STORY (END)

4/4

Maraming nangyari sa nagdaang pang mga araw. Nariyang kumalat ang ilang mga larawan ng isang lalaking Professor kasama ang mga lalaking estudyante at nakapaskil pa iyon sa bulletin board patungo sa faculty room.

“Ay, grabe naman si Sir. Bakla pala si Sir?” Iyan ang naging tanong at pahayag ni Ronan kasabay ng pagtunog ng kaniyang cellphone. Hudyat iyon na may isang email or text ang kaniyang natanggap mula sa isang unknown sender. Since hindi niya naman ito kilala ay minabuti niyang ignore-in ito.

Isa pa ulit ang natanggap niya at sa pagkakataon iyon ay galing na ang mensahe mula sa taong katabi niya.

“B-BREAK NA TAYO.”  aniya nang baybayin ang mensahe mula kay Kurt.

Para bang hindi siya makapaniwala sa ginawa ng una at napailing pa siya.

Sino ba namang mag-aakalang mauunahan pa siya nitong makipag-break?

Gwapo nga si Kurt pero ano pang silbi no’n kung hindi naman niya ito natikman kahit isang beses?

Nanghihinayang. Nasasayangan. Namumuhi. Natatawa. Hindi niya rin alam kung ano ang tamang i-react, basta ang mahalaga sa kanya ay maiwaksi sa isipan nitong gusto pa niyang magpatuloy.

“Why? Bakit ka nakikipag-break sa’kin?” Tanong muli ni Ronan sa kaharap na kasalukuyang nagtitipa sa kaniyang cellphone. Paano ba naman kasi ay nag-sent na ang file clip niya sa mga magulang ng katabi.

Natawa pa siya sa file name na inilagay niya. Tiyak na malalagot ang nasa tabi niya kapag napanood ng receiver ang dalawang umaatikabong tuhugan at espadahan sa loob mismo ng paaralan na sangkoy ang anak nila.

“Hey, bago ka umalis, pakihubad na rin ng sapatos na’yan. ’Di ba ako ang nagregalo niyan sa’yo?” Sabi pa ni Kurt at napatawa pa ito nang sandaling makita niya ang reaskyon ng binatang kausap niya.

Nahubad na ni Ronan ang sapatos nito at lumuluha na rin. “Hey, mas bagay siguro ’to sa basurahan. What do you think?” Ang tanong ni Kurt bago itapong sa isang pinakamalapit na kanal ang sapatos.

“Ge, d’yan ka na.” Pahabol pa ng binata at iniwan nitong shock at luhaan si Ronan.

“Hayop ka!” Sigaw pa niya rito pero itinaas lang nito ang kanang kamay niya at sinabing: “my middle finger salutes ko, bitch!” Kaswal na kaswal nitong bira bago umalis palayo sa manlolokong nobyo. Well, ex na pala ngayon.

Mabilis ang epedemya. Hindi pa natatapos ang araw ay tila isang bomba ang pagkakasibak sa isang propesor na na-link sa isang lalaking estudyante. Paano  ba naman kasi ay kalat na kalat na ang sex video ng dalawa.

“Sa malalim na gabi ako’y may naalaman, Bitbit mong pangarap hindi na makakamtan. ’Wag mo akong subukan dahil ika’y may paglalagyan.” Napakamakatang singhal ni Kurt sa gurong kaharap.

Napapalakpak tuloy ang guro sabay abot sa kaniya ng limang daan. Limang daan na sapat na para sa kaniyang katahimikan. Nahuli niya kasi itong sumususo sa isang niyang kaklaseng lalaki sa kanilang misteryosong palikuran.

Hindi pa ’yon, magandang timing dahil na-video-han pa niya ang naturang kaganapan.

“Libog niyo kasi, Sir. Para kayong vacuum machine noong nakuhanan ko kayo ng video.” Pang-aasar pa niya sa nasabing profesor niya sa Statistics.

“Gwapo ka na, matalino pa. Ipagpatuloy mo lang ’yan.” Sabi ng balat-kayong guro.

Hindi na niya pinansin pa ang gurong iyon at minabuti niyang gawin muna ang pinakahuli niyang pasabog.

Nagdaan ang maghapon, saktong kakauwi lang ni Ronan nang makita niyang nakahanda ang Daddy at Mommy niya sa pagharap sa kaniya. Wala pa man siya sa pinto ay umentrada na ang kaniyang ina at sinampal siya nito.

“Pumasok ka sa loob!” Ang sigaw naman ng kaniyang Daddy Goson na talaga namang nawindang sa pasabog ng isang unknown sender sa kaniyang emai account.

Kasama sa email na iyon ang video-scandal ng kaniyang anak kung saan pinagsasawaan ito ng dalawang lalaki at sa isa naman ay isa lamang na lalaki.

“Hindi ka na nahiya kay Kurt? Loyal ’yung tao sa’yo tapos ganito ka? Ang kati-kati mo!” Singhal pa ng kaniyang ama at hinagupit pa nito ang anak gamit ang sinturon.

“Dad, mali po ako. Sorry na po.” Pagsusumamo ni Ronan habang umaagos ang mga luha sa mga mata niya. Ngayon lang kasi siya nasaktan ng ganoon ng kaniyang Daddy sa tanang buhay niya.

“Tell me. Kailan mo pa niloloko si Kurt? Hindi ka pa ba nakontento na bakla ka? Bakla ka na ay makati kapang bata ka!” Panlalait na bulyaw ng kaniyang ama na siyang sumasapol sa kaniyang dibdib.

Bakit nga ba umabot sa ganito?

’Yan ang makabuluhang tanong ni Ronan sa kaniyang sarili nang matapos siyang umiyak.

In-lock-ed siya ng kaniyang ama sa bodega bilang parusa. Tanggap naman iyon ni Ronan pero huli na para magsisi siya.

Sa kabilang banda, nakatayo lamang si Kurt sa loob ng kanilang silid-aktan. Hinihintay niya kasi ang magiging reaksyon ni Mr. Zamora dahil sa pangba-black mail niya rito. Malinaw na malinaw kasi ang video nito na inaayuda ng isang lalaki sa loob mismo ng office nito.

Iyan ang napapala ng mga makakati. Magbabayad lahat sa kaniya.

Nasaktan siya nang magmahal siya kaya’t this time ay mas pipiliin niyang makapanira bago ipaalam ang totoong pagkawasak niya rin.

Since unknown sender ang pangalan niya sa email at papalit-palit siya ng numero ay walang makahuli sa kaniya.

“Fuck!” Iyan ang naring niyang bulyaw ng gwapong professor na si Mr. Zamora. Ilang mga larawan at isang short clip palang ang nai-sent niya rito ngunit kapansin-pansin agad ang pamumula nito dahil sa takot.

“ Magkano ba ang kailangan mo?“

Iyan ang naging mensahe sa kaniya nito at natawa pa siya.

“ Sisirain kita!“ Ang kaniyang reply sa guro pabalik.

Kaya kinabukasan, kalat na kalat na ang naturang video na nakarating sa University President  na naging dahilan para mawalan ito ng trabaho kinabukasan.

Naging masaya ang araw na iyon para kay Kurt, pero ang ipinagtataka niya ang pag-agos ng mga luha sa kaniyang mga mata na sinundan pa niya ng paghagulhol.

Bago pa siyang makapag-isip ng ayos, narinig na niya ang sigaw ng kung sino sa kaniyang likuran at minarapat niyang lingunin ito. Ang mama niya pala ang tumatawag sa pangalan niya at umiiyak na rin ito.

Paano ba naman kasi ay natagpuan siyang nakabigti at malamig na bangkay na lang sa mga oras na iyon.

Sa hindi malamang dahilan ay hindi kinaya ni Kurt ang depression dahil kay Ronan at sa pagkakaroon ng bagong pamilya ng kaniyang tatay.

Pero bago siya mamatay ay nag-iwan siya ng isang kahon na naglalaman ng perang nakuha niya mula sa pamba-blackmail sa mga kaguruan at mga estudyanteng nadadala sa tawag ng laman.

Lumuluha man pero wala na si Kurt. Wala na ang panganay ng kaniyang Ina. Iniwan na niya itong luhaan kasama ang kaniyang nakababatang kapatid.

END!

KYE’S STORY (Part I)

1/3

Read Kye as (kay)

“Gago ka ba?” Iyan ang naging tanong ni Benson sa kaibigan nang itapon niya ang cellphone nito sa rumaragasang ilog sa ilalim ng tulay.

“Papalitan ko nalang. Ang pangit pangit na kaya. Lumang modelo na rin pati ’yon ng Iphone ’di ba. 4s ’yun ’di ba?” Pangungulit ni Kye kay Benson ngunit huli na ang lahat dahil nakita niya itong mahinang umiiyak.

“Bro, sorry na. Hindi ko sinasadya.” Wala siyang nagawa kundi ang humingi ng tawa sa kaibigan na ngayon ay umiiyak ng dahil sa kanya. Mayaman kasi si Kye kaya naawa lang siya kaibigan dahil lumang-luma na ang cellphone nito.

“Bro, sorry na.” Pagmamakaawa niya ngunit bagkus na kausapin ay iniwan lang siya nito.

Nagawa lang naman niya iyon dahil gusto niyang ibigay ang regalo niya ritong bagong iphone 6 na binili niya gamit ang ipon niya. Kung alam lang niya ay hindi na niya ginawa iyon. Napakamot tuloy siya ulo habang sinusundan ang kaibigan.

“Benson! Tumigil ka nga saglit!” Tawag niya rito dahil hinahapo na sya sa kakahabol dito. Nakalimutan pa naman niyang dalin ang nebulizer niya.

Sa kabilang banda, naalarma naman si Benson dahil naga-aagaw hininga na ang kaibigan.

Agad niya itong dinaluhan at pinaypayan upang mahinga ng ayos.

Medyo kinabahan man ay minabuti ni Benson na pumara ng tricycle upang madala si Kye sa bahay nito.

“Ba’t ka kasi takbo ng takbo! Gago ka pala e!” Mangiyak-ngiyak na sabi ni Benson nang makarating sila sa bahay ni Kye.

Syempre, dahil mayaman ang mga ito ay agad nanumbalik ang lakas ni Kye.

“Ikaw kasi, takbo ka ng takbo! Naiinis na ako sa’yo.” Tugon naman ni Kye at nagtawanan lang sila after.

Kasama ang mga katulog sa bahay, mag-isa lang palagi si Kye sa bahay dahil laging out of town ang mga magulang niya. Paano ba naman kasi ay parehong business minded at career driven ang parents niya.

But with the help of Benson, hindi na iyon nararamdaman ni Kye, ang malungkot.

“Wait, d’yan kalang ha? May kukunin lang ako.” Sabi naman ni Kye at parang batang tumakbo.

“Hikain na nga takbo pa ng takbo!” Pang-aasar naman ni Benson.

Benson and Kye were best of friends simula pa lamang noong nasa junior high pa lamang sila. And now, kapwa sila kumuha ng kursong Business Administration Major in Finance sa isang maayos na unibersidad at sa katunayan ay 4th year na sila sa darating na semestre.

“Chanan!” Ang panggugulat ni Kye habang iwinawagayway ang isang box na puti.

“Ano namang kalokohan ’yan?” Kuwestyonableng tanong naman ni Benson sa kaibigan.

“Ito, sa’yo ito. This is my gift for you. Tsaka, sorry ulit kanina. At take note, bawal timuanggi!” Pagpapaliwanag naman ni Kye sa kaibigan at binuksan niya ng kahong may lamang cellphone.

“Hindi mo naman kasi kailangang gawin ang bagay na’to. Kumikita naman ako sa pagwe-waiter ko kapag weekdays a? Ikaw talaga. Makakabawi rin ako sa’yo.” Anito sabay yakap sa kaibigan.

Tunay na maswerte si Benson sa kaibigan. Ang totoo nga niyan ay may nararamdaman siyang kakaiba kapag naglalapit ang kanilang mga balat.

Mahal na nga yata niya ito.

Pero paano nga ba naman siya aamin sa kaibigan kung alam naman niyang masisira lang niya ang napakaganda nilang samahan?

Mahirap nga talagang ma-fall sa kaibigan. Indeed!

---

Normal na araw, normal ma senaryo. Mahaba ang pila sa cashier dahil sa dami mga estudyanteng nagpapa-enroll. Isa sa daan-daang mga estudyanteng ’yon si Benson at Kye.

“Oo, ako na ang bahala sa clearance mo at ako na rin ang magpapa-enroll sa’yo. Baka hikain ka pa ng hindi oras e. Pasaway ka!” Sermon ni Benson sa kaibigan.

“Ba’t kasi hikain kang kumag ka? Ang arte-arte naman ng katawan mo!” Singhal pa niyang muli bago siya ngumiti.

“Aba’t syempre, malakas ka e. Kayang-kaya mo ’yang gawin para sa’kin!” Ang sagot naman ni Benson at nagtawanan silang muli.

Kilala sa school ang dalawa bilang honor students at consistent deansliter. Dagdag pa riyan ang appeal nila sa mga kabaklaan ay mga kababaihan. Hindi naman kas maitatagong may ibubuga ang kagwapuhan ng dalawa sa mga artista sa T.V. Minsan nga at napagkakamalan silang kambal dahil magkahawig na magkahawig silang dalawa.

Gan’on pa man, hindi sila ’yung tipo ng tao na mayabang at pabibo sa mga tao.

Habang nagpapa-enroll, naramdaman ni Benson na medyo sumama ang pakiramdam niya. Paano ba naman kasi ay hindi siya nakapag-almusal dahil maagang umalis ang Nanay Rosa niya dahil namatay ang isa nilang kamag-anak sa Bulacan.

Tungkol pa kay Benson, maaga itong natuto sa buhay dahil ang alam niya ay iniwan silang ng tatay niya dahil may iba na itong kinakasama. Sabagay, hindi rin naman siya magiging matatag kung kung hindi dahil sa mga magulang niya.

Salamat na lang talaga at nand’yan si Kye na hindi siy iniwan at itinuring pa siyang isang kapatid.

Masama nga lang dahil mas lumalim ang nararamdaman niya para sa kaibigan.

After a couple of hours, natapos na si Benson at inabangan naman niya si Kye mula sa school clinic or infirmary.

Madalas kasi itong hikain, lately.

“Hindi ka naman daw hihikain, sabi noong Doctor. Tinatamad ka lang talaga!” Ang nagin pagmamaktol ni Benson sa kaibigan na totoo namang ayos na ayos ang pakiramdam.

“Buti nga ’yon, hindi ako hinihika e. Tsaka, dapat thankful ka kasi inutusan kita.” Pagpapaliwanag ni Kye na nakatanggap ng isang kutos mula kay Benson na umunit ng kontin ang ulo.

Kung alam lang ni Kye na Benson will do everything mapasaya lang niya ito. Pero on the bad side, never naman iyon maa-appreciate ni Kye dahil magkaibigan lang talaga sila.

Wala tuloy siyang nagawa kundi magbuntong hininga bago sumakay sa kotse ng kaibigan.

KYE’S STORY -(PART II)

(2/3)

“Benson, sa tingin mo bakit kaya hindi ako naging kasing healthy na gaya mo?” Tanong ni Kye kay Benson nang sandaling makauwi silan sa bahay ni Kye.

“Siguro, meant to be na maging ganyan ka. Pero ’wag kang mag-alala dahil kahit hindi ka kasing healthy ko ay parehas naman tayong gwapo at isa pa, hindi mo’ko naging bestfriend para lang sa wala.” Sabi naman ni Benson na noo’y nakatitig sa kaibigan.

“Sabi mo e! Bestfriends forever!” Sigaw ni Kye na sinang-ayunan naman ni Benson.

Makalipas ang maghapon ay nagyaya si Kye na pumunta sa tulay na madalas nilang tambayan. Ngunit nang makarating sila roon ay nagulat si Benson dahil nandoon ang ina niya na nakatanaw sa ibaba ng tulay.

“Ma, ano pong ginagawa niyo rito?” Tanong naman no Benson sa ina na noo’y gulat na gulat nang makita si Kye sa tabi niya.

Sa katunayan kasi ay ngayon pa lamang nito nakita ang kaibigan ni Benson na madalas nitong maikwento sa kanya.

“N-nagpapahangin lang ako, anak.” Sagot naman ng kaniyang ina.

“Ma, si Kye po pala, ang bestfriend ko na madalas kong maikwento sa iyo. Siya po ’yon, ma.” Wika ni Benson.

“Ay, ikaw pala ’yon, Hijo! Napakagwapo mo ngang bata.” Sabi nito sa nakatayong si Kye.

“ Ako nga po ’yon si Kye at salamat po sa papuri.“ Aniya na medyo masaya dahil sa wakas ay nakita na niya ang nanay ng kaibigan.

“Paano ba ’yan, mauna na ako sa inyo. Maiwan ko na muna kayo rito.” Nagmamadali nitong turan habang kumakaway.

“Mag-ingat po kayo, Tita!” Sigaw ni Kye na napakagaan ng pakiramdam sa umalis na nanay ni Benson.

“Mukang mabait ang iyong nanay.” Sabi ni Kye na noon ay nakangiti pa rin.

“Mabait talaga iyon si mama dahil noong namatay si Papa ay siya na ang tumayong nanay at tatay ko kahit na lagi pa siyang wala dahil naglalabandera siya o kaya ay nakikipag-tong hits sa kapit bahay.” Totoong sagot ni Benson.

“Sabi mo e. Sana makausap ko pa ang mama mo sa iba pang pagkakataon.” Saad naman ni Kye.

“Sure! Ikaw pa ba?” Sagot naman ni Benson.

---

Matapos ang araw na iyon ay tila ba na-attached masyado si Kye sa nanay ni Benson dahil napakagaan ng loob niya rito. Hiling niya tuloy sana ay makasama niya pa ito kahit minsan dahil magaan ang loob niya sa babae.

Samantala, mula sa trabaho ay naabutan ni Benson ay nanay niya na lasing na lasi at nasa salas lang ito ng kanilang munting bahay—kung maituturing ba iyong bahay.

“Ma, bakit naman po kayo naglasing?” Ang tanong ni Benson sa nanay niya na uungot-ungot lang.

“A-anak, patawarin mo’ko.” Nag-iiyak na sabi ng kaniyang Ina na noo’y nakapikit pa.

“Ha? Ano po ’yon, ma? Bakit ho kayo nahingi ng patawad sa akin?” Tanong pa ni Benson dahil naguguluhan siya sa mga sinasabi ng nanay niya.

Oo nga’t hindi siya nito nabigyan ng magandang buhay pero hindi naman siya naghinanakit sa ina niya dahil mahal niya ito higit sa kaniyang sarili.

“Naipamigay ko…” hindi na nito naituloy pa ang kaniyang sasabihin sapagkat nahimbing na ito.

---

“Kailan mo  balak sabihin sa anak mo na ampon lang siya?” Iyan ang narinig ni Kye sa Daddy niya nang sandaling magising siya mula sa pagkakatulog. Nag-uusap noon ang kaniyang mga magulang at kukula lang sana siya ng tubig ngunit hindi niya inaasahang marinig iyon mula sa kaniyang Daddy Gregor.

“H’wag mo nga akong pangunahan! Malalaman at malalaman din ng anak natin na hindi natin siya totoong anak pagdating panahon, kaya’t ’wag kang magmadali.” Sagot naman ng mommy niya at doon ay napuha nalang siya.

All these years pala ay hindi siya tunay na anak. Pero hindi naman siya nagsisisi dahil alam niya at ramdam niyang mahal siya ng mga ito. Hindi lamang iyon dahil sa luho na ibinibigay sa kanya kundi dahil na rin sa pag-iingat ng mga ito sa kanya. Patynay na mahal siya ng mga ito.

Ngunit gaya ng mga taong adopted lang, ang gusto niya lang masagot ah kung sino ang mga magulang niya.

“Dad, Mom, ano pong pinag-uusapan niyo? Totoo po ba?” Mangiyak-ngiyak niyang entrada na gumulat sa dalawa.

“A, nako, anak, hindi iyon totoo dahil anak ka namin.” Sagot ng daddy niya.

“Oo, anak, totoo ang mga narinig mo. Pero ginawa lang naman namin ’yon dahil mahal ka namin. Hindi agad namin sinabi dahil alam naming may sakit ka sa puso at hindi iyon mabuti para sa’yo.” Paliwanag ng kaniyang ina na niyakap naman niya.

“Wala ho akong galit sa inyo dahil mahal ko kayong dalawa ni Daddy. Kung wala kayo at baka hindi maganda ang buhay ko ngayon… kata salamat po, Dad, Mom.” Ani Kye na noon ay naiiyak na at bahagyang bumibigat ang dibdib..

“Salamat din, anak. Hindi ako nabigo sa pagpili ko sa’yo. Mahal na mahal ka namin ng Daddy mo.” Sagot ng Mommy niya na noo’y nakayakap na sa kanya. Sumunod naman noon ay niyakap din siya ng Dad niya at nag-group hug silang tatlo.

Ngunit nasa ganoong posisyon sila nang unti-unting bumagsak ang katawan ni Kye at nanlabo rin ang kaniyang paningin.

Itutuloy..

KYE’S STORY (PART III)

(3/3)

“Bro, ayos ka lang ba?” Umiiyak na tanong ni Benson kay Kye na noon ay nakahiga sa kama habang may nakakakabit na kung ano sa braso at ilong nito at halos kakamulat pa lamang ng mga mata.

“Oo naman! Tsaka ’wag ka ngang umiyak.” Pagpupumilit nito sa kaharap.

Hindi ganoon ka-convincing ang kaniyang sagot kaya’t lalong nag-alala si Benson sa kaniya.

Sa ilang taon nilang pagkakaibigan ay hindi na bago sa pakiramdam ni Benson ang mag-alala parati sa kaibigan lalo’t hindi lang kaibigan ang tingin niya rito.

Mahal na niya ito noon pa at hindi niya lamang iyon maamin sa kaniyang sarili.

“Bakit kasi sa dami ng tao ay ikaw pa ang nagkasakit ng ganyan? Bakit ikaw pa? Kung pwede lang sana na hati nalang tayo ay mas okay pa sa’kin dahil mahal kita!” Sa sinabing iyon ni Benson ay tunay na nagulat si Kye at tila ba hindi siya nakapag-react sa sinabi ng kaibigan na noon pa man ay mahal na niya rin. Hindi lang niya maamin dahil ayaw niyang masira ang pagkakaibigan nilang dalawa.

“M-mahal mo’ko, Benson?” Out of nowhere na tanong ni Kye.

“Oo! Kaya magpagaling ka dahil hindi mo alam na may taong nasasaktan kapag nagkakaganyan ka!” Ani pa ni Benson at tumulo ang luha niya.

“Akala ko ako lang ang nakakaramdam ng pagmamahal para sa’yo.. ikaw din pala.” Mahinahon na sagot ni Kye na nagpakabog ng puso ni Benson ng todo.

Matapos ang usapang ’yon ng dalawa ay mas naging malalim ang nararamdaman nila para sa isa’t-isa at nang makalabas ng ospital  si Kye at sinalubong siya ng mama ni Benson kasama ang kaniyang mga legal parents na  nag-ampon sa kaniya.

“T-tita?” Tanong niya.

Imbes na sagot ay isang yakap ang iginawad nito sa kaniya at masarap iyon sa pakiramdam.

“Ayos ka na ba, ANAK?” bagay na gumulat sa kanya.

“Po?” Hindi niya makapaniwalang tugon.

“Oo, ANAK kita at patawarin mo ako kung bakit pinaampon kita. Masyado kang sakitin noon at hindi ko kayang buhayin kayong sabay ni Benson kaya nagdesisyon ako na ipaampon ka para mabuhay ka, anak. Patawarin mo ako.” Gulat at sakit ang sabay na naramdaman ni Benson at Kye noong mga sandaling ’yon. Kapwa sila nagkatinginan at parehas tumutulo ang kanilang mga luha.

“Siya ang biological mother mo, anak. Ginawa namin ’to para pagdating ng panahon ay hindi ka maghanap sa kanya. Kami na ang gumawa ng paraan.” Sabi ng mommy niya.

“S-salamat po, Mommy.” Sagot ni Kye at doon ay bumuhos ang emosyon niya habang yakap-yakap ang ina. Bumuhos ang emosyon niya dahil sa dalawang bagay: si Benson at ang ina niya na nangangahulugan na hindi sila pwede para sa isa’t-isa.

End

AKALA

AKALA

    Trapiko ang pangunahing suliranin kung bakit nag-decide akong dito na sa probinsya mag-aral muli. Medyo hassle kasi sa Manila. Araw-araw kang makikipagsabayan sa daloy ng buhay na kung mamalasin ka ay parati ka lamang male-late.

“Mr. Ronsalez!” Napabalikwas ako sa kinauupuan ko nang tawagin ni Mr. Dimagiba ang pangalan ko.

“Yes, Sir?” Tugon ko. Hindi ko pinahalatang hindi ako nakikinig sa kanya sa paraang alam ko. Pero talagang malayo sa katotohanang hindi niya mapansin iyon dahil titig na titig siya sa akin.

“Solve the problem on the board now!” Utos niya sa akin na siya namang ginawa ko. Basic lang naman ang problem dahil Math 11 lang itong subject kaya naman nagpalakpakan ang mga kaklase ko sa klaseng ito.

“Good job, Mr. Ronsalez! Just make sure na makikinig ka next time.” At doon  nga natapos ang araw ko na minsan kong hiniling na sana ay hindi na matapos dahil makikita ko na naman si Aron—bunso kong kapatid na paborito nina Mama at Papa. Na para bang ako na panganay nilang anak ay hindi nag-e-exist sa buhay nila.

“Kumain ka na ba, Kuya?” Tanong ni Aron nang makapagmano ako kay na Mama at Papa.

Isang bagay na kinaiinisan ko pa kay Aron ay ang pagiging malambing niya. Kaya wala akong magawa kundi yakapin siya at umiling.

Matapos iyon ay mabilis akong kumain.

“Kuya, pagkatapos mong kumain, gala raw kayo ni Kuya Peter. Miss ka na raw kasi niya.”

“S-sige..” sabi  ko at bumalik na siya sa paglalaro.

Si Peter ang nobyo ko. Alam iyon nina Mama at Papa at wala silang tutol doon dahil kung saan daw ako masaya ay doon din sila.

“Hello, Peter?” Panimula ko.

“Sa Park nalang tayo magkita.” Masaya niyang tugon kaya nang sabihin niyang papunta na siya ay nagpaalam  ako kay Mama at Papa.

“Mag-ingat ka, Anak.” Sabi ni Papa at Mama.

“Opo, pa, ma.” Sagot ko.

Ilang minuto akong naglakad at doon ko nakita si Peter na may kandilang dala habang hawak ang isang piraso kandila at larawan ko.

“Mahal, kung nasaan ka man ngayon, mahal na mahal pa rin kita. Dalawang taon na ang lumipas pero walang nagbago sa naradamdaman ko sa’yo.” Windang na windang ako sa mga sinabi niya pero mas nawindang ako nang hindi ko magawang ilapat ang kamay ko sa likod niya.

Ngayon ay malinaw na sa akin lahat.

Naaksidente kami noon habang bumabyahe kami sa Pampanga nina Mama. At sa kabutihang palad ay nagawa ko pang makatawag kay Peter noon habang unti-unting nalalagot ang hininga ko.

“Mahal din kita, Peter. Malaya ka na ring magmahal muli ng iba.”

Sabi ko bago siya humagulhol ng iyak.

“Peter!” Sigaw ko at doon ko napagtanto na nananaginip lang ako dahil katabi ko si Peter ngayon at sa pagkakaalam ko at bumabyahe kami papunta sa Pampanga kasama si Mama’t Papa kasama si Aron.

“Bro, nananaginip ka na naman.” Si Peter at doon ay pinahinto saglit ang sasakyan para yakapin sila isa-isa.

At habang nakatigil ang sasakyan namin ay siya namang salpukan ng isang truck at bus sa ’di kalayuan.

Weird man pero ayokong mangyari ang akala kong iyon sa aking panaginip.

END

MINSAN

MINSAN

“Tang-ina si Sir!” ’Yan ang naibulalas ko nang makita ko ang marka ko sa aking classcard na 2.0.

“Oh, bakit kailangang magmura, Raven?” Tanong ng katabi ko.

“Paano hindi ako magmumura, e mas mataas ang mga grades niyo sa’kin habang ako ay perfect attendance at laging highest sa mga exam!” Bulyaw ko at nakatingin na sa akin pati ang mga nasa kabilang row.

“Baka nagkamali lang ng encode si Sir Estaño.” Sagot pa ni Kit na katabi ko at mabilis na mabilis ay pinuntahan ko ang Prof ko sa Accounting 2 na si Mr. Jap Estaño.

“Sir!” Tawag ko sa kanya nang makapasok ako sa faculty.

“Yes, Raven?” Pang-asar nitong  ngiti na parati nitong ginagawa sa akin noon pa man.

“Bakit dos lang ang grades ko sa’yo?”

“Bakit mo’ko niloko?” Tanong naman nito pabalik sa akin.

“Bata pa ako noon.” Sagot ko.

“Bata pa rin ako noon pero ginago mo ako. Pinagpustahan at pinaglaruan mo pa na akala mo ay hindi ako nasasaktan.” Sagot pa niya akin.

“Pinagsisisihan ko na iyon. Ilang beses ko bang kailangang humingi ng tawad sa’yo, Jap?” Tanong ko.

“Hindi sapat ’yon dahil ibang sakit ang iniwan mo sa akin.” Singhal pa nito sa akin at ibayong pagka-guilty ang naramdaman ko dahil doon.

Buti na lamang at siya at ako lamang rito sa loob ng faculty kaya’t hindi kami nakakasagabal sa iba.

“Ano pa bang gusto mong gawin ko para mapatawad mo ako?”

“Ang lumipat ka ng ibang school!” Sigaw na niya.

“Hindi ko ata kaya ’yon.” Totoong hindi ko kaya dahil scholar lang ako ng school na ito at hindi ko kayang tumigil pang muli.

“Pwes, ’wag kang magreklamo sa binibigay kong grade sa’yo!”

---

Doon na tapos ang usapan namin ni Jap at hindi ko na rin ipinilit ang gusto ko.

Tama naman siya pero hiling ko lang ay ’wag namang umabot sa puntong kailangan pa niya akong ibagsak dahil hindi ko ata makakayanan pa iyon.

Wala na sina Mommy at Daddy dahil namatay sila sa aksidente kaya’t napatigik ako noon sa pag-aaral, 5 years ago.

At ngayong 24 na ako ay gusto ko namang makatapos na. Ayoko ng umasa sa mga baklang nagbabayad sa akin at ayoko na ring manggamit ng ibang tao para lang mabuhay.

“Buti naman naisipan mo pang pumasok, Raven?” Sabi  ni Jap sa akin habang kumakain ng fries.

“Na-miss ko kasi ang school.” Sabi ko pero ang totoo ay kailangan ko na talagang makipagkita sa mga tropa.

1st year college ako at siya naman ay graduating na at sa maniwala kayo’t sa hindi ay popular siya dahil consistent deansliter siya at running for Magna Cumlaude. Kaya naman noong nagpustahan kaming magbabakda na dapat bago ito grumaduate ay isa sa amin ang manakit dito at sa maniwala kayo’t hindi ay hindi naging mahirap ang pasagutin siya.

Gusto pala niya kasi ako noon pa.

“Bakit ako, hindi mo ba ako na-miss?” Tanong niya sa akin na ikinatuwa ko.

“Bakit naman kita mami-miss e may girlfriend na ako? Tsaka pwede na sigurong tapusin na natin dito, ’no? Nakakasawa na kasing magpanggap na natutuwa pa ako sa’yo. Pinagpustahan ka lang namin.. ’di ba, guys?” At doon lumabas ang mga kaibigan ko.

“Tama! Tama!” Sigaw ng mga kaibigan ko at gulat na gulat siya dahil doon.

“Gago!” Wika nito at hinayaan ako ng sampal. Buti na lamang at nasalo ko ’yon at sinenyasan ko ang mga tropa na gawin na ang plano.

Binuhasan namin siya ng juice, ketchup at ipinahiya sa cafeteria. Mayamaya naman ay  dinala namin siya sa labas ng school para bugbugin.

’Yon ang huli kong alaala na pinagsisisihan ko na ginawa ko.

Bata pa ako noon at spoiled sa magulang. Pero lahat nga pala ng bagay sa mundo ay nagbabago. Nalugi ang mga negosyo namin at pati isang gabi ay pinasok pa ang aming bahay at doon napatay si Mommy at Daddy.

“Kamusta na ang buhay prinsipe mo noon?” Pang-aasar ni Jap sa akin nang maabutan ako nito pinagtatrabahuhan kong fastfood chain.

“Ang bilis ng panahon, ’no? Dati tinitingala ka tapos ngayon ay hirap na hirap ka na. Karma ba ’yon?” Dagdag pa nito pero hindi na ako naasar dahil wala naman ako mapapala kung papatulan ko pa siya.

Matapos ang panggabing schedule ay nakita ko siya sa labas at sinalubong niya ako.

“Palaisipan pa rin sa’kin kung bakit kailangan mong magtrabaho ng ganyan. Mayaman naman ang mga kamag-anak mo.” Aniya sa’kin na totoo naman.

“Gusto kong tumayo sa sarili kong paa na kahit wala na ang mga magulang ko ay papatunayan ko sa kanila na hindi na ako tulad ng dati. Pati sa’yo, papatuyan ko.” Sagot ko na ikinangiti niya.

“Buti naman at ganyan ka na mag-isip ngayon. Nakakatuwa ka. Ang laki na ng ipinagbago mo.” Aniya sabay nakangiting kinuha ang isang papel sa loob ng bag niya.

“Para sa’yo.” Abot nito sa akin at nakita kong summary of grades ko ’yon at flat one ako sa Accounting 2.

“Salamat, Sir!” Nakangiti kong sabi at napayakap ako sa kanya.

“Naging immatured din ako lately dahil sa’yo kaya ayusin mo pa ang pag-aaral mo, ha? Keep it up!” Aniya at iniwan na ako roon na nakangiti dahil sa mga marka ko ngayong second semester.

“Salamat, Sir!” Sigaw ko pa at nag-sign siya ng okay.

Hindi ko alam na ganito pala ang buhay. Madaya at mapaglaro kung minsan.

END

Klint’s Story-Regalo

Note:

This story is completely different from the previous version na hindi ko natapos kasi I lost the PLOT and so here it is, a new one. Enjoy reading!

REGALO

       Mula sa orasang nakasabit sa pader ay dinig na dinig ang pagpitik ng kamay niyo at kasabay nito ay ang siya ring bilis ng pagtibok ng aking puso sapagka’t ngayong gabi ay nais kong sorpresahin si Klint na nakauwi na ako galing sa trabaho. Anniversary kasi namin ngayon at alam kong masusurpresa siya kapag naabutan niyang nandito ako sa bahay. Nakaayos ang damit at  ang buhok gamit ang pomadang regalo niya sa akin nitong nakaraang buwan. Sa harap ng mesang aking tinutumbok ay  siya ring pagsaliw ng amoy ng adobong aking niluto.

Ilang minuto bago mag-alas said trente ng gabi ay narinig ko na ang ugong ng sasakyan ni Klint kaya naman ibayong saya ang lumukob sa aking pagkatao kung kaya’t hawak ang isang kahon na naglalaman ng aking regalo ay siyang ring paglakad ko palayo sa mesa na aking hinanda. Wala akong ibang mapagtaguan kaya naman nagtago na lamang ako sa ilalim ng mesa at kasabay noon ang pagbukas ng pinto.

“Ang sarap mo, Klint! Kaya siguro baliw na baliw sa’yo ’yang si Andrei dahil sa sarap mo!” Rinig na rinig ko ang boses ni Jones na aking kaibigan at tama ako ng hinala.

Magkasugpong ang kanilang mga labi at kapwa sila hapung-hapo habang sinusunggaban ang isa’t-isa hanggang sa lumuhod si Jones at hudyat iyon ng makamundo nilang gawain.

All these years, alam kong may iba si Klint pero nagbulagbulagan ako dahil mahal na mahal ko siya. Siya kasi ’yung taong ang hirap iwan kasi simpleng pagpapa-cute niya ay okay na kami. Ganoon ako kababaw.

“Tang ina mo, Jones!” Ani Klint na sarap na sarap sa ginagawang pagsubo ni Jones sa kaniyang ari at mayamaya pa ay nahubaran na nila ang isa’t-isa at kita ko kung paano iniumang ni Jones ang sarili niya sa kahabaan ng aking partner.

“Ah, shet!” Ani Jones at sarap na sarap habang ako na kaibigan niya ay lumuluha lamang at awang-awa sa aking sarili.

Ilang ungol at tunog ng pagtatama pa ng katawan ang aking narinig hanggang sa parahas iyon ng parahas at hanggang sa kapwa sila nakaraos sa isa’t-isa.

“Umalis ka na. Mayamaya ay darating na si Andrei. Magduda pa iyon.” Ani Klint sabay habol ng isang malalim na halik kay Jones na dati niyang ginagawa sa akin.

Napaisip tuloy ako. Minahal ba ako ni Klint kahit minsan?

Mukang hindi ko na kailangan ng kasagutan.

Mula sa ilalim ng lamesa ay in-off ko ang camera ng aking cellphone at awtomatiko kong in-upload sa facebook ang kanilang kababuyang ginawa gamit ang dummy account na ginawa ko at mabilis rin ang ginawa kong paggapang papunta sa aming silid at nagpanggap na tulog.

Ilang minuto lang ang lumipas ay naramdaman ko na ang presensya ni Klint sa loob ng kwarto at tumabi siya sa akin.

“Oh, nand’yan ka na pala.” Sabi ko at nagpupungas na nagpanggap na bagong gising.

“Happy anniversary.” Dugtong ko pa sabay halik sa kaniyang pisngi at nagmadali rin akong bumangon para kunin ang kahon na may lamang regalo.

“Para sa’yo.” Sabi ko at inilahad ko iyon sa kanya. Nang tanggapin niya iyon ay natawa ako at nagduda naman siya kaya nakitawa na lang din.

“Sana ay hindi ka na nag-abala pa, Mahal. Happy anniversary!” Aniya at hinalikan ako sa noo.

Pagbukas niya ng regalo ay agad kumunot ang kaniyang noo at ilang saglit lang ay nanlumo siya sa nakita.

“I’m sorry.” Nagsusumamo niyang sambit at hindi naman ako natinag bagamat hindi ko maiwaksi sa isipan kong huwag lumuha.

“I never imagined myself, my life without you, Klint.” Entrada ko at natawa pa ako habang siya ay nakayuko hawak ang regalo ko sa kanyang mga pictures nila ni Jones na kuha ng cctv, kakilala at ang ilan ay ako mismo. Mayroong nasa bar sila, sa motel, sa beach at ang marami ay dito sa bahay.

“Sorry, Mahal.” Aniya at nagsusumamo siyang muli at alam kong hindi ko kayang patawarin siya ngayon.

“You’re so selfish, Klint. I gave you everything and yet, you managed to make me feel this way. You managed to fool me.” Emosyonal na ako sa pagkakataong ito at ramdam kong niyakap niya ako pero hindi ako nagpatinag.

“Immediately, leave this house!” Sigaw ko at kinuha ko rin ang aking cellphone at i-dinial ang numero ni Jones.

“Hello, Jones?” Pauna kong bungad.

“Yes, Andrei?” Aniya at nagulat siya sa sunod kong sinabi.

“You’re fired!” Sabi ko sabay baba ng tawag at ibinalik ko ang aking tingin kay Klint na noo’y umiiyak.

“Saang kangkungan ka kaya pupulitin after this…” sabi ko sabay dial sa numero ni Daddy.

“Dad, can you do me a favor?” Entrada ko at hindi nakakibo si Klint sa sumunod kong sinabi.

“Find me a lawyer and help me sue Klint. Dad, he’s a drug addict.” Aniko at natawa pa ako matapos ko iyong sabihin at bakas sa mata ni Klint ang pag-aalala.

“Sige. Nasaan ka? Pupunta kami riyan ng mommy mo.” Ani Daddy at sinabi ko sa kanya kung nasaan ako at nang maibaba ko ang tawag ay tumawa ako uli at sinampal ko siya ng isa.

“Don’t do this to me, Andrei. Please… mahal kita!” Aniya at umiiyak habang nakaluhod at alam kong sa oras na patawarin ko siya ay para ko na ring iginapos ang sarili ko sa posteng hindi natitibag.

“I’m so done with you, Klint!” Umiiyak kong sabi at mas lalo siyang nagulat sa sumunod kong ginawa.

Isang magkasunod na sapak ang ginawa ko sa kanya.

“Okay lang saktan mo ako. Patawarin mo lang ako.” Aniya at natawa pa ako.

“Six years, Klint. Six fucking years mo na akong niloloko! Ako ang pinakatangang taong nagmahal lang naman pero ginago mo. Akala mo ba hindi ko alam lahat? Akala mo ba tanga ako? Akala mo ba wala lang sa’kin lahat? Kunwari pagod ka galing sa trabaho pero pagod ka pala sa pakikipaghayupan mo sa best friend ko pa! Magsama kayong dalawa!” Sabi ko at bumuhos ang emosyon ko nang masabi ko iyon.

Akmang lalapit na naman siya sa akin para mag-sorry pero pinigilan ko siya.

“Don’t feel sorry sa mga bagay at kasalanang in-enjoy mo naman. Alam mo, Klint, mahal na mahal kita eh. Lahat ng bagay ginawa ko for you pero in the end, I lost myself. I wasted my life loving the person who never loved me the way I wanted be loved.” Sabi ko at buo na ang loob kong bumawi.

“Sorry na, Andrei. Mahal na mahal kita. Patawarin mo na ako, please. I know I am wrong, but please… please.. patawarin mo na’ko.” Pagsusumamo niya pa at natawa akong muli.

“You think I am a joke? Hindi! I am leaving everything we have. Let’s end this relationship.” Aniko at doon ay bumagsak ang kaniyang balikat.

Nasa ganoong posisyon kami nang marinig ko ang pagdating ni Daddy kaya naman sinugatan ko ang aking sarili at gamit ang gunting ay sinugatan ko ang aking braso at ganoon din ang aking muka. Nagawa ko pang guluhin ang aking buhok at kusa kong inilaglag ang sarili ko sa sahig at saktong pasok ni Daddy kaya naman hindi na nakaaksyon ng tama si Klint.

“What are you doing with my son!” Ani Daddy at akmang magpapaliwanag si Klint nang umiyak ako.

“Dad, he threatened me. He hurt me.” Pag-iinarte ko at naawa si Daddy kaya naman nasapak niya ng isa ang pobreng manloloko at kasunod no’ng ay pinadampot niya sa mga police si Klint.

“Don’t do this to me, Andrei.” Pagmamakaawa pa ni Klint at doon na siya dinala sa presinto.

— “Happy 6th year Anniversary, Klint. Sana nagustuhan mo ang regalo ko.” Sabi ko habang nakatingin sa kaniyang mga mata na noo’y may bahid ng pasa.

“H’wag mo na ring kaisipin si Jone dahil nilalamon na iyon ng hiya ngayon.” Natatawa kong sabi at pinakita ko sa kanya ang screenshots at short clips nilang dalawa na kalat na kalat sa social media.

“Baliw ka na, Andrei. Ba’t mo ginagawa sa’min ’to?” Tanong niya na may kataasang boses.

“Because I want the two of you to suffer hanggang pagsisihan niyong niloko niyo ako. Ang taong ni minsan ay hindi kayo pinakitaan ng masama. Users.” Sabi ko at doon ko napagtantong ito ang pinakamagandang regalong naibigay ko sa kaniya.

Ang mukulong dahil sa drugs at ang masira sa maraming tao dahil sa video scandal.

Wakas..