Notes

Read Despised Relationships first before you proceed to this story.

📌📌I repeat, kung hindi mo kayang respetuhin ang ending ng bawat story ko, huwag mo ng basahin. I respect you as my readers, respect the Writer’s story. Basic.

Catastrophic Marriage . Book two of Despised Relationships.

In this part, it may have another character  or new characters to add. If my story may trigger you, avoid reading this so you may avoid commenting any harsh comment to Writer. I do respect my readers, so I hope, you do the same.

Thank you for dropping by!

mhadztngsn

Follow me on my Social Media Account ❗

FB Page : Mhadz ;

Tiktok Account : itsme.mhadz X: itsme_mhadz

Instagram Acc. : mhadztngsn

FB official group for readers :

Mhadz’s Warriors

---

This a work a fiction. Names, characters, places and events are fictitious. Any resemblance of the following product of fiction in our actual reality is purely coincidental. No part of the story, even the whole story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

Thank you ❗ (｡•̀ᴗ-)✧

Started : October 28, 2021

Ended : November 18, 2021

Prologue

“I’m sorry…”

“Putanginang sorry ’yan! Hindi na natapos! Hindi na naubos! Paulit-ulit na lang! Sa bawat pagkakamali palaging sorry na lang!” galit na galit kong sigaw sa kan’ya.

“Love—”

“Stop calling me that fucking endearment!” putol ko sa akma niyang paglapit. “Bakit, Steve? B-Bakit kailangan paulit-ulit?” basag na boses na tanong ko.

Kitang-kita ko sa mga mata nito ang takot at kaba pero wala akong pakialam.

“Please… I’m sorry… Let me explain. Lalaki lang ako, nagkakamali at natutukso—”

“Fuck your reason! Stop justifying yourself! Hindi rason na lalaki ka lang at natutukso! Dahil, tangina! Kung talagang kuntento ka sa ’kin, hindi ka matutukso! Explain?! Fuck explain!” Sigaw ko ulit at hindi na magawa pang pakalmahin ang sarili dahil sa galit at sakit na nararamdaman.

Umiling-iling ako habang walang tigil na nagpapatakan ang aking mga luha. Kagat-labi ako at pinipigilan ang hikbi.

“Two years, Steve…” humihikbi kong saad. “T-Two years akong nagtiis at nagbulag-bulagan. Two fucking years! Pinaniwala ko ang sarili ko sa kasal na ’to! Sabi ko na lang palagi na, okay lang, sa ’kin naman umuuwi. Okay lang, sa akin naman kasal. Lahat okay lang kahit sobrang sakit na!” Lalong lumakas ang iyak ko dahil sa alaalang iyon. “Sabi mo noon, wala kang naging babae sa loob ng four years dahil sa paghihintay sa ’kin. Nagawa mong maging loyal ng four years kahit walang kasiguraduhan. Pero bakit hindi mo nagawa sa loob ng two years? Bakit?!” Puro sigaw ko na lamang ang maririnig sa paligid. Dahil sakit na idinulot ni Steve, hindi ko na kayang pakalmahin ang sarili.

Wala itong magawa kung hindi ang panoorin ako sa pag-iyak habang naglalabas nang sama ng loob.

“I thought, I made a great choice in life when I chose to stay. Pero nagkamali ako, dahil ang piliin ka pala ang mas wawasak sa buo kong pagkatao! Pinalampas ko noon kahit sobrang wasak na ako sa mga ginawa mo. Binigay ko pa rin ang second chance na hiningi mo. B-Bakit naman gano’n, Steve? Bakit kailangan mo akong paulit-ulit na durugin? B-Bakit kailangan paulit-ulit mo akong inaalisan ng dignidad? Ubos na ubos na ako kakaintindi sa ’yo para lang protektahan ang kasal na ’to pero… Mapapagod din pala ako…”

“Love… No. Please… I’m sorry… I-Ikaw ang mahal ko… I’m sorry…” Lumuhod ito sa harapan ko.

“Ako ang mahal mo? Ngayon, hindi ko na makita ang dahilan para maniwala pa sa ’yo. Ang dami kong dahilan para iwan ka kahit noon pa man. Pero nagpakatanga pa rin ako para manatili ka. Para manatili sa kasal na ’to. Kaya, tama na… Respeto naman kahit bilang tao na lang. Dahil nakuha mo nang lahat… Wala ka nang itinira para sa sarili ko. Wala na rin namang dahilan para mag-stay pa ako sa toxic marriage na ’to!”

Chapter 1

“Love, aalis na ako, ha?” paalam ni Steve na ipinagtaka ko.

“Pero… Maaga pa, ah? Hindi mo ba ako ihahatid?”

“Maaga kasi kami ngayon dahil may pupuntahan na site. Sorry, love, hindi kita maisasabay.”

Hindi na ako nakapagsalita pa at pinanood na lamang siya na nagmamadaling umalis. Ni hindi manlang ako hinalikan bago umalis kagaya nang ginagawa niya.

Siguro kailangan talaga niyang pumasok ng maaga.

Naligo na lamang ako pagkaalis niya at naghanda na rin para sa pagpasok ko sa trabaho.

Malapit na kaming mag second wedding anniversary ni Steve. Noong mag-proposed siya sa ’kin, one month lang na preparation at ikinasal na kami. Naalala ko tuloy ang sabi ng kaibigan ko after the proposal.

Two years ago…

Engagement

“Girl,

seryoso

ka na r’yan?“

tanong ni A habang

nakadapa

sa kama.

Kauuwi

lang namin

galing

sa resto kung

saan

nag-proposed si Steve sa ’kin.

“Seryoso saan?”

“Yes, agad-agad?”

Taas kilay nitong tanong kaya napatingin na ako sa gawi niya habang

nagsusuklay

ng buhok.

“Bakit? Mali ba na nag-yes ako sa proposal niya? Dapat ba hindi ako pumayag?”

natatawa

kong tanong

sa

kaibigian

.

Mula sa

pagkakahiga

ay nag indian seat ito sa dulo ng kama at seryoso akong tinignan.

“Hindi sa

gano’n

, B. I’m happy for you, believe me. But, aren’t that fast? I mean, you know how the two of you started. He made you suffered a lot. Then, here you are, got engaged to the man who made your life hard as hell.“

She said seriously that made me shut.

“I’m sorry for saying this,

nabibilisan

lang kasi ako. Oo, nasabi niya na he waited for you for four years. He’s been loyal for you kahit na hindi naman siya sure. But, B, hindi ako naniniwala na ganoon na lamang

kabilis

magbabago

ang taong

babaero

.“

“Is four years not enough? Hindi ba four years naman siya walang babae sa buhay niya?”

“How can you be so sure?”

tanong nito na ikinatigil ko.

“Hindi

porque

sinabi niya ay ’yon ang

paniniwalaan

mo, B. I know you love him, hindi ka naman magy-yes kanina kung hindi. Pero sana

pinag

isipan

mo

munang

mabuti. Marriage is a lifetime commitment. What if, sa kalagitnaan ng marriage life niyo ay

magloko

siya?“

natahimik

ako dahil sa tanong n

a iyon.

Paano nga kung gano’n? Pero,

naniniwala

ako sa sinabi ni Steve na

binago

niya ang sarili niya para sa ’kin. Sa pangako niya na ako lang.

“But of course, the decision is still on you, B. I’m always here for you, no matter what. Gusto ko lang

ipaalala

, bago pa man siya makilala ni Nicole ay gago na siya. Nabago lang siya ni Nicole, pero hindi ikaw si Nicole, B.“

Nagbigay ng maraming tanong sa ’kin ang sinabi na ’yon ni Amirah. Pero, sa huli ay nagpakasal pa rin ako. Mahal ko, e. Ganoon ata talaga kapag mahal mo, wala kang pakialam sa negative side niya. Hindi mo makikita kung ano ang mali sa kaniya.

Pagkarating ko sa AB Company ay naabutan ko si A sa office ko.

“What are you doing here? Sa kabila ang office mo, ah?”

Ito na naman ang tingin niya sa ’kin na nanunuri.

“Hindi ka na naman inihatid ng asawa mo?” she asked while slowly sipping to her coffee.

“Maaga umalis kasi may site visitation sila today,” sagot ko.

“Hmmm…” tumango-tango ito. “Araw-araw talaga?” Napabuntonghininga naman ako dahil ito na naman ang tono niya.

“A, may problema ka na naman ba sa asawa ko?” Naupo ako sa aking swivel chair habang si A ay nakaupo sa sofa.

“Wala naman, I’m just asking. Hindi ka na kasi niya hinahatid. Samantalang dati halos ayaw na umalis sa tabi mo. Nakakapanibago lang,” wika nito sabay kibit ng balikat.

“Busy na kasi, naiintindihan ko naman.”

“Kailan mo ba hindi naintindihan ang asawa mo? Palagi naman, ’di ba?” Natigilan ako sa kaniyang naging turan. Tumayo na ito dala ang kaniyang tasa. “Balik na ako sa office ko, marami pala akong gagawin.”

Simula nang maikasal ako kay Steve ay madalas na kaming magtalo ni A. Palagi kasi itong naghihinala kay Steve na parang siya ang asawa. Madalas tuloy namin pagtalunan, dahil lagi kong ipinapaintindi sa kaniya na nagbago na si Steve. Pero, ewan, hindi pa rin siya kumbinsido. Hinayaan ko na lamang.

Inabala ko ang aking sarili sa mga trabaho rito sa office. Muntik ko nang makalimutan ang lunch kung hindi pa ako kinatok ni A. Sanay kasi ako na tinatawagan ako ni Steve para yayain na sabay mag-lunch. Pero ngayon ay masiyado siyang busy.

“Lunch time, let’s go?”

“Okay.” Tumayo na agad ako dala ang aking bag.

“May bago raw na kainan, mga half hour drive. Try natin?” A asked.

“Ikaw ang bahala,” walang gana kong sagot. Ewan, pero namimissed ko nang kasabay kumain ang husband ko. Pero naiintindihan ko naman na busy siya.

“Okay ka lang ba?” tanong ni A habang nagmamaneho.

“Yeah, why?”

“May masakit ba sa ’yo? Bakit ang tamlay mo?”

“Wala. Okay lang ako, ’wag mo akong pansinin.”

“Tss.”

Naging tahimik ang biyahe namin matapos no’n hanggang sa makarating na nga kami sa resto na tinutukoy nito. Maganda ito at may second floor. Medyo marami rin ang nakain.

Naglakad kami papasok sa loob, pero natigilan ako sa aking nakita sa may dulong table. Tinitigan ko pa ito para makasigurado. Nakatalikod ito pero kilalang-kilala ko kahit ang likod nito. Napatingin si A sa tinitignan ko.

“Oh… Busy nga…” sabi nito.

“Baka client, tara na.”

“BAKA!” sarkastiko nitong sagot. Naupo kami sa medyo malayo sa puwesto nila. Pagkaupo ko ay kinuha ko ang phone ko.

Tinext ko siya kung nasaan na siya. Nakita ko naman na tinignan lamang nito ang kaniyang phone bago ibinaba muli sa mesa.

“Tss. Ang busy masiyado para hindi maka-reply.” Doon ko napansin na pinapanood pala ni A ang bawat galaw ko.

“Kita mo naman na may kausap pa, ’di ba?”

“Sabi mo, e!” Tinawag nito ang waiter at nagsimula nang umorder kaya ganoon din ang ginawa ko.

Habang naghihintay sa pagkain ay nakatingin pa rin ako sa asawa ko na may kausap na babae. Nagtatawanan na ang mga ito habang nag-uusap. Mayamaya pa ay tinext ko muli ito para itanong kung nasaan.

Kinuha nito ang phone at itinago sa ilalim ng mesa habang binabasa. Kita ko naman na nagta-type na siya. Nang natanggap ko na ang kaniyang reply ay hindi ko na muli ito kinulit.

From : Love Meeting with client.

“Sumagot na ba?” tanong bigla ni A.

“Yeah, may ka-meet daw na client. I told you, she’s a client.”

“Wala naman akong ibang sinasabi, B. Okay. Client then.”

Hindi na lamang ako sumagot dahil alam ko, ano mang oras ay magtatalo na naman kaming dalawa.

Nang tumayo na ang dalawa ay humawak pa si Steve sa baiwang ng babae habang binubuksan ang pinto ng resto. Nagtataka man ay hindi ko na lamang muna pinansin. Itatanong ko na lamang mamaya sa bahay. Baka kasi mataas na client ito kaya ganoon ito kabait sa babae. Kaya kailangan niyang alalayan sa paglabas.

Wala lang ’yon, Brianna, ikaw ang asawa. Malabo na

lokohin

ka ng asawa mo.

Chapter 2

Nauna ako kay Steve umuwi nang araw din na ’yon. Kaya habang naghihintay ay nagluto muna ako ng aming kakainin ngayong gabi.

Hanggang sa matapos ko ang pagluluto ay wala pa ring Steve na umuuwi. Tinignan ko ang oras, nine na pero wala pa rin siya. Nag-aalangan man ay tinawagan ko na ito.

Ilang beses niya pa itong ni-reject bago sinagot na ipinagtaka ko.

“Love, where are you? Bakit mo nire-reject ang tawag ko?”

[I’m sorry, Love, huh. Nag-overtime kasi kami. Medyo marami kasing ginagawa pero pauwi na rin ako. Sige na, love, bye!]

“Pero—”

Bigla na lamang niyang ibinaba ang linya. Napabuntonghininga na lamang ako.

Naghanda na lamang ako ng mga plato sa mesa at nang niluto ko para kakain na lamang kami pagdating niya. At mayamaya pa nga ay narinig ko na ang sasakyan nito.

Pagkapasok nito ay ngumiti agad ako upang salubungin siya. Dahil alam kong pagod siya kaya hindi ko muna sasabayan. Baka magtalo kaming dalawa.

“Hi!” pagod na bati nito at hinalikan ako sa noo.

“Tired?”

“Yeah,” sagot nito. “Akyat na ako sa kuwarto, Love, gusto ko ng magpahinga, e.”

“Pero… Hindi ka ba muna kakain?”

“Busog ako, Love, nag dinner na kami ng mga ka-team ko. Sige na. Antok na talaga ako, good night.”

Iniwan ako nito na nakamaang sa kaniya. Gustuhin ko man siyang makausap, hindi ko na nagawa pa dahil sa ipinapakita niyang pagod. Napatingin na lamang ako sa mesa kung nasaan ang mga inihanda ko para sa kaniya.

Hindi ko na alam kung kailan nagsimula, pero, madalas na kaming hindi kumakain ng sabay. Ang dahilan? Busy sa trabaho. Lagi ko na lamang iniintindi dahil alam ko naman ang pakiramdam nang pagod galing sa trabaho. Kaya hinahayaan ko na lamang na makapagpahinga siya kaysa ipilit ang gusto ko.

Ako na lamang ang kumain mag-isa ng mga niluto ko. Ang ending, itinago ko na lamang sa ref ang tira para iinit ko na lamang bukas ng umaga.

Pagpasok ko sa kuwarto ay tulog na tulog na agad ito.

Pagod na pagod siguro talaga ’to mula sa trabaho.

Lumapit ako sa kabilang side ng kama kung nasaan siya para i-ayos ang kaniyang kumot. Hinalikan ko pa ito sa noo pagkatapos. Babalik na sana ako sa puwesto ko nang biglang umilaw ang phone ni Steve. Naka-silent ito, pero dahil sa ilaw nito ay naagaw ang atensyon ko.

Isang text mula sa unregistered number ang bumungad sa ’kin.

  + 6391563******

  Thank you Architect! ❤

Iyon lamang ang laman ng text at hindi na nasundan pa. Kinuha ko ito para sana basahin pero hindi ko alam ang passcode. Kumunot ang noo ko sa pagtataka kung bakit may passcode na ngayon ang phone niya.

Na curious ako sa text dahil may heart emoticon pa ito sa huli. Kaya lang ay hindi ko naman mabuksan ang phone niya. Tss.

Ibinaba ko na lamang ito at napagpasyahan na kakausapin ko na lamang siya bukas.

Dahil sa kaiisip, hating-gabi na ako nakatulog. Kaya naman kinabukasan ay tinanghali na ako ng gising.

Wala sa tabi ko si Steve pagmulat ko ng aking mga mata kinabukasan.

Tanghali na ba talaga ako nagising o maaga lamang siya umalis?

Dahil wala na naman akong kasabay kumain ay nagkape na lamang ako bago umalis ng bahay.

Natigilan ako sa aking nadatnan sa receiving area ng floor namin ni A. Napatingin si Amirah sa ’kin dahilan para mapatingin din ang bisita.

“Brianna…” agad itong tumayo kaya lumapit naman ako.

“Hey! Napabisita ka? Walang duty?” nakangiti kong bati rito pabalik.

“May mga papers lang na pinaabot sina Mommy. Nang isang araw pa kasi ito sinabi kay Steve. Hindi na ata naalala.”

Napatingin ako kay A nang tumikhim ito.

“Busy raw kapatid mo, e, dinaig kang doctor. Tss.”

Napabuntonghininga na lamang ako dahil sa tono na naman ni Amirah.

“Busy? Saan?” tanong ni Asher sa ’min. Sinenyasan ko naman ito na maupo na ginawa naman niya kaya tumabi ako kay A.

“Sa office raw at pagbisita ng site. Napapabayaan na nga n’ya ’tong kaibigan ko, e —”

“A… Hindi naman niya ako napapabayaan. Ano bang sinasabi mo?” Tinaasan ako nito ng kilay.

“Hindi pa ba?” sarkastiko nitong tanong. “Paano ba sa ’yo ang napapabayaan?”

“A, please…”

“What?”

“S-Sandali… Sandali… Mukhang nagkakainitan na kayong dalawa. Hindi ako sanay. Ano ba talagang nangyayari?” Naguguluhang tanong sa ’min ni Asher.

“Sige, ikuwento mo sa bayaw mo kung paanong HINDI ka napapabayaan ng asawa mo.”

Napapikit ako dahil sa inis kay A pero hindi ko ito pinatulan. Eto na naman ang panghuhusga niya sa asawa ko.

“Busy lang si Steve, hindi naman niya ako napapabayaan. Naiintindihan ko naman na marami siyang trabaho.” Sabi ko at tinignan pa ang dalawa. Umismid si A dahil sa narinig, napatingin naman sa gawi niya si Asher dahil sa inaasta nito.

“Sobrang busy, hindi na siya na ihahatid dito. Sobrang busy, hindi na siya natatawagan para alamin kung nag lunch na ba. Nagkikita pa ba kayo sa bahay niyo? Mukhang hindi kana naman hinatid, a?”

“A, ano ba?!” inis kong tanong dito. “Ano bang problema mo sa asawa ko? Sa akin nga ay ayos lang na busy siya, bakit sa ’yo, hindi? E, ako ang asawa. Bakit ka ba nagkakagan’yan?!” iritable kong tanong sa kaibigan.

“Fine! Ayaw mo na pinapakialaman kita? Ayos lang sa ’yo ang ginagawa niya? Sige! ’Wag ko lang malalaman na nangalngal ka nang iyak dahil d’yan sa asawa mo, B! Baka tawanan pa kita!” Galit nitong sabi sabay tayo at padabog na sinara ang kaniyang pinto.

Natigilan naman ako dahil sa narinig. Ito ang kauna-unahang away naming dalawa. Ito ang unang beses na nagtaasan kami ng boses sa isa’t-isa. Unang beses na hindi kami nagkaintindihan.

“Brianna…” tawag ni Asher pero hindi ako lumingon. Mayamaya pa ay tumulo na ang luha ko.

Hindi ako sanay na nag-aaway kami. Kaya lang  nakakapagod na rin ang pakikialam niya sa ’ming mag-asawa.

“Pagod na kasi ako na tanggapin lang nang tanggapin ang sinasabi niya tungkol sa asawa ko. Masama bang ipagtanggol ko ang asawa ko? Mali ba ang ginawa ko?” umiiyak kong tanong.

Lumapit sa ’kin si Asher at inabutan ako ng panyo.

“Maaayos din kayong dalawa ni Amirah, palamigin n’yo lang muna ang mga ulo niyo. Okay? Parehas kasi kayong wala sa mood kaya siguro gan’yan. Kausapin mo kapag malamig na ulo n’yo pareho. Kakausapin ko rin lang muna kapatid ko. Mauna na ’ko.” Tumango na lamang ako bilang sagot.

Napatingin muli ako sa pinto ng office ni Amirah at napahagulgol nang iyak.

Ayokong nag-

aaway

tayo, pero, ayoko rin na

sinisiraan

mo ang asawa ko. I’m sorry, A…

Tumayo ako at pumasok sa office ko. Doon ko inubos ang luha na gusto pa rin kumawala. Hindi ko alam kung bakit pero, sobrang bigat sa dibdib ang pagtatalo namin na iyon ni Amirah. Sobra akong nasasaktan.

Hindi ako nito kinatok nang lunch namin kaya hindi na lamang ako kumain. Pagdating naman ng hapon ay nauna rin itong umalis nang hindi nagpapaalam. Lalo lamang akong nasaktan dahil ramdam kong iniiwasan niya ako.

Malungkot akong umuwi ng bahay dahil sa nangyari sa ’min ng kaibigan ko. Pagpasok ko naman ng bahay ay naabutan ko si Steve na nanonood ng tv sa sala.

Bakit ang aga nito?

“Love, bakit ang aga mo ata?” Pinatay nito ang tv at tinignan ako.

Hindi ito lumapit sa ’kin para halikan ako. Tinignan ako nito na parang may inis na ipinagtaka ko.

“Pinuntahan ako ni Kuya. Napapabayaan ba kita?” inis nitong tanong.

“H-Ha? Saan nanggaling ’yon?”

“Bakit hindi mo itanong sa magaling mong kaibigan?” Halata mo ang inis nito.

“Love—”

“Pagsabihan mo ’yang kaibigan mo, wala naman siyang alam tapos ang dami pa niyang nasasabi. Akala ba niya hindi ko napapansin na ayaw niya sa ’kin para sa ’yo? At umabot pa siya sa paninira niya sa ’kin?”

“Hindi ka naman niya sinisiraan—”

“Kakampihan mo dahil kaibigan mo? Asawa mo ’ko, Brianna, kaibigan mo lang siya! Baka mamaya ma-brainwashed ka na niyan!” galit na saad nito.

Hindi ako nakapagsalita dahil sa narinig. Nasasaktan ako para kay Amirah. Pero, hindi ko maipakita sa asawa ko dahil alam kong kami naman ang mag-aaway.

Iniwan ako nito sa sala at padabog na umakyat papunta sa kuwarto. Rinig ko pa ang malakas na pagsara nito ng pinto. Napaupo na lamang ako sa sofa dahil sa panghihina.

Ang hirap naman ng ganito…

Pareho

silang

mahalaga

sa ’kin. Pareho silang parte ng buhay ko tapos ganito. Hindi sila

magkasundo

.

Naiipit ako…

Chapter 3

Naging maayos din naman kami ni Steve kinabukasan. Humingi ito ng pasensya hindi dahil sa mga sinabi niya, humingi ito ng pasensya dahil sa pagtaas ng boses niya sa ’kin. Pero hindi niya inihingi ng sorry ang nasabi niya tungkol kay Amirah.

Nang malamig na ang ulo nito ay sinamantala ko na makausap siya.

“Love…” tawag ko rito habang kumakain kami.

“Hmm?”

“Nang isang araw, nakita kita sa isang resto kasama ang isang babae. Sino ’yon?” Natigilan ito sa pagkain at tumingin sa ’kin.

“A-Ah. Client ’yon,” sagot nito at mabilis na lumihis nang tingin.

“Client? Bakit kailangan may pahawak sa baywang habang papalabas ng pinto?”

“Inaalalayan ko lang ’yon, big client ’yon, e.” Sagot nito.

“E, sino ’yong nag-text sa ’yo nang gabi?” Natigilan na naman ito.

“Sino?”

“Number lang, e. Saka, bakit may passcode na ang phone mo?”

“Ah! Isa sa client siguro ’yon.”

Ewan ko pero hindi ako kumbinsido.

“Client? May pa heart emoji sa text? Ang sweet naman ng client na ’yon sa ’yo, Love.”

“Teka nga, pinagdududahan mo ba ako?” nakakunot noo na tanong nito.

“H-Hindi… Tinatanong ko lang naman.”

“Bakit parang may laman ang tanong mo?” Ramdam ko na nagsisimula na itong mairita.

“Love, nagtatanong lang naman ako. Tapos may passcode pa ang phone mo.”

“Kaya may passcode ang phone ko para hindi mapakialaman ng mga kasama ko sa site kapag naiiwan ko. Madalas kasi ang mga ’yon mangialam ng phone roon at nagbibiruan tapos kung sino ang itetext.” Tumango naman ako bilang pagsang-ayon.

“Okay,” sagot ko na lamang sa kaniya.

“Baka naniniwala ka sa kaibigan mo? Nalalason na ba niya utak mo? Ha? Brianna?” Naiinis na ’to dahil tinawag na niya ako sa pangalan.

“Love, bakit nadamay na naman dito si A? Wala siyang sinasabi sa ’kin na kahit ano.”

“Wala? Pati sa ’kin nagsisinungaling kana pagdating sa kaniya?”

“What? No. Dahil wala naman talaga—”

“Hindi ako pupuntahan ni Kuya kung wala siyang sinasabi tungkol sa ’kin. Kaya puwede ba? ’Wag mo na siyang pagtakpan? Huli na nga tinatanggi mo pa rin? Gano’n n’yo kamahal ang isa’t-isa? Pagtatakpan?”

“Steve… Ano ba ang sinasabi mo? Nagtatanong lang naman ako—”

“Ayusin mo kasi ang tanong mo!” bulyaw nito na ikinagulat ko. Bigla itong tumayo. “Nakakawalang gana naman kumain. Ayoko na!”

“Sandali!” Pero hindi na ito tumigil pa at dumiretso na sa kuwarto.

Akala ko ay okay na kami pero eto at galit na naman siya. Nagtanong lang naman ako pero kung saan-saan na napunta ang usapan namin. Tss.

Nauna na naman siyang umalis ng bahay matapos no’n. Walang paalam na naganap bago siya umalis. Kaya naman, no choice ako kung hindi ang pumasok mag-isa papunta sa company.

“A—”

Tawag ko sa kaibigan pagkarating sa office. Pero hindi ako nito pinansin at pinagsarhan ako ng kaniyang pinto. Napabuntonghininga naman ako dahil doon. Ilang araw na kaming hindi nag-uusap, hindi nagpapansinan. Hindi ako sanay na ganito kami.

Pakiramdam ko, unti-unti kaming nasisira na dalawa habang sinusubukan kong maging mabuting asawa. Hindi ko na alam ang gagawin ko para pareho silang manatili sa buhay ko.

Kumatok ako sa pinto nito bago dahan-dahan na pumasok. Hindi ito tumitingin manlang sa ’kin at nakatutok lamang sa kaniyang laptop.

“A…” Tawag pansin ko rito at naupo sa upuan na nasa harapan ng table nito.

“Kung hindi ’yan tungkol sa trabaho, wala akong oras. Marami akong gagawin,” sagot nito na hindi manlang ako tinitignan.

“A, please… Kausapin mo naman ako. Hindi ako sanay na ganito tayo. Hindi naman tayo nagkakaganito noon, ’di ba?” Doon na ito tumingin sa ’kin.

“Alam mo naman pala, e. So, alam mo rin siguro kung bakit o kung ano ang dahilan, hindi ba?” nagbuntonghininga ako.

“A, alam kong ayaw mo sa asawa ko. Pero hayaan mo na lang sana  sa ’min kung ano man ang problema namin.”

“Hayaan?” tanong nito at nagsalubong pa ang kilay. “Gusto mong hayaan ko na niloloko ka ng asawa mo, B? Sino ka ba sa ’kin? At sino ba ako sa ’yo? Tapos gusto mo hayaan ko na nasasaktan ka? Kailan ba kita pinabayaan? Sige nga! Kailan?” Natahimik naman ako sa kaniyang sinabi.

Naiintindihan ko naman na nag-aalala siya sa ’kin. Pero ang husgahan si Steve na wala pang matibay na dahilan ay mahirap paniwalaan.

“A, walang ebidensya na niloloko ako ng asawa ko. Gusto mong maniwala agad ako sa ’yo?” Biglang tumaas ang kilay nito na nagpakaba sa ’kin.

“So, ang lagay ay ako ang gumagawa ng kuwento rito?” Umismid ito at halatang naiinis na. “B, alam kong mahal mo ang asawa mo. Oo, hindi ko siya gusto para sa ’yo. Pero hindi ko kailangan siraan siya sa ’yo dahil wala naman akong pakialam sa kaniya! Ikaw lang naman ang inaalala ko. Ngayon, kung minamasama mo na ngayon ang pag-aalala ko sa ’yo, fine! Hihintayin ko na lang na ikaw mismo ang makatuklas. Simula ngayon, wala na akong pakialam sa ’yo.”

“A…” Naiiyak kong tugon dahil sobrang nasasaktan ako sa narinig.

“Marami pa akong gagawin, B, makakaalis kana. Lumapit ka na lang ulit kapag natauhan kana. Hindi naman kita tatalikuran. Hihintayin ko lang na matauhan ka.”

Napayuko ako dahil sa narinig at mabagal na tumayo palabas ng kaniyang office. Pagpasok ko naman sa office ko ay roon ko na pinakawalan ang mga luha na kanina pa gustong kumawala.

Ang taong kasama ko sa buong buhay ko ay unti-unting bumibitiw sa ’kin.

Tama ba talaga ang naging desisyon ko sa buhay? Kung ang kapalit nito ay pagkawala ng taong mahalaga sa ’kin? Halos kalahati ng buhay ko ay kasama ko na si Amirah. Bata pa lang kami, nand’yan na siya para sa ’kin. Kaya hindi ko kaya na ganito kami. Hindi ko kaya…

Umuwi ako ng masama ang loob at sobrang bigat ng pakiramdam. Parang pagod na pagod kahit na umiyak lang naman ako nang umiyak sa office ko.

Pabagsak akong naupo sa sofa at natulala sa kisame. Nagsimula na naman pumatak ang mga luha ko habang nakatulala. Naputol ang pag-iisip ko sa malakas na katok. Walang gana akong tumayo para pagbuksan ang kumakatok.

“S-Steve…” Agad kong nasalo ang muntik nang matumba na si Steve.

“Hi!” lasing na bati nito na halos hindi na maimulat ang mga mata.

“Saan ka galing at bakit lasing na lasing ka?” Inalalayan ko ito paupo sa sofa.

“Doon lang… Nagsaya…” nakangiti nitong sagot sa ’kin.

Nagsaya

? Nagawa niya pang

magsaya

sa kabila nang away namin?

“Sinong kasama mo? Buti nakapag-drive ka pa?”

“Muntik na nga ako banggain ng truck, Love. Tss. Pasalamat siya! Naka-park siya!” kumunot ang noo ko sa kaniyang sinabi.

Naka-park naman pala? Paano siya

babanggain

? Tss.

“Sino ba ang mga kasama mo at hindi ka manlang hinatid?” Inihiga ko siya sa sofa nang dahan-dahan.

“Sina Engineer Lopez,” pagtutukoy nito sa isang empleyado ng company nila. “Saka… Marami!”

“Sige… Magpahinga kana.”

Mayamaya pa ay unti-unti itong pumikit. Ilang segundo lamang at tulog na agad ito. Tatayo na sana ako para kumuha ng bimpo ng bigla itong magsalita.

“Fuck!” bulong nito habang natutulog. Napapailing na lamang ako, “baby…” dugtong nito na nagpatigil muli sa ’kin. Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa narinig. Titig na titig ako rito habang siya naman ay humaharok na nang mahina. Kinabahan ako sa hindi malamang dahilan.

Sinong baby?

Chapter 4

Kinabukasan ay hindi ko muna iyon itinanong kay Steve. Ang tungkol sa aking narinig. Linggo ngayon at pareho kaming walang trabaho.

“Love, sama ka ba?” Tanong ko habang naghahanda ng mga plato sa mesa. Busy naman si Steve sa phone niya habang natatawa pa.

“Saan?” tanong nito na sa phone pa rin niya nakatingin.

“Bibisitahin si Daddy, pupunta rin ako sa puntod ni Mommy.”

“Ah. Hindi na, love, masakit ang ulo ko, e. Ikumusta mo na lang ako kay Daddy.”

“Sino ba ang ka-chat mo at ngiting-ngiti ka riyan?” tanong ko at naupo na sa tapat niya.

“‘Yong mga kasama ko lang kagabi. Kain na tayo,” sagot nito at ibinaba na ang kanyang phone.

Habang kumakain ay panay ang ilaw ng cellphone nito kaya napapatingin ako roon. Titignan lang naman ito ni Steve at hindi hahawakan.

Matapos namin mag-almusal ay nilinis ko rin agad lahat bago ako pumasok sa kwarto. Naabutan ko pang kabababa lamang ni Steve sa tawag ng kung sino.

“Sino ’yon?”

“Ah. Si Engineer lang.” Tumango lang naman ako at pumasok na sa banyo para maligo.

Ayoko nang naiisip ko. Ayokong pinaghihinalaan ang asawa ko pero, naninibago ako sa mga ikinikilos niya.

Matapos kong maligo at mag-ayos ng sarili ay nagpaalam na ako rito.

“Aalis na ako. Sure ka ba na ayaw mong sumama?” tanong ko pa muli rito.

“Hindi na, love, masakit talaga ang ulo ko. Ingat ka!” Tanging sinabi nito bago muli nagpatuloy sa pagtetext.

Nagtataka man ay umalis pa rin ako para puntahan si Daddy. Habang nagmamaneho ay pumasok sa isip ko ang sinabi ni A na nagloloko ang asawa ko. Ayaw ko man pero, sa ikinikilos niya ngayon ay nakakadudang talaga.

“Dad!” Masiglang bati ko kay Daddy na nagbabasa ng dyaryo sa may garden ni Mommy. Favorite na niya ang lugar na ito mula noong mawala si Mommy.

“Hija! Mabuti napadalaw ka!” Agad akong humalik sa pisngi nito at yumakap.

Napapansin ko ang pagpayat ni Daddy simula nang magkasakit ito. Sabi raw sa kanya ng doctor ay sadya raw ganito.

“Kumusta po? Pinapupunta niyo pa rin po ba rito ang doctor niyo monthly para sa check-up niyo?” Umupo ako sa bakanteng swing na nandoon sa tabi ng wheelchair niya.

“Huwag mo akong alalahanin. At oo, nagpapacheck-up naman ako. Ikaw, kumusta? Hindi mo ata kasama ang mister mo?”

“A-Ah… Nagpapahinga po, naging busy po kasi siya this past few weeks.”

“Ganoon ba, buti pinayagan ka magmaneho mag-isa? Hindi ba ayaw niya raw na nagmamaneho ka mag-isa?” Iyon kasi si Steve noong bagong kasal pa lamang kami. Masyadong protective. Hindi ko alam kung ano na ang nangyari kung bakit unti-unti na itong nawawala.

“Ahm. O-Opo, okay lang po sa kanya. S-Sabi ko po kasi ayaw kong malibanan ang pagbisita ko sa inyo. Weekly na nga lang po ako nakakabisita, e.”

Medyo may kalayuan kasi ang bahay namin kay Daddy kaya weekly lamang ako nakakabisita rito. Nagpatayo kami ng aming bahay dahil ayoko nang balikan ang bahay namin noon.

“Ano ka bang bata ka! Maayos naman ako rito, hindi mo ako kailangan palaging isipin.”

“Tss. Hindi niyo po maaalis sa’kin ’yon, Dad.” Sagot ko. “Dad…” seryosong tawag ko rito.

“Hmm?”

“Noong pinakasalan niyo ni Mommy ang isa’t-isa, minahal niyo po ba ng totoo si Mommy?”

“Ang totoo?” tanong nito kaya tumango ako. “Mahal na mahal ko ang Mommy mo pero, hindi ako sigurado kung minahal niya ako.” Ngumiti ito ng malungkot. Nasaktan ako para kay Daddy. Dahil alam ko ang pakiramdam ng magmahal ng isang tao pero hindi ka minahal pabalik.

I’ve been there too…

“Mahal ka naman po siguro ni Mommy, hindi naman po siguro siya magtatagal kasama ka kung hindi.”

“Sana nga ’yon ang dahilan anak. Sana dahil mahal niya ako kaya gano’n. Hindi dahil ayaw niya lang ma disappoint ang mga parents namin.”

“Bakit mo po nasabi? Hindi po ba nasabi ni Mommy na mahal ka niya?” Tumingin ito sa ’kin ng ilang segundo bago mabagal na umiling.

“Never niyang nasabi. I understand. Alam ko naman kung sino ang totoong mahal niya.”

I feel sorry for my Dad to feel this way but, I also understand Mom. And I see myself to Dad before.

Nagtagal pa ang usapan namin ni Dad, sinabayan ko lamang din ito sa lunch bago nagpaalam umalis.

Dumiretso naman ako sa puntod ni Mommy. Pagkarating ko sa puntod nito ay naupo ako sa tabi.

“Mom, I hope you feel better now with my baby,” I said. “Mom, alam ko po na minahal mo si Dad. Natakot ka lang siguro aminin sa kanya noon. Hindi naman po kita masisisi, dahil nagsimula kayo sa mali. Like us before, pero sana, minahal mo si Dad kahit papaano. I already forgive him, I hope, you too.” Hinaplos ko ang pangalan nito sa lapida niya. “I missed you… Sana nandito ka para isang sabi ko lang na ’ Mom, I’m tired. Mom, hindi ko na kaya’ tapos yayakapin mo ko nang mahigpit.” Tumulo ang luha ko.

I really missed having her. Nawala siya nang hindi nasasabi sa ’kin ang totoo. Nawala siya nang hindi nakakapagkuwento sa ’kin tungkol sa totoo kong ama.

Matapos ko sa puntod ni Mommy ay umuwi rin ako bago maghapon. Iniisip ko na kailangan ko pang magluto ng gabihan dahil masama ang pakiramdam ni Steve.

“Love…” Tawag ko pagkapasok ko sa bahay.

Walang tumutugon sa tawag ko kaya naisip ko na baka tulog ito sa kwarto. Doon ako dumiretso para tignan siya pero walang kahit anino manlang nito.

Nasaan siya? Akala ko ba masama ang pakiramdam niya?

Kinuha ko ang phone ko at tinawagan siya. Ilang dial pa ang ginawa ko pero ring lang ito nang ring. Sa maka-ilang ulit kong pagtawag ay ni-reject na niya ito.

Hindi ko na muli ito tinawagan at bumaba na lamang sa kusina para magluto ng gabihan. Habang nagluluto ay napapaisip pa rin ako kung bakit wala siya, samantalang hindi niya ako nasamahan dahil masama raw pakiramdam niya.

Pagsapit ng gabi ay sinubukan ko muli itong tawagan pero nakapatay na ang phone nito. Nakaramdam na ako ng inis.

Naghintay lamang ako sa sala at hindi na nakakain kahihintay sa kanya. Nang mga bandang 10 pm na ay kumatok na ito sa aming pinto. Agad naman akong lumapit para pagbuksan siya.

Bumungad sa ’kin ang lasing na si Steve. Agad ko itong inalalayan papunta sa sofa at doon inihiga.

“Nasasanay ka naman atang umuuwi ng lasing? Akala ko ba masama pakiramdam mo dahil lasing ka rin kagabi?”

“Tss. Gabi na! Sermon pa?! Bukas na ’yan!” lasing na sabi nito na kinainis ko.

“Pwede ba, Steve? H’wag mo naman gawing vitamins ang alak. Hindi mo ko nasamahan dahil masama ang pakiramdam mo. Pero hindi naman kita naabutan dito tapos uuwi kang lasing?” galit kong saad.

“Ano ba?! Sabi ko bukas ka na magbunganga, ’di ba?! Antok na ’ko! Hayaan mo kong matulog! Tss. Ingay-ingay!”

Nanahimik na lamang ako at pinanood itong matulog. Gustuhin ko man na magalit at bungangaan siya, wala rin namang saysay dahil hindi niya maiintindihan. Tss.

Nang mahimbing na ang tulog nito ay kinapa ko ang bulsa nito at hinahanap ang phone niya. Mabuti na lamang at hindi pa ito naka lock, marahil ay kalalagay lamang niya nito sa bulsa niya. Kaya naman chineck ko agad ang inbox.

Walang laman ang inbox nito kung hindi isang text sa isang unregistered number na ipinagtaka ko. Binuksan ko ito na nagpatigil sa ’kin.

Unregistered Number

Thank you for today Architect.❤️

Ito lamang ang laman nang message at wala ng iba pero ang lakas ng kaba ko. Tinignan ko ang recent calls nito. Bukod sa ’kin ay ’yong unregistered number lang din ang laman nito. Nanlulumo akong napatingin sa asawa ko na mahimbing na natutulog sa sofa.

Totoo ba ang sinasabi ni A?

Chapter 5

Wala akong kahit anong sinabi o tinanong kay Steve. Alam ko kasi na pag-aawayan lamang namin iyon at hindi pa rin ito aamin. Kaya naisip ko, bakit hindi na lamang ako mismo ang humanap ng ebidensya?

Nauna itong umalis ng bahay, plano ko naman na bumisita sa office nito na walang pasabi. Para mahuli ko mismo kung may kakaiba ba roon para maaga siya palagi pumasok. Habang nagmamaneho ay kinakabahan ako at nanlalamig ang mga kamay. Pilit ko naman pinakalma ang sarili hanggang sa makarating ako sa lobby.

Isang malalim na hininga ang aking pinakawalan bago pumasok sa company ng mga ito. Kilala na ako rito kaya tanging pagbati na lamang ang ginagawa nila.

“Ma’am, good morning po. Tawagan ko lang po si sir—”

“No, okay lang. Puntahan ko na lang. Surprise visit talaga ’to e.” Nakangiti kong sabi, ngumiti rin naman ito sa’kin at tumango.

“Ay! Sige po ma’am.”

“Thank you!”

Naglakad ako papunta sa office nito. Pagtapat ko sa pinto niya ay bumuntong hininga muna ako bago kumatok. Hindi ko na hinintay ang sagot nito at agad din binuksan ang pinto.

Ngiting-ngiti ito na naka-upo pa sa mesa niya habang naka-abang sa kumatok. Pero unti-unti rin nawala ang maganda nitong ngiti nang makita kung sino ang nasa pinto.

“L-Love…” sambit nito at tuluyan nang nawala ang ngiti.

Ngumiti naman ako para itago ang pagtataka.

“Good morning Love!” agad akong lumapit at hinagkan ito. Hindi naman ito kumilos at parang hindi pa rin makapaniwala na ako ang dumating.

“A-Anong ginagawa mo rito?”

“Why? May hinhintay ka bang iba? Bawal ba ako na

narito

?” tanong ko.

“What? No! I mean, bakit hindi mo sinabi na pupunta ka?” tanong nito sabay silip sa pinto na parang may hinhintay.

Sa ikinikilos nito ay lalo lamang lumalakas ang hinala ko.

“May hinhintay ka ba?”

“H-Ha? W-Wala… Bakit ka nga pala napa-bisita?” kinakabahan nitong tanong.

“Wala lang, maaga ka kasi umalis. Kaya, chineck ko lang kung marami kayong trabaho. But, I see nothing here.” Inilibot ko ang tingin sa buong office nito. “Bakit maaga kang umalis?”

“A-Ah… M-May… May ano… May bibisitahin kaming site mamaya ni Engineer. Hinihintay ko lang ang tawag niya.”

Tumango-tango naman ako. “Oh… Okay, sige. Alis na ako. Bye!” Ngumiti ako, parang nakahinga naman siya ng maluwag sa pagpapaalam ko.

“Okay. Ingat ka,” nakangiting saad nito.

Unti-unting nawala ang mga ngiti ko sa pagtalikod ko mula sa kanya.

Merong

iba…

Imposibleng

wala…

Naglakad ako pabalik sa sasakyan ko at doon tahimik na naghintay sa paglabas ni Steve. Mabuti na lamang at hindi masyadong kita ang sasakyan ko mula sa kotse niya. Malapit nang mag lunch pero hindi pa rin ito lumalabas.

Napaupo ako ng maayos nang bigla ko itong makita na palapit sa sasakyan niya. Tinitigan pa nito ang phone niya at nag-text bago sumakay sa kanyang kotse. Agad ko naman itong sinundan.

Sana mag la-lunch ka lang Steve…

Dumaan pa ito sa Starbucks na ipinagtaka ko. Hindi ito mahilig sa kape o sa kahit ano mula rito. Pero, nagtagal ito sa loob ng ilang minuto bago lumabas na may dalang dalawang supot at dalawang kape.

Lunch time, tapos kape? Kay Engineer ba ’yon?

Sinundan ko muli ito nang pinaandar muli nito ang kanyang sasakyan. Isang sasakyan ang pagitan naming dalawa para hindi mahalata na sinusundan ko siya. Nagtaka ako dahil ang way namin ay papunta sa condo niya na matagal na niyang hindi ginagamit. Dito siya nakatira noong four years akong nawala. But, two years ago na nang huling punta niya rito. Ang alam ko.

Tumigil ako sa hindi kalayuan nang mag-park na ito ng kanyang sasakyan. Pumasok ito sa loob dala ang mga binili nito.

Anong meron sa condo mo? Imposible naman na d’yan ang meet up niyo ni Engineer Lopez dahil pareho kayong lalaki.

Hindi ako pumasok, naghintay lamang ako sa aking sasakyan. Gustuhin ko man na sumunod, natatakot ako sa maaari kong malaman o makita. Hindi pa ako handa. Hindi ko pa kayang makita kung ano man o kung sino man ang kasama niya sa loob.

Unti-unting tumulo ang mga luha ko habang nakatulala sa building. Wala pa man ay nasasaktan na ako ng sobra. Paano pa kaya kapag may nakita na ako?

Inabot na ako ng dalawang oras sa sasakyan pero hindi pa rin ito lumalabas ng condo. Hindi na ako nakapasok sa office dahil dito. At ng hindi pa rin ito lumalabas ng mag 4 pm na ay umalis na ako at umuwi sa bahay.

Pabagsak akong umupo sa sofa at doon tahimik na umiyak. Hindi ko pa alam kung ano ang totoo, pero, bakit ang sakit na?

Kinuha ko ang phone ko at tinawagan nang tinawagan si Steve. Pero, ni isang beses ay hindi niya ito sinagot manlang. Kahit i-text ko siya ay wala rin itong reply.

Ang paghihintay ko ay umabot pa ng gabi. Nakaligo na ako at lahat pero wala pa rin siya. Hindi ko na inabala pa ang sarili ko na magluto ng gabihan dahil nawalan na rin ako ng gana. Naisip ko rin na magpanggap na parang wala lamang ang lahat. Dahil sa’kin pa rin naman umuuwi si Steve. Sa akin pa rin naman ito kasal.

Ilang babae man ang meron siya, sa akin pa rin siya umuuwi. Ako pa rin ang legal na asawa kaya, siguro hahayaan ko na lang muna sa ngayon hanggang sa wala akong nakikita.

Pero… Hanggang kelan? Hanggang kelan ko kayang gawin ito para sa kanya? Para sa kasal na iniingatan kong masira?

Ilang araw pa na gano’n ang nangyari. Umaalis siya ng maaga at nawawalan ng oras para sa’kin. Umuuwi ng gabi at hindi sa bahay kumakain. Pero, wala siyang narinig mula sa’kin. Walang kahit ano akong inireklamo sa kabila ng lahat ng ’yon. Kahit pa, matagal na kaming hindi nag-uusap ng kaibigan ko dahil sa kanya. Tiniis ko rin. Naging asawa pa rin ako rito. Pinagsisilbihan kapag nasa bahay, kahit hindi niya ito nakikita.

Napatingin ako isang gabi sa wedding picture namin na nasa wall ng kwarto naming dalawa. Kung saan, mahal na mahal pa namin ang isa’t-isa. Kung saan, kita at ramdam na ramdam ko ang pagmamahal at pag-aalaga niya sa’kin.

Pero, nasaan na ’yon ngayon? Nasaan na ang Steve ko two years ago? Nasaan na ang lalaking nangako sa’kin na mamahalin ako araw-araw? Na pagbabayaran ang mga kasalanan niya sa’kin noon?

Hinawakan ko ang singsing na suot ko, alam kong minsan ay hindi suot ni Steve ang kanya. Pero, hindi ko na rin tinanong pa. Tanga na kung tanga, pero, ayokong mawala siya sa’kin ulit. Ayokong malaman kung may babae man. Dahil hindi pa ako handa.

Natulog ako na wala pa siya. Natulog ako na masama ang loob dahil sa dami ng iniisip ko. Bakit bigla na lamang kaming naging ganito? Hindi ito ang ipinangako niya. Hindi ganito ang pinangarap naming dalawa…

---

Chapter 6

Sa mga

marurupok

na

makalat

sa gc. Tignan ko loyalty niyo rito. HAHAHA!

---

Hindi ko na naman naabutan si Steve paggising ko. Kaya naman, nagluto ako at balak kong dalhin sa kanyang office. Hindi ko ulit sinabi sa kanya ang pagpunta ko.

Pagkarating ko sa company nila ay hinarang na ako ng guard para sabihing wala si Steve.

“Ma’am, umalis po si Sir ng maaga. May kasama pong client daw po niya.” Sabi ng guard sa’kin.

“Kasama ba si Engineer Lopez?”

“Hindi po Ma’am, dalawa lang po sila e.”

“Client? Babae ba?”

“Babae po Ma’am, yung madalas po niyang

hinahatid

dito sa lobby.” Gulat man ay hindi ko pinahalata sa guard para may masabi pa ito na hindi ko alam.

“Ah… Madalas ba rito yung client? Big client siguro,” nakangiti kong usal.

“Araw-araw po ma’am, mukhang malaking client nga po ’yon ma’am. Araw-araw kasi sila ma’am napunta sa site.”

Site pala? Tss.

“Ah. Sige. Salamat… ’Wag mo na lang

banggitin

na pumunta ako ha?”

“Sige po Ma’am,” magalang nitong sagot bago ako tumalikod at pumunta sa kotse ko.

Napahigpit ang hawak ko sa aking manibela dahil sa isipin kung nasaan ngayon ang asawa ko.

Sino siya Steve… Bakit mo ginagawa ’to?

Napatingin ako sa pagkain na dala ko para sana sa kanya.

“Bahala na kung ano ang

madatnan

ko sa condo niya… Dadalhin ko lang ang pagkain, para rin malaman ko kung sino kasama niya.”

Nagmaneho ako papunta sa condo ni Steve. Wala pa man ay nanunubig na ang aking mga mata. Nanlalamig ang aking mga kamay at parang nangangatal. Huminga ako ng malalim.

“Shit!” bulyaw ko sa kalagitnaan ng pagmamaneho ko dahil sa biglang pag gewang ng sasakyan. Agad ko naman itong itinabi sa daan. Mabuti na lamang at walang mabilis na sasakyan akong kasunod.

Lumabas ako at sinilip ang gulong ng kotse ko. Flat ang likurang gulong ng nito.

“Pisti!” inis kong sabi.

“Excuse me? Do you need help?” boses ng isang lalaki sa likuran ko.

Paglingon ko ay bumungad sa’kin ang matangkad na lalaki. Naka white polo ito na nakatupi hanggang siko, naka Ray-Ban na black kaya hindi ko kita ang mga mata nito. May nakaharang na buhok sa noo nito, pero malinis ang gupit sa gilid at may ukit na linya.

“

Ahm

…” nahihiya kong saad sabay lingon sa gulong ko. Tinignan din naman niya ito.

“Oh… I see, flat tire. Wait…” kinuha nito ang kanyang phone sa bulsa niya at may tinawagan.

Mukha itong mayaman, doon ko lang napansin ang sasakyan niya sa likod ng kotse ko. Black Wrangler jeepney type. Nakakahiyang hawakan dahil sa kintab nito.

Maya-maya pa ay lumingon na ito sa’kin.

“Okay na Miss. My staff will be here in a minute. Sila na ang bahala sa kotse mo,” sabi nito.

“Naku! Thank you Mr?”

“

Adriel

Kye

,” sagot nito at nakipagkamay, “and you are?”

“Brianna Czes,” nakangiti kong sagot bago nakipagkamay din. “Thank you ulit ha, hintayin ko na lang sila.”

“Medyo matagal ’yan, if you want, let’s grab a coffee there?” turo nito sa katapat namin na coffee shop. Napatingin naman ako rito bago bumaling muli sa kanya.

“Ah… Okay sige. Kaya lang, baka kasi may pupuntahan ka pa. Okay lang naman na ako na lang maghintay.” Pormal kasi kaya baka may ka-meeting ’to.

“It’s okay, let’s go?”

“O-Okay…”

Pagkaupo namin sa loob ay hinubad nito ang kanyang suot na Ray-Ban. Doon ko pa lamang nakita ang mata nito na kulay brown. Pati na rin ang makapal nitong pilik mata at kilay.

Umorder lamang kami ng kape namin. Hindi naman nagtagal ay dumating na ang kanyang tinwagan kanina. Pinapanood namin ang mga ito mula sa loob ng coffee shop, habang kausap niya ang mga ito sa phone niya.

Nang matapos na ito ay sabay kaming lumabas para lapitan sila.

“

Ahm

. How much?” I asked him.

“No, it’s okay.”

“Pero—”

“Kapag

nagkita

na lamang ulit tayo, tsaka na lang kita

sisingilin

.” Saad nito sabay suot sa kanyang shades.

“Ha?” naguguluhan kong sagot.

“Una na ko, ingat ka.” Bigla itong ngumiti bago ako talikuran kasama ng mga staff niya. Dahilan para mapansin ko ang dalawang maliit na dimple sa magkabilang gilid ng labi nito.

Naguguluhan ko silang tinignan hanggang sa makasakay sa mga sasakyan nila. Bumusina pa ito bago ako lampasan.

“What the hell? Libre yung kape, libre ang gulong? Swerte ko ata ngayon. Tss.”

Nagkibit balikat na lamang ako at pumasok na sa loob ng sasakyan ko. Pinaandar ko na muli ito patungo sa condo ni Steve. Alam kong nandoon siya palagi.

Pagka-park ko ay bumuntong hininga pa muna ako bago lumabas ng kotse ko dala ang mga pagkain. Malamig na ito, kaya kailangan pang initin mamaya.

Dumiretso na agad ako sa elevator at pinindot ang 16th floor kung nasaan ang unit ni Steve. Panay ang tapik ng paa ko dahil sa kaba na kanina ko pa nararamdaman. Palapit nang palapit ay lalo lamang nadadagdagan ang kaba ko. Pagtigil ng elevator sa 16th floor ay mabigat ang bawat hakbang ko. Napapaisip kung itutuloy ko pa ba.

Kaya ko na ba? Hindi. Pero, kakayanin. Bahala na!

Napapalunok ako sa sobrang kaba pagtapat ko sa pinto ni Steve. Ang kamay ko ay nangangatal na inaabot ang doorbell nito. Pag buzz ko ng tatlong beses ay bumuntong hininga muli ako.

Eto na B… Kalma…

Nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ay mabagal akong nag-angat nang tingin dito. Isang magandang ngiti ang sumalubong sa’kin. Ngiti na hindi ko inaasahan sa taong hindi ko rin inaasahan. Napalunok ako sa taong nagbukas ng pinto.

Isang magandang babae, nakasuot ng t-shirt ni Steve na regalo ko pa. Kulay puti ito na my letter S sa kaliwang dibdib. Hindi ko alam kung ito lang ba ang suot nito, pero kitang-kita ang puti ng hita nito dahil nag mukhang mini dress sa kanya ang t-shirt.

“Yes?” mataray nitong tanong sa’kin pero hindi ko magawang makapagsalita. Napatingin ito sa paper bag na dala ko. “Baby!” sigaw nito sa nasa loob.

“Yes?” sagot ng nasa loob na nabosesan kong si Steve. Doon pa lang ay parang sinaksak na ako.

“Nag-order ka ba ng food?” tanong ng babae.

“Hindi. Bakit?” rinig ko ang yabag nito papalapit sa gawi ng babae.

At nang makarating ito sa pinto, doon ko nakumpirma na si Steve nga ito. Hubad ito at naka short lamang. Natigilan ito sa akmang paghawak sa bewang ng babae nang makita ako. Pigil-pigil ko naman ang luha ko.

“B-Brianna…” Kinakabahan nitong sambit sa pangalan ko.

“

Dinalhan

kita ng pagkain ASAWA KO, baka hindi siya marunong magluto. Ayokong nagugutom ka.” Walang emosyon kong sabi rito sabay tingin sa babae.

Natigilan ang babae at napa-atras ng isang hakbang palayo sa’kin.

“B-Brianna—”

“Anong

ipapaliwanag

mo? Meron ka pa bang dapat sabihin? Ito ba ang site na araw-araw

niyong

binibisita? Maganda.” Seryoso kong saad habang pabalik-balik ang tingin sa kanila ng babae.

“H’wag dito Love, please—”

“Wow! Saan mo gusto? Sa office?” sarkastiko kong usal. Tumingin ako sa babae. “Ikaw? Sobrang kati na ba kaya pati asawa ng may asawa

pinatulan

mo?”

“Siya ang lumapit sa’kin. Sabi niya wala siyang asawa!”

“Naniwala ka naman agad?!” galit kong bulyaw.

“Love please… ’Wag dito.” Awat sa’kin ni Steve habang napapatingin sa paligid.

“Okay.” Sagot ko sabay pasok sa loob ng kanyang unit. Sumunod naman ang mga ito sa’kin. Pagharap ko ay isang malakas na sampal ang ginawad ko sa babae dahilan para mapadapa ito sa sofa.

“Ah!” daing nito.

“Trish!” sigaw ni Steve at agad nilapitan ang babae. Napaismid naman ako sa nakita.

Tangina! Ang

tibay

!

“Trish my ass!” hinili ko ang damit ng babae para iharap at kinubabawan ko ito at pinagsasampal.

“

Punyeta

kang

higad

ka!

Mangangati

ka na nga lang sa asawa ko pa ikaw

nagpakamot

!” sigaw ko habang sinamasampal ito. Awat awat ako ni Steve at pilit akong inaalis sa ibabaw ng babae.

“Brianna tama na!” binuhat ako nito paalis sa ibabaw ng babae. Umiiyak na ito habang inaalalayan ni Steve maupo sa sofa.

Fuck!

What a scene?!

“

Hey… Are you okay?” malambing na tanong nito sa babae.

“Tangina!” naibulalas ko dahil sa nakikita. “Ako hindi mo manlang

tatanongin

kung okay lang ako?! Ako na asawa mo na

ginago

mong hayop ka!”

“Tama na Brianna! Sa bahay tayo mag-

usap

!” sigaw nito na nagpatigil sa’kin.

Tangina talaga!

Tinignan ko ang babae na nakangiti na ngayon sa’kin.

“H’wag ko lang

makikitang

pakalat

-kalat ang mukha mo.

Manghihiram

ka ng mukha sa aso.

Kande

ka!” sabi ko sa babae at nagpaawa na naman ito kay Steve.

“Ayusin mo desisyon mo sa buhay Steve.” Huling salita ko bago sila iwan sa condo na ’yon.

Doon ko pa lamang pinakawalan ang luhang kanina ko pa gustong bitiwan. Hinayaan ko itong tumulo nang tumulo habang naglalakad ako palabas ng condo na ’yon.

Mukhang hindi ko na kailangan pang papiliin si Steve. Kita naman sa kilos niya kanina. Talo ako. Pero, ako ang legal na asawa. Hindi pa rin ako papayag.

---

At sabay-sabay natin

saksakin

si Steve. :)

Chapter 7

Umiyak ako nang umiyak sa loob ng office ko. Imbis na umuwi ay dito ako dumiretso. Walang tigil ang aking pag-iyak. Hindi ko na rin mapigilan ang malakas na hagulhol dahil sa sobrang sakit na nararamdaman ko.

Alam kong hindi ako

nagkulang

. Alam kong ginawa ko ang lahat. Pero bakit? Bakit

niloko

pa rin ako?

Nakaupo ako sa sofa habang nakatingala sa kisame, hinahayaan ang pag-agos ng aking mga luha, nang biglang magbukas ang pinto ng office ko. Pagtingin ko rito, lalo akong napahagulhol sa nakita. Gustong-gusto kong magsumbong. Gustong-gusto kong sabihin sa kanya lahat. Gusto ko ng yakap niya, pero naalala kong masama ang loob niya sa’kin.

“B…” sambit nito sa pangalan ko habang mabagal na naglalakad palapit sa’kin. Pinapanood ko lamang siya habang tumutulo ang luha ko, kagat ang pang ibabang labi ko para pigilan ang hikbi.

Pag-upo nito sa tabi ko ay maingat ako nitong hinila at niyakap. Sa pagyakap nito ay doon ko pinakawalan ang hikbi ko.

“Cry all you want… Nandito na ko, hindi ka na mag-isa. Hmm?

Ilabas

mo lahat, sabihin mo lahat.

Makikinig

ako. Magsumbong ka B, ako bahala sa’yo….” Malambing nitong sabi habang hinahagod ang likod ko.

Umiyak ako nang umiyak sa balikat ni Amirah habang yakap ko siya nang mahigpit.

“H-He… C-Cheated…” umiiyak kong sabi habang sinisinok. Kumalas ito sa yakap at tinitigan ako. Pinunasan nito ang mga luha ko sa pisngi ko. “S-Sa condo niya… M-Magkasama sila A… Tangina! H-Hinayaan niya ako at mas nag-

aalala

siya sa b-babae niya. Ang s-sakit  A… S-Sobra… Ang s-sakit dito!” turo ko sa kaliwang dibdib ko.

Kita ko ang mga mata ni A na nunubig pero kita pa rin ang galit. Gumagalaw din nang bahagya ang panga nito na parang galit na galit.

“Nasaan sila ngayon?” seryosong tanong nito.

“H’wag na A… Please… Dito ka lang… ’W-Wag mo ko iwan…” umiiling kong pakiusap.

“Shh… Hindi kita iiwan, pangako.”

Biglang may kumatok sa pinto ng office ko kaya tumayo si Amirah para pagbuksan ito. Ako naman ay napasandal sa sofa at napatakip ng braso sa mga mata habang umiiyak.

Sobrang sakit puta! Bumalik ang sakit from six years ago…

“What are you doing here?” malamig na tanong ni A sa kumatok. Hindi ko naman sila tinitignan.

“What happened to her?” boses ng lalaki.

“Bakit hindi mo itanong sa magaling mong kapatid?!” galit na sabi ni Amirah dito. Si Asher pala.

“What? Why? What did he do?”

“

Aba

! Ang magaling mong kapatid,

nangati

,

nagpakamot

sa iba. Tangina niya! ’Wag ko lang siyang makikita!” gigil na sambit ni A. “Bakit ka ba nandito?!”

“Hey! Bakit galit ka na naman sa’kin? Hindi naman ako si Steve?“

“Pero kapatid ka! Malamang nasa lahi niyo na ’yon!”

“Watch your words lady. We’re not the same. Okay?”

“Tss.”

“Excuse nga, kakausapin ko si Brianna.”

“Tss.”

Maya-maya pa ay rinig ko na ang yabag nito palapit sa gawi ko. Inalis ko ang braso ko sa mata ko at tinignan ito. Gulat naman itong makita ang umiiyak kong mukha. Naupo ito sa kaharap kong single sofa, samantalang sa tabi ko naman si Amirah.

Titig na titig sa mukha ko si Asher.

“Where is he?” he seriously asked.

Pero imbes na sagutin ko ay napayuko na lamang ako. Nakakawalang gana magsalita. Nakakawalang gana kumilos.

“Divorce him B…” Sabi ni Amirah kaya bigla akong napatingin dito. Seryoso itong nakatingin sa’kin. “Wala akong pakialam sa gastos, wala akong pakialam kung mahal mo. Pero tangina naman B! Kahit

paulit

-ulit tayong

magpagawa

ng divorce paper, gagawin ko. Hiwalayan mo ang demonyo mong asawa. Malapit na akong maging criminal kung hindi mo pa gagawin. Seryoso ako.”

Kinabahan ako. Dahil alam kong kaya niyang makulong maiganti lamang niya ako. Nakita ko rin ang titig ni Asher kay Amirah.

“M-Mahal ko siya A… S-Sobra…” humihikbi kong sagot.

“Alam ko. Pero hindi sapat na dahilan ’yon para hayaan mo na lamang siya na

gaguhin

ka! ’Wag naman ganito B. Ayaw ko na nasasaktan ka, tapos hahayaan mo lang na saktan ka niya?!

Saksakin

ko na lang kaya ’yang

napakabait

mong asawa?!”

Ramdam na ramdam ko ang galit ng kaibigan ko kay Steve.

“She’s right,” sabat ni Asher. “Let go Brianna, nangyari na ’to sa inyo noon ’di ba? Nangyayari na naman ngayon. Sana

natuto

ka na noon.

Paulit

-ulit na lang ang nangyayari sa relasyon n’yong dalawa.”

“Hindi masamang

magpakatanga

sa isang relasyon B, pero sana sa taong worth it naman! Jusko! E yung hayop mong asawa pwede nang i-shoot sa

basurahan

!”

Natigilan kami dahil sa padarag na nag bukas ng pinto.

“Brianna…” sambit nito sa pangalan ko. “Let’s talk,” sabi nito at diretsong nakatingin sa’kin.

“Woah! Ang

kapal

naman talaga ng

apog

mo pre. Grabe!” sabat ni Amirah at tumayo pa.

“I’m not talking to you.”

“I know, pero hindi mo pwedeng makausap ang kaibigan ko.”

“I want to talk to her,” matigas nitong sabi.

“Ano pa ba ipapaliwanag mo? Nakita na niya lahat ng kalokohan mo. Tss. Mahina ka. Kung sana

ginalingan

mo edi sana nagtagal pa kayo ng chicks mo. Pa seminar ka muna boy.

Nagpahuli

ka naman agad. Sa condo mo pa huh? Ang lakas mo sa part na ’yon. Lalo na nang makita nitong kaibigan ko ang t-shirt na regalo niya sa’yo suot ng kabet mo.” Sarkastikong sabi ni Amirah at pumalakpak pa ito nang mabagal. “Nice!”

“Shut up.”

“Fine,” humalukipkip ito sa harapan ni Steve, “

papayagan

kitang makausap ang kaibigan ko. Pero, hayaan mo rin akong makausap ang kabet mo. Deal?” taas kilay nitong tanong.

“What?” hindi makapaniwalang tanong ni Steve habang salubong ang mga kilay.

“Why? Natatakot ka bang may gawin ako sa kabet mo?

Aba

! What do you expect? Hello?!

Humahagulhol

ang kaibigan ko rito mag-isa kanina at sobrang nasasaktan.

Alangan

namang hayaan kong mabuhay ang kabet mo?” Amirah said then smirked.

“Shut up and let me talk to my wife.” Matigas na sabi nito.

“Fuck you! Ang lakas ng loob mo pumunta rito para makausap ang kaibigan ko!”

“Sabing tumigil ka na!”

“Steve!” sabay naming sigaw ni Asher dahil sa tangka nitong gagawin kay Amirah.

Mabuti na lamang at mabilis na nakalapit si Asher sa tabi ni Amirah at nahawakan agad ang kamay ni Steve na sasampal sana sa kaibigan ko. Napatingin naman kami kay Asher  dahil sa bilis nito.

“Hindi ka na talaga

natutong

gumalang

sa mga babae.” Seryosong sabi nito sa kapatid. “

Subukan

mong

pagbuhatan

siya ng kamay, o kahit sino sa kanilang dalawa. Hindi ako

magdadalawang

isip

basagin

’yang mukha mo gamit ang

kamao

ko. Try me Steve. Try me.”

Titig na titig ito sa mata ni Steve, walang mababakas na emosyon pero sa paraan ng pagkakasabi niya ay matatakot ka na. Napapalunok naman si Steve, sa reaksyon nito ay halatang nasasaktan ito sa pagkakahawak ng kuya niya.

“Let me talk to her Kuya, she’s still my wife.”

Binitiwan ni Asher ang kamay nito. Marahan nitong hinila sa kamay si Amirah papunta sa likod niya para ilayo kay Steve. Habang ako ay nasa likod naman ni Amirah.

“Still your wife?” Asher asked then smirked. “Sana naisip mo ’yan bago ka

pumatol

sa ibang babae. Sana naisip mo ’yan bago ka

magloko

. Ang lakas ng loob mong

magloko

, tapos kapag nahuli ka kakausapin mo lang siya? Pupunta ka rito para kausapin siya na akala mo ang

pagkakamali

mo lang ay sobrang

babaw

.” Seryosong sabi ni Asher sa kapatid. Napapalunok naman ako sa naririnig. Napatingin sa’kin si Steve kaya yumuko ako.

“Kasal ka Steve, KASAL! Bakit nakakalimutan mo ata ’yon? She suffered a lot from you six years ago. Nagpaubaya ako dahil sabi mo aalagaan mo naman siya. Fuck you! Two years pa lang kayong kasal, umiiyak na naman siya?!” galit na sabi nito kay Steve sabay tulak sa balikat nito. Hindi naman makasagot si Steve at napapalunok na lamang.

“Kanina lang nangyari ang lahat! Tapos pupunta ka rito just to talk to her? Give her time for herself! Akala ko ba hindi totoo ang

nalalaman

ko about sa’yo? Steve… Hindi palagi may second chance, swerte ka nakuha mo pa ’yon mula sa kanya. Pero ano?

Sinayang

mo lang! Leave. Dahil baka makalimutan kong kapatid kita dahil sa

katangahan

mo.”

“Pero K-Kuya—”

“I.said.leave

.” Mabagal at matigas na sabi ni Asher.

Nag-aalangan man ay umalis na rin si Steve dahil sa banta ng kuya niya. Napahinga naman ako ng malalim at pabagsak na napaupo sa sofa.

“Are you okay?” tanong ni Asher kay Amirah.

“Y-Yeah, thanks.” Sagot ni A bago tumabi sa’kin.

“Brianna, don’t mind talking to him. Pag-

isipan

mong mabuti ang desisyon mo. ’Wag laging puso, isipin mo rin ang sarili mo this time.” Seryosong sabi sa’kin ni Ash.

“Just divorce him, that’s the best way for me. Love yourself first, forget that asshole. You don’t need that kind of man in your life B. Actually, girls doesn’t need a man to feel complete. You have me B, I have you, and that’s made me feel that my life is already complete.”

Napatingin ako kay Asher, nahuli ko naman itong nakatingin kay Amirah ng patago at biglang ngumiti na gaya ko ay proud sa narinig mula kay Amirah.

I love my girl…

---

Chapter 8

“B…” sambit ni A sa pangalan ko habang nakaupo ako sa tabing dagat. Hindi ako nito pinayagan umuwi sa bahay, kaya nandito ako sa Isla Haven.

“Hmmm?” sagot ko habang nakatulala pa rin sa maliwanag na buwan. Hampas ng mahinang alon ang tanging maririnig.

“Are you okay?” umupo ito sa tabi ko. “What are you thinking? ’Wag mong sasabihin na

magpapakalunod

ka na naman? Sinasabi ko sa’yo, papatayin ko si Steve!”

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis sa ka o.a’yan ng kaibigan ko.

“Naisip ko lang, hindi ba ako naging mabuting asawa? Nawalan ba ako ng oras sa kanya? Kasi… Hindi ko alam kung bakit niya nagawa ’yon. Hindi ko alam ang

pagkukulang

ko bilang asawa. Baka meron, hindi ko lang napapansin—”

“Tumigil ka nga! Wala sa’yo ang problema! Hindi lang talaga marunong

makuntento

ang asawa mo! Sinabi ko naman sa’yo noon bago ka

ikasal

sa kanya ’di ba? Hindi ka si Nicole para

mapagbago

ang

gagong

’yon! Alam natin na si Nicole lang

nakagawa

no’n sa kanya. See? He’s still the same Steve, cheater and gago! Tss.” Gigil na saad nito.

“Paano ko siya

hihiwalayan

? Mahal na mahal ko siya A…” malungkot kong sabi habang unti-unting nanunubig ang aking mga mata.

“Wala naman sa

batas

na bawal mong hiwalayan ang tao kapag mahal mo pa. Pero, may

batas

para sa mga taong mapanakit, lalo’t asawa mo pa. B, magtira ka naman para sa sarili mo. Dalawang beses ka nang

ikinasal

sa parehong tao. Ending? Hindi successful. Bakit? Kasi nasasaktan ka lang. Sinasaktan ka lang nang

paulit

-ulit.”

“P-Parang hindi ko pa kaya A… Hindi ko ata k-kaya…” tuluyan nang tumulo ang luha ko.

“

Kayanin

mo B, maniwala ka.

Mauulit

at

mauulit

lamang ’yan. Maawa ka naman sa sarili mo oh… Hayaan mo naman maging masaya ka.”

“Pero… Paano kung siya ang kasiyahan ko?”

“Puta naman! Paanong kasiyahan? Ni minsan hindi ka naging masaya sa kanya! B! Hanggang kelan ka

mabubulag

ng pagmamahal mo sa kanya?! Hanggang kelan mo matatanggap na hindi mo siya deserve! Gusto mo ba i-

untog

ko pa ulo mo para lang matauhan ka?! B!!! Please naman! Napapagod na akong nakikita kang nahihirapan at nasasaktan…”

Napayuko ako sa mga tuhod ko at doon humagulhol.

Ang hirap bitiwan ng taong gusto mong makasama habang-buhay, ng taong kasama mong nangarap ng masayang pamilya sa sarili n’yong bahay.

Naramdaman ko ang yakap ng kaibigan ko.

“Alam kong nahihirapan ka

magdesisyon

. Alam kong nahihirapan ka kung

bibitiwan

mo siya. Pero, gusto ko lang

ipaalala

sa’yo na ikaw na lamang ang

nakakapit

sa kasal n’yong dalawa. Ikaw na lang ang

lumalaban

B. Mahirap

kumapit

sa isang relasyon na ikaw na lamang ang

nakakapit

habang ang isa ay

unti

unti

nang

bumibitaw

.” Mahinang sabi nito habang nakayakap sa’kin.

Lalo lamang ako napaiyak dahil sa kanyang sinabi. Dahil totoo naman na ako na lamang ang nagpapahalaga sa’ming dalawa. Ako na lang…

Binitiwan niya ako sa ere para

kumapit

sa iba…

Nang gabing iyon ay panay ang text sa’kin ni Steve para humingi ng sorry. Panay ang tawag na hindi ko naman sinasagot. Nag-text pa ito na umuwi na raw ako at ayusin namin ’to. Pero hindi kahit isang text ay wala akong ginawa. Binasa ko lamang lahat ng ’yon.

Ilang araw akong hindi pumasok sa trabaho, ilang araw akong nag-iisip sa dapat kong gawin. Araw-araw pa rin akong nakakatanggap ng text mula kay Steve.

From: Steve

Love, I’m sorry. Please, let’s talk. Ayusin natin ’to.

Napapaiyak na lamang ako sa tuwing nababasa ko ang text niya. Siguro bibigyan ko siya ng pagkakataon na magpaliwanag ng side niya. Pakikinggan ko muna siya, pero, hindi ibig sabihin ay okay na. Gusto ko lang marinig ang sasabihin niya.

Kaya naman isang araw sinabi ko kay A ang plano ko. Saktong five days na ako sa kanya kaya siguro naman papayagan na niya akong makausap si Steve.

“A…” sambit ko sa pangalan niya habang kumakain kami.

“Oh?”

“Plano kong kausapin si Steve,” natigilan ito sa pagkain.

“

Makikipag

-ayos ka na?”

“No, not that. Gusto ko lang marinig ang paliwanag niya.”

“Edi

makikipag

-ayos ka nga,”

“Okay, sige. Depende sa paliwanag niya. Okay na?”

“Sasama ako.”

“Ha? A naman…”

“Sasama ako o hindi ka makipag-usap? Choose.”

Napabuntong hininga na lamang ako sa pagpipilian na binigay niya. I have no choice. Tss.

“Fine. Sasama ka. Pero, hahayaan mo kaming mag-usap, okay?”

“Okay!” ewan ko pero, parang duda ako sa sagot niya na ’yon. Lalo na at sinamahan pa ng magandang ngiti. Tss.

Matapos namin kumain ay naligo na agad kami at nag-ayos. Linggo ngayon kaya balak muna namin sumimba bago pumunta kay Steve.

Pagkarating namin sa simbahan nag-uumpisa na ang misa kaya sa likod na lamang kami pumwesto. Nakatayo lamang kaming dalawa sa likod malapit sa pinto.

Lord, kung ano man po ang

kalalabasan

ng pag-

uusap

namin ay tatanggapin ko. Kayo na po ang bahala sa’kin.

Salamat

po.

Matapos ng misa ay umalis na rin agad kami. Sasakyan ni Amirah ang gamit namin.

“Sa bahay niyo ba?” tanong ni A habang nagmamaneho.

“Yeah,” tipid kong sagot. Nakakaramdam na agad ako ng kaba.

Pagkarating namin sa tapat ng gate ay tahimik at wala ang sasakyan ni Steve. Pero bumaba pa rin ako at pumasok kami sa loob ni Amirah.

“Walang tao B, pero linggo ngayon walang trabaho.”

“Baka nasa condo niya,”

“Oh… Tara! ’Wag mo tatawagan huh!” nakangiting sabi nito na ipinagtaka ko.

“Bakit?”

“Para surprise! Tara!”

Sumang-ayon na lamang ako sa gusto niya at sumunod sa sasakyan niya matapos ko i-lock ang pinto.

Habang nagma-maneho ay napapakanta pa si Amirah habang tumatapik ang mga daliri sa manibela.

“Anong nangyayari sa’yo?” tanong ko dahil nawiwirduhan na ako sa ikinikilos niya. Parang excited kasi ito.

“Ha? Wala naman! Don’t mind me.” Nakangiti pa rin nitong sagot. Nagkibit balikat na lamang ako at hindi na ito pinansin pa ulit.

Nang makarating kami sa lobby ng condominium ay napabuntong hininga ako. Ang kabog ng dibdib ko ay mabilis na naman.

“Relax… I’m here! Back up!” nag taas-baba pa ito ng kanyang kilay. Nawiwirduhan na talaga ako sa kanya. “Sana nandito…” bulong pa nito.

Habang nasa elevator kami ay hindi ako mapakali sa kaba. Habang ang kasama ko ay panay naman ang pag-uunat ng kanyang mga braso. Itinali rin nito ang kanyang buhok ng mataas.

“A… Ayos ka lang ba?” tanong ko na.

“Me? Of course! Excited lang. ’Wag mo na akong pansinin.”

“Sabi ko

bibigyan

mo kami ng time mag-usap huh.”

“No problem!” mabilis nitong sagot.

Paglabas namin ng elevator ay palinga-linga pa ito sa paligid.

“Ako na mag buzz huh!” sabi nito at nag buzz na nga ito ng hindi hinhintay ang sagot ko. Tss.

Natigilan ako sa pagbukas ng pinto.

Si Steve ay natigilan din pagkakita sa’min. Hindi ko alam kung dahil ba masaya siyang makita ako at makakausap na ako o kung ano. Nakatitig lamang ito sa’kin.

“Hey—”

“Baby… Who’s there?” natigil ako sa pagsasalita dahil sa narinig na boses ng babae.

“Sabi na nandito e,” bulong ni Amirah pero hindi ko pinansin dahil titig na titig ako kay Steve na napapalunok na ngayon.

Ang kabang kanina ko pang nararamdaman ay lalo lamang nadadagdagan ng galit. Lalo na nang lumabas na ang babae at yumakap pa kay Steve mula sa likod.

---

Chapter 9

“Oh! I’m sorry, may bisita ka pala.” Sabi ng babae sa likod ni Trish. Ngumiti pa ito sa’kin ng nakakaloko.

“

Tibay

ng mukha ng kabet. Tss.” Sabi ni Amirah sa tabi.

“Are you saying something?” tanong sa kanya ng babae.

“Woah! Kapag pala kabet

nakakabingi

?” Nawala ang ngiti ng babae. “Usap muna kayong  MAG-ASAWA, sige na. Ako nang bahala sa GIRL FRIEND mo Steve.” Sarkastiko nitong sabi.

Ito ata ang dahilan ng excitement niya kanina pa. Tss.

“Baby, ’wag kang

papayag

na maiwan ako sa babaeng ’yan ha!” parang batang sumbong ng babae kay Steve at kumapit pa sa damit nito.

Nagngalit ang ngipin ko sa inis habang pinapanood ang kilos ng babae sa asawa ko. Nang mapansin ’yon ni Steve ay pilit niyang inalis ang kapit sa kanya ng babae.

Tumaas ang kilay ko.

“Sorry pala? Ayusin natin?” nagsisimula nang kumulo ang dugo ko. “

Nagmamakaawa

ka sa’kin na ayusin natin ’to habang kasama mo ang makati na ’to?! Putangina Steve! Ano to joke?!”

“Hey! Watch your words!” duro sa’kin ng babae. “Ouch!”

“Huwag kang

epal

! Kausap ka? Kausap ka?

Hilig

mo talaga

makisawsaw

’no?” gigil na sabi ni Amirah sa babae matapos nito tampalin ang kamay nito na naka duro sa’kin. Nagtago naman sa likod ni Steve ang babae.

“L-Love—”

Isang malakas na sampal ang ginawad ko kay Steve dahilan para matigilan siya.

“Baby!!” arat ng babae at hinawakan ang mukha ni Steve pero pilit itong inaalis ni Steve.

“Baby my ass!” sabi ko sabay hila sa buhok ng babae palabas.

“Ah!! Ouch! Let me go!” sigaw nito habang hawak ko siya sa buhok at padarag na isinandal sa pader.

“Brianna!” sigaw ni Steve.

“Amirah…” tawag ko kay A. Mabilis nitong hinawakan ang mga kamay ng babae.

“W-What are you doing?” kinakabahang tanong ng babae kay Amirah.

“Ano sa tingin mo?

Niyayakap

ka?

Nakakabobo

rin ba maging kabet? Ayaw mo pang

magbabagong

buhay e!” sabi ni A.

“

Subukan

mong lumapit Steve!” sigaw ko kay Steve na akmang lalapit kay Amirah para pigilan. “

Subukan

mong lumapit, hindi mo

makikitang

buhay ang babaeng ’yan!” galit kong bulyaw.

“No…” umiiling nitong sagot. “Hindi mo gagawin ’yan Brianna, hindi mo kayang gawin ’yan…”

“Si B hindi kayang gawin, pero ako? Kayang-kaya ko

maiganti

lang ang kaibigan ko. Kaya

subukan

mong lumapit Steve, hawak ko ang buhay ng

nangangating

ito.

Ipagahasa

ko sa construction workers ’to e!” Sabi ni A. “Doon ka bagay! Hind sa Architect na may asawa! Sa construction workers na

sumisipol

ka bagay! Gaga ka!” sigaw ni A sa babae habang tinutulak-tulak ang ulo nito.

“Baby!! Help me please!” umiiyak na tawag ni Trish kay Steve. “Ah!” sinampal ko ito ng malakas.

“

Kapal

ng mukha mo! Sa harap ko talaga! Tangina kang babae ka! Saan mo nakukuha ang

kakapalan

ng mukha mo ha!” galit na galit kong sigaw dito bago ko pinagsasampal muli ito. Ibinuhos ko ang galit ko sa kanyang mukha.

“Brianna! Stop that! That’s enough! Brianna!” sigaw ni Steve kaya tumigil ako.

“A, ikaw na bahala d’yan.”

“Yes! Love it!” sagot nito.

Mabagal akong naglakad palapit kay Steve.

“Please love… H’wag mo na siyang idamay, ako na lang. Sa’kin mo

ibuhos

ang lahat ng galit mo—” natigilan ito dahil sa sapak na ginawa ko.

“Dalawa kayong nang gago sa’kin! Kaya dapat dalawa rin kayong nasasaktan!” sigaw ko.

“Ah!” sigaw ni Trish kaya napatingin ako rito.

Nakadapa na ito sa sahig habag nakaupo sa likod nito si Amirah. Hawak ito ni A sa buhok habang idinidiin ang pisngi ni Trish sa sahig.

“

Matakaw

ka rin naman

pumulot

ng

basura

,

hayan

!

Linisin

mo ang

maruming

sahig, kasing

dumi

mo! Pisti kang babae ka! Maganda ka lang pero tanga ka! Makati ka! Hindi mo pa

kinamot

na lang ’yan mag-isa nandamay ka pang

hinayupak

ka!”

“Ouch! Stop!” sigaw ng babae habang pumipilwag ang mga paa.

“Tanginang ito!

Nakangudngud

na umi-english pa! Gago!” kagat labi pa si A.

“Brianna! Stop her! Pag-usapan natin ’to!”

“

Manahamik

ka!” sigaw ko. “Akala mo talaga

nadadala

sa usapan lang ang

kahayupan

mo?! Fuck you Steve! Sobra! Sorry? Ayusin natin ’to? Putangina ka!

Nagso

-sorry ka habang may ibang babae kang

kinakama

?! Kung meron pang mas hayop pa sa hayop, ikaw ’yon?!”

Dahil sa ingay namin ay naglabasan ang mga nakatira sa katabing unit ni Steve pero wala akong pakialam.

“Brianna please… H’wag dito, pinagtitinginan na tayo oh.”

“Naisip mo pa ang

kahihiyan

mo?! Hindi mo naisip ang

kahihiyan

na ginagawa niyong dalawa?!”

Napayuko ito dahil sa aking sinabi.

“B, let’s go. Paakyat na ang guard.” Hinihingal na sabi sa’kin ni A pagkalapit sa’kin.

“Anong ginawa mo sa babae?”

“

Nagpapahinga

siya,

napagod

ata.” Walang ganang sagot nito.

Napatingin ako sa kinaroroonan ng babae. Nakadapa pa rin ito pero tulog.

“Anong ginawa mo Amirah?!” nanlalaking matang tanong ni Steve.

“Relax! Nakatulog lang ’yan sa pagod,

pinagod

mo ata. Tss.” bumaling muli ito sa’kin. “Tara,

hinampas

ko lang nang bahagya batok niya para makatulog. Ingay e.” Bulong nito sa’kin. Napahinga naman ako ng maluwag.

Nagpadala na ako sa hila niya pero bigla akong hinawakan sa kamay ni Steve.

“Brianna please… Mag-usap tayo ng maayos. H’wag ganito…” hinampas naman ni Amirah ang kamay nito kaya napabitaw.

“

Kapal

ng mukha mong mag demand ng usap Steve! May hiya ka pa ba? Nakuha mo pang

makiusap

para ayusin ang sa inyo? Wow! Nakaka tangina!”

“Lumayo ka sa’kin Steve. Dahil baka

mapatay

na kita.

Nandidilim

ang paningin ko sa’yo.” Seryosong saad ko kaya napa-atras ito.

Tinuloy namin ni A ang pag-alis sa lugar na ’yon. Pagkasakay sa kotse ni A, doon ako nakaramdam ng panghihina. Nagpakawala ako ng isang malalim na hininga kasabay ng pagtulo ng luha ko.

“

Ahhhh

!!!!!!!” Sigaw ko sa loob ng kotse habang umiiyak para mailabas ang bigat sa dibdib ko. “Hindi ko na kaya!!! Ayoko na!!!” sigaw ko ulit.

Hinila ako ni Amirah at niyakap ng mahigpit.

“

Kayanin

mo B. Nandito pa ako, okay?”

“A… Hindi ko na kaya… Ang hirap magpanggap na matapang ka kahit sa loob-loob mo,

durog

na

durog

ka na…” iyak ako nang iyak sa balikat ni Amirah.

“Kelan ba magiging tama ang desisyon ko? K-Kelan ba ako magiging m-masaya? Gusto ko na lang

sumuko

… B-Baka

sakaling

m-matapos na ang paghihirap ko.” Nahihirapan kong sabi habang sinisinok sa pag-iyak.

“No B, h’wag kang

susuko

. H’wag mong sukuan ang sarili mo. Si Steve lang ang sukuan mo. Please… Mahalin mo ang sarili mo

higit

pa sa iba. Magiging masaya ka rin. Kasama mo ko sa lahat. Hmm?”

“May

katapusan

ba ang paghihirap ko? K-Kapag ba binitiwan ko ang

nagpapabigat

ng buhay ko,

gagaan

na ba ang lahat sa’kin? M-Magiging m-masaya na ba ako?” kumalas ng yakap si A at hinawakan ako sa magkabila kong balikat.

“Let go the heavy one B. Free yourself from the burdens and you’ll be happy. We will be happy. Bitiwan mo ang sobrang bigat na problema, isuko mo, pangako, magiging masaya ka.”

“S-Sige…” sagot ko sa kaibigan habang mabagal na tumatango. “Isusuko ko ang dapat isuko…

Bibitiwan

ang dapat bitiwan…”

---

Chapter 10

Matapos nang nanyari ay hindi ulit ako umuwi sa bahay namin ni Steve. Hindi ko rin binubuksan ang phone ko mula no’n.

Ilang araw pa ay napagpasyahan ko na kay Daddy na lamang umuwi. Pumayag naman si Amirah at sinabing siya na lamang ang pupunta sa’kin. Hindi ko pa nakukuha ang mga gamit ko sa bahay namin ni Steve dahil hindi pa ako ulit handang makita siya. Oo mahal ko siya, pero yung galit ko nasagad na. Hindi ko na alam ang kaya kong magawa kung magkikita kami habang galit na galit pa ako.

“Czes?” nagtatakang salubong sa’kin ni Dad pagpasok ko ng bahay. “Hindi naman sunday ngayon ah?” tanong nito.

Pagkakita ko kay Daddy pakiramdam ko bumalik ako sa pagkabata. Gusto kong magsumbong sa kanya, gusto kong umiyak sa kandungan niya. Titig na titig ako kay Daddy habang nakatayo sa harapan niya.

“Anak?” doon na nagsimulang bumuhos ang luha ko at humihikbing lumapit kay Daddy.

“Dad…” umiiyak kong sumbong sabay luhod sa harap niya at yumakap sa bewang niya habang nakaupo ito sa kanyang wheelchair.. “Dad… I’m tired… Ayoko na po… P-Pagod na pagod na po ako…”

Hinagod nito ang likod ko. “

Shhh

… Daddy is here… Magpahinga ka kay Daddy anak. Kung sobrang pagod ka na magpahinga ka lang pero ’wag kang susuko. Pahinga tapos laban ulit. Ang mga mabigat dalhin ay bitiwan mo na lalo na kung hindi nakakatulong sa’yo. You can tell me anything, pero kung hindi mo pa kaya, naiintindihan ko. Basta nandito lang si Daddy. Okay? Hindi ka nag-iisa,

sasamahan

ka ni Daddy.”

Lalo akong humagulhol sa bewang ni Daddy dahil sa narinig. Siguro nga panahon na para bumitiw na. Inilaban ko siya noon pero walang nangyari, inilaban ko siya ngayon pero wala pa rin nangyari. Pagod na akong lumaban mag-isa, pagod na ako sa kanya.

“Pwede bang s-

sumuko

na lang Dad? P-Pwede bang s-sukuan ko na ang nagpapasaya sa’kin?”

“Hindi lahat ng nagpapasaya sa’tin ay kailangan natin i-keep. Kung hindi healthy para sa’tin, let go. Hindi ka totoong

napapasaya

ng bagay na akala mo nagpapasaya sa’yo. Natatakot ka lang mawala ito, dahil

nanghihinayang

ka. Pero, alam naman natin na kung ano ang nagpapasaya sa’tin ay siya rin nag-iisang dahilan ng pagkawasak natin. ’Wag mong

ipilit

ang hindi na kaya. ’Wag mong

piliting

buoin ang may

lamat

na,

bagkus

, buoin mo ang

nasira

mong pagkatao na

nawasak

dahil sa pilit mong

pagbuo

sa iba. Sa iba na hindi naman ikaw ang sumira, kaya hindi ikaw ang kailangan

bumuo

.”

Words from my Dad really hits different. Doon ako natauhan, doon ko napagtanto na pilit ko siyang binubuo kahit alam ko naman na hindi ako ang makakabuo rito.

Inabala ko ang sarili ko sa pag-aalaga kay Daddy. Sa bahay na lamang din ako nagta-trabaho kapag tapos ko nang gawin ang mga dapat kong gawin kay Daddy. Mag-iisang linggo na ako rito, mag-iisang linggo simula no’ng huling pagkikita namin ni Steve. Sa ilang araw na pag-iisip, desidido na ako. Ayoko na…

Pagkahatid ko kay Daddy sa kwarto niya ay bigla namang may nag doorbell sa gate.

“Sino naman ’yon? Kung kelan gabi na. Tss.”

Naglakad ako palabas ng bahay para tignan kung sino ang nag doorbell. Pagbukas ng gate ay natigilan ako sa taong bumungad sa’kin.

Steve, standing in front of our gate. He looks so hopeless.

“What are you doing here?” I asked him.

“Can we talk? Please?”

“Pwede ba Steve?! Tigilan mo ko sa let’s talk let’s talk mo! Huling sabi mo sa’kin niyan kasama mo ang kabet mo. Nakalimutan mo na?”

“Love… Wala na kami… Tinapos ko na ang kung anong meron sa’min para sa’yo…”

Napaismid ako at sarkastiko kong tumawa kahit sa loob ko ay nasasaktan na ko.

“ Wow! Parang utang na loob ko pa ’yan ngayon sa’yo? At ano? Tinapos niyo na ang relasyon niyong dalawa? Ha! Dapat hindi na! Hindi naman na kailangan!” galit kong sabi rito.

“Love please… Hindi ko na uulitin… I’m sorry… Please…”

“Anong nakain mo? Sa tagal mo nang ginagawa ’yon, ngayon ka lang natauhan? Joke ba ’to? Dahil sigurado ako, mamaya lang may bago ka na ulit.” Umiling-iling ito.

“No… Love…”

“Tama na Steve! Sobra ka na!”

“I’m sorry…”

“

Putanginang

sorry ’yan! Hindi na natapos! Hindi na

naubos

!

Paulit

-ulit na lang! Sa bawat

pagkakamali

palaging sorry na lang!” galit na galit kong sigaw sa kanya.

“Love—”

“Stop calling me that fucking endearment!” putol ko sa akma niyang paglapit. “Bakit Steve? B-Bakit kailangan

paulit

-ulit?” basag na boses na tanong ko.

Kitang-kita sa mata nito ang takot at kaba pero wala akong pakialam.

“Please… I’m sorry… Let me explain, lalaki lang ako.

Nagkakamali

at

natutukso

—” pakikiusap nito.

“Explain?! Fuck explain!” sigaw ko ulit at hindi na magawa pang pakalmahin ang sarili dahil sa galit at sakit na nararamdaman.

“Fuck your reason! Stop justifying yourself! Hindi

rason

na lalaki ka lang at

natutukso

! Dahil tangina! Kung talagang

kuntento

ka sa’kin, hindi ka

matutukso

! Explain?! Fuck explain!” sigaw ko ulit at hindi na magawa pang pakalmahin ang sarili dahil sa galit at sakit na nararamdaman.

Umiling-iling ako habang walang tigil na nagpapatakan ang aking mga luha. Kagat labi ako at pinipigilan ang hikbi.

“Two years Steve…” humihikbi kong saad. “T-Two years akong

nagtiis

at nag

bulag

bulagan

. Two fucking years!

Pinaniwala

ko ang sarili ko sa kasal na ’to! Sabi ko na lang palagi na, okay lang, sa’kin naman umuuwi. Okay lang, sa akin naman kasal. Lahat okay lang kahit sobrang sakit na!” lalong lumakas ang iyak ko dahil sa ala-alang iyon. “Sabi mo noon, wala kang naging babae sa loob ng four years dahil sa paghihintay sa’kin. Nagawa mong maging loyal ng four years kahit walang

kasiguraduhan

. Pero bakit hindi mo nagawa sa loob ng two years?! Bakit?!” sigaw ko habang umiiyak.

Wala itong magawa kung hindi ang panoorin ako sa pag-iyak habang naglalabas ng sama ng loob.

“I thought I did the great choice in my life. Pero nagkamali ako, dahil ang piliin ka pala ang mas

wawasak

sa buo kong pagkatao!

Pinalampas

ko noon kahit sobrang

wasak

na ako sa mga ginawa mo. Binigay ko pa rin ang second chance na

hiningi

mo. B-Bakit naman gano’n Steve? Bakit kailangan mo akong

paulit

-ulit na d-

durugin

? B-Bakit kailangan

paulit

-ulit mo akong

inaalisan

ng

dignidad

? Ubos na ubos na ako

kakaintindi

sa’yo para lang

protektahan

ang kasal na ’to. P-Pero… Mapapagod din pala ako…”

“Love… No. Please… I’m sorry… I-Ikaw ang mahal ko… I’m sorry…” lumuhod ito sa harapan ko.

“Ako ang m-mahal mo? Ngayon, hindi ko na makita ang dahilan para maniwala sa’yo. Ang dami kong dahilan para iwan ka kahit noon pa man. Pero

nagpaka

tanga pa rin ako para manatili ka. Kaya, tama na… Respeto naman kahit bilang tao na lang. Dahil nakuha mo ng lahat… Wala ka nang

tinira

para sa sarili ko… Wala na rin namang dahilan para manatili sa toxic marriage na ’to!”

Niyakap nito ang mga binti ko at umiiyak na nakikiusap.

“Please Love…

Babawi

ako, pagbabayaran ko lahat. Kahit araw-araw kong pagbayaran. Pangako! ’Wag lang ganito please…”

Buong lakas ko itong itinulak palayo sa’kin habang umiiyak.

“Tumigil ka na! ’Yan din ang pangako mo sa’kin noon! Sa dami mong kasalanan ni isa wala ka pang

napapagbayaran

pero

dinagdagan

mo pa! Puro ka lang pangako! Kulang ka naman sa gawa! Kung talagang ako ang mahal mo, kung talagang

kuntento

ka sa’kin, hindi ka maghahanap ng iba! Walang iba! Pilit kitang

binubuo

kahit hindi ako ang dahilan ng

pagkasira

mo. Pero, siguro nga hindi ako ang kailangan mo. At hindi rin ikaw ang kailangan ko.”

Tinalikuran ko ito at handa na sanang pumasok nang bigla ako nitong yakapin mula sa likod. Napapikit ako sa sakit na nararamdaman ko.

“Love… I’m sorry… I’m sorry…

Patutunayan

ko sa’yo this time, pagbabayaran ko lahat…”

Pinilit kong tanggalin ang yakap niya. Pagharap ko ay sinampal ko ito ng malakas.

“Tumigil ka na! Ayoko na Steve!

Pakawalan

mo na ako. Awa mo na… Gusto kong

buoin

ang sarili ko na

sinira

mo, gusto kong

buoin

ang sarili ko ng hindi ka kasama.” Umiiyak kong sabi sabay sara ng gate. Naiwan itong tulala sa labas habang tumutulo ang luha. Napahawak ako sa aking dibdib at napa sandal sa likod ng gate.

Ang sakit… Sobrang sakit mong mahalin… Nakakapagod ka na…

Being with you was the worst part of my life Steve…

---

Sana

masarap

tulog niyo. ;)

Sa mga

sasali

sa fb group, please, answer the following questions first. Then message me kung gusto sumali sa gc. Thanks!

Chapter 11

Hindi muna ako mananakit. Wala ako sa mood. HAHAHA!

---

Pumasok ako sa trabaho na namamaga ang mga mata. Natigilan pa ako sa aking naabutan.

Si Amirah at Asher ay seryosong nag-uusap sa receiving area ng floor namin ni A. Ngayon ko lang sila nakitang hindi nagsisigawan. Himala.

“Good morning,” bati ko sa mga ito kaya natigilan sila.

Naupo ako sa tabi ni A. Titig na titig ito sa mukha ko. Inilapit pa nito ang kanyang mukha at mas sinuri pa ang bawat parte ng aking mukha.

“

Nagkausap

kayo?” tanong nito. Alam na agad niya. Tss. Wala talaga akong maitatago sa isang ’to.

“May ginawa ba siya sa’yo?” tanong naman ni Asher.

“Wala. Nag-usap lang kami kagabi para ipaalam sa kanya na ayoko na. Na… Tapos na kami.” Natahimik ang dalawa at napatitig sa’kin. “What are you doing here?” tanong ko kay Asher.

“Nothing, may tinanong lang ako sa kanya.”

“Sige, pasok muna ako.” Iniwan ko sila roon at pumasok sa loob ng office ko.

Wala ako sa mood makipag kwentuhan, wala ako sa mood sa lahat. Feeling ko nakakatamad na.

Napatingin ako sa kamay ko, napatitig ako ng matagal sa singsing na suot ko.

Pakiramdam ko may kulang, pero, alam kong sa simula lang ’to. Darating din ang panahon na masasabi ko sa sarili ko, na tama ang naging desisyon ko. Tama na pakawalan kita…

Natigilan ako sa tatlong katok sa aking pinto at dumungaw ang ulo ng kaibigan ko.

“Pasok na ko ha,” saad nito at pumasok na nga. Lumapit ito sa gawi ko at naupo sa upuan na nasa harap ng mesa ko.

“I know you’re not okay, but, I wanted you to know that you made it. I’m proud of you…” ngumiti ito sa’kin kaya nginitian ko ito pabalik.

“Thank you for not leaving me A. Thank you for staying beside me everytime I needed one. Hindi ko alam kung paano ako kung wala ka sa tabi ko. Thank you…”

Tumayo ito at lumapit sa’kin. Niyakap ako nito kaya niyakap ko ito pabalik.

“Kahit wala ako, alam kong kaya mo at kakayanin mo pa. Trust yourself B. Heal yourself from the trauma of your past. Nandito lang ako palagi. Alam kong hindi ka okay, alam kong masakit pa. Pero, cheer up. Okay?”

Tumango-tango ako bilang sagot sa kanyang mga sinabi habang tahimik na umiiyak. Dahil hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang sakit. Alam kong hindi gano’n kadaling kalimutan ang lahat. Pero, kakayanin ko. Kaya ko ’to!

“May bago tayong client, i-me-meet ko siya ngayon. Gusto mo ba sumama?” tanong nito at kumalas na sa yakap.

“New client? Sino?” nagtataka kong tanong. Palibahasa ilang araw din akong lutang, hindi ko na masyado natutukan ang trabaho.

“Mr.

Orman

, CEO of Car Dealer Company.

Magpapagawa

siya ng shop. Na check na raw niya ang

lupa

at nabili na niya. Waiting na lang siya sa’tin.”

“Okay, sama ako. Hindi ko pa rin kasi siya kilala.”

“Hindi ko rin naman kilala, tumawag lang secretary niya para

magpa

-appointment sa’tin.”

“Gano’n? Akala ko kilala mo. Sige, tara na.”

“Mag re-touch ka muna girl! Halatang bagong iyak ka na naman. Tss.” Napapailing na lamang ako bago kinuha ang pouch ko. Nag face powder lang ako at lipstick, talos nagsuklay.

“Tara!”

“Iba talaga kapag effortless ang beauty!” sabi pa nito bago kami lumabas ng office ko.

“Tss. Kaninong kotse ang dadalhin natin? Hindi naman pwede na mag tig-isa pa tayo.”

“As usual sa’kin, lagi naman ’di ba?” pabiro pa itong umirap kaya natawa ako.

Pagsakay namin ng elevator ay naisip ko itong tanongin tungkol sa naabutan ko kanina.

“A…”

“Hmm?”

“Bakit kayo

magka

-usap ni Asher? Close na kayo?”

“Close my ass!” singhal nito. “

Nasagap

lang ng chismis! Jusko! May

tinatagong

ugali!”

“Huh? Ano?”

“

Ugaling

marites girl! Tss.

Kalalaking

tao gusto ng chismis.”

Sabay kaming lumabas ng elevator pagdating sa lobby.

“Bakit?”

“Tinatanong lang kung ano na raw balita sa inyo. Tapos kinukwento ko yung nangyari sa condo. Walang

labis

, may konting

dagdag

.”

“Gaga!” natawa kaming dalawa. Pero agad din natigil dahil sa lalaking nakatayo malapit sa kotse namin.

“Bakit nandito ’yan?” bulong ni Amirah habang nakatingin sa harapan.

“Hindi ko alam…”

Naglakad palapit sa gawi namin si Steve, seryoso lamang itong nakatingin sa’kin.

“Mauna ka na sa kotse mo A, susunod na lang ako.”

“Seryoso ka d’yan?” tanong nito.

“Oo, sige na. Nand’yan lang kotse mo oh. Kitang-kita mo pa ako rito,” sagot ko. Bumuntong hininga naman ito.

“Okay…”

Pagpasok ni A sa kotse ay tumingin ako kay Steve na kanina pa hindi inaalis sa’kin ang tingin.

“Ano na naman ang kailangan mo?” walang emosyon kong tanong.

“Love… Please… I’m really sorry—”

“Steve pwede ba? Naririndi na ako sa kaka-sorry mo! Tama na! Hindi ko rin naman tatanggapin!”   inis kong sabi.

“Okay lang…” sagot nito na ipinagtaka ko. “Okay lang kung hindi mo pa ako

mapatawad

ngayon. Hindi pa rin ako

titigil

sa paghingi ng

tawad

sa’yo. Araw-araw ko pa rin

hihingin

ang kapatawaran mo.”

“Anong sinasabi mo? Pwede ba Steve?! ’Wag ka na mag-

aksaya

ng oras gawin ’yon dahil wala rin naman mangyayari. Hindi rin naman mabubura ng sorry mo ang lahat ng sakit na ginawa mo sa’kin. Hindi maibabalik ng sorry mo ang mga

luhang

ibinuhos ko habang nasasaktan ng dahil sa’yo! Kaya tama na! ’Wag mo na ipilit ang hindi na pwede!”

Nilampasan ko ito habang natitigilan pa sa narinig. Pagsakay ko ng kotse ni A, agad kong pinunasan ang aking mga mata bago pa man pumatak ang aking luha.

“Kaya pa?” mahinang tanong ni A.

“Kakayanin. Let’s go?”

Habang papaalis kami ay nakatayo pa rin si Steve kung saan ko siya iniwan. Nakamasid ito sa papalayo naming sasakyan.

Sa tuwing nakikita ko siya, naaalala ko ang lahat ng ginawa niya. Naaalala ko kung gaano ako naging tanga. Naaalala ko ang sakit ng nakaraan.

Nasasaktan ako sa tuwing nakikita ko siya. Dahil hindi ko pa tanggap ang mga nangyari. Hindi ko pa tanggap na ma-uuwi kami sa wala sa pangalawang pagkakataon.

Sa sobrang lalim ng iniisip ko, hindi ko na namalayan ang pagdating namin sa isang malaking bakanteng lote. Bumaba si Amirah kaya bumaba na rin ako.

“Nasaan ang client?” tanong ko kay A.

“Papunta na raw,” sagot nito habang nakamasid sa lote.

“Ang laki naman nito. Ano nga

pinagagawa

niya?” tanong ko.

“

Lutang

ka! Shop nga! Yung may second floor ang gusto. Sa baba raw ang mga kotse na

binebenta

niya. Sa taas daw ang office niya.” Paliwanag ni Amirah sa’kin.

“Ah…

Bigatin

ha!”

“Excuse me… Are you Architect Dela Cruz and Architect Tianson?” tanong ng boses lalaki sa likod ko kung saan nakatingin si Amirah. Lumingon naman ako rito.

“Y-Yes… And you are Mr. Osman?”   tanong ni A.

Titig na titig sa’kin ang lalaki na ipinagtaka ko.

“It’s you again…” ang sagot nito na malayo sa tanong ni Amirah.

“Huh?” nagtataka akong napatingin kay A.

“Kilala mo?” bulong sa’kin ni A. Umiling ako.

“Hindi…”

“My bad, nakalimutan mo na agad?”

“Excuse me sir? Have we met before?” I asked him.

“

Sikat

ka girl? Bakit knows ka ni pogi?” bulong ni Amirah.

“Yeah. Noong ma-flat ang gulong ng kotse mo.” Sabi nito na ikinalaki ng mga mata ko. Ngumiti ito, doon ko napatunayan na siya nga ’yon dahil sa dimple niya.

“Mr. Adriel?” gulat kong tanong.

“Yeah. Nice to see you again… Architect…”

“Pisti! Ang

gwapings

naman niya girl! Lalo na kapag nakangiti!

Makalaglag

panty!” kinikilig na bulong ni Amirah kaya pasimple ko itong kinurot sa tagiliran.

“Baka wala lang garter suot mo, gaga!”

Napahawak naman ito sa bewang niya na parang kinakapa kung wala ngang garter. Tss. Sira ulo talaga.

---

Chapter 12

“Girl! Ang yummy ng bagong client! Halatang bet ka!” sabi ni Amirah habang nagmamaneho pabalik sa office.

Kanina pa siya

manghang

mangha

kay Mr. Osman. Tss.

“Sira! Anong bet ka d’yan?!”

“Ay girl! Yung mga tinginan sa’yo ni pogi halatang gusto kang i-uwi! Tss. Ako ang tignan niya ng gano’n? Ay! Naku! Walang

keme

, sa kanya na ako

titira

.”

“Sira ulo! Pati tingin ng client binigyan mo pa ng

malisya

.”

“Wow ha!

Namanhid

ka na ba talaga dahil sa trauma mo? Ako nga na pinapanood kayo ramdam ko, ikaw hindi? Jusko girl! Tingin pa lang niya hulog na panty ko. Titigan pa kaya ng gano’n? Luluhod ako!”

Tawa ako nang tawa dahil sa mga sinasabi ni A. Na-miss ko ang usapan namin na ganito kung saan hindi namin kailangan mag filter. Ang tagal na rin noong huli dahil puro problema ako na sinasalo rin niya.

“Ang bastos ng luluhod!”

“Ang

dumi

ng utak mo!

Ilabas

mo nga at

lilinisin

ko. Tss.” Sabi pa nito. “Teka, lunch muna tayo. Kung bakit kasi hindi ka pumayag kanina sa alok ni pogi na lunch kasama siya?! Edi sana

masarap

ang kain ko dahil siya ang ulam!”

“Hoy A! ’Wag mo

pagnasaan

ang client! Sira ulo ka! Ang harot mo!”

“Wow! Nahiya po ang kaharutan ko sa

karupukan

mo! Tsaka, ang yummy kasi girl! Ang

gwapings

, mayaman,

mabango

, malinis. Jusko—”

“Halatang hindi

mapapasa’yo

’no?” putol ko sa kanyang sinasabi. Bigla ako nitong tinignan ng masama ng mabilis dahil nagmamaneho ito.

“

Bumabalik

pagiging

balahura

ng bibig mo girl!

Pasmado

! Pisti ka! Akala ko tuluyan na ’yan nabago ng makati mong ex. Buti na lang pala hindi pa! Kaya siguro hindi ka masaya sa kanya?”

“Ha? Anong connect?”

“Kasi

binabago

mo ang sarili mo para sa kanya. I mean, hindi naman talaga ikaw yung

napakabait

na babae na kilala ko. Jusko! Pilit mo lang

ginagawang

mabait ang sarili mo para sa ex mo. Girl! Kung ano ka, yun dapat. At dapat tanggap niya ’yon para happy happy! Kasi kung hindi niya tanggap pagiging sira ulo mong ’yan? Hindi happy! Kita mo tayo? Tanggap natin na pareho tayong demonyo na madalas. Tanggap natin ang

isa’t

-isa, o ’di ba? Hanggang

pagtanda

magkasama tayo?”

“Grabe ka sa hindi ako mabait!”

“Mabait ka naman kung sa mabait. Ibig kong sabihin, hindi naman talaga ikaw ’yong naging ikaw ng dahil kay Steve. Dahil sa gusto mong maging mabuting asawa, na adopt mo yung ugali na ’yon na in the first place ay hindi naman talaga ikaw. Basta! ’Yon na ’yon!”

Napaisip naman ako sa kanyang sinabi. Doon ko lang naisip ang dating ako kumpara sa ako noon dahil kay Steve. Nawala yung pagiging jolly ko, nawala yung pakikipag trash talk ko kay A na nakasanayan niya sa’min kapag magkasama. Sa kagustuhan ko noon na maging mabuting asawa, tinalikuran ko kung sino talaga ako. Kaya nga siguro hindi ako naging masaya.

▪️▪️▪️

Araw-araw ay naaabutan ko si Steve sa labas ng aking sasakyan. Kung minsan ay sa lobby ng AB Company, minsan naman ay sa labas ng bahay. Sorry lang siya nang sorry na hindi ko pa rin pinapansin. Pero, hindi pa rin ito napapagod. Araw-araw niya pa rin ginagawa, sa umaga bago ako pumasok at sa hapon o minsan pa ay gabi bago ako umuwi.

Gaya ngayon, paglabas ko ng bahay ay nasa tapat na ito ng gate namin habang nakasandal sa kotse niya. Bawat araw ay nagiging okay na ulit siya, bumabalik yung Steve na nakilala ko noon. Nang nakaraan kasi halatang stressed dahil sa magulong buhok at gusot na damit. Tapos ay amoy alak pa. Pero sa bawat araw, nababago na ’yon.

Tumayo ito nang maayos at inaabot sa’kin ang dala niyang bulaklak pero nilampasan ko lamang siya.

“Brianna—”

“No.

Itapon

mo na lang ’yan,” malamih king sagot at pumasok agad sa kotse ko.

Bagsak ang balikat nito na nakatingin sa’kin hanggang sa makaalis ako. Araw-araw ganito ang eksena niya sa labas ng bahay sa umaga. Tapos gan’yan din sa lobby bago ako umuwi.

Hindi ba siya napapagod o

nananawa

? Tss.

Pagdating ko sa office ay salubong ang kilay ko. Naabutan ko na naman si Asher kausap si Amirah.

Napapadalas ata pag-uusap nila?

“Morning…” Bati nito sa’kin.

“Morning! ’Wag mong sabihin na may dinala ka na namang papel? Tss. Asher, pwede mong bisitahin ang kaibigan ko kahit anong oras mo gusto. ’Wag mo

idahilan

ang mga office works.

Galawan

mo!”

Parehong nanlaki ang mga mata ng dalawa dahil sa sinabi.

“Hoy A! Sinasabi mo d’yan?!” gulat na tanong ni A. Nginisian ko lamang naman siya.

“Tss.” tanging nasabi ni Asher.

“Ge, usap lang kayo.” Sabi ko pa bago sila iwan doon.

Maya-maya pa ay kasunod ko na si Amirah dala ang kanyang laptop at mga sketch niya.

“Oh? Lipat office?” tanong ko.

“Tss. Dito muna ako gagawa para may ka-

chikahan

ako.”

“Katatapos niyo lang ni

lahing

marites ah? Kulang ka pa rin sa chismis? Siguro…”

“Siguro ano?”

“Hindi chismis ang dala sa’yo ni Asher ’no? Umamin ka nga! Nanliligaw ba siya?”

“Hoy!

Magtigil

ka. Tungkol lang naman lagi sa’yo ang tinatanong niya kapag napunta siya rito. Marites nga kasi. Tss.

Inlababo

pa rin ata sa’yo e.” Sarkastikong saad nito.

“Hindi ’yan! Way niya lang siguro ’yon para makausap ka na hindi mo siya sinisigawan.”

“Wow! Ikaw siya? Tss.”

“Init ulo natin ah?! Wala ka pa namang

regla

. Sa 15 pa

dalaw

mo mainit na agad ulo mo?”

“Ewan ko sa’yo! Mag-trabaho na tayo at nahingi ng update si pogi. Baka ma bad shot pa ako

ro’n

.”

Nagtataka ko naman siyang tinignan dahil sa inaasta niya. Lagi na lang mainit ulo nito kapag napa-bisita si Asher. Tss. Mainit pa rin ata ulo niya do’n.

Napatigil ako sa pagtingin kay A nang may kumatok.

“Pasok!” sigaw ko. Pumasok ang isa sa empleyado ng company.

“Ma’am, may

nagpapabigay

po.” Napatingin kami ni A sa bitbit nitong paper bag.

“Kanino galing?” tanong ko.

“Hindi po sinabi Ma’am,” sagot nito sabay lapag ng paper bag sa mesa ko.

“Sige, salamat.”

Paglabas ng employee ay nagkatinginan kami ni A.

“May suitor ka na?” tanong nito sa’kin.

“Ha? Saan naman nanggaling ’yon?”

“Sa bulsa ko! Pisti ka!” sarkastikong sagot nito na ikinatawa ko.

Binuksan ko na lamang ang paper bag. Bumungad sa’kin ang dalawang paper cup ng kape at dalawang breakfast meals. May sticky note sa ibabaw nito.

Don’t forget your breakfast before work. I’m sorry. I missed you.

Natitigilan naman ako dahil sa nabasa. Kahit walang nakalagay kung kanino galing ay alam ko na agad dahil sa sorry nito. Napalunok ako matapos ko itong basahin. Si A naman ay nakatitig na sa’kin.

“Ang taray! Araw-araw may pa flowers, ngayon may pa breakfast na.

Dinamay

pa ako. Sorry… Hindi ako marupok, pero

kakainin

ko pa rin ’yan. Sayang! Bawal daw

tumanggi

sa

grasya

!”

Hindi ko na naintindihan ang sinasabi ni Amirah dahil sa pagkakatitig ko sa note. Bakit ayaw pa rin niya tumigil? Bakit pinipilit pa rin niya? Titigil lang siguro siya kung…

“A…”

“Hmm?”

“Pwede bang…” nagdadalawang isip pa ako pero alam kong titigil na siya pagkatapos nito.

“Ano?”

“Pwede mo bang kausapin ulit yung kausap mo noon sa divorce paper?

Pagawa

ka ulit… Sa lalong madaling panahon sana.”

---

Chapter 13

“Czes, anak…” tawag pansin sa’kin ni Daddy habang nag-aalmusal kami.

“Yes Dad?”

“Alam mo bang… Gabi-gabi nasa labas ng bahay natin si Steve?” Sabi ni Daddy kaya natigilan ako sa akmang pag-inom.

“Po?”

“Nang

minsang

magsasara

ako ng aking bintana, napansin ko siyang nakaupo sa hood ng kanyang sasakyan. Nakatingala kung saan ang kwarto mo. Akala ko madali lamang, pero

sumilip

ako ng hating gabi tsaka pa lamang siya aalis. Mga bandang 12 na siya

naalis

.” Kuwento ni Daddy. Nanikip ang dibdib ko sa narinig.

Akala ko ay sa umaga at sa gabi lamang niya ako hinhintay, pati pala ang pagtulog ko. Alam niya na eleven ng gabi ako nakakatulog. Pero, sabi ni Daddy ay twelve na siya naalis.

“B-Baka po isang gabi lamang po iyon,” sagot ko naman.

“Simula nang gabing iyon, gabi-gabi ko na siya nakikita anak.

Nagkakausap

ba kayo?”

“Opo, madalas po niya ako abangan d’yan sa labas bago ako pumasok. Gano’n din naman po kapag uuwi na ako.”

“Alam kong hindi kayo okay, pero, nag-

uusap

ba kayo ng maayos? Bakit hinihintay ka pa rin niya?”

“Sinabi ko naman po sa kanya na ayoko na. Pero, ayaw pa rin niya tumigil. Hayaan niyo na po, mapapagod din ’yon.”

“Ang totoong

nagmamahal

, hindi napapagod.”

Natawa ako sa narinig. “Oo nga po, pero dahil hindi naman niya talaga ako totoong mahal, mapapagod siya.”

“Paano mo nasabi?”

“Maghahanap po ba siya ng iba kung ako talaga ang mahal niya? Hahanapin po ba niya sa iba ang wala sa’kin kung ako talaga ang mahal niya? Hindi po ’di ba?” hindi naman nakasagot si Daddy kaya pinagpatuloy ko na lamang ang pagkain.

Minahal niya ako sa kung ano ang meron ako, kaya, wala siyang karapatang magreklamo sa kung ano ang wala sa’kin.

Hindi niya rin pwede idahilan sa’kin ang ugali ko, dahil wala akong ipinakitang mali. Ginawa ko ang lahat para maging mabuting asawa, pero, hindi siya nakuntento. Third chance? No. Kung bibigyan ko siya ULIT ng pagkakataon, bibigyan ko lamang siya ng dahilan na saktan ako ULIT. Napapagod na ko. Nagiging cycle na lang ang lahat sa’min.

I don’t deserve the pain. I don’t deserved him. Ang daming nasayang na luha, ang daming nasayang na sakripisyo. Ang daming nasayang na oras para maging masaya kaming dalawa. Pero, sinayang niya lahat ng iyon para sa iba. Mas matagal pa ang ipinagloko niya, kesa ang maramdaman kong mahalaga ako.

Paglabas ko ng bahay ay nandoon na naman ito. May hawak na namang bulaklak at nakangiti na sa’kin.

Kung gan’yan ka lang sana noon…

“Brianna—”

“Stop there Steve,” sabi ko sa akma nitong paglapit. “Hindi ka pa napapagod? Hindi ka pa ba

nananawa

?

Pagsasayang

ng oras ang ginagawa mo—”

“Hindi

pagsasayang

ng oras ang

suyuin

ka Brianna. At hindi ako napapagod o

nananawa

na gawin ito araw-araw. Kahit ito manlang muna, ang ipakita ko

sa’yong

pinagsisisihan ko ang lahat ng nagawa ko. Kahit araw-

arawin

mo ko i-reject, hindi pa rin ako

titigil

.”

“Kahit wala ka namang mapapala? Dahil kahit anong gawin mo, wala namang mababago Steve. Kaya tama na, tumigil ka na.” Seryoso kong sabi bago s’ya lampasan, pero natigilan ako sa pagpigil niya sa braso ko.

“Nasasaktan ako sa tuwing

binabalewala

mo ko, pero, wala akong pakialam dahil deserve ko naman ang galit mo. Tatanggapin ko lahat Brianna,

ipagtabuyan

mo man ako, hindi pa rin ako susuko.”

Hinila ko na ang braso ko sa kanya at tuluyan nang pumasok sa kotse ko. Pinaharurot ko ito palayo sa kanya.

Nakaramdam ako ng inis lalo sa sinabi niya. Tsaka niya lamang ako palagi susuyuin kung kelan nasaktan na niya ako ng sobra. Kailangan pa bang umabot sa sakitan bago niya ma-realize ang halaga ko?

Sa sobrang inis ko ay napaiyak na lamang ako habang nagma-maneho. Pilit ko naman pinakakalma ang sarili ko. Iiyakan ko na naman ba ang taong nagparamdam sa’kin na hindi ako ka-mahal mahal, na hindi ako mahalaga?

Tangina!

Naaawa

na ako sa sarili ko… Palagi na lang akong

talunan

! Lalo na pagdating sa kanya…

Ginugol ko ang buong araw ko sa pag pa-plano ng shop ni Adriel. Hindi na kami lumabas ng lunch at nagpadeliver na lamang. Pagpatak ng hapon ay biglang may dumating na bisita.

“B…” Tawag ni Amirah pagpasok nito sa office. Pagtunghay ko ay gulat akong napatingin sa kasama niya.

“Mr. Osman? Napa-bisita ka?”

“Hi!

Ahm

. Gusto ko lang sana

alamin

kung may

nabuo

na kayo para sa shop ko? Para, kung may suggestions ako ay

masabi

ko bago niyo ma finalize.”

“Oh. Yeah. Have a sit,” nakangiti kong sabi. Si A ay panay na naman ang ngiti habang panakaw tingin na tumitingin kay Adriel.

Pinag-usapan lamang naming tatlo ang tungkol sa ipagagawa nito hanggang sa abutin na ng ala-sais.

“Can I invite you for dinner? Early dinner?” tanong nito bago kami tinignang dalawa ni A.

“Ah… Kayo na lang, may lakad kasi ako. Next time na lang ako pogi— I mean Mr. Osman.” Natawa naman si Adriel sa sinabi ni A. Lalo lamang kinilig ang loka. Tss.

“Saan ang lakad mo?” tanong ko.

“Wala ka na do’n! Sige na, mauna na ko. Bye! Thank Mr. Osman.”

“So, let’s go?”

“S-Sige,” nag-aalangan kong sagot rito.

Sabay kaming naglakad palabas ng office ko hanggang sa makasakay kami ng elevator.

“Okay lang ba na sasakyan ko na lang ang gamitin natin then

hatid

na lang kita pabalik?” tanong nito.

“Yeah, sure. No problem Mr. Osman.”

“Too formal. Just Adriel,” natatawang saad nito.

“Okay, Adriel then.”

Paglabas namin ay ang nakangiting si Steve agad ang nakita ko. Pero unti-unti rin nabura ang mga ngiti dahil sa kasama ko. Hindi naman siya kilala ni Adriel kaya hindi niya ito tinatapunan nang tingin.

May hawak itong bulaklak, pero pabagsak niyang ibinaba ang kanyang kamay na may hawak na bulaklak nang lampasan ko na ito. Kita ko pa ito sa gilid ng mga mata ko nang pagbuksan ako ni Adriel ng pinto at alalayan ako papasok sa loob.

Pagtingin ko muli sa gawi niya ay siya namang pagtalikod nito na nagpupunas na ng kanyang mga mata. Kita ko pa ang pagtaas ng balikat nito na patunay ng pagbuga niya ng malalim na hininga.

Hanggang sa makalayo kami ay hindi na ito lumingon pa at nakatingala na lamang na parang nagpipigil ng luha.

“Do you know him?” tanong bigla ni Adriel habang nagmamaneho.

“Who?”

“The guy earlier who holding bouquet of flowers?”

“Ah. H-Hindi…” sagot ko sabay tingin sa bintana. Wala naman na akong narinig pa mula sa kanya matapos no’n.

Alam kong nasasaktan ka Steve, ngayon

mararamdaman

mo na kung ano ang naramdaman ko. Kung

tutuusin

, wala pa ’yan sa kalahati ng

pinaranas

mo sa’kin. Pero, hindi ko intensyon na gawin ’to, nagkataon lang. Wala naman sa

bokabolaryo

ko ang paghihiganti. Dahil kung meron man, sana noon pa. Noong unang beses na sinaktan mo ko, noong unang beses na

pinaramdam

mong wala akong halaga.

Wala naman akong plano na saktan din siya dahil sa sinaktan niya ako. Naisip ko, wala naman akong mapapala. Hindi rin naman ako magiging masaya. Nadala lang talaga ako ng galit noong makita ko sila ng kabet niya. Pero, hindi ko talaga intensyon na iparanas sa kanya ang ginawa niya sa’kin. Dahil, alam ko kung gaano kasakit.

---

Sali kayo sa Facebook group and gc for

kulitan

. Ayaw n’yo? Edi don’t! Char! HAHAHAH!

Chapter 14

Matapos nga namin kumain ni Adriel ay hinatid ako nito pabalik sa company dahil nandoon pa ang kotse ko. Umuwi rin naman agad ako sa bahay.

Natigilan pa ako dahil nandoon si Steve sa labas. Nakaupo ito sa hood ng kanyang sasakyan at nakamasid na sa’kin. Paglabas ko ng kotse ay bumaba na ito at naglakad palapit sa gawi ko. Tumigil ito sa medyo may kalayuan ang agwat sa’kin na ipinagtaka ko.

“Hi.” Malungkot itong ngumiti sa’kin pero tinignan ko lamang ito ng walang emosyon.

“What are you doing here Steve? Gabi na,” sabi ko dahil eight na ng gabi.

“Boyfriend mo ba ’yong kasama mo kanina?” nakatingin ito sa mga mata ko habang nagtatanong.

“Wala ka na roon Steve. Kaya ka ba nandito para lang itanong ’yon?”

“Sige, pasok ka na… Isipin mo na lang na wala ako rito.” Bumalik ito sa hood ng kotse niya bago ngumiti ulit ng malungkot.

Tinalikuran ko na lamang ito at pumasok na sa loob ng bahay.

“Manang, tulog na si Daddy?”

“Oo, kumain ka na ba?” tanong ni Manang.

“Opo manang, pasok na po ako sa kwarto ko huh.”

“Sige,” sagot ni Manang kaya tumaas na ako patungo sa kwarto ko.

Naligo lamang ako ng mabilis dahil gabi na. Pinatuyo ang aking buhok sa blower at pagkatapos ay pumunta sa bintana para isara ang kurtina. Pero, natigilan ako dahil nandoon pa rin si Steve. Nakahiga sa hood ng kotse niya habang nakatingin dito sa kwarto ko. Nakaunan ang kanyang ulo sa kanyang braso.

Bago ko pa man maisara ang bintana, he mouthed something.

Good night Love…

Kaya agad kong sinara ang kurtina at tumalikod. Agad akong pumunta sa kama ko at nahiga.

Nagpa-ikot-ikot ako rito pero hindi pa rin ako dalawin ng antok. Ilang oras pa akong gano’n hanggang sa marinig ko na lamang ang malaks na ulan. Napabangon ako at agad dumungaw sa bintana.

Nandoon pa rin si Steve at walang pakialam kung nababasa na siya. Nagsalubong ang aking kilay sa pagtataka dahil hindi pa rin ito umaalis. Tinignan ko ang oras at nakitang 11:30 pm na tapos nandoon pa rin siya. Pagbalik ko nang tingin sa kanya ay umupo na ito. Bigla itong kumaway at ngumiti bago pumasok sa kanyang kotse. Tatlong beses pa niyang pinailaw ang kanyang headlight bago umalis.

Tatlong beses para sa I love you… Madalas niyang gawin ito noon bago umalis, noong bago pa lamang kami sa aming relasyon.

Anong ginagawa mo Steve? Bakit kung kailan

pasuko

na ako tsaka ka pa

nagkaka

gan’yan? Bakit kung kelan huli na ang lahat?

Nang makaalis na ito bumalik ako sa kama ko. Ilang oras pa bago ako nakatulog.

Isang buwan. Isang buwan na ginagawa ni Steve ang lahat ng ’yon. Pag-aabang sa’kin sa umaga, paghihintay sa’kin after office at ang pagtambay niya sa labas ng bahay hanggang 12 ng gabi. Wala itong absent na araw sa loob ng isang buwan. At lahat ng bulaklak na binibigay niya sa loob ng isang buwan ay hindi ko tinatanggap.

Minsan pa nga ay tinanong ako ni Amirah na hindi ko inaasahan na itatanong niya.

“Anong plano mo?” tanong ni Amirah kaya nagtataka ko itong tinignan.

“Plano saan?”

“Sa ex mo.”

“Huh? Wala. Anong magiging plano ko?” natatawa kong tanong sa kanya.

“Ang tagal na niyang gan’yan, wala kang plano?”

“Teka nga… Bakit parang gusto mong patawarin ko na s’ya dahil lamang sa ginagawa niyang

pagsuyo

?”

“Hindi naman sa gano’n, ang akin lang.

Bumuo

ka na ng plano mo.

Patatagalin

mo pa ba ang ginagawa niya? Bakit hindi mo pa tapusin kung ayaw mo na? Patawarin kung

patatawarin

mo? Ikaw ang bahala.”

“E hindi ba hinhintay ko ang divorce paper? Nasaan na ba?” bigla naman itong natigilan.

“Oo nga

pla

. Tss. Nakalimutan ko, mamaya tatawagan ko ulit.” Napabuntong hininga ako.

“Yan tayo e, lutang lagi. Ano bang nangyayari sa’yo? Madalas kang lutang nitong mga

nakaraang

araw. Madalas ka rin wala. May problema ka ba?”

“H-Ha? W-Wala… Okay lang ako, ’wag mo ko isipin. Sige, tawagan ko lang yung sa divorce paper niyo.” Tumayo na ito at pumasok sa office niya.

Ilang araw siyang bigla na lamang hindi napasok, napasok naman ay lutang. Alam kong may problema siya pero ayaw niya ipaalam sa’kin. Tss. Samantalang ang problema ko ay lagi niya rin inaako.

Wala manlang akong magawa para sa kanya. Kapag problema na niya, hindi ko na pwedeng malaman. Ayaw na ayaw niyang dinadamay ako sa kung ano man ang pinagdadaanan niya. Ang dahilan niya, masyado na raw mabigat ang problema ko para dagdagan pa niya e kaya naman daw niya. Tss.

Matapos ang maghapon naming trabaho, sabay kaming lumabas ni A at napagpasyahan na kumain sa labas. Dahil nga ilang araw na itong pawala-wala ay babawi raw siya ngayon.

Sabay kaming natigilan sa paglalakad palapit sa kotse namin dahil sa dalawang lalaki na nakatayo rito. Magkaharapan silang dalawa at parang may seryosong pinag-uusapan.

“A-Anong ginagawa nila?” mahina kong tanong kay A pero hindi ito sumagot kaya napatingin ako rito.

Seryosong seryoso itong nakatingin sa gawi ng magkapatid. Napapalunok pa ito habang nakatingin sa hindi ko alam kung dahil ba kay Steve o dahil kay Asher.

“Next time na lang tayo lumabas B, biglang sumama pakiramdam ko e.” Biglang sabi nito.

“Huh? May sakit ka ba? Anong masakit sa’yo?” Nag-aalala kong tanong dito at akmang hahawakan ko ang noo nito pero umatras ito.

“Wala, gusto ko lang magpahinga. Nakakapagod na kasi ang araw na ’to.” Walang emosyon na sabi nito.

Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko may iba sa kanya. May pinagdadaanan talaga ito na hindi sinasabi.

“A…” sambit ko, “my problema ka alam ko, bakit ayaw mong sabihin sa’kin?”

“Wala ’to, sige na. Uwi na tayo,” nauna itong naglakad papunta sa kotse namin.

Naagaw namin ang atensyon ng dalawa. Titig na titig ang mga ito sa’kin bago tinignan ni Asher si Amirah. Pero lumihis agad si A at pumasok sa kotse niya. Walang lingon-lingon, pinaharurot niya paalis ang kanyang sasakyan.

Amirah…

Habol lamang ang tingin ko sa papalayo niyang sasakyan.

“Brianna,” sabay na sambit ng magkapatid kaya napalingon ako sa mga ’to.

“Anong problema niyong dalawa?” taas kilay kong tanong sa mga ito.

“Can we talk?” sabay na naman nilang tanong kaya nagsalubong nanang mga kilay. Nagkatinginan naman silang dalawa.

“Tigilan niyo kong dalawa sa trip niyo. Wala akong panahon.” Nilampasan ko na ang mga ito at handa na sanang buksan ang kotse ko ng sabay na naman nila akong pigilan sa paghawak sa magkabilang pala-pulsuhan ko.

Nasa kaliwa si Steve at nasa kanan naman si Asher.

“Ano ba?! Para kayong mga tanga!” bulyaw ko sa dalawa sabay hila sa kamay ko. “Asher, ano ba sasabihin mo? Ikaw Steve, kung

nagso

-sorry ka ulit, alam mo naman na ang sagot ko ’di ba? No.”

Napayuko si Steve kaya si Asher naman ang tinignan ko na seryosong seryoso na nakatingin sa’kin.

“Gusto kita Brianna…” para akong binuhasan ng malamig na tubig. Umatras ako at tinignan silang magkapatid.

“Tangina…” nasambit ko sa dalawa, “kelan niyo ba ako

titigilan

? Bakit kailangan

paulit

-ulit na lang?! Ano ba?! Tama na!! Maawa naman kayo sa’kin! Hindi niyo ba nakikita? Nasasaktan pa ko? Tapos eto kayo, parang yung noon lang? Sabay na

sinusuyo

ako, pero ano? Sa huli,

nagkasakitan

lamang. Please…

Pagpahingahin

niyo naman ako sa sakit,

kotang

kota

na e. Wala ng

paglalagyan

ng bago. ’Wag niyo nang ulitin ang nakaraan… Please…” tumulo ang luha ko matapos ng sinabi ko.

“Brianna…” tawag sa’kin ni Asher, “matagal na kitang gusto, hindi kita sasaktan kagaya ng ginawa sa’yo ng kapatid ko.”

“Yan din naman ang pinangako sa’kin ng kapatid mo. May nangyari ba? Wala. Tigilan niyo kong dalawa. Please lang… Ayoko na!” sigaw ko sabay pasok sa kotse ko.

Bago ako umalis ay kita ko pang hinawakan ni Asher si Steve sa kwelyo nito at galit na galit na isinandal sa kotse. Pero wala akong pakialam at iniwan silang dalawa.

Ano bang kalokohan ng tadhana ’to? Bakit ako na naman?! Kelan ba matatapos ’to? Pagod na ko… Pagod na ko sa lahat…

---

Chapter 15

Simula nang araw na ’yon, pilit kong iniiwasan ang magkapatid. Madalas pumunta si Asher sa office pero hindi ko ito kinakausap, ayaw din ito kausapin ni Amirah. Si Steve ay hindi pa rin tumigil sa kanyang ginagawa na paghihintay sa’kin.

“B…” tawag sa’kin ni A pagpasok ng office ko.

“Hmm?” may inilapag itong envelope sa ibabaw ng mesa ko.

“Divorce paper na

hinihingi

mo,” seryosong sabi nito kaya natigilan ako sa ginagawa ko. Kinuha ko ito at binuklat.

“Salamat, transfer ko na lang sa account mo.” Nakatingin lamang ito sa’kin na ipinagtaka ko.

Nitong mga nakaraang linggo pa ako naninibago sa kaibigan ko. Pakiramdam ko may itinatago siya sa’kin.

“Anong problema?” tanong ko rito pero nginitian niya lamang ako.

“You know that I love you the most right?” she asked.

“Of course, so do I. Why?”

“No matter what happens, I’ll still choose you and your happiness. I hope you do the same for yourself.”

“A… May problema ba?” tumayo ako at nilapitan ito pero sinunggaban ako nito nang yakap.

“I love you B, hindi ko magawang magalit sa’yo dahil mas mahal kita. Lagi mong tatandaan ’yon ha? Ikaw laban sa lahat, ikaw pa rin. Hmmm?” mahinang sabi nito. Naluluha ako sa hindi malamang kadahilanan.

“A…”

“Ilang araw muna akong hindi papasok ha, ikaw muna bahala rito. Pero, kung may problema ka, tawagan mo agad ako. Okay?” sabi nito habang hawak ang pisngi ko. Nanunubig na rin ang mga mata nito.

“A… Bakit hindi mo

masabi

sa’kin ang problema mo?”

“Dahil masyado ng mabigat ang dala mo, ayoko ng dagdagan pa. Kaya ko naman. Kaya ko pa, sasabihin ko naman sa’yo kapag hindi na. Ayokong magulo ang isip mo, alam kong magulo pa ’yan. Don’t worry about me B. I’m okay…” sabay ngiti nito ng malungkot.

“Pero A—”

“I’m okay, stop worrying about my problem. Walang wala pa ’yon sa problema mo.

Yakang

yaka

pa girl.”

Bakit nasasaktan ako para sa kaibigan ko? Bakit pakiramdam ko sobra s’yang nasasaktan sa mga oras na ’to?

“Good luck sa

pagpapapirma

mo ha, pero pag-

isipan

mo mabuti. Wala kang ibang iisipin kung hindi ang sarili mo, protect yourself, protect your peace. ’Wag kang

magpapadala

sa emosyon, isipin mo ang kaligayahan mo. Gusto kong maging masaya ka na. Hmmm?”

Pareho na kaming umiiyak ngayon habang hawak pa rin nito ang pisngi ko.

“Babalik ka naman agad ’di ba? Hindi mo naman ako basta iiwan ’di ba? Kasi A… Kaya ko pa na iwan ako ng lahat, basta ’wag lang ikaw. P-Please…” humihikbi kong pakiusap.

“Hindi ako

mawawala

sa’yo B… Babalik ako, babalikan kita. Kailangan ko lang talaga ng oras para sa sarili ko. Naiintindihan mo naman ako ’di ba?” tumango naman ako kaya ngumiti ito. “Good… Take care okay? Email me if you need someone to talk to. I love you B… Keep strong… Okay?” tumango ako habang pumapatak ang aking luha.

Niyakap ko ito nang mahigpit at umiyak nang umiyak sa balikat niya. Ganoon din naman ang kanyang ginawa. Ilang segundo pa kaming nag-iyakan bago siya umalis sa office ko.

Naupo ako sa swivel chair ko at sumubsob sa mesa ko, doon ko ibinuhos ang luha ko.

Bakit ang sakit? Anong nangyayari sa’yo A? Ramdam na ramdam ko yung sakit na nararamdaman mo.

Nasasaktan na siya pero ayaw pa rin niya akong madamay sa problema niya. Ang sakit na wala akong magawa para gumaan ang pakiramdam niya dahil wala akong alam sa problema nito.

Masyado na ba akong naka focus sa sarili kong problema? Kaya pati kaibigan ko ay

napabayaan

ko na?

Bago umuwi dala ang divorce paper ay sumilip muna ako sa office ni Amirah. Nakaramdam ako ng lungkot nang makitang wala na talaga ito roon. Ngayon ko lang naramdaman ang pag-iisa.

Malungkot akong lumabas ng AB Company dahil simula bukas, walang Amirah, walang best friend sa paligid ko. Nakakalungkot isipin…

“Brianna…” napatunghay ako dahil tinig na tumawag sa pangalan ko. Napabuntong hininga naman ako nang makita kung sino ito.

May dala itong bouquet of sunflower na paborito ko at maliit na paper bag.

“Steve pwede ’wag muna ngayon? Wala ako sa mood—”

“Happy wedding anniversary…” natigilan ako sa narinig. “Today is our second wedding anniversary. Kahit sana ito lang tanggapin mo, please?”

“Ano ’yan?” walang emosyon kong tanong.

“My gift for you,” sagot nito. “Please… Kahit ito lang sana, hindi na ulit ako

magbibigay

ng kahit ano. Promise.”

Kinuha ko ito sa kanya, agad naman lumiwanag ang mukha nito.

“May gift din ako sa’yo, sakto pala.”

“H-Huh?” nagtatakang tanong nito. Inabot ko sa kanya ang envelope na hawak ko. “B-Brianna…” kinakabahan nitong tawag sa pangalan ko bago niya ito tanggapin.

Ngumiti ako ng matamis sa kanya.

“Happy second wedding anniversary, sana

magustuhan

mo ang gift ko. Sana, pagbalik mo, may

pirma

na. Let’s end this catastrophic Marriage of us.” Bigla akong sumeryoso.

“Brianna p-please… Wala na ba talagang pag-asa maayos ’to?” umismid ako.

“Maayos? Sige nga Steve, paano

maaayos

ang relasyon na ilang beses mong

winasak

? Paano maayos ang relasyon na isa lamang ang

nagpapahalaga

?” hindi ito nagsalita. “Kung

patatawarin

kita, sa tingin mo ba magiging masaya pa tayo? Kung palagi ko na lamang

pagdududahan

ang bawat kilos mo? Kung bawat babaeng makakausap mo ay iisipin kong babae mo? At hindi mo ko masisisi dahil ilang beses mo na ’yan nagawa. Yung tiwala ko sa’yo? Parang eraser ko… Wala na… Ubos na…”

“I’m sorry…” Basag na boses na saad nito.

“Immune na ako Steve, dahil sa’yo, parang naging

bato

na ko. Masyado mong sinira ang pagkatao ko, sobra ang emotional stressed ang naranasan ko. I’m emotionally and mentally tired Steve… Kung tatanggapin kita ulit, sa tingin mo ba ako pa rin ang Brianna na gusto mong balikan? Hindi na… Tuluyan na akong nabago dahil sa

traumang

iniwan mo.” Kitang-kita ko ang pagbagsak ng mga luha nito habang nakatitig sa’kin.

“I’m sorry… I’m really sorry… Alam kong sobra yung nagawa ko at walang kapatawaran. Pero… H-Hindi ko

maibibigay

ang gusto mo…” natigilan ako.

“A-Anong ibig mong sabihin?”

“H-Hindi ko kayang pakawalan ka Brianna… H-Hindi ko pa kaya… I’m s-sorry…”

“Tangina…” naibulalas ko dahil sa inis. “Hindi mo kaya? Bakit? Gusto mo kong

pahirapan

? Steve! Gising! Wala ng

patutunguhan

’to bakit ayaw mo pa

bumitiw

? Samantalang ikaw naman ang sumira nito?!” galit na sabi ko.

“Alam ko… Kaya nga araw-araw kong

hinihingi

ang kapatawaran mo dahil kasalanan ko. Alam kong mahirap na sa’yo ang magpatawad, pero sana hayaan mo naman ako na humingi pa rin ng tawad sa’yo araw-araw. Hindi pa ako napapagod, at

hinding

-hindi ako mapapagod Brianna. Kung pipirmahan ko ’yan ibig sabihin tinatapos mo na rin ang paghingi ko ng tawad sa’yo. Ayoko… Ayoko Brianna…”

Isang malakas na sampal ang ginawad ko sa pisngi ni Steve dahilan para mapapaling ang ulo nito.

“Ang

kapal

ng mukha mong mag demand! Ang kapa-

kapal

ng mukha mo Steve!

Palibhasa

hindi ikaw ang nasaktan! Hindi ikaw ang

naghirap

! Hindi ikaw ang nagdudusa sa relasyon na ’to?! Pirmahan mo man ’yan o hindi,

hinding

-hindi na kita tatanggapin! Dahil pagod na ako sa’yo! Pagod na akong

intindihin

ka! Pagod na pagod na kong tanggapin ka nang

paulit

-ulit! Gusto ko nang mawala ka sa landas ko!” sigaw ko bago ko ibinato pabalik sa kanya ang bulaklak at ang regalo niya.

Sumakay ako sa aking sasakyan at agad umalis sa lugar na ’yon nang umiiyak.

---

Chapter 16

Napatigil ako sa tabing daan dahil sa takot na madisgrasya dahil sa sobrang pag-iyak. Sobrang nakakapagod ang maging ako. Hindi manlang maging masaya.

Sumubsob ako sa manibela ko at humagulhol nang iyak. Paano ko tutulungan ang kaibigan ko sa problema niya, kung sarili kong problema ay hindi na natapos-tapos.

Nanggigigil

ako sa inis dahil kay Steve. Ang selfish niya! Ang kapal ng mukha niya para sabihing hindi niya

mabibigay

ang gusto ko. Dahil hindi niya kaya? Talaga lang ha? Hindi kaya, pero nakapag kabet. Tss.

“

Arrghh

!!! Tangina Steve! Pakawalan mo na ako!” sigaw ko sa loob ng kotse ko para gumaan ang pakiramdam ko. “Ang selfish mo! Gusto mo ikaw lang ang masaya!”

Nang humupa na ang pag-iyak ko ay tsaka lamang ako umalis hindi para umuwi, kung hindi para pumunta sa bar. Gusto kong makalimot kahit ngayon lang. Gusto kong walang maramdaman na sakit kahit ngayon lang.

“Isang bucket ng beer please…” sabi ko sa counter at doon na rin pumwesto. Mabilis lang ako malasing kaya kahit beer ay lasing na ko.

Agad kong inuumpisahan ang pag-iinom pagkalapag pa lamang nito. Ang tagal ko ng hindi nagpupunta sa bar, ang tagal na rin ng huling inom ko. Hindi na ako nagbaso at sa bote na mismo uminom.

Tahimik akong nanonood sa mga nagsasayaw sa dance floor ng may biglang umupo sa katabi kong upuan. Hindi ko sana ito papansinin kung hindi ko nakilala ang boses.

“Stressed?” tanong nito kaya napatingin ako sa gawi nito. Medyo umaalon na ang tingin ko pero nakilala ko pa rin ito.

“Hey! Mr. Adriel

Kye

Osman!” nakangiti kong bati rito. Napataas ang kilay nito at tinignan ang mga bote sa mesa.

“Buong-buo ah? Tss.

Nakarami

ka na yata? Ikaw lang uminom niyan?”

“Bakit? May nakikita ka bang kasama ko?” tanong ko sabay tawa. Ewan, pero hindi ko na mapigil ang sarili ko sa mga sinasabi ko. Parang wala na akong pakialam pa.

Natawa ito habang naiiling. “You’re drunk… Where’s your key?”

“Luh! Bakit? Carnap yarn?” tanong ko sabay tawa. Napatapik naman ito sa kanyang noo.

“May problema ba?” seryosong tanong nito.

“Kung meron, ma so-

solusyonan

mo ba?”

“Let’s see… Spill it.”

Tinawanan ko naman ito. “Tss. ’Wag na! Baka

maritess

ka tapos ma-chismis ako. Tapos

sisikat

ako. Tapos ma ba-bash. Tapos, ayon! Ma de-depress ako at hindi

makakalabas

ng bahay. Tapos—”

“Stop. Bakit ang layo nang

narating

ng imagination mo? Tinatanong ko lang naman problema mo ah?” nagtataka nitong tanong sa’kin kaya matigilan ako. “And… What is marites?”

“HAHAHA! Wala! Sorry…” tumatawa kong sabi rito. Nawiwirduhan niya akong tinitignan habang tumatawa.

“Those laugh of yours…” sumeryoso ito. “Hiding so much pain. Isn’t it?” doon nawala ang mga ngiti ko at lumihis nang tingin sa kanya bago lumagok sa alak ko.

“You can tell me anything. I’m all ears, don’t worry. I won’t judge you.”

Napapalunok naman ako at hindi alam kung paano sisimulan. Huminga ako nang malalim.

“You know what? I’ve been cheated on several times with my husband. At first, okay lang kasi arranged

marriaged

lang kami that time. But, I already loved him, and he didn’t. I heard their moan while I’m crying in silence. I lost my unborn child because of him. He hit me when he’s drunk. Still, after all of that, without asking, I gave my forgiveness. I tried again, I married him again. Kasi sabi niya… Mahal na niya ako. Na…

Magbabago

siya at pagbabayaran niya lahat…” nagsisimula na akong makaramdam ulit ng sakit. Nagsisimula na naman manubig ang mga mata ko. Hindi ko siya tinitignan habang nagkukwento.

“Two years… We’re married for two years, when I found out that he cheated on me again. I saw him again with someone. Tapos,

nagmamakaawa

siya ulit na

patawarin

ko ulit siya. HAHAHA!” Sarkastiko akong tumawa. “Nakaka tangina ’di ba?” tanong ko sabay tingin kay Adriel nang biglang tumulo ang luha ko. Seryosong seryoso itong nakatingin sa’kin.

“You still love him? Despite of what he has done to you, do you still love him?” he asked.

“Hindi naman agad ’yon mawawala. Wala naman on and off button sa love ’di ba? Kung meron, sana na off ko na. Masakit na kasi.” Pilit kong pinipigilan ang aking luha.

“Do you want to take him back?”

Tumingin ako sa kanya at ngumiti nang malungkot.

“Gusto ng isip ko… Pero ang puso ko, sumuko na.

Napagod

na… Alam mo yung feeling na, nagising ka na lang isang araw, wala na? Ayaw mo na? Kasi pagod ka na… Kasi…

Sinukuan

mo na siya…” sabi ko sabay lagok ko sa bote ng aking beer.

“I can’t blame you. He doesn’t deserve you anyway. I hope, you can still found what your hearts really desires. Give yourself a break from heartaches. Pwede naman magpahinga. ’Wag mo

pilitin

kung hindi pa kaya. Kung talagang mahal ka niya at seryoso na siya this time, hindi ka niya

mamadaliin

.

Maghihintay

siya kahit gaano pa katagal. Hihintayin niya na

mabuo

ka na ulit.”

“Tapos ano?

Magpapawasak

ulit sa kanya?”

“You’re really traumatized by him.”

“Buong pagkatao ko ata na trauma.”

Wala na muling nagsalita pa sa’min hanggang sa maubos ko ang iniinom ko. Medyo blur na rin ang paningin ko dahil sa dami ng ininom ko.

“Where’s your key?

Hatid

na kita.”

“Wow! Grab driver yarn?” lasing kong sabi na ikinatawa niya.

“Tss. Let’s go. Baka ma-

sobrahan

ka. Pupunta pa tayo sa site bukas. Where’s architect Tianson?” tanong nito habang inaakay ako palabas ng bar na ’yon.

“Oh! My friend leaved me. I’m alone now. But, I understand, she wants space and peace of mind for her. So, I let her. Pero… Alam mo? Pakiramdam ko, nang umalis ang kaibigan ko, iniwan na ako ng lahat. Isang tao lamang ang umalis, pakiramdam ko, nag-iisa na ko sa mundo.”

“You really love her. Matagal na kayo magkaibigan?”

“Since ten years old kami,

sanggang

dikit

na kami. And, yes, I love her so much!” inalalayan ako nito paupo sa passenger seat at kinabitan ng seatbelt. Hindi agad ito umalis at tinitigan pa ako ng malapitan.

“Ang sarap mo alagaan, pero, bakit

sinayang

ka niya? Stupid man. He never know how to handle you, yet, he can handle random girls. Tss.” Medyo nakapikit na ang mga mata ko kaya malabo na ang tingin ko sa kanya. Pati mga sinasabi niya ay hindi na malinaw sa’kin. Ramdam ko naman ang paghawi niya sa buhok ko.

“If I were him, I won’t hurt you. I won’t let you cry in bed. A girl like you deserves everything. You are tough outside but fragile inside. How I wish I can have a chance to taking care of you forever. But, you’re not mine.”

---

Chapter 17

Nagising ako kinabukasan na masakit ang ulo. Hindi sana ako papasok pero naalala ko na pupunta nga pala ako sa site ni Adriel. Kaya kahit masama ang pakiramdam ko ay bumangon ako at naligo.

Sabi ko gusto kong maging manhid pansamantala kaya ako nag-inom. Masasaktan din pala kinabukasan dahil sa hang over. Tss.

“Dad! Alis na po ako!” sigaw ko habang nababa ng hagdan.

“Pero hindi ka pa kumakain ah?” sagot nito na nasa sala pala.

“Mag drive thru na lang po siguro ako. May pupuntahan po kasi akong client—”

“Yung

naghatid

sa’yo kagabi?” natigilan ako sa narinig sakto naman na nasa tapat na niya ako.

“

Naghatid

po?” nagtataka kong tanong.

“Oo, client mo raw siya. Hindi mo alam?”

Napaisip ako kung sino nga ba kasama ko kagabi. Pero, mag-isa naman akong pumunta sa bar kagabi ah? Inisip ko pang mabuti ang mga nangyari kagabi at naalala ko naman kung sino ito.

“Ah! Si Adriel!”

“Kaibigan mo ba ’yon? O…” putol ni daddy sa kanyang tanong. “

Manliligaw

?”

Agad naman nanlaki ang mga mata ko dahil sa narinig.

“Dad! Hindi! Client po namin ni A ’yon. Kayo talaga. Sige na po. Alis na ako, kumain po kayo huh. Uminom ng gamot,” bilin ko bago ito hinalikan sa pisngi.

“Oo na, sige. Ingat ka ha?”

“Opo!” sagot ko habang lumalabas ng bahay.

Napabagal ang paglalakad ko paglabas ng bahay.

Walang Steve na nag-aabang sa labas ng bahay. Nakakapanibago pero okay na rin, siguro ayaw niya lang pirmahan pa kaya hindi na muna nagpapakita. Tss.

Nagmaneho ako pa south kung nasaan ang lote ni Adriel. Pagdating ko naman doon ay naabutan ko ’tong nakamasid sa kanyang lote. Agad itong tumingin sa gawi ko nang marinig ang aking sasakyan. Pagbaba ko ay agad itong ngumiti sa’kin. Ako naman ay nakaramdam ng hiya dahil baka may ginawa akong kalokohan kagabi. Ang huli ko lang kasi natatandaan ay nang makita ko ito na naupo sa katabi kong upuan.

“Good morning Architect Dela Cruz,” nakangiting bati nito.

“Good morning Mr. Osman.

Uhm

… S-Salamat nga pala sa

paghahatid

kagabi.” Nahihiya kong saad.

“No problem.”

“M-May… M-May ginawa ba akong kalokohan sa’yo kagabi?” napakagat labi ako sa paghihintay nang kanyang isasagot. Nakatitig naman ito sa’kin.

“Kalokohan?”

“Yeah… Like…

Uhm

… Ano ba? Yung…—”

“Wala.” putol nito sa sasabihin ko.

“Sure ka? As in wala?”

“Yeah. Don’t worry.” Ngumiti pa ito. “By the way, nag breakfast ka na ba?” doon ko lang naalala na nakalimutan kong mag drive thru. “Why?” tanong nito.

“Tss. Nakalimutan kong dumaan sa drive thru.” Bumuntong hininga pa ako.

“It’s okay,

nagpapadeliver

na ako.”

Habang naghihintay sa food na sinasabi niya ay ipinakita ko ang nabuo namin ni Amirah. Gusto kasi nito na may second floor tapos ay roof deck para raw sa mga employee na gustong magyosi.

“Okay na ba ’yan?” tanong ko. Pero pagtingin ko rito ay titig na titig ito sa mukha ko. Katabi ko lamang ito kaya medyo malapit kami sa isa’t-isa.

“Kumusta pakiramdam mo?” mahinang tanong nito. Napakurap-kurap ako.

“H-Huh? A-Ayos naman. B-Bakit?” kinakabahan kong sagot.

Bakit kinakabahan ako? Tangina! May ginawa ba ako kagabi?

“Ang puso mo? Kumusta?” nagtataka ko itong tinignan.

Shit!

Nagkuwento

ako sa kanya?!

Urgh

! Fuck!

“Mabigat pa rin ba pakiramdam mo? Kinukulit ka pa rin ba niya?” sa mga tanong niya, sigurado akong may alam na nga siya. Tss.

“Ngayong araw hindi. Siguro dahil, inabot ko sa kanya ang divorce paper kahapon. Kaya lang, ayaw niya pirmahan.” Nagsalubong naman ang mga kilay nito.

“Why? After what he did? Tss.”

“Hindi pa raw niya kaya. Tss. Akala niya siguro naniniwala pa ako na hindi niya kayang mawala ako. Pero ang totoo, hindi niya kayang wala ako dahil wala nang natira sa kanya. Dahil wala na sila ng kabet niya. Dahil ako na lang ang nandito sa mga choice niya. Option niya lang ako, tanggap ko naman.” Mapait kong sabi sa kausap. Ang sakit sa dibdib.

“Can I ask you something?”

“Yeah, go ahead…”

“You told me that he cheated on you several times and hit you when he’s drunk. Why him? Why you still chose him?”

“Gusto ko kasi siya bigyan ng chance para

patunayan

ang sarili niya bukod sa mahal ko siya no’n. Pero, maling desisyon pala ang nagawa ko sa buhay ko.” Sarkastiko akong tumawa at tumingala sa langit. Mabuti na lamang at nasa ilalim kami ng isang malaking puno.

“

Pinagsisihan

mo ba na nakilala mo siya?”

“Hindi. Pinagsisisihan ko lang na, hinayaan kong maging tanga ang sarili ko para lang manatili siya sa’kin. Pero, sa totoo lang, hindi ko pinagsisisihan na nakilala ko siya. Siguro, binigay siya sa’kin para maging lesson. ’Yon lang siguro.” Siguro lesson ko lang siya para matuto na hindi lahat ng relationship ay may happy ending.

“Lesson? May

natutunan

ka ba?” tanong muli nito kaya tumingin ako rito.

“Yeah. Marami…”

“Like?” taas kilay na tanong nito.

May

pagka

marites din pala ang isang ito. Tss.

“Like, hindi lahat ng relasyon ay

natatapos

sa masaya. Hindi

porke

mahal mo ay magagawa ka rin mahalin pabalik. Na, hindi sagot ang

pagpapaka

martyr at

pagpapakatanga

para manatili ang isang tao dahil lang gusto mo. At

higit

sa lahat, ang pagpapakasal ay hindi basta-basta pagsasama lamang. It’s a lifetime commitment kaya dapat pag-

isipan

mabuti. Pag-

isipan

mabuti kung sino ang taong handa at gusto kang makasama habang buhay.”

Dahil hindi lahat ng makaka-relasyon mo ay gusto kang makasama pagtanda. May ilan na gusto lamang mag explore o ng experience.

Titig na titig na naman ito sa’kin kaya naman tumingin na lamang muli ako sa kulay asul na langit.

“I’m proud of you…” sabi nito kaya napatingin na muli ako sa kanya. Nakangiti na ito sa’kin ngayon.

Naputol lamang ang tinginan namin dahil sa pagkain na inorder nito. Tahimik kaming kumain at pagkatapos ay nagpaalam na rin ako na babalik na sa office.

“Thank you for your time, and I’m sorry if I asked personal questions.”

“Okay lang. Thank you rin sa food huh. Text me if you need some changes.” Sagot ko naman.

“Sure!” tumalikod na ako humawak na sa pinto ng kotse nang tawagin niya muli ako.

“Czes…” tawag nito sa pangalan ko, hindi ako sanay dahil mas sanay ako na architect ang tawag niya sa’kin.

“Hmmm?”

“I’ll pray for your healing… You’ll overcome that, I know you can. Sana, kapag okay ka na. Magkita ulit tayo. Ingat ka.” Sabi nito bago ngumiti.

Nagtataka man sa kanyang mga sinasabi ay ngumiti na lamang ako pabalik. “Salamat,” sagot ko na lamang at pumasok na sa kotse ko na nagtataka. Nagtataka sa kanyang sinabi na sana ay magkita raw kami ulit kapag maayos na ako. Bakit?

---

Chapter 18

Ilang araw pa ang lumipas, walang Steve na nagbabalik ng divorce paper na hihintay ko. ’Yon lang naman ang hinihintay ko, hindi naman talaga siya.

Ilang araw na rin akong walang balita sa kaibigan ko. Hindi ko rin ito makontak kaya nag me-message  na lamang ako sa email nito. Pero, wala itong sagot kahit isa. Nagaalala na ako para sa kanya, kaya naman pinagpasyahan ko na puntahan siya sa bahay niya sa Isla Haven. Pero, ilang minuto na ako sa labas, walang Amirah na lumalabas hanggang sa….

“Ay iha… Walang tao riyan,” sabi ng isang katiwala ng resort.

“Po? Nasaan po?” tanong ko.

“Umalis noong nakaraan pa may dalang maleta.”

Natigilan ako sa narinig. Walang nabanggit sa’kin si A na aalis siya ng bansa, akala ko rito lamang siya sa isla niya. Pero, bakit siya umalis na may maleta? Ibig sabihin ay nasa ibang bansa ito. Bakit hindi siya nagpaalam?

Napabuntong hininga ako sa aking naiisip.

“Gano’n po ba? Sige po, salamat po.” Sabi ko na lamang bago umalis sa lugar na iyon.

A… Nasaan ka? Bumalik ka ba ng New York? Bakit? Ano ba talagang nangyayari sa’yo?

Malungkot akong bumalik sa office dahil wala akong nakuhang balita kay Amirah. Pagdating ko ay naabutan ko si Asher sa receiving area ng floor namin. Napabuntong hininga ako dahil eto na naman, sasakit na naman ata ang ulo ko.

“Brianna…” tumayo ito para salubungin ako.

“Asher please… Pagod ako, ’wag muna ngayon—”

“Alam mo ba kung nasaan si Amirah?” tanong nito na nagpatigil sa’kin.

Napakurap-kurap pa ako dahil sa kanyang tanong. Nag-aalala ang mukha nito at malungkot ang mga mata.

Napatagilid nang bahagya ang ulo ko at nagtataka siyang tinignan.

“A-Anong kinalaman mo sa pag-alis ng kaibigan ko?” siya naman ngayon ang natigilan.

“Pag-alis?” nagtatakang tanong nito na halata mong wala talagang alam.

“Oo, umalis siya at hindi ko alam kung saan nagpunta. Hindi ko rin alam ang dahilan. Anong kinalaman mo roon Ash?

Inaway

mo na naman ba siya?”

“N-No… I’m sorry. I have to go,” paalam nito bago madaling umalis.

“Teka—” pero agad itong sumakay ng elevator.

Anong nangyayari? Anong meron sa kanila?

Maghapon akong ginulo ng isipin na ’yon, kung anong nangyayari sa dalawa. At kung ano ang meron sa kanilang dalawa. Pakiramdam ko tuloy ay pagod na pagod ako paglabas ko ng company. Walang gana akong naglakad papunta sa kotse ko dahil sa pagod na nararamdaman ko.

“Hoy babae!” sigaw ng kung sino kaya salubong ang kilay ko na hinarap kung sino ’yon.

Lalong nag-init ang ulo ko sa kung sino ang nag hoy sa’kin. Maarti itong naglalakad palapit sa’kin habang nag-iingay ang kanyang takong. Naka-dress ito na puti at napapawid pa ng hangin habang naglalakad ito.

Buhay pa pala ang

higad

na ’to?

Naalala ko ang sinabi ni Amirah tungkol sa babaeng ito.

Trishia Marie Hernandez, secretary ni Engineer Lopez. Pinalabas lang na bigating client para hindi ma-issue sa company nina Steve. Pero ang totoo, kalingkisan pala nito. Tss. Hindi ito mayaman, kaya ang jinojowa ay puro mayayaman.

“Where’s Steve?” taas kilay nitong tanong sa’kin.

Kapal ng mukha ng hayop na ’to. Nanggigigil na naman ako.

“Buhay ka pa pala? Tss. Sayang!” sagot ko sabay ngisi. Sumama naman ang tingin nito sa’kin.

“Just answer me, where’s Steve?”

“

Aba

! Hoy! Hindi ako

tanongan

ng

nawawalang

kandeng

aso. Dapat

naaamoy

mo kung nasaan man siya dahil

kande

ka rin!” inis kong sabi rito.

“What the heck?! I’m just asking you where is he. Ang dami mo nang sinabi! Paanong hindi mo alam kung nasaan siya e ikaw ang asawa?”

“Gago ka? Matapos ng ginawa mo?

Ninyo

?

Aasahan

mo pang magiging ayos kaming dalawa? Gusto mo ata

mangudngod

ulit ang mukha?!” humakbang ako ng isang hakbang palapit dahilan para umatras naman ito.

“Hep! Stop right there.” Nakangisi nitong sabi na ipinagtaka ko. “

Hiwalay

na kayo? Good to hear that.” Humalukipkip pa ito.

“Really?

Aasa

ka na ba agad na ikaw ang pipiliin niya? Girl,

hinahabol

pa rin niya ako dahil ayaw na niya sa’yo!”

“We’ll see… Kapag nalaman niyang

ipinagbubuntis

ko ang

panganay

niya, sa tingin mo pipiliin ka pa niya?” she smirked. Feeling ko ay binuhusan ako ng malamig na tubig dahil sa narinig. Unti-unting bumaba ang tingin ko sa tyan niya, hinawakan niya ito habang nakangisi sa’kin. Doon ko lamang napansin ang may kaumbukan niyang tyan.

“Sigurado naman ako na hindi ka niya hahabulin dahil hindi mo siya

mabigyan

ng anak. E ako? Dala-dala na ang kanyang anak. Ano pang laban mo?” maarti nitong turan.

Totoong hindi na ako nagbuntis ulit mula noong makunan ako. Pero, sabi naman ng doctor, may pag-asa pa naman. Hindi nga lang agad dahil nga sa nangyari sa’kin noon. Totoo rin na gusto na ni Steve ng anak noon pa, at ngayon na meron na, magiging masaya siguro siya, kahit hindi sa’kin.

“So, where is he? Gusto kong

ibalita

sa kanya ang magandang balita na ’to.” Maganda pa ang ngiti nito sa’kin.

Galit man ako ay hindi ko magawang manakit ngayon dahil sa nagdadalang tao ito. Ayokong madamay ang bata na wala namang kasalanan. Pero… Ang sakit… Para akong sinampal sa nalaman.

Ilang buwan at araw niya akong sinuyo, mabuti na lamang at hindi ako bumigay dahil masasaktan na naman pala ako.

Steve… Meron ka pa bang hindi nagagawa para saktan ako? Kasi, kung meron pa, gawin mo na. Para isang

sakitan

na lamang, para

mapagkasya

ko pa ang sakit sa puso ko.

“Hindi ko alam kung nasaan siya, umalis ka na.” Madiin kong sagot sa babaeng higad sa harapan ko.

“What happened? Kanina lang

pinagmamalaki

mong

hinahabol

ka niya? Pero, nalaman mo lang na buntis ako kay Steve,

nanghina

ka na?” tumawa pa ito. Napakuyom naman ang mga palad ko dahil sa pagpipigil.

“Umalis ka na. Baka makalimutan kong buntis ka, at wala pang ilang minuto ay

duguin

ka d’yan.” Walang emosyon kong sabi rito habang nakatitig ako sa mata nito. Napaplunok naman ito at halatang natakot pero ayaw ipahalata.

“Fine. Invite na lang kita sa kasal namin at sa

binyag

ng anak namin huh. Bye!” nag flip pa ng kanyang buhok bago maarti akong tinalikuran.

Napabuntong hininga ako at napasandal sa isang sasakyan. Napahawak ako sa aking dibdib at tuluyan nang tumulo ang mga luha ko. Alam kong sa sarili ko na ayoko na, pero, nasaktan pa rin ako sa nalaman dahil nagbunga ang kanyang panloloko.

Ito na ata ang pinakamasakit. Kung meron pa, hindi ko alam kung kakayanin ko pa. Dahil punong-puno na ako. Hindi ko na alam kung paano magsisimula ulit, kung paano ko pa sisimulan buo-in ang sarili ko. Durog na durog na ako, nagmahal lang naman ako. Pero bakit ganito ang isinukli sa’kin? Bakit ako? Bakit sa’kin?

“

AHHHH

!!!! TAMA NA!!!! AYOKO NA!!! AWA NA!!!” Sigaw ko habang umiiyak, walang pakialam na nasa parking area pa rin ako. Napaupo ako habang sapo ang aking dibdib at patuloy na humahagulhol nang iyak.

A… Where are you? I need your shoulder… I need your warmth hug. Help me… Please…

---

Chapter 19

Kalma lang tayo oy! HAHAHA!

---

Tulala ako habang nakatingin sa mga bituin sa langit. Nakaupo ako ngayon sa damuhan sa garden ni Mommy. Maya-maya pa ay dumating si Daddy habang tulak-tulak ni Manang palapit sa’kin. Pumwesto ito sa tabi ko kaya napatingala ako sa kanya.

“Hindi ka ba

nalulunod

?” tanong nito na hindi ko naman agad na-gets.

“Po?”

“Ang

lalim

na naman kasi ng iniisip mo, hindi ka ba

nalulunod

?”

“Sa iniisip ko po hindi, pero, sa problema sobrang

lunod

na.” Sabi ko at tumingin na muli sa langit.

“Bakit ba ayaw mo pakawalan? Bakit hindi mo hayaan

lumubog

at

iligtas

mo ang sarili mo?” napatingin muli ako kay Daddy dahil sa lalim ng sinasabi niya. “Hayaan mong

malunod

ang problema mong ’yan at

iligtas

mo ang sarili mo. Hindi habang buhay ay kailangan mong

isakripisyo

ang sarili mo para lamang sa ibang tao. Minsan, ang pilit nating

inililigtas

, ay siya ring

maglulubog

sa atin. Sinabi ko naman na sa’yo noon ’di ba? Bitiwan mo ang dapat bitiwan? Kasi,

pagtagal

ay

pagbigat

.” Napatitig ako kay Daddy dahil sa mga sinabi nito.

Naisip ko, alam kong naiintindihan niya ako, dahil ang mga nararanasan ko ay naranasan na niya noon.

“Dad…”

“Hmmm?”

“Nang malaman niyong buntis si Mommy, pero, hindi ikaw ang ama, ano po ang naramdaman niyo?” ilang segundo pa niya akong tinitigan bago ito ngumiti ng malungkot.

“Sobrang sakit,

siyempre

. Kasi, hindi ko siya mabigyan ng anak, pero

naibigay

ng iba. Para akong sinampal.” Ramdam ko yung sakit Dad. “Pero, wala rin naman akong nagawa, nand’yan na e. Pilit kong tinanggap, pero, hindi rin tumagal,

bumabalik

’yung sakit. And I’m sorry… I’m sorry kung sa’yo ko

naibuhos

ang galit ko kahit alam kong hindi mo naman kasalanan ’yon.” Ngumiti ako kay Daddy.

“Okay na po ’yon Dad. Tapos na po ’yon.”

“Thank you, dahil kahit

baliktarin

man ang mundo, walang kasalanan ang mga bata. Maaaring

nagkasala

ang mga magulang, pero hindi ibig sabihin no’n ay kasalanan na ng naging bunga. Infact, kids are indeed blessings.”

Tinanggap ko kahit masakit, dahil alam kong wala rin akong magagawa kagaya ni Daddy. Tsaka wala na rin naman kami, baka si Trish talaga ang para sa kanya. Lalo pa ngayon na magkaka-anak na sila.

Sana lang ay huli na itong problema na dumating sa’kin na involve si Steve. Dahil gusto ko, ang pag-alis ko sa buhay niya ay wala na akong dala na kahit ano mula sa nakaraan. Gusto kong palayain namin ang isa’t-isa na tapos na ang lahat, wala ng problema. Para maging masaya naman ako sa future na ako.

Pero… Mailap talaga sa’kin ang kasiyahan at ang swerte…

Pagbaba ko ng aking kotse sa tapat ng gate namin ay napansin ko ang isang pulang kotse. May nakasandal na babae rito na naka pula rin na fitted dress. Mahaba ang medyo wavy na buhok nito. Kahit gabi ay kita ang makinis nitong balat na halatang mayaman. Ngunit natigilan ako nang tumingin na ito sa’kin. Tumayo ito nang maayos at nakataas kilay akong tinignan.

“N-Nicole?” mahina kong sambit.

Nicole Sadie Crimson… Ang mahal na mahal ni Steve.

Ibang-iba na ito kumpara noong huli ko siyang makita six years ago. Mas gumanda pa ito ngayon, at masasabi kong may narating na sa buhay. Mabagal pero may arte itong lumapit sa’kin habang hindi pa rin ako makapaniwalang nakatingin sa kanya.

“Ah!” isang malakas na sampal ang ginawa nito sa’kin na ikinagulat ko.

“Para saan ’yon?!” galit kong tanong.

“

Nagpaubaya

ako kahit masakit,

nagpakalayo

-layo ako kahit alam kong mahirap. Hindi ako

nanggulo

pa. Isa lang ang hiniling ko sa’yo Brianna, ang ’wag mo siyang susukuan. ’Yon lang hindi mo pa nagawa?! Sinayang mo ang

pagpapaubaya

ko sa’yo?! Mahirap bang gawin ang hiniling ko?! Ha?!—Ah!!” siya naman ngayon ang sinampal ko ng malakas.

“Pupuntahan mo ako para

isumbat

ang

pagpapaubaya

mo, na hindi ko naman hiniling?!” galit kong sabi. “

Isinusumbat

mo sa’kin ang pakiusap mo na h’wag ko siyang sukuan, pero wala ka namang alam!” hindi ko na napigilan pa ang sigawan siya. “Ang lakas ng loob mong

sugurin

ako rito para

questionin

ng gan’yan! Wala kang alam! Kahit

katiting

ay wala kang alam! Kaya anong karapatan mo na

isumbat

sa’kin ’yan?!” galit na galit kong sigaw dito.

“Dahil sinayang mo ang pag sa-

sakripisyo

ko para sa kasal niyong dalawa?! Alam mo kung gaano akong nasaktan Brianna, kita mo at rinig mo ang lahat. Wala kang narinig sa’kin, ’wag mo lang siyang sukuan ang

hiningi

kong kapalit. Pero ano?! Gusto mong makipag divorce?!”

“Tapos ka na?” seryoso kong tanong sa kanya pero hindi ito sumagot. “Ako naman.” Pinipilit pakalmahin ang aking sarili. “Akala mo ginusto ko na

agawin

siya sa’yo? Nicole, biktima lang din ako. Ni minsan hindi ko hiniling na masira kayo para lang

pakasalan

niya. Dahil tangina! Tangina talaga Nicole!” sigaw ko. “Kung alam ko lang na magiging impyerno ang buhay ko kasama siya, sana hindi ka na lang pumayag na mawala s’ya sa’yo! Sana

sinamahan

mo siyang lumaban para sa relasyon niyo! Pero ano? Tumakbo ka palayo kahit gusto niyang lumaban! Iniwan mo siya at

nagpaubaya

ka kahit hindi naman namin hiniling! Naging impyerno ang buhay ko kasama siya! Hindi niya ako minahal, ginago niya ako, harap-harapan

niloko

. Nawalan ako ng anak ng dahil sa kanya! Nawala lahat sa’kin dahil sa kanya! Ngayon mong sabihin na hindi ko dapat siya sinukuan!” galit na galit kong sambit dito habang pilit pinipigilan ang aking hikbi. Pero ang mga luha ay hindi papigil.

“H-Hindi niya m-magagawa ’yan…” umiiling na sabi nito kaya tumawa ako ng sarkastiko.

“Putangina! Hindi pa rin? Anak ko ang nawala Nicole! Ako ang nagdudusa noong mga araw na ’yon at hindi ikaw! Ako ang nagdudusa dahil iniwan mo siya! Sinira niya ako! Pero,

pinatawad

ko pa rin siya pagkatapos ng ilang taon. Nag proposed siya sa’kin,

nagpakasal

ulit kami. Pero dalawang taon pa lang, may babae na naman siya?! Sinubukan ko ang lahat ng

makakaya

ko Nicole! Bago mo ko husgahan sa pagsuko ko, sana alam mo ang paghihirap at

pagtitiis

ko ng sobra bago ko siya sinukuan! Sasabihin mo na hindi niya magagawa ang lahat ng ’yon?! Sa’yo oo! Pero iba ako sa’yo! Hindi niya kayang mahalin ako kagaya ng ginawa niya sa’yo noon! At tanggap ko ’yon! Pero, ’wag naman sana dumating pa sa

puntong

winasak

niya ko. Dahil tangina! Hindi mo alam kung gaano kahirap at kasakit!! Wala kang alam!!” umiiyak kong sigaw. Nakatitig lamang ito sa’kin habang tumutulo ang kanyang luha.

“Alam mo ang mas m-masakit?” biglang nabasag ang boses ko. “Ang babaeng

pinangloko

niya sa’kin,

nagdadalang

tao at siya ang ama.” Nanlaki ang mga mata nito sa narinig. “Ngayon mong sabihin sa’kin na ’wag ko siyang sukuan. Dahil kahit

baliktarin

man ang mundo, walang sapat o magandang dahilan ang mga ginawa niya sa’kin. Wala akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao kung ayaw ko na. Dahil ako lamang ang

nakakaalam

kung bakit. At ako lang ang makakapag sabi kung deserve niyang patawarin. Dahil para sa’kin? Hindi na…”

Titig na titig ito sa’kin habang napapalunok pa.

“He’s… in c-coma for two days now…”

---

Chapter 20

“He’s… In c-coma for two days now…”

Nagpaulit-ulit ’yon sa tenga ko habang pinoproseso sa utak ko ang sinabi ni Nicole.

Habang nakatingin kami sa isa’t-isa, unti-unting  nagtuluan ang mga luha ni Nicole. Ramdam na ramdam kong nasasaktan siya. Kitang-kita ko ang sakit sa kanyang mga mata.

“C-Coma?” kinakabahan kong tanong at tumango naman ito. “P-Paanong nangyari?”

“That day of incident, was the day I came back. My friend called me that time, and she told me that she saw Steve’s car. Kasama raw ito sa accident sa isang highway, so ako naman, nagmadaling pumunta matapos niyang sabihin kung saan ’yon. And then, I saw S-Steve’s car…” napahikbi ito kaya napalunok naman ako dahil sa nagbabadyang luha ko. “Sobrang w-

wasak

, nasa harapan ng ten wheeler truck. P-Pagdating ko sa lugar na ’yo ay siya namang

inilalabas

sa sasakyan si Steve. M-May malay pa siya nang makita ko. M-May hawak itong envelope… Nakatingin siya rito habang… M-May tumutulong l-luha… Panay ang bulong na sorry…” humagulhol ito nang iyak. Ako man ay hindi na napigilan pa ang mapaiyak dahil sa kwento niya.

“

Namamaga

ang mga mata nito na mukhang galing sa pag-iyak nang matagal. Pero amoy alak din. K-Kaya sabi ng mga police, lasing na lasing daw ito. Bago siya tuluyang mawalan ng malay… Ngumiti ito sa’kin… Sabay bulong na…” umiyak na naman ito. “I’m s-sorry love…”

Umiyak ito nang umiyak habang ako ay hindi makagalaw dahil sa narinig.

“A-Alam kong i-ikaw ’yon… A-Alam kong sa’yo siya

nagso

-sorry…”

Galit ako sa kanya oo, pero, sa mga narinig ko, nasasaktan ako para sa kanya. Pakiramdam ko kasalanan ko kung bakit siya nasa gano’ng sitwasyon ngayon. Pakiramdam ko bigla, kasalanan ko pa.

“P-Pero… Bakit walang sinabi sa’kin kanina si Asher?” tanong ko dahil nagkita kami kanina pero wala itong nasabi.

“Nagkita kayo?” nagtatakang tanong nito. “Ilang araw na raw siya hindi makontak at hindi umuuwi. Pati trabaho nito ay

napabayaan

na.” Nagtaka ako dahil sa kanyang sinabi. Parang ibang Asher na ito sa kwento ni Nicole.

“Kelan pa nalaman ng parents niya?”

“Kanina ko lang nasabi, natakot ako kasi alam mo naman na ayaw nila sa’kin.” Sagot niya.

Nakaramdam ako ng takot na magpakita sa parents ni Steve. Baka sisihin nila ako sa nangyari sa kanilang anak. Baka wala pa silang alam sa nangyayari sa’min. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila, lalo pa at baka hindi ako paniwalaan na anak nila ang may pagkakamali.

“Sige, pasok na ako. Salamat,” sabi ko bago ko siya talikuran.

“Wait!” pigil nito sa’kin. “Yun na lang ’yon? Hindi mo manlang siya

dadalawin

? Brianna! Ikaw ang kailangan niya ngayon!”

Mabagal akong lumingon muli sa gawi niya.

“Nand’yan ka naman na. Para saan pa ako?”

“What?”

“Mas kailangan ka niya Nicole, alam kong mahal na mahal mo pa rin siya hanggang ngayon. Hindi mo na kailangan

magpaubaya

ngayon, dahil ako na mismo ang

magbabalik

sa’yo kay Steve.”

“Bakit? Bakit gan’yan mo na lang siya

kadaling

bitiwan? Alam mo ba kung gaano

kahitap

sa’kin ang bitiwan siya tapos ikaw—”

“Dahil hindi ako ikaw!” sigaw ko rito. “Magkaiba tayo Nicole! Sobrang magkaiba!” nanubig ang mga mata ko. “Ikaw, nagawa mo siyang

mabago

, ako hindi ko nagawa. Ikaw, nagawa mong

kumpletuhin

ang buhay niya, ako hindi. Ikaw, sapat na para sa kanya, ako? Never. Ni minsan hindi naging sapat.” Pinunasan ko ang luhang sunod-sunod na tumutulo. “Ikaw Nicole. Ikaw lang ang kailangan niya, hindi ako. Dahil sa ating dalawa, pagdating kay Steve, balewala ako.”

“Ano bang sinasabi mo?!” sigaw nito. “Hindi siya masasaktan nang gano’n kung hindi ka niya mahal! At hindi sana siya maaksidente kung hindi siya nasaktan!” galit na sabi nito. “H’wag mo muna sana

pairalin

ngayon ang galit mo sa kanya. Wala siyang malay Brianna, kahit magalit ka hindi niya rin malalaman o maririnig. Ang marinig lamang niya ang boses mo, malaking bagay na para lumaban siya. Tsaka mo na

ituloy

ang galit mo paggising niya.” Sabi pa nito kaya natigilan naman ako.

“Sa paggising niya at ayaw mo na talaga, sige.

Babawiin

ko na ulit siya sa’yo.” Pahabol pa nito bago ako tuluyang iniwan.

Wala akong balak o plano na puntahan siya. Pero, eto at naglalakad na ako papalapit sa kwarto kung nasaan siya. Mabagal, at kinakabahan akong naglalakad habang binabaybay ang hallway.

Sa tapat ng ICU ay nakaupo ang mga magulang ni Steve. Sa tapat naman nito sa kabilang parte ng hallway ay ang nakaupong si Nicole. Napansin agad ako ni Nicole kaya tumayo agad ito at lumapit sa’kin.

“Mabuti naman at pumunta ka…” sabi nito dahilan para mapatingin na sa amin ang mga magulang ni Steve.

Agad tumayo ang mga ito, lumapit naman ako at akmang hahalik pa sa pisngi nila nang bigla akong sampalin ng Mommy nito.

“How dare you!” gigil nitong tanong sa’kin. Mahina ngunit may diin na pagkakasabi nito. Agad naman itong inawat ng kanyang asawa.

“May gana ka pang

magpakita

matapos nang nangyari?! Gusto mo ba siguraduhin na mawawala na ang anak ko?! Hindi pa ba sapat na gusto mo siya

ideborsyo

para saktan?!”

“Mom… H-Hindi ko po ginusto ang nangyari… Ang divorce po ay hindi dahil gusto ko lang. Dahil may malalim na dahilan po ’yon.”

“Malalim na dahilan?! Kaya kailangan mag

agaw

buhay ang aking anak?! Gano’n ba?!” galit nitong sabi pero sa mahinang paraan pa rin. “Kahit ano pa ang ginawa niya, kailangan ba talaga umabot sa ganito?!”

“Mom… Hindi po basta ang naging away naming dalawa para pag-usapan lamang. Nasaktan po ako, at wala pong kapatawaran ang mga nagawa ng anak niyo.”

“Kaya hinayaan mo siyang

magka

-gan’yan?!” nagsalubong ang aking mga kilay.

“

Mawalang

galang na po. Pero kahit gaano po kasama ang ginawa sa’kin ng mga tao sa paligid ko, ni minsan, hindi ko po hiniling na

magdusa

sila. Na may mangyari sa kanilang hindi maganda. Hindi po ako ganoong kasamang tao. Bakit po parang kasalanan ko ang nangyari sa anak niyo? Lasing po siya at nagmaneho, aksidente po ang nangyari.”

“Hindi siya

maglalasing

kung hindi mo siya pilit na

hinihiwalayan

. You’re such a selfish! Hindi mo na naisip ang mararamdaman niya—”

“Ako po ba naisip niya noong

mangabet

siya?” putol ko sa kanya. Nagtataka ako nitong tinignan. Si Nicole ay nakayuko lamang at ang Daddy naman ni Steve ay nakahawak sa balikat ng kanyang asawa.

“What? Masama ang gumawa ng kuwento—”

“Ano naman po ang mapapala ko kung gagawa ako ng kuwento? Wala.” Humarap ako kay Nicole. “Ito ang dahilan kung bakit ayokong pumunta. Dahil siguradong ako ang lalabas na may kasalanan. Hindi nila ako

paniniwalaan

hangga’t wala silang naririnig sa

panig

ni Steve.”

Tumingin muli ako sa mga magulang ni Steve na nakatingin pa rin sa’kin habang nagtataka.

“Babalik na lang po siguro ako kapag wala kayo, nakakapagod po magpaliwanag. Hintayin niyo na lang po na magising ang anak niyo bago kayo maniwala.” Tinalikuran ko ang mga ito at hindi na sinilip manlang si Steve.

Wala na akong maramdaman kahit sa magulang niya. Wala na akong maramdamang awa para sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, pero, nawawalan na ako ng gana.

---

Chapter 21

Ilang araw pa ang lumipas, kahit isang beses ay hindi ko sinubukan bumalik sa hospital para silipin manlang si Steve. Araw-araw na akong tinatawagan ni Nicole, hindi ko alam kung saan niya nakuha ang number ko. Pilit ako nitong pinapupunta sa hospital dahil walang progress ang lagay ni Steve. Pero, palagi kong sinasabi na marami pa akong ginagawa.

I don’t know how to face them again— Steve’s parents, after that day her mother slapped me.

“Are you okay?” tanong bigla ni Adriel paglapit nito. Nasa site niya ako ngayon dahil pina-umpisahan na niya ito.

“Yeah…”

“You’re not look like okay. What’s bothering you?”

Napahinga ako nang malalim at naupo sa ilalim ng malaking puno. Sumunod naman ito at tinabihan ako.

“He’s in coma…” simpleng sabi ko, agad naman niyang naintindihan ang sinabi ko.

“What happened?”

“Nang araw ng second anniversary namin, inabot ko ang divorce paper. That day also was the day he’s into accident. I feel like, I’m responsible for that. I’m the one who’s at fault.” Malungkot kong sabi habang nakatingin sa langit.

“Aksidente ang nangyari, hindi mo naman

inalisan

ng preno ang sasakyan niya, hindi ba?” agad akong napatingin sa kanya ng masama. “Of course hindi.” Mabilis din niyang sagot sa tanong niya. “Kaya hindi mo kasalanan. Walang may gusto no’n.”

“But, his parents blamed me. Ang masakit pa, hindi nila paniwalaan na

nagloko

ang anak nila kaya ako

nakikipaghiwalay

. Ang selfish ko raw,” bahagya akong natawa ng sarkastiko. “

Naubos

na nga ako, selfish pa raw. Tss.”

“Kasi nasa

bingit

ng kamatayan ang anak nila kaya naghahanap sila ng masisisi. Ang

kitid

naman ng utak nila sa parting ’yon. Anong palagay nila sa anak nila? Santo?! Tss.”

Napatingin ako sa kanya dahil sa naiinis niyang tono.

“Bakit mas galit ka pa sa’kin? Ako dapat yung galit dito, pero mas gigil ka pa sa’kin.” Natatawa kong puna sa kanya.

“Tss. Bakit ba sobrang bait mo? Kaya ka

paulit

-ulit na

inaabuso

, sobrang bait mo.”

“Galit ka na naman… Plus ten na ba ako sa langit?” nakangisi kong tanong pero titig na titig lamang ito sa’kin.

“Sa dami nang nangyari sa’yo, saan ka

kumukuha

ng lakas para ngumiti pa ng gan’yan? Saan ka

kumukuha

ng lakas para lumaban pa rin araw-araw?” seryosong tanong nito kaya sumeryoso na rin ako.

“Hindi ako banal, hindi ako gano’n

kabait

. Pero, naniniwala akong may

Diyos

na laging nand’yan. Naniniwala ako na every pain has a purpose. Ang mga nangyayari sa’kin ay

pagsubok

lang. Hangga’t kaya kong lumaban,

lalaban

ako. Kung may mga tao man na gusto lamang akong saktan, may mga tao rin naman na

nagmamahal

sa’kin. Sapat na dahilan na ’yon para

magpatuloy

ako. I have my Dad and my Best friend. Dalawang tao, pero,

bumubuo

na ng buhay ko.” Mahaba kong paliwanag sa kausap.

Hindi nito inaalis ang titig sa’kin hanggang sa matapos akong magsalita. Matapos ng aking sinabi ay bigla na lamang itong ngumiti na ikinatigil ko. Gustong-gusto ko talaga ang maliit niyang dimple.

“You never failed to amazed me,” wika nito. Sa hiya ko ay napabaling sa ibang direksyon ang tingin ko. Rinig ko naman ang mahina nitong halakhak.

Sa buong buhay ko, sa kanya ko lang naririnig ang mga papuri na ’yon. Sa kanya ko lamang nararamdaman na parang may kwenta pala akong tao. Akala ko hanggang do’n na lang ako. Maging tanga at sunod-sunuran.

Matapos ko sa site ay bumalik agad ako sa office para sa naiwang trabaho. Habang may ginagawa ako sa laptop ko ay nag-ingay ang phone ko. Hindi ko sana sasagutin dahil si Nicole ito, alam kong papupuntahin na naman ako nito sa hospital. Pero hindi ito tumigil kaya wala na akong nagawa kung hindi sagutin ito.

“What?” walang gana kong sagot.

[Can you come over? May pupuntahan kasi ako, walang kasama si Steve.]

“Mawawala pa ba ’yan d’yan? Wala namang malay ’yan.”

[Brianna!] Inis nitong singhal sa kabilang singhal.

Bumuntong hininga naman ako. “Fine. Fine. Maghintay ka. Bakit kasi hindi na lang sa parents niya tumawag. Tss.”

[They’re busy.]

“At ako hindi?

Inaabala

mo ko!” singhal ko.

[You’re still his wife! Come on.]

“Tss. Daming alam! Sige na.” Pinagbabaan ko ito ng tawag kahit nagsasalita pa ito.

Feeling close talaga ang isang ’yon.

“Ano na naman kailangan mo?” tanong sa babaeng bumungad sa’kin sa lobby ng company.

“Well, same reason. Where’s Steve? I know you know where is he. Tell me,” sabi nito habang nakahawak sa kanyang tyan. Pinagtaasan ko ito ng kilay.

“Kung may balita man ako kung nasaan siya, bakit ko naman nasabi sa’yo? Ano ka, gold?! Gusto ko lang ipaalala na kabet ka pa rin.” Mataray kong usal.

Kita ko ang inis nito pero agad din ngumisi. “Kahit ano pa ang sabihin mo, may anak kami ni Steve, kaya malamang, iiwan ka rin no’n agad kapag nalaman niya na siya ang ama nito.” She smirked.

“Gaano ka naman kasigurado na si Steve ang ama niyan? Hindi ka naman gano’n

kalinis

nang makuha ka niya?” ako naman ang ngumisi rito. Sagad na ang pasensya ko sa lintik na ’to.

Nagsalubong ang mga kilay nito at matalim akong tinignan.

“How dare you?!” galit nitong singhal bago ako akmang sasampalin nang mahawakan ko ang kanyang pala-pulsuhan.

“H’wag na ’wag mong

ilalapat

sa maganda kong mukha ang

marumi

mong kamay.” Seryoso at may diin kong sabi habang nakatingin ako sa kanyang mga mata. “Bakit hindi mo matanggap na

marumi

ka naman talagang babae? Dahil kung malinis ka, hindi ka

papatol

sa lalaking may asawa na. Oh!” Kunwaring nagulat pa ako. “Oo nga pala, sanay ka na. Basta mayaman, kahit may

sabit

. Hindi ba? Tapos ngayon, biglang naging baby maker ka. Upgraded ang peg ng

kalandian

mo huh.”

Pilit nitong inaalis ang pagkakahawak ko sa kamay niya at gigil na gigil na gusto akong sampalin. Bago pa man niya magawa ay inunahan ko na siya ng isang malakas na sampal pagkatapos ko bitiwan ang kanyang kamay.

“AHH!!” Daing nito matapos na muntik na siyang matumba dahil sa sampal ko. Hawak nito ang kanyang pisngi habang masama ang tingin sa’kin.

“

Ilugar

mo ang pagiging kabet mo. ’Wag masyadong

ilantad

ang

kakapalan

ng mukha. Hindi porke uso ngayon na mas matapang pa ang mga kabet sa legal na asawa, ay

tutularan

mo na. Lalo na, kung kagaya ko ang legal, baka maaga kang

humimlay

.”

Ngumisi pa ako sa kanya matapos kong sabihin ’yon bago ako pumasok sa loob ng kotse ko.

Tss. Akala siguro ng babae na ’yon ay

mahihina

ang lahat ng legal na asawa kagaya ng iba. Akala niya, lahat ng kabet ang

nagwawagi

. Tss.

Ibahin

niya ako. Wala man akong balak na

bawiin

ang asawa ko, gusto ko pa rin

maranasan

ng babaeng ’yon kung hanggang saan lamang ang kabet. Hanggang kasal pa rin kami.

---

Chapter 22

Listen

Pagsamo

by Arthur

Nery

while reading this chapter. Para masaya. :)

---

Matapos nang usapan na ’yon kay Trish ay nagpunta agad ako sa hospital. Dahil napa oo na ako ni Nicole sa tawag kanina.

Natigilan ako sa tapat ng hospital at napabuntong hininga pa bago ako tuluyang pumasok sa loob nito.

Bumalik na naman ang pakiramdam. Ang kaba, ang takot at ang awa. Mabagal akong naglalakad sa hallway palapit sa gawi ni Nicole na nasa tapat ng ICU. Agad itong tumayo nang mapansin ang pagdating ko.

“Mabuti naman at hindi ka scam today,” bungad nito sa’kin.

“Tss.” Inirapan naman ako nito dahil sa naging sagot ko.

“Pwede kang pumasok kung gusto mo, maiwan muna kita.”

“

Bilisan

mong bumalik dahil may pupuntahan din ako,” agad na sabi ko.

“Tss. Gagawa ka na naman ng dahilan. Brianna, asawa mo ang

nakaratay

d’yan, hindi ba dapat ikaw ang laging nasa tabi niya? Hindi pa naman kayo totally divorce, kaya, habang wala pa siyang malay. D’yan ka muna sana sa tabi niya.”

“Hindi mo ako maiintindihan Nicole. Hindi naman ikaw ang

niloko

. Hindi ikaw ang

paulit

-ulit na

niloko

ng asawa. Hindi dahilan ang pagkawala ng malay niya para makalimutan ko ang sakit. Hindi

lisensya

ang aksidente para

matakasan

niya at

palampasin

ko ang

kagaguhang

ginawa niya. Dahil

nagbigay

na ’yon ng sugat sa’kin.”

“I know you’re still in pain. Ang akin lang, tsaka mo na lang siya

singilin

sa ginawa niya kapag

nagkamalay

na siya.”

“Walang kahit sino ang pwedeng

magsabi

sa dapat at hindi ko dapat gawin para sa sarili kong

paghilom

. Wala akong kailangan na

payo

sa kahit kanino, dahil sarili ko lamang ang

nakakaalam

ng dapat gawin. Sarili ko lamang ang

nakakaalam

ng sakit.” Seryosong sabi ko rito. “Umalis ka na at bumalik agad.”

Tumango naman ito bago ako talikuran. Humarap naman ako sa direksyon kung nasaan ang ICU. Napapalunok ako habang mabagal na humahakbang palapit sa pinto. Nagsuot muna ako ng mga dapat isuot bago pumasok ng ICU.

Ang makisig, ang gwapo, at ang matikas na si Steve ay parang lantang gulay na nakahiga sa hospital bed. May benda sa ulo, sa kanang paa, may mga galos sa mukha at braso. May pilay sa kaliwang kamay. May mga nakakabit sa kanyang dibdib, may tubo sa bibig at may oxygen.

Agad nag-unahan ang aking mga luha sa pagpatak. Napatakip ako sa aking bibig at nanghihinang lumapit sa gawi nito. Lahat ng galit ay napalitan ng awa at sakit dahil sa aking nakikita.

Kahit na malaki ang kasalanan ng taong ito sa’kin, hindi ko naman hiniling na maging ganito ang kapalit. Na ganito ang maging bawi sa kanya.

Naupo ako sa tabi nito habang tumutulo ang mga luha. “S-Sorry…” garalgal kong sambit at dahan-dahang hinawakan ang kanyang kanang kamay. Pinipigilan ang hikbi na pilit kumakawala. “S-Sorry… H-Hindi ko gusto na

magka

-gan’yan ka. H-Hindi ko h-hiniling na masaktan ka, k-kahit

paulit

-ulit mo akong s-sinaktan hindi ko hiniling na masaktan ka ng g-ganito.” Umiiyak kong pagkausap sa walang malay na si Steve.

Tinignan ko ito mula ulo hanggang sa benda niya sa paa na lalong nagpaiyak sa’kin. Galit ako. ’Yon ang alam ko at palagi kong sinasabi sa sarili ko, pero, nasasaktan akong makita siyang ganito.

“G-

Gumising

ka na… M-May mga naghihintay sa’yo… B-Bumalik na ang N-Nicole mo… Ang b-buhay mo…” dahil ito ang sabi niya sa’kin noon, si Nicole ang buhay niya. Ang dahilan ng lahat ng magandang pagbabago sa kanya.

Napayuko ako dahil sa hindi mapigilang hagulhol. Tahimik at walang ingay ang ginawa kong pag-iyak.

“P-Pag gising mo… Ibabalik na kita sa k-kanya, alam kong siya ang k-kailangan mo hanggang sa

pagtanda

at hindi a-ako…” Bumuntong hininga ako at pilit na pinakakalma ang sarili dahil sa sobrang pag-iyak. “K-Kapag

naibalik

na kita sa kanya, s-sana maging okay ka na ulit ha? G-Gusto kong maging maayos ang

paghihiwalay

natin. Y-Yung wala na sanang

samaan

ng loob, p-para maging masaya na tayo pareho, kahit hindi para sa

isa’t

-isa…” inilagay ko ang kanyang palad sa aking pisngi at doon umiyak.

“M-Mahal kita… A-Alam mo ’yan. Pero, h-hindi sapat na mahal kita para manatili tayo sa

isa’t

-isa… M-Magiging masaya ako, k-kapag, pinakawalan mo ako ng walang sama ng loob. H-Hindi ko pinagsisisihan na nakilala kita, h-hindi ko pinagsisisihan na… Naging parte ka ng buhay ko, kahit hindi ito naging masaya kasama ka. You are my lesson in life. I will never forget that, you’ve been part of me. That, I once stupidly in loved with you. G-Gising na… M-May

aayusin

pa tayong dalawa… May

aayusin

ka pang problema…”

Iyak lamang ako nang iyak sa tabi ni Steve habang hawak ang kamay nito. Ang sakit sa pakiramdam na ang taong minsan mo nang pinangarap makasama habang buhay, ay kailangan mong ipaubaya. Kailangan nang bitiwan. Hindi dahil hindi mo na mahal, hindi dahil nanawa ka na sa kanya. Kung hindi dahil pagod ka nang ilaban siya, pagod ka nang lumaban. Dahil alam mong kahit ano pa ang gawin mo, kung hindi para sa’yo, hindi para sa’yo.

Sa isang relasyon, kailangan mong maging isang sundalo. Learn when to fight and when to give up. Dahil hindi sa bawat laban ay panalo ka.

“S-Sana… Maging masaya ka sa taong para sa’yo talaga… T-Tama na ’yong ilang taon na

nagkakasakitan

lamang tayo sa loob ng relasyon na ’to, sa kasal na meron tayo. S-Steve…” nabasag ang boses ko sa pagsambit sa pangalan nito. “M-Mahal na m-mahal kita…”   humihikbi kong sabi, hawak pa rin ang kamay nito na nasa aking pisngi. “K-Kung mahal mo rin ako,

ibibigay

mo ang h-huling

hiling

ko… Ang

palayain

natin ang

isa’t

-isa… G-

Gumising

ka na ha? H-Hihintayin ko ang sagot mo.”

Hinalikan ko ang kamay nito bago dahan-dahang ibinaba sa kama. Tumayo ako at hinawakan nang maingat ang kanyang pisngi na may mga naghihilom na sugat. Ngumiti ako habang tumutulo ang luha kahit alam kong hindi naman niya nakikita.

Dahan-dahan kong inilapit ang aking mukha sa kanyang mukha. Puno nang pag-iingat kong idinampi ang aking labi sa kanyang noo na may benda, habang umiiyak. Sinunod ko ang kanyang ilong na hagkan at dahan-dahang lumayo.

“S-Siguro… Akala ko galit ako, pero, ngayon, alam kong nasaktan lang talaga ako. G-Gustuhin ko man na habang buhay magalit dahil sa ginawa mo, h-hindi ko kaya… G-Gusto kong malaman mo na… H-Hindi na ako galit sa’yo… N-Nasasaktan lang ako… Nasasaktan ako sa araw-araw habang kasama ka, k-kaya… I am now stop holding on… I’m letting you go, I h-hope you’ll do the same…”

“Maging mabuti ka lang ulit na asawa, kahit hindi na sa’kin, masaya na ako. M-Makita ko lang na worth it ang bitiwan ka, m-magiging masaya na ako.” Nakangiti ngunit lumuluha kong sabi habang marahan na hinahaplos ang kanyang pisngi.

“Good bye…

Love….”

---

Chapter 23

Parang kahapon lang nangyari ang lahat. Parang kahapon lang kasama ko pa ang kaibigan ko. Parang kahapon lang nagtatalo pa kami ni Steve. Pero, tatlong buwan. Tatlong buwan at wala pa ring Amirah. Tatlong buwan at wala pa rin malay tao si Steve.

Sabi nila, kahit comatose ang isang tao, naririnig ka pa rin nila kapag kinakausap mo sila. Kaya, kapag binibisita ko siya, palagi ko siyang kinakausap. Minsan pa ay kinukwentuhan ko ito tungkol sa mga naging trabaho ko. Pero, hanggang ngayon hindi pa rin ito gumigising.

Galit na galit ang mga parents ni Steve kay Asher dahil hanggang ngayon hindi ito makontak. Wala rin may alam kung nasaan ito.

Papunta ako sa site ngayon dahil patapos na rin ito. Pero bago pa man doon ay napagpasyahan ko na dumaan muna sa simbahan dahil birthday ko. Gusto sana ni Daddy na maghanda pa, kaya lang ay masama naman ang pakiramdam niya ilang araw. Kaya sabi ko ’wag na lang, wala rin namang bisita.

Lord, sana po bigyan niyo ng isa pang pagkakataon si Steve para pagbayaran ang kanyang mga nagawa. Bigyan niyo po sana siya ng pagkakataon na ayusin ang kanyang mga dapat ayusin.

Itinataas

ko rin po sa inyo ang Daddy ko na sana po ay mas

palakasin

niyo pa po siya. Siya na lang po ang meron ako ngayon, hindi ko po kakayanin kung pati siya ay mawala sa’kin. Thank you for 27th year of my life Lord God. Amen.

Matapos ko magdasal ay pumunta na agad ako sa site. Nagtataka akong bumaba ng sasakyan dahil walang ingay at tila walang ka tao-tao sa building na ginagawa. Naglakad ako palapit, pero bago pa man ako makapasok…

“Oh my God!” gulat kong sambit dahil sa biglang pumutok sabay bagsakan ng mga confetti.

“HAPPY BIRTHDAY ARCHITECT!!!” Sabay-sabay na bati ng mga manggagawa. Sa gitna ng mga ito ay si Adriel na may hawak na cake. Nakangiti ito sa gulat na gulat kong mukha.

Pagtingin ko sa loob ay may mga balloons, may happy birthday banner, at may mga handa sa mahabang mesa. Mukhang pinaghandaan nila ang birthday ko.

“Thank you!” sagot ko sa kanilang lahat ng nakangiti.

Mabagal na lumapit sa’kin si Adriel dala ang cake na may sindi na ang kandila.

“Happy birthday Architect,” bati nito ng mahina paglapit nito. “Ako muna mag

wi

-wish para sa’yo ha?” tumikhim ito bago sumeryoso. Ako naman ay naghihintay sa kanyang sasabihin. Tumahimik naman ang paligid at lahat ay nanonood sa’ming dalawa.

“Czes, I wish you a happy life without no one. I mean, make yourself happy and heal by the traumatized he has done to you. I hope, one day will come that I’ll see you again, finally happy. And I hope, I will see the genuine smile of you again. Be happy, because you are worth to be happy. Stay strong. May God guide you always.”

Hindi ko alam kung bakit naluluha ako sa message niya sa’kin. Pero hindi ko na napigilan pa ang luha na pumatak. Ngumiti pa ito sa’kin matapos ng kanyang hiling para sa’kin. Ang mga nanonood sa’min ay mga nagpipigil pero rinig ang impit na parang kinikilig. Tss.

“Your turn. Wish before you blow the candle.” Tumango ako at pumikit.

Sana, maging masaya na ako pagkatapos kong palayain ang taong sobrang mahal ko. At sana, magising na siya at maging masaya na rin siya sa iba.

Pagmulat ko ay titig na titig sa’kin si Adriel, hinipan ko naman agad ang kandila bago ngumiti sa kanya.

“Salamat,”

“No problem. Let’s enjoy this day for now.”

Bago pa man ako makasagot ay biglang nag-ingay ang phone ko kaya na antala ang tinginan naming dalawa.

“Excuse, sagutin ko lang.” Sabi ko at tumango naman siya.

Tumagilid lamang ako nang bahagya sa kanya at sinagot ang tawag ni Manang Aira.

“Bakit Manang—”

[Brianna Czes, ang Daddy mo…] ’yon pa lang ang sinasabi nito ay kinabahan na agad ako.

“A-Anong nangyari manang?”

[Punta ka rito sa Lipa Hospital, ngayon na please …] Umiiyak nitong sabi kaya nagmadali akong tumalikod pero agad din napatigil.

“Salamat sa inyong lahat, I really appreciate all of your efforts.” Sabi ko sa kanila bago tumingin kay Adriel. “Nasa hospital si Dad, pasensya na. Aalis na ko,” paalam ko lamang at nagmadaling lumabas.

Sasakay na sana ako sa kotse ko nang makita ko si Adriel sa tapat ng kabilang pinto.

“

Samahan

na kita,” hindi ko na ito sinagot at hinayaan na lamang siyang sumakay.

Lipa Hospital ang pinakamalapit sa bahay namin kaya siguro roon na dinala ni Manang si Daddy. Sa kabilang Hospital naman si Steve na medyo may kalayuan sa Lipa Hospital.

Ang kaba ng dibdib ko ay hindi na nagbago habang papalapit ako sa hospital. Nanlalamig na ang aking mga kamay at medyo nangangatal ang aking katawan. Sa takot na nararamdaman ko ay napabilis ang pagmamaneho ko.

“Hey,

dahan

dahan

baka maaksidente tayo.” Suway sa’kin ni Adriel.

Tss. Bakit kasi sumama pa?

Pagkarating sa hospital ay nagmadali akong pumasok sa loob. Nakita ko agad si Manang na umiiyak habang nakatingin sa pinto ng isang kwarto roon.

“Manang! What happened?” tanong ko. Nangangatal itong itinuro ang pinto na kanina pa niya iniiyakan.

“A-Ang D-Daddy mo…”

Pagtingin ko sa pinto ay para akong sinaksak nang paulit-ulit. Nag-unahan agad sa pagtulo ang aking mga luha. Napatakip ako sa aking bibig habang lumuluha.

“N-No…” umiiling kong sabi. Agad akong lumapit sa pinto at kinalampag ito. Pero panay ang senyas ng nurse sa loob na hindi ako pwede roon.

“Dad!!!!” umiiyak kong sigaw.

Ni re-revive na lamang ng mga doctor ang daddy ko. Panay ang pump sa kanyang dibdib pero hindi muli nagbago ang heartbeat nito. Nanlumo ako nang makita kong umiling ang doctor.

“N-No please…

Gawan

n’yo ng paraan! Please! H-Hindi pwede!!! Ayoko!!! Awa niyo na!” Pagmamakaawa ko sa doctor pagbukas nito ng pinto. Hawak-hawak ako ni Adriel sa magkabilang balikat ko.

“November 27. Time of Death, 11:13 am.” Anunsyo ng doctor. “I’m sorry Miss…” malungkot nitong sabi sa’kin bago ako nilampasan.

“H-Hindi… P-Please!!! Doc! Please! Ibalik niyo ang Daddy ko! Awa niyo na! S-Siya na lang ang m-meron ako! Please!!! Nurse please!!!” lumuhod ako sa harapan nilang lahat.

“Czes, please. Tama na,” sabi ni Adriel. Umiling-iling ako.

“H-Hindi pwede! Ayoko! S-Siya na lang meron ako! Awa niyo na po! P-

Pakibalik

ang Daddy ko!”

“I’m sorry miss. Wala na kaming magagawa,” huling sabi ng Doctor at tuluyan nang umalis.

Humagulhol ako habang nakaluhod. Na ikuyom ko ang aking mga palad habang nakapatong sa  kandungan ko.

Tumayo ako at lumapit sa walang buhay na si Daddy.

“D-Dad…” basag na boses na tawag ko rito. “P-Paano na ’ko? W-Wala ng natira sa’kin…” humagulhol ako nang iyak.

Kaya pala gusto niya na mag party ngayong birthday ko. Huling birthday ko na pala na makakasama siya. Naalala ko pa ang sabi niya bago ako umalis ng bahay kanina.

“Mag-

iingat

ka huh, ’wag mong kakalimutan, kapag pagod ka na, magpahinga ka lang at ’wag susuko. Mahal na mahal kita anak, sorry sa lahat ng nagawa ko sa’yo.

Ipagpatuloy

mo ang buhay mo anak, darating ang panahon na magiging masaya ka.”

“D-Dad… S-Sabi mo mahal mo ko, p-pero bakit iniwan mo rin ako? H-Hindi pa ako pagod na alagaan ka Dad, sana lumaban ka pa… H-Hindi ko kaya Dad… Please… G-Gusto kong kasama ka kapag naging m-masaya na ako. Dad!!! Hindi ko kaya!!! Ayoko!!! Bakit lahat iniiwan ako?! Bakit!!!” sigaw ko habang humahagulhol nang iyak. Rinig ko rin ang hagulhol ni Manang habang si Adriel naman ay hindi umalis sa tabi ko.

Ang sakit ng regalo mo Dad…

---

Chapter 24

Tulala ako habang tumutulo ang aking mga luha. Nakatanaw sa kabaong ni Daddy sa harapan na maraming bulaklak at ilaw. Titig na titig ako sa nakangiti niyang mukha sa malaking picture.

Heart attack daw ang ikinamatay ni Daddy. Dahil may diabetes ito, madali na siyang nagka komplikasyon.

Hindi ko alam kung paano babangon matapos ng mga nangyayari sa buhay ko. Lalo na, kung ang dahilan ng paglaban ko ay iniwan na rin ako. Ang nag-iisa kong kasama sa buhay ay kinuha na rin sa’kin.

“Hey, magpahinga ka muna. Ako na muna bahala rito. ” Sabi ni Adriel at tumabi sa’kin sa upuan ko.

Hindi pa ito umuuwi mula pa kanina sa hospital. Siya rin ang nag-asikaso ng lahat para sa burol ni Daddy. Hindi ko magawang magsalita dahil pakiramdam ko pagod na pagod ako. Wala akong gana na makipag-usap, wala akong ganang kumain, wala akong gana sa lahat. Gusto ko lang titigan si Daddy habang umiiyak.

Dad… Sana

isinama

niyo na lang ako para kumpleto na tayo d’yan. Ayaw niyo ba akong kasama? Ayaw niyo ba sa’kin?

“M-May…

Tumatawag

,” sambit ni Adriel habang nakatingin sa phone ko na nasa kandungan ko. Tinignan ko lamang ito at hindi sinagot dahil si Nicole lamang ito.

Ilang beses pa itong nag ring bago ko tamad na pinindot ang accept call pero hindi nagsasalita.

[Condolence… I’m sorry for calling, pero, gusto ko lang ibalita sa’yo na gising na si Steve.]

Hindi ko magawang maging masaya sa balita niya. Pakiramdam ko tuloy, pinaubaya na lamang ni Daddy ang buhay niya kay Steve. Dahil sa pagkamatay niya ay ang muling paggising ni Steve.

Pinatay ko agad ang call na walang sabi-sabi. Hindi naman ako kailangan doon, mas kailangan ako ng Daddy ko.

Tatlong araw lamang ang burol ni Daddy dahil ’yon ang gusto ko. Sa tatlong araw na ’yon ay palaging nasa tabi ko si Adriel. Katulong niya sa pagaasikaso si Manang.

Sa libing ni Daddy ay hindi ko na magawang umiyak pa. Tulala lamang ako habang minimisahan ito at binabasbasan ng pari.

Hanggang sa ma-ilibing si Daddy ay hindi ako umalis agad sa puntod nito. Titig na titig lamang ako roon at hindi nagsasalita o umiiyak manlang. Parang wala akong maramdaman.

“B…”

Isang tawag lamang pero agad nagtuluan ang aking mga luha. Nagtataka naman si Adriel sa naging reaksyon ko. Sabay namin nilingon ang may-ari ng boses. Pagtingin ko ay ang umiiyak kong kaibigan na nakadipa na ang mga braso.

Agad akong nagtatakbo sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. Doon pa lamang ako humagulhol nang iyak sa balikat niya.

“I’m sorry… Sorry kung dinanas mo ito ng mag-isa. Nandito na ulit ako,” mahinang sabi nito habang nakayakap sa’kin.

“A… Ang s-sakit… Sobra…”

“

Shhh

… Nandito lang ako, hmmm? Hindi na kita iiwan.”

“Wala nang natira sa’kin A. Paano na ’ko?” umiiyak kong tanong.

“Nandito pa ako. Gusto mo ba sumama sa’kin? Balik muna tayo sa New York,

pagpahingahin

mo ang sarili mo sa problema. Kapag nandito ka, puro problema ang

dumadating

sa’yo. Mag bakasyon muna tayo.”

Napaisip ako sa kanyang sinabi. Siguro nga panahon na para sarili ko naman ang piliin ko. Panahon na rin para makapagpahinga ako pagkatapos ng lahat ng ito. Nakakapagod na rin naman.

“Sige, may kakausapin lang ako.” Tumango naman ito.

Matapos ng araw ng libing ay nakipag tapos muna ako ng usapan kay Adriel tungkol sa project. Dahil patapos na rin naman ito ay wala naman naging problema.

“Keep going Czes, sana magkita ulit tayo. At sana, kapag nangyari ’yon, okay ka na.” Sabi nito sa’kin pagkatapos namin pag-usapan ang project.

“Oo naman, magkikita pa tayo. Salamat nga pala huh, hindi mo ko iniwan nang mga panahon na walang kahit sino sa tabi ko.”

“Wala ’yon, ginawa ko lang ang dapat at gusto kong gawin. Gusto ko lang masiguro na okay ka pa rin. Alam kong mahirap, alam kong sobrang sakit. Pero, sana ’wag kang susuko. Ma-

mimiss

kita,” ngumiti pa ito sa’kin.

“Salamat,” sagot ko lamang.

Sunod kong pinuntahan ay ang hospital para magpaalam dahil gising na raw ito ilang araw na. Pagpasok ko ay natigilan ako sa bumungad sa’kin.

Si Nicole at Steve ay masayang nag-uusap habang sinusubuan ni Nicole si Steve ng pagkain. Tanggap ko naman na, pero ,may kirot pa rin pala. Ang makita ang ganito niyang ngiti, alam kong masaya siya. At si Nicole lamang ang nakakagawa nito sa kanya. Natigilan sila at napatingin sa’kin. Ngumiti naman ako sa mga ito.

“Nand’yan ka na pala. Wala pa akong

nababanggit

na kahit ano, hindi ko kasi alam kung ano talaga ang plano mo.” Agad na sabi ni Nicole sa’kin.

“Okay lang, hindi naman niya ko hinahanap.” Kitang-kita ko ang nasasaktang tingin ni Nicole sa’kin pero ngumiti pa rin ako bago tumingin sa nagtatakang si Steve.

“Baby… Sino siya?” tanong nito kay Nicole. Pakiramdam ko para akong binuhasan ng malamig na tubig sa narinig.

Bakit ang sakit? Bakit ako talaga ang nakalimutan niya?

“Sabi ng doctor may amnesia siya, ang tanging naaalala niya ay noong kami pa.” Mahinang sabi sa’kin ni Nicole.

“Hey! Sino ba siya? Friend mo? Bakit hindi ko kilala?” tanong muli nito.

Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko pero agad ko rin naman itong pinunasan. Ngumiti ako kay Steve.

“Pasensya na, oo kaibigan ako ni Nicole. Magpapaalam lang ako. I’m going back to New York,”

“Brianna!” Nicole hissed.

Patago kong kinuha ang singsing sa bulsa ko na inilagay ko kanina bago umalis. Kinuha ko ang kamay ni Nicole at pa-simple kong isinuot ang singsing sa kanya. Si Steve ay titig na titig sa’kin kaya ngumiti ako habang ginagawa ’yon kay Nicole.

“Brianna, anong ginagawa mo?!” pabulong na bulyaw ni Nicole.

“Nag-

aaway

ba kayo?” tanong sa’min ni Steve.

“No, don’t mind us.” nakangiti kong sabi sabay baling kay Nicole. “Can we talk outside?” tanong ko bago ito talikuran at nauna na akong lumabas.

“What the hell Brianna?!” bungad ni Nicole paglabas.

“Ikaw na bahala sa kanya, hindi na rin naman niya ako naaalala—”

“Paano kapag bumalik na alaala niya? Hahanapin ka niya!”

“Kapag bumalik na ang alaala niya, maaalala niya na tapos na kami. Maaalala niya na siya ang may kasalanan kung bakit natapos ang lahat sa’min. Maaalala niya kung gaano niya ako sinaktan nang

paulit

-ulit. Nicole please, take care of him.

Ipaliwanag

mo na lang sa kanya lahat.” Pakikiusap ko.

“Wala na ba talagang pag-asa na

magkaayos

kayo? Kasal kayo. Baka may pag-asa pa—”

“H’wag na natin ipilit. Ilang beses ko naman sinubukan Nicole, ilang beses kong

inilaban

. Pero, hindi talaga eh. May mga bagay talaga na hindi pang habang-buhay, may relasyon na naging aral lamang. Sana pagbalik ko,

napapayag

mo na siya na pirmahan ang divorce paper para pare-pareho tayong makapag-umpisa ulit.” Nanubig ang mga mata ko nang makita ko ang mga luha ni Nicole na nagtutuluan na.

“Alam kong mahal mo pa rin siya, pero alam ko rin na sobra ka nang nasaktan. I’m sorry sa mga panahon na nahirapan ka sa kanya ng dahil sa’kin. H-Hindi ko gusto na

magtatapos

kayo ng ganito. P-Pero hindi mo rin deserve na

salohin

ang lahat ng sakit. Sana maging masaya ka sa desisyon mo. H-Hindi ko maipapangako na habang buhay din kami. Dahil baka hindi na kita

mapalitan

sa kanya, pero, aalagaan ko pa rin siya hangga’t ako pa lang ang naaalala niya. P-Pangako.” Humihikbi nitong sabi sa’kin. Nginitian ko ito.

“Salamat… Salamat dahil hindi mo siya iniwan mula noong ma-coma siya hanggang ngayon.”

“So, tama nga ako. Nandito si Steve.”

Pareho kaming natigilan ni Nicole sa nagsalita. Pagtingin ko ay ang babaeng may bilugang tyan ang nakikinig sa’min.

“Trish?”

---

Chapter 25

Happy 4k Dusk (Followers) sa atin mga mahal!! Salamat!

(｡•̀ᴗ-)✧

---

Bardagulan Chapter. :)

---

“Trish?” gulat kong tanong sa babae. “A-Anong ginagawa mo rito?”

“Sinundan ka, and then I heard from you that Steve is here. Okay, let me in then. Kailangan niyang malaman na

magkaka

-anak siya sa’kin.”

“Sandali—” pero nakapasok na ito sa loob. Nagkatinginan kami ni Nicole.

“Hindi ka pa ata basta

makaka

-alis, nand’yan na naman ang problema.” Sabi ni Nicole sa’kin. Napabuntong hininga naman ako at pumasok na sa loob.

Nagtatakang nakatingin sa’min si Steve at sa buntis na babae.

“Who is she baby? Your friend too?” tanong nito kay Nicole habang nakaturo kay Trish. Agad na lumapit si Nicole kay Steve.

“Baby?” nagtatakang sabat ni Trish. Tinignan nito si Nicole bago tumingin sa’kin. Ako naman ay nakakaramdam na ng kaba.

Tangina! Problema talaga ang dala ng babaeng ito.

“Pero hindi naman siya ang asawa mo,” pagtutuloy pa nito.

“Asawa?” nagtatakang tanong ni Steve.

Shit!

“Don’t mind her—”

“Bakit ayaw niyo ipaalam sa kanya?” putol ni Trish sa sasabihin ko. “May amnesia siya?”

“Tumigil ka na. Baka ikaw ang sunod na ma-hospital.” Gigil kong sambit sa kanya.

“Oh my God! May amnesia nga siya?! Kaya nakalimutan niyang ikaw ang asawa niya at hindi ang babaeng ito?” turo nito kay Nicole.

“Stop pointing my girlfriend. Who are you?” seryosong tanong nito kay Trish.

“She’s not your girlfriend. She’s your wife.” turo nito sa’kin kaya gulong-gulo ang reaksyon ni Steve.

“What did she mean?” naguguluhang tanong ni Steve kay Nicole bago tumingin sa’kin. Napayuko na lamang si Nicole at hindi alam kung paano sasabihin.

“Hindi nga ’yan ang girlfriend mo, kasi may asawa ka na—”

“Will you shut the fuck up!” galit kong bulyaw kay Trish dahilan para matigilan ito. “Masyado kang

mapapel

, isa lang naman ang gusto mong mangyari, ang

manira

. Isa kang

anay

!”

“Wait. What’s going on? Pwede bang

ipaliwanag

niyo? Sumasakit ang ulo ko. Ano ba ang totoo?!” inis na sabat ni Steve kaya napatingin ako sa kanya.

Hindi ko rin naman ito maitatago nang matagal. Hindi namin matatakbuhan ito pareho kaya hangga’t nandito pa ako, magaling na ’yong alam na niya.

Huminga ako nang malalim bago nagsalita.

“I’m your wife, that’s the truth. Pero, nakikipag divorce na ako sa’yo bago ka pa mawalan ng alaala.” Titig na titig si Steve sa’kin.

“P-Paanong… Pero… Siya ang girlfriend ko.” Agad nitong hinawakan ang kamay ni Nicole. Napapalunok na lamang ako sa kirot na nararamdaman ko.

“Siya ang girlfriend mo noon bago tayo ma arranged

marriaged

. Then, nag divorce tayo dahil hindi natin gusto ang relasyon natin. Bukod sa sinasaktan mo ko physically and emotionally.” Natigilan ito at nagtataka akong tinitigan. “Then, after four years that time,

nagpropose

ka ulit kasi sabi mo mahal mo na ako. But after two years being married, you cheated on me… AGAIN. With her.” Sabay turo ko kay Trish. Tinignan nito si Trish at ang tyan nito. Halata mo na naguguluhan pa rin ito.

“A-Ako ang ama niyan?” tanong nito kay Trish. Ngumiti naman ito kay Steve at parang proud na proud pang sumagot.

“Yeah baby… We made love behind your wife’s back. We did it everyday in your condo—”

“Kabet ka pa rin. Tinatanong lang niya kung siya ang ama,

nagkuwento

ka na agad kung paano niyo nabuo ’yan? Walang

interesado

sa kalokohan niyong dalawa.” Inis kong sabat dahilan para matigilan siya sa pagsasalita. Napatingin sa’kin si Steve.

Hindi ko alam pero, bumalik yung inis at sakit. Lalo na sa tingin sa’kin ni Steve na napaka inosente. Na para bang wala siyang ginawa na kalokohan noon. Ang sakit na nasasaktan pa rin ako pero siya, nakalimot na. Naiwan na naman akong mag-isa.

“May amnesia siya,

siyempre

kailangan niyang maalala kung paano namin ’to nabuo—”

“Ako nga na asawa hindi maalala, ikaw pa na kabet? Bago niya maalala ang naging

bunga

ng kalokohan, maaalala muna niya ang

niloko

. Bobo ka ba?” inirapan naman ako nito.

“Tss.

Nakipag

divorce ka na ’di ba? Kaya okay lang na hindi ka na niya maalala. Ako? Kailangan niyang maalala dahil

magkaka

-anak kami.”

“Gusto kong ipaalala sa’yo na hindi pa kami totally divorce. So,

anay

ka pa rin kahit may anak kayong dalawa.

Atsaka

, hindi pa nga sigurado na si Steve ang ama niyan.” Napatingin sa kanya si Steve.

“Hey! Sure ako hundred percent na ikaw ang ama, araw-araw ba naman natin gawin ’di ba? Ang dahilan mo pa sa wife mo ay big client ako para makasama mo ako sa condo mo.” Ngumisi ito sa’kin. Naikuyom ko naman ang mga palad ko sa inis.

“Stop it Trish!” bulyaw sa kanya ni Nicole. “Ang lakas ng loob mo, nagagawa mo pa talagang

ikuwento

sa harap ng mismong asawa?”

“Wow huh! Ikaw nga, feel na feel na girlfriend e ex ka lang pala. Makapagsalita ka naman d’yan. If I know, gusto mo lang siyang

bawiin

kay Brianna.”

“Atleast ako minahal, ikaw? Minahal ka ba? Ako kasi hindi patago, ikaw? Sa’kin kasi

nagpropose

, sa’yo ba?” natigilan si Trish pero agad din ngumisi.

“Sa’yo nga nag proposed, ikaw ba

pinakasalan

? Hindi ’di ba?” si Nicole naman ngayon ang natigilan habang maganda ang ngiti ni Trish.

“Tumigil na kayo. Walang kahit sino ang may karapatan sa inyo kay Steve kung hindi ako lang. Dahil sa’kin siya kasal. Naintindihan n’yo?” pareho naman silang natigilan sa aking sinabi.

Si Steve ay nakahawak na sa kanyang ulo habang nakatingin sa’ming tatlo. Maya-maya pa ay bigla na lamang itong sumigaw habang nakahawak sa kanyang ulo.

“AHHH!!!! ANG SAKIT!!!!” paulit-ulit nitong sigaw kaya taranta kaming lumapit sa kanya.

“Nicole, call the doctor now!” sigaw ko kay Nicole na agad namang lumabas ng kwarto.

“Hey… Calm down… You’ll be okay.

Shhh

…” hinawakan ko ito sa kanyang mukha at pilit na pinapakalma. “Calm down… Calm down…”

“Paano siya

kakalma

kung masakit nga?!” sabat ni Trish kaya agad ko itong sinamaan nang tingin.

“Ako hindi pa kalmado sa’yo, tumahimik ka dahil baka mamaya

mapa

-anak ka ng maaga d’yan. Wala akong pakialam sa

opinyon

mong wala namang kwenta!” bulyaw ko rito. Ilang saglit pa ay dumating na si Nicole kasama ang Doctor at mga nurse.

Pinalabas muna kami nito ng kwarto para suriin si Steve.

“Ang ingay niyo kasi!” sabi na naman ni Trish.

“Kapag hindi ka talaga nanahimik, uuwi ka sa inyo na wala ng laman ang tyan mo. Ikaw ’tong tanga na

nagpasabog

sa loob. Gago ka ba?!

Epal

ka kasi masyado!” gigil na gigil kong sabi habang awat-awat ako ni Nicole sa braso ko.

“Tama na okay? Lahat tayo may kasalanan dito dahil sa harapan niya tayo nag-

aaway

.” Awat sa’min ni Nicole.

“

Ilayo

mo ’yan sa’kin baka hindi ko matantya ’yan,” sagot ko kay Nicole bago sila talikuran.

Umalis ako ng hospital na ’yon dahil sa inis. Wala naman akong problema kay Nicole dahil kahit anong desisyon ko ay naiintindihan niya. Hindi naman niya kinukuha pabalik si Steve, gusto pa nga niya na maayos ang marriage namin. Pero, ayoko na. Suko na ’ko.

Kung tatanggapin man ulit ni Nicole si Steve, at kung mahal pa rin siya ni Steve, magiging masaya ako sa kanila. Alam kong hindi magagawa sa kanya ni Steve ang ginawa nito sa’kin dahil siya ang dahilan noon kung bakit ito nasira. Kaya siya lang rin makakabuo rito. Pero kung kay Trish? ’Wag na lang sana bumalik ang alaala niya. Tss.

---

Try ko ulit mag UD mamayang gabi, pero hindi pa sure huh. ’Wag niyo ko madaliin. Jusme kayo! Yakapin ko

kayo

sa leeg kasabay ni Trish!

Chapter 26

Pila ng marurupok. Oh walang

magtutulakan

!

---

Kinabukasan ay bumalik ako sa hospital para kausapin si Steve kung may naaalala ba ito kahit konti. Gustong-gusto kong banggitin ang divorce paper kaya lang, baka mapaano na naman siya kaya dadahan-dahanin ko na lang muna siya.

Napatigil ako sa akmang pagbubukas ng pinto ng kwarto ni Steve dahil sa malakas na tunog na parang sinampal. Kasunod nito ang malakas na boses ng kanyang ina. Napahawak ako nang mahigpit sa door knob.

“Nagising na ang kapatid mo tsaka ka pa nagpakita?! Anong klase kang kapatid?!

Naturingan

ka pa man din na Doctor! Ikaw dapat ang

naggagamot

sa kapatid mo! Ikaw dapat ang nag-

aalaga

sa kanya at hindi ang ibang tao!” malakas nitong sabi sa kausap na nakuha ko naman agad kung sino.

“Saan ka ba galing?! Mas

importante

ba ’yan sa buhay ng kapatid mo?! Asher! Kung babae lang din ’yan ay tigilan mo na! Kita mo ang nangyari sa kapatid mo?! Dahil din sa babae! Sa asawa niya na nakikipag divorce!”

Mas napahigpit ang pagkakahawak ko sa door knob dahil sa narinig. Pumasok din sa isip ko ang kaibigan ko. Paano kung may something sa kanila ni A? Paano ang kaibigan ko?

“Mom, kasalanan naman lahat ’yon ni Steve. Ilang beses niyang niloko si Brianna. Ano sa tingin niyo ang gagawin niya? Alangan namang

konsintihin

pa niya ang

pambababae

niyan!” sagot ni Asher.

“Anong

nambabae

?! Paano kayo

nakakasiguro

?”

“Matagal ko ng alam Mommy. Maraming beses na niya ginawa ’yan sa harap mismo ni Brianna!”

“Matagal na? Paano kung nagbago na pala ’yang kapatid mo?”

Hanggang ngayon hindi pa rin ito naniniwala.

“Nagbago? Never naman ’yan nagbago Mommy,”

“Asher! Tigilan mo ang kapatid mo sa mga

bintang

niyo!”

Naiinis na ako sa Mommy nila. Tapos bigla na naman sumulpot si Trish sa tabi ko.

“Anong ginagawa mo d’yan?” tanong nito. Napatingin ako rito ng ilang segundo bago ito hinawakan sa pala-pulsuhan.

“Para naman may

pakinabang

ka,

halika

.

Matibay

na ebidensya ka,” sabi ko rito sabay hila pa loob.

“Wait—” pero natigilan ito sa bumungad sa loob ng kwarto.

Nakasandal si Steve sa headboard ng hospital bed habang nasa tabi nito si Nicole at nakayuko pero agad tumunghay sa pagpasok namin. Magkaharapan si Asher at ang kanyang Mommy.

“What are you doing here?” matigas na tanong sa’kin ng Mommy nila.

“Hindi po kayo naniniwala na

nagloko

ang anak niyo ’di ba? Kaya

nagdala

po ako ng malaking ebidensya.” Hinila ko si Trish para mas makita nila ito. “Siya. Siya ang babaeng

ikinakama

ng anak niyo habang mag-asawa kami. Ayan!

Nagbunga

pa nga e. May ebidensya pa ba kayo na dapat makita?”

Laglag panga si Asher at ang Mommy niya na nakatingin kay Trish at sa tyan nito. Titig na titig naman si Steve sa galit kong mukha.

“What the… Is it true Steven?” tanong ng Mommy nito.

“May amnesia po ang anak niyo, paano niya kayo

masasagot

?” tanong ko. “Ang unfair na naman, dahil siya

nakalimot

sa kanyang kasalanan, habang ako

pinagdudusahan

pa rin.” Seryoso kong sabi habang nakatingin ng diretso sa mata ni Steve. Nakipagtitigan naman ito sa’kin.

“H-Hi po!” kinakabahang sabi naman nitong si Trish.

“Proud ka talaga huh! Tss.” sabay irap ko rito.

“Can you guys leave us alone?” tanong ni Steve sa Mommy niya at sa Kuya niya.

“Tayong dalawa?” tanong agad ni Trish kaya napataas ang kilay ko pero agad din natigilan sa sagot ni Steve.

“No, not you. My wife. Leave us alone. All of you.” Matigas na utos nito sa mga ito.

Wala namang nagawa ang mga ito kung hindi ang sumunod. Rinig ko pa ang pagmamaktol ni Trish pero hinila na ito ni Nicole sa kanyang siko para isama sa labas.

“Labas daw. Hindi naman ikaw ang asawa.” Sabi pa ni Nicole rito habang hinihila ito palabas.

Habol lamang ang tingin ko sa kanilang lahat, ngumiti pa sa’kin si Asher bago ito tuluyang lumabas. Pagbalik nang tingin ko kay Steve ay seryosong seryoso itong nakatingin sa’kin.

“Are you that close to my brother?” malamig nitong tanong bigla na ipinagtaka ko.

“Huh?”

“Tss.” Padabog itong sumandal sa kanyang unan. Naguguluhan ko naman siyang tinignan na salubong na ang kilay ngayon. “Sit here, mahirap mag-usap na malayo ka.” Utos pa nito.

Kinakabahan naman akong lumapit sa gawi nito at naupo sa gilid ng kama. Napabuntong hininga pa ako pagkaupo ko habang nakatalikod sa gawi niya.

Bakit ba ako kinakabahan? Tss.

“Can you atleast face me?” tumikhim naman ako bago bahagyang humarap sa kanya. “Can I ask you, why do you want to divorce me?”

“Hindi pa ba sapat na dahilan ang dinala ko kanina? Babaeng malaki ang tyan na gawa mo?” ang kaninang kaba at ilang na nararamdaman ko sa kanya ay napalitan na naman ng inis. Bumabalik ang galit ko kapag bumabalik ang kanyang ginawa.

“Hindi pa sigurado na ako ang ama Brianna,” naninibago ako sa pagtawag niya sa’kin.

Ang tagal na rin nang tawagin niya ako sa pangalan ko. Ang tagal na rin noong mag-usap kami na ganito siya kahinahon.

“Paanong hindi ikaw? Araw-araw mo siyang kasama. Dalawang beses ko pa kayo nahuli sa mismong condo mo.”

“Fine.” Bumuntong hininga ito. “

Ipapa

DNA test ko na lamang para sigurado.”

“Bakit pa? Wala naman na rin akong pakialam kung ikaw talaga ang ama.”

“What?” nagtataka nitong tanong. Ako naman ngayon ang napabuntong hininga.

“Matagal na tayong tapos Steve. Nang araw na maaksidente ka ay ang araw na inabot ko sa’yo ang divorce paper. Pero noong araw na nahuli ko kayong dalawa, tinapos ko na ang sa atin.”

Napayuko ito sa kanyang mga kamay na nakapatong sa kanyang tyan.

“

Pirma

ko na lang ba talaga ang hinihintay mo?” tanong nito.

“Oo,”

“Mahihintay mo ba na bumalik muna ang alaala ko?” tanong nito. “Ayokong pagsisihan ang magiging desisyon ko. Ngayong hindi ko pa naaalala ang lahat, hindi ko na gusto ang divorce. Baka ’yon din ang gusto ng sarili ko bago mawala ang alaala ko.” Napatitig ako sa kanya dahil sa narinig.

“Nand’yan si Nicole, Steve. Siya naman talaga ang totoo mong mahal. Siya naman talaga ang nauna—”

“Pero bakit hindi ko nararamdaman sa kanya ang nararamdaman ko kapag nand’yan ka?”

Natigilan ako at napatitig sa kanya dahil sa kanyang sinabi. Bigla rin bumilis ang tibok ng puso ko.

“A-Anong ibig mong s-sabihin?”

“Naaalala ko siya, pero, nagtataka ako kung bakit mas kinakabahan ako kapag nand’yan ka. Bakit mas gusto ko na ikaw ang nandito sa tabi ko kesa sa kanya? Bakit Brianna? Nang marinig ko sa’yo na sinaktan at niloko kita, nasaktan ako. Gusto kong patayin ang sarili ko na sinaktan ka. I’m sorry.”

Steve…

“Confuse ka lang ngayon, dahil wala kang maalala. Pero hindi

mabubura

ng kahit ilang million mong sorry ang damaged na ginawa mo sa pagkatao ko. Just… Just set me free Steve. Okay na ako roon. After that, never na tayo magkikita ulit. Malaya ka na kung sino sa kanila ang gusto mong makasama. Sana rin, kung ikaw talaga ang ama ng

dinadala

ni Trish,

magpaka

-ama ka sa kanya. Wala siyang kasalanan.”

“Paano kung wala sa kanila ang gusto kong makasama?” seryosong tanong nito habang nakatitig sa mga mata ko. Hindi ako nakasagot.

---

Chapter 27

Soundtrip

tayo habang nagbabasa. Play niyo multimedia sa taas.

🙂

---

Matapos ng usapan namin na ’yon ni Steve ay hindi na ako muli pa bumalik sa hospital. Araw-araw tumatawag si Nicole pero hindi ko sinasagot. Ayoko muna makita o makausap muli si Steve. Pakiramdam ko unti-unti nang bumabalik ang alaala nito.

Napabuntong hininga ako habang naglalakad-lakad sa loob ng bahay. Ang lungkot na ng bahay na ito. Mag-isa na lamang ako ngayon. Ang sakit. Palagay ko kailangan ko muna iwan ang bahay na ito habang hindi pa ako okay. Dahil masakit pa rin na wala na sila, na naiwan na akong nag-iisa rito sa bahay namin.

Dala ang aking maleta ay lumabas ako ng bahay matapos kong i-lock ang lahat ng pinto. Pinauwi ko na rin si Manang Aira sa kanyang pamilya. She deserves a rest.

“S-Steve…” sambit ko paglabas ng aming bahay.

Nakasandal ito sa kulay itim na kotse habang nasa magkabilang bulsa ang kanyang mga kamay. Naka Ray-Ban din ito na itim kaya hindi ko makita ang kanyang mata na nakatingin na sa’kin.

Tumayo ito nang tuwid at bahagyang lumapit sa’kin. Mukhang maayos na maayos na siya. Naka long sleeve polo ito na puti at black pants. Bagong gupit na clean cut ang magkabilang gilid pero medyo mahaba pa rin ang bangs.

“A-Anong ginagawa mo rito?”

Nakalabas na pala siya ng hospital, baka kaya tumatawag si Nicole sa’kin noong nakaraan.

Tinignan nito ang hawak kong maleta bago tinignan muli ako sa mukha.

“A-Aalis ka na? Hindi pa tayo nag-

uusap

,” tanong nito sa’kin.

“Nag-usap na tayo sa hospital ’di ba? Alam mo naman ang gusto kong mangyari,” sagot ko.

“Pero hindi ’yon ang gusto kong mangyari. Bumalik na lahat Brianna, lahat-lahat ay naalala ko na. Sorry… Araw-araw akong

magso

-sorry sa

katangahang

nagawa ko. Please, kahit hindi mo ko patawarin agad. ’Wag ka lang umalis.” Pakikiusap nito sabay hawak sa dalawa kong kamay.

“Steve, hindi gano’n

kadali

na tanggapin lahat—”

“Hindi kita

minamadali

. Kahit gaano katagal maghihintay ako.

Papatunayan

ko na sobrang pinagsisisihan ko ang lahat. Brianna, hindi ko kayang bitiwan ka. Magalit ka na, pero hindi kita susukuan.”

“Kahit naman pagsisihan mo, hindi na mawawala ’yong sugat Steve.

Patong

patong

na sugat na kasi ang ginawa mo. Hindi pa magaling, dinagdagan mo ulit. Madaling

magbigay

ng tawad, pero yung tiwala?

Napakahirap

na. Nasira na.” seryoso kong sabi. Inalis nito ang kanyang shades at isinabit sa kanyang dibdib.

Lumuhod ito sa harapan ko habang hindi binibitiwan ang aking mga kamay. Nanlaki naman ang aking mga mata sa gulat.

“Brianna please…

Pagtatrabahuhan

ko lahat,

paghihirapan

ko lahat. Ibabalik ko ang tiwala na nawala, gagawin ko lahat. Pero, paano ko

ipapakita

sa’yo lahat ng ’yon kung aalis ka? H’wag kang umalis, ayusin natin ’to please…” nabasag ang boses nito. Nakatingala ito sa’kin habang nagsasalita kaya kitang-kita ko ang mga namumuong luha sa gilid ng mga mata nito.

“Tumayo ka Steve ano ba?! Baka may

makakita

!” pilit ko itong hinhila patayo pero umiiling ito nang paulit-ulit.

“Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. Ikaw lang ang mahalaga Brianna. P-Please… H’wag kang umalis, hayaan mong pagbayaran ko araw-araw ang ginawa ko. Don’t leave me please…” tuluyan nang pumatak ang mga luha nito.

Agad naman akong tumingin sa ibang direksyon dahil nakakaramdam ako ng awa rito. Pero pilit kong nilalabanan. Ayokong pagsisihan sa huli ang magiging desisyon ko.

“Tumayo ka na d’yan. Hindi pa ako aalis ng bansa, aalis lang ako ng bahay na ito dahil hindi ko pa kaya.

Kamamatay

lang ni Daddy, mag-isa na lang ako kaya kay A muna ako.” Gulat na gulat ito sa narinig at dahan-dahang tumayo habang nakatitig sa’kin.

“W-Wala na si D-Dad?” tanong nito. Wala nga pala siyang naaalala no’ng mamatay si Daddy. Hindi rin siguro nabanggit ni Nicole.

“Noong araw na nagising ka, ang araw ng pagkawala niya. Sa mismong birthday ko Steve,” naluluha kong sambit. Agad ako nitong niyakap.

“I’m sorry… S-Sorry dahil wala ako sa tabi mo ng mga panahon na kailangan mo ng

karamay

. Sorry… Sorry kasi dumagdag pa ako sa mga

nagpapasakit

sa’yo. I’m sorry…” Marubdob nitong pagkakasabi habang nakayakap sa’kin. Napapikit naman ako at dinama ang paghingi nito ng tawad.

Ramdam ko ang sinseridad nito sa paghingi ng tawad. Kaya ko naman siyang patawarin kung gugustuhin ko, pero hindi pa ako handa ibigay ulit ang tiwala ko. Hindi ko pa kaya ulit ipaubaya ulit ang sarili ko sa kanya.

Marahan ko itong itinulak palayo sa’kin. Ngumiti ako ng malungkot rito habang nagtataka niya akong tinitignan.

“What you’ve done is not a joke. My feeling is not a joke. Let me heal myself, give me time for myself Steve.”

“Let me h-heal you, let me heal the wound I caused to you. P-Please… Let’s try to fix this t-together,” tuluyan nang tumulo ang luha ko sa pakikiusap nito habang umiiyak.

“Hayaan mo

munang

buo-in ko ang sarili ko na hindi ka kasama. Dahil hindi pa ako handa na

ipagkatiwala

ulit sa’yo ang sarili ko. Kung talagang tayo pa rin, kahit gaano katagal,

magtatagpo

tayo. Pero sa ngayon, ’wag muna natin ipilit dahil masyado pang

sariwa

ang lahat. Mahal mo naman ako ’di ba? Ako pa rin naman ’di ba?”

“Of course!” mabilis nitong sagot, “ikaw lang Love. Nagkamali ako oo, pero, ikaw pa rin ang

tahanan

ko.” Hinawakan nito ang pisngi ko.

“Kung mahal mo talaga ako, hahayaan mo akong mahalin ko ang sarili ko. Hahayaan mo akong maghilom kahit wala sa tabi mo. Salamat kung maiintindihan mo ko at maghihintay ka, pero naiintindihan ko rin kung hindi mo na kayang maghintay. Gusto kong magpahinga sa lahat Steve. Kasama ang magpahinga na mahalin ka.”

Sunod-sunod ang pagtulo ng luha nito habang dahan-dahan tumatango. Hinawakan muli nito ang mga kamay ko at marahan na hinalikan. Hinawakan muli nito ang aking pisngi at marahan na inilapit ang kanyang mukha sa’kin. Hinalikan nito ang aking noo.

“M-Masakit,” umiiyak nitong sabi habang hinahaplos ang pisngi ko, “pero alam kong kulang pa ito kumpara sa nagawa ko sa’yo. M-Masakit, pero alam kong ito ang kailangan mo. I’ll set you free for now. Maghihintay ako, sana pwede pa pagbalik mo. Mahal na mahal na mahal kita Love, I’m sorry… Sorry sa lahat.

Padadala

ko na lang sa’yo ang divorce paper na hinihiling mo.” Kinagat nito ang ibabang labi para pigilan ang hikbi sabay tingin sa langit.

Nasasaktan din ako dahil alam kong mahal ko pa rin naman siya. Pero gusto ko munang piliin ang sarili ko ngayon. Gusto kong bigyan halaga ang sarili ko ngayon.

Tumingin muli ito sa’kin at bumuntong hininga. “Be happy away from me. But, please don’t forget me. Hmmm? Heal, love yourself, and take care. I love you, I love you, I love you… L-Love…” tuluyan nang tumulo ang luha ko nang yakapin ako muli nito nang mahigpit. Niyakap ko rin ito pabalik.

Kinuha nito ang maleta ko at siya na mismo ang naglagay sa loob ng compartment ng kotse ko. Pinunasan niya ang kanyang mukha at isinuot muli ang kanyang salamin. Tumayo ito na medyo malayo sa’kin at kumaway habang nakangiti.

“Ingat ka ha? Drive safely, bye.” Sabi nito at sumakay na agad sa kotse niya. Dahil hindi tinted ang harapan ng kotse na dala niya ay kita ko pa rin siya. Ngumiti muli ito sa’kin pero hindi pa rin umaalis.

Pumasok ako sa loob ng kotse ko at tinignan siya sa side mirror ko. Naabutan ko pa itong nagpupunas ng kanyang mukha bago sumubsob sa manibela.

Bumusina lamang ako ng tatlong beses bago ko siya tuluyang iwan doon.

Ang sakit. Pero alam kong huhupa rin. Alam kong naiintindihan niya na para sa’min din ’tong dalawa. Para mas maintindihan niya ang kahalagahan namin sa isa’t-isa. Para mas matuto siya, at para naman maghilom ako sanhi ng sugat na ginawa niya.

I love you, I always will. But the only choice I have is to let you go.

---

Pila ng mga

sawi

at luhaan. HAHAHAH

Chapter 28

“Anong nangyari?” tanong sa’kin ni A habang nakatambay ako sa terrace ng bahay niya sa Isla Haven.

“Kelan alis natin?” tanong ko habang nakatingin sa dagat.

“Gusto mo na ba? Bakit bigla atang gusto mo nang umalis?

Nagkausap

na kayo?“

“Yeah… He set me free… I let him go,”

“Okay ka pa?” tumingin ako sa kanya bago ngumiti ng malungkot.

“Kelan ba ako naging okay A? Hindi pa naman ako nagiging okay. Masakit syempre, mahal ko pa e. Pero ano magagawa ko? Wala. Pagod na kasi ako, gusto ko naman maging masaya. Tama naman ginawa ko ’di ba? Pinili ko ang sarili ko para maging masaya.”

“Of course, isa na ’yan sa pinaka matapang na desisyon na nagawa mo B. Na kahit masakit ay nagawa mo pa rin bitiwan. Tama lang ’yon, piliin mo rin ang sarili mo, kailangan mo ’yan. Kailangan mo ’yan para mag move forward pagkatapos ng lahat ng

delubyo

na dinanas mo.“ Niyakap ako nito mula sa likod habang nakatanaw kami sa papalubog na araw.

“

Maiba

tayo,“ may bigla akong naalala.

“Hmmm?”

“

Magkasabay

kayo umuwi ni Asher. Kayo na ba?“ ramdam kong natigilan ito.

Lumayo ito sa’kin at sumandal sa railings ng terrace patalikod sa dagat.

“Saan nanggaling ’yon Brianna Czes?” taas kilay nitong tanong sa’kin.

“Baka sa bulsa ko!

Silipin

mo!

Silipin

mo!“ sarkastiko kong sabi rito bago pabiro na inirapan. Tinawanan pa ako ng walangya.

“Gaga! Wala kang bulsa, walang bulsa ang pajama mo!” natatawa nitong sabi.

“H’wag ako A!

Maglilihim

ka talaga sa’kin? Gano’n?“

“Ano ba gusto mong malaman? E wala naman talagang kahit ano sa’min nung abo na ’yon,” umismid pa ito. Tinaasan ko ito ng kilay.

“Sigurado ka? Sige, siya na lang tatanongin ko.” Akmang tatalikod na ako nang hawakan nito ang siko ko. Patago naman akong napangiti.

Sasabihin din pala. Tss.

“Gusto mong malaman ang totoo?” tanong nito kaya tumango ako. “Walang kami B, dahil hindi nag work out.”

“Hindi nag work? What do you mean?

Nanligaw

siya?“ humarap muli kami pareho sa dagat.

“Siguro? Hindi ko sure e, pero parang we understand each other that time. Pero… Wala e, hindi ko kaya ang

kalaban

.“ Seryosong sabi nito sabay tingin sa’kin at ngumiti.

“

Kalaban

? M-May iba siya bukod sa’yo?“ nagtataka kong tanong dahil hindi ko maintindihan.

“Hindi naman masasabi na iba, dahil hindi naman niya alam. ’Wag na natin pag-usapan, basta hindi nag work. ’Yon na ’yon!”

“Ang gulo mo! Pero minahal mo?” tinitigan ako nito nang matagal na ipinagtaka ko.

“Oo, pero, masakit pala kapag ang mahal mo, may ibang mahal ’no? Ang hirap makipag

kompitensya

sa hindi naman talaga

kalaban

.“ Ngumiti pa ito sa’kin pero kita sa mga mata nito na nasasaktan pa rin siya.

Nakaramdam ako ng kakaiba sa mga sinasabi niya. Pero sana… Sana mali ako…

“A…” sambit ko kaya tumaas ang dalawang kilay nito. “A-Ako ba? A-Ako ba ang…

Kakompitensya

mo na h-hindi

kalaban

?“ kinakabahan kong tanong sa kaibigan. Ngumiti na naman ito.

Bakit nasasaktan ako sa tuwing

ngumingiti

ito?

“Sinabi ko naman sa’yo ’di ba? Ikaw laban sa lahat, ikaw pa rin ang pipiliin ko. ’Wag mo na isipin ’yon B. ’Wag na ’wag mong

sisisihin

ang sarili mo, wala kang kinalaman do’n. Okay?“

Lagi na lamang ako ang iniisip niya, kahit nasasaktan na siya ng dahil sa’kin wala siyang pakialam. Ngayon, ako pa rin ang pinili niya kahit na nasasaktan siya.

“I’m s-sorry…” naiiyak kong sabi rito.

“Hey! Stop saying sorry. Wala kang kasalanan. Ano ka ba?!” napayuko ako.

“Wala nga ba?” tanong ko rito pero hindi ito nakasagot. “Dahil na naman sa’kin A. Lagi na lamang akong

hadlang

sa’yo-“

“Stop B! Ano bang sinasabi mo?! Never kang naging

hadlang

sa’kin. Stop that. Lalaki lang ’yon, hindi ko

ikamamatay

’yon. Okay? Hindi ko rin pinipilit ang sarili ko sa ayaw sa’kin. Hello? There’s so many fish in the sea! Tss. Forget it, will you?“

I wish, I’m brave as her.

“Okay ka na ba?” tanong ko.

“Oo naman!

Nagpahangin

lang ako-“

“Sa New York?! Seriously?!” hindi makapaniwalang tanong ko rito.

“Yeah. Mas gusto ko hangin doon, hindi toxic. You know! Char! ’Wag kang ano d’yan! Ikaw nga doon gusto mag move on!

Sosyal

ng

pagmomove

on girl!“ maarti nitong sabi.

“Wow! Nahiya naman yung

pagpapahangin

mo ’di ba? Imported air pa ang gusto!“ sagot ko.

Sabay kaming natawa dahil sa usapan naming dalawa. Ang tagal ko na rin hindi tumatawa ng ganito. Kaibigan ko lang pala ang kailangan para maibalik ang mga ngiti ko. Minsan, hindi natin kailangan ng lalaking kukumpleto sa pagkababae natin. Isang kaibigan na makakaintindi sa’yo ay sapat na.

Sobrang thankful ako dahil hindi niya hinayaan na masira kaming dalawa ng dahil lamang sa lalaki. She really respect our friendships, so do I.

Pero alam ko, kahit ano pa ang sabihin niya, ramdam kong nasasaktan pa rin siya. Magaling lang talaga siyang magtago ng nararamdaman. That’s Amirah Azielle Tianson.

Habang kumakain kami ay panay pa rin ang kwentuhan namin.

“So, anong plano mo? Hindi ka na ba

magpapakita

hanggang sa makaalis tayo?“ tanong sa’kin ni A.

“Hindi na siguro, baka lalo lamang siyang mahirapan na pakawalan ako. Okay na ’yong huling

pagpapaalam

namin sa

isa’t

-isa.“

“B…”

“Hmmm?” nagtataka ko itong tinignan dahil sa seryosong tawag nito sa’kin.

“What if…”

“Ano?”

“What if… Anak nga ni Steve ang

pinagbubuntis

ni Trish na ’yon?

Aasa

ka pa ba sa pangako ni Steve sa

pagbabalik

mo?“ tanong nito na ikinatigil ko.

Ilang segundo pa akong napaisip sa tanong na iyon.

Paano nga ba?

Bumuntong hininga ako at ngumiti.

“

Siyempre

hindi na. Hindi ko

ipagkakait

sa bata ang magkaroon ng

kompletong

pamilya.“

“Kahit hindi mahal ni Steve ang babae?”

“Minahal niya ’yon. Kita mo naman pagaalala niya noong

sinugod

natin sila ’di ba? Mas

inalala

niya ’yon kesa sa’kin. Tsaka, hindi naman sila

tatagal

, at hindi siya

magsisinungaling

sa’kin kung hindi niya ’yon minahal. Siguro,

nagiguilty

lang siya dahil alam niyang mali. Pero, sigurado naman akong minahal niya ’yon.“ Seryoso kong sabi sa kausap.

“So,

ipapaubaya

mo sa babaeng ’yon si Steve kahit ikaw ang mahal niya? Ang MAS mahal niya?“

“Oo,

matututuhan

niya rin mahalin pa ’yon. Doon din naman kami nag-umpisa. Ginawa niya ’yan kaya

panindigan

niya, ’wag na niyang dagdagan pa ang kasalanan niya. Hindi rin naman kasalanan ng bata yung ginawa nila. Biktima lang din siya.“

Tinitigan ako nito ng ilang segundo bago ngumiti ng matamis sa’kin at parang proud na proud.

“You know what, you really matured now. You build your own characteristic in a good way. I’m proud of you, as always. Magandang umpisa ’yan para sa’yo. Keep going B, I’m always at your back. We will grow old together, my sister, my love, my companion… My best friend.”

Tumayo ito, lumapit sa’kin at niyakap ako nang mahigpit.

“Naging ganito ako dahil siguro sa sakit na dinanas ko sa buhay. Sobrang daming nangyari sa buhay ko na

ikinasira

ko,

natuto

na ako.

Natutuhan

ko rin

pahalagahan

ang sarili ko. And thanks to you A, you never leaved me. And yes, we were grow old together. Ayaw nila sa’tin? Kawalan na nila ’yon, basta tayong dalawa, hindi

masisira

.“ Sabi ko habang nakayakap sa kaibigan.

“True! Tayong

magaganda

hindi dapat

naghahabol

, tayo ang

hinahabol

! Sayang lahi friend!“

“Sira ulo!” natatawa kong sabi, tumawa rin naman ito.

“I see your monster, I see your pain

Tell me your problem, I chase them away

I’ll be your lighthouse I’ll make it okay

So tell me your problem I’ll stand up so

brave

And chase them all the way~“

Kanta nito kaya napapikit ako at dinama ang lyrics nito.

Hindi ko alam kung saan na ako pupulutin kung lahat ng problema ko ay hinarap kong mag-isa. Kaya, sobrang swerte ko having Amirah in my life. Hindi ko kailangan ng maraming kaibigan kung hindi naman totoo, masaya na ako sa isa pero solid.

---

Chapter 29

When you fall in love, you will never think if it’s right or good for you. The only matter is, you love each other or you love him or her. But, when your getting older, you’ll realize that, loving someone is not enough for making them stay. Loving them is not enough to choose you and only you till the end. And the only revenge you can do is, let them see how happy you are after they’re gone, let them see what they’re lost. And move forward, live without regrets.

Mabilis lang ang panahon, gano’n din ang buhay ng tao. Kaya, hangga’t may panahon pa, maging masaya ka, piliin palagi ang maging masaya. Hindi pwedeng sa iisang tao lamang iikot ang ’yong mundo. Explore, and find your true happiness.

And I finally found mine. After five years, I perfectly fine and happy with my best friend. Five years na kami rito sa New York na walang balita o communication sa pinas kung hindi kay Luke lamang. Ang pinag-iwanan namin ng aming company.

Noong una, madalas pa rin akong malungkot. Pero, naisip ko na, kailangan ko rin tulungan ang sarili ko para makapag simula ulit. One year lang kami pahinga ni Amirah bago nagsimula na muli mag-trabaho sa company kung saan kami natuto at nagsimula.

Five years na, pero ni minsan hindi ko inalam ang nangyayari sa kanya sa pinas. Sabi naman niya, maghihintay siya kahit gaano katagal. Pero, sabi nga ni A, ’wag ako umasa sa pangako ni Steve dahil tulad noon, baka mauwi lamang din sa sorry ang lahat. Kaya hindi ko na rin inisip pa at namuhay kaming dalawa rito na puro trabaho ang iniisip. Madalas din kami magbakasyon sa iba’t-ibang bansa. At masasabi kong, sa loob ng five years na kami lamang ang magkasama ng kaibigan ko, sobrang saya ko. Saya na ni minsan ay hindi ko naramdaman sa buong buhay ko.

“Merry Christmas!” Sabay-sabay naming bati ng mga ka-trabaho namin sa company.

May naganap kasing Christmas party sa company. May exchange gift at kung anu-ano pa. After no’n ay inuman naman sa isang bar.

“B, look. Ang

gwapings

!” bulong sa’kin ni A. Magkatabi kasi kami sa sofa habang umiinom. Tinignan ko naman ang tinuturo nito.

“

Kaloka

ka! Nakatalikod pa ’yan pero na-gwapuhan ka na?!”

“Syempre! Malinaw mata ko sa mga gwapo girl, wait mong lumingon.”

Naghintay nga kaming dalawa na lumingon ang lalaki. Nakapabilog ang mga ito sa isang mesa habang nag-uusap, may hawak na baso ng alak sa kaliwang kamay. Napansin ng isa sa kanila ang tingin namin ni A kaya itinuro kami sa mga kasama nito.

“Tangina A. Nakakahiya!” tatalikod na sana ako pero pinigilan ako ni A.

“Hindi ’yan! Ayan na!

Lilingon

na!”

Paglingon ng lalaki ay nagkatinginan kami ni A bago tinignan muli ang lalaki. Unti-unti naman nabura ang magandang ngiti ng lalaki at napalitan ng gulat.

“Kaya pala gwapo kahit nakatalikod eh! Pisti!” kinikilig na sabi ni A sa tabi ko. Ako naman ay gulat pa rin na nakikipag titigan sa lalaki.

Nandito rin pala siya?

“Ay! Iba rin! Nag-

uusap

sa tingin… Girl! ’Wag mo

hubaran

sa isip! Hindi pa ako ready makita ang katawan niya! Jusko!” napatingin naman ako sa kaibigan ko.

“Gago!” tinawanan pa ako nito.

Maya-maya pa ay parang nagpaalam ang lalaki sa mga kasamahan nito. Parang kinakantyawan pa ito ng mga ito dahil napapailing ito habang tumatawa.

Matapos no’n ay naglakad ito palapit sa gawi namin. Kinabahan naman ako sa hindi malamang kadahilanan.

“Jusko! Buti may garter suot kong panty!” impit na kilig na sambit ni A.

“Hoy! Kumalma ka nga!” saway ko rito.

“Hey! Long time no see, can I join?” tanong nito sa’min.

“Sure!” mabilis na sagot ni A. Tumayo ito at lumipat sa isahang couch. “Sit beside her,” turo ni A sa tabi ko kaya gano’n nga ang ginawa ng lalaki. Pinanlalakihan ko naman ng mata si A pero ngumiti lang ito.

Mabuti na lamang at ang ilan naming ka-trabaho ay nasa dance floor.

Umusog naman ako nang bahagya para hindi kami magkadikit nito. Sa tagal naming hindi nagkikita ulit ay parang nakaramdam ako ng hiya at ilang.

“Thank you,” sambit nito pagkaupo a tabi ko. “Merry Christmas to both of you,” bati pa nito.

“Merry Christmas din sa’yo Mr. Osman!” nakangiting bati ni A rito. Ako ang nahihiya para kay A. Halatang-halata kasi na kinikilig ito.

“Just Adriel, masyadong

pormal

.” Natatawang sagot nito.

“Sure!” sagot naman ni Amirah. Hindi ko alam kung paano makikisali sa usapan nila.

“How are you? It’s been, five years? I guess?” biglang tanong nito sa’kin.

“Yeah, five years. I’m fine,”

“How fine? Perfectly fine?”

“Yeah…” maikli kong sagot.

“Ay! Wait! Maiwan ko muna kayo, tawag ako nina Engineer sa dance floor,” pagpapaalam ni A.

“Ha? Hindi naman ah—”

“Tawag ako girl! D’yan ka muna! ” sabi nito at tumayo. “Adriel, ikaw na bahala sa kaibigan ko. Balikan ko siya later. Okay?” bilin nito.

“Yeah, sure!” sagot naman sa kanya ni Adriel kaya umalis na ito at iniwan kaming dalawa.

Tss. Mga

galawan

mo talaga A! Halatang-halata!

“Bakit nga pala nandito ka? I mean, matagal ka na rito?” tanong ko para mawala awkward moment.

“Mag one month pa lang, may business lang na inaasikaso. Ikaw? Kayo?”

“Five years na kami rito,” natigilan ito sa pag-inom sa baso niya.

“So,

tinunay

mo pala talaga ang pag-alis. Ang tagal na rin pala no’ng huli tayong nagkita. Sobrang broken ka pa no’n sa mga sunod-sunod na nangyari sa’yo. And seeing you now, masasabi kong masaya ka na. Finally!” ngumiti ito kaya ngumiti rin ako.

“Yeah!

Nakatulong

din yung wala kaming balita sa

pinas

sa loob ng five years

maliban

sa company namin doon. And I’m happy to myself now.”

“Good for you. Pero may plano pa naman kayo umuwi ’di ba?”

“Yeah, sa isang araw na actually. Dahil may a-

attendan

kaming party for business world. You know…” natatawa kong sabi.

“Oh yeah. I’m invited there too. Magkikita pa rin pala tayo sa

pinas

.”

“Yeah…”

Alam ko rin na anytime pwede kong makita roon si Steve. Handa naman na ako kung sakaling magkita na kami. Pero ang bumalik muli sa kanya? Yun ang hindi ko sigurado.

“Can I ask you something?”

“Yeah, sure!” sumandal ako sa couch at siya naman ay bahagyang humarap sa’kin.

“Are you in a relationship right now?” seryosong tanong nito.

Napatitig pa ako sa kanya ng ilang segundo. Siya naman ay hindi nag-aalis nang tingin.

“No. I never get into a relationship for five years now. Why?”

Ngumiti naman ito habang nakatitig sa’kin. Ang kaliwang kamay nito ay nilalaro ang baso ng alak.

“Good to hear that. Looking forward to see you again, Czes. I’m always waiting to see the new you. The healed Czes. I’m glad you’re okay now.” Nakangiti nitong sabi na ipinagtaka ko. Tumayo ito at tinalikuran na ako, bumalik na ito sa kanyang mga kasama. Humarap pa ito muli sa’kin at ngumiti.

---

Chapter 30

“Hmmm… Amoy polluted!” sabi ni A pagsanghap niya ng hangin. Natawa naman ako sa sinabi nito.

“Hoy! Gagi! Daming tao.” Saway ko.

Kalalabas lamang namin ng Airport at naghihintay na lamang sa sundo namin.

“Totoo naman girl! Jusko ka!” sagot nito. “Tagal naman ni Luke, baka

nakipag

booking pa ang

punyeta

!” reklamo nito habang nagpapaypay ng sarili.

“Sa Lipa pa siya galing A, grabe ka naman. Baka na traffic lang!”

“Ang init kasi, parang katabi natin ang araw! December naman pero dinaig ang summer. Tss.”

Napapailing na lamang ako sa pagrereklamo ni A sa tabi ko. Maya-maya pa ay dumating na si Luke, ang tanging nakakaalam sa pagdating namin.

“Luke, anong oras ba raw bukas ang ball ng mga business persons na ’yon?” tanong ko habang nakaupo sa likod. Katabi naman nito si Amirah sa harapan.

“Ang alam ko five pm daw,” sagot nito.

“Ah. Okay, salamat.” Tinignan ko naman si A, “A… Punta tayo ng salon bukas ng umaga huh,

ipapaayos

ko ang buhok ko.”

“Okay…” inaantok na sagot nito kaya hindi ko na muli ito kinausap.

Sa company kami nagpababa ni A dahil walang nakakaalam ng isla nito kung hindi kaming dalawa lamang. Nandito naman ang isa sa sasakyan niya kaya may magagamit kami.

“Thank you Luke huh,” sabi ko.

“No problem, magpahinga na kayo. Masama na ata tama nito oh!” natatawang turo nito sa naka tulalang si Amirah.

“Oo nga, sige. Bye! Salamat ulit!” siya na rin ang naglagay ng mga maleta namin sa compartment.

“Ako na magda-drive A, baka makatulog ka.” Hindi ko na hinintay ang sagot nito at sumakay na sa passenger seat.

Tamad naman itong naupo sa tabi ko at pumikit. Mukhang pagod na pagod ang isang ito.

“B…” tawag nito sa pangalan ko habang nakapikit.

“Hmmm?”

“Ready ka na ba kung makikita mo siya roon bukas sa party?” tanong nito.

“Oo naman, okay na ako A. Don’t worry about me. Ikaw? Ready ka na makita siya ulit?” tanong ko pabalik sa kanya at mabilis siyang tinignan. Nakamulat na ito at titig na titigs a harapan.

“Oo. Siguro? Tss. Wala namang dahilan para hindi ako maging handa na makita siya. Five years has passed B.

Limot

na nila tayo,”

Napaisip naman ako bigla. Limot na nga kaya niya ang ipinangako niya na maghihintay siya kahit gaano katagal? Sabagay, noong kasal nga kami hindi siya nakapaghintay e, ngayon pa na limang taon kaming hindi nagkita. Hindi na rin naman ako umaasa.

“Hayaan na lang natin sila,” sagot ko na lamang sa kaibigan.

Natahimik naman ang aming byahe hanggang sa makarating sa Isla Haven. Nagpahinga lamang kami maghapon sa aming mga kwarto at gabi na lumabas.

“Kain tayo sa labas?” tanong sa’kin ni Amirah pagkapasok nito sa kwarto ko. Sakto naman na katatapos ko lang maligo. Halata rin na bagong ligo ito.

“Sure! Saan?” tanong ko habang nakaharap sa salamin at nagsusuklay ng buhok.

“Kahit saan na lang siguro, may gusto ka bang

kainan

?”

“Hmmm… Wala naman, ikaw na bahala.”

Kumain lamang kami sa isang malapit na resto at umuwi na rin agad.

Kinabukasan ay nagpunta kami ni A sa mall para magpa salon. Nagpa pedicure at manicure, nagpakulay din ng buhok at pinakulot ko na ang dulo nito ng permanent.

“B! B!” nagmamadaling tono ni A habang nakapikit ako dahil nakababad pa ang buhok namin.

“Oh?” agad akong tumingin dito.

“Si Trish ’yon ’di ba?” tinignan ko naman ang itinuturo nito.

Napatitig ako sa isang maganda at sexy na babae na nakatayo sa tapat ng isang boutique habang may kausap sa phone.

“Si Trish nga…” sagot ko.

“Wow! Sexy na siya ulit!”

“Alangan namang hindi na ’yan manganak e five years na!” sagot ko kay A. Tinignan ako nito ng masama.

“Minsan hindi ka masarap kausap!”

“Buti nga ako minsan lang, ikaw araw-araw. Sa’yo kaya ako nagmana!” natatawa kong sagot at pabiro ako nitong inirapan at tumingin muli kay Trish.

“Ayan paalis na!” tinignan ko naman din ito. Paalis na nga ito habang may kausap pa rin sa phone niya.

“Chismosa ka! Hayaan mo na siya!” pimiiit na lamang muli ako.

“Hmmm… Iba ang kutob ko sa babaeng ’yon, sino kaya kasama niya?”

“Hoy! Kutob kutob ka d’yan! Gusto mo lang ng chismis.

Manahamik

ka na. Hindi na naman tayo

ginugulo

no’n e.”

“Siguro kaso nakuha na niya ang gusto niya,” natigilan naman ako at napatingin sa kanya. Siya naman ngayon ang pumikit.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko pero nag kibit balikat lamang ito at hindi na nagsalita pa ulit.

Hanggang sa matapos kami ay naiisip ko pa rin ang sinabi ni A. Nawala lamang ’yon nang papunta na kami sa hotel na paggaganapan ng party. It’s a Christmas ball party for business persons here in Lipa.

Wearing our silk fitted dress above the knee, and three inches cross straps wedge. I’m wearing the black dress while Amirah wear the red one. Kitang-kita ang likod namin dito kaya may baon kaming coat na iniwan muna namin sa kotse ni A.

For reference only*

Pagpasok namin sa loob ay bumungad ang napakaraming mga bigating tao na nakatayo at may hawak na baso ng wine. May kanya-kanya itong grupo habang nakikipag kwentuhan. Malamang ay usapang business ito, kung paano sila makikipag combine or merged sa mga ito. Tss.

“Doon tayo,” turo nito sa isang table na bakante.

Dim na ang lights sa loob, may malawak na bakante na dance floor sa gitna habang sa paligid nito ang napakaraming tao.

“Nakakahiya naman dito B, parang ang

tataas

nila ’no?” sabi no A sa tabi ko.

“Oo nga eh. Nakakahiya i-approach. Tss.” Biglang tinawag ni A ang isang waiter para humingi rin ng wine.

“Sinabi mo pa. Tsaka hindi naman natin kailangan ng business partner kaya okay lang na hindi tayo maki-chika sa kanila.”

“Sabagay nga,

kontento

naman na tayo sa company natin.”

Ilang minuto na kaming puro wine lamang ang iniinom nang magpaalam ako kay na pupunta sa cr.

“A. Comfort room lang ako ah. Balik ako agad,”

“Sige sige,”

Hindi naman ako nahirapan na hanapin ang comfort room nila rito. Nang may makita akong hallway na hindi naman kahabaan ay nakita ko na agad doon ang cr.

Bago pa man ako makarating sa cr ng mga babae ay may mabilis na lumabas sa cr ng mga lalaki.

“Shit!” naibulalas ko dahil muntik nang matumba ang bata na tumama sa binti ko.

“Hey… I’m sorry… Are you okay?” tanong ko at umupo para magpantay ang aming tingin. Nakahawak ito sa kanyang noo kaya nag-aalala akong nakatingin sa kanya.

Maya-maya pa ay tinanggal nito ang kanyang kamay at bigla na lamang ngumiti. Natigilan ako dahil sa ka-gwapuhan nito. Naka tuxedo ito na white, naka-ayos ang buhok at may dimple sa kaliwang pisngi. Kulay brown din ang mata nito.

“I’m sorry po, I’m on rush po ’coz my daddy will be mad if I take here so long.” Napakurap-kurap ako dahil sa nakakatuwa nitong pagsasalita. English pero hindi nakakalimutan ang gumalang.

“It’s okay, does your forehead okay?” tinignan ko ang noo nito at wala naman kahit anong bakas.

“Yes po—”

“Orville, what took you so long in the comfort room?” baritonong boses ng isang lalaki sa bandang likod ko.

“Oh. Oh…” bulong ng bata.

Kinabahan naman ako sa hindi malamang kadahilanan. Dahan-dahan akong tumayo at mabagal na nilingon ang lalaki sa aking likuran, na mabagal din naglalakad papunta sa gawi namin ng bata. Sa aking pagharap ay unti-unti naman siyang napatigil sa paglalakad. Gulat man sa aking nakita ay pinilit ko pa rin ang ngumiti.

“Nice to see you again…”

---

Chapter 31

“Nice to see you again…” nakangiti kong sabi rito. Titig na titig ito sa’kin na tila gulat na gulat at hindi makapag salita.

Tumakbo ang bata papunta sa kanya at yumakap sa kanyang binti. Napatingin ako bata.

“Daddy, you know her? She’s pretty po, right?” tanong ng bata rito.

Daddy?

Napatingin ako kay Steve na napapalunok na ngayon at tila kinakabahan.

“B-Brianna…” kinakabahan nitong tawag sa pangalan ko.

Hindi ko alam kung paanong ngiti pa ang naipapakita ko. Nakaramdam ako ng kaunting kirot sa dibdib nang makita ko kung gaano sila magkahawig.

“H-He’s your son?” tanong ko pero hindi siya sumagot kaya ngumiti ako. “M-Malaki na pala. Good for you. Bagay pala sa’yo maging D-Daddy…” medyo nabasag pa ang boses ko kaya tumikhim ako.

“B-Brianna…”

“Magkamukha kayo.” Tumatangong sabi ko habang siya ay parang gusto na akong hawakan. “Sige, comfort room lang ako.” Pagpapaalam ko sa kanya at tinignan ang batang si Orville at nginitian. “Nice to meet you Orville,” ngumiti naman ito pabalik at tinalikuran ko na sila.

Napahawak ako sa aking dibdib pagkapasok sa cubicle. Inihanda ko na ang sarili ko rito, pero, masakit pa rin pala?

Ginawa ko ang dapat gawin bago lumabas ng cubicle at tinitigan ng sarili sa salamin.

“Okay lang ’yan Brianna… Five years na rin naman… Kaya mo na wala siya. Na kaya mo, kaya kakayanin mo rin na

magpaubaya

.” Pagkausap ko sa sarili. Huminga ko ng malalim at nag retouch ng kaunti bago lumabas.

Hindi ko na ito nakita kaya dumiretso na ako sa table namin ni A.

“Bakit ang tagal mo? Akala ko na flush ka na eh!” bumuntong hininga ako kaya nagtataka itong tumingin sa’kin. “Anong nangyari sa cr?”

“I saw him…”

“Steve?”

“Yeah…”

“Oh? Tapos? Anong nangyari?” tinignan ko siya.

“May kasamang bata… Tawag sa kanya… Daddy…” ngumiti ako. Nagaalala naman ang kanyang tingin sa’kin.

“Okay ka lang?”

“Oo naman, naisip ko rin naman na baka nga anak niya talaga ang

pinagbubuntis

noon ni Trish. Kaya, kahit medyo

nagulat

pa ako, tanggap ko na.”

“Anong plano mo?”

“Plano? Wala. Hindi ba sabi ko,

magpapaubaya

ako para sa bata? Tsaka, wala na rin naman ata yung pangako niya. Mukhang masaya na rin siya ngayon.” ani ko sabay inom sa wine ko. Hindi na rin ito nagsalita pa at nakatingin lamang sa’kin.

Mukhang okay naman na siya. Masaya na rin naman ako sa buhay ko kaya hindi ko kailangan manggulo. Ayokong masira ang buhay ng inosenteng bata.

“Hi, pretty ladies…” napa-angat ang tingin namin ni A sa nagsalita.

“Adriel… Ikaw pala!” sabi ko sa lalaking nagsalita. Ngumiti ito sa’kin. May kasama pa itong isang lalaki.

“Hi Mr. Osman!” nakangiting bati ni A rito, napapailing naman si Adriel.

“Just Adriel, Amirah.” Natatawang sagot nito kay A.

“Ganda ng pangalan ko sa’yo, halatang maganda ang may ari ng pangalan. Tss. Thanks Adriel…”

“Hoy!” saway ko rito. Natawa naman ang dalawang lalaki sa harapan namin.

“Tss.”

“Upo kayo,” saad ko sa dalawang lalaki.

“Oh. I want you girls to meet my best friend and my business partner, Mr. Clarence Hardy

Kindell

.”

“Buong-buo talaga?” reklamo ng lalaki kay Adriel na tinawanan lamang. “Nice to meet you girls, just call me

Rence

.”

“Brianna,” nakipag shake hands naman ako rito.

“Amirah,” seryosong pagpapakilala ni A na ipinagtaka ko. Hindi rin ito nakipag kamay.

Nakaupo na ang mga ito sa table namin. Gwapo si Clarence. Matangkad, maputi, mahaba ang buhok nito na naka high lights, matangos ang ilong, chinita ang mata na nagpamukhang koreano. May isang hikaw sa kanang tenga na kulay itim. May pagka bad boy looks, pero para namang mabait.

“Okay ka lang ba?” tanong ko kay A na nakatulala sa mga nagsasayaw ng slow dance sa gitna.

“Oo naman, bakit?” ang tono ng kanyang pananalita ay iba kumpara kanina. Nawala na ang sigla niya bigla.

“Wala,” sagot ko na lamang dahil baka bigla siyang nawala sa mood.

“Can I have this dance?” tanong bigla sa’kin ni Adriel habang nakalahad ang kamay sa harapan ko. Napatingala ako rito at wala sa sariling tinanggap ang kanyang kamay.

“You look stunning tonight.” Sabi nito habang nasa bewang ko ang kanyang mga kamay at nasa batok niya naman ang kamay ko.

“Thank you,” nahihiya kong sabi rito at ibinaling ang tingin sa paligid.

Sa pagdaan ng ilaw sa isang mesa ay doon ko nakita ang isang pares ng mata na nakatingin sa’kin. Seryosong-seryoso itong nakatitig sa’kin habang may nilalarong baso ng alak sa kanyang kamay. Kahit sa kanyang pag-inom ay nakatingin pa rin ito. Nakaramdam ako ng kaba.

“Are you okay?” napatingin ako bigla kay Adriel.

“H-Huh? Yeah, I-I’m okay. Why?” ngumiti pa ako.

“Wala lang. Babalik pa ba kayo sa New York? Or dito na kayo for good?”

“Hindi ko pa sure. Hindi pa kasi namin

napapag

-usapan ni Amirah ang tungkol d’yan.”

“Gano’n ba.

Uhm

. Pwede ba kita

yayain

bukas?” napataas ang dalawa kong kilay.

“Saan?”

“For a date? Wala naman

sigurong

magagalit

’di ba?” natigilan ako sa paggalaw at napatitig sa kanya. Bago napatingin sa kanyang likuran. Nakatingin pa rin ito sa’kin.

Pagtingin ko sa mga kasama niya sa mesa. Doon ko pa lang nakita na kasama niya roon si Trish, si Orville, ang parents ni Steve pati na rin si Ash na nakatingin kung saan. Tinignan ko ang tinitignan nito, nakatingin na ito sa pwesto ng kaibigan ko na busy naman sa pakikipag-usap kay Clarence.

Wow! Complete family pala sila…

“So, okay lang ba?” rinig kong tanong ulit ni Adriel kaya napabalik ang tingin ko sa kanya.

“Sure!” sagot ko agad sabay ngiti. Ngumiti naman ito pabalik dahilan para makita ko na naman ang napaka cute nitong dimple.

“Yes! Thank you Czes,” wika pa nito.

“No problem…”

Wala naman nang dahilan para hindi ako makipag date. Ngayong nakita ko na siyang buo kasama ang sarili niyang pamilya, masaya na ako para sa kanya. Sana gano’n din siya sa’kin.

Bumalik kami sa table namin habang nakahawak sa bewang ko si Adriel. Inalalayan pa ako nito paupo sa katabi ng kanyang upuan dahil magkatabi na sina A at Rence ngayon.

Akala ko close na sila, nagkamali ata ako. Lumalabas na naman pagka maldita ni Amirah.

“Tigilan mo ako

Rence

dahil baka hindi kita matantya!” nagkatinginan kami ni Adriel. Nasa sandalan ng upuan ni A ang kamay ni Rence.

“Grabe ka! Wala pa nga tayong ginagawa ayaw mo na agad?” nanlaki naman ang mga mata ni Amirah at hinampas ito sa kanyang tyan. “

Urgh

!” daing ni Rence. Pigil naman ang tawa namin ni Adriel.

“Ang sarap

paduguin

ng

nguso

mo!

Napakarumi

!” inis na sabi ni A.

“What? Utak mo

marumi

d’yan. Wala namang masama sa sinabi ko. Grabe! Ang bigat ng kamay pre!” sumbong ni Rence kay Adriel.

“

Magtitino

ka siguro d’yan. Puro ka kalokohan eh!” sagot lamang sa kanya ni Adriel.

“Kaya siguro hindi

nagkaka

boyfriend ’tong kaibigan mo,

barako

masyado—shit!” napahawak ito sa kanyang ulo dahil sa pagbatok ni Amirah.

“Ang dami mong alam!”

Napapailing na lamang ako dahil sa kaibigan ko. Kapag hindi niya talaga gusto ang isang lalaki, nagmamaldita talaga ito. Choosy!

“Can we talk?”

Natigilan kaming lahat dahil sa nagsalita. Nakatayo na ito sa harapan naming lahat at seryosong nakatingin sa mga mata ko. Lahat sila ay bumaling sa’kin at naghihintay ng aking sagot.

---

Next na ang Epilogue. Kung nabitin pa rin kayo, wala na akong magagawa.

Epilogue

A/N : Thank you sa mga umabot dito. Wala sanang

samaan

ng loob. Let’s respect each other opinion. Sana rin

respetuhin

niyo ang gusto kong mangyari sa story ko. ’Wag mo na

ituloy

ang pagbabasa kung hindi mo kaya

rumespeto

.

▪️

Play the multimedia, soundtrip tayo.

---

Pumunta kami sa pool area ng hotel na ’yon kung saan walang tao. Tumigil ako at hinarap siya.

“Tungkol saan ang pag-

uusapan

natin—”

“I missed you…” bigla ako nitong sinunggaban nang yakap dahilan para matigilan ako at magulat. Hindi na ako nakakilos pa dahil sa bilis ng pangyayari.

“S-Steve…”

“Five minutes… Kahit five minutes lang please… Sobrang miss na miss na kita…”

Na-miss din naman kita. Pero, hindi na magandang tignan para sa kagaya mong

pamilyado

na.

Hindi ko magawang sabihin sa kanya. Dinama ko na lamang ang yakap nito pero hindi ako yumayakap pabalik. Nang kumalas ito sa pagkakayakap ay hinawakan nito ang pisngi ko.

“I’m sorry…” nangilid ang mga luha nito na ipinagtaka ko.

“Sorry para saan?”

“Dahil nasaktan na naman kita.”

“H-Huh?” naguguluhan kong tanong.

Tumalikod ito at pinunasan ang kanyang mga mata. Bumuntong hininga pa ito at tumingala bago humarap muli sa’kin.

“Orville is my son, according to DNA Test result last year. Brianna… Maniwala ka… Hinintay kita gaya ng pangako ko. Walang kahit sinong babae sa buhay ko simula noong iwan mo ko. And I’m sorry, dahil nag bunga yung

kalokohang

nagawa ko.”

Masakit pa rin oo. Pero wala naman na akong magagawa kung hindi tanggapin ang lahat.

“P-Pwede pa rin naman t-tayo ’di ba? Kaya ko naman

magpaka

-ama habang tayong dalawa. Hinintay kita gaya ng gusto mo. P-Pwede pa naman ’di ba?” nagsusumamong tanong nito.

“Hindi na lang ’to tungkol sa ating dalawa Steve. May bata nang masasaktan kung ipipilit natin ang sa atin. T-Tama na…”

“B-Brianna…”

“Maging mabuti ka na lamang ama sa anak mo, at maging mabuting asawa kay Trish—”

“Walang kahit ano sa’min ni Trish. Nakakasama ko lang siya kapag kasama ko ang bata. Ikaw ang gusto kong makasama Brianna… Hindi naman ako maghihintay ng limang taon kung hindi ako sigurado.”

“Sana naisip mo na ’yan noon Steve.” Naiiyak kong sabi sa kanya. “Sana noon pa lang

pinahalagahan

mo na ako at ang relasyon natin. Tsaka mo lang nararamdaman ang worth ko kapag

sumusuko

na ako. Kapag alam mong

bibitaw

na ako. Dahil alam mong mawawala na ako sa’yo. Hindi ako option Steve, na ilalagay mo sa isang tabi para sa iba at babalikan kapag nawala na ang choice mo.”

“Brianna… Mahal kita… Hindi mo na ba ako mahal? Nawala na ba pagkatapos ng limang taon?”

“Mahal kita Steve. Hindi ko naman

tatagalan

ang

pangloloko

mo sa akin noon kung hindi kita mahal. Pero ngayon, mas mahal ko na ang sarili ko. H’wag ka sanang maging selfish. Tapos na ang kung anong meron sa’tin. Matagal na. Hindi ba ang sabi ko, sa pagbalik ko at pwede pa,

ita

-try natin. Pero hindi na ’to tulad nang dati Steve. Huwag mong

ipagkait

sa anak mo ang masaya at

kumpletong

pamilya. Huwag mo rin

ipagkait

sa’kin ang maging masaya sa iba.” Seryoso kong sabi sa kanya.

“So, wala na? Ayaw mo na talaga? Hindi na ba talaga pwede? Hindi na ba natin pwedeng

ilaban

? Brianna… Baka naman pwede pa…”

“Steve… Tama na… Ang tagal kong lumaban pero hinayaan mo kong lumaban mag-isa.

Paulit

-ulit na lang ang nangyayari sa’tin. Hayaan naman natin maging malaya ang mga sarili natin. Hayaan mo kong maging masaya, at hahayaan kitang maging masaya. Hindi na tayo mga bata.

Lawakan

natin ang pang-

unawa

natin sa ganitong bagay. Huwag puro sarili na lamang. Isipin mo ang anak mo at ang magiging buhay niya. Isipin mo kung paano mo

bubuo

-in ang pamilya mo na hindi ako kasama.”

Kasabay ng pagtulo ng aking luha ay pagtulo rin ng kanyang luha habang nakatitig sa’kin.

“Darating din ang taong kaya akong

ipaglaban

gaya ng gusto ko, taong nakikita ang halaga ko. At tanggapin mo sana na hindi na ikaw ’yon. Maging masaya ka sana para sa’kin Steve. Dahil masaya ako na nand’yan ang anak mo na

bubuo

sa pagkatao mo. Maging lesson na lang sana sa atin ang nakaraan natin. Sana, hindi mo na ’yon ulitin ngayong may anak ka na.”

“S-Salamat…” basag na boses na turan nito. “Salamat dahil dumating ka sa buhay ko. S-Salamat dahil minahal mo ang kagaya ko kahit ilang beses kang sinaktan. K-Kung ang

pagpapalaya

natin sa

isa’t

-isa ang susi para sa masayang buhay na gusto natin. S-Sige… Magiging masaya ako para sa’yo, dahil alam kong gano’n ka rin sa’kin. Hindi kita masisisi kung pagod ka na, hindi kita masisisi kung tuluyan ka nang sumuko. Pero salamat, dahil ikaw ang dahilan kung bakit ako

natuto

at

namulat

sa aking mga pagkakamali. You’ll always have a special place in my heart Brianna. Sana… Dumating ang panahon na maging magkaibigan pa rin tayo, na hindi naiisip ang nakaraan.”

“Sana…” umiiyak kong sagot. Pinunasan nito ang aking mukha.

“I love you… Hindi madali, pero, darating din siguro ang panahon na mawawala na ang pagmamahal na ’to. Hindi pa nga lang siguro ngayon. Ang hirap pa eh. Pero, kakayanin ko. Sorry sa mga pangako ko na

nauwi

lahat sa sorry. I will definitely miss you. Pero hanggang doon na lang ’yon. Alam kong kahit anong pilit ko, ayaw mo na dahil ayaw na ayaw mong nakakasira ng buhay. Mag-

iingat

ka huh? Mahal kita Brianna.” Hinalikan ako nito sa noo nang matagal habang akoy kagat labi dahil sa pinipigilan kong hikbi.

Matapos ako nitong hagkan sa noo ay niyakap naman ako nito, niyakap ko naman ito pabalik.

“Hanggang dito na lang siguro talaga tayo,” malungkot nitong bulong habang nakayakap sa’kin. Iyak naman ako nang iyak ng tahimik.

“Salamat S-Steve…”

“Salamat din Brianna… Sa lahat-lahat…”

Kumalas ito nang yakap at ngumiti sa’kin. Pinunasan muli nito ang aking mukha at tinignan ang bawat parte nito na parang kinakabisa.

“Ang ganda mo pa rin… Pero sinayang ko lang… Ang tanga ko sa part na ’yon.” Natawa pa ito nang bahagya pero mas naiyak laman g ako. “Bagay kayo ng kasama mo kanina, sana,

ingatan

ka niya na hindi ko nagawa. Sana, mas mahalin ka niya. You are worth it Brianna, you are enough and you are loved. Ang swerte niya sa’yo. Sige na. Alis na ako. Baka bawiin pa kita. Wait until these feelings fade Brianna. Magiging masaya na rin t

ayo pareho kahit hindi na tayong dalawa.” Ngumiti pa muli ito sa’kin bago ako tuluyang talikuran.

Naglakad na ito palayo sa’kin habang nagpupunas ito ng kanyang mata. Napahagulhol naman ako nang iyak habang pinapanood siyang palayo sa’kin. Pero, magaan din sa pakiramdam. Dahil sa wakas, nakapagpatawaran na kami at pinalaya ang isa’t-isa ng tuluyan.

Minsan, kailangan mo rin piliin ang sarili mo kung paulit-ulit ka nang nasasaktan para lamang manatili sila sa buhay mo. Hindi lahat may happy ending. Hindi porke masaya kang kasama siya ay kayo na habang buhay. Hindi rin natatapos sa kasal ang pagsasama, dahil marami pang pwedeng mangyari.

Masaya ako dahil tanggap na namin pareho na hindi kami para sa isa’t-isa. Dahil kung ipipilit pa rin namin, magiging toxic na lamang ang aming relasyon dahil nawala ang tiwala ko. Bakit pa ipipilit kung pwede naman bitiwan na lamang? Hindi dahil ayaw mo na, dahil ’yon na lamang natitirang paraan para maging masaya kayong dalawa.

Natutunan ko sa nakaraan namin na, hindi mo kailangang manatili sa isang relasyon na alam mong hindi na healthy. Kung tutuusin, ang isang pagkakamali ay sapat na para matuto tayo, ang padalawa ay sobra na. Pero kasalanan ko rin dahil binigyan ko pa rin siya ng pagkakataon, nagkaroon tuloy siya ng dahilan para saktan ako ulit. Pero, alam ko rin na this time ay natuto na siya sa kanyang ginawa. Ngayong may anak na siya, alam kong magiging dahilan na ito para ituwid niya ang kanyang pagkakamali.

In fact, no matter what people says, cheating is cheating. That’s the main reason why I’m afraid to be with him again. Because I don’t trust him anymore. But, I’m still hoping for his character development as a father to Orville.

Matapos nang gabing iyon ay parang lumawag ang pakiramdam ko. Yung pakiramdam na parang nakalaya ka sa bangungot? Pakiramdam na wala ka nang iisipin gabi-gabi? Ang gaan pala sa pakiramdam.

Simula rin ng yayain ako ni Adriel ng date ay nagtuloy-tuloy na. Halos araw-araw na niya akong niyayaya makipag date. Minsan pa ay kasama namin ang best friend namin pareho kahit na puro bangayan lamang ang mga ito.

Ilang buwan na rin simula noong manligaw si Adriel, ilang buwan na rin noong gabing pinalaya namin ni Steve ang isa’t-isa.

Hindi ko pinipilit ang sarili ko na kalimutan siya, dahil alam kong darating din ako sa part na ’yon. Hindi rin ako pinipilit ni Adriel na sagutin siya agad dahil hindi naman daw ito nagmamadali. Ayoko rin madaliin ang kung ano ang meron sa aming dalawa. Basta masaya akong kasama siya. Masaya ako na araw-araw siyang nand’yan para sa’kin. Gusto kong maging worth it ang lahat sa aming dalawa. Gusto ko rin na mas makilala pa namin ang isa’t-isa.

Dahil nanggaling ako sa isang catastrophic Marriage at toxic relationship before, sobra na akong nag-iingat sa susunod kong magiging relasyon. Pinag-iisipan ko nang mabuti ang bawat desisyon na gagawin ko.

I know someday, the happiness I am praying for will come. When the right times came, I’ll make sure of everything. From the right man up to one big happy family.

The roller coaster rides of my life from my past relationship taught me to be brave and learned everything about being in a relationship. If you’re not sure to that person, don’t give your all. Learn when to fight and when to give up. One mistake is enough because second one is not a mistake at all. It’s a choice. A single mistake can change everything.

Love yourself. When you’re in pain, rest. Stop pleasing someone to stay, loving him/her will not enough reason for making them stay. Because if they really want, they will.

After one year…

“Sandali! Baka pwedeng

bagalan

ang lakad? Hello!

Nakapiring

kaya ako?” reklamo ko sa kaibigan ko.

Hila-hila kasi ako nito habang

nakapiring

. Ang daming alam nito.

“Ay! Sorry. Excited lang si me!” kinikilig na sambit nito.

“Saan ba kasi tayo pupunta? Alam mo bang magkikita kami ni Adriel? Naku A! Kung hindi lang kita kaibigan, hindi kita

uunahin

!” pagmamaktol ko habang nangangapa ang aking mga paa sa dinaraanan.

“Syempre! Mas love mo ko sa kanya ’no!” sagot naman nito. “Bilisan mo ng konti! Hindi ka naman

madadapa

!”

“Gaga! Kung hindi mo ko

piniringan

baka

madadali

tayo! Bakit ba kailangan may

piring

pa? Tsaka bakit

mabuhangin

?! Nasa

disyerto

ba tayo?!” ramdam ko kasi ang mga buhangin na pumapasok sa sandals ko.

“

Disyerto

ampucha

!

Ibaon

kita sa

disyerto

kasama nung

Rence

na ’yon makita mo! Manahimik ka na lang! Malapit na!”

“The more you hate, the more you love A! Mag-ingat ka!” biro ko rito.

“Hindi mo sure! Been there, done that.” Seryosong sagot nito.

Naalala ko bigla na doon nga rin pala sila nagsimula noon ni Asher. Kumusta na kaya sila?

“Okay! Stop right here. On the count of three, take off the blindfold. Okay?” tanong ni A sabay bilang. “One—”

“Wait! After three or before three?” tanong ko.

“B!!! Syempre after three! Jusko! Buti hindi

nagbabago

isip ni Adriel sa’yo!” para na itong stressed pero tinawanan ko lamang.

“One… Two… Three…” dahan-dahan kong inalis ang blindfold.

Bumungad sa’kin ang madilim na paligid ng dagat. Maya-maya pa ay unti-unting lumiliwanag ang paligid ko at hindi ko na nakita si A.

Nasa gitna ako ng hugis heart na rose petals na red na may hugis puso rin na maliliit na kandila na nakalatag sa buhangin. Meron ding parang backdrop na parang sa kasal na puno ng fairy lights. Unti-unting bumaba ang kurtina nito at bumungad doon ang mga salitang gawa sa stitches, sabay tunog ng kantang

“10,000 Hours”

na girl version at slow version.

https://www.youtube.com/watch?v=6cStJUlnZj4

Will you be my Girlfriend?

Naluluha ko itong binasa. Maya-maya pa ay bigla na lamang may bumungad sa harapan ko na bouquet of flowers mula sa likod.

“Is seven years of waiting is enough for you to be my girl now?” bulong ng nasa likod dahilan para magtuluan ang aking mga luha.

Nakuwento kasi nito na matagal na niya akong gusto pero alam niyang may problema ako kay Steve no’n kaya hindi muna niya ako pinormahan. Ayaw daw niya kasi mag take advantage sa pagiging mahina at malungkot ko that time.

Dahan-dahan akong lumingon at hinarap ito sabay tango nang mabagal.

“Of course… I’m officially yours now.”

“Yes! Answered prayer! Thank you Lord!” sigaw nito habang nakatingala sa mga bituin sa langit. Niyakap ako nito nang mahigpit habang bumubulong.

“Thank you… I love you…”

“Sorry sa matagal na paghihintay…” sagot ko.

“You are worth waiting for…” napapikit na lamang ako dahil sa kanyang isinagot.

“I love you…” wala sa sariling nasabi ko habang nakapikit.

“Mas mahal kita…”

Ang sarap lang sa feeling na may taong kayang maghintay para sa’yo. May taong kaya ka pang irespeto at kaya pang makita ang halaga mo. And I am beyond blessed to have Adriel Kye Osman in my life, my kind of rainbow after the storm. Because of him, my hopefully turns into finally.

I, Architect Brianna Czes Dela Cruz is now signing off. This would be the last chapter of my life in catastrophic Marriage with Steven Adam Harrison, my great lessons in life. I will build my new chapter with the man who never gets tired of me. The man who waited for me to heal. The new blueprint of my dreams…. My Adriel Kye Osman the CEO of Osman Car Dealer Company.

T H E  E N

D

▪️

Nakikiramay

ako sa mga

sawi

ang puso. Sana masarap tulog niyo. (｡•̀ᴗ-)✧

📌I repeat, kung hindi mo kayang respetuhin ang ending ng bawat story ko, huwag mo nang basahin. I respect you as my readers, respect the Writer’s story. Basic.

📌🦋

Hey! Thank you for reading Catastrophic Marriage (Book 2) ❗️

SPECIAL CHAPTER NA ANG NEXT!!!

ADRIEL

KYE

POV!!

Salamat sa mainit na pagtanggap mga mahal!!! 😭

Alam kong hindi ko naabot ang expectations niyo, alam kong ilan sa inyo ay hindi gusto ang istorya ko. Pero salamat dahil kahit hindi mo gusto ay umabot ka sa epilogue ng book 2.

▪️To those who still believe in me, Thank you so much! To those solid Mhadz Readers, Thank you guys! You guys are the reason why I am still writing. I love you!

I do respect my readers, so might as well respect the Writer too. Kung ayaw mo sa takbo ng isang istorya lalo na at hindi sikat, maraming errors, ’wag ka rito sa account ko.

❗️❗️❗️

GOD BLESS!!! KEEP SAFE!!

▪️Sana mabasa ko rin mga pangalan niyo sa iba kong story na nag-iingay sa comsec. HAHAHAH!

Bye for now, mga

MAHAL

!!!🧡

DO RESPECT AUTHOR’S DECISION. ALWAYS.

mhadztngsn

🧡🦋

Follow my Social media accounts for updates!

FB Page :

Mhadz ;

Tiktok Account : itsme.mhadz

X: itsme_mhadz

IG Account: mhadztngsn

FB official group for readers :

Mhadz’s Warriors

Started : October 28, 2021

Ended : November 18, 2021

SPECIAL CHAPTER

ADRIEL

KYE

POV

“Where are you going?” Sheena asked.

Gulat naman ako sa kaniyang prisensya ngayon dito sa bahay. What is she doing here? I’m really tired of her. I already cleared myself to her, I will never like her nor love her the way she wanted. She’s just a friend to me, pero habang tumatagal ang pagkakaibigan namin ay  nag-iiba ang gusto niya. And I can’t give that to her. Never…

Hindi ako sumagot at nilampasan lamang siya. Masyado siyang at home rito sa amin kaya anytime ay nakakapasok siya. Rinig ko ang maingay nitong takong na sumusunod sa’kin.

“Hey! Kye! Wait up! Where are you going? Can I join you?”

“No. Stop it Sheena,” tumigil pa ako at hinarap siya. Naging mabuting kaibigan ko rin naman siya noon, kaya hangga’t maaari sana ay ayoko siyang saktan.

“Stop what? Gusto ko lang naman sumama, saan kaba pupunta?”

“Stop this, Sheena. I told you, we’re just friend. Huwag mong

ipilit

ang hindi naman pwede,” mahinahon kong saad.

“Kye, we’re friends since then for almost fifteen years. Ayaw mo ba talagang subukan? Who knows, baka mag work tayong dalawa since we’re best friend.”

“I’m sorry, Sheena. Ayokong masira ang

pagkakaibigan

na matagal na

nating

iniingatan

. Please, respect our friendship. Hindi lahat ng relasyon na

nagsimula

sa

pagkakaibigan

ay successful at may happy ending. We’re not in a fairytale, admit it.” Bumuntonghininga ako at hinawakan siya sa magkabilang balikat. “Mahal kita, dahil kaibigan kita.

Iginagalang

kita hindi lang dahil kaibigan kita kundi dahil babae ka. You know how I respect women. At ayaw kong mawala ’yon. Ayokong masira kung anong meron tayo. Please… let’s just stay being best friends. Ayokong mawala ka sa’kin, ayokong mawalan ng kaibigan. Hmmm?” hinawakan ko ang pisngi nito at pinunasan ang tumulong luha.

“Pwede bang mag move-on muna?” tanong nito habang umiiyak kaya natawa ako.

“Sure,”

“Aalis muna ako at

lalayo

. S-sorry…hindi ako mawawala, babalik ako. Your Sheena will be back, promise! Hindi kasi gano’n

kadali

na

kalimutan

ang nararamdaman ko sa’yo,” she said while wiping her tears.

“I know…

balikan

mo ’ko ha?

Hihintayin

kita. Kapag

nagka-boyfriend

ka, sana ako ang unang

makaalam

huh?”

“Tss. Matapos mo kong

i-friendzone

, gusto mong ikaw unang

makaalam

kapag may boyfriend na ako? Ewan ko sa’yo!” pagtataray nito.

“Syempre kailangan kong

kilalanin

. Gusto kong

makasigurado

na hindi ka

tatanga-tanga

ulit at hindi ka iiyak. Gusto ko, last nang iyak ’yang nakita ko ng dahil sa lalaki. Okay?”

“Tss. Ang bossy talaga. Okay!” ngumiti naman ako at niyakap siya.

Ayoko talaga na nakikitang umiiyak o nasasaktan ang mga babae ng dahil sa lalaki. Ayoko sa mga lalaking hindi marunong gumalang ng babae o hindi nakikita ang halaga ng mga babae. Tss. The way they treat their woman is the reflection of how they treat their Mother.

Papunta ako sa company ng parents ko para umattend ng meeting. Tinawagan na ako kanina pero kailangan ko pang pakalmahin si Sheena bago iwan. I want to make sure na okay na siya bago iwan. It’s my fault anyway.

Nagsalubong ang kilay ko dahil sa kotse na nasa harapan ko. Bumagal ito at unti-unting itinabi ang sasakyan. Tumigil ako para tignan o itanong kung may problema.

“Pisti!” rinig kong bulyaw ng babaeng nakatalikod sa gawi ko. Nilapitan ko ito.

“Excuse me, do you need help?” I asked.

I stan for a moment when the woman with blueish eyes looked at me. Oh God, she’s so…

“

Ahm

…” she said then looked at her car tire.

“Oh… I see, flat tire. Wait…” I call my staff to asked for their help.

[Yes sir?]

“Needs help,”

[What happened to your car sir?] Agad na tanong ni Roy. One of my staff.

“No, not mine.

Ahm

…my friend’s car,” sinabi ko ang eksaktong address kung saan ito nasiraan. “Make it fast, and please. The most expensive tire, it’s all on me. Okay?”

[O-okay, sir. Copy!]

Ibinaba ko na ang phone ko at humarap sa magandang babae. Kahit medyo naiirita na ay maganda pa rin ito.

“Okay na Miss. My staff will be here in a minute. Sila na ang bahala sa kotse mo,” I said.

“

Naku

! Thank you Mr?”

“Adriel Kye,” sagot ko at siya naman ang tinanong ko “and you are?”

“Brianna

Czes

,” at tinaggap ang kamay ko. “Thank you ulit ha,

hintayin

ko na lang sila,” nakangiti nitong sabi.

Her beautiful name suit her.

“Medyo matagal ’yan, if you want, let’s grab a coffee there?” good timing naman at may coffee shop sa tapat namin.

“Ah… Okay sige. Kaya lang, baka kasi may pupuntahan ka pa. Okay lang naman na ako na lang

maghintay

.”

“It’s okay, let’s go?” kahit ang totoo ay malilintikan ako kay Mommy dahil hindi ko na aabutan ang meeting. Pero okay lang, ayokong iwan ang isang ito na hindi nasisiguradong nasa maayos siya.

“O-Okay…”

Pasimple akong sumusulyap sa gawi niya habang kausap ko ang tauhan ko sa phone ko na gumagawa ng kotse niya sa labas. Ayoko naman na patambayin siya sa labas habang ginagawa ito dahil maiinitan siya. Pagkatapos no’n ay sabay kaming lumabas para i-check ito. She even asked me how much she’ll pay but I refused.

“Saka na lamang kita

sisingilan

kapag

nagkita

ulit tayo,” I said. Nagtaka ito sa aking sinabi. Isinuot ko ang aking salamin at sinabing…

“Una na ko,  ingat ka… ”

mamahalin

pa kita. Sa pagtalikod ko ay napangisi ako dahil sa nasabi ko sa isip ko.

She is really my type. Mukha siyang mataray pero ang lambing magsalita. Siya ’yong tipo ng babae na parang hindi nakakasawang alagaan.

“Boss, girlfriend mo ba ’yon?” pasimpleng tanong ni Roy habang pabalik kami sa sasakyan.

“Sana…” pero hindi. Tss. Sayang!

Pagsakay ko ay bumusina lamang ako bago siya lampasan. Parang hindi pa rin ito makapaniwala sa hindi ko pagpapabayad sa gulong na ikinabit sa kaniyang sasakyan. Sisipol-sipol naman ako habang hindi mawala ang ngiti sa labi na papunta sa office.

“What the…”

“Hep! Mom, bawal

magmura

.”

Nagbuntong hininga si Mommy. “Adriel Kye! You’re one hour late! Seriously?! Bakit pumunta kapa?”

Tumingin ako sa relo ko sa aking palapulsuhan at napakagatlabi nang makitang isang oras na nga ang nakalipas.

“Oh… Oo nga po ’no? I’m sorry Mom, hindi ko po

napansin

. May babae po kasing

nasiraan

sa harapan ng sasakyan ko kaya

tinulungan

ko na po. You told me, don’t be selfish.

Tumulong

hangga’t may

maitutulong

. Right?”

“Fine,” sagot ni Mommy at nagbuntong hininga muli. “

Magpasalamat

ka at dumating ang Daddy mo at siya na ang

sumalo

sa’yo. Sa

uulitin

naman Adriel, please!”

“Yes, Mom. I’m sorry, where’s Dad?”

“May pupuntahan pang meeting. Sige na,

makakabalik

kana sa company mo.”

“Thank you Mom!”

Simula nang makita ko si Czes, hindi na ito nawala pa sa isip ko. I don’t know what’s gotten into me pero pinaimbistigahan ko ito. Dahil hindi ako sigurado kung magkikita kami ulit kaya ginamit ko ang yaman ko para mas makilala ko pa siya.

Doon, nalaman ko na isa siyang Architect at may sariling company na kasosyo ang isa nitong kaibigan. Nag-isip ako ng paraan kung paano ko siya makikita o makakausap ulit na magmumukhang hindi sinasadya.

“Dad,” I called my Dad for my plan.

[Yes, anak? Any problem? Are you in trouble?] sunod-sunod nitong tanong kaya natawa ako. Palagi silang ganito ni Mommy sa tuwing bigla na lamang akong tatawag.

“Dad…calm down. I’m fine, I’m not in any trouble.”

[Oh… So, what’s with the sudden call?]

“

Ahm

… I need new shop,”

[New shop? Pero

katatapos

lang ng bago mong shop, hindi ba? ]

“Yes, but I need one more Dad. Please? Can you help for this?” kailangan ko ng back up ni Daddy dahil siguradong raratratin ako ng tanong ni Mommy. Lalo pa at katatapos lamang ng isa kong branch tapos ay gusto ko na naman ng bago.

[Okay…] Napa ‘yes’ naman ako nang pabulong.

“Dad,

kukuha

po ako ng bagong architect for this one. Ako na po bahala—”

[What? Pero may architect na tayo since day one. Bakit kailangan ng bagong architect? Baka mamaya palpak ’yan—]

“Trust me to this one, Dad. Magaling ’to, promise! ”

[Pero—]

“Thank you po Dad! Bye!” agad kong ibinaba ang tawag.

Doon ako nabuhayan ng dugo. Walang araw akong sinayang para humanap ng malaking lupa na mabibili. Malaking shop ang ipagagawa ko para mas matagal kong makita si Czes.

When the day came that I need to meet them, I act cool in front of her. But, deep down on me, I feel nervous. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako na makita siya.

Napansin ko na parang mapungay ang mga mata nito. Hindi ko alam kung galing sa iyak o antok ang dahilan.

“Nice to see you again… Architect,” bati ko kay Czes.

Doon na nagsimula ang araw na palagi ko siyang nakikita. Pero ang mga ngiti nito ay hindi ko makita-kita dahilan para mapaisip ako na may pinagdadaanan ito. At dahil nga roon ay napagpasyahan kong tumambay sa labas ng bahay nila. Medyo may kalayuan sa gate nila pero sapat na para makita siya.

May nakita akong lalaki sa labas ng gate nila. Akala ko noong una ay sa kapit-bahay pero natigilan ako sa mga nasaksihan ko.

Parang halos magmakaawa ang lalaki kay Czes pero nagmatigas ito. Mababasa ang awa at galit sa mukha niya pero tinalikuran nito ang lalaki at umalis sakay ng kaniyang sasakyan. Hindi agad ako umalis at pinanood ang lalaki habang nakatanaw sa malayong sasakyan ni Czes. Bago pumasok sa kaniyang sasakyan ay yumuko pa ito at sumubsob sa ibabaw ng kaniyang kotse na tila umiiyak. I feel sorry fo him, pero siguro may malalim silang pinagdadaanan na dalawa.

Pumunta na lamang ako sa AB Company at dinahilan ang pinapatrabaho ko sa kanila. Kahit na ang totoo ay gusto ko lamang alamin ang lagay ni Czes matapos nang nangyari sa kanila no’ng lalaki. Mugto na naman ang mga mata nito na madalas kong makita. Awang-awa na ako sa kaniya at gustong-gusto ko na siyang yakapin sa tuwing makikita ko s’ya. Pero, ayokong samantalahin ang kahinaan niya at ang sitwasyon nila. Dahil baka naman pagsubok lamang ito sa kanila.

“Adriel, kumusta naman ang

pinagagawa

mo? Maayos ba ang nakuha mong

architech

?” my Mom asked when I came home.

Wala ako sa mood nitong nga nakaraang araw. Oo nga at madalas kong makita si Czes kagaya ng gusto kong mangyari. Kaya lang, hindi ko naman ito nakikita na masaya. Palagi itong parang wala sa sarili.

“Yes po, Mom. Excuse me,

magpapahinga

lang po ako.”

“O-okay…” nagtatakang sagot ni Mommy.

Araw-araw nag-aalala ako sa kaniya. Araw-araw dinadasal ko na sana kayanin pa niya ang pagsubok na meron siya.

Pupuntahan ko sana siya sa office niya pero sa parking pa lang ay natigilan na ako sa hindi kalayuan. Nasaksihan ko na lamang ang pagsampal nito sa kausap at paghampas ng bulaklak. Hindi ko rinig ang isinisigaw nito sa lalaki. Pero kitang-kita ko sa luhaan niyang mata na sobra na siyang nasasaktan at nagagalit.

Sinundan ko ang sasakyan nito. Ang kabog sa dibdib ko ay hindi magkamayaw dahil sa bilis nang pagpapatakbo ni Czes.

“Oh God! Please… Guide her,” sambit ko habang pilit na hinahabol ang sasakyan nito. Nakahinga naman ako nang maluwag nang tumigil ito sa tabi.

Agad akong bumaba at kakatukin ko na sana siya nang maaninag ko ang nakasubsob nitong ulo sa manibela. Panay ang taas-baba ng balikat nito marahil dahil sa sobrang pag-iyak. Napa-atras na lamang ako at hindi na siya inabala.

Hindi ikaw ang kailangan niya… Hayaan mo siya at

umalalay

ka lamang. Hindi ito ang tamang oras.

Pagpapaalala ko sa aking sarili bago bumalik sa aking sasakyan. Ilang segundo lamang ay umandar na muli ito kaya sumunod na ulit ako.

Nag-park ito sa isang bar at sinundan ko naman ito. Naupo ako sa medyo malayo sa kaniya pero ’yong tanaw ko naman siya.

Czes

, ano ba talaga ang problema? Sana pwedeng kunin ang sakit para hindi ka sobrang nasasaktan ngayon.

Lumapit na ako nang makita kong marami na itong nainom. Nakilala naman niya agad ako kahit pa medyo pumipikit na ito. Pilit kong inaalam ang nangyari pero idinadaan niya sa biro ang lahat. Doon ko nakita ang masaya nitong mukha. Doon ko narinig ang halakhak na matagal ko nang gustong marinig.

“Those laugh of yours…hiding so much pain. Isn’t it?” natigilan ito at lumihis nang tingin para iwasan na naman ang tanong ko. “You can tell me anything. I’m all ears, don’t worry. I won’t judge you.” Never ko siyang huhusgahan.

Akala ko wala nang pag-asa na malaman ko ang lahat. Pero nang magsimula na itong magkuwento, naramdaman ko ang sakit na naramdaman niya. Nalaman ko ang pinagmumulan ng galit niya. Hindi ko siya masisisi, walang sino man ang pwedeng manisi sa kaniya kung naging matigas siya. Pero nakakahanga na nakaya niyang harapin ang lahat ng iyon. Babae siya, pero, masasabi mo talagang hindi siya basta babae lang.

“I can’t blame you. He doesn’t deserve you anyway. I hope, you can still find what your hearts really desires. Give yourself a break from heartaches. Pwede naman magpahinga. ’Wag mo

pilitin

kung hindi pa kaya. Kung talagang mahal ka niya at seryoso na siya this time, hindi ka niya

mamadaliin

.

Maghihintay

siya kahit gaano pa

katagal

.

Hihintayin

niya na

mabuo

ka na ulit.”

“Tapos ano?

Magpapawasak

ulit sa

kaniya

?” she asked.

“You’re really traumatized by him.”

“Buong

pagkatao

ko ata na trauma.”

Ramdam ko na mahal pa niya pero nangingibabaw ang takot. Takot masaktan siya ulit, takot na lokohin ulit.

Kinuha ko ang susi niya at isinakay ito sa kaniyang sasakyan.

Nakakamangha rin ang pagmamahal niya sa kaibigan niya. Siguro dahil sobrang minahal at inalagaan din siya ni Architect Tianson. Sino ba naman ang ayaw na alagaan ang kagaya niya? Babaeng napaka tapang tignan pero durog na durog ang kalooban.

Tinitigan ko ang maamo nitong mukha na nakapikit. Hinawi ko ang ilang hibla ng buhok na nakaharang.

“Ang sarap mong

alagaan

, pero, bakit

sinayang

ka niya? Stupid man. He never know how to handle you, yet, he can handle random girls. Tss.” nakaramdam ako ng galit para sa lalaki. Ang sakit lang na wala akong magagawa at hindi ako pwedeng makialam.

“If I were him, I won’t hurt you. I won’t let you cry in bed. A girl like you deserves everything. You are tough outside but fragile inside. How I wish I can have a chance to take care of you forever. But, you’re not mine.”

Hindi pa ngayon… Pero kung

mabibigyan

ng

pagkakataon

, kayang kong

maghintay

kahit gaano

katagal

.

Sobrang napapahanga niya ako sa lahat ng aspeto. At mas pinahanga pa sa katapangan niya nang dumating ang sunod-sunod na problema nito.

Umalis ang nag-iisa nitong kaibigan sa hindi niya malamang dahilan. Nalaman niya na nagbunga ang panloloko ng asawa niya. Bumalik ang ex ni Steve at na-comatose pa ito na isinisisi sa kaniya ng in-law niya. Mag-isa niya itong hinarap dahil wala ang kaibigan nito.

And when her birthday came… Naghanda ako ng maliit na sorpresa para lamang maibsan kahit saglit ang lungkot na pinagdadaanan niya. She deserves a break after all.

“

Czes

, I wish you a happy life without no one. I mean, make yourself happy and heal by the traumatized he has done to you. I hope, one day will come that I’ll see you again, finally happy. And I hope, I will see the genuine smile of you again. Be happy, because you are worth to be happy. Stay strong. May God guide you always.” My birthday wish for her. Titig na titig ito sa’kin kaya nginitian ko naman siya.

Habang nakapikit ito at nagwiwish para sa kaniya ay taimtim akong nagdarasal sa loob ko habang nakatitig sa nakapikit niyang mga mata.

Lord God, I hope she’ll get through all of the struggles and problems you gave to her. She doesn’t deserve the pain, please heal her and make her happy. Please grant her wish.

But after a minute of laughter, another problem came. Another heartache for her came. Her Dad died. The only person she have, already left her.

Wala nang mas sasakit pa na makita siyang durog na durog. Bakit kailangan niyang maranasan ang lahat ng ito? Bakit kailangan sa magkakasunod na pagkakataon?

Hindi ko siya iniwan hanggang sa libing ng Daddy niya. Hindi siya umiiyak sa ilang araw na burol hanggang sa libing. Pero nang marinig niya ang boses ng kaibigan, doon siya humagulhol. Doon ko rin napatunayan na walang kahit sino ang pwedeng tumibag sa pagkakaibigan ng dalawa.

Sa dami ng kaniyang pinagdaanan, naiintindihan ko kung gusto niyang lumayo at magpahinga. Kaya inihanda ko na ang sarili ko nang kausapin niya ako para magpaalam.

“Keep going

Czes

, sana

magkita

ulit tayo. At sana, kapag nangyari ’yon, okay ka na.”

Five years… Nagtiis ako na wala ang prisensya ni Czes sa loob ng five years. Never akong nakipagdate sa kahit sinong babae dahil nangako ako sa sarili ko na hihintayin ko siya. Nangako ako sa sarili ko na saka lamang ako titigil maghintay kapag kasal na siya ulit sa iba.

Nang umattend ako sa kasal ng bestfriend ko sa New York, kasabay ng business trip namin ay nagkita kami sa isang bar. ’Yong saya na nararamdaman ko nang gabing iyon ay hindi ko maipaliwanag. Lalo pa nang sagutin nito ang tanong ko kung saan mas lumakas ang kumpyansa ko na maghintay ulit.

“Can I ask you something?”

“Yeah, sure!” sagot nito.

“Are you in a relationship right now?” seryosong tanong ko at bigla akong kinabahan lalo na at hindi agad ito nakasagot.

“No. I never get into a relationship for five years now. Why?”

Hindi ko na naitago pa ang ngiti sa labi ko dahil sa narinig.

“Good to hear that. Looking forward to see you again,

Czes

. I’m always waiting to see the new you. The healed

Czes

. I’m glad you’re okay now.”

I’ve waited for seven years. Yes, six years akong patagong nagmamahal sa kaniya. One year akong nanligaw dahil hindi ko siya minamadali. Gusto kong maramdaman niya ang halaga niya sa araw-araw na nanliligaw ako. Gusto kong matutuhan niya akong mahalin sa kung ano ako at hindi dahil malungkot siya. And finally, after seven years of waiting to my girl. She’s already mine.

After three years being boyfriend-girlfriend, I asked her to marry me. I marry her in New York, after six months, we’re married here in the Philippines. I regret nothing, because God let me reach my dream. To marry the woman I am dreaming of for a decade.

She deserves everything in life. She deserves to be this happy after all the pain.

“I love you three, ” sabi ko at hinagkan ko silang tatlo na natutulog.

Yes, we are blessed with our twins

Rhylin

and

Khylin

. Our two beautiful angels. I will take care of them until my last breathe. This is not a promise because this is my responsibility as a Father and as a Husband. Loving them unconditionally…

---

Thank you for reading! Sorry, ito lang kinaya ng powers ko para sa special chapter. Hope you like it! Thank you!

Please follow me in my socials :)

Mhadz ᥫ᭡