Preview

Roshan Savio

     ISANG MALAKAS na suntok ang natanggap ko mula sa magaling kong ama-amahan. “Tangina! Eto lang ang nakuha mo?! Maghapon ka sa lansangan! Kulang ’to!” Sigaw niya pa sakin.

“M-matumal yung tao ngayon. Wala akong madukutan.” Sagot ko sakanya.

Lagi naman ganito. Suntok, tadyak, sabunot o sampal ang laging sumasalubong saakin sa bahay. Lalo na yung mapupula niyang mata dahil sa droga.

Dalawang linggo na matapos akong muntik nang mamatay dahil kay Ginomos. Sa dalawang linggong yon, hindi na ako nagtulak. Bumalik ako sa dati kong gawi na magnakaw. Mabuti na lang at hindi na ako hinahadlangan ni Givan sa ganito. Alam ko naman na hinihintay niya lang na gumapang na ako sa hirap at lumapit sakanya.

Mahal ko sila ni mama at Remery, hindi ko na alam ang gagawin. Gusto ko silang itakas dito pero laging nagbabanta ’tong hayop na ’to. Atsaka parehas na silang adik ni mama. Kayang-kaya niya kaming patayin lahat.

“Tangina mo Roshan! Wag kang babalik dito hanggat wala kang dalang malaking pera!” Sigaw niya pa sakin. Kitang-kita ko naman yung mga adik na humihithit ng shabu doon sa kwarto nila mama habang nagtatawanan. Nag-uwi na naman ng mga adik ang hayop. Tuwang-tuwa pa yung magaling kong ina.

Agad akong naglakad papunta sa kwarto namin ni Remery. “Kuya Shan.” Agad niyang sabi sakin. Ngumiti naman ako sakanya. “Kumain ka na ba?” Tanong ko sakanya. Umiling naman siya.

Mabilis ko siyang kinarga at lumabas kami ng bahay. Hindi nila tatangkain galawin si Remery. Sinabi ko sakanila na bibigyan ko sila ng pera basta h’wag lang nilang galawin ang kapatid ko. Parang hangin nga lang si Remery sakanila. Itataya ko naman yung buhay ko para sa kaligtasan ni Mery.

Gustong-gusto ko na umalis dito kasama si Remery at si mama. Pero si mama, mahal yung hayop na yon kaya hindi maiwan-iwan. Hindi ko naman kayang iwan siya dito. Tangina naman.

Kinarga ko si Remery hanggang sa bukas na karinderya at mabilis kaming umupo sa bakanteng upuan. “Aling Mela!” Sigaw ko sakanya. “Shan!” Balik naman niyang sigaw habang nakangiti.

“Akala ko hindi ka na kakain dito ngayong gabi! Mabuti pala at nagtira ako ng menudo para sainyo nitong si Mery!” Ngumiti naman ako.

“Salamat aling Mela.” Turan ko saka nilabas yung one hundred pesos sa bulsa ko. ’Yan nalang yung natira. Mabuti nga’t hindi pa ako nahuhuli ng pulis kakadekwat ko.

“Naku! Ilang beses ko na sinabi sayo Shan, na hindi mo na kailangang mag-bayad!” Tanggi niya agad sa pera ko pero hindi ako nagpa-awat. Halos araw-araw nalang libre. Tangina nakakahiya.

“Ibigay mo nalang kay Mery yan.” Turan niya pa sabay abot ng yelo saakin.

“Linisin mo yang sugat mo sa labi. Ilang beses na yan Shan. Namumuro na saakin yang si Reko. Ako magpapatokhang dyan.” Biro niya pa na kinatawa ko.

Agad kong pinakain si Remery at hinatid sa kwarto namin. Lagi kong sinasabi sakanya na magtago siya doon sa aparador kapag nagkaroon ng gulo. Nilagyan ko na din yun ng lock sa loob. Atleast kahit papaano safe siya sa loob.

Parang bumalik sa normal na takbo yung buhay ko. Walang Givan na nanggulo. Walang drogang ihahatid na halos ikamatay ko. Nandito ako sa normal na takbo ng buhay ko.

“Mery, yung binilin ko sayo ha.” Tumango naman siya. Nakita ko pa sa mesa yung mga gamot na binigay saakin ni Givan na hindi ko naman ginalaw o binuksan.

“Opo kuya.” Hinalikan ko nalang siya sa noo bago ako lumabas ng kwarto namin.

Nandoon pa din sila sa kabilang kwarto. Nagse-session. Mga adik.

“Anak!” Napatigil ako sa paglakad nangmarinig yung boses ni mama. “Kumain ka na ba?” Pulang-pula yung mata niya dahil sa droga at halos buto’t balat nalang siya.

Tumango naman ako kahit hindi pa talaga ako kumakain. “Ahh…” Alam ko na ang style niya. May kailangan ’to.

“Anong kailangan mo ma. Sabihin mo na.” Deretcho kong tanong.

“P-pwede ka bang makibili ng PT?” Nanlaki naman yung mata ko sa sinabi niya.

“Buntis ka?” Hindi ko mapigilang tanong. Humagikgik naman siya.

“Ayaw mo non? Madadagdagan tayo?” Napahilamos nalang ako ng mukha.

“Sige sige.” Sagot ko nalang bago mabilis na lumabas ng bahay bago pa ako makapagsalita ng hindi maganda.

Nakakaputang-ina ’tong buhay na ’to. Ang hirap-hirap. Tangina talaga. Nakadagdag oa sa inis ko yung putanginang Gorner na yon na ginigipit ako sa pagtutulak ng droga. Pilit akong pinapatigil. Tangina. Lalong humigpit yung mga sunod-sunurang parak.

    AGAD akong pumunta sa bahay niya. Wala naman guards o kahit ano kaya nakakapasok ako. Wala siya sa sala kaya umakyat ako sa taas. Hindi ito ang unang beses kong napasok dito pero nakakamangha pa din kasi ang ganda-ganda tapos ang laki-laki pa. Hindi katulad nung saamin. Puno ng adik. Tsk.

Wala na yung galit ko sakanya. Inis na lang dahil ginigipit niya ako ng ganito. Balak ko bumalik sa pagtutulak pero natatakot na ako dahil sakanya.

Binaybay ko yung mahabang pasilyo papunta doon sa kwarto niya. Agad kong binuksan yung pintuan at hindi naman ako nagkamali, nakaupo siya sa tapat ng computer niya.  Agad naman siyang napatingin saakin.

“Kailangan ko ng pera.” Agad kong bungad sakanya. Huminga naman siya ng malalim.

“Magkano ba?” Tanong niya sakin.

“Sampung libo.” Sagot ko agad at nanatili lang akong nakatayo.

“Para ba sa inaalagaan mong mga adik?” Usisa niya pa na kinainisan ko.

“H’wag ka nang maraming tanong.” Inis kong sabi sakanya.

Ngumisi naman siya at tumayo. Pinanood ko lang siyang lumakad papunta sa couch at pabukakang umupo.

“Ano ako tanga? Magbibigay ng walang kapalit?” Turan naman niyang kinainis ko.

“Hindi ba pinapatigil mo akong magtulak? Wala akong mahanap na trabaho at kailangan ko ng pera.” Singhal ko.

“Okay. Pero wala ng libre sa panahon ngayon Roshan.” Bulong niya habang nakangisi bago buksan yung pantalon niya at ibaba ang zipper na kinagulat ko.

Tinuro niya pa yung harapan niya habang nakangisi. Hindi naman ako tanga para hindi malaman kung anong ibig niyang ipahiwatig na sobrang kinagalit ko. Agad ko siyang sinugod ng suntok. Sakanya ko lahat binuhos yung pagod, sakit ng katawan at hirap ko. Hindi naman siya lumaban at hinayaan ako. Tinigilan ko lang siya nang makitang nagdudugo na yung labi niya.

“Tangina mo Givan! Hindi ako nakikipaglokohan sayo! Gago!” Sigaw ko sakanya.

Umayos naman siya ng upo at pinunasan yung dugo sa labi niya. “Mukha ba akong nakikipaglokohan?” Nakangising sagot naman niya.

“Mas gugustuhin kong mahirapan sa pagtutulak kesa lumuhod ako sa harap mo at pagsilbihan yang katawan mo!” Galit na galit kong sigaw. Oo mahirap lang ako. Pero ayokong binabastos ako. Sobrang nadala ako kay Ginomos.

“Binigyan na kitang pagpipilian Roshan. Ikasal ka sakin o ibenta yang katawan mo saakin.” Kinuha ko yung base sa mesa at ibinato sakanya pero naiwasan niya.

“Wala! Mas gugustuhin ko pang sa iba ibenta ’tong katawan ko kesa sayo!” Sigaw ko. Bigla naman nawala yung ngisi niya.

“Wala ka din naman choice Shan. Saakin ka na. Sa ayaw at gusto mo, saakin ka na.” Parang baliw niyang sabi.

Tinalikuran ko nalang siya. “Baliw ka na. Gago!” Sigaw ko.

“Kung hindi ako ang magkukulong sayo dito sa loob ng bahay ko, papatayin ka nalang ng pulis o pagsasawaan ka sa loob ng kulungan. Kaya mamili kang mabuti Roshan.” Galit ko naman siyang hinarap at mabilis siyang kwinelyuhan.

“H’wag mo akong gaguhin Gorner! Hindi ako nakikipaglokohan sayo! Hinding-hindi ko ibebenta ang katawan ko sayo kahit pa idikit ang apilido mo sa pangalan ko!” Sigaw ko. Hindi naman siya nagpupumiglas at nakatitig lang saakin. Patulak ko siyang binitawan.

“Okay. Magtulak ka na. Pero hindi ko pinapangakong makakauwi ka nang buhay.” Banta niya pa.

“Kung mamatay man ako, papatayin din kita.” Inis na turan ko. Ngumiti naman siya.

“That’s actually better idea. Para kahit nasa impyerno na tayong pareho, magkasama ka din tayo.” Napailing nalang ako sa kabaliwan ng lalaking ’to.

“Tangina Givan, ano bang kabiliwan yang sinasabi mo?!” Inis kong sigaw.

“Oo! Nababaliw na ako Shan! Nababaliw na!” Malakas niyang sigaw na kina-atras ko. “Dahil sayo nababaliw na ako!” Sigaw niya pa sabay kuha ng baril sa mesa niya at mabilis na lumapit saakin. Mahigpit niyang hinawakan yung leeg ko pero hindi ko nasasakal. Naramdaman ko nalang yung malamig na nguso ng baril sa leeg ko. “H’wag na h’wag mong susubukan yang sinabi mo kanina Shan. Papatay ako. Hindi na bago saakin ang pumatay. Kilala mo ako.” Banta niya sakin.

“Anong mahirap sa hinihingi ko? Madali na lang yon! Ikasal ka nalang saakin kung ayaw mong ibigay yang katawan mo!”  Sigaw niya sa harap ko bago mabilis akong bitawan. “Baliw na kung baliw Roshan. Kahit sino papatayin ko, maging saakin ka lang.”

[WARNING]

---

This is a work of fiction. Names, characters, places and incidents are the product of author imagination or are used fictiously, and any resemblance to actual person, living or dead, business establishment, events or locales is entirely coincidental.

This story contains mentions of

BOY×BOY

material. If its not your tea, then I dont give a shit. -,-

You’ve been warned.

©

Calypzo

Alcazar

‘Plagiarism is the outcome of jealousy.’ - Calypzo

ERRORS AND WRONG GRAMMARS AHEAD.

---

kallivanilla

[CHARACTERS]

---

Roshan Savio

---

Quillon Givan Gorner

---

kallivanilla

Chapter 1

WARNING; MATURE & SENSITIVE CONCENT AHEAD. READ AT YOUR OWN RISK.

Third Person POV

“May I see his informations?” Turan ni Givan nang makarating agad siya sa headquarter nila.

Wala pa man ilang segundo ay agad na ibinigay sakanya ang isang folder na naglalaman ng kung ano. “Siya na ba?” Tanong ni Givan.

“Yes sir.” Sagot naman ng kausap niya.

Napangiti at napangisi nalang si Givan habang nakatingin sa laman ng folder na hawak niya.

“Good.”

Roshan Savio

“Tumigil ka!”

Isang malakas na pito ang umalingangaw sa likod ko habang tumatakbo akong mabilis.

“Yung bag ko! Magnanakaw! Magnanakaw! Habulin niyo! Bilis!” Paulit-ulit na sigaw ng may-ari ng bag.

Sinong magnanakaw ang titigil sa pagtakbi pagkatapos niyang magnakaw? Walang ganon. Bobo.

“Tabi!” Sigaw ko pa sabay tulak sa mga taong nakaharang sa tatakbuhan ko habang maghigpit ang hawak sa nadekwat kong maliit na bag.

Wala na akong pakialam sakanila. Paharang-harang kasi!

Malalakas na pito ang sunod-sunod na umalingangaw. Nandito na ang mga garapatang parak. Hindi naman makatakbo dahil sa laki ng tyan. Daig pa buntis.

Agad akong lumiko sa isang maliit na eskinita at mabilis na tinakbo hanggang dulo. Napamura nalang ako nang makitang nakasara yung gate kung saan ako madalas dumadaan para makatakas. Kaya mabilis kong isinukbit sa leeg ko yung bag at mabilis na inakyat yung gate. Tumalon nalang ako pababa at mabilis na lumusot sa matikid na daanan papunta sa kabilang baranggay.

Muli akong tumakbo nang makalusot ako. Isang barangay pa at palayan bago yung baryo namin.

Nang makalayo na ako at siguradong hindi na ako makikita dito, mabilis nalang akong umupo sa ilalim ng puno at isinandal ang katawan ko.

Halos mawalan ako ng hininga kakatakbo pero wala akong magagawa. Kung titigil ako, sa kulungan ang bagsak ko sa dami ko nang nadekwatan. Nagpapasalamat nga ako kahit papaano dahil hanggang ngayon ay malaya pa din ako.

Pasimple akong tumingin sa paligid at nakitang malapit na ako sa baryo namin. Wala na din gaanong mga bahay dito.

Walang ano-ano ay mabilis kong kinalkal yung bag ng nanakawan ko. Sana naman maraming laman. Para kahit hindi ako mangdekwat ng ilang araw.

Muntik na akong mapatalon sa tuwa kasabay ng pagningning ng mga mata ko nang makita ang isang mamahaling relo, gintong kwintas at hikaw sa loob ng bag.

“Shit! Jackpot!” Tuwang-tuwa kong bulong at mabilis na kinalkal muli ang bag.

Wala ng laman yung bag pwede nalang sa ibang resibo, at basura. Medyo maganda yung bag pero kailangan kong sunugin at itapon. Baka matunton ako mahirap na. Kasama din yung wallet sa bag. Magkahawig yung wallet at bag niya.

Tuluyan na akong napatayo at napasigaw sa sobrang tuwa nang makita yung laman ng wallet. Putangina ang kapal!

“Bente mil!” Abot-tengang ngiti ko habang nakabulong.

Tiba-tiba ako. Sinong mag-aakala na sa talipapa dyan sa karatig barangay ay merong taong ganito kayaman? Madalas na nakukuha kong wallet, laman lang ay 300, 500 hanggang 1500. Tangina. Ngayon lang ako nakahawak ng ganitong kalaking pera.

Agad kong inilagay sa loob ng brief ko yung relo alahas bago iipit sa garter ko na bacon yung limang libo. Sana hindi mahulog.

Tumakbo ako palapit sa mga natutuyong basura at mabilis na inilagay sa loob yung bag at wallet. Nakalagay pa sa design ng bag ay, ‘ LV ’. Mukhang mamahalin. Wala naman akong alam sa ganyan.

Agad kong sinunog yung plastic gamit yung lighter ko at patuloy kong nilagyan ng dahon hanggang mag-apoy ng sobra.

Nakatitig lang ako sa apoy habang naglalagablab siya. Humihingi ako ng pasensya sa may-ari ng bag, wallet, pera at mga alahas na ninakaw ko. Kailangan na kailangan ko lang.

Napahinga nalang ako ng malalim bago mabilis na pumihit patalikod at magsimulang maglakad pauwi.

Pasikat na ang araw. Sakto yung ilang oras kong pag-iikot sa palengke para may dekwatan sa madaling araw.

“Shan!” Tawag saakin kaya napatingin ako sa isa sa mga kabahayan.

“Magandang umaga Shan!” Sigaw saakin ni lolo Pedro.

Agad naman akong ngumiti at kumaway pabalik. “Magandang umaga rin ho lo!” Sigaw ko pabalik bago magsimulang maglakad muli.

Maliit lang ’tong barangay namin. Malayo sa syudad at tahimik. Pero pugad ng adik, lasinggero at mga magnanakaw na katulad ko.

Siguro kung bibilangin, nasa isang daan lang ang bahay dito. Tapos yung bahay namin, nasa dulong-dulo. Malayong-malayo sa bungaran ng barangay.

Yung mga tao dito, nakulangan man sa pera, puno naman ng pagmamahal. Tulungan kung meron. Wala pa ngang nahuhuling adik at magnanakaw dito sa loob. Sa labas, meron. Sa labas nitong barangay namin. Pero, parang isang malaking sikreto ng barangay namin ang natatagong kadiliman dito sa loob. Walang laglagan, walang iwanan.

Napahinga nalang ako ng malalim nang magsimulang umunti ang mga bahay na nadadaanan ko. Puro puno ng saging, talahib at matataas na damo kung saan nagkukubli ang ilang batang rugby, adik at hamog.

Sanayan nalang talaga sa lugar na ’to. Kung may dadayo man dito sa lugar namin, malamang hindi siya magtatagal.

Napahinto na ako nang nasa tapat na ng maliit naming bahay na puno ng pinagtagpi-tagping yero, lona at tarpaulin. Ang bahay na hindi naiiba sa lahat pero mas malala pa sa lahat.

Huminga nalang ako ng malalim bago maglakad papunta sa bukana ng bahay.

“A-ah! K-kodeng bilisan mo pa!” Isang malakas na ungol at boses ang nagpatigil saakin mula sa paglakad.

“T-tangina mo Rosa! I-ito na ako!” Balik na sigaw naman ng isang lalaki.

Hindi na ako nakatiis pa at mabilis na naglakad papasok ng bahay. Sa sobrang liit ng bahay namin, kitang-kita ko lahat ng kababuyan nila mula sa isang kwarto.

“Ahhh! T-tangina! I-isubo mo Rosa! K-kainin mo!” Sigaw ng lalaki at sarap na sarap pa.

Mabilis ko nalang iniwas ang paningin ko at mabilis na naglakad papunta sa isang kwarto. Agad kong binuksan ang kandado ng pintuan sa labas bago mabilis itong itulak at isara nang makapasok na ako.

“T-tangina parang Reko! Ang sarap ng asawa mo!” Rinig ko pang sigaw ng lalaki at hindi nakalampas sa tenga ko.

“Sige lang! Laspagin niyo na. Ako naman mamaya lalaspag dyan. Punit yan. Gagatasan ko lang ’tong walang kwentang anak ko.” Rinig ko pang sagot ng taong kinamumuhian ko.

Agad kong nilapatan ng tingin ang kama ngunit wala ang nakababata kong kapatid.

Maya-maya lang ay narinig ko na ang katok sa pintuan. Pinili kong pigilin ang galit ko at mabilis na buksan ang pintuan. Hindi ko pinakabukas ang pintuan at mabilis na sinara nang makalabas ako.

“Ano?” Bulong ng walang hiyang ’to.

Hindi ko na siya tinignan at inabot sakanya ang labin-limang libong nadekwat ko. Kitang-kita ko yung paglaki ng ngiti niya at pagtawa.

“Tangina! Ang laki nito Shan!” Agad niyang sabi pero agad din tumingin saakin at hindi na ako nagulat nang mabilis niyang kapkapin ang buong katawan ko bago muling tignan ang pera gamit ang mapupula niyang mata.

“Gusto mo bang humit——” Turan niya pero agad ko siyang sinamaan ng tingin.

“Siguro sapat na yan?” Bulong ko. “Oo naman Shan! Para sa dalawang araw.” Natatawa niyang bulong habang hinahalik-halikan pa ang pera. Napailing nalang ako.

“Ako naman Kodeng!” Sigaw ng isang lalaki mula sa kwarto nila. Nakita yata ng magaling kong ama na nakatingin ako sa loob at tinapik ang balikat ko.

“Ano? Gusto mo bang tirahin ang ina mo?” Bulong niya sa tenga ko na kinakulo ng dugo ko.

“Gago ka ba?!” Hindi ko mapigilang sigaw. “Ikaw ang asawa ni mama pero walang kang ginagawa at hinahayaan mo siyang tirahin ng mga tarantado mong kaibigan!” Nagagalit kong sigaw.

Tumawa lang siya ng mahina. “Ginusto yan ng pokpok mong ina. Wag mo akong sisihin. Bakit hindi mo siya subukan patigilin?” Nakangisi niyang bulong.

Mabilis ko siyang nilagpasan at mabilis na hinablot ang nangingitim na twalya sa sampayan bago mabilis na naglakad papasok sa kwarto nila.

Hindi ko na pinansin yung mga naapakan kong foil, lighter at kung ano-anong basura.

Agad kong tinulak yung lalaking todo bayo sa sarili kong ina sabay tulak sa lalaking nagpapakain ng ari niya sa ina ko bago ko hatakin patayo ang ina ko at balutan siya ng twalya.

“Tangina naman. Ano bang ginagawa mo sa buhay mo!” Naiinis kong bulong habang pinupunasan siya.

Nagulat nalang ako nang itulak niya ako at ihagis kung saan yung twalya na ibinalot ko sa katawan niya.

“Ano ba Shan! Bakit mo sila pinatigil! Nasasarapan ako! Hayaan mo ako!” Sigaw niya saakin bago pumatong sa lalaking nakahiga at mabilis na ipasok ang pagkalalaki nito sa pagkababae niya at paulit-ulit nagtaas-baba.

Gusto kong pumatay sa galit habang naririnig ko yung ungol ng dalawang lalaking bumababoy sakanya habang siya parang natutuwa pa dahil mahihirapan siya. Hindi ganito ang mama ko. Gawa ’to ng letcheng droga!

“Sabi ko naman sayo.” Natatawang turan ng demonyo kong ama bago siya naglakad papunta sa lalaking binababoy ang bibig ng ina ko at paalisin ito.

Nakatitig ito saakin bago alisin ang sinturon niya at hinayaang mahulog ang suot nitong maong.

Kitang-kita ko yung natutulog niyang pagkalalaki na ilang beses niyang tinaas-baba at maya-maya lang ay sobrang tigas at laki na.

Agad siyang lumuhod at sinabunutan yung ina ko at pilit na ipinasubo yung pagkalalaki niya. Wala siyang pakialam kahit nabubulunan na yung ina ko at nahihirapan.

“A-ah! Reko a-asawa ko!” Nahihirapang sigaw ni mama nang pansamantalang ilabas ng walang hiya kong ama yung pagkalalaki niya sa bibig ng ina ko.

Nakangisi lang siya bago ibalik at bayuhin ng sobrang bilis. Kitang-kita ko kung paano humulma yung pagkalalaki niya sa lalamunan ng ina ko. Nanginginig ako sa galit pero wala akong magawa.

Ubo lang nang ubo si mama nang hugutin na ni papa at nakangisi pang nakatingin saakin si papa habang sinasampal-sampal niya si mama ng pagkalalaki nito sa pisngi.

Nakangisi siyang tumayo at mabilis na pumwesto sa likuran ni mama na kinalaki ng mata ko.

Patuloy pa din sa pagbayo yung nasa ilalim ni mama nang mabilis na ipasok ng demonyo kong ama ang pagkalalaki niya sa pagkababae ng ina ko na kasalukuyang binabayo ng isa pang lalaki sa ilalim.

Napapikit nalang ako sa isang malakas na sigaw at napapihit patalikod. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang makita.

Agad akong lumabas ng kwarto at mabilis na lumipat ng kwarto namin ni Remery.

Wala siya sa kama kaya mabilis akong lumuhod para buksan yung kabinet na maliit pero nakasarado mula sa loob.

Kinuha ko yung maliit na balisong para sungkitin yung maliit na kawit para tuluyan nang mabukas.

Sumalubong saakin si Remery na tulog na tulog habang nakabaluktot at nakatakip ang tenga. Awang-awa ako sa itsura ng kapatid ko.

Mabilis na tumulo yung luha ko pero agad akong tumalikod at tumayo para punasan. Nagpalipas pa ako ng ilang segundo bago alisin sa garter ko yung limang libo at yung mga alahas sa brief ko at ipatong sa kama namin ni Remery.

Muli akong lumuhod at maingat na binuhat si Remery at binalot siya sa kumot. Ipinatong ko sa tyan niya yung alahas at pera bago takpan ng kumot habang karga-karga ko siya.

Napangiti nalang ako habang nakatingin sa payapang mukha niya. Kahit papaano, may lakas ako para lumaban sa mundong hindi patas. Mabilis kong hinalikan yung noo niya kasabay ng pagtulo ng mga luha ko.

Kung kinakailangan kong gumapang sa hirap para mabuhay ka Remery, gagawin ko. Wag na wag mong iiwan ang kuya. Hindi ko kaya.

Hindi na ako nag-abalang punasan ang mga luha ko at mabilis na kinarga siya ng maayos bago kami lumabas ng kwarto. Isinara ko at kinandado yung kwarto namin bago ako tuluyang tuluyang lumabas ng bahay.

Kailangan naming umalis para makalayo naman kami kahit papaano sa impyerno. Tanginang buhay ’to.

Chapter 2

Roshan Savio

Huminto kami ni Rem-rem na hanggang ngayon ay tulog pa din sa harap ng isang bahay ilang dipa lang ang layo sa karinderya ni aling Mela. 

“Gab?” Mahina kong tawag sabay katok ng ilang beses sa pintuan.

Ang aga-aga nang-iistorbo kami ng tao. Nakakahiya.

“Tol?” Tawag ko ulit bago bumukas yung pintuan pagkatapos ng ilang segundo.

“Oh tol!” Agad na bungad saakin ni Gab pero agad ko siyang sinenyasan na tumahimik dahil tulog pa si Rem-rem. Agad naman siyang tumango at mabilis na binuksan yung pintuan kaya nakapasok ako.

Dito sa baryo namin, sila Gab lang yata yung may pinakamagandang bahay. Yung mga bahay dito, kung ’di tagpi-tagpi, sira-sira. Kila gab, halatang ginastusan. Mula sa sahig nila hanggang kisame. Nakakainggit.

Hindi na ako nagpaalam sakanya at dahan-dahan inihiga si Rem-rem sa sofa nilang malambot at ayusin yung higa niya bago ako tumingin kay Gab.

“Gabo, pwede bang dito muna kami ni Rem-rem? Aalis din kami mamaya.” Agad kong turan sakanya.

Ngumiti naman siya saakin at agad lumapit bago ako akbayan.

“Lagi ka naman welcome dito, Shan. Kahit ilang araw pa kayo dito. Akong bahala kay mama!” Biro niya pa na kinatawa ko lang.

“Gago.” Bulong ko nalang sakanya.

“Gusto mo ba ng kape?” Tanong niya pa saakin.

“Sige lang.” Sagot ko naman bago siya tumango at tumalikod papuntang kusina nila.

Ako naman napatingin nalang kay Rem-rem bago dahan-dahan umupo sa sofa at isandal yung likod ko sabay pagbuga ng hingang malalim. Ang hirap-hirap. Gustong-gusto ko na sumuko.

Agad naman akong napatingin kay Rem-rem nang malingat siya. Agad ko siyang tinapik-tapik sa hita para makatulog ulit. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatitig sa kapatid ko habang tinatapik-tapik yung hita niya. Naalis nalang yung titig ko kay Rem-rem nang dumating si Gab dala yung isang puting mug at ilagay sa mesa na salamin sa kaharap ko.

“Wala ka pang tulog ’no?” Tanong niya pa na kinatango ko lang.

“Nag-away na naman ba kayo ng ama mo?” Sunod niya pang tanong.

Tinignan ko naman siya bago ako huminga ng malalim ay sumagot. “Kailan ba kami hindi nag-away ng gagong yon?” Mahina kong sagot sakanya bago kuhanin yung kape na tinimpla niya sabay higop ng kaunti.

“Pangit ba yung lasa?” Tanong niya pa. Umiling naman ako. Hindi ko na malasahan kinakain ko dahil sa lintik na mga problema na ’to.

Ilang segundo kaming tahimik bago ako naglakas-loob na magsalita. Sasabog yata ako kapag hindi ko nailabas itong nararamdaman ko.

“Binaboy nila yung nanay ko.” Mahina kong bulong at pilit pinipigilan yung pagtulo ng nga luha ko.

Narinig ko naman yung paghinga ng malalim ni Gab. “Bakit hindi pa ba kayo umalis ni Rem-rem. Si Rem-rem yung mas nahihirapan dito. Kawawa yung bata sa nakapaligid sakanya, Shan. Lintik kasi na stepfather mo. Demonyo.” Galit niyang bulong.

“Gusto ko nang umalis Gabo, alam mo yan. Pero hindi ko maiwanan si mama. Ina ko siya, Gabo. Tapos binilin pa saakin ng tatay na alagaan siya bago makulong.” Bulong ko at napahimalos nalang ng mukha gamit ang palad ko sa dami ng problemang kinakaharap ko.  “Awang-awa na ako sa kapatid ko. Dapat nag-aaral siya. Hindi ganito.” Dugtong ko pa.

“Umalis na kayo don! Iwanan niyo na don yung ina niyo.” Turan niya pa saakin pero umiling ako.

“Hindi ganon kadali, Gabo. Ayaw ni mama iwan yung gagong yon. Hindi ko na alam yung gagawin. Mababaliw naman ako sa kakaisip kung anong nangyayari sakanya kapag umalis kami Rem-rem. Tapos ayaw niya pang ipadala saakin si Rem-rem. Magpapakamatay daw siya kapag umalis kami.” Mahaba kong paliwanag.

“Hindi pa ba niya pinapatay yung sarili niya?” Natatawang bulong ni Gab.

Naisandal ko nalang yung ulo ko sa sofa kasabay ng pagpikit ko. Kaya ko pa ba? Kakayanin ko ba? Tangina.

NAGISING nalang ako sa ingay ng nagtatawanang mga bata. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako at nakahiga na ako dito sa sofa. Tangina nakakahiya kahit kaibigan ko na si Gabo.

Nakita ko si Rem-rem na kalaro si Genesis. Yung kapatid na bunso ni Gabo.

“Rem?” Tawag ko kay Rem-rem kaya napatingin siya agad saakin. Agad siyang ngumiti saakin bago tumayo sa pagkakaupo niya sa sahig at mabilis na tinakbo yung pagitan namin at agad akong niyakap.

“Good morning, kuya!” Nakangiting turan niya bago ako halikan sa pisngi na kinangiti ko.

“Good morning, kulit!” Nakangiti ko din balik sakanya at hinalikan siya sa pisngi.

Bumalik na siya sa pakikipaglaro kay Genesis pagkatapos niya akong batiin.

Tumayo nalang ako at mabilis na naglakad papunta sa kusina. Agad kong nakita si tita na nagluluto kaya agad akong lumapit at nagmano. Nagulat pa siya sa pagsulpot ko.

“Magandang umaga po, tita.” Nakangiting bati ko sakanya at nginitian niya naman ako agad.

“Magandang umaga din, hijo.” Balik niya agad saakin. “Nagugutom na ba kayo ni Rem-rem? Malapit na ’tong maluto. Sandali nalang ha?” Dugtong niya pa na lalong kinahiya ko.

“Pasensya na po talaga tita kasi ang aga-aga nandito kami ni Rem-rem.” Agad kong bulong sakanya. Agad naman niya akong tinignan habang nakangiti.

“Ano ba, Shan! Akala mo naman iba ka saamin! Welcome kayo lagi dito, okay?” Turan niya na tinanguan ko habang nakangiti.

“Sige na! Tigilan mo na ako sa pagpapasalamat. Puntahan mo si Gabriel sa taas. Kakain na tayo pagkatapos nito.” Tumango naman ako bago mabilis na tumalikod at naglakad palabas ng kusina.

Sinulyapan ko pa yung dalawang makulit habang naglalaro bago ako umakyat paitaas. Agad kong binaybay yung pasilyo nila. Nasa tabi kasi ng balkonahe yung kwarto ni Gabo.

Kumatok ako ng dalawang beses nang nasa tapat na ako ng pintuan niya bago buksan. Nadatnan ko naman siyang nakahiga habang hawak yung phone niya.

“Kakain na daw tayo, Gabriel.” Turan ko na sinamahan ko ng mapang-asar na ngiti.

Agad naman niya akong binato ng unan na agad kong nasalo.

“Tangina mo talaga, Shan. Tigilan mo nga yang kaka-Gabriel mo! Masasapak ka saakin!” Galit na galit na sigaw niya saakin.

Ayaw na ayaw daw kasi niyang tinatawag na Gabriel kahit yon naman talaga ang pangalan niya. Tinawanan ko nalang siya bago mabilis na tumalon pahiga sa kama niya.

“Yon ang pangalan mo, Gabri——” Hindi ko natuloy yung sasabihin ko nang hampasin niya ako ng unan sa mukha na tinawanan ko lang.

“Nga pala Gabo, may alam ka bang pasyalan? Lalabas kasi kami ni Rem-rem ngayon.” Agad kong tanong kay Gab.

“Aalis din kami ni Genesis. Pupunta kami sa mall. Medyo maganda din don. Malayo nga lang.” Turan niya na kinatango ko.

“Sige. Sabay na kami.” Turan ko naman agad. Tumango naman siya.

“Dalhin natin yung kotse ni daddy.” Huling bulong niya pa bago siya ulit tumingin sa phone niya.

Agad naman akong dumikit sakanya at mabilis na tinignan kung anong tinitignan niya. Tangina! Puro mga babae! Agad kong hinampas ng unan yung mukha niya at tumawa.

“Babae na naman! Ang babaero mo talaga, Gabriel!” Natatawa kong asar sakanya.

“Gago! Si Shane ’to!” Agad niyang balik saakin at pinakita yung picture. Napatango nalang ako. Ang ganda nga niya.

“Sino yan?” Tanong ko sakanya. Napasimangot nalang siya dahil saakin.

“Yung apo ni mang Pedro galing syudad!” Paliwanag niya saakin na tinango-tango ko.

“May apo pala si mang Pedro. Ngayon ko lang nalaman. Eh ano naman?” Agad kong balik.

May pinakita ulit siyang picture. May kasamang isa pang babae si Shade. Kahawig niya.

“Ang sarap tirahin nitong kapatid niya, Shan! Shit!” Nagsalubong naman yung kilay ko dahil sa kabugukan ng ugok na ’to.

Agad ko siyang hinampas ng una sa mukha. “Puro ka kalibugan na hayop ka!” Natatawa kong turan sakanya habang paulit-ulig ko siyang hinahampas ng unan. Pilit niyang sinasalo pero hindi niya nakukuha saakin yung unan.

Nagulat naman ako nang ibabawan niya ako habang hawak yung isang unan at paulit-ulit akong hinampas ng unan pero agad ko siyang nasipa at nakabangon agad ako bago pa siya makabangon. Tawa lang ako

nang tawa sa mukha niya. Luging-lugi.

“Bumaba ka na! Kakain na! Puro kantot nasa isip mo! Hoy, tandaan mo Gabriel pangalan mo!” Natatawa kong turan sakanya sabay takbo pababa.

Narinig ko naman yung sigaw niya ng pangalan ko na lalong kinatawa ko. Nakasalubong ko pa si tita na paakyat.

“Akala ko hindi na kayo bababa eh! Tara na! Kain na!” Aya niya pa saakin na tinanguan ko.

“Gabriel!” Malakas na sigaw ni tita maya-maya lang nasa likod ko na si Gabo habang nakasimangot. Ako naman gustong-gusto kong humalakhak sa itsura niya.

“Kain na! Tara na!” Huling aya ni tita bago siya tumalikod.

Tinignan ko naman si Gabo nang may halong pang-aasar.

“Gabriel…”

KASALUKUYAN kong binibihisan ngayon si Rem-rem. Nandito kami sa kwarto ni Gab. Hindi na ako umuwi ng bahay. Meron kasi kaming damit dito. Madalas kami dito eh!

“Ang cute naman ng prinsesa ko!” Bulong ko pa pagkatapos kong ayusin yung tali ng dress niyang kulay yellow. Narinig ko naman yung tawa niyang mahina na lalong kinangiti ko.

“Talaga kuya? Pwede na ba akong maging model?” Rinig ko naman tanong niya na kinatitig ko sa makulit na ’to bago ko siya kinarga at pinaupo sa hita ko.

“Pwede na!” Balik ko agad sakanya habang sinusuklayan yung buhok niya.

Kwinekwentuhan niya lang ako ng kung ano-ano habang inaayos ko yung buhok niya. Marunong naman ako kasi ako naman gumagawa sakanya nito simula noong bata pa siya. Sinisikap ko talagang sabihin kay Rem-rem na, hangga’t maaari kung anong marinig niya sa paligid niya ay sabihin niya saakin. Para sa ganon, maituturo ko yung tama at mali sakanya. Kaya ganito lagi kami, wala siyang itinatago saakin. Kahit maliit na bagay pa yan.

“Ayan! Ang ganda-ganda na ng prinsesa ko!” Puri ko pa sakanya nang matapos kong ayusin yung buhok niya. Tinirintas ko lang naman.

“Thank you, kuya!” Bulong naman niya sabay halik sa pisngi ko.

“Sige na. Hintayin mo nalang ako sa labas.” Utos ko pa na agad niyang sinunod. Agad siyang lumabas ng kwarto.

Ako naman, mabilis na lumapit sa kahon kung saan nakalagay yung mga damit namin at pumili ng susuotin ko. Nakaligo na din ako at naka-tapis lang ako ng twalya habang binibihisan ko si Rem-rem. Hindi kami sabay naliligo. Madalas, nauuna ako at magtatapis lang ako ng twalya bago siya paliguan at bihisan tapos ako naman yung susunod na magbibihis. Binibilin ko din kasi sakanya na, huwag na huwag siyang sasabay maligo sa kahit na sino. Kahit na ako. Tinuturo ko din na huwag na huwag siyang maghuhubad sa harap ng kahit sino maliban saakin kasi ako nagpapaligo at nagbibihis sakanya eh!

Madami akong sinasabi sakanya. Kaya kahit anong bagay, agad niyang sinasabi saakin. Nagpapasalamat pa din naman ako dahil kahit papaano, napapalaki kong mabuti yung makulit na bata na yon. Siya lang yung lakas ko sa lahat.

“Shet, wala akong damit.” Bulong ko nalang nang makitang wala akong t-shirt ni maski na anong pangtaas. Tanging pantalon lang nandito at underwear.

Napatingin nalang ako sa pintuan nang bumukas yon kasabay ng pagpasok ni Gab. Nakabihis na din. Nakasuot lang siya ng fitted shorts at polong pink pero ang lakas ng dating.

“Gwapo namin ah, Gabriel?” Pang-aasar ko bago ulit maghanap susuotin kahit nakalkal ko naman na lahat. Malay niyo may lumabas ’di ba.

“Tangina naman, Shan. Sasapakin talaga kitang hayop ka.” Sunod-sunod na bwelta niya saakin na kinatawa ko.

“Wala akong damit, Gabo. Wala na pala akong damit dito.” Bulong ko sakanya.

Tumayo naman siya at lumapit sa kabinet niya. Ako naman inalis ko na yung twalya ko at sinuot yung underwear. Parehas naman kaming lalaki nitong kupal na ’to.

“Oh! Ito! Bagay sayo.” Abot niya saakin ng isang denim jacket at kulay puting t-shirt.

“Thank you tol!” Agad kong pasasalamat sakanya bago ko suotin yung pantalon. Fitted at hindi ko na kailangan ng sinturon. Minsan ko lang suotin ’to kaya hindi naluluma.

Sinuot ko na kasunod yung mga pinahiram niya bago tumingin sakanya. Kitang-kita ko naman yung pagdikit ng mga kilay niya.

“Tangina talaga, Shan. Napaka-baduy mo kahit kailan!” Turan niya bago tumayo at mabilis na alisin yung butones ng pantalon ko at ibaba yung zipper bagi hatakin pababa.

Sunod naman niyang hinatak pababa yung t-shirt tapos hinatak pataas yung pantalon ulit. Tinuck-in lang pala. Inayos niya din yung jacket bago niya ako tignan mula ulo hanggang paa.

“Ayos na?” Bulong ko.

“Oo. Wala na akong magagawa kung baduy ka pero bagay sayo.” Natatawa niyang bulong na kinatawa ko nalang din.

“Magsapatos ka na. Tangina ayusin mo ha? Baka sapatusin ko yang mukha mo.” Huling turan niya pa bago lumabas ng kwarto.

Nailing nalang ako bago kuhanin yung sapatos sa ilalim ng kama niya. Sakanya din ’to eh. Wala naman akong sapatos.

KASALUKUYAN kaming nagbyabyahe ngayon. Mag-iisang oras na. Malayo pala talaga yung mall. Hindi pa kami nakakapunta si Rem-rem don eh! Ang layo kaya sa baryo namin na puno ng adik. Hanggang palengke lang kami ni Rem-rem.

Si Gab yung nagdra-drive. Katabi ko naman siya tapos yung dalawang makulit, nasa likod. Naka-seatbelt naman sila pareho at naglalaro ng iPad.

“Gabo, sabit kami sainyo ah? Hindi ko alam pasikot-sikot doon. Hindi pa ako nakakapunta doon.” Agad kong bulong kay Gab.

“Oo sige. Pero dadaan muna ako sa banko. Isama mo muna si Genesis sa Jollibee. Malamang gutom na yang mga makukukit na yan.” Tumango nalang ako. Ano yung Jollibee?  Shet. Putangina. Hirap naman pag tanga, ignorante at mahirap.

HINATID kami ni Gab sa Jollibee. Ngayon ko lang nalaman na kainan pala ’to. Parang pang mayaman na karinderya pero wala naman yung turo-turo.

Madaming nakapila sa counter tapos may mga malalaking parang TV tapos may pinipindot yung mga tao. Hindi ko alam kung paano nila nagagawa yan. Tangina nakakahiya. Ang hirap talaga pag bobo at walang pinag-aralan. Anong gagawin ko dito? May pera nga ako pero paano kami kakain?

Madami naman bakante na upuan kaya mabilis kong dinala yung dalawang makulit sa malapit na upuan para madali ko silang makita.

“Dyan lang kayo ha?” Tumango naman sila kaya agad akong naglakad sa pinakamalapit na TV. Sinulyapan ko pa yung dalawa bago ako muling humarap sa TV na ’to. Paano na ba itong bwiset na ’to? Tangina. Bobo na nga ako lalo pang pabobobohin.

May makikita ka naman naka-display na mga pagkain sa screen. Ano ba tapat kong gawin dito? Titigan? Kinakabahan ako. Baka paghinawakan ko masira. Wala akong pangbayad.

Tinignan ko naman yung katabi ko sa gilid. Isang lalaking matangkad na busy sa pagpindot tapos may katabing isang babae sa gilid niya. Sinubukan ko naman yung ginagawa niya. Napili yung manok yata ito kung hindi ako nagkakamali. Akala ko masisira pero lalo lang dumami at hindi ko na alam yung pipindutin. Tangina. Paano ba ’to? Wala ba ’tong remote.

“Sharee, assist and pay for him please.” Rinig kong bulong nitong katabi kong matangkad na lalaki.

“Yes, right away Mr. Gorner.” Rinig ko naman sagot nung babae bago lumapit saakin.

Nakatitig lang ako sa lalaki habang naglalakad ito paalis. Nakita ko pang tumingin ito ulit saakin bago ito tuluyang makalabas.

“Ano po bang gusto niyo dito, sir?” Tanong saakin nung babae.

Napangiti naman ako ng alanganin. Nakakahiya. Parang ang bobo ko talaga. Ay! Bobo pala talaga ako.

“Sorry po. Hindi po talaga ako marunong sa ganito.” Bulong ko sakanya sabay kamot sa batok.

Ngumiti naman siya saakin. “No worries, sir! I’m here to help.”

Ilang minuto kaming nakatapat dito sa malaking TV. Pipindutin lang pala talaga. Ang dami ko yatang naorder. Nakita ko kasi yung may nga laruan. Binili ko yung dalawa. Siya na daw yung kukuha ng order ko na lalong pinasalamat ko.

“Magkano po, miss?” Tanong ko sakanya pero agad niya akong pinigilan sa paghugot ng wallet.

“No sir. Ako na pong bahala. Mr. Gorner will be angry if he find out na pinagbayad kita. I rather follow his order than being unemployed.” Natatawa niyang turan saakin.

“Go and make yourself comfortable, sir. Hahanapin nalang kita later.” Tumango naman ako at muling nagpasalamat bago bumalik sa mga bata.

“Gutom na ba ang makukulit?” Tumango naman sila habang nakanguso. Natawa nalang ako sa itsura ng dalawa.

Sinubukan kong tumingin sa labas. Inaasahan ko na makikita ko yung Mr. Gorner daw pero wala na siya. Ang bait naman niya. Grabe. Oh baka naman madami siyang pera kaya nagbabawas? Edi sana lahat.

A/N

;

Please rate me as your writer! 1-10! If you are not satisfied, give your reasons why to improve myself na din! ❤️❤️❤️

This is the only update for tonight. Modules are done and I’m sleepy but I still managed to write some. Goodnight Vanillas! ❤️

Chapter 3

Roshan Savio

    Halos patapos na kaming kumain nitong makukulit nang dumating si Gabo. Mabilis niyang inasikaso si Genesis at ako naman inasikaso si Rem-rem. Ayaw na kasi nila kumain. Ang nginangata nila ngayon ay ice cream at nilalaro yung mga laruan na kasama sa inorder ko. Medyo mahiya ako doon sa ate kasi ang mahal pala nitong mga ganito pero sabi niya ayos lang daw. Kaya hinayaan ko na. Pinasabi ko din sakanya na nagpapasalamat ako doon sa boss niyang si Mr. Gorner daw. Sana nakita ko man lang at nakapagpasalamat ako ng personal kaso nagmamadali daw siya.

“Gabo, anong ginawa mo sa banko?” Mahinang tanong ko kay Gabo habang pinupunasan ko yung bibig ni Rem-rem kada segundo.

Baka kasi madumihan siya. Wala pa naman kaming dalang pamalit.

“Nagnakaw, Shan.” Bulong niya na kinasama ko ng tingin sakanya.

“Gago ka talaga. Akala mo hindi kinakausap ng maayos.” Bulong ko sakanya pero tawa lang yung sinukli niya saakin.

“Nagpadala ng pera si daddy. Kinuha ko.” Turan niya naman na kinatango ko lang dahil wala na akong alam na isagot sa sinabi niya.

Ano pang sasabihin ko ’di ba?

“Napakadami naman nitong inorder mo, Shan? Ang mamahal pa nito. Magkano lahat? Sagot ko na.” Turan niya saakin pero agad naman akong ngumiti.

“Hindi ko naman binayaran yan. Nilibre ako.” Natatawa kong bulong sakanya.

Nakita ko naman kung paano magdikit yung kilay niya habang ngumunguya.

“Sino?” Tanong naman niya saakin.

“Mr. Gorner daw. Hindi ko naman kilala at hindi ko nakita yung pagmumukha niya kanina. Pina-assist niya lang ako doon sa secretary niya tapos hindi na ako pinagbayad.” Kwento ko kay Gabo pero agad akong napatingin sakanya nang umismid siya at kitang-kita ko kung paano lalong nagdikit yung kilay niya.

“Hindi mo naman pala kilala tapos pumayag ka? Sana hinintay niyo nalang ako. Baka maghingi pa ng kapalit yon tapos mas malala yung kapalit.” Parang naiinis niyang bulong pero minabuti ko nalang na manahimik.

Para kasing bigla siyang maging bad mood.

    TAPOS na kaming kumain at umalis na kami sa Jollibee. Kinarga ko na si Rem-rem kasi kakakain niya lang. Nauuna samin sila Gabo na hanggang ngayon hindi pa rin ako kinikibo. Ewan ko ba dyan. Parang engot. Pabago-bago yung mood. Parang tanga. Daig pa may regla ah?

“Hoy Gabo?! Saan tayo pupunta?” Sigaw ko sakanya dahil ang laki na nang pagitan saaming dalawa.

Ang lalaki kasi ng mga hakbang at paa niya. Hindi ako makasabay.

“Game Zone.” Tipid niya lang na bulong saakin na tinanguan ko lang. Saan yon?

Palinga-linga naman ako sa paligid habang naglalakad kami. Aksidente akong napatingin sa pinagkukumpulan ng mga tao sa may bench malapit sa escalator. Maya-maya lang ay nagsialisan yung mga tao at may mga pulis na nakapabilog sa isang lalaki na nakaposas. Pinagmasdan ko naman mabuti yung lalaki at mabilis ko siyang namukhaan. Siya yung certified pusher sa baryo namin. Parang siya yung pinaka leader ng mga pusher yung parang kanang kamay ng drug lord. Yung ganon.

“Shan?!” Rinig ko naman sigaw saakin ni Gabo kaya napatingin ako sakanya at magkadikit na magkadikit na naman yung mga kilay niya at kita sakanya na inis na inis na siya.

Agad naman akong tumakbo papunta sakanya kahit buhat ko si Rem-rem.

“Ano bang tinitignan mo doon ha?!” Inis niya pang turan saakin.

Agad ko naman nginuso yung lalaking pusher na agad naman niyang tinignan.

“Hindi ba siya yung pusher sa baryo natin?” Turan ko sakanya.

Ilang segundo naman niyang tinitigan bago tumingin saakin.

“Siya nga. H’wag mo nalang pansinin.” Bulong niya pa bago siya magsimulang maglakad muli.

Ako naman ay sumulyap pa ng isang beses sakanila at nakita ko yung pagdating ng isang lalaki. Kitang-kita ko kung paano siya galangin nung mga pulis. Siya yata yung pinakamataas sakanila.

“Kuya? Ano yung pusher, kuya?” Bulong saakin ni Rem-rem kaya agad akong napaiwas ng tingin doon sa mga pulis at napatitig kay Rem-rem habang dahan-dahan kaming naglalakad.

“Wala. H’wag mong pansinin yon.” Bulong ko sakanya bago muli sumulyap doon sa mga pulis at laking gulat ko nang makitang nakatingin saamin yung lalaking kadadating lang kanina.

Agad ko naman tinignan yung likod ko kung may tinitignan ba siya pero wala naman. Saakin talaga siya nakatitig.

“Siya yung kuya kanina, kuya.” Bulong ni Rem-rem saakin.

“Sinong kuya?” Bulong ko naman sakanya.

“Yung kasama ni ate na nagbigay saatin ng food.” Sagot ni Rem-rem.

Agad akong napatingin ulit sa lalaking yon at hindi pa din inaalis yung tingin saakin.

“Shan!” Sigaw muli ni Gabo kaya naiwas yung tingin ko don sa lalaki.

Kita ko kung paano maglakad si Gabo papunta saakin at mabilis akong akbayan. Hindi naman na ako tumutol at sumabay na sa lakad niya. Siguro sa susunod nalang namin na pagkikita ko siya pasasalamatan.

    NANDITO na kami sa sinasabing Game Zone ni Gabo. Hindi ko inaakalang maganda pala dito. Ang daming video games, claw machine at iba pa. Ang saya-saya.

“Kuya! Tignan mo si Hello Kitty oh!” Turo ni Rem-rem sa isang claw machine na puno ng Hello Kitty.

Agad ko naman siyang nginitian at pinunasan yung mga pawis niya.

“Subukan nating kunin!” Nakangiti at desidido kong bulong sakanya na agad naman niyang nginitian.

Agad kong hinanap sila Gabo at nakita ko sila sa may counter. Agad akong lumapit sakanila.

“Gabo…” Tawag ko kay Gabo at agad siyang humarap saakin.

May inaabot siya kaya agad akong pumalad. Binigyan niya ako ng mga barya na pinagtaka ko.

“Anong gagawin ko dito?” Bulong ko sakanya.

Agad niya naman akong inismiran.

“Token, yan yung gagamitin sa paglalaro. Sige na! Maglaro ka na!” Naiinis niyang turan at ako napangiti nalang.

Agad akong nagpasalamat sakanya at binilang yung mga binigay niyang token. Sampu lahat. Agad kaming tumapat ni Rem-rem doon sa Hello Kitty claw machine. Agad akong naghulog ng token at magsimulang magcontrol.

“Kanan pa po kuya!” Turo naman saakin ni Rem-rem. 

Ilang minuto pa kaming nagtuturuan at hindi naman namin nakuha.

“Isa pa! Makukuha na natin.” Paninigurado ko at nagsimula na naman.

    HALOS kalahating oras kami ni Rem-rem dito sa tapat ng machine at ubos na yung sampung token bago namin nakuha yung isang Hello Kitty. Tuwang-tuwa pa kaming pinakita kila Gabo pero ganon nalang yung gulat naming dalawa nang makita yung hawak nilang malaking plastik na puno ng stuff toy.

“Hina niyo naman magkapatid.” Tumatawa niyang bulong na inismiran ko lang.

“Yabang mo naman po, Gabriel.” Pang-aasar ko sakanya.

    HALOS dalawang oras din kami sa Game Zone. Sumayaw-sayaw lang kami ni Rem-rem doon at naglaro nang naglaro. Tanging yung Hello Kitty lang yung nakuha namin pero at least masaya kaming lumabas doon.

“Gabo, ibibili ko ng damit si Rem-rem.” Paalala ko kay Gabo habang naglalakad kami.

Tumango naman siya saakin.

“Oo sige. Ibibili ko din itong ugok na ito.” Tumatawa niyang bulong habang nakahawak sa kamay ni Genesis.

Karga-karga ko naman si Rem-rem na hawak-hawak yung Hello Kitty niya. Ayaw niya nang bitawan. Mabilis kong pinunasan yung noo niya dahil sa pawis at mabilis siyang hinalikan sa pisngi.

“Asim-asim mo na!” Tumatawa kong bulong.

Agad naman niya akong tinignan habang nakasimangot.

“Kuya naman eh!” Bulong niya na lalong kinatawa ko.

    NATAPOS din kami sa lahat. Ang dami naming dinaanan na tindahan. Ang dami kong hawak na paper bag na laman yung mga damit, hair pins, hair clips, underwear at kung ano-ano pa para kay Rem-rem. Inubos ko talaga yung pera ko para sakanya. Ngayon, uuwi na kami. Nasa underground parking lot daw yung kotse. Kaya sumakay kami sa elevator pababa ng underground.

Hapon na din kasi. Gagabihin kami sa pag-uwi. Paglabas namin sa elevator, talagang dilim yung sasalubong sayo. Napakapit tuloy si Rem-rem saakin na kinatawa ko. Ang dami din sasakyan at iilan lang yung ilaw.

“Dito lang kayo sa tabi para makita ko kayo agad.” Turan ni Gabo at dinala kami sa tabi ng mismong dinadaanan ng mga kotse. Ang lawak-lawak nga e!

“Hawakan mo muna si Genesis.” Turan niya pa na tinanguan ko at hinawakan sa isa kong kamay si Genesis.

Naglakad na paalis si Gabo at mukhang malayo nga yung kotse. Nakakalito din. Hindi ko alam kung saan kami sumakay kanina. Magkakamukha yung mga kotse.

Bigla nalang akong nangilabot sa hindi ko malamang dahilan. Parang may nakatitig saakin. Agad naman akong nag-ikot ng tingin pero wala akong makita. Sinubukan ko naman tignan bawat kotse pero wala din akong makita dahil sa mga salamin. Minabuti ko nalang na hindi pansinin.

Ilang minuto lang, nakita na namin yung kotse ni Gabo kaso medyo malayo at lalakad pa kami. Lalakad na sana ako habang hawak si Rem-rem at Genesis pero nabitawan ko yung mga paper bag. Agad kong binaba si Rem-rem at nagpatulong ako sakanilang pulutin yung mga nahulog. Nang matapos na kami, agad akong tumayo at muling hinawakan si Genesis at kinarga si Rem-rem. Nakita ko pang bumaba si Gabo at naglalakad na papunta saamin. Agad naman nanlaki yung mata ko nang makita yung humaharurot na itim na kotse papunta sakanya.

“Gabo!” Malakas kong sigaw sakanya.

Agad naman siyang napabalik sa pwesto niya dahil kung hindi, lasog-lasog siya doon. Bakit ganon ba kabilis magpatakbo yon? Parang may kinakagalitan ha?

Hindi ko namalayan na nasa harap ko na si Gabo at kinuha yung mga dala ko at si Genesis.

“Ayos ka lang?” Tanong ko sakanya.

Tumango naman siya bago niya hawakan yung pulsuhan ko at mabilis kaming maglakad papunta sa kotse. Agad niyang binuksan yung back seat at inilagay lahat ng dala ko. Isinakay ko naman yung mga bata at nilagyan ng seatbelt bago mabilis na pumasok at umupo sa tabi ng driver seat.

“Ready na?” Tanong pa ni Gabo.

Tinignan ko naman yung makukulit at nakita kong mag-uusap sila kaya tumango ako kay Gabo. Sinimulan niyang paandarin yung kotse at mabilis niyang pinatakbo paalis.

“Matulog ka, Shan. Malayo pa naman.” Bulong pa ni Gabo na tinanguan ko lang bago ko isandal yung ulo ko sa upuan at ipikit yung mga mata ko. Tuluyan na akong nagpahila sa antok pero naramdaman ko yung mainit na palad sa pisngi ko pero dahil sa antok ay hindi na ako nagmulat ng mata at tuluyan nang nagpahatak.

    NAGISING nalang ako sa mahihinang tapik sa pisngi ko. Agad ko naman iminulat yung mga mata ko. Sumalubong saakin yung pagmumukha ni Gabo.

“Nandito na tayo.” Turan niya na tinanguan ko lang bago ko kinusot yung mga mata ko at mabilis na tumingin sa labas ng bintana.

Sobrang dilim na at tahimik. Parang mas matagal kaming byumahe. Agad ko naman tinignan si Rem-rem sa likod at nakita kong tulog na ang makulit.

“Anong oras na, Gabo?” Tanong ko kay Gabo bago ko alisin yung seatbelt ko.

“Alas-otso.” Bulong niya na tinanguan ko lang.

Mabilis kong binuksan yung pintuan at mabilis na bumaba. Agad akong pumunta sa tapat ng pintuan ni Rem-rem at binuksan. Isa-isa kong nilabas yung mga pinamili ko bago alisin yung seatbelt niya at agad siyang kargahin.

“Gabo, una na kami. Pakisabi kay tita, salamat. Lalabhan ko muna ’tong damit bago ko isauli sayo.” Turan ko kay Gabo habang inaayos ko yung karga kay Rem-rem.

Nagulat naman ako nang abutan niya ako ng isang paper bag. Takang-taka naman akong nakatingin sakanya.

“Kunin mo na. Hindi yung kani-kanino ka nagpapalibre ng kakainin mo.” Inis niyang bulong.

Tatanggi pa sana ako pero siya na mismo yung naglagay sa kamay ko.

“Sige na. Uwi na. Gabi na.” Turan niya pa.

Nagpasalamat nalang ako ulit at nagpaalam bago maglakad palabas ng gate nila. Huminga ako ng malalim nang makalabas na ako. Uuwi na naman kami. Problema na naman ang haharapin ko. Letse.

Inayos ko nalang yung karga ko kay Rem-rem bago magsimulang maglakad muli. Mabuti nalang may Remery pa akong pinaghuhugutan ko ng lakas. H’wag mong iiwan ang kuya. Gagawin ko ang lahat para sayo.

    ILANG minuto lang ay nakarating kami sa bahay. Agad kaming pumasok sa loob at sumalubong saakin si mama na pulang-pula pa din ang mga mata. Mabilis siyang lumapit saamin at bigla nalang nanghapdi yung pisngi. Binigyan niya ako ng isang sampal. Nakita ko naman nagising si Remery. Agad ko siyang sinubsob sa dibdib ko para hindi niya makita kung anong nangyayari.

“Balak mo bang ilayo si Mery?!” Malakas niyang sigaw at pilit niyang inaagaw si Remery.

Naalarma naman ako agad nang umiyak si Remery at sobra yung kapit saakin kaya minabuti ko siyang yakapin.

“Ma! Ayaw sumama sayo ni Mery!” Hindi ko mapigilang sigaw.

Hindi ko na napigilan yung luha ko. Kitang-kita ko kung paano siya mapatigil sa ginagawa niya at sinusubukan niya akong hawakan pero mabilis akong umiwas.

“Hindi mo ba nakikitang nahihirapan na ako? Pagod na ako, ma. Pagod na pagod na ako. Pero nandito pa din ako para sainyo ni Mery. Pagod na ako, ma. H’wag muna ngayon, please?” Umiiyak kong bulong.

“A-anak sor——” Bulong niya pero hindi ko na siya pinatapos.

Agad kong iniabot sakanya yung paper bag na binigay ni Gabo.

“Kumain ka.” Huling bulong ko nalang bago mabilis na naglakad papunta sa pintuan ng kwarto namin at alisin yung kandado.

Agad akong pumasok kasama si Rem-rem at ni-lock yung pinto. Iyak pa din nang iyak si Rem-rem kaya pinatahan ko muna.

“Ayos lang ang kuya. H’wag ka nang umiyak.” Bulong ko kay Rem-rem sabay halik sa noo niya.

Kailan ba matatapos ang lahat ng ’to? Hindi ako sumuko. Hindi. Lalaban ako. Pipilitin kong lumaban.

A/N;

Hi good evening Vanillas! This is Kalli. I just wanna say that it’s a good night for everyone. Gumawa ako ng schedule for my weekly updates. Twice a week lang ako mag-update. Friday and Saturday. Ibalato niyo na Sunday. Day off ko. Hehehe. Two (2) updates per day.

Friday • 10-11 pm • Mafia Lord’s Baby & Catch Me Policeman

Saturday •10-11 pm • Wanjie & His Malevolent Way

So yan yung official. Tapos yung Sunday, pahinga ko. Kung nasa mood ako, pwede akong mag-update sa araw na yan at kapag may free day ako. So that’s all. Hope na nagkakaintindihan tayo! Good night! Happy reading! ❤️

Chapter 4

Roshan Savio

    Nagising nalang ako sa ingay mula sa labas. Agad naman akong napatingin kay Rem-rem at nakitang tulog pa siya. Agad kong inayos yung higa niya at inalis yung yakap niya sa leeg ko at kinumutan bago ako tumayo at maglakad papunta sa pintuan.

“Reko naman. Ayoko na nga. Pagod na ako.” Rinig na rinig kong boses ni mama habang nakikipag-usap sa hayop na yon.

Maingat kong binuksan yung pintuan at mabilis ding isara nang makalabas ako. Hindi ko na tinapunan ng tingin yung kwarto nila mama. Naiinis lang ako sa twing nakikita ko. Lalabas na sana ako nang bahay nang tawagin ako ng damuhong yon.

“Hoy!” Sigaw niya saakin kaya tumingin ako sakanya.

Mabilis siyang lumabas ng kwarto nila at wala siyang pakialam kung hubo’t hubad man siya. Ang baboy talaga. Tangina. Nakakadiri.

“Kailangan ko nang pera sa susunod na linggo. Susugal ako.” Turan niya saakin na tinanguan ko lang bago tumalikod.

“Aba gago na yung anak mo ha? Tangina mo, tuwad. Anong pagod?” Rinig ko pang bulong niya bago ako tuluyang makalabas ng bahay.

Napayakap nalang ako sa sarili ko dahil sa lamig ng paligid. Alas kwatro na ng umaga at makikita mo yung mga taong maaga talagang nagigising. Tulad nito, si aling Rosa. Maaga nagdidilig ng mga halaman niya at nagwawalis ng bakuran niya. Siya yung may pinakamaliit na bahay pero makulay dahil sa mga bulaklak.

Napahinga nalang ako nang malalim bago naglakad papunta sa karinderya ni aling Mela. Nakita ko agad siyang nagpupunas ng mesa at isa-isang nilalabas yung mga paninda niya. Dahan-dahan naman akong naglakad at mabilis na lumapit sakanya.

“Aling Mela!” Malakas na sabi ko sakanya dahilan nang pagkagulat niya.

“Ay tatay mong adik!” Malakas niyang sigaw saakin sabay hampas ng puti niyang bimbo. “Ikaw talagang bata ka!” Sigaw niya pa saakin habang nakahawak sa dibdib niya. Hindi ko naman maiwasang matawa dahil doon.

“Ang aga aling Mela magugulatin ka. Bawasan ang kape.” Natatawa kong bulong bago lumapit sa mga paninda niya at isa-isang tinignan bawat laman.

“Ikaw kayang gulatin ko dyan? Siraulong bata.” Bulong niya pa na kinatawa ko. “Ano bang gusto mo?” Sunod na bulong niya.

“Tatlo nitong sopas, isang spaghetti at apat na malalaking pandesal.” Bulong ko kay aling Mela.

“Teka, wala pa yung pandesal, Shan, anak. Hindi pa dinideliver. Hihintayin mo nalang ba?” Tanong niya pa na tinanguan ko bago umupo sa isa sa mga upuan.

Agad naman siyang umupo sa harap ko na may dalang kape at itinapat saakin. Ngumiti naman agad ako sakanya.

“Salamat, aling Mela.” Nakangiti kong bulong na nginitian lang din niya.

“Kumusta ang buhay, Shan? Hindi ba sinabi ko na sayo na mas maganda na umalis na kayo ni Mery.” Bulong niya pa.

Siya yung nakakaalam sa kung anong nangyayari sa buhay ko. Siya yung takbuhan ko sa lahat ng bagay. Napakibit balikat nalang ako sabay higop sa binigay niyang kape.

“Hay! Ewan ko ba kay Shiela! Ilang beses ko nang pinagsabihan na iwanan iyang damuho na yan! Hindi maiwan-iwanan!” Ramdam na ramdam ko yung gigil sa mga sinasabi niya.

Napatingin nalang kami sa tatlong taong padating. Sila mang Pedro at may kasamang dalawang dalaga.

“Pedro!” Turan naman agad ni aling Mela. For sure pumapalakpak yung pwet niya.

“Magandang umaga, Mela. Kakain kami ng mga apo ko.” Agad naman na turan ni mang Pedro.

Napatitig naman ako sa dalawang kasama niya. Parehas naka-maikli na shorts at damit na parang nakulangan sa tela at litaw ang pusod. Hindi ba sila nilalamig? Nagsalubong naman yung kilay ko nang tumingin yung isang babae saakin, teka siya yung Shane na sinasabi ni Gabo.

“Sige! Maupo na kayo! Ano bang gusto niyong kainin?” Agad naman na tanong ni aling Mela.

Nag-uusap lang yung dalawang gurang na nagmumurang kamias pero yung apo niyang si Shane nakatitig lang saakin. Mabilis akong nag-iwas ng tingin. Statwa ba siya? Humigop nalang ulit ako ng kape sabay tingin sa malayo.

“Shan?” Napatingin naman ako nang tawagin ako ni mang Pedro.

Agad niyang hinatak yung mga apo niya palapit saakin. Yung tingin kong mas bata sakanila, umupo sa tabi ni mang Pedro pero itong Shane, sa tabi ko umupo.

“Shan, ikaw nga!” Natatawang bulong ni mang Pedro saakin na nginitian ko lang.

“Opo mang Pedro, ako nga.” Mahina kong bulong sakanya.

“Ito yung mga apo ko!” Tuwang-tuwa niyang pagpapakilala saakin ng mga apo niya. “Ito si Sherlie.” Turo niya sa katabi niya na nginitian lang ako na sinagot ko naman nang ngiti. “Si Shane naman yang katabi mo.” Turan niya kaya tumingin ako kay Shane.

Nakangiti siya saakin at nagulat nalang ako nang lumapat yung kamay niya sa hita ko. Hindi ko nalang pinansin pero hindi ko inalis.

Ano-ano pang kwinento ni mang Pedro pero tanging yung palad lang ng apo niya sa hita ko na saan-saan pumupunta ako natutuon ng pansin. Ilang beses ko nang inalis pero pilit niyang binabalik.

“Kain na mga apo, ikaw Shan? Gusto mo ba? Mag-order ka kay Mela. Ako magbabayad.” Agad na turan ni mang Pedro pero umiling ako.

“Hinihintay ko lang yung pandesal, mang Pedro. Hinihintay ako ni Mery.” Bulong ko naman sakanya.

Tumango lang siya at nagsimulang kumain pero itong si Shane, ang likot ng kamay. Inaalis ko nang inaalis, binabalik niya nang binabalik. Umusog na ako pero umusog din siya palapit.

“Shan, anak? Nandito na yung pandesal!” Sigaw ni aling Mela na pinapasalamat ko.

Mabilis akong tumayo para maalis na yung hawak ng babaeng ’to sa hita ko at tumingin kay mang Pedro.

“Una na ho ako.” Nakangiti kong bulong at mabilis na pumunta kay aling Mela at kinuha yung pagkain na binili ko. Agad kong inabot sakanya yung bayad bago ako tuluyang umalis.

Hindi naman ako tinigasan—— tinigasan ako. Letcheng babae! Ang likot ng kamay!

    PAGDATING ko sa bahay, agad kong nakita si mama na nakatayo sa pintuan. Huminga lang ako nang malalim bago maglakad papasok. Agad siyang ngumiti na nginitian ko lang din.

“Ay teka anak, yung binigay mo kagabi, may kasamang mga damit. Sandali kunin ko.” Agad niyang turan na pinagtaka ko. Sabi ni Gabo pagkain yon?

Agad din siyang lumabas ng kwarto nila dala yung paper bag at mabilis na iabot saakin na kinuha ko naman agad.

“Ma, tanungin nga kita.” Bulong ko sakanya. Kitang-kita naman yung pagtataka sa mga mata niya.

“Kung mawala kami ni Mery, ayos lang sayo?” Deretsahan kong bulong. Kita ko naman yung paglaho ng mga ngiti niya.

“A-ano ba naman tanong yan anak?” Bulong niya.

Huminga nalang ako nang malalim bago ko ibigay yung dalawang sopas at pandesal sakanya. Binili ko dalawa kasi alam kong ibibigay niya lang sa damuhong yon yung pagkain na para sakanya.

“Kung ayaw mong mawala kami ni Mery, mag isip-isip ka. Gamitin mo yung utak mo. Hindi yung puso mo. Tangina.”

    NAGLALAKAD kami ngayon ni Rem-rem papunta sa tindahan. Bibili daw siya ng shampoo. Maliligo kami. Agad ko nang kinarga si Rem-rem at naglakad nang mabilis hanggang sa tindahan.

“Pabili po!” Agad nas sigaw ni Rem-rem nang nasa tapat na kami ng tindahan.

“Shampoo lang po isa.” Turan ni Rem-rem sa tindera. Ako naman ay nakaupo lang dito sa upuan nang makita ko yung pusher na nahuli kahapon. Naglalakad siya ngayon papunta dito. Hindi nakatakas yung tingin niya saakin.

“Tara na po kuya. Nakabili na po ako.” Rinig ko naman bulong ni Rem-rem saakin kaya mabilis akong tumayo at kinarga siya. Aalis na sana kami nang sigawan ako nung pusher.

“Usap tayo, boy!” Rinig kong sigaw niya saakin. Napatingin naman ako ng ilang segundo bago ko binaba si Rem-rem at lumuhod katapat niya.

“Makipaglaro ka muna sakanila, Rem. May kakausapin lang ang kuya ha?” Nakangiting turan ko. Ngumiti naman siya agad saakin.

“Okay po, kuya!” Bulong niya sabay abot saakin nung shampoo at halik sa pisngi ko bago siya umalis para makipaglaro sa mga batang gusgusin.

Nanatili naman akong nakatayo hanggang makalapit saakin yung lalaki. Nakatitig lang ako kay Rem-rem na nakikipaghabukan.

“Anak mo?” Bulong niya sabay hithit sa sigarilyo at abot saakin ng isang stick pa at lighter. Hindi naman ako nagdalawang isip na sindihan at magsigarilyo din.

“Hindi. Kapatid ko.” Sagot ko sakanya.

“Laki na. Nag-aaral?” Sunod niya pang tanong na kinailing ko.

“Wala akong sapat na pera para pag-aralin. Naaawa nga ako.” Bulong ko. Napatingin naman ako sakanya nang tapikin niya yung balikat ko.

“Sama ka saakin. Tutulungan kitang kumita ng pera.”

    NANDITO kami ni Rem-rem sa loob ng banyo habang nagsisipilyo. Parehas kaming nakatingin sa repleksyon namin sa lumang salamin na kalahati lang kasi basag. Agad kong tinapos yung pagsisipilyo ko at tumingin kay Rem-rem.

“Yung taas.” Bulong ko sakanya. “Yung baba, yung kanan, kaliwa at yung dila.” Sunod-sunod kong bulong hanggang matapos siya.  Pinakita niya pa saakin yung mga ngipin niya pagkatapos. Agad kong pinunasan yung bibig niya at inayos yung suot sa maliit na bath robe na binili ko sakanya noon bago siya buhatin habang ako naman ay nakatapis ng twalya.

“Rem?” Bulong ko kay Rem-rem. Tumingin naman agad siya saakin.

“Gusto mo na ba mag-aral?” Bulong ko sakanya habang naglalakad kami pabalik sa bahay. Malayo yung banyo namin sa bahay e.

“Opo naman po. Pero kuya, kung mag-aaral ako, lalo kang mahihirapan.” Bulong niya na kinahinto ko sa paglalakad.

“Kahit mahirapan ako, sinabi ko naman na itataguyod kita ’di ba?” Bulong ko pa sakanya.

“Kuya naman eh! Ang kulit-kulit mo!” Sunod niyang bulong na lalong kinagulat ko.  Hala ang batang ’to!

“Okay naman kapag ikaw yung natuturo. Natuto naman ako sayo.” Bulong niya saakin bago ko ulit simulang maglakad.

“Pero Rem, hindi natapos ang kuya. Hindi ko alam ang lahat.” Pagdadahilan ko.

“Alam mo kuya, matututunan ko din yang mga bagay-bagay na tinuturo sa eskwelahan. Pero yung pagiging mabuting tao, sayo ko lang matututunan.” Napanganga nalang ako sa sinabi niya. Sobrang saya nang puso ko dahil sa sinabi niya. Hindi ko inaasahan na lalabas sa bibig niya yon. Grabe.

“Basta, mag-aaral ka sa lalong madaling panahon.” Bulong ko pa sabay halik sa noo niya.

“Kuya naman eh!” Bulong naman niya na kinatawa ko.

Ikaw ang magsisilbing lakas ko sa mundo Rem-rem. Gagawin ko yung lahat para sayo. Kahit gaano pa kahirap. Bibigyan kita ng magandang kinabukasan. Pangako yan.

Chapter 5

Roshan Savio

    Nagbuga ako ng isang malalim na paghinga bago ayusin ang suot kong facemask at sombrero. Wala na talagang atrasan ’to. Papasukin ko ’to, wala nang labasan. Para kay Rem-rem.

Huminga muli ako ng malalim bago kumatok ng tatlong beses sa pintuan. Hindi tumitigil yung puso ko sa kaba. Hindi ko alam kung anong kahihinatnan ko dito pero dapat siguraduhin kong hindi ako mahuli dito.

Ilang segundo lang ay bumukas yung pintuan at sinalubong ako ni Rey. Yung adik na nahuli kahapon pero nakatakas din. Hindi ko alam paano nakatakas. Ayoko magtanong. Atsaka hindi na ako magtataka. Kung ganong mga pulis lang pala, ay hindi na bago yon.

“Roshan?” Bulong niya.

Mabilis ko naman inalis yung facemask ko at cap habang nakatingin sa sahig. Narinig ko naman yung mahinang pagtawa niya bago ko maramdaman yung bigat ng kamay niya sa balikat ko.

“Pasok.” Bulong niya lang.

Mabilis akong pumasok at nilagpasan siya. Narinig ko naman sinara niya yung pintuan bago niya muli akong akbayan ay naglakad kami papunta sa sala.

“Upo ka muna.” Bulong niya saakin kaya umupo ako sa isang upuan na kawayan.

Wala naman nakakahinala sa loob ng bahay niya. Parang wala pero alam kong meron. Maliit lang yung bahay pero may dalawang kwarto at kusina. Pumunta siya sa kusina at paglabas niya, may dala siyang isang baso ng tubig. Inilapag niya sa tapat ko kung saan merong mesa.

“Uminom ka muna. Halatang kinakabahan ka.” Natatawa niya pang bulong na nginitian ko lang.

“A-ayos lang ako.” Mahina kong bulong.

Kibit-balikat naman siyang umupo sa tapat ko kung saan may upuan din at may hinugot sa bulsa. Isang kulay puting papel at inabot saakin. Wala naman akong dalawang isip na kinuha at mabilis na tinignan yung nakasulat sa papel. Isang address ng condominium sa bayan. Malayo ’to. Kailangan ko pang sumakay ng bus.

“Ano pong gagawin ko dito?” Bulong ko naman.

Tumawa siya ng mahina at sinenyasan niya akong sumunod sakanya. Naglakad siya papunta sa isang kwarto at mabilis na hinawi yung kurtina. Nanlaki naman yung mga mata ko sa kung anong nakita ko sa loob. Isa, dalawa, tatlo, apat at lima. Limang katao na gumagawa ng pakete ng illegal na droga o shabu. Mula sa maliliit na pakete hanggang sa pinakamalaki. Parang mas lalo akong natakot.

“Ayos na ba yung kay Ginomos?” Turan ni Rey.

Sabay-sabay naman silang napahinto sa mga ginagawa nila kasabay ng pagtulo ng mga kandila ay ang pagsilay ko sa mga mata nilang namumula na walang pinagkaiba sa mata ng walang hiya kong ama-amahan. Sabay-sabay din silang napatingin saakin.

“H’wag niyo siya pag-initan. Nasaan yung kay Ginomos?” Turan ulit ni Rey.

Mabilis naman bumalik yung iba sa ginagawa nila at yung isa, kinalkal yung kabundok na mga pakete ng droga. Isa-isa niyang inilagay sa itim na bag yung ilang paketeng malalaki at lalo pa akong nanlamig nang makita yung mga baril na nakaon sa bundok ng droga. Gustong-gusto ko na umurong pero nagawa ko nang magnakaw, mandukot pero anong pinagkaiba nito doon? Hindi ko alam pero parehas lang nilang sinasabi na kailangan kong gawin ’to.

Inabot kay Rey yung bag nang mailagay na lahat. Ako naman ay nakatitig lang sa kung anong ginagawa nila. Hindi ko alam na sa isang maliit na baryo, may ganito kalaking drug den ang nagagawa kahit lima lang ang gumagawa.

“Yung baril.” Bulong pa ni Rey.

Inabot din sakanya yung isang baril at hindi ko alam kung anong baril yan basta kinuha niya lang at tumingin saakin. Hinawakan niya ako sa balikat at tinulak palabas dahil ayaw talagang gumalaw ng mga paa ko. Isinara niya yung kurtina at bumalik kasi sa sala.

“H’wag kang matakot, Roshan. Makakasanayan mo din.” Bulong niya pa.

Pinanood ko siya kung paano niya tinignan yung laman ng bag at mabilis na isara. Ipinatong niya yung bag sa mesa katabi ng baril bago dahan-dahan tumingin saakin at parehong itulak papunta saakin yung baril at bag.

“Madali lang yung gagawin mo, Roshan. Ihahatid mo lang yan sa condominium. Hihintayin mo yung bayad tapos aalis ka na.” Paliwanag niya saakin. “Hindi mo kailangan bilangin yung pera. Wala kang pakialam kahit kulang yon dahil ako nang bahala kung kulang man ang ibayad niya.” Dugtong niya pa at nakikinig lang ako.

“Gamitin mo yung baril kapag nalagay sa alanganin.” Bulong niya pa.

Napaawang nalang yung bibig ko sa gulat. Hindi ko alam kung paano gumamit nyan? Ayoko pumatay.

“A-ayoko pumatay.” Mahinang bulong ko.

Tumawa naman siya ng mahina at lumapit pa ng kaunti saakin.

“Kung hindi ikaw ang papatay Shan, ikaw ang mamamatay.” Bulong niya saakin bago kuhanin yung baril.

Nagsimula siyang ipaliwanag kung paano ikasa, lagyan ng bala, iputok. Medyo madali lang naman kaya nakuha ko agad pero talagang kinakabahan ako. First time kong hahawak nyan at kikitil ako ng buhay sa oras na pinutok ko yan. Hindi kaya ng konsensya ko. Huminga nalang ako muli ng malalim bago nagsalita.

“May p-pakiusap sana ako.” Mahinang bulong ko. Tinignan niya naman ako na parang nagtatatanong. “Sana h’wag mo akong pilitin gumamit ng driga.” Dugtong ko habang nakatingin sakanya. Ngumiti naman siya agad at tumango.

“Hindi, Roshan. Sinabi kong tutulungan kita. Ito lang yung alam kong paraan. Hindi kita pipiliting gumamit ng droga. Hindi din naman ako gumagamit. Nagtutulak lang ako. Sila…” Paliwanag niya sabay turo sa kwarto kung nasaan yung mga nagpapakete. “…gusto nila yan. Hindi ko sila pinilit na gumamit. Sila ang may kagustuhan.” Dugtong niya na kinatuwa ng puso ko. Shit! Mabuti nalang hindi ako pipiliting gumamit pero magtutulak ako. Edi wow, Shan.

“Siguro nagtataka ka kung paano ako nakalabas?” Bulong niya sabay kuha ng sigarilyo sa bulsa niya.

Dahan-dahan naman akong tumango. Pinanood ko lang siyang sindihan yung sigarilyo at kumuha siya ulit ng isa at inabot saakin kasama nung lighter na agad ko naman tinanggap. Agad kong isinubo yung sigarilyo at sinindihan. Kahit ito lang. Ayoko ng droga.

“Si Gorner lang ang tuwid sakanila. Yung mga galamay niya, gahaman sa pera. Tinapalan ko lang ng pera para makalabas ako. Ang alam ni Gorner, nasa kulungan na ako.” Natatawang paliwanag niya.

Sabi ko na. Kahit may isang pulis na matino, madami pa din ang babaliko. Ano nang nangyayari sa Pilipinas? Ang gulo-gulo na. Ang daming salot. Magiging isa na din ako doon.

“Yung kampanya kontra droga ng presidente, hindi naman totoo yon. Ang ginagawa nila, hinuhuli nila yung mga inosenteng tao tapos pipiliting paaminin na nagtutulak o adik sila tapos ikukulong. Ipinapangako lang ng pulis na makakawala din sila pagkatapos umamin pero makukulong sila. Ginagawa lang nila yon para masabi na talagang gumagana ang kampanya kontra droga nila kahit hindi naman.” Mahabang paliwanag niya pa.

“Biktima lang lahat tayo ng kahirapan at karahasan. Salot na kung salot pero kung ganitong pamamalakad ng gobyerno, mas pipilitin ko nalang maging salot.” Dugtong niya pa at idinikdik yung sigarilyo sa ashtray.

Tumayo siya at kinuha yung bag at baril. Pinatayo niya ako na sinunod ko naman. Naglakad siya papunta saakin at iniabot yung baril. Nanginginig ko naman kinuha. Narinig ko pa yung mahihinang tawa niya bago pumunta sa likod ko at siya na mismo yung nagsuot ng bag at pinulot yung mask ko at cap sa mesa at siya na din mismo ang nagsuot. Para na din niya akong binihisan.

“Mag-ingat ka. Bumalik ka nang walang kulang sa katawan.” Bulong niya pa habang nakangiti.

Hindi ko naman maiwasang mapangiti. Kahit papaano pala ay mabuti pa din ang puso niya.

“M-maraming salamat.” Mahinang bulong ko.

Pinalo niya lang ng mahina yung balikat ko at tumalikod na ako. Isinabit ko yung baril sa bewang ko bago mabilis na naglakad palabas ng bahay. Nakita ko si Rey na nakatitig lang saakin. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at isinara na yung pintuan bago naglakad palabas ng bakuran niya. Pinasok ko na. Wala nang aatras.

    GAYA ng nakasulat sa address, sumakay ako ng bus at nasa pinakadulo ako. Nakatitig lang ako sa bintana habang pinapanood yung madilim na paligid. Nasa ilalim yung bag na puno ng droga. Hindi ko din inalis yung mask at cap pero napahinga ako ng malalim kasabay ng pagpikit ko at pagsandal ng ulo sa upuan. Tama ba yung pinasok ko? Anong mangyayari sa pinasok ko? Magsu-survive kaya ako? Pero isa lang ang dahilan na nakikita ko, si Remery. Para kay Remery.

Ilang minuto lang akong nakapikit nang marinig  ko yung kondoktor na bababa na kung saan ako dapat bumaba. Mabilis kong inayos yung sarili ko. Sinukbit ko ulit yung bag, inayos ko yung facemask at cap bago mabilis na tumayo at naglakad papunta sa labasan. Mabuti nalang at walang gaanong tao sa nasakyan kong bus.

Parang sasabog yung puso ko habang naglalakad ako palabas ng bus at nakahinga lang ako nang maluwag nang nakababa na ako. Sa harapan ng mall ako bumaba. Sa likod nitong mall yung condominium. Tumingin muna ako sa paligid bago mabilis na naglakad. Hindi ako papasok ng mall. Iikot ako dahil alam kong ichecheck nila yung laman ng bag ko.

Binilisan ko yung lakad ko at iniiwasan bawat kumpol ng tao.

Ilang minuto lang, nasa harap na ako ng condominium building nagdadalawang isip pa ako kung papasok ba ako o hindi pero pinili ko nalang pumasok. Nagulat nalang ako dahil walang pakialam yung guard at walang tao sa front desk kaya mabilis akong pumunta sa elevator. Agad akong pumasok at pinindot kung saan floor yung Ginomos na yon. Kabang-kaba talaga ako. Dahil siguro ito yung unang beses ko? Masasanay din kaya ako?

Sa lalim ng pag-iisip ko, nakarating na pala ako sa floor. Mabilis akong naglakad palabas at tinungo yung pintuan ni Ginomos. Huminga ako ng malalim bago kumatok. Ilang segundo lang ay bumukas na at hindi niya na tinanong kung sino ako at mabilis na pinapasok.

Wala nang sabi-sabi, agad kong ibinigay yung bag. Nakita ko naman na agad niyang binuksan at kita ko yung ngiti niya habang nakatitig sa mga droga.

“Ayos.” Bulong niya bago tumingin saakin. “Bago ka?” Dugtong niya na tinanguan ko lang.

Kibit-balikat naman siyang umalis at pumunta sa sala. Nakita ko kung paano niya ilagay yung nga naka-bundle na pera sa bag at muling isara bago naglakad papunta saakin at iabot ulit yung bag na kinuha ko naman agad.

“S-salamat.” Bulong ko nalang at mabilis na binuksan yung pintuan niya at lumabas na.

Parang nakahinga ako ng maluwang nang makalabas na ako. Ayos na. Ang gagawin ko nalang, umuwi ng ligtas kay Remery.

    PARANG naubos lahat ng lakas ko habang naglalakad pabalik sa bahay ni Rey. Nakauwi ako ng buo pero parang yung kaba at takot, inubos yung lakas ko. Ngayon ko lang din naramdaman yung gutom pero ipinagsawalang bahala ko nalang at mas binilisan yung lakad.

Nang marating ako sa bahay ni Rey, kumatok ako ng tatlong beses at ilang segundo lang ay bumukas. Inalis ko yung sombrero ko at face mask.

“Roshan.” Bulong naman niya at mas nilakihan yung bukas ng pintuan para makapasok ako.

Agad kong inabot sakanya yung bag at dumiretso sa upuan at umupo. Agad kong hinulot yung ulo ko dahil kasabay ng pagod ay sumakit din. Parang kinuhanan din ako ng lakas. Grabe. Napamulat naman ako agad dahil may naririnig akong ungol ng babae sa isa pang kwarto pero hindi ko nalang pinansin.

Nakita kong umupo si Rey sa tapat ko at inilabas yung isang bundle ng pera at nagbilang. Ako naman ay nakatitig lang sa nakakalulang dami ng pera. Ang laki ng bigayan. Hindi ako magtataka kung bakit marami talaga ang sumusubok.

Ilang minuto lang ay matapos siya at mabilis na itinupi yung perang binilang niya. Kitang-kita yung kapal doon. Nagulat naman ako nang ipatong niya sa mesa at itulak ng dahan-dahan papunta saakin.

“Sayo yan, Roshan.” Nakangiti niyang bulong.

Dahan-dahan ko naman kinuha yung pera at mabilis na hinawakan.

“H-hindi ba parang ang dami?” Mahinang bulong ko na kinatawa niya lang.

“Kaunti pa yan, Roshan. Dadami pa yan.” Muling bulong niya.

Napatitig naman ako sa perang hawak ko. Ang dami. Grabe.

“Dadami pa yan kung magpapatuloy ka. Ano? Kaya?” Rinig ko pang bulong niya.

Napatitig naman ako sa pera ng ilang segundo bago hawakan ng mahigpit at dahan-dahan tumingin sakanya. “Kaya.”

Chapter 6

Third Person POV

    “May I see his informations?” Turan ni Givan nang makarating agad siya sa headquarter nila.

Wala pa man ilang segundo ay agad na ibinigay sakanya ang isang folder na naglalaman ng kung ano.

“Siya na ba?” Tanong ni Givan.

“Yes sir.” Sagot naman ng kausap niya.

Napangiti at napangisi nalang si Givan habang nakatingin sa laman ng folder na hawak niya.

“Good.”

Roshan Savio

    Agad kong itinapon ang dulo ng sigarilyong hinihithit ko at napahilamos nalang ng mukha dahil sa inis. Kinuha ko sa bulsa ang candy at agad binuksan bago isubo.

Napahinga nalang ako ng malalim at napasandal dito sa upuan ng tindahan. Agad kong ipinikit ang mga mata ko para pakalmahin ang sarili ko pero makalipas lang ang ilang segundo ay agad din akong nagmulat at agad inilagay ang mga tingin ko kay Mery na nakikipaglaro ngayon.

Naiinis ako. Paano kasi, isang linggo na akong walang trabaho! Wala na kaming pera. Sa aminin ko man o sa hindi, talagang gumaan ang buhay namin nang magtrabaho ako kay Rey. Halos isang buwan na din ako sakanya. Hindi ako nahirapan.

Taga hatid lang ako ng droga. Hindi mahirap saakin. Noong una, mahirap. Meron kaba at takot. Kahit ngayon naman. Kinakabahan pa din ako at natatakot pero hindi ako pinabayaan ni Rey. Tinutulungan niya ako kaya hindi ako gaanong nahirapan.

Tapos hindi din gaanong makulit yung hayop na ama-amahan ko kasi lagi kong binibigyan ng pera. Pero putangina, isang linggo na akong hindi kinokontak ni Rey. Inis kong inilabas yung cellphone ko na binigay ni Rey. Sinubukan ko siyang tawagan pero hindi naman sumasagot. Nakapatay din yung number. Hindi ko alam kung bakit. Wala din sa bahay niya. Wala din yung mga ulupong niya. Para akong inabanduna. Tangina. Magnanakaw na naman ako? Tangina! Letche!

“Kuya?!” Nagising nalang ako mula sa malalim na pag-iisip nang sumigaw si Mery.

Agad akong napatayo dahil sa gulat. Lalo pa akong nagulat nang makita ko siyang umiiyak habang nakasubsob sa lupa. Pinapalibutan siya ng mga bata.

“Hoy! Tangina niyo!” Sigaw ko agad at mabilis na tumakbo kay Mery.

Agad ko siyang niluhudan at mabilis na kinarga. Nakita kong nagdudugo yung tuhod niya.

“Anon nangyari, Rem?” Bulong ko habang pinupunasan yung luha niya.

Agad niya naman tinuro yung batang babae na nag-iisang hindi tumakbo nang sumigaw ako. Tangina. Tapang nito ha?

“Hoy?! Kanina kang anak ha? Kapal ng apog mo ha? Anong ginawa sayo ng kapatid ko?!” Hindi ko mapigilang sigaw sa inis.

Nagulat naman ako nang ipag-krus niya pa yung kamay niya sa dibdib at taasan ako ng kilay. Aba! Aba! Sandali, tuturuan ko ng leksyon ’to!

“Ang pangit kasi niya! Hindi bagay sakanya yung damit!” Sagot niya sakin na kinagulat ko.

Kebata-bata inggit na! Hindi ko siya masisisi kung bakit siya inggit. Pinalaki kong maganda si Mery. Ay yung damit? Laging bago kasi lagi ko siyang binibili. Inayos ko yung yakap ko kay Mery sabay tawa.

“Talaga? Kung ikaw magsusuot nito bata, magmumukha kang basahan.” Tumatawa kong bulong.

“Sabihin mo sa nanay at tatay mo, turuan ka ng mabuting asal at kabutihang loob. Hindi inggit at sama ng loob. Tignan mo tuloy, lumaki kang pangit.” Inis kong turan sabay tayo habang buhat si Mery at tumalikod na sa batang gusgusin na yon.

Lumabas tuloy yung pagiging isip bata ko dahil sa bwiset na bata na yon. Kanina ba kasing anak yon? Ang pangit! Hinahayaan pang lumabas! Ngayon ko lang nakita.

“H’wag ka na umiyak. Gagamutin natin yang sugat mo.” Bulong ko kay Mery bago tignan yung sugat niya.

Hindi naman malalim pero madaming dugo. Nasugatan pa tuloy. Magpepekas na naman ’to.

“Dapat kasi lumaban ka, Rem! Nasugatan ka! Paano kapag nagpekas yan? Hindi ka na pwedeng maging model!” Bulong ko sakanya habang naglalakad kami.

Iyak pa din siya nang iyak. Hinayaan ko lang. Alam kong masakit yan kaya hinayaan ko nalang. Habang naglalakad kami, natanaw ko sa malayo si Shane. Yung apo ni mang Pedro. Grabe yung suotan niya. Sinong may kayang magsuot ng damit na parang nakulangan sa tela tapos babakat-bakat pa yung dibdib niya kasi halatang walang bra. Yung pagkasikip-sikip at pagkaliit-liit niyang short na halos lumabas na lahat ng kaluluwa. Pero siya parang tuwang-tuwa pa kapag tinititigan siya.

Pinilig ko nalang yung ulo ko. Buhay niya yan. Wala akong karapatan pakialaman. Hangga’t walang tinatapakan na tao, edi sige.

“Shan!” Sigaw saakin ni Shane nang medyo malapit na kami sa isa’t-isa.

Nginitian ko lang siya ng tipid. Agad naman siyang tumakbo papunta saakin. Pansamantala akong huminto.

“Uuwi ka na, Shan?” Tanong niya.

Tumango nalang ako at ngumiti bilang pagsagot. Napansin ko naman si Mery na tumahimik na kakaiyak.

“Napano si Rem-rem? Bakit umiiyak?” Sunod niyang tanong na may pakagat-kagat pa ng labi na kinakunot ng noo ko.

“Inaway nung pangit na bata sa tapat ng tindahan.” Sagot ko nalang.

“Ahhh, okay——” Hindi ko na pinatapos yung sasabihin niya nang agad ko siyang sapawan.

“Uuwi na kami. Kailangan kong linisin yung sugat ni Mery.” Agad kong turan sabay ngiti at lagpasan siya.

Sumigaw pa siya ng ‘Wait’ pero binilisan ko lang yung lakad ko at kunwaring hindi ko siya narinig. Bakit ba lumipat sila dito? Hindi ko alam kung bakit ayoko nakikita presensya niya. Naiinis ako na hindi ko masabi.

Umiling nalang ako at agad binilisan ang lakad ko pauwi habang mahigpit ang karga kay Mery.

    PAGKAUWI na pagkauwi namin, agad akong pumasok sa loob pero sigawan nila yung naririnig ko. Agad kong tinakpan yung tenga ni Mery kasi puro mura yung lumalabas sa bibig nila.

“Ano na naman problema niyo?!” Hindi ko mapigilang sigaw sakanila.

“Hoy tangina mo, h’wag kang makialam na hayop ka! Tuturuan ko lang itong ina mong malandi!” Sigaw niya saakin.

“Tangina mo din!” Sigaw ko pabalik na kinalisik ng tingin niya saakin.

“Kailangan ko ng pera! Bukas kailangan ko ng pera!” Sigaw niya kay mama sabay sampal.

Hindi naman ako nakatiis at mabilis siyang sinigawan.

“Tangina! Magkano ba kailangan mo?! Nang tumigil kang hayop ka?!” Inis na sigaw ko.

“Kailangan ko ng bente mil!” Sigaw niya.

Agad naman akong lumapit at hinatak si mama. Ang bobo ng bwiset! Nagpapabugbog.

“Oo na tangina! Umalis ka na! Gagong ’to!” Sigaw ko sakanya.

Tinignan niya naman ako ng masama bago siya mabilis na naglakad palabas ng bahay. Agad naman kumalas si mama saakin.

“R-reko! Sandali!” Sigaw niya at hinabol yung bugok na yon.

Napahilamos nalang ako ng mukha dahil sa inis.

“Bahala kang mabugbog dyan. Tangina.” Naiinis kong bulong sabay pasok sa kwarto namin ni Mery.

Siya lang gumagawa ng ikakasakit niya. Agad kong iniupo si Mery sa higaan namin at agad tinignan yung sugat niya.

“Masakit pa ba?” Bulong ko sakanya.

Umiling naman siya. Ngumiti naman ako at pinunasan yung luha sa pisngi niya.

“Wala kang narinig kanina, okay? Lahat nang narinig mo, ilabas mo sa kabilang tenga mo. Wala kang tatandaan ni isa sa narinig mong sigawan kanina. Maliwanag?” Bulong ko sakanya.

Ngumiti naman siya na kinangiti ko din.

“Opo, kuya.” Mabilis ko siyang niyakap at hinalikan sa noo.

Agad kong nilinis yung sugat niya pagkatapos habang nanonood kami ng TV at kumakain. Malalim naman yung isip ko kahit nanonood kami. Saan ako kukuha ng pera? Lumilipad lang yung isip ko habang nakatingin sa TV. Hindi ko naman naiintindihan yung pinapanood ko sa lalim ng iniisip ko.

    MABILIS kong inayos ang cap ko nang makasakay ako ng bus. Umaga palang pero umalis na ako ng bahay. Babalik na naman ako sa dati kong gawain. At ngayon, hindi na sa lugar namin ako magnanakaw. Lalabas ako. Medyo kabisado ko naman yung lugar kung saan ako madalas pinaghahatid ni Rey ng droga. Doon ako sa loob ng mall. Bahala na kung anong mangyari basta kailangan ko ng pera. Pinili ko talagang maaga at maraming tao. Para marami akong chance.

May tyangge daw doon sa labas ng mall. Doon ako magsisimula ay bahala na kung saan mapunta. Puro mayayaman yung nasa loob at kaunti lang. Marami pang pulis. Madali akong mahuhuli. Kaya doon ako sa maraming tao.

Binilinan ko din si Mery na h’wag lalabas hangga’t wala ako. Balak ko din agad na umuwi. Sana walang mangyaring masama saakin. Pumikit nalang ako habang umaandar yung bus. Makakauwi ako. Mani-mani nalang saakin ’to. Nagawa ko na dati yung ganito.

    HUMINGA ako ng malalim nang makababa na ako sa bus. Bumaba ako sa tapat ng mall at iikot ako para makapunta doon sa likod kung saan maraming tao. Doon sa tyangge. Malamang madami din doon na maraming pera. Sana maka-jackpot ako. Para mabilisan lang.

Mabilis akong naglalakad habang palinga-linga sa paligid. Nagkalat nga yung pulis sa loob ng mall. Minsan na kaming nakapasok dyan noong kasama namin sila Gabo. Kumusta na kaya si Gabo? Ayos lang kaya siya? Wala na din kasi ako gaanong balita sakanya.

Ilang minuto lang ay nakarating na ako sa bukana ng tyangge. Sobrang dami ng tao. Halos siksikan na. Ang dami din kasing mga tinda. Ang ingay-ingay. Agad kong inayos yung cap ko at mabilis na nakipagsiksikan sa loob pero yung mga mata ko ay naghahanap ng mga bag. Wala akong pakialam kung sinong makabangga ko.

Pasimple akong dumikit sa ale na may bukas na bag na busy sa pagtatanong kung may tela na gusto niya. Agad kong isinuot yung kamay ko sa bag at kinuha yung dapat kong kuhanin na wallet at agad inilagay sa bulsa ko bago mabilis na maglakad palayo kasabay ng mga tao.

Agad nakuha ng pansin ko yung babae na nakikipag-away pero yung nakakuha ng pansin ko yung kumikinang na ginto sa leeg niya. Agad akong naglakad papunta doon at agad hinatak yung kwintas. Dahil nga nakikipag-away siya at nagkakagulo, kunwari ay umaawat ako. Pero dahil sa hampas na natatamo niya, hindi niya pansin yung sakit ng paghatak ko sa kwintas niya. Agad kong ibinulsa at mabilis akong umalis. Kulang pa ’to.

Sunod naman nakuha ng pansin ko yung lalaking may wallet sa likod ng pantalon niya. Tumitingin siya sa mga sinturon. Mabilis akong tumabi sakanya.

“Magkano sa sinturon?” Mabilis na turan ko pero nakatuon yung pansin ko sa lalaking katabi ko.

“300! Leather na!” Sigaw naman nung nagtitinda.

Tumango naman ako at dumampot ng isa.

“Ayos kaya ’to pre?” Bulong ko sa lalaki.

Mabilis naman siyang tumingin saakin.

“Ayos naman yung quality. Mukhang matibay.” Sagot niya naman saakin.

Pasimple kong binitawan yung sinturon at pinatong yung kamay ko sa balikat nung lalaki.

“Salamat, pre! Next time nalang!”  Agad na turan ko kasabay ng sunod-sunod na pagtapik ko sakanya nang may kalakasan at habang tinatapik ko siya, agad namn hinatak ng isang kamay ko yung wallet niya sa bulsa.

“No problem!” Bulong naman siya sabay ngiti.

Nginitian ko lang siya at mabilis na tumalikod at mabilis na naglakad palayo. Siguro okay na ’to? Agad napako yung mata ko sa isang babae na may maliit na bag. Nakita ko kung paano siya maglabas ng pera sa maliit na bag na yon. Kitang-kita kung gaano kadami yung laman.

Huminga ako ng malalim bago mabilis na naglakad papunta sakanya. Inilabas ko yung balisong ko. Nang makalapit ako, dahan-dahan kong pinuputol yung tali ng bag.

“Hoy?! Anong ginagawa mo?!” Sigaw niya na ikinagulat ko. “Magnanakaw!” Sunod niya pang sigaw na malakas na kinamura ko.

Sapilitan kong inagaw sakanya yung bag at agad kong nakuha. Hinawi ko yung mga tao at nabilis na tumakbo. Isinuot ko sa leeg ko yung bag habang tumatakbo ng mabilis.

Medyo nahirapan ako dahil sa dami ng tao. Agad akong tumingin sa likod. Hinahabol na ako ng mga pulis. Mas binilisan ko pa yung takbo hanggang makarating ako sa dulo. May dalawang daan. Sa kaliwa ako tumakbo at laking gulat ko nang lumabas ako sa parteng likod ng mall. Nagdadalawang isip pa ako kung papasok ako sa loob pero nakita kong mas maraming pulis sa dadaanan ko kung hindi ako papasok sa mall kaya mabilis akong pumasok.

Walang nagbabantay sa likod kaya malaya akong nakapasok. Wala akong ginawa kundi tumakbo wala akong pakialam sa kung sinong makakangga ko.

“Hey!” Sigaw saakin ng isang lalaki nang mabangga ko yung katabi niya. Agad niyang hinapit yung lalaki palapit sakanya. May hawak yung lalaki na madaming paper bags.

“Pasensya na. Hindi ko sinasadya.” Mabilis ko nalang na bulong at agad muling tumakbo.

Hindi ko alam kung saan ako dinala ng mga paa ko pero parang nailigaw ko sila. Palinga-linga ako sa likuran ko habang pabagal nang pabagal ang takbo ko.

Mabilis akong humarap at handa na ulit tumakbo pero laking gulat ko nang bumangga ako sa kung sino. Hindi na tulad nang nababangga ko na kaya kong hindi pansinin dahil sa laki niya, para siyang pader sa harap ko.

Agad nanlaki yung mata ko nang makakita ako ng tsapa sa uniporme niya. Tanging nakalagay lang doon ay, ’ Gorner ’. Mag-aangat na sana ako ng tingin pero isang hampas lang ang batok ang humatak saakin sa papunta sa dilim. Agad lumitaw sa isip ko si Mery. Hindi pwedeng mangyari saakin ’to. Patawad, Mery. Mahal na mahal ka ng kuya.

Chapter 7

WARNING: MATURE & SENSITIVE CONTENT AHEAD. READ AT YOUR OWN RISK. ‼️

Roshan Savio

    Nagising nalang ako sa sakit ng ulo at bigat ng katawan. Mabilis kong sinubukan tumayo pero agad nanlaki ang mga mata ko nang makitang nakahiga ako sa isang kama sa loob ng isang kwarto. Napabalikwas ako ng bangon pero napasigaw ako sa sakit nang may pumigil na posas sa isang pulsuhan ko na nakalagay sa bed frame ng kama.

Hindi ko ininda ang sakit at paulit-ulit kong hinatak yung kamay ko mula sa posas pero habang tumatagal, lalo lang sumasakit at namumula. Kailangan kong makatakas dito. Si Remery, hinihintay ako.

“Ahhhh!” Napasigaw na ako sa sakit kasabay ng pagtulo ng dugo mula sa pulsuhan ko.

Agad akong napatingin sa malaking pintuan nitong kwarto nang bumukas ito at mabilis na pumasok ang isang lalaki na nakasuot ng uniporme ng pulis. Agad kong nabasa yung apilido niya na, ‘Gorner’. Siya yung humampas saakin!

“Gago ka! Pakawalan mo ako! Hayop ka!” Sunod-sunod kong sigaw sakanya.

Hindi niya pinansin yung pagsigaw ko at mabilis na hinawakan yung braso ko na nakaposas para mahinto sa paggalaw.

“Putangina mo! Pakawalan mo ako! Hindi mo ako pwedeng ikulong!” Sigaw ko pa sakanya habang galit-galit.

Tumingin naman siya saakin ng isang beses at muling tignan ang pulsuhan ko. Pilit kong hinahatak sa pagkakahawak niya pero sadyang malakas siya at hindi ko magawa.

“Tangina! Tangina! Tangina! Pakawalan mo ako! Gago!” Galit na galit kong sigaw habang paulit-ulit siyang hinahampas at sinisipa pero nagulat nalang ako nang hawakan niya ang dibdib ko at mabilis na ipiin ako pahiga muli sa kama. Mabilis niya akong inibabawan at umupo sa mga hita ko dahilan para hindi ko na ito maigalaw habang ang isa naman niyang kamay ay nasa isang pulsuhan ko at nakapiin sa ibabaw ng ulo ko.

Pilit akong nagpupumiglas pero hindi ko magawa. Nakatitig lang siya sa mga mata ko habang ako naman ay pilit kumakawala sakanya.

“Gago!” Malakas na sigaw ko at mabilis siyang dinuraan.

Napaiwas naman siya ng tingin at mabilis na pinunasan yung pisngi niya na dinuraan ko. Ilang segundo lang ay muli siyang tumingin saakin at para akong kinilabutan dahil kitang-kitang seryoso na siya.

“Naninigarilyo ka?” Bulong niya saakin.

“Wala kang pakialam!” Sigaw ko sakanya.

Ngumisi naman siya sabay tawa ng mahina at mabilis na hinatak yung kamay ko na nakaposas. Akala ko ay nakaposas pero wala na sa pagkakaposas. Mabilis lumapat yung palad niya sa leeg ko pero hindi naman ako nasasakal at mabilis akong hatakin patayo.

Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa at kitang-kita ko yung inis sa mga mata niya. Hinawakan niya yung damit ko hanggang mayukot at kaladkarin ako kung saan.

“Tangina?! Saan mo ako dadalhin?!” Inis kong sigaw ko sakanya at pilit inaalis yung hawak niya sa damit ko pero hindi ko maalis at mas lalo niya lang akong hinahatak sa t’wing ginagawa ko yon.

Binuksan niya yung isang pang pintuan sa loob ng kwarto at mabilis na pumasok. Mabilis niya akong tinulak sa loob nung may pintuan na salamin.

“Hoy! Anong ginagawa mo?!” Sigaw ko sakanya nang makitang kinuha niya yung kabilang pulsuhan ko at iposas sa bakal na hawakan nitong shower.

Pilit ko siyang inaabot pero isang tapik lang sa kamay ko ang sinagot niya saakin at sinamaan ako ng tingin.

“Umayos ka. Lulunurin kita.” Ramdam na ramdam ko yung inis sa boses niya pero hindi ako nagtakot.

“Tangina mo! Pakawalan mo ako! Hindi mo ba ako naririnig ha?! Ha?! Bingi ka ba?! Pulis ka ’di ba?! Sana kinulong mo nalang ako!” Sunod-sunod kong sigaw pero siya ay paulit-ulit lang na itinatapat ang kamay sa tubig ng shower.

“Tangina mo! Gorner ba pangalan mo?! Basura! Basu——” Hindi ko na natuloy yung sasabihin ko nang mabilis siyang kuhanin yung shower at mabilis na itapat sa mukha ko.

Mabilis akong napapikit at pilit iniiwas ang mukha ko sa malakas na salubong ng tubig sa mukha ko. Pilit ko din siyang inaabot pero wala akong maabot dahil wala din akong nakikita. Malapit na akong mawalan ng hininga at laking pagpapasalamat ko nang patayin niya na yung shower.

Napaupo nalang ako at napaubo dahil sa ginawa niya. Pero hindi ko inaasahan yung susunod niyang ginawa. Muli niyang binuksan yung shower at tinapat muli sa mukha ko pero mabilisan lang.

Ubo lang ako nang ubo habang naghahabol nang hininga nang makita ko siyang lumapit at mabilis akong itayo. Wala na akong nagawa nang punitin niya yung damit ko at yung suot kong pantalon at hayaan akong hubo’t hubad.

“Look at yourself! You are so dirty! I hate it! I hate dirty! I hate seeing you dirty! Do you understand?!” Malakas na sigaw niya saakin pero hindi ko inintindi dahil naghahabol pa din ako ng hininga.

Wala siyang pakialam kung nakahubad ako. Hindi ako makapagsalita dahil naka-inom ako ng tubig. Nakita ko lang siyang may kinuha at mabilis na lumapit saakin. May inilagay lang siya sa isang parang tela na parang lotion at mabilis na ikuskos sa balat ko.

Agad ko naman siyang itinulak nang makabawi ako pero hinawakan niya lang nang mahigpit ang pulsuhan ko na may sugat at nagpatuloy sa ginagawa niya.  Kinukuskos niya yung buong katawan ko. Pati yung pag-aari ko kinuskos niya. Ano sa tingin niya? Hindi ako naghihilod? Nagpupumiglas pa din ako pero hindi ko siya kaya. Pati talampakan ko kinuskos niya.

Nang matapos siya ay mabilis niyang itinapat sa katawan ko yung shower. Hindi na sa mukha ko. Paulit-ulit niyang binanlawan yung katawan ko. Hindi na ako nagpumiglas pa. Nakahawak pa din siya sa pulsuhan ko. Hindi ako makagalaw. Wala akong magawa.

Agad siyang lumabas dito sa shower room pagkatapos at mabilis din bumalik na may hawak na toothbrush. Ibig niyang sabihin…

“Open your mouth!” Sigaw niya saakin pero sinamaan ko lang siya ng tingin at umiling.

Inis niyang hinawakan ang pisngi ko at pilit binubuksan ang bibig ko.

“Fucking open your goddamn mouth, Savio!” Sigaw niya pa ulit pero isang ngisi lang ang ibinigay ko sakanya.

Ngumiti naman siya saakin at biglang tumawa ng mahina at hawakan ang panga ko. Sinusubukan kong buksan ang bibig ko pero dahil sa pagkakahawak niya, hindi ko magawa.

Nanlaki ang mata ko nang dahan-dahan niyang ilapit ang ulo niya sa pagitan ng ulo at balikat ko. Pilit akong nagpupumiglas at umiiwas pero napapikit nalang ako sa sakit nang maramdaman yung ngipin niya na bumaon sa laman ng leeg ko. Sa tagal niyang bitawan, nanghina nalang ako sa sakit. Hindi din ako makasigaw dahil sa ginawa niya.

Nakangisi niya akong tinignan pagkatapos. Nakahawak nalang ako sa mga braso niya dahil sa sakit ng ginawa niya. Malaya niya na din nabuksan ang bibig ko at sinimulan niyang linisin ang mga ngipin ko.

“H’wag kang malikot, Savio. Baka umabot sa lalamunan mo ’to.” Natatawa niyang bulong. Masama lang ang tingin ko sakanya at wala naman siyang pakialam.

“Spit it out.” Utos niya pa pagkatapos pero mabilis kong idinura sa mukha niya.

Napatawa naman siya ng mahina at pinunasan ang pisngi niya at muling hinawakan ang pisngi ko at pilit binuksan. Nanlaki ang mga mata ko nang duraan niya ang bibig ko at sapilitang isara.

“Swallow it slowly, Savio.” Bulong niya sabay nakatitig sa mga mata ko pero hindi ko lumunok.

Nagmatigas naman ako at hindi ako lumunok. Unti-unti kong naramdaman ang paghigpit ng hawak niya sa leeg ko hanggang sa sinasakal niya na ako. Paulit-ulit kong tinatapik ang mga kamay niya pero wala siyang pakialam.

Nang pakawalan niya na ako ay sunod-sunod ang paglunok ko na kinatawa niya ng mahina habang ako naman ay naghahabol ng hininga.

Naramdaman kong tinanggal niya ang posas sa kamay ko pero wala akong lakas para lumaban at tumakbo ngayon. Nakita ko siyang umalis at bumalik nang may dala at ibinato saakin.

“Patuyuin mo yang sarili mo, Savio. Maghihintay ako sa labas. H’wag mong balaking tumakas. Hinding-hindi ka mawawala sa paningin ko. Kahit tumakbo ka pa ng mabilis, mahahabol at mahahabol kita.” Mahaba niyang turan habang nakangisi at iwan ako dito sa loob.

Napasandal nalang ako sa pader at napapikit. Paano ako makakatakas dito? Ni hindi ko siya malabanan? Huminga nalang ako ng malalim at ginawa yung sinabi niya. Baka patayin niya pa ako kung hindi ako sumunod sakanya. Agad kong tinuyo ang sarili ko at sinuot ’tong puting bath robe na binigay niya.

Dahan-dahan akong lumabas ng banyo dahil iniinda ko pa yung sakit ng leeg ko na kinagat niya. Agad ko siyang nakitang makaupo sa may couch dito sa loob ng kwarto. Para naman nanlamig yung kawatan ko nang makita yung nililinis niyang baril at nakasuot siya ng salamin.

Nakangiti siyang tumingin saakin at iginaya ang kabanteng mauupuan sa harap niya. Dahan-dahan naman akong naglakad at mabilis na umupo doon. Ilang minuto kaming tahimik at pinapanood ko lang kung paano niya linisin yung baril na hawak niya kahit wala naman dumi. Siraulo ba siya?

Isa-isa niyang binuo yung baril at nilagyan ng isang bala at ikasa. Namutla ako at nanigas sa kinauupuan ko nang itutok niya saakin yung baril at mabilis na ngumiti at mahinang natawa.

“Just kidding.” Bulong niya pa at inayos yung salamin niya sa mata.

Sumandal lang siya sa couch at hindi inalis ang titig saakin.

“Roshan Savio, twenty-three years old, drug pusher, snatcher, thief. Patong-patong ang kaso mo, Savio.” Bulong niya.

“H-huwag mo akong ikulong please? P-pakawalan mo na ako.” Nauutal kong bulong sakanya.

“Gagawin ko l-lahat! H’wag mo lang akong ikulong!” Agad kong sabi.

Ngumisi naman siya at mabilis na umayos ng upo.

“Marry me.” Bulong niya na kinagulat ko.

“H-ha?” Bulong ko naman.

“Pakasalan mo ako.” Bulong niya at mas malinaw na lalo kong kinagulat.

“Bakla ka?” Hindi ko mapigilang bulong.

Ngumiti naman siya at kibit-balikat ang tanging sagot saakin.

“I am or not, it’s not your problem.” Bulong niya pa.

“A-ayoko. Ayokong pakasalan ka!” Hindi ko mapigilang sigaw sakanya ma lalong kinadikit ng mga kilay niya.

“Okay then! I need your semen. Kailangan kitang i-drug test.” Bulong niya na lalong pinagtaka ko.

“Bakit tamod ko? Hindi ba ihi lang yon?” Hindi ko mapigilang tanong.

Sinamaan niya naman ako ng tingin.

“Stop asking! Start pleasuring yourself.” Bulong niya pa na lalong kinailing ko.

“Ayoko! Ayoko! Ayoko!” Paulit-ulit kong sigaw.

Ngumisi naman siya at tumayo. Nag-unat-unat pa siya ng kamay at kinuha ang baril niya.

“Ayoko na sanang ulutin yung sarili ko.” Nakangisi niyang bulong na ikinatakot ko.

Dahan-dahan kong inalis yung tali ng bathrobe at dahan-dahan hinawakan yung natutulog kong pagkalalaki.

“Look at me.” Bulong niya pa kaya mabilis akong tumingin sakanya habang ginagawa ko yon.

Nakasandal lang siya sa couch at hindi inaalis ang titig saakin. Ang kaninang natutulog kong pagkalalaki ay unti-unting nagising at ngayo’y matigas na ang sakop na sakop ang palad ko. Bakas na bakas naman ang ngisi sa mukha ng hayop na ’to.

“Feel free to do it fast. Feel free to moan, Savio. I love hearing your voice.” Bulong niya pa.

Dahan-dahan ko naman binilisan ang paggalaw ng mga kamay ko at hindi ko mapigilang maglabas ng maliliit na ungol at mapapikit dahil sa sarap.

Patuloy lang ako sa pagpapaligaya sa sarili ko nang magulat ako nang lumapit siya at mabilis na hawakan ang dalawang pulsuhan ko at mabilis na isubo ang utong ko.

“A-ahhh! Shit!” Hindi ko mapigilang sigaw nang magsimula siyang sipsipin ang utong ko at kagatin habang paikot-ikot ang hinlalaki niya sa ulo ng pagkalalaki ko.

Sigaw lang ako nang sigaw habang palipat-lipat anh bibig niya sa mga utong ko at unti-unting naglalakbay sa balat ko para mag-iwan ng marka. Paulit-ulit niya ding kinakagat ang maliliit na masel ko sa tyan habang gumagalaw ng mabagal ang palad niya sa pagkalalaki ko na pahirap saakin. Ako na mismo ang nag-aangat ng bewang para bumilis pero mabilis niya kang ipiin ang bewang ko para hindi makagalaw.

Para niyang kinakain bawat makita niyang hubad na balat ko. Kitang-kita ko yung mga marka sa tyan ko at dibdib. Hindi ko na mabilang.

Nagulat ako nang maramdaman ang mga daliri niya sa bukana ng butas ko pero dahil sa sarap ng ginagawa niya, hindi na ako nakatutol pa.

Napasigaw nalang ako sa sarap nang mabilis niyang ipasok sa mainit niyang bibig ang pagkalalaki ko kasabay ng pagpasok ng isang daliri niya sa butas ko.

Sigaw lang ako ng sigaw at hindi ko na alam kung saan ko ipipilig ang ulo ko sa sarap at sakit ng nararamdaman ko.

Pabilis nang pabilis ang paggalaw ng daliri niya sa loob ko at bibig niya na lalong nagpapasarap saakin.

Ungol lang ako nang ungol. Hanggang sa mapasigaw nalang ako ng malakas kasabay ng pagsabog ko sa bibig niya.

Napaungol pa ako nang dahan-dahan niyang iluwa ang pagkalalaki ko at alisin ang daliri niya sa loob ko at mabilis na tumingin saakin habang nakangisi. Hingal na hingal ako at pawis na pawis. Hindi ko na siya napigilan nang ilapat niya ang labi niya sa labi ko.

“You’re negative. Congratulations.”

Chapter 8

Chapter 8

Roshan Savio

    Hingal na hingal ako habang nakasandal sa upuan pero siya ay mabilis lang na tumayo habang nakatitig saakin at nakangisi. Pinunasan niya pa ang pisngi niya na may katas gamit ang daliri niya at mabilis na isubo na kinangiwi ko. Agad ko naman itinali ang bathrobe sa katawan ko sa sinamaan siya ng tingin.

“S-siguro naman ayos ka na? Uuwi na ako.” Naiinis kong bulong at mabilis tumayo pero mabilis niya lang akong tinulak pabalik sa upuan.

“No. I’m not done yet, my Savio.” Bulong niya bago mabilis na itutok ang baril saakin na kinagulat ko.

“T-teka lang naman! H-hindi na nga ako tumutol sa gusto mo! B-bakit papatayin mo pa ako?” Agad kong turan sakanya habang tumatakbo nang mabilis ang tibok ng puso ko sa kaba at takot.

“Marry me.” Turan niya na kinainis ko.

Mabilis akong tumayo at mabilis na hinawakan ang baril niya at itutok sa dibdib ko.

“Patayin mo nalang ako.” Desidido kong bulong na kinalaho ng ngisi niya sa labi.

“Okay then, next option.” Agad niyang balik saakin at dahan-dahan pagapangin ang nguso ng baril hanggat mapunta ito sa labi ko.

Napangisi niyang hinawakan ang mukha ko gamit ang isang palad niya at pilit binuksan. Mabilis kong naiyukom ang kamao ko dahil sa galit pero wala akong magawa. Agad niyang ipinasok ang nguso ng baril sa bibig ko at tinignan ako sa mata habang nakangisi.

“Be my submissive.” Bulong niya na kinakunot ng noo ko dahil hindi ko maintindihan ang sinabi niya.

“Be my sex slave. Let me use your body whenever I want, wherever I want, and however I want.” Nakangisi niyang bulong at dahil galit ay hindi ko na napigilang sakalin siya pero isang ngisi at lalo niya lang ipinasok ang nguso ng baril sa bibig ko kaya napatigil ako.

“Kung ayaw mo pa din, I have option three. The last option. Kidnap you, play with your body and leaving you as a cold dead body. So anong gusto mo? Option one, marry me and be my husband. Option two, be my submissive. Option three, be a dead body?” Turan niya pa at inalis ang baril sa bibig ko pero hindi tinanggal sa pagkakatutok saakin at sa pisngi ko nakatutok ngayon.

“Wala akong gusto! Ang gusto ko, pakawalan mo ako! Baliw ka na. Paano kita pakakasalan eh lalaki ka din?! Atsaka kung pwede man, tangin——” Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang manigas ako sa kinatatayuan ko nang barilin niya ang nakasabit na kung ano sa dingding at mabilis na bumagsak mismo sa likuran ko.

“H’wag kang magmura. Hindi bagay sayo.” Natatawa niyang bulong pero agad din sumeryoso. Napalunok nalang ako ng laway dahil sa takot.

“Ano ulit sinasabi mo?” Turan niya at muling ikinasa ang baril at muling itinutok saakin.

“P-paano kita pakakasalan kung ngayon pa lang kita  nakita?” Bulong ko sakanya at nagulat nalang ako nang ngumiti siya at inilapat ang palad sa pisngi ko.

“Great idea! Let’s get to know each other first for one day then, let’s get married after that day? One day is too long, I think we only need an hour? An half?” Bulong niya pa na kinanganga ko.

“Putangina!” Malakas na sigaw ko dahil hindi na ako makatiis sa baliw na ’to.

Agad naman siyang tumingin saakin at laking gulat ko nang kung saan-saan niya pinaputok yung baril. Pigil hininga ako habang nakatayo. Nakatitig lang siya saakin at tumigil lang siya nang maubusan ng bala ang baril niya.

“Gustong-gusto mo talagang sinusuway ako?” Bulong niya habang natatawa habang nakatitig saakin.

Nanginginig na ako sa takot dahil sa ginagawa niya. Agad akong lumapit sakanya at mabilis na lumuhod kasabay nang pagtulo ng mga luha ko.

“P-pakawalan mo muna ako please? N-nagmamakaawa ako. H-hindi ako pwedeng mamatay. H-hindi a-ako pwedeng makulong.” Umiiyak kong bulong sakanya at wala na akong pakialam kahit magmukha akong tanga sa harap niya.

“Stand up.” Bulong niya kaya mabilis akong tumayo.

Mabilis niyang hinawakan ang pisngi ko at iangat ang ulo ko. Mabilis niya akong tinitigan sa mata at marahan na pinupunasan ang mga luha ko.

“H’wag ka nang magtulak. H’wag kang manigarilyo. H’wag kang uminom ng alak nang hindi ako alam. H’wag kang lumandi dahil akin ka, Savio. Nakakaintindihan ba tayo? Saakin ka.” Bulong niya na agad kong tinanguan dahil wala naman akong choice.

“I’ll let you go for now.” Bulong niya pa at mabilis akong niyakap ng mahigpit at naramdaman kong hinalikan niya ako sa noo.

Lalong humigpit ang yakap niya kasabay nang mahihinang pagtawa niya. “Just for now.”

    MABILIS ang lakad ko palabas ng building ng bahay ng letcheng Gorner na yon! Binigyan niya ako ng damit yung damit niya. Pinanood niya pa akong magbihis sa harap niya dahil gusto niya daw. Pwede ko siyang kasuhan sa ginawa niya ’di ba? Pero pulis siya. Baka patayin niya lang ako.

Nagtataka tuloy ako kung ganito din ginagawa niya sa mga nahuhuli niya. Ang malas naman! Ako pa yung naging biktima ngayon. Pwede naman iba nalang. Letse talaga!

Tangina tapos, alas-syete na ng gabi. Wala akong kapera-pera. Hindi ko alam kung paano ako makakauwi nito. Tangina! Letse! Letse! Letse! Mamatay ka Gorner! Nanggigigil ako sayo! Kung pwede lang kitang katayin ng buhay ginawa ko na! Hayop ka! Ninakawan mo pa ako ng tamod! Bwiset!

Napahilamos nalang ako ng mukha at nanlaki ang mga mata ko nang makitang nasa loob na ako ng kalsada at lalong nanlaki ang mga mata ko nang makita ang kotseng sasalubong saakin.

Napapikit nalang ako at hinihintay yung pagsalpok ng kotse pero wala akong naramdaman.

“Shan?!” Sigaw ng isang boses na agad na kinamulat ko.

Agad kong nakita si Shane na tumatakbo papunta saakin. Agad naman akong bumalik sa gilid ng kalsada. Tangina? Bakit nandito ’tong hayop na ’to? Napahawak naman ako sa tyan ko dahil sa hindi maipaliwanag na gutom. Hindi pa ako pinakain ni Gorner. Tangina mo talaga Gorner! Samantalang busog ka dahil kinain mo ako. Hayop ka!

“Shan? Anong ginagawa mo dito? Uuwi ka na? Sabay ka na saamin?” Agad niyang turan at tinuro yung kotse na muntik nang makasagasa saakin.

Nagdadalawang isip naman ako pero agad ko siyang nginitian at tumango. Kailangan kong makauwi. Naghihintay si Mery saakin.

Agad niya akong pinasakay sa kotse. Nasa likod si Sherlie at si Shane naman yung nagda-drive.

“Shan, hmm!” Abot saakin ni Sherlie ng isang paper cup na may laman na kung ano.

“Galing kami sa resto. Kay lolo dapat yan kaso tulog na yon malamang. Ikaw na uminom.” Turan niya naman na agad kong pinagpasalamat at ininom yung binigay niya. Para naman maibsan yung gutom ko.

“Saan ka pala galing? Bakit ginabi ka?” Tanong naman ni Shane habang nakatingin saakin at nakangisi.

“P-pinuntahan ko lang yung kaibigan ko. Napasarap yung kwentuhan. Ginabi tuloy.” Pagsisinungaling ko habang tumatawa ng mahina.

Tumango naman siya at tinuon ang pansin sa pagmamaneho. Napasandal nalang ako sa upuan habang nakatingin sa labas. Ano nang mangyayari sa buhay namin ni Mery?

    MABILIS din kaming nakarating dahil sa bilis ng patakbo ni Shane. Agad kong inalis yung seatbelt at nagpasalamat. Bubuksan ko na sana yung pintuan nang biglang uminit ang pakiramdam ko at mahilo.

“Anong problema?” Bulong niya.

Umiling naman ako at napahawak sa ulo ko dahil sa sobrang hilo. Anong nangyayari? Tangina.

Napatingin naman ako Shan nang hawakan niya ang leeg ko. Parang lalo akong nag-init at nahilo. Putangina. Ano ’to? Mabilis kong tinapik yung kamay ni Shane.

“Hala. Nahihilo si Shan.” Nakakaloko niyang bulong at ipinatong ang kamay sa pagkalalaki ko.

Sa hindi ko malamang dahilan ay lalo akong nag-init at naglabas ng maliit na ungol.

“Nahihilo nga siya!” Bulong niya pa habang tumatawa at lalong hinihamas-himas ang pagkalalaki ko na kinabaliw ko.

Hindi ko na alam kung anong nangyayari saakin. Wala na akong kontrol sa sarili ko. Natagpuan ko nalang yung sarili kong kahalikan si Shane at agresibong hinuhubad ang mga damit niya.

Third Person POV

    Nagising nalang si Shan dahil sa masakit na ulo at katawan. Hindi pa gaanong gising ang diwa niya at tumingin sa paligid. Ganon nalang ang panlalaki ng mga mata niya nang makitang nasa loob pa siya ng kotse ni Shane at hubo’t-hubad.

Lalong nanlaki ang mga mata niya habang nakatingin sa katabi niyang si Shane na hubo’t-hubad din. Puno ng kagat sa leeg at dibdib, pulang-pula ang mga hita nito at bakas na bakas ang palad ni Shan sa bewang nito.

Napahilamos nalang ng mukha si Shan at napasabunot sa sarili habang nakatingin sa labas na madilim pa at may mga bituin pang kumikinang sa kalangitan.

Agad niyang sinuot ang mga damit niya bago mabilis na lumabas sa kotse at mabilis na tinakbo ang daan papunta sa bahay nila nang maalala niya si Mery.

Lalo pa siyang napamura nang marinig niya ang mahihinang iyak nito kaya agad siyang pumasok sa loob at mabilis na pumasok sa kwarto nila.

“M-mery?” Agad niyang tawag kay Mery.

Agad naman lumabas si Mery sa maliit na kabinet at agad sinalubong si Shan ng yakap.

“Kuya! Akala ko i-iniwan mo na ako.” Umiiyak na bulong ni Mery habang nakayakap kay Shan.

Agad naman siyang kinarga ni Shan at niyakap ng mahigpit.

“Hindi. Hindi ka iiwan ng kuya. Okay? Sorry. Sorry, Mery. H-hindi na mauulit.” Umiiyak na bulong ni Shan habang mahigpit ang yakap kay Mery.

Hinayaan niyang tumahan si Mery hanggang sa makatulog ito pero agad siyang napatingin sa pintuan nila nang paulit-ulit ang marahas na pagkatok mula doon.

Mabilis niya naman binitawan si Mery at inayos ang higa bagi tumakbo at mabilis na buksan ang pintuan. Sumalubong sakanya si Reko habang nakangisi kaya lumabas si Shan sa kwarto at kinandado ang pintuan ng kwarto nila.

“Anong kailangan mo?” Turan niya.

Agad naman pumalad si Reko na kinasama ng tingin ni Shan.

“Wala. Wala akong nahanap.” Turan lang siya na kinawala ng ngisi ni Reko.

“Anong wala? Wala akong pakialam! Kailangan ko ng pera ngayon!” Sigaw naman ni Reko na lalong kinainis ni Shan.

“Wala nga! Kung gusto mo, maghanap ka para danasin mo yung hirap na dinanas ko! Tangina mo!” Sigaw ni Shan kay Reko na hindi nagustuhan ni Reko.

Agad niyang hinawakan ang buhok ni Shan nang mahigpit na kinangiwi nito at agad sinalubong ang pisngi ni Shan nang malutong na sampal na kinaupo ni Shan sa sahig.

“Gago ka ba?! Sinabi ko na sayo yan! Dapat merong pera ngayon!” Sigaw ni Reko.

Wala naman kamalay-malay ang ina ni Shan dahil sa pagod kay Reko at tulog na tulog. Agad naman napatingin si Shan sa pintuan nang kwarto nila nang marinig ang sunod-sunod na katok at sigaw ni Mery.

“Kuya?! Kuya?! Kuya?! Anong nangyayari dyan?!” Umiiyak na sigaw ni Mery na nakapukaw ng atensyon ni Reko.

Agad tumayo si Shan at agad sinapak si Reko at kinuha ang flower vase na malapit sakanya at hinampas sa ulo ni Reko.

Sinipa naman siya ni Reko sa tyan na kinangiwi niya at agad hinawakan sa buhok. Nagpumiglas naman si Shan at sinipa din si Reko pero isang suntok lang sa tyan ang nagpasuka ng dugo kay Shan. Hinatak pa siya ni Reko at mabilis na iniumpog sa mesa na naging dahilan ng pagkahilo ni Shan.

“Tangina mo ha?! Nasaan yung pera?!” Sigaw pa ni Reko at pilit kinakalkal ang bulsa ni Shan.

Lalong nainis si Reko nang wala siyang makuhang pera sa bulsa. Ihahampas na sama niya ulit ang ulo ni Shan sa mesa nang mahugot niya sa bulsa nito ang sampung libong piso na nakatupi.

“Tangina! Ginagago mo talaga ako?” Bulong pa ni Reko habang natatawa at binitawan si Shan na ngayon ay umaagos ang dugo sa noo.

Agad tumayo si Reko at mabilis na lumabas ng bahay. Iniwan si Shan na nakahandusay sa sahig at nagdudugo ang ulo.

Agad naman pinilit tumayo ni Shan at pinunasan ang dugo sa noo kahit umiikot na ang paningin niya. Pinilit niyang maglakad at makapasok sa kwarto nila.

“Kuya?!” Sigaw naman agad ni Mery.

Nagawa pang yakapin ni Shan si Mery at ngumiti na parang walang nangyari.

“A-ayos lang ang kuya. T-tulog ka na. I-ipapasyal kita bukas.”

Chapter 9

Chapter 9

Roshan Savio

    Nagising ako sa sobrang sakit ng ulo at hindi ko magawang maimulat ang mga mata ko. Ilang segundo kong tiniis ang sakit hanggang sa unti-unting nawala kaya marahan kong minulat ang aking mga mata. Himala, nabuhay pa ako.

Agad akong napatingin kay Mery na natutulog pa din sa tabi ko. Napahinga nalang ako ng malalim bago mapatingin sa bubong ng tagpi-tagpi naming bahay.

May kasalanan ba ako sa mundo? Sa Dyos? O kahit kanino para danasin ko lahat ng ’to? Anong kasalanan ko? Sana patayin niyo nalang ako.

Hindi ko maiwasang mapahagulgol dahil sa mga iniisip ko. Bakit parang napakalupit ng mundo para saakin? Mabuti naman akong tao. Mabuti naman akong anak, kapatid at kaibigan pero bakit kailangan kong maranasan ’to?

Dumagdag pa yung hayop na Gorner na yon. Kinokontrol niya ako. Pinagsamantalahan niya pa ako pero kahit papaano, nasarapan naman ako at kung hindi dahil sa nilagay niyang pera sa bulsa ng damit na pinahiram niya, baka basag na talaga ang bungo ko. Pero hindi pa din ako magpapasalamat. Bahala siya sa buhay niya. Sigurado naman akong hindi na kami magkikita ulit.

Napahilamos nalang ako ng mukha ko na puno ng luha nang maalala yung nangyari saamin ni Shane. Kung may mangyari man saamin ni Gorner, hindi ako mag-aalala kasi hindi naman siya mabubuntis pero si Shane? Anong gagawin ko kapag nabuntis ko siya? Ang dami ko pang pangarap na hindi ko pa matupad hanggang ngayon. Hindi ko matanggap na may nangyari saamin. Bakit bigla nalang nangyari yon? Hindi ko ginusto yung nangyari. Kahit kailan hindi ko gugustuhin.

Mabilis ko nalang pinunasan yung luha ko at mabilis na tumayo. Mabilis kong inayos yung higa ni Mery bago mabilis na lumabas ng kwarto. Napatingin naman ako sa kusina nang may marinig akong sumusuka. Nakita ko si mama na nakatapat sa lababo at suka nang suka pero hindi ko nalang pinansin at agad na lumabas ng bahay.

    NAKARATING ako sa tindahan ni aling Mela nang lumilipad ang isip. Agad akong pumasok sa loob at mabilis niya akong nakita.

“Shan, anak!” Agad niyang turan saakin at mabilis akong sinalubong.

Tipid na ngiti lang yung isinagot ko sakanya bago tumingin sa mga binebenta niya.

“Magandang umaga, aling Mela. Pwede bang pakuha muna?” Mahinang bulong ko.

“Oo naman, Shan! Sige na pili ka na. Para mabalot ko na.” Agad niya namang turan na kinangiti ko.

Kahit nahihiya ako, wala akong choice. Kumuha lang ako ng tatlong spaghetti at pandesal bago nagpasalamat at mabilis na umuwi.

Nadatnan ko pa si mama sa may mesa at umiinom ng tubig. Tahimik kong ipinatong sa mesa yung isang pandesal at spaghetti at mabilis nang naglakad papasok ng kwarto namin ni Mery kahit tinatawag niya pa ako. Wala ako sa hulog para makipag-usap sakanya ngayon. Naiinis ako.

    LUMIPAS yung buong araw nang nasa loob lang kami ni Mery at nanonood ng TV. Ngayong gabi naman, agad ko siyang pinatulog at mabilis akong nagbihis para makapunta kila Rey. Baka sakaling nandoon na sila.

Agad kong hinalikan si Mery sa noo bago mabilis na lumabas ng kwarto at bahay. Mabilis kong nilakad yung daan papunta sa bahay nila Rey. Parang nabuhayan ako ng loob nang makitang bukas na yung ilaw na natatanaw ko sa bintana.

Agad akong tumakbo at mabilis na kinatok yung pintuan. Ilang segundo lang ay mabilis na bumukas at bumungad saakin si Rey.

“Shan? Pasok.” Bulong niya kaya agad akong pumasok sa loob.

“Tatawagan na sana kita. May deliver ka ngayon.” Agad niyang turan na agad kong kinangiti.

“Same place?” Turan ko naman na kinatango niya.

Sa condo kung saan ako madalas maghatid. Doon ako maghahatid ngayon.

“Bakit nga pala wala kayo?” Hindi ko mapigilang bulong habang nanonood sakanyang ilagay sa bag yung mga pakete ng pinagbabawal na gamot.

“Kumuha lang kami. Pero masyadong mahigpit ngayon. Kaya ikaw, mag-ingat ka. H’wag kang papahuli. Mas mabuting umuwi ka ng walang dala, h’wag lang bala na nakabaon pa.” Natatawa niyang bulong na kinangiti ko lang.

Agad kong isinuot yung bag at binigyan niya ako ng pamasahe para makaalis na. Huminga naman ako ng malalim bago magsimulang maglakad papunta sa bus stop. Balik sa normal na takbo ng buhay na hindi ko alam kung kailan magbabago.

    INAYOS ko yung pagkakasuot ng cap ko at face mask bago magsimulang maglakad papunta sa condominium building. Bibilisan ko na yung lakad para makauwi agad. Ayoko nang magpagabi pa.

Agad naman akong napahinto nang malapit na ako sa building nang marinig ang nakakarinding tunog ng sirena ng mga pulis. Agad akong napaatras habang nakatitig sa hindi mabilang na kotse ng mga pulis na papunta sa condominium.

Lalo pa akong napaatras nang makita si Ginomos habang hawak ng mga pulis. Napahakbang pa ako ng isang beses nang tumingin siya sa gawi ko at mabilis na ngumisi. Mabilis ang hakbang ko paurong pero mabilis akong napatingin sa likuran ko nang bumangga ako sa kung ano.

Agad nag-init ang ulo ko nang makitang si Gorner. Aalis na sana ako pero mabilis niyang hinawakan yung braso ko ng mahigpit at kahit anong pagpupumiglas ko ay hindi ako makaalis.

Agad niya akong dinala sa kotse niya at mabilis na binuksan yung pintuan at tinulak ako papasok. Wala akong nagawa kundi pumasok at umupo sa loob. Nang makaalis siya sa tapat ng pintuan ko, sinubukan kong buksan yung pintuan pero ayaw bumukas hanggang sa makaupo nalang si Gorner sa driver seat kaya umayos nalang din ako ng upo. Agad niyang pinaandar yung kotse at pinaharurot paalis.

    NAKARATING kami sa building kung saan siya nakatira. Agad siyang bumaba ng kotse at agad na binuksan yung pintuan ko. Mabilis niyang hinawakan ng mahigpit yung braso ko at hinatak palabas.

“Nasasaktan ako!” Mahina kong bulong sakanya.

Lumuwag naman kaunti yung hawak niya pero hindi pa din ako pinakawalan at mabilis kaming naglakad papasok. Sinakay niya ako sa elevator. Sinubukan kong hatakin yung braso ko pero humigpit lang lalo yung hawak niya at sinamaan ako ng tingin.

“Masasaktan ka talaga, Savio.” Mahina niyang bulong bago tumigil yung elevator sa floor niya at hatakin na naman ako.

Agad niyang binuksan yung pintuan at tinulak ako papasok bago siya mabilis na pumasok din. Nakita kong napahinga siya ng malalim at napahilamos ng mukha gamit ang palad niya habang nakatingin saakin.

Nakatayo lang ako at nakatingin sakanya na pabalik-balik ang lakad sa harap ko habang hawak ang baril niya na kinatakot ko. Napaiktad ako nang lumakad siya papunta saakin at alisin ang cap at facemask ko bago ihagis kung saan. Inis niya din kinuha yung bag sa pagkakasabit sa balikat ko at ihagis sa kung saan habang galit na galit. Hindi ko alam kung paano nasira yung zipper pero lumabas yung ibang pekete mula sa bag.

Napatitig naman si Gorner doon at napatawa nang mahina.

“Putangina, Savio.” Mahina niyang bulong at napahilamos muli ng mukha gamit ang palad niya.

Nagulat ako nang hawakan niya ang dalawang pisngi ko gamit ang dalawang palad niya at mabilis na iangat ang ulo ko para magsalubong yung mga mata namin. Ramdam na ramdam ko pa yung lamig ng baril sa isang pisngi dahil hawak niya.

“Hindi ba, kasasabi ko lang sayo na h’wag kang magtulak?!” Bulong niya saakin bago pakawalan ang mukha ko.

“Wala akong ibang choice.” Mahinang bulong ko.

Tumawa naman siya ng malakas na kinagulat ko at mabilis siyang lumapit saakin at hinawakan muli ang pisngi ko.

“Meron Shan, meron! Pakasalan mo ako.” Bulong niya na kinainis ko.

“Kung ganon lang kadali yung hinihingi mo, sana noon ko pa ginawa! Pero hindi eh! Paano ko pakakasalan yung taong kahapon ko lang nakilala?! Ha?! Sabihin mo nga!” Hindi ko mapigilang sigaw matapos kong tapikin yung kamay niya sa mukha ko.

Inis niya naman binalik yung kamay sa mukha ko at mas lalong hinigpitan pa at laking gulat ko nang mabilis niyang ilapat ang labi niya sa labi ko. Mabilis ko siyang itinulak pero hinawakan niya lang ang dalawang kamay ko at pinigilan sa paggalaw. Ilang segundo lang ay mabilis na bumaba ang halik niya sa panga ko pero mabilis siyang napahinto at nakatingin saakin ng masama. Mabilis niyang tinutok ang baril sa leeg ko habang natatawang nakatitig saakin.

“Kanino mo galing ’to?” Mahina niyang bulong pero nanatili akong nakatahimik na lalong kinainis niya kaya mabilis niyang pinunit yung suot kong damit at hindi ko siya pinigilan.

Napatakip nalang ako ng tenga sa sunod-sunod na pagpapaputok niya at tumama sa mga gamit sa paligid.

“Tangina! Sabihin mo!” Sigaw niya pa nang malakas pero nanginginig na ako sa takot at magsimulang sumakit ang ulo ko.

“Sabihin mo Shan! Sabihin mo!” Paulit-ulit niya pang sigaw at nagsimulang manlabo ang paningin ko.

Narinig ko pa ang sunod-sunod na sigaw niya at pagpapaputok ng baril bago ako tuluyang lamunin ng dilim.

    NAGISING nalang ako sa sobrang sakit ng ulo. Marahan kong binuksan ang mga mata ko at sumalubong saakin ang puting kisame.

“Mabuti naman at gising ka na. Magpahinga ka at pupunta tayo sa ospital.” Agad na turan ni Gorner na nasa gilid ko pero mabilis akong tumayo.

Ngayon ko nakita na iba na ang suot ko at nakahiga ako sa isang malambot na kama.

“Hindi na kailangan. Uuwi na ako.” Agad kong bulong pero mabilis akong tinulak ni Gorner pahiga at mabilis akong inibabawan.

“Saan mo galing yang sugat mo sa ulo?” Agad niyang tanong pero tinakpan ko lang ng unan yung mukha ko pero mabilis niya din inalis.

“Saan mo galing, Roshan.” Bulong niya pa ulit.

“Wala na sayo kung saan ko man nakuha. Ang gawin mo, pauwiin mo na ako. Oh baka naman gusto mo na naman ng tamod ko? Kung humahanap ka ng titira sayo, please h’wag ako.” Mahaba kong turan sakanya.

Nakatitig naman siya ng ilang segundo saakin at laking gulat ko nang humalakhak siya. Ilang segundo siyang humalakhak bago tumingin saakin muli at natatawa pa.

“Ako? Magpapatira sayo? Seryoso ka ba?” Natatawa niyang bulong na kinadikit ng mga kilay ko.

“Ikaw ang titirahin ko, Savio.” Bulong niya habang nakangisi na kinalaki ng mga mata ko dahil sa gulat.

“Gusto mo bang tirahin na ki——” Hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya nang mabilis ko siyang itulak at mabilis na gumapang paalis ng kama dala yung kumot at nakabalot sa katawan ko.

Nakangiti naman siyang tumingin saakin at umayos ng upo sa kama.

“Isang tanong, isang sagot, Savio. Saan mo galing ang sugat mo sa ulo?” Tanong niya saakin pero nanatili akong nakatahimik.

“Hindi ko alam na mahilig ka pala sa sex.” Sunod niyang bulong na kinainit ng ulo ko.

“Uunahin ko pa ba yan?! Meron akong kapatid na binubuhay sa abot ng makakaya ko tapos iintindihin ko pa yang letcheng libog na yan?! Para sabihin ko sayo, hindi ko alam kung bakit nangyari yon! Basta nagising nalang ako na may nangyari na! Sana ayos ka na sa nalaman mo!” Naiinis at mahabang sigaw ko na kinawala ng ngiti niya sa labi.

“Okay. Saan mo galing yung sugat mo sa ulo?” Tanong niya ulit na kinakamot ko nalang ng noo. Ang talaga!

Tumayo naman siya at mabilis na naglakad papunta saakin at laking gulat ko nang mabilis niya akong yakapin ng mahigpit at ramdam na ramdam ko yung pagdampi ng labi niya sa noo ko.

“Let’s make a deal. Dalhin mo yung kapatid mo dito bukas para maniwala ako sa mga sinasabi mo.”

Chapter 10

Chapter 10

Roshan Savio

    Nakaupo ako dito sa kama ni Gorner at nakatulala. Nasa loob siya ng isang kwarto dito sa loob ng kwarto. Hindi na siya nagtanong pa matapos niyang sabihin na dalhin ko si Mery dito bukas. Ano akala niya? Susunod ako sa gusto niya? Baliw na siya!

Nakita ko na lang siyang lumabas sa kwarto na yon at may dala ng mga damit. Agad siyang naglakad papunta saakin at hinagis yung mga damit na agad ko naman sinalo.

“Magbihis ka. Ihahatid na kita.” Turan niya.

Ramdam na ramdam ko pa din yung galit niya sa boses niya. Ang pinagtataka ko lang, bakit ang laki ng galit niya kung may sugat man ako sa ulo? Wala na siyang pakialam kahit mamuo man yung dugo sa utak ko o kahit mamatay pa ako sa letcheng sugat na ’to. Hindi ko siya maintindihan. Kahapon ko lang siya nakilala pero inaangkin niya na ako. Bugok yata eh!

Hindi siya umalis sa kinatatayuan niya habang nakatitig saakin. Alam ko na yung gusto niyang ipahiwatig kaya tumayo na lang ako at magsimulang maghubad. Inalis ko lahat pwera lang sa underwear ko. Wala na akong hiya dahil sakanya. Agad kong sinuot yung binigay niyang shorts na kulay blue at kulay puting t-shirt. Sakto saakin yung shorts pero may tali pa din kaya tinali ko na pero agad akong napatingin kay Gorner nang makita kong maglakad siya papunta saakin at agawin yung tali na dapat itatali ko na.

Mabilis niyang hinatak yung shorts ko pababa at ibinaba yung t-shirt bago ulit itaas. Inayos niya pa yung pagkakatuck in ng t-shirt bago tuluyang itali yung shorts at mabilis na tumalikod na.

“Aalis ka na sa pagtutulak.” Turan niya habang naglalakad pero umupo lang ulit ako sa kama at tumitig sa kurtina.

Bakit ganito silang mayayaman? Hindi ba nila nakikitang kung aalis ako sa pagtutulak, mamatay si Mery sa gutom? Kung maghahanap ako ng trabaho, sinong tatanggap saakin? Ni high school hindi ko natapos. Wala akong birth certificate, wala akong ID, wala akong lahat. Feeling ko nga hindi ako pilipino eh!

Porke ba mayayaman sila kaya hindi nila kami maintindihan? Ako na mahirap, kailangan kong itaya yung buhay ko sa bawat pagtutulak ko para lang may maipakain ako sa kapatid ko. Ako na nasa ilalim ng hukay ang mga paa. Bakit hindi nila maintindihan?

Napapikit na lang ako dahil nagsimula na naman kumirot yung ulo ko at isandal yung ulo ko sa head board ng kama niya. Tangina, sumasabay ka pang ulo ka! Letche talaga!

Napamulat na lang ako nang maramdaman ko yung palad niya sa binti ko. Nakita ko na lang siyang nakaluhod at sinusuotan ng medyas yung paa ko bago isuot saakin yung puting sapatos at mabilis na itali. Nakatitig lang ako sakanya hanggang matapos siya at mabilis na siyang tumayo. Ala-una na ng madaling araw pero pauwi pa lang ako.

“Let’s go.” Turan niya pa kaya mabilis na akong tumayo.

Nakatayo lang siya at hinihintay ako. Agad lumapat yung palad niya sa bewang ko at sinabayan akong maglakad hanggang palabas ng kwarto. Agad na akong naglakad ng mabilis nang makalabas kami. Agad kong pinuntahan yung mga droga na nagkalat sa sahig at isa-isang inilagay sa bag at mabilis na isara.

Agad ko din kinuha yung cellphone ko sa bulsa ng bag at ang daming tawag ni Rey pero mabilis kong binalik yung cellphone sa bag nang marinig ko yung mga yapak ni Savio.

“Ibalik mo sakanila yan at ayoko nang makitang dala mo yang bag na yan. Nagkakaintindihan ba tayo, Savio?” Turan niya na hindi ko na kinibo.

Mabilis ko na lang sinukbit yung bag sa balikat ko at pinulot yung face mask at cap ko at isuot din. Narinig ko na lang yung hinga niya nang malalim bago mabilis na puntahan yung pintuan at buksan.

Agad naman akong naglakad papunta sakanya at nauna nang lumabas. Hindi ko na siya hinintay nang makalabas ako at naglakad na pero agad niyang hinawakan yung kamay ko at mabilis na ilapat yung kamay niya sa bewang ko. Hindi ko naman mapigil yung inis.

“Bakit kailangan pang nakahawak ka sa bewang ko?” Naiinis kong bulong at pilit lumalayo sakanya pero lalo lang niyang hinigpitan yung hawak saakin.

“Wala ka nang pakialam, Savio. Gagawin ko ang gusto ko.” Sagot niya saakin na kinatahimik ko na lang at hinayaan siya.

Agad kaming pumasok sa elevator at agad niyang pinindot yung ground floor. Nanatili akong tahimik habang bumababa yung elevator pero hindi pa din niya inalis yung hawak niya sa bewang ko hanggang makababa na kami.

Mabilis naman akong naglakad palabas at ganon din siya. Hindi talaga niya inalis yung hawak sa bewang ko. Agad naman akong napatingin sa guards na nag-aabang sa may entrance nitong building at mga babaeng nasa front desk.

“Hindi ka ba nahihiya na may hawak kang lalaki?” Mahinang bulong ko.

“No.” Tipid niya lang na bulong.

Syempre, malinis na ako kasi binihisan mo ako. Alam ko na ngayon kung bakit mo ako gustong laging malinis. Para hindi ka mahiyang tumabi sa tulad kong mahirap at basahan lang. Lahat kayong mayayaman, pare-pareho lang. Tangina niyo sagad.

Agad may kotseng nakaparada sa tapat ng building at agad niyang binuksan yung pintuan at pinapasok ako. Mabilis naman akong pumasok at mabilis niyang isinara yung pintuan at umikot papuntang driver seat. Nakatulala lang ako sa bintana hanggang makasakay siya.

Naramdaman ko na lang na inalis niya yung cap ko at face mask bago ako sinuotan ng seat belt at mabilis nang pinaandar yung kotse paalis. Kailan kaya ako makakaramdam ng ginhawa?

    PINAHINTO ko na lang yung kotse sa tapat ng waiting shed malapit sa baryo. Ayoko siyang makapunta sa baryo namin baka puntahan ako lagi. At baka ipasaksak ko na lang siya sa mga adik kahit pulis siya.

Agad kong sinuot yung face maska at cap ko bago alisin yung seat belt. Agad kong binuksan yung pintuan pero hindi ko mabuksan kaya napatingin ako sakanya.

“Buksan mo na.” Mahinang bulong ko kaya napatingin siya saakin.

“May nakalimutan ka, Savio.” Mahinang bulong niya.

Inis ko naman pinikit ang mga mata ko at mabilis na tinanggal ang face mask ko bago mabilis na lumapit sakanya at hawakan ang batok niya. Wala akong pagdadalawang isip na ilapat ang mga labi ko sa labi niya. Wala pang dalawang segundo ay mabilis siyang humawak sa bewang ko at mas pinalalim pa ang halik namin. Napakapit naman agad ako sa mga braso niya at napapikit.

Napaawang na lang ang bibig ko nang kagatin niya ang ibabang labi ko at mabilis na ipasok ang dila niya sa loob ng bibig ko. Sinusubukan ko nang putulin ang halik namin pero mabilis niya na hinawakan ang leeg ko at panga para pigilan sa paglayo at lalong maging marahas sa halik niya.

Hindi na ako nakatutol pa at matapos ang ilang segundo ay siya na ang nagkuhang pumutol ng halik. Napasandal na lang ako pabalik sa upuan habang naghahabol ng hininga at hinayaan ang sarili kong nakapikit.

Naramdaman ko ulit yung kamay niya sa pisngi ko pero hindi ko pinansin at nanatiling nakapikit. Dahan-dahan niyang hinaplos yung pisngi ko at naramdaman ko ang pagdampi ng labi niya bago ang pagdampi ng labi niya sa noo ko.

Nanatili akong napapikit matapos ang halik niya sa pisngi at noo ko ng ilang segundo bago nagmulat. Nakatingin lang siya saakin at nakangiti pero tinignan ko lang siya ng isang segundo bago mabilis na ibalik ang face mask ko.

“Anong gusto mong gawin ko sayo kapag nagtulak ka pa?” Bulong niya pa na nagpatitig saakin sakanya ng ilang segundo.

“Gagawin mo ba?” Mahinang bulong ko.

Ngumiti naman siya at hinawakan ang kamay ko. Sunod-sunod niyang dinampian ng maliliit na halik ang palad ko. Magtitiwala ako sayo, Gorner.

    PARA akong patay na naglalakad pabalik sa bahay nila Rey. Dala ko pa din yung mga droga at hindi ko alam kung anong sasabihin niya kapag bumalik ako na dala pa din yung mga droga.

Hindi ko namalayan na nakarating na ako sa tapat ng bahay niya. Huminga ako ng malalim bago kumatok ng tatlong beses. Wala pang limang segundo at agad na bumukas yung puntuan.

“Shan!” Agad na turan saakin ni Rey at hinatak ako papasok na kinagulat ko.

“Ayos ka lang ba? Wala ka bang tama ng baril?” Mabilis na tanong niya

Pinagmasdan niya pa yung buong katawan ko at naghahanap talaga kung may tama ako ng baril na lalong pinagtaka ko.

“A-ayos lang po ako, kuya Rey.” Mahinang bulong ko sakanya.

“Salamat naman!” Agad niyang turan saakin na parang walang pakialam sa mga droga.

“Pero hindi ko naideliver, kuya.” Mahinang bulong ko sakanya.

Tumawa naman siya ng mahina at inalis yung sombrero ko at cap bago guluhin yung buhok ko.

“Ayos lang yan!” Turan niya at kinuha yung bag saakin.

Agad ko naman kinuha yung cellphone sa bulsa ng bag at ibulsa.

“Halika na.” Bulong niya pa at inakbayan ako papuntang sala.

Agad niyang binitawan yung bag sa upuan at mabilis na kumuha ng pera na nakalagay sa lamesita at nagbilang. Nakangiti niyang inabot saakin yung binilang niyang pera na nagdadalawang isip kong tinanggap pero kabilis ko din tinanggap dahil kailangan ko talaga.

“Magpahinga ka muna, Shan. Tatawagan na lang kita kapag pwede na magdeliver ulit. Pahinga muna tayo kasi mainit ang mga parak ngayon.” Turan niya pa na kinangiti ko.

“M-maraming salamat, kuya.” Mahinang bulong ko.

Nagulat naman ako nang hawakan niya ang pulsuhan ko at mabilis akong ikulong sa mga bisig niya. Sa sobrang gulat ko ay nanlaki na lang ang mga mata ko.

“Maraming salamat at ligtas ka.”

    NAGLALAKAD na ako pauwi sa bahay. Wala nang bukas na tindahan. Gusto ko sana bilhan si Mery ng pagkain o kendi man lang. Bukas ko na lang siguro siya bibilhan.

Nakahinga naman ako ng maluwag nang makitang tahimik ang bahay pero nakabukas pa din ang ilaw sa sala.

Mabilis akong naglakad papasok sa bakuran at unang pumukaw ng atensyon ko ay yung mga tunog ng pag-iyak kaya mabilis akong pumasok sa loob. Agad dumako ang tingin ko kay mama na nakaupo sa upuan sa tapat ng mesa at iyak nang iyak.

“Anong problema mo, ma?” Hindi ko mapigilang tanong habang naglalakad papunta sa tapat ng pintuan ng kwarto namin ni Mery.

“S-si… R-reko kasi!” Sumisinghot-singhot niya pang bulong. “H-hindi pa u-umuuwi!” Dugtong niya habang umiiyak.

Napa-ismid na lang ako at mabilis na pumasok sa kwarto namin ni Mery at agad ikandado ang pintuan. Lalong kikirot ang ulo ko dahil sa kagagahan ng sarili kong ina.

Agad akong napangiti nang makita si Mery na payapang natutulog. Sinindihan ko agad yung ilaw ng kwarto. Napalinis at maaliwalas ng kwarto namin dahil ayokong lumaki si Mery sa maduming paligid kagaya sa labas ng kwarto na ’to na tinuturing namin pareho na tahanan. Kung saan kaming dalawa lang.

Agad akong umupo sa kama at kinumutan siya bago ilabas yung pera sa bulsa ko na nakatupi pero laking gulat ko nang makita yung perang nakatupi din na nahulog mula sa bulsa ko.

Agad kong kinuha yung pera na yon at binilang. Bente mil. Kanino galing ’to? Eh itomg hawak kinuha ko sa bulsa yung bigay ni Rey?

Agad kong binilang yung bigay ni Rey. Singkwenta mil. Agad pumasok sa isip ko si Gorner. Siya din pala yung naglagay ng pera sa bulsa ko noong isang gabi. Napahinga na lang ako ng malalim. Pandagdag din ’to.

Mabilis akong tumayo at binuksan yung kabinet ni Mery. Agad kong kinuha yung dalawang lata na alkansya ko. Agad kong hinulog yung dalawang libo para sa pag-aaral niya. Balak kong pag-aralin na siya sa susunod na taon at isang libo naman sa isa pa. Para may mahuhugot akong pangkain namin kapag walang-wala na talaga.

Agad din akong nagpalit ng damit ko bago ulit umupo sa kama at tumingin sa bintana. Yung bintana namin ni Mery, kahoy lang tapos merong harang na bakal. Yung mga pader, pinabato ko na at yung pintuan, bakal. Syempre, para kahit anong mangyari, ligtas ang prinsesa ko. Pinagawa ko noong mga panahon na malaki ang mga nananakaw ko. Sweldo ko din sa pagiging kargador pero mabilis din akong umalis dahil kulang talaga. Napasok ko na yata lahat. Labandero, kargador, constrution worker pati pag-iigib ginawa ko na. Magagawa ko yung lahat para kay Mery.

Dahan-dahan akong humiga sa tabi ni Mery at mabilis siyang niyakap bago dampian ng halik sa noo. Mahal na mahal kita, Mery.

Chapter 11

Chapter 11

Roshan Savio

    Isang linggo na din nang huminto ako sa pagtutulak. Hindi ko sinipot si Gorner noong sinabi niya na dalhin ko si Mery sakanya. Anong akala niya? Mapapasunod niya ako? Babalik din ako sa pagtutulak. Hinihintay ko lang yung tawag saakin ni Rey. Alam ko naman na hindi kayang gawin ni Gorner yung sinabi ko sakanya.

Kasyang-kasya yung pera namin ni Mery dahil hindi pa umuuwi yung hayop na Reko na yon. Sana nga hindi na umuwi. Iyak pa nang iyak yung ina ko. Parang siraulo. Minsan talaga mas gugustuhin mo na lang manahimik para hindi ka makasakit ng damdamin kaya hinayaan ko na lang siyang nag-iiyak dyan.

Ilang araw na din sumasakit ang ulo ko pero natitiis ko naman. Nawala na nga yung sakit kanina. Hindi na siya kumikirot.

“Mery?” Tawag ko kay Mery na nakaupo sa sahig at nilalaro yung mga binili ko sakanyang learning materials. Libro, puzzles, tapos may barbie din. Binili ko siya nitong nakaraan lang.

“Kuya?” Nakangiti naman niyang balik saakin.

“Bakit hindi mo puntahan si mama don? Para tumigil na siya sa pag-iyak?” Agad kong turan sakanya na may halong lambing.

“Ayoko ko po kuya. Nakakatakot na si mama. Hindi na siya yung dating mama ko.” Bulong niya saakin bago siya bumalik sa paglalaro na kinagulat ko.

Ayoko sanang lumaki si Mery na malayo ang loob kay mama. Kahit anong magawa ni mama, anak niya pa din kami pero wala akong magawa kasi mismong si Mery na ang nagsabi.

Nawala naman ang titig ko nang marinig ko ang tunog ng cellphone ko. Wala naman nakalagay na pangalan pero sinagot ko pa din.

“Hello?” Agad kong turan at umupo sa higaan.

“Puntahan mo ko dito o didiretso ako dyan?” Rinig kong turan mula sa cellphone na kinamura ko.

“Mery, lalabas ang kuya. Sama ka?” Agad kong tanong kay Mery.

Agad naman siyang tumayo at tumakbo papunta saakin. Mabilis kaming lumabas ng kwarto at nadatnan na lang namin si mama na nakatulog na sa sofa kakaiyak at kakahintay.

Hindi ko na lang pinansin at agad kaming lumabas ng bahay para maglakad palabas ng baryo namin. Malamang nasa waiting shed ang hayop na yon. Kinarga ko na si Mery para mapabilis yung lakad namin. Hindi nga ako nagkamali, nasa tapat ng waiting shed yung kotse niya. Nakita ko pa siyang lumabas nang palapit kami.

“Sino siya kuya?” Bulong naman ni Mery.

Hindi ko sinagot hanggat makarating kami sa tapat ni Gorner. Tinitigan niya lang ako at dahan-dahan tinignan ako mula ulo hanggang paa. Pagkatapos ay mabilis siyang tumingin kay Mery at tinanggal yung shades niya bago ngumiti.

“Hello! Ako si kuya Gorner mo, kaibigan ng kuya Shan mo. Pwede ko ba siya makausap sandali?” Turan niya kay Mery.

Pabalik-balik naman ang tingin ni Mery saaming dalawa. Napatingin ako kay Gorner nang may hugutin siya sa bulsa niya. Akala ko ay baril. Isang malaking candy pala.

“Pwede ko na ba hiramin kuya mo?” Nakangiti niyang turan.

Agad naman tumango si Mery na kinagulat ko. Agad na binigay ni Gorner yung candy kay Mery at kinuha siya saakin.

“Hoy! Teka!” Agad kong tutol pero tinignan lang ako ng masama ni Gorner.

Isinakay niya si Mery sa kotse at mabilis na sinara bago bumalik sa harap ko. Tinitigan niya ako sa ikalawang beses na mula ulo hanggang paa.

“What are you wearing? Damit pa ba yan Savio?” Agad niyang turan na kinatawa ko.

Grabe naman siya sa damit ko. Porke ba butas-butas at luma?

“Tigilan mo ako sa kaartehan mo Gorner. Wala ka sa teritoryo mo ngayon. Susuotin ko kung anong gusto ko!” Naiinis kong turan sakanya.

“Let’s go!” Agad niyang turan at hinawakan yung pulsuhan ko.

“Bitawan mo ako! Tangina naman!” Naiinis kong sigaw.

Hindi niya ako pinakinggan. Bigla niya na lang na hinawakan yung pisngi ko at inilapit yung ilong niya sa bibig ko.

“I told you not to smoke!” Sigaw niya saakin na lalong kinainis ko.

Para siyang baliw! Bakit kailangan malaman niya lahat ng ginagawa ko? Sino ba siya? Bawal lahat sakanya! Ni hindi ko nga siya kaano-ano.

“Sumama ka na lang Savio! Kailangan natin ipacheck up yang ulo mo!” Turan niya pa.

Agad ko naman iwinaksi yung hawak niya saakin para matanggal.

“Ayoko nga! Hindi mo ba maintindihan ’yon? Ayoko! Tangina.” Turan ko sakanya.

“Bakit ba napakatigas ng ulo mo?!” Sigaw niya saakin.

“Bakit hindi mo ako lubayan?” Natatawang bulong ko sakanya.

Tinitigan niya naman ako at dahan-dahan lumapit saakin. Inilapat niya yung mga palad niya sa pisngi ko.

“Hindi ko na kayang lubayan ka pa.” Bulong niya at mabilis na nilapat ang mga labi niya sa labi ko.

Agad ko siyang tinulak pero nakayakap siya saakin nang sobrang higpit. Ni hindi ako makagalaw. Ilang segundo lang ay pinutol niya na ang halik. Agad akong nagpumiglas para makawala sa yakap niya.

“Wala ka na ba talagang hiya?!” Inis kong sigaw sakanya na sinuklian niya lang ng tawa.

“Wala na dahil sayo. Dahil sayo, nagagawa ko na lahat. Tapos tangina, ganito ka pa.” Turan niya saakin na kinatawa ko na lang din.

“Hindi ko naman hiningi sayo yung mga ginagawa mo. Hindi ko ginusto.” Bulong ko sakanya. “Baliw ka na, Gorner. Baliw ka na. Hindi ako ang kailangan mo. Kailangan mo, doktor! Hindi ako!” Inis ko pang turan na kinalaho ng ngiti niya.

“Maybe yes, maybe no. Kung baliw man ako Shan, hinding-hindi ako magpapagamot. Kukunin kita. Ikaw lang ang gusto ko.” Bulong niya na kinailing ko na lang.

“Kayang-kaya kita ikulong panghabang buhay. Baka nakakalimutan mo?” Turan niya sabay tawa ng mahina.

“Gorner, ako na magpapakumbaba saating dalawa. Tigilan mo na ako please. Maawa ka na.” Mahinang bulong ko.

Lumapit naman siya saakin at hinawakan ang pisngi ko. “Then marry me. Titigil ako.” Nakangising bulong niya na kinamura ko sa isipan ko. Putangina mo Gorner!

Napapikit na lang ako at napalayo sakanya. Kahit anong pag-usapan namin ay doon lang talaga ang bagsak.

“Hindi nga pwede! Hindi mo ba maintindihan? Hindi ako pwedeng basta-basta magpakasal sayo!” Naiinis kong sigaw.

“Okay, fine. Wala na akong choice. Ganito na lang. Be my boyfriend.” Turan niya na hindi ko na alam ang mararamdaman ko.

Napatitig ako sakanya nang ilang segundo. Unti-unti naman naglaho ang ngiti niya.

“Why Savio? Do you have a lover? Sex partner? Hindi mo magugustuhan ang gagawin ko sakanya at gagawin ko sayo.” Bulong niya habang nakangisi bago hawakan ang baba ko at ipadaan ang hinlalaki sa labi ko.

“These lips are mine. You are mine Savio. Makakapatay ako kapag nalaman kong may iba ka.” Bulong niya pa sabay halik sa noo ko.

“You are my boyfriend now and forever.”

    HINDI ako mapakali sa higa ko dahil sa letcheng Gorner na yon! Nakakairita! Hindi naman ako pumayag tapos ang kapal ng mukha niyang sabihin na boyfriend na siya? Inis kong inihilamos ang palad ko ko sa mukha ko.

Tangina mo talaga Gorner. Kung umakto siya para siyang nasisiraan ng ulo. Sinong tanga ang aamoy ng bibig ng ibang tao? Siraulo talaga ang hayop.

Napatingin naman ako Mery na tahimik kasi kinakain niya yung mga kendi na binigay ni Gorner. Tuwang-tuwa pa ang bata. Pero nanggigigil pa din ako kay Gorner. Nakakasira ng bait! Letche!

“Mery bibili lang ako ng pagkain ha. Dito ka lang.” Agad kong turan sakanya.

Agad naman siyang tumayo at hinalikan ako sa pisngi bago ulit bumalik sa ginagawa niya. Huminga na lang ako ng malalim bago lumabas sa kwarto.

Tulog pa din si mama sa sofa. Napatitig naman ako sakanya, simula nang makulong si papa naging ganyan na siya. Ewan ko dyan. Wala nang patutunguhan sa buhay pati ako dinadamay. Tangina. Kung pwede lang maglabas ng sama ng loob at kung nakakamatay man ang sama ng loob, malamang patay na siya ngayon.

Napailing na lang ako bago tuluyang lumabas ng bahay. Agad akong naglakad papunta kila aling Mela. Agad kong tinignan yung mga ulam na nakahanda sa tapat ng tindahan niya.

“Shan anak!” Agad niyang turan saakin na kinangiti ko.

“Anong espesyal ngayon, aling Mela?” Nakangiti kong tanong sakanya.

Wala akong makitang menudo o kahit higado man lang. Yon kasi paborito ni Mery. Hindi kumakain si Mery ng dinuguan. Meron din naman sarsyadong tilapia, piritong bangus, longanisa na sa pagkakaalam ko ay gawa din ni aling Mela. The best ’to! Chicken inasal. Wow. Mag-chicken na muna kami.

“Walang higado ngayon at menudo nak. Mahal ang baboy! Grabe!” Agad na turan saakin ni aling Mela na kinangiti ko.

“Ayos lang aling Mela. Tatlo na lang nitong chicken inisal niyo. Tapos pakidagdagan sa sawsawan ah?” Agad kong turan na kinatawa niya.

“Ikaw pa ba? Ang lakas mo kaya saakin!” Balik niya saakin habang natatawa.

Bumili din ako ng juice. Minsan lang naman ang juice kay Mery. Madalas tubig. Madalang din ang soft drinks. Hindi ko binabawalan pero madalang lang.

Agad akong nagpasalamat kay aling Mela nang mabayaran ko na yung binili ko. Mabilis akong lumabas sa tindahan niya at nakita ko pa si Shane na papunta din dito. Hindi ko siya tinignan ng matagal. Agad din akong nag-iwas ng tingin at mabilis na naglakad paalis.

Hindi ko makalimutan yung ginawa niya. Ang pangit man sabihin, parang pinagsamantalahan ako. Akala ko bukal sa loob nilang tumulong. Hindi pala. Hindi na mauulit kahit kailan yon. Sinamantala niya yung pagkakataon. Letche! Magsama sila ni Gorner. Parehas naman silang letche.

Pagkarating ko sa bahay. Agad akong dumiretso sa kusina ay hinanda na yung pagkain. Agad kong nilagay yung mga pagkain sa maliit na mesa dito sa sala kung saan natutulog si mama.

Nang mailagay ko na lahat, agad akong lumapit sakanya at niyugyog yung paa niya para magising siya.

“Tumayo ka na. Kakain na.” Mahinang bulong ko.

Umalis na ako at mabilis na pinuntahan si Mery sa kwarto.

“Mery? Labas ka na. Kakain na tayo.” Agad kong turan sakanya.

“Sa labas po tayo kakain kuya? Ayoko po!” Agad niyang tanggi saakin.

Mabilis ko naman siyang nilapitan at agad na kinarga.

“Magiging maayos tayo sa labas. Kasama mo ang kuya. Okay?” Mahinang bulong ko sakanya bago ko siya halikan sa pisngi at mabilis na kaming lumabas.

Agad naman napatingin si mama saamin at ngumiti.

“Mery, anak.” Mahinang bulong niya.

Nakatitig lang si Mery sakanya at mabilis na niyakap ako nang mahigpit. Mabilis na akong umupo sa tapat ni mama at agad nilagyan ng pagkain yung plato ni Mery.

“Mery, anak? Kumain ka na. H’wag kang matakot kay mama.” Bulong pa ni mama.

Agad ko naman inupo si Mery pero agad ko din pinapunta sa lababo para maghugas ng kamay.

“Ang laki na ni Mery.” Nakangiting bulong pa ni mama habang nakatitig kay Mery.

“Kumain ka na. Ang payat-payat mo. Anong ginagawa mo sa sarili?” Naiinis kong bulong sakanya bago kami magsimulang kumain.

Pinagmamasdan ko lang silang dalawa habang kumakain kami. Masyado nang malayo ang loob ni Mery kay mama. Hindi ko na alam ang gagawin ko sakanila. Kahit mismong si Mery, ayaw lumapit sakanya.

    LUMABAS kami ni Mery sa hapon para paglaruin ko siya kasama ng mga kalaro niya. Nandito kami sa tapat ng tindahan at nakaupo ako habang nakatitig kay Mery kasama pa ng ibang mga bata.

Naalis na lang ang titig ko sakanya nang marinig ko ang tawag mula sa cellphone ko. Agad kong sinagot nang makitang si Rey ang tumatawag.

“Hello kuya Rey?” Agad kong turan at muling tinignan si Mery.

“Mamayang gabi, Shan. G ka ba? New place.” Agad niyang turan.

“Oo kuya Rey.” Sagot ko naman sakanya.

Yon lang sinabi niya at mabilis nang pinatay ang tawag. Napahinga na lang ako nang malalim habang nakatingin kay Mery.

    MABILIS kong inayos ang face mask at cap ko bago sumakay sa bus. Doon ako sa pinakadulo. Medyo malayo yung bagong place kung saan magdedeliver.

Isa din siyang condo pero medyo malayo ng kaunti sa dating condo kung saan natupok ng mga pulis. Wala na gaanong sumasakay dahil alas otso na ng gabi. Sinandal ko lang yung ulo ko sa salamin at pinikit yung mga mata ko. Hindi ko namalayan na unti-unti na akong nakakatulog. Same person pa din kung kanino ako magdedeliver. Iniisip ko nga kung paano nakatakas ang hayop na ’to.

Hindi ko na pinigilan yung sarili kong makatulog. Malayo pa naman kaya ayos lang.

NAGISING ako matapos ang ilang minuto din. Hindi na ako inaantok at medyo malapit na. Agad akong tumingin sa paligid. Wala nang mga pasahero. Tanging nag-iisa na lang na nakaupo sa gitna at naka-cap din at facemask. Naka-jacket din ng itim. Hindi ko na pinagtuonan ng pansin kasi wala naman akong pakialam sakanya.

Tumingin lang ako sa TV nitong bus na malabo pero rinig na rinig yung sounds. Kaliwa’t kanan dawa ang patayan sa laban kontra droga. Dapat ba akong matuwa dahil buhay pa ako?

Napailing na lang ako bago ko isandal ang ulo ko sa upuan habang nakapikit.

Ilang minuto lang ay huminto na ang bus kaya mabilis akong tumayo at naglakad papunta sa labasan. Sinuot ko yung binigay na sapatos ni Gorner. Wala kasi akong sapatos.

Hindi ko inaakalang masukal ang lugar na ’to at walang gaanong mga bahay. Tanging yung isang malaking building lang ang natatanaw ko at doon ako magdedeliver.

Huminga na ako nang malalim bago mabilis na naglakad papunta sa building. Hindi na ako tinignan ng guard kaya dire-diretso ako sa pagpasok. Agad akong sumakay sa elevator at agad na pinindot yung floor. Ang taas ng floor nila, floor 25.

Kabadong-kabado pa ako sa hindi ko malamang dahilan. Gusto kong umatras pero ito yung kailangan ko. Nagbuga na naman ako ng hangin bago lumabas ng elevator at agad naglakad papunta sa tapat ng pintuan ni Ginomos. Ilang beses akong huminga ng malalim bago kumatok ng tatlong beses. Ilang segundo lang ay bumukas din ng kaunti yung pintuan pero nang makita ako ay agad din binuksan kaya mabilis akong pumasok.

Napangiwi ako sa napaingay na ungol ng mga babae. Bumungad saakin yung mga babae at napakadaming lalaki na walang sawa sa paggawa ng milagro. Mabilis ko na lang na iniwas ang tingin ko sakanila.

Parang isang malaking hotel room. Nakaupo sa couch si Ginomos. Ang daming tao. Ang daming lalaki tapos lilima lang yata yung mga babae. Agad akong naglakad papunta kay Ginomos. Ang dami pang nakaplastic na maliliit na tabletas sa salaming mesa.

Agad kinuha saakin yung bag ng mga tauhan niya. Siya naman ay nakangisi lang saakin.

“Matindi ka din bata ni Rey.” Natatawa niyang bulong bago tumayo mula sa pagkakaupo.

Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa at pangisi-ngisi pa. Sa totoo lang, ayoko na. Ayoko na dito. Gusto ko nang lumabas. Naririndi ako sa mga sigaw ng mga babae pinagpwepwestahan ng mga lalaki.

“Bakit tiwala si Rey sayo? Ako hindi eh!” Turan niya pa.

At may kinuhang foil at lighter. Ako naman ay nanatiling nakatayo at hindi gumagalaw. Hindi ko na siya napigilan nang alisin niya ang cap ko at face mask.

“Hithitin mo.” Bulong niya at binigay saakin ang foil pero agad kong tinapik.

“Nagdedeliver lang ako.” Mahinang bulong ko.

Nagulat naman ako nang mabilis akong hawakan ng mga  tauhan niya.

“Bitawan niyo ako! Tangina!” Malakas na sigaw ko at pilit na kumakawala pero hindi ako makalaban dahil dalawa silang may hawak saakin.

Nakita kong kumuha si Ginomos ng tableta sa may table at hindi lang isa, isang sakmal.

“Alam mo ba kung ano ’to?” Nakangisi niyang bulong. “Sex drugs.” Dugtong niya sabay tawa.

“Isang piraso lang, magiging puta ka nang panandalian.” Bulong niya pa at mas lalong inilapit ang mukha niya saakin na agad kong iniwasan.

Napamulat ako ng mga mata nang magsimula siyang alisin ang sinturon niya. Agad ko siyang tinignan ng masama pero isang ngisi lang ang isinagot niya saakin.

“Hubaran niyo.”

Chapter 12

Chapter 12

Roshan Savio

    Para akong lumipad sa hangin nang marinig ko ang sinabi ni Ginomos. Para akong tanga na napatulala na lang pero mabilis akong nagising mula sa malalim na pag-iisip nang hawakan nila ang laylayan ng damit ko.

“Pakawalan niyo ako! Gago!” Agad na sigaw ko at pilit na nagpupumiglas. Halos wala akong laban dahil dalawa silang may hawak saakin.

“Suntukin niyo.” Utos pa ni Ginomos na wala nang pang-itaas.

Nandilim na lang ang paningin ko nang maramdaman ko ang hindi maipaliwanag na sakit dahil sa suntok na dumapo sa sikmura ko. Napaluhod na ako dahil sa sakit. Agad silang nagsimulang hubarin ang damit ko pero kahit sobrang sakit na nang aking nararamdaman ay mabilis akong tumayo at pilit na nagpumiglas.

“G-gago! B-bitawan niyo ako!” Sigaw ko at pilit iwinawaksi ang mahigpit na hawak ng dalawang tauhan niya sa kamay ko pero muli lang akong suntukin sa sikmura na kinaluhod kong muli.

Hindi ko na maiwasang mapaubo dahil sa sakit at kitang-kita ko ang lumalabas na dugo sa bibig ko. Hindi pa din nila ako binibitawan at napangiwi na lang ako nang maramdaman ko ang mahigpit na paghawak sa buhok ko at pwersahang iangat. Sumalubong saakin si Ginomos na nakangisi. Imbis na iyakan ko siya, tinawanan ko lang siya nang mahina na kinadikit ng kilay niya. Napangiwi ako nang pwersahan niyang hatakin ang buhok ko pataas hanggang sa makatayo ako muli.

“Wala ka bang sasabihin Savio? Bago ko paduguin yang butas mo?” Bulong niya habang nakatitig saakin.

Gustong-gusto ko mandiri pero mas gusto ko siyang makitang mainis. Tinawanan ko lang siya nang mahina sabay ngisi.

“G-gaano ba kalaki yang sayo? B-baka naman kasing laki lang ng d-darili ko yan.” Natatawang bulong ko na kinausok ng mga ilong niya.

Wala pang dalawang segundo ay naramdaman ko na ang pagmamanhid ng kaliwang pisngi ko at ang pagtulo ng dugo sa ilong ko. Mabilis niya muling hinawakan ang buhok ko at pwersahang itinapat sa sa mukha niya.

“Gusto mo malaman?” Nakangising bulong niya.

Naramdaman ko ang paghawak niya sa kamay ko. Agad kong pinigilan ang kamay niya sa paghatak ng kamay ko pero isang suntok sa sikmura ang natanggap ko na naging dahilan ng kawalan ko ng lakas.

Malaya niyang nakuha ang kamay ko at napangiwi ako nang ipatong niya ang palad ko sa tapat ng pagkalalaki niya. Mabilis ko nang aalisin ang kamay ko pero mabilis niyang nailapat ang palad niya sa itaas ng palad ko kaya hindi ko na nailayo pa.

Mabilis siyang ngumisi saakin at lalong lumapit sa mukha ko. Dahan-dahan niyang idinikit ang labi niya sa tenga ko na sobrang kinikilabot ko.

“Damdamin mo, Savio.” Bulong niya sa tenga ko na kinataas ng balahibo ko.

Dahan-dahan siya ulit na humarap saakin at binigyan ko siya ng isang ngisi. Ngising tagumpay.

“Ang laki nga.” Natatawang bulong ko bago ko sapilitabg isara ang palad ko habang sakal-sakal ang letcheng pagkalalaki niya.

Lalo akong napangisi nang makita ko sa mukha niya ang sakit kaya mas lalo kong hinigpitan ang sakal. Napabitaw na lang ako nang agad kong maramdaman ang magkasunod na suntok sa sikmura ko.

“T-tarantado ka! Putangina mo hindi ka makakalakad!” Sigaw ni Ginomos saakin.

Napadaing na lang ako nang sabunutan niya ako at mabilis na patayuin. Hindi ko na maimulat ang mga mata ko sa sakit at nanlalabo na din. Mabilis niyang sinalubong ang mukha ko ng mag-asawang sampal na lalong kinahilo ko.

“Savio, lulumpuhin na kita. Okay?” Bulong niya pa habang tumatawa.

Hindi ko na alam ang nangyayari sa paligid ko pero tatanggapin ko na na ito ang kapalaran ko. Hinihiling ko lang na palayain niya ako pagkatapos.

Third Person POV

    Parang baliw na tumatawa si Ginomos habang hinahaplos ang pisngi ni Shan. Halos wala na din sa hisyo si Shan dahil sa mga natamo niyang mga suntok at sampal.

Walang alinlangang ginirat ni Ginomos ang t-shirt ni Shan at pinagmasdan ang hubad na kalahating katawan ni Shan. Otomatikong gumalaw naman ang mga kamay ni Shan para magpumiglas at itulak si Ginomos pero binigyan lang siya ni Ginomos ng isang suntok sa sikmura na kinawala ng natitirang lakas nito.

Mabilis siyang binitawan ng dalawang may hawak sakanya at agad naman siyang sinalo ni Ginomos habang nakangisi.

“Tangina mo Savio. Akin ka na.” Mahina pang bulong ni Ginomos at mabilis na binuhat si Shan.

Mabilis niya itong inihiga sa sofa at agad na inibabawan si Shan. Agad niyang inilapat ang ilong niya sa leeg ni Shan at sinimsim ang bawat amoy sa bawat hubad na balat ni Shan.

Kahit wala ng lakas, pinilit pa din ni Shan na itulak si Ginomos pero tanging tawa lang ang sinukli ni Ginomos sakanya.

“Alam mo ba na dati pa kita pinagnanasaan? Mabuti naman at ikaw pa din ang pinadala ni Rey.” Bulong pa Ginomos at dinilaan ang pisngi ni Shan.

Walang pakialam si Ginomos kung anong nangyayari sa loob ng kwarto. Hindi pumapasok sa tenga niya ang ingay ng mga babaeng pinagpyepyestahan. Tanging nasa utak niya lang ay si Shan na kaharap niya ngayon.

Mabilis siyang kumuha ng sex drugs. Hindi isa, hindi dalawa, hindi din tatlo. Ang isang kamao niya ay napuno ng sex drugs. Mabilis siyang hinawakan pisngi ni Shan at sapilitang binubuksan ang bibig ni Shan. Pero dahil pilit pa din lumalaban si Shan, hindi niya hinayaang sapilitang buksan ang bibig niya.

Naubusan na ng pasensya si Ginomos at buong pwersa na sinampal si Shan na kinawala ng malay nito. Tanging tawa lang ang ginawa ni Ginomos habang dahan-dahan niyang binubuksan ang bibig ni Shan. Nang mabuksan niya ito, tumawa pa siya nang malakas bago ipasok sa bibig ni Shan ang hindi mabilang na sex drug. Halos hindi na nagkasya sa dami bago niya ulit isara.

“Promise ko sayo Shan, hindi kita sasaktan. Habang buhay ka na saakin. Okay? Magpapakasaya tayo habang buhay.” Mahinang bulong ni Ginomos habang hinahaplos ang pisngi ni Shan at tumatawa nang mahina.

Wala sa pansin niya ang nangyayari sa paligid. Sapilitan nang bumukas ang pinto ng kwarto at sunod-sunod ang pagpasok ng mga NBI, hindi mga pulis dala ang naglalakihang mga baril at kasunod ang isang lalaki na naka-cap, facemask at full black na may hawak ding baril.

Lahat ay napatigil sa ginagawa nila at agad umiyak sa takot pwera lang kay Ginomos na patuloy pa din sa paghaplos ng pisngi ni Shan na walang ulirat.

“Savio!” Agad na sigaw ng lalaking naka-face mask, cap at full black.

Agad niyang tinakbo ang distansya mula sakanya at kay Shan. Agad naman kumilos ang mga kasama niya para arestuhin ang ibang nasa loob ng kwarto.

Agad sinugod ng lalaki si Ginomos at agad na binigyan ng suntok sa mukha na naging dahilan ng agad na pagdugo ng ilong nito. Agad niya din itong hinawakan sa leeg at dahil sa lakas niya, naingat mula sa sahig si Ginomos. Agad tinulak ng lalaki si Ginomos sa sahig at agad na tinusok sa dulo ng baril nang paulit-ulit sa sikmura at sa mukha bago mabilis na iikot ang baril at agad na iamba ang baril kay Ginomos na nakahandusay sa sahig.

Wala siyang pagdadalawang isip na paulanan ng bala ang katawan ni Ginomos hanggang sa maligo ito sa sarili niyang dugo. Napuno ng sigaw ang buong kwarto dahil sa sigaw ng mga babae sa takot.

Nang makuntento ang lalaki sa nakikita niya, agad niyang binitawan ang baril at agad na nilapitan si Shan. Una niyang nakita ang mga tableta sa bibig ni Shan kaya dali-dali siyang binuksan ang bibig ni Shan at alisin ang mga tableta.

“Savio? Shan?! Gising!” Bulong pa nang lalaki matapos niyang matanggal ang mga tableta sa bibig ni Shan at siniguradong walang nalunok si Shan.

Agad niyang pinunasan ang dugo sa mukha ni Shan habang chinecheck ang pulso nito. Nang makasigurong ayos si Shan. Agad niyang hinubad ang suot niyang itim na jacket at hayaan ang sarili sa hapit na white t-shirt. Agad niyang ipinasuot kay Shan ang jacket bago mabilis na buhatin si Shan nang may buong pag-iingat. Agad siyang naglakad papunta sa pintuan at sinalubong naman siya ng mga NBI.

“Sir Gorner.” Agad na turan ng isa sakanila.

Hindi na sila tinapunan ng tingin ni Gorner pero huminto si Gorner nang nasa labas na siya ng kwarto. “Sabihin niyo nanlaban. Alam niyo na ang dapat gawin.” Huling turan niya bago mabilis na umalis karga si Shan.

Roshan Savio

    Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko dahil sa hindi maipaliwanag na sakit at kirot sa ulo ko. Unang bumungad saakin ang puting kisame kaya dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakahiga at hindi na ininda ang sakit.

Agad kong inikot ang paningin ko sa lugar kung nasaan ako at napagalaman ko na nasa loob ako ng kwarto sa ospital. Agad kong hinatak paalis ang swero ko sa kamay bago mabilis na tumingin sa paligid.

Muntik na akong mapasigaw sa sakit nang subukan kong ibaba ang paa ko sa sahig dahil sa sakit ng aking sikmura. Ilang segundi akong nanatili sa posisyon ko at pilit na hindi maiyak dahil sa sakit bago magsimulang dahan-dahang gumalaw.

Gusto nang tumulo nang mga luha ko dahil sa sakit pero hindi ko hinayaang tumulo. Nang makatayo ako nang maayos, agad akong naglakad papunta sa sofa kung saan may nakapatong na bag. Agad kong binuksan ang bag nang makaupo ako sa sofa. May lamang mga damit ang bag kaya mabilis kong hinubad ang hospital gown at agad na sinuot ang nga damit na galing sa bag.

“Savio!” Napatingin ako sa pintuan ng kwarto nang may marinig akong sumigaw. “What the fuck are you doing?! Are you crazy?!” Sigaw pa ni Gorner at mabilis akong nilapitan at agad na kinuha ang isang kamay ko kung saan ko hinatak yung swero.

“Bitawan mo ako.” Mahinang bulong ko sabay hatak ng kamay ko pero sa higpit nang hawak niya ay hindi ako nagtagumpay.

“H’wag mo akong galitin, Savio. Nauubos na ang pasensya ko.” Bulong niya na kinatawa ko na lang kasabay nang pagtulo ng mga luha ko.

“Bakit? Kapag ba tuluyan kong inubos yung pasensya mo, anong gagawin mo ha?” Bulong ko sakanya habang nakatitig sa mga mata niya. “Pagsasamantalahan mo din ako ’di ba? Ganyan naman kayo eh! Pare-parehas kayo! Sinasamantala niyo yung kahinaan ko!” Hindi ko mapigilang sigaw habang walang sawa ang mga luha ko sa pagtulo kahit na anong punas ang gawin ko.

“W-what are you saying?! I’m trying to help you!” Turan niya pa.

“H-hayaan mo na lang ako. Nagmamakaawa ako. H-hayaan mo na ako.” Umiiyak pa na bulong ko sakanya. “G-gusto mo bang lumuhod ako para lubayan mo na ako? Gagawin ko!” Agad kong turan at handa nang lumuhod pero hindi niya ako binitawan.

“No Shan! Gusto talaga kitang tulungan!” Agad naman niyang turan na kinatawa ko.

“Tulungan? Tapos anong hihingin mong kapalit? Pakasalan ka? Yung katawan ko? Tangina naman! Walang kayong pinagkaiba ni Ginomos! Sinasamantala niyo lang ako!” Umiiyak kong sigaw sakanya at mabilis siyang tinulak.

Mabilis akong tumayo habang iika-ikang naglakad paalis pero mabilis na hinarangan ni Gorner yung pintuan.

“Hindi ka aalis. We need to check your head, your whole body.” Agad niyang turan.

“Gorner putangina!” Hindi ko mapigilang sigaw. “Ano pa bang gusto mo?! Yung nakikita akong nahihirapan?! Yung gumagapang na ako sa hirap para lumapit ako sayo?! Tangina mo!” Mabilis na sigaw ko sakanya. Nanatili siyang walang pinapakitang ekspresyon sa mukha bago dahan-dahan ngumisi.

“Wala akong magagawa kung ganyan yung iniisip mo saakin, Roshan. Pero hindi ko itatangi na gusto kitang matali saakin. Napakasimple lang ng gusto ko, pakasalan mo ako. Ano bang mahirap don?” Turan niya naman saakin. Napapikit na lang ako dahil sa sakit ng ulo.

“Hindi madali yon gago! Tanga ka? Tanga? Hindi basta-basta nagdesesisyon sa kasal! Hindi ako magpapakasal sayo! Ayoko masakal sayo! Sasakalin mo lang ako Gorner. Nasasakal na ako ngayon pa lang. Ni wala akong alam sayo. Tapos gusto mo magpakasal? Tanga ka?” Naiinis kong turan sakanya.

Tunawa naman siya nang mahina at dahan-dahan inilapat ang kamay sa pisngi ko. Marahan niyang pinunasan ang mga luha sa pisngi ko at pinadaanan ang labi ko gamit ang daliri niya.

“Kung sa tingin mo sinasamantala na din kita, lulubusin ko na. Ibenta mo na lang yang katawan mo saakin. Name the price, I’m willing to pay.” Bulong niya na kinakulo ng dugo ko kaya mabilis ko siyang nasapak kahit wala pa akong lakas.

“Putangina mo! Gago ka talaga! Sana hinayaan mo na lang ako kay Ginomos!” Hindi ko mapigilang sigaw.

Agad naman siyang tumingin saakin habang magkadikit ang kilay at galit na galit.

“Hindi ako baliw para hayaan na mapunta ka sakanya. Patayin muna nila ako, Savio. Saakin ka Savio. Saakin ka din babagsak. Tandaan mo yan. Hindi ko hahayaang mapunta ka sa kamay ng iba. Kung kailangan ko silang patayin isa-isa, magagawa ko.” Nakangisi niyang bulong saakin bago muling haplusin ang pisngi ko. “Kahit ganito ako Savio, mahal na mahal kita. Kahit masakit saakin na hindi mo ako mahal, mahal pa din kita. Handa akong gawin ang lahat para sa kaligtasan mo.” Mahina niyang bulong bago lumapat ang mga labi niya sa noo ko.

“Hindi ko hiningi lahat sayo, Gorner. Bakit sinisingil mo ako?” Hindi ko mapigilang bulong.

“Binigay ko lahat sayo at ibibigay ko lahat sayo dahil mahal kita. Pero hindi ako nangangakong pakakawalan kita. Malabo na pakawalan kita Savio. Hayaan mo akong pasukin yang puso mo. Buksan mo ang puso mo para saakin.”

Chapter 13

Chapter 13

Roshan Savio

    Nakatulala lang ako sa labas habang umaandar itong kotse. Wala akong gana magsalita. Ayoko nang makipagtalo pa sakanya. Gusto ko nang umuwi at magpahinga. Kailangan kong makita si Mery para mapanatag ang loob ko.

Alas-kwatro na ng umaga at alam kong hinahanap na talaga ako ni Mery. Putangina naman kasi. Bakit kailangan pang mangyari saakin lahat ng ’to? Lintik na Ginomos. Sana mamatay na siya. Gusto ko lang kumita ng pera pero bakit ganito yung natatamo ko?

Napahinga na lang ako ng malalim nang ihinto na ni Gorner yung kotse sa tapat ng waiting shed malapit sa kanto. Agad kong inalis yung seat belt ko at napangiwi pa ako sas sakit ng sikmura ko dahil sa biglaang paggalaw pero hindi ko pinahalata sakanya.

Sinubukan kong buksan yung pintuan pero hindi ko mabuksan kaya nanatili na lang akong nakaupo at hindi na nagsalita pa.

“You need to take this medicines, three times a day. Kumain ka muna bago mo inumin yung mga gamot. We will go back to the hospital tomorrow for your whole body check up.” Agad niyang turan at inabot saakin ang isang maliit na paper bag.

“Hindi na ako magpapakita sayo.” Naiinis kong bulong nang hindi siya tinatapunan ng tingin at mabilis na hinablot yung mga gamot.

Mahina naman siyang natawa na parang baliw. “Okay, h’wag ka magpakita. Para ka naman nagpapatawa, Shan. Kahit hindi ka magpakita, mahahanap at mahahanap kita. Kahit saan ka pa magtago, bubulabugin kita. Hindi mo ako matatakasan, Shan. Hindi ko matatakasan ang isang Quillon Givan Gorner. Naiintindihan mo?” Mahaba niyang turan na sinabayan pa ng pagtawa.

Napagngitngit ko na lang ang mga ngipin ko nang maramdaman ko ang palad niya sa leeg ko bago mabilis na lumapat sa pisngi ko nang marahan at sapilitang iharap sakanya.

Nakatitig lang siya nang mariin sa mata ko habang nakangisi. Hindi ako nagbigay ng kahit anong ekspresyon sakanya pero mabilis lang siyang ngumiti bago dahan-dahan ilapit ang mukha saakin.

Akala ko ay hahalikan niya ako pero idinikit niya ang labi niya sa tenga ko na kinatayo ng mga balahibo ko sa katawan. Lalo akong nangingilabot sa t’wing tumatama ang mainit niyang hininga sa tenga ko. Mahina siyang tumawa sa tenga ko bago bumulong.

“Run as fast as you can. But I can assure you that, you will never disappear from my sight, my Roshan.” Mahabang bulong niya sa tenga ko bago dahan-dahan na muling tumingin saakin.

Agad niyang pinadaan ang hinlalaki niya sa labi ko at mabilis na ngumisi bago bumalik sa dati niyang pwesto.

“Sabihin na lang natin ganito Shan, para kang anghel na bumihag sa katulad kong demonyo. Ngayon ’tong demonyong ’to, gagawin ang lahat para mapasakanya ang isang anghel.” Turan niya pa habang nakatitig saakin.

“Noong una kitang nakita, sinabi ko sa sarili ko na, kapag nakita kita ulit kukuhanin na kita. Nakisakay naman ang tadhana at nakita kita sa list ng mga dapat na papatayin ko dahil sa pagtutulak ng droga.” Kwento niya sabay tawa na parang mababaliw. Baliw na talaga siya.

“Pwede ka din naman isama sa mga carrier kukuhanin at ibabalik na bangkay na. Kaso hindi ako papayag. Hindi nararapat ang isang anghel na katulad mo sa lugar na ’yon at sa huli ay makikita sa gilid ng kalye na wala ng buhay.” Dugtong niya. Hindi ko naman gaanong pinapakinggan dahil wala naman akong naiintindihan. Anong carrier-carrier na sinasabi niya? Putanginang yan? Nababaliw na ba talaga siya?

“Alam mo ba kung saan ka nababagay?” Mahinang bulong niya at hinawakan na naman ang pisngi ko bago marahan na hinarap sakanya. Nakangiti lang siya habang nakatingin saakin. “Sa tabi ko. Ang kalahati ng buhay at puso ko.” Bulong niya sabay ngisi at mabilis na bumalik sa dati niyang pwesto.

“Bagay na bagay sayo ang apilyido ko, Roshan Savio Gorner. The other half of Quillon Givan Gorner. Isn’t it great? Isang buwan kitang sinubaybayan. Isang buwan akong naghanap ng dahilan kung bakit kita minahal. Isang buwan, pero wala akong nakita. Basta ka na lang pumasok sa puso at isip ko sabay ginulo ang buong pagkatao ko. Hindi ako pwedeng magkamali, Shan. Mahal kita at alam ko sa sarili ko ’yon. Hinding-hindi ako papayag na mapunta ka sa iba. Nauna ako sayo, ako ang huli.” Mahaba niyang turan sabay hinga nang malalim.

“Ayaw kitang makuha sa ganitong paraan pero inuubos mo ang pasensya ko dahil sa kulit at tigas ng ulo mo. Kukuhanin kita Shan, kahit dahas pa ang gamitin ko.” Seryoso niyang bulong na kinatibok ng puso ko nang mabilis.

“Tutal iniisip mo na sinasamantala na kita, sasamantalahin ko na talaga. I’ll give you any price you want kung magpapakasal ka saakin o ibigay mo saakin ang katawan mo. Kung gusto mo iba-iba ang price sa bawat parte ng katawan mo.” Turan niya na kinaismid ko na lang.

“Baliw ka na talaga.” Naiinis kong bulong. “Sana nag-macho dancer na lang ako.” Dugtong ko pa bago mapatingin sakanya nang tumawa siya.

“It’s a funny idea but I’ll give a try! Pumasok kang macho dancer ko.” Turan niya ulit na kinapikit ko na lang. Putangina. Nakakainit ng ulo.

“Niloloko ka lang ng utak mo. Isang buwan mo pa lang akong kilala. May makikita ka pa na kamukha ko. Siya na lang lokohin mo.” Bulong ko pa.

“Sorry, nag-iisa lang talaga si Roshan Savio. I want you, Shan. Walang iba. Kahit pa may lumitaw na sandamakmak na Roshan sa mundo, ikaw ang gusto ko.” Agad naman niyang sagot.

“Ganito na lang, bakit hindi natin subukan? Live with me for one month. Kapag na-realize ko na hindi pala talaga kita mahal, pakakawalan kita.” Turan niya habang nakatingin ako sakanya.

Bigla naman akong napaisip nang malalim. Joke ba ’to? Putangina naman.

“Wala ka ba talagang magawa sa buhay mo ha?” Naiinis kong bulong at inis na sinandal ang katawan ko sa upuan. “Para kang siraulo, Givan! Mag-isip ka nga! Mas matanda ka sa akin pero kung mag-isip ka parang bata! Daig ka pa ni Mery.” Naiinis kong turan.

Natahimik nang ilang segundo kaya mabilis akong tumingin sakanya na nakatitig lang saakin at nakangiti. Maya-maya lang ay bigla na siyang tumawa nang mahina.

“Ang sarap pakinggan na binabanggit mo yung pangalan ko at sinesermonan mo ako. Para na tayong mag-asawa.” Nakangiti niyang bulong na kinangiwi ko at mabilis na umiwas sa tingin niya.

“P-putangina?” Mahina kong bulong at napasapo na lang sa noo at napahilamos ng mukha gamit ang palad ko.

Narinig ko naman yung mga tawa niya bago ko marinig na inalis niya yung pagkaka-lock nitong sasakyan. Pinanood ko lang siyang bumaba at mabilis na tumapat sa pintuan ko at binuksan. Mabilis niyang hinatak yung kamay ko palabas pagkatapos niyang ilagay yung isang kamay niya sa ulo ko at alalayan ako palabas ng sasakyan.

Agad kong hinatak yung kamay ko nang maayos na akong makatayo pero hindi ko nagawa dahil sa higpit ng hawak niya. Nagulat ako nang mas higitin niya ako palapit sakanya at bumalot ang mga kamay niya sa bewang ko bago mabilis na lumapat ang labi niya sa labi ko. Agad kong isinara ang bibig ko pero nahawakan niya ang pisngi ko at sapilitang binuksan ang bibig ko para malayang makapasok ang dila niya. Pilit ko siyang itinutulak pero sa higpit ng kanyang yakap ay hindi ko nagawa.

Nagtagal nang ilang segundo ang halik niya bago niya ako mabilis na pakawalan. Inis ko siyang tinignan at pupunasan na sana ang bibig ko nang magsalita siya.

“Subukan mo, hindi lang yan ang ipauuwi ko sayo.” Seryoso niyang bulong bago ngumiti ulit matapos ang ilang segundo.

“Pag-isipan mo ang sinabi ko, Shan.” Huling turan niya lang bago ako muling hapitin papunta sakanya at mabilis na lumapat ang labi niya sa noo ko.

Mabilis akong humiwalay pagkatapos at agad na tinalikuran siya para maglakad pauwi. Hindi ko matiis nang matagal ang kabaliwan niya. Siya na lang ang natitirang tanga, baliw at walang utak sa mundo. Bahala siya sa buhay niya.

Sinong tanga ang magyayaya ng kasal eh isang buwan niya pa lang akong kilala? Sino din tanga ang maghahangad ng katawan ko? Wala ba siyang katawan? Tanga ba siya?

Mas binilisan ko yung lakad ko dahil alam kong hindi pa siya umaalis. Nakatitig lang ako sa lupa habang naglalakad. Paliko na ako sa kanto namin nang mapa-angat ako ng tingin dahil sa tumawag saakin.

“Shan?!” Malakas na sigaw ni Rey at mabilis na tumakbo palapit saakin.

Nahinto na lang ako nang mabilis niya akong ikulong sa mga bisig niya. Sa gulat ko ay hindi ako nakagalaw ng ilang segundo. Maya-maya lang ay mabilis niya akong pinakawalan at marahan na pinatong yung kamay niya sa pisngi ko. Pinagmasdan niya yung buong mukha at lumapat yung hintuturo niya sa gilid ng labi ko.

Mabilis naman akong lumayo sakanya at inalis yung hawak niya saakin kasi hindi ako komportable.

“Anong nangyari sayo? Bakit may sugat ka?” Agad niyang tanong na pinagtaka ko.

“P-pasensya na kuya. Hindi ko nai-deliver yung mga droga.” Mahinang bulong ko habang nagkakamot ng batok.

Tinignan niya lang ako nang seryoso bago niya ilapat yung kamay niya sa bewang ko at hatakin muli ako papunta sakanya pero napangiwi ako sa sakit na nagmumula sa sikmura ko.

Agad naman nagdikit yung kilay niya at napahawak na lang ako sa sikmura ko. Agad niyang inalis yung kamay ko na nakaharang sa tyan ko at mabilis na inangat yung damit ko.

“Saan mo galing ’to?” Agad niyang tanong nang makita yung mga pasa sa sikmura at tyan ko. Agad naman akong humiwalay sakanya bago tipid na ngumiti.

“M-may humarang saakin kanina. H-hindi ko nadeliver yung droga. Binugbog nila ako.” Pagsisinungaling ko sakanya.

Napatitig naman siya saakin ng ilang segundo na para bang ayaw maniwala. Matapos ang ilang segundo ay agad siyang huminga nang malalim.

“Hayaan mo na. Patay na din naman si Ginomos. Tinadtad ng bala.” Bulong niya na kinalaki ng mga mata ko.

“S-seryoso?” Hindi ko mapigilang bulong.

Tumango naman siya bilang pagsagot. “Na-raid yung bagong condo niya. Siya lang yung patay. Pinagtatadtad ng bala. Malamang mga pulis ang may gawa non.” Paliwanag niya pa.

Agad niyang hinawakan ang mga kamay ko pero agad ko din binawi. “Kaya ko maglakad.” Mahinang bulong ko sabay ngiti.

“Tigil ka muna Shan. Pahinga ka muna ulit. Ang dami nang nangyayari sayo.” Bulong niya habang naglalakad kami na kinatango ko na lang sabay hinga nang malalim.

“Hindi ko mapapatawad yung sarili ko kapag ikaw na yung binalitang wala ng buhay.”

    ISANG MALAKAS na suntok ang natanggap ko mula sa magaling kong ama-amahan. “Tangina! Eto lang ang nakuha mo?! Maghapon ka sa lansangan! Kulang ’to!” Sigaw niya pa sakin.

“M-matumal yung tao ngayon. Wala akong madukutan.” Sagot ko sakanya.

Lagi naman ganito. Suntok, tadyak, sabunot o sampal ang laging sumasalubong saakin sa bahay. Lalo na yung mapupula niyang mata dahil sa droga.

Dalawang linggo na matapos akong muntik nang mamatay dahil kay Ginomos. Sa dalawang linggong yon, hindi na ako nagtulak. Bumalik ako sa dati kong gawi na magnakaw. Mabuti na lang at hindi na ako hinahadlangan ni Givan sa ganito. Alam ko naman na hinihintay niya lang na gumapang na ako sa hirap at lumapit sakanya.

Mahal ko sila ni mama at Remery, hindi ko na alam ang gagawin. Gusto ko silang itakas dito pero laging nagbabanta ’tong hayop na ’to. Atsaka parehas na silang adik ni mama. Kayang-kaya niya kaming patayin lahat.

“Tangina mo Roshan! Wag kang babalik dito hanggat wala kang dalang malaking pera!” Sigaw niya pa sakin. Kitang-kita ko naman yung mga adik na humihithit ng shabu doon sa kwarto nila mama habang nagtatawanan. Nag-uwi na naman ng mga adik ang hayop. Tuwang-tuwa pa yung magaling kong ina.

Agad akong naglakad papunta sa kwarto namin ni Remery. “Kuya Shan.” Agad niyang sabi sakin. Ngumiti naman ako sakanya. “Kumain ka na ba?” Tanong ko sakanya. Umiling naman siya.

Mabilis ko siyang kinarga at lumabas kami ng bahay. Hindi nila tatangkain galawin si Remery. Sinabi ko sakanila na bibigyan ko sila ng pera basta h’wag lang nilang galawin ang kapatid ko. Parang hangin nga lang si Remery sakanila. Itataya ko naman yung buhay ko para sa kaligtasan ni Mery.

Gustong-gusto ko na umalis dito kasama si Remery at si mama. Pero si mama, mahal yung hayop na yon kaya hindi maiwan-iwan. Hindi ko naman kayang iwan siya dito. Tangina naman.

Kinarga ko si Remery hanggang sa bukas na karinderya at mabilis kaming umupo sa bakanteng upuan. “Aling Mela!” Sigaw ko sakanya. “Shan!” Balik naman niyang sigaw habang nakangiti.

“Akala ko hindi ka na kakain dito ngayong gabi! Mabuti pala at nagtira ako ng menudo para sainyo nitong si Mery!” Ngumiti naman ako.

“Salamat aling Mela.” Turan ko saka nilabas yung one hundred pesos sa bulsa ko. ’Yan nalang yung natira. Mabuti nga’t hindi pa ako nahuhuli ng pulis kakadekwat ko.

“Naku! Ilang beses ko na sinabi sayo Shan, na hindi mo na kailangang mag-bayad!” Tanggi niya agad sa pera ko pero hindi ako nagpa-awat. Halos araw-araw nalang libre. Tangina nakakahiya.

“Ibigay mo nalang kay Mery yan.” Turan niya pa sabay abot ng yelo saakin.

“Linisin mo yang sugat mo sa labi. Ilang beses na yan Shan. Namumuro na saakin yang si Reko. Ako magpapatokhang dyan.” Biro niya pa na kinatawa ko.

Agad kong pinakain si Remery at hinatid sa kwarto namin. Lagi kong sinasabi sakanya na magtago siya doon sa aparador kapag nagkaroon ng gulo. Nilagyan ko na din yun ng lock sa loob. Atleast kahit papaano safe siya sa loob.

Parang bumalik sa normal na takbo yung buhay ko. Walang Givan na nanggulo. Walang drogang ihahatid na halos ikamatay ko. Nandito ako sa normal na takbo ng buhay ko.

“Mery, yung binilin ko sayo ha.” Tumango naman siya. Nakita ko pa sa mesa yung mga gamot na binigay saakin ni Givan na hindi ko naman ginalaw o binuksan.

“Opo kuya.” Hinalikan ko nalang siya sa noo bago ako lumabas ng kwarto namin.

Nandoon pa din sila sa kabilang kwarto. Nagse-session. Mga adik.

“Anak!” Napatigil ako sa paglakad nangmarinig yung boses ni mama. “Kumain ka na ba?” Pulang-pula yung mata niya dahil sa droga at halos buto’t balat nalang siya.

Tumango naman ako kahit hindi pa talaga ako kumakain. “Ahh…” Alam ko na ang style niya. May kailangan ’to.

“Anong kailangan mo ma. Sabihin mo na.” Deretcho kong tanong.

“P-pwede ka bang makibili ng PT?” Nanlaki naman yung mata ko sa sinabi niya.

“Buntis ka?” Hindi ko mapigilang tanong. Humagikgik naman siya.

“Ayaw mo non? Madadagdagan tayo?” Napahilamos nalang ako ng mukha.

“Sige sige.” Sagot ko nalang bago mabilis na lumabas ng bahay bago pa ako makapagsalita ng hindi maganda.

Nakakaputang-ina ’tong buhay na ’to. Ang hirap-hirap. Tangina talaga. Nakadagdag oa sa inis ko yung putanginang Gorner na yon na ginigipit ako sa pagtutulak ng droga. Pilit akong pinapatigil. Tangina. Lalong humigpit yung mga sunod-sunurang parak.

    AGAD akong pumunta sa bahay niya. Wala naman guards o kahit ano kaya nakakapasok ako. Wala siya sa sala kaya umakyat ako sa taas.

Hindi ito ang unang beses kong napasok dito pero nakakamangha pa din kasi ang ganda-ganda tapos ang laki-laki pa. Hindi katulad nung saamin. Puno ng adik. Tsk.

Wala na yung galit ko sakanya. Inis na lang dahil ginigipit niya ako ng ganito. Balak ko bumalik sa pagtutulak pero natatakot na ako dahil sakanya.

Binaybay ko yung mahabang pasilyo papunta doon sa kwarto niya. Agad kong binuksan yung pintuan at hindi naman ako nagkamali, nakaupo siya sa tapat ng computer niya.  Agad naman siyang napatingin saakin.

“Kailangan ko ng pera.” Agad kong bungad sakanya. Huminga naman siya ng malalim.

“Magkano ba?” Tanong niya sakin.

“Sampung libo.” Sagot ko agad at nanatili lang akong nakatayo.

“Para ba sa inaalagaan mong mga adik?” Usisa niya pa na kinainisan ko.

“H’wag ka nang maraming tanong.” Inis kong sabi sakanya.

Ngumisi naman siya at tumayo. Pinanood ko lang siyang lumakad papunta sa couch at pabukakang umupo.

“Ano ako tanga? Magbibigay ng walang kapalit?” Turan naman niyang kinainis ko.

“Hindi ba pinapatigil mo akong magtulak? Wala akong mahanap na trabaho at kailangan ko ng pera.” Singhal ko.

“Okay. Pero wala ng libre sa panahon ngayon Roshan.” Bulong niya habang nakangisi bago buksan yung pantalon niya at ibaba ang zipper na kinagulat ko.

Tinuro niya pa yung harapan niya habang nakangisi. Hindi naman ako tanga para hindi malaman kung anong ibig niyang ipahiwatig na sobrang kinagalit ko.

Agad ko siyang sinugod ng suntok. Sakanya ko lahat binuhos yung pagod, sakit ng katawan at hirap ko.

Hindi naman siya lumaban at hinayaan ako. Tinigilan ko lang siya nang makitang nagdudugo na yung labi niya.

“Tangina mo Givan! Hindi ako nakikipaglokohan sayo! Gago!” Sigaw ko sakanya.

Umayos naman siya ng upo at pinunasan yung dugo sa labi niya. “Mukha ba akong nakikipaglokohan?” Nakangising sagot naman niya.

“Mas gugustuhin kong mahirapan sa pagtutulak kesa lumuhod ako sa harap mo at pagsilbihan yang katawan mo!” Galit na galit kong sigaw. Oo mahirap lang ako. Pero ayokong binabastos ako. Sobrang nadala ako kay Ginomos.

“Binigyan na kitang pagpipilian Roshan. Ikasal ka sakin o ibenta yang katawan mo saakin.” Kinuha ko yung base sa mesa at ibinato sakanya pero naiwasan niya.

“Wala! Mas gugustuhin ko pang sa iba ibenta ’tong katawan ko kesa sayo!” Sigaw ko. Bigla naman nawala yung ngisi niya.

“Wala ka din naman choice Shan. Saakin ka na. Sa ayaw at gusto mo, saakin ka na.” Parang baliw niyang sabi.

Tinalikuran ko nalang siya. “Baliw ka na. Gago!” Sigaw ko.

“Kung hindi ako ang magkukulong sayo dito sa loob ng bahay ko, papatayin ka nalang ng pulis o pagsasawaan ka sa loob ng kulungan. Kaya mamili kang mabuti Roshan.” Galit ko naman siyang hinarap at mabilis siyang kwinelyuhan.

“H’wag mo akong gaguhin Gorner! Hindi ako nakikipaglokohan sayo! Hinding-hindi ko ibebenta ang katawan ko sayo kahit pa idikit ang apilido mo sa pangalan ko!” Sigaw ko. Hindi naman siya nagpupumiglas at nakatitig lang saakin.

Patulak ko siyang binitawan.

“Okay. Magtulak ka na. Pero hindi ko pinapangakong makakauwi ka nang buhay.” Banta niya pa.

“Kung mamatay man ako, papatayin din kita.” Inis na turan ko. Ngumiti naman siya.

“That’s actually better idea. Para kahit nasa impyerno na tayong pareho, magkasama ka din tayo.” Napailing nalang ako sa kabaliwan ng lalaking ’to.

“Tangina Givan, ano bang kabiliwan yang sinasabi mo?!” Inis kong sigaw.

“Oo! Nababaliw na ako Shan! Nababaliw na!” Malakas niyang sigaw na kina-atras ko. “Dahil sayo nababaliw na ako!” Sigaw niya pa sabay kuha ng baril sa mesa niya at mabilis na lumapit saakin.

Mahigpit niyang hinawakan yung leeg ko pero hindi ko nasasakal. Naramdaman ko nalang yung malamig na nguso ng baril sa leeg ko. “H’wag na h’wag mong susubukan yang sinabi mo kanina Shan. Papatay ako. Hindi na bago saakin ang pumatay. Kilala mo ako.” Banta niya sakin.

“Anong mahirap sa hinihingi ko? Madali na lang yon! Ikasal ka nalang saakin kung ayaw mong ibigay yang katawan mo!”  Sigaw niya sa harap ko bago mabilis akong bitawan. “Baliw na kung baliw Roshan. Kahit sino papatayin ko, maging saakin ka lang.” Bulong niya pa na kinatahimik ko nang ilang segundo.

Hindi siya ganito kalala noong huli ko siyang nakita. Ngayon parang papatayin niya na talaga ako dahil parang galit na galit siya. Napailing na lang ako bago mabilis na tumalikod at naglakad pero mabilis akong nanigas sa kinatatayuan ko nang marinig ko ang magkasunod na putok ng baril at tumama sa pintuan kung saan ako lalabas.

“Subukan mong lumabas, malilintikan ka talaga.” Turan niya na kinatayo ng balahibo ko.

“Sinong tatakbuhan mo ha?! Yung lintik na Rey na yon? Sabihin mo nga Shan, kaya niya bang ibigay lahat sayo?! Ha?! Siya na ba ang napili mo?” Sigaw niya habang tumatawa na kinagulat ko.

Napaiktad na lang ako nang bumalot saakin yung kamay niya at dumikit sa likod ko yung katawan niya. Lalo akong hindi nakagalaw nang maramdaman ko yung nguso ng baril sa leeg ko.

“Saan mo gustong pulutin si Rey? Sa kulungan o sa kangkungan?” Mahina niyang bulong sa tenga ko na kinakilabot ko.

“Kapag nakita pa kita na kausap o kasama yang Rey na yan, sinisigurado ko sayo Shan, matutulad siya kay Ginomos. Ang akin ay akin lang. Sa akin ka lang Shan. Tandaan mo yan.” Huling turan niya bago ko maramdaman ang labi niya sa leeg ko.

Agad akong humiwalay sakanya at mabilis na lumabas ng kwarto. Putangina, nababaliw na siya.

    NAKAUPO lang ako dito sa may waiting shed. Ayoko pa umuwi kahit anong oras na. Gustong-gusto ko magwala. Pagod na pagod na ako pero hindi ako pwedeng sumuko.

Inis na lang akong napahilamos ng mukha gamit ang palad ko kasabay nang pagtulo ng mga luha ko. Bakit ganito? Ang hirap naman! Sana hindi na lang ako nabuhay kung ganito din lang naman pala ang mararanasan ko.

Hindi naman ako naghangad ng sobra. Hindi ako naghangad ng bahay na kasing laki ng bahay ng letcheng Givan na yon. Gusto ko kahit maliit na bahay pero walang adik at payapa. Kahit magtanim lang ako sa bukid o maging magsasaka ayos na saakin pero bakit ganito? Napakahirap ba nang hinihingi ko? Sobrang hirap. Hindi ko na kaya.

Wala na akong pakialam kung may makakita man saakin na umiiyak. Mababaliw na ako katulad ni Givan kung hindi ko pa iiiyak ’to.

Napadukdok na lang ako sa mga hita ko habang nakaupo at umiiyak. Ilang sakit ng katawan at pasa pa ang kailangan kong maranasan para makatikim ng payapang buhay? Isabay-sabay niyo na hanggang sa mamatay ako! Putangina.

“Sis?” Mabilis akong napa-angat ng tingin nang may marinig ako sa tabi kong nagsalita.

Natayo yung dalawang lalaki sa gilid ko at inaabutan ako nung isa ng panyo. Dahan-dahan ko naman kinuha bago mabilis na punasan yung mga luha ko.

“Ang haggard mo na sis. Hindi ka na pogi.” Turan pa ng lalaking nag-abot saakin ng panyo at umupo sa tabi ko.

Ang babango nila. Bigla tuloy akong nanliit. Halatang mayaman at malinis sila pareho. Lalo na yung nag-abot saakin ng panyo. Ang puti niya tapos ang bango-bango.

“Savio, help us. We need your help.” Turan ng lalaking katabi nitong umupo sa tabi ko at yung suot niya ay yung palaging suot ni Givan na mga damit. Para silang mga businessman. Yung katabi ko naman, simpleng shorts at t-shirt lang pero ang lakas pa din ng dating.

“A-anong tulong? Wala akong pera.” Mahinang bulong ko.

“Hindi namin kailangan ng pera sis! Kailangan namin ikaw! Yes! Ikaw mismo!” Tuwang-tuwang sabi nitong katabi ko at pinisil yung pisngi ko na agad kong kinalayo.

“Julian.” Mahinang bulong naman ng lalaking kasama niya kaya napatigil siya at napasimangot.

“Makipagtulungan ka lang, kami na bahala sa pera na kailangan mo.” Turan niya pa.

Napatitig naman ako sakanilang dalawa na hinihintay yung sagot ko.

“A-ano bang kailangan gawin?”

Chapter 14

Chapter 14

Roshan Savio

    Mabilis lang akong nagpasalamat sa dalawa bago mabilis na bumaba ng kotse nila. Agad akong naglakad papasok sa bahay at hindi tinapunan ng tingin kahit sino. Pumasok ako sa kwarto namin ni Mery. Nadatnan ko siyang tulog kaya mabilis kong kinalkal yung damitan namin at kumuha ng malaking bag. Agad kong nilagay lahat ng mga damit niya at damit ko bago mabilis na isara at muling kumuha ng isa pang bag para ilagay yung mga kailangan ko. Dinampot ko na lahat nang makita ko para mabilis.

Nang maisara ko nang maayos yung mga bag, agad kong nilapitan si Mery sa higaan at dahan-dahan kinarga.

“Shhh…” Agad kong pag-aalo sakanya nang maalimpungatan siya habang hinahaplos-haplos yung likod niya para bumalik muli siya sa pagtulog.

Nang muli siyang makatulog, agad ko siyang niyakap nang mahigpit bago kunin sa dalawa kong kamay yung mga bag namin at mabilis na lumabas sa kwarto.

“Shan? Anak?” Rinig kong tawag saakin ni mama pero hindi ko pinansin.

Pansamantala kong binitawan yung mga bag at kinandado yung kwarto namin ni Mery bago mabilis na kunin muli yung mga bag at lumabas.

“Shan? Saan kayo pupunta?” May kalakasan niya ng tanong pero hindi ko pa din pinansin at nagtuloy-tuloy sa paglabas.

“Shan! Kinakausap kita!” Sigaw niya na.

Nakita ko sila Julian na napatingin na sa akin. Agad silang lumapit sa akin at kinuha ni Jackson yung mga gamit namin.

“Sandali! Saan kayo pupunta?!” Sigaw na ni mama ay mabilis na lumapit sa akin. Agad ko siyang hinarangan at dahan-dahan pinakarga si Mery kay Julian.

“Mery?! Remery! Anak?!”  Sigaw niya pa nang paulit-ulit. Agad nakaalis sila Julian at pumunta sa kotse. Susunod pa sana si mama pero agad ko siyang pinigilan.

“Aalis na kami. Ayoko na dito.” Mahinang turan ko sa kanya. Ilang segundo lang ay mabilis na dumapo ang kamay niya sa pisngi ko.

“Sinabi ko na sayo na hindi mo pwedeng isama si Mery! Kung gusto mong umalis, umalis ka! Hindi mo isasama si Mery!” Sigaw niya sa akin at mabilis akong nilagpasan pero agad kong hinawakan ang kamay niya at hinatak siya pabalik.

“H-hindi ako papayag ma! Tama na! T-tama na! Mas may higit akong k-karapatan kay Mery!” Hindi ko mapigilang mapagtaasan siya ng boses kasabay ng mga pagtulo ng luha ko.

“Hindi ako papayag na maiwan si Mery sa lugar na ’to! Nakikita mo ba yung sarili mo ha?! Nakikita mo ba?!” Hindi ko mapigilang sigaw habang nakatitig sakanya.

“Paano mo natatawag na i-ina yung sarili mo? P-paano ma?” Bulong ko habang umiiyak. “N-naalala mo ba yung dahilan kung bakit napunta sa akin si Mery? Hindi ba balak mo siyang ibigay kay Reko at gawin ang gusto ni Reko para lang hindi ka iwan?” Bulong ko habang natatawa kasabay nang pagtulo ng luha ko.

“Kung hindi pa ako dumating, anong nangyari kay Mery?! Anong nangyari sa kanya ha?! Ipapagahasa mo yung sarili mong dugo’t laman!” Sigaw ko.

Wala akong pakialam kung umiyak man siya sa harap ko ngayon. Punong-puno na ako. Ayoko na.

“A-alam mo din ’di ba? Alam mo din yung ginawa sa akin ng gagong yon ’di ba? Para hindi niya galawin si Mery, hinayaan kong gawin niya ang gusto niya sa akin. Anong ginawa niya?! Anong ginawa niya?!”

“H-hinawakan niya ako kung saan-saan! Hinalikan niya ako kung s-saan-saan! Pero anong ginawa mo?! Wala! Wala kang ginawa, tangina!” Malakas na sigaw ko at mabilis na pinunasan yung mga luha ko.

“Ayos lang sa akin kahit sa akin na mangyari, ma. Pero kay Mery? Hindi ako papayag. Hindi ako papayag na maiwan si Mery sa letcheng impyerno na ’to. Wala naman mawawala sa akin. Kay Mery? Ang dami nang nawala. Hindi ko na kaya kung mawala pa lahat sa kanya.”

“P-pagod na ako, ma. Pero kailan ako nagreklamo sayo? K-kailan ako umiyak sayo? K-kailan ako nanumbat? Sorry ma, ayoko na. P-pasensya, ito na lang yung paraan para makaalis kami ni Mery sa hukay na ’to. Kung ayaw mo isalba yung sarili mo, hayaan mong isalba ko si Mery.” Huling turan ko bago kunin yung pregnancy test kit sa bulsa ko at iabot sakanya.

Mabilis akong tumalikod at mabilis na pinunasan ang mga luha ko bago mabilis na naglakad papunta sa kotse nila Julian. Agad kong binuksan yung pintuan at agad pumasok.

“J-julian? Akin na si Mery.” Agad kong turan kay Julian. Iaabot na niya sana nang magsalita si Jackson.

“Hubarin mo muna sapatos mo tapos ihagis mo sa labas.” Utos niya Jackson na pinagtaka ko pero sumunod naman ako. Agad kong hinubad yung sapatos ko at hinagis sa labas. Agad naman niya akong inabutan ng isang slippers bago iabot sa akin ni Julian si Mery.

“M-maraming salamat.” Mahinang bulong ko habang inaayos yung higa ni Mery saakin.

    NAPANGANGA na lang ako nang huminto kami sa tapat ng malaking building. Ibang-iba ’to sa mga building kung saan ako nagdedeliver. Madalas luma yung building o mukhang abandunado pero ito, sobrang ganda. Halatang mayayaman yung mga nakatira.

Napatingin ako sa kanila nang mabilis silang lumabas kaya agad kong kinarga si Mery nang maayos. Hanggang ngayon kasi tulog pa din. Si Jackson naman kinuha yung mga gamit naman at pinagbuksan ako ng pintuan ni Julian. Ang babait pala talaga nila. Grabe. Wala akong masabi.

Ngumiti lang ako sa kanya bago niya hawakan yung balikat ko at maglakad kami papasok ng building. Grabe, wala talaga akong masabi. Yung nga guard, halatang hindi nagpapapasok ng pusher. Nginitian ko pa sila, agad naman silang ngumiti sa akin. Pati pala guard dito mabait? Hehe.

Sinundan lang namin si Jackson hanggang don sa elevator. Agad kaming pumasok ni Julian at may pinindot na si Jackson. Kitang-kita ko pa yung sarili ko sa linis nitong elevator at ang bango.

“A-ahhh, pwede muna ba kaming mag-stay ni Mery sa inyo?” Mahina kong bulong sa kanila. Agad naman akong nginitian ni Jackson at nag-thumbs up si Julian.

“Yes, of course! Welcome na welcome kayo ni Mery don! ’Di ba Jackson?!” Tuwang-tuwa pang turan ni Julian na kinatawa ko.

“Yeah. Anytime. We need you for now pero pwedeng-pwede mo naman kami lapitan anytime. Don’t worry.” Turan naman ni Jackson at tumingin kay Julian habang nakangiti. “Come, my love.” Bulong niya at agad naman lumapit si Julian. Mabilis na inilapat ni Jackson ang labi niya sa labi ni Julian. Hindi ko alam kung iiwas ba ako ng tingin o hindi.

Ilang segundo lang ay parehas silang tumingin sa akin at tumawa nang mahina. Hindi ko alam kung tatawa din ba ako o ano. Nakakainis! Mabuti na lang bumukas na yung elavator.

“Let’s go.” Agad na bulong ni Jackson at mabilis na lumabas ng elevator.

Agad naman kaming sumunod ni Julian. Nagtaka ako kasi wala kahit anong pintuan dito. Mahabang pasilyo lang at sa dulo ay yung kwarto na two door. Doon nga kami pumunta at inilagay lang ni Julian yung daliri niya kung saan tapos itinulak yung pintuan na kinamngha ko. Takte! Ang galing!

“Feel at home, Roshan.” Bulong ni Jackson sa akin na kinangiti ko at agad na nagpasalamat.

Hinubad ko yung tsinelas ko sa tabi bago magtuloy-tuloy sa pagpasok. Lalo pa akong napanganga nang makita yung view mula sa labas dahil sa glass wall. Grabe! Hindi ako makapaniwala!

“Let us all rest. Nagugutom ka ba, Shan? Julian can make some foods for you.” Turan ni Jackson.

“Yes! Ano bang gusto mo, bebe boy?” Agad din dugtong ni Julian.

“Julian!” Biglang turan ni Jackson na kinagulat ko.

Agad naman ngumiwi si Julian at nag-peace bago muling humarap sa akin.

“A-ano gusto mo, Shan?” Ulit niya habang nakangiwi. Hindi ko naman maiwasang matawa at umiling sa kanya.

“Ayos lang ako Julian, Jackson. Magpapahinga na kami ni Mery.” Agad kong turan sa kanila bago tumalikod at magsimulang maglakad papunta sa couch. Okay naman dito sa sala eh! Ang lamig-lamig at ang bango-bango! Grabe. Parang paglabas ko dito amoy mayaman na ako.

“Hoy? Saan ka pupunta? Halika nga dito! Dito kwarto niyo ni Mery!” Agad naman sabi sa akin ni Julian at hinatak ako papunta don sa isang kwarto katabi ng isa pang kwarto.

Agad binuksan ni Julian yung pintuan dala yung mga gamit namin at inilapag sa kama bago tumingin sa akin.

“Magpahinga na kayo. Feel at home, bebe boy! If you need anything, katukin mo lang kami ni Jackson. Yung dulong kwarto. Okay?” Agad niyang turan na tinanguan ko.

“Maraming salamat sa inyo.” Agad kong pagpapasalamat sa kanya.

“Ano ka ba? Wala yon! Sige na! Pahinga na. Babush!” Agad niyang turan at agad lumabas ng kwarto bago isara.

Napahinga na lang ako nang malalim bago ihiga si Mery sa kama at alisin yung bag. Inilagay ko sa ilalim bago siya kumutan at dahan-dahan tumabi sa kanya. Pati yung kama sobrang lambot. Grabe.

Inayos ko yung higa ni Mery. Napatitig ako sa kanya ng ilang segundo. Kamukhang-kamukha niya si mama. Siguro tama naman ’tong desisyon na ’to. Dahan-dahan kong hinalikan yung noo ni Mery bago siya yakapin at hinayaan yung sarili kong magpalunod sa antok.

    NAGISING na lang ako sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko at agad na napako ang tingin sa glass wall kung saan kitang-kita ko yung view sa labas.

Dahan-dahan akong tumayo at naglakad nang dahan-dahan papunta sa glass wall. Halos hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Napakaganda. Wala akong masabi. Kitang-kita dito yung magandang tanawin sa ibaba. Yung mga kotse, yung mga kung ano-ano sa ilalim, grabe. Napakataas ko.

Mabilis naman akong napatingin sa kama at nakitang wala si Mery na agad kong kinakaba kaya mabilis akong lumabas pero nawala yung pag-aalala ko nang marinig yung tawa ni Mery.

Agad akong naglakad papunta sa sala nitong bahay nila Julian. Napangiti na lang ako nang makitang naghahabulan si Mery at Julian sa sala. Mabuti naman at magaan ang loob ni Julian sa kanila.

“Kumain ka na. Nauna na kami nila Julian. Nagugutom na daw si Mery eh.” Rinig kong turan sa likod ko ni Jackson kaya agad akong napatingin sa kanya.

“Sige, sige. Maraming salamat.” Mahinang bulong ko sa kanya.

“Mamayang gabi na natin gagawin yung plano. For sure, hinahanap ka na ng gagong yon.” Natatawang bulong niya na kinatawa ko na lang din.

    KASALUKUYAN akong nasa kwarto namin ni Mery habang nagbabasa ng libro na nakita ko sa sala nila Julian. Meron naman pinahiram na phone si Jackson at iPad may Mery pero hindi ko ginamit yung phone. Mas gusto ko pa ngang nagbabasa.

Pasulyap-sulyap pa ako kay Mery. Dito sa kwarto na ’to, hindi siya papawisan kahit matulog siya ng tanghaling tapat kasi naka-aircon. Doon sa bahay, todo paypay pa ako para hindi siya pawisan.

Napahinga na lang ako nang malalim bago mapatingin sa labas. Hindi ganito yung pangarap kong buhay. Simple lang yung pangarap ko. Hindi nakatira sa ganitong building, hindi naka-aircon, hindi naka-wifi o kahit ano pa. Kahit isang simple at maliit na kubo lang ayos na ako. Kaya kong buhayin sarili ko kahit magtanim ako. Basta walang problema at payapa. Pero alam ko nang hindi mangyayari yan kaya matagal ko nang tinanggal sa isip ko.

Napatingin naman ako sa pintuan nang may kumatok ng tatlong beses at mabilis na pumasok si Julian na may hawak na isang mangkok ng mga binalatan at hiniwang prutas.

Actually, may bayad na ako sa gagawin namin nila Julian. Mamaya daw i-eexplain ni Jackson kung bakit namin kailangan gawin ’to. Pero ang alam ko, papalabasin lang na binugbog ako. Binayaran nila ako ng 200k noong una pero binalik ko yung 100k. Masyado kasing malaki. Parang hindi naman ako nahirapan. Ayaw pa nga nila pero tumutol talaga ako.

Agad naman siyang tumahimik nang makitang tulog si Mery. Agad siyang umupo sa kama at inilagay sa pagitan namin yung mangkok.

“Sis, kwentuhan mo naman ako sa buhay mo!” Turan niya sa akin. Natawa naman ako nang mahina dahil sa kanya.

“Ano ba gusto mo malaman?” Tanong ko.

“Kung paano na-inlove sayo si Gorner.” Mahinang bulong niya at kinikilig-kilig pa. Inismiran ko namans siya.

“Ewan ko sa gagong yon. Nagpakita na lang isang araw tapos inaangkin na ako. Parang gago lang.” Natatawa kong turan sa kanya.

“Sure ka bang hindi ka niya kilala o nakita ng isang beses? Baka naman nabihag sa kamandag mo! Kahit nga ako bet kita! Pero si Jackson talaga ang bet ko, second choice ka lang.” Turan niya naman na kinatawa ko.

“Malay ko. Hindi ko matandaan.” Turan ko habang nakatitig sa kanya at pilit na inaalala kung nauna na ba akong nakita ni Givan o hindi. Hindi ko talaga maalala.

“For sure inaalok ka niya sa lahat ’no?” Sunod niyang turan na kinagulat ko.

“Paano mo nalaman?” Nagtataka kong tanong sa kanya.

“Ganyan din si Jackson. Nagawa pang magpanggap para makuha ako. Pasalamat siya gwapo siya.” Turan niya lang.

Kahit naman siguro ako magugustuhan ko din si Julian. Tignan mo siya, ang linis-linis tapos ang bango lagi. Pag pinagdikit kaming dalawa halatang siya ang mayaman. Hahaha.

“Gusto niya nga na pakasalan ako. Kaso ayoko naman yung ganon na bigla na lang yayaman dahil sa kanya.” Natatawa kong bulong.

“Hindi naman masama yon eh. Tawag don, tawag ng kahirapan.” Bulong naman niya na kinatawa ko. “Ako nga hubadero lang ako dati kasama yung kaibigan ko. Pinag-aaral niya ako ngayon tapos siya lahat umaako ng responsibilidad sa akin. Hindi ko siya sinasamantala, binabayaran ko siya sa paraan alam ko. At ang sabi niya, suklian ko daw yung mga ginagawa niya sa akin ng magandang grades at simpleng pagmamahal ko lang. Sabihin na natin na parang scholar niya ako, yung ganon?” Paliwanag naman niya.

“Atsaka, hindi ko siya sinamantala ha! Never akong naghingi sa kanya! Siya ang nagbigay! Sino ako para tumanggi sa Chanel, Dior, at Gucci? Sinusuklian ko siya sa paraan alam ko.” Dugtong niya agad na kinatango ko na lang bago kumuha ng apple sa mangkok.

“Ano yung paraan na yon?” Mahina kong tanong at sinubo yung apple.

“Sex.” Tipid na sagot niya na agad kong kinaubo. Putangina, Julian.

“Hoy? Anong nangyari?” Agad naman niyang tanong pero inilingan ko lang siya.

“A-ayos lang ako.” Agad kong turan sa kanya.

Nanatili kaming tahimik nang ilang segundo lang bago siya magsalita ulit.

“Hindi naman ako in love kay Jackson noon. Tinyaga niya ako araw-araw. Simula nung kinuha niya ako kay mama, hanggang ngayon. Para niya pa din akong nililigawan. Hindi nga lang halata pero ganon ang ginagawa niya. He loves to spoil me. He loves to see me happy. He loves to see me smiling. He loves to see me dancing, eating, lahat! Halos lahat sinabi niya na love niya sa akin. Kaya kahit hindi ko siya mahal, napamahal at nahulog na lang ako bigla.”

“Dati ang kasama ko si Key lang. Ayos na ako sa kanya kasi ramdam na ramdam ko sa tabi ni Key yung tinatawag na tahanan. Yung komportable ka kumilos, yung ramdam mo yung init ng pagmamahal. Hindi ako binigo ni Jackson noong kinuha niya ako. Pinaramdam niya na pwede ko din siyang maging tahanan. Kaya I’m doing everything to make him happy in any way I know.”

“He taught me very well to fall in love with him. Ngayon, nahulog na ako. Hinding-hindi na ako makakaahon pa. Love takes time, effort and trust. I’m very happy now kaya hindi na kita crush.” Huling bulong niya na kinatawa ko na lang. Grabe talaga ang kakulitan niya.

“Totoo ba yan? Ang sabi kasi nila, kapag may hiningi kang malaki, doble ang sisingilin sayo.” Turan ko naman sa kanya.

“Hindi ko naman hiningi si Jackson. Wala akong hiningi sa kanya. Never akong nag-wish sa wishing well ng jowa. Malaking titi lang okay na. Siguro, masasabi ko na blessing si Jackson. Never ko siyang hiningi, siya yung kusang dumating.” Turan niya naman na kinatango ko.

“Ikaw? Hiningi mo siguro si Gorner?” Pag-uusisa niya naman na kinatawa ko.

“Hindi ako hihingi ng baliw.” Natatawang bulong ko. “Ikamamatay ko yung kabaliwan niya.” Dugtong ko pa.

“Nakakabaliw naman talaga ang pag-ibig, Shan. Tignan mo kami ni Jackson, lasing na kami sa pag-ibig. Ang sikreto lang dyan, kung paano ka magpapaagos. Kung paano ka magpapahulog. Wala naman sigurong na-in love sa isang tingin lang. Siguro, love at first sight pero day by day, nadedevelop yan. Try finding good things in everything. H’wag puro nega.”

“Lahat tayo may good side at bad side. Pinagkaiba lang natin ay paano i-handle. Ako nga bad side ko sobrang landi eh! Tignan mo, nahandle ni Jackson nang maayos. Hindi na ako magbabalak tumikim ng titi ng iba.” Turan niya na kinapikit ko na lang.

“Ghorl, yung sa kanya pa lang hindi ko na kinakaya. Hindi ko kinekeri pero keri lang naman. ’Di ba ang gulo! Basta sobrang laki nung sa kanya!” Bulong niya pa. Grabe si Julian.

“Isipin mo na lang na isang opportunity si Gorner. Kapag grinab mo, may makukuha kang dalawang bagay. Good at bad outcome. Sabihin na natin sa good na, matutulungan ka niya sa bagay-bagay at ang bad naman, handa ka bang mahulog? Makakaya mo bang hawakan yung kamay niya sa harap ng mga tao? Magagawa mo bang halikan siya? Magagawa mo bang ipagmalaki siya? Kase kung oo, win-win ang situation mo. Katulad ko, hindi ako nanalo dahil mayaman si Jackson, nanalo ako dahil nakatagpo ako ng taong makakaintindi saakin ng sobra. Yung malalapitan at masasabihan kapag may problema. Yung handa akong samahan at suportahan sa lahat ng bagay. Yung taong hindi mahihiya na hawakan yung kamay ko kahit nakakarinig ng masasamang salita. Yung taong nagbigay sa akin ng lakas ng loob. Yung taong nagbigay sa akin ng inspirasyon na kahit madapa ako nang madapa, matuto akong tumayo dahil may dahilan ako para hindi sumuko at isa siya doon. Wala din naman kwenta ang kayamanan kung hindi ka masaya. Natuto lang ako na humanap ng kasiyahan sa dalawang bagay at mas masaya ako kay Jackson.”

Chapter 15

Chapter 15

Roshan Savio

    Maingat kong inayos ang higa ni Mery bago siya kumutan. Hindi ko maiwasang mapatitig sa kanya. Sa ganitong buhay ko, siya na lang talaga ang pag-asa ko. Mapagtapos ko man lang siya, ayos na sa akin.

Dahan-dahan kong hinaplos yung pisngi niya habang nakangiti bago siya mabilis na halikan sa noo. Napahinga na lang ako nang malalim bago tumayo mula sa kama at naglakad malapit sa glass wall. Napatitig na lang ako sa tanawin na aking nakikita.

Pumasok lahat sa utak ko yung sinabi ni Julian pero nagdadalawang isip pa rin ako. Hindi kasi kapani-paniwala si Givan na mahal niya ako pero nararamdaman ko naman. Pero ayoko rin manamantala ng tao. Pero hindi ko naman siya sinasamantala at sasamantalahin. Teka nga, bakit ang gulo mo Shan?

May point naman si Julian eh. Hindi naman ako nanghingi kay Givan ng kahit ano. Kusa siyang nagbibigay. Pero parang nakokonsyensya ako. Gusto kong linawin sa kanya ang lahat. Kaso nababaliw siya kapag nasa harap niya na ako. Parang timang ang gago. Nakakainis.

Napailing na lang ako bago umupo sa kama at kunin yung bag namin ni Mery. Hindi ko pa nabuksan kahapon. Unang bumungad sa akin yung binigay na gamot sa akin ni Givan pero hindi ko naman binuksan o ginalaw. Mabilis kong binuksan at laking gulat ko na hindi lang pala mga gamot yung laman. May pera pang nakatupi. Inis ko naman kinuha at binilang. Fifty thousand lahat. Anong gagawin ko dito? Ngayon ko lang nakita. Tangina mo talaga, Givan.

Yung binigay na pera sa akin nila Julian, hindi ko pa alam kung anong gagawin. Baka maghanap ako ng bahay sa tingin ko kasya naman. Babalikan ko rin si mama doon. Kung ayaw niya talagang sumama, hindi ko na talaga siya pipilitin.

Agad kong sinauli yung mga laman ng bag bago humiga sa kama. Paano nga ba ako nasadsad sa buhay na ganito? Nagsimula yung lahat nang makulong ang tunay kong ama dahil din sa pagtutulak ng droga. Nag-aaral pa ako nang mga panahon ’yon. Sinubukan ni mama na tustusan kami at suportahan pero hindi niya kaya. Huminto ako sa pag-aaral at pinasok lahat ng trabahong kaya ko. Kargador ng isda, prutas at gulay sa palengke, barter, tindero, labandero, nagawa ko na nga rin ang construction worker. Nagawa ko lahat dahil ayaw ko tumigil si Mery sa pag-aaral. Pero hindi talaga kaya eh. Lalo pa kaming naghirap nang iuwi ni mama yung lintik na Reko na ’yon.

Sinasaktan niya kami. Wala naman akong laban sa kanya pero pinipilit ko. Kahit ang liit ko, minsan talaga sinasapak ko rin. Tangina, may kamay din ako. Literal na binuhat ko silang lahat. Muntik nang ipagahasa ni mama si Mery kay Reko pero agad akong dumating. Sobra yung galit ko sa kanya noon. Lumayo din nang sobra yung loob ni Mery sa kanya. Hindi ko naman masisisi si Mery.

Hindi ko pa makalimutan, nung hinalikan ako ni Reko kung saan-saan sa harap ni mama. Pero lintik, wala siyang ginawa. Hanggang ngayon nandidiri ako sa sarili ko dahil sa ginawa niya. Kung sanang kaya ko na lang pumatay at wala akong iniintindi, matagal ko na siyang kinatay. Gagawin ko siyang dinuguan at magtatayo ako ng karinderya.

Napapikit na lang ako at itinakip ang kamay ko sa mata ko. At least ngayon, medyo gumaan-gaan kami ni Mery pero hindi ko pa rin maiwasang mag-alala kay mama. Tangina naman kasi, hindi pa iwan yung Reko na ’yon. Hindi lang naman si Reko yung may malaking titi. Sabi ni Julian pati daw si Jackson.

Gusto ko ituloy yung pag-aaral ko. Gusto kong kumuha ng Agricultural Economics and Farm Management o Marketing kaso hindi talaga ako pinalad. Hays. Ang simple na lang ng pangarap ko hindi ko pa matupad.

Mabilis akong napatayo nang may kumatok sa pintuan. Agad akong naglakad papunta doon at binuksan. Bumungad sa akin si Julian habang nakangiti. May kiss mark na naman sa leeg. Hahahaha.

“Tara na.” Mahinang bulong niya na tinanguan ko bago sumulyap kay Mery at lumabas ng kwarto.

Pinapasok ako ni Julian sa isang kwarto. Yung kwarto na may mesa sa loob at maraming upuan at may malaking TV sa harapan. Agad naman akong umupo sa isa sa mga upuan habang si Jackson ay busy pa sa laptop niya. Tumingin ako kay Julian na katabi ko. May suit case rin na nakapatong sa mesa na hindi ko alam kung ano.

Ilang segundo lang ay tumayo na si Jackson. Nakasalamin siya dahil siguro malabo na yung mga mata niya. Tumingin naman agad ako kay Julian, nakasalamin din. Malabo na mga mata nila?

“Let’s start. Listen.” Turan ni Jackson kaya tumingin ako sa kanya.

May lumitaw na mga pictures sa TV tapos may mukha ni Givan. May mga lines-lines na nakadikit sa mga pictures. Parang mga konektado.

“As you can see Shan, this is Gorner.” Turo ni Jackson sa picture ni Givan. Tumango naman ako kasi siya naman talaga ’yan.

“You better listen up, Shan. Malalaman mo ang hindi mo pa nalalaman kay Gorner.” Mahina naman bulong sa akin ni Julian na kinangiti ko.

“Hawak ni Gorner ang buong kapulisan dito sa Pilipinas at kanan kamay siya ng presidente.” Turan ni Jackson at isa-isang lumabas ang mga pictures ni Givan habang katabi ang presidente at kausap. Ang alam ko lang ay isa lang siyang normal na pulis. Hindi ko akalain na ganito pala talaga siya.

“Isa rin siya sa pinakamayaman dito sa Pilipinas. Siya ang nagmamay-ari ng Quillon Architectural and Engineering Firm.” Sunod na turan ni Jackson na kinagulat ko. Lalo pa akong nagulat sa mga pictures na lumabas.

“G-grabe…” Hindi ko mapigilang bulong habang nakatingin kay Gorner sa pictures. Hindi ko talaga inaasahan na ganito siya kataas. Talagang hindi ako karapat-dapat sa kanya.

“Halos libo-libo ang mga namamatay na carrier dahil sa kapulisan at gobyerno natin.” Sunod na turan ni Jackson at lumabas yung mga panibagong picture. Nagdikit yung kilay ko nang makita yung isang lalaki yata na malaki yung tyan.

“Carrier?” Hindi ko mapigilang bulong.

“Yes. Isang lalaki tulad mo na kayang magdalang tao sa sarili nitong katawan dahil meron siyang dalawang reproductive system. Just like my love.” Paliwanag ni Jackson at tinuro si Julian. Gulat na gulat naman akong napatingin kay Julian.

“Ang landi-landi mo, pwede ka pa lang mabuntis.” Hindi ko mapigilang bulong na kinalaho ng mga ngiti niya at inismiran ako.

Agad naman bumalik ang tingin ko kay Jackson. Hindi ko alam na may nag-eexist pala talagang ganito. Grabe.

“Yes, it’s pretty suprising for you. Pero hindi lang nag-iisa ang may ganyan kalagayan. It’s pretty normal.” Dugtong niya pa at isa-isang lumabas yung mga picture. Mga picture ng pamilya.

“Smith, Alegria, Alistair, Lewis, and this couple, Volkswagen. Yes, they are also like us.” Hindi ko maiwasang mapatitig sa bawat picture. Halata yung saya sa mga mukha nila at yung mga anak nila, talagang kamukhang-kamukha nila.

“Now, meron kumukuha sa katulad nila Julian sa hindi malamang dahilan at mismo ang kapulisan at gobyerno ang tumutulong sa kanila.” Turan ni Jackson na kinakulo ng dugo ko. Putangina, Givan? Baliw ka na talaga. Tao ka pa ba?

“And why we need you, because you are key to all of these.” Turan niya na kinagulat ko.

“Bakit ako? Paano naging ako? Hindi naman ako carrier anong malay ko dyan?” Agad kong turan sa kanila. Agad naman akong napatingin kay Julian nang umubo siya nang paulit-ulit.

“Simple because you are key on Gorner’s mind and heart. If we got him, malaki ang tyansa na manalo tayo sa laban na ’to. Please, cooperate with us, Roshan.”

    “ HUWAG kang malikot, Shan!“ Bulyaw sa akin ni Julian habang kung ano-anong inilalagay sa mukha ko. Kanina pa ako naiirita.

“Ang kati!” Reklamo ko pa sa kanya habang naiinis. Make up lang pala yung laman ng suit case. Akala ko naman pera.

“Ang arte mo Shan ha! Ang laki kaya ng TF mo!” Muling bulyaw sa akin ni Julian na kinasimangot ko na lang.

Palalabasin daw namin na binugbog ako ni Jackson para naman kabahan o matakot ng kaunti si Givan. May kinakatakutan ba yung ugok na ’yon? Parang wala naman.

Kanina ko lang din nalaman na kaya pinatapon ni Jackson yung sapatos na suot ko dahil may tracker. Binigay sa akin ni Givan ’yon. Trinatrack pala ako ng hayop. Nakakagago lang. Parang wala akong kalayaan. Sinabi ko na sa kanya na ayoko nang sinasakal ako. Sarap niyang katayin talaga. Hinayaan ko lang si Julian sa kabaliwan niya. Mukhang marunong naman eh.

“Ayan okay na!” Nakangiting bulong ni Julian pagkatapos. Agad naman lumapit si Jackson at tinitigan ako.

“Good job, Julian.” Turan niya at hinalikan si Julian. Napa-ismid na lang ako dahil sa kalandian nila pareho.

“Kadiri.” Bulong ko at mabilis na kinuha yung salamin para tignan yung sarili ko.

“Wow?! Nahiya naman ako sayo Shan! Feeling virgin sis? Nakasubo ka din naman na ng daddy’s sausage ah!” Turan niya naman sa akin an kinapula ng buong pagmumukha ko dahil sa hiya.

“Baliw.” Tipid na bulong ko na lang at pinagmasdan ang sarili ko sa salamin. Magaling nga talaga siya. Mukha talaga akong binugbog. May nilagay pa siya sa mata ko para magmukhang hindi pantay kasi namamaga. May mga dugo-dugo pa na parang totoo talaga.

Agad naman akong napatingin may Julian nang sundutin niya yung tagiliran ko. “Ano? Malaki ba ang daddy’s sausage mo?” Pang-aasar niya pa an kinasama ng tingin ko kaya mabilis akong tumingin kay Jackson. “Hoy Jackson, patigilin mo ’tong asawa mo!” Naiinis na turan ko pero tinawanan niya lang ako.

Si Julian na yung kumuha ng picture sa akin. Sinunod ko yung mga sinabi niya. Tapos si Jackson naman agad na sinend kay Givan. Kakagat kaya si Givan sa plano namin? Sa tingin ko hindi.

Yung cellphone ko rin na kinuha ni Jackson nung isang araw. Pilit kasing tumatawag si Givan. Pinatay niya muna. Ngayon kinuha niya at tatawagan namin si Givan.

Magkatabi kami ni Julian at inaalis niya na yung make up. Tinawagan na ni Jackson si Givan at ilang segundo lang ay sumagot na agad. Niloud speak ni Jackson at pinatong sa table.

“S-shan? Roshan?! S-shan! Savio!” Paulit-ulit na sigaw ni Givan. Teka, umiiyak ba siya?

Sinenyasan naman ako ni Jackson. Gulat naman akong tumingin sa kanya at tinuro yung sarili ko. Tumango naman siya. Napahinga na lang ako nang malalim at napapikit.

“G-givan… T-tulungan mo ’ko.” Mahinang bulong kk habang nag-iinarte. Gusto ko sapakin ang sarili ko. Ang pangit pakinggan grabe! Kadiri!

Halos magpapalakpak naman ’tong katabi kong siraulo. Sarap nila pagbuhulin tatlo. Parang mga siraulo. Lalo na si Givan.

“Fuck! Fuck you, Knightkey! I will kill you! I will kill you!” Muling sigaw ni Gorner sa cellphone.

“Really Gorner? How?” Sagot naman sa kanya ni Jackson sa kanya. “Mauuna ba ako? O itong baby Shan mo?” Pang-aasar ni Jackson na kina-ismid ko. Baby Shan ang puta? Kadiri.

“I will kill you Knightley! You dare to touch my Shan!” Muling sigaw ni Givan at galit na galit na.

“Sumunod ka lang Gorner. Kung ayaw mong makita ’tong Shan mo, hawak ng ibang lalaki. Maaatim mo ba ’yon?” Muling turan ni Jackson sa kanya.

“N-no… P-please. P-please spare my Shan’s life.” Turan ni Givan na kinangiti ko habang nakatingin kay Julian. Inaasar pa ako ng gago.

“Good. Sundin mo lang ang mga sasabihin ko sayo at mahahawakan mo ulit ang Roshan mo.” Nakangising turan ni Jackson. Hindi ko naman alam kung matatawa ako o maaawa kasi rinig na rinig yung iyak ni Givan. Talagang umiiyak siya. 

“Y-yes. I w-will do everything. P-please, d-don’t hurt my Shan. P——” Hindi na pinatapos ni Jackson at mabilis na pinatay yung tawag.

“Good job.” Bulong pa ni Jackson.

Nagulat naman ako nang yakapin ako ni Julian. “Tara? Nood tayong barbie?” Bulong niya na kinasama ng tingin ko.

Inismiran ko siya. “Gago. Mas adik ka pa yata sa tatay-tatayan ko.” Natatawang bulong ko sa kanya.

“We’ll meet him tommorow, Shan. Gusto mo ba siya makausap?” Tanong sa akin ni Jackson.

Ngumiti naman agad ako at tumango. “Oo. Madami akong sasabihin sa kanya.”

    NANDITO lang kami ni Mery sa isang kwarto dito sa building ni Jackson sa gitna ng gubat. Literal na nag-iisa lang dito sa loob ng gubat. Nakakabilib nga eh. Astig.

Tulog na naman si Mery. Ako naman ay nagbabasa. May meeting daw sila. Pinapasama pa nga ako ni Jackson kaso ayaw ko. Ilang oras na din sila. Kanina pa sila nagmemeeting. Sabi pinapunta daw nila si Givan.

Bumalik ako sa pagbabasa. Ilang minuto lang ay mabilis na bumukas yung pintuan. Hindi na ako nagulat nang makitang si Givan ’yon.

“S-shan…” Mahinang bulong niya.

Agad ko naman siyang sinenyasan na tumahimik. Agad kong binitawan yung libro at mabilis na lumapit sa kanya. Pinalabas ko siya at pumasok ako sa katapat na kwarto nito.

Nang maisara ko yung pinto at nakapasok na siya, mabilis akong humarap sa kanya at tinitigan siya. Nagulat na lang ako nang mabilis niya akong yakapin kasabay ng mga pag-iyak niya. Hindi ko tuloy alam kung anong gagawin ko. Para siyang batang umiiyak.

“S-shan… Akala ko s-sinaktan ka talaga nila.” Bulong niya pa habang umiiyak. “H-hindi na ako uulit p-please. H’wag ka nang mawawala. T-tutulungan ko na sila.” Bulong niya pa habang nakayakap sa akin nang mahigpit.

“Pumapayag ba ako sa gusto mo na tumira sayo.” Turan ko sa kanya na kinatigil nang pag-iyak niya at napatitig sa akin.

“Sa isang kondisyon…” Sunod na bulong ko. “Walang sex.”

Chapter 16

Chapter 16

Roshan Savio

    “Walang sex.” Tipid na turan ko at tumitig sa mga mata niya.

“I’m fine with it.” Walang alinlangan niyang sagot at mabilis ulit akong niyakap.

Hindi ko naman maiwasang magtaka. Pumayag ang isang Quillon Givan Gorner sa kondisyon ko? Aba, nakakapangilabot.

“Tama na. Umupo ka don. May sasabihin pa ako.” Agad kong turan matapos ang ilang minuto niyang pagyakap sa akin. Halata pa sa mga mata niya na ayaw pa niyang humiwalay pero mabilis siyang umupo sa kama habang nakatingin sa akin.

“Alam mo ba yung ginagawa mo, Givan?” Agad kong tanong sa kanya.

“Y-yes, my Shan.” Mahinang pagsagot niya sa akin.

“Kung alam mo pala, tao ka pa ba?” Hindi ko mapigilang turan dahil sa inis na kinagulat niya. “Alam mo na madami nang namamatay pero wala ka man lang ginagawa. Kung hindi ka pa sisindakin, hindi ka pa makikipagtulungan.” Mahabang turan ko habang naiinis.

“H-hindi naman magbabago yung desisyon mo ’di ba?” Agad niyang tanong sa akin na kinatitig ko sa kanya.

“M-makikipagtulungan naman na ako, Shan. Tutulong na ako. H’wag na magbago yung isip mo, please? G-gagawin ko lahat ng sasabihin ni Knightley. Susundin ko!” Agad na turan niya at mabilis na lumuhod sa harap ko na kinagulat ko. “H’wag na magbago yung isip mo please. H-hindi na ako papatay. Maniwala ka.” Bulong niya habang nakaluhod at nakahawak nang mahigpit sa kamay ko.

Hindi ko naman natiis at mabilis siyang hinatak patayo pero hindi ko magawa. “Tumayo ka nga, Givan!” Naiinis kong turan kaya agad siyang tumayo. Hindi ko siya maintindihan ngayon. Para siyang bata na takot na takot maiwan.

“Sinasabihan lang kita para malaman mo kung anong ginagawa mo. Hindi na tama yung mga ginagawa mo, Givan. Nilagyan mo pa ako ng tracker.” Turan ko sa kanya.

Napahinga na lang ako nang malalim nang hatakin niya ako palapit sa kanya at mabilis na yakapin bago isubsob yung mukha niya sa tyan ko.

“N-nagawa ko lang naman yon kasi para a-alam ko kung nasaan ka. M-maniwala ka Shan, wala akong intensyon na masama. Gusto lang kitang protektahan.” Turan niya. “S-simula ngayon, itatama ko na yung mga mali ko. H’wag lang magbago isip mo, p-please?”

    NAKATINGIN lang ako sa labas ng bintana habang umaandar ’tong kotse. Hindi ko alam kung tama ba yung desisyon na ginawa ko o hindi. Pero anong magagawa ko? Nandito na ako, nandito na sa loob ng kotse ni Givan at papunta na kami sa bahay nila. Nag-isip ba ako? Tangina, paano ako napunta dito? Si Julian kasi!

“Shan, Mery, nagugutom na ba kayo? Pwede naman tayong mag-drive thru kung gutom na kayo. Medyo malapit na rin tayo.” Rinig kong turan niya kaya napatingin ako sa kanya at ngumiti.

“Hindi na po, kuya Gorner! Hindi pa po ako nagugutom.” Agad naman sagot ni Mery na kinangiti ko. Oo, close na sila. Paano sinuhulan ni Givan.

“Hindi pa din naman ako nagugutom, Givan. Diretso na tayo?” Turan ko sa kanya na tinanguan niya bago muling tumingin sa kalsada.

Napatitig naman ako kay Givan. Mukha talaga siyang masungit kung titignan mo pero iyakin pala. Hindi ko tuloy maiwasang mapatawa pero mabilis din akong napahinto nang tumingin siya sa akin. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at muling tumingin sa labas habang natatawa.

    AKALA ko dadalhin niya kami ni Mery sa bahay niya pero sa ibang bahay niya kami dinala. Walang mapaglagyan yung tuwa ko nang makita yung mga palayan at mga lupang pwedeng taniman.

Yung bahay niya medyo malayo sa syudad. Mga fifteen minutes drive bago makarating sa labas. May nakita rin akong mga magsasaka. Grabe, ang ganda. Ang presko ng hangin.

Yung bahay niya na nag-iisa, ang ganda-ganda. Sobrang laki niya at nasa gitna siya ng palayan. Kulay brown yung bahay at sa balkonahe pa lang, kita mo na talaga na maganda.

“Wow…” Rinig kong bulong ni Mery na kinatawa ko.

“Mery, ang ganda ’di ba?” Natatawang bulong ko sa kanya habang magkahawak kamay kami.

“Let’s go.” Sabay na lang kaming napatingin kay Givan nang magsalita siya.

Lumabas sa bahay yung apat na katulong at mabilis kaming pinuntahan. Agad naman hinawakan ni Givan yung kamay ni Mery at naglakad papunta sa bahay.

May katulong pa na nag-aabang sa pintuan at mabilis na binuksan. Sumisigaw talaga yung katangyaan sa loob. Yung hagdan na dalawa paakyat na magkasalubong. Yung napakalaking sala niya. Grabe, wala akong masabi.

“I hope you both like our house.” Turan ni Givan habang nakangiti sa akin at luhudan si Mery.

“Nagustuhan mo ba yung bago natin bahay, Mery?” Nakangiti niyang tanong kay Mery na agad naman tinanguan ni Mery. Natawa na lang si Givan at pinisil yung pisngi ni Mery.

“Dito na kayo titira ng kuya mo, okay? Family na tayo.” Turan niya pa na kinangiti ko. Agad bumitaw sa akin si Mery at niyakap si Givan. Gulat naman tumingin sa akin si Givan na nginitian ko lang.

“Thank you po.” Mahina pang bulong ni Mery.

“Gusto mo ba makita yung room niyo ng kuya mo?” Tanong niya pa na agad tinanguan ni Mery. “Let’s go!” Agad niyang aya kay Mery at mabilis silang umakyat sa itaas at iniwan ako. Tumigil naman sila nang nasa gitna na sila at tumingin sa akin.

“Shan, tara na!” Aya sa akin ni Givan na tinanguan ko lang bago mapahinga nang malalim at agad na sumunod sa kanila paakyat.

Agad hinawakan ni Givan yung kamay ko nang makarating ako sa tabi nila bago kami umakyat ng sabay-sabay. Ang laki talaga ng bahay niya. Parang yung mga nasa pelikula.

Agad niyang binuksan yung isang kwarto sa madaming kwarto dito sa itaas. May sarili rin living room at balkonahe dito sa itaas.

“Waaaa…” Turan ni Mery nang makita yung kabuuan ng kwarto.

Simple lang yung design ng kwarto. Pati ako napanganga sa laki ng kwarto. Halos apat sa laki ng bahay namin. Pati yung kama, parang kahit sampu kami ay kasya.

“If you don’t like the design Mery, pwede na din papalitan. Gusto mo ba pink? Lagyan natin ng Barbie don? Oh kaya doon sa banda don naman, Hello Kitty? Dadagdagan pa natin yung mga toys mo at damit mo sa closet.” Mahaba pang turan ni Givan habang kausap si Mery. Si Mery naman, aliw na aliw.

May dalawa din pintuan dito sa loob. Ang sabi ni Givan, banyo daw at yung walk in closet. Nagulat naman ako nang makita yung walk in closet na may mga damit na.

Naglalaro naman silang dalawa ngayon don sa kama. Tinuturuan niya si Mery kung paano gamitin yung nga laruan na nandito sa kwarto. May mga Barbie, Dollhouse, kung ano-ano pa. Ang dami.  Sa isang side nitong kwarto, parang may tindahan ng mga laruan sa dami ng laruan.

Napatingin pa siya sa akin at ngumiti na nginitian ko naman ng tipid. Nanatili akong nakatayo sa tabi nitong maliit na table na may maliit na upuan at salamin. Ilang minuto lang ay mabilis na tumayo si Givan at iniwan si Mery sa kama bago mabilis na lumapit sa akin.

“What do you think?” Agad niyang tanong sa akin. Nakatitig naman ako kay Mery na tuwang-tuwa sa mga bago niyang laruan na halos hindi na kami pansin.

“Hindi ba parang sobra-sobra?” Bulong ko.

“Ang alin, Shan? Walang sobra, Shan. Kulang pa nga eh. Deserve niyo ni Mery yung lahat sa mundo. Hayaan mo na lang ako, okay? Masaya ako sa ginagawa ko, sana h’wag mo naman tutulan.” Agad niyang turan na naging dahilan nang hindi ko na pagtutol at pahinga ko na lang nang malalim.

“May kwarto ka rin, Shan. Halika tignan natin. Iwanan muna natin si Mery.” Bulong niya na tinanguan ko.

Agad niyang hinawakan yung kamay ko at mabilis kaming lumabas ng kwarto at lumipat sa kabila na katabi lang ng kahuli-hukihang kwarto.

“This is your room.” Nakangiti niyang bulong sa akin.

Kasing laki ng kwarto ni Mery. Black, gray at white yung kulay. May sariling living room dito sa loob at may study place pa. May walk in closet din na may ilang mga damit na rin.

Napaupo na lang ako sa kama at hinayaan ang sarili ko na mahiga sa kama at pumikit. Agad ko naman naramdaman yung paghiga ni Givan sa tabi ko kasabay nang paghawak niya nang mahigpit sa kamay ko. “I want the best for you because I love you, my Shan.”

    HINDI ako makapaniwala sa nakikita ko ngayon. Pati si Mery. Halos hindi mabilang yung nakalapag na pagkain sa mahabang mesa.

“Givan, ang dami naman nito. Kahit sa mga kasama natin sa bahay sobra-sobra ’to.” Hindi ko mapigilang bulong sa kanya pero nginitian niya lang ako na parang baliw.

Napailing na lang ako at tinanong si Mery kung ankng gusto niya at ilagay sa plato niya. Nakita ko naman si Givan na nilagyan yung plato ko ng pagkain. Magkakatabi kasi kaming tatlo.

Nagsimula na kaming kumain at nagkwekwentuhan pa yung dalawa kung anong gusto nilang idagdag sa kwarto ni Mery. Tawa lang sila nang tawa kahit ako natatawa sa mga pinag-uusapan nila. Maglalagay daw sila ng Barbie na iba yung ulo sa katawan kagaya nung Barbie ni Mery. Mga siraulo eh.

Hindi ko naman maiwasang mag-alala kay mama. Sinubukan ko siyang isama kaso ayaw niya talaga. Nagalit pa siya sa akin. Hindi ko na tuloy alam yung gagawin ko.

“Shan, tama na muna yung pag-iisip. Kumain muna tayo.” Rinig ko naman bulong ni Givan na nginitian ko at nagpatuloy sa pagkakain.

    NANG matapos kaming kumain, binigyan pa kami ng ice cream. Dessert daw. Kinakain din ni Mery yung mga prutas sa mesa. Ang dami eh, binawasan na niya.

“Kuya!” Tawag sa akin ni Mery at agad na binato sa bibig ko yung ubas na agad ko naman sinalo na kinatawa niya.

“Kuya Gorner!” Sigaw niya kay Givan at hinagis yunh ubas pero napatawa na lang ako nang malakas dahil sa noo niya tumama. Pati si Mery napatawa na rin.

“Hey! I can do that! Throw another!” Agad naman niyang bwelta kaya agad akong kumuha ng isang ubas at binato sa kanya pero sa ilong niya naman tumama na kinatawa ko.

“Ang daya, Shan! Sinasadya mo talaga!” Reklamo niya naman.

“Hindi ka lang talaga marunong.” Natatawa kong bulong sa kanya.

Tinawanan niya lang ako at nginitian bago napailing. Siguro, mag-aadjust na lang ako. Ayoko sirain yung kasiyahan ni Givan. Nakakakonsensya.

    NAKATULALA ako sa kisame. Tulog na tulog na si Mery at dito ako natulog sa kwarto niya. Hindi ako makatulog eh. Anong oras na. Namamahay yata ako.

Dahan-dahan naman akong tumayo at mabilis na kumutan si Mery bago lumabas ng kwarto. Gising oa kaya si Givan?

Mabilis akong bumaba. May kaunting liwanag naman. Agad akong pumasok sa kusina. Gusto ko sana siyang itimpla ng kape kaso hindi ako marunong gumamit ng coffee machine kaya fresh milk na lang at pinagbalat ko siya ng ilang prutas bago muling umakyat at tumapat sa pintuan na katabi ng kwarto ko.

Hindi na ako kumatok at dahan-dahan binuksan. Wala siya sa kama niya. Nakaupo siya sa working table niya  matapat yung computer. Dahan-dahan naman akong pumasok at maglakad papunta sa kanya. Hindi pa man ako nakakalapit ay agad na siyang nakatingin sa akin.

“Shan?” Agad niyang bulong. Nginitian ko lang siya at nilapag yung dala ko sa table niya.

“You made me so happy.” Mahinang bulong niya bago mabilis na tumayo at hatakin ako paupo sa upuan niya.

Napatitig naman ako sa computet niya na parang nagmomodel siya ng isang building. Hindi ko alam kung anong ginagawa niya pero may mga lines tapos mukha siyang building. Hinatak niya yung isang upuan at tumabi sa akin.

“Hindi ka ba makatulog?” Agad niyang tanong sa akin na tinanguan ko.

“Hindi eh. Si Mery tulog na tulog na.” Natatawang bulong ko na kinatawa lang din niya.

“Dinalhan kita ng gatas at prutas. Hindi ako maruning gumamit nung coffee machine mo.” Natatawa kong bulong sa kanya.

“That’s fine. Tuturuan kita bukas.” Bulong din niya at ngumiti sa akin.

“Ahh Givan, sigurado ka bang okay lang sayo? Magsabi ka lang na paaalisin mo na kami. May pang-upa na ako ng apartment.” Agad kong turan sa kanya pero parang nagkamali yata ako kasi nabura yung mga ngiti ni Givan.

“Nananaginip ka yata, Shan.” Mahinang bulong nuya habang natatawa na kinatahimik ko na lang. “Masaya ako, Shan. Maniwala ka. Sobrang saya ko sa inyo ni Mery. H’wag ka na lang mag-isip ng kung ano-ano.” Dugtong niya pa na kinatango ko na lang.

Nanatili yung katahimikan sa amin nang ilang segundo bago muli siya magsalita.

“I-enroll na natin si Mery para makahabol siya. Tapos ikaw naman, kung gusto mo pumasok or mag-home school pwede. Kunin mo yung gusto mong course, Agricultural Econimics. Pwede kang magpractice dyan sa labas kasama nung ibang farmers. Mababait naman sila. Pwede mo din gamitin yung lupa at magtanim kung anong gusto mo.” Mahaba niyang bulong na kinatitig ko sa kanya.

“P-paano mo nalaman?” Hindi ko mapigilang bulong.

“Kinilala kasi kita mula ulo hanggang paa. Kaya magdesisyon ka na agad. Alam kong kaya mo dahil matalino ka. Okay?” Bulong niya pa na kinangiti ko.

“S-salamat.” Mahinang bulong ko.

“A kiss will do.” Mahinang turan din niya na kinagulat ko. “Kiss is not sex.” Agad niyang dugtong habang nakangisi.

“Putangina mo talaga, Givan.” Mahinang bulong ko.

“Words, Roshan Savio.” Bulong niya naman na kinaismid ko bago kumuha ng isang hiwa ng apple at kagatin at tumingin sa kanya.

Agad niya naman hinawakan yung pisngi ko at agad na sinubo yung apple na kagat ko at kinagat din. Agad niyang ipinasok yung dila niya sa bibig ko pagkatapos at paulit-ulit na sinubo yung labi ko bago ako pakawalan matapos ang ilang segundo.

“Oh! The fruit tastes better!” Tumatawa niyang bulong na kinaismid ko na lang.  “I wonder if the milk will taste better too.”

Chapter 17

Chapter 17

Roshan Savio

    DALAWANG LINGGO na ang nakalipas nang kunin nga kami ni Givan. Ayos naman. Hindi naman siya nagagalit sa kanya-kanya naming habit ni Mery. Tulad ng pagiging makalat, magaslaw at maingay lalo na kapag kaming dalawa lang ni Mery. Madalas nga nakikisali pa siya eh.

“Saan po tayo pupunta, kuya?” Tanong sa akin ni Mery.

Pinaliguan ko kasi at ngayon pinupunasan ko na sa twalya para matuyo yung katawan niya. May check up daw kami ni Mery ngayon. Pati yata si Givan meron. Monthly check up daw ngayon. Monthly check up eh one month lang kami dito? Baliw talaga.

“Check up, baby.” Nakangiti kong bulong bago siya kargahin papasok sa closet niya.

Pinaturo ko kung anong gusto niya suotin. Tinuro niya yung kulay pink na dress kaya agad kong kinuha. Kinuha ko rin yung pink na sandals bago lumapit sa kanya.

“Kuya? Natatakot ako sa mga doktor.” Mahinang bulong naman niya na kinatawa ko.

“H’wag ka matakot. Kasama mo yung kuya Shan mo. May isa ka pang kuya ’di ba? Malakas si kuya Givan! Kapag sinaktan ka ng mga doktor, babarilin niya isa-isa!” Natatawa kong bulong at kunwaring bumabaril-baril na na kinatawa niya.

“Kawawa naman po sila kung babarilin ni kuya Givan.” Bulong niya na nginitian ko lang bago siya patuloy na bihisan.

Pagkatapos ko siyang bihisan, agad kong pinatuyo yung buhok niya at kinulot. Gusto niya daw ng kulot eh. May mga pangkulot naman dito. Binili rin ni Givan. Spoiled na spoiled si Mery.

Nang matapos siya, agad ko siyang inihatid sa ibaba para makipaglaro muna sa mga katulong. Ako naman kasi yung maliligo. Siguro naliligo pa rin si Givan.

Agad akong pumasok sa kwarto ko at dumiretso sa banyo. Agad akong naligo at naglinis ng katawan bago lumabas at pumasok sa closet ko.

Yung halos lilimang damit lang noong nakaraang linggo na nakasabit dito, ngayon punong-puno na lahat ng sabitan. Pati yung mga shoe rock puno na din. Ang dami pang sapatos na nasa kahon at hindi pa nabubuksan. Ganyan din yung ginawa niya kay Mery. Pinuno yung closet ni Mery ng mga damit. Lumalaki pa si Mery. Sayang yung mga damit na hindi masusuot kasi maliit na.

Sinubukan ko siyang pigilan. Lagi niya lang sinasabi na kasiyahan niya raw kami ni Mery. Hayaan ko raw siya at wala kaming magiging problemang dalawa. Gago ’di ba? Halos araw-araw may panibagong deliver ng mga damit, sapatos at kung ano-ano pa. Ang dami na ngang suit and tie sa closet ko na parang hindi naman magagamit. Ang baduy ko pa raw manamit sabi ni Gabo. Hays.

Habang nakatitig ako sa mga damit at hindi ko alam ang susuotin ko. Nagulat na lang ako nang may yumakap mula sa likuran ko. Napaiktad ako nang lumapat agaf yung kamay niya sa tuktok ng dibdib ko at mabilis na pisilin.

“G-givan…” Mahinang bulong ko. Hinahalikan niya ang leeg ko habang patuloy lang ang mga kamay niya sa paggalaw.

“Pleasuring you is not counted on your condition.” Bulong niya sa tenga ko at hinawakan ang pagkalalaki ko.

Inalis niya ang twalya sa bewang ko at mabilis na tinaas baba ang kamay niya na nakasakal sa pagkalalaki ko. Hindi na ako lumaban pa at hinayaan siya sa gusto niya.

Pabilis nang pabilis ang galaw ng kamay niya hanggang sa labasan ako nang tuluyan. Hingal na hingal ako habang nakasandal sa kanya at siya naman ay nakayakap lang sa dibdib ko.

Naramdaman ko na lang na pinunasan niya ulit ako at hinalikan ako sa pisngi. Umalis din siya at kumuha ng underwear bago iabot sa akin na parang wala siyang ginawa sa akin.

Tinanggap ko naman at sinuot yung puting boxer na binigay niya nang hindi na nagtatanong pa.

“Pwede ba ako magtanong?” Mahina kong bulong sa kanya.

Tumingin naman siya sa akin at tumango habang namimili sa mga damit na nakasabit.

“Nahihiya o nandidiri ka ba kapag madungis ako?” Bulong ko sa kanya.

Natawa naman siya nang mahina at kinuha yung isang  damit na kulay puting long sleeves at may isang brown sleeveless at sweater din siyang kinuha na kulay brown bago mabilis na lumapit sa akin at hinawakan ang bewang ko.

“Kung nandidiri ako sayo, hindi ko lulunukin yung tamod mo.” Natatawa niyang bulong at inabot sa akin yung long sleeves na agad ko naman sinuot.

“So nahihiya ka?” Tanong ko naman pagkatapos. Medyo malaki sa akin yung long sleeves pero ayos lang.

Kinuha niya yung isang pants na kulay brown bago iabot sa akin at mabilis akong halikan sa labi.

“Hindi ako nahihiya na madungis ka. Natatakot lang ako na magkasakit ka. Traydor ang sakit, Shan. Hindi mo alam kung kailan ka aatakihin.” Turan niya na kinatahimik ko.

Dahan-dahan kong sinuot yung pants at tinuck-in ni Givan yung long sleeves bago ko isuot yung sweater na sleeveless. Para lang siyang vest na may mga pattern. Yung pants naman, sakto lang sa akin. Hindi siya masakip or maluwag. Hindi na rin ako nag-belt kase may garter naman yung pants.

Kinuha niya yung sapatos na kulay puti. Nahirapan pa siya namili kasi ang daming sapatos na puti. Binuksan niya pa yung iba para makapili.

Agad naman akong umupo at sinuot yung sapatos. Nakatayo lang siya sa gilid ko. Naka-suit at tie siya. Ewan ko, parang required na suotin niya yan tuwing lalabas siya. Kulay dark blue.

“Nagpa-schedule pala ako sa dentist niyo ni Mery. Sa isang araw daw. Baka hindi ako makasama, Shan. Basta hahabol ako.” Turan niya na nginitian ko lang.

May hawak pa siyang isang relo at kinuha yung kaliwang kamay ko at sinuot. Nang maisuot niya, dahan-dahan niyang dinampian ng halik yung likod ng palad ko bago ako yakapin ng mahigpit at huminga siya nang malalim.

“You are my home, Shan. You are my everything.”

    MABILIS na hinihinto ni Givan yung sasakyan sa tapat ng isang private hospital. Agad kong binuksan yung pintuan at mabilis kong kinarga pababa si Mery.

Agad kong hinawakan yung kamay niya at naglakad kami papunta kay Givan. Agad naman akong hinawakan sa kamay ni Givan at sabay-sabay kami naglakad papasok sa loob ng ospital.

Umakyat pa kami sa itaas at pumasok sa isang private room. May naghihintay ng nga doctor agad sa room. Todo kapit si Mery sa akin na kinatawa ko.

“Mr. Gorner…” Turan ng apat na doctor kay Givan at nag-bow pa ng kaunti.

Nginitian ko lang sila sabay bow din. Bakit ba? Gawa-gawa rin ako.

“My husband, Roshan and his sister.” Turan naman ni Givan na kinangiti ko nang alanganin. Nagulat ako nang nag-bow din sila sa akin. Ano ’to? Bowing contest?

.

“Kakausapin ko lang. Sandali lang ako.” Bulong sa akin ni Givan at hinalikan ako sa noo bago pumasok sa isang kwarto kasama yung isang doctor. Bigla naman akong nagtaka. Parang may mali?

“Okay Remery, I’m doctor Dein. Your doctor from now on. Okay?”  Turan ng doctor kay Mery at binigyan siya ng isang chocolates at pinisil sa pisngi na kinangiti ko. Babae yung doctor ni Mery.

Hindi pa rin maalis sa isip ko kung bakit pumasok si Givan sa kwarto na kasama yung isang doctor. Anong kailan nilang pag-usapan? May sakit kaya si Givan?

Sinimulan nang kuhanan si Mery ng dugo ng ganito ng ganyan pero hinihintay ko pa rin yung paglabas ni Givan doon sa kwarto.

Umiiyak na si Mery dahil sa syringe natatawa na lang ako sa itsura niya. Umiiyak siya habang kumakain ng chocolates. Hahaha.

Narinig ko yung pagtunog ng phone ko sa bulsa. Ayoko naman sanang mag-cellphone kaso pinilit ako ni Givan. Walang pangalan yung tumatawag pero sinagot ko pa rin.

“Hello?” Agad kong turan nang makalayo ako kila Mery nang kaunti.

“Shan! Si Gabo ’to!” Rinig kong turan sa kabilang linya na kinangiti ko.

“Gabo, tol! Kumusta?” Agad kong tanong sa kanya.

“Ayos lang naman tol! Punta ka naman dito mamaya. May kailangan tayong pag-usapan eh. Kila aling Mela ka pumunta ha?” Turan niya na pinagtaka ko.

“Importante ba? Tatapusin ko lang yung check up namin ni Mery.” Sagot ko naman.

“Oo tol! Kailangan mo rin magkwento sa buhay mo. Sige sige. Ba-bye na!” Huling turan niya bago patayin yung tawag.

Kahit nagtataka ay binalik ko na rin yung phone ko sa bulsa at bumalik na kay Mery na sakto naman paglabas ni Givan. Agad siyang ngumiti sa akin at lumapit.

“May tumawag ba sayo?” Agad niyang tanong na tinanguan ko.

“Pinapadalaw ako ni Gabo kila aling Mela. May pag-uusapan daw kami. Papayagan mo naman ako ’di ba?” Natatawang bulong ko.

“Yes. No girls, no alcohols, no ciggarettes. Stay faithful.” Agad niyang bulong na kinatawa ko.

“Just call me kapag uuwi na kayo. Susunduin ko kayo ni Mery.”

    BINABA kami ni Givan sa waiting shed. Ayaw ko rin na ipapasok yung kotse niya. Ang daming chismosa dyan at inggetera.

“Call me kapah uuwi na kayo.” Turan niya at hinalikan ako.

Tumango naman ako at bumaba na. Pinagbuksan ko ng pintuan si Mery at pinababa. Binaba pa ni Givan yung bintana.

“Shan, my rules…” Bulong niya. “Is yours to obey.”  Dugtong ko na kinatawa niya .

“See you later, love.”  Turan niya. “See you later, bebe.” Turan niya pa kay Mery.

Agad naman siyang hinalikan ni Mery sa pisngi bago kumaway. Pinanood lang namin si Givan na umalis bago kami maglakad papasok sa baryo namin.

Nakatingin lahat sa amin pero wala naman akong pakialam. Agad kong kinarga si Mery at binilisan yung lakad ko papunta kila aling Mela. Napangiti ako nang makita yung karinderya niya.

“Si aling Mela oh!” Turo ko kay Mery may aling Mela na natatanawan na namin.

Mas binilisan ko pa yung lakad at mabilis na lumasok sa karinderya niya.

“Shan?! Mery?!” Agad niyang turan nang makita kami. Agad naman nagmano si Mery sa kanya at ako naman ay nginitian lang siya.

“Kumusta po?” Natatawang bulong ko at nagmano sa kanya.

“Shan!” Tawag sa akin ng kung sino habang nagkakamustahan kami ni aling Mela.

Napatingin na lang ako kay Gabo na nasa isang table pero laking gulat ko nang kasama niya si Shane. Babantayan na muna daw ni aling Mela si Mery kaya mabilis na akong lumapit sa table nila at umupo.

“Ano ba pag-uusapan natin, Gabo?” Agad kong tanong sa kanya. Titig na titig naman siya sa akin na parang tanga.

“Wow, ang gara mo ngayon Shan! Hindi na baduy!” Natatawa niya pang turan na kinaismid ko.

“Si Shane yung may gusto sabihin sayo.” Turan niya na pinagtaka ko.

“Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa.” Turan naman ni Shane na kinatingin ko sa kanya.

“Nabuntis mo ako Shan. Anong gagawin ko dito?”

Chapter 18

Chapter 18

Roshan Savio

    “Nabuntis mo ako Shan. Anong gagawin ko dito?”

Napatitig na lang ako sa kanya at hindi makapaniwala. Hindi ako makapaniwala at ayaw kong maniwala. Mabilis akong umiling at napahilamos na lang ng mukha gamit ang palad ko.

“H-hindi. Hindi pwede.” Mahinang bulong ko na halos hindi na lumabas sa bibig dahil sa galit at inis.

“Anong hindi pwede, Shan?! Anong gagawin ko sa dinadala ko ngayon? Ipalaglag?!” Turan niya sa akin.

“Hindi nga pwede!” Naiinis kong turan ng may kalakasan na kinagulat niya.

Napamura na lang ako nang mahina at nag-iwas ng tingin. Gustong-gusto ko siya sigawan. Hindi ko ginusto na makabuntis. Hindi ko ginusto na may mangyari sa amin. Hindi ko alam kung anong nangyari. Paano ko matatanggap kung hindi ko naman ginusto?

“Alam mong hindi ko ginusto na may mangyari sa atin, Shane! Hindi ko alam kung anong ginawa mo pero hindi ko talaga ginusto.” Turan ko sa kanya. Napatitig naman siya sa akin ng ilang segundo bago tumawa nang mahina.

“Ano pinapalabas mo, Shan? Na ni-rape kita? Paano ko gagawin yon?” Bulong niya na kinatahimik ko na lang kasabay nang pagtulo ng luha ko na agad kong pinunasan.

Wala na. Alam kong sira na yung buhay ko pero lalong nasira ngayon kung kailan ko binubuo. Tangina! Tangina! Tangina!

“H-hayaan mo muna akong mag-isip.” Mahinang bulong ko at nilabas yung wallet ko. Napatitig ako sa may kakapalang bungkos ng pera na nasa loob. Biglang pumasok sa isip ko si Givan. Paano ako magpapaliwanag sa kanya?

Napapikit na lang ako. Isang buwan lang naman. Aalis naman agad kami ni Mery. Anong magagawa ko? Nandito na. Hanggang dito na lang talaga ako. Kumuha na lang ako ng pera at hindi na binilang pa bago inis na ipinatong sa harap ni Shane.

“Hindi ko kailangan ng pera. Kailangan ko ng kasama, Shan.” Inis niyang bulong.

“Edi bumili ka.” Naiinis ko rin bulong bago tumayo at hindi na tinapunan ng tingin ang dalawa.

Muli akong kumuha ng pera sa wallet bago ibalik sa bulsa ko. Agad akong naglakad papunta kay aling Mela na nakaupo sa mesa habang kinakausap si Mery.

“Aling Mela?” Tawag ko sa kanya pagkatapos kong itupi yung hawak kong pera habang naglalakad. Mabilis naman siyang napatayo at tumingin sa akin.

Agad ko siyang nginitian at nang makalapit ako ay agad ko siyang yinakap at pasimpleng ipinasok sa loob ng apron niya yung pera bago humiwalay.

“M-maraming salamat po.” Mahinang bulong ko at bago pa tumulo ang mga luha ko ay nag-iwas ako ng tingin.

“U-uuwi na po kami.” Dugtong ko pa bago kargahin si Mery.

“Ahhh, sige sige! Mag-iingat kayo ha?” Rinig kong bulong niya pa na tinanguan ko lang bago mabilis na lumabas sa karinderya niya.

Ilang hakbang lang ang nailayo namin sa karinderya ay bumagsak na ang mga luha ko. Hindi ko matanggap. Ang sakit. Sobrang sakit. Bakit ganito naman? Hindi pa tinapos yung paghihirap ko. Binigyan na naman ako ng panibaging responsibilidad.

“Kuya? Anong problema po? Bakit ka umiiyak?” Bulong ni Mery na agad kong nginitian at umiling bago punasan ang mga luha ko. Pilit akong tumawa nang mahina bago punasan yung pawis niya sa noo.

“W-wala. H’wag kang mag-alala kay kuya. A-ayos lang ang kuya.” Bulong ko sa kanya.

Tumango lang siya sa akin kaya mas binilisan ko na yung lakad ko. Nang makarating kami sa waiting shed, agad kaming sumakay sa bus. Napatulala na lang ako sa labas habang iniisip kung ano nang patutunguhan ko.

Nakaahon na ako sa pagiging pusher at magnanakaw. Itong susunod, hindi na talaga ako makakaahon. Bakit ngayon pa na wala pa akong napapatunayan?

Dahan-dahan na lang pumatak yung mga luha ko at paghagulgol ko nang mahina. “S-sorry… S-sorry, Givan.”

    ILANG oras din yung byahe pauwi sa bahay ni Givan. Halos magdidilim na rin. Ngayon ko lang nalaman na walang pumapasok na taxi dito kaya nagbayad ako ng doble para lang mahatid kami ni Mery.

“Tara na.” Mahina kong bulong kay Mery habang nakangiti bago siya alalayan pababa ng taxi pagkatapos kong magbayad.

Sabay kaming naglakad papunta sa pintuan ng bahay nang mabilis na bumukas yon at lumabas si Givan na kinagulat ko. Tumitig siya sa akin ng ilang segundo bago tumingin kay Mery.

“Bebe Mery? Pasok ka na sa loob. Bilis! May new toys akong binili sayo!” Turan niya kay Mery.

“Talaga po?” Agad naman bulong ni Mery na tinanguan ni Givan. Tumingin naman sa akin si Mery na tinanguan ko lang at isang tipid na ngiti bago siya bitawan.

Mabilis siyang tumakbo papasok sa loob na agad naman sinalubong ng mga kasambahay. Napahinga na lang ako nang malalim bago tumingin kay Givan.

Nakatitig lang siya sa akin nang ilang segundo bago ibuka yung mga kamay niya at ngumiti. Napatawa naman ako nang mahina bago mabilis na naglakad papunta sa kanya at mabilis siyang niyakap nang mahigpit.

Napapikit na lang ako nang nakakulong na ako sa mga bisig niya. Naramdaman ko yung sakit sa buong katawan ko at pagod na parang ayaw ko nang maglakad at manatiling nakayakap na lang sa kanya.

Napangiti na lang ako nang maramdaman yung labi niya sa noo ko at lalong paghigpit ng yakap niya. Hinagod-hagod niya pa yung ulo ko na lalong nagpagaan sa nararamdaman ko.

“It’s okay. We’ll talk later. I love you.” Bulong niya pa.

Hindi ko namalayan na binuhat niya na ako. Nakasapo siya sa dalawang hita ko at nakayakap naman ako sa leeg niya.

Hindi na rin ako nagpumiglas pa. Naubos ako ngayong araw. Parang kahit anong oras pwede na akong sumuko. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko.

    NAKAHIGA ako sa kama at nakayakap sa mga tuhod ko habang nakatitig sa labas kung nasaan ang veranda. Sinadya kong iwan nakabukas yung kurtina at tumanga.

Kanina pa ako nag-iisip kung anong gagawin ko. Kung anong susunod na hakbang ang gagawin ko. Ano nang mangyayari sa akin? Ano nang mangyayari sa amin ni Mery? Nakabuntis ako. Hindi ko pwedeng takbuhan si Shane at hindi ko tatakbuhan.

Pero ang sakit lang kasi. Binubuo ko na yung pangarap ko sa tulong ni Givan. Bakit ngayon pa? Yung binubuo ko, isang hangin lang nawasak. Ang sakit. Sobrang sakit. Hindi ko talaga matanggap.

Agad ko na lang napunasan yung mga luha ko nang makita si Givan sa paningin ko. Mabilis niyang isinara yung kurtina. Dahan-dahan akong umupo at mabilis na tumalikod habang pinupunasan yung pisngi ko.

“Roshan.” Tawag niya sa akin kaya tumingin ako sa kanya.

May hawak siyang mga libro at kung ano-ano pa habang naglalakad palapit sa akin. Hindi ko man lang namalayan yung paglapit niya dahil sa lalim ng iniisip ko. 

Nakangiti naman siyang umupo sa kama ko at binitawan yung mga dala niya. Hindi ko naman maiwasang mapangiti habang nakatitig sa mga ngiti niya.

Hindi ako natatakot sa kung anong gagawin niya sa akin kung malaman niya na nakabuntis ako. Nakita ko na kung paano siya magalit. Ayos na sa akin kung mapatay niya ako. Natatakot ako na madismaya siya sa akin. Parang ang laki ng tinaya niya sa akin at pinatalo ko lang siya nang ganon-ganon lang.

Kaya ko siyang labanan. Kaya kong makipag-agawan ng baril sa kanya. Kaya kong makipagsuntukan sa kanya. Pero ang hindi ko kaya, mawala yung mga ngiti niya. Makitang bumuhos yung mga luha niya. Anong gagawin ko? Paano na ’to?

“Roshan? Sweetheart! My love!” Nagising na lang ako mula sa malalim na pag-iisip nang tinawag niya na ako nang may kalakasan.

“H-ha?” Mahinang bulong ko sa kanya.

Agad naman siyang lumapit sa akin na kinagulat ko at agad lumapat nang marahan yung palad niya sa pisngi ko. Nagulat naman ako at napatawa nang mahina bago umiwas sa kamay niya at punasan yung luha ko. Letse. Naging iyakin ka na, Roshan.

Naramdaman ko naman agad yung kamay niya sa baba ko at sapilitang iharap sa kanya.

“What happened? Tell me, now!” Seryoso at nag-uutos niyang bulong na kinakaba ko nang sobra habang pinupunasan niya yung pisngi at mga mata ko.

Naibuka ko na lang yung mga bibig ko at hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Tumigil naman siya sa paghaplos sa pisngi ko at tinitigan ako nang ilang segundo bago siya nag-iwas at humiwalay sa akin.

Nakita kong huminga siya nang malalim bago muling tumingin sa akin.

“Nag-away na naman ba kayo ng mama mo?” Bulong niya na kinagulat ko pero kalaunan ay agad ko rin sinagot.

“O-oo.” Mahinang bulong ko habang nakatingin sa kanya. Dahan-dahan naman umukit ang ngisi sa labi niya bago muling hawakan ang pisngi ko at dahan-dahan haplusin nang ilang segundo.

“Hmm-hmm.” Bulong niya habang nakatingin sa mga mata ko. Hindi ko nakayanan yung titig niya kaya mabilis akong nag-iwas. “That’s fine. You can talk her again next time. Stop worrying.” Bulong niya at ngumiti sa akin na sinuklian ko lang ng tipid na ngiti.

Agad niyang kinuha yung mga gamit na dinala niya at inabot sa akin yung isang makapal na libro.

“Review that. Nai-enroll na kita sa university. Kung maipapasa mo yung exam, pwede ka ma-accelerate sa grade level kung saan ka na dapat ngayon. I’m not worrying. I know you can. You are my sweetheart.” Natatawa niya pang bulong at hindi ko na napigilan ang mabilis na paglapat ng labi niya sa noo ko. May inabot siyang papel sa akin na agad kong tinignan.

“Your birth certificate.” Bulong niya na kinatuwa ko nang sobra. Sa wakas, may birth certificate na ako. Agad naman akong napatingin sa inaabot niya ulit na papel.

“Kay Mery.” Bulong niya habang nakangiti.

“Yung ID niyong dalawa.” Sunod na bulong niya pagkatapos iabot yung ID naming dalawa ni Mery.

“University IDs.” Bulong niya pa ulit bago muling iabot yung ID. Kaya pala sinukatan at pinicturan kami last week ni Mery dito sa bahay.

“Si Mery, may personal driver at body guard siya. We don’t need to send her to university because you will going to study here. May personal teacher ka rin.” Bulong niya pa na kinagulat ko.

“Passports, health cards, and bank accounts.” Huling turan niya at binigay yung passport namin ni Mery, health cards at bank accounts. Agad naman akong napatingin sa kanya.

“Sobra na yata——” Hindi na natapos yung sasabihin ko nang maghalo yung mga ngiti niya.

“Sasabihin ko na naman ba, Roshan?” Seryosong bulong niya na kinailing ko.

“I’ll be keeping those. Your personal things is safe with me.” Bulong niya na kinatango ko lang at nginitian siya  bago muling ibalik sa kanya yung mga documents namin ni Mery pwera lang don sa libro na rereviewhin ko para sa exam daw.

Hinawakan ko yung makapal na libro habang dahan-dahan kong hinahaplos yung palabat niya. Worth it ba ako kay Givan? Pwede na ba ako kay Givan? Sa tingin ko, hindi. At kahit kailan, hindi siguro.

“K-kung hindi na kaya ako mag-aral?” Naibulong ko na lang at dahan-dahan tumingin kay Givan.

“What are you saying?” Seryoso niyang bulong at natahimik nang ilang segundo. “What’s the matter? Tell me, sweetheart.” Dugtong niya na agad ko naman kinailing.

“You better keep your promise to me, Roshan. Magtatapos ka. Kahit anong mangyari, pagtatapusin kita. Naiintindihan mo? Ayoko nang maririnig sa bibig mo yan, Roshan. It’s pissing me off!” Mahaba niyang turan at halata ang inis na boses niya na kinahinga ko nang malalim.

“I’m s-sorry.” Mahinang bulong ko habang nakayuko at tumulo na lang ang mga luha ko sa libro. “I’m s-sorry, Givan.” Bulong ko at hindi na mapigilan mapahagulgol. Ilang segundo lang ay naramdaman ko na yung mahigpit na yakap niya na lalong kinaiyak ko.

Mabilis akong yumakap pabalik at hinayaan ilabas lahat ng bigat sa loob ko. Paulit-ulit na dumadampi yung labi niya sa noo ko at wala siyang tigil sa pagpunas sa mga luha ko.

“Shhhh. It’s fine, it’s fine, sweetheart. I’m sorry. Hanggat may malay ako, sisiguraduhin ko na walang hahadlang sa pangarap mo.”

Chapter 19

WARNING: MATURE CONTENT AHEAD. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 19

Quillon Givan Gorner

    “Come here. Matulog ka na. It’s a very tiring day for you.” Nakangiti kong bulong kay Roshan habang nakabuka ang aking mga kamay. Tumango naman siya at mabilis akong dinampa ng yakap na kinatawa ko.

Agad akong humiga sa kama niya habang nakayakap pa rin siya sa akin at hinayaan ko na maging unan niya ang mga braso ko.

“Dito ka na lang matulog.” Mahina niyang bulong na kinangiti ko.

“It’s my pleasure, my sweetheart.” Bulong ko at hinalikan siya sa noo.

Para siyang batang nakayakap at nakasiksik sa akin ngayon na parang lamig na lamig at ayaw akong bitawan. Dahan-dahan kong inayos ang higa niya sa braso ko at nagsimulang haplusin ang likod niya nang dahan-dahan.

Dahan-dahan kong inangat yung ulo niya at nakangiti kong tinitigan. Ilang segundo lang ay lumuwag na ang yakap niya at nagsimula na siyang maglabas ng mga maliliit na hilik.

“Napakalupit na ng mundo sayo, ako ang tatapos sa kalupitang nararanasan mo.”

    MAINGAT kong inayos ang higa ni Roshan at kinumutan siya. Agad ko siyang hinalikan sa noo bago mabilis na tumayo. Agad kong pinatay ang lamp shade na nasa gilid ng kama niya at hininaan ang lamig ng air conditioner bago mabilis na naglakad papunta sa pintuan.

Sinulyapan ko pa nang isang beses si Roshan bago patayin lahat ng ilaw sa loob ng kwarto niya at tuluyang lumabas na.

Agad akong naglakad papunta sa katabing kwarto kung nasaan si Remery at dahan-dahan binuksan ang pintuan. Agad ko rin sinara nang makitang tulog na rin siya at naglakad na ako papunta sa kwarto ko na katabi ng kwarto ni Roshan.

“Quillon, Quillon Lover Boy!” Agad na bungad sa akin ni Victor. Ang advicer ko at katabi niya si Ash, ang secretary ko naman.

Hindi ko na lang sila pinansin at agad umupo sa tapat ng working table ko. Agad naman silang tumayo at umupo sa upuan sa tapat nitong table. Hindi ko sila tinapunan ng tingin at nagsimula muling magtipa sa laptop ko.

“Do you have good news?” Mahinang turan ko sa kanila.

“Yes! Of course!” Sagot naman ni Victor na kinatingin ko sa kanya.

“We got the file you are looking for.” Nakangiti niyang turan bago ilapag ang isang flash drive sa harap ko na agad ko naman kinuha.

“Okay. You may go.” Bulong ko na lang at hindi na sila tinignan pa.

Agad kong pinasok ang flash drive at tinignan yung laman. Napangisi na lang ako bago i-send lahat may Knightley.

“Hindi mo naman nasabi sa amin Quillon na, isa ka na pa lang haligi ng tahanan.” Turan ni Ash na kinatigil ko sa pagtipa at dahan-dahan tumingin sa kanya.

“Hmm-hmm. Yes? May problema ba?” Bulong ko. Hindi ko nagustuhan ang tono sa pananalita niya. Mabilis niya naman inubos ang alak sa baso niya bago tumingin sa akin.

“Wala naman, actually. I’m just surprised! Hindi ka ba nasorpresa? Ang bilis naman, Quillon!” Turan niya pa na kinasalubong ng kilay ko.

“Okay? So what kung mabilis?” Bulong ko.

“Hindi ka ba nag-iisip? He’s a pusher! Hindi natin alam kung ano pa yung mga ginagawa nyan! Hindi ba magnanakaw din yan? Paano kung nakawan ka?” Mahaba niyang turan at hindi man lang ako natuwa kahit sa unang salita pa lang. Huminga naman ako nang malalim bago umayos ng upo ay tumingin sa mga mata niya.

“No. Hindi ako nag-iisip, Ash. H’wag kang magsalita ng ganyan kay Shan. Don’t act like you know him better than I do. Kung manakawan man ako, it’s my fault. Not yours.” Nakangisi kong bulong. “So better shut your fucking dirty mouth. I don’t need your opinion right now.” Naiinis kong bulong.

“My decisions are my decisions. Yes, I intentionally bought this whole land for him. So what? Nagastusan ka ba, Ash? Stop telling me what to do with my personal life. I can waste millions and billions basta pinapasweldo ko kayong dalawa. Fucking bullshit.” Galit na bulong ko na kinatahimik nila pareho.

Who is she to question my decisions when it comes to my Roshan?! They should fucking know their place! Walang makikialam pagdating kay Roshan kundi ako lang.

“H-hindi pa rin siya mapagkakatiwalaan.” Bulong niya na kinapantig ng tenga ko.

Agad kong kinuha ang baril at mabilis na tinutok sa ulo niya pero ilang segundo lang ay pumasok sa isip ko na hindi ako pwedeng magpaputok ng baril dahil kay Remery at Roshan. My family is in a deep sleep right now. Dahan-dahan kong binaba ang baril at tumawa.

“I trust him. Wala na akong pakialam kahit hindi mo siya pagkatiwalaan. I trust my Roshan, my sweetheart. Bakit ba inis na inis at parang hindi mapakali yang pwet mo dahil kay Roshan? Natatakot ka ba sa sweetheart ko?” Natatawa kong bulong.

“You trust him and still he’s lying to you. I’m pretty sure na hindi niya sinabi sayo na nakabuntis siya. You can’t kill me right? Because I’m important to you.” Turan naman ni Ash na lalong kinatawa ko.

“Okay? So? He’s lying to me. Not to you. It’s not your problem. It’s my problem.” Sagot ko sa kanya. “And,  you are not important to me. Kung hindi lang magigising ang asawa ko at ang kapatid niya, kanina pa kita binaril.” Inis na bulong ko at napa-ismid na lang. Inis naman siyang tumayo at mabilis naman na lumabas.

Tumingin naman sa akin si Victor. Kibit-balikat ko siyang tinignan at naiiling na lang siya.

“Are you also against my husband?” Mahinang bulong ko sa kanya.

Umiling naman siya at ngumiti. “I finally saw you happy. So why?” Bulong niya na kinangiti ko.

Ilang minutong nanatili ang katahimikan sa pagitan namin bago ko ilabas ang dalawang dokumento at parehas kong pinirmahan.

“Victor, promise me two things.” Agad kong turan sa kanya na kinagukat niya.

“Kapag nakatulog ulit ako, guide and protect my husband at all cost.”

Roshan Savio

    Pagmulat ng mga mata ko, agad na sumalubong sa akin si Givan na nasa tabi ko. Nakayakap siya sa akin nang mahigpit at nakasubsob ang mukha sa dibdib ko. Kaya pala nagmamanhid na ang buong katawan ko dahil hindi ako makagalaw.

Nanlaki naman agad yung mga mata ko nang maramdaman yung palad niya sa dibdib ko kaya dahan-dahan akong lumalayo sa kanya pero isang hatak niya lang ay mabilis ulit akong bumalik sa dati kong pwesto.

“G-givan! Tangina!” Naiinis kong bulong habang tinutulak siya.

“Five more minutes…” Rinig kong bulong lang niya at hindi pa rin ako pinakawalan.

“Putangina, Givan!” Naiinis kong bulong at sumuko na lang.

Hindi ko na binilang yung minuto. Basta nagising na lang siya matapos ang ilang minuto. Akala ko aalis na siya sa kama pero mabilis akong inibabawan at nasa pagitan ako ng mga braso niya. Nakatitig lang siya sa akin habang nakangisi.

“Subukan mo. Sasapakin ki—— G-gago!” Hindi ko na natuloy yung sasabihin ko nang idiin niya yung tuhod niya sa gitna ko habang nakangisi.

“Good morning to your member, sweetheart.” Bulong niya habang ginagalaw-galaw ang tuhod niya doon na kinapikit ko na lang.

“G-givan! Tangina- A-ahhh!” Hindi ako makapagsalita nang maayos dahil sa t’wing diniin niya, nasasaktan ako sa sakip ng underwear at hindi ko rin alam kung sarap yung nararamdaman ko.

“Words, sweetheart.” Nakangisi niya pang bulong.

Napahawak na lang ako sa braso niya sa dalawang gilid ko pero nagulat ako nang hawakan niya yung isa at ipiin sa itaas ng ulo ko.

“A-ano na naman bang gusto mo?” Naiinis kong bulong na tinawanan niya lang at muling kinuha ang isang kamay ko at ipiniin din sa itaas ng ulo ko.

“Tamod mo. Para may energy ako buong araw.” Bulong niya na kinapula ng buong pagmumukha ko.

“Gago ka talaga!” Naiinis kong bulong.

“Isa pang mura na lalabas sa bibig mo.” Seryoso niyang bulong habang nakatitig sa akin.

“O-okay! Sorry!” Labas sa ilong na bulong ko bago umiwas ng tingin sa kanya. Ang istrikto. Tangina.

Napaiktad na lang ako nang maramdaman yung labi niya sa leeg ko. Para siyang aso na dinidilaan yung leeg ko at hinahalikan. Tumatayo yung mga balahibo ko kapag tumatama yung hininga niya sa balat ko at init ng dila niya.

“T-teka…” Mahinang bulong ko nang kagatin niya yung tenga ko. Nagsitayuan lahat ng balahibo ko sa katawan. Mahinang tawa lang yung sinagot niya sa akin bago dinilaan yung tenga ko na kinaungol ko kahit kanina ko pa pinipigilan.

“G-givan… Hmmm!” Ungol ko habang kagat ang labi ko.

Mabilis siyang hinawakan yung baba ko at hinarap ako sa kanya. Agad lumapat yung labi niya sa labi ko. Ramdam na ramdam ko pa yung naglalakbay niyang palad hanggang mapunta sa dibdib ko.

Nakagat ko na lang yung dila niya nang biglaang niyang pisilin ang tuktok ng dibdib ko. Tuluyan na akong napatigil sa pagsabay sa halik niya nang magsimula na naman gumalaw ang tuhod niya sa gitna ko.

Sa nipis ng suot kong pantulog at underwear, ramdam na ramdam ko lahat. Sagad hanggang buto. Nasasaktan na ako dahil sobrang sakip na ng underwear.

“H-hmmm!” Ungol ko kahit magkalapat ang mga labi namin dahil mariin niyang pinisil ang tuktok ng dibdib ko. Gustong-gustong umarko ng likod ko pero hindi ko magawa.

Naghahabol na lang ako ng hininga nang pakawalan niya ang bibig at kamay ko pero ilang segundo lang ay nagulat ako nang sirain niya ang suot kong pantulog. Tumalsik lahat ng butones kung saan. 

“Givan!” Hindi ko mapigilang sigaw pero napapikit na lang ako nang diniin na naman niya ang tuhod niya sa gitna ko.

Hahawakan ko na sana ang mga braso niya pero agad niya lang piniin ang parehong kamay ko sa itaas ng ulo ko.

“Ahhhhh!” Mahabang ungol ko nang maramdaman ang basang dila niya na umiikot sa isang tuktok ng dibdib ko.

“G-givan…” Hindi ko mapigilang bulong pero mas napasigaw ako nang kagatin niya yung tuktok ng dibdib ko.

Nababaliw na ako sa sakit at sarap na dulot ng bibig niya sa dibdib ko. Hindi ko na alam kung saan ipipilig ang ulo ko. Lalo pa akong nabaliw nang lumipat siya sa kabila. Matapos ang ilang segundo ay tumigil siya.

“I’ll let you come in other way, sweetheart.” Bulong niya sa akin at dahan-dahan bumaba ang halik niya na mula sa dibdib ko na ngayo’y nasa tyan ko na at pinupuno ng halik bawat parte nito.

Malaya niya na akong binitawan kaya wala akong nagawa kundi mapahawak sa buhok niya at umungol na lang habang walang sawa ang dila niya sa tyan ko at hinihimas-himas ng palad niya ang gitna ko.

Nakita ko na hinatak niya pababa ang suot kong pajama bago ilapat ang bibig niya sa tapat ng pagkalalaki ko kahit naka-underwear pa ako.

“G-givan!” Hindi ko mapigilang sigaw dahil nasasaktan na ako sa sikip. Agad akong bumitaw sa buhok niya at huhubarin na sana ang underwear ko pero mabilis niyang nahawakan ang pulsuhan ko bago ipiin sa gilid ko.

“Don’t be impatient, sweetheart.” Nakangising bulong niya.

“N-nasasaktan na ako, Givan!” Naiinis kong turan sa kanya.

Wala pang ilang segundo ay agad niyang hinatak pababa yung underwear ko na kinahinga ko nang maluwag. Parehas niyang hinatak yung pajama at underwear ko paalis sa mga paa ko at laking gulat ko nang hawakan niya yung dalawang paa ko at iangat.

“Givan! Ano ba!” Naiinis kong turan dahil ang pangit ng posisyon ko. Tumawa lang siya bago paghiwalayin ang mga paa ko.

Napaiktad ako kasabay nang panlalaki ng mga mata ko dahil hindi sa pagkalalaki ko naramdaman ang dila ni Givan kundi sa bukana ko.

“G-givan—— A-ahhh shit!” Mahinang bulong ko dahil sa twing umiikot ang dila niya ay ibang kiliti ang dulot sa akin.

Mabilis kong naitakip ang palad ko sa mukha dahil sa hiya at hindi ko masabing pakiramdam. Nanginginig na ang mga tuhod ko dahil sa kiliti na umaabot hanggang sa buto ko.

Nakakagat ko na lang ang mga kamay ko sa twing binibilisan niya ang pagdila. Parang huling-huli niya ang kiliti ko.

Napamulat na lang ako nang tumigil siya at mabilis na alisin ang kamay sa mukha ko. Mabilis niya akong siniil ng halik pero hindi ako makasabay sa sensasyon nararamdaman ko sa ilalim habang umiikot ang daliri niya sa bukana ko.

“H-hmmm!” Hindi ko napigilang bulong nang makaramdam ako nang sakit sa bukana ko. Pilit pumapasok ang isang daliri niya sa loob ko. Pinutol niya ang halik namin at hinawakan niya ang pisngi ko.

“Relax, sweetheart.” Bulong niya at hinayaan niya akong maghabol nang hininga. “Let me in, okay? Accept me.” Dugtong niya pa na tinanguan ko na lang dahil hindi ko na rin naiintindihan yung sinasabi niya.

“Good boy.” Bulong niya habang nakangisi bago ako mapakapit sa bed sheet at mapasigaw nang maramdaman ang daliri niya sa loob ko.

“G-givan! Tangina!” Hindi ko mapigilang sigaw pero tinawanan niya lang ako.

Napapikit na lang ako habang ramdam na ramdam ko ang daliri niya na marahan naglalabas-masok sa loob ko. At napasigaw na lang ako nang may kung ano siyang pilit inaabot sa loob ko at nang maabot yon ay ibang kiliti ang bigay sa akin.

“Got it.” Bulong niya pa bago ako mabilis na siilin ng halik.

Muling naglabas masok ang daliri niya sa loob ko pero hindi pumapalya na pataan ang kung anong meron sa loob na nagbibigay ng kiliti sa buong katawan ko.

Nang pakawalan niya ang labi ko, hindi ko na pinigilan ang sarili ko na sumigaw. Hindi dahil sa sakit. Kundi sa sarap na nararamdaman ko na ngayon ko lang naramdaman. Wala na akong pakialam kung ilang mura ang masabi ko.

Patuloy pa rin siya sa paghalik sa akin. Hindi ko na alam kung saan na siya humahalik dahil nangingibabaw ang sensasyon na dulot sa ibaba.

“L-lalabasan ako!” Hindi ko mapigilang sigaw nang maramdaman ko ang likidong naghahanda nang lumabas sa pagkalalaki ko. Hindi ko rin alam kung paano pero ito yung nararamdaman ko.

Agad naman niya akong hinalikan at mas lalong binilisan ang paggalaw ng daliri sa ibaba ko. Gusto ko man sumigaw ay hindi ko magawa.

Napapikit na lang ako nang mariin at nakagat ang labi niya kasabay nang pagsabog ko sa mismong tyan ko. Hingal na hingal kong hinayaan ang sarili ko na bumagsak sa kama. Tanging tawa lang ni Givan ang naririnig ko at wala na akong lakas para makipagtalo sa kanya.

Napa-ungos na lang ako nang dahan-dahan niyang hinugot ang daliri niya sa loob ko at maingat na inilapat ang mga paa ko sa kama pero mabilis akong napamulat nang maramdaman ang daliri niya na umiikot sa tyan ko kung nasaan ang katas na inilabas ko kanina.

Hindi ko na siya napigilan nang mabilis niyang dilaan ang tyan ko. Napahawak na lang ako sa buhok niya at pinigilan ang sarili ko sa pag-ungol. Hindi pa siya nakuntento at dinilaan ang pagkalalaki ko. Sinisigurado niya na walang matitira bago mabilis na humiga sa tabi ko pagkatapos akong takpan ng kumot.

“Whoooo! Parang may super powers ako!” Turan niya na kinainis ko. Agad kong kinuha ang unan sa tabi ko at walang alinlangan hinampas sa kanya.

“Gago!” Naiinis kong bulong bago tumalikod sa kanya pero mabilis niyang hinawakan ang bewang ko at sapilitan akong iharap sa kanya.

“Hinayaan na kitang magmura kanina. Hindi na ngayon.” Seryoso niyang bulong na kinaismid ko na lang.

Napatitig naman ako sa labi niya na dumudugo at hindi nakaligtas sa paningin ko yung umbok niya sa ilalim na hindi humuhupa. Hindi ko na lang pinansin yung umbok at agad na hinawakan yung pisngi niya. Hindi marahan, may inis.

“Nasugat kita. Bwisit ka kasi!” Naiinis kong bulong bago siya bitawan.

Agad naman niya akong yinakap ay sumiksik sa leeg ko. “Ayos lang. Ikaw naman yan, sweetheart.” Bulong niya na lalong kinangiwi ko.

“Ang korni mo. Bwisit.” Bulong ko na tinawanan niya na lang.

“Anong gagawin mo dyan?” Bulong ko. Alam niya na ang tinutukoy ko malamang. Malibog ang hayop na ’to.

“Tutulungan mo ba akong magjakol?” Turan niya na sobrang kinangiwi ko. “Dalawang palad mo yung kailangan.” Dugtong niya kaya tinulak ko siya.

“Ang pangit pakinggan, Givan!” Turan ko sa kanya. Tinawanan niya lang ako bago siya tumayo at hinalikan ako sa noo bago sa labi ko.

“Don’t worry, sweetheart. I can handle this. Sa akin ’to, hindi naman sayo.” Tumatawang bulong niya. Sasabat na sana ako para kontrahin yung sinabi niya pero agad siyang nagsalita. “Yes, yung sayo ako na rin ang magha-handle. Pwede ka sanang tumanggi kaso ang lakas ng ungol mo kanina.” Dugtong niya pa kaya agad ko siyang hinampas ng unan. Handle? Ano business? Siraulo ang gago.

“Lumabas ka na nga! Hindi ka na ulit matutulog dito!” Naiinis kong bulong na kibit-balikat lang ang sinagot niya bago umalis sa kama.

“Wash up. Bumaba ka na pagkatapos.” Turan niya lang na tinanguan ko bago siya panoorin lumabas ng kwarto.

Nang tuluyan na siyang makalabas, napahinga na lang ako nang malalim at naipatong ang kamay sa mukha ko.

“Tangina, bakit ang sarap?”

    PAGKATAPOS kong maghilamos, nagpalit lang ako ng damit at hindi na pangibaba kasi hindi naman nadumihan o nasira. Nagsuot lang ako ng sando na kulay puti bago lumabas ng kwarto. Agad akong naglakad papasok sa kwarto ni Mery at agad siyang pinuntahan sa kama.

“Rem. Gising na.” Bulong ko sa kanya habang tinatapik-tapik yung hita niya.

Ilang segundo lang ay mabilis siyang nagmulat ng mga mata at nag unat-unat. Tinawanan ko na lang siya bago siya mabilis na kargahin at mabilis na lumabas ng  kwarto niya. Naglakad ako papunta sa hagdan at magsimulang bumaba.

Agad akong napatingin sa dalawang tao na nasa sala. Isang babae at lalaki. Tinignan lang ako ng babae nang isang beses bago nag-iwas ng tingin at tinignan naman ako ng lalaki at ngumiti sa akin na agad ko naman sinuklian ng ngiti rin.

Nang makababa na kami, nginitian ko lang yung lalaki nang isang beses pa bago ko ibaba si Mery at maglakad na kami papunta sa kusina.

Naghahanda na yung mga kasambahay na binati ako ng magandang umaga na binabati ko rin pabalik. Inutusan ko si Mery na umupo na dahil ititimpla ko siya ng gatas.

“Ate?” Tawag ko sa isang kasambahay namin na agad naman lumapit.

“Sino po yung dalawang tao sa sala?” Mahinang tanong ko sa kanya.

“Yun po yung advicer ni sir at secretary.” Nakangiti naman sagot ni ate sa akin na kinasalamat ko.

Sabagay, kapag mayaman ka, kailangan mo ng advicer at secretary. Hindi na nakakagulat. Kapag may hindi ka siguradong desisyon, nandyan ang advicer. Pero kailangan ba talaga yan?

Matapos ang ilang minuto ay natapos ko nang timplahin yung gatas ni Mery kaya mabilis ko nang dinala sa mesa. Sakto naman pagpasok ni Givan at kasunod yung dalawa.

Agad siyang ngumiti sa akin. Hindi na dumudugo yung sugat niya pero hindi pa rin siya nagpapalit. Tipid na ngiti lang yung sinagot ko sa kanya bago ilagay sa tapat ni Mery yung gatas.

“Thank you po,  kuya.” Bulong niya na nginitian ko lang. Sa haba nitong mesa, at dami nang upuan, sa pangalawang upuan mula sa kabiserang upuan napiling umupo ni Mery kaya ako ngayon ay uupo sa tabi ng kabisera na upuan.

Napatingin naman ako sa dalawa. Umupo yung babae sa tabi ng kabiserang upuan na katapat ng uupuan ko at umupo naman yung lalaki sa tapat ni Mery. Nakita ko pang ngumiti yung lalaki kay Mery at kumaway pero yung babae, dedma lang.

Uupo na sana ako nang maramdaman yung kamay ni Givan na lumapat sa tyan ko.

“Good morning, sweetheart.” Bulong niya bago ako halikan sa noo na kinangiti ko na lang nang alanganin.

Kahit hindi ko tignan ng deretso ang dalawa sa harap namin, kitang-kita ko yung pinagkaiba ng ekspresyon nila. Ngumiti lang yung lalaki at yung babae ay parang diring-diri na hindi ko masabi.

Humiwalay naman agad sa akin si Givan at lumipat kay Mery.

“Good morning, bebe.” Bulong niya at hinalikan si Mery sa pisngi. “Lipat ka dito sa kabila.” Bulong niya pa kay Mery at binuhat si Mery palipat sa katabing upuan.

“Sweetheart.” Bulong naman ni Givan matapos palipatin si Mery at hatakin yung upuan na unang inupuan ni Mery.

Tumango naman ako at agad umupo. Katapat ko ngayon yung lalaki. Nginitian ko lang siya bago itapat kay Mery yung gatas niya.

Napatingin naman ako kay Givan nang hindi siya umupo don sa upuan na kabisera at umupo sa tabi ko. Katapat niya yung babae na parang diring-diri sa akin.

Nang makaupo siya, isa-isa nang inilagay lahat ng pagkain sa mesa. Agad ko naman nilagyan yung plato ni Mery at hinayaan siyang kumain mag-isa.

“What do you want, sweetheart?” Bulong naman ni Givan sa akin.

“Kaya ko na.” Bulong ko sa kanya at kumuha ng kakainin ko pero nakatingin pa rin siya. Nang matapos ako ay dinagdagan niya yung pagkain ko.

“Kailangan mong kumain ng marami. Uminom ka rin ng pineapple juice. Ang unti ng nilabas mo kanina.” Bulong niya na kinapula ng buong pagmumukha ko.

“Paano inaaraw-araw mo. Hayop ka.” Bulong ko na lang din at hindi maiwasang mapatingin sa lalaking kaharap ko nang tumawa siya na lalong kinahiya ko.

“Ahhh sweetheart, Victor my advicer. Ash, my secretary.” Pagpapakilala ni Givan sa dalawang kaharap ko at nginitian lang ako ni Victor at walang pakialam yung babae.

“My sweetheart and his sister.” Turan ulit ni Givan. Tumango lang si Victor sa akin at kumaway kay Mery.

“Hello po!” Agad naman turan ni Mery sa kanya.

Bumalik na kaming lahat sa pagkain at napatingin ako nang hinapag sa harap ni Givan yung pagkain niya na ibang-iba sa kinakain namin. Halos puro gulay yung sa kanya.

“Bakit may sugat ka sa labi, Quillon?” Turan nung babae na kinatingin naming lahat sa kanya. Medyo nainis ako sa pananalita niya. Kung magsalita siya akala mo pag-aari niya si Givan.

Susubo na sana si Givan ng pagkain pero binitawan niya yung kubyertos na naglikha ng ingay. Biglang napuno ng tensyon yung buong dining room pero si Mery tuloy pa rin sa pagkain. Tumingin si Givan sa kanya at tila hindi rin natutuwa.

“It’s not your business, Ash. Pero sasabihin ko na rin kasi hindi ka mapakali. Kinagat ng tigre habang naglalaro kami.” Turan ni Givan na kinapula ng mukha ko kaya mabilis akong napayuko. Nakita ko na lang na napahigpit sa hawak ng kubyertos si Ash bago magsimulang kumain si Givan.

“May tigre ka po kuya Givan?” Turan naman ni Mery na kinalaki ng mata ko at halos mabulunan si Givan.

Napakunot yung kilay ko nang abutan agad siya ng tubig nung Ash pero kinuha ni Givan yung tubig ko at mabilis na ininom. Anong meron? Sinamaan pa ako ng tingin ni Ash na parang kasalanan ko.

“A-ahhhh. Meron bebe. Sa panaginip. Hehe.” Sagot ni Givan kay Mery na kinatawa ko.

“Paano po kayo nasu——” Hindi ko na pinatapos yung tatanungin ni Mery nang agad kong pinunasan yung bibig niya.

“Kain na, Mery.” Turan ko sa kanya.

Agad din naman akong napatingin kay Givan at pinanlakihan siya nang mata pero nginisian niya lang ako bago lumapit sa akin.

“Kumain ka na rin. Kailangan mo yan. Ubusin mo yung isang litrong pineapple juice mamaya.”

Chapter 20

Chapter 20

Roshan Savio

    Maayos naman natapos yung agahan. Pagkatapos magsalita ni Ash, hindi na siya nagsalita ulit kaya hindi na ulit nagkaroon ng diskasyon. Pero mukhang inis na inis pa rin siya. Panay yung tingin sa akin nang masama na parang may kasalanan ako kung bakit napagsabihan siya ni Givan. Siraulo na ba talaga yung mga tao ngayon? Wala naman akong ginagawang masama. Pukinginang ’to. Magmumura ako, hindi naman ako naririnig. Hehe.

“Look at me, sweetheart.” Rinig kong turan ni Givan kaya tumingin ako sa kanya.

Nagulat ako nang mabilis na sinapo ng mga palad niya yung pisngi ko at maingat na pinunasan yung bibig ko. Napatitig naman ako sa mga mata niya nang ilang segundo bago ako mabilis na umiwas at kinuha sa kanya yung table napkin.

“Ako na. Kaya ko na.” Natatawa kong bulong sa kanya pero hinawakan niya yung leeg ko at mabilis na inilapit sa kanya. Naramdaman ko na lang na dumampi yung labi niya sa leeg ko bago siya mabilis na tumayo. Napahinga na lang ako nang malalim at napailing habang tumatawa.

Agad akong tumingin kay Mery pero napahinto ako nang mapatitig ako kay Ash na sobrang sama nang tingin at parang papatayin niya na ako sa tingin niya. Agad naman nagsalubong yung kilay ko pero kalaunan ay nginisian ko lang siya bago tumingin may Mery. Bahala ka sa buhay mo.

Agad kong pinunasan yung bibig ni Mery at mabilis na tumayo.

“Busog na ba ang bebe ko?” Mahina kong bulong sa kanya kami maglakad papunta sa hagdan pero hindi ko maiwasang mapatingin sa loob ng kitchen.

Agad nagsalubong yung kilay ko nang makita si Givan at yung palad niya na may lamang tatlong klase ng gamot. Agad niyang ininom at mabilis na uminom ng tubig.

“Kuya?” Tawag naman sa akin ni Mery kaya napatingin ako sa kanya.

“Bakit?” Bulong ko sa kanya.

“Sinabi po sa akin ni kuya Gorner na mag-aaral na daw po ako. Totoo po ba?” Turan niya sa akin na agad kong kinangiti. Agad ko siyang kinarga.

“Oo. Mag-aaral ka na. Tutuparin mo na yung mga pangarap mo. Okay?” Nakangiti kong turan sa kanya. Agad naman siyang ngumiti nang malaki.

“Opo naman po kuya! Tutuparin ko po yung mga pangarap ko tapos kasama ka lagi sa mga gagawin ko!” Sabi pa ni Mery na lalong kinangiti ko.

“Kahit hindi na, Mery. Unahin mo na yung sarili mo. Ayos na si kuyang makitang masaya ka at matupad ang mga pangarap mo.” Sagot ko naman sa kanya bago ako mabilis na naglakad paakyat habang karga-karga siya.

“May gusto ka bang puntahan ngayon? Gusto mo bang pumunta sa mall?” Tanong ko sa kanya na agad niya naman tinanguan.

“Opo, kuya! Naalala ko na ang saya doon tapos kasama pa natin si kuya Gabo at Genesis!” Kwento niya sa akin.

“Gabo? Genesis?” Rinig ko naman turan ni Givan sa ilalim kaya napahinto ako sa paghakbang at napatingin sa kanya.

Mukhang kanina pa nila kami pinapanood. Agad naman ngumiti si Givan sa akin pero yung tingin ko ay sa katabi niyang si Ash na nakangising parang tanga.

Nagsimulang maglakad paakyat si Givan at sinundan ko lang siya ng tingin.

“Gabo? Genesis? Dati mo bang boyfriend, Shan?” Rinig kong turan ni Ash na kinasalubong ng mga kilay ko.

“Stop it, Ash!” Agad naman turan sa kanya ni Victor. Lahat kami napatingin nang huminto si Givan sa paghakbang at tumingin kay Ash na nasa ilalim.

“Business mo na ba talagang makialam ng buhay ng iba? Wala na ba talagang lalabas na maganda dyan sa bibig mo?” Turan ni Givan sa kanya na kinatahimik niya. “You better know your place, Ash. Respect my husband how you respect me. It’s not a request. It’s an order.” Huling turan ni Givan bago mabilis na umakyat at agad akong lapitan.

“Let’s go? We have plan today.” Nakangiti niyang turan bago ako halikan sa noo at mabilis na ilapit ang bibig sa tenga ko.

“Mery is watching. Hindi kita malalaplap kahit gustong-gusto ko.”

    KASALUKUYAN akong nagbibihis ngayon dahil may pupuntahan daw kami ni Givan. Nabihisan ko na si Mery at nasa baba na.

Hinayaan na akong mamili ni Givan ng susuotin ko kaya pinili ko lang yung kulay brown na pants na may kapares na brown din na long sleeves. Wala akong alam sa ganito. Baduy nga daw ako sabi ni Gabo. Tanginang yon.

“Nice, sweetheart.” Rinig kong turan at napatingin na lang ako kay Givan na papasok sa loob ng closet kung nasaan ako ngayon. Agad ko naman siyang nginitian bago nagpatuloy sa pagbibihis.

“Hindi ba masyado kang napasobra sa mga sinabi mo kay Ash?” Hindi ko mapigilang bulong sa kanya dahil parang nakokosensya ako. Napahinga na lang ako nang malalim.

Pumunta naman si Givan sa harap ko at binutones yung pants ko sabay hatak ng zipper pataas.

“No, sweetheart. Why? Bakit naman napasobra. Siya ang napasobra. Nilagay ko lang siya sa lugar niya.” Turan naman sa akin ni Givan na kinatango ko na lang. Siguro kaya galit ma galit sa akin si Ash kasi may relasyon sila ni Givan?

Napatitig na lang ako kay Givan habang binubutones ang damit ko.

“Girlfiend mo ba siya? Sana sinabi mo na hindi naman kami magtatagal ni——” Naputol yung sasabihin ko nang makita kong napahinto si Givan sa pagbubutones at yumukom yung kamao niya.

“I’ll decide kung aalis kayo dito. Don’t mention it again, sweetheart. It’s getting on my nerves. Okay?” Turan niya na parang wala lang matapos ang ilang segundo at agad akong hinawakan sa pisngi at mabilis na siniil ng halik.

Napapikit na lang ako at napahigpit ang hawak sa kamay niya habang sumasabay sa halik niya. Matapos ang ilang segundo ay ako na ang pumutol ng halik habang nakangiti.

“You are so handsome, sweetheart.” Bulong niya habang nakahawak sa pisngi ko. “Alam kong may mababaliw dahil sa kagwapuhan mo. They might do crazy things to get you from me.” Dugtong niya na naging dahilan nang paglaki ng mga mata ko at kaba. “But, you are mine forever. Roshan, my sweetheart mine.”

    TUWANG

-TUWA kami ni Givan at nagkwekwentuhan pa papasok ng bahay. Dinala niya kami ni Mery sa mall. Binili ko ng mga gamit si Mery sa school at kung ano-ano pa. May binili rin si Givan na hawak ko ngayon kasi karga-karga niya si Mery na tulog na tulog. Alas-syete na rin kasi ng gabi. Ang dami baming ginawa. Halos naglaro lang kaming tatlo doon sa game zone. 

Paakyat na kami sa itaas nang mapatigil kami pareho at napatingin kay Ash na nasa living room nang magsalita siya.

“You are thirty minutes late, Quillon. Nakalimutan mo ba na mas importante ang exercise mo?” Turan niya at napatitig na lang ako sa suot niyang itim na fit na fit na shorts at tanging bra lang? Ha? Anong klaseng damit yan.

“Stop looking, sweetheart!” Rinig ko naman bulong ni Givan at magkasalubong na yung kilay kaya tinakpan ko yung mata ko gamit yung palad ko.

“Okay. I’ll change.” Tipid lang na sagot ni Givan sa kanya.

“Pwede ba sumilip?” Bulong ko naman.

“Roshan.” Uh-oh. Sabi ko nga, hindi pwede.

Mabilis na hinawakan ni Givan yung kamay ko habang yung isa kay nakasuporta kay Mery at sabay na kaming naglakad paakyat.

Agad kaming pumasok sa kwarto ko at inihiga niya naman si Mery agad. Ako naman ay inayos yung higa ni Mery pagkatapos alisin yung sapatos niya.

“You can sleep now. Magpahinga ka na.” Turan naman ni Givan.

“Hindi! Sasama ako akong mag-exercise.” Agad ko naman turan sa kanya. Napatitig naman siya sa akin nang ilang segundo bago ngumiti.

“Sigurado ka?” Turan niya. Naiinis ako sa presensya ni Ash. Akala mo pagmamay-ari niya si Givan. Tapos hahayaan ko silang magkasama?

“Oo. Gusto kong lumaki yung katawan ko para madaming mabaliw sa akin.” Nakangisi kong bulong. Gusto ko naman matawa nang makitang nagdikit yung kilay ni Givan.

“Joke lang.” Agad ko naman dugtong sabay tawa. Agad niya naman akong nginisian at sumandal sa pintuan habang nakatitig sa akin.

“Mabaliw man sila sayo, hindi ka naman nila makukuha.”

    PAGLABAS ko ng closet, naghihintay na si Givan sa may couch. Simpleng white fitted sando lang ang suot ko, gray pants at sapatos. Mabilis naman tumayo si Givan na naka-tank top at gray pants din.

“You look sexy. Parang hindi exercise ang gusto kong gawin, sweetheart.” Turan niya na inismiran ko lang.

“Bakit? Gusto mo ba magsapakan tayo?” Inis kong bulong. Bakit ba ang libog ni Givan? Libog ba o tigang?

“I’m just kidding. Maybe half truth, sweetheart. Hehe.” Agad naman niyang bulong at agad lumapit sa akin. Agad niyang hinawakan yung kamay ko at yinakap ako.

“I can wait. I can really wait for you. Don’t worry.” Bulong niya sa akin at hinalikan yung leeg ko.

“Let’s go?” Huling turan niya na tinanguan ko lang bago kami mabilis na lumabas ng kwarto.

“Yung schedule namin sa dentist Givan, bukas yon ’di ba?” Tanong ko sa kanya habang naglalakad kami pababa ng hagdan.

“Yes. Hindi ko kayo masasamahan dahil may meeting ako bukas. Pero susubukan kong humabol. Okay?” Turan naman niya agad sa akin na nginitian ko. Kailangan kong makausap si Shane bukas.

“Pupunta ulit ako kay mama bukas. Pwede ba?” Agad kong turan sa kanya na kinahinto nang paghakbang namin pababa ng hagdan.

Nararamdaman kong humihigpit yung hawak niya sa kamay ko pero kaulanan ay tumigil din at mabilis siyang humarap sa akin.

“Syempre naman.” Agad niyang sagot. “Just take care. Okay?” Muling bulong niya bago kami tuluyang nakababa.

Magkahawak kamay kaming naglakad papunta dito sa gym ng bahay. Yung isang kwarto sa ilalim. Nang makarating kami ay agad niyang binuksan yung pintuan. Nakita namin si Ash na tumatakbo sa treadmill.

Napatitig ako sa kanya nang ilang segundo. May maganda siyang katawan. Maganda naman siya. Pero bakit galit na galit sa akin? May nangyayari ba sa kanila ni Givan kaya galit na galit sa akin?

“Type mo ba si Ash? Nalibugan ka ba? Halika na, jakolin na kita.” Agad naman niyang bulong na kinagulat ko.

“Siraulo ka ba?” Hindi ko mapigilang bulong dahil sa inis.

“Titig na titig ka. Parang lalapain mo na siya, sweetheart.” Bulong niya sa akin at nag-iwas ng tingin.

Napatitig naman ako sa kanya. Nagseselos ba siya?

“Nagseselos ka ba dahil may nakakagusto na sa girlfriend mo?” Tanong ko sa kanya. Agad naman siyang napatingin sa akin habang magkadikit ang kilay.

“Sinong girlfriend?” Agad naman niyang tanong.

“Hindi ba may nangyayari sa inyo si Ash kaya galit na galit sa akin?” Tanong ko naman sa kanya. Tumawa naman siya nang mahina na pinagtaka ko.

“Gusto mo bang kantutin kita sa harap niya?” Bulong niya na kinalaki ng mga mata ko.

“Gago!” Naiinis kong bulong at tuluyan nang pumasok. Balak ko lang naman siyang inisin tapos ako ang naiinis. Tangina mo talaga Givan.

“Sweetheart.” Tawag niya sa akin. Tumingin naman ako sa kanya. “Akala mo maasar mo ako sa mga sinasabi mo? Well, walang nangyayari sa amin ni Ash. She is just my secretary. Wala ng iba. Kung may gusto man akong…” Mahaba niyang turan at tumigil sabay kamot sa batok niya. “Alam mo na. Ikaw lang yon. Hehe.” Dugtong niya na kinaismid ko.

“Okay.” Tipid na bulong ko.

“Warm up muna tayo.” Rinig ko naman bulong niya at nagulat na lang ako nang mabilis niyang ilapat ang labi niya sa labi ko at ipalupot ang kamay niya sa bewang ko.

Pumikit na lang ako at sumabay sa halik niya at matapos ang ilang segundo ay pinutol niya na rin sabay ngiti sa akin.

“Pagsinabi kong maghihintay ako, maghihintay ako. Nagcre-crave man siguro ako sa katawan mo pero mas importante na makuha ko yung tiwala at pagmamahal mo dahil mahal kita.” Turan niya bago ako halikan sa noo at yakapin nang mahigpit.

“Nagcre-crave ka pa sa lagay na yan? Inaraw-araw mo ako.” Natatawa kong bulong sa kanya at humiwalay sa yakap niya. Tinawanan niya na lang din ako.

“Maglalandian na lang ba kayo? Quillon, kailangan mong mag-exercise.” Turan naman ni Ash kaya napatingin kami sa kanya.

Lumuhod naman si Givan na pinagtaka ko at tinignan ako sa mata. Tinatanong ko naman kung anong gagawin ko. Tinapik niya yung balikat niya. Hindi naman ako gumalaw. Hindi ko alam kung anong sinasabi niya. Mabilis siyang tumayo at lumuhod patalikod sa harap ko ay hinatak yung paa ko papunta sa balikat niya. Agad niyang hinawakan yung dalawang kamay ko bago mabilis na tumayo. Napahigpit naman yung hawak ko sa kamay niya kasi makaupo ako sa balikat niya.

“Anong kagaguhan na naman?” Naiinis kong bulong pero nag-squat lang Givan at parang hindi nabibigatan sa timbang ko.

“Kayang-kaya ko mag-exercise, Ash. Kahit hindi mo na sabihin.” Turan ni Givan kay Ash. Nag-warm up pa ang gago habang nakasakay ako sa balikat niya.

“Ganyan ba nag-eexercise?” Tanong naman ni Ash na kinaismid ko. Maganda lang naman katawan niya.

“Oo. By partner.” Agad naman sagot sa kanya ni Givan at nagulat ako nang halikan niya yung hita ko.

“Ang sarap palang mag-exercise nang may kapartner.”

Quillon Givan Gorner

    Natayo ako sa tabi ng kama ni Roshan habang nakatitig sa kanya na tulog na tulog. Malamang sobra siyang napagod sa exercise kanina. But I’m so happy. I’m really really happy.

Ash, kung may gagawin ka sa Roshan ko, hindi ako magdadalawang isip na patayin ka.

“Mahal mo ba si Shane kaya nagsisinungaling ka sa akin?” Natatawang bulong ko bago bitawan ang tasa ng kapeng tinimpla niya pa sa akin kanina bago siya makatulog. Hindi ko naman inaakalang makakatulog siya agad sa loob ng limang minuto lang.

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kama niya at nakangiting hinaplos ang pisngi niya. Mabilis kong hinalikan ang noo niya bago ayusin ang kanyang higa at tumayo.

“Sa akin ka lang, Roshan. Binigay ka na sa akin noon pa.”

    SUMALUBONG sa akin si Victor pagpasok ko sa kwarto. Agad naman akong umupo at mabilis siyang umupo sa upuan sa harap ng table ko.

“What’s the matter?” Agad kong tanong.

“Desidido siya na makuha ang firm sayo.” Bulong niya sa akin na kinangisi ko.

“No. Hindi niya makukuha.” Nakangisi kong bulong.

“What about Roshan and Remery? Baka madamay sila.” Turan niya.

“No. I will protect them kahit buhay ko pa ang kapalit. Kapag may nangyari sa akin, lahat ng meron ako ay mapupunta kay Shan. Kapag may nangyari kay Shan, mapupunta lahat sa foundation.”  Desidido kong bulong.

“Bantayan mo si Ash. Hindi na ako natutuwa sa kinikilos niya.”

Chapter 21

Chapter 21

Quillon Givan Gorner

    “What do you want?” Tanong agad sa akin ni Knightley. Nginitian ko naman agad siya pagkatapos salinan ng alak yung baso niya.

“Ahh, gusto ko sanang humingi ng tulong.” Sagot ko sa kanya na kinatawa niya.

“Totoo ba yung naririnig ko? Isang Gorner humihingi ng tulong?” Turan niya naman na parang nang-aasar.

Hindi ko na siya sinagot at nanatili na lang nakatahimik. Kung hindi ko naman kailangan hindi ako maghihingi ng tulong. Tangina mo, Knightley.

“Tandaan mo, may atraso ka pa sa akin.” Dugtong niya na kinangiwi ko.

“Oo alam ko! Kaya nga tumutulong na ako sa inyo ’di ba? Pinagsisisihan ko na! Tangina.” Naiinis kong bulong sa kanya na tinawanan niya lang.

“Ano? Sabihin mo na.” Turan niya na agad kong kinatuwa.

“Kaya mo naman i-block sa lahat ng search engines si Roshan ’di ba? Lahat ng informations niya kahit pictures and videos about him.” Agad kong turan sa kanya. Nakita ko pang nagsalubong yung kilay niya dahil sa pagtataka.

“Why? Bakit kailangan mong i-block?” Tanong niya naman na kinahinga ko nang malalim.

“I need to protect my sweetheart.”

[FLASHBACK]

Third Person POV

    Magkahawak kamay mag-ama na bumaba sa sasakyan at mabilis na pumasok sa loob ng mansyon.

“Papa, ano pong gagawin natin dito?” Tanong ng bata sa kanyang ama habang naglalakad sila. Agad naman lumuhod ang ama niya at pinantayan ang anak habang nakangiti.

“Ipakikilala kita sa boss ko, Roshan. Madalas kasi mag-isa yon eh! Walang kalaro. Medyo matanda lang siya sayo ng ilang taon pero alam kong magugustuhan ka niya.” Turan naman ng ama sa anak at mahinang ginulo ang buhok nito at tumawa bago sila muling maglakad.

Nang makarating sila sa living room kung saan nakaupo ang isa pang bata habang nakatulala ito sa labas ng bintana.

“Young Master.” Turan agad ng ama sa batang nakaupo at yumuko nang bahagya kaya mabilis na napukaw ang pansin ng bata papunta sa kanila. Agad siyang napatingin sa batang katabi ng ama.

“Young Master, anak ko po. Si Roshan.” Agad pakilala ng ama sa bata.

“Hello po!” Agad naman bati ng anak sa batang tinatawag ng kanyang ama na Young Master. Tumitig naman sa bata ang Young Master bago tumayo.

“Why did you bring him?” Tanong ng Young Master sa ama nung bata.

“Wala ka kasing kasama palagi, Quillon. Sinama ko na yung anak ko para kahit papaano may kalaro ka.” Paliwanag naman sa kanya ng ama ng bata. Tumitig naman ang Young Master sa bata bago mabilis na tumingin muli sa ama ng bata.

“Okay.”

Lumipas ang mga araw at buwan na laging dinadala ng ama ang anak niya para maging kalaro ng Young Master niya. Sa loob ng araw at buwan na ’yon ay mabilis silang nagpalagayan ng loob at naging matalik na magkaibigan.

“Givan!” Tawag ng bata sa Young Master at mabilis na tumakbo papunta sa kanya habang nakangiti pagkatapos nitong makababa sa kotse.

“Slow down Roshan!” Agad naman sigaw ng Young Master sa bata pero hindi ito nakinig at nanatiling tumatakbo kaya mabilis na itong naglakad at agad sinalubong ang bata. Agad niyakap ng bata ang Young Master nang makalapit na ito sa kanya.

“Tapos na yung klase ko Givan!” Agad na turan ng bata sa Young Master na nginitian lang nito.

“Sige na. Kumain ka muna.” Agad naman balik sa kanya ng Young Master at tinanaw ang batang tumakbo papasok ng mansyon.

Lingid sa kaalaman ng Young Master na minamasdan siya ng ama ng bata habang nakangiti. Napailing na lang ang ama bago naglakad papunta sa Young Master niya.

“Young Master.” Agad na turan nito kaya nawala ang tingin niya sa bata na pumasok sa loob ng mansyon. Agad niya lang nginitian ang ama ng bata bago muling tumingin sa loob.

“Mukhang malapit na talaga kayo sa isa’t-isa.” Turan ng ama sa Young Master niya.

“I want him. Give him to me.” Deretsong turan ng Young Master na kinagulat ng ama. Agad tumingin ang Young Master sa kanya bago muling magsalita.

“Give Roshan to me. I will take care of him. I will protect him. Allow me to love him.”

Roshan Savio

    Dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakahiga dahil sa sakit ng katawan. Nabigla yata yung katawan ko sa exercise. Hindi na ako sanay sa sakit ng katawan. Kailangan ko yatang magpabugbog.

“Tangina.” Mahinang bulong ko bago dahan-dahan maglakad papunta sa pintuan pero agad akong napahinto nang tumunog ang phone ko na nakapatong sa bedside table.

Napa-ismid na lang ako bago maglakad papunta sa bedside table at damputin yung phone ko. Nagsalubong naman agad yung kilay ko nang makitang unknown number yung nakalagay.

“Aga-aga. Tangina naman.” Naiinis kong bulong bago sagutin yung tawag.

“Shan?” Turan sa kabilang linya na agad kinatibok ng puso ko sa bilis. Hindi dahil sa kilig dahil sa takot at kaba. Mabilis akong tumingin sa pintuan bago mabilis na tumakbo papasok sa closet.

“Bakit ka tumatawag?!” Naiinis kong turan sa kanya.

“Talaga bang pupunta ka dito?” Turan niya naman na lalong kinainis ko.

“Oo! Mamaya na tayo mag-usap. Tangina.” Naiinis kong bulong bago patayin ang tawag at i-mute ang phone ko.

Matapos kong minute ay agad akong tumalikod pero muntik ko nang maibato yung phone ko sa gulat nang makita si Givan na nakatayo sa tabi ng pintuan nitong closet.

“G-givan.” Mahinang bulong ko sa kanya habang nakangiti ng alanganin.

Kinabahan naman ako nang tumitig lang siya sa akin ng ilang segundo. Narinig niya ba lahat? Sana hindi niya narinig. Nakahinga ako nang maluwag nang ngumiti siya sa akin at naglakad papunta sa direksyon ko.

“Good morning, sweetheart.” Turan niya bago ako yakapin at halikan sa noo. Napayakap na lang din ako sa kanya. Nakokonsensya na naman ako. Niloloko ko na si Givan. Tangina. Ano bang gagawin ko.

“Bumaba na tayo. Maaga ako aalis. Pupunta kayo sa dentist niyo.” Nakangiti niyang turan sa akin pagkatapos humiwalay sa yakap ko. Tumango naman ako sa kanya at hinawakan yung kamay niya bago kami lumabas sa closet.

“Si Mery gising na ba?” Agad kong tanong sa kanya at binato yung phone ko sa kama bago kami tuluyang makalabas ng pintuan. Mabagal pa akong maglakad kasi ang sakit ng katawan ko.

“Masakit katawan mo? Kulit mo kasi.” Natatawa niyang bulong bago niya lumuhod sa harap ko ng patalikod at mabilis akong isakay sa likod niya. Kumapit na lang ako sa leeg niya habang nakasapo yung kamay niya sa dalawang hita ko.

Lalo akong napakapit sa kanya nang tumakbo siya papunta sa kwarto ni Mery. Tawa naman ako nang tawa at pilit nagpapababa. Nadatnan namin si Mery na gising na at nakaupo na sa kama.

“Kuya Quillon, kuya Shan!” Agad niyang turan sa amin.

Agad siyang lumapit kay Mery at mabilis niyang kinarga si Mery at pinalupot ko naman yung paa ko sa bewang niya.

“Malalaglag ako Givan!” Natatawang turan ko sa kanya.

“Teka lang! Sinasakal mo na ako sweetheart!” Agad naman niyang turan na lalong kinatawa ko.

Kinarga niya si Mery at mabilis na tumakbo palabas habang nasa likod niya ako at karga niya si Mery.

“Gago Givan! Malalaglag tayo sa hagdan!” Tumatawang turan ko. Pati si Mery tawang-tawa sa kagaguhan ni Givan.

“Trust me, sweetheart.” Bulong niya naman at hinalikan yung kamay ko na nakapalupot sa leeg niya bago magsimulang bumaba sa hagdan. Bumaba na kami ni Mery nang makababa na kami sa hagdan.

“I told you! Malakas ang asawa mo!” Proud na proud niya pang turan at nag-flex pa na kinaismid ko na lang.

“Ang yabang mo naman. Sapakan tayo?” Bulong ko sa kanya na agad niyang inilingan.

“Wala akong laban sa sweetheart ko.” Agad niyang sagot bago ako akbayan at mabilis kaming pumasok tatlo sa kusina.

Napatigil naman ako sa paglalakad nang makita si Victor at Ash. Nandito pa pala si Ash. Agad naman umupo si Mery sa upuan niya at mabilis akong nagtimpla ng gatas ni Mery bago umupo sa tabi niya.

“Thank you po kuya.” Bulong naman sa akin ni Mery. Tumingin naman ako kay Victor at ngumiti sa akin sabay bulong ng magandang umaga at kumaway kay Mery.

Umupo naman na si Givan sa tabi ko at nagulat ako nang dumampi yung labi niya sa leeg ko na kinatingin ko sa kanya.

“Good morning, sweetheart. Hehe.” Turan niya sabay ngiti.

Isa-isa nang hinain yung pagkain. Gaya nang nakasanayan, hinayaan ako ni Givan sa gusto ko pero nakamasid pa rin. Siya naman, yung gulay na naman yung kinakain niya. Hindi ba siya nagsasawa dyan?

“Hindi ka ba nagsasawa dyan, Givan?” Tanong ko sa kanya.

“No, sweetheart.” Sagot naman niya sa akin na kinahinga ko na lang nang malalim bago itapat sa kanya yung kutsara na may tocino at fried rice na kinakain ko. Wala naman siyang alinlangan ngumiti at mabilis na kinain yung sinusubo ko.

“Quillon!” May kalakasang turan ni Ash na kinagulat ko. Ang sama ng tingin niya sa aming dalawa ni Givan na parang may nagawa kaming mali.

“What?” Turan naman sa kanya ni Givan matapos nguyain at lunukin yung pagkain sa bibig niya.

“Minsan lang naman. Walang masama sa minsan. H’wag lang sobra.” Turan naman ni Victor na pinagtaka ko.

“Anong meron? Bawal ba si Givan sa pagkain na ’to?” Nagtataka kong turan.

“No, sweetheart. I’m just being healthy. Hehe. Sige na subuan mo pa ako.” Turan ni Givan habang natatawa bago siya na mismo ang kumuha sa kutsarang hawak ko at lagyan ng pagkain bago ibalik sa akin at ngumanga.

“Subuan mo na lang Shan.” Natatawang bulong ni Victor na kinailing ko na lang bago isubo kay Givan.

“Tangina, pa-baby ka Givan. Gusto kitang sapakin.” Bulong ko sa kanya.

“Ikaw sweetheart, gusto kitang——” Agad kong tinakpan yung bibig niya para hindi matuloy yung sinasabi niya.

“Oo na. Alam ko na yan.” Kantutin ang puta.

    BINIHISAN ko agad si Mery bago ako nagbihis. White long sleeves with necktie na nakatuck in sa dark blue pants lang ang suot ko. Mukha akong office worker. Medyo bagay naman siya. Wala naman kasi akong alam suotin. Kingina. Bakit ba ang baduy ko manamit.

Napatingin naman agad ako sa pintuan nang bumukas at pumasok si Givan. Nakasuot siya ng suit and tie na sobrang bagay sa kanya. Grabe. Ang gwapo.

“Am I handsome, sweetheart?” Tanong niya na tinawanan ko.

“Mas gwapo pa rin ako.” Natatawang bulong ko.

“I know pero ang baduy mo talaga.” Natatawa niyang bulong na kinasama ng tingin ko sa kanya.

“But I love you. Hindi magbabago yon.” Dugtong niya na kinaismid ko. Kinuha niya yung brown knitted vest at sinuot sa akin.

“Ang gwapo talaga ng sweetheart ko. Pakiss nga sabay hug.” Turan niya sa akin.

“Tangina mo Givan, layuan mo ako. Sasapakin kita!” Turan ko sa kanya. Ang pangit pakinggan. Hindi naman siya nagpatinag at agad akong niyakap bago ibaon yung mukha sa leeg ko.

Nagulat ako nang hawakan niya yung dalawang kamay ko at napasigaw na lang ako nang kagatin niya yung leeg ko na malapit sa balikat ko. Agad ko siyang tinulak pagkatapos.

“Tangina mo talaga Givan!” Naiinis kong bulong na tinawanan niya lang bago ako siilin ng halik. Wala akong nakagawa kundi yumakap sa kanya at magpaagos sa bugso ng halik niya bago ako pakawalan.

“I love you, sweetheart. My dearest Roshan.”

Roshan Savio

    Kagaya ng sinabi ko kay Givan, pagkatapos ng check up namin sa dentist, agad kaming nagbyahe papunta sa baryo namin. Hinatid kami ni Givan papunta sa clinic tapos nagpaalam na paalis.

Nakatulog na si Mery sa byahe. Halos tanghali na rin. Wala naman problema sa mga ngipin namin ni Mery. Malinis naman daw sabi nung dentista. Monthly check up na rin sa dentist.

Agad kong kinarga si Mery nang matanaw ko na yung waiting shed. Mabilis akong tumayo at naglakad papunta sa driver. Agad kong pinahinto sa waiting shed bago mabilis na bumaba. Nang makababa na ay inayos ko ulit yung karga kay Mery bago magsimulang maglakad papasok ng baryo. May dala akong mga pagkain at damit na binili ko kanina. Para kay mama.

Ilang beses pa akong huminto. Hindi ko naman inaakalang mabigat na si Mery ko. Nangangawit na ako. Hahaha.

Agad akong napangiti nang makita ko yung karinderya ni aling Mela. Mabilis akong naglakad at mabilis pumasok.

“Shan!” Agad na turan sa akin ni aling Mela nang makita kami ni Mery. Agad niyang tinakpan yung bibig niya nang makitang tulog.

“Shan!” Tawag naman ng taong kinaiinisan ko na nakaupo sa table. Inis naman akong napaismid bago maglakad papunta sa table niya at umupo. Inayos ko agad yung higa sa akin ni Mery bago siya tignan.

“Ano?” Turan ko sa kanya. Nakangiti lang siya at nakatitig sa akin.

“Buti naman nakarating ka agad!” Turan niya at hinawakan yung kamay ko na nakapatong sa mesa na agad ko naman binawi.

“Teka nga. H’wag mo ako basta-basta hahawakan.” Naiinis kong bulong na kinawala ng ngiti niya at mabilis akong inirapan.

“Porke ba malinis ka na at mukhang presentable nandidiri ka na kung saan ka nagmula?” Turan niya na lalong kinainis ko.

“Kahit kailan Shane hindi ako mandidiri kung saan ako nagmula. Sayo lang ako nandidiri.” Naiinis kong turan sa kanya. “Ano bang gusto mo?” Dugtong ko pa.

“Mag-live in na tayo.” Deretso niyang bulong na kinatawa ko.

“Gago ka ba? Ayoko!” Agad kong bwelta.

“Magkakaanak na tayo Shan! Hindi na pwedeng magkahiwalay tayo!” Turan niya naman na kinatawa ko.

“Tinanong mo ba kung ginusto ko yan? Hindi ko nga maalala kung paano nangyari sa atin yon. Paggising ko na lang may nangyari na. Tangina.” Natatawa kong bulong. Agad naman siyang nag-iwas ng tingin at hindi sinalubong ang tingin ko.

Naalimpungatan naman si Mery kaya agad kong pinatahan. Nakakainis kasi si Shane. Hindi niya alam na sising sisi na ako ngayon sa pagsisinungaling ko kay Givan. Ang bait nung tao niloloko ko.

“Hindi ako pwedeng makipag live in sayo. Sige, susuportahan ko lahat ng gagastusin mo. Pero hindi talaga pwede. Nag-aaral ako Shane.” Turan ko sa kanya.

“Paglumabas din yung bata, ipapa-DNA test ko.” Dugtong ko na kinagulat niya. “Kapag hindi ko anak yan, ibalik mo lahat ng ginastos ko.” Turan ko pa habang nakangisi.

“W-wala ka bang tiwala sa akin Shan? Paano kita lolokohin?” Turan niya naman sa akin na tinawanan ko lang bago tumayo karga si Mery.

“Wala. Wala akong tiwala sayo.”

    NAKAUWI na kami ni Mery. Alas-sais na kami ng gabi nakauwi. Dinalaw namin si mama. Tinanggap naman niya yung mga binigay ko at tinanong kung saan kami nakatira ngayon. Sinabi ko lang na naka-apartment kami ni Mery. Sinusubukan ko talaga siyang isama pero ayaw niya. Kingina. Nakakasakit ng ulo yung kakulitan. Buti na lang hindi nagmana si Mery sa kanya.

Kanina pa ako nakatulala sa kisame. Nakakain na kami ni Mery at kaming dalawa lang yung nasa hapag kainan kanina. Hindi ko alam na gagabihin pala si Givan. Hinihintay ko siyang dumating. Alas-nuebe na rin.

Mabilis akong tumayo sa higaan ko bago mabilis na naglakad papunta sa pintuan at lumabas. Agad akong naglakad papunta sa pintuan ni Givan at sumilip sa glass wall na katabi ng pintuan niya. Agad naman akong napangiti nang makita ko na siya sa loob. Hinuhubad niya na yung sapatos niya.

Agad akong tumalikod at naglakad papunta sa kusina. Mukhang tulog na rin yung mga katulong. May pagkain naman. Tatanungin ko muna si Givan kung kumain na siya. Mukhang pagod na pagod eh.

Kumuha na lang ako ng fresh milk at naghanap ng makakain sa ref. Laging may green salad dito. Kingina. Para ka nang magiging kambing kapag kinakain mo ’to araw-araw. Hindi na ako magtataka kung pati damo kainin na rin si Givan. 

Naghanap pa ako ng ibang kakainin kasi ako yung nagsasawa dyan sa lintik na salad na yan. Meron naman donuts dito. Nakakahon pa kaya yun na lang yung kinuha ko bago kunin yung gatas at mabilis na umakyat sa taas.

Binuksan ko na agad yung pintuan ni Givan nang hindi na kumakatok pa. Nakita ko siyang nakaupo na naman sa tapat ng working table niya. Agad akong naglakad papunta sa kanya pero ilang segundo ay tumingin rin siya sa akin at ngumiti.

“Hi, sweetheart.” Turan niya agad bago pa ako makalapit sa kanya. Binitawan ko naman yung dala ko sa table niya bago tumingin sa kanya.

“Bakit ginabi ka? Mukhang pagod na pagod ka.” Natatawang bulong ko sa kanya. Tinawanan niya lang ako bago hawakan yung kamay ko at hatakin ako palapit sa kanya.

“Hindi naman gaanong pagod, sweetheart. Sakto lang.”  Sagot naman niya bago ako paupuin sa kandungan niya at yakapin ako nang mahigpit.

“Kumain ka na ba? Wala akong makitang matinong pagkain sa ibaba. Yan lang.” Turan ko sa kanya at natapatingin sa laptop niya. “Tapos na yung ginagawa mo? Bukas mo na tapusin. Magpahinga ka na.” Turan ko at sinara yung laptop.

“It’s done already.” Bulong niya naman sa akin at may kinuha sa bulsa niya. Nagsalubong naman yung kilay ko nang makitang isang maliit na kahon na kulay itim at nung binuksan niya, isang kwintas. Kulay white gold at may pendant na square na may nakaukit na ’ R ’.

“Para saan yan?” Nagtataka kong bulong.

“Para sayo.” Agad naman niyang sagot at kinuha yung kwintas at sinuot sa akin.

“There! Pinagkakatiwala ko na sayo ang puso ko.” Turan niya pagkatapos isuot sa akin yung kwintas na kinaismid ko na lang. Napatitig naman ako sa pendant ng kwintas. Parang may kung ano kasi sa pendant niya.

“Bakit mo naman ipagkakatiwala yung puso mo sa akin? Aanhin ko yan?” Natatawang bulong ko sa kanya.

“Protektahan mo.” Agad naman niyang turan at lalong hinigpitan ang yakap sa akin bago ako halikan sa leeg.

“Sleep with me tonight,  sweetheart. I need some energy. You know.” Turan niya sabay tinataas taas ang kilay. Inismiran ko naman siya.

“Gago. Jajakulin ko lang ako hanggang umaga. H’wag na!” Turan ko sabay tayo pero agad niya akong hinatak pabalik.

“Alam mo naman pala eh! Simulan na natin!”

Chapter 22

Chapter 22

Roshan Savio

    “That’s all for today. Good job, Shan.” Turan ng personal professor ko na agad ko naman nginitian mula sa laptop.

    Agad kong pinatay ang video chat namin at isinara yung mga libro ko bago sumandal sa upuan. Hinayaan ko ang sarili ko na nakapikit nang ilang segundo bago muling magmulat ng mga mata. Agad kong tinignan kung anong oras na, ala-singko na ng hapon.

    Tumayo na lang ako bago isara yung laptop at lumabas ng kwarto. Nasa ibaba na si Mery. Agad akong tumakbo pababa at agad kong nakita si Mery na papasok ng bahay na kinangiti ko.

    Nag-aaral na ako para sa nalalapit kong exam. Hindi naman ako nahihirapan. Sakto lang. Nakakayanan ko naman. Si Mery din, ang galing-galing niya sa school.

    “Mery!” Tawag ko agad kay Mery.

    “Kuya!” Turan niya pabalik sa akin at mabilis na tumakbo palapit sa akin.

    Agad ko siyang sinalubong at agad na kinarga bago siya halikan sa pisngi.

    “Kumusta ang araw ng prinsesa ko?” Agad kong tanong bago muling tumalikod at magsimulang umakyat sa itaas.

    “Ayos lang po kuya! Tignan mo po, ang dami-dami kong stars!” Agad niyang turan at pinakita sa akin yung dalawang kamay niya na puno ng tatak ng stars na agad kong kinangiti.

    “Ang galing naman! Sigurado kang hindi mo inuto ang teacher mo ha?” Natatawang biro ko sa kanya.

    “Hindi po kuya!” Agad naman niyang sagot sa akin na kinatawa ko.

    “Si kuya Quillon po? Umuwi na po ba?” Tanong naman sa akin ni Mery na kinangiti ko nang tipid.

    Hindi na kasi kami nagkikita no Givan nang ilang linggo. Sa gabi na lang yata kami nagkikita. Madalas tulog na ako. Mararamdaman ko na lang na tatabi sa akin tapos paggising ko wala na siya. Hindi niya naabutang gising si Mery.

    Sinabi naman niya sa akin na sobrang higpit daw ng schedule niya at naiintindihan ko yon. Wala naman akong magagawa. Ang importante, makauwi siya ’di ba.

    “A-ahhh, hindi pa makakauwi si kuya Givan mo. Picturan na lang natin ulit?” Agad ko naman turan bago kami mabilis na umakyat at pumasok sa kwarto niya.

    Pinagtapat ko kasi kay Mery na hindi ako ang gumagastos sa pag-aaral niya. Sinabi ko sa kanya na si Givan ang sumusuporta sa aming dalawa. Kaya daw mas lalong ginalingan ni Mery para daw matuwa si Givan sa kanya. Kaya ayan, araw-araw may stars para ipakita kay Givan kaso hindi naman niya nadadatnan. Ang ginagawa ko, pinipicturan ko na lang si Mery kasama yung mga stars niya.

    “’Yan okay na! Ipapakita natin kay kuya Givan mo pagdating niya, okay?” Turan ko sa kanya matapos siyang kuhanan ng picture.

    Agad naman siyang nag-thumbs up sa akin at ngumiti. Tinawanan ko lang siya bago ko kunin yung bag niya at pinagpalit siya ng damit.

    “Nagugutom ka ba Mery?” Tanong ko kay Mery habang nagpapalit siya sa closet at ako naman inaayos yung gamit niya.

    “Opo kuya!” Sigaw naman niya pabalik.

    “Sige. Bumaba ka na lang. Paghahanda kita ng meryenda. Okay?” Turan ko at na sinagot niya naman agad.

    Pagkatapos kong inayos yung gamit niya, agad akong lumabas ng kwarto niya at bumaba. Habang pababa ako ng hagdan, agad akong napatingin sa pintuan nang makita ko si Ash papasok.

    Lagi naman si Ash dito at wala naman akong problema doon. Pero nung busy si Givan, naging busy din si Ash at Victor. Well, secretary at advicer silang dalawa eh.

    Nagkakapagtaka lang na hindi niya kasamang umuwi si Givan at Victor. May dala siyang kung ano-ano at mabilis na naglakad papunta sa hagdan sa kabila. Dalawa yung hagdan papunta sa second floor, basta hindi ko mailarawan pero dalawang hagdan.

    Doon siya sa kabilang hagdan dumaan at napatigil nang katapat ko na at tumingin sa akin. Hindi ko alam kung bakit siya nakatitig pero nakita kong gumalaw yung mata niya patingin sa leeg ko.

    “Si Givan?” Tanong ko sa kanya.

    “Hindi ko alam.” Tipid niya lang bulong bago magpatuloy sa pag-akyat.

    Napaismid na lang ako bago tuluyang bumaba. Dumiretso ako sa kusina at naghanap ng pwedeng makain ni Mery. Sinalubong pa ako nung nga kasambahay.

    Wala akong makita na makain ni Mery kahit may donuts naman at kung ano-ano dito. Pero may nakita akong saging saba sa loob ng ref kaya mabilis kong kinuha.

    “Kuya.” Rinig ko naman turan ni Mery kaya mabilis akong napatingin sa kanya na nasa tabi ko na pala dala yung laruan niya.

    “Doon ka muna sa sala. Magluluto muna ako, okay? Nood kang TV.” Agad ko naman turan bago siya kargahin at dalhin sa sala.

    Walang TV sa kwarto ni Mery at kwarto ko. Kasi ayaw ni Givan na nagkukulong kami ni Mery sa kwarto kaya hindi niya pinalagyan. Kung gusto raw namin manood, bumaba kami sa sala. Nakakainis lang. Napakaistrikto niya. Pero hindi naman sobra.

    Agad ko siyang inupo sa sofa at kinuha yung remote ng TV. Binuksan ko yung TV at nilagay sa cartoons.

    “Gusto mo ba yang Happy Tree Friends?” Tanong ko sa kanya.

    “Ayoko po yan.” Turan naman niya.

    “Bakit naman ayaw m—— Gago.”

    Kaya pala ayaw niya, bigla na lang natanggal yung mata tapos nasaksak pa. Kingina. Anong palabas ’to. Agad kong inilipat.

    “Dyan na lang po kuya!” Agad naman turan ni Mery nang mailipat ko na. Little Pony yung palabas.

    “Dyan ka lang ha. Magluluto lang ako saglit.” Agad kong turan sa kanya bago siya iwan at bumalik sa kusina.

    Agad kong binalatan yung saging bago ipirito at lagyan ng asukal. Hindi rin naman ako nagtagal. Pagkatapos kong ipirito yung limang saging, lumabas na ako sa kusina dala rin yung isang baso ng fresh milk.

    Napaismid naman ako nang makita si Ash na nakaupo medyo malayo kay Mery at titig na titig kay Mery habang nakakrus yung mga kamay sa dibdib at dekwatro. Parang hinuhusgahan yung buong pagkatao ni Mery. Naiinis ako. Kung tignan niya si Mery parang diring-diri ang hayop.

    Umupo na ako sa tabi ni Mery at pinatong sa mesa yung niluto ko at yung fresh milk.

    “Thank you po kuya.” Bulong naman niya agad bago kunin yung tinidor at tusukin yung saging.

    Pinanood ko lang si Mery na kainin yung niluto ko bago ako tumingin sa pinapanood niya pero agad akong napatingin kay Ash nang magsalita siya.

    “Hindi naman healthy yang pinapakain mo sa kapatid mo.” Turan niya na kinasalubong ng kilay ko.

    “Kapatid ko ’to. Wala kang pakialam.” Naiinis kong turan sa kanya.

    “Okay lang sana kung kapatid mo lang. Pero kung pakainin mo si Quillon ng unhealthy foods, parang ikaw ang may responsibility sa health niya.” Turan niya naman ulit.

    “Kung galit ka pa rin kung bakit ko pinakain si Givan at sinubuan, sa susunod, ikaw ang tumabi sa kanya sa dining room at ikaw yung magsubo sa kanya.” Inis kong turan.

    “Bakit ba galit na galit ka sa akin? Naiinis ka ba dahil nandito kami ng kapatid ko? H’wag kang mag-alala. Hinihintay ko lang na umuwi si Givan.” Dugtong ko pa.

    “Kung sanang ikaw ang sasalo sa galit niya kapag umalis kami nang hindi nagpapalaam.” Bulong ko pa.

    Isang buwan na nga kami ni Mery dito. At naalala ko yung sinabi ni Givan. Kaya hinihintay ko siya, siya yung madedesisyon kung aalis na ba kami ni Mery o hindi. Ito yung kasunduan namin.

    “Mabuti naman. Para sabihin ko lang sayo, mas nauna ako sa buhay ni Quillon. Hindi ako papayag na mapunta siya sayo.” Turan niya habang nakangisi na kinatawa ko.

    “Okay?” Natatawa ko na lang bulong sa kanya.

    Edi nauna ka Ash. Wala naman akong pakialam doon. Tatanggapin ko nang buo kung paalisin man kami ni Givan. H’wag lang siyang mapunta sayo. Magdadasal ako na hindi siya mapunta sayo. Kahit kay Victor na lang siya.

    NAKATULOG na si Mery. Tapos na rin kaming kumain. Kaming tatlo nga lang nila Ash yung nasa hapag kainan kasi wala pa rin si Victor at Givan. Ewan ko ano nang nangyari don. Ayoko nang magtanong kay Ash. Nag-iinit lang yung ulo ko.

    Inayos ko yung higa ni Mery at kinumutan siya bago siya halikan sa noo at umalis sa higaan niya. Agad kong kinuha yung bag niya bago umupo sa couch na nandito sa loob ng kwarto niya.

    Pagkatapos kong maupo, binuksan ko yung bag niya at chineck isa-isa yung mga gamit niya. Ginagawa ko ’to araw-araw. Chinecheck yung pencil case, crayons, notebooks. Chinecheck ko lahat. Lalo na yung notebook. Chinecheck ko kung nagsusulat ba siya, sumusunod ba sa teacher niya.

    Hindi talaga nagbiro si Mery nung sinabi niya na gagalingan niya para kay Givan at para sa akin. Halos iisa lang mali niya sa lahat ng activity niya ngayong araw. Grabe, nakakaproud.

    May isang notebook pa na kailangan kong i-check. Yung notebook na para sa akin. Yun yung notebook na sinusulatan ng teacher kung ano bang ginawa ni Mery ngayong araw. Para siyang journal na kailangan kong basahin araw-araw at pirmahan para malaman ng teacher na nakasubaybay talaga ako kay Mery.

    Natawa na lang ako habang binaba yung nakasulat. Binigyan daw ni Mery ng pagkain niya yung seatmate niya pero naghingi ng bayad na chocolates na baon nito. Mautak na bata. Nakikipagunahan din daw siya sa pagsagot at pagpasa ng mga pinapagawa. Ayaw niya raw nahuhuli.

    Meron pa, tinulungan niya daw yung katabi niya. Pinakopya niya raw. Naaawa raw kasi siya. Napailing na lang ako at napapikit.

    “Kanino ka ba nagmana, Mery?”

Third Person POV

    Magkasabay na bumaba ng kotse si Givan at Victor. Agad silang naglakad papasok ng bahay at agad sumalubong sa kanila si Ash na nakaupo sa couch habang nakaharap sa laptop niya.

    “What took you both so long?” Agad na tanong ni Ash sa kanila.

    “Business. None of your business.” Turan lang ni Givan bago mabilis na humakbang paakyat sa hagdan.

    Nginitian lang ni Victor si Ash nang tipid bago sumunod kay Givan paakyat. Mabilis na pumasok si Givan sa kwarto niya at mabilis naman sumunod si Victor. Hinubad ni Givan ang coat niya bago maglakad papunta sa working table at ipatong sa upuan yung coat at tuluyang umupo.

    Umupo naman si Victor sa upuan sa tapat ng table at inilabas ang laptop niya.

    “We have now 45% shares of the company. For him, he still have 35%.” Agad na turan ni Victor na tinanguan ni Givan bago huminga nang malalim.

    “Makakapagpahinga na rin tayo.” Natatawang bulong ni Givan kay Victor.

    “Yeah. Very very rough week for us.” Natatawang bulong din ni Victor kay Givan.

    “Kumusta pala yung pag-aaral ni Roshan at Mery?” Agad na tanong ni Givan.

    “Oh! Yeah, nagreport sa akin kanina yung mga teacher nila.” Agad na sagot ni Victor at hinarap yung laptop kay Givan.

    “Hindi nahihirapan yung mga teacher nila sa kanila. In fact, yung teacher ni Shan, ginaguide na lang si Shan. Masyado daw matalino si Shan na kahit hindi ituro sa kanya ng teacher, alam niya.” Mahabang turan ni Victor na kinangiti ni Givan.

    “Kay Mery naman, siya yung nangunguna sa lahat. Mukhang matalino talaga yung magkapatid.” Natatawang dugtong ni Victor.

    “Yes. Matalino talaga sila.” Bulong ni Givan bago tumayo at pumunta sa book shelves sa likod niya.

    Agad niyang hinatak yung book shelves bago itulak papunta sa side. Napatulala naman si Victor sa nakita niya. Ngayon niya lang kasi nakita na may secret room pala si Givan sa kwarto niya.

    Agad inilagay ni Givan ang password bago buksan ang pintuan at tumingin kay Victor. Tumayo naman si Victor at pumasok na si Givan sa loob. Pumasok na rin kasunod ni Givan si Victor. Dilim yung sumalubong sa kanila kaya binuksan agad ni Givan yung ilaw sa loob ng kwarto.

    Muling natulala si Victor sa nakita. Isang simpleng kwarto na parang pambata ang dating. Maraming mga laruan at kung ano-ano pa. Pero sa dingding nito, nakasabit lahat ng certificates, awards at medals ni Shan kasama ang mga picture nila ni Givan nang magkasama.

    “Magkababata kayo?” Nagtatakang tanong ni Victor.

    Naglakad naman si Givan para kunin ang picture nila ni Shan na nakapatong sa isang mesa.

    “No. Not just childhood friend. He is my childhood sweetheart.”

Quillion Givan Gorner

    Nang makarating ako sa tapat ng kwarto ni Shan, dahan-dahan ko itong binuksan at pumasok. Agad akong tumingin sa higaan niya pero nagsalubong agad ang kilay ko nang wala akong makitang Roshan na nakahiga.

    Nasaan na yung sweetheart ko? Dapat tulog na siya sa ganitong oras. Ganitong oras siya natutulog.

    “Sweetheart?” Tawag ko habang naglalakad ako papunta sa closet pero wala naman sumasagot.

    Binuksan ko yung closet pero wala siya kaya mabilis akong naglakad papunta sa bathroom at binuksan din yung pintuan pero wala rin siya.

    Natulog ba siya kay Mery?

    Mabilis akong lumabas ng kwarto niya at mabilis na naglakad papunta sa kwarto ni Mery. Dahan-dahan kong binuksan at agad na tinignan yung higaan. Lalo akong nagtaka dahil wala naman si Roshan sa higaan.

    Mabilis akong pumasok sa loob at hinanap ng mata ko si Shan. Napatawa na lang ako nang mahina nang makita ko siya sa couch. Nakahiga siya sa couch, natutulog na. Hindi na yata kinaya yung antok. Nakapatong pa sa tyan niya yung notebook ni Mery.

    Naglakad ako papunta sa couch at maingat na kinuha sa kamay niya yung notebook. Nakita kong binabasa niya pa yung nasa notebook bago siya makatulog. Ito pala yung journal ni Mery. Halos dalawang linggo ko rin hindi nabasa ’tong journal ni Mery. Sabay namin binabasa ni Shan ’to pero hindi ko na nabasa nitong nakaraang linggo.

    Maingat akong umupo sa tabi niya at inangat yung ulo niya bago ipatong sa hita ko habang hinahaplos-haplos ko yung buhok niya. Mabuti naman hindi nagising. Sinimulan kong basahin yung journal habang hinahaplos ko yung buhok ni Shan. Nagsimula ako doon sa unang araw na wala ako.

    Miss na daw ako ni Mery sabi niya sa teacher niya. Hindi niya daa maipakita yung mga stars niya kasi hindi niya ako nakikita. Hindi ko maiwasang matawa nang mahina. She’s so cute.

    Meron pa akong nabasa na pinipicturan daw ng kuya Roshan niya yung mga stars para kapag daw umuwi na ako, maipakita niya sa akin. So adorable.

    Sa huling page, binigyan daw ni Mery yung kaklase niya ng pagkain niya pero pinabayad ng chocolates. Natawa na lang ako sa nabasa ko. Ang wais. Grabe.

    Nakita kong wala pang pirma kaya agad kong kinuha yung ballpen sa table at pinirmahan bago ilagay sa bag ni Mery nang maayos.

    Hindi ko naman maiwasang mapatitig kay Shan. Noong mga bata pa kami, ganitong-ganito siya. Sobrang kulit. Ang hilig akong suwayin. Kapag nasaktan naman, iiyak. Napapangiti na lang ako sa t’wing naaalala ko yung nakaraan namin. Ayokong mawala sa utak ko yung mga ala-alang yon. Hindi ako papayag na mawala.

    Napatingin naman ako sa bulsa niya nang makita ko yung phone niya na nakalagay doon. Maingat kong kinuha yung phone. Napatigil pa ako nung gumalaw siya.

    Nang makuha ko na, agad kong binuksan. Napangiti naman ako nung makita yung lock screen wallpaper niya. Ito yung picture namin ni Mery nung hinatid namin siya ni Shan sa university. Karga-karga ko siya. Hindi ko inasahan na may wallpaper yung phone niya. Ginagawa niya nga lang pantext ’to.

    Wala naman screen lock kaya nabuksan ko. Gusto kong humalakhak nang makita yung wallpaper niya. Yung picture niya habang nakaupo tapos may drawing-drawing. May mga tenga-tenga na parang sa pusa o aso. Alam ko agad na si Mery ang may gawa nito. Ang cute lang.

    Agad kong chineck yung E-wallet niya. Binibigyan ko siya ng pera halos everyday pero hindi niya tinatanggap. Kaya may ginawa akong E-wallet para sa kanya. May sarili siyang E-wallet at alam kong may pera siya. Kampante siya sa phone niya. Akala niya hindi ko chinecheck gabi-gabi. Nababawasan yung pera niya at nakita ko yung history na nagpadala siya. At alam ko kung kanino.

    Chineck ko agad yung inbox. Hindi naman deleted kasi hindi siya nagdedelete. Wala talaga siyang planong itago sa akin yung nangyayari sa kanya. Siguro hinihintay niyang ako makakita mismo para komprontahin ko siya pero hindi ko gagawin. May iba akong plano kay Shane. Maghintay lang siya. Hindi ko siya pakikitaan ng awa.

    Inexit ko na lahat ang application na binuksan ko at binuksan ko yung photos niya. Napangiti ako nang makita yung unang picture na kuha lang kanina. Si Mery habang pinapakita yung mga stars niya. Agad kong hinanap yung ibang pictures, ang dami. Halos lahat ay puno, mula likod ng palad hanggang braso ni Mery ng stars. Ang tatalino talaga.

    Bigla yata akong kinilig nang makita ko yung picture ni Shan. May selfie siya sa harap ng salamin habang nakangiti. Ang gwapo, hehe. Ito yung unang picture niya mag-isa na nakita ko dito sa phone niya. Agad kong sinend sa phone ko bago maingat na tumayo at buhatin si Shan. 

    “Let’s go. Let’s sleep now, sweetheart.” Mahinang bulong ko pa bago halikan yung noo niya at magsimulang maglakad.

Roshan Savio

    Nagising ako pero tanging dilim ang nakikita at hindi makagalaw. Hindi ko alam kung bakit pero alam kong gising ako.

    “My rules is for you to obey. H’wag ka masyado makulit! Tignan mo nasugatan ka!” Rinig kong boses ng bata kung saan pero tanging itim lang ang nakikita ko. May naririnig pa akong isang batang umiiyak.

    “A-akala ko k-kasi nagbibiro ka lang!” Sagot nung batang umiiyak sa kanya.

    Unti-unting nagkaroon ng liwanag yung paligid hanggang sa nakita ko yung sarili ko na nakatingin sa dalawang batang nakaupo sa isang kwarto na napapaligiran ng mga laruan. Yung isang bata na mas maliit yung umiiyak at may sugat sa kamay. Yung mas malaki naman sa kanya, may hawak na bulak at kung ano.

    Hindi ko sila kilala. Hindi ko alam kung bakit ko rin sila nakikita ngayon.

    “Ngayon alam mo na lahat ng sinasabi ko sayo, para rin sayo. Ang kulit mo kasi.” Turan pa nung isang bata habang tumatawa.

    Hindi ko naman maiwasang mapangiti. Ang ganda kasi nilang tignan.

    Agad nakuha ng pansin ko yung pagbukas ng pintuan ng kwarto kasabay ng pagpasok ng isang lalaki. Nanlaki naman yung mata ko nang makita yung kamay niyang may hawak na baril.

    Gusto kong maglakad at lapitan yung lalaki pero hindi ko magawa. Gusto kong sumigaw pero wala akong boses. Pabilis nang pabilis yung tibok ng puso ko habang palapit nang palapit yung lalaki.

    Tumulo na lang yung luha ko nang dahan-dahan itutok nung lalaki yung baril sa ulo nung batang gumagamot sa sugat nung isang bata.

    Napaiktad na lang ako kasabay nang pagputok ng baril at paghandusay nung bata. Mabilis niya rin binarik yung isa pang bata bago tumakbo palabas ng kwarto.

    Nanginginig na yung buong katawan ko at hindi ako makapaniwala sa nakita ko.

    “Shan?!” Rinig kong sigaw pero hindi ko alam kung saan nanggagaling.

    “Sweetheart!”

    Nakatitig lang ako sa dalawang batang naliligo sa sarili nilang dugo.

    “Sweetheart! Wake up!” Huling sigaw na narinig ko bago ako papapikit sa pagpasok ng liwanag.

    “Sweetheart?! Naririnig mo ba ako? Wake up please!” Rinig kong turan ni Givan at mas malinaw na ngayon.

    Mabilis kong minulat yung mga mata ko at sumalubong sa akin yung mukha ni Givan.

    “How are you feeling?” Agad niyang tanong sa akin.

    Hindi naman maalis sa isip ko yung nakita ko.

    “Binaril sila Givan. Nakita ko.” Turan ko sa kanya bago umupo mula sa pagkakahiga.

    “Binaril? Sila?” Bulong naman niya pero inilingan ko na lang.

    “Binangungot lang ako.” Turan ko sa kanya bago tumingin sa paligid. Nasa kwarto niya ako at maliwanag na sa labas.

    “Malelate ka na. Bakit nandito ka pa?” Tanong ko sa kanya.

    Nginitian niya lang ako bago yakapin at ihiga ulit. Naramdaman ko na lang na dinampian niya ako ng halik sa noo.

    “Good morning, sweetheart!” Turan niya pa.

    “Good morning.” Balik kong turan sa kanya.

    “Hindi na ako papasok ng maaga. Dalawang linggo ko kayong hindi nakasama nang maayos ni Mery. Babawi ako.” Bulong niya sa akin na kinatawa ko.

    “Alam mo ba kung gaano ka miss ni Mery? Araw-araw hinahanap ka niya.” Natatawa kong kwento.

    “Really? Kailangan ko talagang bumawi sa kanya. Hindi na masikip ang schedule ko ngayon. Saan niyo gusto pumunta? Puntahan natin this weekend!” Turan niya pa sa akin bago higpitan yung yakap niya sa akin.

    Napahinga naman akong malalim.

    “Isang buwan na Givan. Anong desisyon mo?” Bulong ko sa kanya.

    Nagulat naman ako nang mabilis siyang umupo at hinatak yung kamay ko paupo rin bago niya hawakan yung bewang ko. Walang hirap niyang inangat yung katawan ko at pinatong sa hita niya.

    “Givan…” Mahinang bulong ko sa kanya.

    Yinakap niya lang nang mahigpit yung bewang ko. Nagulat ako nang itaas niya yung t-shirt ko at mabilis na isubo yung tuktok ng dibdib ko.

    “G-givan! Teka lang… T-tangina!” Mahinang bulong ko sa kanya.

    Hindi ko maiwasang masaktan dahil kinakagat niya. Hindi ko rin maiwasang maramdaman ng sensasyon dahil sa init ng laway at dila niya. Dumagdag pa yung isang kamay niya na naglalaro sa kabilang tuktok ng dibdib ko.

    Halos isang minuto siya bago tumigil. Hinang-hina ako pagkatapos. Tanging pag-ungol lang yung nagawa ko at pagsigaw. Naipatong ko na lang yung ulo ko sa balikat niya pagkatapos.

    Narinig ko naman yung mahinang pagtawa niya habang hinahaplos yung ulo ko.

    “Pasensya ka na, sweetheart. Walang aalis ng bahay. Mahal pa kita.” Bulong niya sa akin na kinangiti ko.

    “A-ang sakit ng utong ko. Tangina mo.” Mahinang bulong ko sa kanya.

    “Masakit ang puson ko, sweetheart.”

Chapter 23

Chapter 23

Roshan Savio

    Nauna akong bumaba kay Givan. Wala akong nagawa nung pinatulog niya ulit ako kasi masyado pa daw maaga. Nagising din naman ulit ako makalipas yung kalahating oras. Mukhang pagod na pagod talaga siya at bumabawi ng tulog.

Muntik pa akong hindi makaalis sa yakap niya. Ewan ko ba sa lalaking yon. Mas lalo siyang magiging clingy. Hindi ko alam kung maganda ba yon o hindi.

Pumasok ako sa dining room. Hinahanda na yung mga pagkain sa kitchen. Pumasok ako sa loob. Bumati naman yung mga kasama namin dito sa bahay kaya bumati din ako pabalik.

Bubuksan ko na sana yung ref para kumuha ng tubig pero agad kong naramdaman yung pag-vibrate ng phone sa bulsa ko kaya agad kong inilabas. May na-recieve akong text. Galing sa isang number, number ni Shane. Hindi ko nilagyan ng pangalan yung number niya. Ayoko kasi na maghinala sa ngayon si Givan. Wala naman akong balak itago sa kanya. Aaminin ko din naman sa lalong madaling panahon pero hindi ko alam kung paano. Ayokong makitang masaktan si Givan.

Tinatanong ako ni Shane kung sasamahan ko daw siya sa check up. Mabilis akong nagreply na hindi ako pwede. Ilang beses ko na ipinaliwanag sa kanya yung sitwasyon ko pero ang kulit. Nakakainis lang dahil hindi ako tinitigilan ng konsensya ko. Konsensya ko kay Givan at kay Shane. Nakokonsensya ako kay Shane dahil kung ako nga ang ama ng dinadala niyang bata, malamang ay madami akong pagkukulang. Nakokonsensya din ako kay Givan sa ginagawa kong pangloloko sa kanya. Hindi ko na talaga alam ang gagawin. Hindi ko na alam.

“May naghihintay na van sa labas nitong village. Yon ang sakyan niyo pauwi.”

Agad kong binulsa ang phone ko at mabilis na hinarap ang nagsalita sa likod ko. Tinitigan ko lang siya at nakatitig lang din siya sa akin.

“What?” Turan niya.

“Isipin mo na lang na ito na yung pagtulong ko sayo. We can have a peaceful goodbyes.” Dugtong pa ni Ash.

“Pasensya ka na, Ash. Hindi kami makakaalis ni Mery.” Agad kong turan sa kanya at ngumiti na may halong loko.

Kita ko naman agad yung galit sa mata niya at inis. Agad nagsalubong yung mga kilay niya at parang handa na akong sakalin dito ngayon.

“Why? Ginamit mo na naman ba ang katawan mo?” Bulong niya sabay tawa at hinatak bahagya yung suot kong t-shirt pababa.

Hinayaan ko lang siya sa gusto niyang gawin. Isa pa, ipapakita ko sa kanya kung anong gusto niyang makita.

“Medyo.” Sagot ko sabay alis sa kamay niya na hawak yung t-shirt niya.

“So iniisip mo na sa t’wing paaalisin ka ni Quillon, handang-handa mo siyang luhuran at tuwadan?” Turan niya sa akin na kinainis ko pero nanatili akong tahimik.

“Ako yung top sa aming dalawa.” Bulong ko na lang at ngumisi na kinagulat niya. Hindi naman talaga ako top. Wala yata ako pag-asa maging top. Lalo na kapag Givan.

“Unbelievable! Paano nagustuhan ni Givan ang slut na katulad mo? For sure may experience ka na sa ganito. Tama ako ’di ba? You are selling your body for money. Admit it!” Mahaba niyang turan na nakapagdagdag sa inis ko.

“Yes. I’m slut. Okay ka na?”

Hindi ko na piniling patulan pa siya. Isipin niya ang gusto niyang isipin.

Pagkatapos kong sabihin sa kanya yon, agad ko na siyang nilagpasan at naglakad palabas nitong kitchen.

“Stop milking, Quillon! Hindi porke mayaman siya, sa kanya ka na dedepende! Magtrabaho ka! Magsipag ka!” Huling turan niya na nanuot sa pandinig ko.

Sa ganitong sitwasyon ko, hindi pa ba ako nagsipag? Nagtrabaho? Naranasan ko na lahat. Siguro malaking kasalanan nga na dumepende ako kay Givan. Pero alam ko balang araw, unti-unti ko siyang babayaran. Sa buhay ko, hindi na uso ang hiya. Kung mahihiya pa ako, mamamatay na kami ni Mery sa gutom. Handa akong ibigay ang gusto ni Givan bilang kapalit ng ginagawa niya. Kahit pa anong gawin niya sa katawan ko, hindi ako tututol. Pero ngayon, dedepende muna ako. Alam kong may kabayaran din ’to.

“Ako ang ginagatasan niya. Ginatasan niya pa lang ako kanina.” Nakangisi kong turan nang hindi na siya nilingon pa bago muling maglakad pero pilit akong napahinto at napangiwi sa sakit nang hiniwakang mahigpit ni Ash yung buhok.

“Wala ka na ba talagang hiyang natitira? Gusto mo bang sabihin ko kay Quillon ang sekreto mo?” Bulong niya sa tenga ko bago siya tumawa nang mahina.

Aaminin ko, nakaramdam ako ng kaba sa sinabi niya. Pwedeng alam niya na nakabuntis nga ako pero anong magagawa ko? Kung sasabihin niya, mapapaaga ang pag-amin ko. Wala naman akong magagawa sa kung anong gagawin ni Givan. May karapatan siyang magalit. Una nagsinungaling ako, pangalawa nakabuntis ako. Ano pa nga bang magagawa ko? Wala, wala akong magagawa.

“Sige. Sabihin mo. Gusto mo samahan pa kita?” Bulong ko na lang bago mapapikit nang lalo niyang hinigpitan yung hawak sa buhok ko.

“Sinisugurado ko sayo, bukas ipagtatabuyan ka na ni Quillon. Alam mo ba yung ayaw na ayaw niya? Yung mga taong sinasamantala siya. Goodluck na lang sayo.” Turan niya pa sa akin na kinatawa ko na lang.

“Okay.” Tipid na bulong ko.

Agad nanuot sa pandinig ko yung mga boses ni Givan at Mery.

“Baka gusto mo na akong bitawan? Mapapatay ka ni Givan kapag nakita ka niyang ginaganito ako.” Nakangisi kong turan.

Inis niya akong patulak na binitawan. Buti na lang nakahawak ako sa kitchen counter.

“H’wag kang tatabi kay Givan.” Huling turan niya bago mabilis akong lagpasan at binangga pa yung balikat ko pero sakto naman pagpasok ni Givan dito sa kitchen.

Palipat-lipat yung tingin niya sa amin ni Ash. Hindi ako kumibo at tumayo lang ako nang maayos. Tumingin lang sa kanya si Ash ng isang beses bago siya mabilis na lagpasan at lumabas ng kitchen. Agad naman lumapit sa akin si Givan.

“Tumayo ka na pala, sweetheart. Hindi mo man lang ako ginising.” Nakangiti niyang turan na nginitian ko na lang din.

“Good morning.” Ako ang naunang bumati at hindi ako nag-alinlangan na halikan siya na kinagukat niya na kinatawa ko naman nang mahina.

“There is something wrong with you. May mali talaga, sweetheart.” Agad naman niyang bulong habang nakatitig sa akin at pumamewang sa harap ko.

“Magpasalamat ka na lang at ako ang naunang humalik.” Natatawang sagot ko sa kanya.

“Fine.” Turan niya sabay hatak sa akin at agad inilapat ang labi niya sa labi ko.

Napapikit na lang ako at isinabit ang kamay ko sa leeg niya. Naramdaman ko naman agad ang kamay niya sa bewang ko na unti-unting pumapalupot at humigpit.

Ako na ang nagputol sa halik namin. Muli naman niya akong hinalikan sa noo at niyakap akong mahigpit. Sinagot ko rin siya nang mahigpit na yakap at hiyaan ko yung sarili ko na pumikit.

“Bakit ang gulo ng buhok mo?” Bulong niya pa sabay tawa at inayos yung buhok ko.

Nanatili pa ako sa bisig niya nang ilang segundo bago kusang kumalas.

“Tara na. Nagugutom na ako.” Natatawa kong bulong sa kanya.

“Okay. Mauna ka na. Ititimpla kita ng kape.” Turan naman niya sa akin bago ako muling halikan pero mabilisan lang.

Tumango na ako at tinalikuran niya. Agad akong pumasok sa dining room. Naabutan ko pa nagtatalo si Victor at Ash. Nakaupo na rin si Ash kung saan ako talaga nakaupo kapag kumakain na kami. Nakaupo naman si Mery sa tabi ni Victor.

Naglakad na ako papunta sa tabi ni Victor at umupo. Agad naman niya akong tinignan.

“Gago? Anong ginagawa mo? Doon ka! Mapapatay tayo ni Quillon!” Bulong niya pa sa akin pero tinawanan ko lang siya.

“Hindi yan! Akong bahala sayo!” Turan ko pa sa kanya at tinignan si Mery. Nginitian ko lang siya at ngumiti din naman siya agad sa akin.

“Sana hindi ka na nagpadala sa mga sinabi ni Ash kung ano man yon, Shan. Gago, ikaw lang mapapahamak. Iba magalit si Quillon.”

Alam ko. Iba talaga magalit si Givan.

Sabay-sabay kaming napatingin kay Givan pagkatapos niyang lumabas ng kitchen at may bitbit na tray. Tray namay dalawang tasa at isang baso ng gatas. Kita ko yung pagtataka sa mukha niya pero agad akong nag-iwas ng tingin at yumuko na.

“Patay.” Rinig ko pang bulong ni Victor.

“Nagkapalit-palit yata kayo ng upuan.” Turan pa ni Givan at tumawa nang mahina. Sa mga sinabi ni Givan, isa lang talaga yung pinapahiwatig niya. Bumalik na kami sa dating ayos. Pero walang gumagalaw sa amin.

“S-shan, bumalik ka na kasi.” Bulong ni Victor sa akin pero nanatili akong nakayuko.

“Umupo ka na lang, Quillon. Kakain na.” Turan naman ni Ash. 

“No.” Agad naman sagot ni Givan.

“You! Move!” Agad naman tumayo itong katabi ko at mabilis na lumipat sa tabi ni Mery.

“Serve the food.” Huling turan niya bago maglakad papunta sa tabi ko at umupo kung saan nakaupo si Victor kanina pagkatapos niyang ilagay sa tabi ng plato ko yung kape.

“We’ll talk later, Roshan.” Seryoso niyang bulong sa akin na tinanguan ko lang.

Gago, galit na siya. Ano bang ginawa ko. Sana hindi ako pumayag. Tangina mo kasi Ash eh!

“Umayos ka ng upo.” Turan niya pa kaya mabilis akong umayos at hindi na yumuko pa.

Si Ash na lang yung mag-isang nakaupo doon sa kabilang side ng table. Dito na din kasi nakaupo si Victor. Nasa tabi niya ni Mery.

Hindi ako makakilos dahil sa tensyon kanina. Ramdam na ramdam kasi yung galit ni Givan. Pati si Victor natakot. Mabuti naman at hindi na nagsalita pa si Ash.

Hinayaan ko lang si Givan na punuin yung plato ko ng pagkain pagkatapos niyang bigyan ng pagkain si Mery.

“Sorry, Givan.” Mahinang bulong ko.

Hindi niya man lang ako tinignan at tuloy pa rin sa ginagawa niya. Hanggang matapos siya, hindi niya ako tinapunan ng tingin kahit isang segundo.

“Eat first. We’ll talk later, Roshan. You made me so mad.” Turan niya na kinalunok ko ng laway.

Gago ka talaga Ash. Kung hindi ka lang babae, kanina pa kita sinapak.

    NATAPOS na kaming lahat kumain pwera lang kay Mery. Wala talagang nagsalita o gumawa ng kahit anong ingay. Kahit ako ayoko magsalita. Gigil na gigil si Givan sa pagnguya doon sa gulay. Siguro kapag ako nginuya niya, duguan ako.

“Umakyat ka na sa taas.” Bulong niya sa akin.

“H’wag ka na magalit, Givan. Tangina naman kasi.” Bulong ko din dahilan para mapatingin siya sa akin.

Bigla siyang ngumiti. Ngiting hindi nakakatuwa. Nakakatakot. Hindi ako napangiti, kinabahan ako bigla.  Napaiktad pa ako nang lumapat yung palad niya sa pisngi ko.

“Bigyan mo ako ng magandang rason para hindi magalit baka sakaling makinig ako sa sweetheart ko. Okay?” Turan niya at hinalikan ako sa noo. Napatulala na lang ako dahil sa ginawa niya. 

“Now, go. Hintayin mo ako sa taas.” Huling turan niya sa akin na tinanguan ko na lang bago mabilis na tumayo.

Tumingin pa ako kay Victor para manghingi ng tulong pero agad niya akong inilingan at ang-iwas ng tingin.

“Q-quillon, gusto kita makausap.” Turan ni Ash na nagpatigil sa akin sa paglakad.

“Why? Is it important?” Tanong naman ni Givan at may halong inis.

“Yes.” Sagot ni Ash.

“Okay.”

Parang nanlambot yung tuhod ko dahil sa narinig. Desidido talaga siyang maibulgar ako kay Givan.

Napaiktad ako dahil sa hindi ko inasahan ang pagpalupot ng kamay ni Givan sa bewang ko. Nangilabot pa ako nang tumama yung hininga niya sa tenga ko.

“Go to my room. Now.” Bulong niya sa akin bago halikan yung leeg ko.

Kusa siyang kumawala sa akin at mabilis naman akong naglakad paakyat ng hagdan kahit nanginginig na. Kampante ako na hindi ako sasaktan ni Givan pero hindi ko pa din maiwasang matakot. Minsan ko nang nakita kung paano siya magalit at kung ako ang papipiliin, hindi ko na ulit gugustuhin makita.

Quillon Givan Gorner

    “Victor, si Mery.” Turan ko kay Victor bago tignan si Ash at senyasan na sumunod sa akin.

I don’t want to see her face. I’m still upset to her and Roshan. Naiinis ako dahil bakit kailangan niyang mangialam sa buhay ko? At kahit hindi sabihin ni Roshan, alam kong sinaktan siya ng babaeng ’to. Naiinis din ako kay Shan dahil hindi man lang siya lumalaban. Hinahayaan niyang ganituhin siya ng babaeng ’to. I must control my temper. Ayokong makitang natatakot sa akin si Roshan.

Nainis lang ako dahil naaalala ko kung paano niya ako suwayin dati para subukan ang mga bagay-bagay. Una, hinahayaan ko siya dahil doon naman siya matututo. Ika nga, experience is the best teacher. Pero madalas siya masaktan at minsan sumusobra na talaga. Kaya madalas ako magalit dahil sa kakulitan niya. Hanggang ngayon matigas pa rin ang ulo at makulit.

“Why here? Hindi ba sa kwarto mo?”

Agad na tanong nitong si Ash nang makarating kami sa tapat ng kwarto ni Roshan.

“No. From now on, I forbid you to enter my room without my permission.” Turan ko bago buksan yung pintuan ng kwarto ni Roshan at pumasok.

Gustong-gusto ko talaga yung ayos ng kwarto ng sweetheart ko pati yung amoy. Sobrang linis din at wala kang makikitang anong magulo. Hindi niya pinapalinis yung kwarto niya at kwarto ni Mery sa mga kasambahay. Kasi siya mismo yung naglilinis. Silang dalawa ni Mery.

“Nakakatawa ka naman, Quillon. Bakit mo naman ako pagbabalawan sa kwarto mo eh nandoon yung office mo?” Turan niya habang tumatawa.

“Yes, you’re right. That’s why yung bagong office ko ay sa baba na.” Agad ko naman turan sabay ngiti.

“Sabihin mo na ang gusto mong sabihin.” Turan ko pa bago maglakad papunta sa closet ni Roshan. Alam ko naman nakasunod yung babaeng ’to.

“Bakit kailangan pang ilapat yung office mo? Pwede naman sa room mo!” Pilit naman ni Ash pero hindi ko siya pinakinggan.

Pumasok ako sa loob ng closet at pinagmasdan yung loob. Pati yung closet niya, malinis rin. Narinig ko naman yung pagtawa ni Ash kaya napatingin ako sa kaya.

“Hindi ko inaasahan na ganito yung makikita ko sa closet ni Shan. Ang pagkakaalam ko iisang bag lang ang dala niya nang lumipat siya dito.” Turan niya at hindi ko nagustuhan kung anong lumabas sa bibig niya pero nginisian ko na lang.

“Yes. You’re right again. It’s six pairs of clothes to be exact.” Nakangiti kong turan.

“Pero wala na yon. Nasa closet ko na. I just want to keep them.” Dugtong ko pa sabay ngiti sa kanya.

Naglakad ako papunta sa mga drawers ni Roshan at nilagay yung finger print ko sa bawat sensor at isa-isang binuksan lahat ng drawers.

Kitang-kita naman yung paglaki ng mata ni Ash at pagnganga nang makita lahat yung laman ng drawers.  Sa unang hanay ng drawers na divided sa tatlong malalaking compartment, ang isa ay mga relo. Different brands, differents prices at lahat authentic. Sa pangawala, belts. Gucci, Dior, Saint Laurent, Versace, name it. Sa pangatlo, jewelries. Necklaces, rings, bracelet. Sa pangalawang hanay, isang buong compartment lang. Ang mga perfumes niya. Sa last na hanay at divided sa dalawang compartment, shades at neckties.

“Gumastos ka ng ganyan para lang sa kanya?” Hindi makapaniwalang turan ni Ash na kinatawa ko na lang bago kunin yung remote at buksan yung mga lights sa loob ng cabinets.

Pagnakasara kasi ang lights, totally black lang ang makikita sa cabinets. Hindi makikita yung mga damit na nasa loob. Lalo pa siyang napanganga nang nakita yung mga damit ni Roshan, sapatos, mga sombrero at bags na nasa loob ng closet.

“Hindi naman niya gaanong nagagamit. Kapag gusto mo, bumili ka.” Turan ko na kinasama niya ng tingin sa akin pero wala akong pakialam.

“I’m not interested. Ito-tour mo pala ako sa kwarto ni Roshan. Sana tinanong mo ako kung gusto ko.” Turan niya na kinatawa ko.

“No. Wala sa listahan ko na ipakita sayo ang kwarto ng sweetheart ko. Maswerte ka nga at nakapasok ka pa. I’m here to pack clothes. H’wag ka nga magpatawa.” Natatawang turan ko sa kanya bago kunin yung isang maleta ni Roshan dito sa loob at nagsimula nang pumili ng mga damit.

“Mabuti naman at pumasok na sa kukote mo na hindi maganda para sayo si Shan. Unang-una, nakabuntis na siya. Iiwan ka rin niya pagkatapos.” Turan niya. Pumapasok lang sa kabilang tenga ko at lumalabas din sa kabila.

Hinayaan ko siyang magsabi-sabi dyan. Basta ako, inayos ko yung mga nilagay kong damit ni Roshan sa maleta. Good for three days lang naman. Pero the more the merrier.

“Ipapadala mo ba lahat sa kanya yang mga damit na yan? Ikaw ang bumili dyan. Ibenta mo na lang ulit.” Turan pa ni Ash na akala mo may tama siya. Oo may tama siya. Sa utak.

“Hindi ba parte sa trabaho bilang asawa ang bihisan ang asawa niya nang maganda? Binili ko lahat ’to para kay Roshan. So sa madaling salita, sa kanya lahat ito. Kung aalis man siya, dapat dala niya lahat ng pag-aari niya. Pati na ako. Dahil pag-aari niya ako.” Mahabang turan ko.

“Close your eyes.” Dugtong ko pa.

Tumingin ako sa kanya kung nakapikit talaga siya. Nang makita ko siyang nakapikit, binuksan ko yung drawer ng underwear ni Roshan at naglagay ng marami sa maleta bago isara.

“Okay. Open your eyes.” Turan ko bago ibaba yung maleta at humarap kay Ash.

“Are you done?” Tanong ko sa kanya.

Pinagmasdan niya lang ako bago siya tumawa nang mahina at inirapan ako. Hindi ko na lang siya pinansin at isa-isang sinara yung mga drawers na binuksan ko pati yung sa cabinets.

“So anong laman ng drawer na yon? Yung hindi mo binuksan? Pera ba? Ninakaw na pera ni Roshan mo?” Turan niya na kinatawa ko.

“Kung pera ang laman nyan, sana kanina ko pa pinakita sayo para lalo kang mamatay sa inggit. Pero sorry to break your expectations. Hindi ko ipapakita kahit kailan ang drawer na yan sayo dahil underwears yan ng sweetheart ko.” Natatawang bulong ko bago hatakin yung maleta palabas ng closet.

“If you are done now, please leave the room. I forbid you to enter this room from now on. Kahit sinong magsabi na pasukin mo ang kwartong ’to, h’wag mong gagawin.” Turan ko kay Ash.

“Hindi ba parang sumusobra ka naman yata, Quillon?” Turan niya naman sa akin.

“No. Our room, our privacy, our safe space. You do have your own room here at our house. Magpasalamat ka nga may kwarto ka pa dito. It’s not too much. It is just a simple respect and privacy, Ash.” Turan ko pa bago humarap sa kanya.

“Alam mo ba kung bakit secretary pa rin kita hanggang ngayon? Dahil kaibigan ka ng mga magulang ko. Nakakahiya naman sa kanila kung aalisin kita. Kahiya-hiya ka.”

“Sinabi ko na sayo noon pa, my heart belongs to only Roshan. I even said that I’m gay pero anong ginagawa mo? Nagpapakatanga ka pa rin! It’s not my fault anymore! Hindi ako nagpakita ng kahit anong motibo sayo. Ikaw ang umasa. You crossed the line too much. I hope this will be the last.” Huling turan ko sa kanya.

“You never see my value, do you? Hindi mo nakikita na mas mabuti ako para sayo. Wala akong ginawa kundi mahalin ka, Givan. Wala akong ginawa kundi samahan ka simula noon hanggang ngayon. Ano bang n-nakita mo kay Shan? Nauna naman ako sa kanya.” Turan naman ni Ash kasabay nang pagtulo ng luha niya. Napatawa na lang ako dahil sa kakitiran ng utak ng babaeng ’to.

“I never see your value because you have no value to me.” Turan ko na lalong kinaiyak niya.

“Don’t call me Givan. It’s painful to my ears.” Turan ko pa.

“Matagal ko nang nilinaw sayo. Simula pa noong umamin ka. Wala kang pag-asa sa akin. Hindi ko na kasalanan kung bakit ka nasasaktan ng ganyan. It’s not my fault anymore. Just quit, Ash.”

“No! I will not quit! Sa akin ka rin babagsak Quillon. Tandaan mo yan.” Turan niya pa rin na kinatawa ko.

“Now I know kung bakit sobrang inggit ka kay Roshan. Dahil kahit anong gawin mo, hindi mo siya kayang pantayan. Kahit na hindi siya nakapagtapos, alam mong mas marami siyang nalalaman kumpara sayo. Alam mong hindi mo siya kayang angatan.” Natatawang bulong ko.

“My Roshan has the elegance, dominance, beauty and kindness that you don’t have. He is always above you, so you want to bring him down. Pero hindi mo basta-basta mapapatumba si Roshan, experience trained him to be the toughest and wisest man na hindi mo inaakala. Watch out, Ash. Maybe he is playing with you.”

He is playing, I am his master. You are his opponent. We are playing the game called life.

Roshan Savio

    Mabilis akong napatayo dito sa couch sa loob ng kwarto ni Givan nang makita ko siyang pumasok. Agad naman siyang napatingin sa akin pero hindi niya ako nginitian.

Naglakad siya papunta sa akin at umupo sa couch na katapat ko.

“Explain.” Agad niyang turan. Napayuko nalang ako at ayaw ko magsalita. Ayoko rin salubungin yung mga mata niya.

“Pinagawa sayo ni Ash? Bakit ba ang kulit-kulit mo sweetheart ko?” Turan niya na kinatingin ko sa kanya. Hindi na siya mukhang galit.

“Paano niya nagawa yon? Are you hiding something from me? Sabihin mo na.” Turan niya pa na kinahinga ko nang malalim.

Napapikit na lang ako at hinayaang kumalma yung puso ko na kanina pa mabilis yung pagtibok dahil sa kaba at takot.

“N-naka——”

“Okay! Naiintindihan ko.” Turan niya na kinagulat ko.

“Nagawa mo yon dahil alam mong may gusto siya sa akin at tinakot ka niya ng kung ano-ano. That’s okay sweetheart. Don’t do it again next time.” Dugtong niya pa bago tumayo at mabilis akong nilapitan.

Hindi naman ako makagalaw sa kinatatayuan ko at prinoproseso pa lang yung mga sinabi niya. Magsisinungaling na naman ba ako? Nakakakonsensya na.

“Don’t overthink. It’s okay. A kiss will do.” Turan niya na at nasa harapan ko na siya.

Hindi na ako nakatutol nang halikan niya ako sa labi at yakapin nang mahigpit. Pinilit kong yumakap sa kanya pabalik at ngumiti kahit gulat ma gulat pa rin sa nangyayari.

“Let’s go to Iceland! Gusto ko yung tayong dalawa lang.” Turan niya na kinagulat ko.

“Iceland? Kailan?” Agad kong tanong sa kanya.

“Tommorow.” Sagot niya sa akin na kinalaki ng mga mata ko.

“Siraulo ka ba? Tommorow?” Natatawang bulong ko.

“Yes! Three days trip lang naman at tayong dalawa lang.”

“Paano si Mery? Magtatampo lalo yon.” Natatawang bulong ko bago magpahatak sa kanya papunta sa couch.

Agad niya akong inupo at agad na humiga sa couch bago iunan yung hita ko.

“Sandali lang naman tayo tapos babawi ako kay Mery. May pasok siya ’di ba? Ikaw pwede naman mag-absent siya hindi.” Agad naman niyang dahilan na kinatawa ko.

“Anong gagawin natin don?” Agad kong tanong.

“To see the beautiful Aurora Borealis.” Bulong niya at napapikit na lang ako pagkatapos nang sumakit bigla ang ulo ko.

“Stop playing Roshan. Help me to pack your things.”

“Kuya Givan, saan ba kasi tayo pupunta?”

“To see the beautiful Aurora Borealis.”

“To see the beautiful Aurora Borealis.”

“To see the beautiful Aurora Borealis.”

Napadaing na lang ako sa sakit kasabay nang paulit-ulit na boses na naririnig ko.

“Sweetheart?! What’s happening?! Roshan?! Shan!”

Hindi ko na naimulat yung mga mata ko para tignan si Givan. Nandilim yung buong paligid ko dahil sa sobrang sakit ng ulo at tuluyan nang nawalan ng malay.

Chapter 24

Chapter 24

Roshan Savio

    Dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko matapos ang mahabang pagkakahimbing. Para lang talaga akong natulog pero alam kong sumakit nang matindi yung ulo ko bago ako mawalan ng malay. Pero ngayon, hindi ko na matandaan kung bakit sumakit yung ulo ko. Basta ang alam ko, sumakit ang ulo ko at nawalan na agad ako ng malay.

Tumingin ako sa paligid, nasa kwarto ako ni Givan at nakahiga siya sa tabi ko. Mahimbing na mahimbing ang tulog niya habang nakahawak sa kamay ko. Hindi ko na rin makita ang liwanag sa labas. Mukhang gabi na at ngayon lang ako nagising.

Napansin ko na kung ano yung suot niya kaninang nag-almusal kami, ganon pa rin sa suot niya ngayon. Mukhang hindi man lang siya nagpalit. Maingat kong inalis ang hawak niya sa kamay ko bago dahan-dahan umupo mula sa pagkakahiga at bumaba ng kama. Ipinatong ko sa kanya yung kumot bago ako tumalikod at magsimulang maglakad palabas ng kwarto niya. Sinulyapan ko pa siyang isang beses bago ko tuluyang isara yung pinto nang makalabas ako.

Agad akong naglakad papunta sa kwarto ni Mery at agad kong binuksan. Nakita kong mahimbing na siyang natutulog. Nakapatong pa yung paborito niyang libro sa bed side table. Nagsalubong naman ako nang makita ko yung isang phone na nakapatong din sa bed side table. Mabilis akong pumasok ng kwarto at kinuha yung phone.

Nang binuksan ko, alam ko na agad na kay Givan itong phone. Kasi ako yung lock screen wallpaper. Kaming dalawa pala. Ewan ko kung kailan kuha ’to pero nakayakap siya sa akin habang natutulog na ako. Parang gago lang. Ang pangit ko. Hindi ko na binuksan pa. Hindi ko ugaling makialam sa gamit ng iba. Mukhang binasahan niya ng libro si Mery tapos naiwan niya yung phone niya dahil sa pagmamadali.

Lumabas na ako ng kwarto ni Mery matapos ko siyang kumutan at hinaan yung air-con. Ewan ko sa batang ’to, kahit ang lamig-lamig, gusto naka-electric fan noon nung hindi pa siya naka-aircon. Ngayon naman, kahit malamig naka-aircon. Ayaw pa magkumot. Naghahanap yata ng sakit.

Bumaba ako dala-dala yung phone ni Givan na hawak ko. Naglakad ako papunta sa kusina dahil nagugutom ako. Feeling ko nalipasan ako ng isang linggong gutom. Agad naman akong napatingin sa mini bar nang may nakita akong nakaupo.

“Victor?” Tawag ko sa kanya.

Agad naman siyang tumingin sa akin at ngumiti.

“Shan! Ayos na ba pakiramdam mo?” Agad niyang tanong.

Mabilis siyang tumayo at lumapit sa akin. Ako naman ay nagtuloy-tuloy sa kusina at binuksan lahat ng ilaw.

“Ayos lang naman pakiramdam ko. Hindi ko nga alam kung bakit ako nahimatay. Gutom lang nararamdaman ko ngayon.” Natatawang turan ko sa kanya.

Nagulat naman ako nang hawakan niya ako sa braso at hatakin paupo sa tabi ng kitchen counter.

“Umupo ka na lang. Ihahanda ko yung pagkain mo.” Agad niyang turan.

“Kaya ko naman.” Bwelta ko naman agad na agad niyang pinigilan sa pamamagitan nang pag-awat niya sa akin sa pagtayo.

“No. Let me do this for once, okay? Talagang gagawin ko lang ’to for once! Mahal ko pa ang buhay ko, gago!” Natatawang turan niya na kinatawa ko.

“H’wag ka matakot kay Givan. Ako sasapak don kapag nainis ako.” Turan ko habang tumatawa.

Siya naman ay kumuha ng kanin at hindi ko alam kung anong ulam yan pero mukhang masarap naman? Ano ba yan? Tangina talaga, ulam ba yan? Teka sinigang na hipon!

“Uy sinigang na hipon!” Agad kong turan.

Ang sarap. Ang lalaki pa nung hipon. Nginitian niya naman ako bago ipatong sa harap ko yung kanin at yung sinigang na hipon na nasa malaking mangkok. Pero mukhang madami. Hindi ko kaya yatang ubusin. Agad nagdikit yung kilay ko nang makitang wala nang balat yung mga hipon.

Napatingin naman agad ako kay Victor na bumalik sa mini bar at kinuha yung bote ng alak bago tumabi sa akin.

“Bakit wala ng balat? Hindi niyo ba alam na nasa balat yung lasa ng hipon?” Nagtataka kong tanong habang natatawa na rin bago tusukin yung isa. Isa pa lang, solb ka na sa laki.

“May balat yan. Binalatan ni Quillon kanina pa. Para daw hindi ka na mahirapan pag kumain ka na.” Turan niya naman sabay tawa at naglabas ng tubig sa ref.

“Gago talaga yung gagong yon.” Natatawang bulong ko bago magsimulang kumain.

Paborito ko yung sinigang na hipon kaso napakamahal ng hipon. Kahit maliliit mahal pa rin. Halos lahat yata ng seafoods paborito ko. Hahaha. Masarap kasi sila.

“Wala ka ba talagang nararamdaman na kakaiba?” Tanong ulit ni Victor nang makaupo siya sa tabi ko na inilingan ko lang.

“Wala nga. Ayos lang ako. Hindi ko nga talaga alam kung bakit ako nahimatay ng ganon. Basta sumakit lang yung ulo ko.” Paliwanag ko sa kanya pagkatapos kong lunukin yung nginunguya ko at sumubo ulit pagkatapos.

“Baka naman buntis ka na.” Turan ni Victor na kinaubo ko.

Nakita ko naman na nataranta siya at agad akong inabutan ng tubig na agad kong ininom. Nang makahinga ako nang maluwag, agad ko siyang sinamaan ng tingin. Agad naman siyang ngumiti sa akin nang alanganin.

“Gago ka ba, Victor? Babae lang ang nabubun——” Napahinto ako sa pagsasalita nang maalala ko sila Julian at yung iba pa niyang kasama. Pero imposibleng carrier din ako. Tangina, ang baduy ko siguro kung malaki ang tyan ko. Tanginang yan, ayoko maimagine.

“Hindi naman ako carrier, Victor at ni hindi ko nga alam kung anong proseso dinadaanan nila para mabuntis.” Natatawang turan ko bago bumalik muli sa pagkain.

“Okay, sabi mo eh! Pero kung mabuntis ka man o magkaanak kayo ni Quillon, kunin mo akong ninong! Galante ako magbigay ng pamasko!” Pagmamayabang niya pa na kinatawa ko.

“Magkano? Tigbebente? Gago.” Natatawang sagot ko sa kanya.

“Gago ka ba? Hindi ako kuripot! Mga pamangkin ko nga tig-500 sila.”

“Masyadong malaki yung 500, gago.”

“Fake money kasi.” Dugtong niya naman na lalong kinatawa ko.

Namayani yung katahimikan sa aming dalawa nang ilang minuto bago siya ulit magsalita.

“Alam mo Shan, ang laki ng pasasalamat ko sayo.” Bulong niya na kinatingin ko sa kanya.

“May ginawa na ba ako para sayo, gago?” Sagot ko naman agad. Tinawanan naman niya ako bago tunggain yung alak at umiling.

“Nagpapasalamat ako dahil naipakita mo sa akin yung hindi ko pa nakikita noon.” Turan niya naman na lalo kong pinagtaka.

“Alam mo ba noong una kong nakilala si Givan, noong 20 pa siya. Wala na siyang mga magulang. Step brother na lang. Yung step brother niya yung nagmamanage ng firm nila. Sa kanilang dalawa nakapangalan dahil sila yung mga anak.”

“Noong una ko siyang nakilala, talagang matatakot ka sa kanya. Sa tingin niya, sa kilos niya, sa lahat ng ginagawa niya. Magaling siya mag-obserba. Nakilala ko siya dahil gusto ng mga magulang ko na tulungan namin siya.”

Nagtaka naman ako dahil sa sinabi niya. Tulungan siya? Bakit niya tutulungan si Givan? Para saan?

“Tapos yung mga mata niya, walang kabuhay-buhay. Para rin siyang patay. Lagi siyang matamlay pero nandoon pa rin yung dedication niya sa lahat ng bagay. Napakahirap kunin ng tiwala niya. Sobra.”

“Pero natutuwa ako dahil nakuha ko na nang buo yung tiwala niya. At hindi ko sasayangin yon.”

“Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanya pero may dahilan kung bakit siya naging ganyan. Kinakatakutan siya ng lahat dahil parang wala siyang kahinaan. Maski ako, hindi ko alam kung ano yung kahinaan niya. Hindi ko alam kung paano siya lalabanan.”

“Pero ngayon, nakita ko yung ibang Quillon. Nakita ko yung ibang version ni Quillon dahil sayo. Noon normal na sa akin na makitang pumatay siya sa harap ko, manuntok, manapak, ngayon parang hindi ako sanay na makita siyang maingat sa isang tao. Parang hindi ako sanay na makita siyang mapasunod mo. Parang bigla siyang nag-iba. Lalo na yung mga mata niyang walang buhay noon, buhay na buhay na ngayon.”

“Hindi ko alam kung sino ka talaga, pero nagpapasalamat ako sayo. Dahil sayo, masaya na ulit si Quillon. Sa tingin ko, nakatulong naman ako. Yon ang mahalaga.” Huling turan niya bago ngumiti sa akin.

“Sa tingin mo napasaya ko si Givan?” Tanong ko sa kanya na agad niyang tinanguan.

“Paano kung nakagawa ako ng bagay na hindi niya ikakatuwa?” Sunod kong tanong.

“You know, Quillon is very reasonable person. Lahat sa kanya dapat may rason. Bilang leader ng mga pulis, hindi siya pwedeng magkamali. Kailangan muna lahat i-fact check kung tama ba o mali ang isang bagay.” Sagot  naman sa akin ni Victor.

“Hindi magagalit si Givan kung sasabihin mo. Mas magagalit siguro siya kung magkukulit ka at itatago mo.” Dugtong niya na kinakaba ko.

“P-paano ba makabawi sa kanya?” Mahinang turan ko.

“I don’t know. Maybe give what he wants? Ano bang gusto niya?”

Napaisip naman ako. Ano bang gusto ni Givan? Tangina mo naman kasi Givan.

“Ako, ako lang yung gusto niya.” Agad kong bulong.

“Then ibigay mo sarili mo.” Natatawang turan sa akin ni Victor pero bigla akong napaisip nang malalim.

‘Pagsinabi kong maghihintay ako, maghihintay ako. Nagcre-crave man siguro ako sa katawan mo pero mas importante na makuha ko yung tiwala at pagmamahal mo dahil mahal kita.’

Dahan-dahan naman akong napatingin kay Victor.

“Paano ba mag-sex yung lalaki sa lalaki, Victor?”

    DAHAN-DAHAN kong binuksan yung pintuan ng kwarto ni Givan bago pumasok dala yung laptop ko. Mahimbing pa rin yung tulog ni Givan. Naglakad ako papunta sa working table niya at pinatong yung phone niya. Nandito rin pala yung phone ko. Nasa table niya. Tinabi ko yung laptop niya at pinatong yung laptop ko bago umupo sa upuan niya.

Binuksan ko yung laptop ko pero low battery na. Agad kong binuksan yung drawer ni Givan para hanapin yung charger niya. Parehas lang naman kami ng unit sa laptop. Magkaiba lang yung kulay. Rose gold yung sa akin, gray yung sa kanya. Kay Mery naman, gray din.

Nang maisaksak ko na, agad kong inopen yung browser. Agad kong sinearch, ‘How gay couples do sex?’

Agad kong tinignan yung image result. Nag-init naman agad mukha ko nang makita yung mga result. Tangina? Seryoso? Ganito talaga? Mukhang masakit gago. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko habang tumitingin sa results.

May nakita pa akong video. Nagdadalawang isip pa akong i-click pero ginawa ko rin kalaunan. Agad akong nataranta nang sobrang lakas ng volume. Umuungol yung dalawang lalaki tapos grabe yung salpukan ng katawan nila. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Hindi ko alam kung anong pinindot ko basta agad kong sinara yung laptop.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Nataranta ako. Tangina kasi bakit ang lakas ng ungol niya. Si Victor kasi, hindi niya daw alam kung paano. I-search ko na lang daw sa Google. Kasalanan ’to ni Victor. Dapat alam niya at hindi ko na sana isesearch pa.

“Sweetheart?”

Muntik na akong mapasigaw sa gulat nang marinig kong tinawag ako ni Givan. Nakaupo na siya sa kama at nakatingin sa akin.

“Hey? Are you alright? How are you feeling?” Agad niyang tanong bago mabilis na tumayo.

“A-ayos lang, Givan.” Agad ko naman sagot bago sinalubong siya kahit namumula pa ako sa hiya.

Agad naman niya akong niyakap at hinawakan yung mukha ko. Nakita kong tinitigan niya yung mukha ko kaya napaiwas ako ng tingin.

“Why are you so red? Sure ka bang okay ka lang? Walang masakit sayo?” Agad niyang turan at paulit-ulit na dinampian nang palad yung pisngi ko.

Hindi ako makapagsalita kasi namumula pa rin ako sa nakita ko sa laptop. Nanlaki naman yung mata ko nang maramdaman yung tuhod niya sa paglalaki ko.

“Are you watching porn, sweetheart?” Bulong niya sa tenga ko habang nakayakap sa akin.

“H-hindi! Gago!” Agad kong turan at tinulak siya.

Tinawanan niya naman ako bago ulit yakapin.

“Ang cute mo talaga.” Turan niya pa habang nakayakap na kinaismid ko na lang.

“I’ll cancel the flight, okay? Magpahinga na lang tayo.” Turan niya muli bago ako hatakin paupo sa kama.

“Bakit mo pa ika-cancel? Ayos naman na ako, Givan. Sumakit lang ang ulo ko. Sayang naman yung tickets.” Sagot ko sa kanya.

“Really? Let me see.” Turan niya sa akin bago ako pakawalan sa yakap niya at agad na hawakan yung ulo ko.

“Bakit ba kasi sumakit ang ulo ng sweetheart ko? Pinapagod mo ba sarili mo? Masyado ba mahirap yung kinuha mong course?” Tanong naman bago simulang masahiin yung noo ko.

“Hindi naman ako nahihirapan, Givan. Nadadalian nga lang ako. Medyo nahihirapan ako doon sa mga libro mo.” Natatawang bulong ko sa kanya bago pumikit habang minamasahe niya yung noo ko.

“Bakit mo kasi babasahin yung mga libro ko? Architectural books yon.” Turan niya sabay tawa.

“They look interesting. Siguro sobrang talino mo, Givan kaya ka naging architect at pulis.” Sabi ko.

“My goal is to become an architect and my designs are my heart. Ilang buwan ang ginugugol ko para sa isang design. Worth it naman yung pagod ko, sweetheart.” Kwento naman niya sa akin at hindi tumitigil sa pagmamasahe.

“Bakit ka naging pulis?” Sunod kong tanong.

“Because…” Bulong niya at napahinto nang ilang segundo kaya mabilis akong napamulat ng mata.

Nakatitig lang siya sa akin at napatigil na rin sa pagmamasahe ng noo ko.

“Kasi?” Pag-uulit ko naman sa kanya.

Para naman siyang natauhan at agad na nag-iwas ng tingin sa akin.

“Malalaman mo rin sa tamang panahon. Okay? Mahal kita.” Turan niya lang na pinagtaka ko at hinalikan ako muli sa noo bago ako yakapin nang mahigpit.

Napahinga pa siyang malalim habang nakayakap sa akin at sobrang higpit ng yakap niya.

“Ayos ka lang ba, Givan? Pwede mo naman sabihin sa akin. Handa naman ako makinig.” Turan ko bago dahan-dahan yumakap sa kanya.

“Yes. I’m fine. I’m always fine as long as I have you, my Roshan.”

Quillon Givan Gorner

    Hindi na ulit kami nakatulog ni Roshan. Gusto niya, manood na lang daw kami ng TV. Nasa sala na siya, nasa kusina naman ako at naghanap ng pwede niyang makain kahit kakain niya pa lang daw.

Gustong-gusto ko siya asarin kanina. I’m hundred percent sure na nanonood siya ng porn. Pero bakit siya manonood ng porn? Is he horny right now? He looks not naman. It keeps me wondering.

Yung malaking chips lang nakita ko sa pantry at kumuha ako ng mineral water bago maglakad papunta sa sala. Napatawa naman ako nang mahina nang makita siyang nakatayo malapit sa TV at naghahanap ng pwedeng mapanood.

“Can I choose?” Tanong niya sa akin nang makalapit na ako.

“Of course, my sweetheart. I’m always after you.” Sagot ko naman sa kanya.

Tinawanan niya lang ako na kinangiti ko bago umupo sa couch. Doon ako umupo sa may corner ng couch at tinaas ko yung paa ko pagkatapos kong ipatong sa center table yung chips ni Roshan at mineral.

Ilang segundo rin siyang namimili. Naglakad siya papunta sa akin pagkatapos dala yung remote. Umupo siya sa may paanan ko at tinapik yung binti ko na magkakrus. Nagsalubong naman yung kilay kong inalis yung pagkakrus ng mga binti ko at pinaghiwalay.

Nagulat na lang ako nang pumwesto siya sa pagitan ng mga hita ko at sinandal yung katawan niya sa katawan ko.

“Bakit parang nagulat ka? This place is mine.” Turan niya pa kaya hindi na ako nakapagpigil sa pagngiti.

Agad kong binalot sa katawan niya yung kamay ko at inayos yung upo niya sa pagitan ng mga hita ko bago siya halikan sa leeg.

“Forever yours, sweetheart.” Bulong ko sabay halik sa ulo niya.

Hindi maalis yung ngiti ko habang nakayakap sa kanya at paulit-ulit siyang hinalikan.

“Mauubos na ako, gago.” Turan niya naman sabay tawa.

“Uubusin talaga kita.” Sagot ko rin sabay tawa.

Invisible Guest yung napili niyang panoorin, Thriller-Mystery. Hindi ko alam na mahilig pala siya sa mga ganitong movies.

“Maglaro tayo, Givan.” Turan niya sa akin na pinagtaka ko.

“Laro? Anong laro?” Sagot ko agad sa kanya.

Tumingin naman siya sa akin. Ako naman ay hinawakan yung pisngi niya.

“Kapag nahulaan mo yung mangyayari sa movie, may reward ka sa akin.” Turan niya na kinasalubong ng kilay ko.

“Reward? Are you being naughty now, sweetheart?” Natatawang turan ko sa kanya.

Lalo naman akong napatawa nang ngumiti siya at tinaas niya yung kilay niya ng dalawang beses.

“Okay, deal.” Turan ko agad bago siya halikan sa labi nang mabilis.

Hindi siya na siya nagsalita ulit at tinuon na yung pansin sa TV. Sa simula, kinakausap ng lalaki yung abogado. He’s lying. Alam ko na, na nagsisinungaling siya.

“He’s lying.” Turan ko kay Roshan.

“Talaga ba?” Sagot naman niya.

“Hmm.” Bulong ko sabay halik sa ulo niya.

Businessman pala ’tong lalaki at photographer yung babae na kabit niya. Nabunggo nila yung isang lalaki tapos takot yata silang malaman ng mundo dahil nga masisira pangalan nila kaya dinispatya nila yung nabunggo nila.

“Kung may kabit ka, Givan? Handa ka na bang tanggapin yung sapak ko?” Turan ni Roshan na labis kong kinatawa.

“Seryoso ka, sweetheart? Mukha pa ba akong magkakabit?” Sagot ko sa kanya sabay tawa.

“Anong malay ko gago. Malay ko ba kung may kabit ka na pala.” Turan niya pa.

“I waited for you, for how many years. Hindi ko hahayaang masira pa tayo.” Turan ko na naging dahilan ng paglingon niya sa akin.

“If I have to kill, then I’ll kill to protect our relationship.” Nakatitig ako sa mga mata niya habang binibigkas ang mga salitang yan.

Napatitig naman siya sa akin nang ilang segundo bago tumawa, tumawa na may halong kaba.

“G-gago!” Turan niya. “Ako papatay sayo kapag may pinatay ka pa.” Turan niya sabay muling tumingin sa TV.

“Trabaho mong humuli ng mga kriminal at hindi ka Dyos para bawiin yung buhay nila. Naiintindihan mo ba?” Turan niya sa akin.

“Opo, sweetheart.” Sagot ko naman sa kanya.

Binuksan ko yung chips niya tapos sinubuan siya. Agad naman niyang kinuha at hindi kinain yung sinusubo ko. Kahit kailan talaga. Aalisin ko na sana nang hawakan niya yung pulsuhan ko at isubo yung chips na pinapakain ko sa kanya. Hindi ko na lang maiwasang mapatawa at mapailing dahil sa kapilyuhan niya.

“Yung attorney na kausap nung lalaki kanina, yun yung nanay nung lalaking nabangga nila.” Turan niya.

“Paano?” Tanong ko sa kanya.

“Hindi ganon itsura nung attorney Goodman. Marunong mag-disguise yung mama niya kasi dati siyang stage actress.” Paliwanag niya sa akin na kinangiti ko.

Akala ko hindi siya tatama. Well, parehas pala kaming matalino.

“Sineset-up nila yung lalaki, right?” Tanong ko sa kanya.

“Yes.” Sagot niya.

Mukhang maaga namin nafigure out yung movie. Masaya pala yung ganito. We should watch movies more often.

Chapter 25

Chapter 25

Roshan Savio

    Alas-singko na ng umaga at tapos na ako magbihis. Si Givan, ginising na si Mery at kinakausap. Malay ko sa gagong yan kung anong alibi ang sasabihin para maniwala si Mery. Kila Julian at Jackson namin siya iiwanan. Alam naman nila. Sinabi na daw ni Givan noong nakaraang araw pa. Gago talaga. Plinano na lahat-lahat. Wala akong kaalam-alam.

Sinuot ko kung anong nahatak ko sa closet. Skinny jeans na kulay black at black fitted t-shirt. Tinuck in ko na kasi alam ko nang itutuck in ni Givan kapag nakita niya ako. Sa susunod, sasabihin ko sa kanya na ipag-pares pares na yung mga damit sa closet para isusuot ko na lang. Nagsuot rin ako ng belt para hindi naman mukhang plain na taong walking black crayon. Pero black din naman yung belt na may gold. Hahaha.

Nang matapos tinignan ko yung sarili ko sa salamin, mukhang okay naman. Magblack boots na lang siguro ako. Parang may kulang? Agad kong hinawakan yung leeg ko. Wala yung kwintas ko. Mabilis akong bumalik papasok sa bathroom at hinanap. Mabuti naman at nakapatong lang sa lababo katabi ng phone ko.

Agad kong kinuha yung kwintas at agad sinuot. Kahit sinabi sa akin ni Givan h’wag kong hubarin, hinuhubad ko pa rin kapag maliligo na ako. Sana lang hindi ko na makalimutan ulit na suotin agad.

Kinuha ko yung phone ko at lumabas na. Pumasok ulit ako sa closet at kinuha sa kahon yung black high cut boots at isang itim na medyas bago ulit lumabas at umupo sa kama ko.

Maganda naman yung movie na pinanood namin kanina. Sinadya kong ’yon talaga ang panoorin at ipahula kay Givan yung mangyayari para may dahilan ako sa reward na ibibigay ko. Tangina, nakakahiya na hindi ko alam. Paano ako mag-aapproach? Ako ba dapat ang unang gumawa ng move? Pero paano? Hindi ko alam kung anong gagawin pero sigurado na akong ibibigay ko yung sarili ko kay Givan.

Pagkatapos kong isuot yung boots, agad kong kinuha yung phone ko at binuksan yung browser. Agad kong sinearch, ‘How to initiate sex?’

Verbalize your desires to your partner, number one. Paano ko sasabihin kung nahihiya ako ’di ba? Hindi ko yata kayang sabihin ng diretso kay Givan. Approach them directly, touch lovingly. Ayoko. Magmumukha akong tanga. Isa na lang talaga ang choice ko, be naked.

Napapikit na lang ako at binagsak yung sarili ko sa kama. Paano ba kasi? Tangina mo talaga Givan. Paano ba sabihin na kantutin niya na lang ako? Ang bastos naman masyado.

Mabilis akong napatayo nang marinig kong tumunog yung phone ko. Hindi ko maiwasang mainis nang makita ko yung number pero wala naman akong magagawa kundi sagutin.

“Ano? Sinabi ko sayo na ako lang yung tatawag.” Naiinis kong turan at tumingin sa pintuan ng kwarto ko.

“Oo alam ko! Pero hindi ka ba dadalaw para naman matignan lang ako, Shan? Hindi mo tatanungin yung findings ng doctor?” Turan ni Shane na lalo kong kinainis.

“Aalis kami nila Givan. H’wag kang tatawag kung gusto mo pa akong makita kita.” Naiinis kong turan at mabilis na pinatay ang tawag.

Hindi ko naman maiwasang mapahilamos gamit ang palad sa mukha dahil sa inis. Bakit kailangan mangyari yung sa amin ni Shane? Kahit wala ako sa tamang katinuan, gugustuhin ko na lang mamatay kesa mangyari yon. Dagdag responsibilidad na naman. Nangako ako kay Mery na susuportahan ko siya hanggang kailangan niya ako. Tangina naman Roshan. Ano bang ginawa mo?

“Sweetheart?”

Mabilis akong napatingin sa may pintuan nang marinig kong tinawag ako ni Givan. Agad akong ngumiti nang makita silang dalawa ni Mery. Hindi ko maiwasang matawa kasi naka-all black din sila pareho.

Khaki black pants kay Givan at itim na turtle neck. Binihisan niya rin si Mery ng black long dress at black and white na hair clip.

“Are you okay?” Tanong niya agad sa akin na agad kong nginitian nang pilit.

“Oo naman, bakit naman hindi?” Agad ko naman sagot bago mabilis na lumapit sa kanila ni Mery.

“Good morning, Mery.” Bati ko agad kay Mery na halatang inaantok pa bago ko siya kuhanin kay Givan.

“Good morning, kuya.” Sagot naman niya sa akin.

Pumasok naman si Givan sa loob ng kwarto ko at mukhang kukunin yung mga gamit na siya naman yung naghanda.

“Sabi po ni kuya Quillon, may work daw po kayo na sobrang malayo dito.” Turan sa akin ni Mery na kinatawa ko nang mahina.

“Yes, may work kami ni kuya Quillon mo. Gusto kita isama kaso bawal.” Sagot ko sa kanya bago tumingin kay Givan na hinatak yung mga maleta ko. Ngumisi lang siya at kumindat na kinatawa ko.

“Three days daw po kayong wala kaya kila kuya Julian muna ako. Ingat po kayo sa work niyo, okay?” Sagot naman sa akin ni Mery na kinangiti ko naman agad.

“Pa-kiss nga si kuya!” Turan ko sabay halik sa pisngi niya at tumawa.

“H’wag mo kulitin sila kuya Julian mo. Kakainin ka ni kuya Jackson mo kapag nagkulit ka.” Pananakot ko sa kanya.

“Hindi daw po kumakain ng tao si kuya Jackson sabi ni kuya Julian pero kinakain daw po siya ni kuya Jackson.” Turan naman ni Mery na kinalaki ng mga mata ko at mabilis akong napalingon kay Givan. Halatang pati siya nagulat sa sinabi ni Mery.

“S-sinabi niya yon?” Nauutal kong tanong kay Mery.

“Opo, kuya. Kinakain daw po siya tapos lumalaban daw po siya para hindi siya kainin.” Dugtong niya pa na kinangiwi ko.

“A-ahhh, baka naglalaro lang sila ng aswang-aswang. ’Di ba, Givan?” Turan ko habang nakangiti sabay tingin kay Givan. Pinanlakihan ko siya ng mga mata sabay bumalik ang tingin kay Mery.

“Oo! Naglalaro sila ng aswang-aswang! Nilalaro rin namin ng kuya mo yon, Mery. Hehe. Madalas.” Turan ni Givan na lalong kinalaki ng mga mata ko at kinapula bago mabilis na mapatingin sa kanya.

“Talaga po? Gusto ko pong sumali sa susunod!” Sagot naman ni Mery na kinapikit ko na lang.

Putangina mo talaga, Givan.

    MABILIS din kaming nakarating kila Julian. Si Givan na yung kumatok at si Jackson yung nagbukas ng pintuan ng bahay nila.

“Pasok kayo.” Turan niya agad sa amin na nginitian ko.

Nagbigay ng daan si Givan sa amin ni Mery na karga ko. Nauna akong pumasok at agad naman sumunod si Givan. Agad ko naman binaba si Mery. Nagkusa naman siyang lumapit kay Jackson.

“Good morning po tito Jackson!” Agad niyang bati kay Jackson at hinatak pa si Jackson para lang mahalikan sa pisngi.

Hindi naman maiwasang matawa ni Jackson.

“Good morning, little girl.” Turan naman ni Jackson sa kanya at kinarga si Mery. 

“Hep! Hep!”

Sabay-sabay kaming napatingin kay Julian na ang lakas ng boses at kalalabas lang ng banyo.

“Tumae lang ako tapos nandito na kayo agad?” Agad niyang bungad sa amin habang naglalakad papunta kila Jackson.

“Yes, naglinis ako ng kamay.” Dugtong niya pa at mabilis na naglakad papunta kay Mery.

“Halaaaa! Ang ganda naman ni Mery girl!” Turan niya agad kay Mery sabay halik sa pisngi ni Mery.

“Good morning po kuya ganda!” Bati naman ni Mery sa kanya.

“Eneveeee! Nekekeheye nemen ’te!”

Hindi ko alam kung matutuwa ako o gusto ko siyang sapakin. Si Jackson naman tumatawa lang. Normal lang ba talaga si Julian? Parang hindi siya normal eh. Nakitawa pa si Mery. Nahahawa na ba si Mery kila Julian?

“Dapat mag-anak na sila.” Bulong naman sa akin ni Givan bago ako akbayan.

“Normal lang ba si Julian?” Tanong ko naman sa kanya. Parang may sariling mundo na ’tong tatlo eh.

“Malay ko. Mukhang hindi.” Tumatawang sagot sa akin ni Givan.

“Ay oo nga pala!” Agarang turan ni Julian na kinatingin namin sa kanya.

“Saan kayo pupunta?” Dugtong niya.

“Let me get some cookies.” Turan naman ni Jackson bago bitawan si Mery at mabilis na umalis.

“Iceland.” Sagot ni Givan sa kanya.

Nagtaka naman ako nang pinanliitan kaming mata ni Julian at pumamewang. “Kayong dalawa lang?” Tanong niya pa.

Nag-aalangan naman akong tumango. Nagulat naman ako nang bigla siyang sumigaw. Pati si Mery nagulat rin. Hindi nga siya normal. Mabilis pa siyang tumakbo papunta sa akin at hinatak ako.

“Saan tayo pupunta?” Agad kong tanong.

Hindi naman siya sumagot at mabilis akong hinatak papasok sa isang kwarto. Mukhang kwarto nila ni Jackson. Mabilis niya rin sinara yung pintuan.

“I’m sure na may plano sayo yung mamang pulis na yon!” Agad niyang turan sa akin na naging dahilan ng pagkamot ko sa batok.

“P-panonoorin lang namin yung Aurora Borealis.” Sagot ko sa kanya.

“Ay?” Turan niya na may halong pagkadismaya.

“Pero kayong dalawa lang ’di ba? May chance pa rin yan! Halika ka dito bilis!” Turan niya agad at mabilis na pumasok sa isang kwarto na nasa loob nitong kwarto nila.

Nag-aalangan pa akong pumasok kasi nakita kong closet nila kaso hinatak naman niya ako papasok. Malaki yung closet nila kasi siguro dalawa silang gumagamit. Ang daming sapatos, bags, mga damit na may price pa. Para collections sa dami.

May kinuha siyang isang kahon na hindi kalakihan mula sa isang drawer. Naka-ribbon pa at mukhang hindi pa nabubuksan.

“Oh! Para naman masaya ang trip to Iceland niyo!” Nakangiti niyang turan sa akin.

Mabilis ko naman kinuha at bubuksan ko sana pero agad niya akong pinigilan.

“Hep! Kapag nasa Iceland na kayo, doon mo na lang tignan yung laman. Okay?” Turan niya naman na kinatango ko na lang.

“Mukha ngang walang plano si mamang pulis sayo. Nakakainis naman! Dapat nadidiligan ka para mag glow ka nang bongga like me!” Turan niya na kinapula ng buong mukha ko.

Kung magtanong kaya ako kay Julian. Kung magtatanong ako sa kanya, malamang masasagot niya yung tanong ko lalo na sa ganitong bagay.

“Gusto kong makipag-sex kay Givan.” Turan ko sa kanya.

Nanlaki naman yung mata niya habang nakatingin sa akin at napatakip ng bibig.

“Seryoso?!” Tanong niya pa na tinanguan ko na lang.

“OMG! BAKLAAAA!” Sigaw niya nang malakas habang nagtatatalon pa na kinatakip ko na lang ng tenga.

“Tumigil ka nga! Ano ba dapat kong gawin?” Inis kong turan.

“Wala naman. Maglinis ka lang.” Sagot niya.

“Maglinis lang?” Nagtataka kong tanong.

“Oo. Wala kang gagawin kasi for sure siya na ang gagawa ng lahat para sayo.”

“Wala ka man lang sasabihin? O advice. Ni hindi ko nga alam kung paano.” Turan ko pa.

“Ahhh! Bili ka ng lubricant, condoms and incase of emergency, pain reliever.” Sagot niya sa akin sabay tawa.

“Tapos relax ka lang habang pinapasok. H’wag ka matakot, mas maexcite ka. Pa-finger ka muna para naman ready ka.”

Gusto kong mapangiwi dahil sa mga sinasabi niya. Hindi kasi magandang pakinggan. Pero sino pa bang pagkakatiwalaan ko sa mga bagay na ’to ’di ba?

“Sweetheart?”

Napatingin naman agad ako sa labas nang marinig ko na yung boses ni Givan. Humagikgik naman ’tong gagang ’to.

“Sige na! Aalis na pala kayo! Hihi. Good luck!” Bulong niya sa akin at tinulak na ako palabas ng closet habang nasa likod ko siya.

Sabay na kaming lumabas ng kwarto. Magkausap naman yung dalawa at mabilis napatingin sa amin ni Julian. Si Mery, kumakain sa tabi ni Jackson. Kakain lang nyan ha.

“Malelate tayo sa flight, sweetheart.” Turan niya sa akin na tinanguan ko bago maglakad papunta kay Mery.

“Mery, h’wag masyado makulit ha.” Agad kong turan sa kanya bago punasan yung bibig niya. Tumango naman siya habang kumakain ng cookies.

“Pasakitin mo ulo ni kuya Julian mo, h’wag yung ulo ni kuya Jackson mo.” Biro ko pa sa kanya bago siya halikan sa pisngi.

“Ingat po kayo.” Turan niya naman sa akin sabay ngiti.

“Osiya! Sige na! Malelate kayo, Shan! Ano ba! Bilis! Larga!” Sunod-sunod na turan ni Julian na kinasama ko nang tingin sa kanya.

“Hoy, h’wag kung ano-ano tinuturo mo kay Mery.” Pabulong na turan ko sa kanya.

“Noted! Hehe.” Sagot naman niya sa akin bago ako itulak papunta kay Givan.

“Sige na! Shuuupi! Alis!” Turan pa sa amin ni Julian at mabilis na pumunta sa pintuan at binuksan.

Tumingin naman ulit ako kay Mery. “Mery, alis na kami okay?” Turan ko na nginitian niya lang.

Naunang lumabas si Givan at sumunod naman ako. Napatingin pa ako kay Julian nang hawakan niya pa yung kamay ko.

“Mas masarap pala kapag hardfuck.” Bulong niya sa akin at hinampas pa yung pwet ko na kinapula ng buong mukha ko.

“See you, Mery!” Turan naman ni Givan nang tuluyan na kaming makalabas at kumaway. Nakikaway naman ako kahit namumula yung mukha ko.

“Bye-bye! Ingat po!” Sagot niya sa amin habang nasa tabi ni Jackson.

“Bye-bye, bakla! Enjoy! Fuck well!” Turan ni Julian bago mabilis na isara yung pintuan na lalong kinapula ng mukha ko. Gaga talaga.

“Ayos ka lang, sweetheart?” Tanong naman agad sa akin ni Givan na agad kong tinanguan.

“O-oo naman.” Sagot ko agad sa kanya.

Tinignan niya pa ako pero agad akong nag-iwas ng tingin.

“Ano yan?” Tanong niya hawak kohabang naglalakad na kami papunta sa elevator.

“C-cookies. Pinadala ni Julian. Bawal sayo.” Agad kong sagot sa kanya sabay tawa na kinatawa niya rin.

“I like your outfit. But, nakabakat yung ano mo.” Turo niya sa utong ko.

Ngumiti naman ako sa kanya at huminto sa paglakad bago siya harapan at tumingkayad para maabot ko yung tenga niya.

“Gusto mo ba sila tikman?” Bulong ko sa mismong tenga niya bago siya titigan.

Dahan-dahan naman siyang napanganga at hindi makapagsalita dahil sa sinabi ko. Hindi ko naman maiwasang matawa dahil sa mukha niya.

“S-stop being naughty!” Turan niya sa akin matapos ang ilang segundo at nilagpasan ako. Nauna siyang naglakad papasok ng elevator at hindi makatingin sa akin na kinangisi ko.

Sa utong ko lang pala bibigay ’tong mamang pulis na ’to.

“Ayaw mo ba talaga?” Pang-aasar ko pa sa kanya nang makapasok na rin ako sa loob ng elevator.

“You know what, mukhang kulang pa yung paghihigpit ko kaya nagkukulit ka.” Turan niya sabay humarap sa akin.

“Okay, then. Let me taste them. Right now.” Seryosong turan niya na kinangiwi ko. Agad akong napahakbang paatras nang humakbang siya paabante sa akin.

“Uy G-givan, gago biro lang naman!” Kinakabahan kong turan sa kanya habang patuloy pa rin sa pag-atras hanggang sa bumunggo na lang yung likod ko malamig na pader.

Lalong bumilis yung tibok ng puso ko nang ipulupot niya yung kamay niya sa bewang ko at mabilis akong hapitin palapit sa kanya na naging dahilan nang pagdikit ng katawan ko sa katawan niya.

Gusto ko man umatras, hindi ko magawa. Hindi ko rin siya mahawakan dahil hawak ko yung binigay ma kahon sa akin ni Julian.

“S-subukan mo, gago. S-sasapakin kita!” Pagbabanta ko sa kanya na may halong kaba.

Nginisian niya lang ako kasabay nang mahinang pagtawa. Hindi ko na siya napigilan nang mabilis niyang ilapat ang labi niya sa labi ko.

Dahan-dahan ko na lang pinikit yung mga mata ko at hinayaan na si Givan ang magkontrol sa halik namin. Mas hinigpitan niya pa yung yakap sa bewang ko at kusang nagbigay daan ang bibig ko sa dila niya na pilit pumapasok sa loob ng bibig ko.

Hindi ko alam kung ilang segundo ang tinagal ng halik namin pero siya mismo ang pumutol habang ako naman ay naghahabol ng hininga.

“Mas gusto ko yung labi mo pero hindi ko naman tatanggihan yang cherries mo.” Bulong niya pa sa akin na kinapula ng mukha ko.

“G-gago!” Inis ko na lang na turan bago siya mabilis na itulak at mabilis na lumabas ng elevator pero mabilis akong napatigil nang maramdaman ko yung hampas niya sa pwet ko.

“Nice ass, sweetheart.”

    MAY thirty minutes pa bago ang flight namin ni Givan. Sinabi ko sa kanya na kung pwede huminto muna kami sa mall kasi gusto ko ng kape kahit hindi naman. Bibili lang ako ng condoms, lubricant at pain reliever.

“Be fast, okay?” Turan niya pa pagkatapos niyang iabot yung card niya.

Gusto pa ngang sumama kaso sabi ko h’wag na lang. Mabilis lang naman ako. Bumaba na ako ng van pagkatapos kong kuhanin yung card at mabilis na tumakbo papasok sa mall.

Agad kong pumunta sa pinakamalapit na pharmacy at hinihingal pa ako. Baka kasi magtaka si Givan kung bakit napakatagal ko.

“Good morning, sir!” Bati agad sa akin nung lalaking pharmacist.

Ngumiti naman ako nang bahagya at iniisip kung paano ko sasabihin na bibili ako ng condom. Nagkatitigan lang kami at wala talaga akong lakas ng loob magsalita.

“Ano pong kailangan natin, sir?” Turan naman niya.

Napalunok ako ng laway nang ilang beses bago tuluyang magkapagsalita.

“C-condom.” Mahinang turan ko.

Nakahinga ako nang maluwag nang ngumiti lang siya sa akin.

“What size po?” Tanong niya sa akin na pinagtaka ko. May sizes?

“A-ahh, anong available?” Kinakabahan kong tanong.

“Small, regular, large at extra large po.” Turan niya. “For you po ba sir? May available naman pong small.” Dugtong niya pa na kinainis ko.

“Mukha ba akong small?” Hindi ko mapigilang sagot.

Parang gago. Tumatawa lang siya nang mahina habang nakatingin sa akin.

“L-lahat. Bigyan mo ako ng lahat ng size.” Turan ko sabay iwas ng tingin sa kanya.

Hindi ko alam kung anomg size ni Givan. Hindi ko pa naman nakikita yung sa kanya. Siguro mas okay kung bibilhin ko lahat ’di ba?

“Okay, sir. What else po?” Tanong niya pa sa akin.

“Ahhh, l-lubricant at pain reliever.” Turan ko nang hindi siya tinitignan. .

Nakakahiya pala yung ganito. Gusto kong lumusot sa ilalim ng lupa nang tumawa siya. Parang gago, bakit ganito ’tong pharmacist na ’to? Letche.

“Regular lang po yung bottle size ng lubricant namin ha sir. Ilang tablets po sa pain reliever?” Sunod niyang tanong.

“Isang b-banig.” Bulong ko.

Nang matapos siya, agad kong inabot yung card at inilagay yung pin bago ulit kunin yung card pagkapos.

“Thank you, sir!” Bati niya pa na parang nang-aasar pagkatapos na hindi ko na lang pinansin.

Mabilis akong lumabas at lakad-takbo yung ginawa ko papunta sa isang coffee shop. Agad akong nag-order ng black coffee at isang box ng donut na hindi transparent yung nasa itaas.

Hindi naman ako nagtagal at lumabas na. Agad kong hinanap yung pulubi na pakalat-kalat kanina dito sa loob. Akala ko nawala na siya. Agad kong binigay sa kanya lahat ng donuts tapos nilagay ko sa loob yung nga binili ko sa pharmacy bago ulit itali yung ribbon ng box. Alam ko naman na magtatanong ni Givan kung anong binili ko. Sasabihin ko, donuts lang. Hindi naman siya pwede dito kaya hindi niya na tatanungin pa.

Tumakbo na ako palabas ng mall at mabilis na nakita yung van namin. Agad naman niyang binuksan yung pintuan kahit papunta pa lang ako. Sinalubong niya ako ng nakangiti pa na agad ko rin sinuklian ng ngiti.

“Mukhang nagutom ang sweetheart ko.” Turan niya sa akin nang makaupo na ako sa tabi niya at magsimula nang magmaneho yung driver namin.

“Baka magutom lang ako mamaya.” Sagot ko naman sa kanya bago ibalik yung card niya at ilagay sa likuran namin yung dala kong box.

“Coffee?” Alok ko sa kanya nang makaupo na ako nang maayos.

Umiling naman siya at kinuha yung kamay ko bago niya ipatong yung ulo niya sa balikat ko at paulit-ulit na dampian ng halik yung palad ko. Hindi ko naman maiwasang mapangiti at hinayaan na lang siya sa ginagawa niya.

Chapter 26

Chapter 26

Roshan Savio

    Matapos ang mahabang oras sa wakas nakarating na kami sa Amsterdam. Hindi naman ako nasabihan na 17 hours pala ang byahe papunta dito sa Amsterdam. Kahit nakaupo ka lang, parang tumakbo ka mula Pilipinas hanggang dito dahil sa pagod. Sobrang sakit pa sa ulo. Pero hindi pa kami nakakarating sa dapat naming pupuntahan. Mag-stop lang kami dito ng anim na oras bago ulit magbyahe papunta sa Iceland.

Agad akong napalingon kay Givan nang maramdaman kong pinatungan niya yung balikat ko ng long coat at hatakin ako paharap sa kanya. Agad niyang isinuot sa akin yung long coat at isinuot pa yung hood.

“Hindi ba masakit ang ulo mo, Sweetheart?” Tanong niya habang inaayos niya yung pagkakasuot sa long coat ko.

Nasa loob pa kasi kami ng eroplano. Kami na lang yata yung hindi bumababa. 

“Masakit nga. Gago ka, hindi mo sinabing ganito pala kahaba yung byahe.” Turan ko sa kanya na kinatawa niya.

“Baka kasi kapag sinabi ko, hindi ka na sumama.” Sagot niya naman sa akin.

Tinawanan ko na lang siya at kinuha yung mga kahon, yung kahon na bigay ni Julian at yung kahon ng kasalanan. Bwiset. Kinuha naman ni Givan yung mga maleta namin. Kinuha ko yung isa sa kanya at nagsimula nang maglakad palabas.

Hindi ko naman mapigilang maghikab habang naglalakad. Inaantok pa rin ako kahit natulog lang naman ako sa eroplano. Sobrang sakit rin sa katawan ng byahe.

“Saan tayo tutuloy?” Tanong ko sa kanya.

Nginitian pa kami ng mga flight attendant na sinuklian ko rin ng ngiti bago ako tuluyang makalabas ng eroplano. Parang manginginig naman ako sa lamig. Tangina, nakakatigas ng utong.

“Sa hotel. H’wag kang mag-alala, sweetheart. Malapit na malapit lang yung hotel. Nakapag-book na rin ako ng room. Magpapahinga na lang ang Sweetheart ko.” Sagot naman niya habang bumababa kami ng hagdan.

“Sigurado ka dyan ha, sasapakin kita kapag hindi.” Banta ko sa kanya.

Nang makababa na kami, inagaw niya sa akin yung maletang hawak ko.

“Ako na.” Turan niya sa akin bago niya ilagay sa pagitan ng mga braso niya yung isang kamay ko at magsimula kaming maglakad.

“This is so comfy.” Bulong niya pa habang naglalakad kami na kinangiti ko lang.

    HINDI nga nagbibiro si Givan nang sinabi niyang malapit na malapit lang yung hotel. Katabi lang pala ng airport. Hahaha.

Ako na yung nagbukas ng room namin na binook niya.  Naiinis ako kasi suite pa kinuha niya, pwede naman regular room na lang. Anim na oras lang kami dito tapos gumastos pa ng napakadaming pera. Parang gago lang.

“Bakit ganito pa kinuha mo? Nagsasayang ka ba talaga ng pera?” Naiinis kong turan sa kanya nang hindi na siya tinitignan at nagtuloy-tuloy sa pagpasok sa loob.

“Why? Ayaw mo ba dito? We move to another room.” Sagot naman niya na kinaismid ko lang bago iwanan yung mga dala kong gamit sa couch.

“Hindi mo ba ako narinig? Nagsasayang ka ba ng pera?” Turan ko sa kanya at mabilis na naglakad papunta sa kama at hinayaang bumagsak yung sarili ko.

“No. I’m not wasting our money. Nagiging advance lang ako. Paano kung gusto mo ng jacuzzi? Paano kung gusto mo ng magandang view? Paano kung gusto malaking kama? Paano kung gusto mo uminom?” Dahilan naman niya na hindi ko na lang pinakinggan at hinayaan ko yung sarili kong nakasubsob sa kama.

Ewan ko dyan. Parang tanga lang. Sana nagtanong muna kung gusto ko bang may jacuzzi, may mini bar, kitchen at double king size bed. Alam ko naman na wala akong karapatan magreklamo dahil hindi naman ako ang gumastos. Pero minsan kasi, nakakaguilty na. Gagastos ng ganito karami para lang sa akin at ako, walang magawang maganda para sa kanya ’di ba.

“Hey! Don’t sleep like that, sweetheart.” Rinig ko pang turan niya bago ko maramdaman yung dalawang palad niya sa bewang ko at pwersahang inihiga.

Nanatili naman akong nakapikit at hindi man lang siya tinignan.

“What are you thinking huh? Stop overthinking. Alam mong hinding-hindi kita titipirin sa lahat ng bagay. Hangga’t kaya kong i-afford ang the best of the best, sisiguraduhin kong ’yon ang makukuha mo.” Turan niya pa sa akin bago siya humiga sa tabi ko.

“Magkano yung room?” Tanong ko sa kanya habang nakapikit.

Natagalan pa siya nang ilang segundo bago sumagot sa akin. Mabilis naman akong napamulagat nang marinig yung presyp ng room.

“Gago ka ba?! 100K para sa anim na oras natin dito?!” Naiinis kong turan at mabilis na umupo mula sa pagkakahiga.

Hindi pa man ako nakakatayo agad niya nang niyakap yung bewang ko at mabilis akong hinatak pabalik sa pagkakahiga.

“Magpahinga na lang tayo. We’re both tired, sweetheart. Mamaya mo na ako awayin. Hehe.” Turan niya sabay halik sa noo ko at lalo akong yakapin nang mahigpit.

“Magsapakan na lang kaya tayo bukas?” Biro ko sa kanya bago ko ipikit yung mga mata ko.

“Why not? Gawin mo akong punching bag, sweetheart.” Mabilis naman niyang sagot sa akin na kinatawa ko na lang. Gago talaga.

    AT LAST, nakarating na kami sa Iceland. Dumoble yung lamig at mukhang hindi lang utong ang titigas. Nagagaya na ako kay Julian na maharot. Hays. Hindi ko inasahan na mas malamig pala dito. Nakakapanginig.

“Let’s go, sweetheart.” Turan sa akin ni Givan at nang makababa na kami ng eroplano. Umaga na ulit dito.

March 22nd na. Grabe, nakakapagod pala talaga ang isang araw na byahe. Hindi ko maalis yung mga mata ko sa mga snow sa paligid pero hindi naman umuulan ng snow. Sobrang lamig talaga at ang aliwalas ng langit.

Naramdaman yata ni Givan na nilalamig ako kaya hinigpitan niya yung hawak sa isang palad ko at pinasok sa bulsa ng long coat niya. Parang hindi naman siya nalalamigan o hindi lang ako sanay?

Naglakad kami hanggang sa labas ng airport. May nag-aantay na isang lalaki sa tabi ng itim na kotse. Agad siyang ngumiti nang makita si Givan at lumapit. Kinuha niya agad yung mga gamit namin at nilagay sa compartment ng kotse bago iabot yung susi kay Givan. Nag-bow pa siya nang bahagya bago umalis.

“Let’s go?” Nakangiting tanong sa akin ni Givan na nginitian ko din bago ako humiwalay sa kanya at mabilis na naglakad papunta sa tapat ng pintuan ng kotse at buksan bago mabilis na pumasok.

Naginhawaan ako sa loob kasi medyo mainit sa loob hindi na sobrang lamig. Mabilis naman sumakay si Givan sa driver seat na katabi ko. Agad ko rin sinuot yung seat belt bago pa ako tignan ni Givan at tumawa nang mahina.

“Ayaw mo talaga ng binebaby.” Turan niya naman.

“Depende, kung gusto mo ng baby na nananapak.” Sagot ko sa kanya sabay tawa.

Nagsimula na siyang magmaneho at ako naman ay nakatitig lang sa labas. Puro talaga yelo tapos puno. Madalang lang yung mga bahay. Parang probinsya lang sa Pilipinas. May mga bundok-bundok pa.

Hindi ko alam kung ilang minuto kaming nagbyabyahe pero nakita ko yung agaw pansin na bahay sa itaas ng  hindi kataasang bundok. May gate siya sa ibaba ng bundok at kitang-kita yung daan paakyat. Nag-iisa na lang siya na bahay. Black and white yung kulay. Agaw pansin talaga siya kasi ang ganda nung bahay. Parang yung bubong lang siya tapos hindi ko na maaninag. Hahaha.

Nabigla ako nang tumapat si Givan sa gate ng bundok na sinasabi ko. Unti-unting bumukas yung gate at nang tuluyan nang bumukas, mabilis na nagmaneho si Givan paakyat.

“Sayo ’tong bahay?” Agad kong tanong sa kanya.

Tumawa naman siya nang mahina at hindi man lang ako sinagot. Ilang minuto lang ay nasa itaas na kami at kitang-kita ko na yung paligid. Agad akong bumaba pero nanginig ako sa lakas ng hangin at sobrang lamig. Hindi pa rin ako nagpapigil na titigan yung bahay.

Parang bubong lang siya na walang haligi. Yung kalahati, glass yung pinakabubong at yung kahati naman, hindi glass. Tapos may windmill pang nakatayo  malapit sa bahay.

“Wow.” Wala akong masabi sa design ng bahay. Sobrang ganda.

Yung black and white na kulay niya, saktong-sakto sa vibe nitong lugar. Dahil glass rin yung pinakapader niya, kita mo yung sa loob at kung anong kinaganda sa labas, ganon rin kaganda sa loob.

“It’s yours.” Napatingin ako kay Givan nang magsalita siya sa tabi ko.

Dala niya na yung mga gamit namin at nakangiti rin siya habang nakatitig sa bahay.

“Sa akin?” Natatawang turan ko sa kanya bago ulit tumingin sa bahay.

“Hmm. This is your dream house. Our dream home.” Turan niya pa na pinagtaka ko.

Muli akong napatingin sa kanya nang huminga siya nang malalim at tumingin sa akin.

“Let’s go, masyadong malamig.” Aya niya sa akin.

Kinuha ko naman agad yung mga kahon at yung isang maleta bago maglakad papunta sa main door ng bahay. Yung main door, kalahati glass, kalahati wood. Kasi nasa gitna ng bahay yung double door na main door.

Mainit rin sa loob. Yung init na kakarelax. Grabe, ang sarap. Kitang-kita yung view sa labas at sobrang liwanag.

Napaka laki ng space sa loob. Kahit maraming furniture, napaka spacious pa rin. Yung living room, nasa side ng glass at kitchen yata yung nasa kabilang side at mukhang may underground room. Kasi mag hagdan pababa.

“Tara tulog na lang tayo ulit bago tayo kumain.” Natatawang turan ni Givan bago hawakan yung kamay ko pababa ng hagdan.

May dalawang kwarto nga sa ilalim. Binuksan niya yung isa at mabilis akong pumasok. Parang magmukha yung kwartong ’to at kwarto ko sa bahay nila Givan.

Nagtuloy-tuloy si Givan hanggang sa kama at mabilis na ibinagsak yung sarili niya. Ni hindi niya pa natanggal yung sapatos niya. Mukhang napagod nga.

“Hoy! Yung sapatos mo!” Sigaw ko sa kanya pero hindi na sumasagot. Ano yon? Tulog na siya agad?

Napailing na lang ako bago alisin yung sapatos ko at maglakad papunta kay Givan. Agad kong inalis yung sapatos niya at nang matapos, aakyat na sana ako sa kama nang hawakan niya yung bewang ko at ihiga sa kama. Dinaganan ng paa niya yung hita ko at niyakap akong mahigpit. Hindi pa pala tulog ang gago.

“Nangangawit ako.” Turan ko sa kanya.

Ilang segundo lang, tumawa siya nang mahina bago ako pakawalan at umayos ng higa. Hinawakan niya yung hita ko at ipinatong sa hita niya bago ako yakapin nang mahigpit.

“I love you, my Roshan.”

    NAGISING na lang akong mag-isa sa higaan. Hindi ko alam kung anong oras na pero mukhang nasa tanghali pa lang. Medyo nakakaramdam na rin ako ng gutom kaya naisipan ko nang tumayo. Mukhang nilinis na rin ni Givan yung kwarto. Nakakabilib lang kasi kamukhang-kamukha talaga nito yung kwarto ko sa bahay ni Givan. Halos walang pinagkaiba. Parang photocopy niya.

Hindi pa rin pala ako nakakapagpalit ng damit. Kung ano yung suot ko sa Pilipinas, ganon pa rin ang suot ko. Hindi pa naman ako nangangamoy dahil hindi naman ako pinagpawisan.

Lumabas na ako ng kwarto at naglakad paakyat. Agad nakakuha ng pansin ko yung glass na bubong na ngayon may something na kulay white. Hindi tuloy makita kung anong nasa labas. Pero doon sa pintuan, halos padilim na. Padilim na nga. Ganon ba ako katagal natulog?

Agad kong hinanap si Givan na nasa kitchen. Ni hindi man lang ako napansin kasi busy sa pagluluto. Hindi ko naman maiwasang matawa nang makita ko yung suot niya. Nakasuot siya ng one-piece sleepwear na may design na dinosaur. Nakasuot pa yung hood. Para siyang bata.

“Kasing tanda mo ba yung dinosaur?” Pang-aasar ko agad sa kanya nang makalapit ako. Agad naman siyang tumawa at nailing.

“Ilang taon lang yung gap namin.” Biro niya sabay tawa at mabilis akong nilapitan.

“Nakatulog ka ba nang maayos, sweetheart?” Tanong niya agad bago ako maupo sa upuan.

“Hmm. Mukha bang hindi?” Sagot ko.

Nagdikit naman yung kilay ko nang mabilis niyang ilapat yung dalawang palad niya sa pisngi ko. Mabilis niya din inangat nang marahan yung ulo ko at sinalubong agad ng labi niya yung labi ko. Hindi naman nagtagal, talagang isang mabilisang halik lang.

“Maglinis ka na. Kakain na tayo pagkatapos mo. Nagluto ako ng steak, look!” Nakangiti niyang turan sa akin at tinuro yung niluluto niya sa stove.

“Parang hindi masarap kung luto mo.” Biro ko sa kanya.

“Hindi mo pa natitikman, sweetheart. H’wag kang ganyan.” Natatawang sagot niya bago mabilis na tumakbo papunta sa stove.

“What’s with you today, Givan? Anong meron dinosaur ka ngayon?” Tanong ko sa kanya.

“I saw this on the internet. It looks cute kaya binili ko na. Meron ka rin. Suotin mo, sweetheart. Para couple tayo.” Sagot niya sa akin nang hindi ako tinitignan at busy sa pagluluto. Ito na ba yung side ni Givan na hindi ko pa nakikita?

“Okay?” Mahinang sagot ko na lang sa kanya.

“Go, maglinis ka na. I’ll be waiting. Love you.” Turan niya pa at sumulyap sa akin.

Nginitian ko lang siya bago tumayo at tumalikod. Mukhang masayang-masaya talaga siya ngayon. I don’t know why. Parang bata siya na hindi ko maintindihan.

Napailing na lang ako bago naglakad ulit papunta sa ibaba. Bumalik ako sa kwarto namin at binuksan yung maleta ko. Hinanap ko yung sinasabi niya at meron nga. Parehas ng design sa kanya.

Kapag talaga siya yung nag-ayos ng mga gamit ko, sobrang ayos. Ang dami pala niyang underwear na dinala.

Pumasok naman sa isip ko yung binigay ni Julian sa akin. Agad kong hinanap sa loob ng kwarto pero wala. Hindi ko alam kung saan ko nabitawan kaya mabilis akong lumabas ng kwarto at bumalik sa itaas. Hindi naman ako napansin ni Givan dahil busy talaga siya sa pagluluto. Nakita ko naman yung mga kahon na nakapatong sa couch. Mabilis akong naglakad at kinuha yung binigay sa akin ni Julian bago tumakbo sa ibaba.

Dala yung kahon, pumasok ako sa bathroom at agad na binuksan. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko nang makita yung laman. Kulay pulang lace boxers na may lace stockings at straps na nagkokonekta sa boxers. Sinong nagsusuot ng ganito? Hinding-hindi ko yata isusuot ’to. May kasama pang lace din na mahabang tali. Kulay pula rin na hindi ko alam kung para saan.

Hindi ko alam kung bakit ako biglang kinabahan. Agad kong binalik sa kahon yung mga laman at lumabas ng bathroom. Agad kong hinanap yung phone ko na nakita ko sa may bedside table.

Tatawagan ko na sana si Julian pero bumungad agad yung voice message na sinend niya sa akin.

“Shaaaaan! Sabi ni Jackson nandyan na daw kayo. Bago ka makipagbakbakan, yung mga sinabi ko sayo ha? At oo nga pala! Pakalinisan mo yung ano, yung ano mo! Alam mo na yon! Okay?! Kailangan malinis na malinis ka at eatable, fuckable at breedable ka! Maganda ba yung binigay ko sayo? Pahingi ako picture! Hihihi!”

Napasapo na lang ako sa noo nang wala sa oras at hinayaang bumagsak yung sarili sa kama. Wala na ba talagang atrasan ’to? Mag-eenjoy naman siguro ako ’di ba?

Chapter 27

WARNING: MATURE CONTENT AHEAD. READ AT YOUR OWN RISK.

Chapter 27

Roshan Savio

    Dahan-dahan akong naglakad paakyat suot yung katulad ng suot ni Givan at suot yung mga binigay sa akin ni Julian. Hindi lang ako gaanong komportable. Kasi parang wala akong suot na dinosaur outfit. Parang yung nararamdaman ko lang yung lace boxers. Parang nahihiya ako maglakad.

Nakita ko si Givan doon sa living room. May nakaset up nang table sa gitna at ang ganda ng ayos. Hindi ko yan nakita kanina. Nakangiti pa siya habang nag-aayos. Hindi ko alam kung bakit bigla akong napangiti nang makita yung ngiti niya. Nakakahawa kasi yung mga ngiti niya.

Naglakad ako papunta sa kanya habang nakangiti. Agad naman siyang napatingin sa akin at tinignan ako mula ulo hanggang paa habang nakangiti. Biglang namula yung buong mukha ko dahil sa hiya. Parang tinitignan niya ako na tanging suot ko lang yung boxers.

“You look so cute, sweetheart.” Turan niya sa akin.

“K-kain na tayo. Gutom na ako.” Pag-iiba ko sa usapan dahil nakatitig siya sa akin.

Agad akong naglakad papunta sa upuan at umupo. Narinig ko naman natawa siya pero hindi ko na siya nilingon kasi nahihiya ako.

Napatingin ako sa steak na niluto niya. Mukhang masarap nga pero hindi ko alam kung paano kainin to. Sorry, hindi pa ako nakakakain nito sa buong buhay ko. Corned beef lang.

“Kahit kailan talaga hindi ka natuto.” Biglang turan sa akin ni Givan at kinuha yung plato ko at pinalit yung plato niya na nakahiwa-hiwa na yung steak.

“Salamat.” Mahinang turan ko sa kanya bago lagyan ng wine yung mga wine glass namin.

“Anything for you, my sweetheart.” Sagot niya sa akin na kinatawa ko na lang.

Kumain na kami at habang kumakain kami, nagkwekwentuhan lang kami ng kung ano-ano. Tinatanong-tanong ko rin siya sa mga bagay-bagay. Tulad ng pagiging architect niya, pagiging pulis niya. Hindi kami nawalan nang pag-uusapan habang kumakain. Hindi ko na namalayan na nakangiti na pala ako buong oras na kumakain kami.

Parang nawala lahat ng iniisip ko at tanging nakikita at nasa isip ko lang ay si Givan na sobrang saya ngayon. Ngayon ko lang rin naramdaman yung sayang ’to. Yung parang wala akong problema. Yung parang nakuha ko yung bagay na pinakagusto ko at tanging nararamdaman ko na lang ay saya.

“How is it? The steak?” Tanong niya sa akin.

“Masarap. Akala ko hindi ka marunong magluto.” Natatawang sagot ko sa kanya. It’s really good. Sakto lang yung lambot at lasa. Sobrang sarap niya, actually. Pati yung wine, ang sarap din.

“Do you want to see Aurora now?” Tanong niya na agad ko naman tinanguan.

Dahan-dahan naman siyang nag-angat ng tingin. Mabilis din akong nag-angat nang tingin. Parang nagningning yung mga mata ko nang makita yung kalangitan na napupuno ng Aurora Borealis. Sa sobrang saya ko yata, hindi ko man lang napansin na inalis na ni Givan yung something na tumatakip sa glass na bubong.

“Wow…” Tanging naibulong ko habang nakatitig kay Aurora. Sobrang ganda niya. Hindi ko maalis yung mga mata ko sa kanya.

“She’s beautiful. Kahit kailan hindi kumukupas yung ganda niya.” Turan ni Givan na kinangiti ko. Napakaganda niya nga.

“She’s beautiful. She always have that elegance, the beauty and pureness like you. That’s why I like her, because she always remind me of you. I like her because I love you, Roshan.” Sunod na turan ni Givan na naging dahilan nang pagtitig ko sa kanya.

Nakatitig lang siya sa akin habang may malaking ngiti sa mga labi niya.

“I love you, now and forever. Nothing will change, sweetheart. Hanggang sa huling hininga ko, ikaw ang ang tanging ititibok ng puso ko. Nabubuhay ako dahil sayo, kung wala ka mas gusto ko na lang mamatay.” Dugtong niya na na kinaiwas ko nang tingin habang namumula ang mukha ko.

Ngayon lang ako nahiya nang ganito sa kanya. Bakit bigla kasing nag-iba yung atmosphere dito sa loob. Wala akong masabi. Parang nakain ko yung dila ko at hindi makapagsalita.

“Can I take a picture of you, sweetheart?” Tanong niya sa akin kaya napatingin ulit ako sa kanya.

“O-oo naman!” Agad kong sagot sa kanya.

“Great! Tayo ka doon!” Turo niya sa side nitong living room na may carpet na puti. Kung tatayo ako dito, kitang-kita sa likod ko yung Aurora dahil na rin glass lang yung bubong.

Hindi naman ako nagdalawang isip na tumayo at mabilis na naglakad papunta doon sa carpet. Nakita ko naman na kinuha niya yung phone niya at mabilis niyang tinutok sa akin.

“Smile, sweetheart!” Turan niya kaya agad akong ngumiti.

“Isa pa. Yung ganito naman!” Turan niya sabay peace sign sa parehong kamay niya na kinatawa ko pero agad ko rin naman ginawa.

“Okay na?” Tanong ko sa kanya pagkatapos na tinanguan niya habang nakatingin sa phone niya.

“You’re so handsome.” Bulong niya pa.

“Oo nga pala. Ano palang reward ko?” Biglang turan niya pagkatapos na naging dahilan nang paninigas ko sa kinatatayuan ko.

“A-ahhh… Akala ko nakalimutan mo na.” Natatawang sagot ko sa kanya sabay kamot ng batok.

Tumawa naman siyang mahina bago ipatong yung phone niya sa table at ipagkrus yung kamay niya sa dibdib bago ako titigan.

“Ano bang reward? Kakantahan mo ba ako? Sing and dance ba? I want to see.” Turan niya na kinangiwi ko.

“T-then, close your eyes Givan.” Turan ko.

Marahil ay nagtataka siya pero dahan-dahan niyang sinara yung mga mata niya. Napapikit ako sabay hinga nang malalim bago hatakin pababa ang zipper nitong suot kong dinosaur at hinayaang bumagsak sa sahig.

“O-open your eyes.” Nauutal kong bulong.

Nakita ko pa kung paano dahan-dahan binuksan ni Givan ang mga mata niya at agad na nanlaki pareho. May gusto siyang sabihin pero hindi niya masabi at nanatiling nakaawang lang ang mga bibig niya. Hindi rin siya makagalaw sa kinatatayuan niya. Hindi ko maiwasang mahiya kaya mabilis akong nag-iwas ng tingin.

“I’m y-your reward. Y-you c-can do a-anything to me.” Nauutal kong turan. Kahit subukan kong hindi mautal, talagang nauunahan ako ng kaba.

Namayani ang katahimikan sa amin dalawa nang ilang segundo bago ko siya makitang mabilis na tumalikod.

“A-ahhh… I-isuot mo na ulit yang damit m-mo. Malamig. L-lalamigan ka, sweetheart.” Nauutal at mahina niyang sagot sa akin habang nakatalikod.

“Ayaw mo ng reward mo?” Naiinis kong tanong. Hindi ko alam kung bakit biglang nawala ang pagkautal ko dahil sa pinakita niyang reaksyon.

“N-no. It’s not that. We are not r-ready for this and nangako na ako sayo, remember?” Sagot niya habang nakatalikod.

Napahinga naman ako nang malalim. Paano ko sasabihin na kantutin niya na lang ako? Tangina naman! Parang libog na libog ang lagay ko ngayon. Nakakainis lang kasi. Parang wala siyang interes.

“I want it right now! Akala ko pa naman hindi mo ako tatanggihan kapag ako ang nag-aya.” Turan ko nang hindi napipigilan ang inis.

“I want it. I really want it, Givan. Sa tingin mo, kanino ko hihilingin ’to kundi sayo ’di ba?” Dugtong ko pa.

“B-but sweetheart, we’re not ready for that! We don’t have c-condoms. And baka masaktan kita!” Sagot niya.

“Paano pala kung libog na libog ako. Kanino ako hihingi ng tulong? Sa iba?” Bulong ko naman na agad niyang kinaharap sa akin.

“Hey! Stop! Oh gosh, Roshan! You pushed me to my limits!” Pasigaw na turan niya sabay pikit na kinangisi ko. Bibigay rin pala ang gago.

Mabilis akong naglakad at tinawid ang pagitan naming dalawa. Bago pa siya magmulat nang mga mata, agad kong isinabit ang mga kamay ko sa leeg niya at mabilis na inilapat ang mga labi ko sa labi niya.

Hindi naman siya tumutol pa kaya mabilis kong hinawakan ang zipper ng suot niya. Ibaba ko na sana nang pigilan ako ng kamay niya.

“W-we don’t have condoms and lube. Masasaktan ka.” Bulong niya sa akin.

“Edi saktan mo ako gago.” Turan ko na lang bago ulit siya hinalikan.

Parang nalalasing ako sa mga halik. Ni hindi ko magawang putulin ang halik kahit nawawalan na ako nang hininga. Para akong nakalutang.

Agad kong naramdaman yung higpit nang yakap niya sa bewang ko at nakatingkayad na ako dahil sa tangkad niya habang naghahalikan kami. Siya na ang nagkusang pumutol sa halik namin.

“I’m serious, we don’t have condoms.” Bulong niya pa.

Mabilis naman akong humiwalay sa kanya at tinakbo yung isang kahon sa couch at mabilis na binuksan bago pinakita sa kanya.

“So, this is all your plan?” Nakangisi niyang tanong na kinaiwas ko nang tingin.

“It’s your reward. Kailangan paghandaan.” Dahilan ko na lang pero nagulat na lang ako nang nasa harapan ko na siya at mabilis akong hinalikan.

Naramdaman ko na lang na umangat na ako at lumapat ang likod ko sa couch nang hindi pa rin napuputol ang halik namin.

Tumawa pa siya nang mahina nang tuluyan niya na akong mahiga sa couch at nagsimula nang bumaba ang halik niya. Bawat halik niya sa balat ko ay sarap ang tanging nalalasap ko.

Nakapikit na ako dahil sa sarap. Lalo na nang maramdaman ko ang mainit niyang dila sa tuktok ng mga dibdib ko at ang malapad niyang palad na patuloy ang paghaplos sa pagkalalaki ko pilit kumakawala sa manipis na telang suot-suot ko.

“G-givan… Ahhhh! Shit!” Hindi ko mapigilang sigaw at napapigil sa kamay niyang nasa pagkalalaki ko nang ipasok niya ito sa loob at magsimulang umiikot-ikot ang daliri sa ulo ng pagkalalaki ko.

Napatahimik naman ako nang titigan niya ako sa mga mata na parang may pinapahiwatig.

“H’wag mo akong pigilan. Hindi kita hahayaang magkulit lalo na ngayon.” Seryoso niyang bulong bago ako halikan at muling umikot ang daliri niya sa ulo nang pagkalalaki ko.

Hindi ko maipirmi ang katawan ko dahil sa kiliti at kahit anong oras ay lalabasan na ako. Hindi rin ako makapaglabas ng kahit anong ingay dahil pinipigilan ng mga labi ni Givan ang mga ingay na dapat ilalabas ko.

“M-mmmmm!” Hindi ko maiwasang sigaw kahit nakalapat ang mga labi ni Givan sa labi ko nang maramdaman ko ang ngipin niya sa tuktok ng dibdib ko.

Magkahalong sakit at kiliti na iba ang epekto sa akin. Paulit-ulit ko rin naramdaman ang pagkagat niya sa balat ko sa iba’t-ibang parte ng katawan ko. Lalong-lalo na sa tyan. Hindi ko alam kung ilang beses niya akong kinagat.

Nang makakuha ako ng tyempo, agad ko siyang tinulak at mabilis na naupo sa kandungan niya. Parang naubusan ako nang lakas dahil sa ginawa niya.

Nagsalubong naman agad ang kilay niya at handa na ulit akong sunggaban pero mabilis ko siyang pinigilan. Tinanggak ko yung red lace na tali sa bewang ko at tinali yung kamay niya bago siya mabilis na halikan sa labi.

“Gusto ko, ako masusunod.” Bulong ko sa kanya bago ibaba yung zipper ng suot niya habang hinahalikan siya.

Gusto niya man akong yakapin ay hindi niya magawa pero talagang hinahabol niya ang mga labi ko sa t’wing lumalayo ako. Parang magiging kawawa ako kapag hinayaan kong malaya ang mga kamay niya.

Ginawa ko kung anong ginawa niya sa akin kanina. Kung gaano karami ang kagat niya, mas niramihan ko ang akin habang naglalakbay ang kamay ko sa matipuno niyang tyan. Grabe yung 8 pack abs niya. Ganito sana yung gusto ko kaso talagang hindi ko kaya.

Bumaba ako sa kandungan niya sa lumuhod sa harap niya. Mabilis kong hinatak yung underwear niya pababa at parang tinakasan ako nang ulirat nang makita yung hindig na hindig niyang pagkalalaki na sumalubong sa pagmumukha ko.

Doble o triple pa sa laki ng akin at taba. Talagang masasaktan ako kapag pinasok sa akin ’to. Hindi ko alam kung paano magkakasya sa akin ’to.

“Don’t suck it. Let me suck yours.” Turan sa akin ni Givan pero mabilis kong sinubo ang pagkalalaki niya.

Hindi ko alam na ganito kalaki ang pagkalalaki ni Givan. Unang beses ko makita yung pagkalalaki niya at nasorpresa ako.

Ginawa ko lang kung anong ginawa niya sa akin madalas. Pero dahil sa laki ng pagkalalaki niya, nahirapan ako at hindi man lang umabot sa kalahati ng bibig ko.

“Stop it. Let me take over.”

Nagulat na lang ako nang hawakan ni Givan ang mga pisngi ko at mabilis akong halikan at ipagpalit ang pwesto namin. Hindi ko namalayang tinatali niya na pala ang mga kamay ko at mas mahigpit sa tinali ko kanina sa kanya.

“I admit it. Masarap nga nasa bibig mo ang pagkalalaki ko kaso nahihirapan ka, so don’t force yourself okay? Just tell me to stop, I will stop.”

Third Person POV

    “Don’t stop, Givan.” Sagot naman ni Shan kay Givan na kinangisi nito.

Agad niyang sinunggaban ng halik si Shan at pagkatapos ay sapilitan nitong sinira ang suot niyang lace boxers kasama ang straps pero iniwan nito ang stockings na nanatiling nakasuot sa paa ni Shan hanggang sa hita nito.

Mabilis na pinaghiwalay ni Givan ang mga paa ni Shan at pinatong ang isa sa balikat niya habang nakaluhod siya sa harap ni Shan bago mabilis na isubo ang pagkalalaki ni Shan nang buong-buo.

Tanging pag-ungol lang ang nagawa ni Shan habang nakatingala sa Aurora Borealis. Ang pag-ungol ni Shan ay naging sunod-sunod pa nang paikutin ni Givan ang dila niya sa bukana ni Shan na naghahatid kay Shan ng ibayong kiliti.

Paulit-ulit na sinisigaw ni Shan ang pangalan ni Givan pero parang bingi si Givan at patuloy lang sa ginawa.

“G-givan! T-tangina… Ahhhh! Shit!” Sigaw ni Shan at nanatili sa dati niyang posisyon dahil hindi makagalaw sa mga hawak ni Givan.

Nakita na lang ni Shan na mabilis na kinuha ni Givan ang bote ng lube at binuksan bago ibuhos sa pagkalalaki ni Shan hanggang sa bukana nito at ngumisi.

“Look at me, sweetheart.” Bulong ni Givan habang nilalalaro ang pagkalalaki ni Shan sa kamay niya.

Parang magandang tanawin kay Givan ang nasasarapang mukha ni Shan habang nilalaro niya ang pagkalalaki nito.

“You look so freaking sexy.” Bulong pa ni Givan at napangisi na lang siya lalo nang parang wala na sa tamang katinuan si Shan dahil sa sarap.

Dahan-dahan niyang pinasok ang daliri niya sa bukana ni Shan. Nakita niyang napangiwi si Shan kaya mabilis niyang hinalikan si Shan habang ang daliri niya ay unti-unting gumagalaw sa loob ni Shan.

“Accept me. Loosen up, sweetheart.” Bulong pa sa kanya ni Givan.

“Relax and accept me.” Dugtong niya pa bago muling halikan si Shan.

Parang maging komportable naman si Shan nang marinig ang mga katagang yon at hinayaan ang daliring pumasok sa loob niya na kinangisi ni Givan.

Dahil sa dami ng lube na halos natapon na sa couch at sahig, madaling pumasok ang daliri ni Givan at unti-unting hinanap ang kasarapan ni Shan. At nang makita niya ito, hindi niya na pinalampas ang pagkakataon at tinitigan si Shan kung paano mabaliw sa sarap. Hindi namalayan ni Shan na tatlong daliri na ang nakapasok sa kanya dahil sa sarap nang nararamdaman.

Mabilis na tumigil si Givan nang maramdaman na sasabog na si Shan. Mabilis niyang pinigilan ito na naging dahilan nang pagngiwi ni Shan dahil sa sakit kaya mabilis na hinalikan ni Givan si Shan nang marahan para maibsan ang naudlot na sarap.

“Papasok na ako, okay? Relax, sweetheart.”

Habanh sinasabi ang mga katagang yon, kinuha ni Givan ang kahon ng condom na large at mabilis na binuksan bago isuot sa kanya ang isa.

“Tell me to stop, I’ll stop.” Turan niya pa kay Shan bago punuin ng lube ang kahabaan niya at tinutok sa bukana ni Shan.

“Kiss me, Givan.” Utos ni Shan na agad naman sinunod ni Givan kasabay nang dahan-dahan na pagpasok ni Givan at mapusok nilang halikan.

Hindi sinasadyang makagat ni Shan ang labi ni Givan habang nasa kalagitnaan na ng pagpasok si Givan na naging dahilan nang pagdugo ng labi niya kaya napahinto si Givan.

“T-teka lang gago.” Mahinang bulong ni Shan. “T-tangina bakit kasi ang laki.” Bulong pa ni Shan kay Givan.

“Relax. Just relax.” Sagot naman ni Givan at nilaro ang pagkalalaki ni Shan at ang tuktok ng dibdib nito hanggang sa maipasok ni Givan ang kabuuan niya sa loob ni Shan.

Kitang-kita sa mukha ni Shan ang sakit pero namamayani dito ang sarap.

“A-ang init. A-ang lalim gago.” Mahinang bulong ni Shan.

Mabilis na dinagdagan ni Givan ang lube bago siya umulos nang dahan-dahan. Ang unang ulos ay sakit ang hatid kay Shan pero kalaunan ay napalitan ito nang sakit at sarap.

Pero kahit ganon, nanatiling marahan ang pagbayo ni Givan kay Shan habang nilalaro nito ang pagkalalaki ni Shan. Hindi maiwasang mapangiti ni Givan habang nakatitig kay Shan na halos mabaliw na sa sarap.

Swabeng-swabe ang bawat pagpasok ni Givan na naghahatid ng sarap kay Shan. Pulang-pula na ang bukana niya sa laki ni Givan pero mas nanaig ang sarap. Ang pagkalalaki niyang hindig na hindig ay hindi pa rin pinapakawalan ni Givan hanggang sa halikan na siya ni Givan habang binabayo na lalong nakadagdag sa sarap na nararamdaman niya.

Sa ilang minutong pagbayo ay tumigil si Givan at kinarga si Shan nang hindi inaalis ang pagkalalaki sa loob. Mabilis siyang naglakad papunta sa carpet dala ang isang unan at inihiga si Shan. Naglagay ng unan si Givan sa balakang ni Shan bago muling nagsimulang bumayo habang nasa lapag sila.

Ilang segundo lang ay sumabog ang mainit na katas ni Shan na umabot sa dibdib niya pero hindi pa rin humuhupa ang tigas ng pagkalalaki niya. Si Givan naman ay halos walang kapaguran sa pagbayo kay Shan at makailang ulit na silang nagpalit ng posisyon.

Nakailang beses na rin nilabasan si Shan pero tigas na tigas pa rin ang pagkalalaki niya.

“Bend over, sweetheart.” Utos ni Givan na parang nahipnotismo si Shan at agad naman sumunod.

Tanging ungol lang nilang dalawa ang namamayani sa buong bahay hanggang sa pinahiga ni Givan si Shan at pinatalikod sa kanya. Pumwesto si Givan sa likod ni Shan at tinaas ang isang paa nito bago muling ipasok ang pagkalalaki niya.

Parehas na lang silang napaungol sa sarap at mabilis na niyakap ni Givan ang dibdib ni Shan habang binabayo niya ito at nilapat ang labi niya sa labi nito.

Ilang minuto lang ay sumabog ang mainit na katas ni Shan at ilang segundo lang ay ang pagsabog ni Givan sa loob ng condom.

Hingal na hingal silang pareho pero nanatili sila sa ganong posisyon.

Roshan Savio

    “Sleep now. I’ll clean you up.” Bulong sa akin ni Givan at hinalikan ako sa noo habang nasa parehong posisyon pa rin kami.

Nakayakap siya mula sa likod ko at nakabaon pa rin ang pagkalalaki niya sa loob ko. Hindi ko maiwasang matawa. Malamang sasakit ang buong katawan ko bukas.

“N-nagustuhan mo ba yung reward mo, Givan?” Bulong ko habang nakapikit.

“Hmm. I love it. So sleep now.” Natatawang bulong niya sa akin na kinatawa ko na lang.

“Mas masarap pala siya sa inaakala ko.” Huling bulong ko bago tuluyang magpalamon sa dilim.

Chapter 28

Chapter 28

Roshan Savio

    Dahan-dahan akong bumaba sa kama nang magising ako. Ang sakit ng katawan ko pero kaya ko naman tiisin. Ganito pala yung pakiramdam pagkatapos. Masakit sa katawan at parang mahapdi sa parteng yon.

Nagising na rin ako sa kwarto at maayos na yung suot ko na t-shirt at makapal na jogging pants. Dahan-dahan akong naglakad dahil parang may pasa yung mga hita ko sa sakit. Parang ayaw ko na tuloy ulitin.

Binuksan ko na yung pintuan at musika agad yung pumuno sa mga tenga ko na nanggagaling sa itaas. Unchained Melody pa talaga. Napaghahalataang may katandaan na si Givan.

Mabilis akong umakyat paitaas. Sobrang liwanag sa taas kasi walang cover yung glass roof at diretso yung liwanag pero hindi masakit sa balat yung sinag ng araw. Mukhang mga alas syete pa lang ng umaga.

Agad kong hinanap si Givan at nakita ko siya sa kitchen pero mabilis akong napahinto sa paglakad nang makitang mapahawak siya sa ulo niya at sumandal sa lababo. Nagsalubong ang kilay ko habang nakatingin sa kanya na hinihilot-hilot yung noo niya habang nakasandal sa lababo.

“Masakit ba ulo mo?” Tanong ko agad sa kanya.

Mabilis naman siyang napatayo nang maayos at napatingin sa akin.

“Sweetheart!” Turan niya agad at mabilis na naglakad papunta sa akin.

“Good morning, my love.” Turan niya muli nang nasa harap ko na siya at agad na niyakap ako kasabay nang paglapat ng labi niya sa labi ko.

Hinayaan ko lang siya at matapos ang ilang segundo ay kusa siyang humiwalays sa akin.

“How do you feel? Kaya mo ba maglakad?” Tanong niya agad sa akin habang nakangiti pero nakatitig lang ako sa kanya.

“Ayos lang ako. Ikaw? Ayos ka lang?” Tanong ko sa kanya.

“I’m fine. Bakit naman hindi?” Sagot naman niya agad na kinatango ko na lang habang nakatitig sa kanya.

Kabaligtaran yung nararamdam ko. Parang may mali. Parang may mali talaga na ayaw sabihin sa akin ni Givan.

“Let’s eat. Aalis na tayo after two hours. Kaya mo naman magbyahe ’di ba sweetheart?” Tanong niya habang naglalakad kami papunta sa dining table.

“Oo. Mukha bang hindi?” Sagot ko sa kanya bago umupo sa upuan.

“Sabi ko nga. Sungit mo talaga.” Turan niya na lang at mabilis pang dinampian ako ng halik sa leeg bago ako iwanan bago agad siyang lumapit doon sa coffee maker.

Nakatitig lang ako sa kanya habang gumagawa siya ng kape. Hindi maalis sa isip ko yung nakita ko kanina. Bumalik sa utak ko yung araw na nakita ko siyang uminom ng ilang tableta at laging pagkain na masusustansya yung kinakain niya. Para siyang may sakit na hindi ko maintindihan. Kung vitamins naman yung iniinom niya, sana nakikita ko yung balat man lang or yung container pero wala talaga.

Lalo pang nagdikit yung mga kilay ko nang mapatigil siya panandalian sa paggalaw at paulit-ulit na pumikit. May mali talaga.

“Ayos ka lang ba talaga?” Agad kong tanong at mabilis na tumayo.

“Ayos lang ako, sweetheart. Mas malakas pa kaya sa kalabaw ang asawa mo.” Nakangiti niya naman sagot sa akin at hatakin ako palapit sa kanya. Tinignan ko naman siya nang masama.

“Hey, hey! Stop looking me like that.” Natatawa niyang turan.

“Siguraduhin mo lang, Givan.” Turan ko bago siya talikuran pero agad niyang nahawakan ang bewang ko at niyakap.

“I’m always fine as long as I’m with you.”

    NAKAALIS na kami ni Givan sa Iceland. At nandito kami sa isang malaking-malaki na tindahan. Pagkatapos daw namin dito, pupunta kami agad sa hotel para magpahinga. Ang saya ng experience ko sa Iceland. Yung experience na hindi ko talaga makakalimutan.

“Anong dapat natin ibili kay bebe Remery? Baka hindi ako kausapin kapag hindi natin dinalhan ng pasalubong.” Natatawa niyang turan sa akin at mabilis na kumuha ng cart.

“Kahit ano naman tatanggapin ng batang yon. H’wag mo lang siyang masyadong paliguan ng luho. Baka masanay.” Paalala ko sa kanya bago siya unahan sa paglakad. Nasa likod ko siya tulak-tulak yung cart.

“You know what sweetheart, kahit kailan hindi ako nagdalawang isip sa ugali ni Rem. Look at her! She is beautiful inside and out just like you! Para siyang photocopy mo.” Natatawang turan niya sa akin ni Givan.

“Kahit na. Ayoko masanay si Mery sa mga material na bagay-bagay. Alam kong pinalaki ko siya nang maayos pero hindi ko pa rin mapigilang mag-alala.” Sagot ko naman sa kanya habang patuloy pa rin sa paglakad at huminto sa tapat ng wine section kung nasaan kami.

“Laging makikinig sayo si Remery. Kahit ano pang gawin niya, sayo niya muna agad sasabihin.” Turan ni Givan at nakalapit na nga agad sa akin. Agad niyang iniyakap ang kamay niya sa bewang ko.

“Don’t stress yourself out! Sabay natin palalakihin si Remery.” Dugtong niya pa bago ako mabilis na halikan sa pisngi at mabilis na kumuha ng tatlong bote ng wine na tinitignan ko at mabilis na ilagay sa cart bago ako lagpasan.

“Let’s go! Tingin natin siya ng school materials!” Nakangiti niya pang aya sa akin bago muli magsimulang maglakad tulak ang cart.

Napailing na lang ako habang nakatitig sa kanya at nagsimula nang humakbang pasunod pero agad akong napatingin sa dalawang babaeng nasa likod ko na ang sama kung makatingin at nag-uusap pero hindi ko naman maintindihan. Alam kong masama ang sinasabi nila dahil na rin sa ekspresyon ng mga mukha nila. Salamat naman at hindi ko naiintindihan.

“Sweetheart! Kailangan pa ba kitang isakay sa cart?!” May kalakasang turan ni Givan na parang kami lang yung tao sa lugar na kinasama ko ng tingin sa kanya.

Wala akong nagawa kung hindi bilisan yung lakad ko palapit sa kanya at nang nasa tabi niya na ako, agad niyang hinawakan yung kamay ko.

“Type mo yung babae?” Tanong niya na kinainis ko.

Mabilis kong inalis yung hawak niya at tinulak siya pero hindi naman kalakasan.

“Ewan ko sayo, Givan.” Naiinis kong turan at nauna maglakad.

“Sungit mo naman. Wala pa nga tayo nabubuo sweetheart eh!”

    NAKARATING na kami ni Givan sa hotel room. Gusto ko nga ulit awayin dahil ang mahal na naman ng room na kinuha niya pero anong magagawa ko? Paulit-ulit lang isasagot niya. Hahayaan ko na lang.

Ang dami niya pinamili. Halos lahat ng nakita niya, gusto niya para kay Mery buti napipigilan ko pa kaya kahit papaano, hindi gaanong sumobra pinamili niya pero ang dami pa rin. Notebook, coloring pads, crayons. Yung mga pinagbibili niya pa, kung hindi yung pinakamalaking size, yung pinakamarami. Tapos binilhan niya pa ng chocolates, at barbie dolls. Mas maganda raw yung version ng barbie dito kesa sa pinas. Loko-loko.

Hinubad ko lang yung coat at scarf ko bago alisin sapatos ko. Tuluyan na akong naglakad papunta sa kama at nahiga na padapa.

“Sweetheart, h’wag ka matulog nang ganyan! Ilang beses ko na sinabi sayo yan.” Rinig kong turan agad ni Givan at naramdaman ko na lang yung kamay niya sa bewang ko bago ayusin ang higa ko. Nanatili naman akong nakapikit at ipinatong ang kamay ko sa mga mata ko.

“Anong iniisip ng sweetheart ko?” Tanong ni Givan at naramdaman ko ang paghiga niya sa tabi ko.

“Wala.” Tipid na sagot ko.

Lumapat naman agad ang kamay niya sa tyan ko bago ito yakapin.

“No. I know your thinking something. Sabihin mo na. Mabuti pang hindi babae yan.” Turan niya na kinatingin ko sa kanya nang masama.

“Ikaw, puro na lang pambabae naiisip mo sa akin.” Naiinis kong sagot.

“Then tell me what’s pestering your mind.” Turan niya na kinahinga ko nang malalim bago magsalita.

“Iniisip ko lang kung ano yung sinabi nung dalawang babae kanina. Alam kong masama sinasabi nila kaya lalo akong na-curious.” Pagtatapat ko sa kanya.

“Ohhh. Mas maganda nang hindi mo malaman sweetheart. Don’t be curious also. Okay?” Sagot niya.

“Why? Dahil masasaktan ako? Hindi ba mas magandang malaman ko para ma-take ko na agad yung sakit?” Pangangatwiran ko.

“Maybe you have a point. Pero alam mong ayaw kong nasasaktan ka. It is better na ako ang masaktan, h’wag lang ikaw.” Sagot niya sabay halik sa palad ko.

“You’re too selfless.”

“I am. When it’s about you.”

Nanatili kaming tahimik nang ilang minuto bago ulit siya nagsalita.

“Alam mo ba, may nabasa ako sa internet, na ang romance raw ay para sa babae at lalaki lang. So basically means, hindi tayo kasama doon.” Natatawa niyang kwento sa akin.

“Naniniwala ka doon?” Tanong ko.

“No. Their reason is so stupid. They said na kaya hindi magiging romance ang gay relationship because dahil lang daw ito sa lust. Romance is for everyone. And who they are to question every gay couples? At akala mo hindi nakakaramdam ng lust ang mga straight couples. Kung hindi pala sila nakakaramdam, bakit lumolobo ang population?” Mahaba niyang turan na kinatawa ko.

“Yes, I mean nakakaramdam din ako ng lust. Inaamin ko, I want to fuck you everytime I’m seeing you— what?” Napatigil siya sa pagsasalita dahil sinuntok ko yung dibdib niya.

“I’m just being honest! I want to fuck you everytime I’m seeing you. That’s the truth pero, hindi kita kayang makita na nasasaktan o nahihirapan. Ayoko nakikita kitang umiiyak o malungkot. I want to be your source of happiness and joy in life. Gusto ko lagi kitang kasama, kausap, kayakap. Masaya ako kapag masaya ka. Malungkot ako kapag malungkot ka. Naiiyak ako kapag umiiyak ka. Nahihirapan ako kapag nahihirapan ka. That’s the meaning of romance to me. Being your half. To feel what you are feeling. To be your crying shoulder, ears, eyes even hands!”

“Hindi nila pwedeng kwestyunin ang pagmamahal na hindi pa nila nararanasan. We, gay couples are not hard to understand. Gusto lang natin magmahal.”

Nanahimik siya matapos niyang magsalita nang pagkahaba-haba na kinatawa ko na lang. Maya-maya lang ay naghihilik na siya. Mukhang pagod din.

Dahan-dahan kong inilapat ang palad ko sa pisngi niya habang nakatitig. I will always understand you, Givan. Kagaya ng pagintindi mo sa akin. No matter how hard, I will always understand you.

Victor Jonh Guevarra

    “Ahhhh! I hate that bitch! I fucking hate him!”

Napatingin ako sa itaas sa sunod-sunod na sigaw at nang makitang si Ash lang, bumalik ako sa ginagawa ko. Hindi worth it bigyan ng pansin yan, promise!

“Bakit ka pa kasi pinatira ni Givan yang mga palamunin na yan dito?!” Sigaw niya pa at talagang masama bibig nyan. Akala mo kagandahan. Kahit ako, hindi siya gugustuhin. Yikes! Maging bakla na lang ako.

“’Yang bunganga mo. Dadating sila Quillon ngayon.” Paalala ko sa kanya. Syempre naman may konti pa akong care for the sake ng pinagsamahan namin.

Pasaldak siyang umupo sa tabi ko at hindi ko na pinansin pa. Patuloy lang ako sa ginagawa ko dito sa laptop ko.

“What? I’m just telling the truth! Palamunin silang magkapatid! Para silang mga leech! Nakakadiri!” Maarte niya pang sigaw na kinasimangot ko na lang. Sana naririnig ka ni Quillon.

“Ano ba kaya gawin ng lalaking yon? Bumukaka? Tumuwad? Ngumanga? Kaya ko rin naman——”

“Stop it, Ash. You are crossing the line! Wala naman ginagawa sayo yung tao.” Naiinid kong sabat sa kanya. Masyado na kasi masama lumalabas sa bibig.

“Why?” Natatawa niyang tanong. “Don’t tell me dalawa kayo ni Givan na gumagamit sa kanya?” Dugtong niya sabay tawa.

“Be careful on your words. Hindi mo kilala si Shan. He’s more knowledgable than you.” Sagot ko na hindi man lang siya tinignan sabay tawa nang mahina.

“How? Ang kaya lang naman niya ay luminta. Pathetic!” Turan niya pa.

“Gorner and Shan are like gay couple wolves. As you see, sobrang tapang ni Givan making him the leader of the pack and as Shan, of course asawa niya. But never underestimate what Shan can do.” Paliwanag ko.

“Totoo naman ang sinabi ko. Wala pa nga natapos yang Shan na yan.” Bwelta niya.

“Hindi nasusukat ang galing ng tao sa pinag-aralan. Kaya mo ba mabuhay sa gitna ng kagubatan gamit yang natapos mo? World is like a big jungle at isa ka lang prey, Ash.” Natatawang turan ko.

“I’ll never believe on that bitch. Kahit ano pa kaya niyang gawin. Kapag ba nakatulog si Givan, kaya niyang mag-take over? Hindi naman ’di ba?”

“He can. He really can.” Nakangisi kong turan.

“As if naman ibibigay sa kanya.” Sagot agad nitong babaeng ’to bago humiga at sa hita ko pa talaga pero agad ako umiwas.

“Yes. Hundred percent ng kayamanan ni Quillon, mapupunta lahat kay Roshan. Nakasulat yan sa last will niya. Kapag may nangyari kay Quillon, lilipat ng ibang bansa si Roshan dala ang mga kayamanan ni Quillon. At si Quillon ang nag-utos nyan.”

“What about the company?”

“Hahayaan niya sa step brother niya.”

I want to know kung anong nangyari kila Shan at Quillon. Nararamdaman ko na may kinalaman yung step brother niya. And kapag may nangyari sa kanya, safety agad ni Shan ang inuna niya. Parang may mali talaga sa kanilang tatlo?

Anong nangyari sa inyo ni Roshan, Quillon? Gusto ko malaman dahil chismoso ako.

Chapter 29

Chapter 29

Roshan Savio

    Halos maggagabi na kami nakarating ni Givan sa pilipinas. Lalong sumakit yung katawan ko at pakiramdam pero kaya ko pa naman. Iinuman ko na lang ng gamot mamaya. Hindi ko rin sinabi sa kanya na masama pakiramdam ko. Alam ko kung paano mag-isip yan. Sa bahay ko na lang sasabihin.

“Na-miss ko si Mery! Gusto ko na siya makita.” Masayang turan niya pa sa akin habang nagbyabyahe kami papunta kila Julian. Masasapak ko talaga si Julian.

“Magugustuhan kaya ni Mery yung binili natin para sa kanya?” Tanong niya.

“Oo. Kahit ano tinatanggap ng batang yon. Kahit bigyan mo ng bomba, tatanggapin niya.” Natatawang sagot ko sa kanya na kinatawa niya rin.

Halos yung backseat at compartment puno ng mga gamit namin. Grabe naman kasi yung pinamili ni Givan.

Mabilis akong napatingin sa bulsa ko nang maramdaman yung sunod-sunod na pag-vibrate ng phone ko. Inilabas ko agad sa bulsa ko yung phone at tinignan. Sunod-sunod na pumasok yung text ni Shane kaya mabilis ko ulit binulsa at hindi na tinignan pa.

“Sinong nag-text?” Tanong ni Givan na kinakaba ko bigla.

“Wala. Notifications lang galing sa internet.” Nakangiti kong sagot sa kanya.

Ngumiti naman siya at muling humarap sa kalsada. Binaling ko naman yung tingin ko sa labas ng bintana at huminga nang malalim.

“What was that for?” Agad na tanong ni Givan sa akin at kinuha yung kamay ko habang yung isang kamay niya ay nananatiling nakahawak sa manibela.

“Oh! Bakit parang medyo mainit ka?” Tanong niya agad nang mahawakan na ang palad ko at paulit-ulit na idinikit sa pisngi niya.

“Medyo masama ang pakiramdam ko.” Pag-amin ko sa kanya. Wala eh. Malalaman din naman niya mamaya.

“We should go home already. Ako na lang susundo kay Mery kapag naihatid na kita.” ’Di ba? Siraulo. Binilisan niya pa yung takbo namin. Buti na lang hindi gaanong madami yung kasabay naming sasakyan.

“Sunduin na natin si Mery. At saka, magdahan-dahan ka nga!” Naiinis kong turan sa kanya.

“Ang kulit mo pa rin, sweetheart.” Bulong niya at sumeryoso yung pagmumukha. Wala naman siyang magagawa kung hindi sundin ako.

Hindi naman niya binitawan yung kamay ko at lalo niya lang hinigpitan yung paghawak.

“Sigurado ka ba na ayos ka lang? Mas lalo kang umiinit, sweetheart.” Muling turan niya matapos ang ilang minutong katahimikan. Akala ko talaga tatahimik na siya.

“Ayos nga lang ako, Givan. Ikaw yung makulit eh!” Inis kong sagot sa kanya.

“Ako raw makulit.” Bulong niya habang nakanguso na kinatawa ko nang mahina. May pagkabata rin si Givan minsan.

    MABILIS pa sa alas-kwatro kaming nakarating kila Julian. Kahit sinabi ko nang bagalan yung takbo ng sasakyan, lalo niya lang binilisan. Tapos ako pa sasabihan niya ng makulit? Sapakin ko ’to eh.

Nakasakay na kami sa elevator. Nasa likod ko siya at nakayakap sa akin habang nakapatong yung ulo niya sa balikat ko. Ewan ko dyan kung hindi siya nangangawit.

Nang bumukas na yung elevator, humiwalay na rin siya sa akin bago hawakan yung kamay ko at maglakad kami nang sabay palabas.

Agad namin tinapatan yung pintuan ng condo nila Julian at siya na yung nagpindot sa doorbell. Ilang segundo lang at bumukas na. Si Jackson yung sumalubong sa amin.

“Hey.” Bungad niya sa amin at tuluyang binuksan yung pintuan.

Agad ko naman nakita si Mery at Julian sa living room nila kaso hindi ko alam yung ginagawa.

“Thanks bro.” Turan ni Givan kay Jackson at ako naman ay ngumiti lang sa kanya bago kami tuluyang pumasok.

Nagsalubong agad yung kilay ko nang makitang magkatabi sila Mery at Julian habang nakapikit at may kung anong nakalagay sa buong mukha nila.

“Anong ginagawa nila?” Tanong ko kay Jackson.

Tumawa naman siya. “Beauty rest.” Tipid na sagot niya.

“Remery, your kuyas are here!”  May kalakasang turan ni Jackson sa kanilang dalawa kaya mabilis silang dalawang nagmulat ng mata at umayos ng upo. Halos sabay na sabay pa.

“Kuyaaaa!!!” Malakas na sigaw ni Mery nang makita niya ako at mabilis na tumakbo palapit sa akin na kinangiti ko agad.

Agad ko siyang kinarga nang makalapit na siya sa akin at mahigpit na yinakap.

“Na-miss ko ang prinsesa ko.” Nakangiti kong bulong bago siya tignan. Hahalikan ko na sana siya pero may kung anong nakadikit sa mukha niya.

“Na-miss din po kita, kuya!” Muling turan niya at siya na ang humalik sa pisngi ko.

“Paano naman ako bebe Mery? Hindi mo ba na-miss si kuya Givan mo?” Singit ni Givan habang naka-akbay sa akin nagkunwaring malungkot pa siya. Akala mo naman talaga.

“Syempre po na-miss ko rin ang kuya Givan ko na gwapo!”  Sagot agad ni Mery na kinatuwa ng lokong ’to at agad kinuha si Mery sa akin.

“Kiss mo ako para ibigay ko na mga pasalubong namin sayo. Bilis!” Pang-uuto niya kay Mery kaya itong si Mery, agad siyang hinalikan sa magkabilang pisngi.

“Mukhang na-miss niyo talaga ang isa’t-isa.” Nakangiting sabi ni Julian at makahulugan na tumingin sa akin bago magsalita muli. “Hugasan na natin yang face mo bebe para makauwi na kayo ng mga kuya mo.” Aya ni Julian kay Remery kaya mabilis na ibinaba ni Givan si Mery.

Tumakbo naman agad si Mery palapit kay Julian at hinawakan ang kamay. Tumingin naman si Julian sa akin bago sila naglakad papasok sa isang kwarto.

“Hey bro, thank you nga pala.” Turan ni Givan kay Jackson.

“No problem. Nag-enjoy naman kami ni Julian sa pag-aalaga kay Mery.” Nakangiting sagot ni Jackson.

“Puntahan ko lang sila Mery para mas mabilis.” Turan ko kay Givan.

Tinanguan niya naman ako kaya mabilis akong naglakad papasok sa kwarto kung saan pumasok sila Julian. Narinig ko silang nagtatawanan doon sa banyo kaya mabilis akong naglakad papasok. Magkatabi sila sa lababo at may inaapakan si Mery na maliit na box habang sabay silang naghihilamos.

Agad naman lumapat yung tingin ni Julian sa akin nang makita ako sa repleksyon ng salamin. Agad siyang tumabi sa akin dala yung towel at si Mery naman, naghihilamos pa.

“Hoy, anong nangyari? Natuloy ba? Mukhang pagod na pagod ka.” Sunod-sunod na tanong niya na inismiran ko lang.

“Ay bakla ka ha. H’wag mo akong tinatarayan. Susuntukin ko ’yang puson mo.” Agad niya naman bwelta at hindi na ako nagulat nang itaas niya yung damit ko.

“OH MY GOS——” Hindi niya na natuloy yung sasabihin niya at mabilis na tinakpan yung bibig niya gamit yung palad habang nanlalaki ang mga mata.

“Sobrang sakit sa katawan.” Naiinis kong bulong bago lapitan si Mery at patayin yung gripo. Malulunod na kakahilamos. Itong batang ’to talaga.

“OMG! OMG! OMG!” Paulit-ulit na turan ni Julian at may pa talon-talon pa nang bahagya.

“Ninong ako ha?! I can’t wait!!!”  Sigaw niya pa na kinasama ko ng tingin sa kanya.

“Gago ka ba?” Naiinis kong turan bago kargahin si Mery.

“Kuya, what’s gago?” Tanong ni Mery na kinagulat ko.

“Wala. H’wag na h’wag mo na ulit babanggitin yon, okay?” Agad ko naman paalala sa kanya.

Tinignan ko naman si Julian kasi hindi siya sumunod sa paglabas at nakita kong nakatayo pa rin siya sa loob ng banyo habang nakatakip yung kamay niya sa bibig.

“Hoy! Para kang siraulo dyan!” Sigaw ko sa kanya.

“I’m so madaldal. Don’t mind mo na lang yung sinabi ko kanina. Hehe. I-ready na natin gamit ni Mery.” Agad niyang turan at mabilis na inayos yung mga gamit ni Mery.

Nagtataka naman akong nakatingin sa kanya. Epekto ba yan ng kalandian? Ang bilis magbago ng mood niya. Don’t tell me buntis ’to?

“Hoy, buntis ka ba?” Walang alinlangan kong tanong sa kanya habang iniipitan sa buhok si Mery.

Gulat naman siyang tumingin sa akin.

“Of course not!” Agad niyang tutol. “Kahit gusto ko magkaanak ngayon, hindi ako papayagan ni Jackson. Baka mapatay niya ako. Ingat na ingat siya t’wing… you know para hindi ako mabuntis kasi ayaw niyang may sagabal sa pag-aaral ko.” Pabulong niyang paliwanag sa akin na kinatango ko.

“Kaya ikaw, ’wag muna. Alam kong ’yon din ang gusto ni fafable mo. Gusto ka niyang makatapos ng pag-aaral.” Dugtong niya na nagdala sa akin sa malalim na pag-iisip.

Pumasok sa isip ko na, pinag-aaral na nga ako ni Givan, nagkaroon pa ng hindi magandang pangyayaring nabuntis ko si Shane. Hindi ko alam kung kailan ko sasabihin kay Givan. Wala akong balak itago. Tatanggapin ko lahat ng masasakit sa salitang sasabihin niya pero, aminin ko man at hindi, hinahanap-hanap ko na si Givan sa t’wing wala siya sa tabi ko. Aminin ko man o hindi, nahuhulog na ako kay Givan. Hindi ko tuloy alam ang gagawin ko. Hindi ko naman pwedeng itago sa kanya habang buhay.

“Hoy!” Mabilis akong nakabalik sa aking isipan nang marinig ang sigaw ni Julian.

Agad ko naman tinaas ang nga kilay ko na hudyat ng pagtatanong ko kung bakit siya sumigaw.

“Ang lalim ng iniisip mo. May problema ka ba?” Tanong niya na agad kong inilingan kasabay nang isang ngiti.

“Wala naman. Ayos lang naman ako.” Sagot ko pa habang nakangiti.

Tinignan niya naman ako nang ilang segundo habang naniningkit ang mga mata. Kibit-balikat lang ang isinagot ko sa kanya.

“Sabi mo ’yan ha!” Turan niya na kinatawa ko.

Napatingin ako kay Mery na inaayos yung gamit niya. Pilit kong igagapang ang pangako ko kay Remery na pagtatapusin ko siya ng pag-aaral. Kahit anong mangyari, itataguyod kita Remery.

Victor Jonh Guevarra

    Nakaupo ako dito sa loob ng bagong opisina ni Quillon sa ibaba ng bahay. Hindi niya na kasi kami, mga trabahador niya na pumasok sa kwarto niya o sa kwarto ninu man sa kwarto ng pamilya niya na pumasok.

Alam kong naghihigpit talaga si Quillon. Lalo na ngayong tagilid si Ash sa amin. Kahit nga ako nagdadalawang isip sa babaeng ’yon. Napaka-bitter! Ilang taon na namin kasama si Quillon at ngayon niya pa talaga sinubukan yung bagsik nito. Bahala talaga siya sa buhay niya kapag nalintikan siya.

Malapit na gumabi at nag-text si Quillon na pauwi na sila ngayon ni Shan. Bilib din ako kay Shan eh, napastol niya yung gagong ’yon. Kaya pala walang alinlangan kinuha ni Quillon si Shan dahil sa una pa lang, sa kanya na raw si Shan. Hindi ko alam kung toto ’yan ha.

Pero hindi ko pa rin maalis sa isip ko kung ano bang nangyari sa kanilang dalawa at naghiwalay? Hindi man lang siya mamukhaan ni Shan. I’m hundred percent sure, there is a deep story between them. And I’m dying to find that out. Ngayon nagtitiwala sa akin so Quillon, ayokong masira ang tiwala niya sa akin dahil hanggang ngayon, tinatanaw ko na utang na loob ang buhay ko sa mga magulang niya. I will be forever loyal and honest to Quillon and whoever person he will love.

Alam kong gusto ni Ash si Quillon pero alam ko rin na matagal nang binusted ni Quillon si Ash. Sinabi ni Quillon na may lalaki siyang hinihintay. As in sinabi niya talaga na lalaki! Hindi siya nag-alinlangan pero yung Ash na ’yan, hindi pa rin tumigil. Halata naman sa itsura ni Shan sa mabait siya pero ang intimidating niya lang tignan at kausapin. Mukha siyang masungit pero mabait talaga siya. Walang-wala si Ash sa kalingkingan ni Shan kung ako lang ang tatanungin.

Now, I’m working with some papers that Quillon assigned me to do. Kasama dito yung mga ari-arian niya na kung sakaling may mangyari sa kanya, h’wag naman sana, mapupunta lahat kay Shan. That’s how much he loves Shan. Ipinagkakatiwala na niya lahat.

Inaayos ko rin ang mga bank accounts nila. Naglalagay ako ng savings. Naka-sort pa ang mga ito, meron para sa pag-aaral nilang dalawa, meron nakalaan para sa gusto nilang bilhin, meron para sa travel, life insurance, para sa future cars nila, for health at kung ano-ano pa. This is how organize Quillon is. Kailangan may nakalaan para sa lahat ng bagay. Monthly, nilalagyan ko ang mga ’to. Ako na rin kasi yung accountant nilang tatlo so I have to deal with this whether I like it or not.

Hindi naman nababawasan ang pera ni Quillon sa dami nitong pinapasok niya sa bank accounts nila Shan at Mery. Jack of all trades ’yang si Quillon. He took years para maabot kung nasaan siya at napaghandaan talaga ang araw na ’to. Barya lang ito sa kanya kung tutuosin. Mas gusto niya lang na maayos nang mas maaga at ma-secure talaga ang future nila Mery at Shan.

Ang nakakabaliw pa kay Quillon, meron din nakalaan para sa baby daw ni Shan kay Shane. Wala siyang pakialam kahit gastusan niya pa nang sandamakmak na pera yung babaeng ’yon basta hindi mawawala sa puder niya si Shan. Balak pa yata niyang panindigan yung bata eh para hindi na nasstress si Shan kakaisip. Hindi ko talaga alam ang tumatakbo sa utak ni Quillon. Tagasunod lang talaga ako. Isusulat o ididikta niya lang kung anong gagawin ko.

Nadinig ko mula rito yung tunog ng sasakyan niya. Mukhang nandito na siya. Tumayo ako agad at lumabas ng opisina niya. Pumunta ako agad sa living room at nakitang nakapasok na sila Quillon kasunod yung mga kasambahay na kinuha yung mga gamit nila. Karga-karga niya rin si Remery.

“Manang, pahinging paracetamol at tubig please. Paki akyat na lang.” Agad niyang turan sa kasambahay at sabay silang umakyat nila Mery sa taas.

Napailing na lang ako habang nakangiti bago lumapit sa mga kasambahay at tinulungan sila sa pagpasok ng mga gamit nila. Ang dami naman nito grabe. Binili ba nila yung Iceland? May yelo ba dito?

“Oh! Nandyan na pala sila?” Napa-ismid na lang ako nang marinig si Ash. Nandito na naman paraaghasik ng lagim.

Lalo akong napairap dahil nakasuot siya ng pang work out outfit niya. Seryoso ba siya na ayain si Quillo magwork out eh kadadating lang galing sa ibang bansa nung tao. Gaga talaga.

“Magpalit ka na lang. Pagod si Quillon galing byahe. Mapapahiya ka lang.” Natatawa kong turan sa kanya at naglakad na ulit papasok sa opisina.

Quillon Givan

Gorner

    Naaawa man ako habang nakatitig kay Roshan na mahimbing ngayong natutulog dahil sa pagod pero napapangunahan ako ng saya. Ang gwapo talaga niya kahit noong mga bata pa siya, nangingibabaw kagwapuhan niya.

Medyo mataas yung lagnat niya kaya hindi ko iniiwan hanggang sa makatulog na siya. Nakapagpalit na rin ng damit. Dito ko muna sa kwarto ko pinatulog para namomonitor ko.

Medyo naguguilty ako dahil parang sumobra ako kagabi pero he offered himself to me who am I to refuse? Kumbaga, palay na ang lumalapit sa manok. At talagang tutukain ko dahil si Roshan ’yon. Tuka kung tuka.  Wala akong palalampasing parte ng katawan nang hindi natutuka.

Dahan-dahan kong hinaplos yung pisngi niya at inalis yung mga buhok na humaharang sa noo niya. I already offered my life, my money, my everything to you. All you have to do Roshan is to live your life the way you want it to be. Maybe I’m really selfless but seeing you happy and contented is the greatest treasure I’ve been earned.

    BINUKSAN ko ang pintuan ni Mery nang makalabas na ako sa kwarto ko. Nakita kong kasama niya yung isang kasambahay at binubuksan yung mga binili namin sa kanya. Hindi ko maiwasang mapangiti habang nakatitig sa kanya. Itataguyod din kita katulad ng pagtataguyod ng kuya mo sayo. Hindi ko hahayaang mahinto ang pangarap niyong dalawa.

Sinara ko na lang nang dahan-dahan ang pintuan at nagsimulang maglakad papunta sa hagdan. Agad bumungad sa akin si Ash na nakaupo sa living room at naka work out outfit. Ano na naman ang balak ng babaeng ’to?

Hindi ko na lang pinansin at nagsimulang maglakad pababa.

“I’m waiting for you. Are you ready? Bakit hindi ka pa nakapagbihis?” Sunod-sunod niyang turan pero hindi ko siya pinansin at tuloy-tuloy lang ako sa paglakad.

“Hey! I’m talking to you!” Sigaw niya pa pero hindi ko talaga pinansin. Nakakasakit siya ng ulo.

Binuksan ko yung pintuan ng office. Nasa loob pala si Victor. Mabilis akong pumasok at hinarapan si Ash bago pa siya makapasok.

“Magwork out ka na. Para may magkagusto sa katawan mo kahit pangit ugali mo.” Turan ko sabay ngiti at mabilis na sinara yung pintuan.

Narinig ko naman yung tawa ni Victor. Nilock ko yung pinto bago maglakad papunta sa table ko.

“Any updates?” Nakangiti kong bungad sa kanya at umupo sa upuan ko.

“Wow, good mood. Anong nangyari sa Iceland? May nangyari bang maganda?” Tanong niya bago tumawa nang mahina.

Sinandal ko na lang ang katawan ko sa upuan at pinagkrus ang kamay sa dibdib ko habang nakangiti sa kanya.

“I guess you two had a good time.” Nakangisi niyang turan.

“Naasikaso ko na lahat ng pinapagawa mo. And, the president is looking for you.” Seryosong turan sa akin ni Victor na kinatawa ko.

He really think na sasama pa ako sa kanya? Malapit na siya ma-impeach. Hindi na uli ako aanib sa gagong ’yon. Because of my greediness of power, nagawa ko dapat ang hindi dapat gawin. Muntik pang mapahamak si Roshan.

Walang-wala sa plano ko ang kunin agad si Roshan. Balak kong kunin si Roshan kapag natapos ko na lahat ng dapat kong gawin pero hindi pwedeng hayaan ko siya sa lagay niya noon.

“Don’t mind him. I will never give any order from now on sa mga kapulisan. Bahala siya sa buhay niya.” Turan ko.

“How about Shane?” Sunod niyang tanong.

“I’ll meet her soon. Very very soon.” Nakangising sagot ko.

Inabot niya sa akin yung phone niya na kinuha ko naman.

“Conversation of Shane and her sister.” Nakangiting turan ni Victor.

This is not a surprise anymore. I’ll have to deal with her. Tuturuan ko sila kung paano gampanan ang responsibilidad na ginawa nila. Hindi kung kani-kanino pinapaako.

Sabay kaming napatingin ni Victor sa pintuan nang may kumatok. Tumayo naman agad si Victor para buksan at sinalubong siya ng isa sa mga kasambahay.

“May bisita po kayo.” Turan ng kasambahay at umalis na.

Nagkatinginan naman kami ni Victor dahil alam niyang wala akong kaibigan. Hindi naman siguro pupunta sila Jackson dito ng ganitong oras na.

“Baka kaibigan mo.” Turan ko kay Victor at mabilis na naglakad palabas ng office.

“Welcome Mr Gorner! Nice to see you here! It’s been a while.”

Parang nagpantig ang tenga ko sa narinig kaya mabilis akong naglakad para makita kung sinong bisata ang bibisita sa bahay namin.

Nang makarating ako sa living room, nakita ko si Ash kasama ang bisita na nakatayo sa tabi ng front door. Nakangiti pa siya sa akin nang malaki pero hindi ako natutuwang makita siya.

“Happy birthday, Quillon. Don’t you missed your kuya?”

Chapter 30

Quillon Givan

Gorner

    “Happy birthday, Quillon. Don’t you missed your kuya?” Nakangisi niyang turan.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko nang makita ko siya. Pero sigurado ako na nangingibabaw doon ang galit.

“What are you doing here?” Seryosong tanong ko.

“Pinapunta ko siya Givan. Sabi niya kasi gusto ka niyang makita sa birthday mo pero aalis kayo ni Ro—”

“ENOUGH!” Malakas na sigaw ko dahil sa inis habang nakatitig nang matiim kay Ash. This fucking bitch.

“Oh younger bro, h’wag ka magalit sa kanya. Nagpumilit akong pumunta kaso umalis ka pala bago pa ang birthday mo so sinabi ko na pupunta na lang ako pagdating mo. I just want to greet you a happy birthday! Don’t be so mean!” Turan niya pa sabay tawa.

“I don’t need your greetings. Get out of my house!” May kalakasang turan ko.

Nginisian niya lang ako na lalong kinainis ko. Mabilis akong naglakad palapit sa kanya at mabilis siyang itinulak palabas ng bahay at hinawakan siya sa kwelyo.

“After all you fucking did? Don’t act innocent. Habang humihinga ako, sinisigurado ko na mabubulok ka sa kulungan. Maghintay ka lang.” Galit na bulong ko sa kanya bago siya itulak at pumasok sa loob.

Mabilis kong hinarapan si Ash at hinawakan nang mahigpit ang pisngi niya gamit ang isang kamay ko.

“Simula ngayon, wala ka ng lugar sa pamamahay na ’to. Start packing your things. Ayoko nang makita ang pagmumukha mo.” Turan ko bago siya inis na bitawan.

“Victor, ihanap mo ako ng panibagong secretary. I don’t want to see her face ever again. She is fired!”

Roshan

Savio

    Ginising ako nang paulit-ulit na tunog ng cellphone ko kaya napilitan akong tumayo. Agad kong kinuha ang phone ko at sinagot ang tawag.

“H-hello?” Bungad ko habang nagkakamot pa ng kilay.

“Hello anak? Pyesta na sa baryo natin sa makalawa. Uwi naman kayo ni Mery. Balak kong magluto kahit kaunti lang.”

Parang nagising ang diwa ko nang marinig ang boses ni mama. Ngayon ko na lang ulit narinig sa sinabi niya ’to.

“Uuwi naman kayo ’di ba?” Tanong niya pa.

“Hmm. Sige. Uuwi kami.” Sagot ko sa kanya.

“Sige sige. Hihintayin ko kayo. Ingat kayo ha.” Turan niya pa bago patayin ang tawag.

Anong nakain nitong babaeng ’to? Ilang taon na nung huli kaming nagpyesta. Nagising na ba siya sa kagagahan niya? Mabuti naman.

Alas kwatro na pala. Ang haba ng tulog ko. Nagugutom na ako. Medyo maayos na rin ang pakiramdam ko at hindi na gaanong masakit ang katawan.

Nakakabigla naman na wala si Givan sa tabi ko. Nasaan ang lokong ’yon? Halatang hindi man lang siya humiga sa tabi ko.

Umalis na ako sa kama at naglakad palabas ng kwarto. Agad kong pinuntahan yung kwarto ni Mery at binuksan yung pintuan niya. Payapa pa siyang natutulog kaya sinara ko ulit.

Sunod kong pinuntahan yung kwarto ko para tignan kung nandoon ba si Givan pero wala naman kaya nagpatuloy ako sa paglakad hanggang sa ibaba. Wala pang katao-tao sa ibaba. Pinuntahan ko yung office ni Givan pero wala rin siya. Naglakad ako papunta sa gym ng bahay niya at pasilyo pa lang, dinig ko na yung ingay mula sa loob.

Pumasok agad ako sa loob at nang makapasok ako, nakita ko si Givan na walang kapagurang sinusuntok yung punching bag. Ni hindi man lang nagpalit at ng boxing gloves. Tagaktak yung pawis niya pero hindi pa rin tumitigil.

Nakapatong din sa table na nandito sa loob yung mga baril niya. Limang baril yung nakapatong sa mesa. Ngayon ko lang nakita ’tong mga ’to dahil ang alam ko, ayaw niya ako nakakakita ng baril kahit na pulis siya. Laging nakatago yung mga baril niya at kung uuwi man siya na naka police uniform, wala ng nakasabit na baril sa bewang niya.

“Givan.” Tawag ko sa kanya pero mukhang malalim ang iniisip niya at hindi man lang ako nadidinig.

“Givan.” Pagtawag kong muli pero hindi pa rin siya nakikinig.

Napahinga na lang ako nang malalim at naglakad palapit sa kanya. Nang makalapit na ako, walang pagdadalawang isip ko siyang niyakap mula sa likod na naging dahilan sa paghinto niya sa paggalaw.

“Anong problema?” Turan ko habang nakayakap sa kanya.

Dahan-dahan niyang humawak sa kamay ko na nakayakap sa katawan niya at inalis bago siya humarap sa akin at muli akong yakapin nang mahigpit.

Nanatili kami nang ilang minuto sa ganon posisyon bago niya hawakan ang baba ko at iangat kasabay nang pagsalubong ng labi niya sa labi ko.

Hindi ko na tinutulan ang mga halik niya at pumikit na lang hanggang sa siya na rin ang nagkusang pumutol ng halik namin. Nakatitig siya nang mariin sa mga mata ko. Kitang-kita ko yung lungkot sa mga mata niya kahit hindi niya sabihin.

“Anong problema Givan?” Muli kong tanong.

Umiling naman siya at ngumiti. “Kumusta pakiramdam ng sweetheart ko?” Nakangiti niyang tanong at paulit-ulit na hinalikan ako sa noo.

“Nagugutom na ako.” Bulong ko sa kanya.

“Bakit ngayon mo lang ako pinuntahan? Kanina ka pa ba nagugutom?” Agad niyang tanong at hinatak na ako palabas ng gym.

“Kagigising ko lang. Tinawagan ako ni mama.” Sagot ko.

“Anong sabi?” Tanong niya naman.

“Pyesta sa makalawa. Pinapauwi kami ni Mery. Gusto mo ba sumama?” Tanong ko.

Ngumiti naman siya agad. “Of course. Nandoon ka eh.”

    “ LET’S GO? Anything we forgot?“ Tanong ni Givan.

“Wala na.” Nakangiti kong sagot.

Ngayon na kasi yung pyesta at alas kwatro pa lang. Sinabi ko sa kanya na mamili kami ng lulutuin kasi balak kong magluto doon. Pumayag naman siya kaya ganito kaaga kami aalis ngayon.

“Tara na!” Masayang turan ko kay Mery at mabilis siyang kinarga. Inaantok pa nga eh. Hahaha.

Si Givan naman na yung nagdala ng mga gamit namin. Mga damit lang na pamalit kung madumihan man si Mery o ako o siya. Nakalagay na sa bag yung damit naming tatlo.

“May tutulugan ba tayo doon? Doon muna tayo matulog kahit isang araw lang. Pyesta naman eh.” Turan ni Givan at pinagbuksan ako ng pintuan.

“Oo. Kasya naman siguro tayo sa higaan namin ni Mery sa kwarto. H’wag ka gaanong mag expect sa bahay namin ha.” Paalala ko sa kanya bago mabilis na pumasok sa loob karga-karga si Mery.

“I’m okay everywhere kahit sa kalsada pa basta kasama kita.” Sagot naman niya na kinaismid ko na lang.

    NASA PALENGKE na kami malapit sa baryo namin. Dito ko na napiling mamili. Mukhang okay naman si Givan diring-diri nga lang. Hahaha.

“Ayos ka lang?” Natatawa kong tanong sa kanya. Nasa likod ko sila. Karga-karga niya si Mery habang nakasunod sa akin.

“Yeah. Hindi naman ito yung unang beses na nakapunta ako sa ganitong lugar.” Agad niyang sagot.

Kibit-balikat na lang ang isinagot ko sa kanya bago natawa.

“Para tayong pamilya. Hehe. Ang saya.” Rinig ko pang turan niya na kinaismid ko na lang. Ano-ano naiimagine ng gago.

Medyo madami ang tao kasi sobrang aga pa. Magbabagsak kasi talaga ng mga fresh na paninda at karamihan siguro dito taga baryo rin namin. Hindi lang ako sure kasi hindi ko naman kilala lahat.

“Anong gusto mo lutuin ko?” Tanong ko habang naglalakad kami.

“Kung anong gusto mo lutuin kakainin ko naman eh.” Agad naman niyang sagot.

Huminto ako sa nagtitinda ng manok at tinignan yung mga manok na tinitinda nila kung gumagalaw pa ba.

“Magkano sa isang buong manok?” Tanong ko sa nagtitinda.

“Depende sa kilo.” Sagot niya sabay kindat. Aba gago.

“Kung kiluhin ko yung bangkay mo?” Biglang singhal ni Givan na kinagulat ko.

Parang natakot naman yung nagtitinda at hindi nakasagot.

“Givan.” Mahina kong turan at pinanlakihan siya ng mata. Ang init ng ulo. Hindi niya yata alam na tactics lang ng mga tindero yan mga yan para bumili. Mapagpatol naman ’tong isang ’to.

“Sige. Itong dalawang ’to.” Turo ko sa dalawang buong manok.

Tinignan ko si Givan na magkasalubong pa rin ang kilay at halatang naiinis. Si Mery naman, tumitingin lang sa nagtitinda habang kinikilo yung manok.

Five hundred na nga yung dalawang buong manok. Wala pa yung mga ibang ingredients. Grabe ang mamahal ng bilihin.

“Yung pera ko na lang gamitin mo pambili.” Bulong ni Givan habang kumukuha ako ng pera sa wallet ko.

“Ayoko.” Sagot ko at mabilis na nagbayad.

“Edi sige. Akin na pala yan. Ako na magbibitbit sweetheart.” Turan niya agad.

Hindi ko na lang siya pinansin at naglakad na. Karga niya na si Mery gusto pa magbitbit. Naghahanap yata ng sakit ng katawan.

“Kuya gusto ko Jelly Ace.” Turan ni Mery.

“Sige. Ibibili kita mamaya.” Sagot ko sa kanya at naglalakad pa rin.

“Ano bang Jelly Ace yon bebe? Anong company?” Tanong naman ni Givan.

“Company kung saan ka ibuburol pagkatapos kitang sapakin kita.” Naiinis kong sagot.

“Sweetheart n-naman…” Mahinang turan niya.

    PANGHULI namin pinuntahan yung tindahan ng mga ingredients. Ang dami ko rin nabili. Bumili ako ng nga gulay at prutas. Kulay ipapakain ko kay Givan yung mga gulay at prutas. Malapit na rin naman maging kambing ’to. At ayan, pinagbitbit ko na siya kasi ang dami naming binili. Manok, baboy, isda tapos mga prutas. Tinodo ko na talaga.

Masaya lang kasi talaga ako dahil makakapagcelebrate ulit kami ng pyesta. Ilang taon na rin noong huli kaya sobrang saya ko na naisipan maghanda ni mama ngayong taon.

Bumili ako dito ng sibuyas, bawang, paminta, lahat ng kailangan ko, binili ko. Bumili rin ako ng spagetti yung naka pack. Yung may pasta na at sauce magkasama. Gusto kasi ni Mery yan kaya magluluto rin ako o kaya kay mama ko na lang ipaluto.

“Magkano po lahat?” Tanong ko kay ate bago tumingin kila Givan na nasa tabi ko kanina na ngayon nandoon na sa tabi ng Jelly Ace na nakasabit. Yung bang mga Jelly Ace na candy yata tapos parang mga maliliit na baso sila na nakalagay sa mahabang plastic. May letter pa bawat takip kaya gustong-gusto ni Mery. Pahirapan pa sa pagbukas.

Napatawa naman ako dahil nahihirapan pa si Givan sa paghatak doon sa Jelly Ace na napili ni Mery.

Sinabi naman ng tindera kung magkano babayaran ko kaya agad akong kumuha ng pera at inabot. “Pabili na rin ng tatlong Jelly Ace.”

    SINALUBONG ni mama yung kotse nang iparada ni Givan sa harapan ng bahay. Halata naman yung pagtataka niya habang hinihintay yung pagbaba namin.

Malinis na rin yung bakuran at mukhang may pagbabago naman. Nasaan kaya yung gago niyang asawa?

“Tara na. Baba na.” Turan ko at binuksan yung pintuan. Lumabas ako kasama si Mery.

“Mga anak…” Turan niya agad at mabalis kaming nilapitan.

“Magmano ka kay mama.” Utos ko kay Mery na agad naman nagmano at bumalik sa tabi ko. Nakatitig si mama sa kanya habang nakangiti nang malaki.

“Kumusta ka anak Mery?” Nakangiti niyang tanong kay Mery bago lumuhod para mapantayan ito.

“Ayos lang po.” Sagot naman ni Mery.

Hinaplos ni mama yung pisngi ni Mery bago yakapin nang mahigpit.

“Na-miss kita anak…” Bulong niya pa at hinalikan si Mery sa pisngi bago tumayo at humarap sa akin.

“A-akala ko hindi kayo uuwi.” Turan niya.

“Ayos ka lang dito?” Agad kong tanong sa kanya.

Tumango naman siya agad. “Ayos ako dito anak. Wala na si Reko. Ako na lang mag-isa.” Nakangiti niyang sagot.

“Sweetheart? Saan ko ilalagay?” Nagulat ako nang magsalita si Givan sa likod ko ay sweetheart pa ang tawag niya sa akin.

Napatitig naman sa kanya si mama nang matagal habang ako, nanlalaki ang matang nakatingin sa kanya.

“Magandang umaga po.” Nakangiti niyang bati kay mama at mabilis na magmano.

Parang nakakita naman ng multo si mama nang makita si Givan na hindi ko maipaliwanag. Gulat na gulat siya habang nakatingin kay Givan.

“Ma, siya yung tumutulong sa akin ngayon.” Turan ko may mama. Tumingin naman si mama sa akin agad na parang hindi makapaniwala at biglang ngumiti matapos ang ilang segundo.

“A-ahh. Sige. P-pumasok na kayo. T-tara.” Nauutal niyang turan habang nakatingin kay Givan bago tumalikod at maglakad papasok ng bahay.

Napatingin naman ako kay Givan na tinignan pa ako nang buong pagtataka. Hindi ko alam kung bakit ganon yung reaksyon ni mama nang makita siya pero, hayaan na nga.

Napabilib naman ako ni mama nang makita kong nagbago na nga ang bahay. Malinis na siya ngayon hindi katulad noon na parang basurahan sa dumi na kahit anong gawin kong paglilinis, hindi nalilinis.

“D-dito na lang sa mesa anak.” Turan ni mama at naglakad papunta sa mesa.

Sumunod naman ako agad at inilapag lahat sa mesa ang mga dala ko at ganon din ang ginawa ni Givan at nanatiling nakatayo sa tabi ko.

“Ang dami naman ng pinamili mo anak. Masisira lang ’to. Hindi ko naman mauubos lahat ’to kapag umuwi na kayo ni Mery.” Turan niya sabay tawa nang mahina. Wala pala kaming ref.

“Wala ka bang bisita mamaya? Yung mga kamag anak natin? Hindi mo papupuntahin?” Tanong ko. Kapag kasi pyesta, pinapapunta ni mama mga kamag anak niya noon kaya madami kami lagi sa bahay.

“Kaunti lang kasi talaga yung balak kong lutuin anak eh. Yung para sa atin tatlo lang nila Mery. Hindi ko naman inaakalang magdadala ka ng ganito karami.” Turan niya.

“Tawagan mo na sila. May oras pa naman. Magluluto pa naman tayo.” Sagot ko.

Agad naman siyang tumango at ngumiti. “Sige, sige anak.” Sagot niya at mabilis kaming iniwan.

“H’wag ka iinom mamaya ha.” Turan ko kay Givan habang inaayos ang mga pinamili ko.

Si Mery, nasa kwarto na namin kanina pa. Nauna pa sa akin.

“Paano kapag inaya ako ng mga kamag-anak niyo?” Bulong niya at niyakap ako mula sa likod.

Agad ko naman siyang tinulak palayo at tinignan kung nasaan si mama.

“Givan! Wala tayo sa bahay mo.” Inis kong bulong sa kanya.

“Sungit mo naman sweetheart. Wala naman si mama oh! Lumabas na yata.” Sagot naman niya at niyakap na ulit ako sabay halik sa leeg ko.

Tinulak ko naman yung mukha niya at pilit kumawala sa yakap niya.

“Givan! Kapag nakita tayo ni mama, tatagain kita!” Inis kong bulong dahil ayaw niya talaga akong pakawalan.

“Am I day dreaming? Whenever I close my eyes, I see you right here, in this table, naked while I’m thrusting you hard and endlessly. Kissing you aggresively and enjoying your moans as they are music to my ears. Hmm?”  Bulong niya na kinainit ng buong pagmumukha ko habang nakayakap pa rin nang mahigpit at paulit-ulit na dampian ng halik ang leeg ko.

“G-givan! Ano ba! Kapag talaga tayo nakita, hindi na kami uuwi sayo ni Mery!” Inis na inis kong turan habang kumakawala sa kanya na naging dahilan nang paglayo niya sa akin agad.

“S-sweetheart naman. Mapagbiro ka talaga!” Agad niyang turan sabay tawa pero tinignan ko lang siya nang masama.

“Umayos ka nga Givan. Magpalit ka na lang ng damit mo. “ Naiinis kong utos.

Napakamot naman siya ng ulo bago ako talikuran at malakad na papunta sa kwarto. Bago pa siya makapasok sa kwarto, pumasok si mama sa bahay kasama ang babaeng hindi ko inaasahan na kasama niya.

Napahinto si Givan at napatitig sa kanya. Parang nanuyo ang lalamunan ko. Pinagpapawisan ako ng malamig dahil sa kaba.

“Anak, kasama ko si Shane. Tutulong daw sa pagluluto.” Turan ni mama nang makalapit na sa akin.

“Hello.” Pasimpleng turan ni Shane sabay kaway sa akin.

Kinakabahan akong tumingin kay Givan na seryosong nakatingin sa amin. Mabilis kong nilagpasan si Shane at naglakad papunta kay Givan.

“T-tara na. Magpalit ka na ng damit.” Mahinang turan ko at binuksan ang pintuan bago siya itulak papasok.

Sinulyapan ko pa si Shane bago tuluyang isara yung pintuan. Anong ginagawa niya dito? Kinaibigan niya si mama? Ang gaga talaga. Nakakatangina. Bakit ngayon pa.

Agad kong nilapitan yung bag namin at naglabas ng pamalit ni Givan at inabot sa kanya. Seryoso pa rin yung mukha. Hindi ko alam kung ano na naman umiikot sa isip nyan.

“Sino yung babae?” Mahinang tanong niya at isa-isang tinatanggal ang pagkakabutones ng damit niya.

“Si S-shane.” Sagot ko at mabilis na nag-iwas ng tingin.

Si Mery naman, busy sa panonood ng TV habang kumakain ng Jelly Ace kaya hindi maisto-istorbo.

“Talaga?” Tanong niya ulit kaya napatingin ako sa kanya na inaalis na ang kanyang sinturon. “Kamag-anak niyo ba?” Sunod niyang bulong at hinayaang bumagsak ang pantalon sa sahig.

Parang sumasakit naman ang mga mata ko habang nakatingin sa pagkalalaki niyang nakabakat sa suot niyang puting underwear. Hindi pa gaanong matigas yan ha.

Napailing na lang ako at napapikit bago mag-iwas ng tingin at kunin ang shorts niya sa bag. Mabilis kong inabot nang hindi na siya hinaharap.

“Hindi namin siya kamag-anak. Baka kaibigan ni mama.” Sagot ko sa kanya.

Tangina kasi. Bakit nandito yung babaeng ’yon? Wala akong balak itago kay Givan pero wala rin akong balak na si Shane mismo ang magsabi kay Givan. Tangina naman.

“Magbihis ka na rin.” Turan niya at lumapit sa akin. Tinanggal niya ang pagkakabutones ng polo ko bago hawakan ito sa laylayan at alisin sa katawan ko.

“You know what I hate the most, sweetheart?” Mahinang turan niya bago kunin ang damit ko sa bag at iabot sa akin.

Hindi naman ako makapagsalita at hindi makatingin sa kanya nang diretso. Kinuha ko ang damit sa kanya at sinuot agad. Ang kamay naman niya ay agad lumapat sa sinturon ko at inalis.

“People like that girl.” Bulong niya sabay halik sa pisngi ko.

Hindi ko maintindihan kung anong pinupunto niya. Nagtatalo na nga ang pakiramdam ko, ginugulo niya pa ang isip ko. Hindi ko siya maintindihan.

“So, h’wag mong lalapitan ang babaeng ’yon. Okay? Nagkakaintindihan ba tayo? No girls, no problems between us.” Turan niya pa at inabot ang shorts ko habang nakatitig sa mga mata ko habang nakangiti.

Ilang segundo lang, tumalikod siya sa akin at muling kinalkal ang bag.

“Bebe Mery, bihis na bilis! Pagpapawisan ka dyan sa suot mo.” Malambing na turan niya kay Mery at iniiabot kay Mery ang damit niya.

Napahinga naman ako nang malalim habang nakatingin sa kanya. Anong pinupunto mo Givan? Hindi kita maintindihan. Anong bang alam mo?

Quillon Givan

Gorner

    TAHIMIK akong naghihiwa ng gulay dito sa mesa at katapat ko si Shane. Wala si Shan at hindi ko talaga binibigyan ng pagkakataon ang babaeng ’to para makalapit sa sweetheart.

Lumabas sk Shan para manghiram ng gagamitin pangluto raw. Hindi na ako sumama dahil marami pang gagawin dito. Dalawa lang sila ni mama na nagluluto kaya kailangan talagang tulungan. Gumawa na rin kami ni Shan ng kalan na kahoy sa likod ng bahay kasi kulang ang lutuan sa loob.

Nasa likod ng bahay si tita kaya kaming dalawa lang ni Shane ang naiwan dito sa loob.

“What’s your name?” Tanong ko sa kanya nang hindi siya tinitignan.

“Shane.” Sagot naman niya.

“Anong ginagawa mo dito? Hindi ka naman kamag-anak nila mama?” Sunod kong tanong.

“Eh ikaw? Anong ginagawa mo dito? Kaano-ano mo si Shan? Bakit magkasama kayo? Hindi mo alam na baka sa susunod na nga araw, ako na ang nakatira dito.” Buong tapang niyang sabi na kinatawa ko bago mabilis na tumayo at iduro ang kutsilyo sa leeg niya pagkatapos kong ilapit ang sarili ko.

Halata ang gulat at takot sa kanya dahil namumutla siya. Gustong-gusto ko na patayin ang babaeng ’to.

“Sino ako? Ako si Quillon Gorner. I’m Roshan’s fiance. Anong akala mo? Tanga ako at hindi ko alam kung sino ka?” Natatawang turan ko sa kanya.

Lalo ko pang inilapit ang sarili ko dahil maliit lang naman ang espasyo sa pagitan namin at yumuko para maging katapat ko ang mukha niya.

“Mali ka nang binangga. Maling-mali! Kaya kung ako sayo, matatakot na ako. Kayang-kaya kong ilibing ka ng buhay kasama ang bata dyan sa tyan mo.” Nakangisi ko pang bulong bago bumalik sa pagkakaupo habang nakatingin sa kanya.

Nanginginig ang mga kamay niya sa takot at talagang ayaw salubungin ang mga tingin ko.

“Kailan mo ni-rape si Shan? Isang tanong, isang sagot!”  Inis kong tanong pero pinanatili kong mahinahon ang boses ko.

“H-hindi ko matan—”

“Kailan?” Pagputol ko sa sinasabi niya.

“N-noong nakita n-namin siya sa l-labas ng condominium.” Sagot niya sabay yuko.

“You are one month pregnant that time right? Pauwi kayo pagkatapos magpa-check up. At si Gabriel ang ama ng dinadala mo, tama ba?” Turan ko na kinagulat niya.

“I hate people like you! Kung pwede nga lang, dapat noon pa kita pinatay pero naaawa ako sayo. Ang lakas pa ng loob mong pumunta dito. Do you think I’m dumb enough to be fooled by you? No, Shane. Hanggat nabubuhay ako, kung kailangan may mamatay para lang matuloy ang mga pangarap ni Shan, papatayin ko. Naiintindihan mo?” Turan ko pa.

Tumango naman siya habang nanginginig at umiiyak.

“I’ll be giving you two days. Aminin mo kay Shan ang lahat. Isama mo yung lintik na Gabriel na ’yan.” Inis kong turan at kinuha ang kutsilyo at itutok sa kanya. “Dahil kapag hindi mo ginawa, ikaw ang gagawin kong menudo.”

Chapter 31

Author’s Note

Mabuhay! Charing! I’m back balakubak! Na-miss niyo ba aketchiwa kumburuburus? Ito, para sa inyo! Two chapters ng Catch Me Mr. Policeman. Hope you enjoy this chapter!

Anyways, wala na akong facebook account. Pero may facebook page ako. Please like my page kasi doon ako magpopost ng links at updates. May pa sneekpeek din soon sa ginagawa kong trans novel. Just search @ realcalypzoalcazar

Thank you so much! Love you all!

Roshan Savio

    Pumasok agad ako sa bahay dala ang dalawang malaking kaldero na hiniram ko kay aling Mela. Sinilip ko agad si Mery sa kwarto. Nakita ko siyang nanonood ng TV habang kumakain ng Jelly Ace kaya iniwanan ko na at naglakad papunta sa mesa kung nasaan si Givan.

“Ayos ka lang?” Bungad ko sa kanya na naging dahilan ng biglang pagtingin niya sa akin.

“Sweetheart ko!” Agad niyang sagot at binitawan ang kutsilyo sabay tayo.

“Bakit hindi mo ako tinawag para natulungan kita?” Dugtong niya pa at kinuha sa akin yung mga dala ko.

“Ayos lang Givan. Hindi naman mabigat.” Sagot ko sa kanya.

Sa kanya nga ako nag-aalala eh. Hindi ko maalis sa isip ko yung nangyari kanina. Hindi ko alam yung dahilan kung bakit galit na galit siya at binuhos niya lahat ng galit niya sa punching bag. Pero ngayon, mukhang okay naman siya. Hindi lang ako sigurado. Magaling magtago ng nararamdaman ang ugok na ’to eh.

“Kahit na sweetheart. Magaan man o mabigat, kailangan lagi akong nasa tabi mo.” Nakangiti niyang sagot at naglakad palapit sa maliit namin na lababo para ipatong yung mga kaldero.

“Hindi pa ba kumulo ’to?” Turan niya pa at binuksan yung takip ng kalderong nakasalang sa stove para tignan.

Nakatitig lang ako sa kanya at pilit na iniisip kung anong dapat kong gawin para mag-open up siya sa akin. Napakahirap kasing hindi ko nalalaman ang pinagdadaanan niya. Ako, balak ko na talagang sabihin sa kanya yung tungkol sa amin ni Shane kaso natatakot ako.

Ayoko siyang mawala sa piling ko. Nagdadalawang isip ako kung sasabihin ko na ba ang totoo. Baka kapag sinabi ko, tuluyan siyang mawala sa akin. Ngayon pa kung kailan natututunan ko na siyang mahalin. Hindi ko yata kaya.

Hindi naman mahirap mahalin si Givan eh. Natatakot lang talaga ako sigurong mahalin siya. Natatakot akong maiwan. At ito na nga ang kinakatakutan ko. Paano kapag nalaman niyang nakabuntis ako? Iiwan niya ako. Hindi ko kaya. Mamahalin ko na siya nang buong-buo. Tangina, maiiyak talaga ako kapag iniwan niya ako.

“Anong problema? Bakit natulala ka?” Rinig ko na lang na turan niya at mahigpit na siyang nakayakap sa akin habang dinadampian ng halik ang ulo ko.

Dahan-dahan akong yumakap pabalik sa kanya at pumikit habang nakasandal ang ulo ko sa dibdib niya. Hinayaan kong manatili kami sa ganoong posisyon sa pagtagal bago muling magmulat ng mata.

“May problema ka ba Givan? Pwede mo naman sabihin sa akin ’di ba?” Turan ko sa kanya habang nakayakap.

“Problema sweetheart? Wala naman. Kung meron man, ikaw ang una kong sasabihan. Pangako ’yan.” Sagot niya sabay ng aking pagpikit at pagdapo ng nga labi niya sa noo ko.

“Shan?”

Mabilis akong napahiwalay sa kanya at naitulak siya dahil sa gulat nang marinig ang boses ni Shane na nakatayo sa tabi ng pintuan galing sa likod ng bahay.

“Yes? What do you need?” Sagot ni Givan sa kanya habang nakangiti.

Bumilis naman ang tibok ng puso ko dahil sa kaba.

“Tinatawag ka ni tita sa labas.” Sagot ni Shane na tinanguan ko lang. Mabilis akong tumingin kay Givan bago siya lagpasan at naglakad palabas ng kusina. Hindi ko tinignan si Shane ni sulyap hindi ko ginawa. Basta ko lang siya nilagpasan.

Nakahinga ako nang maluwag nang nakalabas na ako. Agad akong lumapit kay mama na nasa tabi ng kalan habang nagpapaypay.

“Bakit po?” Tanong ko sa kanya.

“Shan anak, nagtext ang mga tita mo. Malapit na raw sila.” Bungad niya sa akin at kinalkal ang bulsa niya. “Makibili ka naman ng soft drinks anak oh. Para may meryendahin sila pagdating.” Nakangiti niyang turan at inabot sa akin ang limang daan.

Hindi ko naman tinanggap yung pera niya. “Itabi mo na lang yan. Ako na ang bibili.” Sagot ko sa kanya.

Hinawakan niya ang kamay ko at pilit na inilagay sa palad ko yung pera. “Anak naman, ang dami mo nang ginastos. Sige na, ako na dito.” Agad niyang sagot sa akin pero ibinalik kong muli sa palad niya yung pera.

“Ako na ma. Itabi mo na lang yan.” Pilit ko sa kanya kaya wala na siyang nagawa.

“Maraming salamat anak.” Mahina niyang turan na tinanguan ko na lang.

“Nakahiram ka ba kay aling Mela?” Tanong niya kasunod.

“Nandoon na sa loob.” Sagot ko bago yumuko para itulak yung kahoy sa apoy.

Pumasok naman siya sa loob at iniwan ako. Tinignan ko muna yung mga niluluto niya dito bago ko iwanan at pumasok na rin sa loob.

“Two door. Yes. Right now. I’ll send you the adress right away.” Agad kong rinig pagkapasok sa loob. May kausap sa phone si Givan habang nakatitig sa bakanteng space sa tabi ng kusina.

Pati si mama nakatingin sa kanya habang hinuhugasan yung mga kaldero.

“Ma? May palaro ba mamaya?” Tanong ko kay mama at sumandal sa tabi ng pintuan.

“Ang alam ko, walang palaro ngayong taon.” Sagot sa akin ni mama.

Kadalasan kasi t’wing pyesta, may panoorin dito sa baryo namin. Miss Gay ba, singing contest, dance contest, palo sebo tapos nagpapalaro pa si kapitan sa mga bata.

“Miss Gay, singing at dance contest lang ang meron ngayon Shan. Kinulang yata sa budget si kapitan at hindi na nakapag-palo sebo.” Sagot ni Shane sabay tawa bago bumalik sa hinihiwa niya.

Isponsoran ko kaya yung palaro? May pera pa naman ako. Sayang kasi. Minsan lang naman sa isang taon ’to. Pupuntahan ko si kapitan sa barangay hall. Maghihiram na rin ako ng motor para makapunta ako ng palengke ngayon.

Nakatayo pa rin si Givan kung nasaan siya at tipa nang tipa sa cellphone niya. Kaya nilagpasan ko na lang siya at dumiretso sa kwarto. Nadatnan ko si Mery na tutok na tutok sa TV ni hindi man lang kumukurap.

“Mery, sasama ka ba? Pupunta ako bayan.” Turan ko sa kanya.

“Hindi po kuya.” Sagot niya at hindi talaga ako tinignan.

Paano naman kasi paborito niya yung palabas sa TV ngayon. Nako naman talaga. Kinuha ko yung wallet ko sa bag namin at yung cellphone ko. Tinignan ko lang kung may nag-text ba nang makita naman na wala naman kahit tawag, binulsa ko na. Binuksan ko yung wallet ko at tinignan kung magkano pa yung perang dala ko. May twenty thousand pa naman ako.

“Mery, isara mo yung pinto ha. Babalik ako agad.” Turan ko kay Mery pagkatapos kong isara ang wallet ko.

“Bakit? Saan ka pupunta sweetheart ko?” Bungad agad ni Givan na kapapasok pa lang ng kwarto na abot tenga ang ngiti na pinagtaka ko.

“Sa barangay hall. Manghihiram ako motor pupunta ako sa bayan.” Sagot ko sa kanya.

“Sama ako sweetheart!” Agad niyang sabi at kinuha rin yung wallet sa bag namin at binulsa bago ako unahang lumabas ng kwarto.

Napailing na lang ako sa kanya at napatawa nang bahagya. Minsan talaga may pagkabata si Givan.

“Mery, yung pintuan isara mo. Balik kami agad.” Bilin ko kay Mery na tinanguan niya. Pinanood ko pa siyang isara yung pintuan nang makalabas ako.

Hindi ko na nakita si Givan sa sala nang lumabas ng kwarto. Napatingin naman ako kay Shane na naghihiwa ng karne sa mesa. Tumingin din siya sa akin at ngumiti na agad kong kinaiwas ng tingin sabay lakad palabas ng bahay.

Nakita ko si Givan sa tapat ng bahay na nakatayo at prenteng nakapamulsa pa na akala mo nakatingin sa dagat eh yung nasa harap niya mga batang nagtatakbuhan.

Yumuko ako para ayusin yung sandals ko bago maglakad palapit sa kanya. Halos parehas kami ng suot pati sandals.

“Gusto mo na magkaanak? Mag-anak ka na. Matanda ka na.” Natatawa kong turan sa kanya. Tumingin naman siya sa akin at tumitig nang ilang segundo bago magsalita.

“Mag-aanak lang tayo kapag tapos ka na mag-aral at nabuo mo na ang mga pangarap mo.” Seryosong sagot niya na kinatahimik ko.

“Tara na nga! Dami mo s-sinasabi!” Nahihiya kong sagot na lang at mabilis siyang nilagpasan.

Ilang segundo lang matapos ko siyang lagpasan, nasa tabi ko na agad siya kasabay ko sa paglakad.

“Ang simple naman ng pamumuhay dito.” Rinig kong turan niya habang nagmamasid sa paligid.

“Akala mo lang ’yon.” Sagot ko. “Kita mo ’yun?” Nguso ko sa mga lalaking nagkukumpulan sa gawa-gawang basketball court na dadaanan namin.

“Sweetheart? Dito talaga?” Turan niya na kinatingin ko sa kanya.

“Anong dito talaga?” Nagtataka kong tanong at huminto sa paglakad.

“Dito talaga? Hindi mo na ako kinakahiya?” Ngiting-ngiti niya pang tanong habang nakapamewang na ako naman kinasalubong ng kilay ko dahil sa pagtataka.

“Ano bang sinasabi mo Givan? Anong dito? Anong kinakahiyang pinagsasasabi mo?” Tanong ko sabay kamot ng noo dahil sa lalaking ’to.

“Dito talaga kita lalaplapin?” Nakangisi niyang tanong na kinainit ng ulo ko.

“Laplapin mo yung aso!” Naiinis kong sagot at muli siyang nilagpasan. Parang timang. Kailan ko ba sinabing laplapin niya ako? Siraulo talaga.

“Sweetheart! Teka lang! Kiss na lang pala! Mamaya na yung isa bilis!” Sigaw niya pa. Hindi ko na lang pinansin at dere-deretso lang sa paglakad. Minsan nahihiya rin akong kasama siya.

Tinignan ko yung mga lalaking nagkukumpulan sa basketball court dahil nakatingin din sila sa akin at kay Givan na nasa likod ko. Bago sa mata nila. Hindi nila alam pulis ang ugok na ’to.

“Roshan!” Napatingin naman agad ako sa likod nang marinig kong may tumawag ng pangalan ko.

Nakita ko si kuya Rey na tumatakbo palapit sa akin. Tinignan ko naman si Givan na kaninang nakangiti na halos abot hanggang tenga na, ngayon nakasimangot at nakatingin nang masama sa akin. Kibit-balikat ko siyang sinagot habang nakangiti.

“Talaga lang Roshan ha. Yari ka sa akin mamaya.” Bulong niya at natatawa na lang ako dahil may halo talagang inis sa boses niya.

Pinanood lang namin si kuya Rey na tumakbo palapit sa amin at huminto ilang hakbang sa tapat namin.

“Tagal natin hindi nagkita ha?” Turan niya agad habang nakangiti. “Kumusta ka na? Saan ka ba tumutuloy ngayon? Hindi na kita madalas nakikita dito.” Sunod-sunod niyang sabi.

“Tsk!” Napatingin kami kay Givan nang maglikha siya ng ingay sabay tingin sa malayo. Selos ang matandang pulis.

“Ayos lang naman ako kuya Rey. Nag-aaral na kasi ako kaya hindi muna kami dito tumutuloy ni Mery. Ikaw? Kumusta ang buhay?” Nakangiti kong sagot at tanong sa kanya.

“Ganon pa rin naman. Walang pagbabago. Ang laki ng gwinapo natin ha!” Biro niya pa sabay tapik nang bahagya sa pisngi ko na naging dahilan nang pagtingin ni Givan sa kanya nang masama.

Nagkusa akong umiwas at ngumiti lang sa kanya. Baka makasapak ’tong si Givan eh. Umuusok na yung ilong. Nakikita ko.

“Hindi naman kuya.” Natatawang sagot ko.

Namayani ang ilang segundong katahimikan sa amin tatlo dahil nagkakatitigan ang dalawa at matapos nilang magkatitigan, muling bumalik ang tingin ni kuya Rey sa akin.

“Sino pala siya?” Tanong niya.

“I’m Quillon. Roshan’s…” Biglang sabat ni Givan at napahinto matapos mabanggit ang pangalan ko bago tumingin sa akin na para bang nagtatanong ang mga mata. “Roshan’s professor.” Sagot niya habang nakatitig sa mga mata ko at muling humarap kay kuya Rey.

Nadisappoint naman ako sa sinabi niya. Ewan ko ba, nakaramdam ako nang inis. Ewan ko sa sarili ko. Nainis na lang ako bigla.

“Nice to meet you sir! Rey pala. Kaibigan ni Shan.” Turan ni kuya Rey kay Givan at inalok ang kamay niya pero tinanguan lang siya ni Givan at hindi tinanggap ang kamay ni kuya Rey.

“Sige kuya Rey, alis pa kami. Punta kami bayan. May bibilhin lang. Punta ka sa bahay mamaya. Nagluto si mama.” Turan ko kay kuya Rey sabay tipid na ngiti.

“Sige sige ba! Basta ikaw!” Nakangiting sagot ni kuya Rey at tinapik ang balikat ko.

Tinanguan ko na lang siya at mabilis nang tumalikod para maglakad. Nakakainis ka Givan. Laplapin mo yung aso mamaya.

    NANDITO na kami sa bayan at nakabili na ako ng isang case ng soft drinks at mga tinapay para sa darating na kamag-anak mamaya. Si Givan, nasa likod ko. Siya yung nagdala nung soft drinks. Hindi ko kinakausap kanina pa. Naiinis ako na hindi ko maintindihan at maipaliwanag. Siya todo pangungulit pero wala ako sa mood makipag-usap sa kanya. Makipag-usap siya sa mga estudyante niya kuno. Bahala siya sa buhay niya.

“Sweetheart? Ano ba problema? Kausapin mo naman ako oh…” Masuyong turan niya pa habang naglalakad kami dito palabas sa wet market.

Hindi ko pa rin siya kinibo at tuloy pa rin sa paglakad. Nagbigay pala ako ng sampung libo kay kapitan kanina. Sabi niya kasya na raw ’yon. Ipapatayo niya raw agad yung mga kawayan. Nakabili rin pala ako ng ilang mga kendi at mga palaro sa mga bata mamaya. Pati fireworks. Naalala ko kasi dati, gustong-gusto ni Mery pinapanood yung fireworks kaya bumili na ako.

“Sweetheart? Hehe. Masakit pa katawan mo?” Tanong niya na kinainit ng ulo ko.

“Kung pasakitin ko katawan mo Givan? Sasakit kaya katawan mo kung hampasin kita ng bangus sa nguso?” Naiinis kong sagot sa kanya habang naglalakad nang hindi siya tinitignan.

“Sweetheart naman eh…” Sagot niya na lang.

Tuluyan na kaming nakalabas ng palengke at nilakad namin agad kung saan nakaparada yung motor na hiniram namin sa barangay. Nang makarating kami doon, agad isinakay ni Givan yung mga softdrinks at yung mga dala ko. Ako naman, inatras ko na yung motor pagkatapos para makaalis na kami.

“Doon ka na sa loob. Ang bigat-bigat mo.” Turan ko sa kanya.

Kolong-kolong lang kasi yung motor. Walang bubong. Nagdadahilan lang talaga ako kasi naiinis pa rin ako sa kanya hanggang ngayon. Estudyante daw ako. Ineexpect ko na sasabihin niya asawa o boyfriend pero naging eatudyante. May professor bang kinakantot kung estudyante niya? Hindi ba bawal ’yon? Nakakainis.

“Ayoko nga!” Agad niyang protesta at mabilis na umupo bago pa ako makaupo sa motor. Wala pang ilang segundo nang makaupo ako, agad niya akong niyakap at naramdaman ko agad yung pagdampi ng labi niya sa leeg ko.

Lihim akong napangiti. Pero pinigilan ko baka kapag nakita niyang nakangiti ako akalain niya hindi na ako galit sa kanya.

“Givan.” Mahinang turan ko nang hindi siya tinitignan.

Hindi naman siya nakinig at lalo lang yumakap sa akin. Ang laki-laking tao parang tuko tuloy siyang nakayakap sa akin.

Pinaandar ko na lang yung motor buti na lang may starter baka si Givan pa padyakin ko sa inis eh. Minaneho ko na paalis yung motor, si Givan ayaw talaga akong bitawan kaya hinayaan ko na. Mas nagiging komportable na rin naman ako ngayon sa kanya. Minsan hindi na ako makatulog kapag wala siya sa tabi ko. Hinahanap-hanap na rin siya ng paningin ko kahit ilang minuto pa lang siyang nawawala. Ewan ko ba, tuluyan na yata akong nahuhulog kay Givan.

Ang sarap ng hangin sumasalubong sa mukha ko. Napakapresko. Hindi ko rin gaanong ramdam yung init dahil medyo mabilis yung patakbo ko.

“Magdahan-dahan ka, Roshan. Hindi siyam ang buhay mo.” Rinig kong turan ni Givan sa tenga ko na kinaismid ko na lang at lalong binilisan ang patakbo.

“Napakakulit mo talaga.” Rinig ko pang turan niya at sinandal yung ulo niya sa balikat ko.

“Bakit? Nagsasawa ka na?” Tanong ko.

“Kahit mamatay pa tayong dalawa dito, kahit kaluluwa na tayo, kahit mabali mga buto natin, ikaw lang at ikaw ang pipiliin ko. Hindi nakakasawa ang pagmamahal Sweetheart. Dahil kapag nagsawa ka, hindi mo na mahal ang isang tao.” Mahabang turan niya na kinangiti ko nang malaki.

Mahal na rin kita, Givan. At wala akong nakikitang dahilan para magsawa sayo.

    DUMATING kami sa tapat ng bahay at agad kong pinarada yung motor. Bumungad agad sa amin yung isang truck sa tapat ng bahay at ilang mga tao galing sa isang department store.

“Ano ’to?” Hindi ko mapigilang tanong sa sarili ko.

Inunahan naman ako ni Givan sa pagbaba at kinuha lahat ng mabibigat na dalahin sa motor at mabilis na pumasok ng bakuran. Kinuha ko naman yung natira at sumunod sa kanya.

“Ipasok niyo na ’yan sa loob.” Rinig ko pang utos ni Givan doon sa mga tao.

“Teka lang, nandyan ka na pala nak.” Bungad sa akin ni mama na kalalabas lang mula sa loob ng bahay.

“Nak, kanina pa kasi sila dito. Pinipilit nilang sa atin ito oh.” Turo niya sa nakakahon pang two-door refrigerator.

“Givan.” Tawag ko kay Givan pero hindi ako pinansin at mabilis na pumasok. Siraulo talaga.

“Ipasok niyo na. Sige na, sige na.” Utos niya pa at ngumiti lang sa akin.

Napatingin lang si mama sa akin bago tumingin kay Givan at walang masabi. Napapikit na lang ako bago iabot kay mama yung mga pinamili ko bago kami pumasok sa loob.

“Givan!” Tawag ko sa kanya na inaalalayan yung mga tao magset up nung binili niyang refrigerator. Ito pala yung kausap niya kaninang pagpasok ko galing sa likod ng bahay.

“Sweetheart, hayaan mo na. Minsan lang naman ’to.” Bungad niya agad nang makalapit na siya sa akin.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” Seryoso kong tanong sa kanya.

“Alam ko naman na pipigilan mo ako eh. Wala naman masama sa ginawa ko Sweetheart. At kayo na lang yung pamilya ko, hayaan mong gawin ko kung saan ako sasaya.” Paliwanag niya at sa paliwanag niyang ’to, wala na akong naging tutol pa.

Napakamot na lang ako ng noo at tumango. Ano pa bang magagawa ko. Pagdating sa ganitong mga bagay, hindi ko mapigilan si Givan.

Tumingin naman si mama sa akin at tinanguan ko na lang siya. Ngumiti naman siya nang tipid.

“Ayos ba ma? Ang laki na ng ref mo oh!” Tuwang-tuwang turan ni Givan kay mama.

Kinuha ko na lang ulit yung mga pinamili ko at dumiretso ng kusina iniwan sila. Isa-isa kong inilabas yung mga pinamili ko bago pumunta sa kwarto at katukin si Mery. Agad naman niyang binuksan. Nakita kong nanonood pa rin siya kaya iniwan ko na.

Tinignan ko yung mga niluluto ni mama habang silang dalawa ni Givan busy doon sa pag-set up ng ref.

“Binili mo?” Tanong sa akin ni Shane galing sa likod ng bahay.

“Hindi.” Tipid kong sagot bago maglakad papunta sa mesa at itabi yung mga pinamili kong fireworks para mamayang gabi.

“Sinong bumili?” Sunod niyang tanong tinutukoy yung refrigerator.

Hindi ko na siya sinagot at hinayaang magmasid na lang hanggang sa nagkusa siyang umalis at bumalik sa likod ng bahay.

Makalipas ang ilang minuto, hinihiwa ko yung mga karne dito sa mesa, nilapitan ako ni Givan.

“Galit ka pa sweetheart?” Tanong niya agad at pasimpleng hinalikan ako sa ulo.

Naiinis lang ako dahil hindi niya muna ako sinabihan sa balak niyang bumili ng ganyan. Ang dami pa naman chismosa dito na kung ano-anong istorya yung gagawin. At saka hindi na kaya ng hiya ko sa lahat ng binibigay ni Givan. Hindi ko na alam kung ano pang isusukli ko.

“Hindi naman. Sana naisip mo munang sabihan ako. Ang daming chismosa dito. Baka ano-anong i-chismis nila tungkol sa atin.” Sagot ko sa kanya.

“Seriously Roshan? Naisip mo kung anong masasabi nila pero hindi mo naisip na dito ako masaya? Wala naman akong ginawang mali ha? Gusto ko lang naman na mag-provide para sa inyo.”  Mahabang turan niya na kinatahimik ko at tigil sa pagkilos bago siya tuluyang umalis.

Napapikit at napahinga na lang ako nang malalim. Ano bang ginawa mo Shan? Ilang beses akong napakamot sa noo at babalik na sana sa ginagawa ko pero sumalubong naman yung ingay galing sa lakas kaya mabilis kong tinignan.

Dumating na yung mga kamag-anak namin. Isang jeep ang dami nila. Si Givan naman, tahimik na nakaupo sa sala at hawak yung phone habang nakasimangot. Sinalubong ni mama yung mga kamag-anak namin at pinapasok. Agad naman akong naglakad papunta sa sala para rin salubungin sila.

“Shan! Ang laki-laki mo na!” Salubong sa akin ng mga tito ko na tipid ko na lang nginitian at nagmano sa kanila.

Sumunod naman yung mga pinsan kong lalaki. Nakipagkumustahan lang kami at yung mga tita kong babae. Ang dami pala nila. Nang nakapagkumustahan na lahat umupo na yung iba sa dami nila yung iba nakatayo na lang.

Hinanap ko naman si Givan at nakita kong nakatayo siya sa tabi ng kwarto namin at nakatitig sa akin. Masama pa rin ang timpla ng mukha kaya nilapitan ko na. Nag-iwas siya ng tingin at kunwari hindi ako tinitigan palapit sa kanya.

“Sino siya tita?” Tanong ng malanding pinsan ko at tinuro si Givan.

“Ahhh kasama ni Shan.” Sagot ni mama sabay ngiti.

“Hello!” Turan pa ng malandi sabay kaway. Nginitian lang siya ni Givan nang tipid.

Hindi pa nakuntento ang mga gaga, tumayo pa sila at lumapit sa amin. Gusto ko na talagang sabunutan ’tong mga ’to.

“Hello, I’m Jennifer!” Nakangiti niyang turan at inalok ang kamay kay Givan.

“Quillon.” Tipid na sagot ni Givan at hindi tinanggap ang kamay ni Jennifer. Buti nga. Parehas kayo ng nanay mong malandi.

“Kaano-ano mo si kuya Shan?” Tanong ni Danille, na anak ng isa ko pang titang malandi.

“Ahhh…” Unang turan ni Givan at tinignan ako na parang hindi alam ang sasabihin.

“Asawa. Asawa ko siya.” Walang pagdadalawang isip kong sagot sa kanila na halatang kinagulat ng lahat. Bigla silang tumahimik.

“S-sweetheart…” Bulong ni Givan at hinawakan ang kamay ko.

“Asawa ko si Givan. May tanong pa kayo?”

Chapter 32

Roshan

Savio

    MALAPIT na magtanghalian at nagtulong-tulong na kami para maluto na yung mga ulam. Itong lintik na Givan na ’to, hindi na ako nilubayan nang sinabi ko sa lahat na asawa ko siya.

Hindi ko rin alam kung anong nagtulak sa akin para sabihin ’yon. Siguro naging isa sa mga dahilan na ’yon ay yung sinabi ni Givan na hindi ko kailanman siya inisip o ang kaligayahan niya. Palagi ko raw iniisip ang sinasabi o sasabihin ng iba. Isa pa sa nagpaiksi ng pisi ko ay yung malanding Jennifer na yon at Danille na halos lumuwa ang mata pagkatapos kong sabihin na asawa ko si Givan.

“Givan, please lang, lubayan mo muna ako kahit ilang minuto lang.” Nakikiusap kong turan sa kanya pagkatapos magsalang ng panibagong set ng kanin dahil madami nga kami, kukulangin yung kanin kung kaunti lang.

“Sweetheart naman…” Sagot niya at pinunasan ang noo ko na puno ng pawis bago muling magsalita. “Asawa mo na ako ’di ba. Natural lang sa mag-asawa na laging magkasama!” Dahilan niya na kinasakit ng ulo ko. Mabuti pang hindi ko na lang sinabi.

“Asawa?” Napatingin naman kami ng sabay nang marinig ang boses ni Shane na kararating lang. Hindi namin siya dinatnan ni Givan kanina akala ko hindi babalik, bumalik pa pala.

“Hmm! Asawa ko si Shan. Mag-asawa kami.” Agad  a sagot ni Givan kay Shane at abot ang ngiti hanggang sa tenga.

Nasaksihan ko ang bahagyang gulat kay Shane pero hindi rin ’yon nagtagal at napalitan ng inis sa mata habang nakatingin sa akin bago siya tuluyang umalis.

Wala na akong pakialam. Ang tanging gusto ko lang ngayon, maramdaman ni Givan na sa akin lang siya. Na hindi ko siya kinakahiya. Na iniisip ko rin ang kasiyahan niya. At balak ko nang ipagtapat sa kanya ang tungkol sa amin ni Shane ngayong gabi o bukas ng umaga. Kahit ano pang mangyari, tatanggapin ko kasi wala naman akong magagawa kung hindi tanggapin na lang.

“Mery, magdahan-dahan sa pagtakbo!” Pahabol na sigaw ko nang makita si Mery na nakikipaghabulan sa mga kaedaran niyang pinsan. Mabuti nga at nakipaglaro siya sa kanila. Ayoko siyang nakukulong sa kwarto.

“Sweetheart? Kailan mo gusto umalis para makasal na tayo agad?” Tanong ni Givan sa akin pagkatapos kong tumalikod at bumalik sa ginagawa ko. Sabi ko na nga ba eh. Tatanungin at tatanungin niya talaga at plaplanuhin. Nakakapagsisi minsan na sinabi ko.

“Kapag hindi ka na busy.” Tipid na sagot ko na lang.

“Ngayon! Hindi ako busy ngayon.” Agad niyang sagot.

“Pero busy ako.” Nakangisi kong sagot at humarap sa kanya nang nakangisi.

“Ang daya!” Nakasimangot niyang turan sa akin. Lumalabas talaga yung pagkabata niya minsan.

Natawa na lang ako nang bahagya bago iyakap ang mga kamay ko sa leeg niya at walang alinlangan na tumingkayad sabay halik sa labi niya.

“Dadating din tayo dyan. Pero gusto kong malaman mo na mahal kita at ipanatag mo ang loob mo dahil wala akong balak pakawalan ka.” Nakangiti kong turan sa kanya matapos ko siyang halikan habang nakatitig nang matiim sa kanyang mga mata.

Natahimik si Givan nang ilang segundo bago tumawa nang mahina. Hindi nakaligtas sa mga mata ko ang pagbagsak ng luha niya. Mabilis siyang nag-iwas ng tingin pero agad kong hinawakan ang pisngi niya at marahan na pinunasan ito.

“Sinusunod ko lang ang puso ko Givan at dinadala ako nito palapit sayo.” Pagtatapat ko sa kanya.

“Masaya ako na sa akin ka dinala ng puso mo.” Nakangiti niyang sagot at hinalikan ako sa noo bago ako yakapin nang mahigpit.

“YUNG SINAING!!” Mabilis akong napahiwalay kay Givan nang marinig ang sigaw ng mga tita ko.

“Shit!” Natataranta kong turan. Amoy na amoy yung nasusunog na sinaing yung unang kaldero na sinaing ko.

Narinig ko pa yung tawa ni Givan pero sinamaan ko na lang siya ng tingin dahil sa inis. Muli lang siyang tumawa at pinunasan ang pawis ko sa noo. Baliw talaga. Pero mahal ko naman.

    NAGHAHANDA na ang lahat para sa pagkain. Sa labas na kami ng bahay kakain. Sa likod dahil sa dami namin, walang plato. Boodle fight na lang. Kamay-kamay ba. Tapos ang plato namin, dahon ng saging.

At itong si Givan close na agad yung mga tito at tita ko. Ang daldal niya kasi. Ang dami niyang alam sa mga bagay-bagay. Tuwang-tuwa sa kanya yung mga kamag-anak ko. Pero sabagay, hindi naman nagkakalayo yung mga edad nila.

Inayos na yung mesa kung saan ilalagay yung dahon ng saging at yung mga pagkain. Tulong-tulong na kami kasi gutom na rin yung mga bata.

Pawis na pawis na nga si Givan pero nakikita ko naman na nag-eenjoy siya. Nasaan nga pala si Mery? Kanina lang nagtatakbuhan yung mga yon kasama ang pinsan niya. Pagpapahingahin ko na kasi kakain na.

Iniwan ko muna si Givan kasi busy siya sa pag-aayos ng mesa kasama yung mga tita ko. Pumasok ako sa loob ng bahay at agad na tinanaw si Mery sa harap ng bahay pero hindi ko siya makita kaya nagtuloy-tuloy ako hanggang sa paglabas. Agad nagsalubong yung kilay ko nang makita si Shane na nakaluhod kapantay si Mery at may kung anong sinasabi kay Mery.

“Mery!” May kalakasan kong tawag kay Mery pero hindi naman pagalit.

Mabilis siyang tumingin sa akin at tumakbo palapit. Agad niya akong niyakap at nagtago sa likod ko. Todo ngiti naman ang haliparot na si Shane pagkatapos niyang umayos nang tayo. Sinamaan ko na lang siya ng tingin bago lumuhod kapantay si Mery.

“Ayos ka lang? Ano sinabi niya sayo?” Nakangiti kong tanong kay Mery habang punupunasan ang pawis niya pero agad niya lang akong niyakap kaya kinarga ko na lang siya papasok ng bahay.

Diniretso ko siya sa kwarto namin at pagkapasok, narinig ko na yung iyak niya kaya agad ko siyang iniupo sa higaan. Lumuhod ako katapat niya at hinawakan yung mukha niya.

“Anong nangyari? Sabihin mo kay kuya…” Bulong ko sa kanya habang pinupunasan yung mga luha niya.

“S-sabi niya hik—” Sinisinok na siya sa sobrang iyak niya. “S-sabi niya m-magkakaroon ka na— hik! Ng b-bagong baby… “ Pagtatapat niya na kinainit ng ulo ko. “T-tapos iiwan m-mo po k-kami ni kuya G-givan…” Dugtong niya pa kasabay nang pag-iyak.

“Shhh. Hindi totoo ’yon. Hindi ka iiwan ni kuya.” Pag-aalo ko sa kanya habang pinupunasan yung luha niya. Agad kong binuksan yung electric fan dahil pawis na pawis siya.

“Bakit ka naman iiwan ni kuya? Kahit kailan hindi ka iiwan ni kuya. Mahal na mahal kaya kita.” Nakangiti kong turan sa kanya at hinalikan siya sa pisngi.

“Kung iiwan man kita, malulungkot ako. Wala na akong hahalikan katulad nito!” Masayang turan ko at hinalikan siya sa tyan na naging dahilan ng pagtawa niya kahit umiiyak.

“Hindi-hindi ka iiwan ni kuya okay? Hindi ko kayo iiwan ni kuya Givan mo.” Kayo ang buhay ko Mery, kayo ni Givan. Hanggat kaya ko, hanggat humihinga ako, kayo ang mananatiling tahanan ko. Kahit anong mangyari, walang papalit sa inyo sa puso ko.

“H’wag na umiyak. Gusto mo paluin ko siya? Pinaiyak niya yung prinsesa ko!” Biro ko pa habang inaayos yung buhok niya. Ang ganda-ganda ng kapatid ko pinapaiyak niya. Bruha siya.

“Sinong nagpaiyak sa prinsesa namin?!” Nagulat ako nang biglang sumulpot si Givan. Pawis na pawis. Basang basa yung likod niya.

“Kuya Givan!” Masayang turan ni Mery at mabilis na nilapitan si Givan. Agad naman siyang kinarga si Givan.

“Ano yung nagrinig kong pinaiyak ka? Sino nagpaiyak sa maganda namin prinsesa? Ha?” Tanong pa ni Givan at pinisil ang ilong ni Mery. Tawa naman nang tawa si Mery.

Binulungan ni Mery si Givan at tumingin si Givan sa akin nang ilang segundo bago tumawa kasabay ni Mery. Inismiran ko naman sila pareho bago tumalikod at kunin yung bag namin. Kumuha ako ng damit na pamalit ni Mery at Givan bago ulit tumingin sa kanila na may pinagbubulungan pa rin.

“Halika nga muna dito Mery. Magpalit ka muna ng damit. Pawis na pawis ka.” Utos ko kay Mery. Binaba naman ni Givan si Mery agad at mabilis na lumapit sa akin.

Umupo naman si Givan sa higaan at nakatingin lang sa akin. Tinitigan ko rin siya at matapos ang ilang segundo, ngumiti siya sa akin bago ibagsak ang katawan sa higaan sabay pikit.

“Hmm! Asim!” Natatawa kong biro kay Mery nang amuyin ko yung kili-kili niya pagkatapos kong punasan ang katawan niya. Kiniliti ko pa siya para tumawa bago lagyan siya ng baby powder at suotan ng panibagong damit.

“Ayan! Mabango na ulit siya!” Nakangiti kong turan. Gumalaw naman si Givan at tinukod niya ang kamay niya sa ulo niya habang nakatingin sa amin.

“Paamoy nga kung mabango na nga ulit!” Nakangiti niyang turan at marahan na binuhat si Mery papunta sa kanya at inamoy yung kili-kili.

Napangiti na lang ako habang nakatingin sa ganitong tagpo. Sana ganito na lang lagi. Hindi niya tinigilan si Mery hanggat hindi hinihingal sa kakatawa.

“Shan, Rem, Quillon? Mga anak?” Rinig namin tawag ni mama mula sa labas.

“Ma?” Sagot ko sa kanya.

“Kakain na.” Nakangiting turan niya sa amin nang nasa tapat na siya ng pintuan ng kwarto namin.

“Sige po. Kain na daw Mery! Susunod kami agad. Papalit lang si kuya Givan mo.” Nakangiti kong turan kay Mery at pinababa siya sa higaan.

“Tara nak! Para makapaghugas ka na ng kamay.” Masayang turan ni mama kay Mery at hinawakan niya ang kamay palabas ng kwarto. Ngumiti siya sa amin bago hatakin yung pinto pasara bago sila tuluyang umalis.

Saktong pagkasara ng pintuan, lumapat agad yung kamay ni Givan sa bewang ko at hinatak ako pahiga sa  kama at agad akong inibabawan.

“Givan!” Saway ko sa kanya at tinutulak ang dibdib niya.

“Hindi ka ba naaawa sa akin? Sobrang pawis ko na tapos pagod pa ako? Hindi mo man lang ako bibigyan ng kiss?” Tanong niya at nagpapaawa pa.

“Bakit ako maaawa sayo aber? Malakas ka pa sa kalabaw.” Sagot ko sa kanya.

“Talaga. Malakas pa ako sa kalabaw. Tara ubusin mo lakas ko ngayon!” Sagot niya habang nakangisi bago lumapat ang labi niya sa leeg ko.

“G-givan! Ano ba!” Protesta ko sa kanya at tinulak siya. “Sisipain kita tamo!” Naiinis kong bulyaw.

“Tama na ang biro Givan! Sasapakin kita.” Turan ko pa at umalis sa ilalim niya. Tinawanan niya lang ako at hinalikan ba ako sa leeg bago pa ako makaalis ng tuluyan sa ilalim niya. 

“Oh! Bihis ka na!” Abot ko sa kanya ng damit na pamalit.

“Ahhh… Sakit ng kamay ko Sweetheart. Nangawit yata.” Turan niya at umarteng nasasaktan pa.

Tinitigan ko siya at pinapaalam ko sa kanya na hindi ako naniniwala kaya tumigil siya sa pag-arte.

“Sweetheart naman! Mag-asawa na tayo! Minsan lang ako maglambing sayo oh! Pagbigyan mo na! Isipin mo na lang ako si Mery. Hehe.” Pagdadahilan niya. Napaismid naman ako sa utak ng lalaking ’to.

“Ayoko amuyin yung kili-kili mo.” Sagot ko sa kanya.

“Ako, gusto ko amuyin kili-kili mo!” Agad niyang sagot at mabilis akong hinatak paupo sa kandungan niya at tinaas ang kamay ko bago isubsob ang mukha niya sa kili-kili ko.

Hindi ko naman maiwasang mapatawa nang malakas dahil sa kiliti. Pilit ko siyang tinutulak habang tumatawa pero sa lakas niya at hindi ko magawa. Nanghihina na rin ako kakatawa.

Tumigil lang siya nang hinihingal na ako at niyakap akong mahigpit habang nasa kandungan niya. Nasubsob ang mukha sa leeg ko. Nanatili kami sa ganong posisyon nang ilang segundo bago siya tumingin sa akin.

Ngumiti naman ako sa kanya at walang alinlangan dinampian ng halik ang kanyang mga labi.

“Magbihis na Givan. Puro ka harot.” Turan ko at hinawakan ang laylayan ng damit niya at hinubad ito sa katawan niya.

“Baka magiging busy na ako next week Sweetheart. Pero susubukan kong gumawa ng oras para sa inyo ni Mery.” Turan niya habang pinupunasan ko yung katawan niya.

Ang tigas ng abs niya oh! Walo pa. Gusto ko rin magkaroon ng ganito eh! Kaso panay ang kain ngayon. Taba na lang ang naiipon sa tyan ko hindi abs.

“Nakikinig ka ba?” Tanong niya sa akin kaya napatingin ako sa kanya.

“Oo.” Sagot ko at kinuha yung baby powder. Agad naman siyang nakahawak sa bewang ko habang inaabot yung baby powder. Nakaupo kasi ako sa kandungan niya at medyo malayo yung pwesto ng baby powder.

“May nakita na pa lang bagong secretary si Victor Sweetheart. I want you to meet him.” Turan niya sa akin.

“Hindi na. Magkikita naman kami non malamang. Lalaki ang secretary mo?” Tanong ko sa kanya bago siya lagyan ng baby powder sa dibdib at dahan-dahan ikalat sa kanya gamit ang palad ko.

“Hmm. Sabi ko ayaw ko na ng babaeng secretary.” Sagot niya sa akin na tinanguan ko na lang.

Pagkatapos ko siyang lagyan ng baby powder, pinasuot ko na sa kanya yung damit at aalis na sana sa kandungan niya pero pinigilan niya ako at mabilis akong hinalikan sa labi.

“Thank you Sweetheart.” Nakangiti niyang bulong pagkatapos. Ngiti lang ang sinagot ko sa kanya at sinuklian siya ng isang halik din sa labi bago tuluyang tumayo.

“Tara na!” Aya ko sa kanya at pinatay yung electric fan.

Tumayo naman siya at binuksan ko na yung pintuan. Sabay kaming lumabas ng kwarto. Nakaakbay siya sa akin habang naglalakad kami papunta sa likod.

“Nak! Kain na kayo ni Quillon!” Aya sa amin ni mama. Inaya pa ako ng mga tito at tita ko na nagtatawanan habang kumakain.

Tumabi kami kay mama, sa tabi namin si Mery. Ang dami din palang pagkain. Marami-rami din yung seafoods.

“Sweetheart oh…” Tawag sa akin ni Givan at inabot sa akin yung hugasan ng kamay.

Naghugas naman agad ako at binalik niya na pagkatapos.

“Hinay-hinay lang.” Natatawa kong sabi kay Mery na nakatungtong pa sa upuan dahil hindi abot yung mesa.

“H’wag mo kainin yung bawal sayo ha.” Bilin ko kay Givan na busy sa pagbabalat ng malalaking hipon.

At nang matapos siya, agad niyang tinapat sa bibig ko habang nakangiti siya.

“Sige na! Kainin mo na.” Mahinang turan ni mama sa tenga ko sabay tawa ng mahina.

Wala akong nagawa kung hindi kainin na lang. Napayuko pa ako sa hiya dahil pagkatapos kong tanggapin yung sinusubo ni Givan, todo kantyaw yung mga tito at tita ko.

“Last mo na yan Givan.” Turan ko sa kanya pero ngumiti lang ang loko na kinailing ko na lang at napangiti din ng palihim.

    HALOS alas dyis na kami ng gabi nakauwi nila Givan galing sa galaan. Nanood kami ng palo sebo, tapos nagpalaro kanina bago umalis. Nanood ng dance contest. Pero hindi kami gaano nanood nung Miss Gay.  Hindi pa nga tapos yung Miss Gay eh.

Pagdating namin, nag-iinuman yung mga tito ko. Ang ingay-ingay nila nagtatawanan.

“Oh Shan! Quillon! Shot kayo dito!” Aya agad sa amin pagkarating.

“Hindi pwede uminom ’to.” Turan ko sa kanila. Ewan ko, hindi ko pa nakita uminom si Givan tapos yung kinakain niya laging gulay kaya inaassume ko na lang talaga na bawal siya.

“Kuya yung fireworks po? Sabi mo may fireworks tayo?” Tanong ni Mery sa akin habang buhat-buhat ni Givan.

“Ako na kukuha sa fireworks Sweetheart.” Nakangiting turan ni Givan at binigay sa akin si Mery.

“Shot ako mamaya kahit kaunti lang.” Bulong pa niya sa akin bago umalis.

“Hindi ka pa naiinitan?” Tanong ko kay Mery. Umiling naman agad siya.

Mainit yung mga damit na nadala ko. Puro itim. Pawis na pawis si Givan kanina. Dami pa naman tao. Hanggang ngayon pa rin naman. Ang daming tao sa kalsada nag-iinuman.

Ilang minuto lang bumalik si Givan dala yung mga fireworks at  may dalang lighter. Agad niyang pwinesto yung fireworks sa kalsada bago sindahan at mabilis na lumapit sa akin. 

“Wow…” Sabay namin bulong ni Mery habang nakatingin sa itaas habang nagpuputukan yung fireworks.

Tuwang-tuwa pa si Mery at napapalakpak na sa tuwa na kinatawa namin ni Givan.

“Yeheeey!” Tuwang-tuwang sigaw ni Mery habang pumapalakpak.

“Nagustuhan mo Mery?” Tanong ni Givan sa kanya. Mabilis naman at paulit-ulit siyang tumango kay Givan. Tinawanan lang siya ni Givan nang mahina bago pisilin sa pisngi.

“Nagustuhan mo ba Sweetheart?” Tanong sa akin ni Givan.

Napatitig naman ako sa mukha niya at dahan-dahan napangiti.

“Oo, gustong-gusto kita.”

Quillon Givan

Gorner

    Nakaupo kami magkatabi ni Roshan dito sa inuman. Nakaisang baso lang ako ng alak tapos siya na yung uminom ng tagay ko. Hindi ko naman sinasabing ayaw ko. Hahaha. Ang cute-cute niya.

Ayaw niya bitawan yung kamay ko na kanina niya pa hawak simula nang umupo kami dito. Nakikipagkwentuhan lang ako sa mga tito niya para naman hindi kami out of place dito.

Hindi ko na rin nakikita yung bruha. Kanina pa umalis. Mabuti naman. Ayoko na siyang makita dito. Narinig ko lahat kanina. Yung dahilan kung bakit umiiyak si Mery. Ang kapal ng mukha. Ang sarap niya talaga gawing menudo tapos ipakain sa aso.

Nakaramdan ako ng tawag ng kalikasan kaya tumayo ako. Agad napatingin si Roshan sa akin at humigpit ang hawak sa kamay ko. Hindi ko alam na may ganitong side siya kapag nalalasing. Ang saya naman.

“S-saan ka pupunta?” Agad niyang tanong. Mapungay na yung mga mata niya at mapula yung pisngi. Halatang lasing na lasing na.

Yumuko ako katapat ng mukha niya. “Iihi lang Sweetheart. Balik ako agad.” Sagot ko sa kanya at hinalikan siya sa labi.

Tumango naman siya at binitawan na ako. Umalis na ako at pumasok ng bahay. Dumiretso ako sa kwarto namin para tignan si Mery. Agad din siyang nakatulog kasi pagod na pagod kanina. Nag-enjoy kami kanina. Ang dami pa lang activities kapag fiesta. Hanggang ngayon, nag-iinuman pa yung mga tao sa labas kahit anong oras na.

Yung ibang kamag-anak ni Roshan, umuwi na pero karamihan sa kanila dito natulog. Sa kwarto ni mama at sa sala. Patong-patong sila. Yung iba nasa labas pa naggagala.

Sinara ko yung pintuan ni Mery at naglakad papunta sa likod ng bahay. Nandoon kasi yung banyo nila Sweetheart ko.  Binuksan ko na yung pintuan at pumasok sa loob. Medyo maluwag naman yung banyo nila. May lababo nga sa loob eh. Medyo makalat lang. Umihi na ako at pagkatapos naghugas ng kamay sa lababo. Hindi na rin ako nag-ilaw, sayang ang kuryente. Maliwanag naman ang buwan.

Binuksan ko na ang pintuan at lalabas na sana pero napaatras ako nang kung may sinong tumulak papasok at sinalubong ako. Mabilis pa sa alas kwatro kong natulak kung sino man yung taong yon pero pursigido siyang hinawakan ang leeg ko at pilit inilalapit sa mukha niya. Mapwersa kong inalis ang hawak niya sa akin at tinulak siya.

“Fuck you! Don’t fucking move kung gusto mong makalabas ng humihinga.” Naiinis kong turan. Babae siya at hindi na ako magtataka kung si Shane ’to.

Inis kong binuksan ang ilaw ng banyo at hindi na nga ako nagulat nang makita ko si Shane.

“Inuubos mo talaga ang pasensya ko? Hindi ka naniniwalang kaya kitang gawing menudo? Ha?” Natatawa kong tanong sa kanya bago ipagkrus ang kamay sa dibdib at sumandal sa lababo.

“Alam ko kung bakit si Shan ang gusto mo! Alam ko kung bakit mo sila binibilhan ng kung ano-ano. Pampalipas libog mo lang si Shan —” Hindi ko natiis at dumapo yung kamay ko sa pisngi niya.

“Labas. Don’t push me to my limits.” Seryoso kong turan.

“K-kaya ko rin yung ginagawa ni Shan! Subukan mo lang—” Inuubos niya talaga ang pasensya ko. Dumapo ulit ang palad ko sa kabilang pisngi niya.

“A human like you is clearly a piece of trash. Hindi kita kailangan. Wala akong kailangan kung hindi si Roshan.” Turan ko. “Akala ko bang nagkaintindihan na tayo? Aaminin mo kay Shan kasama ’yan nakabuntis sayo bukas ang lahat.”

“H’wag na h’wag kang umasa na papatol ako o si Shan sayo. H’wag mong sirain ang buhay ni Shan dahil marami pa siyang pangarap. Naiintindihan mo?” Turan ko habang nakatitig sa kanya.

“I r-really really love Shan.” Umiiyak niyang bulong.

“Hindi ka niya mahal.” Sagot ko. Sinamaan niya ako ng tingin at kibit balikat lang ang sinagot ko sa kanya.

“Mapupunta rin sa akin si Shan. Kapag patay ka na.”

Nagsalubong ang kilay ko sa sinabi niya kasabay sa pagkirot ng puso ko. Hindi. Hindi mangyayari yan. Hindi ako bibitaw sa buhay ko hanggat kasama ko pa si Shan.

“Keep dreaming bitch!” Natatawa kong sagot sa kanya.

“G-givan?!”

Napatingin ako sa labas nang marinig ang boses ng Sweetheart ko. Nakita ko naman ang taranta sa mukha ni Shane.

“Sweetheart! Nandito ako!” Balik kong sagot kay Shan at naglakad papunta sa pintuan.

Hindi alam ni Shane kung saan siya magtatago. Pinatay niya pa ang ilaw at sumiksik sa pinakasulok nitong banyo bago ko pa mabuksan ang pintuan ng banyo.

“B-bakit ang tagal mo umihi?” Bungad sa akin ni Shan at pumasok bago isara ang pintuan.

“Madami ako inihi.” Sagot ko sa kanya at pinunasan yung noo niya pero nagulat ako nang mabilis niya akong sinunggaban ng halik. Sino ba naman ako para tumanggi?

Lumaban ako sa halik niya at hindi ko inakalang maa agresibo ngayon ang Sweetheart ko. Agad bumaba ang halik niya sa leeg ko. Sobrang sarap sa pakiramdam. Dahan-dahan kong binaling ang tingin ko may Shane na nanatiling nakatayo sa sulok sabay ngisi.

“S-slow down Sweetheart…” Bulong ko kay Shan habang nakaalalay sa kanya.

Nagulat ako nang itaas niya ang damit ko at mabilis na lumapat ang bibig niya sa tuktok ng dibdib ko.

“S-sweetheart— shit! A-ahh…” Hindi ko maiwasang ungol dahil sa ginagawa niya at mapasabunot na lang sa buhok niya.

Bawal baon ng ngipin niya at pag-ikot ng dila sa balat at tuktok ng dibdib ko, nagdudulot sa akin ng ibayong sensasyon.

Matapos ang ilang segundo, nakahawak na si Shan sa bukol ng pagkalalaki ko at marahan na pinipisil-pisil habang patuloy ang dila at ngipin niya sa paglalaro sa tuktok ng dibdib ko.

“S-sweetheart… A-ahh! Shit! S-slow down!” Nahihirapan kong turan.

Lalo pang bumaba ang bibig niya at dinaanan ang tyan ko. Ramdam na ramdam ko kung paano maglakbay ang mainit niyang dila at kung paano bumabaon ang mga ngipin niya sa balat ko. Hindi ko alam na ganito ang dulot ng alak sa utak niya. Sana noon ko pa siya nilasing.

Lumuhod siya at hinatak ang suot kong shorts pababa. Bumalandra sa kanya ang pagkalalaki ko na halos gising na gising na dahil sa ginagawa niya. Nakatitig pa siya ng ilang segundo dito at isusubo na sana pero agad ko siyang pinigilan.

“T-teka lang!” Turan ko sa kanya.

“Bakit? Ayaw mo?” Tanong niya habang nakatingala sa akin gamit ang mapungay niyang mata.

Fucking shit. Hindi niya alam kung gaano ka-hot at ka-sexy ang itsura niya ngayon habang nakaluhod, nakatingala sa akin katabi ang tigas na tigas kong kahabaan. I just want to command him to bend oven and fuck him over and over again.

“It’s n-not that Sweetheart.” Bulong ko.

Ayoko kasi na may ibang makakita sa katawan ni Shan. Lalo na kung si Shane pa ’yon. Ayokong gawin namin dito yon nang nandito si Shane sa loob. Ayokong makita niya kung gaano ka-sexy at ka-hot si Shan sa mga tagpong ganito.

“May iba ka na?” Tanong niya sabay tayo na kinasalubong ng kilay ko? What the hell?

“Sweetheart? Saan mo galing yan?” Nagtataka kong bulong.

Hindi ko maiwasang mapaiktad sa paghawak niya ng pagkalalaki ko at dahan-dahan niyang itaas baba ang kamay niya.

“Ayaw mo na sa a-akin?” Tanong niya at parang maiiyak na sa hindi ko malamang dahilan.

“Stop. Stop. Let’s stop for a minute.” Agad kong sabi at inalis ang kamay niya sa pagkalalaki ko. Agad kong hinatak ang shorts ko pataas bago umayos ng tayo.

“Anong problema natin? Sabihin mo para maayos natin agad.” Masuyong tanong ko habang nakahawak sa mga kamay niya.

Tumulo naman agad ang mga luha niya na kinataranta ko. Para siyang batang umiiyak sa harap ko.

“S-stop crying. Sabihin mo sa akin Sweetheart…” Turan ko pa at pinunasan ang luha niya.

“N-nakabuntis kasi ako. H-hindi ko naman sinasadya eh…” Turan niya sa gitna ng pag-iyak. Sumeryoso ang mukha ko at napatingin kay Shane na nasa sulok pa rin.

“Paanong hindi sinasadya Sweetheart?” Tanong ko kahit alam ko naman na habang pinupunasan yung mga luha niya.

“M-maniwala ka Givan, hindi ko sinadya.” Agad niyang turan na tinanguan ko agad. “Naniniwala ako Sweetheart.” Agad kong sagot sa kanya. “A-ayoko sayangin yung pagkakataon na binigay mo. A-ayoko Givan. H-hindi ko alam kung paano nangyari. Basta n-nagising na lang ako na may nangyari na sa amin ni S-shane…” Pagtatapat niya habang umiiyak.

“Kailan nangyari Sweetheart?” Sunod na tanong ko.

“N-noong pauwi ako galing sa c-condo mo. W-wala ako pamasahe tapos nakita nila ako. N-nakisabay ako. Binigyan ako n-nung juice y-yata. N-nagugutom na ako kaya kinuha ko na lang tapos nahilo. P-paggising ko may n-nangyari na sa amin.” Kwento niya at lalo pang umiyak.

Paulit-ulit kong pinunasan ang luha niya bago siya yakapin nang mahigpit habang inaalo siya.

“Shhhh! Okay lang. Ayos lang. Gagawan natin ng paraan bukas.” Turan ko sabay tingin kay Shane.

“G-givan, gusto ko pa m-mag-aral…” Parang nadurog yung pusa ko sa narinig ko. “S-sorry Givan… A-ayoko mangyari pero nangyari na…” Dugtong niya pa at patuloy lang sa pag-iyak. “G-gusto ko pa mag-aral. G-gusto ko pa mabuo y-yung pangarap ko Givan… S-sorry, sorry…”

Tahan na Sweetheart. Sinisigurado kong makakapag-aral ka at mabubuo ang mga pangarap mo. Hindi ko hahayaang may sumira sa dedikasyon mo. Hindi si Shane, hindi ang responsibilidad, hindi ang panahon.

Author’s Note

Mabuhay! Charing! I’m back balakubak! Na-miss niyo ba aketchiwa kumburuburus? Ito, para sa inyo! Two chapters ng Catch Me Mr. Policeman. Hope you enjoy this chapter!

Anyways, wala na akong facebook account. Pero may facebook page ako. Please like my page kasi doon ako magpopost ng links at updates. May pa sneekpeek din soon sa ginagawa kong trans novel. Just search @ realcalypzoalcazar

Thank you so much! Love you all!

Chapter 33

Quillon Givan Gorner

    Hindi ko na mabilang kung ilang minutong umiiyak ang Sweetheart ko habang nakayakap sa akin bago siya tumigil. Nanatili naman akong nakatitig nang masama kay Shane na hindi pa rin nakakalabas kung nasaan man siya ngayon. Makalipas ang ilan pang minuto, humiwalay sa akin ang Sweetheart ko at tinulak ako na aking kinagulat.

“What’s the problem?” Agad kong tanong. Hindi naman kalakasan ang tulak dahil alam kong lasing na siya pero ramdam ko yung inis sa pagtulak niya palayo sa akin.

“A-ayoko na sayo!” Biglaan niyang sigaw at pinunasan ang mga luha niya.

Mabilis naman kumabog ang dibdib ko sa kaba. Wala naman akong ginawang mali ha?

“Teka— what’s our problem again Sweetheart?” Kinakabahan kong tanong at mahigpit na nakahawak sa dalawang kamay niya.

Tumitig naman siya sa mata bago nagsalita. “S-sinabi mo kay kuya R-rey na professor kita?” Tanong niya sabay tawa nang mahina at inilapit ang mukha sa mukha ko. “M-may professor bang k-kinakantot ang estudyante niya?” Bulong niya sa mukha ko.

“Pfft—” Wala sa oras na naitakip ko ang kamay ko sa bibig dahil sa hindi mapigilang pagtawa. Seryoso ba siya? I like this side of him. Lumalabas ang ibang pagkatao niya kapag nakainom.

“A-anong nakakatawa?” Magkasalubong na kilay niyang tanong na inilingan ko na lang agad.

“H’wag m-mo ako kakausapin h-ha!” Inis na inis niyang turan at tumalikod bago mabilis na lumabas ng banyo.

Hindi ko naman mapigil ang ngiti ko at susunod na agad sa kanya pero mabilis akong huminto at tumingin kay Shane.

“Don’t mess with us again.” Seryosong turan ko bago mabilis na sumunod sa Sweetheart ko.

Nakita ko siya sa loob ng kwarto namin. Hindi na nakaakyat nang maayos sa higaan kaya maingat ko siyang kinarga at inayos ng higa. Ako na muna yung katabi ni Mery dahil baka madaganan niya si Mery sa sobrang lasing.

“G-givan…” Rinig kong bulong niya habang inaayos ko yung higa niya.

“Hmm?” Nakangiti kong sagot sa kanya.

“H-hihinto na ba ako sa p-pag-aaral?” Tanong niya at maya-maya lang ay tumutulo na ang luha sa mga mata niya.

Agad kong pinunasan ang pisngi niya at inalo. “No. You are not.” Sagot ko habang hinihimas-hinas ko ang dibdib niya dahil sumisinok na naman kakaiyak.“Stop crying will you? Matulog ka na lang. Mag-uusap tayo bukas.” Utos ko pa sa kanya.

“A-ang hirap. N-nahihirapan ako…” Bulong niya pa habang umiiyak.

Napahinga na lang ako nang malalim bago alisin yung damit niya. Gagaan din ’yang bigat bukas Sweetheart. Gusto ko sa kanila mismo manggaling para mas maluwag mong maalis ang bigat na ’yan.

“Sa akin ka lang magkakapamilya. Kami lang ni Mery ang pamilya mo.”  Turan ko habang nakatitig sa mukha niya. “Gusto kong unang maging anak natin dalawa, yung kamukha mo.” Turan ko pa sabay iling habang nakangiti.

Iniwan ko siya sa kwarto at lumabas para kumuha ng pamunas sa kanya pero hindi pa pala umaalis ang lintik na babaeng ’to. Nakasalubong ko pa papunta sa banyo. Tumitig siya sa akin at mabilis na yumuko.

“S-sasabihin na namin bukas ng umaga.” Turan niya.

“That’s it? Sasabihin niyo lang. Apologize to Roshan. Hindi mo alam kung anong stress at problema ang dinala niya dahil sayo. And, kapag hindi mo talaga ginawa yan, I will sue you for raping my husband.” Naiinis kong turan at mabilis siyang nilagpasan.

“And…” Turan ko bago pa makapasok sa banyo. “I want you to disappear. H’wag na h’wag kang magpapakita o yan nakabuntis sayo kay Shan. Dahil kung hindi, ako ang gagawa ng paraan para hindi niya na kayo makita pa habang buhay.”

Roshan Savio

    Nagising na lang ako sa sakit ng ulo at sa liwanag na tumatama sa mukha ko. Nanatili akong nakapikit nang ilang segundo bago magmulat ng mata. Wala na akong kasama sa higaan. Wala na si Mery at Givan. Iba na rin ang suot kong damit. Pinalitan yata ni Givan kagabi yung suot ko.

Tumayo ako mula sa pagkakahiga at umupo sa kama. Ano ba nangyari kagabi? Wala ako maalala? Naalala ko lang na ininom ko lahat ng tagay para kay Givan. Wala na akong maalalang iba pa. Mukhang wala naman nangyaring kakaiba.

“Mery?” Tawag ko kay Mery bago tumayo at maglakad palabas ng kwarto.

“Kuya!” Salubong sa akin ni Mery na nakaupo sa tabi ng mesa at kumakain.

“Nak, Shan, kain ka na.” Turan naman sa akin ni mama na kagagaling lang sa kusina dala ang tinimplang gatas kay Mery.

“Good morning Mery.” Nakangiti kong turan kay Mery at umupo sa tabi niya. “Si kuya Givan mo nasaan?” Tanong ko sa kanya.

“Umalis na po.” Sagot sa akin ni Mery na pinagtaka ko. Umalis si Givan at iniwan kami?

Ano ba nasabi ko kagabi? Ano ba ginawa ko kagabi? May nagawa ba akong mali? Naamin ko na ba kay Givan?

“Nak, nagpaalam si Quillon kanina. Tawagan mo raw siya kapag gising ka na.” Turan ni mama at nilapagan ako ng pagkain at kape.

“Sige po. Salamat.” Sagot ko na lang bago mabilis na tumayo at pumasok ng kwarto.

Natutulog pa sa sahig yung mga kamag-anak namin na lasing din. Kaming tatlo pa lang yata yung gising. Agad kong hinanap yung phone ko at nakita kong naka-charge sa tabi ng electric fan. Mabilis kong kinuha at muling lumabas ng kwarto bumalik sa mesa.

Wala man lang text si Givan. Kinakabahan tuloy ako. Hindi ko alam kung galit ba ’to o nag-iisip lang ako ng mali. Agad kong tinawagan yung number ni Givan. Wala pang ilang segundo, mabilis niyang sinagot.

“G-givan.” Turan ko.

“Sweetheart, how’s your sleep?” Malambing niyang tanong sa akin. Parang nawala lahat ng iniisip ko nang marinig ko yung boses niya.

“A-ayos lang naman. Bakit iniwan mo kami ni Mery?” Tanong ko sa kanya.

“Kailangan ako sa headquarters at company. Natambakan ako ng trabaho. I’m really sorry, Sweetheart. Babawi ako.” Paliwanag niya na kinangiti ko.

“Ayos lang. Kumain ka na ba?”

“Not yet. Maybe later kung makakauwi ako nang maaga.” Sagot niya sabay hinga nang malalim. “Do you remember what you did last night?” Dugtong niya na kinagulat ko.

“May ginawa ako?” Nagtataka kong balik na tanong sa kanya.

Natahimik siya nang ilang segundo bago muling nagsalita. “Yeah. But nevermind. I guess we need to talk about that when I’m not busy na.” Natatawa niyang sagot sa akin.

“Anong ginawa ko? Bakit hindi mo sabihin?” Maiinis kong tanong.

“It’s for you to find out, Sweetheart.” Sagot niya sabay tawa. “Iniwan ko yung kotse dyan. Yung susi nasa tabi ng TV. Mag-ingat kayo ni Mery sa pag-uwi, okay?”

“Hmm. Kumain ka agad.” Sagot ko na lang sa kanya.

“I love you, Sweetheart.” Napangiti ako nang tipid kasabay sa mabilis na pagtibok ng puso ko.

“I love you.” Sagot ko sa kanya.

“Sarap naman…” Rinig ko pang sabi niya.

“Sige na. Magtrabaho ka na.” Huling turan ko bago patayin ang tawag habang nakangiti.

Napatingin naman si mama sa akin na kanina pa pala nanonood.

“Kumain ka na?” Tanong ko sa kanya. Tumango naman siya at ngumiti sa akin.

“Uuwi na ba kayo ni Mery nyan?” Tanong niya.

Sumubo naman ako ng pagkain bago tumango. “Hmm.” Sagot ko sabay nguya at lunok. “May pasok siya mamayang hapon.” Sagot ko sa kanya na tinanguan niya. Bumalik na ako sa pagkain habang nakatingin kay Mery.

“Nak…” Tawag sa akin ni mama kaya napatingin ulit ako sa kanya. “Dalasan niyo pagdalaw dito ha?” Nakangiti niyang sabi.

Napahinga naman ako nang malalim at tumango. “Hmm. Dumalaw ka rin sa amin minsan doon sa bahay ni Givan.”

    NAGHAHANDA na ako sa pag-uwi namin ni Mery. Inaayos ko na yung mga gamit namin. Yung mga marurumi naming damit, inaayos ko na. At nagtitingin-tingin ako ng gamit na dadalhin ko doon.

“Shan…” Napatingin ako sa pintuan ng kwarto namin nang marinig ang boses ni Shane. Nakatayo siya sa tabi ng pintuan at nakatingin sa akin.

“G-gusto ko lang sanang humingi ng tawad.” Nauutal niyang turan. Nag-iwas ako ng tingin at tinuloy ang ginagawa ko. “May naaalala ka ba sa nangyari kagabi?” Turan niya na bumaon sa utak ko kaya mabilis akong napatingin sa kanya.

May nangyari talaga at hindi ko maalala kung ano! Nakakainis naman!

“Anong nangyari?” Tanong ko sa kanya.

Ngumiti naman siya at hindi ko gusto ang ngiti niya. “Sasabihin ko sayo kung sasamahan mo ako magpa-check up bukas.”

Tangina mo talaga, Shane. Ano ba kasi yung nangyari kagabi? Bakit hindi ko maalala? Ang tanga-tanga naman Roshan!

    NAKASAKAY kami ngayon ni Shane sa kotse at papuntang clinic para daw makapagpa-check up siya. Kahapon pa ako natutuliro at pilit iniisip kung anong nangyari nung gabing ’yon.

Dumagdag pa sa iniisip ko si Givan na pasado alas dose na nakauwi. Pagod na pagod. Pagdating hindi na nakakain diretso sa kwarto ko at tumabi na sa akin sa pagtulog. Paggising ko nang alas kwatro, wala na. Nakaalis na. Hindi ko maiwasang mag-alala sa kanya. Masyado niyang pinapagod ang sarili niya. Nag-uupdate naman siya sa akin pero parang may kulang.

“May naisip ka na bang pangalan ng baby?” Tanong ni Shane.

“Wala. Wala akong pakialam.” Naiinis kong sagot at agad inihinto sa parking lot ng clinic ang sasakyan.

“Mauna ka na sa loob.” Utos ko sa kanya.

Ni ayaw ko siyang tignan. Tumango siya at lumabas na. Hinintay ko lang ang ilang minuto at nang makapasok na siya sa loob, lalabas na sana ako ng sasakyan pero saktong tumunog ang phone ko. Tumatawag si Givan. Bumalik agad ako sa pagkakaupo at huminga nang malalim bago sagutin ang tawag.

“Where are you, Sweetheart?”

Quillon Givan Gorner

    “Where are you, Sweetheart?” Tanong ko kahit nakatitig naman ako sa kanya mula dito sa loob ng sasakyan ko.

Natagalan pa siya sa pagsagot. “Sa bahay.” Tipid niyang sagot sa akin na kinahinga ko nang malalim.

Hindi niya talaga maalala yung pinaggagawa niya. But, I understand him.

“Hmm. I’ll hang up. I need to work. I just want to check on you. Love you.” Huling turan ko bago patayin ang tawag.

Nanatili ako sa loob ng kotse ko. Lumipas ang ilang minuto na bago lumabas ang Sweetheart ko sa kotse. Mapungay ang mga mata at nanginginig ang kamay. Fuck you, Shane. I will make you pay for this.

Habang nagtratrabaho ako kanina, nakita ko yung unusual route ng kotse ng Sweetheart ko. Yes, may tracker sila ni Mery. I have to. I have to keep them in my vision for safety. Meron tracker sa kwintas na binigay ko sa Sweetheart ko at sa hair clips ni Mery. Habang nagtratrabaho ako, naka-open sa laptop ko yung map kung nasaan sila that’s why nagtaka ako dahil pumunta si Sweetheart sa baryo nila kanina without Mery. At tama ako ng hula. This bitch Shane is getting on my nerves.

Bumaba na ako ng kotse at naglakad malayo sa Sweetheart ko. Nakapasok na siya at hinayaan ko. Naglakad lang ako sa hindi niya nakikita at malayo. Natatanaw ko sila dito ni Shane.

May bumangga kay Shane na isang lalaki at agad naman siyang tinulungan ni Shan. Sinasamantala ni Shane ang kabaitan ng asawa ko. Huminto ako para panoorin sila. Pumasok na sila sa kwarto pagkatapos at nagpunta naman sa front desk yung lalaki.

Nagsimula na ulit akong maglakad pero namukhaan ko yung bumangga kay Shane. Nakatitig ako sa kanya habang naglalakad at kinakausap niya yung nurse. Lumapit ako sa kanya at sinadya siyang banggain. Agad ko siyang hinawakan bago pa siya tuluyang matumba.

“Ellis Madrigal?” The Princess of Madrigals.

Matagal na siyang nawawala. Pinalabas pa siyang patay. Dito lang pala siya makikita. Kita ko yung gulat sa mukha niya at mabilis na humiwalay sa akin.

“H-ha? Hindi po sir.”  Sagot niya na halatang-halata ang kaba. 

Tumitig ako sa kanya nang ilang segundo. Hindi ako nagkakamali pero sige, this is what you want.

“Okay. You are?” Tanong ko.

“Sol Elliot Beaufort sir.” Sagot niya sa akin.

Tumango naman ako kahit hindi ako naniniwala.

“I’m Quillon Gorner. Nice meeting you Elliot. Got to go. I have something to deal.” Turan ko na lang at ginulo yung buhok niya at tuluyan nang umalis.

Binuksan ko yung pintuan kung saan pumasok sila Shan. Papasok na sana ako pero nakita ko si Shan na nakaupo malapit sa pintuan ni hindi man lang naramdaman ang pagbukas ng pintuan. Nakatitig siya sa phone niya. Sa picture namin tatlo nila Mery. Nakakaawa ang Sweetheart ko.

Lalapitan ko na sana siya pero naramdaman ko ang pagvibrate ng phone ko kaya muli akong lumabas. Si Victor ang tumatawag.

“Yes?” Sagot ko sa tawag.

“Your half-brother called for urgent meeting sir.”

“Okay. Got it.” Sagot ko na lang sabay hinga nang malalim at sinilip ang Sweetheart ko sa loob.

I’ll deal with you later, my Sweetheart.

Roshan Savio

    Tapos na yung check up at nandito na kami sa kotse.

“Anong nangyari nung gabi?” Tanong ko agad sa kanya.

“Ihatid mo muna ako.” Utos niya na kinakulo ng dugo ko. Gusto ko siyang sakalin.

Inis kong pinaandar ang kotse. Hindi na ako nagsalita pa habang nasa byahe hanggang makarating kami sa baryo.

“Hindi kita ihahatid sa loob.” Naiinis kong turan nang hindi siya tinitignan.

“Okay.” Sagot naman niya at itinapat sa akin yung phone niya.

Noong una ayaw ko pang tignan kung ano yon pero naging interesado ako nang makita yung pagmumukha ni Givan. Madilim yung picture pero ang naaaninag yung katawan ni Givan at ulo niya at sigurado akong siya ’to. Nakasandal siya sa lababo? Sa CR namin at may nakaluhod sa kanya.

Biglang nanikip yung dibdib ko. Hindi naman ako tanga para hindi malaman kung anong nangyayari. Hindi ko makita kung sino yung nakaluhod dahil ang dilim sa parteng ilalim.

“Sino yan?” Tanong ko at inagaw yung phone.

“Asawa mo.” Sagot niya.

“Alam ko! Sino yung nakaluhod!” Naiinis kong turan.

“Hindi ko alam. Itanong mo sa kanya.” Nang-aasar niyang sagot.

Sinamaan ko siya nang tingin at sinend ko sa phone ko yung picture bago i-delete sa phone ni Shane.

“Labas!” Naiinis kong turan. Agad naman siyang lumabas at nang makalabas na siya, mabilis kong pinaandar yung kotse.

Tangina mo Givan. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Ang sakit sa dibdib. Ang aga-aga pa naman. Sira na buong araw ko.

    NAUBOS yung oras ko na nakahiga dito sa loob ng kwarto ni Givan at nakatitig sa picture. Sarap na sarap pa yung mukha niya. Nakakagalit. Sino ba itong malanding niluhuran siya?

Dahil ba never kong ginawa sa kanya, hahanapin niya na sa iba? Ganon ba yon? Ang unfair naman. Kung totoo man ’to, gusto ko aminin niya sa akin kahit masakit. Para magkaroon na rin ako ng dahilan para humiwalay sa kanya.

Pinunasan ko yung luhang tumulo sa pisngi ko bago tumayo. Ihahatid ko pa si Mery at may pasok din ako. Ayoko muna mag-isip isip ngayon nakakapagod.

    PAGKATAPOS nang pasok ko, pasado alas kwatro, ubos na ubos yung lakas ko. Tumayo ako at lumabas ng kwarto dala yung susi ng kotse. Susunduin ko si Mery. Four thirty labasan nila. Mas okay na yung maaga ako kesa ma-late.

Mabilis din akong nakarating sa school ni Mery. May sampung minuto pa bago sila i-dismiss kaya tumayo na lang ako dito sa tabi habang nakatanaw sa kanya.

Napangiti ako nang pinasayaw siya ng teacher niya at sumayaw naman siya. May pagkauto-uto rin. Hahaha. Nawala yung ngiti ko nang pumasok sa isip ko na hindi man lang ako tinawagan ni Givan buong maghapon.

Inilabas ko yung phone ko at tatawagan na sana siya kaso naalala ko na naman yung picture. Kumulo yung dugo ko kaya hindi ko na tinuloy baka may masabi pa akong hindi maganda at hindi ko na mabawi pa.

“Kuyaaaa!” Binulsa ko agad yung phone ko nang makitang tumatakbo palapit sa akin yung kapatid ko.

Agad akong ngumiti sa kanya at mabilis siyang kinarga nang makalapit na sa akin. Agad ko siyang pinupog ng halik sa pisngi na kinatawa niya.

“Ano? Mahirap ba pinag-aralan niyo ngayon?” Tanong ko sa kanya na agad niyang inilingan.

“Hindi po! Nabasa ko na po sa libro yon na binili sa akin ni kuya Givan kaya hindi po ako nahirapan.” Givan. Givan na naman! Arrrgh!!

    BINUKSAN ko yung pintuan ng kotse at kinarga si Mery pababa. Naglakad kami papasok ng bahay pero nauuna siya sa akin. Napatingin ako sa kabuuan ng bahay at nakita ko yung bubong. Ngayon ko lang napansin na may attic yung bahay ni Givan. Sa hindi ko malamang dahilan, nakuha nito yung pansin ko. Pumasok na ako ng bahay at sinalubong kami ng mga kasambahay.

“Ate, saan yung hagdan papunta sa attic?” Tanong ko sa kasamabahay bago ibigay yung bag ni Mery.

“Yung huling kwarto po sa second floor sir.” Sagot niya sa akin na tinanguan ko bago magpasalamat.

Nasa sala naman si Mery at nagmemeryenda kaya umakyat na ako sa itaas. Agad kong pinuntahan yung huling kwarto na isang kwarto lang ang pagitan sa kwarto ni Givan. Wala akong pagdadawalang isip na buksan at walang kalaman-laman na kwarto ang sumalubong sa akin. May hagdan paakyat pero ang dilim sa itaas.

Hindi naman ako takot sa multo o kahit ano kaya isinara ko na yung pintuan at naglakad nang dahan-dahan paakyat sa hagdan. Mga lumang gamit ang sumalubong sa akin sa taas at mga lumang painting lang. Wala naman kakaiba. Naglakad ako papunta sa bintana. Kitang-kita dito yung lawak ng lupain. Ang ganda sa mata. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatitig sa labas bago ko maisipan na bumaba na pero nakakuha ng pansin ko ay yung isang kahon na may nakalagay na ‘documents’.

Wala naman sigurong masama kung tignan ko ’di ba? Lumapit ako doon sa kahon at binuksan. May mga folder na naglalaman ng mga documents. Mukhang sa mga magulang ni Givan. Marriage certificate, mga birth certificate ng dalawang tao at mukhang mga magulang nga ni Givan. At sa pinakailalim ng kahon, may isang photo album.

Pinagpagan ko yung photo album bago umupo sa sahig at buksan yung photo album. Bumungad sa akin yung picture ng isang bata kasama yung mag-asawa. Mukhang si Givan nga at yung mga magulang niya. Ang ganda ng mommy niya at ang pogi ng daddy niya. Hawig na hawig niya yung daddy niya ngayon pero may tattoo yung daddy niya sa leeg. Hindi sila nagkakalayo ng itsura. Ang pogi din ni Givan nung bata siya oh.

Sa pangalawang picture, may katabi na isang pang bata si Givan. Hindi niya kahawig. Wala siyang kahawig pero mas malaki siya kay Givan. Nakangiti pa si Givan at pilit umaakbay doon sa isang bata habang nakatingkayad. Sino ’to? May kapatid pala si Givan? Wala naman siyang nababanggit sa akin. Yung mga sumunod na picture, silang dalawa na lang ang magkasama. Mukhang kapatid nga ni Givan.

Napahinto ako sa paglipat ng pictures nang may kasamang ibang bata si Givan at mas maliit na sa kanya. Napatitig ako sa mukha nung bata. Parang namumukhaan ko siya bigla. Nakayakap si Givan doon sa bata at may hawak naman na sandwich yung isa. Nakaupo sila at napapaligiran ng mga laruan. Ilang minuto akong napatitig sa picture nila. Hindi ko alam kung bakit hindi ko magawang mailipat at taimtim lang na tumitig sa picture. Parehas din sila ng suot at mukhang uniform ng school nila. Mukha sila parehong mayaman.

Matapos ang ilang minuto, napahinga na lang ako nang malalim at inilipat ang pahina sa kahuli-hulian. Magkakasama naman silang tatlo ngayon. Nasa gitna ni Givan at kuya niya yung bata kanina. It feels so weird. Hindi ko maintindihan. Mabilis kong sinara ang album at sinalansan nang maayos bago tuluyang bumaba at lumabas ng kwarto.

    GINISING ako nang dahan-dahang paglapat ng bigat sa katawan ko. Marahan kong binuksan ang mga mata ko at nakita si Givan na maingat akong inibabawan at inihiga ang ulo niya sa dibdib ko bago niya ako yakapin nang mahigpit.

“Kumusta?” Mahina kong turan na naging dahilan nang pag-angat ng kanyang tingin sa mukha ko.

Namumungay ang mga mata niya at halata ang pagod sa mga ito. Mabilis siyang ngumiti sa akin bago dampian ng halik ang labi ko.

“I’m sorry Sweetheart. Nagising kita.” Sagot niya lang bago ibaon ang mukha niya sa leeg ko.

Napahinga na lang ako nang malalim bago siya yakapin nang pabalik at haplusin ang likod niya. Ni hindi man siya nakapagpalit ng damit at nakapaghubad ng sapatos sa sobrang pagod.

Pumikit ako at nagpalipas ng ilang minuto habang nasa ganon posisyon kami. Muli na lang akong nagmulat ng mata nang malalim na ang tulog niya at naghihilik na siya. Talagang pagod na pagod siya. Sa hilik pa lang halata na.

Dahan-dahan ko siyang inialis sa pagkakayakap sa akin bago siya ayusin sa paghiga. Ni hindi man lang siya nagising. Kumain na ba ’tong lalaking ’to? Bumaba ako ng kama at inalis yung mga sapatos niya bago maingat na alisin yung belt niya. Hinatak ko yung pantalon niya nang dahan-dahan pagkatapos.

Bumungad sa akin yung mabalbon mga hita niya at tanging itim na underwear lang ang suot. Nakakasakit din ng mata yung bukol niya dahil sa laki. Noong una, nahihiya akong makita siyang ganito pero ngayon? Wala nang hiya-hiya. Mag-asawa na kami at normal na sa amin dalawa na makita ang katawan ng isa’t-isa.

Inayos ko pa yung pagkalalaki niya sa loob ng underwear dahil hindi siya mukhang komportable doon. Hindi ko rin maisip kung paano pumasok sa loob ko yan. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin maisip at ayoko nang isipin. Pero aminin ko man o hindi, simula noong ginawa namin ni Givan ’yon, parang may kulang sa akin kung hindi namin ulit gagawin. Tangina. Hinahanap-hanap ko.

“S-sweetheart, pagod ako… H’wag m-muna ngayon.” Reklamo pa ni Givan pagkatapos kong ayusin ang pagkalalaki niya.

“H’wag ka nga OA. Maghubad ka muna. Magpalit ka ng damit.” Utos ko sa kanya at pumunta sa closet ko. May nga damit siya dito at mga gamit. Ewan ko, halo-halo na yung mga gamit namin dalawa.

Pagbalik ko, nakahubad na siya pero nakahiga na at nakapikit. Umupo ako sa tabi niya at sinuotan siya ng t-shirt bago siya kumutan. Bakit ba napagod nang sobra ’to? Ilang araw na siyang ganito.

Napahinga na lang ako nang malalim habang nakatitig sa kanya bago pulutin lahat ng mga damit niya at sapatos. Pumasok ulit ako sa closet at inalis ang belt sa pantalon niya at yung iba pang laman sa bulsa na wallet at phone. Inilagay ko sa laundry basket yung mga damit na hinubad niya. Maayos kong rinolyo ang belt bago ilagay kasama sa mga belt ko at yung necktie niya naman, sinama ko na rin sa akin. May kaparehas din akong belt at necktie sa sinuot niya ngayon. Kung anong meron siya, meron din ako. Pati mga relo, kung anong design at brand na meron siya, meron din ako.

Sumandal ako sa kabinet at binuksan yung wallet niya. Bukod sa mga cards, iilang resibo na galing sa ilang store na pinagbilhan niya ng vegetable salad na naman, may nakita pa akong ID ko dito sa loob ng wallet niya at two by two picture. May copy siya ng ID ko? Well, wala naman nakakagulat doon. May twenty thousand cash rin siya.

Wala naman kakaiba sa wallet niya kaya inayos ko na at kinuha yung phone niya. Alam ko password niya, yung birthday ko. Nakita ko siya minsan na inopen niya yung phone niya at nakita kong birthday ko nga yung password niya. Nagulat ako nang makita ko yung wallpaper niya nang maopen ko yung phone. Paano niya nakuha yung picture ko? Ni hindi ko nga siya sinesendan ng picture ko. Ninja talaga ’tong lalaking ’to.

Wala siyang social media accounts? Ano pa nga ba, may edad na. Sunod kong chineck yung gallery niya na puro picture ko, namin ni Mery. Mas marami yung akin na puro stolen shots. Napakamot na lang ako ng noo. Mas madami pa siyang picture ko kesa sa akin.

Ibabalik ko na sana yung phone nang may pumasok na text message.

‘I want the company to be mine alone.’ Turan sa text mula sa unknown number.

Hindi ko clinick yung message dahil kapag clinick ko, mareread baka malaman ni Givan na pinakeelaman ko yung phone niya.

‘I want the ninety percent shares of the company. You know what I can do, my dear brother.’ Sunod pang text.

Kuya niya? Gusto niya makuha yung company ni Givan? Nakikita ko kung gaano naghihirap si Givan para sa company nila tapos kukunin niya lang? Hindi naman yata tama ’yon. Mukhang magkahati naman sila bakit hindi pa makuntento yung kuya niya?

Pinatay ko na lang yung phone ni Givan at lumabas sa closet. Chinarge ko yung phone niya at pinatong sa bed side table kasama yung wallet bago dahan-dahan umakyat sa kama. Humiga ako sa tabi ni Givan at inayos yung pagkakakumot sa amin. Nanatili akong nakatitig sa kisame nang ilang minuto. Iniisip yung mga text na nabasa ko.

Kaya pala mukhang stress na stress si Givan nitong mga nakaraan. Wala naman akong maitulong. Ni mag-share hindi niya magawa. Ayoko naman siyang pilitin na magsabi sa akin. Teka— gusto ko siyang sapakin. May kasalanan pa siya sa akin! Bukas na bukas kokomprontahin ko siya!

Napahinga na lang akong malalim bago kunin yung remote dito sa bed side table sa side ko at patayin yung ilaw at ibinalik nang muli. Wala nang kailaw-ilaw at sobrang dilim na kaya ipinikit ko na ang mga mata ko bago talikuran si Givan. Kailangan kong matulog dahil makikipagsapakan ako bukas sa kanya.

Ilang minuto pa lang akong nakapikit nang maramdaman ko ang pagbalot ng mga kamay ni Givan sa katawan ko at pagyakap siya sa akin. Ramdam-ramdam ko ang malapad niyang katawan sa likod ko at ang pasimpleng halik niya sa ulo ko.

Dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niya na nakayakap sa akin bago dahan-dahan humarap sa kanya. Agad niyang sinubsob ang mukha niya sa leeg ko habang nakayakap pa rin sa akin at makalipas ang ilang minuto, naghilik na siyang muli. Pasimple kong hinalikan ang ulo niya bago tuluyang magpahila sa antok.

Chapter 34

Roshan Savio

    Nagising ako nang wala na si Givan sa higaan. Malinis na rin ang kwarto ko at bukas ang mga kurtina sa balcony at mga bintana. Nag-unat lang ako nang bahagya at naghikab bago bumaba ng higaan. Sinuot ko ang slippers ko bago maglakad papunta sa balcony at lumabas.

Ganito kaaga, gumagawa na ang mga magsasaka. Kahapon, inararo nila yung rice field at ngayon naman nagpatubig na sila at pinapadaanan na ulit ng araro kasama yung kalabaw. Sa bukas o makalawa, magtatanim na sila ng panibagong palay. At balak kong sumama sa kanila. Naiwan bakante ang malaking parte ng lupain dahil sabi ni Givan, ayon daw ang nakalaan para sa akin. Kung gagamitin ko man daw habang nag-aaral ako. Pero masyadong malaki yung lupa. Binabalak ko nga na pataniman din ng palay para marami silang maani at magpatira na lang ng kapirasong lupa para sa garden sa pag-aaral ko.

Magpapatayo pa ako ng greenhouse kay Givan pero hindi ko pa nasabi sa kanya lalo na’t busy yung tao. Nakakaawa naman kung iistorbohin ko pa. Kaya ko naman siguro gumawa ng greenhouse? Bibili na lang ako ng mga materyales at ako na lang ang gagawa.

Pero bago ang lahat, pupuntahan ko mamaya si Givan sa opisina niya at kakausapin. Tatanungin ko kung sino yung haliparot na niluhuran siya at balak ko nang aminin sa kanya ang sa amin ni Shane pero wala na akong balak pakawalan pa siya. Tatanggapin ko kahit anong desisyon niya at paninindigan ko rin si Shane. Kung kailangan magtrabaho ako, gagawin ko. Ayokong mawala sa akin si Givan pero pipilitin kong gampanan ang responsibilidad ko kay Shane.

Napahinga na lang ako nang malalim bago muling pumasok sa loob ng kwarto ko at lumapit sa higaan. Umupo ako sa kama sa tabi ng bed side table at dinampot ang phone ko sa bed side table. Nandito rin sa tabi yung wallet ko na tiyak ay ginalaw na naman ni Givan.

Binuksan ko ang wallet ko at nakita ang bagong lagay na ten thousand pesos kasama ng ilang pang mga libo. Araw-araw niya akong iniiwanan ng cash. Sinabi ko nang hindi na kailangan pero makulit talaga siya. Naipon na nang naipon yung mga pera. Aalisin ko na sana yung pera na nilagay niya sa wallet ko at ilalagay sa drawer dito sa ilalim ng bed side table nang maisip ko na ibili na lang ng materyales sa greenhouse. Pupunta rin naman ako sa kanya mamaya para kausapin siya, magtatanong na rin ako kung anong dapat na bilhin.

Kinuha ko pa sa drawer yung mga pera. Hundred fifty thousand na lahat. Kinuha ko yung forty thousand at inilagay sa wallet ko. Ibinalik ko na yung iba. Tinignan ko lang yung phone ko kung may text or call ba pero wala naman kaya iniwan ko na yung wallet at phone sa bed side table. Lumabas na ako ng kwarto, pinuntahan ang kwarto ni Mery pero wala na siya kaya nagmadali akong bumaba. Naabutan ko siya sa dining room na kumakain at pinapalibutan ng mga kasambahay. Nagkwekwentuhan sila.

“Mery…” Tawag ko sa kanya. Dahilan para magpulasan ang mga kasambahay sa pagtayo at paglayo kay Mery.

“Kuya! Good morning po!” nakangiti niyang bungad sa akin. Ngumiti naman ako pabalik at mabilis siyang nilapitan at hinalikan sa pisngi.

“Ang kuya Givan mo?” Tanong ko sa kanya.

“Umalis na po.” Sagot niya naman at nagpatuloy na sa pagkain.

“Ano po oras umalis si Givan?” Tanong ko sa isa sa mga kasambahay.

“Kanina pa po. Five AM sir.” Sagot niya sa akin. Nagpasalamat ako sa kanya bago naglakad papunta sa refrigerator. Balak kong lutuan siya ng tanghalian at ihatid mismo sa kanya.

“Anong paboritong kainin ng sir niyo?” Tanong ko sa kanila habang tinitignan kung anong pwede maluto sa loob ng refrigerator.

“Salad po sir. Vegetable salad, caesar salad, avocado salad, green bean salad, carrot salad——”

“Okay na. Thank you.” Agad kong putol sa kanya. Kambing na talaga si Givan. Puro salad. Ano siya catterpillar na dahon lang ang kinakain? Ano siya? Bumubuo ng metamorphosis cycle? Kailan siya magiging isang ganap na paru-paro?

Gusto ko magluto ng bago pero healthy pa rin. Kung si Givan nag-iingat, kailangan ingatan ko rin siya. Ano bang pwede ko lutuin?

Napatingin ako kay Mery na nakatingin din sa akin bago ko isara ang refrigerator. Mabilis akong umakyat sa itaas at pumasok sa kwarto ko. Muli akong sumampa sa kama dala ang phone ko at mabilis na tawagan si mama. Ilang segundo lang, sinagot niya naman agad.

“Hello? Anak?” Bungad niya sa akin.

“Ma, may ginagawa ka ba?” Agad kong tanong sa kanya.

“Wala naman anak. Bakit?” Sagot niya sa akin.

“May gusto lang akong itanong. Anong pwedeng iluto na puro gulay pero hindi naman lahat gulay? Yung may sahog ba.” Tanong ko sa kanya.

“Pakbet ’nak. Oh kaya Sipo Egg kung gusto mo ng medyo kakaiba. Kung gusto mo ng medyo mapait, Ginisang Ampalaya sa Itlog. Chap Suey ’nak pwede rin. Para saan? “ Mahabang turan niya at tinanong ako sa bandang huli.

Hindi ko naman alam ang isasagot ko natameme ako ng ilang segundo bago makaisip nang dahilan. “Ipagluluto ko sila Mery. Ayaw na kumain ng gulay.” Sagot ko sa kanya.

“Ay naku talaga ’yang batang ’yan! Para mas ganahan kumain gumawa ka ng Okoy o Veggie Balls para medyo maakit siyang kainin! Mahirap pa naman ang magkasakit ngayon. Alagaan niyo ang mga sarili niyo.” Turan niya at halata sa boses ang pag-aalala. Hindi ko maiwasang mapangiti dahil sa loob ng mahabang panahon, ngayon ko na lang ulit ’to naramdaman.

“Hmm. Ikaw rin. Sige na. Dumalaw ka dito.” Turan ko at hinintay siyang magpaalam bago patayin ang tawag. Napatitig ako sa cellphone ko matapos ang tawag. Ang sarap pala sa pakiramdam.

    KANINA pa ako nagluluto dito sa kitchen kasama yung mga kasambahay. Hindi ako makapili ng lulutuin kaya niluto ko yung iilan sa mga sinabi ni mama. Pakbet, Sipo Egg, Chap Suey. Hindi naman natagalan dahil madami kami dito sa kusina. Anong oras na rin at maliligo pa si Mery dahil may pasok siyang eleven thirty.

Pinapalambot na lang yung mga gulay sa Pakbet dahil ’yon ang huling niluto ko. Nagsaing na rin ako kanina. Yung sahog pala ng Pakbet, sugpo. Para masarap naman. Okay naman yung lasa. Tolerable. Hindi ako nasasarapan sa sarili kong luto.

“Sir?” Tawag sa akin ng isa sa mga kasambahay. Lima kasi sila at ni isa sa kanila, hindi ko alam ang pangalan. Yung pinakamatanda sa kanila yung laging kumakausap sa akin.

“Hinahanap po kayo ng mga magsasaka sa labas.” Turan niya nang tinignan ko siya na kapapasok pa lang dito sa kitchen.

“Ako? Hinahanap po ako?” Tanong ko sa kanya at binitawan ang hawak kong sandok.

“Opo sir.” Nakangiti niyang sagot sa akin.

Kahit nagtataka, hinubad ko ang suot kong apron at mabilis niya naman kinuha. “Pakibantay po.” Bilin ko sa kanya bago maglakad palabas ng kitchen.

Agad akong naglakad papunta sa labas, nadaanan ko pa si Mery at yung isa sa kasambahay na naglalaro. Nasa loob pa lang ako, natatanaw ko na yung mga magsasaka sa terrace na nakatayo. Ang dami nila. Lagi kasing bukas ang pintuan, maghapon. Pero kapag nandito si Givan, laging sarado ’yan.

“Magandang umaga po! Ano pong atin?” Bati at tanong ko agad sa kanila nang makalabas na ako ng main door.

Halos lahat yata sila pumunta dito at hindi ko alam ang dahilan. Agad nila akong sinalubong ng nga ngiti. May mga basket din silang dala na may nga dyaryo.

“Magandang umaga rin ho! Hinahanap po namin yung asawa ni sir Gorner.” Turan niya sa akin.

Natameme naman ako nang ilang segundo dahil sa sinabi nung pinakaleader yata nila. Tawagin ko ba yung isa sa mga katulong para magpanggap na asawa ni Givan? Anong gagawin ko?

“A-ahh… Bakit ho?” Sabi ko na lang.

“May ibibigay lang po. Kayo ho yung asawa ni sir ’di ba? Hindi ho ako pwedeng magkamali. Kayo yung lagi namin nakikitang kasama ni sir bukod kay sir Victor.” Turan niya na agad sinang-ayunan ng mga kasama niya.

“A-ahh…” Bulong ko na lang dahil wala na akong ibang masabi.

“Tanggapin niyo po yung maliit na parte ng ani namin ng mangga, santol at mga suha bilang pasasalamat at kabayaran sa pagpapagamit sa amin ng inyong lupain ng libre.” Paliwanag niya sa amin at inalis ang mga dyaryo na nagtatakip sa mga kahoy na basket. Lumantad ang mga mangga na hinog, santol at mga suha.

Nakaramdama ako ng hiya at tuwa nang magkasabay. Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman.

“H-hindi na po! Mabuti pong sa i-inyo na ’yan. Mas kailangan niyo po ’yan…” Nahihiya kong tanggi sa kanila.

“Nilaan po talaga namin ’yan para sayo. Kulang pa po ang mga ’yan para mabayaran ang kabutihan niyong mag-asawa sa amin. Ang laking tulong po sa mga pamilya namin ang pagpapagamit niyo ng libre sa lupain mo. Tanggapin niyo na po.” Pagpupumilit pa niya at tinignan nila ako na parang madidismaya ko sila kapag hindi ko tinanggap.

Napakamot ako sa noo habang nakangiti ng alanganin. “M-maraming salamat po.” Pagpapasalamat ko sa kanila.

Medyo nagulat pa ako nang magpalakpakan sila at magsigawan pero hindi ko maiwasang mapangiti at matawa.

“Maraming salamat po talaga sir! Aalagaan po namin ang lupain mo.” Tuwang-tuwa niyang turan sa akin na muling pinagpasalamat ko.

Tinulungan nila akong buhatin yung mga basket papasok ng bahay at matapos ay nagpaalam na pero tinawag ko yung lalaki kanina.

“Ano hong pangalan niyo?” Tanong ko sa kanya.

“Andoy ho. Mang Andoy.” Nakangiti niyang sagot sa akin.

“Maraming salamat po ulit. Taniman niyo na po yung natitirang lupa. Magtira na lang po kayo ng kapiraso. Masyado pong malaki ’yon.” Turo ko sa kanya sa lupang pinabakante ni Givan.

“Sigurado ho kayo? Ang bilin ho kasi sa amin ni sir Gorner, h’wag na po galawin ang natitirang lupa dahil gagamitin niyo raw po sa pag-aaral niyo.” Dahilan niya sa akin.

“Taniman niyo na po. Sayang ang malaking parte ng lupa. Hindi ko po magagamit lahat ’yan. Mag-iwan na lang po kayo ng kapiraso.” Nakangiti kong paninigurado sa kanya.

Hinawakan niya ang kamay ko at yinukuan ako na kinagulat ko.

“Maraming-maraming salamat po! Ang bait niyo po talaga!” Turan niya na biglang kinahiya ko.

“W-walang anuman po.” Sagot ko na lang pagkatapos niya akong bitawan.

Nagpaalam lang siya at mabilis nang umalis. Nanatili sa mga labi ko ang ngiti bago pumasok ng bahay. Ang dami pa lang mga prutas nito. Kumuha ako ng ilang piraso sa hinog na mangga.

“Mery! Kain na. Papasok ka pa.” Nakangiti kong tawag kay Mery na busy sa paglalaro.

Mabilis ko siyang nilapitan at kinarga papasok sa kusina. “Kuya ihahatid mo po ako?” Tanong niya sa akin.

“Hmm. Ihahatid kita at susunduin.” Nakangiti kong sagot sa kanya bago siya iupo sa dining table.

“Okay na po yung niluluto niyo sir. Ang sarap po!” Turan sa akin ni manang na kinatawa ko.

“Maraming salamat po.” Sagot ko sa kanya. “Marami po yung mga dala ng mga magsasaka. Kumuha po kayo doon. Bigyan niyo po kung sino yung gusto niyong bigyan.” Dugtong ko.

“Talaga po?!” Tanong pa nung isa sa kanila na agad naman siniko nung isa. “Pasensya na ho sir. Hindi na napigilan. Ang mahal kasi ng mangga kaya minsan lang makakain.” Dahilan nung katabi niya na kinatawa.

“Sige na. Kumain na rin kayo. Kung may matira pa sa mga ulam, pakibigyan yung mga magsasaka ha.” Bilin ko na agad nilang sinang-ayunan.

Pinaghain ko agad si Mery at hinugasan yung mangga na kinuha ko sa basket kanina. Hinati ko yung dalawang pisngi at binigyan si Mery ng dalawang pisngi. Yung iba, inilagay ko sa container at inilagay sa refrigerator. Dadalhin ko kay Givan.

Hinanda ko na rin yung mga dadalhin ko. Tatlong container ng kanin. Kay Givan tapos may isang extra tapos kay Victor. Nagdala din ako ng tig isa-isang container sa mga ulam na niluto ko.

Nakita ko pa yung mga kasambahay namin na dito sa kitchen kumakain habang nakatayo hindi sa dining table.

“Doon kayo kumain oh. Samahan niyo si Mery.” Utos ko sa kanila kaya wala silang nagawa kung hindi umupo kasama ni Mery.

Nang maihanda ko na yung mga pagkain, lumabas ako ng kitchen, kumakain sila at inaya pa ako pero tumango lang ako. Umakyat ako sa itaas. Pumasok sa kwarto ni Mery at hinanda yung susuotin niya at mga gamit. Nang matapos, pumasok ako sa kwarto ko at hinanda ang susuotin ko. Ang mga damit ko, magkakapares na. Pang itaas at pang ibaba. Si Givan na ang nag-ayos kaya kukunin ko na lang kung anong gusto kong suotin at pipili ng sapatos. Nang makapili na ako, kinuha ko ang phone ko sa bed side table at umupo sa higaan.

Agad kong tinawagan ang number ni Givan. Nakailang tawag ako ni hindi man lang sinagot na kinainis ko kaya si Victor na ang tinawagan ko. Ilang segundo lang, agad sinagot ni Victor.

“Si Givan?” Bungad ko sa kanya.

“Nasa meeting kasama ang investors. May emergency ba, Shan?” Sagot niya sa akin.

“Pwede ba ako pumunta dyan sa office?” Tanong ko sa kanya.

“Pwede naman pero sa headquarter ang tuloy namin pagkatapos ng meeting.” Paliwanag ni Victor.

“Anong oras matatapos ang meeting? Pakisabi kay Givan maghihintay ako sa headquarter. Pakisend yung address ng headquarter, Victor. Salamat.” 

“Twelve O’clock. Sending na yung address. Nandoon din si Ken. Yung bagong secretary ni Quillon. I’ll inform him that you are coming.”

Napangiti na lang ako bago sumagot. “Thank you, Victor.”

“No problem. Bye.” Paalam niya bago patayin ang tawag. Hmm. Ken? Bagong secretary ni Givan? Sounds interesting.

Third Person POV

    “Tara na, Mery.” Turan ni Roshan kay Remery pagkatapos nitong ayusin ang pagkakasabit ng bag ni Mery sa kanyang balikat. Agad na kinarga ni Roshan si Mery at naglakad palabas ng main door. Nakasunod sa kanya ang isang kasambahay dala ang mga niluto niya para kay Givan at Victor na nasa isang malaking lunch bag.

Naghihintay naman sa harap ng bahay nila ang AMG E 53 Cabriolet, Mercedes-Benz in black na sasakyan ni Roshan na binili pa sa kanya ni Givan noong lumipat sila ni Mery sa kanilang bahay. May dalawa pang kotse si Roshan na kailanman hindi niya pa nagagamit. May iba pang kotse si Givan na binili para kay Roshan pero siya lamang ang nakakaalam kung nasaan at kailan niya ito binili.

Agad pinagbuksan ng driver nila si Roshan ng pintuan. Inuupo ni Roshan si Mery sa shotgun seat at sinuotan ng seat belt bago ilagay sa paanan nito ang bag bago isara ang pintuan.

Kinuha niya naman sa kasambahay ang lunch bag at pumunta sa likod ng sasakyan. Binuksan ng driver nila ang trunk ng sasakyan at inilagay naman ni Roshan ang lunch bag bago isara ang trunk.

Nagpasalamat siya sa kasambahay at naglakad papunta sa driver seat na agad siyang pinagbuksan ng pintuan ng driver at muli siyang nagpasalamat bago pa isara ng driver ang pintuan nang makapasok na siya. Sinuot niya ang seatbelt niya at binaling ang tingin kay Mery.

“Anong gusto mong meryenda, Rem?” Malambing na tanong niya dito at inayos ang suot na hair clips ni Mery.

“Zesto, kuya! Apple!” Agad na sagot ni Mery at tumawa na kinatawa ni Roshan.

Pinaandar ni Roshan agad ang sasakyan paalis. Hindi na bago sa kanya ang magmaneho ng sasakyan. Minsan na siyang nagmamaneho ng iba’t-ibang sasakyan noong siya’y pumasok na kargador. Madalas siya ang pumapalit sa driver ng sasakyan kapag walang pwedeng magmaneho.

Ten minutes drive bago makalabas sa main road sila Roshan. Mabilis naman ang patakbo niya dahil bilang lang ang dumadaanan na sasakyan. Kadalasan nga ay mga truck na nagkakarga ng mga gulay o prutas.

Binaba ni Roshan ang bintana ng kotse dahil alam niyang mas komportable si Mery sa sariwang hangin. Balak niyang itaas na lang mamaya kapag nasa main road na sila. Napapalibutan ng bundok ang lugar kung saan sila itinira ni Givan. Nasa likod ng bundok ang pwesto nito. Sinadya talaga ni Givan na dito itayo ang isa sa mga bahay niya dahil maganda ang lugar at doon bumili ng mga lupa si Givan na ipinangalan niya lahat kay Roshan.

Nang makarating na sila sa main road, itinaas ni Roshan ang mga bintana. Idiniretso agad ni Roshan ang sasakyan sa isang convenience store. Bumaba siya kasama ni Mery at hinayaan si Mery na mamili ng gusto niyang pagkain sa loob habang nagtitingin-tingin ng mabibili.

“Kuyaaaa!” May kalakasang tawag sa kanya ni Mery at itinuturo ang refrigerator. Agad siyang nilapitan ni Shan at nakita na tinuturo ni Mery ang Zesto apple flavor sa loob.

Natawa na lang si Givan bago kumuha ng tatlong piraso at tinanong si Mery kung may gusto pa ba bago na magbayad sa counter. Gumawa rin ng sandwich si Roshan para sa meryenda ni Mery kaya Zesto na lang ang ipinabili ni Mery.

Sumakay na muli sila Roshan sa sasakyan at inihatid na si Mery sa kanyang school. Kasabayan ng mga sasakyan, pinarada ni Roshan ang sasakyan niya. Lumabas siya at kinarga si Mery, nakasakbit ang bag ni Mery sa balikat niya at naglakad papasok sa entrance ng school. Tinignan lang siya ng guard at mabilis na siyang pinatuloy.

Tanging tunog lang ng suot niyang lace-up boots na itim ang naririnig sa hall way. Diretso ang kanyang tingin sa nilalakaran at hindi pansin ang paligid. Lingid sa kanyang kaalaman na bawat nadadaanan niyang tao, ni hindi siya mapalagpas sa kanilang mga tingin. Sa suot ni Shan na simpleng maong shorts, black belt, lace-up black boots na naglilikha ng tunog sa tuwing siya’y humahakbang at white fitted one piece top. Jump suit like ang top niya at nakatuck in din ito sa suot niyang maong. May zipper ito sa likod at medyo see-through kaya may kasama itong gray oversized suit. Nakaayos rin ang buhok niya katulad ng laging ayos ni Givan sa buhok at kahit walang kahit anong suot na alahas bukod sa kwintas na binigay ni Givan, agaw pansin talaga siya. His mere presence screams dominance, power and elegance. Kahit ako, hindi ko papalagpasin sa aking mga mata ang isang Roshan Savio. Isang biyaya ang makita ang isang Roshan sa sariling mga mata.

Nang makarating sila Shan sa room ni Mery, sinalubong sila ng isang lalaki. Binaba ni Shan si Mery at nagpaalam bago papasukin sa loob. Sa labas pa ng classroom, nag-aabang ang mga yaya ng mga batang nasa loob. Lahat din sila ay hindi maiwasang mapatitig kay Roshan.

“Good afternoon. I’m Jacie. The new advisory teacher.” Nakangiting turan sa kanya ni Jacie daw.

“I’m Roshan.” Simpleng sagot ni Roshan habang nakangiti nang tipid.

“Roshan Savio-Gorner.” Dugtong ni Roshan.

“Nice meeting you sir. I’m Jacie Cruz.” Nakangiting balik sa kanya ng advicer ni Mery at inalok na makipagkamay. Hindi nagdalawang isip si Roshan na tanggapin ito at matapos ang ilang segundo at bumitaw rin.

“Alis na po ako.” Paalam ni Shan na tinanguan ni Jacie pero hindi inaalis ang tingin dito.

Binaling ni Shan ang tingin sa loob at hinintay na tumingin si Mery sa kanya. Nang balingan siya ng tingin ni Mery, agad siyang kumaway. Kumaway pabalik si Mery kay Roshan at bumalik na sa pakikipagkwentuhan sa katabi niya kaya muling tumingin si Shan kay Jacie na nasa kanyang harapan pa rin. Tumalikod na si Shan pagkatapos at naglakad na paalis.

“Sir Roshan!”

Napahinto si Shan nang  tawagin siya nito. Muling humarap si Shan sa kanya na ilang hakbang na ang layo.

Nginitian siya ni Jacie bago ito muling nagsalita. “I’m looking forward meeting you again, sir.”

    IPINARADA ni Roshan ang sasakyan niya sa reserved parking spot na para talaga sa kanya. Kasama ng address ng head quarters, sinend ni Victor ang parking spot number kung saan pwede magpark si Roshan.

Lumabas siya agad dala ang susi ang wallet, phone at susi. Binuksan niya agad ang trunk ng kotse at inilabas ang lunch bag bago isara ang trunk.

Naglakad siya palabas ng parking lot at dumiretso sa entrance ng headquarters. Mabilis siyang pumasok at tumuloy sa front desk. Agad siyang sinalubong ng ngiti ng babae sa front desk.

“Any appointment sir?” Tanong agad ng babae sa kanya.

“I’m here for Quillon Gorner.” Sagot ni Roshan sa kanya.

“Your name sir?”  Tanong ng babae.

“Roshan. Roshan Savio.” Sagot ni Roshan.

Nagtaka si Shan nang biglang mamutla ang babae at mabilis na lumabas sa counter.

“T-this way, sir.” Agad na turan sa kanya at naunang naglakad kay Shan.

Walang nagawa si Roshan kung hindi sundan ang babae hanggang makarating sila sa kahuli-hulihang kwarto.

“This is Mr. Gorner’s office, sir.” Turan pa ng babae sa kanya at mabilis siyang iniwan.

Napakibit balikat na lang si Roshan at binuksan ang pintuan ng office ni Givan at pumasok. Sumalubong sa kanya ang receiving area at isang desk kung saan nakaupo ang bagong secretary ni Givan. Nakatutok sa computer nito at hindi pansin ang pagpasok ni Shan.

Isinara na ni Shan ang pintuan at naglakad pa ng ilang hakbang bago pa siya mapansin ng secretary ni Givan.

Agad nginitian ni Shan ang secretary nito. “Hello, I’m—” Hindi na natuloy ni Shan ang sasabihin nang agad putulin ng secretary ang sinasabi niya.

“Who let you in? No one is allowed this room.”

Hindi nagustuhan ni Roshan ang tono ng pananalita nito pero pinilit niyang maging marespeto.

“I’m Roshan. I’m here for Givan. Nandyan na ba siya?”  Sagot ni Shan at hindi niya na ito binigyan ng ngiti. Kahit tipid pa.

“Do you have any appointment?” Tanong ng secretary habang nakataas ang kilay. “Kung wala, you can leave this room bago pa kita ipadampot sa guards.” Mataray na turan sa kanya ng secretary.

“Excuse me? What’s your name?” Tanong ni Shan sa kanya.

Tinaasan siya ng kilay nito. “I believe, it’s my right to not disclose my personal informations to a stranger.” Sagot nito.

“Okay.” Sagot lang ni Shan.

“And you are?” Tanong naman sa kanya ng secretary.

“I also believe it’s also my right not to disclose any personal informations to stranger.” Nakangiting sagot ni Shan sa kanya na kinainis nito.

Hindi na hinintay ni Shan na magsalita ito at mabilis na naglakad papunta sa isa pang pintuan dito sa loob ng receiving area na pinaka office ni Givan. Binuksan niya ito at nakapasok na bago pa makapasok ang secretary ni Givan.

“No one is allowed here! Labas!” Sigaw sa kanya ng secretary ni Givan.

Ipinatong ni Shan ang lunch bag sa center table na nasa loob ng office bago humarap sa secretary ni Shan

“No one but I am.” Nakangising turan ni Shan.

Mabilis siyang nilapitan ng secretary ni Givan at hahawakan na sana. “Don’t touch me.” Seryosong utos ni Roshan sa kanya na nagpatigil dito.

Tinalikuran siya ni Roshan at naglakad si Roshan papunta sa table ni Givan at umupo sa upuan nito.

“Your Givan’s secretary?” Tanong sa kanya ni Roshan habang komportableng nakaupo sa upuan ni Givan at magkakrus ang kamay sa dibdib.

“That’s not your business.” Mataray na sagot nito.

“Believe me, it’s my business.” Nakangiting turan ni Roshan.

“Mas malala pa pala ’to kay Ash. “ Natatawang bulong sa sarili ni Roshan.

“Please leave kung sino ka man. No one is allowed to enter here. Only my boss. Kapag nakita niya na nandito ka o ako, hindi naman ikaw ang mapeperwisyo.” Turan sa kanya ng secretary.

Natawa naman si Roshan at dinampot ang picture frame na nakapatong sa table ni Givan bago ipakita sa secretary nito. Picture ni Roshan.

“Y-you are?” Nauutal na tanong ng secretary sa kanya pero hindi siya sinagot ni Shan.

Binuksan ni Roshan ang isa sa mga drawer ni Givan para sana magtingin-tingin lang ng kung ano pero nakakuha ng pansin niya ang isang maliit na bote ng gamit na nakasiksik sa pinakadulo ng drawer.

“You can’t touch anything s-sir. Ayaw po ni sir Gorner na ginagalaw ang gamit niya.” Turan sa kanya ng secretary na ngayo’y mahinahon na.

“Really?” Sagot naman ni Shan at ginulo pa ang ilang gamit sa ibabaw ng table ni Givan.

“Is this how you welcome guests?” Tanong ni Roshan at pasimpleng inalis ang sticker ng pangalan ng gamot sa maliit na bote at idikit sa palad niya.

Sakto naman bumukas ang pintuan at pumasok si Givan kasunod si Victor na agad tinignan ang secretary ni Givan na namumutla.

“Sweetheart…” Nakangiting salubong ni Givan sa Shan at agad itong nilapitan. Nilagpasan ang secretary niya nang hindi man lang tinatapunan ng tingin.

Sinalubong ni Shan si Givan at tinanggap ang mahigpit na yakap nito. “I’m so tired…” Bulong ni Givan kay Roshan at nanatili sa bisig ni Shan bago humiwalay at agad halikan si Roshan sa labi.

“I missed you so much.” Bulong pa ni Givan at hindi talaga pinakawalan sa yakap si Roshan.

Tinitigan naman siya ni Roshan at napahinga nang malalim. Halata kasi sa mukha at katawan ni Givan ang pagod. “Hmm…” Sagot lang ni Shan sa kanya at niyakap siya pabalik.

Ilang segundo lang humiwalay din si Givan sa kanya. “Why are you here? May problema ba? Nainip ka pa sa paghihintay?” Sunod-sunod na tanong ni Givan sa kanya at isa-isang inayos ang mga ginulo ni Roshan.

“May sasabihin ako.” Seryosong turan ni Roshan sa kanya.

Tumango naman si Givan sa kanya at ngumiti. “Please leave us alone.”

Chapter 35

WARNING: SPG. Mature contents ahead!

Roshan Savio

    “Anong dala mo Sweetheart ko?” Tanong ni Givan at kinuha ang dala kong lunch bag.

“Nagluto ako.” Tipid kong sagot sa kanya at ngumiti.

Binuksan niya yung lunch bag at ako naman ay mabilis na tumalikod at kinuha ang wallet ko sa bulsa. Inalis ko ang pagkakadikit ng pangalan ng gamot sa palad ko at idinikit sa isa sa mga ID ko bago ibalik sa wallet.

“Wow… Niluto mo talaga ’to?” Rinig kong turan niya kaya mabilis kong ibinalik sa bulsa ko ang wallet at humarap sa kanya.

“Hmm. Ilang araw ka nang umuuwi ng hating gabi. Malay ko ba kung nakakakain ka pa nang maayos.” Sagot ko bago lumapit sa kanya.

“Mahal na mahal mo talaga ako Sweetheart ko…” Malambing niyang turan habang nakangiti na halos abot na hanggang tenga niya at agad akong niyakap mula sa likod nang makalapit ako.

“Hindi. Hindi kita mahal. Natatakot lang akong mamatay ka baka ako mapagbintangan.” May pagkasarkastiko kong sagot na kinasimangot niya.

“Sweetheart naman eh! Pwede mo naman sabihin na mahal mo rin ako.” Reklamo niya pa na inismiran ko na lang at hinanda ang pagkain niya. Nakaupo naman siya sa tabi ko at nakahawak lang sa bewang ko.

“Tawagin mo pala si Victor. Kumain na ba ’yon?” Tanong ko sa kanya.

“Bakit tatawagin pa? Ako lang naman yung kakain?” Magkasalubong na kilay niyang tanong.

“Syempre! Kasama mo si Victor kaya dinamihan ko na yung niluto ko para makakain rin siya!” Sagot ko naman.

“Edi hindi ka rin pala nagluto para sa akin? Para sa amin ’yang dalawa ni Victor?” Sagot niya nang magkasalubong ang kilay na parang naiinis.

“Seryoso ka ba Givan? Para kang bata.” Natatawa kong turan sa kanya.

“Ewan ko sayo.” Mahina niyang sagot sa akin at inalis ang kamay sa bewang ko.

Seryoso ba siya? Nakakatawa siya. Hahaha. Nagpatuloy na lang ako sa paghanda ng pagkain niya at ng kay Victor. At nang matapos ako, tinignan ko siya na magkasalubong pa rin ang kilay at nakatingin sa pintuan, tahimik.

“Ayaw mo ba kumain?” Tanong ko sa kanya.

“Gusto.”  Tipid niyang sagot at kinuha ang kubyertos bago magsimulang kumain. Seryoso talaga siyang naiinis. Hahaha.

Kinuha ko yung pagkain ni Victor at yung tumbler ni Givan na nandito sa office bago siya iwanan. Lumabas ako ng office niya. Nadatnan ko si Victor na nakaupo sa couch sa labas hawak ang phone at nakaupo naman yung secretary ni Givan sa desk niya nakaharap sa computer.

“Victor.” Tawag ko sa kanya.

“Shan.” Bungad niya sa akin habang nakangiti at mabilis na tumayo, nilapitan ako.

“Kain ka na. Nagluto ako.” Turan ko sa kanya at inabot yung pagkain.

“Wow. Salamat, Shan. The best ka talaga!” Nakangiti niyang turan sa akin na tinanguan ko lang.

Tumingin naman ako sa secretary niya na nakatingin din sa akin pero mabilis na nag-iwas tingin nang bumaling ang tingin ko sa kanya. Hindi ko na lang pinansin at lumapit sa water dispenser para lagyan ng tubig ang tumbler ni Givan bago bumalik sa office.

Nadatnan ko naman si Givan na patuloy lang sa pagkain. Lumapit ako sa kanya at inilapag sa table ang tumbler bago umupo sa kanyang swivel chair. Nasa harapan naman siya nitong desk nakapwesto. Hindi niya talaga ako tinitignan.

“Masarap ba?” Tanong ko.

“Hmm.” Tipid niyang sagot ni hindi man lang ako tinapunan ng tingin.

“Nagseselos ka kay Victor?” Tanong ko sa kanya. Hindi naman siya ako sinagot at patuloy lang sa pagkain. Gusto kong matawa sa itsura niya. Lalong nagdikit ang kilay niya.

“Oo, mas bata, mas gwapo——”

“Roshan.” Seryosong turan niya na nagpahinto sa akin sa pagsasalita. Pinipigilan ko ang tawa ko para lalo siyang mainis.

“Patapusin mo muna kasi ako.” Sagot ko. “Oo, mas bata, mas gwapo, mas mukhang malakas siya kesa sayo.” Dugtong ko at nakatitig lang talaga siya sa akin. Huminto sa pagkain para hintayin kung anong sasabihin. “Pero, ikaw ang mahal ko.” Sagot ko habang nakangiti at pilit pinipigilan ang tawa ko.

“Eh bakit hindi mo sinabing pinakagwapo? At mas malakas ako kay Victor. Kaya kong balian ang buto niya sa harap mo.” Inis niyang sagot bago bumalik sa pagkain.

“Nagbibiro lang naman ako Givan. Masyado ka naman seryoso.” Turan ko. “Kailan ba ako nagkainteres sa ibang lalaki?” Tanong ko.

“Wala. Pero sa babae, ewan ko.” Sagot niya at hindi pa rin ako tinitignan.

“Edi pakasalan mo na ako.” Biglang turan ko na naging dahilan sa paghinto niya sa pagkain at mapatingin sa akin dahil sa gulat. “Joke.” Mabilis kong dugtong na kinasimangot niya na naman.

“Tsk.” Rinig kong reaksyon niya at bumalik muli sa pagkain.

Tumitig lang ako sa kanya habang kumakain siya. Ang gana niya kumain ngayon. Mukhang gutom talaga siya. Sasabihin ko na lang sa kanya pagkatapos niyang kumain para hindi maalis ang gana niya.

“What do you want to say?” Rinig kong tanong niya at sinulyapan ako.

“Kain ka muna.” Sagot ko sa kanya.

“Say it now.” Utos niya pa.

Napahinga naman akong malalim kasabay nang pagbilis ng tibok ng aking puso dahil sa takot at kaba.

“K-kasi Givan… n-nakabuntis ako.”  Pagtatapat ko sa kanya na halos ayaw na lumabas sa bibig ko.

“Okay? So?” Sagot niya, hindi ulit ako tinapunan ng tingin.

“S-so? Givan nakabuntis ako! H-hindi ko alam ang gagawin k-ko…” Nagsisimula nang mabasag ang boses ko dahil gusto kong umiyak sa takot, kaba at lungkot.

“Ginusto mo?” Tanong niya at tinignan ako sa mata.

Umiling naman ako kasabay ng pagtulo ng luha ko.

“Tell me kung paano nangyari.” Utos niya pa.

“N-noong galing ako sa condo mo noon, wala ako pamasahe pauwi. Hindi ko alam kung paano ako uuwi. H-huminto yung kotse nila sa harap ko. Si Shane, kasama yung kapatid niya. S-sabi niya isasabay nila ako pauwi.” Kwento ko sabay hinga nang malalim bago muli magpatuloy. “G-gutom na rin ako noon, binigyan nila ako ng juice tapos ininom ko naman. Nahilo ako tapos kinabukasan nagising na lang ako sa kotse niya. M-may nangyari na sa amin…” Huling kwento ko at hindi na napigilan ang pagtulo ng luha ko.

Ayoko yung nangyari. Ang dami ko pang pangarap. Ayoko na ng panibagong responsibilidad. At ang masakit pa, magkakaanak ako sa taong hindi ko naman mahal.

“H-hindi ko sinasadya, Givan. H-hindi talaga. Hindi ko masabi-sabi k-kasi natatakot akong m-masaktan kita…” Pagtatapat ko habang umiiyak, nakayuko at hindi makatingin sa kanya.

“Do you love me, Sweetheart?”

Quillon Givan

Gorner

    “Do you love me, Sweetheart?” Tanong ko.

Nagawa naman niyang tumango kahit sinisinok na kakaiyak.

“Then trust me, okay? Lahat ng problema may solusyon. Come here.” Tawag ko sa kanya.

Naayos ko na actually yung problema. Nakausap kona yung ob-gyne na tumingin kay Shane bago pa niya gawin kay Shan ang kawalanghiyang ’yon. At binuhos ko ang galit ko sa walang kwentang Gabriel na nakabuntis sa kanya. I know, my Sweetheart will not be happy kapag nalaman niya kung anong ginawa ko kay Gabriel but, hindi ako tatayo lang at hayaang samantalahin nila ang Sweetheart ko. Bahala na silang mag-usap mamaya. I will surely end their life kung hindi pa sila tumupad sa usapan.

Iyak pa rin siya nang iyak at hindi makalapit sa akin kaya ako na ang lumapit pagkatapos kong uminom ng tubig. Inikot ko ang swivel chair paharap sa akin bago ako lumuhod sa harap niya.

“Stop crying, will you? Pawis na pawis ka na.” Masuyo kong turan sa kanya at pinunasan ang pawis.

Sa totoo lang, gustong-gusto kong inaamoy ang pawis niya. It’s addicting. His smell is everything to me. It’s turning me on everytime I smell his sweat. When we made love for the first time, in Iceland, I intentionally raised the heater temperature. And now, smelling his sweat, turned me on. I’m so horny right now.

“S-sorry… G-givan. I’m s-so sorry…” Bulong niya pa.

Agad ko siyang niyakap at inalo. “Wala kang kasalanan. Maniwala ka sa akin. Wala kang kasalanan.” Turan ko.

Na-rape ang Sweetheart ko. It’s not his fault. Siya ang biktima dito. Ang mahirap lang, hindi na namin mapapatunayan sa korte dahil sa tagal na ng nangyari. Kung pinagtapat niya lang sa akin agad, pwede ko pa siyang mapa-drugtest na magpapatunayan na pinainom siya ng droga at sisiguraduhin kong makukulong talaga ang babaeng ’yon.

Wala naman akong pakialam kung sa kanya talaga yung bata. Ako na yung magsusustento doon sa bata hanggang lumaki pa siya. Pero, hindi eh. Pilit pinapaako sa Sweetheart ko yung batang hindi naman sa kanya. Hindi ako papayag.

“That’s not your child.” Pagtatapat ko sa kanya habang inaalo ko siya.

Napatigil naman siya sa pag-iyak at tumingin sa akin habang magkasalubong ang kilay dahil sa pagtataka.

“She’s one month pregnant that time when she raped you.” Paliwanang ko sa kanya. “Matagal ka na niyang gusto kaya kinuha niya na yung pagkakataon para sana ipaako yung anak niya kahit hindi naman sayo.” Paliwanag ko pa.

“S-saan mo nalaman?” Tanong niya.

Ngumiti naman ako ng tipid sa kanya at pinunasan ang luha niya. “Kahit hindi mo sabihin sa akin Sweetheart, nararamdaman ko. Please Sweetheart, kung ano man ang pinagdadaanan mo, sabihin mo sa akin lahat. We are partners for life, we meant to help each other. Ikaw ang kalakasan at kahinaan ko. We must protect each other. Okay?” Mahabang turan ko.

Tumango naman siya sa akin at pinunasan ang mukha niya. “N-natakot akong sabihin sayo. B-baka magalit ka sa akin.” Pagtatapat niya pa.

“Kung wala ka naman kasalanan, h’wag kang matakot na magalit ako. Hindi ako magagalit kung wala kang kasalanan.”

Tumango naman siya sa akin pero mapula pa rin ang mata niya dahil sa pag-iyak at pawis na pawis.

“She wants to talk to you.” Turan ko. Tumingin siya sa akin. “Shane.” Dugtong ko. “With the man who made her pregnant.” Turan ko pa bago siya hawakan sa kamay at patayuin.

Inalis ko yung pagkakabutones ng coat niya. Ako yung nag-ayos ng mga damit niya. My style for him. And he’s so pogi sa kahit akong suotin niya. But I didn’t expect na ganito ang epekto niya sa akin kapag nakasuot siya ng fitted top. Everytime I see his nipples, I want to suck it until it become swollen. His slutty waist which is perfectly fit for my hands. His figure is so manly yet so slutty for me. Take that as a compliment.

Napalunok na lang ako at hindi ko na tinuloy ang paghubad ng coat niya. Baka hindi ko mapigilan ang sarili ko. I’m so hard and horny right now. It’s so visible with my Police uniform. Kumuha na lang ako ng tissue at pinunasan ang leeg niya at mukha.

“Naiinitan ako.” Turan niya at hinubad nang tuluyan ang suot niyang coat. Seeing him like this is really my weakness.

Fuck it! 

“I’m still hungry.” Bulong ko sa kanya.

“Kulang pa yung niluto ko? Muntik nang maubos, Givan.” Natatawa siyang turan pero napalunok na lang ng laway.

“I’m hungry of you, Sweetheart.” Turan ko habang nakatitig sa kanya.

Nagulat ako nang wala siyang pagdadalawang isip na halikan ako. Hindi na ako nagdalawang isip na hawakan nang maharan ang pisngi niya at lalo pang palalimin ang halik namin habang nakapikit.

Yumakap siya sa akin at nagpadala sa init ng aming halik. Makalipas ang ilang segundo, pinutol ko ang aming halik at tumitig sa mukha niya.

“Ano?” Medyo inis na tanong ng Sweetheart ko.

“Nothing. I just want to say I love you, Sweetheart.” Nakangiti kong turan sa kanya habang nakatitig sa kanyang mga mata.

“Dami mong sinasabi.” May pagkamasungit niyang sagot at iangkla ang mga kamay sa aking leeg bago muling paglapatin ang aming mga labi.

Hindi ko mapigilang mapangisi sa gitna ng aming mga halik. I know, hahanap-hanapin talaga niya ang sarap na binigay ko sa kanya. Ninety five percent sa mga carriers ay sexually active after ng kanilang first time sex. Their pleasure spot behind them will become more sensitive than their own genitals. Anal sex will give so much pleasure for them than ejaculating or doing sex with girls. That’s why most of them are bottoms.

Hinatak ko ang swivel chair at mabilis na umupo, gently pulling my Sweetheart’s slutty waist and letting him sit on my lap without breaking our kiss.

I enjoyed myself for a couple of minutes ravishing his lips, sucking his tounge and biting his neck skin. Surely leaving visible marks. I’m still hungry. I will be forever hungry when it comes to him.

Huminto ako at binitawan siya nang panandalian. “Strip. Help yourself, Sweetheart.” Utos ko sa kanya.

Tumango naman siya at dahan-dahan umalis sa pagkakaupo sa hita ko. Nanginginig pa ang mga tuhod niya kaya inalalayan ko siya hanggang sa makatayo siya nang tuluyan. Umusog ako palikod gamit ang swivel chair, giving him enough space in front of me, between my table and me.

Napangisi na lang ako habang nakatitig sa Sweetheart ko na nasa harapan ko. Seeing him in this state makes me so fucking horny. Watching him with my position, my legs are wide open, my huge and hard dick making a visible tent in my police uniform is waving at him ready to be suck. I want to feel the warmth of his mouth. Pero kung ayaw naman niya, hindi ko siya pipilitin. I’ll suck him otherwise. I will drink his juice and will totally drained him, fuck him, make him scream out of pleasure.

“Tangina…” Inis niyang bulong nang hindi niya maalis-alis ang sinturon niya na kinatawa ko nang mahina.

“Kailangan mo ba ng tulong Sweetheart ko?” Tanong ko sa kanya habang nakangisi.

Imbis na sagutin niya ako, muli niya akong nilapitan at siniil ng halik kasabay nang paglapat ng kanyang mainit na palad sa ibabaw ng bumubukol kong kahabaan na gusto nang kumawala kanina pa.

Hindi ko mapigilang gumawa ng maliit na ingay dahil sa ginawa niya. Kahit ganito pa lang ang ginagawa niya, ang laki na ng epekto sa akin. Marahan kong niyakap ang bewang niya gamit ang isang kamay ko at hinawakan ko ang pulsuhan ng kanyang kamay na nakapatong sa pagkalalaki ko gamit ang isang kamay ko.

Napatigil ako sa paghalik nang alisin niya ang hawak ko sa pulsuhan niya at agarang alisin ang sinturon ko nang hindi pinuputol ang halik niya sa akin. Tumigil lang siya nang tuluyan niyang maalis ang sinturon ko at maibaba ang zipper ng suot kong pantalon.

“Y-you sure Sweetheart?” Tanong ko sa kanya.

Hindi naman niya ako sinagot, sa halip lumuhod siya sa gitna ko at inilabas ang kahabaan ko.

“Ganito ba talaga kahaba at kalaki ’to?” Tanong niya pa na kinatawa ko.

“You don’t have to kung ayaw mo.” Turan ko pa sa kanya.

Inismiran niya naman ako at hinigpitan ang hawak sa kahabaan ko. I never imagined someone kneeling in front of me, sucking my dick, looking so fucking hot except to my Sweetheart.

Mukhang nagdadalawang isip pa siya pero napapikit na lang ako sa sarap nang simulan niyang dilaan ang kahabaan ko. Ang mainit niyang dila na humahagod dito ay nagbibigay ng ibayong sensasyon sa akin na tagos hanggang sa aking buto.

Ilang segundo niyang dinidilaan ang kahabaan ko bago niya tuluyang isubo na naghatid sa akin sa rurok ng kasarapan.

“Slow down Sweetheart.” Turan ko pa. Hindi niya masubo nang buo, ni hindi nga umaabot sa kalahati ang naaabot niya pero sapat na sa akin. Ang init at sikit ng bibig niya iba ang epekto sa akin.

Napapaiktad pa ako sa t’wing sumasabit ang ngipin niya pero nakikita kong sinusubukan niyang iwasan mangyari ulit. Pinipigilan ko rin ang sarili ko na hawakan ang buhok niya at kontrolin ang galaw ng ulo niya dahil ayoko siyang masaktan at nakaayos ang buhok niya ngayon.

“F-fuck…” Hindi ko mapigilang mura at napahawak nang mahigpit sa kamay niya nang umikot ang dila niya sa ulo ng kahabaan ko habang patuloy pa rin ang ulo niya sa pagtaas at baba.

Hindi ko na mapigilang hawakan ang buhok niya at dahan-dahan kontrolin ang bilis at lalim ng inaabot ng bibig niya. Napahawak naman niyang mahigpit sa hita ko pero hindi naman tumututol sa galaw ko.

“You’re so hot…” Turan ko sa kanya.

Iniangat ko ang katawan niya nang bahagya at pinaluhod siya sa mga paa ko para hindi siya gaanong masaktan sa tigas ng sahig.

“I’m c-cumming…” Bulong ko sa gitna nang mga ungol ko.

Mabilis kong pinaluwa sa kanya at ginamit ko ang kamay ko para tuluyang magpalabas pero inalis niya ang kamay ko. Siya mismo ang gumalaw sa pagkalalaki ko habang patuloy na umiikot ang dila niya sa tuktok ng kahabaan ko na halos ikabaliw ko.

“F-fuck it!” May kalakasang mura ko kasabay nang paglabas ng mainit kong katas. Napapikit siya dahil sa biglaang pagsabog sa kanyang mukha na umabot hanggang sa noo niya at buhok.

“Oh gosh…” Natatawa kong bulong at aabutin na sana ang tissue pero muli akong napaungol nang muli niyang isubo ang kahabaan ko. Hindi niya pinaligtas ang lumabas na likido dito bago siya tuluyang tumayo at muling sumampa sa mga hita ko.

“Ayoko nung lasa…” Nakangiwi niyang sabi sa akin na kinatawa ko.

“But you look so hot doing it.” Sagot ko at pinunasan ang mukha at buhok niya.

Hindi ko na siya hinintay sumagot at siniil siya nang halik habang inaalis ang sinturon niya. Nagkusa siyang tumayo pagkatapos at hinayaang mahulog ang suot niyang shorts.

He’s wearing one-piece fitted jumpsuit like top. Para siyang naka-one piece swimsuit. I can see that he still wearing underwear beneath it. His metal hard cock making huge tent in front of me. May ipagmamalaki naman ang Sweetheart ko pero sa akin niya lang dapat ipagmalaki.

I can’t help myself to pulled him closer to me at agad siyang siilin ng halik kahit ibinababa niya pa lang ang zipper ng damit niya. Hinawakan ko nang mahigpit ang dalawang kaway niya gamit ang isang kamay ko at ang isa naman ay dahan-dahan ibinababa ang zipper ng damit niya sa likod.

Inalis ko sa katawan niya ang damit kahit hindi ko maalis sa hita niya dahil fitted ito, hinayaan ko na lang. Ibinaba ko na lang hanggang sa makita ko na ang kabuuan ng Sweetheart ko.

I enjoyed myself looking at him before I realize na may suot nga siyang white underwear.

“Bakit nag-suot ka pa hg underwear? That’s a lot of work, Sweetheart.” Bulong ko sa mga tenga siya bago siya maupuin sa hita ko at umusog palapit sa table para may suporta ang likod niya.

Hindi naman siya makasagot dahil sa kiliting hatid ng dalawang kamay ko na nasa tuktok ng dibdib niyang nilalaro ang mga ito. Sinusubukan niya pang pigilan ang kamay ko pero hindi niya magawa.

“G-givan… A-ahh!” Hindi niya mapigilang sigaw nang diniinan ko ang pisil nang sabay at aksidenteng maitulak ang kamay ko.

Hindi ko maiwasang mapangisi bago kunin ang handcuffs na nakasabit sa bewang ko at isuot sa kanya nang hindi niya napapansin. I kept the key inside my pocket bago ko siya muling siilin nang halik at nagtratrabago naman ang kamay ko sa dibdib niya.

Impit na ungol at halos naluluha na siya. He became more sensitive, yun ang napansin ko. But the more sensitive, the more pleasure.

Dahan-dahan kong pinadaanan ng halik ang leeg niya hanggang makarating ako sa kaliwang dibdib niya. Wala akong pagdadalawang isip na isubo ang tuktok nito na ikinasigaw niya at sabunot sa aking buhok.

Naihiga niya na lang ang likod niya sa table ko dahil sa ginagawa ko. Pinaikot ko pa ang dila ko dito na lalo niyang ikinasigaw. Hindi ko mapigilang mapangisi. Ang ingay niya.

Binuksan ko ang drawer at kinuha ang gunting mula dito. Dahan-dahan kong ginupit ang mga gilid ng suot niyang underwear habang wala siyang sawang umuungol at sumisigaw. Nang matapos ako ay hinatak ko siya paupo sa akin at niyakap nang mahigpit, muli kong trinabaho ang kabilang dibdib niya. Hindi niya alam kung saan siya kakapit dahil sa nararamdaman. Binato ko palabalik sa table ang gunting pero mukhang may tinamaan at may nahulog na ilang gamit pero wala akong pakialam.

Niyakap ko siya nang mas mahigpit dahil hindi niya kinakaya ang ginagawa ko at lumalayo siya sa akin. I will make his nipples swollen, I swear.

“G-givan… Shit! Ahhh…” Mura niya.

Narinig kong bumukas ang pintuan kaya tumigil ako nang panandalian at tinignan habang nakayakap sa Sweetheart ko. Nakita ko si Victor at ang bago kong secretary na nasa likod niya. Nang makita kami ni Victor, wala pang isang segundo ay mabilis niyang isinara ang pintuan.

Binalingan ko ng tingin ang Sweetheart ko na may luha sa gilid ng mga mata.

“Are you okay?” Tanong ko pero hindi na siya nakasagot nang pisilin kong muli ang tuktok ng dibdib niya. Tanging ungol lang ang nailabas ng kanyang bibig.

“I want you to sit, Sweetheart.” Bulong ko habang marahan na dinadampian ng halik ang leeg niya.

“S-saan?” Sagot niya sa akin.

“On my face. I want you to sit on it.”

Roshan Savio

    “On my face. I want you to sit on it.”

Hindi na ako nakasagot nang kargahin niya ako habang naglalakad siya. Ramdam na ramdam ko ang katigasan niya sa pag-upo ko na tumutusok dito habang naglalakad.

“You don’t have to do anything. Just feel the pleasure.” Turan niya pa at umupo sa isa sa mga couch niya dito.

Humiga siya at hinatak ang bewang ko papunta sa mukha niya.

“Givan!” Hindi ko mapigilang sigaw dahil sa kaba. Bakit kinakabahan ako? “Ayoko!” Sigaw ko pa. Inayos niya pa ang mga paa ko bago hawakan nang paghigpit ang bewang ko. Don’t tell me?

“Ahhh… t-tangina…” Hindi ko mapigilang mapamura at mapaiktad nang maramdaman ang basang dila niya sa butas ng pang-upo ko.

“Givan! T-teka…” Protesta ko pa at pilit umaalis pero lalo lang humihigpit ang kapit niya sa bewang ko.

“Aray!” Sigaw ko nang kagatin niya ang pang-upo ko.

“Stop fighting!” Balik niyang sabi at napakagat na lang ako ng labi nang paluin niya pa ito.

Nanginginig ang buong katawan ko dahil sa ginagawa niya sa ilalim ko. Katapat ng mukha ko ang pagkalalaki niya pero hindi ko mahawakan dahil sa nginig. Ni hindi ako makagalaw. Parang lalabasan na ako.

Huli ko na lang naramdaman ang panandaliang sakit ng mga daliri niyang napasok sa loob ko. At sa tuwing sinasagad niya ang mga ito, may ibayong sarap at kiliti akong nararamdaman.

Pabilis nang pabilis ang galaw niya hanggang sa manginig na lang ako kasabay nang paglabas ng likido sa pagkalalaki ko na napunta sa dibdib niya.

Narinig ko pa ang tawa niya. Umalis na ako sa pwesto ko dahil sa hiya. Gusto ko siyang sapakin pero nakaposas ako.

Binuhat niya naman ako ulit at hinalikan. Muli siyang naglakad hanggang makabalik kami sa table. Isinampa niya ako sa swivel chair nang nakaluhod at nakahawak sa head rest nito.

“Open your legs, Sweetheart.” Turan niya pa at pinaghiwalay ang hita ko na nakaluhod sa swivel chair.

Natahimik siya nang ilang segundo bago ako mapakapit sa swivel chair dahil naramdaman ko na naman ang dila niya sa lagusan ko nang ilang segundo bago siya muling tumayo.

“You are so fucking sexy, do you know that?” Bulong niya pa.

Napapikit na lang ako nang maramdaman ang malamig na likido sa butas ko kasabay nang dahan-dahan pagpasok niya.

Niyakap niya ang katawan ko at ibinaling ang tingin ko sa kanya bago ako halikan. Pero kahit lunod kami sa halik, ramdam na ramdam ko ang pagpasok niya dahil sa laki at haba nito.

Pinutol niya lang ang halik namin nang tuluyan na siyang makapasok. Ramdam na ramdam ko sa loob ko ang lalim niya.

“N-nagselos ka talaga kay V-victor?” Natatawa kong tanong sa kanya.

“Yes. Marunong akong magselos pero mas marunong rin akong bumaril, Sweetheart.” Nakangising turan niya at hinatak ang bewang ko papunta sa kanya.

Hindi ko mapigilang mapangiwi at mapanganga sa biglaang pagsagad niya. Akala ko ’yun na ’yon. Ang lalim, sobrang lalim.

“Fuck! It feels so good!” Mura niya bago dahan-dahan umulos.

Hindi ko mapigilang mapaungol kasabay niya. Napapahiyaw ako sa bawat pagsagad niya. Ibayong sarap, kiliti at pakiramdam ang hatid sa akin nito.

Nakadagdag pa ang paglalaro niya sa dibdib ko habang patuloy lang siya sa pagbayo. Bawat pagpasok niya, iba ang hagod. Ramdam ang kahabaan at katabaan niya. Nakakabaliw. Tigas na tigas ang kahabaan ko dahil sa sarap.

Pabilis nang pabilis ang pagbayo niya at nararamdaman kong malapit na ako. Ang lakas na rin ng ungol ko dahil hindi ko mapigilan pero huminto siya. Binuhat niya ako at umupo siya sa swivel chair bago ako dahan-dahan paupuin sa kahabaan niya.

Shit! Mas naramdaman ko ang kahabaan niya dahil sa posisyon na ’to.

“Marunong ka bang sumayaw, Sweetheart?” Tanong niya habang nakayakap sa akin.

Hinalikan niya ako at hinayaang gumalaw. Hindi ko alam ang gagawin ko kaya nagpadala na lang ako sa init. Pawis na pawis na rin kami. Biglang uminit nang sobra.

Nagtataas-baba lang ako sa kanya at iniikot-ikot ang bewang ko. Makalipas ang ilang minuto, hinawakan niya ang bewang ko at bumayo siya nang mabilis na hindi ko napigilanh ikasigaw. Naramdaman ko na lang ang pagsabog kong muli. Basang-basa na ang dibdib niya.

Muli niya akong tinayo at hinawi lahat ng gamit sa mesa. Naiwan na lang ang computer niya at inihiga ang kalahating katawan ko patalikod sa kanya.

“I’m close. Hang on, Sweetheart.”  Bulong niya pa bago paghiwalayin ang mga hita ko kasabay nang pagpasok niya.

Muli niya akong binayo kasabay nang mga ungol niya. Pabilis nang pabilis habang nakadapa ako dito sa malamig niyang table. Itinaas niya pa ang isang paa ko sa table habang walang sawa niyang bumabayo hanggang maramdaman ko ang muling pagsabog ko at mabilisang paglabas ng pagkalalaki niya sa butas ko. Ilang segundo lang, may tumulong mainit na likido sa pang-upo na umabot hanggang sa likod ko kasabay ng pag-ungol niya.

Parehas kaming naghahabol ng hininga pagkatapos pero hinatak niya ako pakandong sa kanya kahit nakahubad pa kami at niyakap nang mahigpit.

“T-thank you. I love you, Sweetheart.” Bulong niya sa akin habang nakasubsob ang mukha sa leeg ko.

Chapter 36

Roshan Savio

“T-thank you. I love you, Sweetheart.” Bulong niya sa akin habang nakasubsob ang mukha sa leeg ko.

Nakatitig naman ako sa kalat na ginawa namin. Yung table niya na bakat ang pawis ko at may likido ko pa. Ang kalat ng buong kwarto. Nakaupo pa ako sa pagkalalaki niyang medyo buhay pa rin at ramdam ko ang lagkit dito. Kahit wala ng kahabaan sa loob ko, ramdam ko pa rin.

“Ang init, Givan. Alisin mo na nga ’to!” Reklamo ko sa kanya at itinaas ang kamay ko.

“Can’t we stay like this for awhile?” Tanong niya pagkatapos alisin ang posas ko.

“Mainit nga eh!” Naiinis kong sagot at humiwalay sa kanya.

Tumawa naman siya at tumango na lang. Nasaan yung brief ko?

“Come on, I’ll help you clean up.” Turan niya at kinuha yung remote ng air-con?

“Pinatay mo yung air-con?” Tanong ko sa kanya.

Hindi naman niya ako sinagot at hinatak lang papunta sa bathroom. Inayos niya rin yung sarili niya nang kaunti. Pinunasan niya ako kung saan-saan parte ng katawan habang ako naman, nagmumumog ng mouthwash.

“Ako na!” Turan ko pa nang hinahawakan niya ang pagkalalaki ko. “Saan yung brief ko?” Tanong ko.

“I cut it.” Sagot niya. Hindi naman ako makapaniwalang tumingin sa kanya. Kibit-balikat lang ang isinagot niya.

Napahinga na lang ako nang malalim bago hayaan na lang. Inayos ko na yung sarili ko kahit wala na akong brief. Siya naman niyang nagsara ng zipper ng damit ko.

“You are so sexy with that outfit.” Nakangiti niya pang turan.

“Ikaw pumili nito.” Sagot ko naman.

“Yeah. Proud of myself.” Nakangisi niyang sagot.

Ang sakit ng balakang ko. Feeling ko mamamaos ako.

Siya naman yung nagmouthwash kasunod ko habang inaalis ko yung pagkakabutones ng uniform niya. Iww, it’s my cum pero nandidiri ako. Basang-basa yung itaas na uniform niya.

Lumabas na kami sa bathroom pagkatapos. Nagkalat pala yung pagkain kasi hinawi ni Givan yan kanina.

“Bakit kailangan pang hawiin yung pagkain, Givan? Nasayang tuloy.” Turan ko sa kanya.

“Busog naman na ako. Lalo na sayo.” Sagot niya na kinaismid ko.

Lilinisin ko na sana yung kalat pero tinawag ako ni Givan. “Magshorts ka muna aba.” Turan niya habang hawak yung shorts ko.

Para akong bata na sinuotan niya ng shorts. Ako na nagsuot sa belt ko habang inaayos niya ang buhok ko.

“Umupo ka na lang Sweetheart ko. Ako na ang maglilinis. Hehe.” Turan niya at pinunasan ng tissue ang swivel chair at table.

Tumango naman ako at umupo na lang dahil medyo masakit din ang katawan ko.

It smells so bad. Amoy tamod. Kadiri.

“May freshener ka ba?” Tanong ko sa kanya. Nililinis niya yung kinalat niya. Topless pa rin siya. Hindi pa nagbibihis.

“Wait. Nasa labas yata.” Sagot niya at tumayo, naglakad palabas.

Kinausap niya sa Victor sa pintuan at inabutan siya ng air freshener. Sinara niya na pagkatapos at naglakad palapit sa akin para ibigay ang freshener. Pagkaabot niya, hinalikan pa ako sa pisngi bago ako iwanan. Nag-spray naman ako sa paligid para naman mawala-wala ang amoy nang bigla kong maalala yung picture kaya kinuha ko yung phone ko.

“Who’s this?” Tanong ko sa kanya at inabot yung phone ko.

“Saan mo galing ’to? Kay Shane?” Tanong niya na tinanguan ko.

“That bitch na naman.” Bulong niya pa at may ginawa lang sa phone ko bago ibigay sa akin.

Medyo maliwanag na yung picture nang ibalik niya sa akin at naaaninag na yung taong nakaluhod na walang iba kung hindi ako. Pinatay ko na lang yung phone ko dahil sa hiya at pinulot yung keyboard ni Givan.

“Are you thinking na I will let someone to suck my dick?” Tanong niya sa akin habang naglilinis siya.

“No.” Sagot ko naman.

“My dick is yours, your dick is mine. Right?” Turan niya pa.

“Ang halay mo. Stop talking.” Bulyaw ko.

Gumagana pa naman yung computer. At wallpaper niya talaga ako ha.

“What’s your password?” Tanong ko sa kanya.

“alexroshan1698.” Sagot niya na pinagtaka ko.

“Alex?” Tanong ko habang tinatype ko yung password.

“My favorite movie character.” Sagot niya lang. Alex? Nag-open naman yung computer. Same pa rin ng wallpaper.

“Gusto ko gumawa ng greenhouse. Magkano gagastuhin?” Tanong ko sa kanya.

“Don’t mind the expenses. Anong gusto mong design? Gaano ba kalaki?” Tanong niya naman at nilapitan ako.

Pinatayo niya ako at umupo siya sa swivel chair bago niya ako kandungin. May inopen siyang software at nagsimulang magdesign. Nakakabilib yung bilis ng isip niya sa pagdesign. Ineexplain niya rin sa akin kung bakit may nilagay siyang ganito, ganyan at kung ano-ano pa.

“Masyadong malaki. Pinataniman ko na yung natirang lupa sa mga magsasaka. Nagpatira na lang ako ng kaunting lupa.”  Paliwanag ko.

“Na-meet mo na sila? Ichecheck ko na lang yung area mamaya tapos magdedesign ulit tayo.” Turan niya sabay halik sa labi ko.

“Hmm. Binigyan nila ako ng mga prutas. ’Yun yung kinain mong mangga kanina.” Turan ko.

“They love you so much.” Nakangiti niyang turan at niyakap ako nang mahigpit.

“Maglilinis lang ako tapos may pupuntahan tayo mamayang three PM. Kakausapin ka raw nila Shane. Tapos diretso na tayo pauwi, sunduin si bebe Mery.” Turan niya na tinunguan ko.

“Paano kung ako talaga yung tatay?” Tanong ko sa kanya. Hindi pa rin mawala ang kaba sa dibdib ko.

“Aakuin ko. Ako magsusustento. Basta magpatuloy ka lang sa pag-aaral mo, h’wag mong intindihin ang mga bagay-bagay. Ako nang bahala, magpatuloy ka lang.”

    UMALIS kami ni Givan sa headquarters alas tres dyis na. Wala nga siyang matrabaho buong oras na ’yon dahil puro siya harot sa akin. Kotse ko yung ginamit namin. Nakapagpalit na rin siya ng damit. Hindi na uniform. Business attire na. Extra daw niya sa kotse.

Hindi niya ako pinagmaneho kahit kotse ko naman ’to. Inihinto niya sa isang restaurant yung kotse. Bumaba na ako nang maipark niya nang maayos. Sumunod naman siyang bumaba.

“Sweetheart…” Tawag niya sa akin bago lapitan at tinignan ako mula ulo hanggang paa. “Ang pogi mo.” Dugtong niya sabay halik sa labi ko.

“Let’s go?” Tanong niya pa na tinanguan ko lang.

Hinawakan ko yung kamay niya bago pa kami maglakad. Napatingin naman siya sa akin sa gulat pero pinagsiklop niya ang mga palad namin at higpitan bago kami sabay na maglakad.

“Reservation under Roshan Savio.” Turan ni Givan s babae sa front desk.

“This way please.” Turan ng isang staff at sumunod kami sa kanya.

Malayo pa lang naaaninag ko na si Shane katabi ang isang lalaking mag suot na hood. Palingon-lingon si Shane sa paligid na parang hindi mapakali sa upuan niya hanggang sa makita niya kami. Agad siyang umayos ng upo at nag-iwas ng tingin.

Habang papalapit kami, sinubukan kong aninagin yung itsura ng lalaki hanggang sa nasa table na kami nang mag-angat siya ng tingin. Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman nang makita ko kung sino yung lalaki.

“S-shan…” Tawag niya sa akin pero hindi ako makasagot. Hindi ko alam kung galit ang mararamdaman ko o awa sa itsura niya ngayon.

“Sit down, Sweetheart.” Turan ni Givan at pinaupo ako.

Natahimik ako nang ilang segundo at nagtitinginan lang kaming tatlo. Nanatili sa tabi ko si Givan, mahigpit ang hawak sa kamay ko.

“Shan? Maiintindihan mo naman ako ’di ba?” Basag niya sa katahimikan. Nangingitim ang isang mata, basag ang labi, puro sugat. Hindi ko na kailangang tanungin kung sinong may gawa.

“Hindi. Hindi kita maintindihan, Gabo.” Sagot ko sa kanya. “Bakit, Gabo? Kung sayo naman yung bata bakit hindi mo panindigan? Bakit kailangan mong ipaako sa akin?” Tanong ko.

“S-shan…” Muling tawag niya sa pangalan ko at aabutin na sana ang isang kamay ko na nakapatong sa table pero agad kinuha ni Givan ’to at iniwas. Napatingin naman si Gabo kay Givan na nakatitig lang sa kanya.

“W-wala naman akong balak ipaako sayo habang buhay, Shan. Ang laki ng expectation sa akin ng daddy ko, alam mo ’yan. H-hindi niya ako mapapatawad kapag nagkaanak ako agad. Balak ko naman na kunin din sayo kapag may trabaho na ako.” Paliwanag niya na kinatawa ko.

“Talaga Gabo? Seryoso ka dyan sa sinasabi mo?” Natatawa kong tanong sa kanya.

“H-hindi ko naman sinasadya na mabuntis ko si Shane. Nagkita kami sa Manila noon pero hindi ko inaakalang mabubuntis ko siya at isa pa ikaw ang gusto niya hindi ako.” Paliwanag niya pa.

“Your mouth is useless, as well as your brain. Idiot.” Inis na turan ni Givan.

“P-pumayag ka na akuin, Shan. I-ikaw lang magpalabas na ama, pero ako nang bahala. Parang hindi tayo magkaibigan ha…” Turan niya pa.

Umiling naman ako sa kanya. “Ayoko.” Sagot ko.

Sumama ang tingin niya sa akin at nagulat ako nang mabilis siyang tumayo, biglaan ang sinugod pero mas mabilis si Givan na itinulak siya agad at tinakpan ako.

“TANGINA SHAN! Nakikiusap lang naman ako!” Sigaw niya. “Wala ka bang utang na loob ha?! Paano yung mga panahon na pinapatuloy ko kayo ng kapatid mo?! Wala sayo ’yon?! Yung mga panahon na pinapahiram kita ng pera?! Alam kong pusher ka pero nanatiling tikom ang bibig ko!”  Sigaw niya pa.

“Shut the fuck up kung ayaw mong pasabugin ko ’yang bungo mo.” Turan ni Givan sa kanya.

Bakit sinusumbat niya lahat ngayon? Akala ko bang kaibigan ko siya? Bakit ganito?

“Hindi mo alam kung anong demonyo ang kasama mo ngayon Shan. Na-expell ako sa school dahil sa kanya! Sira na yung mga pangarap ko! At itong pagmumukha ko? Sinira niya.” Sigaw niya pa dahil sa galit.

Bakit parang ako yung mali?

“Isa pang salita mo, paghihiwalayin ko na ’yang ulo at katawan mo.” Inis na sagot ni Givan sa kanya.

Hinawakan ko naman si Givan sa pulsuhan at inaya na siyang umalis. Ang sakit mawalan ng kaibigan pero okay na rin siguro na nalaman kong hindi kaibigan ang turing niya sa akin.

Nakatingin naman si Shane sa akin, nag-iwas ako ng tingin kasabay ng pagtulo ng luha ko. Ang sakit lang. Nag-iisang kaibigan ko si Gabo. Ganito ang nangyari sa amin.

Nauna na ako naglakad kay Givan. Ayoko na rin muna siyang kausap. Parang bumalik siya sa dati niyang gawi na dinadaan sa dahas ang lahat. Ang gulo. Naguguluhan ako. Ang sakit sa ulo.

    NANG makarating kami sa bahay, agad kong ibinaba si Mery. Sinalubong naman siya ng mga kasambahay. Noong sinundo namin siya, nanatili lang ako sa sasakyan. Hindi ko kinakausap si Givan kahit ano pang sabihin niya.

“Sweetheart, talk to me please…” Malambing niyang turan sa akin pero hindi ko siya pinansin.

Naglakad ako paakyat sa taas. Tinunton ang daan papunta sa kwarto ko.

“Sweetheart… h’wag naman ganito. Kausapin mo ako…” Turan niya pa pero ayoko talagang makipagtalo sa kanya lalo na kapag magulo ang utak ko. Baka may masabi akong hindi ko na pwedeng bawiin.

Hinarangan niya ang pintuan ng kwarto ko at mabilis na lumuhod sa harap ko habang hawak ang kamay ko.

“Sweetheart, talk to me. Maawa ka.” Turan niya habang nakaluhod.

“Akala ko bang nagbago ka na? Akala ko ba hindi ka na mananakit ng tao?” Tanong ko sa kanya.

“What do you want me to do? Panoorin na ginaganon ka nila?” Tanong niya at tumayo.

“Hindi, Givan. Hindi ko sinabing panoorin mo lang. Pero kailangan mo talagang saktan si Gabo?” Tanong ko.

“I d-don’t know! Galit ako. Galit ako sa kanya! Sa kanila!” Sagot naman niya.

“Sasaktan mo rin ako kapag galit ka sa akin?” Tanong ko habang nakatitig sa mga mata.

Natahimik siya nang ilang segundo. “Sweetheart, it’s not like that.”

“Alam kong mali ang ginawa nila sa akin Givan pero may proseso! Madadaan yan sa mabuting usapan.” Naiinis kong sagot at iwinaksi ko ang kamay sa hawak niya.

“Hindi Sweetheart! Hindi sa lahat ng bagay nasa panig mo ang batas! Hindi lahat nadadaan sa mabuting usapan!” Turan niya at biglang nagtaas ng boses na kinagulat ko.

Ilang segundo akong napatitig sa kanya dahil sa gulat.

“Edi h’wag na tayo mag-usap!” Naiinis kong sigaw at mabilis na pumasok sa kwarto ko bago ibagsak ang pintuan pasara.

Hindi na siya nangulit pagkatapos. Kahit hindi naka-lock yung pintuan, hindi siya nagtangkang pumasok.

Naglakad na lang ako papunta sa higaan ko at inihiga ang katawan ako. Nakakapagod na araw. Gusto ko na lang matulog.

    NAGISING na lang ako na madilim na ang kwarto. Dahan-dahan akong tumayo at sinindihan ang ilaw. Nakatulog pala ako dahil na rin siguro sa pagod.

Agad akong umupo sa tapat ng computer ko at inilabas ang wallet ko. Kinuha ko yung pangalan ng gamot na nakita ko sa office niya.

“For migraine?” Hindi ko mapigilang bulong. For migraine lang?

Inexit ko na ang tab sa computer at bumungad sa akin ang news sa isang website. Nakakuha ito ng pansin ko dahil may picture ito ni Givan.

Binasa ko yung news. Galit na galit sa kanya yung mga tao. May nag-expose na talagang pumapatay siya at yung about sa mga carriers. This is three days ago. Mas malala yung recent articles. Grabe yung hate comments.

May ilang pang pictures niya at yung isa, kanina lang papasok kami ng restaurant. Ito na ang sinasabi ko. Gago kasing Givan ’to. Napahilamos na lang ako ng mukha gamit ang palad ko.

Dumagdag pa ’to sa kapraningan ko. Paano kung barilin na lang siya bigla ng kung sino? Hampasin ng tubo? Edi tigok ang ugok?

Tumayo na lang ako at pumunta sa bathroom para maligo. Ang dami kong iniisip. Ayokong maniwala na simpleng migraine lang ang sakit niya. Nakita ko siyang umiinom ng gamot minsan pero iba talaga ang pakiramdam ko.

Pagkatapos kong naligo, nagsuot na ako ng pantulog at lumabas ng kwarto ko pero laking gulat ko nang makita si Givan sa tabi ng pintuan ko, ganon pa rin ang suot at nakaupo. Mabilis na napatayo nang lumabas ako.

“Sweetheart… I know I’m wrong. P-please talk to me. I’m so s-sorry…” Agad niyang bungad at niyakap ko. Natahimik siya nang ilang segundo bago ko narinig ang impit na pag-iyak niya.

“Hmm. Tama na. H’wag ka na umiyak.” Pag-aalo ko sa kanya. Malaking tao lang si Givan pero iyakin talaga siya. Wala naman masamang umiyak.

“S-sweetheart ko…” Turan niya pa sabag hagulgol at yakap sa akin nang mahigpit.

Ilang minuto siyang umiiyak sa akin at hinayaan ko na lang. Humiwalay lang siya sa akin puro luha pa ang mata.

“Baby damulag ka ba?” Natatawa kong tanong sa kanya sabay punas sa mata niya.

“Maligo ka na. Kukuha ako ng pagkain sa baba.” Turan ko at hinalikan siya sa labi.

Tumango naman siya at pumasok na sa kwarto ko. Sinulyapan ko lang siya habang naghuhubad ng damit bago isara ang pintuan ng kwarto ko. Naglakad ako papunta sa kwarto ni Mery na tulog na tulog na. Mabilis akong bumaba at pumunta sa kitchen. Tinignan ko kung anong pwedeng kainin. Ininit ko muna sa microwave.

Naglakad ako papunta sa office niya dito sa ilalim nadaanan ko pa yung hindi mabilang na paper bags na nasa sala? Kanino ’yan? Hindi ko mapigilang tignan. Lumapit ako at puro branded ang mga paper bags. Naghanap ako ng card at tinignan.

‘Happy Birthday, Master Quillon Gorner! From your Architecture Firm’

Birthday ni Givan? Kailan? Hindi man lang sinabi sa akin. Yung matandang ’yon. Puro regalo sa kanya ng iba’t-ibang tao at kung ano-anong kumpanya. Iniwan ko na lang at naglakad na papunta sa office.

Dahan-dahan akong pumasok at chineck ang mga kabinets. Madalas walang laman dahil hindi naman niya gaanong nagagamit ang office na ’to kaya wala akong nakita.

Bumalik ako sa kitchen at hinanda yung pagkain bago ulit umakyat. Nadatnan ko siya na nakahiga na sa higaan ko at nakapikit. Nakaligo na rin. Tanging underwear lang ang suot. May underwear pala siya sa closet ko? Hindi ko alam ’yun ha.

Lumabas ulit ako ng kwarto pagkatapos kong ipatong sa table yung pagkain. Dumiretso ako sa kwarto ni Givan. Pumasok ako sa closet niya para kumuha ng pantulog niya bago pumasok sa office.

Dinaanan ko lahat ng cabinets niya. Isa-isang binuksan. Bawat papel na makita ko, binabasa ko nang mabuti. Wala akong pinapalampas. Hanggang sa may isang folder na laman ang medical records ko, na hindi ko na pinagtuunan ng pansin, medical records ni Mery, mga IDs namin, passports, at kung ano-ano pa. May passbook pa pero ni isa walang tungkol kay Givan akong nakita.

Tinignan ko rin yung bag niya na laging dinadala araw-araw. Wala naman akong nakita kung hindi yung pang-araw araw na gamit niya.

Binuksan ko yung drawers, nakita ko yung ilang baril niya dito, hand cuffs at kung ano-ano pang gamit niya sa pangpulis. May mga lubricant pa siya dito at condoms. May isang box pa na laman yung sinuot ko para akitin siya sa Iceland. Tinatago niya ’to? Kumuha ako ng condoms at inayos yung drawer niya.

Lalabas na sana ako nang masagi ko ang isa sa pencil holder niya kaya nahulog yung mga ballpen niya na nasa table. Mabilis pa sa alas kwatro akong lumuhod at pinulot isa-isa lahat ng laman holder pero napangiwi ako sa sakit nang may humiwa sa daliri ko.

Naalis yung safety lid ng x-acto knife na kasama ng mga ballpen hindi ko nakita agad. Mabilis kong isinubo ang daliri ko na may sugat. Ang hapdi!

Tatayo na sana ako nang mapansin ko ang sahig ni Givan. Sa dilim nitong office, may unting liwanag na tumatagos sa pinakailalim nitong pader sa likod ng desk ni Givan. Dahan-dahan kong sinilip kung saan nanggagaling ang liwanag. Hindi ko maaninag kung anong nasa loob pero sigurado ako, may kung ano sa likod ng pader na ’to.

Mabilis akong tumayo at inayos ang pencil holder ni Givan at nilapitan ang pader. Idinikit ko ang tenga ko para pakinggang kung anong nasa likod ng pader.

Wala ng kwarto pa kasunod dito sa office ni Givan. Ito na yung pinakadulo. Imposible naman na may magkwakwarto dito sa likod ng office niya at wala pang pinto.

“Paano ba ’to…” Bulong ko at sinusubukan itulak ang pader pero ayaw talaga.

Bumalik ako sa table at binuksan ulit. Tinignan kung anong mapipindot para bumukas ang pader. Ganon napapanood ko sa movies. Patuloy lang ako sa pagkalkal.

“Sweetheart?” Napamulat ako sa gulat at kaba nang marinig ang boses niya kasabay nang pagliwanag sa buong office. Ramdam ko ang paglabas ng pawis sa noo ko, kaba at takot. Halo-halong emosyon.

“What are you doing?”

Chapter 37

Roshan Savio

“What are you doing?” Napalunok ako nang malalim bago dahan-dahan harapan si Givan. Tanging underwear pa rin ang suot.

“A-ah…” Turan ko at nag-iisip ng maidadahilan. Napahigpit ang palad ko at naramdaman ko yung hawak kong condom.

“Naghanap ako nito.” Turan ko sabay taas ng ilang pirasong condom na hawak ko.

Napatitig siya nang ilang segundo sa akin bago ngumiti. Kinabahan naman ako sa ngiti niya. Nang tuluyan siyang makalapit sa akin, agad niya akong sinunggaban ng halik at mabilis na hinubad ang pang itaas ko, ni hindi ko namalayan dahil sa bilis.

Natagpuan ko na lang ang sarili ko sa taas ng table niya, habang walang sawa siyang pinapapak ang katawan ko. Mukhang mali ako ng na dahilan.

    NAGISING ako dahil sa lamig na aking naramdaman. Mabilis akong umupo mula sa pagkakahiga pero napangiwi ako dahil sa biglaang pagsakit ng katawan. Lalo na yung ibabang parte ng katawan ko.

Itinaas ko yung comforter na nakapatong sa katawan ko, wala akong suot ni isang damit. Sobrang sakit ng katawan ko. Puno pa ako ng pulang marka sa iba’t-ibang bahagi ng katawan. Tangina talaga ni Givan.

Nandito na rin ako sa kwarto niya dahil hindi na kami nakabalik sa kwarto ko. Unang nakakuha ng pansin ko ay ang may hintuturo ko na may medical tape. Yung nasugat kagabi. Hindi ko naman maiwasang mapangiti. Kahit ang sakit ng katawan ko, ayos lang. Basta si Givan.

Dahan-dahan kong inilapat ang paa ko sa malamig na sahig bago tuluyang tumayo kahit hubot-hubad pa. Maglalakad na sana ako papasok sa walk in closet ni Givan nang makita ko ang malaking bouquet ng bulaklak na nakapatong sa center table dito sa loob ng kwarto.

Mabilis akong lumapit dito. Pulang mga rosas. Nasa tabi ng bouquet ay yung kwintas ko. May pacard pa na agad kong kinuha at binuksan.

“I’m so lucky to have you, Sweetheart. Ikaw ang dahilan ng bawat segundo ng aking paghinga.” Mahinang basa ko sa nakasulat sa card at hindi mapigilan ang pagngiti. Ang korni ni Givan.

Nakangiti kong binalik sa table yung card at mabilis na naglakad papasok sa walk in closet niya. Kukuha lang sana ako ng robe para makalabas pero may nakahanda ng damit dito sa loob. Mula sa underwear, medyas hanggang sapatos, nakahanda na.

Hindi nagtrabaho si Givan ngayong araw? Kapag nagtratrabaho si Givan, hindi niya naman ako pinaghahanda ng susuotin. Kapag nandito lang siya. Kahit sa bahay lang kami, yung suot namin pareho, medyo formal. Hindi kami nakapang bahay lang na simple. Nasanay na rin ako kasi ganon siya. Tuwing linggo lang yata siya nakapangbahay na suot.

Imbis na magbath robe ako, dumiretso na ako sa bathroom at naligo. Lalo pang lumabas yung mga marka na ginawa ni Givan kagabi. Hindi ko naman masisi, dahil parang ako yung nag-aya kagabi.

Iniisip ko pa rin kung ano yung nasa likod ng pader na ’yon. Pero hindi ko muna iisipin ’yan ngayon lalo na nandito si Givan. Ayoko siyang maghinala ng kung ano-ano. Baka ano-ano yung pumasok sa isip niya. Alam ko naman na marami na siyang iniisip. Ayoko nang dagdagan pa.

Nang matapos kong maglinis ng katawan, lumabas na ako agad para magbihis. Pinaghanda niya ako ng brown pants, white long sleeves at kneeted brown vest. May nakahanda pang relo pero hindi ko sinuot. Yung kwintas lang. Nang matapos ako, sinuot ko agad yung puting sneakers na hinanda din ni Givan bago nagpunas ng bahagya sa buhok.

Hindi na ako nagsuklay, mabilis akong lumabas ng kwarto. Agad kong pinuntahan yung kwarto ni Mery pero wala siya sa loob kaya naglakad na ako papunta sa hagdan. Agad kong tinanaw yung main door. Nakasara pero hindi nakalock. Nandito nga yata si Givan.

Mabilis akong bumaba at agad kong tinanaw yung kitchen. Hindi nga ako nagkamali, nandito nga si Givan.

“Hindi ka pumasok?” Bungad ko sa kanya nang makapasok ako sa kitchen.

Humarap naman siya sa akin at nilapitan ako. Agad niya akong dinampian ng halik sa labi bago hawakan ang dulo ng suot kong long sleeves.

“No, Sweetheart.” Sagot niya sa akin bago ayusin ang pagkakabutones nito.

“Bakit? Hindi ba mahigpit schedule mo ngayon?” Tanong ko sa kanya.

“Check up niyo ngayon.” Nakangiti niyang sagot at inayos ang kwelyo ng long sleeves ko.

“Bakit hindi mo pinatuyo yung buhok mo?” Tanong niya pa. Hindi ko na lang siya sinagot.

“Si Mery pala?” Tanong ko.

“Outside. May kalaro kasama yung ibang maids.” Sagot niya sa akin.

Tumango naman ako at pinagtuunan ng pansin yung ginagawa niya. Naghiwa siya ng mga mangga at may nakaopen na video sa tablet na nakapatong dito sa kitchen.

“I tried making desserts using mango? This is the popular one kaya sinubukan kong gawin.” Turan niya sa akin.

“Ano ’yan?” Tanong ko naman.

“I don’t know? Crackers? With whipped cream and mangoes?” Sagot niya.

Napaismid naman ako. “Nagkalat ka lang.” Natatawa kong sagot at tinignan yung video.

“Hindi naman magkamukha.” Puna ko sa ginawa niya at sa video.

“You are so mean.” Natatawa niyang sagot sa akin habang naghuhugas nang kamay at nang matapos, agad akong niyakap nang mahigpit mula sa likod.

“Gutom ka na ba? Nagluto ako.” Turan niya.

“Anong niluto mo? Si Mery ba kumain na?”

“Yes. Pinakain ko na kanina. Nagluto ako ng chicken.” Tumango naman ako at hinalikan siya sa labi.

“Go. Open the bags in the living room. It’s for you. Ipaghahanda kita ng pagkain.” Utos niya pa.

For me daw? Nakita ko nga kagabi na puro nakapangalan sa kanya. Pero syempre sumunod ako para hindi halatang tinignan ko na ’di ba.

Iniwanan ko siya sa kusina at dumiretso sa main door, binuksan ko. Doon ko nakita si Mery na hindi kalayuan sa bahay, kalaro yung ibang mga bata. Kasama ng dalawang kasambahay. Yung mga anak siguro ng mga magsasaka.

Pumunta na ako sa sala pagkatapos at umupo sa sahig katabi ng mga paper bags. Kumuha akong isa at tinignan, kay Givan talaga. Birthday gift sa kanya.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin na birthday mo? March 20?” Tanong ko pero medyo may kalakasan dahil nasa kitchen pa siya.

Binuksan ko yung paper bag at may isa pang kahon. Ang dami naman packaging. May ribbon pa. Agad kong inalis at ng mabuksan ko, bumungad sa akin ang isang leather shoes. Nasa dust bag pa pareho. Daming packaging. Pero napansin ko na hindi naman kasya kay Givan ’to. Pang higante kaya paa niya. Tinignan ko yung size, at size ng paa ko.

“Givan!” Sigaw ko sa kanya. Sakto naman lumabas na siya sa kitchen dala-dala yung isang food tray.

“It’s for you. Birthday mo. Pero bakit hindi mo kasize?” Tanong ko sa kanya.

“Because I told them beforehand na baguhin yung size? I want you to have all of it. It’s for you, Sweetheart.” Sagot niya at pinatong sa table yung tray.

“Gusto ko kapag nakita kong suot mo ’yan, maaalala ko, na itong birthday ko na ’to ang pinakamasayang birthday ko dahil ikaw ang kasama ko. It’s actually twenty second. Hindi twenty.” Paliwanag niya pa.

Napatingin naman ako sa kanya.

“Yes. It’s when we made love for the first time in Iceland.” Nakangisi niyang turan. “It’s the best birthday ever, Sweetheart.” Turan niya pa at hinalikan ako sa noo.

“Sana hinayaan mo na lang sa size mo.” Pilit ko pa na hindi naman niya sinagot.

“Pakikuha yung hair blower sa taas, hair gel at suklay.” Rinig kong utos niya sa isang kasambahay.

“Kumain ka na Sweetheart.” Utos niya pa pero busy ako sa pagbubukas ng mga paper bags na ’to.

Yung isa may brand pa ng mamahaling alahas at nang mabuksan ko, isang necklace na mukhang plain lang pero puno ng diamonds na maliliit.

“Tignan mo oh! Totoo ba ’to?” Tanong ko sa kanya bago siya umupo sa tabi ko.

“Maybe.” Natatawa niyang sagot at kinuha yung pagkain.

Tinignan ko naman yung niluto niya. May manok nga pero ang daming gulay at yung unang subo pa na isusubo niya sa akin puro gulay.

“Ayoko nyan. Bakit puro gulay agad?” Agad kong reklamo sa kanya.

“Syempre. Si Mery nga kinain puro gulay!” Sagot niya naman.

“Ayoko.” Iling ko pa at nagpatuloy sa pagbukas ng mga paper bags na ’to.

“Hindi pwede, Sweetheart. May check up kayo mamaya. H’wag na makulit!” Pilit niya pa pero hindi ko siya pinansin.

Sumunod na nabuksan ko, wallet siya galing sa kilalang brand din.

“Bitawan mo na lang dyan. Kakain ako.” Sagot ko sa kanya.

“No. Ngumanga ka.” Seryoso niya pang turan kaya napilitan akong harapan siya at isubo yung sinusubo niya.

“Sana sinabi mo kanina, nagluto ka ng gulay. Hindi chicken. Puro gulay lang.” Bwelta ko sa kanya pagkatapos.

“Bakit kakain ka ba kapag puro gulay?” Tanong niya naman.

“Oo. Magiging kambing na nga ako sa pinapakain mo sa akin.” Sagot ko sa kanya bago niya ako subuan ulit sabay tawa.

“H’wag na magreklamo. Masarap ang gulay.” Sagot niya na kinaismid ko.

Hindi ko alam kung concern lang talaga siya sa kalusugan namin o tinitipid niya lang kami kaya puro gulay pinapakain sa amin.

    TAPOS na ako kumain kanina pa pero yung mga paper bags parang hindi maubos-ubos. Ang daming sapatos, alahas, damit, tapos pabango. Sumakit na likod ko, hindi pa natapos may natira pang mga paper bags. Ayoko na buksan. Pagod na ako.

“Ikaw na lang magbukas sa iba. Pagod na ako.” Turan ko kay Givan habang nakaupo ako sa pagitan ng mga paa niya at nakasandal sa couch habang siya naman nakaupo sa couch at blinoblower ang buhok ko.

Aalis na daw kasi kami maya-maya. Check up. Tapos sa sabado, sa dentista naman ulit ang check up. Monthly talaga ang check up. Pati mga kasambahay dito, monthly din ang check up, sagot lahat ni Givan.

“Kumusta ang studies mo?” Tanong niya sa akin.

“Ayos lang. Kaya ko naman.” Sagot ko.

“Ayaw mo bang pumasok sa university? Ayaw mo mag school talaga?” Tanong niya.

“Paano kapag pumasok ako tapos may nagustuhan ako doon. Edi nagwala ka.” Natatawa kong sagot sa kanya.

“I mean, mas maganda yung environment doon Sweetheart. May kasama ka talagang students hindi yung mag-isa ka lang na nag-aaral. Tapos marami ka pang magiging kaibigan.” Paliwanag niya pa.

Tumingala naman ako sa kanya. “Ayoko pa. Okay pa ako sa home schooling. Natuto naman ako Givan eh. At kapag nandito ako sa bahay, makikita kita lagi. Ayokong parehas tayong mabusy. Paano si Mery ’di ba?” Paliwanag ko naman.

“I understand, Sweetheart. Mas gusto ko rin na nandito ka.” Nakangiti niyang sagot at mabilis na tinawid ang pagitan ng mga mukha namin sabay halik sa mga labi ko.

“Nakaisip ka na ba ng gagawin after mo mag-aral?” Tanong niya pa pagkatapos.

“Gusto ko ng sariling fruit farm. Gusto ko rin magproduce ng sariling brand ng fruit juice.” Nakangiti kong sagot sa kanya.

Gusto ko bigyan si Mery ng sarili namin gawa na apple juice. Kay Mery talaga ako na inspired.

“That’s good Sweetheart! Ikaw ang bahala sa plano, ako ang bahala sa pera.” Turan niya pa na kinatawa ko.

“I’ll be your first investor.” Dugtong niya pa na kinangiti ko.

Napatitig ako sa malayo bago napahinga nang malalim. “Hindi ko alam kung anong gagawin kung wala ka Givan. Siguro pusher at magnanakaw pa rin ako kung hindi dahil sayo.” Turan ko. “Hindi ko alam kung anong mabuting nagawa ko para mabigyan ako ng isang kagaya mo.”

Quillon Givan Gorner

    “Hindi ko alam kung anong mabuting nagawa ko para mabigyan ako ng isang kagaya mo.”

Ako ang maswerte sayo, Roshan. Walang hihigit sayo. Kaya kong isuko ang lahat para sayo.

“Sweetheart…” Bulong ko at dahan-dahan inangat ang mukha niya. “We are meant to be partners. I am yours, your are mine. Ikaw ang buhay ko. Maybe you don’t understand that for now, pero kaya kong isuko ang lahat para sayo.” Nakangiti kong turan sa kanya.

Wala talaga akong plano na kunin si Roshan. Matagal ko na siyang kinalimutan. I am monster back then. All I think about is revenge. Just revenge. Nakalimutan ko na may Roshan pala ako.

Noong nakita ko ulit siya after how many years, at ganon ang kalagayan niya, sinabi ko sa sarili ko, kahit hindi ko na makuha ang gusto ko basta makuha ko lang si Roshan. Roshan is my peace. Roshan is my safe place. Roshan is my home. Basta nasa akin si Roshan, magiging maayos ako.

Pero sa t’wing nakikita ko siya, bumabalik sa akin ang nakaraan. Kung bakit kailangan kong maghiganti, kung bakit kailangan kong makuha ang hustisya. And it’s hard. I don’t know what to do.

Pero isa lang ang sigurado ako, mawala man ako sa mundong ’to, hindi na babalik si Roshan sa kalagayan niya noon. I don’t know what really happened before.

His father is the best of the best bodyguard. They are rich. Ganito rin ang buhay nila ngayon katulad ng buhay na binigay ko sa kanila ni Mery dahil ganito naman talaga dapat sila. After that night, lahat gumuho. Pati mga pangarap ko, pangarap namin.

“Isipin mo na lang Sweetheart, ganito dapat ang buhay na nararanasan mo noon pa. I’m so sorry. Nahuli ako.” Bulong ko pa.

I’m so sorry, Roshan. Nahuli si Young Master. Whatever happens, I’ll make sure no one can hurt you again.

Roshan Savio

   

    NAKATITIG lang ako kay Givan habang inaayos niya yung suot kong damit. Binubutones niya isa-isa. Kailangan ko kasing alisin kanina dahil may kailangang iinject. Wala naman daw dapat akong ipagalala sabi ni Givan. Bakuna lang daw na dapat noon pa kaso wala pa daw ako. Naniniwala naman ako kaya hindi na ako nagtanong pa.

Nasa kabila lang si Mery. Kurtina lang yung harang namin. Kinakausap niya ni Dr. Dein. May tinatanong lang ng kung ano-ano.

“If you keep looking me like that, I’ll strip you down and make you sit on my face.” Mahinang turan niya nang hindi ako tinitignan at patuloy pa rin sa ginagawa.

Hindi ko naman maiwasang mapulahan ng mukha dahil sa hiya. Dahil sa sinabi niya, naalala ko lahat ng ginawa namin.

“Kung tusukin kita ng syringe sa mata?” Naiinis kong sagot sa kanya na tinawanan lang niya.

Nang matapos niyang ayusin ang suot kong damit. Agad niyang hinawakan ang mukha ko at siniil ako ng halik.

“Itaga mo sa bato, your favorite seat will be my face and the next one is on my lap Sweetheart.” Bulong niya pagkatapos kaya tinulak ko siya at mabilis na tumayo.

“Itaga mo sa bato, last na ’yon.” Naiinis kong sagot at mabilis na hawiin yung kurtina at mabilis na pinuntahan si Mery. Binigyan siya ni Dr. Dein ng chocolates.

Nagthumbs up ako sa kanya at tinaas ang kilay ko. Tumango naman siya sa akin. Chinecheck pa rin siya ni Dr. Dein.

Maya-maya lang nasa tabi ko na si Givan at inayos ang buhok ko.

“Sweetheart, may tanong ako.” Turan niya kaya napatingin ako sa kanya.

Napatitig naman siya sa akin nang ilang segundo bago magsalita. “Anong gagawin mo kapag wala ako?” Tanong niya na pinagtaka ko.

“Bakit? M-mawawala ka ba?” Tanong ko na halos hindi na lumabas sa bibig.

Kibit-balikat niya akong sinagot. “Who knows? Life is unpredictable. But kung papipiliin ako, mas gugustuhin kong una akong—”

Inis kong sinuntok yung braso niya. “Tumigil ka nga. Hindi nakakatuwa, Givan.” Naiinis kong turan at nag-iwas ng tingin.

Para kasing may pinapahiwatig siya. Ang sakit sa dibdib pakinggan. Ang sakit sa pusong isipin. Ang bigat dalhin.

Narinig ko yung paghinga niya nang malalim bago niya hawakan nang mahigpit ang kamay ko.

Napahinga akong malalim bago higpitan ang hawak sa kamay niya. “Kapag iniwan mo ako, hindi kita mapapatawad kahit kailan.”

    NAGLALAKAD na kami palabas ng hospital. Karga-karga ni Givan si Mery habang ako nauuna sa kanilang dalawa. Hindi ko na maalis sa isip ko yung sinabi ni Givan. Alam kong hinding-hindi na maaalis pa sa isip ko. Mag-iisip ako nang mag-iisip dahil sa sinabi niya.

“Kuya! Tinapa!” Napatingin ako kay Mery nang sumigaw siya at tinuro yung naglalako ng tinapa. Ang tagal na rin pala namin hindi nakakakain ng tinapa.

“Ako na Sweetheart.” Agad na turan ni Givan at ibinaba si Mery. Mabilis siyang tumakbo para abutan yung naglalako sa kabilang daan. Tinanaw ko lang siya hanggang sa makalipat siya bago tumingin kay Mery.

“Pasok na Mery. Hintayin natin si kuya Givan mo.” Turan ko sa kanya at binuksan yung pintuan para makapasok siya sa loob ng kotse. Nang maisara ko na ang kotse tumingin ulit ako kay Givan na mukhang pinakyaw yata yung tinda nung ale pero agad akong kinabahan nang makita yung lalaking bumaba mula sa motor, nakatakip ang mukha at kitang-kita kong hinugot yung baril mula sa likod niya.

“Givan…” Hindi ko mapigilang bulong kasabay nang pagkabog ng dibdib ko sa kaba.

Lalo pa akong kinabahan nang magsimulang maglakad yung lalaki nakipagpatintero sa mga sasakyan at tinutunton ang direksyon kung nasaan si Givan.

“Givan!” Hindi ko mapigilang sigaw at mabilis na tumakbo papunta kay Givan hindi alintana ang mga sasakyan. Gusto kong mapuntahan si Givan.

Kitang-kita ko sa mga mata ko kung paano huminto ang lalaki ilang hakbang ang layo kay Givan at tinutok ang baril. Hindi ko alam kung anong ginawa ko pero alam kong ginawa ko kung anong inutos ng puso ko.

“Sweetheart?!” Sigaw na lang ni Givan ang namayani sa tenga ko. Nagawa ko pang makayakap sa kanya.

“S-shit…” Hindi ko maiwasang inda dahil sa sakit.

“S-sweetheart…”

Nanlalabo na ang paningin ko dahil sa sakit at nagkakagulo na rin. Ramdam na ramdam ko kung paano ako binuhay ni Givan at mabilis na tumakbo.

Matapos ang ilang segundo ay nasa loob na muli kami ng ospital at nakahiga na ako sa stretcher, tulak ng mga doctor at ni Givan na ayaw bitawan ang kamay ko.

Nakita ko pa kung paano tumulo ang luha ni Givan pero alam kong hindi pa naman ako mamamatay. Wala pa akong nakikitang liwanag kaya hinawakan ko nang mahigpit ang kamay niya.

“Don’t l-leave me Sweetheart… Don’t fucking do this to me!” Huling turan niya pa bago ako bitawan nang pigilan na siya ng mga doctor sa pagpasok.

Naipikit ko na lang ang mga mata ko kasabay nang walang hanggang kadiliman na patuloy sa paglamon ng aking diwa.

    NAGISING ako sa sakit ng aking balikat. Hindi rin ako makagalaw. Tuyong-tuyo na rin ang lalamunan ko at gustong-gusto ko na makatikim ng tubig. Dahan-dahan akong nagmulat nang mata at tumungin sa paligid. Sobrang tahimik. Kaming dalawa lang ni Victor ang nasa loob ng kwarto. Nakatulog na siya sa couch dahil rin siguro sa pagod.

Nanatali akong nakahiga nang ilang pang minuto bago ko sinubukan umupo mula sa pagkakahiga gamit ang kaliwang kamay ko na hindi naman gaanong masakit. Mukhang napuruhan yung kanan. Hindi na rin kasi ako nakapag-isip kung ano gagawin ko nung nakita ko kung anong gagawin niya kay Givan. Hinarang ko na lang yung sarili ko.

Napadaing pa ako sa sakit pero kalaunan, nakaupo naman ako. Bakit kanan pa. Hindi naman ako kaliwete. Baba na sana ako mula sa kama nang bumukas ang pintuan ng room kaya mabilis akong napatingin dito.

Napatitig ako sa taong pumasok. Hindi doctor o nurse at hindi rin si Givan.

“Sino ka?” Tanong ko sa kanya.

“You don’t need to know.” Sagot niya sa akin at pumasok nang tuluyan bago maingat na isinara ang pintuan.

Tumingin siya sa paligid hanggang makarating ang tingin niya kay Victor na mahimbing ang tulog. Nagsalubong ang kilay ko sa pagtataka at mariim siyang tinitigan. Ito ba yung kapatid ni Givan? Sa itsura niya ngayon na presentable sa kanyang suot na business attire katulad ng laging suot ni Givan at mga gintong pin dito, hindi malabo. Higit din siyang malaki kay Givan nang bahagya at mas matanda ang mukha niya kay Givan. Kay Givan kasi medyo lang. Pogi pa rin naman si Givan.

“Then get out of my room.” Walang alinlangan pagsagot ko sa kanya na naging dahilan nang pagtitig niya at kaulaunan ay biglang tumawa nang mahina.

“I’m suprised. You are more than what I expected.” Turan niya na kinaismid ko.

“Wala akong pakialam sa sasabihin mo. Lumabas ka.” Naiinis kong turan sa kanya at sinamaan siya nang tingin.

“I’m Quillon’s older brother.” Nakangiti niyang turan.

Tumaas naman ang kilay ko dahil sa sinabi niya. “So?” Sagot ko na kinawala ng ngiti niya. “What are you doing here? Wala si Givan dito.” Sagot ko pa.

“Ikaw ang pinunta ko. I’m just curious kung anong itsura ng kinalolokohan ng kapatid ko ngayon.” Turan niya.

“You already saw me just now. You can leave.” Sagot ko sa kanya at naglakad palapit sa lalagyan ng IV ko, tinalikuran ko siya.

“So you love my brother or you are just staying until he dies?” Turan niya pa. Napahawak ako sa bakal na kinalalagyan ng IV pero hindi ko siya sinagot. “Alam natin pareho na hindi na siya magtatagal kung hindi siya magpapagamot.” Dugtong niya na kinahinto ng paggalaw ko. Pero nanatili akong kalmado. Huminga ako nang malalim bago siya harapin hawak ang bakal na lalagyan ng IV ko.

“And? Bakit ka interesado? Maybe you want to get Givan’s assets before he dies.” Natatawa kong turan.

“Exactly. And you are in the way. I don’t know what did you do to him para ipangalan lahat sayo ng assets niya!” Medyo nagtaas na siya ng boses. Aaminin ko, nagulat ako sa nalaman ko. Pero hindi ko ipapahalata sa kanya. I need more informations.

“Oh yeah? Because I want it. Even the company, I’ll make sure that, that company will be mine.” Nakangisi kong turan sa kanya.

Nakita ko kung paano magsara ang palad niya dahil sa inis.

“If I have to kill you, I will.” Turan niya pa na kinatawa ko.

“I signed my will already. Kapag namatay ako, pinatay, o nagpakamatay, all of my assets will be donated to hundreds of orphanages, home for the aged and organizations all over the world.” Natatawa kong turan sa kanya na lalo niyang kinainis.

“Wala pang isang minuto akong namatay, wala na sa akin lahat ng assets ko. So that means, there is no way for you to have our assets.” Dugtong ko.

“I will fucking kill you…” Ramdam na ramdam ko yung galit sa mga binitawan niyang salita at mabilis na sana akong lalapitan pero muling bumukas ang pintuan.

“Master.” Turan lang ng isang lalaking naka formal suit din na tinignan nitong hayop na ’to.

Mabilis niyang binaling ang tingin niya sa akin pagkatapos.

“Sisiguraduhin ko sayo na sasama ka kay Givan sa hukay.” Huling turan niya bago ako talikuran at mabilis na lumabas ng kwarto.

Napahinga ako nang malalim at parang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko. Dahan-dahan akong napaupo muli sa kama. Hindi dahil sa takot sa kapatid ni Givan. Dahil sa sakit ng puso ko, takot at kaba na mawala si Givan sa akin.

Hindi nagkamali ang pakiramdam ko. May sakit nga si Givan at hindi na siya magtatagal kung hindi pa siya magpapagamot. Pero bakit? Bakit ayaw niya magpagamot?

Hindi ko alam kung ilang minuto akong tulala hanggang sa tumulo na lang ang luha ko na agad kong pinunasan. Ilang segundo lang, bumukas ang pintuan at nagtagpo ang mga mata namin ni Givan.

Punong-puno ang mga mata niya. Nakikita ko na ang dami niyang iniisip. Pagod na pagod.

“Sweetheart…” Agad niyang turan sa akin at ngumiti.

Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Kung anong suot niya nang mabaril ako, ganon pa rin ang suot niya. Sobrang dumi ng damit niya at natuyo ang mga mantsa ng dugo dito.

Nakikita ko sa mga kilos niya na nagdadalawang isip siyang lapitan ako.

“Ayos ka lang?” Hindi ko mapigilang tanong sa kanya.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin dala ang isang malaking bag at ipinatong sa kama.

“Ako dapat magtanong nyan. Kumusta pakiramdam mo?” Agad niyang tanong at parang natatakot na hawakan ako. Ni hindi makatingin sa mga mata ko.

“Givan…” Tawag ko sa kanya para tumingin siya sa akin.

“Asawa mo ako ’di ba? Pwede mo naman sabihin sa akin… Hindi kita huhusgahan.” Turan ko sa kanya.

Napatitig siya nang matagal bago umupo sa tabi ko at nanginginig na hinawakan ang kaliwang kamay ko bago niya yakapin at maya-maya lang humagulgol na siya.

Parang ulan kung bumuhos ang luha niya habang yakap-yakap ang kamay ko nang mahigpit.

“I’m s-so fucking scared…” Bulong niya sa gitna nang pag-iyak.

Huminga ako nang malalim bago ko siya iharap sa akin at pinunasan ang mga luha niya.

“A-akala ko iiwan mo n-naman ako…” Bulong niya pa.

Iiwan ka? Sinong mang-iiwan sa atin dalawa Givan? Kung hindi ka magpapagamot ngayon, ako ang iiwan mo. Gustong-gusto ko sabihin kaso hindi ko magawa. Alam kong may dahilan ka. Ayokong pilitin ka. Pero ang sakit. Ayaw mo akong umalis pero ako iiwan mo. Ang daya. Napakadaya.

Pero kahit ganon, kung hindi mo kayang maging malakas, ako na lang. Hindi ako iiyak sa harap mo habang umiiyak ka. Ayokong panghinaan ka ng loob. At kung nagawa mong ipagkatiwala sa akin ang lahat, magtiwala ka sa akin. Kaya kong ipaglaban ka kapalit man ang buhay ko. Dahil wala eh, mahal na kita. Walang saysay ang pagmamahal ko kung hindi ako lalaban kasama ka.

Chapter 38

Roshan Savio

    “Hindi mo naman na kailangan magsuot ng facemask at gloves kapag nililinis mo yung sugat ko. Kulang na lang mag full body protective suit ka.” Turan ko kay Givan habang nililinis niya yung sugat ko.

Tatlong araw na nang makalabas kami sa ospital. Hindi na gaanong masakit yung sugat, pero masakit pa rin at sariwa. Siya yung naglilinis ng sugat ko, umaga at gabi. Hindi ko rin magamit nang mabuti yung kaliwang kamay ko kasi hindi ako sanay. Medyo masakit pa rin kapag ginagalaw yung kanan kung saan yung natamaan ng baril.

“Eh paano kung ma-infection ha? Panibagong sakit na naman ’yon Roshan.” Sagot naman niya agad na tinanguan ko lang.

Alam ko naman na yung ugali niya. Kung alam niyang tama naman siya, ipipilit niya talaga kaya hinahayaan ko na lang. Simula nung nabaril din ako, hindi na kami nag-usap pa tungkol doon. Gusto ko siyang kausapin pero nakikita ko sa kanya na ayaw niya talagang sabihin sa akin.

“Wala ka bang balak sabihin sa akin kung anong nangyayari sayo?” Tanong ko na nagpatigil sa kanya nang ilang segundo.

Ilang segundo rin siyang nanahimik bago nagpatuloy sa ginagawa niya. Ayaw niya talaga sabihin.

“Maraming gustong pumatay sa akin sa maraming dahilan. At kung mamamatay man ako, hindi ka kasama doon. Mamamatay akong mag-isa. Kaya sana sa susunod, kapag may nakatutok na baril sa akin hayaan mong pumutok.” Turan niya pa na kinainis ko kaya hinarapan ko siya.

“Akala ko ba mag-asawa tayo? Bakit ganito?” Naiinis kong tanong sa kanya. Tumingin naman siya sa akin inismiran ko lang siya at bumalik sa dati kong pwesto.

“Hindi mo maiintindihan, Sweetheart. May posibilidad na mamatay na lang ako sa susunod na mga araw. Baka mamaya barilin na lang ako ulit ako. Alam kong alam mo na pwedeng mangyari ’yan.” Turan niya pa.

Naalala ko yung sinabi ng kuya niya na may sakit nga si Givan. At alam kong kung hindi pa siya magpapagamot ngayon, mamamatay siya.

“Ayaw mo ba akong makasama nang matagal?” Hindi ko mapigilang tanong. Hindi naman ako iyakin pero gusto kong umiyak. Ang hirap iwanan ni Givan pero ang hirap niya rin intindihin kung ganito siya.

“Sweetheart…” Mahinahon niyang turan habang nakahawak sa bewang ko.

“Bakit parang iiwan mo na ako? Panonoorin mo akong abutin yung pangarap ko ’di ba? Aakyat ka kasama ko kapag grumaduate na ako. Bakit parang…” Napahinto ako sa pagsasalita at napalunok na lang para pigilan ang pagluha ko.

“Hindi naman sa ganon Sweetheart. Alam mong marami akong naging kasalanan. Maraming galit sa akin. Hindi laging ligtas ako. At ayoko kayong madamay ni Mery kung nasaan ako ngayon.” Paliwanag naman niya.

Napahinga akong malalim bago ulit magsalita. “Hindi ko alam Givan. Hindi ko alam kung gusto mo lang ba akong maging ligtas o ayaw mo talaga akong tanggapin dyan sa mundo mo.” Sagot ko sa kanya.

“Sumalo na ako ng bala para sayo. Hindi pa ba sapat na handa kong itaya ang buhay ko para lang makasama ka? Kahit naman isang beses sana magtiwala ka.”

    ILANG ARAW NANG BUSY SI GIVAN. Simula nung araw na umuwi kami dito, kinabukasan lang, umaga o hating gabin na ang uwi niya. Subsob na naman siya sa trabaho.

Pero hindi niya pa rin nakakalimutan na alagaan ako. Umaga at gabi, siya ang naglilinis ng sugat ko. Kung hindi alas-dose o ala-una nang madaling araw kapag nakakauwi siya, alas kwatro o alas singko naman kapag aalis na siya. Halos dalawa hanggang tatlong oras lang ang tulog niya at aalis na naman.

Minsan nga nililinis niya ang sugat ko nang hindi na ako ginigising pa. Pero ngayon, ito kami alas-singko ng umaga, gising na pareho dahil maaga naman akong nakatulog kagabi.

Sabay na kaming maliligo ngayon. Naaawa nga ako sa kanya dahil sobrang subsob talaga siya sa trabaho. May linggo talaga na halos hindi na siya umuuwi. Kapag normal na araw lang naman, minamasahe ko pa siya bago kami matulog. Ngayon ganitong oras na lang kami nagkikita.

“Hindi ba parang sobrang subsob mo naman sa trabaho ngayon?” Tanong ko sa kanya habang inaalis niya yung butones ng pantulog ko.

Sobrang sakit pa rin ng balikat ko. Parang nadagdagan pa nga sa hindi ko malamang dahilan. Parang hindi siya gumagaling.

“I need to. Napagdesisyunan ko na, wala akong isusuko. Hindi ikaw, hindi ang kumpanyang pinaghirapan ko.” Seryoso niyang sagot sa akin bago hawakan ang mga kamay ko at dampian ng halik.

“Kumakain ka ba sa oras? H’wag ka papalipas ng gutom.” Syempre hindi ko pa rin maiwasang mag-alala na lalong mas nadagdagan ngayon na nalaman kong may sakit talaga siya.

Hindi ko alam kung ano, hindi ko alam kung gaano kalala. Ang alam ko lang, mamamatay siya kapag hindi siya nagpagamot.

“Yes, sweetheart.” Sagot niya sabay tawa nang mahina.

Nang mahubad niya na lahat ng suot kong damit, naglakad na ako papunta sa shower. Binuksan ko yung shower at warm water naman kaya ayos lang lalo na maaga pa.

“H’wag mo basain yung sugat mo. Kaya hindi gumagaling eh!” Agad na sermon niya sa akin habang siya naman yung naghuhubad ng damit niya.

Tinitigan ko lang siya habang naghuhubad ng damit. We did it pero noong isang linggo pa. And there is a part of me, na hinahanap-hanap ko na.

“Can we have sex?” Hindi ko pagilang tanong.

Nagulat naman siya at napahinto. Napatitig siya sa akin at hindi makapaniwala.

“No. I won’t fuck you in your state right now Sweetheart. Don’t make me please…”

Napangisi ako dahil sa sinabi niya. But I want it, I know he wants it too pero he’s holding back. Dahan-dahan akong lumabas sa shower at naglakad papunta sa kanya.

Agad akong yumakap sa kanya kasabay nang paglapat ng mga labi ko sa labi niya. I suddenly remembered the first time he kissed me. I don’t know what to feel that time. Probably not disgust or joy. But now, kissing him is such a joy for me.

“Stop…” Putol niya sa halikan namin but he is already hard.

“Your Sweetheart wants it…” Turan ko habang nakatitig sa mga mata niya.

Ilang segundo lang napahinga siya nang malalim. “Fuck it!” Mura niya at mabilis akong siniil nang halik.

Maingat pa ang hawak niya sa bewang ko. Iniiwasan tamaan ang balikat ko habang naglalakad kami nang paunti-unti papasok sa shower room.

Sobrang tigas na niya na tumutusok na sa tyan ko ngayon. Nang makapasok kami sa shower room, tinulak ko siya nang bahagya sa pader. I did what he is doing to me everytime na nagsesex kami. Kissing me all over my body. Not missing a part of it.

“Be careful Sweet—” Hindi ko siya pinatapos at agad ko siyang siniil nang halik habang ang kamay ko ay nakahawak na sa pagkalalaki niya.

Dahan-dahan kong pinutol ang halik namin at lumuhod. I really don’t care kung gaano siya kalaki. I just want to satisfy him in every way I can today.

Not even thinking twice I tried to suck him nang buo pero napaluha ako sa laki. Pero nang marinig ko ang ungol niya, I know I’m doing well and I will keep doing it.

I don’t really mind licking everything. Even his balls because he do the same. And hindi pa man ako nakakapagtagal, dahan-dahan niya akong pinatayo at maingat na pinatalikod paharap sa malamig na pader.

“Spread your legs Sweetheart…” Parang robot ako na dahan-dahan pinaghiwalay ang mga paa.

Napaungol na lang ako sa kiliting hatid ng dila niya sa bukana ko. It feels so weird but so- I can’t explain it.

“A-ahhh shit…” Hindi ko mapigilang mura sa kiliting hatid ng dila niya. And how his hands working on my dick the same time.

“Oh fuck….” Mura ko na lang nang isubo niya ang pagkalalaki ko on the same position.

Nanginginig na ang tuhod ko and I know malapit na ako. Nakapatong ang palad niya sa tyan ko making me unable to move. Hawak niya ang kaliwang kamay ko. He really knows na hindi ko kayang igalaw yung kanan.

“G-givan…” Ungol ko sa pangalan niya. I’m so fucking close!

Mabilis siyang tumayo at pinantayan ang mukha ko. “This is what you like right Sweetheart?” Bulong niya pero dahan-dahan kong nararamdaman ang pagpasok ng daliri niya sa loob ko.

Bago pa ako makaungol ay mabilis niya akong siniil ng halik. He really knows how to play with my body. Abot na abot ng daliri niya ang kiliti ko. Napapaiktad pa ako sa tuwing pinipisil niya ang tuktok ng dibdib ko.

Hindi ko mapigilang mapasigaw nang putulin niya ang halik namin at isubo ang tuktok ng dibdib ko habang pabilis nang pabilis ang daliri niya sa paglabas-masok sa loob ko.

Napasigaw na lang ako nang malakas nang sumabog na ako. Hingal na hingal ako at halos wala nang lakas. Buti na lang yakap-yakap niya ako. Pero hindi niya pa rin tinitigilan ang tuktok ng dibdib ko.

“G-givan…” Hindi ko mapigilang ungol.

Hinawakan niya ang mukha ko nang iwanan niya ang tuktok ng dibdib ko at ibinaling sa kanya bago niya ako halikan. Saka ko lang naramdaman ang mahigpit niyang yakap sa akin habang unti-unti nang pumapasok ang kahabaan niya sa loob ko.

Napanganga na lang ako at naghahabol nang hininga nang pumasok na itong buo. Buong-buo. Ramdam na ramdam ko ang init, taba at laki nito. Lalo na ngayon wala siyang suot na comdom.

“I want you to scream as loud as you can…” Bulong niya sa tenga ko bago halikan ang leeg ko.

Niyakap niya nang mahigpit ang katawan ko bago siya umulos nang paunti-unti. Halos lagutan ako nang hininga sa bawat pagpasok niya.

He’s so gentle holding my body. Mabilis ko siyang siniil nang halik habang wala siyang sawang naglalabas masok sa loob ko. Hindi ko mapigilang maluha sa sarap. This feeling. I just want to feel this everyday.

Sobrang lapit ko na. Trinatrabaho pa ng daliri niya ang tuktok ng dibdib ko na lalong nakadagdag sa sensasyon.

“Oh f-fuck… L-lalabasan na ako…” Bulong ko sa kanya nang pinutol ko ang halik kasabay nang pagsabog ko.

Lalo pang bumilis ang pagbayo niya at lumalim ang paghinga niya bago ko marinig ang ungol niya kasabay nang mainit na likidong tumapon sa loob ko.

Hingal na hingal ako habang dahan-dahan siyang humihinto sa pag-ulos nang nayakap nang mahigpit sa akin.

“I can’t f-fucking believe you…” Natatawa niyang bulong sa leeg ko.

“A-ahh…” Ungol ko nang hugutin niya palabas ang pagkalalaki niya kasabay nang pagtawa ko nang mahina at pagtulo ng likido dito.

Siniil ko siya nang halik at ngumiti, “I love you, Givan.”

    NAKANGITI AKO habang nakaupo dito sa kama namin. Si Givan naman ay blinoblower ang buhok ko. Parehas na kaming nakabathrobe ngayon. Natatawa ako sa mukha niya dahil kanina pa nakasimangot at walang imik. We did it for three times at wala siyang nagawa.

Dahan-dahan akong tumingala sa kanya at napatigil naman siya sa pagpapatuyo ng buhok ko at pinatay ang blower.

“Nag-enjoy ka ba?” Nakangiti kong tanong sa kanya.

“I said I don’t want to fuck you.” Sagot niya na kinatawa ko.

“But you fucked me.” Balik ko sabay tawa nang mahina.

“Alam mo naman na may masakit ka pa.” Sagot niya na lang at inabot ang underwear ko. Inalis niya yung tali ng bathrobe ko at dahan-dahan inalis sa katawan ko.

Tumayo naman ako at dahan-dahan sinuot ang underwear. Nakaalalay siya sa akin kasi hindi ko nga magamit yung kanan kong kamay.

“Turn around.” Utos niya pa at inayos pa yung pagkakasuot ng underwear ko.

Pagkatapos kinuha niya yung pinili kong suotin kanina. Jumpsuit siya na maong.

“Careful…” Bulong niya pa nang isusuot na sa kamay ko.

Tinaas niya yung zipper sa likod bago ako ulit paharapin sa kanya at ayusin yung butones sa harap.

“Paano kapag natatae ako?” Natatawa kong tanong sa kanya.

Natawa naman siya nang mahina. “It’s your problem. Pinili mong suotin ’yan.” Sagot niya sa akin at hinalikan yung noo ko.

Umupo ako sa kama pagkatapos at pinanood siyang magbihis. Boxers yung underwear niya kasi uncomfortable siya sa briefs. Hindi kasya yung pagkalalaki niya at masikip daw masyado.

Tinulungan ko siya pagbutones ng itim niyang long sleeves. All black siya ngayon.

“Sweetheart?” Tawag niya sa akin habang inaayos ko yung damit niya. Kahit medyo matanda na si Givan, ang ganda pa rin talaga ng katawan niya.

“Hmm?” Sagot ko nang hindi siya tinitignan.

“Whatever happens, think yourself first.”

Quillon Givan Gorner

“Whatever happens, think yourself first.”  Turan ko sa kanya na naging dahilan nang dahan-dahan niyang pagtingin sa mga mata ko.

I want him so be safe, comfortable and happy with his life even without me. Nung sinabi niyang nagawa na niyang sumalo ng bala para sa akin, lalo akong natakot. Hindi ko na alam kung anong kaya niyang gawin kapag nawala ako. I don’t want him to be in danger.

That’s why I’ll do everything, anything, to make him safe before I die.

Napatitig ako sa kanya habang binubutones niya yung damit ko. Kapag wala na ako, wala nang magkukumot sayo kahit ayaw mong nakakumot. Kapag wala na ako, wala nang magsesermon sayo kapag hindi ka kumakain sa oras. Ayoko pang mawala pero alam kong ito na yung kapalaran ko.

Maingat ko siyang niyakap nang mahigpit at hinalikan sa noo. My Sweetheart, I’m so happy to be with you even just a short span of time. I will forever love you. Whatever happens, babalik at babalik ako. Wala akong isusuko. Buhay ko, ikaw o ang mga pinaghirapan ko. Wala akong isusuko.

Roshan Savio

    NAKAUPO ako sa office ni Givan. Gamit ko ang computer niya. Umaasang makakita ng kahit anong makakasagot sa mga tanong ko.

Ilang araw ko na ’tong ginagawa. Wala pa rin akong nakikita. Sa dami ng files niya at hard drives wala pa akong nakikita na kahit ano. Hindi na nga ako lumalabas nang bahay eh. Wala pa rin akong makita.

Napasandal na lang ako sa upuan niya at napatitig sa picture frame naming dalawa na nakapatong dito sa table niya.

Hindi ko maalis sa utak ko yung sinabi niya kaninang umaga na isipin ko muna ang sarili ko. Hindi ko alam kung anong sinasabi niya. Hindi ko maintindihan.

Kanina nakita ko sa internet kung gaano kagalit yung mga tao sa kanya. May nag uungkat ng mga nagawa niya noon. Hindi naman ako galit doon. Kasi totoo naman pero ang kinakagalit ko, pati hindi niya kasalanan sinisisi sa kanya.

I don’t know what’s going on. Yung buong plano daw ng pagkuha daw ng mga carrier siya ang mastermind. May nagrarally pa. Ang gulo. Sobrang gulo.

Kanina pa ako kinakabahan sa hindi malamang dahilan. Napahinga na lang ako nang malalim bago tumayo. Inayos ko yung mga kinalat ko dito sa table niya pero nagulat na lang ako nang matamaan ko yung picture frame namin at mahulog.

“Shit.” Naiinis kong bulong at pinulot isa-isa yung basag na salamin. Bakit yung frame pa namin?

Mabilis akong naglakad palabas ng office niya at bababa sana para kumuha ng panglinis nang makarinig ako ng sunod-sunod na katok sa pintuan at mabilis na pagbukas.

“Sir, si sir Victor po.” Bungad sa akin ng isa sa kasambahay namin at inabot yung telepono niya.

Napakunot ang noo ko at lalong bumilis ang tibok ng puso dahil sa kaba bago dahan-dahan kunin ang telepono at itapat sa tenga ko.

“Hello?” Turan ko.

Parang nawalan ng buhay ang katawan ko sa sunod niyang sinabi. “He is now sleeping, Shan.”

    HALOS PALIPARIN ko na yung kotse hanggang makarating sa ospital. Lakad-takbo na ang ginagawa ko at wala akong pakialam sa paligid ko.

Ito na yung kinakatakot ko. Kanina pa gustong tumulo ng mga luha ko pero sobrang pinipigilan ko.

“Roshan!” Agad na salubong sa akin ni Victor katabi yung secretary ni Givan.

“Nasaan si G-givan?” Nauutal kong tanong sa kanya dahil sa hingal.

Tinignan niya yung isang kwarto. Dahan-dahan akong napatingin sa pangalan ng kwartong ’yon bago maglakad papunta sa maliit na salamin kung saan tanaw na tanaw ko siya.

Gusto ko siyang sumbatan. Gusto ko siyang sigawan. Gusto ko siyang sapakin. Nakahiga siya sa kama, ang daming nakalagay sa katawan niya.

“G-givan…” Hindi ko mapigilang bulong kasabay nang pagtulo ng luha ko.

Akala ko simpleng sakit lang. Bakit ganito? May posibilidad na hindi na siya gumising mula sa pagkakahimbing.

“Givan!” Sigaw ko sa kanya kahit alam kong hindi naman siya sasagot sa akin.

Ang sakit. Tangina.

Mabilis akong humarap kay Victor at pinunasan ang luha ko. “A-anong operasyon yung kailangang g-gawin?” Agad kong tanong. “S-sabihin mo sa doctor gawin lahat ng kaya nilang gawin maligtas lang si Givan.” Pursigidong turan ko.

“I can’t do that.” Sagot niya na pinagsalubong ng kilay ko.

“Ang utos sa akin ni Quillon, hahayaan ko siyang mamatay at susundin natin kung anong nakalagay sa last will niya.” Turan ni Victor na kinatawa ko.

“No. I will not fucking do that!” Naiinis kong turan.

“We have to.” Sabat ng secretary niya.

“You fucking shut up.” Naiinis kong sagot at sinamaan siya ng tingin.

“I will fucking do all of his request Victor! Pero hayaan siyang mamatay? No, ayoko! Hindi ako papayag. Do everything! Gagawin ko yung lahat mabuhay lang si Givan.” Mahabang turan ko.

I know kung bakit niya ginagawa ’to. He wants me to be safe. But I don’t want to be safe kung wala siya sa tabi ko.

    “LILIPAD SILA GIVAN bukas to the operation sa Amerika.” Turan sa akin ni Victor na tinunguan ko habang tinitignan lahat ng papeles ni Givan sa harap ko. Ang dami.

Brain tumor. Wala talaga siyang plano magpagamot. Looking at his medical certificate, na-coma na siya two years ago. It last about two months. Nadaan pa sa gamot pero yung ngayon hindi na.

“All of his assets, sayo nakapangalan. You will decide now kung anong gagawin mo sa mga ’yan.” Turan pa ni Victor.

“If I die, all of our assets will be donated to hundred of charities and orphanages.” Sagot ko sa kanya nang hindi siya tinitignan.

“And the company, hahayaan niya na daw sa step brother niya.” Turan ni Victor na kinatingin ko sa kanya.

“No. Pinaghirapan ni Givan yung kompanya. Hindi ako papayag.” Tutol ko.

“And what you can do about it? Wala kang alam sa company.” Turan ni Ken na kinainis ko.

“I will figure it out. I’ll let Victor handle it for the mean time.” Sagot ko at muling tumingin sa mga papeles ni Givan.

“About the operation Shan, about 75% ang chance na magka-amnesia si Quillon after ng operation.” Turan ni Victor na kinatahimik ko.

Huminga akong malalim. Makalimutan niya man ako. Basta madugtungan ang buhay niya. “It doesn’t matter. Just tell the doctors to do the operation as soon as possible.”

Chapter 39

Roshan Savio

    Parang unti-unting nauubusan ng lakas ang mga paa ko habang dahan-dahan naglalakad palapit kay Givan na nakahiga dito sa loob ng kwarto niya sa ospital.

Bakit umabot sa ganito? Akala ko makakausap ko pa siya. Akala ko masasabi niya pa sa akin. Bigla na lang akong iniwan.

“G-givan, Sweetheart…” Halos walang lumalabas na salita sa bibig ko dahil pilit kong pinipigilan ang pag-iyak. Ang bigat, ang bigat-bigat sa dibdib. Ang sakit makita siyang ganito.

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ko. Sa sakit at bigat ng nararamdaman ko, hindi ko na kayang pigilan pa. Umiyak na ako sa harap niya. Pinangako ko sa sarili kong hindi ako iiyak sa harap niya pero ito ako ngayon, tuloy-tuloy ang pag-iyak.

“A-ang gago mo talaga…” Hindi ko mapigilang turan habang umiiyak sa harap niya.

Anong karapatan niyang iwanan ako ng ganito na lang? Pagkatapos niya akong pahulugin sa kanya, gagawin niya sa akin ’to?

“H-hindi ko alam y-yung gagawin ko. H-hindi ko alam k-kung tama ba yung gagawin ko…” Turan ko pa sa kanya.

Ni wala akong alam sa trabaho niya, sa pinagdadaanan niya, wala yata talaga akong alam sa kanya. Tangina naman.

Umiyak lang ako nang umiyak sa kanya. Binuhos ko lahat ng sakit na nararamdaman ko sa pag-iyak. At nang medyo gumaan na ang loob ko, dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niya.

“Hindi ako makakasama sayo, Givan. Sorry, hindi kita masasamahan. Pero sinisigurado ko sayo na, hindi kita pababayaan.” Nakangiti kong turan.

“Gagawin ko yung lahat para madugtungan pa ang buhay mo. K-kahit makalimutan mo pa ako. Magtiwala ka sa akin. H’wag kang bibitaw. Naaalala mo yung sinabi ko sayo? Hindi kita mapapatawad kahit kailan kapag iniwan mo ako. Wala kang karapatan iwan ako. Tandaan mo yan.”

    NAG-AABANG SI VICTOR sa paglabas ko ng kwarto. Kahit wala pa kaming tulog pareho, nandito pa rin kami sa labas ng kwarto ni Givan, naghihintay. Binabantayan siya. Anong oras na rin. Lagpas na ng hating gabi. Ayaw ko siya iwan. Gusto ko dito lang ako.

“Kumain ka muna, Shan. Yari ako kay Quillon kapag nagising ’yon.” Natatawa niyang turan sa akin na kinatawa ko na lang nang mahina.

Parang wala akong gana kumain kung ganon yung kalagayan ni Givan. Pero pinilit ko pa rin. Kasama pa rin namin yung secretary niya. Mukha naman siyang okay kesa sa unang kita namin.

“You can go home. Kami na ang bahala dito.” Turan ko sa kanya.

“No. I’m fine. Sasamahan ko na kayo. Kahit minsan ko pa lang nakasama si sir, parang kaibigan ko na rin siya.” Sagot niya naman habang nakangiti na tinanguan ko na lang bago tumingin kay Victor na kumakain sa harap ko.

Buti na lang may couch dito sa labas ng kwarto ni Givan at katabi namin yung frontdesk kaya hindi na kami lalayo pa sa kwarto niya. Ayoko talaga siyang iwanan. Lalo na dito. Mapapanatag lang ako kapag nasa Amerika na siya.

Binabasa ko pa rin yung mga papeles ni Givan. Sa totoo lang, gusto ko sanang makausap si Victor nang kaming dalawa lang tungkol sa mga ito. Kaya siguro, kakausapin ko siya sa bahay na.

Patuloy pa rin ako sa pagbasa. Parang nag-aaral na rin ako sa dami ng binabasa ko nang makita kong tumayo si Victor at sinalubong yung isang lalaking malaki ang katawan at nakipagkamay. Napakunot ang noo ko sa kanila habang nakatingin. Pati si Ken, halatang nagtataka.

May sinabi lang si Victor at tinuro ako bago maglakad palapit sa amin. Tumayo ako para salubungin sila.

“Shan, si sir Anthony.” Nakangiting pagpapakilala ni Victor sa lalaking katabi niya.

Ang laki ng katawan ng lalaking ’to. Malaki siya sa akin at magmumukha akong anak niya. May katandaan siya nang kaunti pero hindi halata. Parang si Givan. Tapos all black outfit siya. Para siyang body builder sa laki ng katawan.

Tumingin ako kay Victor para tanungin kung anong nangyayari.

“He is your personal bodyguard.” Turan ni Victor.

Ngumiti naman ako kahit naguguluhan kasi hindi ko alam yung nangyayari. At inalok siyang makipagkamay.

“Roshan, Roshan Savio.” Pagpapakilala ko sa sarili ko at ngumiti.

“Anthony Cruz, sir.” Woah, ang baba ng boses nakakatakot. Nakatitig pa siya sa akin na parang nagtataka.

Nang natapos kaming magpakilala, yumuko siya nang bahagya sa harapan ko at umalis na. Tumayo siya isang metro ang layo sa amin at para siyang estatwa doon.

Tumingin naman ako kay Victor. “Kailan ba talagang may bodyguard?” Tanong ko sa kanya bago ako umupo.

Ayaw kaya ni Anthony umupo? Alukin ko ba ng pagkain? Hindi ba siya mangangawit?

“This is the first thing Quillon ask me to do. And, to answer your question, yes.” Sagot niya sa akin na tinanguan ko lang.

Tinignan ko naman si Ken na nakikinig lang sa amin at kapag tinitignan ko siya ngumingiti siya nang bahagya.

“Anong oras aalis sila Givan?” Tanong ko kay Victor.

Tinignan niya naman ang relo niya at tumingin sa akin. “After twenty minutes. Diretso sila sa airport at sasakay si Givan sa isang private plane papuntang America.” Sagot niya na tinanguan ko.

“Excuse me, I have to take this call.” Singit sa amin ni Ken at pinakita yung phone bago umalis.

Nagkatinginan naman kami ni Victor.

“Kaya ni Quillon ’yan Shan. H’wag ka kabahan.” Pagpapalakas ni Victor sa loob ko pero hindi ko mapigilang kabahan. Paano kung maging may mali sa byahe nila?

“Pagkababa nila, diretso agad sa ospital at ooperahan agad siya. Kumalma ka. Baka ikaw yung susunod na maospital.” Turan niya pa. Tumango naman ako at nagbitaw nang malalim na hininga.

    SAKTO alas-dos trenta hinahanda na si Givan sa pag-alis. Natanaw ako dito sa salamin sa pintuan. Katabi ko si Victor na nakahawak sa balikat ko.

Pinanood namin siyang ilabas ng kwarto, kasama yung napakaraming aparato sa kanya. Kaya mo ’to Givan. Hindi mo ako pwedeng iwan.

Hanggang sa paglabas, nakasunod kami sa kanila. Kasama si Anthony na nasa likod ko at si Ken. Nasa tabi ko naman si Victor.

Sinakay na siya sa ambulansya at mabilis na isinara. Pinanood namin yung ambulansyang mawala sa paningin namin bago ako mapahinga nang malalim.

“I need to go home.” Turan ni Ken sa amin.

“Thank you.” Pagpapasalamat ko sa kanya na tinanguan lang niya at tumalikod na. Mabilis ang lakad niya paalis, ni hindi kami nilingon.

Tumingin ako kay Victor at ngumiti naman siya sa akin bago kumindat.

“Let’s go home. Marami tayong pag-uusapan.” Turan ni Victor. “Your key?” Binigay ko yung susi ng kotse ko sa kanya at inabot niya yung susi ng kotse na hawak niya kay Anthony.

Naglakad kami ni Victor papunta sa kotse ko. Pinagbuksan niya pa ako ng pintuan bago siya umupo sa driver seat. Mabilis kong sinuot yung seatbelt bago pa paandarin ni Victor yung kotse.

“You two are really husbands.” Natatawang turan ni Victor at naiiling na lang.

“Why?” Nagtataka kong tanong sa kanya.

“Naalala ko lang si Quillon dahil sa ginawa mo. That’s how I imagine Quillon handling this situation.” Sagot niya sa akin na kinatango ko.

“Do you think we’re going to succeed?” Tanong ko habang nakatitig sa labas ng bintana.

“Yes. We will.”

    TANAW KO NA yung bahay namin ni Givan pero ang bago ngayon, ako lang ang mag-isang uuwi. Ako lang ang mag-isang matutulog sa kwarto. Ako lang mag-isa ang kakain.

Napansin ko yung green house na plinano namin. Sinimulan niya na pala? Ngayon ko lang napansin dahil ni hindi pa ako lumabas ng bahay o sumilip sa labas.

“Plano ni Quillon tapusin yung green house mo by next week.” Turan pa ni Victor.

Nang inihinto na ni Victor ang kotse sa harap ng bahay, mabilis akong bumaba at naglakad papasok.

“Sa office ni Givan.” Turan ko sa kanya.

Nakita ko naman na pumarada sa tabi yung isa pang kotse at lumabas si Anthony dito. Oo nga pala, may bodyguard na ako.

Pumasok kaming tatlo sa loob, so dito na rin titira si Anthony?

“Dito na rin titira si Anthony?” Tanong ko kay Victor pero mahina lang.

“Yes.” Sagot ni Victor.

“Anthony, halika ituturo ko yung kwarto mo.” Turan ko sa kanya.

Tumango naman siya kaya naglakad na ako papunta sa isang guest room dito sa baba. Sa tabi ng gym. Nang makarating kami, binuksan ko yung pintuan. Malaki naman ’to, medyo maliit lang sa kwarto namin.

“Ito yung kwarto mo. Kung hindi ka okay, pwede natin palitan. May room pa sa taas.” Turan ko sa kanya.

Pumasok naman siya at tinignan yung buong kwarto.

“This is fine, sir. Thank you.” Ang baba talaga ng boses niya.

Tumango lang ako at yinukuan niya na naman ako nang bahagya. Ngumiti lang ako at isinara na yung pintuan.

Nang makabalik ako sa living room, nasa tabi ng hagdan si Victor at nag-aantay sa akin. Nauna ako umakyat sa kanya nakasunod lang siya sa akin.

Diretso ako sa kwarto ni Givan kasama si Victor. Naglakad kami agad papunta sa office. Isa-isa nang nilabas ni Victor yung mga papeles na naman.

“Kailan ba talagang may bodyguard?” Tanong ko sa kanya at umupo sa upuan ni Givan.

“Yes. Nabaril ka na ’di ba? You probably need one. Lalo na ngayon wala pa si Quillon.” Paliwanag niya.“At kung pursigido ka talagang i-keep ang kompanya, kailangan na kailangan mo ng proteksyon.”

Inabot na sa akin yung papel ng mga request daw ni Givan bago siya mamatay. Plinano niya na talaga. Una sa listahan, lahat ng mga kayamanan niya mapupunta sa akin. At nabigla ako sa sunod niyang request.

“Bakit magmimigrate sa US? Hindi pwedeng umuwi ng pinas for five years?” Hindi ko makapaniwalang tanong.

“His step brother will kill you.” Turan ni Victor. Yung lalaking pumunta sa ospital? Hindi ako takot sa kanya.

Ang dami pang request ni Givan. Pero nakalagay dito na pwede akong mag-asawa kapag wala na siya. Nakalagay din na, kahit anong tungkol sa pamilya niya o trabaho bawal akong makialam. So ang kailangan ko lang talagang gawin, kunin yung kayamanan niya at umalis dito. Ayon lang ang gusto niyang gawin ko.

“Hindi ko naman kailangan sundin ’to kung hindi pa siya patay right?” Tanong ko kay Victor.

“Absolutely.” Nakangiting sagot ni Victor.

“Ayokong pakawalan yung company.” Turan ko sa kanya.

Pinaliwanag niya sa akin kung paano nagwowork yung company. May dalawang grupo daw na bumubuo sa company. Yung grupo ng step brother niya, at grupo nila Givan. Bawat grupo daw lahat sila share holders pero majority ng share na kay Givan. Originally, kay Givan talaga binigay yung company. Hindi daw niya alam kung anong nangyari at naging ganon.

Kapag may malaking client, naglalaban sila sa design. At kung sinong mananalo, makakakuha ng share sa bawat isa. Ang estado ngayon, mas malaki ang share ni Givan kesa sa step brother niya kaya atat-atat na itong mamatay si Givan.

Ngayon ko na rin naintindihan kung bakit may linggo na halos hindi na umuuwi si Givan. Dahil subsob sila sa trabaho nila.

“Halos lahat ng mga magagandang buildings, arena and many more ay design lahat ng team ni Givan. Madalang lang manalo yung step brother niya.” Pinakita niya sa akin yung mga design nila Givan na ngayon buo na. Yung nga building na nakikita ko sa labas at mostly sa mga city design pala nila.

“And next month, kailangan natin magpresent ng design.” Turan ni Victor na kinaawang ng bibig ko.

“Hindi ba kaya ng team ni Givan?” Tanong ko.

“Kaya naman pero parang hindi natin kayang manalo kung wala si Quillon. Halos lahat ng design, 80% gawa niya lahat. Walang tulong mula sa team.” Paliwanag ni Victor na kinasakit ng ulo ko.

“Wala bang iniwan na design si Quillon sayo? Hard drive, flash drive?” Tanong niya pa na inilingan ko.

Anong gagawin ko nito. Mali ba yung naging desisyon ko?

“Magagawan natin ’yan ng paraan. If we need to hire the best architect next to him, gagawin natin.” Turan ko. Ayokong mawalan ng pag-asa. Hindi ako mawawalan ng pag-asa.

“I’m trusting you, Shan. Alam kong mas malakas ka kesa kay Quillon.” Natatawang turan ni Victor na kinaismid ko.

“I really don’t know what to do without him.” Bulong ko.

May inilapag siyang maliit na box sa mesa at ngumiti. “Quillon asked me to take care of it.” Turan niya pa.

Kinuha ko yung box at agad binuksan. Singsing.

“Engagement ring na sana ibibigay ni Quillon kapag handa ka na. But unfortunately…” Paliwanag niya.

Napalunok ako ng laway habang pinipigilan ang pagtulo ng luha ko bago dahan-dahan isuot ang singsing.

“You can’t keep Mery by your side now.” Turan pa ni Victor na kinagulat ko.

“We can’t risk her life. Ikaw ang pumalit sa sitwasyon ni Quillon. Kagaya ng ginagawa ni Quillon, no one knows who you are. No one knows anything about Quillon. And you have to do that.”

    DAHAN-DAHAN kong binuksan ang pintuan ni Mery. Kahit kailan hindi pa ako nalayo kay Mery. Pero ngayon, kailangan kong malayo sa kanya. Hindi ko kayang makitang malagay sa panganib si Mery. I’ll do everything para lang maging ligtas siya, sila ni Givan.

Humiga ako nang dahan-dahan sa tabi niya at niyakap siyang mahigpit. Nakapagdesisyon na ako, sa Baguio na sila titira ni mama. Silang dalawa. Maayos-ayos na ang buhay ni mama ngayon. Kasama ang ilang kasambahay at bodyguards, sa Baguio na sila ngayon titira. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag kay Mery pero kailangan kong gawin kung anong dapat kong gawin.

“I love you, Mery.”

    WALA PANG ilang oras akong nahihimbing sa pagkatulog nang magising ako sa sunod-sunod na katok sa pintuan ni Mery.

Mabilis ko siyang inalo nang malingat siya dahil sa ingay at mabilis akong naglakad papunta sa pintuan at binuksan.

Sumalubong sa akin ang hindi maipintang mukha ni Victor at umiling.

“A-anong problema?” Nagtataka kong tanong at humigpit ang hawak sa pintuan.

Halos matumba ako at mawalan ng pag-asang mabuhay sa sunod niyang sinabi.

“Pinasabog yung private plane ni Quillon bago pa makalipad paalis ng Pilipinas.”

Chapter 40

CATCH ME, POLICEMAN

Chapter 40

Third

Person

POV

Ang dating masiglang bahay nila Givan, ngayon ay ni hindi makitaan ng kung ano mang sigla, ni ingay ay hindi nakakalaban sa nakakabinging katahimikan. Tila sumabay rin sa pagdadalumhati ang panahon. Maitim ang mga ulap, ni walang pagkakataon ang araw na sumilip at sa isang iglap lang ay babagsak ang mga ulan na pilit nilang dinadala kagaya ng mga namamagang mata ni Roshan sa pagpigil sa iyak at kakaiyak kapag mag-isa lamang siya.

“No. The ceromony will start at nine AM sharp! Sinong nagsabing we’ll start the ceremony thirty minutes early? Who made that decision?!” Umalingawgaw ang boses ni Victor sa living room nila Givan.

“Fuck them all!” May inis pang turan ni Victor at medyo tumaas ang boses bago patayin ang linya. Napatingin siya kay Anthony na nakatayo sa gilid ng couch at diretso ang tingin sa kanya. “Ready the car. We’ll be going in 45 minutes.” Turan niya sabay irap kay Anthony.

“Understood, anything else…” Turan ni Anthony bago niya ngisian si Victor. “…Sir?” Dugtong ni Anthony na kinasalubong ng kilay ni Victor.

“Shut the fuck up!” Pabulong at inis na turan ni Victor kay Anthony. “That was a mistake, get over it,” Inis pang turan nito sabay tayo at mabilis na pumanik sa pangalawang palapag ng bahay. Naiiling naman na ngumiti si Anthony habang minamasdan si Victor na mabilis na naglalakad paakyat bago ito tumalikod at lumabas ng bahay.

Katulad ng pagluluksa ni Roshan, nagluluksa rin ang buong nasasakupan nila. Lalo na ang mga magsasaka. Randam na randam ang kalungkutan sa pagkawala ni Givan. Dahil sa maikling panahon, sila ang nagpapatunay kung gaano kabuti ang puso ni Givan lalo na si Roshan.

“Shan?” Tawag ni Victor kay Shan sabay katok ng tatlong beses sa pintuan nito.

“Pasok,” Matamlay na sagot ni Shan na nagpahinga nang malalim kay Victor bago pumasok sa silid.

“Are you still okay?” Agad na tanong ni Victor kay Roshan.

“Oo naman, bakit naman hindi?” Ani Roshan na namamaga ang mga mata at halos hindi na kumakain.

Natawa naman si Victor sa kanya nang bahagya. “Sa itsura mong yan?” Natatawa nitong balik kay Roshan. “You should take a warm shower,” Turan pa niya bago maglakad papasok sa bathroom nila Roshan at binuksan ang tubig para mapuno ang bathtub. Naglagay pa siya ng kung ano para maging mabango ang tubig bago lumabas ng bathroom. “The ceremony will start…” Agad na turan ni Victor kalabas ng bathroom kay Roshan sabay tingin sa relo niya sa kamay. “In an hour and half. You should get ready,” Nakangiti niyang turan kay Roshan na napatingin naman sa hawak niyang phone ni Givan.

“Ang aga pa ah? Akala ko mamaya pang nine yung ceremony?” Nagtatakang tanong ni Roshan.

“Inagahan ng gago niyang step brother. Go, get ready.” Turan ni Victor sabay ngiti kay Roshan. Tumango naman si Roshan at naglakad papasok ng bathroom.

An hour passed by, Anthony and Victor stayed in the living room waiting for Roshan. Habang nasa living room sila, hindi tumigil si Victor sa kakatipa sa laptop niya. The sudden disappearance of Givan really made an impact, inconvenience, and workloads passed down to Victor. Si Victor ang nag-iisa niyang kanan kamay, wala ng iba pa. Yes, they are ready-they know that this day will come but they didn’t expect that it would be this early. His eyes we’re hurting but he wants to do this-for Givan and for Roshan.

“Still more paper works?” Tanong ni Anthony sa kanya na allergic yata sa upuan because even though ang daming space at bakanteng couch mas piniling tumayo nito sa tabi ng couch kung saan nakaupo si Victor.

“Mountains,” Mahinang sagot ni Victor bago isandal ang ulo niya sa couch at ipikit ang mga mata niya. “We’re not ready for this-Roshan is not ready for this too!” Naiinis na turan ni Victor habang nakapikit.

“Do you want anything?” Muling tanong ni Anthony na inilingan ni Victor bago magmulat ng mga mata at babalik na sana sa pagtipa ng laptop niya. But the scene of Roshan walking down the stairs immediately caught his attention.

“He looks like a prince,” Hindi mapigilang sambit ni Anthony.

Napatitig ang dalawa sa kanya as he walks his way downstairs. He is wearing three-piece suit, all black. His suit has a belt-like mechanism on the middle part of the suit which emphasizes his waist so much. The way that suit was fitted him is a masterpiece. It was made for him. Every detail of that suit. The golden brooch he is wearing is another top-tier detail. An eagle. Made by pure gold and real diamonds. His hair, it was styled neatly just like how Givan styles it.

“He looks like him,” Turan pa ni Anthony na napansin ang pagkakapareho nila ni Givan.

“Not really. That is who he truly is,” Saad lang ni Victor.

“He’s wearing Gorner, that’s the same suit on the he’s wearing on the picture at the funeral right?” Usisa pa nito.

Its true. It is the same suit Givan was wearing on his picture displayed. They displayed two pictures of Givan on a big frame. One was his wearing his police uniform and one was wearing the same suit Roshan is wearing now.

“That’s his,” Turan ni Victor. “Quillon has the same exact copy of Shan’s clothes. He was matching his style and Shan’s since then. Kasi sabi niya he wants them to look like a married couple everytime,” Paliwanag ni Victor at ngumiti kay Shan nang nasa huling baitang na ito nang hagdanan.

“That’s…” Ang tanging naibulong ni Anthony. “…Something.” Dugtong nito.

“It’s definitely something,” Huling sagot ni Victor kay Anthony bago tumayo mula sa pagkakaupo at inayos ang salamin niya.

“Are you ready, Shan?” Nakangiting tanong ni Victor na tinanguan lang ni Roshan. Napatitig na lang siya sa namumugtong mga mata ni Roshan na isa sa nagpapatunay kung gaano siya kalungkot. “Always remember what I told you. This is for Quillon-for the both of you.”

Roshan’s POV

Hindi nagtagal ang byahe nang makaabot kami sa venue nang ceremony kung saan din ilalagay ang mga abo ni Givan. It’s a cemetery for high-ranking officials of the government, policemen, mga sundalo at mga bayani.

Hindi ko mapigilang paglaruan ang mga daliri ko sa kaba. It became my habit, para na rin pigilan sa panginginig. Kung nandito lang si Givan, he would hold my hand and never let it go. Hindi ko alam kung ilang beses ako nagpigil ng luha sa harap ng ibang tao at humagulgol nang ilang oras habang mag-isa sa kwarto ni Givan. Parang bumaliktad ang buhay ko bigla. Hindi ko inakalang sa isang iglap, mawawalan ako ng isang Givan na kinasanayan kong laging nasa tabi ko.

Kung nasaan ka man ngayon Givan-sweetheart ko, hawakan mo nang mahigpit ang mga kamay ko. Sanay ako mag-isa noon pero sinanay mo kong kasama ka. Sana makayanan ko lahat ng iniwan mo sa akin. Hindi ko man laging sinasabi sayo, mahal na mahal kita higit pa sa buhay ko-na kung pwede lang na akuin ko lahat ng pinagdadaanan mo ay gagawin ko nang walang pag-aalinlangan.

“Shan?” Nahatak ako sa malalim na pag-iisip nang tawagin na ako ni Victor. “Tara na,” Saad niya at tumango ako. Binuksan ko ang pintuan ng kotse at lumabas. Maraming tao. Sobrang dami. The place filled with tons of whispering nang makalabas ako ng kotse even though open yung place, you can still here people whispering.

“That’s the husband?”

“Hindi naman daw sila kasal!”

“May chismis na siya ang nagpasabog ng eroplano nung nalaman niyang ikakasal sa iba yung pulis.” Putangina?

“Shan,” I want to turn my head to see kung sino ba sa mga chismosang ’to ang nagsabi non nang makakain siya nang rumaragasang kamao. Its hard to keep your cool when some people are pushing you this way hard.

“Don’t mind them. Remember what I told you? People will talk to you as if you are not in front of them. Keep your cool. Don’t make a scene,” Saad ni Victor sa akin at inabutan ako nang panyo at shades na sinuot ko naman.

Sanay ako sa ganito. Kahit ano pang sabihin ng ibang tao sa akin noon hindi ko naman pinapansin. Adik, magnanakaw, pusher, at kung ano-ano pa. Ilan dyan totoo but I rather use my energy to find me and Mery something to eat kesa patunayan ko sa mga tao na hindi ako ganon kagaya ng mga sinasabi nila. I will chew down the words at lulunukin. Hindi ko isusuka kagaya nang inaakala nila.

Sa tingin ko that’s the best way to do. Dahil kahit ipaliwanag mo yung sarili mo sa mga tao, paniniwalaan nila yung mga gusto nilang paniwalaan. They will make you look like a fool, trying to clean your name.

But this one, I won’t chew these words because I don’t want to chew them. I didn’t kill Givan. I didn’t kill my husband. I didn’t end the life of my man. I will prove it. Silang dalawa ni Mery ang lahat sa akin. And to hear something like that woke up a beast in me. Its so unfair.

Miss na miss na kita, Givan. Kung nandito ka lang, alam kong hindi mo hahayaan na mangyari sa akin ’to. Miss na miss na kita.

“This way sir,” Sumalubong sa amin si Ken at dinala kami sa upuan. They put tents panangga sa araw.

Sa pinakaunang row kami ng upuan nakaupo. Katabi ko si Victor at katabi niya si Ken. Humanay naman si Anthony sa kapareho niyang mga bodyguards. It’s six by six chairs at may tatlo pang bakante sa gilid ni Ken.

“That’s the seat of the devil,” Natatawang bulong sa akin ni Victor napansin niya yata na nagtataka ako.

The ceremony already started and I remain silent the whole time, playing with my finger. Kung nandito lang yung gagong nang-iwan sa akin, I would play his hands not my own hands. Nasa kalagitnaan na yung ceremony nang dumating yung step-brother ni Givan.

Nakilala ko na yung gagong ’to. I met him once in the hospital. But now the aura he’s radiating is different. Halos binati at napansin siya nang lahat. Todo kamay naman siya at nakikipag-usap. Its so wrong na makita siyang ganito. Mapagpanggap ang hayop.

Before the ceremony ends, biglang tumayo yung step-brother ni Givan and they gave him the microphone. He’s going to speak. He is now wearing shades to hide his eyes sigurado na mukha naman hindi umiyak. Masyadong gago, papansin. Ang sarap niya sapakin.

“I just want to thank everyone who is here-being with us in these times of sorrow,” Panimula niya sabay kunwaring hinga nang malalim. Gusto ko matawa sa kagaguhan nitong kapatid ng asawa ko. “It’s so hard, dalawa na lang kaming natitira sa pamilya namin and he left me too now,” Dugtong niya na kinaismid namin pareho ni Victor sabay nag-iwas ng tingin. We want to laugh so bad, but I know this is not the best time to do that.

He talked about how Givan and him are closed, he even made a joke na sabay sila naliligo noong mga bata sila which is I found so weird. Alam naman namin na walang katotohanan yon and yet he is making up stories for what reason?

Tumagal din ng ilang minuto yung pagsasalita niya. I got it now, magaling siyang kumuha ng tiwala ng nakapaligid sa kanya by making himself look like kawawa, mabait, walang kalaban-laban. But for me who saw him, sees his real intention, nandidiri ako sa kanya. Greed do really made people like this.

“Again, kilala niyo naman na ako, but before I give the entire moment for my brother’s love of his life…” Turan niya sabay turo sa akin na kinagulat namin pareho ni Victor? Tangina? This wasn’t a part of the program!

“What the fuck? Hindi ’to part ng program!” May diin na sabi ni Victor at natataranta.

I was told just to show up. Ayaw ni Victor na magsalita ako or makaagaw ng atensyon because this would make an impact to me. I’m planning to take over on Givan’s position sa company niya. Victor made sure na my presence is enough for them to know who I am that’s why I wear the same suit Givan was wearing in his picture-for us to look like husbands. But this is not a part of the program! Hindi ako ready!

“Its completely on-the-spot sir. Walang may alam na magsasalita siya and he will drag sir Roshan to this,” Mahinang turan ni Ken na sapat lang para marinig namin pareho ni Victor.

Even the smallest scandal or feud of mine will make an impact to the board’s decision kaya nag-iingat si Victor but it’s so fucked up right now! Tangina mo! Anong gagawin ko Givan?

“I’m running for senator this coming election. I want to at least keep my brother’s legacy-maybe not by protecting the country just like him as a policeman but please give me a chance to serve and protect you as a lingkod bayan,” Tangina. Gusto kong tawanan ang pagmumukha niya. This is his real motive.

Smart move. If I will to promote myself, talaga naman pipiliin ko sa libing ng kapatid kong may mataas na posisyon sa kapulisan at laging matunog ang pangalan because of his connections. Tangina. Nakakaputangina talaga.

“Tangina,” Naibulong ko na lang sa galit. Hindi niya nirespeto yung asawa ko na kapatid niya. He’s so fucked up!

“No words will describe how grateful I am for joining us today. I’ll let his husband take my place now, I spoke to much.” Natatawang turan niya pa bago ibigay ang microphone sa organizer.

“Shan,” Rinig kong tawag sa akin ni Victor but I stood up at naglakad para kunin sa organizer yung microphone.

Huminga ako nang malalim bago ko hinarap yung mga tao. Their eyes, kahit hindi magsalita kita sa mga mata nila kung anong sinasabi-husga. Punong-puno ng panghuhusga.

“I’m R-roshan Savio…” Halos walang salitang lumalabas sa bibig ko pero I need to do this. I want them to know who I am. “…I’m Givan’s fiance,” Dugtong ko at nagsimula na ang mga bulungan.

Ilang segundo akong napatitig sa kanila. Sa kanila na kung pag-usapan ka nila ay akala mo hindi ka nila kaharap. Kaya kong kainin lahat ng sinasabi nila pero kung ganito kadami, baka lumobo ako at sumabog. Napatingin ako sa step brother ni Givan na nakangisi sa akin. Nakakagago, nakakaputangina niya. He planned of all this! Nilalaro niya kami.

Nawala ako sa pagtitig sa kanya at malalim na pag-iisip nang marinig kong lalong lumakas ang ingay ng mga tao. Doon ko nakita ang mga pulis at lalaking nauuna sa kanila kasunod nang pagpasok ng mga media na akala mo ay langgam sa dami.

“Roshan! Stay calm. May available exit ba Ken?!” Napatingin ako kay Victor na nasa tabi ko na pala at Anthony na mabilis na prinotektahan kami.

“Arrest warrant for Roshan Savio,” Turan nung lalaking leader nila at sinenyasan na posasan na ako.

“No! Para saan yang arrest warrant na yan?!” Sigaw ni Victor, nagkakagulo na. Wala na akong masabi. Nakatahimik na lang ako. “NO! Get off him! You can’t do this!”

Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam anong dapat maramdaman. Hindi ko man lang maramdaman kung gaano kahigpit yung hawak nung pulis sa braso ko habang nilalagyan ako ng posas. Nakatitig lang ako sa mga mata ng step-brother ni Givan. He planned all of this.

“SHAN! SHAN! GET HOLD TO YOURSELF! CALL THE FUCKING LAWYER!” Ni sigaw ni Victor nagmimistulang bulong sa pandinig ko. “CALL HIM KEN! YOU FUCKER!!!!”

Naghalo ang ingay at walang hintong flash ng mga camera. Hindi ko na maramdaman ang mga paa ko. Unti-unti nang nanlalabo ang paningin ko. All I see is my husband’s picture, ang gwapo-gwapo mo gago ka.

“NO! NO! SHAN! ROSHAN!!”

Unti-unti akong napangiti habang nakatitig sa picture ni Givan. This world is too cruel for you Givan, my sweetheart. Mas mabuti ka na sa kinalalagyan mo ngayon. Kailangan mo muna magpahinga. Ako na ang bahala. I’m your sweetheart, and you will always be mine. Till we meet again, my sweetest sweetheart.

Chapter 41

CATCH ME, POLICEMAN

Chapter 41

Third Person POV

“Is he okay now?” May pag-aalalang tanong ni Victor sa doctor na tumingin kay Roshan, matapos itong itakbo agad sa ospital nang mawalan ito ng malay sa libing ni Givan.

“Yes. He is stable now. Dulot ng stress, dehydration at gutom kaya siya nawalan ng malay. If he wakes up and felt a little dizzy, it is normal. It’s a side effect ng contraceptive sa katawan niya.” Mahabang turan at paliwanag ng doctor kay Victor na nagpakunot sa noo nito at napatingin kay Anthony na nasa tabi ng pintuan na pareho ang reaction sa sinabi ng doctor sa kanya.

“Wait a minute doc, contraceptives?” Nagtatakang tanong ni Victor.

“Yes! Aren’t you aware? May implant si Mr. Savio. He is a Class A carrier. He is prone and sensitive to pregnancy. Yung implant niya is highly effective which causes him to feel a little dizzy sometimes. Especially in the morning.” Paliwanag pa ng doctor.

Napatakip na lang ng bibig si Victor at halatang gulat sa nalaman. Givan never told him that Shan is a carrier. And Shan never complain na nakakaramdam siya ng hilo. Which is understandable sa situation nila ngayon, kung kailan nagkapatong-patong ang problema.

“That was the reason!” May diin na bulong ni Victor. “Thank you, doc. You may go.” Utos ni Victor at pinanood na lumabas ang doctor sa private room ni Roshan.

“Well, I’m not surprised.” Turan ni Anthony sa kanya.

“We are just the same.” Natatawang turan ni Victor at naiiling habang nakatitig kay Roshan.

Maya-maya pa may kumatok sa pintuan ng kwarto ni Roshan. Agad naman na tinignan ni Anthony kung sino ito sa pamamagitan ng pagsilip at nang makita kung sino ito agad niya itong binuksan.

Tumingin si Victor sa lalaki na kararating lamang at malungkot itong umiling may Victor. Napapikit naman si Victor at napahilot ng sintido.

“There is no trace. Hindi na po ako nakahanap ng solid evidence para mapatunayan na yung half-brother po ni sir Quillon ang may pakana.” Paliwanag ng lalaki kay Victor.

“How about sa headquarters ni Quillon?” Pag-usisa ni Victor at agad naman inilingan nito.

“Wala ho kakampi si sir Quillon sa headquarters nila. Lahat sila pabor sa kung anong nangyayari ngayon.” Paliwanag pa nito. “But I have something. Baka makatulong.” Muling turan nito sabay ng abot ng brown na envelope kay Anthony.

“You may go, chief. Thank you for your service.” Turan ni Victor at pilit na ngumiti sa lalaki. Tumango naman ang lalaki at pinagbuksan ni Anthony ng pintuan para makalabas bago isara at maglakad palapit kay Victor sabay abot ng envelope.

Napahinga naman nang malalim si Victor bago buksan ang envelope at ilabas ang mga nilalaman nito. Mga litrato.

“Oh…” Hindi napigilang turan ni Victor sa gulat. Ipinakita niya ito kay Anthony at tumawa. “He is sexy!” Natatawang turan niya kay Anthony.

“Not sexy as you.” Balik naman ni Anthony na kinaismid ni Victor kaya bumalik na lang siya sa palipat ng litrato.

“Fucking fuck!” Naiinis na turan ni Victor nang makita ang susunod litrato. It’s a photo of Quillon’s company investors and shareholders doing a handshake with his step-brother Carlos.

“Hey…” Turan ni Anthony sabay agaw sa mga pictures at muling isinilid sa envelope. “You should rest. Makapaghihintay ’to.” Malumanay na turan nito kay Victor.

“Wala na tayong kakampi sa company! Magiging mahirap ilaban kung anong ipinaglalaban ni Shan!” Naiinis nitong turan.

“I know. This is a hard battle. Pero kailangan natin magtiwala kay Shan. Mahirap, oo, pero mas dapat natin ipaglaban at pagkatiwalaan si Shan. Hindi tayo dapat sumuko nang hindi lumalaban.” Paliwanag nito kay Victor habang pinapakalma ito sa pamamagitan nang paghilot sa sintido nito.

Naging mahinahon naman si Victor pero hindi rin nagtagal nang tumunog ang cellphone niya. Pinakita niya kay Anthony kung sino ang caller at sinagot bago i-loudspeak.

“Yes, Ken? Any updates?” Tanong agad ni Victor.

“Magka-conduct ng major meeting tomorrow. At 7AM. The meeting is all about election for new executive officer. And bad news, wala ng pag-asa si sir Roshan. His name is tarnished all over the net. Pinagpyepyestahan na siya ng media, and even here sa company usap-usapan siya. His past being brought up. There is no way na magiging executive officer si sir Roshan.” Mahabang paliwanag nito.

As expected, that staged arresting was just a part of a plan. To tarnish Roshan’s name. To make it dirty. Para hindi siya maging executive officer ng company ni Quillon even though in papers, he is the rightful one dahil kasal sila sa papel. But company’s image will be at stake. His past issues brought up, being a drug pusher, a thief, and many make-up stories about him is already all over the net at pinagpyepyestahan ng media. It’s no way-no, it’s impossible for him to be the new executive officer. And Carlos already snaked the investors and shareholders at the company.

Napapikit na lang si Victor at pinatay ang tawag. “What should we do?”

Roshan’s POV

Nagising ako sa sakit ng ulo at hilo. Dahan-dahan akong umupo mula sa pagkakahiga at inikot ko agad ang paningin ko sa lugar kung nasaan ako. Doon ko nakita si Victor na nakahiga sa couch, mahimbing ang tulog at may nakapatong na jacket sa katawan niya. Bukod sa lamig ng kwarto, sakit ng ulo at hilo, tanging gutom at uhaw lang ang nararamdaman ko.

Dahan-dahan akong bumaba sa kama para sana magpunta sa banyo nang biglang magmulat ng mga mata si Victor.

“Shan?” Agad na turan nito sabay tayo mula sa pagkakahiga. Sakto naman bumukas ang pintuan nang magsalita si Victor kasabay nang pagpasok ni Anthony.

“What are you feeling? Are you okay? May masakit ba sayo? “ Sunod-sunod na tanong nito sa akin at mabilis akong inalalayan paupo muli sa kama.

“Ayos lang ako. Masakit lang ang ulo at medyo nahihilo. Saka gutom pala.” Sagot ko sa kanya.

Tumango naman siya at mabilis na binuksan yung maliit na pridyider dito sa kwarto.

“Initin ko lang tapos kumain ka na.” Turan nito na tinanguan ko.

“Nailibing na ba ang asawa ko?” Hindi ko mapigilang tanong kay Victor na nagpahinto sa kanya at sandali akong tinignan.

“Nailibing naman na. Pagkatapos mong nahimatay, tinuloy nila yung libing.” Sagot ni Victor sa akin na kinatango ko. Importante ay nailibing na siya. Sana madalaw ko man lang siya.

“Your arrest…” Turan ni Victor. “It was staged.” Dugtong niya.

Napatawa naman ako nang mahina. May bago ba? “For what? To prevent me from being the executive officer?” Tanong ko kay Victor.

“Unfortunately, yes.” Pagsang-ayon niya sa sinabi ko.

“Okay, kukunin natin yung finance department.” Walang kaabog-abog kong sagot.

“What? I’m sorry?” Hindi makapaniwalang tanong ni Victor at inilapag sa mini table yung pagkain at ipinatong sa kama.

“We’ll take finance department.” Pag-uulit ko pa habang nakatingin sa kanya.

“Are you serious?” Tanong niya pa.

Tumango ako. “Binasa ko yung company codes and rules ni Quillon which is approved ng government. Quillon made the finance department as a whole and separate from the company itself. So iba yung executive ng finance department, and the rest. It acts as one company. Quillon made this rule to prevent biases and curruptions inside the company.” Paliwanag ko sa kanya.

“May ganon rules sa company ni Quillon? Hindi ko alam yan! Hindi rin yan yung code na sinusunod ng company ngayon, as far as I know.” Sagot ni Victor sa akin na puno ng pagtataka.

“Because it was never implemented before. It is meant to be implemented kapag nawala na siya.” Paliwanag ko habang nakangiti. “It was signed, and will be implemented as soon as he’s gone. His legal office is very well aware of it.” Paliwanag ko pa.

“He is giving the finance department the full authorization to oversee the company as a whole.” Kumbaga, sasalain ng finance department lahat. Wala na sa executive officer ang huling say, nasa executive ng finance department na.

At kung gusto nila makuha ang full power ng company, finance department dapat ang kunin nila. Givan wouldn’t make a code or rule like this kung hindi niya alam na mangyayari ang lahat ng ito sa hinaharap, na nangyayari na ngayon.

“You mean, mas may power ang finance department kesa sa office of executive kapag na-implement yan?” Tanong pa ni Victor.

“Yes. And it’s our only chance.”

Third Person POV

Walang namamayani sa loob ng sasakyan kundi boses ni Victor na may kausap sa cellphone habang nagbyabyahe sila papunta sa company. Roshan is focused on his tablet. He is reading. Simula nang magising siya, wala siyang ginawa kung hindi magbasa, focused on his tablet.

Reading many books from Givan, the company’s codes, rules, and regulation, ayon lang lagi ang ginagawa niya. Gusto niya talagang malaman ang kasulok-sulukan ng company just like Givan.

“Ang daming media. Sa underground parking, umiwas tayo.” Turan ni Victor nang makita ang nagkalat na media sa harap ng company.

“Shan? Are you okay? Are you sure about this?” Tanong pang muli ni Victor kay Shan. Tumango lang si Roshan sa kanya nang hindi siya tinitignan.

“Kilala mo ba si Saldida?” Tanong nito kay Victor.

“Saldida? Benito Saldida?” Balik na tanong ni Victor.

“Mmm.” Matipid na pagsang-ayon ni Roshan.

“Yes. One of the shareholders sa company. Medyo hindi may pagkakaintindihan sila ni Quillon before. And I don’t know kung ano.” Kwento ni Victor sa kanya na tinanguan ni Roshan.

“Investigate him.” Turan ni Shan nang hindi nito tinitignan si Victor. Sumang-ayon na lang si Victor at agad na inilagay sa phone niya ang utos ni Roshan. To remind him kung anong inuutos ni Roshan.

“Let’s go!” Agad na turan ni Victor nang huminto ang sasakyan sa parking.

Agad na bumukas ang pintuan sa tapat ni Roshan at nakasalubong agad si Anthony. Mabilis naman na bumaba si Roshan dala lang ang tablet niya.

Nauuna si Victor sa kanya, nasa likod siya nito at nasa likod nila si Anthony. Then there is Ken, waiting at the elevator.

“Good morning, sir!” Agad na bati sa kanya ni Ken sabay yuko nang bahagya. Nginitian lang siya ni Roshan bago patuloy na pumasok sa elevator.

“You’ll be meeting with the shareholders and investors. Most probable scenario sir, they will pressure you po na h’wag na makipag-compete sa position as executive officer ng company. They will use your recent feud as great defense kung bakit hindi ka karapat-dapat na maging executive officer.” Mahabang paliwanag ni Ken habang paakyat ang elevator.

“No. Lalaban ako para sa posisyon. Hindi pwedeng mapunta sa kanya ang lahat na pinaghirapan ng asawa ko.” Seryosong turan ni Roshan na nagpalunok kay Ken.

“Okay, sir. I wish you the best.” Turan na lang nito at sabay na tumahimik.

Ilang sandali pa bumukas na ang elevator sa floor kung saan ang conference hall ng company. Agad na pinagbuksan ng pintuan ni Anthony sila Shan at mabilis na pumasok ang tatlo. Naiwan sa labas si Anthony.

Lahat ng mga tingin ay na kay Roshan nang makapasok siya. A long table with thirteen people and forty-five investors is on the screen projected in the big wide screen.

Magkaharap ang labin-dalawang major shareholders at investor at nasa dulo ang step-brother ni Givan. Katabi ang secretary nito at abogado.

“Shall we start?” Panguna ni Victor. Umupo naman si Shan katapat ang step-brother ni Givan.

“Hindi na lingid sa kaalam ng lahat na wala na si sir Quillon. That’s why we need to elect a new executive officer at manage and facilitate the company properly from this day forward.” Paunang salita ni Victor.

“We are the globally leading company. It will be such a great lost kung mawawala rin ang kumpanya at i-liquidate na lang dahil nawala si sir Quillon. And now, I want opinions from any of you.” Sunod na turan ni Victor.

Tinitignan naman ni Roshan isa-isa ang mga tao sa paligid niya. Ni walang mababasang emosyon mula sa mga mukha niya. Tanging tingin lamang na walang kahulugan at walang laman.

“Yes Mr. Romero? Go ahead.” Pagtawag ni Victor sa isa sa mga nagtaas.

“I think it would be better kung ipaubaya na lang natin may Carlos. Carlos is far much more experienced than anyone in this room in terms of managing and facilitating a company like this. They are brothers anyway. So, it should make sense.” Mahabang suhestyon nito na halos kinatango naman ng lahat ng nasa loob ng kwarto.

“For your information, I am a legal and rightful husband of Givan. Kung meron man dapat pumalit sa kanya, his husband first than anyone else. Totally, not a step-brother.” Roshan said in poker face, looking directly at Carlos’ face.

“Yes. You are the husband but that doesn’t mean you get to manage the company. You are inexperienced, never into this field and had questionable backround! You will put the company at risk!” Pagtutol ng isa sa kanila at lahat sila ay sinang-ayunan ito.

“Maybe Mr. Savio was right. Baka kaya niyang mas i-manage ang company kesa sa akin. He’s right about being the rightful and lawful kung kanino mapapasa ang iniwan ng kapatid ko.” Mahinahon na turan ni Carlos, halatang humihingi ng simpatya sa mga tao sa paligid niya.

“That’s ridiculous Carlos! You will put the company at risk! Iuupo mo ’yan?! That is a drug pusher and thief in flesh!” Mariin na pagtanggi ng isa sa kanila sabay tawa.

Napuno ang conference ng mahihinang tawa, pero nanatili lang nakatahimik at tikom ang bibig ni Roshan at nakatitig sa kanila nang bigla itong tumayo.

“Why? Why Mr. Versoza? Takot ka ba na hawakan ng isang drug pusher at magnanakaw ang company? Who do you want to manage the company then? You?” Tanong ni Roshan habang nakatitig ito kay Mr. Versoza.

“I am much more capable than you! Kahit anong bura ni Quillon sa records mo, lalabas at lalabas ang totoo! You are drug pusher and thief! You can’t be trusted!” Balik na sumbat nito kay Roshan.

“So sino nga Mr. Versoza? You? A sexual predator and pedophile? You are not like me. Dahil wala kang Quillon na magbubura ng sexual assult at rape cases mo sa korte. And I am not a sexual predator at lalong hindi pedophile.” Balik na turan ni Roshan na kinagulat ng lahat. Lalo na si Ken at Victor.

Halos lumuwa ang mata sa gulat ni Victor kung paano magsalita si Roshan. He is far more savage than Givan. At na-witness yon ngayon ni Victor. In his two very own eyes.

“I don’t think that’s relevant Mr. Savio to bring that to this discussion.” Sabat ni Carlos.

“My past are also not relevant to bring into this discussion. I am my husband legal partner. I am his husband. I have every right to manage this company.” Pagdiin ni Roshan.

“You can’t! Hayaan mo na lang may Carlos! Your image is tarnished! Baka mawalan tayo ng future investor dahil sa pangalan mo! And who are you anyways? Hindi mo pa nga naeestablish ang pangalan mo, madumi na agad!” Sabat ng isa kanila na kinanuot ng noo ni Roshan.

“Talaga Mrs. Fajardo? Those feuds are just made-up stories of mine. Maybe yes, I once became a drug pusher and a thief. But I never became a prostitute, a drug user, a scammer, a murderer.” May diin na sabi ni Roshan sabay tingin kay Carlos bago muling tignan si Mrs. Fajardo.

“And who are you again? Your shares are just dust of my shares. You don’t get to decide who I am.”

Napangiti nang palihim si Victor dahil sa mga sinabi ni Roshan. He didn’t expect that he will witness this side of Roshan. Mas malala, mas matalino magsalita, at mas nakakatakot nga siya kesa kay Givan. This is like the dark side of Roshan. Well-spoken, smart, savage, intelligent, and know how to tear you down with just a play of words.

“Okay enough. Let’s just vote, shall we?” Pagputol pa ni Carlos sa diskusyon.

“This voting will determine whom will be the executive officer of the company. Please choose the name in front of your monitors, and your vote will be counted automatically above the screen projected.” Paliwanag ni Victor.

Tumingin si Victor kay Shan at pinanood niya ito kung sino sa dalawang pangalan ang pipiliin niya. Sariling pangalan ba o ang pangalan ni Carlos.

Roshan chose Carlos’ name na kinangisi ni Victor. ’ He is playing mind games .’ Turan ni Victor sa kanyang isip.

“The result…” With just one click the result flashed in the wide screen. “In favor of Carlos. That means, Mr. Carlos is the new Chief Executive Officer of the company.” Turan ni Victor na sinundan ng mga palakpak.

Pumalakpak naman si Roshan habang nakangiti. There are fourteen votes on him. This means may naniniwala pa rin sa kanya even though tarnished na ang pangalan niya.

“Congratulations, Mr. Carlos.” Pagbati ni Roshan sa kanya habang nakangiti.

“It’s fair and square.” Nakangiting turan pa ni Carlos.

“Yes, indeed.” Balik ni Roshan. “Allow me to choose which department I want to handle from now on. As Quillon’s husband, I have the right to take any position I want in this company, of course hindi na kasali doon ang pagiging executive officer.” Nakangiting turan ni Roshan.

Tumango-tango naman si Carlos. “Yes. Please just choose. Anything you like. “ Pagsang-ayon niya pa kay Roshan.

“I’ll take Finance Department.” Nakangiting turan nito.

Natawa naman si Carlos sa kanya. “That’s something. But alright. May I know why?” Tanong pa ni Carlos.

“Kasi kung iniisip mong you can handle ng company by that, you are wrong. Once I approve anything, you just must approve it too, right?” Dugtong pa niya.

“Tama naman. I just want to oversee the company.” Dahilan ni Roshan.

“So, its settled now?” Tanong ni Carlos. Tumango naman si Roshan sabay nang mahinang palakpakan.

“Everyone, give another round of applause for the new Chief Executive Officer and the head of Finance Department!” Masaya pang turan ni Victor habang pumapalakpak.

“One more thing, there will be a special announcement from the legal office of the company in a moment. Please standby.” Turan pa ni Victor.

Maya-maya pa nagplay ang video from legal office, explaning the change in the company system. At nang makita ni Carlos ang salitang ’ Finance Department ’ agad itong napatingin kay Roshan.

“What? That’s impossible! Hindi pwede yon!” Tutol ni Carlos na sinang-ayunan ng mga kapartido niya.

“It was possible Mr. Carlos. It was signed by Quillon, and meant to be implemented as soon as he was declared dead. If you have any question please ask your attorney, Mr. Carlos. I’m sure he has all the answer to your questions in mind.”

Nakangiti naman si Roshan sa kanilang lahat. Bago tumayo mula sa pagkakaupo at inayos ang kanyang suit.

“It’s nice meeting you all. I’m your new head at Finance Department. If you have any concern, feel free to visit my office.”

Chapter 42

CATCH ME, POLICEMAN

Chapter 42

Roshan’s POV

“Oooh… that was hot!” Agad na turan ni Victor nang makarating kami sa office ni Givan.

Hindi ko gaanong ma-entertain ang mga sinasabi niya kanina pa habang nasakay kami sa elevator paakyat dito. Kaya nginitian ko na lang siya nang tipid bago umupo sa swivel chair ni Givan at isandal ang ulo. Pumapalo na naman yung sakit ng ulo at hilo. Ilang araw ko na rin nararamdaman pero pinagsasawalang-bahala ko lang dahil hindi pa naman nakakaapekto sa akin nang sobra at sa dami ng ginagawa, hindi ko na rin mapaglaanan ng oras.

“Are you okay, Shan? Nahihilo ka na naman ba?” Nag-aalalang tanong ni Victor pero umiling lang ako.

“Madami tayong dapat gawin. Sayang ang oras,” Turan ko na lang sa kanya at tinignan ang mga papeles na nakapatong sa table ni Givan na kabundok na.

Hindi pa ako bihasa, ni experience nga sa paghawak at pagpapatakbo ng isang kumpanya o korporasyon ay wala. Pero kailangan kong matutunan, kaya nandito rin si Victor para tulungan ako sa mga bagay na hindi ko alam.

“Stop overworking yourself. Magagalit si Quillon n’yan! Baka bumangon at puntahan ka dito,” Nagbibibiro niyang sabi sabay tawa.

Hindi ko naman maiwasang matawa at mapangiti nang bahagya. Parang mas okay yon. Kung tatayo siya at puntahan ako dito, I will have the chance to be at his side one last time before this shit happens. Sobrang nagsisisi ako na hindi ko man lang nalaman na may pinagdadaanan siya. May hula na ako at espekulasyon na meron siyang pinagdadaan pero nabulag ako sa sarili kong pinagdadaanan kaya ni hindi ko man lang nalaman kaagad. Edi sana—

“Shan…” Nawala ako sa malalim na pag-iisip nang tawagin ako ni Victor.

“Please, just please…” Marahan na turan niya at ipinatong ang isang baso ng tubig sa table. “Stop being hard on yourself. Kalkulado na ni Quillon ’to. At alam ko, hindi mo pipiliin na hindi sundan ang gusto niya kung hindi mo kaya,” Paninigurado niya sa akin na kinahinga ko nang malalim.

“He needs you right now. His fierce and smart husband. This is the time that he needs you. So, hold your ground. Hindi tayo bibiguin ni Quillon,” And for one last time, he assures me.

Ngumiti na lang ako at tumango sa kanya bago inumin yung tubig na kinuha niya para sa akin. I don’t know that my husband’s world could be this complicated and problematic. Yung mga tao sa board meeting kanina, they speak na parang hindi ako legal na asawa ni Givan. I know, Givan helped them to get on their feet. Kaya sobrang fucked up na makitang, nang wala na si Givan, tinapon nila lahat. Kumampi sa sarili nilang mga interes. Wala ka na talagang pakinabang sa tao kapag patay ka na. Gagatasan ka habang nabubuhay, kalilimutan kapag namatay. Fuck them. I’ll show them I’m not Givan. I am his better, and probably—his worst.

Napatingin kami pareho ni Victor sa pintuan nang may kumatok at pumasok si Ken, kasunod si Anthony.

“Just some additional papers and you are clear for the rest of the day.” Nakangiti niyang turan bago bitawan ang papers sa table at tumalikod palabas.

Nanatili naman si Anthony na nakatayo sa tabi ng pintuan hanggang sa makalabas si Ken bago lumabas na rin. Nasa labas kasi ang station ni Ken.

“Okay, I don’t want you to work right now or think, but there is something you need to see,” Turan niya sabay kuha sa dala niyang bag at nilabas ang isang envelope bago inabot sa akin.

Tumingin naman ako sa kanya at sumenyas siya na buksan ko na lang. Agad kong nilabas ang laman ng envelope na kinayukot ng noo ko. What the fuck? Really? Ayon agad yung unang picture na bungad kahit pwede naman na ibang picture? E ang dami ng picture dito. Nakakunot tuloy akong tumingin kay Victor na nakakrus ang kamay sa dibdib at tumatango-tango.

“I know, I know…” Mahinang turan niya pa. “That’s your secretary and Carlos, fucking.” Turan pa ni Victor.

It’s the photo for Carlos fucking Ken in a public bathroom. Yeah, I know, I know. Crazy. Nilapat ko yung mga susunod na pictures and they are all the same. Same person.

“If I am not mistaken, that’s Carlos right-hand man. And those,” Turo niya sa mga background ng pictures. “Are the properties and establishments you owned together with Quillon. Basically, lahat ng properties ni Quillon ang your properties as well,” Paliwanag niya.

“Bakit? May hinahanap ba sila?” Nagtatakang tanong ko at tinitignan ang mga pictures nang mabuti.

Nakakuha ng pansin ko ang isang bahay—no it was a mansion. And its not from the Philippines just by looking at it. Nakuha niya yung pansin ko dahil familiar siya. It’s like I’ve seen it before but never ko pa itong nakita, ngayon pa lang.

“And this? Saan ’to? Is this Givan’s?” Tanong ko kay Victor dahil nakuha niya talaga ang pansin ko then picking up the picture and put it on the top for him to see.

“Wait a minute,” Turan niya at kinuha niya then he browses something on his tablet.

“Its Roshan’s.” Nakangiti niyang turan at pinakita ang screen ng tablet to show me the paper of the house and its on my name.

“And it’s on Switzerland.” Paliwanag niya pa. Napatitig ako sa picture nang ilang segundo. Parang nakikipag-usap siya sa akin.

Napahinga na lang ako nang malalim bago kunin ang picture ilagay sa loob ng drawer nitong table ni Givan. Nanakit yung ulo ko kakaisip. Gusto ko muna i-distract yung sarili. Sinenyasan ko si Victor to clean the table bago ako tumayo at hinubad yung coat ko at inayos yung inner long sleeves ko. I watched Victor clean the table at hindi maalis sa isip ko yung mga pictures. Nilagay niya lahat sa envelope then nilagay niya sa bag niya.

I just want to forget it in a minute so kinuha ko na yung mga nakapile na mga paper works to start. To make myself busy. Hindi naman kalaunan ay sinamahan rin ako ni Victor, teaching me things I don’t know about this.

I let myself buried in paper works. Dahil mas marami pa ang dadating because I’m the new head of the Finance Department. I can’t say I say I made the right move but I can totally say I saved the company from hitting the rock bottom. Base sa mga kilos ni Carlos, he’s trying to acquire all things that Givan has. I mean, properties—yes very beneficial. Yes, mas mayaman si Givan sa kanya pero based sa mga binasa ko na will and rights, at history ng pamilya ni Givan, unang nagtake over ng business si Carlos. Then when Givan turned eighteen, Carlos’s became the co-owner pero hindi ba all that time co-owner din naman si Givan? I can’t quite figure out how it ended na si Givan ang naging leader ng corporation. It’s after two days of his eighteenth birthday.

Then after that, almost ng properties, naipangalan kay Givan. Is it true na binabawi lang ni Carlos ang sa kanya? I mean—even though they are half-brothers, Carlos has rights because he’s half-brother. He got their surnames. Hindi ko lang alam kung sa mother side o father side si Carlos. Hindi ko rin naman inaalis yung idea na baka nga inagaw ni Givan lahat kay Carlos when he turned eighteen because that is what power hungry and it sorts like greed-driven Givan looks like. Parang meron siyang goal, meron siyang gustong patunayan. Which made me think, kaya rin ba pumapasok si Carlos sa politika? For power? Like my husband has? Givan is not a small deal. Everyone knows that. KAlapit niya na nga almost ang presidente pero the time I am in his life-frame, bigla siyang nag-lay low sa lahat and focused on us. I don’t know the reason exactly at mababaliw na yata ako kakaisip kung ano.

Natawa naman ako nang maalala na, Givan wanted me an out. Bago siya nawala, he planned exactly everything. Where country I am going to stay for life. The money that can surely sustain me hanggang sa pagtanda. The schools and university I would probably go kung nandoon na ako sa bansa na ’yon. Passports, fresh records, and new name that’s unfortunately spoke to me like I know that name.

Alexander Roshan Gorner.

Everything, from house to money to universities, yung tipong wala na akong proproblemahin sa kahit ano. I just need to live my life to the fullest and die. Which is the thing pushing me to not accept the scape Givan’s planned out. Kasi, I want to know why he planned it out in the first place. And I feel like there is something missing on me. Like a big big big part of me is missing. Sa akin, parang buong childhood ko is hindi ko maalala. Parang may hindi tama.

I just brushed off the idea for a moment and I started to work. Givan, ano ba ’tong iniwan mo sa akin? Kung iniwanan mo ko ng anak, mas matatanggap ko pa Sweetheart eh.

✦•······················•✦•······················•✦

Its almost three in the afternoon nang halos matapos namin ni Victor ang paper works. Mostly for dispatch na lang. Pareho kaming drained. At ngayon lang naramdaman ang gutom. Honestly, wala talaga ako naramdaman na gutom kanina. Ngayon lang talaga. I wonder how Victor feels.

“Sorry, Victor. Nagtratrabaho ka ng doble sa work load mo dahil sa akin.” Turan ko sa kanya.

Nakuha ko ang atensyon niya. Nakapikit kasi siya sa couch, nakasandal minamassage ang mga noo niya. It feels like na talagang masakit ang ulo niya dahil hinubad niya ang glasses niya. Cute siya pag nakasalamin siya pero ’pag wala, malalim mga mata niya. That’s why hindi ako sanay na makita siyang walang salamin.

“It’s okay, Shan. This is my work and I love doing it. Madaming ginawa si Quillon sa pamilya namin. I’m just paying it back.” Nakangiti niyang turan sa akin na kinangiti ko nang kaunti.

Maya-maya pa pumasok si Anthony holding one tray of foods. Unang binigyan niya si Victor bago ilapag sa harap ko yung pagkain. Napatulala ako nang makita ko yung pagkain. Salad? Ano ako kambing? Kidding aside, I remembered Givan with this. Kaya pala healthy living si tanda, malapit napala mawala.

Pero despite his age, mid-thirties, I say. He is physically fit and his stamina, tangina parang kalabaw ’yon. Kung hindi lang siguro siya busy, talagang aaraw-arawin ako non. And the things we did in this table, in this office—grabe, I suddenly feel hot.

“Are you imagining Quillon chewing those green things like a farm goat in like probinsya?”

Bigla ako natawa sa pagkakasabi niya. He’s rich, no wonder.

“Tumpak.” Natatawa kong sagot sa kanya.

“You’re done? You barely ate, Victor Jonh.” Huwaw. Full name. Talaga ba Anthony?

“Binitawan lang.” Bwelta naman ni Victor at kinuha ulit yung plato kaya hindi ko maiwasang matawa.

“Nakalimutan ko itanong, paano kayo tinulungan ni Givan? Your family, I mean.” Tanong ko kay Victor habang nginangata ’tong mga green na ’to. Healthy living pasabog. Baka ako yung next nan sumabog kaya healthy living muna tayo.

Ngumiti naman si Victor at kinuha yung inaabot na tubig ni Anthony at uminom bago ibalik kay Anthony bago magsalita.

“I really don’t know the story. But this is based on my father dearest. So, So, we’re a construction business. We supply and build the architect’s idea into more like reality one than sa papers lang. That time, my father was deceived. Hindi pa naman ganon kalakihan yung company. Parang nasa growth side pa lang kami, then one of his employees fucked him up. They used substandard materials to that one big project which my father’s was into. Then it collapsed. To the ground. To ashes.” Kwento ni Victor.

Masasabi ko na, he loves telling story. May pagkamadaldal siya. He glows when he speaks and he is suddenly full of energy.

“That’s when your husband stepped in. He offers to lift my father’s name out of the drain. Basically, he let my father build his first design made by him. And guess what? The first design he made is this building!” Proud na proud na sabi ni Victor na kinangiti ko.

Inexpect ko na, na si Givan ang nagdesign sa buiding ng company but it’s fascinating to hear na siya talaga. You know that feeling? His first design. His starting empire, just so cool.

“And after that, they worked side by side. Being my dad’s company one of his biggest trusted partners.” Pagtapos niya sa kwento.

“Ilang taon na si Givan non?” Hindi ko mapigilang tanong.

“If I am not mistaken parang twenty-three or twenty-five? Sabi ni papa, he is super young and ambitious daw. He always makes sure na yung vision niya is mangyayari talaga. He talks like a real man daw and very intimidating.” Si Givan nga. Passion-driven, greed-driven, power-driven old Givan.

“How did you end up with him?” Tanong ko pa. Kasi nalilibang din ako sa kwento niya.

“After I graduated with my program, I took the board exam agad-agad.” Natatawa niyang turan. And there is a simple gesture of Anthony wiping Victor’s face because sobrang busy niya sa pagdaldal at pagkain.

“I passed, one take. Top three.” Proud na proud niyang sabi.

“Sobrang galing. Amazing. Parang hindi ko na kailangan tanungin kung paano ka napunta dito.” Natatawa kong turan sa kanya.

Agad naman siyang umiling. “This is interesting! I promise!” Turan niya pa na tinanguan ko.

“So, I passed, sabi ni dad pakikiusapan niya raw si Quillon if may vacant position sa Finance. Pero tumanggi ako. Kako wag niya sabihin na anak ako. I applied here. It took over five application bago ako makapasok because I really wanted to work here to pay some gratitude for him. Kaso mataas ang standard niya. Even though I’m top three, limang beses pa ako nag-apply. I started as an internal auditor and it took him months to notice na I was one of his company partner’s son.” Natatawa niyang kwento.

“After he found out, he made me his advisor, and that is how we started out.” Nakangiti niyang turan.

“Akala ko childhood friend kayo that’s why he helped your father’s company.” Natatawa kong turan sa kanya.

Natawa rin siya sa sinabi ko. “That’s fucking impossible! Nakita ko siya one time in our house sobrang intimidating! And he always has a one bodyguard on him. Sabi ni dad, ever since daw simula bata may bodyguard na siya. Pero nung nakita ko siya sobrang bata niya pa. Probably one of the gatherings na hinold ng parents niya. And my family and I were there.” Natatawang turan nito.

Wait? Bodyguard? Givan has bodyguard nung bata siya? Where is he now?

“Wait—bodyguard you mean? Kilala mo yung bodyguard niya?” Agad kong tanong kay Victor.

Because maybe some of my question ay masagot ng bodyguard ni Givan. Parang nabigla naman si Victor sa pagdiretso ng upo ko sa swivel chair at pagkaseryoso.

“I don’t know. I barely question him about it kasi, for me its normal for him to have bodyguards since they are rich-rich.” Paliwanag naman ni Victor sa akin.

“Do you have something to pull out? Baka masagot ng dati niyang bodyguard yung mga gusto kong tanong.” Pakiusap ko kay Victor.

Agad niyang kinuha ang tablet niya and browses it. “Yeah. There is something!” Agad na turan niya kaya lumapit agad ako sa kanya.

“This is Alejandro Lorenzo, his only bodyguard. From five years old to sixteen.” Turan ni Victor then he showed me the picture.

Napatitig ako sa picture. He looks… nice.

“Lorenzo?” Napatingin ako kay Anthony nang magsalita siya.

“He was detained for murder. He was my senior.” Turan ni Anthony at napatitig sa akin.

“Saan siya nakakulong?” Tanong ko sa kanya. He just stared me deeply.

“Got it! Nakakulong siya sa sakop ni Quillon. Ito yung kulungan kung saan madalas si Quillon.”

Agad akong tumayo at hindi na sila tinignan. “Pull some strings. I need to talk to that man. Pull every string. Kahit isang minutong pag-uusap. Let’s go.” Agad kong turan at sinuot ang coat ko.

Victor started to make phone calls why we’re walking out. Binuksan ni Anthony ang pintuan ng office at hindi ako matignan sa mata. At this point, I just need to talk to that man. I want to know so many things.

I want to sort this problem out. Gusto kong makapagpahinga si Givan nang walang iniisip. There are so many questions running into my mind right now, and they need answers. And maybe that answer, ay makukuha ko sa bodyguard ni Givan.

Chapter 43

CATCH ME, POLICEMAN

Chapter 43

Roshan Savio

“ Nasa tinatayang limampung labi ng mga carrier o Natural Male Pregnancy (NMP) ang nakita sa isang raid na isinagawa sa isang warehouse. Kalahati sa mga natagpuang NMP ay nasa labing-walo hanggang dalawang taong gulang pa lamang, “

“What the fuck?” hindi ko mapigilang bulong.

Nandito kami ngayon sa kotse at papunta sa correction kung saan nakakulong ang dating bodyguard ni Givan nang makita ko sa news ang balitang ito.

“Is this really happening?” tanong ko kay Victor.

Huminga siya nang malalim. “Unfortunately, yes,” malungkot na sagot ni Victor sa akin.

“It was rampant nowadays—kaliwaan. Makakakita ka na lang ng katawan ng NMP sa tabi-tabi na wakwak ang tyan,” turan ni Anthony nang hindi kami tinitingnan; he was the one who’s driving.

“ Ang suspetya ng awtoridad, gagamitin ang mga NMPs para sa tinatawag na Uterine Transfer Procedure o UTP. Nakakita rin ang mga awtoridad ng ilang pasa at sugat sa katawan ng mga NMP na nagsasabing sapilitan ang pagkuha sa kanila. “

“ Ayon sa mga eksperto, ang UTP ay isa sa paraan para masolusyunan ang problema ng mga kababaihan na nahihirapan mag-anak, pero ang kapalit naman nito ay isang buhay ng NMP. There is only sixty percent chance of survival for an NMP after this procedure if it’s done correctly .“

I don’t understand. Bakit kailangan gawin ng ibang tao yung ganitong kademonyong bagay? Hindi ba sila makuntento sa kung anong meron sila and even other people na wala naman kasalanan idadamay nila for their own good? They are fucking sick.

“ Authorities confirmed that several NMPs were abducted from the north and south districts. Preliminary medical reports describe the procedure as ‘non-sterile, incomplete, and deliberately inhumane.’ There is no chance of survival. “

“And what about the other authorities? May action na ba silang ginawa dito? I’m hundred percent sure, if this was a minor case at walang involve na malaking tao o backer, may solusyon na sila agad. Magaling lang naman ’yang gobyerno kapag maliliit na tao lang kalaban. Palibhasa pare-pareho silang nakikinabang,” naiinis na turan ko.

It’s true. Kung hindi sila nagbebenefit sa UTP shit na ’to, for sure the government will get rid of this immediately. Hindi kayang hulihin ng gobyerno ang malalaking tao, dahil kapag nangyari yon, sila-sila rin ang maghuhulihan.

Hindi ko alam bakit sobrang galit ko. There is a part of me na parang naiintindihan ko yung sakit nila. At talagang nakakaawa sila. Just imagine: kukunin yung isang parte ng katawan mo without proper consent, proper procedure para sa mga makapangyarihang tao? Mga siraulo sila.

“As of now, naglabas lang ng statement ang pangulo,” disappointed na turan ni Victor.

Inabot sa akin ni Victor ang tablet niya at may video kung saan nakatayo ang presidente sa podium niya, at may nakatayo rin sa likuran niya na isang bodyguard pero kita sa frame.

“ The recent reports regarding the abduction and deaths of NMPs are deeply troubling. As President, I have ordered a full investigation into these illegal operations, both within and beyond our borders. “

“Bullshit.” hindi ko mapigilang bulong.

“ Let me be clear—the government does not condone or authorize any form of human abduction and experimentation. “

“ I ask our citizens to remain calm and allow the justice system to uncover the truth. We will cooperate with our international partners to ensure the safety and dignity of all carriers. “

Napatawa na lang ako ng mahina. Ang tigas talaga ng mukha ng presidente na ’to. Kasing tigas ng mukha ng lalaking nasa likuran niya.

“ Every life—male or female—deserves protection ,“ turan niya pa.

“Yeah, all of that are bullshits,” turan ni Victor nang matapos ko panoorin ang statement niya.

“There are rumors na ang first lady at ang pamilya nito ang nagsimula ng UTP. Ang sabi-sabi, may mag-asawang scientist ang nagtratrabaho sa kanila. But very reason why they did this is still unknown. It’s just a humor though. From the under,” turan ni Victor sa akin.

I know what he completely means nang sabihin niyang under—underground society o black market. Napatingin ako sa bintana habang nag-iisip. May posibilidad ba na may connection si Givan dito? He was the Chief of Police; I once saw him sa news na kausap ang presidente. Just to think of it. Carlos—his cold-blooded step brother—is like finding something. Parang may hinahanap siya na tinatago ng asawa ko.

“I told you stop putting yourself at risk. You having a connection to the underground may cost you your fucking life.”

Ooooh. Napatingin ako kay Anthony nang magsalita siya. That was so unexpected. Pinapagalitan niya si Victor? Nakita ko pa ang kilay ni Anthony na magkadikit; dahan-dahan akong tumingin kay Victor na inayos na lang ang salamin at tumingin sa labas ng bintana.

“Givan worked with the president, right?” tanong ko.

“Yes. Nung Chief of Police siya, lagi siyang pinapatawag ng presidente. But, kapag ganon, he was always alone. Hindi na ako sinasama. Just company matters doon niya ko sinasama,” paliwanag sa akin ni Victor na kinatango ko naman.

It is possible na may connection nga ang asawa ko sa kanila. I need to talk to the president. It feels like he knows something—about Givan.

“Paano ko makakausap ang presidente?” tanong ko kay Victor at pareho silang napatingin ni Anthony sa akin na parang hindi makapaniwala sa sinasabi ko.

“I’m serious,” turan ko pa.

“No, you can’t be! That’s fucking dangerous, Shan,” bwelta ni Victor sa akin.

“Oh, you know the word dangerous now?” sabat ni Anthony.

“Shut up!” singhal ni Victor kay Anthony. Bakit sila nag-aaway?

“Don’t do that, Shan! That’s dangerous. Kung nandito man si Quillon ngayon he will tell you the same.”

“Pero Victor, kung ito lang yung susi para malaman natin kung anong gusto ni Carlos, it will make our lives easier and maybe makaalis agad tayo sa posisyon na ’to. And besides, I won’t be at risk. I will just talk to the president, that’s it!”

Napailing na lang si Victor sa kakulitan ko. But I am determined. I want to talk to the president—to this Cassian Arvell. I have a strong feeling na alam niya kung anong hinahanap ni Carlos.

“We’re here.”

Tumingin ako sa labas at nasa correction na kami. Ang sabi ni Victor, palagi raw ang asawa ko dito. And I figured it out na dahil iyon sa bodyguard niya. This place is also protected by him. Maybe he was loved by the prisoners here. And they say na decent at nagbabagong buhay talaga ang mga nakakulong dito.

“Never akong sinama ni Quillon dito. I guess, pumupunta lang siya kapag duty niya,” turan ni Victor sa akin.

Nang huminto ang sasakyan, binuksan ko na yung pintuan at bumaba. Sumunod naman agad si Victor sa akin.

“You have fifteen minutes, Shan. That’s max. Even though you’re his husband, ang binigay lang daw ni Mr. Lorenzo na minuto ay fifteen minutes lang.”

Tumango naman ako bilang pagsang-ayon. Naglakad na kami papunta sa entry at isa-isa kaming kinapkapan bago tuluyang papasukin. This correction is huge. Si Victor na ang nag-asikaso ng paper works at pinasunod ako ng isang pulis patungo sa visitation room. It is a room na may pagitan sa gitna, may salamin at may parang phone na gagamitin niyo para magkarinigan kayo.

May isang officer na nakaupo sa tapat, mukhang may kakausapin din. Umupo ako sa dulo, hinihintay si Mr. Lorenzo. Panaka-naka akong tumitingin sa relo ko, tinitignan yung bawat pag-ikot ng mga kamay nito habang nag-aantay. Pero dalawang minuto na ang lumipas, wala pa rin.

Makalipas ang isa pang minuto, may pumasok na isang inmate; napatitig ako sa kanya dahil pagpasok niya pa lang ay nakatitig na siya agad sa akin na para bang hindi niya maialis ang mata niya sa akin. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko sa hindi malamang dahilan. Akala ko si Mr. Lorenzo na, pero umupo siya sa tapat nung officer at nagsimula sila mag-usap, kaya inalis ko na ang tingin ko sa kanya.

Minuto ang lumipas—walang nagpakitang si Mr. Lorenzo. And then fifteen minutes na wala. Napahinga na lang ako nang malalim at lumabas.

“Wala. Hindi siya sumipot,” mahina kong turan kay Victor na nag-aantay sa labas.

I was disappointed but I do understand. Baka hindi siya komportable even though na asawa ako ni Givan. Baka susubukan ko sa mga susunod na araw na siyang kausapin.

Lumabas na kami ng correction, and ang masasabi ko lang na maganda ang correction na ’to. If makukulong man ako sa hinaharap, dito ko gugustuhing makulong.

Bagsak-balikat akong pumasok sa kotse at isinandal ang ulo sa upuan. Akala ko pa naman makakakuha ako ng kasagutan sa bodyguard ni Givan.

“Are you okay?” tanong ni Victor sa akin at tumango na lang ako.

“Let’s go back sa office.”

Tinignan ko na lang ang tanawin sa labas ng bintana habang nagbiyahe pabalik sa office. Yung pag-asa na nararamdaman ko kanina na parang feeling ko ay makakahanap na ko ng kasagutan sa mga tanong ko ay parang naglaho na parang bula. Nakakapanghina na yung pag-asa na inaasam ko; bigla siyang nawala at hindi ko mahawakan bigla.

Nang makarating kami sa company, nauna ako bumaba. I suddenly felt tired. Gusto kong magpahinga muna. Maybe to allow myself to have the energy to hope again for something good to happen—not just for me—but also for Givan—my husband. Sana nasa maayos na siya na lugar at payapa. Yung walang kaguluhan.

Nang karating kami sa office, hinubad ko ang coat ko at umupo sa swivel chair. Bigla kong naramdaman ang pagod. Yung sobrang pagod. Yung feeling na ubos na ubos ka na at gusto mong magpahinga na lang nang matagal.

“Please take a rest, Shan. You look very tired,” turan ni Victor sa akin na tinanguan ko naman.

Uupo na sana ako nang pumasok si Anthony at kasunod niya ay si Carlos.

“Yes? Do you need anything?” tanong ko sa kanya.

“Yes. I need to talk to you,” turan niya.

“Go on,” turan ko naman.

“In private,” turan niya pa.

Ayaw pumayag ni Victor at ni Anthony, but I know Carlos can’t harm me inside the company, kaya sinenyasan ko si Anthony na lumabas na sila ni Victor. Nang makalabas na sila, umupo si Carlos sa couch. And I watched him.

“Whose side are you?” tanong niya na kinakunot ang kilay ko.

“You don’t understand, do you?” muling tanong niya as he makes himself comfortable sa couch.

“Let me tell you a story.”

I remained silent not because I want to hear his bullshit but I was tired of arguing. He was going to run his mouth off, kahit hanggang mapagod pa siya.

“Once upon a time, there was this couple—a mad, very mad couple. Mad, I mean insane,” panimula niya sabay tawa. “They are scientists. They were the key to this UTP or whatever the government calls it. Basically they are the ones who are able to figure out this shit.”

“But before that, they lived happily ever after. They were blessed a twins. A boy and a girl. The girl became an obsession of a mafia heir. She was got into worst accident that made her on a vegetative state. Can’t move, can’t speak, can’t wake up.”

Dahan-dahan akong umupo sa swivel chair ni Givan. Hindi ko alam kung totoo ba ang sinasabi ng hayop na ’to. Gusto ko na siyang sipain palabas.

“The mafia heir wanted the girl twin to live, so… he made her parents switched all her defective organs. But her uterus are damaged too,” turan niya bago huminto at tumingin sa akin.

“What do you think they did next?” tanong niya sa akin, but I stared at him blankly.

“They discovered NMPs. They are finding the right uterus for the twin girl. They are killing and abducting NMPs just for the girl. At yung hindi matched sa kanya? Where do you think they’re going?” nakangising tanong niya.

Tangina. Sa gobyerno.

“The government.”

“Which your husband is serving too.”

Parang nagpintig ang tenga ko sa narinig. I know Givan is greedy, deep in his bones. He is greedy of power, of something that is I don’t fucking know, but Givan is not evil!

“Don’t fucking drag my husband’s name into that shit! Givan gave his life to this! And this shit you’re telling me is bullshit! Kaya lumabas ka na bago kita ipakaladkad palabas!”

Natawa naman siya nang mahina sa tinuran ko. Fucking bitch.

“Kilala mo ba talaga si Quillon?”

Oo, Givan and I maybe started rough. Naalala ko pa noong panahon na kinailangan akong gamitin nila Kaine to get a hold of Givan. But after that, we lived, silently and soundly. I was too focused achieving my dreams, building my life—that I also forgot how to check on my husband and the worst case—wala na siya.

But Givan is not evil. I know, I fucking know. Deep inside, Givan has its own reason. He has reasons on his every actions. And I won’t fucking sit here while he disrespect my husband like that!

“Kahit hindi ko kilala ang buong katauhan ni Givan—hindi demonyo si Givan katulad mo.”

Namayani ang tawa niya sa office, then he finally stood up.

“Does killing my parents makes me evil?”

Tangina? Anong tanong yan?

“I once pushed a boy down the stairs—made someone to take the fall for me. Does that makes me evil too?”

What the fuck? Baliw na siya. He is psycho!

“No. I was born evil. And this is my nature. Just like those mad scientist. That mafia whose backing them up and the government…,” turan niya bago tumigil at ngumiti sa akin.

“And that makes your husband born evil too.”

I—w-was out of words. Parang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko. Parang nawalan ng sapat na hininga ang dibdib ko. I want to say something but those something is nowhere to be found.

He slowly walked towards me at tumayo sa tapat ng mesa. He picked up our picture—picture namin ni Givan.

“I suggest you take extra care and safety because those people who born evil, they will do everything to do what they do in nature…” turan niya at nilapag sa harap ko ang frame.

“Evil things.” huling turan niya bago lumabas nang tuluyan sa office.

Wala ako sa sarili. Napatingin sa picture frame namin ni Givan. I stared in his eyes. What the fuck is wrong with you people? Tangina niyong lahat.

✦•······················•✦•······················•✦

Nang makauwi ako sa bahay, diretso akong umakyat sa office ni Givan. I stormed into his office. Lahat ng makita kong gamit niya, binulablot ko. Pati mga importanteng bagay o dokumento.

Those words na sinabi sa akin ni Carlos—they are running on my mind. Hindi ko sila maalis sa isipan ko kahit anong gawin ko.

Parang mababaliw ako kakaisip. Hindi ko na maintindihan. Yung mga katanungan na nasa isip ko, lalo silang nadagdagan. Hindi na nagkaroon ng kasagutan; lalo pang nadagdagan.

Lahat ng gamit ni Givan, nagulo ko na pero wala akong nakuhang sagot ni isa. And I’m so fucking mad. Nakakainis. Nakakatangina.

Hindi ko namalayan na ang mga luhang pinipigilan kong bumuhos ay bumuhos na sa mga pisngi ko. Hindi ko alam kung kanino ba dapat ako maniwala. Hindi ko alam kung anong dapat kong sundin. Hindi ko alam kung totoo ba ang mga sinabi ni Carlos. Hindi ko alam hanggang saan na lang ako.

Hindi ko alam ilang minuto akong umiiyak. Hindi ko rin alam bakit. Ang bigat lang sa puso.

Dahan-dahan kong kinuha yung tube na lalagyan ng design niya. I never saw him made one before. Dahan-dahan kong binuksan at yung laman ng design ay yung bahay kung saan kami nakatira ngayon. Dahan-dahan kong hinaplos. Nakalagay rin dito yung taon kailan niya ginawa and it’s almost ten years ago. It’s not perfect but it’s beautiful. Meron pang malaking space sa baba—baka hindi niya na natapos.

Lalong tumulo ang mga luha ko. I fucking miss him so much. Kung may pagkakataon lang na magpalit kami ng pwesto ay gagawin ko. I know hindi siya papalitan iligtas at alagaan ako, hindi katulad sa pagpalya ko sa pagligtas sa kanya.

“G-givan…” tawag ko sa pangalan niya habang nakatingin sa design.

Hindi ko alam kung hanggang saan na lang ako. Pero ilalaban ko kung anong para kay Givan. Ako ang magiging sandata at lakas niya sa panahong mahina siya.

“M-mahal na mahal kita, Givan. Lagi’t-lagi .”

Kung saan man ako dalhin ng tadhana, haharapin ko lahat. Para sa kanya. Haharapin ko lahat at gagawin ang lahat, kagaya ng lagi niyang ginawa.

Ikaw at ikaw lang, Givan— lagi’t lagi .