DISCLAIMER & WARNING

…

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, events, and incidents are the product of the author’s imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or events is purely coincidental.

The story contains fictional incest . Remember that I am not a professional yet in the field of medicine, so some information may not be accurate, but I did my research. It also involves many adult and mature scenes between a guy and men that may not be suitable for young or other audiences.

Please read at your own risk.

Strictly check the tags before reading.

You’ve been warned.

[MxM]

BLINK 00

“Hoy! Ang ingay niyo! Kaaga aga ’yang videoke niyo na naman ang nambubulabog sa amin!” sigaw ng isang ale sa kapitbahay niya.

Isang tipikal na pangyayari lang sa Barangay Hinagpis . Matao ang lugar dito, halos lahat maiingay at walang pakialam sa sasabihin ng iba.

May makikita ka sa kalyeng nag iinuman at nag susugal kahit umaga at tanghaling tapat pa ’yan, wala silang pinipiling oras at lugar sa kanilang mga bisyo.

“Shot!” sigaw ng isang tambay na nag iinuman.

“Oh Javier tagay mo na!”

“Akin na!” sagot naman ni Javier.

Si Javier Sandoval ay kilalang tambay at basagulero sa Brgy. Hinagpis. Halos lahat ng tao dito ay kilala siya dahil sa ugali nitong mainitin ang ulo. Pero kahit na ilang beses na siyang may nakaaway ay hindi siya dito mapaalis.

Sino ba naman kasi ang gustong paalisin ang isang tulad niya. Sobrang gwapo nito. Kapag una kayong nagkita ay aakalain mong isa siyang modelo. Ang kayumanggi niyang kutis at ang taas niyang nakaka intimida.

Ang manly niyang itsura ang nagpapahiyaw sa kababaihan at binabae dito sa barangay nila. Isama mo pa ang halatang umbok na kay laki kapag siya’y nakaupo o naglalakad.

“Pre siya nga pala, balita ko may medical mission daw diyan sa covered court sa makalawa. Pa check up mo kaya si Lucio.” sabi ng isa.

“Pakialam ko sa putanginang ’yon! Walang kwenta. Ni hindi mapakinabangan, nagmana ba naman sa lahi ng nanay niya.” galit niyang saad sabay tungga ng alak.

Si Javier pala ay may isang anak, si Lucio Sandoval . May kapansanan si Lucio sa kaniyang mga mata. Simula nang ito ay ipinanganak ay hindi na siya nakakakita.

Kasabay din ng pagkaanak sa kaniya ay iniwan sila ng nanay niya. Kaya ganon nalang ang galit ng tatay niyang si Javier.

Kaya lahat ng galit niya sa mundo ay ibinubuhos niya sa anak niyang si Lucio. Sagana ang bata sa bugbog ng tatay pero buti nalang ang lola niyang si Aling

Mirasol ay sa kanila na tumutuloy. Siya ang nag aasikaso sa apo niyang may kapansanan.

“Grabe ka naman sa bata pre! Kita mong ang bait bait ng anak mo ni hindi lumalabas!” pang aasar ng isa at tumawa naman ang iba.

Tila hindi hindi naman nagustuhan ni Javier ang narinig niya. Hindi kasi lumalabas ang anak niyang si Lucio dahil sa kapansanan nito. Nagkukulong lang ito sa loob ng bahay nila.

“Aba tangina mo pala eh!” sabi ni Javier at akmang susugurin ang nagsabi. Mabuti na lamang ay nahawakan siya ng iba niyang kainuman.

“P-Pre naman… Nagbibiro lang ako.” takot na sabi ng lalaki. Alam niya kasing wala siyang laban kay Javier.

“Ayos ayusin mo tabas ng dila mo! Kahit ganon ang anak ko, mas maayos pa siya sa anak mong nangangamoy na!” ganti ni Javier. Hindi naman na umimik ang lalaki at umalis nalang ito.

“Anak ko pa tinalo ng gagong ’yon… Eh alam naman nating lahat yung anak niya ay ang asim ng amoy.” natawa naman ang ibang kainuman ni Javier.

….

Naglalakad na pauwi si Javier. Kahit nakainom na siya ay nakakapaglakad pa rin ito ng maayos. Grabe ang angas nito habang naglalakad, umaapaw ang charisma nito.

“Javier~” narinig ni Javier na may tumawag sa kaniya kaya napalingon siya.

“Oh Linda anong kailangan mo?” maangas niyang tanong.

“Bakit naman ang init ng ulo mo papa Javier… May alam ako kung pano mawawala ’yang init ng ulo mo.” malanding sabi ng babae.

“Tigil tigilan mo nga ’ko, Linda. Baka nakakalimutan mo nung nakaraan ganyan ka rin, pero nung andon na tayo mangiyak ngiyak ka tapos sasabihing hindi mo ako kaya.” sagot ng lalaki.

“Ang laki mo kasi… Pero promise kaya ko na ngayon!” paglilinaw ng babae.

Si Linda pala ay kilalang puta sa barangay nila. Halos lahat ata ng gustong magpalipas oras ay sa kaniya pumupunta. Pero kahit na marami nang nakatikim sa kaniya, si Javier pa rin ang hinabol habol niya.

“Wala ako sa mood para diyan, pupuntahan nalang kita kapag tinamaan ako.”

“Hmmp! Ano ba yan…. Pero sige na nga. Malakas ka naman sa’kin eh.” kinikilig na sabi ni Linda.

Natawa naman si Javier at nagpatuloy nalang sa paglakad. Makalipas ang ilang sandali ay nakarating na siya sa bahay nila. Dalawang palapag ito. Naipundar niya ito dahil may trabaho siya dati.

Pumasok na siya at nakita niyang ang anak niyang si Lucio ay mahimbing na natutulog sa sofa. Pinuntahan niya ito. Nagulat pa si Javier nang makita niya ang itsura ng anak niya.

Ang anak niya kasi ay bahagyang nakataas ang damit, kaya naman malaya niyang napagmasdan ang kutis nito. Sobrang puti at kinis. Napatingin naman siya sa mukha nito.

Sobrang gandang lalaki kasi ng anak niya. Kahit na may kapansanan ang anak niya ay hindi mo maikakaila ang alindog nitong nakakahumaling.

Napailing naman si Javier sa naisip niya. Lumayo na siya at pumunta sa may mesa nila. Tiningnan niya kung may ulam sila pero nakita niyang wala kaya naman sinipa niya ang upuan kung saan natutulog ang anak.

“Hoy!!! Gumising ka diyan!” sigaw niya sa anak niya.

Napabalikwas naman ng bangon si Lucio. Halos mataranta ’to. Kahit ilang taon na silang magkasama ay hindi pa rin masanay ang binata sa ugali ng tatay niya.

“B-Bakit ho p-pa…” kinakabahan niyang sabi.

“Anong bakit ha!? Ang putang ’to! Bakit wala ditong pagkain ha? Bulag na nga wala pang silbi!” galit na saad ni Javier.

Halos mapaiyak naman si Lucio sa sakit na sinabi ng papa niya. Kahit na totoo yung sinabi ng tatay niya ay hindi niya pa rin kayang hindi masaktan. Para din kasi sa kaniya ay wala rin siyang silbi.

Natigil ang panenermon ng tatay niya nang marinig niya ang pagbukas ng pinto. Kahit na hindi siya nakakakita ay malakas naman ang pakiramdam ni Lucio. Halos alam niya rin kung sino ang dumating base sa yabag nito. Dahil rin siguro nasanay na siya.

“Ano nanaman ’to Javier!? Pinapagalitan mo na naman yang anak mo!” galit na sabi ng lola ni Lucio na si Aling Mirasol.

“Sino ba kasing hindi magagalit ma! Tingnan mo walang pagkain at itong kupal na ’to nagawa pang matulog.” sagot ni Javier.

“Yan! Inuuna mo na naman ’yang init ng ulo mo. Hindi ka muna nagtatanong. Oh heto, kumain kana dyan!” abot ni aling Mirasol ng pagkain kay Javier. Pumunta naman ang lalaki sa kusina para kumain.

“Apo…. Ayos ka lang ba? Hindi ka ba sinaktan ng magaling mong tatay?” tanong ng matanda sa apo niya.

“H-Hindi naman po, lola.” maikling tugon ni Lucio. Napansin naman ng matanda na halos maiyak na ang apo niya, kaya naman niyakap niya ito.

Kasabay ng pagyakap ng lola sa apo niya ay siya namang pagtulo nang luha ng bata. Kung kanina ay kaya niya pang pigilan, ngayon hindi na. Humihikbi na si Lucio dahil sa masasakit na salitang binitawan ng tatay niya.

Alam niya namang nakainom ang tatay Javier niya pero kahit nakainom man o hindi, alam niyang galit ito sa kaniya. Sa isip ni Lucio ay isa siyang walang kwentang nilalang.

“Tama na apo…. Andito lang ang lola.”

“Sus! Nag inarte na naman yan!” rinig nilang sigaw ni Javier mula sa kusina.

“Huwag mo nalang pansinin yung sinabi ng papa mo, alam mo naman na lasing siya diba…” sabi ni aling Mirasol. Tanging tango lang ang sinagot ni Lucio.

“Siya nga pala apo… Nalaman kong may medical mission daw diyan sa covered court sa makalawa. Ipapatingin kita don.” masayang balita ng matanda.

“Talaga po!?” dahil sa narinig ni Lucio ay parang nabigyan siya ng pag asa.

“Oo apo… Sasamahan kita ’don. ’Wag tayong mawawalan ng pag asa. Alam kong gagaling ka rin…” napangiti naman si Lucio.

“Yan ka na naman ma… Pinapaasa mo lang ’yang si Lucio sa mga pinag gagawa mo.” singal ni Javier.

“Ano ba Javier! Kung nawalan ka na ng pag asa, ’wag mong idamay ang anak mo.” sagot ng matanda.

“Bahala nga kayo diyan!” sagot ni Javier sabay akyat sa kwarto niya.

….

“K-Kap… Pwede ho bang itigil niyo muna yang ginagawa niyo… Mag uumpisa na ho kasi yung webinar niyo.” sabi ng lalaki.

“Ano naman kung magsisimula na? Virtual lang naman yan, hindi naman nila makikita kung anong ginagawa ko.” sagot naman ni Kapitan Rico.

Si Kap. Rico ay ang kapitan sa brgy. Hinagpis. Siya ang namamahala at namumuno sa lugar. Sikat rin siya hindi dahil sa katungkulan niya kundi dahil sa kaniyang dating. Hindi rin kasi magpapatalo ang lalaki pagdating sa kagwapuhan.

Mas kilala nga palang tawag kay Kap. Rico ang kap. Daks. Ang tunay kasing pangalan ni kapitan ay Rico Dakila, pero hindi lang dahil do’n kaya siya tinawag na kap. Daks. Tinawag rin siyang ganon dahil sa mala halimaw sa laki nitong burat.

Lalo na kapag rumoronda siya at masikip na pantalon ang suot niya. Litaw na litaw ang hulma ng alaga niya. Kaya naman bawat mapatingin sa kaniya ay napapatulala.

“Naka join na ho, kap.” sabi ng isa at umalis rin.

Habang may webinar or virtual meeting si Kap. Rico ay may kababalaghan siyang ginagawa. May isang lalaki ang nasa ilalim ng lamesa niya at subo subo nito ang burat niya.

“Sige bata…. Subo lang nang subo…” nasasarapan niyang sabi. Kahit na hindi masubo ng lalaki ang buo niyang ari ay wala naman siyang choice.

Kapag tinamaan ka talaga ng libog ay tatamaan ka. Hinawakan na ni Rico ang ulo ng lalaki at diniin sa ari niyang sintigas na ng bakal.

“Ganito kasi bata…. Lamunin mo ng buo! Ughhhh…”

“Nghhhh.” ungol ng lalaki.

Binabayo na ni Kap. Rico ang bunganga ng lalaki. Wala siyang pakialam kung nasasaktan o kakapusin na sa hangin ang lalaki, ang mahalaga sa kaniya ang makaraos siya at labasan.

“Kapitan Rico, andyan ka ba?” nahinto saglit ang ginagawa nila dahil sa pag tawag ng isa sa ka- online meeting niya.

“….andito ako.” maikling tugon ni Rico.

“Good, akala namin hindi ka umattend kap. So ayun na nga… Tutuloy na natin ang medical mission diyan sa barangay niyo. Pumayag na kasi yung mga doctor at nurse na mag volunteer sa medical mission.” paliwanag ng kausap ni Rico.

“Hmmm… Ganon baaahhh? Maganda ’yan. Siguradong matutuwa mga tao ditohhh.” pigil ungol ni Kap. Rico nang maramdaman niya ang pagsuso ulit ng lalaki sa kargada niya.

“Kap. Ayos ka lang?”

“ O-Oo… Ayos lang.“ sagot ni Kap. Rico. Nang ma off ulit niya ang mic, ay sinagad niya agad ang burat niya sa bibig ng lalaki.

“Hayop ka ah! May balak ka bang ipahuli tayo! Puta ka talaga.” galit niyang sabi. Kasabay nito ang pagbilis ng ritmo ng pagbayo niya. Halos mabilaukan at mangiyak ang lalaki sa bilis ng pagkantot ni Kapitan Rico.

Ilang minuto ang tagpo nilang ganon. Halos umingay na ang lamesa sa lala at rahas ni Kap. Rico. Tagaktak na rin ang pawis nito, kaya naman ang suot niyang polo ay medyo nabasa na.

“Tang ina mo…. Lalabasa na! Lunukin mong lahat!- shittttt ugghhnghh!” ungol niya sabay pakawala ng malapot niyang katas. Ang lalaki naman ay halos imumog ang tamod ni Kapitan Rico dahil sa dami nito.

“Kap. Rico, paki open na ho yung camera. Mag picture taking muna tayo as proof.” rinig niyang sabi sa webinar.

Hindi niya na inayos ang sarili niya at kaagad niyang binuksan ang camera. Tumambad sa ibang tao ang pawisang katawan ni Kap. Rico. Kung ibang tao ang makikita mong pawisan ay parang maiilang ka, pero kung si Kap. Rico ang makikita mo ay paniguradong mag iinit ka.

“Pawisan tayo kap. Ahh.” kantyaw ng isa.

“Nag workout kasi ako habang nag meeting, i hope you don’t mind.” swabeng sagot ni Rico.

“Oo naman kap! kaya hanga kami sayo eh…. Inaalagaan mo ’yang katawan mo.”

Nang matapos na ang webinar ay siya ring pag ayos ni Rico sa katawan niya. Ipinasok niya na ang ari niyang malaki kahit natutulog pa sa kaniyang brief.

Napansin niyang wala na ang lalaking sumubo sa kaniya. Mukhang nakalabas na. Napangisi naman si Rico dahil nakapagparaos na naman siya.

Nakita niya ang tambak na folder at files sa lamesa niya. Inayos niya ’to kasi nagulo nila ’yon habang gumagawa ng makamundong bagay.

Nakita niya ang mga file pala na ’yon ay para sa mga beneficiary ng kanilang lugar. Siya kasi ang nautusan na magpasa ng mga ito sa office ng mayor. Napukaw ang atensyon niya ng makita niya ang asul na mata.

Natulala siya sa ganda nito. Napansin niyang may nakasulat dito, nabasa niyang may kapansanan pala ito at hindi ito makakita. Pinagmasdan ni Rico ang picture ng lalaki at binasa ang pangalan.

“Lucio Sandoval…..”

BLINK 01

I. Liwanag sa dilim

“Wohooooooo!”

“Go Marcus!”

“Go Papa Marcus!”

Maingay na sigaw ng mga taga brgy. Hinagpis. Nagsimula na kasi ang liga sa kanilang lugar. Ang taong isinisigaw naman nila ay ang binatang si Marcus.

Si Marcus ay kilala sa pagiging magaling nito sa basketball, may kumakalat rin na chismis na may kumukuhang isang sikat na unibersidad sa kaniya ngunit tinanggihan ito ng binata.

Sino ba naman kasi ang hindi bibilib kay Marcus. Masipag, mabait, magaling maglaro, at higit sa lahat umaapaw ang kagwapuhan. Kaya nga madaming gustong makipagkaibigan sa kaniya.

Pero kahit na madaming gustong makipagkaibigan sa kaniya ay wala siyang pinapansin dito, bukod sa isa niyang matalik na kaibigan na si Lucio.

Para kasi sa kaniya, gusto lang siya makilala ng mga tao dahil sa kanyang itsura. Pero si Lucio ay iba, alam ni Marcus na hindi naka-kakita si Lucio kaya hindi nito alam ang itsura niya.

Ibig sabihin hindi bumase si Lucio sa itsura ni Marcus. Naging bukal sa loob niya ang pagiging magkaibigan nila. Kaya ganon na lamang ang pagpapahalaga ni Marcus kay Lucio.

“Last 30 seconds nalang, Pre!” sabi ng isang lalaki kay Marcus.

“Sige, ako ng bahala.” maikling sagot ni Marcus.

Naging mainit ang laban ng grupo nila Marcus at kabilang barangay. Kabado rin ang mga manonood sa nangyayari. Nang maagaw ni Marcus ang bola ay siya namang hiyawan ng mga tao.

“Wahhhhhhh!”

“Ishoot mo!”

“Tirahin mo ’ko Marcus! Este Itira mo!”

Kanya kanyang sigawan ang mga tao. Halos lahat ng tao ay nakatingin lang kay Marcus. Inaantay nila ang gagawin ng binata.

“Last 10 seconds!”

Matindi ang pagbabantay na ginagawa ng mga koponan mula sa kabilang barangay. Pero hindi na nag aksaya ng oras si Marcus. Nagpa kawala siya ng isang 3-point shoot.

Halos lahat ay nakatingin sa bola, inaantay kung makakapasok ba ito o hindi. Laking tuwa ng mga tao nang makapasok ito. Halos kasabay lang ng pag shoot niya ang buzzer.

“Yessssss!”

“Wahhhhhhh!”

“Anggg galing mo Marcusss!”

Tili, sigaw at talon. ’Yan ang pinag gagawa ng mga tao dahil nanalo ang barangay nila. Dinumog naman ng mga tao si Marcus. Hindi niya na alam kung masaya lang talaga ang mga tao o gusto lang nila makahipo.

Nararamdaman kasi niya na may ilang humahawak at humahaplos sa pawisan niyang katawan. Pero hindi niya na ito binigyan ng malisya.

“Congrats!” sigaw ng mga tao.

“Lakas mo talaga pre! Muntik na tayo don.” sabi naman ng isa sa kagrupo niya.

….

Nakatambay na ang grupo nila Marcus sa isang tindahan. Inilibre kasi sila ng tindera ng softdrinks. Nagkukwentuhan sila at ang iba pa ay nanghinayang dahil sayang daw hindi sila nakipagpustahan.

Pagkatapos nilang tumambay don ay nagkayayaan naman ang grupo na pumunta sa bahay ng isa sa kalaro nila, doon daw sila mag celebrate.

“Pass ako, pre.” sabi ni Marcus.

“Ano ba yan pre! Pass ka na naman.” hiyaw ng isa.

“Hayaan niyo na ’tong si Marcus, alam naman natin kung saan ’to pupunta.” sabi ng isa at sabay akbay sa binata.

“San pa nga ba… Syempre don kay Cio….” sabi ng lalaki na halatang may pang aasar pa sa tono ng pananalita nito.

“Huh? Sinong Cio? May pinopormahan na ba ’tong si Marcus?”

“Bobo! Cio, palayaw ni Lucio ’yon. Yung anak ni Kuya Javier.” paliwanag naman ng isa.

“Bahala na nga kayo mag talo diyan. Una na ’ko.” natatawang paalam ni Marcus at nagsimula na rin siyang maglakad paalis.

“Pre! Hinay hinay lang ah. Maselan ’yon!” Pahabol na kantyaw ng isa.

“Gago!” sagot ni Marcus habang may ngiti sa labi.

….

Nang makarating siya sa tapat ng bahay nila Lucio ay nakita niyang lumabas ng pintuan si Javier. Kita niya ang pagkunot ng noo ng lalaki.

“Oh Marcus anong ginagawa mo dito?” tanong ni Javier sa binata.

“Ah pupuntahan ko lang po si Lucio, Kuya Javier. Bibigay ko rin po ’to.” sagot naman ni Marcus sabay angat ng bote ng softdrinks.

“Akala ko may liga laro kayo sa liga? Tapos na ba?”

“Oo tapos na po, panalo ho kami.” saad ni Marcus.

“Oh congrats kung ganon. Andyan si Lucio sa loob, mabuti pa nga samahan mo muna ’yan. May lakad rin kasi ako.” sabi ni Javier sabay tapik sa balikat ni Marcus at tuluyan nang umalis.

Napa iling nalang si Marcus. Alam niya kasi kung saan na naman pupunta ang tatay ni Lucio, sa inuman na naman. Pinihit niya na ang doorknob sabay pasok sa loob.

Naabutan niya ang binatang si Lucio na nakikinig sa isang musika sa radio. Naglakad naman siya at pinipilit na walang ingay ang bawat hakbang niya.

Pagkadating niya sa likod ni Lucio ay bigla niya itong niyakap. Napaigtag naman sa gulat si Lucio. Halatang hindi niya narinig ang pagpasok ng binata.

“HAHAHHAHAHA Cio ako lang ’to.” saad ni Marcus kasabay ang pagtawa.

“Hindi nakakatawa, Marcus ha! ’Wag mo nang uulitin yon. Bukod sa nakakagulat ay baka mamaya ibang tao na pala yung pumasok sa loob ng bahay hindi ko pa alam.” paliwanag ni Lucio kay Marcus.

“Opo… Sorry na…” panlalambing ni Marcus kay Lucio. Kung iba ang makakakita sa pananalita ni Marcus ay pagkakamalang magkasintahan ang dalawa.

“Pumunta lang naman ako dito kasi gusto kong sabihin na nanalo kami!” masayang balita ng binata.

“Ganon ba? Sayang hindi ko napapanood mga laro mo….” malungkot na pahayag ni Lucio. Agad naman napansin ni Marcus ang pagkalungkot ni Lucio.

“Cio…. Kahit naman hindi mo ako napapanood or nakikita, alam kong suportado mo ako.” malumanay na sabi ng binatang si Marcus.

“Ang drama naman natin.” natatawang sagot ni Lucio.

“Oh eto.” sabi ni Marcus sabay dikit ng malamig na bote ng softdrinks sa pisngi ni Lucio.

“Ano ’to?”

“Softdrinks. Buksan ko ba?” tanong ni Marcus at tumango naman si Lucio.

Binuksan na ni Marcus ang bote at siya na mismo ang naglapit nito sa labi ni Lucio. Malalim ang titig niya sa mukha ng kaibigan.

Kung hindi ni Lucio sasabihin na bulag siya, ay hindi mo mahahalata. Ang asul na mata kasi nito ay nakakabighani, para kang hihigupin.

Bahagyang itinaas na ni Marcus ang bote para makainom na si Lucio. Pinagmasdan niya ang bawat pag lagok ni Lucio. Ang labi ni Lucio ay nangingintab dahil sa inumin.

Napalunok naman nang wala sa oras si Marcus. Hindi niya alam kung bakit siya nag iinit. Pilit niyang iwinawaksi ang mahahalay na kaniyang naiisip.

“Ehem! Balita ko Cio may medical mission daw diyan sa covered court bukas. Samahan ba kita?” pag iiba ni Marcus sa usapan.

“Ah oo. Nasabi na sakin ni Lola yon. Kaso…. Nag aalangan ako kung pupunta ako. Baka kasi….” nag aalangang sabi ni Lucio.

“Cio… ’wag tayong mawalan ng pag asa. Lalo ka na, ’wag kang mawalan ng pag asa na gagaling ka. Kasi naniniwala ako na maka-kakita ka pa.” pagbibigay katiyakan ni Marcus sa kaibigan niya.

“Para makita mo rin ’tong gwapo kong mukha.” dagdag pa ni Marcus para gumaan ang pakiramdam ni Lucio.

“Siraulo.” natatawang sabi ni Lucio.

“Ay hindi naniniwala?”

“Ewan ko sayo, Marcus.” nakangiti na ngayon si Lucio.

Kinuha naman ni Marcus ang dalawang kamay ni Lucio. Parang nagtaka pa nung una ang binata pero hinayaan niya nalang. Inilagay ni Marcus ang kamay ng kaibigan niya sa mukha niya.

Pinapahawakan niya ang bawat parte ng mukha niya. Gusto niyang iparamdam kay Lucio ang itsura niya. Maingat naman si Lucio sa paghawak sa bawat sulok ng mukha ni Marcus.

“Ano naniniwala ka na sa sinabi ko?”

“O-Oo na..” utal na sagot ni Lucio sa kaibigan.

“Diba nanalo kayo sa liga? Bakit andito ka pa? Wala bang celebration?” pag iiba ni Lucio sa usapan.

“Ayaw mo bang andito ako?” parang nagtatampong sabi ni Marcus.

“Oo.” pang aasar naman ni Lucio. Pinisil lang ni Marcus ang ilong ni Lucio at nagsalita.

“Meron pero nagsabi na ako sa kanila na pass muna ako. Bukod sa pagpunta dito, may lakad rin kasi ako.” paliwanag ni Marcus.

“Saan naman?”

“Si mama kasi nagpapasama sa palengke. Kailangan niya ng magbubuhat para don sa pinamili niya. Sayang naman kung hindi ko gagamitin ’tong mga muscles ko.” pagmamayabang ng binata kay Lucio.

“Grabe ang hangin talaga….” pang aasar ulit ni Lucio.

“Anong mahangin ha? Hawakan mo kaya para maramdaman mo.” sabi ni Marcus sabay kuha ulit sa kamay ni Lucio at inilagay ito sa biceps niya.

Naramdaman naman ni Lucio ang malaki nitong braso. Totoo nga ang sinasabi ng kaibigan niya. Hindi ito sobrang laki at hindi rin maliit, kumbaga sakto ang laki ng braso nito.

Bahagya naman namula si Lucio sa ginawa ng kaibigan niya. Makalipas ang ilang sandali ay binawi niya na ang kamay niya. Natigil ang ginagawa niya nang may marinig siyang tunog na mula sa isang cellphone.

“Lucio… Una na ’ko ha. Nag text na kasi si mama, samahan ko na raw siya.” paalam ni Marcus.

“Osige. Mag ingat kayo don.” sagot naman ni Lucio.

“Ano gusto mong pasalubong?” tanong ng binata.

“Sira ’wag na, Marcus.” saad ni Lucio.

“Bahala ka hindi ako aalis dito kapag ’di ka nagsabi kung anong gusto mong pasalubong.” pagmamatigas ni Marcus.

“Parang sira naman ’to. Pero sige na nga…. Gusto ko ng buko juice.” sagot ni Lucio. Narinig niya naman ang bahagyang pagtawa ni Marcus.

“Bakit anong nakakatawa?” naguguluhang tanong ni Lucio.

“Ah wala… Mahilig ka pala sa BJ?” tanong ni Marcus. Sa tono ng pananalita niya ay parang may gusto siyang ipahiwatig.

“Bj?”

“Buko juice.” sagot agad ni Marcus sa tanong ng kaibigan niya. Nakita niya naman ang pagtango ni Lucio.

“Sige bibilhan kita ng buko juice basta sa sunod ako naman i-bj mo, este ako naman bilhan mo ng bj.” diretsong sagot ni Marcus.

Napatanong naman sa sarili si Lucio kung ganon na ba ang tawag ngayon ng mga tao sa buko juice. Kahit na naguguluhan si Lucio ay sumagot nalang siya, baka kasi inaantay na si Marcus ng nanay niya.

“Oo na i-bj kita o bibilhan din kita basta kung ano mang tawag ’don. Dami mo kasing alam Marcus!” reklamo ni Lucio.

Napangiti naman ng todo si Marcus sa narinig niya. Bago siya umalis ay lumapit muna siya kay Lucio at niyakap ito. Wala na siyang pakialam kahit medyo basa na ang damit niya dahil sa pag lalaro kanina.

“Una na ’ko ha~ at tsaka nga pala, sasamahan kita sa pagpunta sa medical mission.” sabi ni Marcus habang yakap yakap si Lucio.

“Okay… Pwede ka na bang bumitaw? Basa ka kasi, siguro pawis ’yan no dahil sa paglalaro niyo? Yuck layo ka nga.” pagbibiro ni Lucio.

“Anong yuck ha? Marami kayang gustong umamoy sa’kin.” saad ni Marcus.

“Edi weird sila!” inosenteng sagot ni Lucio.

“Kulit mo talaga at ang cute .” sabi ni Marcus pero ibinulong niya lang yung huli niyang sinabi.

Matapos makapag paalam ni Marcus ay lumabas na rin siya sa bahay nila Lucio. May ngiti na naman sa labi niya dahil nasilayan niya na naman ang mukha ng kaniyang kaibigan.

….

“Magandang tanghali po, Kap. Daks!”

“Good afternoon po! Kap!

“San lakad natin niyan? Kap. Rico.”

’Yan ang mga sinasabi ng mga nakakasalubong ni Kap. Rico sa kalye. Naglalakad kasi siya ngayon upang tingnan kung naayos na ba ang lugar kung saan magaganap ang medical mission bukas.

Tanging pag tango lang ang sagot ni Rico sa mga bumabati sa kaniya. Mainit kasi ang ulo niya dahil sa dami ng utos ng mga nakakataas sa kaniya.

Alam niya naman na obligado siyang gawin lahat ng ’yon dahil sa katungkulan niya. Pero kasi parang inaabuso ng iba yung kabaitan niya.

“Ano okay na ba ang lahat? O may kailangan pa kayo?” tanong ni Kap. Rico sa mga nag aayos.

“Ah wala na po kap. Maayos naman na po lahat. Bale po mamaya maglilibot na rin kami sa buong barangay para i announce yung medical mission bukas.” mahabang paliwanag ng isa.

“Sige. Kung may kailangan pa kayo sabihan niyo lang ako.”

“Salamat po, kap!” sabay sabay na sabi ng mga nag aayos.

Paalis na sana si Rico at papunta na siya sa may karinderya kung saan siya manananghalian nang may humarang sa kaniya sa may eskinita. Bigla kasing sumulpot ang lalaking sumubo sa burat niya nung isang araw.

“Musta kap. Daks~.” sabi nung lalaki.

“Anong kailangan mo?” seryosong sabi ni Kapitan Rico.

“Kap. naman parang ang init ng ulo ah…. Subo ko ba ulit para gumaan pakiramdam mo?” saad ng lalaki at matapang na hinawakan ang malaking umbok sa pagitan ng hita ni Rico.

Bahagyang nagulat si Rico sa ginawa ng lalaki. Naramdaman niya pa ang pag pisil nito sa pabakat niya. Kaagad niyang hinawakan ang dalawang kamay ng lalaki at itinulak ito sa may pader.

“Nasisiraan ka na ba ng ulo ha!? nakita mong nasa labas tayo. Kapag may nakakita sa akin, paniguradong matatanggal ako sa pwesto!” mahinang bulong ni Kap. Rico pero puno ng inis.

“Chill lang kap. Walang maka-kakita sa atin dito. Kaya hayaan mo lang ako~.” sabi ulit ng lalaki at akmang hahawakan ulit ang kargada ni Rico. Buti nalang ay mas malakas si Kap. Kesa sa lalaki.

Hindi inaasahan ng lalaki ang sumunod na ginawa ni Kap. Rico. Nagulat kasi siya nang bigla siyang hawakan ni Rico sa leeg. Medyo mahigpit pa ang pagkakasakal ng kapitan sa kaniya.

“Ang ayoko sa lahat ay yung hindi nakikinig sa’kin…. subukan mo pa ’kong punuin at may kalalagyan ka talaga sa akin.” pagbabanta ni Rico sa lalaki.

“Eto gusto mo diba? ’Tong alaga ko? Puta ka! Pinatikim ka lang ng isang beses hinahanap hanap mo agad.” dagdag pa ni Rico sabay diin ng burat niya sa lalaki.

Tinatakam niya ang lalaki at epektibo naman ’to. Parang naglalaway na kasi ang lalaki nang maramdaman niya ang ari ng Kapitan. Inipon rin ni Rico ang laway sa bibig niya at sabay dura sa mukha ng kawawang lalaki.

Dahil sa wala siya mood at inis siya sa ginawa ng lalaki ay iniwan niya ito ng nag iisa at naglakad na paalis. Kinuha ni Rico ang panyo sa bulsa niya at pinunasan ang kaniyang mga kamay.

Isa din pala sa dahilan kung bakit ayaw niya magpatikim ulit sa lalaki ay dahil sa kaniyang pananaw. Kapag kasi natikman niya na ang isang putahe ay ayaw niya na ulit ’tong tikman.

Para kasi kay Kapitan Rico, hindi niya dapat ulitin ang pagtikim sa isang tao unless masasarapan siya dito.

Wala pa kasi siyang nakikilala at natitikmang tao na hahanap hanapin ng sistema niya. Pero mukhang ngayon, meron na…..

Dahil inaabangan niya ang pagkikita nila ng lalaking may asul na mata. Iniisip niya kung mas magiging maganda ba sa paningin niya ang lalaki sa personal.

“Makikita at makikilala na rin kita sa personal, Lucio…”

To be continued…

BLINK 02

II

.

Mumunting ingay

Mag a-ala una na ngayong araw at ramdam ni Lucio ang init kahit nasa loob pa siya ng bahay nila. Inaantay niya kasi ang lola niya at si Marcus. Ngayong araw kasi ang medical mission sa lugar nila.

Halo ang nararamdaman ni Lucio. Nakararamdam siya ng pagka excite sa medical mission na ’to dahil ito ang nagbigay sa kaniya ng panibagong pag asa. Pag-asang maka-kakita pa siya.

Kahit na masaya siya ay hindi pa rin niya mapigilang mag isip nang hindi maganda. Pumasok kasi sa isipan niya, paano kung sabihin don na hindi na siya pwedeng makakita pa.

Natigil ang pag iisip niya nang may marinig siyang lagabog na nagmumula sa itaas na bahagi ng bahay nila. Malamang ay galing ito sa kwarto ng kanyang ama na si Javier. Akala ni Lucio ay nagwawala na naman ang tatay niya.

Kaya hindi niya na ito pinansin pa, pero mas lalong lumakas ang ingay. Hindi lang ito basta ingay pero parang tunog ng mga nagla-laglagang bagay. Napabuntong hininga naman si Lucio at dahan dahang umakyat sa itaas.

Kahit na hindi siya naka-kakita ay kabisado na niya ang pasikot sikot sa bahay nila. Nasanay na kasi simula pa nung bata siya. Kaya naman hindi niya na kailangan nang pag alalay sa pag akyat at pagbaba.

Habang nararamdaman niyang papalapit na siya sa kwarto ng tatay niya, ay parang may naririnig siyang mumunting ingay …. Ingay na hindi niya maipaliwanag.

“A-Ahhhh… Bagalan mo lang, Kuya Javier~”

“Tumutuwad ka palang hayop ka…”

“Ang l-lakiiii shitttt…”

’Yan ang naririnig niyang ingay. Nasa tapat siya ng kwarto ng tatay niya kaya naman rinig na rinig niya ang boses ng Tatay Javier niya at……….

Isa pang lalaki. Hindi niya kilala kung sino ’yon dahil ngayon niya palang narinig ang boses. Madaming tanong ang pumasok sa isipan ni Lucio. Una na dito kung ano ang ginagawa nila sa loob ng kwarto.

Nakarinig na naman siya nang pagkalaglag ng mga gamit at kasabay nito ang tunog na ngayon niya pa lamang narinig. Para bang nagtatama ang dalawang bagay o katawan….

“Kuya Javier! Dahan dahan lang baka mahuli tayo ng anak mo-ngghhh.”

“Wala ’kong pakialam kung mahuli niya tayo! Hindi naman ’yon nakakakita! Kaya ’wag kang malikot. Hayop na pwet mo ’to nang hihigop!”

Kung kanina ay halatang nagpipigil ang boses ng tatay niya at ang lalaki sa loob, ngayon ay hindi na. Mas lumalakas na ang mumunting ingay na ngayon ay ungol na.

Parang napako naman sa kinatatayuan niya si Lucio. Hindi niya alam kung anong gagawin niya. Dapat ba siyang kumatok at tanungin kung okay lang ang papa niya o dapat ipagsa walang bahala niya na lamang ito.

Narinig niya ang pagtama ng isang bagay sa pader. At doon narinig niya ang sunod sunod na ingay. Mabilis ito at para bang nagmamadali. Umalingawngaw ang marahas na ginagawa ng kanyang ama at lalaking hindi niya kilala sa loob ng kwarto.

“Anoohhh! Masarap ba!? Pakantót ka palang puta ka!”

“Tang inahhh! A-Ahhh diyan kuya Javier!”

“Makati ba dito? Sige kakamutin natin ’yang kati sa loob mo.”

Nakailang lunok ng laway si Lucio. Gulong gulo siya sa nangyayari. Nanginginig siyang bumaba ng hagdan. Napag desisyonan niyang umalis na sa tapat ng kwarto ni papa Javier niya.

Maraming katanungan ang tumatakbo sa isip ni Lucio. Isa na dito ang kung ano ang ginagawa ng tatay niya. Pilit niya nalang iwinawaksi ang narinig niyang ingay at inantay nalang ang kanyang lola at si Marcus na dumating.

….

“Lalabas naaahh! Tang ina! Saan ko ipuputok!?” tanong ng barakong si Javier.

“Ahh…… S-Sa loob kuya Javier! Buntisin mo ’ko!” tirik matang sabi ng lalaki dahil sa sarap nang pambaboy sa kanya ni Javier.

“Tinira lang kita ng isang beses magpapabuntis kana agad! Puta ka talaga! Lalabas naaaaahhh-ngghhh ugh.”

Pagkasabi ni Javier non ay siya namang pagbulwak ng masagana niyang gatas sa tumbong ng lalaki. Ramdam naman ng lalaki ang dami ng tamod na pinakawalan ni Javier.

“…….” tanging pag hinga lang nila ang namutawi sa paligid.

“Salamat kuya Javier….” sabi ng lalaki.

“Pasalamat ka nasa mood ako. Oh siya lumabas ka na. Ayokong may nagtatagal na ibang tao dito sa bahay namin.” sabi ni Javier.

Tumayo naman ang lalaki at pinulot ang mga damit na nagkalat sa sahig. Inayos niya rin muna ang lahat ng kalat na ginawa nila. Pagkatapos non ay nagbihis na siya.

Sinabihan kasi siya ni Javier na doon nalang sa bahay nila siya mag linis ng katawan. At para din daw maramdaman ng lalaki ang katas ng barako na nasa loob ng pwet niya habang naglalakad ito.

Hinatid naman ni Javier ang lalaki pababa. Hindi na siya nag atubiling mag bihis pa, ang tanging ginawa niya lang ay nagpunas siya sa katawan. Kaya naman naka display ang hubo’t hubad niyang katawan na kay sarap sambahin.

Narinig naman ni Lucio ang mga yabag ng mga taong pababa ng hagdan. Awtomatikong pumasok sa isipan niya na siguro ang tatay at yung lalaki ang pababa.

“Kuya Javier? Pwedeng magtanong?” dinig ni Lucio na sinabi nung lalaki.

“Ano?” walang ganang sagot ng ama niya.

“Mauulit pa kaya natin ’to?” nahihiyang sabi nung lalaki.

“Kakatikim mo lang ngayon, ’yan agad nasa isip mo? Umuwi ka na.” ayun lang ang isinagot ni Javier.

Pagka sabi niya non ay kusang lumabas ang lalaki. Parang hindi kasi niya nagustuhan ang sagot ni Javier. Si Javier naman ngayon ay nakatingin na kay Lucio na nakaupo sa may sofa.

“Oh? Ba’t ganyan mukha mo?” tanong ni Javier sa anak niya.

“W-Wala ho…” sagot naman ni Lucio. Narinig ni Lucio ang paglapit ng tatay niya sa harapan niya. Nang nasa harapan niya na ito ay isang napakatapang na amoy ang nalanghap niya. Lalaking lalaki ang amoy na ito.

Ang hubo’t hubad naman na katawan ni Javier ay itinapat niya sa nakaupong si Lucio. Hindi naman siya malapit sa anak at hindi rin malayo. Pero malamang sa malamang ay maamoy ni Lucio ang katas niya. Napangisi naman si Javier sa ginawa niya.

“Ang sabi ko bakit ganyan mukha mo? Parang biyernes santo.”

“Wala po ’pa…” maikling tugon ni Lucio. Hindi naman nagustuhan ng ama niya ang sinagot niya.

“Isa.” puno ng awtoridad na sabi ni Javier.

“Dalawa. Lucio alam mong ayaw kong pinag hihintay ako. Tinatanong kita, kaya sumagot ka.” may diing sabi ng tatay Javier niya.

“Kinakabahan lang po ako don sa medical mission…” hindi naman pagsisinungaling ang ginawa ni Lucio dahil totoo rin naman ito.

“Yung lola mo kasi ang kulit! Isama mo pa ’yang si Marcus. Pinapaasa ka lang ng mga ’yon.” walang prenong sabi ni Javier sa anak niya.

“Hindi naman po sa ganon pa…. Hindi naman po ako nawawalan ng pag asa.” pag tatanggol ni Lucio sa lola niya at kay Marcus.

“Ah bahala nga kayo diyan! Mag sama sama kayo!” inis na sabi ni Javier.

Pero bago siya umalis ay humawak muna siya sa burat niya. May bakas pa kasi ng tamod niya, kinuha niya ito gamit ang daliri niya at ipinahid sa pisngi ni Lucio.

Naramdaman naman ni Lucio ’yon. Hinawakan niya ito at parang pinaglaruan sa daliri niya. Malagkit na likido ito at may matapang na amoy.

Hindi niya alam kung anong pumasok sa isip niya pero isinubo niya ang daliri niyang may malagkit na likido. Nang matikman niya iyon ay may kung anong init siyang naramdaman. Natigil ang pag iisip niya nang may marinig siyang pagbukas ng pinto.

“Oh apo kanina ka pa ba nag hihintay?” sabi ng Lola Marisol niya.

“Ah hindi naman po lola.”

“Cio! Nakakuha na kami ng number mo kung pang ilan ka sa icheck up.” masiglang sabi sa kanya ni Marcus.

“Talaga ba? Malapit na ba ako?” nabuhay ang diwa ni Lucio dahil sa narinig niya.

“ Number 69 ka, Cio. Pero sinabihan na kami na pumunta na raw tayo don para walang sumingit sayo.“

“Siya nga pala apo, nasaan ang magaling mong ama.” tanong ng lola niya.

“Nasa taas po.”

“Hindi naman nagwala?”

“H-Hindi po…” muntik na niyang sabihin ang mga narinig niya kanina, buti nalang ay nagawa niyang pigilan ang sarili niya.

“Oh ano pang hinihintay natin!? Tara na Cio~” sabi ni Marcus. Halatang mas excited pa ang binata kesa kay Lucio.

Pagkasabi niya non ay inalalayan niya sa paglabas si Lucio. Nang makalabas na ay naramdaman ni Lucio ang init dahil sa sikat ng araw. Mas dinig niya na rin ang ingay ng mga taga Brgy. Hinagpis.

“Oh Aling Mirasol buti lumabas na rin ’yang apo mo. Sa may covered court ba kayo papunta?” tanong ng kapitbahay nila.

“Oo mare… Papatingnan ko ’tong apo ko.” sagot ng lola niya.

“Huwag kang mag alala Lucio, ramdam ko na maka-kakita ka pa.” natuwa naman si Lucio sa kanyang narinig.

“Oh sige mare, pupunta na kami.”

“Sige, ingat kayo. Pakaputi talaga niyan ni Lucio.” dagdag pa ng matandang babae.

Nagpatuloy na sa paglakad sila Lucio pero hindi pa sila nakakalayo ay narinig niyang magsalita ang kaibigan niyang si Marcus.

“Dito ka, Cio. Madami kasing tao baka mabangga ka.” naramdaman niya ang paghawak ni Marcus sa baywang niya. At inilapit siya sa binata.

“Bakit anong meron?” takang tanong ni Lucio.

“May mga nagbubuhat kasi. May bagong lipat ata dito.” sagot ni Marcus.

“Lipat bahay, apo. Mukhang may bago na naman tayong kapitbahay dito banda sa’tin.” sabi naman ng lola niya.

“Sana mabait.” yan lang ang nasabi ni Lucio.

Maya maya pa ay mas malakas at madami na ang naririnig niyang boses. Malamang ay nasa covered court na sila. Naramdaman niya ulit ang kamay ni Marcus na ngayo’y nasa balikat niya na.

“Dito na tayo, Cio.” bulong ng binata.

“Tara apo, upo na tayo.”

Nakaupo na sila ngayon. Habang si Aling Mirasol at Marcus ay sobrang excited, si Lucio naman ay medyo kabado. Napansin naman ’yon ni Marcus at hinawakan niya ang kamay ng kaibigan.

“Huwag kang kabahan, Cio. I’m sure maganda ang kakalabasan nito.” sincere na sabi ni Marcus.

Napatango nalang si Lucio. Wala nang atrasan ’to. Ang nasa isip nalang ni Lucio ay tatanggapin niya kahit ano man ang maging resulta ng pagpapatingin niya sa mga espesyalista.

“Hi Marcus~.”

“Marcus!”

Narinig yan ni Lucio. Mukhang sikat nga talaga sa kanila ang kaibigan niyang si Marcus. Ngayon ay mas lalong lumala ang kuryosidad ni Lucio kung ano ang itsura ng kaibigan niya.

“Bakit hindi mo naman pinansin yung mga tumawag sayo?” tanong ni Lucio.

“Bakit sino ba sila?” maangas na sagot ni Marcus. Natawa naman don si Lucio.

“Mapag kakamalan ka ng mga tao na masungit dahil sa ginawa mo.”

“Masungit naman talaga ako.”

“Huh?”

“Masungit ako sa ibang tao. Huwag mo na nga silang pansinin, Cio.” ramdam ni Lucio ang bahagyang pagkainis ng binata kaya hindi niya na ito kinulit.

“Cio, bilhan muna kita ng inumin. Ano bang gusto mo?” saad ni Marcus.

“Kahit ano nalang.”

“Sige. Bibili lang ako saglit.” sabi ni Marcus sabay punta sa may tindahan.

“Oh san pupunta ’yon si Marcus, apo?”

“May bibilhin lang daw po lola.”

“Number 67! Nasaan po yung number 67 siya na ang susunod.” sigaw ng isang binata.

“Gagi ang gwapo namang lalaki non. Nurse ba yan? Ba’t parang model?” rinig niyang sabi ng isang babae banda sa likuran niya.

“Balita ko volunteer nursing student daw ’yan.” sagot naman ng isa pang babae.

“At pano mo naman nalaman aber?”

“Tinanong ko siya kanina hehe.” kinikilig na sabi ng babae.

“ Trevor ! Ako na dito. Tulungan mo nalang ’yung iba don.“ sabi ng isang babaeng nurse sa lalaking nag ngangalang Trevor.

“Ay ano ba yan pinaalis yung gwapo, panget naman nang pinalit.”

“Hoy marinig ka!” chismisan ng dalawang babae sa likod ni Lucio.

Habang naka upo at pila ang mag lola. Nakatanaw naman sa ’di kalayuan si Javier. Tiningnan niya ang anak niyang si Lucio.

“Hoy pre, para kang sira diyan. Pumunta ka kaya ’don. Kanina mo pa tinititigan yung anak mo. Nag aalala ka no?” sabi ng kumpare ni Lucio.

“Ano? Sinong nag sabi na nag aalala ako don sa walang kwentang bata na ’yon.” asar na sagot ni Javier.

“Pre naman…. Ikaw yung tatay ni Lucio dapat ikaw yung unang nakakaintindi. Hindi ginusto ng bata yung kalagayan niya.”

Hindi naman sumagot si Javier at tinuloy nalang ang pagtanaw niya sa anak niya. Litaw na litaw si Lucio dahil sa kutis nito. Halatang makinis at mabango kumpara sa iba niyang natatanaw.

“Ay pre nakita mo ba yung bagong lipat malapit diyan sa inyo? Ganda ng sasakyan no?! Yayamanin.” manghang sabi ng lalaki.

“Tsss. Kung mayaman ’yon bakit hindi sa subdivision napiling tumira, dito pa talaga sila sa barangay natin nagbalak mamuhay.” saad ni Javier.

“Sabagay…. Pero ganda kasi ng kotse tapos kita mo pa yung truck? Daming laman na gamit na pang mayaman.”

“Dagdag problema na naman yung mga ’yon dito sa’tin. Siguro may tinataguan lang yung mga ’yon.” walang pakundangang sabi ni Javier. Natawa naman ang kausap niya.

“Huy may makarinig sayo pre… Pero may point ka.”

“Pamilya ba yung lumipat?” tanong ni Javier.

“Ay ayun yung hindi ko na alam.”

Pagkatapos nilang mag usap ay tumingin ulit siya kung saan banda naka upo si Lucio. Hindi rin malaman ni Javier kung anong ginagawa niya, kung bakit bigla niya naisipang pumunta dito malapit sa covered court kung nasaan ang medical mission.

Habang nag aantay naman si Lucio sa kanyang turn na makapag patingin, ay bigla niyang narinig ang pag galaw ng upuan sa tabi niya. Dinig niya rin na may umupo dito.

Sa pag aakalang si Marcus ang umupo, ilalagay sana ni Lucio ang kamay niya sa tuhod ng lalaki. Nakasanayan niya na kasing gawin iyon sa kanyang kaibigan.

Pero mukhang mali at napasobra ang pag lagay ni Lucio sa kamay niya. Naramdaman niyang hindi sa tuhod nakapwesto ang kamay niya.

May malambot siyang naramdaman pero malaki ito at mahaba. Bumilis bigla ang tibok ng puso ni Lucio. Dahil sa gulat ay agad niyang binawi ang kamay niya.

“Oh Kap. Rico? Ikaw pala….” dinig ni Lucio na sinabi ng lola Mirasol niya sa lalaking kakaupo lang sa upuan kanina ng kaibigan niyang si Marcus.

To be continued…

BLINK 03

III.

Tulak ng bibig, kabig ng dibdib

“Bossing tapos na namin ibaba yung mga gamit niyo.” sabi ng mga pawisang lalaki na tambay sa bagong lipat na lalaki.

“Ganon ba? Yung mabibigat pwede palagay nalang rin sa may gilid.” sabi ng isang lalaki.

“Sige bossing.” sagot naman ng iba at binuhat ulit ang ilang gamit at ini-ayos ito.

“ Fabio.“ tawag ng isang babae sa lalaking nag-ngangalang Fabio.

Ang lalaking si Fabio ay kapansin-pansin dahil sa kaniyang laki at taas. Mahahalata mo rin na meron siyang dugong banyaga.

Siya kasi ay may lahing Japanese- German-Filipino at dahil dito mapapalingon ka talaga sa kagwapuhan niya at sa kaniyang singkit na mga mata.

Half Japanese at half pinoy kasi ang nanay niya, samantalang ang tatay niya naman ay pure German. Dahil nga sa halo halo niyang lahi, ay maraming nahuhumaling sa lalaki.

“Bakit?” tipid na sabi ni Fabio.

“Sigurado ka na ba dito? Paano na sila-.” hindi na natuloy ang sasabihin ng babae nang magsalita si Fabio.

“Pwede ba….. Sinabi kong ayaw ko na marinig ang kahit na anong tungkol sa kanila. “ madiing sabi ng lalaki.

“P-Pero kuya…”

“Umalis ka na. Ako ng bahala dito.” utos ni Fabio at siya namang buntong hininga ng babae sabay tango.

“Siya nga pala nasaan na si Ino?” tanong ng kapatid ni Fabio.

“Nasa kwarto ko. Ako ng bahala sa kaniya. Huwag kang mag alala at hindi ko siya papabayaan.”

….

“Oh kap. Rico? Ikaw pala….” dinig ni Lucio na sinabi ng lola Mirasol niya sa lalaking kakaupo lang sa upuan kanina ng kaibigan niyang si Marcus.

“Aling Mirasol… Sino ho ’tong kasama niyo?” masayang sabi ni Rico habang hindi maalis ang tingin sa asul na mata ng binatang si Lucio.

“Ah siya nga pala kap. Rico. Si Lucio ho, apo ko.” pagpapakilala ni Aling Mirasol sa apo niya. Tumango tango naman si Rico, nag kunwari nalang siyang hindi niya pa kilala si Lucio.

“Hindi naman ho kayo nagsabi Aling Mirasol na may ganito kayo kagandang lalaking apo.” walang prenong sabi ni Kapitan Rico.

Sa narinig ni Lucio ay biglang nag init ang kaniyang mga pisngi. Lubos na nahiya siya sa narinig niya. Sa kabilang banda naman, nakita ni Kapitan Rico ang bahagyang pagpula ng tenga ng binata. Napangisi naman siya dahil don.

“Hindi kasi lumalabas ang apo ko gawa ng kondisyon siya….” malungkot na paliwanag ng lola ni Lucio. Narinig naman ’yon ni Lucio at hinawakan niya agad ang kamay ng lola niya.

Bahagyang napansin naman ni Rico ang mabilis na paghawak ni Lucio sa kamay ng lola niya. Napataas naman ang kilay niya sa nasaksihan niya. Gusto niyang magtanong pero ipinagsawalang bahala niya nalang.

“H-Hindi ho ako nakakakita simula’t sapul na ipinanganak ako.” kwento ni Lucio kay Rico.

“Ganon ba….. Huwag kang mag alala bata, sigurado akong gagaling ka sa kondisyon mo.” makahulugang sabi ni Rico. Magsasalita pa sana si Rico pero nahinto ’yon nang may mag announce ulit.

“Hello po! Mag lunch lang po muna kami. Itutuloy nalang po namin maya maya pagtapos namin kumain. Salamat po!” sabi ng isang nurse.

May mga umalma naman na kanina pa daw sila nag aantay ay wala naman silang nagawa. Inintindi nalang nila ’yon. May lumapit rin sa pwesto nila Lucio na isang tanod.

“Kap. Tayo ho yung mag assist don sa mga nurse at doctor sa tanghalian nila.” sabi ng tanod.

“Pano ba ’yan… Una na ho ako aling Mirasol. Lucio una na rin ako. Sana pag nagkita tayo ulit, naka-kakita kana.” saad ni Kapitan Rico at tuluyan nang umalis.

“Mabait yon si Rico, apo. Madaming may gusto sa pamamalakad niya dito sa lugar natin.” kwento ng lola Mirasol niya.

“Ganon ho ba mabuti.” tanging sagot ni Lucio.

….

Sa kabilang banda naman, si Marcus ay pumasok muna sa isang palimuran para umihi. Nang makapasok siya don ay kaagad niyang binuksan ang zipper ng suot niyang pants.

Pagkababa niya non ay bumukas ang pintuan ng palikuran. Iniluwa non ang isang lalaki. Namukhaan ’yon ni Marcus. Naalala niya na isa ’yon sa mga nakalaban niya sa liga.

Tumabi naman ang lalaki sa kanya kahit na marami pang bakante. Hindi gusto ni Marcus ang pagtitig sa kaniya ng lalaki pero hindi niya ito pinansin dahil ayaw niya ng gulo.

“Laki niyan pre ah.” biglang sabi ng lalaki habang pinagmamasdan ang kargada ni Marcus.

Hindi naman nagustuhan ni Marcus ang kaniyang narinig. Kaya dali dali niyang tinapos ang pag ihi at ipinasok muli ang karagada niya. Aalis na sana siya kaso bigla siyang pinigilan ng lalaki.

“Pare bakit parang nagmamadali ka? Hindi pa nga tayo nagsisimula, aalis ka na agad.” makahulugang sabi ng lalaki.

Binigyan lang ni Marcus ng isang blankong mukha ang lalaki. Pero nagulat siya nang biglang lumapit ang lalaki at walang pakundangang hinawakan ang umbok niya.

“Gago ka ba!?” singal ni Marcus sa lalaki.

“Pre naman ’wag kang maingay, paliligayahin kita.” sabi ng lalaki sabay himas sa braso ni Marcus.

Hindi naman nakapagtimpi si Marcus at kaagad binigyan ng isang suntok sa mukha ang lalaki. Sa lakas ng suntok ni Marcus ay natumba ang lalaki.

“Kung sa iba nagagawa mo ’yang kagaguhan mo, ’Wag mo ’ko idamay!” galit na saad ni Marcus sa lalaking nasa sahig na ngayon. Putok ang labi ng lalaki.

Bad trip na umalis si Marcus sa palikuran. Bago siya bumalik sa pwesto ni Lucio ay bumili muna siya ng inumin.

Maya maya pa ay bumalik na si Marcus at may dala itong plastic na may softdrinks iniabot niya ’to kay Lucio at kay aling Mirasol.

“Lunch break ba?” tanong ni Marcus dahil napansin niyang wala na ang mga nurse at doctor sa loob ng covered court.

“Oo. Kakain daw muna sila.” sagot ni Lucio sa kaibigan niya.

“Gusto mo bang kumain muna? Tara sa bahay.” yaya ni Marcus sa kaibigan niya.

“Huwag na Marcus…..”

“Ano ka ba Cio, ngayon ka pa ba mahihiya sa’kin? At saka wala naman ’don sila mama, umalis kasi sila.” pamimilit ni Marcus.

“Apo sumama kana muna kay Marcus, baka mainip ka dito.” pahayag ni aling Mirasol.

“Oh kita mo. Pumayag na si Lola mo. Kaya tara na.”

Dahil nga mapilit si Marcus ay nagawa niyang mapapayag si Lucio. Inalalayan niyang makatayo ang kaibigan niya at handa nang pumunta sa bahay nila.

“Pupunta nalang ako don apo kapag tapos na yung break ng mga nurse. Puntahan ko lang muna yung papa mo. Nakita ko kasing nakatambay diyan sa may tindahan.” sabi ni Aling Mirasol.

“Sige po.” naglakad na sila Lucio papunta sa bahay ng kaibigan niyang si Marcus.

….

Si Javier naman ay takang pinanood ang pag alis ng kaniyang anak kasama ang kaibigan nito. Susundan niya sana kaso may biglang tumawag sa kaniya.

“Javier akala ko ba ayaw mong makita na nakapila dito sa medical mission si Lucio. Bakit andito ka ngayon?” Tanong ni Aling Mirasol sa anak niya.

“Hindi naman siya yung ipinunta ko dito ma.” pagmamaang-maangan niya.

“Kung ang iba ay kaya mong mapaniwala sa pinag gagawa mo, ibahin mo ’ko. Kung hindi si Lucio yung pinunta mo, bakit kanina ka pa nakatingin don?”

“H-Hindi siya yung tinitingnan ko.” pag sisinungaling ni Javier.

“Javier… Kung ako sayo tigilan mo na yang pagmamatigas sa anak mo. Malaki na si Lucio, may isip na siya kaya kung ako sayo tigilan mo. Bago ka pa magsisi.” puno ng sinseridad na sabi ni Aling Mirasol.

“Tss. Magsisi? Makaalis na nga, mag sama kayo ng apo mong walang kwenta.” sabi niya at tuluyan nang umalis.

….

“Hooh! Nakarating din ang init no, Cio?” saad ni Marcus kay Lucio habang binuksan ang pintuan ng bahay nila at inalalayang makaupo ang kaibigan.

Tirik kasi ang sikat ng araw kaya naman tagaktak ang pawis ni Marcus. Nabasa na rin ang suot niyang damit pang itaas kaya naman hinubad niya ito.

Pabiro niyang inihagis ang basa niyang damit sa kaibigan niyang si Lucio na ngayon ay nakaupo na sa sofa. Tumama ’yon sa mukha ng binata.

“Ano ba!?” asar na reklamo ni Lucio. Natawa naman si Marcus sa reaksyon ng kaibigan niya.

“Damit ko.”

“Oh damit mo pala eh. Bakit mo naman hinagis sa mukha ko.” tanong ni Lucio habang hawak na ang pawisang damit ni Marcus. May kakaibang halimuyak siyang naaamoy sa damit ng kaibigan niya.

“Ang seryoso kasi ng mukha mo, Cio. Kinakabahan ka ba sa check up mo mamaya? O kinakabahan ka dahil kasama mo ’ko.” makahulugang saad ni Marcus.

“Syempre sa check up no. At bakit naman ako kakabahan dahil kasama kita aber?” pagtataray ni Lucio.

“Wala lang~ baka lang kasi naiilang ka sa kagwapuhan ko.” pang aasar ni Marcus.

“Kapal mo ha…. Tsaka kapag nakakita na ’ko, pipikit ako pag nandiyan ka para hindi kita makita.” ganting asar naman ni Lucio kay Marcus.

“Ayoko kitang makita no.” dagdag pang aasar pa ni Lucio.

Alam ni Marcus na nakikipag biruan lang rin si Lucio sa kaniya pero tila hindi niya ata ’yon nagustuhan. Dahan dahang lumapit si Marcus sa kinaroroonan ng kaibigan niya.

Narinig naman ni Lucio ang bawat pag lakad ni Marcus. Nang nasa harapan na ni Marcus ang kaibigan niya ay ginawa niya ang hindi inaasahan ni Lucio.

Bahagyang umupo si Marcus sa hita ni Lucio. Pero kahit na ganon ang pwesto niya ay nakaalalay pa rin ang paa niya para hindi mabigatan si Lucio sa kaniya. Nagulat naman si Lucio sa ginawa ni Marcus.

“M-Marcus ano ba…. Mabigat ka.” utal na sabi ni Lucio.

Hindi naman ’yon pinansin ni Marcus. Bagkus ay hinawakan at bahagyang hinaplos niya pa ang pisngi ni Lucio.

“Cio…. mag kalinawan nga tayo. Kapag nakita kana gusto ko, ako ang una mong makikita.” bulong ni Marcus kay Lucio. Lalo naman tumindi ang tensyon na nararamdaman ng dalawa.

“B-Bakit?”

“Tsaka mo na malalaman ’yon. Kaya…. Dapat makakita ka na ha….” malambing na sabi ni Marcus.

Habang nakaupo si Marcus kay Lucio ay may unti unting nabubuhay na nararamdaman si Lucio. Dahil parang naiilang na si Lucio ay itinulak niya palayo ang kaibigan niya.

Naramdaman niya ang hubad barong katawan ni Marcus. Dumasdos pa ang kamay niya pababa at hindi sinasadyang may makapa. Naramdaman niya ang isang bagay na hindi pa ganon katigas.

Tumayo naman na si Marcus at muli ulit tiningnan ang mukha ng kaibigan niya. Nakita niyang namumula si Lucio. Natuwa naman siya dahil may epekto pala ang ginagawa niya sa kaibigan niya.

“Hintayin mo lang ako dito, Cio. Paghahanda lang kita ng pagkain.”

….

Pabalik na ngayon sila Marcus at Lucio sa covered court kung nasaan ang medical mission. May dala ng payong ngayon si Marcus, hindi siya takot mainitan pero ang ayaw niya ay ang mainitan ang kaibigan niya.

“Ang lakas mong magyaya kumain, itlog lang pala papakain mo sa’kin.” natatawang sabi ni Lucio.

Napahalakhak naman si Marcus sa sinabi ng kaibigan niya. Para kasi sa kaniya ay iba ang dating ng sinabi ni Lucio.

“Hayaan mo sa sunod may hotdog ng kasama yung itlog. Sigurado ako hahanap hanapin mo ’yon.”

“Talaga? Sinabi mo ’yan ha. Baka mamaya scam ka na naman.”

“Hindi scam ’yon, malakas ka naman sa akin eh…” sagot ni Marcus.

Nakaupo na sila ngayon at nagsisibalikan na rin ang mga taong gusto magpa check up. Dahil nga sa medyo may kahirapan ang mga tao sa brgy. Hinagpis ay sari saring klase ng tao ang andito ngayon. Pero iisa lang ang hangad nila, ayun ay ang gumaling.

“Oh apo. Nabusog ka ba?” tanong ni Aling Mirasol nang makaupo na siya.

“Opo lola… Ang lakas lang magyaya ni Marcus akala ko naman may naluto siyang ulam don sa bahay nila.” pagkukwento ni Lucio.

“Hoy may naluto naman ako ha!” pagtatanggol ni Marcus sa sarili niya.

“Meron nga! Itlog.” napatawa naman silang tatlo.

Natigil ang masaya nilang pag uusap nang marinig nila ang boses ng isang babaeng nurse. Siya yung nag sasabi kung pang ilang number na ang icheck-up.

“Okay balik na ulit po tayo. Anong number ho ba tayo natigil?- ah number 68! Okay number 68 kayo na ho!” sigaw ng isang nurse.

“Oh si aling tasing pala yung number 68, nako wala ng pag asa ’yon.” diretsong sabi ni Marcus.

“Hoy! Ano ka ba, mamaya may makarinig sayo.” saway ni Lucio sa kaibigan niya.

“Totoo naman ’yon, Cio. Kung nakikita mo lang itsura at kalagayan ni Aling tasing at malalaman mo kung bakit ko nasabi ’yon. Diba Nay Mirasol?”

“Oo apo. Hindi ko ba alam kung anong sakit tumama don kay tasing…” saad ni Aling Mirasol.

“Woah…. Gandang kotse.” pag iiba ng usapan ni Marcus.

“Kotse?” takang tanong ni Lucio.

“Oo kotse. May pumarada kasi, Cio. Halatang mamahalin.”

Pagkaparada ng kotse ay iniluwa nito ang isang lalaki. Nakaputi itong polo at medyo hapit ito sa kaniya kaya naman bakas ang hubog ng malaki at makisig niyang katawan.

Napakaaliwalas naman ng mukha nito. Malinis tingnan at naka suot pa ng salamin. Kapansin-pansin rin ang maugat niyang kamay. Dahil sa taglay na kagwapuhan ng lalaki ay tila kinilig naman ang mga babae at binabaeng nakakakita sa lalaki.

“Oh Doc Yohan! Akala ko hindi na kayo makakapunta.” gulat na sabi ng nurse.

“Sorry talaga…. Medyo traffic. Akala ko nga mamaya pa ako mamadating, buti nalang sa shortcut ako dumaan.” paliwanag ng lalaking nagngangalang Yohan.

“Okay lang, Doc. At least andito ka na. Mapapabilis trabaho natin dito.” Napangiti naman si Yohan.

“Shet…. Nakaka wet naman ang mukha ni Doc~.”

“True ka dyan! Ganito yung mga trip ko. Yung maginoo tingnan pero halimaw sa kama.”

“As if naman papatol sayo ’yon girl!”

“Buti talaga pumunta ako dito sa court, busog na busog mata ko.”

’Yan ang samut-saring naririnig ni Lucio sa mga babaeng nakaupo malapit sa kanila. Napatanong naman siya kay Marcus dahil sa narinig niya.

“Marcus sino ba yung dumating at bakit parang binudburan ng asin ’tong mga babae.” tanong ni Lucio.

“Ewan ko pero mukhang doctor. Hindi naman kagwapuhan. Mas gwapo pa rin ako, maputi lang siya.”

“Ha? Hindi ko naman tinatanong kung sino mas gwapo sa inyo. ’To talaga….” napailang na saad ni Lucio.

“Oh dahil andito kana, Doc Yohan. Ikaw na yung tumingin don sa susunod na pasyente.” sabi ng nurse.

“Sige. Anong number na ba?”

“69. Oh number 69 pumunta ka na dito!”

“Apo ikaw na ’yon.” paalala ni Aling Mirasol sa apo niya.

Tumayo naman si Lucio at ganon rin si Marcus. Inalalayan niya ang kaibigan niya hanggang nasa harapan na sila ng nurse.

“Ang swerte mo naman…. Si Doc pogi pa yung titingin sayo.”

To be continued…

BLINK 04

IV.

Haplos

Sasakyan kita

Sa lahat ng gusto mo

Sasakyan kita

Basta’t sasakyan mo rin ako~

Rinig na rinig ni Fabio ang malakas na ingay na nagmumula sa videoke ng kapitbahay nila. Napabuntong hininga naman ang lalaki at naisip na sana hindi niya pag sisihan ang paglipat niya dito sa Brgy. Hinagpis.

Mula sa may balkonahe ng naupahan niyang bahay ay tanaw niya ang mga tao. Ang iba pa nga ay nasa tapat ng tindahan at nag chi-chismisan. Bukod sa mga ’yon ay medyo tanaw niya rin ang covered court kung saan maraming tao. Napaisip siya kung anong meron doon.

“Tito!” matinis na sigaw ng isang batang babae. Habang papunta sa kinatatayuan ni Fabio.

“Oh Ino? Anong problema ba’t ganyan mukha mo baby?” malambing na tanong ni Fabio sa 4 years old niyang pamangkin.

Sobrang maalaga si Fabio sa pamangkin niya dahil nga doon ay inaakala na ng ibang tao na anak niya ang bata. Sino ba naman kasi ang hindi macucute-an sa batang si Ino, napaka bibo kasi at mataba ang pisngi nito.

“Tito punta po tayo sa labas! Bili tayo don sa may tindahan.” pamimilit ng bata sa tito niya.

“Pero diba may binili na ’kong snacks mo? Ayaw mo na ba don?” tanong naman ni Fabio at bahagyang umupo sa harap ng bata para mapantayan ang pamangkin niya.

“Pero titohhh!” pagwawala ng bata. Natawa naman doon ang lalaki.

“Oo na. Lalabas na tayo. Get your slippers.”

“Yey!!!” sabi ng bata at nagtatalon pa habang kinukuha ang tsinelas niya.

Palabas na sila ng bahay nila pero may kinuha muna ang pamangkin niya. Kinuha pala nito ang maliit niyang payong. Napangiti naman lalo si Fabio at hindi napigilang pisilin ang pisngi ng bata.

Naglakad-lakad muna sila hanggang makarating sila sa isang tindahan. Kapansin-pansin rin ang mga taong nakatambay dito, may mga lalaking nakahubad baro at may mga babaeng halos makita na ang singit sa iksi ng suot na pang ibaba.

Kaagad naman sila napansin ng mga nakatambay, dama ni Fabio ang kakaibang titig ng mga babae sa kaniya. Kaya umiwas nalang siya ng tingin.

“Ang cute naman ng bata~.” halos pang gigilan ng isang babae ang pamangkin niyang si Ino.

“Anak mo?” tanong ng lalaking tambay kay Fabio.

“Hindi. Pamangkin ko.” pagtatama niya.

“Ahhh— ay teka nga. Kayo pala yung bagong lipat diyan no?” tumango naman si Fabio.

“Oh kaya pala ngayon ko lang siya nakita…. Anong name mo?” malanding tanong ng babae pagkatapos niyang tingnan taas-baba ang buong itsura ni Fabio.

“Fabio.” tipid na sagot ng lalaki.

“Pati pangalan ang gwapo.” hagikhik ng mga babae.

“Te kalmahan mo lang.”

“Ayan ka na naman, Linda.” sabi ng isa pang tambay na lalaki.

“Heh! Manahimik ka nga! Sawang sawa na ako sa mukha niyo no. Buti nalang may bagong mukha na dito sa barangay natin.” pagtataray ni Linda.

“Yung bata anong name? Anong name mo baby?” tanong ni Linda sa batang si Ino.

“I-Ino.” sabi ng bata sabay tago sa likod ng tito niya.

“Te bawal ka talaga sa mga bata, tingnan mo natakot ata sayo.”

“Che! Hindi naman talaga ako para sa mga bata…… Para ako sa mga kagaya ni Fabio. “ makahulugang sabi ni Linda sabay kindat kay Fabio.

“Bakit pala kayo lumipat dito?” tanong ng isa pang tambay.

Napansin naman ng nagtanong ang hindi pagsagot ni Fabio kaya nakaramdam sila na marahil personal ang dahilan. Kaya iniba niya nalang ang usapan.

“Kung wala kang trabaho brad, pwede kitang ipasok sa talyer kung marunong ka.” alok ng isa.

“Ah hindi na brad, may trabaho ako. Naka leave lang ako ngayon.” paliwanag naman ni Fabio.

“Ano bang trabaho mo, brad?”

“ Police .“

….

Hating gabi na at pauwi palang si Javier. As usual galing na naman siya sa inuman at sugalan. May nag-aya pa nga sa kaniya na doon nalang daw siya matulog pero tumanggi ang lalaki.

Tanging mga ilaw lang sa poste ang nagbibigay liwanag sa daanan. Sobrang tahimik kaya naman pinaki-kiramdaman niya ang paligid. Hindi niya alam kung imahinasyon niya lang o talagang may sumusunod sa kaniya kanina pa.

Marahan siyang tumigil sa may poste. Lumingon siya sa likod niya ngunit wala naman siyang nakita. Tumingin rin siya sa kabilang parte ng daanan pero wala rin.

“Tang ina mo ha! Kung sino ka mang sumusunod sa’kin babangasan kita pag nakita kita!” galit niyang saad.

Hindi naman takot si Javier bagkus siya ay nababahala baka kasi may biglang manaksak nalang sa kaniya, ganiyan kasi kagulo sa barangay nila.

“Malaman ko lang kung sino kang hayop ka, lagot ka sa’kin.” madiin niyang sabi at nagpatuloy nang maglakad pauwi sa kanila.

“Whoo! muntik na ’ko don.” mahinang sabi ng isang taong kasalukuyan nakatago ngayon sa gilid ng basurahan.

….

Nang makarating na si Javier sa tapat ng bahay nila ay kaagad siyang pumasok. Hindi naman siya nahirapan dahil may susi naman siya.

Pagkapasok niya ay bumungad sa kaniya ang madilim na paligid. Gusto niya pa sanang kumain kaso nga lang ay hating gabi kaya tinatamad na umakyat siya sa kwarto niya.

Pagkabukas niya ng pinto ay kaagad niyang hinubad ang damit niya at tanging itinira lang ang isang hapit na boxer. Dahil sa suot niya ay hulmang hulma ang alaga niyang malaki kahit tulog pa.

Humiga na siya sa kama at sinubukang matulog. Makailang minuto pa ang lumipas ay hindi pa rin siya makatulog. Kaya bwisit na bumangon si Javier.

Kumuha muna siya ng tuwalya bago lumabas, maliligo kasi siya para makatulog siya. Pagkakuha niya ng tuwalya at brief na susuotin lumabas na rin siya.

Habang papunta siya sa may banyo ay nadaanan niya ang kwarto ng anak niyang si Lucio. Napansin niyang bahagyang nakabukas ang pintuan nito kaya lumapit siya ron at isasara sana.

Sinilip niya ang ayos ni Lucio at napansin niyang nakakumot ito. Halata rin ang panginginig nito. Dahil sa nakita niya ay agad na lumapit ang ama ni Lucio.

Inilapat ni Javier ang kamay niya sa noo ng anak niya, naramdaman niya ang nakakapasong init. May lagnat pala ang anak niya kaya ganon nalang ang pag gamit nito sa kumot niya.

Ayaw man niyang tulungan ang anak niyang si Lucio ay mas nanaig ang konsensya niya. Kaya naman lumabas siya saglit upang kumuha ng maligamgam na tubig at bimpo.

Parang nawala naman ang pagkalasing ng lalaki sa kalagayan ng anak niya. Ito ata ang unang pagkakataon na aasikasuhin niya ng ganito si Lucio.

Pagkabalik niya sa kwarto ng anak niya ay inalis niya ang kumot ni Lucio. Ayaw pa ngang bitawan ni Lucio ang kumot nito indikasyon na nilalamig ang ’to.

“Lucio. Bitawan mo yung kumot.” saad ng ama sa anak niya.

Gising naman kasi ang lalaki dahil sa sakit nito. Kanina pa siya hirap makatulog sa sobrang lamig. Ginawa naman ni Lucio ang utos ng papa Javier niya.

Nang maalis ang kumot ni Lucio ay bumungad kay Javier ang makinis na balat ng anak niya. Wala kang makikitang kahit anong peklat o sugat.

“Hubarin ko muna ’tong damit mo para mapunasan kita ng maayos.” kahit si Javier ay hindi niya alam kung bakit ganito siya kaalaga ngayon sa anak niya.

Napalunok si Javier nang maalis ang pang itaas ni Lucio. Kita niya kasi ang flat nitong tiyan at ang pinkish nitong nga utong. May kung ano pa ngang bumubulong kay Javier na sipsipin at dilaan ito pero pinipigilan niya lang.

Pinunasan na niya ang dibdib ng anak niya pababa sa tiyan nito. Banayad at dahan dahan ang pag galaw ni Javier. Bawat haplos niya naman kay Lucio ay nakakarinig siya ng kakaibang tunog mula sa anak niya.

“Nghhh….” ungol ni Lucio.

Dahil sa naririnig ni Javier ay unti unting nabubuhay ang tulog niyang alaga. Napamura pa nga siya sa isip niya. Tinuloy niya lang ang pagpunas sa anak niya at kasabay nito ang pagtigas ng ari niya.

Nagtatalo man ang isip at konsensya ni Javier dahil alam niyang mali ang nangyayari ay hindi niya pa rin mapigilan. Lalo siyang nalilibugan sa mga tunog at ingay na lumalabas sa bibig ni Lucio.

Buhay na buhay na ang kargada ni Javier, tayong tayo na ito at lagpas na sa suot niyang boxer. Halos parang pumutok na nga ang suot niya sa tigas ng alaga nito.

Nang matapos niyang punasan ang katawan ng anak niya ay inilagay niya naman ang basang bimpo sa noo nito, isinuot niya muli ang damit ni Lucio at kinumutan ito.

Aalis na sana siya kaso nakita na naman niya ang kalagayan ng anak niya. May kung anong nag udyok sa kaniya na dito nalang magpalipas ng gabi. Napansin niya kasing halos yakapin na ni Lucio ang sarili nito sa lamig.

Napagdesisyunan niya na dito nalang matulog. May kaliitan man ang higaan ni Lucio ay pwede niya namang pagtiyagaan nalang. Bahagya niyang inusog ang anak niya para makahanap siya ng pwesto at makahiga.

Nang makahiga siya ay ramdam niya ang panginginig ng anak niya, kaya naman pumasok siya sa loob ng kumot ni Lucio at niyakap ito.

Damang dama niya ang nilalamig na binata. Pero dahil na wala siyang saplot ngayon maliban sa hapit na boxer ay nakapagbigay siya ng init mula sa hubad niyang katawan.

“Huwag kang malikot, Lucio kung ayaw mong malaglag sa kama.” bulong ng ama sa anak niya.

Kasabay ng pagsabi niya non ay mas lalo niyang idinikit ang katawan nilang dalawa. Ang kaninang nilalamig na si Lucio ay ngayon ay nakaramdam na ng init, init na nagmumula sa ama niyang si Javier.

Ang kaninang matigas na alaga ni Javier ay mas lalo pa atang lumaki. Mas lalo niya kasing naramdaman ang katawan ni Lucio at samahan mo pa ang amoy nito.

May kung anong naisip naman si Javier at napangisi. Nandito nalang naman siya ay dapat lubos lubusin niya na.

Tinanggal niya ang bimpo na nakapatong sa noo ng anak niya. Kapansin-pansin ang agad na pagkatuyo nito.

Pagkatapos non ay pinatalikod niya si Lucio. Nang nakatalikod na sa kaniya ang binata ay kaagad niya itong niyakap. Diin na diin nga ang katawan niya sa may sakit na si Lucio.

“Ganito nalang para hindi ka na lamigin.” malambing na bulong ni Javier sa anak niya.

Kung kanina ay halos mag init si Javier, ngayon naman ay nag liliyab na ang nararamdaman niyang init dahil magkalapat na ngayon ang katawan nila.

Si Lucio naman ay hindi alam ang nangyayari dahil sa lagnat niya. Basta ang gusto niya lang ay ang mainitan siya dahil labis siyang nilalamig.

Habang magkadikit ang katawan ng mag ama ay lalong idiniin ni Javier ang alaga niya sa pang upo ni Lucio. Ramdam na ramdam niya ang tambok nito.

“Hmmmm…..” nasasarapang saad ng lalaki.

Hindi pa nakuntento si Javier at iginala ang kamay niya sa katawan ni Lucio. Sinimulan niya sa dibdib nito papunta sa tiyan, parang katulad lang ng ginawa niya kanina. Ang kaibahan lang ay mismong kamay niya na ang humahaplos dito.

“Hmm…” pati si Lucio ay hindi mapigilan ang pag ungol sa ginagawa ng ama niyang si Javier.

“Shhhh… Tahimik. Baka marinig ka ng lola mo, nagpapahinga na ’yon huwag na nating abalahin.” bulong niya sa binata.

Habang nagpapakasawa ang ang mga kamay ni Javier, ang balakang niya naman ay pawang gumagalaw ng bahagya. Kinukuskos at kinakayod ang mataba niyang alaga sa hiwa ni Lucio.

“Ahh— Tang ina…. Ba’t ngayon ko lang naisipang gawin ’to….” nasasarapang at pigil ungol ni Javier.

Tumagal ng ilang minuto ang pang aabuso ni Javier sa walang kaalam alam na si Lucio. Narinig niyang humihilik na si Lucio kaya naman inilabas niya na ang naglalaway niyang kargada.

May nais siyang subukan kaya naman dahan dahan niyang ibinaba ang shorts ni Lucio. Maingat siya dahil ayaw niyang magising ang binata. Bumitiw muna siya sa pagkakayakap sa anak upang makita ang matambok na pwet ni Lucio.

Kita niya ang maputi at makinis nitong pwet. Napamura naman sa isipan niya si Javier. Dinilaan niya ang dalawa niyang daliri at itinutok ito upang maibuka ang pisngi ng pwet ng binata.

Tanaw niya ang mamula-mulang butas ni Lucio. Nagtangka si Javier na ipasok ang daliri niya pero hindi niya pa ’to naibabaon, ay biglang nag pumiglas ang tulog na si Lucio.

“Bwisit na ’to.”

Gustuhin niya mang pasukin si Lucio ay pinigilan nalang muna niya ito dahil naisip niyang baka mapano pa si Lucio. Baka kasi mapasama lalo ang sakit ng binata.

Kaya naman ang naisip niyang gawin ay ipasok nalang ang humihindik niyang pagkalalaki sa pagitan ng hita ni Lucio.

“Pwede na ’to… kesa mabitin pa ’ko.” isip isip ni Javier.

Habang nakatagilid sila ay muli niyang niyakap ang anak niya at ipinatong ang kamay niya sa hita ni Lucio, para sa ganon ay mas sumikip ang pagitan ng mga hita nito.

Unti unting niyang ipinasok ang kanina pang matigas niyang burat. Galit na galit ito at halos mag silabasan ang ugat nito sa tigas.

Hindi man ganon kasikip ay hindi niya maikakailang masarap pa rin sa pakiramdam. Bawat pag ulos niya, pagpasok at paghugot sa ari niya ay nagbibigay ’to sa kaniya ng ibayong sarap.

Mabagal lang ang ulos ni Javier pero madiin ito. Pinaki-kiramdaman niya rin kung gising na si Lucio, pero mahimbing pa rin ang tulog ng binata.

Mas lumalim ang paghinga niya at bahagyang pinagpapawisan na siya. Nakaagaw naman sa atensyon niya ang leeg ni Lucio na kay sarap papakin.

Kaya ang sumunod na nangyari ay inilapit ni Javier ang bibig niya sa batok ng binata at pinaglaruan ito gamit ang dila at labi niya.

Para siyang uhaw at gutom na gutom sa laman sa pinag gagawa niya. Bahagyang kinakagat kagat pa ito ni Javier kaya naman may naiiwang maliliit na marka sa batok ng binata.

Habang ginagawa niya ’yon ay mas lumalalim rin ang bawat ulos niya sa pagitan ng mga hita ni Lucio. Ipit na ipit at sakal na sakal ang ari niya.

“Putahhhh…..”

Nang lalabasan na si Javier ay kaagad siyang bumitaw sa pagkakayap sa anak niya, dali dali siyang tumayo at binate ang sarili niyang ari. Kagat kagat niya pa ang labi niya para maiwasan ang makagawa ng malakas na ingay.

“Putahhhh— nghhhh.”

Bumulwak ang napakalapot at dami niyang katas sa kumot ni Lucio. Halos hindi niya mabilang kung ilang beses siyang nilabasan.

“Hah……” hingal na saad ni Javier.

Pagkatapos niyang gawin ang makamundong bagay na iyon ay hindi na siya nagpalit o nagpunas pa. Ang ginawa niya nalang ay tumabi at yakapin ang payapang natutulog na si Lucio.

….

“Saan ka na naman pupunta, Blair ? Bakit ka nag iimpake sa ganitong oras?” tanong ng matandang lalaki sa dalaga niyang anak.

“May bibisitahin lang, pa. Tsaka hindi pa naman ngayon yung alis ko. Bukas pa, inaayos ko lang yung dadalhin ko.” sagot ng dalaga.

“Kanino ka naman bibisita?”

“Kina Lucio….”

To be continued…

BLINK 05

V.

Madilim

na mundo

Lucio’s POV

Isang umaga na naman. Wala namang bago sa madilim kong mundo. Minsan ko ng kinuwestiyon ang Diyos. Bakit niya ba ako binigyan ng kapansanan na ’to. Sawang sawa na ko mamuhay sa mundong wala akong makita.

Sana……

Kung totoo man ang Diyos….. Sana ay bigyan niya ako ng isang himala.

Napa upo na ako sa higaan ko dahil nadadama ko na ang sikat ng araw na tumatama sa pisngi ko. Bigla kong naalala ang panaginip ko kagabi. Inalagaan daw ako ni papa.

Parang totoo ang mga nangyari kagabi pero alam kong hindi posible ’yon dahil puro galit lang ang nararamdaman ni papa sa’kin.

“Apo…? Gising ka na ba?” tawag ni lola mula sa labas ng kwarto ko.

“Opo, gising na po ako.” sagot ko sa kaniya kaya naman narinig ko na ang pagpasok niya sa akin.

“Oh apo ayos ka na ba?” tanong niya sa akin sabay hawak sa noo ko. Nagtaka naman ako sa ginawa ni lola.

“Bakit ho?” balik kong tanong.

“Hayy sabi kasi ng papa mo inaapoy ka daw sa lagnat kagabi. Mabuti na lamang ay gising pa ang papa mo at inasikaso ka.” paliwanag ni lola sa akin.

Ibig sabihin totoong inalagaan ako ni papa!? Sa naisip ko ay biglang gumaan ang pakiramdam ko at kasabay non ay napangiti ako ng wala sa oras.

“Talaga ho? I-Inalagaan niya ako?” mangha kong tanong.

“Oo apo. Sabi ko naman sayo, mahal ka niyan ng papa mo kahit ganon siya. Sakit lang talaga sa ulo yang papa mo.” ani ni lola mirasol.

“Tara kain na tayo.” pagkasabi ni lola non ay inalalayan niya na ako hanggang makarating kami sa hapag kainan.

“Oh Javier gising kana pala umupo ka na diyan at mag almusal na tayo.” sabi ni lola.

Narinig ko naman ang pag galaw ng upuan. Indikasyon na umupo na si papa. Kaya naman umupo na rin ako.

Pawang katahimikan lamang ang bumalot sa bahay namin. Nakapagtataka nga ito dahil kadalasan ay pinag-bubungangaan ako ni papa. Pero ngayon ay sadyang napakatahimik niya.

Tanging tunog lang ng kutsara ang umaalingawngaw sa buong paligid. Maya maya ay binasag na ni papa ang katahimikan.

“Ano palang nangyari sa check niyan ni Lucio?” tanong niya kay lola.

“Wala ng bago…. Katulad lang din ng sinibi ng mga dating tumingin sa bata.” paliwanag ni lola.

“Tsk… Sabi ko na nga ba.” ani ni papa.

“P-Pero may sinabi naman po si Doc Yohan.” lakas loob kong sagot.

“Huh? Ano naman ’yon?” sigang tanong ni papa.

“Sa tingin niya po ay may tsansa pa akong makita. Kaya sinabihan niya akong bumisita sa clinic niya minsan.” paliwanag ko.

“Talaga apo?!” gulat na sabi ni lola.

“Sus… Nagpapaniwala ka na naman sa mga sinasabi ng ibang tao. Kelan ka ba matututo? Peperahan lang tayo ng mga ’yan.” asar na sabi niya.

“Yang mga ganiyang tao mapang abuso yan sila dahil nakakataas sila sa’tin.” makahulugang dagdag ni papa.

“Javier ha! Ayan ka na naman.”

“Nagsasabi lang ako ng totoo ma!” pagtatanggol ni papa sa sarili niya.

Sa narinig ko ay medyo nalungkot ako. Marahil ay totoo nga ang sinabi ni papa….

Natigil ang diskusyon namin nang may kumatok sa pintuan.

Tok tok tok

“Mare!” sigaw na nagmumula sa matandang babae base sa boses nito.

“Sandali lang apo ha.” sabi ni lola.

Sinusubuan kasi ako ni lola tuwing kakain ako. Minsan naman ay si Marcus. Pero kapag may sabaw ang ulam ay ako na mismo ang nag aasikaso sa sarili ko.

“Javier ikaw na muna bahala diyan sa anak mo. May pupuntahan lang ako.” paalam ni lola kay papa.

“San naman, ma?”

“May sisingilin lang ako.” sagot ni lola.

Nang marinig ko ang pag sarado ng pintuan ay hinawakan ko na ang kutsara para makakain na ako. Pero habang ginagawa ko ’yon ay nararamdaman kong nakatingin sa akin si papa.

Nataranta naman ako sa ’di malamang dahilan kaya bahagya kong nagalaw ang plato at gumawa ito ng ingay.

Pagkatapos non ay gumalaw ang upuan ni papa kaya naman nag sorry agad ako dahil akala ko ay sasaktan niya ako o pagagalitan na naman.

“S-Sorry ho!” inaantay kong may tumama sa katawan ko o kaya sigaw ni papa pero wala.

Naramdaman kong may umagaw sa kutsara na hawak ko. Magaspang, maugat at malaking kamay ito. Kamay ni Papa Javier.

“Ako na.” malumanay niyang sabi. Pinabayaan ko naman siya dahil nahihiwagaan ako sa nangyayari.

“Nganga.” maiksing sabi ni papa. Sinunod ko naman ito. Tumagal ng ilang minuto ang pagpapakain sa’kin ni papa.

Tuwa at galak ang nararamdaman ko. Hindi ko akalain na darating ang araw na ito. Mukhang nagbabago na si papa…

Kada pagpasok ng kutsara sa aking bibig ay hindi rin sinasadyang maramdaman ng aking labi ang kamay ni papa.

Hindi ko alam kung bakit pero may iba akong nararamdaman. Kakaiba ito at alam kong hindi lang ako ang nakakaramdam nito kundi pati na rin si papa.

Para kasing naging malalim ang pag hinga niya. Ang isang kamay niya ’din ay nakahawak at alalay sa baba ko para maisubo niya sa akin ang pagkain.

“T-Tapos na….” utal na sabi ni papa. Bakit kaya nauutal siya?

“Salamat po!” masigla kong sabi sabay pakawala ng isang ngiti.

“H-Huwag kang umasa na aasikasuhin kita palagi!” utal at pasigaw niyang sabi.

Iba ang way ng pag sigaw ni papa. Kung dati ay ramdam ko ang galit. Ngayon kasi ay parang iba…..

Pagkatapos niyang sabihin ’yon ay narinig ko ang yabag ng mga paa niya. Umalis siya at mukhang papunta sa may kusina.

….

Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas pero bumalik rin si papa. Akala ko nga ay umalis na siya dahil medyo matagal siyang nawala.

Narinig ko ang mabagal at malalim na pag hinga ni papa. Para bang may ginawa siya at napagod siya ng husto.

“May ipapainom ako sayo Lucio. Ubusin mo ha. Ayokong makitang may matatapon.” utos niya sa’kin.

“Ano naman po ’yon?”

“Gamot. Mahirap makahanap nito kaya ’wag mong sasayangin.” sabi niya.

“Saan niyo po nakuha, Pa?” tanong ko sa kaniya. Nakulitan siguro siya sa akin kaya bahagyang tumaas ang boses niya.

“Dami pang tanong! Ngumanga ka na. Nang mainom mo na ’to.” sabi niya sabay lapit sa labi ko ng isang metal. Isang kutsara.

May kakaibang amoy ang laman ng kutsara pero sinunod ko ang sinabi ni papa dahil ayokong bumalik sa dati ang masungit niyang ugali pag dating sa’kin.

Naramdaman at nalasahan ko ang kakaibang likidong ipinainon niya sa akin. Malapot ito at makrema. Wala itong lasa pero bakit parang nakakaadik?

Sinimot ko ang laman ng kutsara. Natuwa naman ata si papa sa ginawa ko kaya muli siyang nagsalita.

“Yan ganiyan…. Kung susunod ka sa’kin ay magkakasundo tayo.” makahulugan niyang sabi sabay tapik sa balikat ko.

….

Hapon na ngayon at nasa sala ako. Walang bago nakikinig ako sa mga paborito kong kanta. Salamat kay Marcus kasi siya ang nag download ng mga kantang pinapakinggan ko.

Umalis pala si papa. Hanggang ngayon ay nagtataka pa rin ako sa kinikilos niya pero laking pasalamat ko rin dahil mukhang nagiging maayos na ang pakitungo niya sa akin.

Si lola naman ay hanggang ngayon ay wala pa rin. Siguro madaming sinisingil ’yon. Paniguradong masarap ang ulam namin mamaya!

Si Marcus naman ay hindi pa dumadalaw mukhang busy ata. Baka naglalaro o hindi kaya busy sa pagtulong sa nanay niya.

“Tao po!” sigaw ng isang babae. Kilalang kilala ko ito. Hindi ako pwedeng magkamali.

“Blair!???” sigaw ko mula sa loob.

Sa pag sigaw kong ’yon ang pagbukas ng pinto at isang mabilis na yabag ang narinig ko papunta sa direksyon ko. Maya maya ay naramdaman kong may mahigpit na yumakap sa akin.

“LUCIOOOOOOOHHHH I MISS YOU!” sigaw ni Blair na dumagundong sa buong bahay.

“Blair bitiw na…. Ang higpit ng yakap mo.” nahihirapan kong sabi.

“Ay sorry hehe.” sabi ni Blair.

Si Blair pala ay pinsan ko. Siya lang ang katangi tanging kamag anak namin na kilala ko. Ang tatay niya daw kasi ay half brother ni papa.

“Ano palang ginagawa mo dito?”

“Ano pa nga ba? Edi binisita ka. At hindi lang ’yon, marami akong pasalubong sayo. Mga damit at lotion.” masaya niyang sabi.

Si blair kasi ang nagbibigay sa akin ng kung ano ano. Isa na rito ang mga pinapahid sa katawan.

Naramdaman kong inamoy ako ni Blair. Bigla naman akong nahiya sa ginawa niya.

“Ano ba blair hindi pa ’ko naliligo….” nahihiya kong sabi.

“Ay weh? Hindi halata amoy pa rin yung binigay kong scented lotion. Pero parang naging mas mabango? May iba ka na bang ginagamit?” sunod sunod niyang tanong.

“Wala no. Saan naman ako kukuha ng pamalit.”

“Ganon ba? Ang weird lang kasi parang mas bumango. Siguro dahil ikaw ang gumamit?” sabi niya kaya naman natawa ako.

“Sira. Magtatagal ka ba dito?”

“Hmmm… Oo pero hindi ako tutuloy dito. May nadaanan akong bahay na pwedeng irenta for days, medyo malayo nga lang pero keri na.” paliwanag niya.

“Bakit mag rerenta ka pa? Pwede ka naman dito.” sagot ko.

“Hell no! Alam mong ayaw sa’kin ni tito. Grabe makatingin parang uupakan ako.” natatawa niyang sabi.

“Ganon lang talaga ’yon si papa….”

“Anyways…. Nasabi mo na ba sa kanila?” tanong niya.

“Na ano?”

“Yung tungkol sa mata mo.”

“Ahh…. ’yun ba.”

Siya lang kasi ang napagsabihan ko tungkol sa paningin ko. Oo alam ng lahat na hindi ako nakakakita pero kasi…..

Nitong nag daang buwan may kakaibang nangyari sa akin. Nagising nalang ako na may naaaninag na ako. Don’t get me wrong hindi pa rin ako nakakakita pero ngayon kasi may puti at itim na.

Para bang anino kung tawagin nila. Hindi ko ito sinabi kila papa o kahit nung nag pa check up ako kasi natatakot ako….. Baka kasi umasa na naman ako o kaya baka indikasyon to na mas lumala ang sakit ko.

“Hindi mo pa rin sinasabi no?” tanong niya. Napa tango naman ako.

“Hay nako…. Lucio… Lucio… Lucio.” sabi ni Blair. Natawa naman ako kasi para siyang nanay ko kung maka asta.

“Osige hindi ko sasabihin sa kanila pero kapag nagtanong sila hindi ko itatago ’tong nalalaman ko. Deal?” sermon niya sa akin.

“Deal.” pag sang ayon ko.

“Tara sa kwarto mo.” yaya ni Blair sa akin.

“Huh? Bakit?” takang tanong ko.

“Isusukat mo kung kasya sayo yung mga pinamili ko.”

….

“B-Blair sigurado ka bang bagay sa’kin to. Bakit parang nararamdaman kong mukha akong tanga.” sabi ko sa kaniya.

Pinasukat niya kasi sa’kin yung pinamili niya. Akala ko naman simpleng pantulog lang ’tong dala niya pero hindi! Isang sando at isang maiksing short pala.

“Bagay na bagay sayo couz… Perfect! Nasa dugo talaga natin ang magagandang lahi.” mangha niyang sabi.

“Ay Lucio mukhang kailangan ko na munang umalis. Nag text na kasi yung lugar na tutuluyan ko. Kakausapin ko na.”

“Ganon ba? Sige. Salamat ulit.”

“Ano ka ba! Maliit na bagay! Sige bye~ sasarado ko nalang yung pinto sa baba para makapag pahinga ka na.”

“Sige.”

Nakahiga na ako ngayon sa kama ko. Hapon palang pero parang niyayaya na ako ng higaan ko. Siguro dahil sa suot ko ngayon. Hindi na kasi ako nag abala pang mag bihis pa. Suot ko pa rin ang bigay ni Blair dahil sobrang kumportable ako dito.

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga. At nag isip isip muli…..

Kahit na ganito ang kalagayan ko. Nagpapasalamat ako dahil mayroon pa rin taong kagaya ni Blair na malapit sa akin. Bakit sobrang drama ko ata ngayong araw.

Pumikit na ako at tuluyan ng binalot ng kadiliman……

….

Nagising ako dahil parang nahihirapan akong makahinga. Nang idilat ko ang aking mata ay bumungad sa akin ang isang silid. Wala kang ibang makikita kung hindi puti.

Ni walang mga gamit, pintuan o binata. Tumingin ako sa apat na sulok nito pero wala talagang kahit ano.

T-Teka nga lang! Bakit ako nakakakita! Bigla akong napatingin sa kamay ko at…. Nakita ko nga ang isang kamay. Sobrang puti.

Marahil isa itong panaginip. Tumingin ulit ako sa paligid at napansin ko na may kung ano sa gilid. Pinuntahan ko naman ito.

Isa palang salamin. Nang nasa tapat na ako ay nakita ko ang isang lalaki. Maputi, balingkinitan ang katawan at higit sa lahat…. Ang asul nitong matang nakapanghahalina.

I-Ito ba ako? Sa kauna unahang pagkakataon ay nakita ko ang sarili ko. Bigla nalang akong napaluha at napahawak sa pisngi ko.

Kahit na alam kong panaginip ko lang ’to ay nagpapasalamat ako dahil kahit papanonay nakita ko kung ano ang aking itsura.

Natigil ang aking pagdadrama nang mapansin kong biglang kusang gumalaw at nagsalita ang reflection ko sa salamin!

“Hayaan mo ’kong ipakita sayo ang tunay na mundo….”

Pagkatapos non ay nawalan na ako ng malay.

….

“Argggh!” napadaing ako sa sakit ng ulo ko.

Napamulat naman ako at nakita ko nasa isang kwarto ako. Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang mga gamit ni Lucio.

Well technically gamit ko rin sila dahil ako at si Lucio ay iisa. Pero magkaiba kami ng ugali. Si Lucio ay mahina. Nakakaawang nilalang. Walang muang sa mga bagay bagay.

Pero ako…. Hindi ako kagaya ni Lucio na lampa. Ako ang bersiyon ni Lucio na nasa likod ng utak niya. Ang katauhang pilit niyang itinatago at ikinukulong.

Pero dahil nangako ako sa lampang si Lucio na ipapakita ko sa kaniya ang totoong mundo. Ako muna ang mamumuno sa katawan namin.

Siya nga pala kung may malaki kaming pinagkaiba ni Lucio ayun ang ang aming paningin. Kung si Lucio ay hindi mapakinabangan ang asul niyang mga mata, pwes ako kaya ko.

Natigil ang aking pag mumuni muni ko nang may kumakatok sa pintuan sa baba. bwisit istorbo!

Labag sa loob naman akong lumabas ng kwarto at dali daling bumaba.

“Sandali lang! Andiyan na!” sino ba ’tong istorbong to.

Nang buksan ko ang pintuan ay bumungad sa’kin ang mga singkit na mata. Isang lalaki ang nakatayo sa aking harapan. May kung anong hawak siya sa kaniyang kamay.

“Ah.. sorry kung naka istorbo ako pero may dala ako…. Ako yung bagong lipat diyan. Gusto ko lang ibigay ’tong cupcakes sa mga kapitbahay ko.” nahihiya niyang sabi sabay ngiti at nakita ko ang perpekto niyang mga ngipin.

Ngayon ko lang rin napansin ang suot lang pala ng lalaki ngayon ay isang sando na malaki ang hiwa sa magkabilang gilid. Kaya naman natanaw ko ang maganda niyang katawan…..

Bigla tuloy akong nag iinit.

“A-Ah ganon ba? Salamat nga pala.” gusto ko man sunggaban ’tong lalaki ay hindi ko pwedeng gawin dahil ayaw kong mapasama kami ni Lucio.

“Fabio nga pala.” pakilala niya sabay lahad ng maugat niyang kamay. Ngumiti muna ako bago sumagot.

“

Luci

nga pala….“ sabay hawak sa maskulado niyang kamay.

To be continued…