Introduction :)

INTRODUCTION >>

DISCLAIMER: This story is a work of

fiction. Any resemblance to any

person, place, or written works are

purely coincidental. The author

retains all rights to the work, and

requests that in any use of this material that my rights are

respected. Please do not copy or use

this story in any manner without my

permission.

–

This is a story created by my Idol :)

JOEMAR ANCHETA

fb : www.facebook.com/joemar.ancheta

Site : http://www.joemarancheta.blogspot.com

~

NAGMAHAL KA NA BA NG CHAKKA? O MiNAHAL KA NA BA NG CHAKKA?

PWES,Tunghayan natin sa story na ito kung Pano magmahal at pano mahalin ang isang chakka :)

Originally written by:

JOEMAR ANCHETA

~

Chakka o1 ~

Chakka (INIBIG MO’Y PANGIT)

Sa panulat ni Joemar P. Ancheta

Chapter ONE

            Malimit kong naririnig na kapag pangit ka nahihirapan kang makahanap ng gugusto sa iyo. Sige, dagdagan natin, kapag pangit ka at wala kang pera, walang magkakamaling papansin sa iyo, o, siya siya... todohin na nga natin... kapag pangit, wala kang pera at bakla ka pa, sabi nila parang pinagtalikuran ka na ng magandang tandhana.  Sa salitang bading, ang pangit ay chakka at ang isa sa mga chakkang iyon ay ako.  Pero ayaw kongkawawain ang pagiging bakla ko, ako yung baklang pangit ngunit hindi naman naghihirap at dahil matalino aymay matatag namang trabaho.

            Kapag straight siguro akong lalaki, mukha pa din akong basurero kahit gaano pa kagara ang isusuot ko, kung naging babae naman ako, malamang walang manliligaw sa akin dahil masahol pa ako sa hitsura ng isang katulong na kahit damitan mong mamahalin... kaya nga marunong ang Diyos at ginawa akong bading dahil alam kong at the last minute sa amin kumakapit ang lalaking gipit na gipit. Ngunit kalimitan naman kahit pangit sa tulong ng sensiya ay gumaganda. Nareremedyuhan ang kapangitan. Ngunit ang likas na kapangitan ng ugali, matutulungan kakaya ni Belo o ni Calayan?

            Kung sana nakikita ang kalooban ng isang tao, alam kong isa ako sa mga pinakamaganda. Kung abotng mata ang nasa kaibuturan ng puso alam kong ilalampaso ko ang Bareto sisters, iiyak sa inggit si Kristine Hermosa at seksing-seksi sa akin si Cristine Reyes.  Malamang din na pipila si Pretty Woman na si Julia Roberts na humingi at magmakaawang makipicture sa akin...yun nga lang... hindi iyon agad nakikita, hindi iyon kaagad napapansin dahil sa panahon ngayon, kung maganda o guwapo ka, iyon ang batayan ng karamihan kung sino ang mamahalin.

            Swerte ang mga baklang guwapo na, kilos at mukhang lalaki, mapera at may trabaho pa, dahil kahit arawan kung magpalit sila ng chuchurbahin.  Madali din silang makatagpo ng katulad nilang guwapo at ang katulad kong pangit, nilulunok na lang ang laway sa inggit. Kung maylalapit man sa amin na guwapo, natatakot na kaming mahalin siya dahil una, natatakot kami sa kung anoang habol sa amin. Natatakot kaming masaktan at maloko lamang dahil kungtutuusin, sino ba naman ang guwapongmanatili sa tulad naming pangit. Madagdagan pa iyon kung ipapakilala ang guwapong ito sa mga kaibigan. Natural na sasabihin nilang...

            "Magkano naman ang budget mo sa kaniya baduday?"

            "In fairness guwapo ha, pero for sure, bukas makalawa magiging pulubi ka na uli bakla!"

            "Naku, mag-ingat ka diyan, baka lolokohin ka lang niyan."

            "Huwag kang makinig sa mga pambobola niya dahil peperahan ka lang niyan, alam ko ang kaliskis ng mga ganyan kasi galing  na ako sa ganiyan, lalo pa't wala ka pa naman ganda beklabush ka."

            Iyan ang walang tigil na payo o kaya ay sabihin na nating pang-ookray ng mga kaibigan kaya ikaw namang si pobreng pangit, iwasan ng mahalin siya at ienjoy na lang ang pakikipagkaibigan sa kaniya.Okey lang kung kusang lalayo ang lalaki, makakalimutan mo at pilit pigilin ang sariling mahulog sa kaniya.Ang masaklap ay kung pagkaraan ng isang linggo hayun at akay-akay na siya ng isa sa mga kaibigan mong dati ay pinagsasabihang kang lolokohin ka lang at peperahan. Malaman-laman mo na lang na ang kaibigan mo na ang bumibili ng mga mamahaling gamit ng dati ay ginusto mo. Masakit ngunit gano'n talaga ang takbo ng buhay naming bading na, pangit pa. Ngunit mababago ang lahat. Alam kong darating ang panahong luluhod din angtala ni Sharon Cuneta at sasabihin kong akin din ang dating Bituing walang ningning. Magsisisi lahat ang mga nang-api sa akin at sasabihing "kung sana bukas pa ang kahapon". Etchos lang. Mabait kaya ako!

            Madami nga namang nagkalat na guwapo na sobrang ganda pa ng tindig at katawan. Pero sabihinkong karamihan sa mga iyan, berde din ang dugo. Kung hindi man sila gano'n,  maraming girlfriends yan o masaklap may asawa na't kabit pa. Kung wala pa din sa nabanggit, siguradong tatama na ako kung sasabihin kong ang mga nagakalat na gwapong mga 'yan ay siguradong sumasanto ito sa salapi. Kung ang straight pumatol kay beklabush, hindika niya pinatulan dahil maganda ka, dahil ang tunay na ganda sa mga straight ay sa babae lang, ang sabihinmo, pinatulan ka ni straight dahil sa kinang ng iyong bulsa. Ang straight ay para sa babae at kung natikman moat sinabi niyang kayo na, puwes, asahan mong aagos ang pera mo mula sa kaniyang talampakan hanggang ulo at may ambon pa sa sikmura o buong katawan sa girlfriend o asawa niya. Kaya nga ako, kapag sinabi niyang straight siya, kahit pa gaano siya kagwapo, hands-off na ako. Lalo na kung sa una pa lamang ay may mga parinig na? Naku, umiwas ka na ng mabilisan bakla dahil siguradong gawinkang atm niyan.

            Sa tulad kong kilos at mukhang lalaki na nasa loob ang kabaklaan, naghahanap din ako ng ganoon. Hindi man guwapo, hindi man maganda ang katawan basta makakasundo ko, mabait, makatao at mamahalin niya ng ako, go na ako.  Kaso nga ilang beses ko ng sinubukan ngunit parang lagi parin akong bigo. Kailan ba ako nagsimula? Kailan ko ba sinubukan? Ahh! Noong third year high school pala ako unang naglandi.

            Si Lando. Kaklase ko siya. Varsity ng basketball, guwapo, matangkad, maputi ngunit mahina ang ulo. Ako ay dalaginding naman noon. Medyo mataba o sige pagandahin natin ng bahagya, medyo chubby, puno ng taghiyawat ang mukha, kayumanggi at parang dinaanan ng pison ang ilong kong namana ko pa kay mama.  Mabuti na lang pinagpala ako ng tangkad. Tahimik lang ako. Bihira ako makipagbiruan kasi ayaw kong mahalata akong bading. Para naman yata maling ipangalandakan kong bading ako sa kabila ng pisikal kong pagkukulang? Nagsasalita naman ako at nakikibarkada ngunit hindi sa mga bading na ladlad sa school. Sa akin, tama ng si aking Lando lang ang tangi kong kabarkada.

            Dahil magkaklase kami't magkabarkada ay nagiging magaan ang loob namin sa isa't isa. Dinadaanan ko siya pagpasok ko ng umaga at kung may ensayo sila ng basketball sa hapon ay hinihintay ko pa siya. Dahil mahina ang ulo, ako na din ang gumagawa sa ibang mga projects niya at assignments. Bumibilis ang tibok ng aking puso kungipinapahawak niya sa akin ang bag niya habang naglalaro at kapag nakapagshoot siya ay kinikindatan niya ako. Gustung-gusto kong pagmasdan ang kaniyang paglalaro. Hindi man kagandahan ang katawan niya dahil nga mga bata kami ay sapatna sa akin ang makinis niyang kutis lalo pa kung basam-basa siya ng pawis. Kung manalo sila ay aapiran niya ako, magkakadaupang palad at ibubunggo namin ang aming mga dibdibsa isa't isa. Sa tulad kong may lihim na pagtingin, gustung-gusto ko yung sandaling magkalapat ang aming dibdib at maamoy ko ang kaniyang mumurahing pabango.

            Bilib din naman siya sa akin dahil bukod sa pagiging Editor in Chief, Vice-President ako sa buong campus namin at ako pa ang laging first honor mula first year namin. Noong first year and second year kami, wala naman akong naramdaman kahit ano sa kaniya. Oo guwapo siya ngunit hindi ko naman siya dating gusto. Noong nagpatulong sa akin sa assignments namin at nilibre niya ako ng snack sa canteen namin at nakita kong totoo siyang tao, nagsimulang nagustuhan ko na ang kaniyang mga ngiti, napansin ko na ang maganda niyang ngipin, mamula-mula niyang labi hanggang gusto ko na ang kabuuanniya. Ang unang snack na iyon ay nagiging regular na hanggang bestfriends na nga ang turing namin sa isa't isa.

            Maykaya ang pamilya ko atganoon din naman siya. Araw ng Linggo noon nang daanan niya ako sa bahay gamit ang XRM niyang motor.

            "Uyy, tol, ano... may lakad ka ba o gagawin?" silip niya sa gate namin habang naglalaro kami ng bunso kong kapatid.

            "Wala. Bakit?" Lumapit ako sa gate at nakita kong naka-checkered sky blue polo siya at kupasing hapit na pantalon. Sobrang nahulog na ang loob ko ng makita ko ang kaniyang kakisigan. Nalunok ako dahil parang artista siya sa paningin ko. Siya si Patrick Garcia sa buhay ko noon.

            Bumaba siya sa motor niya. Lumapit sa gate na kinatatayuan ko. Naamoy ko ang kaniyang pabango.

            "Palit ka, magsimba tayo tapos punta tayo ng Mall. Dala ko naman ang motor ko, ikaw kung magmomotor ka din o angkas na lang tayo."

            Natigilan ako. Sunday dateba ito? Naku, e bakit ako magdadala pa ng motor kung puwede naman kaming mag-angkas na lamang ng kahit sa mga preno lang niya maidampiang katawan ko sa katawan niya.

            "Sigurado ka? Sige sandali at paalam ako kay mama. Pasok ka muna habang magpapalit ako." Nangangatog at kinikilig kong sagot. Patago nga lang ang kilig. Mahirap ngmabuking sa pagiging alanganin no.

            "Sige ba. Huwag kang magmadali tol, mahaba pa naman ang oras. Mahahabol pa natin yung huling mass sa umaga."

            Nakailang palit na ako ng damit, nakailang harap na din ako sa salamin ngunit hindi talaga kayang pantayan ang kaniyang likas na guwapo ang kapangitan ko. Kung sana makinis ang mukha ko at kung sana man lang matangos ang ilong ko at maputi-puti ako ng kaunti, sana hindinaman ako nalayuan ng milya-milya ngcrush ko. Nandiyang punuin ko ng polbo ang mukha ko, kagat-kagatin ang labi ko para mamula ngunit babalik lang uli ako sa banyo para maghilamos. Tuloy sa kahihilamos ay namula ang mukha ko. Sa tulad kong maitim, sabihin na nating lalo pang nangitim.

            Nakailang palit na ako ng damit at pantalon. Nagkalat na sa kuwarto ko ang mga damit ko ngunit parang hindi kayang pantayan ng porma ko ang porma niya. Diyaskeng taba kasi ito, nagmukha pa akong pandak at suman na pumuputok.

            "Kuya, naiinip na si Kuya Lando sa labas. Tagal mo daw. Mali daw yata pagkarinig mo sa take your time, hindi daw take your day!" natatawang biro sa akin ng kapatid ko.

            Paglabas ko ay natatawa niya akong inalaska.

            "Tol, sa simbahan lang tayo pupunta at mall. Hindi sa JS peroparang napakatagal naman yata ng pagpapalit mo. Tapos t-shirt lang pala at maong ang suot mo."

            Sasagot pa sana ako pero hahaba lang ang pang-aalaska niya kaya niyaya ko na lamang na umalis nalamang kami.

            Habang nagpapatakbo siya ng motor ay amoy ko ang pabango niya at nakatitig lang ako sa kaniyang maputing leeg. Parang napakasarap dampian ng halik. Kapag lumilingon siya ay napapahinga ako ng malalim kapag nakikita ko ang maputi at parang napakalambot niyang pisngi nabinabagayan ng mamula mula niyang labi at sa taas naman no'n ay ang balahibong-pusa niyang bigote. Hirap talaga magmahal ng kaibigan. Di mo talaga masabi kung ano tunay mong nararamdaman.

            Nang nasa simbahan na kami ay parang gusto kong sabunutan ang mga mga kaedad naming lingon ng lingon sa kaniya at pagsampal-sampalin ang mga baduday na wala ng ginawa kundi magbulungan pagkataposnilang lingunin siya. Pero mamatay sila sa inggit dahil kasama ko ang lalaking hanggang pantasya lang nila.Kahit hindi ako maganda, pakiramdamko ay napakaganda ko noon dahil katabi ko ang lalaking nililingon lang nila. Kasalanan na kung kasalanan ngunit nagustuhan ko ang part na kantahin ang ama namin dahil pagkakataon kong mahawakan ang kaniyang mga kamay. Patawarin ako ng Panginoon ngunit hindi sa dasal na iyon nakasentro ang utak ko kundi angkatotohanang magkahawak-kamay kami ng mahal ko. Sumunod na nagustuhan ko ay ang pagsabi ng peacebe with you dahil pagkakataon iyon na titignan niya ako sa mata at ngingiti sa akin at kikindat sabay sabing "peace be with you!"

            Nakakainis lang na kapag kasama mo sa Mall ay sobrang guwapo ay para kang anino lang na inaapak-apakan. Walang lilingon sa iyo, walangpapansin. Noon ko naramdaman ang kaibahan ng guwapo sa matalino. Ang kagandahan ng pagiging maskuladong payat at maputi kaysa sa mataba na't maitim pa. Ang guwapo'y kaagadna nagugustuhan pagkatingin pa lamang. Ang matalino, hindi iyon nakikita ng taong hindi ka kilala at nakakasalubong mo lamang. Ang matipunong payat at maputi ay hot nahot dahil yummy na pagmasdan sa kahit anong suot na damit samantalang ang mataba at maitim ayhot dahil masakit sa matang titigan. Siya siya ay isang ulam na kahit tingin pa lamang ay masarap na ako naman ay sunog na ang pagkakaluto, nagmamantika't nakakaumay pa.

            Kapag mag-CR kami at nakaharap ako sa salamin at alam kong magsasalamin din siya, agad akong iiwas dahil ayaw kong makita sa salamin ang agwat ng hitsura naming dalawa. Alam kong napapansin niya iyon dahil tinitignan niya ako sa tuwing tumatalikod ako. Kung kumakain kami at nakatitig siya sa akin ay ibinababa ko ang aking mukha na parang kinakahiya kong pagmasdan niya ako.

           Unang pagkakataong tumibok ang aking puso. Unang pagkakataong bago ako matulog sa gabi ay si Lando ang pinapangarap ko at paggising ko sa umaga ay atat akong makasama siyang muli. Ganoon na ganoon ang mangyayari. Naging regular ang unang linggo iyon at ako, pag uwi ay sobrang saya ngunit kapalit naman niyon ay ang di maipaliwanag na paghihirap ng aking kalooban.

            "Bakit ka ganiyan?" tanong niya sa akin ilang Linggo bago ang aming JS Prom.

            "Anong bakit ako ganito?"pagmamaangmaangan ko.

            "Pansin ko parang naalangan ka sa akin. Parang may kinakahiya ka?"

            "Sus, kailangan ko pa bangsabihin naman iyon e lantaran namang nakikita."

            "Hindi e. Maganda ang mgamata mo at hugis ng iyong labi. Ako nagsasabi sa iyo. Tignan mo iyong positive sa iyo at hindi iyong mga negative lang. Ayos din ang buhok mo at ang tangkad mo. Matalino ka Terence. Huwag kang masyadong conscious sa pisikal mong anyo tol."

            Napatitig ako sa kaniya. Sa buong buhay ko maliban kay papa na sinasabing nakuha ko ang maganda niyang mata ay heto ang isang lalaking minahal ko ng lihim ang may nakikita na maganda sa akin.

            Huminga ako ng malalim. "Hindi naman napapansin ang mga mata ko at labi dahil pinuno ng taghiyawat ang aking mukha at ang napakalapad kong ilong."

            "Hindi ka dapat ganiyan mag-isip tol. Mali yan. Di ba nga matalino ka? Subukan mong isipin ang gusto kong ipakahulugan sa iyo."

            Hindi na ako sumagot pa. Ngunit nagbigay iyon sa akin ng dahilan na tignan ang kabuuan ko. Magpasalamat sa kung anong meron ako. ang tinuran niyang iyon ang nagpalakas sa akin na gawin ang isang bagay nang gabi ng aming JS at nakitulog siya sa aming bahay. Isang pangyayaring siyang pinagsimulan ng lahat.

Chakka o2 ~

Juniors kami noon. Unang pagkakataong makipagsayaw sa babae, unang karanasang magdamit ng kagalang-galang, makaharap sa iisang mesa ang mga babae ngunit gurl, never akong nakaramdam ng excitement sa partner ko at sa lahat ng mga babaeng naroon. Okey, sige na! Sabihin na nating madaming maganda sa batch namin. Actually, napakarami kong gusto sa kanila, as in super duper dami ng mga babaeng gusto kong pilahan ako dahil gusto ko silang kulutin, meyk apan at bunutan ang makapal na kilay.

            Napakaguwapo ni Lando nang gabing iyon. Suot niya ay blue long-sleeve na binagayan niya ng skyblue na neck tie at dark blue pants. Nangangatog ang tuhod ko noong daanan niya ako sa bahay. Para lang ako ang date niya dahil sinundo pa niya ako. Feeling ko ako si Sharon Cuneta at siya naman si Gabby sa pelikulang Dear Heart. Sa mga di makarelate diyan sige, gawin nating makabago, parang ako si Sarah Geronimo at siya si John Lloyd sa A very special love. Wala pa din? Naku kung di mo parin maimagine ang hitsura ko, payo ko gurl itigil mo muna panonood mo ng mga Indie Filmstulad ng Sagwan, Serbis, Booking, Bayaw, Ang lalaki sa Parola at kung anu ano pa. Manood ka naman ng mga may sense bakla para makarelate ka sa love story ng lola mo! Basta ganoon ang feeling ko no'n.

Si mama ang nag-ayos sa akin. Sabi niya, kailangan daw matakpan ang pimples ko sa mukha. Kaya hinayaan ko siyang gawin ang gusto niyang gawin. Simple lang ang long sleeve ko nun. Lavender na binagayan ni mama ng purple neck tie. Di ba ’antaray? Pero gurl nasobrahan yata ni mama ang pagtapal sa pimples ko kaya ang nangyari naging foundation day ang dapat ay JS namin at super pahiya ako nang napansin iyon ni Lando.

“Ano ba yan tol. Mukha kang bakla sa kapal ng polbo mo. Saka kulay ng damit mo lalo kang umitim. Violet ba naman.”

“Lavender daw kulay nito sabi ni mama. Sandali nga at tignan ko mukha ko sa salamin.”

In fairview tama si Lando. Nalantad ang totoo kong pagkatao at nawala nga ang mga peklat ng pimplessa aking mukha, nagmukha naman akong espasol sa kapal ng aking make-up kaya ang ending, dahil ayaw ni Lando ang hitsura ko ay naghilamos ako at pinalitaw ang aking mga itim-itim sa mukha. Di bale ng walang nilagay sa mukha ang importante ay mukhang lalaki naman ako.

Super selos ako noong nakikita kong nag-eenjoy si Lando sa kasasayaw sa mga naggagandahangbabae noon. As in asar na asar ako kapag nakikitang nakikipagtawanan siya sa kapareha niya habang hawak niya ang baywang ng babae. Naku, kung di lang ako makapagpigil ay sarap tularan si Cherry Gil sa dialogniya kay Sharon sabay saboy ng asidosa mukha ng naglalanding partner niya. Pero vait!, Mabait ako. Kaya pangiti-ngiti lang at na may kasamang thumbs-up kung lumilingon sa akin si Lando. Nakaupo lang ako. Kain ng kain sa miryenda. Sa tulad kong dambuhala, nabitin ako sa binigay nilang miryenda kaya nagpabili pa ako ng dagdag na makakain kay mama.

Nang uwian na ay napansin kong ayaw umuwi ni Lando sa bahay nila.

“Do’n muna sa bahay niyo tol. Ayaw kong umuwi ngayon. Ayaw kong masira ang araw ko kina Mommy at Daddy.”

“Bakit naman?” nangangatog ang tuhod ko.

“Nag-aaway sila kaninang umalis ako. siguradong away na magdamagan iyon kaya makikitulog muna ako sa kuwarto mo.”

Siyempre naman, tatanggi pa ba ang beauty ko? Karne na ng baka ang nagpapasakmal sa buwaya, tatanggi pa ba ito?

“Tol, nasubukan mo na bang uminom ng alak? Baka meron kayong tinatago diyan. Subukan natin. JS naman natin kaya subukan nating uminom kaysa sa wala tayong ginagawa sa kuwarto mo.”

“Meron mga alak si daddy kaso hard siya. Baka di natin kayanin.”

“Okey na yun tol kaysa sa wala. Bahala na kung malasing tayo. Nasa kuwarto naman tayong dalawa. Kung malasing tayo di itulog na lang natin, di ba?”

Nagawa kong ipuslit ang alak ni Papa sa kuwarto ko. Tulog na silang lahat noon. Kumuha na din ako ng mga chichirya sa kusina at ice. Nakasalampak lang kami sa swelo ng kwarto ko. Magkaharap.

“Wala ka bang crush sa campus natin?” tanong ni Lando nangnakapagsimula na kaming magshot.

“May isa pero mukhang malabo.” Sagot ko para safe. Hindi naman niya alam kung sino ang tinutukoy ko. Kaysa sa sabihin kong wala baka isipin niya sinungaling ako.

“Kilala ko ba siya? Magandaba? Sabihin mo sa akin baka matulungan kitang ligawan siya.” Napapangiti niyang pagsisimula. Alamkong nasa bukana na siya ng pang aasar sa akin.

“Naku, kilalang-kilala mo siya.” Huwag ng dagdagan. Safe na ako dun. Tama na iyon kasi hindi naman maganda yung crush ko. Super guwapo at kaharap ko ngayon.

“Sus, eto naman, sino nga?”

“Ikaw?”

“Ako? Seryoso ka?” mabilisniyang siningit at nakaramdam ako ng pang-iinit sa aking tainga at angbigla na lang din akong natigilan.

“Hindi. Sabi ko, ikaw ba maycrush sa campus natin, nagtatanong ako, atat ka lang kasing sumagot?” mabilis kong pambawi.

“Ako? Meron siyempre. Gusto ko na ngang ligawan.”

“Sino? Baka matulungan kita?” Hurt ako siyempre dahil alam ko namang hindi ako iyon. Pero kailangan kong malaman ang kaaway. Sa laban, importanteng malaman ang sasagupain. Kailangan mong malaman kung sino ang salarin.

“Si Janine tol. Matutulungan mo ba akong manligaw. Di kasi ako magaling dumiskarte sa love letter baka puwede magpagawa sa iyo.”

“Mahal mo ba siya? Kasi angalam ko, liligawan mo lang ang babae kung may nararamdaman ka sa kaniya.” Hindi diretsuhang pamimigilko. Sa totoo lang kinakabahan na ako.

“Mahal? Hindi ko alam. Kasi halos lahat ng mga kaklase natin may mga girlfriends na. Kinakantiyawan na ako. Gusto ko lang naman subukan. Bahala na. Di naman importante kung mahal natin basta gusto ko lang ma-experience magkagirlfriend. Ikaw din, ligawan mo na din yung crush mo at ilalakad kita.”

Di na lang ako umimik. Nagpatugtog na lang ako. Nawala na kasi akong mood. Parang noon pa langgusto ko ng umiyak ngunit sayang naman ang gabi kung iiyakan ko lang. Masuwerte na nga akong kasama siya sa gabing iyon na kami lang. Para sa akin tama na muna iyon. Hanggang nahalata kong nalasing na siya. Hindikasi ako masyadong uminom. Ayaw ko ng lasa ng alak. Mapait. Kaya natatawa siya kapag tumutungga ako paminsa-minsan dahil napapaismid ako kaya mas lalong lumilitaw ang kachakkahan ko.

“I-ihi akoh!”

Lasing na nga siya. Pagtayoniya ay muntik na itong matumba pero mabilis lang akong tumayo at tinulungan siya. Hinatid ko siya sa banyo at dama ko ang katawan niyangbahagyang nakayakap sa akin. Pagdating naming sa CR ay binaba niya ang zipper niya at nilabas ang tulog niyang kargada. Gurl, gusto ko na talagang tignan ang kaniyang birdpero nahihiya ako. Kaya ang lola mongnag-iinarte dala ng kabataan ay nakapikit lang hanggang natapos siya. Wala akong lakas na silipan siya pero sobrang nanghinayang ako nang pabalik na kami sa kuwarto.

“Init naman huh!” tinanggalniya ang sando niya at nakahubad siyang humiga sa kama ko. Nakapikit na siya noon sa kalasingan at ako naman ay nakamasid lang sa ginagawaniya. Tinanggal niya ang pantalon niya at pagkababa no’n ay bahagyang naibaba ang kaniyang brief at gurl, sumilip si manoy. Nakasilip ang birdie niya sa garter ng kaniyang brief at ilang sandali pa ay naghilik na siya. Nakatayo lang akong nakamasid. Sherlag na sherlag ang alaga ko habang palunok-lunok na pinagmamasdan ang maputi niyang katawan. Pink ang kulay ng kaniyang nipple at ang ganda ng tubo ng balahibong-pusa niyang buhok sa tiyan hanggang sa kaniyang… OMG! Nakasilip talaga ang ulo ng kargada niya! Hindi ako nakapagpigil at lumapit ako. Bago ako mawala sa aking katinuan ay kailangan kong ayusin ang nakasilip niyang alaga ngunit bago ko gawin iyon ay parang mas tinulak ako ng aking kalibugan. Ipinasok ko ang aking kamay sa kaniyang brief at sapol ang mataba at parang medyo tumitigas niyang pagkalalaki. Binaba ko ng bahagya ang kaniyang brief at pinagmasdan iyon ng malapitan. Ano bang gagawin ko do’n. Hindi ko naman alam ang dapat gawin. Kinse pa lang ako noon kaya gurl matatawa ka kung sabihin kong parang ginawa kong pandesal iyon na sa sarap ay piniga ko lang athinalikan ang ulo at pagkatapos no’n ay maingat kong ibinalik sa loob ng kaniyang lungga. Pero naisip ko parang kulang yata. Di ba nga mahal na mahal ko si Lando? Kaya muli ko siyang inilabas at hinalikan ng tatlong beses ang ulo ng titi niya parang simbolo ng I love you ko sa kaniya pero nang pangatlong halik kona ay gumalaw siya at may sinabing…Huwag! Huwag!“

Kaya natakot ako at bigla akong tumayo. Inipit ko ang nakasherlag kong manoy. Pero nang makita ko siyang nakatulog muli ay pinagmasdan ko ang mapula niyang labi at dinampian ko ng dinampian iyon ng halik. Hindi ko naman kasi alam kung ano ang gagawin ko sa manoy niya kaya sapat na sa akin angnatulog na katabi siya pero natakot din ako na naramdaman niya ang ginawa kong paghalik sa etits niya.

Kinabukasan bago siya nagising ay natulog na ako sa guest room namin. Di ko kasi kayang iharapang mukha ko sa kaniya. Nahihiya akoat baka layuan niya ako kapag nalaman niyang isa pala akong Dyesabel.

            Kinatok ako ng kinatok ni Mama sa guest room ngunit hindi ko binuksan. Nagtulugtulugan ako at nang alam kong nakauwi na siya ay saka ako lumabas ng kuwarto. Nahihiya kasi ako sa nagawa ko. Hindi ko alam kung bakit, basta nahihiya talaga akong humarap.

            Lunes sinadya kong maagang pumasok para iwasan siya.

            "Uyy tol, dito ka na pala. Andaya mo, iniwan mo akong mag-isa sa kuwarto mo. Pagising ko, wala ka pala do'n kaya magpaalam sana ako pero tulog ka daw sa guest room ninyo sabi ng mama mo."

            "Pasensiya ka na ha? Sige may gagawin pa ako." pang-iiwas ko sa kaniya.

            "Sandali." Pigil niya sa balikat ko. Naku, gahibla na lang ng buhok malapit na niyang mahawakan ang boobs ko no. "Iniiwasan mo ba ako tol? May nagawa o nasabi ba ako noong nalasing ako na di mo nagustuhan? May nangyari ba?"

            "Nangyaring ano?" kinabahan na ako. Gurl, alam ba niya ang ginawa kong paghalik sa kaniya at sa etits niya? Najulie vega ba niya ako?

            "E kasi, umiiwas ka, kako baka may nagawa o nangyaring di mo nagustuhan noon?"

            "Wala, wala naman ah. Bakit may naramdaman ka ba?" balik tanong ko sa kaniya.

            "Wala naman?" nalilito niyang sagot. "Tara na nga at magmiryenda na tayo."

            Nakahinga ako ng malalim. Ibig sabihin ay wala siyang naramdaman sa gabing iyon. Naku kung alam ko lang sana hindi na lang pala halik ang ginawa ko noon. Hmmp! Sayang naman!

            "Ano tol, gawan mo naman ako ng love letter kay Janine. Sige na tol. Tapos kapag sinagot niya ako, ikaw naman ang tutulungan ko sapanliligaw sa crush mo."

             Napatingin ako sa kaniya.Gagong 'to. Napakashongaer niya. Di ba niya ramdam ang lagkit ng tingin ko sa kaniya. Di ba niya nababasa sa mata ko ang kumikislap kong I love you...hayyy!

            "Ano, tutulungan mo ba ako? Sige naman na tol. Kunin ko sa iyo bukas tapos kapag mabasa ko at okey, kaw na din ang mag-abot."

            Ahh ganun, writer na ako, ako pa ang messenger. "Siya, sige ba." Wala sa sariling sagot ko.

            Kinagabihan no'n ay hindi ko matapos-tapos ang love letter ni Lando kay Janine. Halos maubos ko naang binili niyang mabangong linen paper. Bakit kasi antagal bago nausoang cellphone. Di sana di ako nagkakandahirap ng ganito. Di sana din a ako nadadwit pa sa panliligaw. Hirap kaya nun. Bawat pangungusap na maisulat ko ay parang barenang bumabaon sa dibdib ko. Naluluha ako. Nasasaktan ako. Sarap sanang murahin ang babaeng iyon sa sulat. Isa siyang Anaconda. Gusto niyang isubo ng buong buo ang Lando ko! Isasiyang ahas! Pero nahimasmasan ako.

            Mahal ko si Lando. Kaibigan ang turing niya sa akin. Di ba dapat makuntento na ako doon at huwag ng umasam pa ng imposible? Di ba nga dapat gawin ko iyon dahil iyonang kasiyahan ng taong mahal ko? Nahiga ako. Ginamit ko ang utak ko bago ko simulan ang paggawa ng love letter. Pilit kong inisip na kung mahal ko si Lando, gawin ko ang lahatna makapagpapaligaya sa kaniya kapalit man iyon ng libong sakit sa puso ko. Kung manligaw ako sa kaniya, imposibleng mahalin niya akokasi isa akong dambuhalang pangit nabakla. Matutong akong makuntento sakung anong meron kami ngayon kaya taglay ko ang ganoong pag-iisip ng ginawa ko ang sulat niya para kay Janine.

            "Wow tol, hanep! Pinabilibmo ako ne'to. Ang galing ng pagkagawa pare huh!" pagkatapos niyang mabasa iyon ay inapir niya ako, nagkadaop ang aming mga palad sabay hatak niya sa akin at niyakap niya ako.

“Salamat tol! Kahit saang bagay maasahan ka talaga! You’re my angel tol. O’ pano, ikaw na din mag-abot sa kaniya ne’to.”

            Nakangiti lang ako. Masakit na ako ang gumagawa ng tulay para tuluyang malayo sa akin ang mahal ko ngunit mas maganda na iyon kaysa gagawa ako ng bagyong ikakasira naming dalawa. Hindi ko alam ngunit nakaramdam naman ako ngkakaibang saya nang makita ko siyang tuwang-tuwa sa ginawa kong love-letter niya kay Janine.

            Ilang linggo lang, bago namin matapos ang third year ay silana ni Janine. Masakit sa akin iyon ngunit sabihin mo bakla kung may magagawa ba ako? Alangan namang eeksena ako at sabihing mahal ko si Lando samantalang Miss Venezuela ang beauty ng makakalaban ko samantalang ako ay talo pa kahit ni Miss Kenya. Ang aga ko naging martir, ang aga kong nagsasakripisyo para sa ikaliligaya ng mahal ko. Minsan nagsisilbing akong watcher nila kung nag-uusap sila sa likod ng malaking puno sa aming school. Ako din ang tiga-abot at bigay sa sulat nila sa isa't isa.

            Minsan nahuli ko pa silangnaghahalikan. Hurt na hurt ako no'n. As in sobrang sakit na makitang ang mahal mo ay may kahalikang iba. Pero carry na rin lang. Alangan namang pagtiyagaan ni Landong halikan ang baku-bako kong mukha at ang lips kong hindi ko alam kung bakit araw-araw na lang nagbabalat. Kainis talaga.

            Basta ang alam ko noon ay masaya na akong gawin ang lahat na makapagpapaligaya kay Lando. Masayana ako kung saan siya masaya dahil alam ko namang wala akong ibang puwedeng gampanan sa kaniya kundi ang isang pagiging mabuti at matalikna kabigan. Kung iyon ang papel ko sabuhay niya, mainam na gawin ko na lamang ng mahusay. Di bale napapansin din naman ang mga extra lang sa pelikula di ba? Kaya happy narin lang akong parang alalay lang ng bida. Mahirap, naiiyak din ako sa gabi. Hindi naman kasi ibig sabihin na kung pangit ka ay wala ka ng pakiramdam. Hindi naman kasi ibig sabihin na kung makapal ang pimples mo sa mukha ay ganun na rin kasingkapal ng iyong damdamin. Kaya kahit gaano kasakit ay sinikap ko nalang na suportahan si Lando sa lahat.Hindi dahil gusto kong mapalayo siya sa akin at magmahal siya ng iba kundi alam kong hanggang doon lang ako sa buhay niya at nararapat lang na gawin ko na lang ng tama.

            Nagtapos kami ng High school na ganoon ang set up naming dalawa. Nagcollege kami sa Manila. Roommates kami sa inupahan naming kuwarto at doon na tinibag si Lando ng mga problema. Problema niyang sobrang nagpahirap sa kaniya at nang lumaon ay nagiging kabahagi na rin ako ng mga suliraning iyon

Chakka o3 ~

Valedictorian lang naman ang lola niyo nang nagtapos kami ng high school. Mahirap namang nang naghagis ang Diyos ng kagandahan ay tulog ako at hahayaang tulog pa din ako nang naghagis ito ng katalinuhan. Kaya dilat na dilat ako nang naghagis ng Diyos ng dunong at hindi ko din hinayaang makatulog akong nagpaambon siya ng kabaitan.

            Tulad ng inaasahan ko, pagkatapos ng high school, tapos na din ang relasyon nila ni Janine, nawala ang impakta ngunit naroon parin naman ako sa piling ni Lando. Iyon ang kinaganda ng tunay na kaibigan, nawawala ang mga karelasyon ngunit kung tapat at tunay kang kaibigan, mananatili ka sa buhay ng mahal mo. Masakit, mahirap, madami kang dapat isakripisyo ngunit ang kapalit namanay ang pananatili niya sa buhay mo basta maging handa ka lang na masaktan, lumuha at magparaya para sa kaniyang ikaliligaya. Mother Teresa ang beauty ng lola ninyo. Living Saint siya pero ngayong dedo na siya ako ang pumalit sa trono niya sa buhay ng pinakamamahal kong si Lando.

            Enrolment noon nang sinabi sa akin ni Lando na gusto niyang kung saan ako mag-aaral ay doon din siya. Plano ko pa naman sanasa UST, La Salle o kaya ay sa UP magtapos pero dahil sa pagmamahal ko sa lolo mo, e sa San Sebastian na namin ipinagpatuloy ang college life namin. Mas lalong mahirap sa akin pigilin ang aking nararamdaman lalo pa't sa iisang kuwarto na lang kami. Tuwing gabi na magshower siya bago matulog at tatanggalin ang balabal niyang tuwalya at tanging brief o boxer short na lamang ang suot niya ay napapalunok ako sa ganda ng hubogng katawan idagdag pa ang bukol niyang nahalikan ko lang naman. Sa tuwing tulog na siya ay halos luluwa ang mga mata ko sa pagtitig sa kaniyang kahubdan. Para siyang napakasarap na ulam na napakasarap kamayin ngunit wala akong sapat na perang bilhin kaya hanggang tingin lang ako. Bawal amuyin lalong bawal sandukin. Sa tuwing nagigising siya sa umaga at nakasherlag ang alaga niya na pupunta sa banyo para umihi ay hindi ko mapigilang pagmasdan iyon at parang bigla akong nawawala sa katinuan. Sarap sana iyong isubo ng buong buo lalo pa't galit na galit. Pero masaya na ako do'n. Masaya na akong kasama siya sa kuwarto. Nakikitang hubad, nakikitang nakasherlag, nakakabiruan, nakakatabi sa upuan at napagmamasdan kahit hanggang anongoras ko gustong tignan. Napakahirap talang pigilin ang sariling gusto nang bumigay ngunit respeto sa sarili at paggalang sa aming pagkakaibigan ang tanging pinairal ko.

            Kumuha ako ng Accountancy at siya naman ay Management. Di daw niya kaya ang kurso ko pero hindi ko naman kayang mag-adjust pa ng course para sa kaniya. Oo nga't mahal ko siya pero naisip ko pa din na ang kursong kukunin ko ay isang mahalagang desisyon na magiging parte ng aking kabuuan.

            Naging maayos naman ang turingan namin ni Lando. Lahat ng gusto niya ay nagagawa naman  niya sa kuwarto namin. Nang dahil sa kaniya, pinilit kong matutong magluto. Dahil sa mga papuri niya sa mga luto, lalo kong pinagsumikapan dahil napaniwala naman ako sa sinasabi nilang "The fastest way to man's heart is through his stomach".Gurl, dalawang taon kong ginawa iyonpero parang walang nabago. Hindi ko parin napansin na minahal niya ako pero madalas kong naririnig niya ibinibida niya ako sa mga katropa niya ang sarap ng luto kong sisig at iba pang mga pulutan. Hindi ko alam kong binobola lang niya ako para sa tuwing magshot sila ay lulutuan ko sila ng ganoong pulutan o kaya ay nagsasabi lang talaga siya ng totoo. Bespren ang pakilala niya sa akin sa kaniyang mga kaibigan at tropa. Okeyna ako doon. Ke binobola niya ako o totoong masarap ang pulutang inihahain ko, wala na akong pakialam basta ang alam ko, masaya akong pagsilbihan siyang parang asawa lang.

            Third year college na kaminoong naglalasing siyang nadatnan kosa kuwarto. Nakabihis na siya noon. Nakita ko ang kaniyang mga maleta satabi.

            "Anong nangyari?" pagtataka kong tanong sa kaniya. Hindi niya ugaling uminom ng mag-isalang siya. Lalong hindi ko maintindihan kung bakit lahat ng gamit niya ay nakasilid na sa maleta.

            "Uuwi na ako sa atin. Hindi na ako mag-aaral pa."

            "Bakit?" nataranta kong tanong.

            "Naembargo ang bahay namin. Sumama sa ibang lalaki si Mommy at baon pa sa utang si Daddy sa nalugi niyang negosyo. Hindi na ako makapagpapatuloy sa pag-aaral ko tol."

Tuluyan ng umagos ang kaniyang luha. Dama ko ang kahirapanng kaniyang kalooban. Napansin ko din na sa nagdaang mga buwan, halos ako na ang bumibili ng pagkain namin, mga kailangan sa banyo at nitong huling bayaran ng tuition akoang sumagot na kinuha ko sa ipon ko at di pa niya ako nababayaran. Sa akin naman, okey lang iyon dahil scholar naman ako at okey naman ang pamumuhay namin. Sa kaniya ako nakaramdam ng awa dahil hindi siya sanay sa hirap. Minsan hindi siya makalabas dahil wala siyang pera. Umiiwas sa barkada dahil wala siyangmabunot na pera. Nang makita kong may tumulong luha na umagos sa kaniyang pisngi, alam ko, hindi niya gustong tumigil sa pag-aaral. Hindi siya handa para sa malaking pagbabago sa kaniyang buhay.

“Sayang naman kung hindi mo tatapusin ang pag-aaral mo.” Umupo ako. Nag-isip.

“Sayang nga ngunit may magagawa ba ako?” tumabi siya sa akin. Yumuko at minamasa-masahe niya ang kaniyang ulo. Bumuntong hininga. Ramdam ko ang bigat ng kaniyang dinadala.

“Siguro naman may magagawa pa tayo. Puwede tayong magtrabahong dalawa para sa iyo. Puwede ko ding limitahan ang paggasto ko para ipunin nang makatulong naman iyon sa tuition mo.Kaya naman siguro nating dalawa huwag ka lang titigil sa pag-aaral mo. Kung talagang hindi natin kaya ay puwede ko ding palabasin na wala na akong scholarship dahil bumaba ang grades ko at ang ibigay nina mama na tuition ko ay siya mong pambayad sa tuition mo…baka naman puwedeng ganun di ba?”

Nag-isip siya. Nag-isip dinako. Parang hindi ko yata kayang magsinungaling sa mga magulang ko. Hindi ko alam kung paano sila maniniwalang wala na akong scholarship gayong alam nila na ako ang laging may pinakamataas na general average sa buong campus at kung pagpalain ay magiging Suma-cumlaude. Hindi ko din alam kung paano ako magsisinungaling sa kanila at mahingan ng pera para sa lalaking lihim kong minahal. Kailan baako huling nagsinungaling sa kanila? Hindi ko matandaan pero ang alam ko ay hindi ko alam na kaya kong gawin ang bagay na iyon para sa aking mahal. Hindi ko din siguradong makakaya ng konsensiya kong ipagpapalit ang pagtitiwala ng pamilya ko kapalit ng pagtulong sa taong lubos at lihim kong mahal. At nabigla ako sa naging bilis ng desisyon ko…at ang tanging alam ko noon ay…“bahala na!”

“Tama ka, pwede akong magtrabaho, bawasan ko na lamang ang i-enrol kong units next sem. Kung ano ang kaya mong maitulong sa akin, tatanggapin ko at balang araw babawi ako sa iyo ngunit hindi ako gano’n kasama para tanggapin yung alok mong magsisinungaling ka sa mgamagulang mo para lamang sa tuition ko. Titigil na lamang ako kaysa gawinmo ’yun.”

“Tama ka. Pero kunsakali lang naman na magkagipitan. Babawi na lang ako sa ibang bagay sa mga magulang ko. Natakot lang ako na titigil ka sa pag-aaral mo lalo na ilang taon na lang makakatapos na tayong dalawa. Sayang.”

“Hindi mo dapat sisirain ang tiwala nila sa iyo dahil lang sa gusto mo akong tulungan. Marami pang puwede nating gawin basta ba handa kang pagtiisan ako at hindi moako obligahin sa bayad ng renta sa bahay at baka madalas niyan, di ako makapag-ambag ng para sa pagkain natin.”

“Kung sa renta, huwag kang mag-alala kaya ko na pag-ipunan ’yun. Sa pagkain naman, kasya na siguro ang allowance ko para sa ating dalawa basta ba tiis ka lang saluto ko.”

“Ako pa ang magtiis samantalang pera mo na ang pambili, ikaw pa ang magluluto. Tutulong na lang ako sa mga gawaing bahay nang makabawi ako sa iyo.”

“O, paano, solve na ang problema?”

Huminga siya ng malalim. “Oo, solve na naman. As usual, ikaw na naman ang gumawa ng paraan. Laging ikaw ang lumulutas sa lahat ng problema ko. Nakakahiya na.”

“Huwag mo nga isipin ’yan. Basta nandito lang ako.” tatalikod na sana ako para magpalit nang hinawakan niya ang balikat ko.

“Salamat tol. Sobrang nagpapasalamat ako at nandiyan ka.” Bigla niya akong niyakap. Isang mahigpit na yakap na siyang tumibag sa akin. Kung sa kaniya ang yakap na iyon ay pasasalamat. Sa akin, nagbigay iyon ng libong boltahe sa akin. Isang yakap na matagal ko ng pinangarap. Ang makita na nga lang siyang nakashort at sando ay langit ko na iyon, ano na lang itong buong niyang katawan na naidampi sa aking katawan?

“Wala nga ’yun ano ka ba.” Tinapik ko ang balikat niya. Sasabog na ako kung hindi pa siya bibitaw sa pagkakayakap niya sa akin.

Tumingin siya sa akin. Natuyo na ang kaniyang mga luha.

“Salamat at pinatatag mo ang loob ko. Litung-lito na ako kanina. Dami ko ng utang na loob sa iyo. Di na kita mababayaran.”

“Wala yun, ikaw naman, huwag mo ng isipin iyon. Ubos na ba iniinom mo! Sabayan kita!”

Sinabayan ko nga siya sa pag-inom. Nauna siyang nalasing. Hanggang sa dahil hindi na niya kontrolado ang bunganga ay kung anu-ano na ang kaniyang mga nasasabi.

“Bakit mo ginagawa ito sa akin tol? Kasi mula highschool tayo parang ikaw na yung anghel kong hindi napapagod at nagsasawang suportahan ako.” nakatingin siya sa akin. Lasing na siya ngunit alam ko na alam pa din niya ang sinasabi niyasa akin.

“Kasi nga magkasangga tayo. Matalik na magkaibigan. Ikaw nga lang ang matalik kong kaibigan. Higit pa nga yata sa kapatid ang turing ko sa’yo” Pagkasabi ko iyon ay bigla akong natigilan. Tang-ina, pagkakataon ko na sana magtapat iyon ngunit sandali, aalog-aalog pa ang mga bilbil ko, tadtad pa ng taghiyawat ang mukha ko at isa parin akong dambuhalang pangit. Magugustuhan naman niya kaya ako? O siya! Sige na nga. Sabihin na nga lang natin ang pinakaproblema ko…may lawit ako! Paano ba niya magugustuhan ang talong kung ang malusog na petchay naman ang hanap niya. Hayyyy!

“Alam mo, kung bakla ka langtol, siguro isipin ko na gusto mo ako, na mahal mo ako. At kung sakali mang gano’n ka? Sa dami ng naitulongmo sa akin? Handa akong magpahada sa iyo ng walang kahit anong kapalit.Iyon nga lang ay alam ko namang hindi ka ganu’n.” tumawa siya. Kasabay niyon ng paghubad niya sa kaniyang damit at tanging pantalon na lamang ang suot niya. Tumambad muli sa akin ang matagal ko ng kinababaliwang katawan niya. Napakaganda ng pagkakahulma ng kaniyang katawan. Litaw ang maumbok niyang dibdib at kahit walang abs ay wala naman siyang tiyan na binagayan ng manipis na buhok sa dibdib hanggang sa kaniyang pusod. Napapalunok ako habang pinagmamasdan siya lalo pa’t nakakapang-akit ang kaniyang mukhakasabay pa ng kaniyang sinasabi. Bigla akong tinigasan.

Ako naman ay tumungga ng alak at tubig dahil nga hindi ko talaga akalain na masabi niya iyon saakin.

“Kaya nga malakas ang loob mong sabihin iyan sa akin dahil alam mong hindi tayo talo!” iyon lang ang nasabi ko bilang panlaban sa sinabi niya. Ngunit muli akong nagsisi sa nasabi ko. Ano ba itong nangyayari sa akin. Nakapagbibitaw ako ng salitang hindi ko nagugustuhan.

“Tol, seryoso nga ako. Totoo ang sinabi ko! Kaya kong gawiniyon!”

Nanlaki ang mga mata ko. Napalunok ako. Amoy ba niya ako? Susunggaban ko na ba ito? Ito na ba ang katuparan ng aking mga pangarap? Nahalata niya ang pagkabigla ko at pangangatal dahil hindi ko talaga kayang itago sa kaniya ang kakaiba kong emosyon. Kitang-kita iyon sa kilos ko at mababanaag ang excitement sa aking mukha.

“Uyy tol! Baka isipin mo bakla ako ha! Nagbibiro lang ako! Ibana kasi hitsura mo e. Baka kasi isipin mo binabae ako! Inom na nga lang tayo!” nilagyan niya ng alak angbaso ko at baso niya. Inabot niya sa akin ang baso ko na parang wala parin ako sa aking sarili.

“Cheers tol”

Nakita ko ang bahagyang pamumula ng kaniyang mukha at ang parang inaantok na niyang mga mata. Sarap sigurong halikan ang mapupula at mamasa-masa niyang labi. Bigla nanaman lumakas ang kabog ng aking dibdib. Tang inang pagmamahal ito. Tuluyan niyang ginagapi ang aking katinuan.

Kinuha niya ang kamay ko namay hawak na baso ng alak. Pinisil niya sabay taas saka niya tinaas angkaniyang baso.

“Cheers sabi ko! Okey ka lang ba tol?”

“Cheers.” Sagot kong kahit papano ay nahimasmasan na rin uli.

Hanggang sa nakita kong hindi na niya kaya pa. Hindi ko na maintindihan ang kaniyang mga sinasabi. Inalalayan ko siya papunta sa kaniyang kama at sa bigat niya aynapasalampak kaming dalawa. Dahil ibinalanse ko siya ay ako ang napatungan niya. Dama ko ang init ngkatawan niya. Tumbok na tumbok ng alaga ko ang alaga na noon ay naghuhumigting na. Nagulat siya at napatingin sa akin. Nagtama ang aming mga paningin at gumalaw ang kamay ko sa kaniyang likod. Dama ng kamay ko ang magandang hubog ng kaniyang likod na lumakbay malapit sa kaniyang puwitan. Halos hindi ko na kayanin ang init. Nag-uumigting na ang kakaibang sipa ng aking libog!Gusto ng bumigay ang aking katinuan! Lalo pa’t napasubsubo na ang labi niya sa gilid din ng aking labi. Ramdam ko ang kakaibang sensasyon ng aksidenteng halik na iyo sa gilid ng aking labi. Amoy ko ngbahagya ang kahit amoy alak niyang hininga ay walang mamahalin pabango ang pwede kong ipagpalit sa sinasamyo kong halimuyak na nanggagaling sa kaniyang ilong. Ramdam ko ang init ng kaniyang katawan na sumasanib sa aking katinuan. Halos tuluyan ng bumigay ang aking buong katinuan. Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko kung paano ko iiwasang ang nag-uumapoy ko ng pagnanasa. Kung may mangyari ngayon sa amin? Kaya ko bang iharap sa kaniya ang aking mukha kinabukasan? Kung susunggaban ko ang pagkakataon, ang isang panandaliang pagkakamali bang ito aykaya niyang pagtakpan ang habang panahon kong pagsisisihan? Kayak o bang isugal ang tawag ng laman kapalit ng maayos at matagal na naming pagkakaibigan? Ngunit hanggang saan kakayanin ng utak na kontrolin ang sigaw ng aking damdamin. Hanggang kailan kakayaninng aking pag-iisip ang naghuhumarentado ko ng nararamdaman o mas akma bang sabihing nag-uumigting kong kalibugan?

Chakka o4 ~

Ganoon pa mang halos tunawin na ako sa init na aking nararamdaman ay pilit kong tinanggal sa isip ko na ibigay ang hilig ng katawan. Nakainom kaming dalawa. Lasing siya. Sabihin na nating puwede kong gawin ang gusto kong gawin sa kaniya ngunit respeto sa pagkakaibigan namin at hindi ko din kayaning galawin siya ng wala siya sa katinuan. O siya, sige na nga, hindi ko din kayang magladlad ketulog o gising pa siya. Takot ko lang.Pinahiga ko siya sa kaniyang kama. Nanginginig ko siyang pinagmasdan lalo pa’t bakat na bakat ang alaga niya sa kaniyang suot. Napapalunok lang ako. Kung susundin ko lang ang kalibugan ko sa gabing iyon ay maaring nakagawa ako ng hindi ko magugustuhan. Maari din na maging susi iyon ng pagkabuwag n gaming pagkakaibigan. Bago ko magawa ang hindi dapat ay pinilit kong inihakbang ang aking mga paa. Kahit masakit sa loob kong tumalikod at tunguhin ang banyo ay ginawa ko at doon, sa banyong piping saksi ng mgapinipigilan kong pag-ibig kay Lando ay ibinuhos ko ang sinupil kong katas na likha ng ibayong pagkasabiksa kaniya.

            Nagpatuloy siya sa kaniyang pag-aaral. Sinikap niyang maghanap ng trabaho ngunit laging umuuwing bigo. Madami siyang dahilan. Madami siyang hindi gusto. Ayaw niyang sa fastfood siya magtrabaho dahil baka makita siya ng mga barkada niya at kaklase at asarin pa siyang utus-utusan dahil sa pagiging service crew. Ayaw niya sa mga coffee shop. Basta siya yung tipong naghahanap ng trabaho na hindi pa man nakakatapos ay gusto niya yata Manager agad ang posisyon. Ayaw niyang uutus-utusan siya, ayaw niyang nakikita siyang nagwawalis... hindi ko din naman siya masisisi dahil galing siya sa taas nabiglang bumaba... hindi pa siya handang gawin ang bagay na iyon. Hindi pa niya ramdam ang ibayong hagupit ng kahirapan. Tuwing umuuwisa hapon ay ramdam ko ang bigat ng kaniyang dinadala. Sa paglipas ng araw, alam kong unti- unti na siyangginagapi ng kawalang pag-asa, malapit na siyang lamunin ng walang katiyakan at gahibla na lang ay tuluyan na siyang bibigay sa krus na dala-dala niya.

            Lahat ng gastos niya ako muna ang sumagot. Unti-unti ng nababawasan ang ipon ko. Ngunit ganoon talaga. Kailangan kong pangatawanan ang pangako ko sa kaniya. Masaya naman ako sa ginagawa ko. Hindi naman ako nagrereklamo sa pagkakabutas ng aking bulsa. Mahal ko si Lando. Mawala na sa akin ang lahat, ayaw ko lang makitang malungkot siya. Isang lihim na pagtatangi.

            Hanggang isang araw pagdating ko mula sa school ay naabutan kong may nakahiga sa kama niyang guwapo at hindi maitatagong may sinasabi sa buhay. Maganda ang katawan nito dahil wala siyang pang itaas na damit at ang kumot ay nasa kalahating katawan lang niya. Naisip kong maaring barkada lang ni Lando.

            "Hi!" matipid kong bati saentrangherong guwapo.

            "Hellow! You must be Terence." Iba na ang dinig ko sa dating ng boses niya. Matigas ang katawan. Lalaking lalaki ang hitsura ngunit iba ang dinig ko sa boses niya. May ibang kurba ito. May ibang halimuyak na sumasama sa bawat indayog ng pagbigkas niya ng salita.

            "Si Lando?" maikli kong tanong para may mapag-usapan lang.

            "Nasa banyo, naliligo. Ako nga pala si Ram. Bagong kaibigan ni Lando."

            "Ah, okey. Ram May lakad kayo?" tanong ko.

            "Nagyaya kasing lumabas ang besfriend mo. Sasama ka?" Uyy, maraming alam tungkol sa amin. Niyaya akong lumabas kasama sila? Tinignan ko sa mata. Binasa ko ang totoong intensiyon niya sa pagyaya...hindi... hindi ko nakikita sahitsura niya ang sinseridad sa pagyaya. Napakalaking orocan... balotna balot ng kaplastikan.

            "Kayo na lang. Okey na ako dito." Pagtanggi ko. Mahirap namang makaabala pa ako sa kanila.

            Biglang lumabas si Lando. Nakabrief lang siya at nagulat ng makita akong naroon na. May sasabihin sana siya kay Ram ngunit nakita ko ang mabilis niyang pagtigilng makita akong naroon."

            "Uyy pare, nandiyan ka na pala. Si..."

            "Ram, kilala ko na siya. Nag-usap na kami." Mapakla kong sagot. Nagtataka ako dahil sa mga barkada niya, hindi ko nakikitang lumalabas siya ng banyo na nakabrieflang ngunit bakit kay Ram, parang wala lang sa kaniyang ibandera ang bukol niya. At nakita ko din ang takam na takam na mga mata ni Ram. Hmmmnnn... parang may naamoy ako ngunit ayaw kong pag-isipan si Lando ng masama. Kilala ko siya... Tama... kilala ko siya noon... ngunit alam ko din ang posibilidad ng pagbabago. Lahat tayo ay nagbabago...at ayaw kong isiping may pagbabago sa kaniya na hatid ng kahirapan. Ayaw kong isipin ang pagbabagong iyon. Natatakot ako.

            Hinintay ko siya. Hatinggabi... ala-una... alas-dos... alas-tres...nakaidlip na ako... at umaga na...wala paring Lando ang umuwi. Nag-almusal akong mag-isa...naligo at nakapalit... parang wala ako ganang pumasok dahil hindi pa siya umuuwi ngunit huminga na lang ako ng malalim. Sa paraang iyon, mababawasan ang mga naipon doong takot at pagkabahala. Kahit pa kasama niya ang mga barkada o kahit anong lakad, nagagawa niyang umuwi ngunit bakit ngayon?

            Kahit sa school ay hindi ako mapakali. Walang iisang direksiyon ang iniisip ko. Maraming mga pinatutunguhan dahil nga hindi ko din naman kung ano ang totoong nangyayari. Ngunit hindi nakokontrolang utak na magbigay ng kahulugan sabawat napapansin sa paligid. At alam ko, sa panahong iyon, hindi ako maaring magkamali sa aking hinala. Nasasaktan ako.

            Pagdating ko sa bahay ay nagulat ako sa dami ng mga groceriesat mga bagong gamit niya na nakakalat lang. Hindi pa ito natatanggal sa mga plastic bags. Tulog siya at mukhang pagod na pagod dahil tanggal nga damit niya ngunit suot parin niya ang pantalon na nakaloose lang ang belt at button nito. Labas ang garter ng brief. May namumula sa bandang taas ng utong niya.

Binababa ko ang bag ko at mga folders. Umupo ako sa kama ko atpinagmasdan siyang tulog na tulog.Curious ako sa namumulang iyonat nilapitan ko. Tama, hindi ako maaring magkamali. Kiss mark nga iyon. Hindi ko alam pero sumama ang pakiramdam ko. Nahiga ako sa kama ko. Nangyayari na nga ang kinatatakutan ko kahapon. Nabigla man ako ngunit alam kong tinulak siyang gawin ng pagdarahop kung anuman ang ginagawa niya ngayon. Pero si Lando? Ang kaibigan kong si Lando? Hindi ko talaga akalaing magagawa niya ang bagay na iyon. Ngunit sa tulad kong nakakaintindi…ayaw ko siyang husgahan. Sa ngayon, kailangan ko munang magpakalma… hindi ko kailangan mag-isip ng iba maliban samagkaibigan nga sina Lando at Ram. Iyon ang pakilala nila sa isa’t isa ngayon kaya iyon muna ang paniniwalaan ko. Mahirap tanggapin at paniwalaan ang isang bagay lalo pa’t mas malaki ang hinala mo ngunit kung gusto mong gumanda kahit sandali lang ang iyong pakiramdam aykailangan mong mag-isip ng kung ano lang ang alam mong tama.

            Nakapagluto na ako ng panggabihan namin ngunit tulog parin siya. Alam kong hindi siya pumasok sa klase niya. Gusto ko man siyang gisingin para kumain ay hindiko na lang muna ginawa. Nahiga na ako at pinatay ang ilaw nang tumunogang cellphone niya.

            Sinagot niya iyon. Paanas.Nagkunwari akong tulog na tulog. Gusto kong marinig ang sinasabi niyangunit sadyang hindi ko maintindihan. Bumangon siya. Kinuha ang tuwalya habang may kinakausap siya. Lumabas ng kuwarto. Ilang sandali pa ay bumalik na nakatapis lang ng tuwalya. Tanging ilaw ng celphone ang ginagamit niyang ilaw para makita niya ang kaniyang mga ginagawa. Siguro ang alam niya tulog na ako pero pinakikiramdaman ko siya. Mabilis siyang nagpatalon, nagsuot ng damit, nagwisik ng pabango at lumabas na siya ng bahay.May lakad na naman siya.

            Paglabas niya sa kuwarto ay sumilip ako sa bintana. Kitang-kita ko si Ram na naninigarilyo na nakasandig sa isang magarang kotse.Mabilis na sumakay si Lando at pagkatapos itapon ni Ram ang sigarilyo niya ay sumakay na din siya. Nang humarurot ang kotse ay isang mainit na luha ang bumagtas saaking pisngi. Masakit... sobrang sakit.

            Pinilit ko na lamang matulog. Pinilit kong isiniksik sa aking isipan na wala akong karapatang pigilin kung anuman ang ginagawa niya ngayon. Masakit dahil mahal ko siya. Ngunit wala siyang alam na nasasaktan niya ako dahil hindi naman kami. Magkaibigan kami. Kaibigan lang ang papel ko sa buhay niya. Iyon lang 'yun. Wala akong karapatang panghimasukan siya tungkol do'n. Kung meron man akong dapat pakialaman siguro, iyon ay angnakikita kong hindi niya pagpasok sakaniyang mga subjects. Iyon lang angdapat concern ko. Siguro naman bilang kaibigan, dapat alam kong paaalahanan siya sa kung ano ang nakabubuti sa kaniya. Maliban do'n wala na. Hindi ko na papel pang pagsabihan siya, maliban kung tatanungin niya ako.

            Halos araw-araw na nangyari na iyon. Hindi na kami nakakapag-usap. Una dahil madaling araw na kung umuwi kaya tulog na dinako at pag-alis ko ng umaga, siya din ay tulog pa. Pangalawa, masakit ang loob ko sa ginagawa niyang pagpapabaya sa kaniyang pag-aaral at ang huli, nagseselos ako.

            Sa buong sabado at linggo ay wala siya. Kung saan siya pumunta, hindi ko alam. Iisang kuwarto lang kami ngunit parang biglang napakalayo na niya. Hindi ko alam kung tinitiyempuhan lang niya na wala ako saka siya umaalis o sadyang hindi tugma ang oras namingdalawa. Ngunit ang sigurado ko lang ay sadyang hindi siya pumapasok sa kaniyang mga klase.

            Madaling araw ng Lunes ngdumating siya. Hindi pala, dumating sila. Kasama ng isang napakakinis at may hitsurang anaconda... Ahas agad?May inahas ba siya sa akin? Parang wala naman ngunit nilalayo niya ang kabigan ko sa akin... o siya sige na nga, tama na ang kaplastikan, inaagaw niya si Lando sa buhay ko.

Nagising ako sa kaniyang mga tawa…sandali…tawanan pala nila.Kahit patay ang ilaw ay maliwanag naman ang buong kuwarto kaya nakikita ko ang kanilang ginagawang paglalampungan sa kama niya. Masakit yung may hinala ka ngunit mas masakit pa pala yung nakikita mona. Kung nakita mo na ang isang bagay na sanhi ng pagkasugat ng iyong damdamin, kahit pa pumikit kang muli, kahit pa ayaw mong isipin, nasasaktan ka parin dahil iyon na ang paniniwala mo. May ginagawa silang kinasasakit ng kalooban mo.

            Hindi ko na makayanan pa ang lahat.  Kinuha ko ang unan at nilagay sa aking mukha ng pabagsak.

            "Huwag ka kasing magulo. Nagigising si Terence." Malakas ang pagka-anas ng salitang iyon. Alam kong sinadyang ipinarinig iyon ni Lando sa akin.

            Tumahimik ng ilang sandali. Ngunit napalitan naman iyon ng langitngit ng kaniyang kama at mabigat na hininga. Para akong hindibinibigti sa naririnig ko. Para akongpinagsakluban ng langit at lupa. Masakit na masakit ngunit tulad ng dati kong ipinapaunawa sa aking sarili... may karapatan ba ako? Basa ang unan ko ng luha. Natuyo ang luha sa pisngi ko. Tahimik kong ninamnam ang pait ng pag-iyak habang pinagsasaluhan nila ang kakaibang sarap. Nang tumahimik ang langitngitng kama at unti-unting natapos ang malalim na mga hininga ay pinilit kong itinuloy ang pagtulog. Hinabaan ko ang pasensiya ko. Inintindi ko ang lahat. Hinanap ko ang sarili ko at nilagay sa dapat kalagyan.

Kaibigan lang niya ako.

            Pagkagising ko kinabukasan ay wala na si Ram sa tabi niya ngunit tulog pa siya. Ilang araw na lang finals na namin. Wala akong pasok sa araw na iyon dahil may pinuntahang seminar ang professor namin. Gusto ko siyang makausap. Hindi tungkol kay Ram. O siya, sige na gusting gusto ko siyang tanungin tungkol kay Ram. Sobra yung pagnanais kong ilayo siyasa pamintang iyon. Ngunit hindi tama. Hindi pwede. Masakit pero walaakong lugar na pakialaman ang tungkol do'n. Gusto ko siyang kausapin tungkol sa kaniyang pag-aaral. Wala akong planong awayinsiya. Gusto ko lang malaman ang planoniya...bilang isang nagmamahal...ngunit isang nagmamahalna kaibigan lang.

            "Kain na." yaya ko sa kaniya nang makita ko siyang bumangon. Sinuklian niya ako ng ngiti. Hindi siya sumagot. Tinignan ang orasan at parang nagulat. Kinuhaang tuwalya na nakasabit at nagmamadaling lumabas ng kuwarto.

            Nakaligo na siya nang bumalik sa kuwarto.

            "May lakad na naman kayo?" tanong ko. Alam kong may dating ang pagkakasabi ko pero bahala na. Tao lang din kasi ako. Naiinis.

            "Oo, e. Usapan kasi namin ni Ram na... " hindi na niya tinuloy. "Late na ako sa usapan namin."

            "Bakit kung tungkol kay Ram nagmamadali ka samantalang mga klase mo, ni hindi mo na pinapasukan. Malate ka lang sa usapan niyo nagkakaganyan ka pero pa'no naman mga subjects mo na di mo na sinisipot."

            Tinitigan niya ako. Hindi ako ngumiti. Halatang galit.

“Anong ibig mong sabihin, iiwasan ko si Ram at papasok ako sa school?”

            "Akala ko ba dati mahalagasa iyo ang pag-aaral mo. Akala ko dindati ayaw mong tumigil at nanghihinayang ka na di matapos ang pag-aaral mo. Pero bakit ng dumating si Ram sa buhay mo, parang nawala na lahat ang mga iyon?"

            "Dahil imposible ang mga naging usapan natin dati."

            "Alin ang imposible do'n?"

            "Lahat, Terence. Lahat lahat. Kailangan ko si Ram para mabuhay. Walang tumatanggap sa akinsa trabaho kaya impsibleng matapos ko pa ang pag-aaral. Kay Ram, naeenjoy ko ang buhay. Nakakalimutan ko lahat ang problema.Kung nasa school ako, hindi ko rin naman maipasok sa utak ko ang sinasabi ng mga instructors namin dahil laging problema lang ang naiisip ko habang nakaupo samantalang kung sasama ako kay Ram, lahat nakakalimutan ko. Masaya akong kasama siya. Hindi na ako mag-aaral. Hindi na pumapasok sa aking utak ang mga pinag-aaralan ko."

            "Gano'n? Iba ka din ano. Yung mga ibang naghihirap, gumagawang paraan para muling umangat. Ikaw, bumaba ka na nga, pati buo mong pagkatao gusto mo pang ibaba."Huli na ng maisip kong mali ang tinuran ko. Nasabi ko na ang dapat ay sa isip ko lang.

            "Anong sinabi mo pare?" nanlilisik ang mga mata niya.

            "Wala. Sige gawin mo lang ang gusto mong gawin. Huwag mo lang sabihin na hindi kita pinagsabihan pagdating ng araw."

            "Hindi, ulitin mo yung sinabi mo kanina. Dinig ko iyon e. Para sabihin ko sa iyo, kaibigan langkita at wala kang karapatang panghimasukan ang buhay ko. Tarantado ka, matalino ka lang at mayaman, kung magsalita ka akala mo hawak mo na ang mundo."

            "Huwag mo akong murahin. Pinagsasabihan lang kita dahil kaibigan kita."

            "Pinagsasabihan mo ako dahil nagseselos ka. Hayaan mo, bukas na bukas lilipat na ako dahil nakakahiya ng pumisan pa sa iyo. Kaya ka siguro nagsasalita sa akin ng ganyan dahil ikaw ang nagbabayad sa tinitirhan natin. Puwes! Solohin mo itong bulok na kuwarto mo!"

            Umagos ang luha ko. Masakit ang loob ko. Napaupo ako. Hindi ko akalaing sabihan niya ako ngganun. At dahil sa sakit ng loob may isang nasabi ako na siyang lalong nagpainit sa aming sitwasyon. Noon ko naranasang lumuha dahil hindi lang sa sakit ng loob ng naipong pagseselos kundi sa sakit ng katawan na likha ng galit niya sa mundo na sa akin naibunton.  Hindi nasiya ang dating si Landon a nakilala ko. Malayong-malayo na siya. Tuluyanna siyang nilasing ng mga panandaling kasiyahang naibibigay niRam. At sa araw na iyon, nagsimulangumikot ang pinakamasalimuot na bahagi ng buhay ko, ng buhay namin ni Lando... tuluyang nagiba ang sana mabuti naming pagkakaibigan.

Chakka o5 ~

Gusto kong sagutin siya, gusto kong sabihin lahat ng hinanakit ko, gusto kong sumbatan siya ngunit alam kong hindi iyon tama. Walang mapapala kung sagutin ang taong galit at hindi makatwiran ang pag-iisip, hindi kagandahang asal ang isumbat kung anuman ang kabutihang ibinigay na lalo na sa isang kaibigan. Ngunit matindi ang pagseselos ko lalo pa’t pinamukhang mas pinipili na niya ang bago niyang kakilala kaysa sa akin na matagal na niyang kaibigan. Pagseselos na tuluyang gumapi sa aking katinuan. Maaring may mali ako sa sinabi ko pero akala ko katulad niya lang din akong makikinig sa mga sinasabi ng kaibigan. Minsan nakakasakit ngunit sila ang nagsasabi ang mali at tama. Akala ko, kawangis iyon ng pagsasabing tinga sa iyong ngipin. Mas mainamiyon na sinasabi ng kaharap mo mismo na may tinga ka kaysa sa pinagtatawanan ka ng iba at di mo alam kung ano ang nakakatawa sa iyong mukha.

            "Siguro mas mainam na sabihin mo sa akin ng harapan na masmarami kang mahuhuhuthot sa kaniya.Wala namang problema kung kayo e, huwag lang sana yung gagamit ka ng bakla para lang mabuhay. Yung sasamaka sa kaniya dahil siya ang nakapagbibigay ng katiwasayang datimong naranasan. Mali 'yun. Dapat sasama ka dahil mahal mo siya at hindi dahil pineperahan mo lang siya." Maganda ang pagkakasabi ko do'n. Maalumanay. Galing sa loob ko ngunit alam kong matindi ang tungo nito. Nakakapikon ang nilalaman kayanang dumapo ang suntok niya sa aking nguso ay hindi ko na nailagan pa. Sumadsad ako. Inapuhap ko ang aking nguso at nang makita kong may dugo ay batid kong basag ang aking labi. Hindi ako nakatayo agad. Gusto ko pang magsalita ngunit takot na akong makapagsabi ng di niya nagugustuhan. Ngayon lang ako napagbuhatan ng kamay. Bata lang ako nang mapalo ako ni papa ngunit kadugo ko ang gumawa niyon. Unang pagkakataong masaktan ako ng taong tinuring kong kaibigan at sa taong lihim ko pang mahal.

            "Tumayo ka diyan at labanan mo ako. Huwag kang lampa! Di ako sanay na dinadaan sa salitaan ang away e. Dito sa paraang ganito dapat kung tunay kang lalaki. Makipagsuntukan ka sa akin. Sa lahatng ayaw ko ay yung hinuhusgahan ako.Ngayon, talunin mo muna ako sa suntukan bago ko aaminin lahat ng panghuhusga mo sa akin! Ano! Lumaban ka!"

            Tinignan ko siya. Walang galit sa aking mga mata alam ko. Kungmay mababasa mang emosyon ay alam kong tanging takot at pagkalito sa inaasal niya. Hindi siya yung Landongkaibigan ko. Iba na siya.

            "Hindi ako lalaban, Lando." Mapagpakumbaba kong sagot. Akala ko kung sagutin ko ng ganun iiwan na niya ako. Akala ko kapag makita niyang titiklop ako, maisip niyang mali siya sa nasimulan niyang gawin.

            "Tumayo ka diyan, gago, huwag kang lampa. Dapat marunong kang lumaban dahil kung hindi, magiging tama ang hinala ni Ram sa iyong binabae ka kaya ka naging sobrang bait sa akin. Gusto kong patunayan mo sa akin na hindi mo ginawa ang lahat na parang nililigawan mo ako ng hindi ko alam. Dahil gusto kong isiping ginawa mo iyon dahil kaibigan mo ako. Naging totoo ako sa iyo. Wala akong nilihim kaya sana maging totoo ka din sa akin kung ano ka talaga!" kinuwelyuhan niya ako.

Tinaas ang kuwelyo ko dahilan para kailangan kong isabay ang katawan ko ng di ako mabigti. Nang nakatayo na ako ay inambaan niya ako ng suntok at napapikit ako. Yung napapikit dahil alam mong kapagdumapo iyon ay makaramdam ka ng sakit. Yun bang wala kang magawa kundi tanggapin ang pagdapo nito sa iyong mukha. Ngunit walang suntok natumama sa mukha ko. At nang minulat ko iyon ay nakatingin siya sa akin. Nakita kong hindi niya kayang saktanako sa ganoong kalagayan. May namumuong luha sa gilid ng kaniyang mga mata kahit pa tinatabunan iyongng pagpupuyos.

“Umamin ka sa akin pare, ano ka ba talaga?” binitiwan niya ang kuwelyo ko. Tumingin ng diretso sa akin.

Hindi muna ako nakasagot. Tinimbang kong mabuti ang kahit anong mamumutawi ng aking labi. Ayaw ko ng magkamali ng sasabihin. Ayaw ko ng mapagbuhatan ng kamay dahil sa may nasabi akong hindi maganda. O lalong ayaw kong magsabi ng lalong ikakagalit niya.

“Lalaki ako.” Mahina kong sagot. Ngunit alam ko, hindi man iyonang katotohanan ngunit iyon ang hinihingi ng pagkakataon. Iyon muna ang tamang isagot at balang araw lalabas din ang lahat.

Tumitig siya sa akin. Alam kong hindi siya kumbinsido ngunit ayaw kong sabayan ang galit niya sa pagtatapat ko. Hindi napapanahong aminin ko sa kaniya ang tunay na ako. Hindi ko dapat binubuhusan ng gasolina ang apoy.

Tinalikuran niya ako. kinuha ang mga maleta sa silong ng kaniyang kama. Nilabas lahat ang damit niya sa cabinet. Mabilis niyang isinilid iyon sa kaniyang maleta. Lahat ng gamit niya.

“Aalis ka na ba?” Garalgal kong tanong.

“Kailangan e.” Maikli. Matibay. Alam kong nakapagdesisyon na siya.

“Bakit? May nagawa ba ako?”

“Wala. Mas mabuting aalis ako. Doon ako sa taong totoo. Doon sa alam kong nagpapakatotoo. Doon sa alam kong mahal niya ako at hindi niya iyon tinatago sa akin.” Tumingin siya sa aking mga mata. May binabasa siya doong hindi ko mawari kung ano ngunit tumaliko ako.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Alam kong alam mo ang ibig kong tukuyin. Pero hindi na mahalagaiyon. Pasensiya ka kung napagbuhatan kita ng kamay. Hindi kokasi matanggap ang mga sinabi mo sa akin. Suntukin mo na ako huwag mo lang akong pagsalitaan ng hindi maganda.”

“Anong gusto mong sabihin ko para huwag ka lang umalis.” pagsusumamo ko.

“Wala ka ng sasabihin, wala ka na din aaminin dahil buo na ang desisyon ko. Magsasama kami ni Ram.”

Napaupo ako sa kama ko. Matalino ako alam ko ngunit sa mga sinabi niya, naguluhan ako. Alin ba ang tama? Alin ba ang mali? Mali bang paglingkuran ko siya at tulungan bilang kaibigan dahil sa takot akong hindi niya ako matanggap dahil pangit ako kaya masaya na akong hanggang gano’n lang kami? Mali bang umakto ng katulad ng isang lalaki nang hindi niya ako ikahiya sa mga barkada niya? O mali lang talaga ako dahil hindi ako nagiging totoo. Ngunit masisisi ba ako kung ang namayani ayang takot na iwan niya ako kapag nalaman niyang alanganin ako? Mabuti sana kung may hitsura naman ako. Pero mataba ako, tadtad ng pimples ang mukha ko, maitim ako… ano naman ang magugustuhan niya sa akin? Kaya nga sinikap kong maging mabuting tao sa paningin niya, igalang siya, mahalin siya ng walang hinihintay na kapalit ngunit mali pala ang lahat ng iyon?

Habang minamasdan ko siyang sinisilid niya ang kaniyang mga damit sa kaniyang maleta ay parang unti-unti din naman niyang sinasaksak ang puso ko. Parang binabalatan niya ako ng buhay kaya para hindi ko makita ang kaniyang pag-alis na alam kong siyang kikitil sa lahat ng ligaya kong naiiwan ay lumabas ako ng kuwarto. Inayos ko ang mukha ko sa banyo. Hinugasan angduguan kong nguso at lumabas ng bahay. Palakad-lakad, walang destinasyon, walang alam na puntahan. Basta ang alam ko lang ay gusto kong maglakad. Lumayo. Makalimot sa sakit ngunit kahit palasaan ako dadalhin ng aking mga paa ay dala-dala ko parin ang sakit ng aking kalooban. Wasak parin ang aking puso.

Bumili ako ng alak. Nang alam kong nakaalis na si Lando ay nagdesisyon akong bumalik na lang sabahay. Malinis na ang cabinet niya. Tanging kama na lamang niya ang naiwan doong alaala sa kaniya. Habang tumutungga ako ng alak ay siya namang pagbuhos ng aking mga luha. Hindi ko alam na ganoon kabilis mawala ang ilang taon kong inilagaang pag-ibig. Kaibigan lang naman ang habol ko e. Kuntento na nga ako sa gano’n lang tapos pati ba naman iyon ay tuluyang maglaho. Tungga uli ako habang yumuyugyog ang aking balikat sa hagulgol. Hindi ko kaya ang katahimikan ng kuwartong iyon. Lahat kasi ng sulok ng kuwartong iyon ay may alaala siya. May naiwang mga nakaraan. Nakatulog ako sa kalasingan ngunit may luha sa aking mga mata tanda ng matinding sakit ng kalooban.

Kinabukasan ay masakit angulo ko. Muli kong binalikan ang mga nangyari kagabi. Gusto kong ulit-uliting isipin para malaman ko kung saan nga ba ako nagkamali. Paraalam ko ding ituloy ang buhay ko. Ngunit wala. Tama…wala akong mali. Iyon ang gusto kong isipin para mas mabilis para sa akin ang bumangon muli. Matibay ang loob ko, nasasaktan ngunit alam kong gamitinang utak ko para lumaban sa mga pagsubok sa buhay. Kung iisipin kongwala akong kasalanan sa nangyari, alam kong mas mapapabilis ang paglimot dahil wala akong guilt na siyang magkukulong sa akin sa posibleng paglimot. Gumawa si Lando ng paraan para makalipat siya ng tirahan at magkasama na sila ni Ram.Gumawa siya ng sarili niyang rason para isipin kong kaya siya umalis dahil sa akin. Lilipat lang siya, kailangan pa niya akong saktan. Kailangan pa niya akong idiin.

Bumangon ako. Naligo. Papasok ako sa school. Magtatagumpay ako. Titingalain niyaako. Ipapamukha ko sa kaniyang mali ang pinili niyang landas na tahakin. Hindi man niya ngayon nakikita pero alam kong pagdaan ng maraming taon,alam kong malalaman niyang nagkamalisiya sa dinaanan niyang landas. Walang shortcut sa magandang bukas.

Lumipat na din agad ako ng kuwarto. Gusto ko kapag lumimot, lahat ng puwedeng makapagpaalala sa akin sa tao ay kasamang mawala sa paningin ko. Nasasaktan ako ngunit sa tuwing pumapasok sa isipan ko ang sakit na iyon ay sinisikap kong mag-isip ng tama para sa akin. Pinapalitan ko ng magandang mga pag-asa at pangarap sa tuwing pumapasok sa aking isipan ang sakit na nangyari. Wala namang silbing ulit-ulitin kong isipin pa iyon dahil nakaraan na at nasaktan na ako. Walang silbi pa. Tanging alam kong may silbi at maari ko pang mabago at magawa ng tama ay ang aking mga pangarap. Doon, alam kong di ako masasaktan. Sa pangarap na iyon, alam kong ako’y panalo at di ako masusuntok sa nguso.

Binuksan ko ang aking pintuan para sa mga bagong kaibigan.Ngunit hanggang kaibigan lang. Kasama sa lakad, kakulitan habang ginagawa ang mga assignment. Kasama sa landasin sa buhay. Isa iyon sa Jasper na siyang nakakaalam sa mamisteryo kong pagkatao. Matutunghayan ang kwento namin sa mga susunod na kabanata ng paglalahad kong ito sa inyo. Kaya huwag munang excited. Kay Lando tayo nagsimula, si Lando ang pinag-uusapan kaya huwag munang atat.

Pinagbuti ako ang aking pag-aaral. May mga sandaling bumabalik sa alaala ko si Lando ngunit tinuloy kong tahakin ang tamang daan. Ayaw kong lumiko o kahit lumingon. Wala na akong balita pa sa kaniya. Hindi ko alam kung dahil sa hindi din siya nagparamdam o talagang iniwasan ko lang makibalita. Naloloko ang utak ko ngunit hindi ang puso ngunit sa tulad kong mas pinahahalagahan ang takbo ng utak, nakakaya nitong pagtakpan ang sadyang isinisigaw ngpuso. Sa tuwing sumisigaw ang puso ko ay laging may nakahandang sagot ang utak. Paulit-ulit na pinapaintindi ng utak na hindi kailangan ni Lando ang tulad ko. Masaya si Lando sa pinili niya kaya wala akong karapatang pigilin ang kaligayahang iyon. Dapat kung tunay akong magmahal, masaya ako kung saan siya. Masaya. Kalokohang isipin dahil paano ka ba naman magiging masaya kung sumama siya sa iba, ngunit iyon ang tama, iyon ang dapatkong isipin dahil minsan masakit tanggapin ang tama sa una ngunit kapag naglaon, ang masakit tanggaping tama ang siyang maghahatid sa atin sa tunay na kasiyahan. Dahil ginawa natin, kahit minsan masakit ang tama ay dapat lang namang intindihin at gawin.

Nagtapos ako bilang Cum Laude. Nakapaghanap ng trabaho. Maypilat parin ang nakaraan. May silakbo parin ang damdamin. Hinahanap ko parin siya. Nangungulila parin ang puso ko sa katulad niya. Handa na akong magmahal ngunit hindi parin handa ang aking hitsura. May qualificationba lagi dapat kung sino ang mahalin at sino ang dapat iwasan. Sa alam ko mas marami ang tumitingin sa level lang nila o dapat mas nakakaangat sahitsura nila. Ako? Ambisyosa. Hindi kagandahan ngunit medyo mataas ang pangarap. Sana may magmamahal sa akin na di man kasinggwapo ni Lando ay basta magugustuhan ko physically at siyempre kasama na ng buong pagkatao. Ngunit hanggang ambisyon lang yun. Huwag ng kumontra. Di naman ako nangungutang sa iyo ng pambili ko ng ambisyong iyon.

Naghanap din naman ako. Nandiyang nagkakapeng mag-isa at sinusuyod ng tingin ang bawat dumadaan ngunit bakit ganun? Tagos ang kanilang mga tingin. Kulang pa baang laki kong tao para ako’y mapansin? Nandiyang nangunguha din ako ng number sa mga CR ng sinehan okaya number sa mga CR ng di kagandahang mga malls. Kapag nakikipag eye-ball ako, kung hindi mas pangit pa sa akin, o kaya mas ladlad ang pagkabakla, andiyan namang pinepresyuhan niya ako sa isang gabing pagniniig. Minsan pwedenang pangkamot sa kati. Walang expectation. Walang pagmamahal. Pagkatapos punasan ang tamod, magshower, iabot ang napag-usapangbayad. Tapos na. Hindi ko kailangang masaktan, wala din akong karapatangmagselos ngunit hindi ko ramdam ang ligaya ng tunay na nagmamahal.

Bakit kasi hindi pa noon nauso ang friendster at facebook. Sana mas mabilis ako noong makapamingwit, hindi ng magmamahal sa akin kundi ng lalaking hahagod sa aking kalibugan tanda ng pagiging tao…o siya, sige na nga..tanda ng pagiging bakla. Ngunit, sa paghahanap kong iyon ay lalo kong naiintindihan ang labanan sa mundo ng mga katulad ko. Ang gwapong baklaat kilos lalaki, siguradong sa kapwa niya din gwapong paminta mapupunta.Ibang gwapo, ginagamit ang hitsura para makapamingwit ng may katandaan ngunit mapera kaya lang hindi naman kasingsagwa ng aking hitsura. Kadalasan ang pangit na bakla, kung mayaman, nakakatikim din naman siya ng gwapong dyowa. Huwag lang masyadong ambisyosa na mahal ka talaga niya. Dapat handa ka ding tanggapin na maaring pag-aari din siya ng iba. Ngunit hindi lahat ngpagkakataon ganoon nga iyon. Batid ko at hindi man madalas, nakakakita din ako ng gwapong nahulog sa panloob na kagandahan at kayamanan ni Chaka. Hindi man kalimitan ngunit nakukuha din ni chaka ang pagmamahal na tinatamasa ni gwapong bakla. At sana, darating angaraw, mahahanap ko din ang para sa akin.

Magulo at masalimuot ang buhay ng mga katulad ko. Maraming hindi nakukuntento sa iisa. Gusto lahat ng nakahain kahit pa iyong nakatago na’y gagawa ng paraan paramakatikim lang. Napansin ko, ang magjowa ngayon, bukas makalawa, magkaibigan na lang. At ang nakakatawa, puwede silang magtropa- tropa kasama ng mga mag-ex at magjojowa. Weird pero iyon ang dapat na kaiinggitan ng mgastraight na babae o lalaki sa amin. Madali kaming magpatawad. Madali kaming lumimot sa masasakit na nakaraan at laging handa sa mga darating na pagbabago. Kaya nga ang taong nanakit sa iyo ngayon ay pwede mong maging matalik na kaibigan sa hinaharap.

Dumaan ang mga araw. Mas tumaba pa ako. Mas pumangit sa tingin ko dahil nagiging dambuhala. Paano naman kasi, kapag namimiss kosiya, dinadaan ko na lamang sa pagkain, parang ang ginagawa kong pagnguya at paglunok ay nakakatulong para mawala ang sinusupil kong pagkamiss sa kaniya. Ganoon ba talaga kapag tunay ang iyong nararamdaman? Lumipas man ang maraming taon, marami man ang darating na bago sa buhay, ang dating nakaraan nang kasama ang taong mahal mo ay bumabalik na parang kahapon lang lahat nangyari?

Kung umuuwi man ako sa amin, ay sinasabihan ko na dati pa sina mama na huwag magbanggit tungkol ng kahit ano kay Lando. Alam na nila ang pagkatao ko lalo si mama. Sabi nga niya, hindi daw kailangang umamin pa ang anak sa kaniyang ina dahil siya ang tunay na nakakaamoy sa pagkatao at kabuuan. Hindi man sinasabi ng harapan ngunit bata palang daw ako, alam na nila ang buhay na gusto ko at dahil mahal nilaako, handa silang suportahan kung saan ako magiging masaya. Doon palang panalo na ako sa buhay kahit chaka lang ako. Ngunit batid ko ding wala ng Lando ang umuuwi sa amin. Iba na ang nakatira sa dating bahay nila. Tuluyan na nga talagang nawala siya sa aking mundo.

Sa tulad kong matalino. Naging madali ang pag-unlad. Naging mabilis ang pag-usad lalo pa’t may dati na akong puhunan. Nakatira na ako noon sa isang condo. May kumakatok sa pintuan at nang sinilipko kung sino ay isang mukhang sa tinagal-tagal man ng panahon ay hindi nawaglit sa isip ko. Lahat ng dugo ay naipon sa mukha ko. Lahat ngtaba ko sa katawan ay nanginig. Hindi ko alam kung paano haharapin ang kahapon. Hindi ko alam kung paano niya ako muli natunton. Ngunitang tanging alam ko ay may karugtong ang kahapon. Ano kaya ang mangyayari sa kinabukasan?

Chakka o6 ~

Halos tatlong taon. Matuling lumipas ng tatlong taon. Naghilom ang sugat. Nagkapilat man ngunit wala na ako doong naapuhap na sakit. Tanging alaala na lamang ng nakaraan. Bago ko binuksan ang pintuan ay sinikap kong pakalmahin ang aking sarili. Namiss ko siya, sobra ngunit hindi nakakatulong ang agarang pagpapakita ng ganoong damdaminsa akin. Natuwa akong makitang bumabalik siya sa akin ngunit hindi tamang maglulundag ako sa tuwa. Ganoon naman talaga ang buhay, binabalikan ang taong walang ginawang masama, nilalapitan ang nagpunla ng kabutihan. Ngunit nabanaag ko sa kaniyang hitsura ang malaking pagbabago. May malaking pilat ang noo, basag ang labi at nangingitim ang gilid ng mga mata na parang sinuntok. Bumagsak ang dating hinangaan kong katawan niya. Mahabang buhok, impis ang pisngi na parang tumanda ng ilang taon. Anong nangyari sa kaniya?

            Nang pagbuksan ko siya ng pintuan ay hindi niya alam ang gagawin. Parang gusto niyang magsalita ngunit walang namumutawi sa kaniyang labi. Malikot ang kaniyang mga mata. Napakaraming emosyon ang gustong ipakahulugan ng kaniyang mukha Bigla siyang tumalikod na parang nahihiya.

            "Sorry." Yun lang at nagmamadali na siyang lumakad paalis ngunit bago niya marating ang elevator ay kumilos ang aking mga paa.

            "Sandali." Mahina man ang pagkawika ko ngunit may kakaibang lakas ang aking mga kamay nang hawakan ko ang balikat niya para pigilan.

            "Hindi ko pala kayang humarap sa iyo pagkatapos ng nangyari noon." Malikot parin ang kaniyang mga mata.

            "Pare, walang nangyari. Kinalimutan ko na kung anuman ang sinasabi mong nangyari. Lumapit ka na din lang mabuting pumasok ka muna sa loob at nang makapag-usap tayo."

            Pinaupo ko siya. Nakita ko ang lungkot sa kaniyang mukha. Hindi ko alam kung paano magsimulang magtanong. Ayaw ko na kasing itanong pa pero alam kong may nangyari. Hindi siya lalapit sa akin kung walang nangyari.

            "Sandali lang, ipaghahanda kita ng makakain at maiinom." Iyon lang kasi ang alam kong paraan para matakasan ang nakakabinging katahimikan. Nang inaayos ko na ang miryenda niya ay bigla siyang nagsalita na nasa likod ko na pala.

            "Ilang araw din kitang sinundan mula nang makita kita isang araw sa iyong pinagtratrabahuan. Hindi ko kasi alam kung paano kita lapitan. Hindi ko alam kung paano kita katukin saiyong pintuan."

            "Hindi mo naman kailangang matakot sa akin. Hindi naman ako nagbago kaya wala ka naman dapat ikahiya. Maliban sa tumaba ako at pumangit pa lalo, wala ng nabago sa totoong ako."

            "Napatay ni Mommy si Daddy sa matindi nilang away. Nakakulong si Mommy at dahil mag-isa lang akong anak ay parangpakiramdam ko ni isa ay wala ng naiwan sa akin. Ayaw kong umuwi sa probinsiya at paalipin kay lolo. Nasanay na ako dito sa buhay ko saManila."

            "Sorry to hear that. Sobra pala ang pinagdadaanan mo. May magagawa ba ako para kahit papano guminhawa ang pakiramdam mo?"

            "Tungkol kay Ram, nagiging mahigpit siya sa akin. Gusto ko siyang iwan noon pa ngunit hindi ko siya maiwan. Bumabalik at bumabalik lang ako sakaniya sa tuwing..." parang hindi niya narinig ang una kong sinabi. Animo'y may sarili siyang mundo. Parang batang nagsusumbong kahit hindi tinatanong. Ngunit nagging interesado ako doon sa balita kay Ram. Magtatanong pa sana ako tungkol sa nangyari sa kanyang pamilya ngunit minabut kong huwag ng ungkatin ang alam kong maaring magpapaalaala sa kaniyang mapait na nakaraan.

            Hinintay ko ang kasunod ng kaniyang sasabihin. Ngunit hindi ko nahintay.

            "Sa tuwing ano..."

            "Itong pilat sa noo ko, kagagawan niya ito nang minsang naging matindi ang pag-aaway namin dahil sa nagseselos siya sa kaibigan niyang nakikipag-usap lang sa akin. Nakahiga ako noon. Lasing na lasing ng hinampas niya ang noo ko ng lamp shade. Hindi ako puwedeng lumabas na hindi siya kasama. Wala naman akong mapuntahang iba. Wala naman akong malapitan at kailangang-kailangan ko siya dahil sa pangangailangan ko."

            "Nagtiis ka ng ilang taon?Sinaktan ka na ng ganiyan hindi mopa nagawang iwan? Pa'no mo hinahayaang sinasaktan ka lang ng ibang tao. Hindi ikaw 'yan Lando. Nasaan na yung Landong kaibigan ko noon?"

            "Magaling siyang maglaro. Marunong siyang paikot-ikutin ako. Hanggang isang araw nakita kita. Nang nakaraang linggo nakita kita kaya kahit pinigilan niya ako ay pilit kitang sinundan kaya nalaman ko itong tinitirhan mo. Nang isang araw sinundan muli kita at lihim din niya akong sinundan kaya nauwi sa matinding pag-aawaydahil ayaw niyang bumalik ako sa iyo. Kaibigan kita. Kilala kita mula pagkabata.  Patawarin mo ako sa lahat ng mga ginawa ko pare. Gusto kong buuin muli ang aking buhay."

            Ngunit sa hitsura niya ay alam kong may hindi pa siya nasasabi sa akin. Iyon ang gusto kong malaman para alam ko kung paano simulan at ayusin ang lahat.

            "Matutulungan kita kung magtiwala ka sa akin. Alam kong may gusto kang ayusin muna at iyon ay kailangan kong malaman."

            Tumingin siya sa akin. Alam kong tinatantiya niya ako kung hanggang saan ang aking pag-iintindi. Sa tingin niya sa akin nababasa kong gusto niyang siguraduhin muna kung matatanggap ko ang lahat.

            "Huwag kang masasaktan Lando," pagpapatuloy ko. "Ngunit matutulungan kita kung buo mong sabihin ang lahat sa akin. Lahat naman naiintindihan ko. Ako parin yung dating ako kaya puwede mong ipagkatiwala sa akin kung anuman ang gumugulo sa iyo ngayon na alam kong siyang ugat ng iyong problema."

            "Na-adik ako pare." Mabilis niyang sagot. Tumbok ko ang problema. Unang tingin ko pa lamang alam kong gumon na siya sa ipinagbabawal na gamot. Iyon ang dahilan kaya nagkaganoon ang ayos niya. Iyon din ang dahiln kaya hindi niya maiwan si Ram dahil sa siya lang ang tanging makapagbibigay sa kaniya ng ipinagbabawal na gamot. Hindi siya makaalis sa poder niya at kaya niyang tiisin ang lahat huwag lang mawala ang supply niya sa ipinagbabawal na gamot.

             Hindi pa kami nakakapgsimulang magmiryenda atmagsasalita pa lamang sana ako nang may nagbuzzer. Sa kababuzzer niya ay alam mong hindi lang basta bisita, isang nagngingitngit na bisita. Kaya gustuhin ko mang sagutin ang sinabi ni Lando ay naglakad muna ako papunta sa pintuan ng pinigilanniya ako.

            "Huwag mo ng buksan, siRam 'yan. Alam niyang dito lang ako sa iyo pupunta. Alam kong susunduin niya ako. Ayaw ko na. Hindi ko na kaya ang mga ginagawaniya sa akin."  Nakita ko sa hitsura niya ang pagsusumamo at panginginig kahit alam kong epekto din iyon ng pagkagumon niya ng ipinagbabawal na gamut. Nakadesisyon na kong hindi ko na hahayaang sasama pa siya kay Ram. Tao lang ako para magalit. At alam kong kung papatulan ng iba ang nararamdaman ko ay sasambulat ang iniipon kong sakit ng loob. Tanggap ko kung ako langang gawan ng di maganda huwag lang ang taong mahal ko. Ibang usapin na iyon sa akin. Iba ako kapag mga mahal ko na sa buhay ang inaagrabyado.

            "Doon ka muna sa kuwarto. Halika. Ihatid kita do'n. Kunin mo ang mga pagkain na yan at sa kuwarto mo na lang kakainin. Mula ngayon, hindi ako papayag na makuha ka pa ni Ram. Ako ang makakaharap niya. Huwag na huwag kang lumabas sa kuwarto hangga't di kita pinupuntahan." Matigas ang pagkakasabi ko do'n. Hindi na siya ang dating Lando na nakilala ko at minahal. Masyado na siyang sinira ng bawal na gamot.

            Pagkahatid ko sa kaniya sa kuwarto ay lumapit ako sa pintuan na wala paring tigil ang pagbabuzzer niya. Lalo iyon nagpatindi sa nararamdaman kong galit.

            Pagkabukas ko ng pintuan ay bigla niya akong itinulak na akala mo kung sinong may-ari ng bahay na papasukin niya. Nagtimpi parin ako.

            "Ilabas mo si Lando kungayaw mong makatikim sa akin."

            "Bakit sa akin mo hahanapin si Lando, e di ba nga halos tatlong taon kayong nagsama?" pagsisinungaling ko.

            "Huwag ka ngang mag-maang-maangan dahil alam kong dito siya nagpunta. Hinintay ko siyang bumaba sa building na itopero hindi na siya bumaba pa kaya alam kong dito siya nagtago."

            "Umupo ka muna Ram. Mag-usap tayo dahil gusto kong malaman ang totoong nangyayari sa inyo."

            "Hindi ko kailangan ang kausap. Tang-ina, ang kailangan kosi Lando. Ilabas mo siya dahil kung hindi, papasukin ko ang lahat ng sulok ng bahay mo at iuuwi ko siya sa ayaw mo't sa gusto."

            "Tao kitang tinanggap sapamamahay ko, Ram. Tao kitang pinakikitunguhan at sana itigil mong magmura dahil baka nakakalimutan mong nasa pamamahay kita."

            "Ahh, ang paminta, marunong din palang sumagot. Amoy na kita noon pa dambuhalang bakla ka!"

            Nagpanting ang tainga kosa narinig ko. Huminga ako ng malalim. Gusto kong isipin na hindi ko siya papatulan. Kailangan kong pigilan ang galit ko.

            "Nakikiusap ako Ram, umalis ka na."

            Hindi siya nakinig. Mabilis niyang tinungo ang kuwarto. Hinabol ko siya para pigilan ngunit itinulak niya muli ako at napaupo ako sa sofa. Malakas siya. Sa tingin ko ay kung nagdrugs man siya ay alam niyang kontrolin iyon kaya wala sa hitsura niya ang gumagamit. Pinagamit niya ng pinagamit si Lando para hindi ito lalayo sa kaniya at tulad ng drugs, balik-balikan siya kahit pa nasasaktan at nahihirapan na ito. Nang buksan na niya ang pintuan ng kuwarto ay tumayo ako ngunit mabilis din siyang pumasok at nasukol nga niya doon si Lando na noon ay nakaupo at nanginginig. Noon ko nakita ang kakaibang takot niya kay Ram. Sa nakita kongreaksiyon ni Lando ay alam kong pinahirapan siya at ginamit ng husto ni Ram. Tinakot at pinaglaruan.

            "Tarantado ka, binihisan kita, pinakakain, ibinibigay ang lahatng hilig mo ng ilang taon tapos tatakasan mo lang ako ng ganito?" Nanlilisik ang mga mata ni Ram. Dinampot nito ang buhok ni Lando saka niya sinabunutan pataas.

            Nanlaban si Lando. Nakitako kung paano niya gustong tanggalin ang nakasabunot na kamay ni Ram ngunit salat siya ng lakas. Nakita ko na parang nagpapatulong sa akin sa kaniyang mga tingin. Hindi niya sinasabi ngunit alam kong humihingi siya ngsaklolo.

            "Bitiwan mo siya, Ram. Maawa ka naman sa kaniya. Masyado mo na siyang pinahihirapan. Kung hindi mo siya kayang ituring bilang karelasyon, sana man lang ituring mo siya bilang tao." Pakiusap ko.

            "Kaya siya nagkaganito dahil sa katigasan ng ulo niya. Kaya siya nagumon sa drugs dahil din sa mga kapabayaan at kalandian niya. Huwag kang makialam dito pangit at dambuhalang bakla dahil kahit ikaw hindi ko sasantuhin kung nangingialam ka sa aming dalawa."

            "Terence, ayaw kong sumama sa kaniya. Tulungan mo ako! " pagsusumamo ni Lando. Tinunaw ng pakiusap na iyon ang lahat ng kabaitan ko sa loob.

            "Gago! Tarantado ka!" isang malakas na suntok ang pinakawalan ni Ram sa sikmura ni Lando. Namilipit ito sa sakit. Hindi pa siya nakuntento at sinipa pa niya ng malakas dahilan para lalong namilipit ang kawawang mahal ko.

            "Hindi na makatao ang ginagawa mo, Ram. Inadik mo siya para magawa mo lahat ang gusto mo sa kaniya. Ginamit mo ang katalinuhan mo para mapasaiyo siya at mapaikot sa paraang gusto mo."

            "Hindi lang ako matalino ulol! Milya milya pa ang layo ng hitsura ko sa iyo."

            "Oo nga naman. Ganda ng kutis mo. Ganda ng katawan mongunit hindi naman makatao ang ugali mo.  Saktan mo pa ng kahit minsan si Lando at makakalimutan kong tao ka."

            "Ah ganun! At ano ang gagawin mo ha? Hayan bibigtiin ko siya hanggang hindi makahinga ng ganito at tignan natin kung ano angmagagawa mo." hinawakan niya ang leeg ni Lando. Si Lando naman ay nagpupumiglas at biglang dumilim ang paningin ko. Hindi na yung dating ako. Hindi ko na nakayanang kontrolin ang galit sa dibdib ko.

            Naglaban kami. Nagsagupa. Hindi pala siya ganoon kadaling kalabanin. Sa tulad kong hindi sanay sa gulpihan ay madali din pala niya akong magapi. Ngunit determinado akong mabigyan siya ng leksiyon ngunit di ko alam kungsa anong paraan ko gagawin.

Isang madugo at nakakagimbal na kabanata ang inyong muling mababasa.

• COMMENTS AND VOTES ARE HIGHLY APPRECIATED :)

Chakka o7 ~

CHAPTER VII

Isang iglap lang ay natagpuan ko ang sarili kong nagpakawala ng isang malakas na suntok sa panga ni Ram. Dahil doon ay nabitiwan niya si Lando. Hinarap niya ako. Nanlilisik ang kaniyang mga mata. Hindi ko alam kung saan ko hinugut ang lakas ko para lumaban. Basta alam ko naroon ang galit, naroon ang kakaibang tapang at alam ko, hindi ako mananalo sa lakas ng loob paramanakit ng kapwa tao. Sinipa niya ako ngunit nakailag ako. Ang masama ay nawalan ako ng balansekaya ako natumba at kinuha niya ang pagkakataong iyon para magawa niya ang lahat ng gusto niyang gawin sa akin. Hindi ko alam kung nakailang suntok siya sa aking mukha. Nalalasahan ko ang maalat-alat kong dugo at ilang bituin din ang nakita kong nagliliparan. Buong lakas ko siyang itinumba dahil sa sinakyan niya ako ngunit dahil nasa ibaba ako at mas malakas siya sa akin ay parang hindi ko man lang siya matinag. Paulit-ulit niyang sinuntok ang dati ng sira kong mukha. Nang mapagod ay hinawakan niya ang aking leeg. Hindi ako makahinga. Parang wala ng naiwang hangin sa akin at alam kong namumula na ako. Napaluha ako sa kawalang pag-asa at napapikit ako dahil alam kong kung tagalan pa niya ang pagbigti sa akin ay alam kong tuluyan na akong maubusan ng hangin. Pinilit kong tanggalin ang kaniyang mga kamay sa leeg ko. Napakahalaga ng bawat sandali sa akin ngunit sadyang nagkaroon siya ng kamay na bakal. At alam kong unti-unti ng sumusuko ang aking mga baga. Humihina na din ang aking mga pakiramdam.

Nang biglang parang natanggal ang mga kamay niya sa aking leeg. Kinuha ko ang pagkakataong iyon para punuin ang hangin ang aking mga baga. Napakahalaga ng bawat hininga. Kasabay ng pag-ubo ko ay ang malalalim na hininga. Noon ko nabigyang halaga ang hiningang noon ay parang ordinaryong proseso lang ng aking katawan. At nang bumalik ang aking lakas ay nakita kong ipinalo ni Lando ang lampshade sa kaniyang likod dahilan para kay Lando mabaling ang naghuhurementadong si Ram. Hindi na ako nag-aksaya ng kahit anong sandali. Nasuntok na niya at nasipa si Lando bago ako nakabawi.Binuksan ko ang pintuan ng kuwarto. Kinuha ko din ang upuan at nang nakatalikod siya sa akin ay ipinalo ko iyon sa likod niya at saka ko sinipa. Nang malapit na siya sa may pintuan dahil sa lakas ng akingsipa ay sinipa ko uli ng magpadausdos siya sa labas ng kuwarto saka ko sinara ang pintuanng kuwarto. Mabilis kong tinungo ang telepono at humingi ng saklolosa guwardiya ng aming Condo at saka din ako tumawag ng pulis. Parang gusto niyang gibain ang pintuan ng kuwarto.

Nakita kong unti-unting umatras si Lando sa gilid ng kwarto.Nanginginig, nababalisa… takot. Nilapitan ko siya. Tumingin sa akin at nakita ko ang bumabagtas na luha sa kaniyang pisngi. Tinaas niyaang kaniyang mga palad. Inabot ko iyon. Umupo ako sa tabi niya. Bigla siyang yumakap sa akin at doon sa aking dibdib ay malakas na humagulgol. Wala akong maisip na sabihin. Tuyo ang aking lalamunan .Niyakap ko siya at hinaplos-haplos ang kaniyang likod. Alam kong kahit walang pag-uusap sa pagitan naming ay batid kong naiintindihan namin ang isa’t isa. Awang-awa ako sa pinagdadaanan niya. Kailangan kong maging matatag para sa kaniya. Kailangan niya ng masasandalan. Kailangan niya ng taong tutulong sa kaniya para tuluyan siyang iahon sa kumunoy na kinasadlakan niya.

Buo na ang desisyon ko noon, ipapakulong ko si Ram sa ginawa niya kay Lando, sa amin. Magkikita kami sa korte at bahala na din ang hustisiya na singilin siya sa kaniyang mga ginawang kasamaan. Hindi makatao ang ginawa niya.

Hinuli siya ng pulis at nagdemanda ako ng physical injuries para sa aming dalawa. Hindi lang iyon ang naging kaso niya dahil ibinunyag din ni Lando ang pagiging drug pusher niya, nahulianng maraming stock sa mismong bahay niya ng mga iba’t ibang drugs at isa din siya sa mga tinuturo ng iba pang saksi na nagpapagamit ng isang maliit na bahay para magiging drug den. Dahil sa pakikipagtulungan ng mga naawa sa pinagdaanan ni Lando ay nakulong si Ram sa iba’t ibang kasong inihain sa korte. Hindi kayang magbulag-bulagan ang batas sa katulad ni Ram. Dapat ang katulad niyang mapera ngunit ginamit sa kawalang-hiyaan ay mabulok ng habambuhay sa kulungan. Marami siyang sinirang pangarap. Maraming ipinahamak na kaluluwa.

Ipinasok ko din si Lando saisang Rehabilitation Center. Siya ang kusang humiling no’n sa akin. Kailangan naming gawin iyon para muli kong mahanap ang Landong naligaw dahil sa kasamaan ng isang ligaw ding kaluluwa. Napapaluha akonoon sa tuwing nakikita kong nagsisigaw siya, pinagpapawisan at nanginginig na pilit pinapakalma ng mga nurses. Noon lang ako nakakita ng adik na sa tuwing nangangailangan ay kulang na lang ay paluin sa ulo para tuluyang makatulog dahil sa kahit tatlong taopa ang hahawak sa kaniya ay hindi nila nito kayang patigilin sa kaniyang pagwawala. Kailangang pagdaanan lahat ni Lando ang mga iyon para gumaling siya. Masakit dinsa loob kong makita siya sa ganoong kalagayan lalo pa’t wala din naman akong kakayahan para tulungan siyang ilayo sa mali niyangnakahiligan. Ang tanging nagagawa ko ay ang bisitahin siya at dalhan ng mga paborito niyang niluluto ko.Naging mahirap ang unang buwan sa kaniya. Lalong bumagsak ang kaniyang katawan. Lalong parang hindi ko makausap ng matino dahil sa palagian niyang panginginig. Sa pangalawang buwan ay nakakitaan ko siya ng katahimikan. Nakakausap ko na siya ng matino. Nakakakain sa mga dinadala ko ngunit naging madamot parin sa kaniya ang pagngiti. Parang pasan parin niya ang mundo. Parang punoparin siya ng takot at pag-aalala. Tumagal siya ng ganoon. Umabot din siya ng tatlong buwan sa ganoong kalagayan. Laging nag-iisadahil iniwasan nitong makihalu-bilo sa mga kasamahan niya. Ayaw niyang kausapin siya. Hanggang isang Linggong binisita ko siya ay hindi na siya mapilit na harapin ako.Hindi pa daw siya handa. Kaya’t ipinabigay ko na lamang ang mga dinala ko para sa kaniya. Napaluha ako noong nakauwi ako. Paano kung tuluyan na naman kaming paglayuin ng tadhana. Paano kung magiging ganoon na siya ng tuluyan. Patuloy pa din ang pagbabayad ko ng kaniyang rehabilitation fee at nagpasya akong dagdagan ang service sa kaniya sa pamamagitan ng pagbabayad ng isa mas magaling naPsychologist na makatulong sa kaniyang agarang paggaling.

Nang sumunod na dalaw ko ay hindi parin niya ako gustong harapin ngunit may ipinaabot siyang sulat para daw sa akin. Mabigat ang mga paa kong nilisan ang lugar na iyon na hindi ko man lang siya nakausap. Nakaramdam ako ng pangungulila lalo pa’t hindi ko man lang siya nasilayan man lang. Pagkauwi ko sa aking bahay ay binuksan ko ang sulat niya at itoang nilalaman.

Pareng Terence,

Pasensiya ka na kung hindi na naman kita haharapin. Gusto ko lang malaman mo na okey na ako. Hindi ko lang kasi talaga alam kung paano ko matagalang harapin ka. Nahihiya ako sa iyo. Sobrang hiya ko sa ganitong nangyari sa buhay ko. Habang pagaling ako ng pagaling aylalong nagiging malinaw sa akin ang hindi magandang ginawa ko noon sa iyo, ang maling pagpapatuloy ngbuhay na gusto mong tahakin ko. Sinayang ko ang pagkakataong iyon. Iniwan kita. Sumama ako sa mabilisang kaligayahan at madaliangpagpapakasarap ng buhay. Tama ka. Mali ako. Nagtagumpay ka, nabigo ako. Nakalayo ka na, naiwan ako at umurong pa.

Hiyang-hiya akong aminin sa iyo ang lahat ng ito ngunit humihingi ako ng kapatawaran sa iyo. Gusto kong kapag magkaharaptayo ay ako na iyong dating kaibigan mong Lando na kahit hindiman kasintalino mo ay may determinasyon naman. Hindi man kasingyaman mo ay may pangarap din naman. Alam kong hindi pa huli ang lahat. Makapagsisimula pa akong muli. At pagdating ng araw, maipagmamalaki mo din ako. Bago ako lumabas dito ay makikipagkita ako sa iyo ngunit pagkatapos no’n ay mawawala ako ng hanggang dalawang taon. Tapusin ko ang kurso ko sa sarili kong pamamaraan. Alam kong may naiwan pang lupain sina Daddy na pamana ng lolo. May kabuhayan dinang pamilya ng lola ko sa side ni Mommy. Makakatulong siguro iyon sa muli kong pagsisimula. Alam kong may pamilya pa akong babalikan pagkatapos ng lahat ng ito. Pilitin kong pakibagayan si Lolo dahil alam kong kabutihan ko din lang ang hangad niya para sa akin.

Huwag mo na muna akongdalawin. Pagkaraan ng dalawang buwan, lalabas na ako dito. Magkita tayo, susunduin mo ako at ihahatidsa sakayan pauwi ng probinsiya. Sana huwag kang magbabago kahittuluyan ka ng makalayo. Pangako pare, susunod ako sa landas mo. Mahirapan na akong sabayan ka dahil nakalayo ka na ngunit sisiguraduhin ko sa iyong makakasunod parin ako. Naging paliku-liko man ang dinaanan ko ngunit pilitin kong hanapin ang landas na tinahak mo.

Maraming salamat. Simple ang pagkasulat nito ngunit nakatatak iyon sa buo kong pagkatao. Isa kang anghel sa buhayko na kahit kailan ay hindi mapantayan ng kahit sino.

                                                                                                                          Lando

            Binasa ng luha ang pisngiko ng sulat na iyon. Inipon ko ang basang tissue paper sa gilid ng aking kama. Tinapon sa basuharan.Lahat iyon ay basa ng aking luha. Lagi na lang akong pinaiiyak ni Lando.

            Sinunod ko ang hiling niyang huwag na munang magpakita sa kaniya ng dalawang buwan. Hinintay ko ang dalawang buwan na iyon na parang sa katuladkong nananabik ay parang dalawang taon ang nagdaan. Binibilang ang bawat pagdaan ng oras. Nanabik na matapos ang isangbuong araw. Para akong nasa kulungan na naghihintay ng paglaya.

            Naghintay ako sa labas ng rehabilitation. Sinabi sa akin ng doctor na hinihintay daw nila ang pagdating ko dahil puwede nang lumabas si Lando. Ako na rin lang daw ang hinihintay niyang susundo sa kaniya at kapag daw nagpakita na ako, ibig sabihin ay puwede na din siyang lumabas. Ilang sandali pa ay lumabas na sa pintuan si Lando. Napakalaki ng pinagbago ng hitsuraniya nang huli kong makita. Bumalik ang dating porma ng katawan. Nagkalaman na ang kaniyang pisngi at kuminis na muli ang kaniyang mukha. Maayos ang kaniyang gupit at pananamit. Nagbago ang buo niyang pagkatao pati ang pagdadala sa kaniyang pangkahalatan. Magiliw siya sa lahat ng mga naroon. Masaya siyang nagpaalam sa lahat. Nakita ko ang kakaibang energy na parang bang ibang-iba na siya. Siya yung dating siya noong high school palang kami. Muling tumayog ang tingin kosa kaniya. Muli akong nilamon ng paghanga. Muli akong iginupo ng isang hindi maihahambing na pagtatangi.

            Nang makita ako ay sumilay sa kaniyang mukha ang kakaibang ligaya. Tumigil siya at umiling-iling na parang batang nagpapakyut lang. Kumindat siya sa aking parang kindat niya noong nagbabasketball siya noong high school kami at ringless ang tira niya. Nagthumbs-up siya sa akin. Sinagot ko din ng thums up hanggang mabilis siyang lumapit at niyakap niya ako ng walang kasing-higpit.

            "Salamat pare, binuhay mo muli ako." paanas iyon ngunit tumama sa aking puso.

            "Walang anuman. Basta para sa iyo." Sagot ko habang tinatapik ko ang likod niya.

            Naramdaman ko ang kaniyang paghagulgol. Umiiyak siya. Napaiyak na din ako ngunit bago niya kinalas ang pagkayakap niya sa akin ay mabilis din niyang pinunasan ang mga luha.

            "Ikaw lang nagpapaiyak sa akin ng ganito pare ah. Hayaan mo, hindi masasayang ang sinimulan mong ito. Pangako ko sa'yo 'yan. Maipagmamalaki mo din ako pare." Mabilis na bumalik ang saya sa kaniyang mukha.

            "Sa pinagdaanan mo, alam kong kaya mong bumangon muli. Nang nasa baba ka, nakalimutan mong kumapit sa pamilya ng mga magulang mo na alam kong nakahanda parin silang tanggapin ka. Nasa sa iyo na kung paano mo ipaliliwanag ang nangyari sa iyo ngunit kung nakita nilang pursigido kang magbago at ayusin ang buhay mo, alam kong tutulungan ka nila sa abot ng kanilang makakaya. Kung ako lang sana ang masusunod, kayang-kayakitang tulungan."

            "Hindi. Hayaan mong tumayo ako sa sarili kong mga paa.Gusto kong paghirapan ang tagumpay para lalo kong manamnam ang tunay na pagbangon. Marami ka ng nagawa sa akin kaya hiyang-hiya na ako sa iyo. Kung tutulungan mo naman ako ngayon na abutin ang pangarap kong naantala, hindi na ako ang nagtagumpay kundi ikaw parin ang siyang tunay na nagtagumpay sa likod ko. Siguro, kaya ako nagkaganun dahil naging madali lang sa akin ang buhay. Naging madali sa akin ang pag-abot sa lahat ng ginusto ko mula pagkabata. Kaya nga nang dumating ang problema, naghanap agad ako ng madaliang lulusutan at iyon ang napala ko."

            "Kalimutan mo na 'yun."

            "Hindi. Ang mga nangyaring ganoon sa buhay natin ay hindi dapat kalimutan. Iyon kasi ang magiging gabay natin para sa susunod ay gawin na natin ang dapat. Mali yung sinasabi nilang angmga magagandang bagay lang ang dapat nating isipin, ang mga maling nagawa ay kailangan na nating kalimutan. Dapat nga, mas bigyan pa natin ng halaga ang maling nangyaring iyon para mas mapabutipa natin ang ating hinaharap."

            "Pinapabilib mo ako sa mga sinasabi mo ngayon ah."

            "Iyon nga eh. Kailangan ngang mangyari iyon sa akin para tuluyan kong maintindihan ang tunay na kulay ng buhay. Gusto kong maranasan na lahat ng mga gusto kong marating ay dapat kong paghirapan. Lahat ng gusto kong makamit o mabili ay dapat kong pagpapaguran para alam ko ang kahalagahan nito kapag nasa akin na. Alam kong nakahanda kang tulungan ako, ibigay ang lahatng hihilingin ko o padaliin ang takbong aking buhay ngunit sa ngayon, hayaan mong ako ang magpagod para sa aking buhay. Doon ko lamang din lalong mamahalin ang aking pagkasino."

            Hindi na ako nagsalita pa.Alam kong tama ang lahat ng kaniyang sinasabi. Hinatid ko na siya sa terminal ng bus pauwi sa probinsiya. Tinitigan niya ako bago siya bumaba sa kotse ko. Hindi ko kayang labanan ang kaniyang mga titig sa akin. Natatalo ako ng aking emosyon. Hinawakan niya ang kamay ko.

            "Ikaw na ang pinakaguwapong tao na nakilala ko sa buong buhay ko."

            "Ano ka ba! Para mo naman akong iniinsulto niyan. Gwapo talaga? Okey na ako ng dinadramahan mo ako huwag mo lang akong gawing bola. Mali namanang banat mo." natawa kong tugonngunit nanatili siyang seryoso. Hindi ko na nagawang itinuloy ang pagtawa.

            "Seryoso ako. Iba ka sa lahat Terence." Pagkatapos niyangsabihin iyon ay mabilis niya akong hinalikan sa pisngi. Sa tuwa ay mabilis na sumungaw ang aking mga luha. Dumaan iyon sa aking pisngi. Napapikit ako. Gusto kong namnamin ang halik na iyon sa aking pisngi. Ayaw kong kalimutan ang sandaling iyon sa buong buhayko.  Dama ko ang pagpunas niya saaking mga luha ngunit ayaw kong ibuka ang aking mga mata. Natatakot akong isa lang iyong panaginip at kung buksan ko ang aking mga mata, tuluyan na ding maglaho ang tuwang aking nararamdaman. At lalo akong parang ipinaghele sa alapaap ng naramdaman ko ang kaniyang malambot na labi sa aking mga labi. Nasamyo ko ang mabango niyang hininga. Sandali lang iyon. Mabilis naparang dumaang hanging ngunit dinala niya ang buhay ko sa isang dimakakalimutang kasiyahan. Pagbukas ko ng aking mga mata aypababa na siya ng kotse. Bigla akong bumalik sa aking katinuan.

            Pagkasara niya sa pintuan ng kotse ay mabilis din akong bumaba at nilapitan siya. Nakangiti siya sa akin.

            "Lando..."

            "Terence, hiling ko lang,hayaan mo na muna ako ng dalawang taon. Darating ang araw, magpapakita uli ako sa iyo. Kung kailan handa na ako at may napatunayan na ako sa iyo. Salamatsa lahat. Maraming maraming maraming salamat."

            Marami akong gustong sabihin. Gusto ko siyang tanungin kung anong ibig sabihin ng halik na iyon. Gusto kong ihayag ang nararamdaman ko sa kaniya. Gustokong sabihin ang matagal ko ng tinatagong pagmamahal ngunit parang natigilan ako. Hindi pa siguro napapanahon. Makuntento na lang muna ako sa mga halik na iyon. Langit narin kasi itong maituturing.

            Pagsakay niya ng bus at nang kumaway sa akin ay muli na naman akong lumuha. Paulit ulit na pagluha na di ko alam kung sa lungkot o sa tuwa. Basta ang alam ko, siya lang ang tanging lalaking paulit-ulit na nagpapaluha sa akin. Maghihintay ako. Kahit walang kasiguraduhan ay hihintayin ko angmuli naming pagkikita. Matagal, mahirap lalo pa't wala akong panghahawakan na babalikan niya ako bilang kami ngunit sa tulad kong salat sa pagmamahal niya ay handa akong maghintay para tuluyan niya iyong punan. Kailan kaya ako tatagal sa paghihintay? Babalik kaya siya dala ng kaniyang pangako? Kung babalik man siya, anong bagong yugto ng buhay angkaakibat nito?

Chakka o8 ~

Hindi ko alam kung ano ang meron sa paghawak niya ng aking kamay nang hinatid ko siya. Hindi ko din alam kung bakit hindi ko na nakalimutan pa ang pagdampi ng kaniyang labi sa akinglabi. Dahil ba noon lang ako nakaranas na halikan ako ng lalaking mahal ko? Hindi na naging madali sa akin ang magiging masaya. Hindi na katulad noong una kaming nagkahiwalay. Parang sa akin, napakabilis ko siyang tanggalin sa aking utak at harapin ang pag-aaral ngunit ngayon, bakit kahit anong gawin ko ay paulit-ulit lang iyong tumatakbo sa isipan ko. Kung dati sakop niya ang bahagi ngaking puso at kaya iyon na kontrolin ng aking utak, ngayong nakasilip na ako ng kaunting siwangng liwanag ay buo na niyang inangkin ang aking pagkatao. Mahalna mahal ko na si Lando ngunit hindi ko siya maaring makita. Hindi ko siya maaring makausap. Wala akong ibang puwedeng gawin kundi ang hintayin siyang magpakita.

            Ganoon pala ang pagmamahal, kung hinayaan mo lang na nadiyan sa puso mo, hindi binibigyan ng pag-asa, hindi nagkakaroon ng kahit katiting na pagsaling sa kaniyang katahimikan, hindi iyon mag-uumalpas at hindi iyon magkakaroon ng kahit anong expectation. Oo nga't mahal mo ang isang tao, pero alam mong imposibleng maging kayo kaya mananahimik ang puso, nakokontrol ng utak ang sigaw nitoat ang tanging naiisip mo ay gawin ang tama at alam mong makapagpapasaya sa taong itinitibok nito. Ngunit kung ang pusong nananahimik at nakukuntento sa takbo ng pangyayari, kapag ito ay sinaling at binigyan ng pag-asa ng taong pinag-uukulan, mag-uumalpas ito, matutong ipaglaban ang katiting napag-asang iyon at ang masama, doon na din lalabas ang hindi kontrolado ng utak na puwedeng gawin n gating puso. Kung nabigyan ng kaunting liwanag ang nananahimik na puso at hindi nito nakukuha ang gusto, magsimulang mangulit, gawin ang bawat tibok nito na kadalasan ay nauuwi sa pagkasawi at pagkawasak ng pagkatao kung hindi ito ginagawa sa tamang dahilan at makatwirang pamamaraan.

            Iyon ang naramdaman koat napagdaanan ko kay Lando. Gustong-gusto ko siyang sundan, sirain ang usapan na huwag muna akong makipagkita sa kaniya. Gusto ko siyang kunin sa probinsiya at pag-aralin dito sa Manila nang muli kaming magkasama. Marami din namang magagandang university sa probinsiya at kaya ko siyang hanapin ng isang araw lang ngunit sinikap kong paglabanan ang lahat. Pinilit kong tiisin ang sigaw ng akingpuso. Kahit medyo nawawala ang atensiyon ko sa trabaho ko ay pilit kong hinarap ang dapat. Balikan ang mga araw na hindi ko na siya kasama at nangarap na balang-araw, kung kailan handa na siya ay magkikita kami. Iyon ang pangarap na ginamit ko para sumunod ang nagwawalang puso sa tamang diskarte ng utak.

            Pinigil ko ang sarili ko, sa una, pangalawa at pangatlong buwan na sadyang nagtiis ako ngunit nasasanay din ang puso, natatahimik sa patuloy na bulong ng utak hanggang nagbalik sa normal ang takbo ng araw ko. Tinutukan ko ang trabaho ko, nagkaroon ng promotion after 1 year and 3 months at mas lalo na akong naging abala. Ang rating ko sa career, 95% and still drastically improving, lovelife, still waiting and sexlife, as in ZERO. Tinatanong ko nga ang sarili ko kung tao pa ako. Natatakot kasi akong magkaroon dahil ayaw ko ng idea na makikipagsex ako tapos babayaran ko yung kasex ko. Natatakot din ako ng rejection lalo na yung nakahubad na ako at nakikita ang katabaan ko sa katawan tapos may ibang expression sa mukha ng kasex ko na kahit hindi man magsasalita ay alam kong nauumaysiya sa nakikita niya. Siguro dahil din naghihintay ako kay Lando. Isang paghihintay na walang katiyakan. Nababago ng panahon ang tao. May mga pangakong tuluyang tinatangay ng hangin sa katagal ng pagkapako.

            Dalawang taon ang matuling nagdaan. Nagsimula akongmaghintay. Nagsimula akong muling nangarap. Nagmamadali akong umuwi galing sa trabaho dahil iniisip kong baka naroon na si Lando at matiyagang naghihintay sa aking pag-uwi. Kapag nasa bahaynaman ako ay ayaw kong umalis dahil baka bigla na lamang siyang kakatok sa aking pintuan. Kung may kakatok ay nagkukumahog akong magbukas ng pintuan ngunitmadidismaya lamang ako kung hindi siya ang aking mabubungaran. Kung tutunog ang telepono o ang celphone ko ay mapapakislot akong maisip na yayain na ako para kami'y magkita ngunit walang Lando ang dumating.Walang Lando ang nagparamdam. Nang dumaan pa ang ilang buwan ay nagsimula nang gumuho ang aking pag-asa. Nanamlay muli ang aking puso at tuluyang tinanggap ang katotohanang may sarili na sigurong buhay ang lalaking minahal ko.

            Galing ako sa birthday party noon ni Jasper. O huwag na munang atat saka, na natin pag-usapan ang tungkol sa kaniya sa tamang panahon. Medyo nakainom din dahil sa nagkayayaan.Pagbukas ng elevator ay nakita ko ang isang lalaking may dalang isangmalaking bag na nakatalikod na para bang naiinip na sa kakapindot ng buzzer. Bumilis ang pintig ng aking puso. Biglang parang binuhusan ako ng malamig na tubigdahilan para manginig ang buo kong katawan. Ang lalaking muli kong hinintay. Ang lalaking minahalko sa buo kong buhay. Ang kaisa-isang lalaking nagsasabing ako na ang pinakaguwapong nakilala niya sa kaniyang buhay.

            "Lando?" maingat ngunitpuno ng kasiyahan kong pagtawag sa kaniya mula sa kaniyang likuran.

            "Terence, kumusta na!" maluwang ang kaniyang pagkakangiti. Binitiwan niya ang kaniyang bag at muling nagdampi ang maskulado niyang katawan at ang lumba-lumba kong katawan.

            "Anong oras ka pa nandito? Kumusta na! Anong nangyari sa iyo?" sunud-sunod kong tanong ngunit mabilis na naglakbay ang aking mga mata sa kaniyang kabuuan. Bakit ganun, habang siya ay pabata ng pabata sapaningin ko at paguwapo ng paguwapo, ako naman yata ay nagiging pataba ng pataba an din a tinatantanan ng pimples ang buo kong mukha.

            "Papasukin mo kaya muna ako ng makapagkuwentuhantayo. May dala akong alak for us to celebrate.  Siguradong mahabang balitaan ito."

            Pumasok kami, kumain at nagshower siya. Nakasuot lang siya noon ng puting boxer short at puti ding sando. Bakat ang magandang hubog ng kaniyang lalaking-lalaki na tindig at ang bumubukol niyang pagkalalaki. Ilang ulit din akong napalunok na para bang gustung-gusto ko na siyang dakmain at ikulong sa aking mga bisig. Oh God! Sobrang namissko siya.

            "Pagkatapos kong nakuha ang mga subjects ko dito sa Manila ay tinanggap naman ako sa University of Saint Louis at nacredit naman ang mga subjects na natapos ko." Pagsisimula niya habang umiinom kami ng alak na dala niya. "Wala akong sinayang na pagkakataon. Ginugulgol ko ang lahat ng oras ko sa pag-aaral. Pagkaraan ng dalawang taon, nagtapos din ako ng Management. May business si Lolo na gusto niyang ipahawak sa akin. Sinubukankong pumasok ngunit alam kong kulang pa ako ng experience para patakbuhin iyon. Walang silbi ang mga theories pare kung hindi ko aralin kung ano ang tunay na nangyayari. Gusto kong makapagtrabaho muna sa iba, makakuha ng experience saka ko lang siguro mapapatakbo ang negosyo ni lolo kung ako ay handa na. Puwede mo na akong ipagmalaki ngayon pare!" natutuwaniyang pagbabalita habang tumutungga ng alak.

            Nanatiling tikom ang aking mga labi. Napakasaya kong narito siya sa tabi ko ngayon. Nagtagumpay siya. Nakatapos siya. Sana masaya na muna ako doon. Sana makuntento na ako na pinutahan niya ako at tinupad niya ang kaniyang pangakong babalik siya kung nakahanda na siya. Ganoon lang naman dati kasimple ang takbo ng puso ko. Ngunit bakitngayon iba. Mas marami akong gustong malaman, hindi lang sa pagtatagumpay niya, hindi lang sa kung ano na siya ngayon kundi kasama na din kung sino na ang nagmamay-ari sa kaniya. Dalawang mahabang taon ko ding pingarap na tanungin siya kung ano ang kahulugan sa kaniya ng halik na iyon noong nagkahiwalay kami. Ang halik na gumulo sa nananahimik kong puso.

            "Congratulations! Ngayon sadyang masasabi kong tuluyan ka na ngang bumalik sa dating ikaw. Sobrang saya kong makita kang muli mong nahanap ang tama para sa iyo. Kumusta naman ang naiwan mo sa atin. Huwag mong sabihin na sa dalawang taon mong pag-stay sa probinsiya ng lolo mo ay puro aral lang ang inatupag mo. Ikaw pa!" pagsisimula ko sa mas seryosong usapan.

            "Babae ba?" tanong niya.

            Gusto kong sabihin babae o lalaki basta karelasyon. Ngunit nagpigil ako. Hindi ko kasi alam kung paano sisimulan.

“Alam ba niyang nandito ka?” malayo ang tanong ngunit gusto ko lang ikumpirma kung meron na nga ba talaga. Hindi mahalaga kung lalaki o babae, ang gusto kong malaman ay kung may magagalit na ba.

            "Lolo ko at ilan sa mga pinsan ko, alam nilang nandito ako. Buong address, kahit telephone number mo. Ayaw kong maging ingrato sa kanila na pagkatapos nilaakong tulungang makatapos ay saka ako aalis na hindi nila alam kung saan ako nagpunta."

            "E, siya, alam ba niya?"

            "Sino ba kasing siya?" tanong niya.

            "Wala ba?" tanong ko uli.

            "Naku ha. Uminom na nga lang tayo. Huwag nga nating pag-usapan ang mga bagay na walanaman at mga bagay na kailangan lang kalimutan.

            Nakailang tagay kami hanggang nang medyo lasing na ako dahil dati na akong nakainom ay hindi na kayang kontrolin ng utak ko ang lumalabas sa labi ko.

            "Huwag kang maooffendLando ha. Dalawang taon na kasing gustong gusto kong tanungin ang tungkol dito eh." Lakas loob kong pagbubukas.

            "Bakit kaya ang salitang offend na 'yan. Ginagamit lang panangga bago saktan ang taong tatanungan. Iyon bang alam na nating nakaka-offend ang tatanungin ngunit ginagamit lang natin bilang panangga. Hindi ba dapat huwag na lang tayong magbigay ng babala kung ang labasay itutuloy parin naman nating gawin ang alam nating nakakasakit sa iba. Iyon bang naroon ung babala na "Huwag tumawid dito, nakamamatay!" pero itutulak natin yung iba para dumaan kahit alam nating ikamamatay niya."

            Natawa ako. Natawa din siya. May punto siya. Iniba ko ang pagsisimula ko.

            "Tanungin kita. Bahala na kung masaktan ka o hindi basta gusto ko lang malaman kung ano ang totoo dahil naguguluhan ako."

            "Iyan ang tanong." Tumawa siya. Tumingin siya sa akin. Mukhang naghihintay. "Ano yun?"

            Tumingin ako pero hindi ko matagalan kaya mabilis din akong yumuko ngunit nagtanong parin ako. "Yung nangyari noong hinatid kita sa bus terminal... yung ginawa mong..."

            Hindi ko pa nasasabi ang gusto kong sabihin ay tinaas na niya ang baba ko.  Nilapit niya ang mukha niya sa mukha ko...

            "Anong ginawa ko? Yunghinalikan ba kita sa labi? Yung ganito?"

            Parang napakabilis ng pangyayari dahil naramdaman ko na naman ang labi niya sa labi ko. Ngayon ay mas matagal...ngayon ay nagawa kong lumaban. Tigang ako na matagal ng naghihintay ng pag-ulan. Parang sakahan na naghihintay sa pagdating ng ulan pagkatapos ng mahabang tag-init. Amoy ko ang mabango niyang hininga. Sobrang nanginginig ang buo kong katawan na parang hindi ko maipaliwanag. Hanggang unti-unti siyang lumapit. Nilapit ko din ang aking katawan. Nagsimulang lumakbay ang aking mga palad. Mula sa kaniyang makinis na mukha hanggang sa kaniyang leeg at batok. Sabik ako sa halik na iyon at hindi ko binalak na ilayo ang mukha niya sa mukha ko. Patayin na ako huwag lang mailayo ang labi niya sa labi ko. Sinuksuk ko ang mga palad ko sa kaniyang dibdib. Dinama ko ang tigas nun. Ang maumbok niyang dibdib at narinig ko ang pag-ungol niya. Hanggang inalalayan kong pinahiga sa sofa. Tinaas ko ang puting sando niya at hinalikan ang buong katawan. Napakabango niya.Bangong parang dumikit sa kaniyang balat. Naglakbay ang aking dila at labi. Bago sa akin ang ganoong karanasan kaya nanginginig ako. Ginagawa ko lang ang mga napapanood ko. Matagal ko ng ginagawa pala iyon. Matagal na naming ginagawa sa aking pangarap. Akala ko ganoon lang kadaling gawin din sa totoong buhay ngunit hindi pala dahil tensiyon na tensiyon ako. Nanlalamig ako. Hindi ko makuha ang tamang ritmo. Hindi ko kayang isaliw sa kung paano ko ginagawa sa aking panaginip hanggang sa siya na mismo ang nagbaba ng kaniyang short kasama ng brief. Noon ay hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kungpaano ko siya mapapasaya at makukuntento lalo pa't di ko pa talaga iyon nagagawa. Ganoon pala iyon, may bangong hindi ko maipaliwanag. May igting na matigasna kayang tusukin ang aking lalamunan. May saktong laki na kung hindi maingat ay mabubulunan. May dapat saliw ng bibig at dila pati na din ang mahusay na pag-iingat na masaling ng ngipin. Ilang labas masok. Hanggang kaya ko na itong isaliw satamang ritmo. BumIlis ng bumilis. Dumiin ang paghawak niya sa akingulo. Naramdaman ko ang paninigas ng kaniyang binti at ang kaniyang kakaibang pagmumura hanggang sa masaganang katas ang bumulwak sa aking labi. Gano'n palaiyon, ang amoy, ang lasa, ang unang karanasan sa taong matagal mo ng pinapangarap, sa lalaking pinakamamahal mo.

Sandali kaming nagpahinga. Hindi parin ako makapaniwala. Sinubukankong kinurot ang tagiliran ko. Gising ako. Di lang iyon nangyayari sa aking pangarap tulad dati. Tumingin ako sa kaniya. Nakatitig din siya sa akin. Nakaramdam ako ng hiya. Kinuha ko ang kumot sakako nilagay sa mukha ko.

“Bakit ka ba masyadong conscious sa hitsura mo.” Pilit niyang tinatanggal ang kamay kongmay hawak sa gilid ng kumot.

“Nahihiya ako e.”

“Tagal ko ng nakikita mukha mo. Lumaki na tayong sabay, tapos ngayon ka lang nahiya?”

“Dati na akong nahihiya no.”

“Ano bang kinahihiya mo?Oo nga’t taghiyawatin ka, moreno, pinagkaitan ng tamang tubo ng ilong ngunit di mo ba nakikita ang pungay ng iyong mga mata at ang tamang hulma ng iyong labi? Iyon dapat ang pinagtutuunan mo ng pansin bago ang mga kapintasan mo.”

“E, taba ko kaya. Chaka ako alam ko yun.”

“Chaka?”

“Oo chaka, salitang bakla na patungkol sa pagiging pangit.”

“At kailan ka pa natuto ngsalitang bading aber?”

Di na ako sumagot. Kung alam lang niya na kahit ganito ako ay may mga kaibigan din naman akong kauri ko.

“Salamat ha?” nahihiya kong sabi sa kaniya. Kinuha niya ang kumot na nakatakip sa aking mukha. Hinayaan ko lang siya.

“Salamat? Para saan?”

“Wala lang. Dito. Sa pagtupad mo sa pangako mong balikan ako.”

Ngumiti siya sa akin. Hinawi niya ang mataba kong baywang saka niya ito pinupog sa halik. Nakiliti ako. Naisipan akong kilitiin ng kilitiin hanggang sa pinuno na ng tawanan ang dating tahimik kong bahay. Biglang parang lumiwanag ang lahat ng sulok nito. Bago kami pumikit sa gabing iyon ay mala-anghel siyang natulog sa aking bisig.

Hindi ko siya tinanong kung ano kami. Hindi ko siya matanong kung ano ang kahulugan ng nangyari. Basta masaya ako, alam kong masaya din siyang pinaglilingkuran ko. Hanggang naulit pa iyon, ng naulit at naulit. Isang Linggo na siyasa bahay nang magdesisyong lumabas para sa kaniyang unang job interview. Wala paring I love you ngunit naipaparamdam ko iyonsa kaniya. Hindi man kami ngunit para sa akin hindi lang sex ang nangyayari sa amin. Hindi lang libogkundi iisa na kami.

Nang may nagbuzz sa pintuan. Sinilip ko. Babae, maganda, mukhang sopistikada. Ngunit lalo akong nagimbal nang pagbuksan ko siya..buntis…at hinahanap si Lando.

Chakka o9 ~

CHAPTER 9

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang buntis na babae na kumakatok sa pintuan. Biglang parang natakot ako. Hindi ko maipaliwanag yung takot na namuosa dibdib ko ngunit mahusay kong pinakalma ang aking sarili sa paghinga ng malalim. Sabi ko sa sarili ko, huwag OA Terence. Huwag mag-assume, huwag mag-judge. Kung sakaling may hindi magandang mangyari, matibay ka na oo nga’t pangit ka pero matatag ka, matalino at buo pa din ang pagkatao. Kaya nang pagbuksan ko siya ng pinto ay naging kalmado na ako at mabilis na akong nagpakawala ng magiliw at maaliwalas na ngiti.

“Sino pong hinahanap nila?” magalang kong tanong.

Ngumiti siya sa akin. Damako ang kabaitan niya. Ngiting hindi nagpapakitang tao lang. Ngiting totoo na parang nababasa mo ang kanilisan ng puso.

“Magtatanong po sana akokung kayo si Terence?” magalang din niyang tanong.

“Ako si Terence. Bakit po?”

Sa pagkakaalala ko, never been kissed and never been touched pa ako sa lahi ni Eba kaya Diyos ko, tantanan ako…. Di ako ang ama ng dinadala mo. Napangiti ako sa bigla kong naisip.

“Hi!” tinaas niya ang kaniyang mga palad. Nakikipagkamay? Inabot ko ito na may kasamang matipid na ngiti. “Ako nga po pala si Glenda. Pasensiya na po kung bigla na lang akong eeksena sa pintuan ninyo. Gusto ko lang po sanang makausapsi Lando kung nandiyan po siya?”

Binitiwan ko ang palad niya. Muli ko siyang tinignan na akala mo kagandahan naman akongmay karapatang sumuri sa pisikal na anyo ng ibang tao. Magandang babae ang naghahanap sa lalaking mahal ko. Hindi lang maganda kundimukhang mayaman at may pinag-aralan. Malambing ang bawat pagbitaw niya ng salita. Mukha nangexpensive, mukha pang mabait. Nagsimula akong magduda ngunit hindi ko naman kailangang mag-isipng ikakasira ng araw ko na hindi ko buong napapakinggan ang kaniyang pakay kay Lando.

Pinapasok ko siya.

“Anong gusto mong inumin?” nakangiti kong tanong ngunit ang totoo niyan ako ang biglang nauhaw. Ako iyong hindi mapakali na para bang gusto kong lunurin ang sarili ko sa malamig na tubig nang tuluyang mawala ang kaba. Ano ka ba Terence. Relax. Paulit-ulit kong sinasabi sa aking sarili. Diyos ko wala pa man nangyayari parang pakiramdam ko kasi nabuntis na ako agad at manganak. Ganun iyong nangyayari sa akin. Wala pang sex nanganak na agad. Masiyadong advance.

“Kape…sana? Kung okey lang po?”

Pampanerbiyos talaga anghanap niya samantalang ako iyong sobrang ninenerbiyos na.

“Sandali lang.”

Habang nagtitimpla ako ngkape niya ay nakailang lagok din ako ng tubig. Pero naroon parin ang kaba na sa katagalan ay nagiging takot. Paano kung narito siya para tuluyang ilayo sa akin si Lando?

Nang bumalik ako ay hindi ko alam kung paano magsimulang tanungin siya. Iyon bang gusto kong magtanong ngunit natatakot naman akong masaktan sa maari niyang isagot. Iyon bang gusto kong malaman ang totoo ngunit kinakabahan akong ang isasagot niya ay tuluyang magpapaguho sa aking mga pangarap.

“Nasaan nga po pala si Lando?” siya na ang nagsimula pagkatapos naming maghulian ng paningin.

“Naghahanap kasi siya ng trabaho. Pauwi na din siguro iyon. Kung hindi mo mamasamain puwede bang malaman kung anongpakay mo sa kaniya?” Pakialamerang froglet lang? E, bakit kung ayaw niyang sagutin e, di huwag.

“Gusto ko lang ho sanang ipaalam sa kaniya na buntis ako. Bago ako umalis ako sa probinsiya hindi ko pa alam na buntis ako sa kaniya… hanggang heto na nga, wala naman akong ibang choice kundi ipaalam sa kaniya. Lolo niya mismo nagsabi kung saan ko siya pupuntahan at kailangan ko daw siyang iuwi para pag-usapan ang kasal namin.”

Ouch! Walang kambyo te?Tuwiran mo talaga akong saksakin?Hindi ko na kayang magbiro sa sariliko. Lalong di ko na ginawa bang magbuo ng kasinungalingan para lang makaramdam ako ng kahit katiting na kaginhawaan. Hindi niya alam na sa bawat pagbitaw niya ng salita ay para niya akong nilalatigo. Bakit ba parang napakasakit pakinggan ang katotohanan kahit na napaghandaan ko na ang bagay na iyon. Bakit ba nagulat parin ako kahit na alam kong kaya narito siyangayon dahil tinutunton na niya ang ama ng kaniyang anak. Hindi ako makapagsalita. Hindin din ako makatingin sa kaniya ng diretso. Gusto kong pagbigyan ang luha ngunit anong karapatan kong iiyak iyon samantalang kung iisipin, mas may karapatan siyang umiyak kaysa sa akin.

Sasagot sana ako pero biglang parang may pumihit sa seradura. Alam kong darating na ang kaniyang hinihintay. Alam kongsa kanilang paghaharap ay tuluyan na din niyang ilayo ang lalaking minahal ko. Tumayo ako.

“Ah, nandiyan na pala siya. Sige ha, bigyan ko kayo ng panahong makapag-usap.” Garalgalkong tugon. Nangilid ang luha.

Bago ako tumalikod ay nagawa kong pagmasdan ang reaksiyon ni Lando. Nagulat siya. Para siyang nakakita ng multo. Ngunit wala akong karapatang magtanong. Wala din akong lakas para makinig sa kanilang pag-uusap. Nang tumalikod ako at tinungo ang kuwarto ko ay hinayaan kong bumuhos ang masaganang luha. Nanikip ang dibdib ko na parang gusto kong sumigaw, magmura, magsisisi dahil hinayaan kong lamunin ako ng kawalang katiyakang pagmamahal.

Pagkapasok ko sa aking kuwarto ay maingat kong sinara ang pintuan. Nilagay ko ang unan sa aking bunganga at dun ko isinigaw ang naipon doong sakit. Naibsan mang bahagya ngunit hindinito kayang pigilin ang pagluha. Hindi din nito kayang burahin ang pagmamahal ko kay Lando.

Pagkaraan ng halos isang oras ay hindi parin nauubos ang aking luha. Umiiyak ako sa hindi ko alam kung bakit kailangan kong dibdibin ang ipinahiram lang sa aking ligaya. Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan kong ariin angalam ko namang hindi akin.

Naramdaman ko ang pagbukas ng pintuan ng kuwarto. Nagkunyarian akong tulog. Maingat na umupo sa kama. Di ko nagawang magparinig ng pekeng hilik. Nauna ang paghikbi.

“Umiiyak ka?” mabait na tanong. Kasama ng tanong na iyon ay isang mabigat na paghinga.

Hindi ako sumagot. Tingin mo, tumatawa ako? Tingin mo kailangan kong humalakhak. Anongklaseng tanong yan. Sinabi ko lang yun sa aking sarili.

“Hindi mo naman kailangang umiyak. Dapat nga masaya ka dahil may anak na ako.”

“Anong plano ninyo?” tanong ko sa pagitan ng aking mgahikbi. Hindi ko siya tinitignan.

“Pinauuwi ako ni Lolo. Kailangan daw panagutan ko ang aking ginawa.”

“Pakakasalan mo siya?”

Hindi siya sumagot. Humiga siya sa tabi ko. Pumikit. Sa kaniyang pagpikit ay nakita ko ang pag-agos ng kaniyang mga luha sa kaniyang pisngi.

“Mahal mo siya? Tanong ko uli.

Nilagay niya ang kaniyang kamay sa kaniyang noo.

“Importante pa bang sabihin ko iyon? Hindi na ako malayang gawin ang mga gusto kong gawin. Ikakasal kami, ang ibig sabihin no’n hindi ko na din puwedeng gawin ang mga plano ko, ang mga pangarap ko. Hindi na ako magiging malaya sa lahat ng naisin ko.”

“Puwede ka namang tumanggi kung ayaw mo e.” nagkaroon ako ng lakas ng loob na sabihin iyon. Gusto kong isugal anghuling braha ko. Baka sakali lang namakinig siya. Baka lang sakaling maging akin parin siya.

“Si lolo na ang nagsabing kailangan ko ng lumagay sa tahimik. Siguro nga. Lalo na ngayonat may anak na ako.” mahina niyang sagot.

Ayaw ko ng dagdagan angpagtatanong dahil alam kong parang pipiga lang ako ng kalamansing ilalagay sa aking sugat.Alam kong batid niya kung bakit ako lumuluha. Alam din niya kung bakit hindi ko siya sinusumbatan dahil wala pa naman akong karapatan. Iyon lang naman ang dapat kong gawin. Umiyak. Namnamin ang sakit. Piliting mabuhay ng wala siya. Hintayin angpanahong maghilom ang sugat.

“Pasensiya ka na.” dinantay niya ang kaniyang bisig saaking katawan. Bahagya siyang bumangon. Hinarap niya ako na noon ay nakatihaya lamang at nakatingin sa kisame. Hindi ko siya tinitignan. Ayaw kong tapunan siya ng kahit sulyap lang. Ngunit iniharap niya ang mukha ko sa kaniya. Nagtama ang aming mga paningin. Hindi siya nagsalita ngunitnakita ko ang lungkot sa kaniyang mga mata.

“Galit ka ba sa akin? Sorryha?” muli niyang tugon.

Galit? Bakit naman ako magagalit sa kaniya? Sa tulad kong chakka, langit na ding maituturing ang mabigyan ako ng karanasang mayakap, mahalikan at makaniig ang guwapong katulad niya. Sa tulad kong chakka, isa nang di matatawarang kayamanan ng akingalaala ang kahit papano ay naugnaysa artistahing katulad niya. At hindi niya kailangang humingi ng aking pasensiya dahil kahit saang angguloay hindi siya ang nanakit kundi ako ang nanakit dahil binigyan ko ang sarili ko ng dahilan para masaktan. Hinayaan kong mahulog ng tuluyansa katulad niya. Nangarap sa hindi naman dapat. Pinilit abutin ang hindi ko naman kayang abutin at hindi nakuntentong pagmasdan ang bituing dapat ay tinatanaw langng katulad kong nasa lupa.

“Wala naman akong karapatang magalit. Wala ka din dapat ihingi sa aking ng pasensiya.“Sagot ko.

Isang mainit na halik ang tumapos iyon. Napawi ng sandali ang hapdi. Ngunit pansamantala lang iyon.

“Paano, sa pag-alis ko, magkakaroon na tayo ng sariling mga buhay. Hindi mo lang ba ako pipigilan?”

“Pipigilan? Bakit naman kita kailangang pigilan? Kaya mo ngmagdesisyon para sa sarili mo. Kung saan ka sa tingin mo matatahimik at magiging masaya, doon din ako.” Martir lang ang drama ko pero iyon kasi ang alam kong tama. Di ko maibigay ang sayang maibigay ng anak at asawa niya. Sa pagkakataong ganito, higit na dapat pinakikinggan ang tamangdesisyon ng utak kaysa sa kalabit ng puso.

“Sigurado ka?” tanong niya.

Ayaw ko ng masaktan o palalain pa ang sakit na aking nararamdaman. Sa pag-ibig, mabuting timbangin kung alin lang ang dapat ipaglaban. May mga pag-ibig na di na kailangang ipaglaban dahil batid mong di ka pa lumalaban ay alam mong talo ka na.Ganoon ang naramdaman ko. Maganda, mukhang may pinag-aralan at mabait ang kalaban ko. Hindi lang iyon, babae ang kalaban ko at may kasama pang sanggol. Ano naman ang panama ko doon.

“Hindi ko sinasadya.” Maikli niyang pambabasag sa katahimikan.

“Sinasadyang alin? Na buntisin siya? Saka wala kang pananagutan sa akin. Wala kang nilabag na kasunduan natin para bigyan mo ako ng paliwanag. Dapatnga pasalamat pa din ako kasi tinupad mo ang pangako mong babalikan mo ako.”

Hindi siya sumagot. Kinuhaniya ang aking mga kamay. Hinalikan niya iyon.

“Bakit ba napakabuti mong tao. Dahil diyan sa ginagawa mo lalo mo akong pinapahanga. Lalong parang hindi ko alam kung paano magsimula muli na tuluyan ka ng mawala.”

“Hindi naman ako mawawala. Nandito lang ako. Ang kaibahan lang. Kailangan mo ng magkaroon ng pamilya, ng sariling buhay. Kung magiging bahagi man ako sa buhay mo muli, iyon ay ang pagiging matalik na kaibigan na lang.”

Bumuntong hininga siya. Katahimikan na naman.

“Hindi ka ba babangon diyan? Hindi mo ba haharapin ang bisita natin?”

Gusto kong tumayo, gusto kong makipagkuwentuhan kay Glenda, ipaghanda ng makakain ngunit ayaw kong maging isang dambuhalang orocan.Tama na yung tahimik kong pagtanggap sa kaniya na wala siyang narinig na di maganda o kilos na hindi niya magugustuhan. Sinagot ko siya ng iling at mapait na ngiti.

“Bakit?” pangungulit niya.

“Hindi ko pa kaya. Nasasaktan pa ako.”

“Akala ko ba matatanggapmo ang lahat, bakit ka nasasaktan?”

“Hindi lahat ng tanggap aykasiyahan ang katapat. Tanggap kodahil alam kong talo na ako ngunit masakit parin sa akin. Iyon bang tanggap na ng utak ngunit hindi pa nito.” Tinuro ko ung puso ko. Drama ang dating ngunit bakit ang hirap kong sabihing mahal ko siya. Dahil ba sa kadahilanang wala naman magbabago kahit pa paulit-ulit ko pang sabihing mahal na mahal ko siya?

“Pasensiya na.” matipid niyang sagot. Niyakap ako.

“Hangad ko ang kaligayahan mo, Lando. Magpapahinga na muna ako.”

Iyon lang at nagtalukbong na ako. Masakit. Walang kasingsakitngunit kailangan kong bumalik sa basic. Walang expectation. Bumaliksa simpleng pag-iisip… hindi niya ako magawang mahalin kaya kahit gaano kasakit, tuluyang kalimutan ang nabuong pangarap.

Naramdaman ko ang pagbangon niya at ang paglabas ngkuwarto. Tinanggal ko ang talukbong ko at bumangon para tuluyang isara ang pintuan ng kuwarto. Tanaw ko sila sa sala. Mahigpit na niyakap siya ni Glenda habang siya ay nakatingin sa kisame. Nag-iisip. Sandali ko lang iyon nakita ngunit hindi na iyon natanggal sa aking isipan. Bumaon iyon sa aking utak. Bumaon na hindi ko kayang bunutin.

Madaling araw ng nakaramdam ako ng pagkauhaw. Bumaba ako at nakita kong tulug na tulog sila sa sala. Nakayakap angbabae sa kaniya. Tanging boxer short na puti lang ang suot niya. Walang pang itaas. Ang kamay ng babae ay nakadantay sa maumbok an dibdib ni Lando. Noong nakaraang gabi ako ang nakayakap sa kaniya. Nakaunan lang siya sa mga bisig ko. Nasasamyo ko ang kaniyang hininga. Abot ko ang langit. Pwede ko lang yakapin siya ng buong higpit sa buong magdamag. Ngayon, iba na. Hindi ko na siya puwedeng yakapin ng ganoon. Naiinggit ako sa babae. Sana ako na lang siya. Sana ako na lang ang buntis.

Kinaumagahan ay kinatok ako ni Glenda sa kuwarto ko.

“Pasensiya ka na ha? Pinakialaman ko na ang kusina mo. Halika na mag-almusal na muna tayo.” Magiliw niyang pag-aya. Nakita ko ang mga mata niyang halata kong busog ng tulog samantalang ako, kahit man lang sana nakaidlip ako ng limang minuto.

Pagbaba ko ay naroon na si Lando. Nakatingin sa akin. Walangkahit anong expression ang mukha. Tinungo ko kaagad ang kusina. Nagtimpla ng kape.

“Kape mo” bigay ko sa kaniya.

“Ayy, natimplahan ko na siya.” sagot ni Glenda. Noon ko lang napansin ang umuusok na kape malapit sa plato niya.

“Sorry.” Natawa kong sagot. Mapait ang tawang iyon. “Akin na lang ito.” Wala na pala akokarapatang magtimpla ng kape niya.

Napahiya man ako ay nagawa ko paring ngumiti na parang walang bahid na pagkainsulto.

“Akin na nga iyan. Kaya ko namang inumin ang dalawa e.”

“Ganun?” nagtatakang sambit ni Glenda. “Parang mag-anokayo ah…ano ba kayo? Kasi kahapon ko pa napansin eh.”

Nagkatinginan kami ni Lando. Hindi kami makasagot. Alamkong nakasalalay sa sagot namin ang kanilang pag-iisang dibdib. Kailangan may sasagot sa aming dalawa. Biglang naisip kong iyon na ang pagkakataon ko para makabawi. Hahayaan ko bang tuluyan mawala si Lando sa akin ng ganun- ganun na lang? Hindi ko ba siya pwedeng ipaglaban? Kapg ba babaeng buntis ang kalaban ng bakla ay itataas na agad nito ang bandila ng pagsuko? Di ba pwedeng akin ang asawa, iyo ang anak? Nakita ko sa mukha ni Glenda na naghihintay ng sagot. Kailangan namin siyang bigyan ng sagot.

Chakka 10 ~

CHAPTER 10

Nahiwagaan din ako sa tanong. Sasabihin ko bang kami kung wala naman talagang napag-usapan na kami. Kapag nagsex na, may mga lambingan at pagpapahalaga, ibig bang sabihin no’n kami na kahit di ko man lang narinig sa kaniyang sinabi niya na mahal niya din ako? Kahit pa sabihing mahal ko siya at kahit papano nababasa ko sa mga kilos niya ang kahit papano ay may pagpapahalaga siya sa akin ay puwede nab a ituring iyon na officially, akin na siya?

            "Pati ba naman pagkakaibigan namin ni Terence pag-iisipan mo ng iba? Ikaw talaga."

            Iyon ang narinig kong sagot ni Lando. Ang sagot niyang iyon ang naghatid sa akin sa katotohanan. Oo nga naman. Magkaibigan lang kami. Bukod sa mga nangyayari sa pagitan namin, wala ng masasabing espesyal na turingan naming dalawa. At kung ako ang sumagot, kaya ko kayang panindigan ang sasabihin ko? Yumuko ako. Nakaramdam ako ng pagkapahiya. Bumalik ako sa tama lang na kinalalagayan ng kagaya ko.

            "Pasensiya na kayo ha. May naramdaman lang kasi akong kakaiba. Sa lahat ng ayaw ko ay iyong may masasaktang ibang tao sa mga padalos-dalos na desisyon ko. Gusto ko, kung magdecide akoat papasok sa isang bagay, iniintindiko din ang damdamin ng nakakarami dahil doon talaga nakasalalay ang tunay na ligaya. Kung madami ang kumokontra, ibigtalagang sabihin ay may mali at iyon ang kailangang pag-isipan. Hindi dahil buntis ako ay gagamitin ko ito para makuha ang taong gusto ko. Nandito ako hindi para humingi ng kasal kundi nandito akopara malaman ng ama ng anak ko na may magiging pananagutan siya sa akin. Bonus na lang sa akin ang kasal." nakangiting paglalahad ni Glenda.

            "Wala kang dapat ipag-alala. Matagal na kaming magkaibigan ni Lando. Medyo nabigla lang kasi ako, saka siguro naman maintindihan mo yung pakiramdam na kung ikakasal kayo ay may mga bagay na mababago." nagawa kong sabihin.

            "Huwag kang mag-alala, mamahalin, aalagaan at iintindihin ko ang bestfriend mo."

            "Salamat naman. Marami na kasing pinagdaanan ang kaibigankong 'yan at gusto kong magiging masaya siya. Kailan niyo balak magpakasal?"

            "Isa o dalawang buwan mula ngayon. Sa susunod na buwan kasi darating ang mga magulang ko mula America."

            "Di ba malaki na ang tiyan mo niyan?"

            "Okey lang iyon. Pagawana lang kami ng trahe de boda na puwede sa buntis. Di naman sa akinimportanteng seksi at maganda ako sa kasal ko. Importante pa dingmabigyan ng isang pamilya ang anak namin."

            Hindi na muli ako nagtanong. Kahit pa kasi anong gawin kong pag-intindi sa sitwasyon naming ay talagang masakit parin sa akin. Naiintindihan ko naman e, hindi ko lang kasi matanggap. Gusto kong tanggapin ngunit hindi ko lang siguro kayang biglain. Mahal ko si Lando. Parang napakahirap sa aking basta na lang siyang hayaang mapunta sa iba ng wala akong ginagawang kahit anongparaan. Ngunit ano nga ba ang puwede kong gawin? Kahit saang anggulo ay talo ako. Kahit anong laban ang gawin ko ay alam kong kailangan kong isuko ng di na kailangang simulan. Ganoon pala kahirap kapag gusto ng damdamin mo, sobrang mahal mo ang isang tao ngunit hindi talaga puwede. Para kang nakakulong sa isang salamin na nakikita mo siyang hubu't hubad at nakahiga sa kama ngunit hanggang tingin ka lang dahil hindi mo siya kayang abutin.

            Bago sila umalis sa umagang iyon ay nilapitan ako ni Lando sa kuwarto. Nakaupo ako sa may gilid ng kama. Umiiyak ako. Hindi na naubos ang luha. Hindi na nagsawa ang aking mga mata sa pag-iyak.

            "Pa'no, aalis na kami. Umayos ka naman. Lalo mong pinabibigat ang kalooban ko. Alam ko, nakakaramdam na si Glenda ngunit ayaw lang niyang sabihin ng diretsuhan." Hinawakan niya ang kamay ko.

“Anong ginagawa mo?” tanong ko.

“Aling ginagawa?”

“Yung mga paghawak-hawak mo saakin ng ganiyan. Mamaya Makita niya tayo.” Binawi ko ang kamay kong marahan niyang pinipisil-pisil.

Bumuntong hininga lang siya. Tumingin sa akin. Umiwas ako ng tingin.

            "Sabihin mo sa akin kungpaano ko matatanggap ang lahat. Sabihin mo sa akin kung paano akobabalik sa dating ako." Pambabasagko sa katahimikan.

            "Anong hindi mo matanggap? Ang mahirap sa iyo, mula noon ay hindi ka nagpapakatotoo. Ang mahirap sa iyo, sinasarili mo ang nararamdaman mo. Tinanong kita kung okey lang sa iyo, ang sabi mosigurado ka na. Saka linawin mo kasi kung bakit ka nagkakaganyan?"

            "Kailangan ko pa bang sabihin iyon?"

            "Bakit, sa tingin mo ba, kailangan lang akong maniwala sa nakikita ko na wala naman akong naririnig. Kailangan lang bang lagingmaniwala sa ipinaparamdam na wala naman sinasabi? Kung sa tingin mo sapat na sa akin na ipinaparamdam mo ang lahat, kahit naman papaanomagiging buo lang iyon kung sabihin mo din ang laman niyan!" nagiging emosyonal na siya. Mabigat na kasi ang pagturo niya sadibdib ko.

            "Sasabihin ko sa iyo? Para ano pa? Alam kong talo na ako. Bakit kailangan ko pang ilaban kung alam ko namang hindi na puwede pa o sabihin na nating kahit kailan ay hindi talaga magigingpuwede."

            "Ewan ko sa'yo. Kung magsalita ka, lagi mong ibinababa ang sarili mo. Hindi ka sumusubok. Matalino ka, matibay ka ngunit pagdating sa pag-ibig ayaw mong sumugal. Ayaw mong pumusta kaya lagi kang talo."

            "Lando, pangit ako. Isa pa lalaki ako."

            "Pangit ka? Bakit Terence ganun ba kakitid sa tingin mo ang lahat ng tao? Sa tingin mo ba, lahat ng tao tumitingin sa panlabas na anyo? Sa tingin mo ba, nasusukat ng kagandahan o kaguwapuhan ang pagmamahal? Kung may nagmahal sa iyo dahil ganyan ka, masuwerte ka dahil alam mong tunay na pagmamahal iyon. Alam mong hindi iyon mabilis kumupas tulad ng pagkupas ng kagandahan o kaguwapuhan sa pagdaan ng taon. Ngayon, kung ang laging pumipigil sa iyo na ihayag at ipaglaban ang nararamdaman mo dahil lagi mong binibigyan ng mataas na bakod angpuso mo, dahil sa tingin mo walang magkakainteres sa iyo dahil sa hitsura mo, siguro nga tama lang na iwan ka ng lahat dahil ikaw mismo hindi mo kayang tanggapin ang kulang sa iyo." Tumalikod siya.Palabas na siya ng pintuan. Bigla akong natauhan. Bago niya mabuksan ang pintuan ay nagawa  kong hawakan ang kamay niya.

            "Lando."

            Nang lumingon siya ay bigla niya ko siyang niyakap. Hinalikan sa labi. Matagal iyon. Nakapikit siya at basa ang kaniyangpisngi.

            "Mahal na mahal kita." Iyon ang nasabi ko sa kaniya.

            "Ngunit bakit hindi mo sinubukang ipaglaban ako?"

            "Dahil alam kong ito ang dapat para sa iyo. Alam kong ito ang kailangan mong gawin."

            "Gaano mo ba ako kakilala? Paano mo nasisigurong magiging masaya ako?"

            "Dahil alam kong magiging mabuting asawa si Glendasa iyo. Saka alam kong magiging masaya ka kapag magkaroon ka ngpamilya."

            "Nang nasira ang buhay ko dahil hindi ako nakinig sa iyo at lalo na nang ginawa mo lahat para muli kong mapabuti ang buhay ko, ipinangako ko sa aking sarili na makikinig ako at susunod sa lahat ng sasabihin mo. Bumalik ako sa iyo dahil alam kong magiging mabuti akong tao sa iyo. Binalikan kita dito hindi dahil gusto kong magtrabaho kundi dahil gusto kongmakasama ka. Ngayong ikaw na muli ang nagsabing kailangan kong pakasalan si Glenda kahit medyo labag sa loob ko ay gagawin ko dahil sa iyon ang gusto mo."

            "Hindi ko kagustuhan. Iyon ang tamang gawin Lando. May mga bagay na masakit ngunit iyon ang dapat at ito, itong atin ang malikung ikukumpara ang sa inyo ni Glenda. Masakit sa akin ito. Hindi madali sa aking tuluyan kang mawala ngunit nandiyan na e. Nangyari na. May isa pang buhay namagiging kasangkot. Hindi ko kayang agawan ipagkait sa muntingbuhay ang pakiramdam ng pagkakaroon ng isang ama sa pamilya. Ayaw kong maging makasarili. Alam kong kahit papaano ay ginusto mo din ito. Hindi makabubuo ng anak si Glendakung wala kayong ginawa na kagustuhan ninyong dalawa."

            Tumingin siya sa akin. Matagal bago nagsalita.

            "Kung magsalita ka parang alam mo lahat ang nangyari.kung magbitiw ka ng salita parang nandoon ka nang mangyari ang lahat. Sa tingin ko, nakapagdesisyon ka na. Subukan kong gawin ang gusto mo. Sa pagkakataong ito, makikinig ako saiyo at tignan ko kung hanggang kailan ko kakayanin ang lahat."

            Napayuko ako. Parang binigyan niya ako ng dahilan upang ipaglaban siya. Ngunit paano? Sa anong dahilan? Kaya ko bang higitan o kahit man lang sana pantayan ang kayang ibigay ni Glenda sa kaniya? Paano si Glenda?Paano ang pinagbubuntis niya? Anoang sasabihin ng pamilya nilang dalawa kung itutuloy ko ito?

            "Sigurado ka na ba sa desisyon mo?" muli niyang tanong.Nag-aanyaya ito. Parang isang tuksong anghirap kong hindi sunggaban.

            Masakit sa akin na sagutin siya ng "Oo" na nakikita kosiya kaya tumalikod ako at naglakad papunta sa kama.

            "Sigurado na ako." kasabay niyon ng mabilis na pagdaloy ng aking luha.

            Nakiramdam ako. Matagalsiyang hindi kumilos. Narinig ko angpagbukas ng pintuan ngunit hindi siya gumagalaw para lumabas. Lumingon ako. Nakatingin siya sa akin. Lalabas na sana siya ngunit parang di ko kayanin. Muli akong bumalik sa pintuan at ganoon din siya. Muli niyang sinara ang pintuan at mabilis ang kilos naming dalawa kaya muli kaming nagyakap ng mahigpit na mahigpit.

            "Mahal kita Terence."

            Lumaki ang mga mata kosa narinig ko. Nanginig ako.

            "Anong sinabi mo?"

            "Mahal kita..no'n pa...kaya lang parang takot kang sabihin sa akin. Takot kang magingtayo. Nakapagdesisyon ka na. Siguro nga sadyang hindi tayo."

            "Bakit ngayon mo lang sinabi?"

            "Bakit ko naman sasabihin kung hindi ka nagtatanong? Pinaramdam ko na sa'yun. Kung ikaw nga mismo nahihirapang ihayag sa akin an nararamdaman mo, pano pa ako?"

            Pumikit ako. Gusto kongmakapag-isip ngunit kailangan kong mag-stick sa kung ano ang dapat. "Hinihintay ka na niya. Susunod ako sa labas. Aayusin ko lang ang hitsura ko. Salamat sa pagmamahal. Masaya na ako do'n. Alam ko kasing huli na, may umaasa na, may naghihintay na sa iyo. Kakayanin ko ito."

            "Lagi kang mag-iingat ha? Tandaan mo lang na mahal kita.Pilitin kong gawin ang gusto mong gawin ko. Alam kong nagdesisyon ka na pakasalan si Glenda dahil alammong ito ang nakabubuti sa lahat."

            Paglabas nila ng pintuan ng condo ko ay doon ko ibinuhos ang lahat ng sama ng loob ko. Naging duwag ako. Masyado akong natakot dahil sa hitsura ko. Kaya ang unang gabi ay walang kasing-lungkot. Di ako makakain, di ako makaligo, nakahiga lang ako, umiiyak. Tinatamad akong pumunta ng banyo, basta don lang ako sa kama. Nag-iisip. Namimiss kosiya. Nilalamon ng kadiliman. Ang tanging bumabasag sa katahimikan ang ay mga hikbi ko. Para akong tanga.

            Ngunit sa tulad kong binigyan na ng pag-asa o kaya ay naroon na ako sa pedestal para ipaglaban at gahibla na lang para makamit ang premyo ay nag-isip ako ng sign. Kung babalikan niya ako, kung tatawag siya sa akin pagkaraan ng tatlong araw, iyon ang magiging hudyat na ipaglalabanko siya. Ngunit kung hindi ay kailangan kong ayusin ang aking buhay. Kahit mahirap, kahit walang kasinsakit.

Ganoon pala iyon. Alam mong wala na siya ngunit may katiting paring pag-asa. Iyong pag-asang babalikan niya ako. Pag-asang kung mahal niya ako ay babalikan niya ako. Sa mga pag-asang iyon, hindi natin alam na iyon ang mitsa para lalo lang tayong masaktan. Iyon ang dahilan kung bakit hindi tayo tuluyang makalimot. Binibigyan natin ng pag-asa ang sarili nating muli siyangbabalik dahilan para tuluyan tayongmakulong sa paghihintay. Pagkaraan ng isang Linggong wala siyang tawag na parang dumaan iyon na hindi ako buhay. Isang linggo na palang ni hindi ako naglinis ng condo. Nagkalat sa lahatngs ulok ng kuwarto ko ang mga pinagkainan ko. Nasa mga bote angmga ihi ko. Pagpunta ko ng kusina ay kalat ang mga pinaglutuan ko. Parang binagyo. Hindi na siya babalik. Tuluyan na siyang lumimotat walang ibang tutulong sa akin kundi ang sarili ko. Kailangan ko na din muling mabuhay. Mahirap. Hindi ko alam kung kakayanin ko pero dapat kong simulan.

Naligo ako. Nilinis ko ang kuwarto ko. At kinabukasan no’n ay lumabas ako. Nagshopping. Nanood ng sine. Nagpagupit. Nagpamasahe. Minahal ko ang sarili ko. Ibinigay ko ang hilig ng katawan. Nakatulong sa akin na makakita ng ibang mga tao. Natutuwa akong napapansin ko na ang mga ibang lalaki sa paligid. Hindinag-iisa si Lando sa mundo. Maraming iba pa na siguro mamahalin ako. Hindi ko kailangangmagpakulong sa gusto ng damdamin. Malaya ako. Madami pa akong puwedeng gawin. Hindi ko na hinintay ang two weeks na bakasyong hiningi ko sa amo ko.

Kinabukasan ay pumasok ako. Tinapos ang lahat ng Gawain. Sa tuwing nagsisimulang pumasok si Lando sa utak ko ay mabilis kongibinabaling sa iba. Sabi ko ng paulit-ulit sa aking sarili, wala ng silbing isipin pa siya. Wala ng kahalagahan ang pagmamahal ko sa kaniya. Kailangan kong mabuhay para sa aking sarili. Pagkatapos ko lahat ng mga pending sa trabaho ko ay naisip kong mangibang bansa. Magreresign ako sa trabaho ko. Makikipagsapalaran ako. Malayo sa Pilipinas. Matakasan ang mga alaala.

            Tinawagan ko ang kaibigan ko sa Dubai. Mag-aabroad ako. iwan ko ang Pilipinas sa kadahilanang kailangan kong makalimot. Siguro kung lalayo ako, ibang mundo, ibang mga makakasalamuha, siguradong sa pagdaan ng panahon ay makakalimot din ako ng tuluyan.  Pagakatapos akong sabihan ng kaibigan ko at kaklase sa college na madali lang ang pagprocess ng business visa at mabilis din lang ako makahanap doon ng good paying job ay nagresign na ako. Pagkaraan ng isang buwan na processing at pagturn-over ko sa trabaho ko sa papalit sa akin, handana ako.

Umuwi muna ako sa bahaypara magpaalam kina mama. Masiyado nilang kinagulat ang mabilis kong pag-alis na hindi man lang daw muna kinukunsulta. Alam ko namang hindi ako papayagan. Matatag ang pamumuhay namin. Kung tutuusin nga kahit sa bahay lang ako buong buhay ko ay kaya nila akong suportahan. Ngunit buhay ko ito. Gagawin ko ang lahat ng maibigan ko. At doon ako masuwerte. Walang hindi kayang tanggapin ng pamilya ko basta alamnilang masaya ako.

“Anong dahilan ng iyong pag-alis. May tinatakasana ka ba dito anak?”

“Wala po, ma. Gusto ko lang ng bagong karanasan.”

“May kinalaman ba ito sa pagpapakasal ni Lando?”

“Ma naman, huwag na nating pag-usapan yan.”

“Alam ko anak, mahal mo ang kaibigan mo. Ngunit lumagay na sa tahimik ang kaibigan mo.” Kaya nga Ma. Huwag na nating pag-usapan pa iyon.“

“Sige. Sabi mo e.”

Nagmotor din ako padaan sa dating bahay nina Lando ngunit mula nang namatay ang kaniyang mga magulang wala na sa pamilya nila ang nagagawi doon. Siguro ayaw na nila maalala pa ang mga mapapait na nakaraan. Malayo-layo din ang lugar nila sa amin kung pupuntahan ko pa ang probinsiya ng lolo niya. Isa pa, bakit pa? Kinalimutan na din naman niya ako. Saka kahit papaano nakayanan ko ng mabuhay ng ilang Linggo nang wala siya, kinaya ko ng isang buwanat kakayanin ko din ng ilang taon hanggang tuluyang burahin ng panahon ang alaala niya’t pagmamahal ko sa kaniya. Umaasa akong mangyayari iyon.

Nagsimula na akong maglagay ng damit ko sa maleta. Naroon parin ang hapdi. Sobrang sakit parin lalo pa’t hindi na niya ako naalalang kamustahin man lang. Buo na ang loob kong lumimot. Sana magiging tama ang desisyon kong lumayo.

            At sa pagpunta ko ng Dubai, maraming binago ang buhayko, binago niya pati ng hitsura ko.

Chakka 11 ~

Pagbalik ko ng Manila ay sunod ko namang pinarenta sa iba ang condo ko. Hindi sa gusto kong pagkakitahan ito kundi gusto kong kahit papaano ay may maglilinis o may mag-aalaga habang wala ako. Si Mama ang inatasan kong maningil buwan-buwan. Alam kong di naman nangangailangan si Mama pero sinabi niyang ihuhulog na lang niya sa bank account ko para magiging savings ko na lamang din. Mahirap para sa akin na lisanin ang bahay na siyang nagiging piping saksi sa ilang

araw na kaligayahang hatid ng

naudlot na pagmamahalan namin ni Lando. Nang piñata ko ang ilaw ay alam kong babalot na muna doon ang kadiliman. Nang isara ko ang pintuan ay hudyat na din iyon na isasara ko na ang puso at isipan ko para kay Lando. Ang hindi ko lang alam ay kung hanggang kalian. Ang di ko lang sigurado ay kung makakayanan ko bang gawin iyon sa habampanahon. Nang paalis ako sa NAIA ay parang bigla akong tinamaan ng takot. Parang noon ko naisip na bakit ako tatakas na alam ko namang kahit saan ako magpunta ay dala-dala ko parin siya sa puso ko, kung bakit ako iiwas gayong alam ko namang wala na

akong iiwasan pa dahil nagpatali na siya sa iba? Kung kailan ako paalis ay saka

sumagi sa isip ko… ano kaya kung ipinaglaban ko si Lando? Ano kaya kung noon pa man ay nagiging totoo na ako sa kaniya at hindi ako naduwag dahil lang sa aking kapangitan. Ano kaya kung mas pinanindigan ko ang pagmamahal ko sa kaniya dahil inamin naman niyang mahal niya ako? Ngunit tapos na… sinimulan ko ng buuin ang buhay ko. Siguro tama lang naman na kailangan ko ding subukang tumingin sa paligid ko na hindi ko siya nakikita. Buong buhay ko kasi siya na lamang ang minahal ko. Buong buhay ko siya ang naging sentro kaya nang mapunta siya sa iba ay parang wala ng naiwan sa akin. Ngunit matibay ako. Hindi ako ginagapi ng usaping puso kahit alam kong muntikan na niya akong tuluyang tinalo. Si Jasper, ang kaibigan kong katulad ko noong college kami ay pangit ngunit matalino. Padamihan kami noon ng taghiyawat. Palakihan ng bilbil at patabaan ng mukha. Lantad siyang bading, ako naman ay patago ngunit siyempre naman

ay amoy na amoy niya ako. Kung may tao na nakakaalam sa sobrang pagmamahal ko kay Lando, siya iyon. Kung may kaibigan akong nakaalam kung paano ako nasaktan nang pinili ni Lando ang sumama kay Ram ay si Jasper iyon. Siya ang laging kasangga ko sa tuwing nasasaktan ako. Siya ang laging takbuhan ko noon hanggang nang magtapos kami ng college ay kinuha na siya ng kaniyang mga magulang na nagtratrabaho sa Dubai. At heto nga, susunod ako sa kaniya sa kadahilanang muli na naman akong sinaktan ni Lando. Ngayon, iba na, hindi na ako muli pang aasa, hindi na ako muli pang maghihintay. Tuluyan ko ng baguhin ang kuwento ng aking buhay. Nang paglabas ko sa Dubai Airport ay hinanap ko kung nasaan si Jasper. May

lalaking-lalaki ang ayos na palapit sa akin. Nakasando ng itim kaya lumitaw ang kaputian nito na binagayan niya ng skinny jeans at converse shoes. Parang kilala niya ako dahil panay ang kaway niya. Nang tinawag niya

ang pangalan ko ay alam kong si Jasper nga iyon dahil sa kaniyang boses. “Uyy gurl! Ano na! Kumusta ka! Mukhang pinanindigan mo ang pagpapataba hayop ka!” “Jasper! Ikaw na ba ’yan. Anong ginawa mo at bigla yatang naging tao ka mula sa pagiging pangit.” biro ko ngunit totoo. “Gaga, anong tingin mo sa akin noon, hindi tao. E ano ka ngayon gurl kung

hindi na tao ang chaka.“ Humagalpak ng tawa. “Hiyang-hiya naman ako sa iyo gurl. Gumanda lang e.” “E, di mahiya ka. Dapat lang naman na mahiya ka

no. Tignan mo ako.“ Umikot- ikot pa siya habang ako naman

ay di makapaniwalang nakatingin sa kabuuan niya. Nagulat ako sa laking pagbabago niya. Matipuno ang pangangatawan. Ang galing niyang magdala ng damit, maputi, makinis ang mukha kahit medyo pansin parin ang mga naging alaga niya dati sa pisngi. Bumagay ang medyo pinatangos niyang ilong at sa kabuuan, sasabihin mong isa siyang beast na nagiging isang guwapong prinsipe. “Gurl, maganda ako?” pangungulit niya. “Oo na. Kaya nga di kita nakilala e.” “Ito ang uso ngayon gurl. Kung may pera, kailangan mong magpaganda. Kung gusto mong makabingwit ng lalaki sa porma ngunit pusong badesh, dapat ikaw, umaktong lalaki din. Siya, doon muna tayo sa bahay. Akin na iyang ibang mga abubot mo. Sa wakas may kasama na ako ditong kafatid na rarampa at magbayad ng bahay. Mahal kasi

ang upa dito kaya ngayon at least, may kasama na akong magbayad. Ayaw ko kasi kasama sina mama sa bahay. Masiyadong napapakialaman ang buhay ko. Tara na at nang makapagkuwentuhan tayo.“ Maganda din ang tinutuluyan niya, dalawa ang kuwarto, akin yung isa. Nagpahinga muna ako at kinabukasan ay naghanap na agad kami ng trabaho. Ilang araw pa, medyo dumagsa ang offers pero namili ako ng mataas ang sahod at matibay na kumpanya. Nang natransfer ang business visa ko sa working visa, naging kampante na din ang loob ko. “Ngayon at may trabaho ka na, simulan na nating baguhin ang hitsura mo.” simula ni Jasper. “May ibabago pa ba ito?” nagdadalawang isip ako.

Para kasing ipinanganak na akong ganito at naging kuntento na ako sa ganito. “Naku! Ganyan na ganyan ako noon. Kasalanan ang maging pangit gurl kung may pera ka namang pampaganda.” “Sabagay.” Napapangiti ako sa idea nay un. Bakit kaya hindi pumasok sa isip ko noon ang mahalin ang sarili ko at gumamit ng agham para lalabas ang nakatagong ganda ko? “Madali lang ’yan. Medyo mahirap lang yung magpaganda ng katawan.” “May igaganda pa ba ang katawang ito. Ganito na ito mula nung bata pa ako e.” “Bakit ako? Tignan

mo ako. Sinong mag-aakalang Ugly Duckling ako dati? Kung nakaya ko, kaya mo. Wala ka namang pagkakagastusan di ba? So ibuhos mo sa pagpapaganda at kapag magkita kayo ni Lando, kahit na lalaki pa siya, siguradong maglalaway siya sa iyo.“ “Sige, subukan ko. Gagawin ko ito hindi dahil kay

Lando kundi dahil gusto kong itaas tingin ko sa sarili ko. Saka mag-aasawa na siya. Narito ako para lumimot. Tulungan mo ako. Malay mo, dito ako makakahanap ng para sa akin.“ “Naku, kapag ikaw ay gumanda, siguraduhin ko sa iyo, madaming aali-aligid diyan pero dapat marunong kang sumabay. Dapat din ay marunong kang kumilatis. Madaming mga kababayan natin ang manloloko. Madami iyong gagamitin ka para magkapera. Kunyari mahal na mahal ka niya, pagbibigyan ka hanggang kapag kumagat ka na ay lalabas ang walang kamatayang mga kadramahan sa buhay. Bihira na dito ngayon yung matino. Ako, nakailang iyak na ako sa lalaki kaya nakikipaglaro na muna ako. Yung puntirya ko ay mga bagong salta. Kasi ang mga iyan, wala pang gaanong koneksiyon dito, madami yung nalulungkot kaya painumin lang ng alak bibigay na. Kapag natikman at sa tingin mo ay hindi puwedeng i-career, bukas makalawa iwasan mo na kasi karamihan, kapag nagpatikim ang straight na iyan, bukas makalawa hihingi na iyan ng kung anu-ano sa iyong gadget. Kung hindi man ay magdradrama na iyan. Kaya gamitin mo ang utak mo. Sinasabi ko ito dahil likas kang mabait. Baka mamaya, puso mo ang gamitin mo. Akala mo mahal ka niya, iyon pala mahal lang niya ang laman ng pitaka mo. Kung sila magaling magpaikot, dapat huwag kang patalo.” “Sama naman no’n. Titikman mo lang tapos iiwas ka na.” “E kaysa ikaw yung gagamitin at simutin ang pera mo na hindi mo namamalayan dahil super- inlove ka na.” “Bakit ka ba kasi titikim sa alam mo namang hindi ka seseryosohin. Bakit kailangang makipagsex sa alam mong di ka naman mamahalin.” “Sus nagsalita, e, bakit ikaw kay Lando?” “Baklang to. Iba naman yun no! Magkaibigan kami tapos nahulog ang loob ko sa kaniya. Nagsex kami pero hindi ko pinangarap na mahalin niya ako. Nagmahal ako ng di ko hininging mahalin

niya ako. Gumawa ako ng kabutihan at hindi ako humingi o kahit naghintay ng kapalit. Ano ba iyan, magkaliwanagan nga tayo, puwede ba huwag na natin siyang pag-usapan. Gusto ko ng magmove on. Baklang ’to. Hindi matinong kausap.“ “O, sige. Mula

ngayon hindi mo na maririnig

pang babanggitin ko siya.

Basta magpaganda ka nang di

naman isipin ng iba diyan na

yaya kita. Kasi di na tayo bagay magkasamang rumampa

sa Mall gurl. Mukha kang

atsay. Mukha kang nanay na

dose ang anak.“ “Makapanlait naman

neto wagas“ “At least may

karapatan. Chaka namang ikaw

ang manlait pa sa akin di

ba?“ “E, anong una kong

gagawin?“ “Una, sasama ka sa

akin sa gym. Kailangan

magpatone. Hindi mo naman

kailangang magkamasel-masel.

Okey na iyong masunog ang

taba mo at magiging slim. Basta kunin muna natin ang

calories na kailangan ng

katawan mo araw-araw.

Kumain ka ng mas mababa dun

sa calories daily intake mo at

more on cardio tayo. Jogging sa umaga, gym sa hapon.

Tapos, bantayan ko ang diet

natin. Bawal ang softdrinks

at dapat iinom tayo ng green

tea in evey meal pero no

sugar.“ “Kakayanin ko ba

iyon?“ “Kayanin mo iyon

kung determinado kang

gumanda. Sa tatlong buwan

mapapansin mo may pagbabago

na ang timbang mo at

hanggang isang taon, sigurado magiging slim ka na.

Habang nagpapaslim ka,

papainject naman tayo ng

Glutathione nang unti-unti

namang pumuti yang ulikbang

balat mo. Tapos samahan mo na din ako sa dermatologist

ko para matigil ang pagtubo

ng salot na pimples na iyan sa

mukha mo. Kapag wala ng

tutubo, saka naman pagtuunan

ng pansin ang mga bakas nitong peklat. Kung hindi man

maibalik sa dati, sigurado

namang kikinis iyan. Sandali

ha…“ Tinignan niya ang mukha

ko. Titig na titig siya. “Bakla kung

makatingin ka parang

kursunada mo ako.“ “Ayy baklang to,

hindi na nandiring sabihin

’yan. Tinignan ko lang ang

pango na ilong mo. Maganda

nga pala ang mga mata mo saka

lips gurl. Iyon nga lang dahil sa katabaan mo, saka

maduming mukha, pango na

ilong at hindi bagay na gupit

kaya ka nagmumukhang ugly

duckling. Natakot naman ako.“ “Natakot ka sa

ano, bakla!“ “Natakot ako na

baka mas maganda ang

magiging kalalabasan mo

kapag tao ka na. Baka wala ng

papansin sa akin kapag

gumanda ka!“ “Echosera ka. E,

ikaw ang reyna na.

Alangan namang

tatalunin pa kita.“

“Promise?” “Oo noh, sige na,

tara na, gym na

tayo. Dapat wala

tayong sasayangin

n panahon dahil

kahit papaano gusto ko din

gumanda. Gusto

kong luhuran din

ako ng tala.“ “Gurl hindi lang

tala ang luluhod sa

iyo, Luluhuran ka

ng mga nota!“ “Sagwa mo!” “Ayy nagmalinis

ang Tide!“ Hindi nga naging madali ang lahat. Bukod sa

mabigat sa bulsa,

napakahirap pang

magmaintain. Sa pagkain ako

hirap na hirap. Nasanay kasi

akong kumain ng gusto ko. Pero sa tuwing napapansin

ng ibang tao ang mabilis na

pagbulusok ng timbang ko ay

naeenganyo akong ituloy.

Hanggang sa halos lahat ng

damit at pants ko ay tuluyan ng napakaluwang sa akin.

Napansin ko din ang pagbago

ng aking kulay. Pumuputi na

ako. Hanggang sa

napakalambot na rin ang

aking pisngi. “Anim na buwan ka na dito ano ’te?” isang

umaga habang nag aalmusal

kami ni Jasper. “Oo, bakit?” nagtataka kong tanong. “Puwede ka na kumuha ng leave mo kahit 15

days lang sa amo mo.“

          "Pwede na ba? Saka

bakit? Anong gagawin ko sa

15 days na bakasyon?“ “Gaga, pupunta tayo ng Thailand. Doon ako

nagpagawa ng ilong ko kaya

Go na tayo dun. Kailangan

kasi yan ng healing period

kaya sana bigyan ka ng

bakasyon. Saka ang alam ko sa company ninyo after 6

months pwede mo n kunin ang

15 days na bakasyon mo.“ “Sa Thailand pa talaga? Hindi ba puwede

dito na lang?“ “Hindi ako kumbinsido sa Rhinoplasty

nila dito sa Dubai. Kung

magpaganda ka huwag ka sa

hindi sigurado. Kahit mahal

basta hindi maitataya ang

quality ng pagkagawa kasi bahagi ng mukha mo ang

babaguhin.“ Nag-isip ako. Tama si Jasper. Kaya minabuti

naming magbakasyon muna sa

Thailand at doon ko

pinabawas-dagdag ang tubo

ng aking ilong. Bago nila

iyon ginawa ay ipinakita muna sa akin kung ano ang

magiging resulta. Pati ako

mismo ay hindi makapaniwala

sa nakikita kong ako sa

monitor noon. Excited na

ako noong matapos ang operasyon at makita sa

salamin ang bagong ako. Nang matapos ang operasyon sa aking ilong ay

nakita ko kung paano niya

ito binago ang kabuuan ng

mukha ko. Ilang buwan din na

hindi ako nakapg gym at

hanggang walking lang ako at diet hanggang sa tuluyan ng

gumaling ang operasyon ko

sa ilong. Basta ang alam ko,

hindi na ako ang dating si

Terence. Malayong-malayo.

Guwapong-guwapo. Ayaw kong gamitin ang salitang

maganda. Bawas pogi points

kasi sa akin sa pamimingwit

daw ng lalaki. Kung gusto mo

daw na magustuhan ka ng

ibang guwapong paminta, dapat kumilos lalaki ka.

Malaking turn-off daw kasi

sa paminta ang kilos bading

at mukhang bading. Si Lando? Kahit pala anong gawin ko ay

mananatili siya sa puso ko.

Nakatatak na siya sa

nakaraan ko. Ngunit mas

malakas na ako ngayon.

Ginamit ko ang utak ko. Ginamit ko ang katatagan

ko. Ngunit may pilat doong

kapag nakikita ko ay

bumabalik ang alaala. Naroon

at nakahimlay ang

pagmamahal. Nang isang araw na pumasok ako sa gym ay may

lalaking guwapong Pilipino

na nakatingin sa akin.

Parang noon ko lang kasi

naranasang titigan ng

guwapo. Hindi ako sanay kaya mabilis kong iniiwas

ang aking paningin. Si JC. Sa tulong ni JC, ang misteryosong lalaki sa

gym, ang alam kong

makakatulong sa aking

paglimot. Ngunit anong

buhay mayroon ako sa piling

niya? Anong epekto sa buhay ko ang pagiging

maganda? O siya, sige na,

sabihin na nating guwapo…

dahil kahit kailan naman ay

hindi naman ako umaktong

bakla. Anong mga pagbabago ang hatid ng tuluyan kong

pagbibihis sa panlabas kong

anyo?

Chakka 12 ~

Dahil sa kagustuhan kong mapaganda ang katawan ko at mukha ay sa halos isang taon ko sa Dubai ay wala akong naitabing ipon. Kung hanapin mo kung nasaan ang pera ko, makikita iyon sa ipinagbago ng mukha ko, ng katawan at porma ko. Hindi na ako iyong dating si Terence na maitim, pango ang ilong, puno ng taghiyawat ang mukha at balyena. Dahil sa katabaan ko dati ay hindi din ako puwedeng magsuot ng kahit anong pamporma. Ngunit napansin ko ang malaking pagbabago nang nakita kong nagiging maputi na ako, kuminis na ang pisngi ko at tumangos na din ang ilong ko. Salamat sa agham, pera at ibayong sakrpisyo, naging isang guwapo na din akong nilalang.

            Kung dati kapag pumapasok ako sa isang Department Store, hirap akong maghanap ng damit na babagay sa kulay ko at sa katabaan ko, ngayon, madali na lang akong pumili at halos lahat ay sukat na sa akin. Hanggang naging adik na ako sa kabibili ng kung anu-ano kahit hindi ko na kailangan. Parang kapag gumasto ako sa pagshoshopping ay pinupulot na lang ang pera sa mga basurahan. Kung ano ang fashion na in, siguradong mayroon kami Jasper. Kahit mga simpleng houseparty lang hindi puwedeng hindi ako makapagsuot ng bago. Hindi puwedeng hindi ako mapansin. Tulad din pala iyan ng kasikatan na kung nasa taas ka na ayaw mo ng bumaba sa pedestal. Nabusog ako sa mga papuri ng iba, napakasarap palang pakinggan angmga papuring hindi mo hiningi ngunit kusa itong sinasabi. Iyonang kapalit ng bagong ako. Kahitmarami ng nakakapansin sa malaki kong pinagbago ay paranguhaw na uhaw pa din ako.

Tumaas ang pagtingin ko sa akingsarili ngunit hindi naman ako nagiging mayabang. Ngayon, hindi na ako umiiwas sa salamin ng CR kung may nakakasabay akong nagsasalamin. Hindi na din ako nakakaramdam ng pagkaasiwa kung may tumititig sa akin. Marunong na din akong makipagtitigan dahil batid kong hindi naman kahiya-hiya ang panlabas kong anyo. Ngunit kahitnakakalasing ang papuri ng iba ayhindi ko hinayaang mahilo ako at makalimutan ang dating ako. Angisang pagiging mabuting tao ay ang kagandang hindi kukupas, hindi din ito kayang tugunan ng sensiya maliban na lamang kung may mga pinagdaanan na siyang magpapabago sa iyong kabuuan. Ngunit ako, hinding-hindi ko kailanman babaguhin ang pagigingako. Sa loob ng maputi at kuminis kong balat, naroon ang dating si Terence at mananatiling si Terence hanggangsa ako’y nabubuhay.

            "Ganda naman ng damit mo, san mo nabili yan?... Ganda naman ng relo mo... wow, bagay sa iyo ang kulay ng suot mo...ikaw ang may pinaastig ng outfit ngayon..."

            "Grabe, blooming ka lagi gurl...sa ating lahat dito ikaw ang pinakamaganda ng katawan, pinakamatangkad at pinakamaganda."

            Napapangiti lang ako samga papuring iyon. Kaya nga nagiging consistent ako sa mga ginagawa kong pagpapaguwapo dahil natatakot akong bumalik sa dating ako. Ayaw ko ng bumalik sa dating ako. Gusto koyung ako ngayon. Iyon bang kapag papasok ka sa isang Mall ayalam mong lilingunin ka dahil guwapo ka at muli kang pagmasdan dahil sa kaaya-aya nilang nakita hindi iyong lilingunin ka nga pero parang hindi ka nakita dahil angkin mo ang ordinaryong hitsura kundi man parang dadaanan ka lang ng mga mata dahil hindi ka kaaya-aya.

            Kung dati ako ang laging pumapansin sa mga nakakasalubong kong kakilala, ngayon kung hindi puwedeng hindi ako hihintuan at kakausapin. Maymagnet ba ang pagiging guwapo? May hindi ba nakikitang enerhiya para kahit nagmamadali ang makakasalubong mo na nakakikilala sa iyo ay mapapahinto para kausapin ka? Ngunit madami akong napansing nahihiya. Sila 'yung mga taong hindi pa nila napag-iisipang may igaganda sila kung sana ay hindi lang makuntento sa kung ano ang hitsura nila. Iba'y ayaw magpapawis para gumanda sa katawan. Iba naman ay sasabihing bakit sila gagastos sa pagpapaayos ng hitsura samantalang iyon ang bigay ng Diyos sa kanila. Marmi din ang nagsasabing bakit nila sasayangin ang pera nila kung sa pagdaan ng panahon ay tatanda at papangit din ang lahat. May mga ilan din na kahit gustuhing magpaguwapo ay salat naman sa pera. Ngunit paano ang ngayon? Iyong ngayon na dapat inieenjoy mo ang buhay.

Hindi ko alam pero parang biglang tumaas ang aking pagkatao, parang binago ng panlabas kong anyo ang pananaw ko sa lahat ng bagay. Hindi na lang ako simple, nagiging sosyal na ako. Hindi ko pinilit o pinag-aralang maging ganoon. Dahil sa pagsama-sama ko sa barkadahan namin nina Jasper, tuluyan akongnabihisan ngunit gusto kong manatiling ako yung dating ako. Pero sa ibang tao, alam kong ibang Terence na ang kanilang nakikita.

            Pumasok ako sa gym isang araw ng Linggo. Hindi ko kasama si Jasper noon dahil may lakad siyang iba. Ako iyong tipong pagpasok ng gym ay iniiwasan kong makipag-usap sa iba. Pumunta ako doon para mag-exercise hindi para makipagkaibigan kaya nga hindi ko pansin kung sino ang bago at kung sino ang matagal na. Saka higit isang oras lang ako doon at pagkatapos ay aalis na din lang ako. Nagpapalit ako noon nang biglang may lumapit sa akin.

            "Ganda ng bicep saka abs natin tol ah." Nakangiti ang isang guwapong lalaki sa akin. Kapwa kami walang pang-itaas noon. Nagpupunas din siya ng pawis sa katawan katulad ko. Nilingon ko siya ngunit parang hindi ako nakuntento dahil naguwapuhan ako sa kaniya. Mas matangkad ako ng bahagya ngunit napakaamo ng kaniyang mukha. May kaunti mang taba ang katawan ngunit maumbok naman ang dibdib niya. Taglay niya ang katawan na pangkama samantalang sa akin ay magandang tingnan dahil athleticngunit parang kulang iyon sa libog dahil tanggal na halos lahatnang taba para sana sabihing yummy ito.

            "Salamat." Matipid kong tugon. Tumalikod ako. Hindi ko matagalan ang pagsuyodniya ng tingin sa buo kong katawan. Kahit pala papaano ay medyo naroon parin ang hiya kung pinagmamasdan ng ibang tao ang kahubdan ko. Lalo na kung guwapo ito. Napakagat akong labi. Shet! Guwapo niya!

            Nang mailagay ko ang hapit na t-shirt ko at mabilis nahumarap patungo sa pintuan ay bumangga ang basa sa pawis na katawan niya sa katawan ko. Nagkatinginan kami. Matagal siyang tumitig sa aking mga mata. Hindi din ako agad nakakilos lalo pa't naramdaman ko ang magaang paghawak niya saakin balikat at ang isang kamay naman niya ay sa aking boobs. Hayan na naman ako, dibdib pala.Nagulat kasi siya sa bigla kong pagharap kaya siguro ay sinikap niyang pahintuin ako para hindi kami tuluyang magkabangga. Ngunit tumbok talaga na boobs ang hawakan? Doon talaga niya ako hinawakan? Pwede ba!

Amoy ko ang mabango niyang hininga at ang kakaibang halimuyak ng pawisan niyang katawan. Inaamin kong nag-init ako. Kakaibang init. Parang nilamon ng nangyaring iyon ang pangako ko sa aking sarili na pagkaraan ng sakit na nangyari sa amin ni Lando ay hindi na ako magmahal pa ng iba. Siya lang ang mananatili sa puso ko. Hinding-hindi ako magmahal pa ngiba kung siya parin ang tinitibokng puso ko. Inaamin ko, sa higit isang taon na nagkalayo kami, siya parin ang buong may-ari ng aking puso. Siya parin ang pinangarap kong makasama. Marami na akong nakasex, ngunithanggang sex lang naman iyon. Nawili akong gawin ang itinuro ni Jasper. Ang maghanap ng bagong salta, kaibiganin ng ilangaraw, kasex at kung sa tingin ko ay aabusuhin ako, iiwas ako ngunit kung manatling nagiging mabait sa akin ang isang tao, hindi ko naman yata masikmurang umiwas na lang. Ako yung taong marunong tumulong kung alam kong kailangan ng iba ang tulong ko. Ngunit alam ko din kung hanggangkailan ako puwedeng magbigay. Alam ko ang hangganan ng pagtulong bago pa man ako tuluyang abusuhin. Bagay na hindi sa akin maintindihan ni Jasper. Pinipilit niya sa akin ang kaniyang prinsipyong maghanap ng bago, kunin ang number, tanungin kung ano ang trip, makisex at tuluyang iwasan… Ngunit inaamin ko, masarap pala ang ganoon, walang commitment, walang expectation, walang emosyon dahil una pa lamang ay sinabi mo na sa sarili mong hindi kayo puwede. Iyon bang kinondisyon mo na ang sarili mo na sex lang ang lahat.

            "JC pare... JC Santos." Maikli niyang pakilala, nakalahad na ang kamay niya. Humakbang ako ng isang paatras dahil kung hindi ko gagawin iyon ay baka hindi ko mapigilan ang aking sarili at mag-init pa ako ng tuluyan.

            "Terence" tinanggap ko ang kamay niya. Bahagya niyang pinisil iyon. "Sige, mauna na ako." pag-iiwas ko. Masarap magmahal ngunit walang kasinsakit kapag nasaktan. Pilit kong pinauunawa sa sarili ko. Baka kasi tuluyan na naman itongbibigay.

            Bago ako lumabas sa pintuan ng Dressing Room ay hinabol niya ako.

            "Pahingi naman ng number mo pare. Bago lang kasi ako dito sa Dubai. Malungkot pala kapag wala kang kakilala o mga kaibigan." Ngumiti siya. Ngiting tuluyang gumapi sa akin.Napakaganda at napakaputi ng kaniyang mga ngipin. Hawig na hawig niya si Jake Cuenca. Mas maumbok lang kaunti ang pisngi ngunit ang puti at ganda ng katawan, hindi sila halos nagkakalayo.

            Naisip ko... bagong prospect. Bakit hindi patulan. Sinabi ko ang number ko saka nagpaalam. Kung itetext niya ako, doon lang ako sasagot.

Nang nasa daan ako pauwi, panay ang tingin ko sa celphone ko. Excited lang? Panay ang labas kosa celphone ko sa bulsa ko, baka lang may text at hindi ko narinig. Hanggang sa hawak ko nalang ito lagi. Napabuntong hininga ako. Sana pala kinuha ko din ang number niya para kung makalimutan akong itext ay ako na lang ang gagawa ng first move.

Tatlong minute, isang oras, dalawang oras, tatlong oras? Tuluyan na akong pinanghinaan ngloob. Iniwan ko na lang ang celphone ko sa kama at naligo na lamang ako. Hindi na nga iyon magtetext.

            Lagpas nine o'clock ng gabi na noon ng may mareceive akong text. Bagong number. Alam kong si JC na iyon.

            "Mgkta nmn tyo tonight. Kung d k bc. Bored kasi ako. Treat kta kht san mo gus2."

Iba ang dating sa akin nu’n. Siya mismo ang naunang nagsabing i-treat ako. Kakaiba sa mga nauna kong nakilala. Nagyayaya ngunit nagpapalibre. Maraming mga ganun. Sasabihing, “labas naman tayo, treat mo ako he he.” Saan kaya sila pumakyaw ng pampakapal ng fezlak!

             "Cge. Kita tyo ng quarter to 10 sa Chilli's" maikli kong sagot.

            "Ok. See you."mabilis niyang reply.

            "Ok."

            Pagpasok ko ay nakita ko na agad siya. Nakasuot siya noon ng medyo hapit na skyblue na polo shirt na binagayan niya ng slim fit na kupasing pantalon. Simple ngunit iba ang dating sa kaniya. Guwapo nga talaga siya.Hindi mahirap mahalin kung handakang magmahal. Kahit nga hindi mo turuan ang puso mo, alam mong mahuhulog ka agad sa katulad niya. Jake na Jake Cuenca ang dating pati sa porma.

            Sa dinner na iyon ay nalaman ko ang ilang importanteng bagay sa buhay niya. 25 years old siya, isang Engineer ng Etisalat. Pumunta siya dito ng Business Visa sa tulong ng kafriendster niya. Nanggamit daw ng ibang picture ang kafacebook niya. Hindi sila nagkaroon ng pagkakataon na magchat with cam dahil nabuo ang tiwala. Tama na daw iyong mga tawag, text, private message sa facebook at chatting sa facebook. Paano daw naman kasi siya hindi maniwala e updated naman ang mga pictures niya. Saka di naman daw siya ang gagastos sa pagpunta niya sa Dubai kaya ni katiting ay hindi na siya nangulitpang magchat sila sa skype o ym with cam.

Tinotoo ng kachat niya na gastusan siya sa pagpunta niya ng Dubai ngunit nang magkita sila ay para siyang pingasakluban ng langit at lupa dahil ayon sa kaniya, pangit, maitim at mataba daw nung sumundo sa kaniya. Malayong-malayo sa nakilala niyang kafacebook niya. Isang posse rang pinagkatiwalaan niyang mahalin. Dahil alangan daw ang hitsura no’n sa kaniya at dahil daw mabait iyon ay pinakisamahan niya ng halos isangbuwan. Binigay din daw naman niya ang katawan ngunit hindi daw niya masikmurang magmahal sa ganoong hitsura. Pagkaraan ng tatlong buwan na pakikisama, binayaran daw niya lahat ang nagastos ng kafacebook niya saka siya lumipat ng bahay. Ngayon ay apat na buwan na siya. Malungkot daw pala ang malayo sa pamilya at wala pang nagmamahal sa iyo. Nasaktan ako. Isa siya sa mga lalaking naghahanap ng pisikal na katangian. Kung ako pala yung dating ako, malayong iimbitahanniya ako ngayon. Ngunit iba na ako ngayon kaya okey lang na sabayan siya.

            Pagkatapos ng dinner namin ay nakiusap siya kung puwede daw bang magpalipas ng gabi sa akin dahil day-off daw naman niya kinabukasan. Bumilis ang tibok ng aking puso.

            "Akala niya siguro, magiging kami. Hindi na uyyy! Kahit pa siya ang tumulong sa akin para pumunta dito, di ko siguro papatusin ang kagaya niya. Pangit na antaba at ang itim pa." pagsisimula niya muli nang nakapasok na kami sa kuwarto. Paulit-ulit niyang pagmamaliit sa taong tumulong sa kaniya. Nakaramdam ako ng hindi maganda. Hindi ako sumasagot na parang hindi ako interesadong pag-usapan ang ibang tao. Hindi kasi ako sanay na laitin ang kakulangan ng iba. Wala akong panahong pintasan ang ibang tao.

“Hindi siya dapat nanloloko para makapamingwit lang ng matitikman. Sino naman ang magkakagusto sa ganoong hitsura.” Pagpapatuloy niya. Nakaramdam na ako ng pagkairita.

            "Grabe ka naman. Huwag ka namang masyadong mapanlait. Isa pa siya din naman ang tumulong sa iyo para makapunta ka dito. Buti nga nagtiwala yung taong gumasto kahit di ka niya ganoon kakilala."

            "E, ano naman. Natikman naman niya ako saka binayaran ko naman siya. Baka kung wala ako na nagpauto, hindipa iyon makatikim ng guwapo, noh!"

            Naisip ko, mayabang nga. Minabuti kong huwag na langsiyang sagutin.

            Nang nakapasok kami aywalang kaabog-abog na basta na lang niya tinanggal ang polo shirt at pantalon.

            "Okey lang naman na maghubad ako ano? Nakita mo naman na ito sa gym di ba?" huli na ng humingi ng permiso. Nakahubad na siya.

            Muling tumambad sa akin ang maputi at masarap sa kama niyang katawan na binagayan pa ng maamo niyang mukha. Hindi ko napigilan ang matinding galit ni manoy na alamkong napangiti siya nang masulyapan niya ito.

            Tinatanggal ko ang pantalon ko at sinasabit ko ito sa likod ng pintuan ng kuwarto ko at nang nahubad ko ang t-shirt ko at tanging boxer short na lang ang suot ko ay bigla niya akong niyakap mula sa likod.

            "Game ka ba? Trip kita!" paanas ang pagkasabi niyon sa likod ng aking tainga kaya nagdala ito ng kakaibang boltahe. Lalo akong parang nanghina ng pinadaan niya ang dulo ng dila niya mula sa puno nito hanggang sa aking leeg. Napaiktad ako ng sinuyod niya muli ng halik ang aking batok hanggang nilalamas na niya ang matigas at maumbok kong dibdib. Napapikit ako sa kakaibanitong sensasyon. Napakainit ng kaniyang hininga. Kinokontrol din ng mainit niyang katawan angmalamig na buga ng aircon. Hayuk na hayok ang kaniyang haplos at dumiin ng dumiin ang kaniyang halik sa aking likod. Hanggang kumilos ang kaniyang kamay para bahagyang iharap niya aking mukha at sinalubong ng kaniyang labi ang aking labi. Kapwa kami parang hindi makahinga sa tindi ng mainit na halikan nang humarap na ako sa kaniya. Wala akong magawa kundisumandig sa pintuan ng aking kuwarto ng sinimulan niyang halikan ang aking mga utong at dilaan ang aking tagiliran. Nakadama ako ng kakaibang kiliti. Nang ibaba niya ang aking boxer short ay tumama ang galit na galit kong ari sa kaniyang mukha. Tumingin sa akinat napangiti. Napangiti din ako. Muli siyang tumayo at muli naming pinagsaluhan ang walang kasinsarap na halik. Nagtama an gaming mga dila. Parang may mga buhay na kusang nag-uusap. May ritmo ang kanilang mga galaw. May kakaibang pagsaliw ng kanilang paggalaw. Hanggang sa nagsimula na ding lumakbay ang aking mga kamay mula sa dibdib niya hanggang sa kaniyangalaga. Nagulat ako sa kaniyang sukat. Hindi iyon malaki lang, iyon ay malaking-malaki.

            "Anlaki ah."

            "Mula ngayon, sayong-sayo 'yan kung isusubo mo ng buung-buo." Pilit niyang binaba ang aking ulo doon ngunit hindi ako sanay na nakaluhod sa hindi comfortable na lugar. Gusto kosa kama lang ginagawa iyon. Nang yayain ko siya sa kama ay lalong naging mainit ang sumunod na eksena. Hindi lang ako ang sumubo, sabay kaming nakarating sa tugatog ng ligaya. Sa gabing iyon, hindi lang minsan nangyari ang lahat. Naulit pagkaraan ng dalawang oras, naulit sa madaling araw atkinaumagahan, ayaw na naming mahiwalay sa isa't isa. Ngunit kahit anong pilit niya sa akin ay hindi ko ibinigay ang kaniyang hinihiling. Hindi ko yata kakayanin iyon. Iyon ko kayang ibigay sa kaniya ngunit naintindihan naman niya ako at alam kong hindi lang sa paraang ganoon maibigay ang ligayang gusto ng aking kapareha.

            "Tayo na ba?" simpleng tanong niya ngunit hindi ko pa alam ang isasagot ko.

            "Gusto mo ba?" tanongko.

            "Ayaw mo ba?" pangungulit niya.

            "Ikaw?" balik ko.

            "E, ako yung unang nagtanong di ba?"

            Hindi ko talaga alam ang isasagot ko. Takot akong masaktan. Hinalikan ko siya sa labi. Nanlaban siya.

            "Ano? Tayo na?" tanong niya uli.

            Hindi ko parin ang alam ang sagot dahil si Lando, siya parin ang nasa puso ko.

Chakka 13 ~

Minsan napakahirap timbangin kung ano ang pagkakaiba pag-ibig at libog. Kung nalilibugan ka, akala mo mahal mo na siya. Ganoon ang nangyayari sa amin ni Jc sa panahong hinihingi niya ang pagsang-ayon kong maging kami.Oo nandoon na, guwapo siya, masarap siya sa kama, napapaligaya niya ako pero kung tatanungin mo ako kung naroon na siya at may puwang sa puso ko? Hindi ko alam. At kung tinatanong mo kung mahal ka ng isang tao at ang sagot niya ay hindi niya alam? Madalas kung hindi man sigurado, ang talagang nararamdaman niya ay hindi. Nahihiya lang o natatakotlang sabihin sa iyong hindi ka mahal. Kung mahal ka ng isang tao, hindi mo na iyon dapat pangkinukulit na sabihin pa sa iyo. Oo nga’t may mga taong pinapakita sa gawa ang pagmamahal ngunit kung tinanongmo sila kung mahal ka nila, hindi iyan sasagot ng hindi niya alam ohindi siya sigurado maliban na lang kung nagpapakipot. Pero sa mundo nating alanganin? Sino ang makapal ang mukhang mag-inarte? Kadalasan nga sa atin kahit libog lang pinagpipilitan ng pagmamahal iyon.

“Ano? Ayaw mo ba sa akin?” pangungulit niya.

Humarap siya sa akin. Nanatili akong nakahiga at nakatingin sa kisame. Sandaling nilingon ko siya. Binasa ang kaniyang mga mata. Sandali lang iyon, dahil muli kong ibinaling ang aking tingin sa kisame na parang bang may binabasa ako doong mas maayos na isagot sa pangungulit niya.

            "As in, ngayon na?" balik tanong ko.

Ang totoo niyan ay kungsasagutin ko na si JC siguradongmarami ng mababago. Hindi na lagi “ako” lang ang dapat isipin ko kung gagawa ako ng kahit anong desisyon kundi “kami” na. Kung kami na, hindi ko na din kailangang dumapo at tumikim pasa bawat hinog na bungang gustong kong tikman. Laging may mangingialam na sa bawat pagtunog ng aking celphone. May magtataka na kung bakit ako pupunta ng Mall o kaya ay may mga lakad akong hindi siya kasama. May magagalit na kung sakaling hindi ako nagpaalam na lumabas kasama ng mga kaibigan.At higit sa lahat ay maaring tuluyan ng hindi na madugtungan pa ang nakaraan namin ni Lando. Lando? Bakit kailangan pang bigyan ng kahalagahan ang sa amin ni Lando? Hindi ba’t noong nag-asawa siya ay naputol na rindapat ang lahat sa amin? Hindi ba’t dapat binibigyan ko na din ang sarili ko ng pagkakataong mahalin ako at magmahal naman ng iba? Ayaw ko ng muling magsisisi pa na kung kailan may dumating ay hindi ko agad inaminang pagkagusto ko. Baka matulad muli yung nangyari kay Lando na huli na nang malaman kong mahal pala din niya ako. Ayaw ko na ding ipaglaban pa ang pagmamahal ko kung kailan may nagmamay ari na sa kaniyang iba.

            "Madali naman akong kausap. Kung ayaw mo sa akin sabihin mo." Seryoso ang kaniyang mukha. Tinignan ko siyauli siya. Hindi ko alam ang isasagot ko. Masiyadong mabilis. Hindi pa ako handa.

            "Di naman sa ayaw pero kailangan bang madaliin? Sige sabihin na nating may nangyari na pero hindi naman ibig sabihin no'n mahal na natin ang isa't isa. Di naman ibig sabihin na kung nagustuhan natin ang sex ibig sabihin no'n ay gusto na din natinang kabuuan ng bawat isa."

            "So, you are implying na hindi mo pa ako mahal." Dumapa siya. Magkaharap na ang aming mga mukha. Bakit napakahirap ko siyang basahin? Bakit ba niya ako minamadali? Sa anong dahilan? Hindi pa naman ako sanay ng kinukulit ng ganito.Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nililigawan ngunit hindi ako nakaramdam ng kahit anong kilig. Takot? Pangamba? Basta gusto kong maging tapat sa nararamdaman ko.

            "Ganun na nga 'yun. Ikaw ba mahal mo na ako dahil lang sa nangyari?"

            "Sus,naman. Matanda ka na. Saka kailangan ba kapag pumasok ka sa relasyon ay dapat mahal mo na agad ang partner mo? Di naman relasyon na parangbabae at lalaki ito na kailangan mahal ang isa't isa bago masabing officially na sila na. Sa katulad ng relasyong ganito, di na ganun kahalaga iyon. Ang importante ay gusto mo ako, gusto kita, may nabubuong attraction. Sabihin ko sa iyo sapagdaan ng araw, mabubuo din ang lahat at mauuwi sa pag-ibig."

            "Iyon na nga e. Bakit hindi muna natin hintayin yung araw na iyon bago tayo mag-commit sa bawat isa at kung sakaling hanggang sex lang pala lahat ay hindi tayo mahihirapang maging magkaibigan na lang."

“Naku naman!” maikli niyang tugon. Sinubsub ang mukha sa unan na parang naiinis na hindi niya makuha ang gusto.

Nilagay ko ang kamay ko sa akingulo. Katahimikan. Ayaw kong akoang bumasag sa katahimikang namamayani sa pagitan namin.

            "Iyon ba talaga ang gusto mo?" tanong niya. Naulit na tanong ni Lando noon. Nakakainis naman, laging gano'n na lamang ang tanong. Simple lang pero sa katulad kong hindi naman talaga siguradong iyon talaga ang gusto ko ay parang napakahirap sagutin.

Hindi ako nagsalita. Bumangon ako. Kinuha ko ang tuwalya na nasa sahig at mabilis kong ibinalabal sa aking baywang pagkatayo.

            "Sigurado ka na ba diyan?" Hayun at dinagdagan pa sa dati ay linya ni Lando.

            "Kung sasagutin kita alam mo bang maraming magbabago? Alam mo ba na kung magiging tayo, hindi na lang sarili mo ang pinagdedesisyunan mo sa lahat ng hakbang na gagawin mo sa buhay mo kundi kasama na din ako? Na kung may gagawin kang gusto mo na di ko gusto ay maaring pagmulan ng pagtatalo. Alam mo bang may masasaktan na kung sakaling may ginawa kang dapat ay puwede langgawin ng single?"

Bumangon siya. Hindi siya sumagot ngunit alam kong pinag-iisipan din niya ang sinabi ko. Iyon ang mga consequences na dapat niyang malaman. Hindi biro ang pumasok sa relasyon. Hindi parang laro iyon na kung natalo ka. Ganun lang iyon. Pusoat utak ang sinusugal dito. Bahagi ng iyong buhay ang ipinupusta.

            "Bakit kasi iyon ang kailangang isipin mo? Bakit hindi mo isipin yung kabutihan naman. Iyon bang kapag may karelasyon ka ay may magpapasaya na sa iyokapag nalulungkot ka. May kasama ka sa mga lakad mo. May masasandalan ka sa tuwing hindi mo kayang ituloy ang laban. Maymayayakap ka, may mahahalikan, may makakasex. Iyon bang may masabi kang sarili mo at hindi kalang tumitikim ng por kilo."

            "Tingin mo sa akin parang karne ng baka na puwedengbilhin ng buo."

Natawa siya. Nakitawa din ako.

            "Hindi naman. Kaya lang, di ba mas mainam yung maysarili kang baka na ginagatasan iba pa yung ibang gatas na nabibili sa labas. Iyong kapag walang mabili ay may sarili kang gagatasan kapag nangangailanganka?"

            "Anong ibig sabihin no'n." May dating sa akin ang sinabi niya. Bukod sa regular mong ginagatasan ay puwede ka pang manggatas ng iba at kung wala kang magatasan na iba ay kampante ka namang may regular kang mapagkukunan ng gatas?

            "Binibigyan mo  naman ng ibang kahulugan 'yun? Ikaw talaga. Ano? Sagutin mo na yungtanong ko... tayo na ba?"

“Kulit naman e. Bigyan mo pa akong sapat naman na panahon para pag-isipan lahat kasi sa totoo lang hindi pa ako sigurado.”

Tumayo na din siya. Walang saplot ang buong katawan at kahit pa tulog ang nakalawit doon ay alam mong hindi regular ang laki nito. Tumalikod siya at hindi ko maiwasang hindi mapalunok. Napakakinis ng katawan niya. Akala ko artista lang ang may ganoong kakinis na katawan. Ngunit heto at nakatalik ko ang isang taong hindi mo ikahihiyang itabi kay Jake Cuenca. Buo ang kaniyang makinis na puwit at athletic na mga hitang tinubuan ng manipis na balbon. Alam ko hindi siya mahirap gustuhin at ang pagkakagustong iyon ay magiging pagmamahal kung hahayaan ang pusong pagbuksan siya.

“Ako kasi siguradong- sigurado ako sa iyo. Ngunit anong magagawa ko kung talagang ayawmo sa akin.” Sinuot ang brief saka isinunod ang pantalon. Tumingin sa akin na parang tinitimbang niya ako.

“Sanay ka bang nakukuha mo ang lahat ng gusto mo? Hindi lahat ng gusto, makukuha mo.”

“Kung gusto, maraming paraan para makuha ito. Maaring hindi sa lahat ng pagkakataon ngunit ang tao, kung talagang gusto niya ang isang bagay, may panahong makukuha niya ang anumang gustuhin.”

Sinuot ko na din ang sando ko at boxer short. Nakaramdam na dinako ng gutom. Niyaya ko siyang lumabas para makapaghanda ng almusal. Hindi siya umimik. Sinabi ko na lamang na sumunod siya sa kusina. Alam ko, sa tuladniyang guwapo, masakit sa kaniya ang rejection. Hindi siya nasanay na hindi niya nakukuha ngmadalian ang nagugustuhan. Ngunit para sa akin, kung talagang kami, magkikita pa kami. Makikilala pa naman ang isa’t isa. Di naman namin kailangang madaliin ang lahat. Oo ngat, walang kasiguraduhan ang bawat relasyon, may mga nagsimula nga diyan sa facebooko text lang pero umabot naman ng ilang taon ang relasyon at meron diyan inabot ng ilang buwan ang pagliligawan ngunit nganga naman. At iyong sa amin nga ni Lando, mula high school lihim na akong nanilbi at nanligawngunit nauwi din naman sa wala.

Paglabas ko ng kuwarto ay nakita ko si Jasper. Nagsasangag siya. May kape, pritong itlog, tinapay at beef longanisa na nakahain sa mesa.

“Morning landi. Tinanghali ka yata ng gising.” Maaga niyang pang-aalaska.

“Morning” matipid kong sagot. Kumuha ako ng isa pang tasa at tatlong plato.

“Bakla, dalawa na yung natimpla kong kape at dalawa lang tayong kakain. Bakit tatlong plato ’yan aber.”

Sasagot sana ako ng bumungad sa pintuan ng kusina si Jc. Nakapolo shirt na siya. Taglay niya ang nakakapanghinang ngiti.

“Ayyy ayun naman pala.” Humagikgik si Jasper. Tumingin kay Jc saka kinurot ako sa tagiliran. “Landi mo!” bulong niya sa akin.

“Jc po.” Lumapit si Jc kay Jasper at nilahad niya ang kaniyang mga palad.

“Jasper bro.” palalaking pakilala ni Jasper sa sarili niya.

Natawa ako.

“Anong nakakatawa, pre?” palalaking baling sa akin ni Jasper.

“Wala. Natatawa lang ako sa bro, bro-ha.”

Sinamahan ako ng dalawa sa pagtawa. Nang kumakain kami ay panay ang tadyak ni Jasper sa aking mga paa. Parang napakadami niyang gustong itanong sa akin. Ngunit hindi akonagpahalata. Minabuti ko na lamang na ilayo ang aking mga paa at nagbukas ng mga mapag-uusapan maibaling lang ang mga gustong itanong sa akin ni Jasper sa harap ni Jc. Pagkakain ng almusal ay nagpaalam na si Jc.

“Ano? Wala talaga?” pangungulit niya nang nasa pintuan na siya.

Sinara niya ang pintuan nang pagbuksan ko siya.

“Pag-isipan ko.” Sagot ko.

“Wala naman akong choice. Sige ikaw, bahala ka. Kagustuhan mo din naman ang masusunod.”

Bago siya umalis ay hinalikan akosa labi.

“Amoy longganisa ka.” Sabi niya.

“Ayy nagsalita naman. Parang ako lang ang nag-ulam ng longganisa. Nahihiya naman ako sa amoy sinangag mong hininga.”

Napangiti siya at niyakap ako bago lumabas.

Pagbalik ko sa sala ay naroon si Jasper. Alam ko kailangan kong humanda sa mala-Bottomline ni Boy Abunda niyang tanong.

“Saan mo natisod ang prince charming mo ate?”

“Sa gym.” Maikli kong sagot. Nakita kong tinitimbang ako ng kaibigan ko.

“Choosy lang ang peg ano? Wala man lang akong nakikitang kislap sa mga mata mo. Wala bang spark?”

“Hindi ko nga alam. Siguro kasi bago palang naman na nakilala ko ’yung tao.”

“Sa tingin mo ba may future kayo together? Hindi naman masama kasi kung mukhang Jake Cuenca siya, isang paligo lang naman ang layo ni Coco Martin sa’yo.”

“Binola mo pa ako. Hindi ko nga alam. Kinukulit niya ako kung puwede daw maging kami. Kahapon lang kami nagkakilala. Nagsex lang kami tapos kinabukasan gusto niya kami na daw agad. Weird.”

“Anong weird doon gurl. Babae ka? Ganoon talaga sa mundo ng mga paminta. Malandi pa mga iyan sa mga mukhang parlorista.Ikaw ba gusto mo siya?”

“Kung gusto, oo. Kung tatanungin mo ako kung mahal kosiya. Hindi ko alam.”

“Gaga ka pala e. Sa mundo natin,nagsisimula talaga iyan sa pagkagusto. Kung gusto mo siyaat ilang beses na may nangyari nasa inyo, ibig sabihin niyan, puwedeng maging kayo at sa pagdaan ng araw magising ka na lang mahal mo na siya.”

“Anong ibig sabihin nu’n. Sasagutin ko na agad siya kahit di ko pa sigurado ang nararamdaman ko sa kaniya?”

“Diyos ko, iba nga diyan, walang I love you, I love you pero higitpa sa mag-asawa kung guwardiyahan niya ang kinakalantari niya. Kung nagsex kayo at sa tingin mo gusto mo pang ulit-ulitin iyon hindi lang ngayon o bukas o sa makalawa, ibig sabihin no’n may potential.” Pagbibida niya. May punto naman talaga ang kaibigan ko.

“Bakit ikaw, hanggang ngayon ayaw mo makipagrelasyon?”

“Dahil hindi ko pa nahahanap ang gusto ko. Iyon bang, alam kong potential. Alam mo naman ako, trip ko talaga mga straight. Iyong tipong pinaiinom muna, nilalasing at alam mo na. Yung mga nangangailangan ng pera. Kapag kasi paminta o kapwa ko bading para akong nalalason.”

“Kaya tuloy hindi ka makahanap. Saan ka naman kasi makakita ng straight na magkakagusto sa iyo e talo mo pa si Carlos Agassisa kilos at katawan ate.”

“Naku, huwag mo ngang ibaling saakin ang usapan. So, ano, may future ba kayo ni Jc together?”

“Puwede. Siguro. Hindi ko alam e.”

“Ang isipin mo, hindi ka babae. Sa katulad natin kailangan talaga magtrial and error. Walanaman sa inyo mabubuntis. Hindi naman kayo ikakasal para daanin iyan ng matagal na ligawan o pag-iisip. Alam kong alam mo yung sinasabi ko na ang bakla, sauna palang alam na niya ang gusto at ayaw. Doon ka sa tingin mo mas matimbang. Pag-aralan mo ang sarili mo. Baka maulit na naman yung kay Lando na kung kailan pala siya na talaga ay pinakawalan mo pa dahil sa takot mo. Iba ka na ngayon Terence. Hindi na ikaw yung dating Terence na maraming insecurities sa katawan. Alam ko may mga nabago na sa iyo ngunit hindi molang tanggap na may pinagbago ka na. Napapansin ko ang mga pagbabagong iyon.”

Napaisip ako sa sinabi ni Jasper.

Kinagabihan nu’n hindi na ako mapakali. Naghihintay ako sa text ni Jc. Sa tuwing tumutunogito ay umaasa akong sa kaniya galing ang mababasa ko. Ngunit nabigo ako. Magdamag akong umasa na sana kulitin niya ako. Naguluhan na tuloy ako sa mga nangyayari.

Mahal ko na ba siya? Bakit kaninang umaga lang hindi ko gusto ang idea na kami na walangpang nabubuong pagmamahal. Ngayon na hindi ko siya nakikita at di nagpaparamdam ay gusto ko namang habulin siya. Fuck! Ano itong nangyayari sa akin? Ako na! Ako na si Denial Queen!

Hayan tuloy napuyat ako sa kaiisip sa kaniya. Gusto ko siyang itext ngunit nahihiya naman akong gawin iyon. Baka kasi isipin niya, aayaw ayaw ako tapos maghahabol din pala. Sa trabaho naman, kahit nilagay ko na at nakasilent ang celphone ko sa drawer pero panay pa din ang pagchecheck ko at baka may textna siya. Ngunit maghapon akong walang napala. Naisip ko, baka hindi lang niya talaga ako gusto.Baka hindi lang talaga niya ako kayang panindigan. Mabuti na lamang pala hindi ko siya sinagotkahapon ng umaga dahil malamang, magiging ganito ang kalalabasan kung magiging kami. Sasaktan lang niya ako. Ayaw ko ng masaktan.

Kinahapunan ay naghanda na ako para mag-gym. Kung nakaya niyang hindi magparamdam magdamag at maghapon. Kaya kodin siyang ignore mamaya kung makita ko siya sa gym. Ngunit isang oras na akong nagpapawis at panay ang sulyap ko sa pintuanngunit walang Jc ang dumating. Nag-extend pa ako ng kalahating oras sa pagbubuhat baka kako late lang siya ngunit sumakit na ang buo kong katawan sa kagi-gym ay hindi parin siya dumating. Tuluyan ng gumuho ang pag-asa ko. Hopya pa din kasi ako. Hayan ang napapala ng maarte. Tama lang sa iyo dahil sa ugali mong denial queen. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko. Dahil alam ko, iyon naman talaga ako.

Nagbihis na ako at lumabas sa gym. Naglalakad na ako papunta ng abangan ng taxi nang may bumunggo sa akin.

“Surprise!” nakangiti siya sa akin. Si Jc. Bigla akong parang ipinaghehele sa sobrang saya. May inaabot sa akin.

“Ano ’to?” naguguluhan kong tanong. Nakabalot ito ng newspaper saka may kasamang box.

“Buksan mo kasi muna ah!” nakangiti siya. Ngiting lagi kongbinabalik-balikan sa aking alaala.

Sinilip ko ang laman ng binalutan ng diyaryo. Tatlong puting rosas. Binuksan ko ang laman ng maliit na box. Chocolates? Napangiti ako sa kabaduyan niya. Sa akin kasi parang makaluma naman yatang gawin ang ganoon lalo pa’t hindi naman ako babae.

“Dahil ayaw mo ng santong paspasan, subukan natin ng santong ligawan. Kinindatan niyaako. Akala ko kahapon gusto langkita ngunit ng hindi na ako mapalagay na di kita makausap at makita, sigurado akong mahal na kita. Sana bigyan mo ako ng katiting na puwang sa puso mo para maipadama ko iyonsa’yo.”

Tinignan ko siya. Sinagot ko ng matamis na ngiti ang kaniyang sinabi. Bigla akong parang maluha sa mga naririnig ko sa kaniya at sa kaniyang ginawa. Siya… siya palang ang kauna-unahang gumawa niyon sa akin. Ngunit saan ako dadalhin ng relasyong ito kay JC? Siya na baang tuluyang magpapalimot sa mapait kong nakaraan o lalo langguguho ang mundo ko?

Chakka 14 ~

“Puwede ka ba maimbitahan ng dinner?” masuyo niyang pag-aanyaya.

“Ngayon na?” tanong ko. Hindi kokasi alam kung sasama ako kasi naalangan ako sa suot kong jogging pants, rubber shoes, sandong puti na pinatungan ko ngvarsity jacket.

Nahalata niyang naalangan ako sasuot ko.

“Magbabayad naman tayo saka presentable ka naman sa suot mo. Hindi naman sa mga class na restaurant tayo kakain kaya puwede na ’yan. Kahit anong suot mo, guwapo ka parin kaya huwag ka masyadong balidoso.”

Nang kumakain kami ay hindi ko alam kung anong pag-uusapan namin. Nagsimula sakinakain namin hanggang sa buhaysa Dubai at katahimikan uli.

“Napag-isipan mo na ba yung sinasabi ko sa’yo?” pamamasag niya sa katahimikan.

“Oo” sagot ko. Mabuti, siya na din lang ang nagbukas dahil sa pagkakataong iyon, napagdesisyunan ko ng bigyan angsarili ko ng pagkakataong lumigaya. Gusto ko ng maranasann ang magkaroon ng official na karelasyon at kailangan kong sumugal kung gusto kong lumigaya sa pag-ibig. Kung hindi ko susubukan at bigyan ng pagkakataon ang sarili ko, hindi ko alam ang magiging kahihinatnan ko.

Napag-isip-isip ko ding lalaki naman kaming dalawa. Kungsasagutin ko siya ngayon, wala naman sigurong masama dahil wala naman akong karelasyon. Wala namang masasaktan at kung darating iyong panahong sasaktan niya ako, siguro namanmakakayanan ko dahil nasaktan ako kay Lando ngunit heto ako at buhay naman. Malay ko, siya na pala talaga ang lalaking tinadhana para sa akin.

            "Sige na nga."

            "Sige na nga? As in pumapayag ka ng maging tayo?" panlilinaw niya. Nakikita ko na sakaniyang mga mata ang excitement.

“Oo nga. Tayo na.” kasabay nu’n ng matamis kong ngiti.

“Yes!” mahina niyang suntok sa mesa. Hindi na maitago sa mga mata niya ang kakaibang saya. Napangiti ako sa reaksiyon niya. Tuluyang pinawi ng kasiyahang iyon ang pangamba ko at takot.

Tama nga siya. Sa pagdaan ng panahon ay natutunanko siyang magustuhan. Natutunan kong mahalin siya. Ngunit hindi ibig sabihin niyon nabinura ng pagmamahal ko sa kaniya ang pagtatangi ko kay Lando. Naroon parin sa sulok ng puso ko si Lando. Parang kanin na kahit paulit-ulit kong tikman ay hindi ko pagsasawaan.

Sa mga unang araw at linggo na kami ni Jc ay naramdaman ko ang kakaibang saya. Hindi siya puwedeng dadalaw sa akin na walang pasalubong na makakain. Dahil nahihiya naman ako na siya lagi ang bumubunot kapag kumakain kami sa labas o nanonood ng sine ay napag-usapang salitan kami sapagbabayad. Oo nga’t bilang engineer ay may kalakihan ang kaniyang sahod ngunit hindi din naman nakakalayo sa sahod ko bilang isang accountant. Mahal ko na siya, inaamin ko iyon. Nagkaroon siya ng puwang sa puso ko kahit hindi pa niya tuluyang nabubura si Lando ay may espesyal na siyang lugar sa aking buhay.

            "Mahal mo na siya? Ilang weeks palang kayo ganyan na sinasabi mo?" gulat na tinuran ni Jasper.

            "E, sa ganun na ang nararamdaman ko e. Masaya ako kapag kasama siya. Kapag kayakap ko siya, wala na akong pakialam pa sa ikot ng mundo. Kapag hinahalikan niya ako, tanging siya ang laman ng isip ko."

            "Korni ng beklabush na ito. Hindi lang kasi maganda ang pakiramdam ko sa kaniya."

            "Sus, Madam Auring, ano naman yun? Dati sinasabihan mo akong sagutin siya. Na bigyan siya ng pagkakataon tapos ngayon naman iba na namanang timplada mo doon sa tao."

            "Flirt siya o may pagkapossessive. Hindi ko lang sigurado sa ngayon ha."

            "Paano mo naman nasabing flirt siya o possesive? Guwapo lang yung tao kaya natural na madaming lumalapit at nagpaparamdam na mga bakla."

            "May mga guwapo naman diyang suplado di ba? Iyong mga guwapong walang pakialam sa paligid. Pero siya, iba. Pansinin mo gurl kapag lalabas tayo, tignan mo ang mgamata, malikot. Ang mga ngiti para sa lahat. Kapag pumapasok tayo sa CR at nakaharap sa salamin, gurl hindi ang mukha niya ang tinititigan niya kundi ang mga dumadaan sa likod niya. Iyong mga taong nasa tabi niya at nagsasalamin. Lalo na kung nandiyan ka? Naku malikot ang mga mata. Pinapansin lahat ang mga tao sa paligid ninyo. Hindi ko alam kong flirting iyon o inoobserbahan lahat ang mga lalaking naroon na baka may makaagaw sa iyo. Basta, naguguluhan din ako."

            "Gagang 'to. Daig pa niya ang spy. Basta wala pa naman akong nakitang ginawa niya kaya siguro hayaan mo munang pagkatiwalaan ko siya."

            "Sige ba. Magtiwala ka, bakla. Isaksak mo sa pekpek mo ang tiwalang iyan. Ambisyosa!"

Hindi ko binigyan ng kahit anong importansiya ang mga babalang iyon ni Jasper. Buo ang tiwala ko sa tao. Wala pa man din akongnatuklasan na niloloko niya ako okaya hinihigpitan kaya walang dahilan para gawing isyu ang mgabagay na iyon. Hindi sa gusto kong magbulag-bulagan ngunit kung nagmahal ka, ibigay mo ang iyong tiwala at kung sinira niya,hudyat na iyon na kailangan mongprotektahan ang iyong sarili.

            Hanggang tuluyan na ngang nahulog ang loob ko sa kaniya. inabot kami ng buwan. Ang tatlong buwan ay naging anim.

Naglalambingan kami noon sa kuwarto ko. Nakaugalian kasi namin na bago may mangyari sa amin ay hahanapin ng nakapiring ang isa sa amin. Ako noon ang nakapiring at nagsimula kong hanapin siya loob ng bahay nang nabangga ko ang maliit kong drawer at dahil doon ay natumba ako at nagkalat ang laman niyon. Sobrang sakit ng tuhod ko no’n kaya tinanggal ko ang aking piring habang siya ay humahagalpak ng tawa.

“Sakit nun a.” reklamo ko habang hinihilot ang tumama kong tuhod.

“Sino ’to mahal?” tanong niya sa akin habang hawak-hawak niya ang luma kong litrato. Sinabihanako ni Jasper na sunugin o kaya itapon na lang ang mga lumang pictures ko ngunit hindi ko iyon ginawa. Mahal ko ang dating ako. Kahit pa nagbago ang hitsura ko ay ako iyon at bahaging buhay ko ang hitsura kong iyon.

“Ako yan.” Casual lang ang sagot. Dahil mas nakatuon ang utak ko sa kumikirot kong tuhod.

“Ikaw ’to? Panong… ampangit kaya neto. Paanong naging ikaw ito, mahal?”

“Ako nga ’yan, noon. Bakit ba ayaw mong maniwala?”

“E, sa panong ikaw, bukod sa parang siopao na sunog ang mukha, nakaparami pang taghiyawat at halos sinakop na ng pangong ilong ang kabuuan ng mukha.” Pagpapapatuloy niya sa panlalait.

Parang biglang nawala ang kirot ng tuhod ko sa narinig ko sa kaniya. Totoong hindi na ako iyong dating ako na nilalait niya ngunit nasaktan pa din ako.

“Sobra ka naman makapanlait. Oo, ako ’yan noon. Nagpapaputi ako, nagpaderma, nagpaayos ng ilong at nagpapayat. Ngunit ang nilalait mo na iyan ay walang iba kundi ako. Ngayon, sabihin mo sa akin, kung ganyan ba ako kapangit noong nakilala mo, mamahalin mo kaya ako?”

Hindi siya sumagot. Ang kanina’yngiti sa kaniyang mga labi ay parang biglang naglaho. “Niloko mo ako.” Mahina niyang tugon.

“Anong panloloko ang sinasabi mo? Ako pa din naman ito ah. Oonga at dati akong ganyan ngunit Jc, pinaghirapan ko kung anong meron ako ngayon. Panlabas langang nabago sa akin. Hindi ang kabuuan ng aking pagkatao. Ngayon kung ang minahal mo lang ay ang nakikita mo at nahahawakan sa akin, hindi iyan pagmamahal. Dahil dapat mas pinahahalagahan mo ang mga bagay na hindi mo nahahawakan. Mas binibigyan mo dapat ng importansiya kung paano ko pinaramdam sa iyo na mahal kita.”

“Alam mong sa lahat ng ayaw ko ay iyong pinaglilihiman ako. Bakit hindi mo ito sinabi sa akin noon. Kung kailan ilang buwan na tayo ay saka ko malaman na ganito ka pala dati…” tumigil siya. Ngunit alam ko ang tinutumbok niya.

“Ano? Bakit hindi mo ituloy? Na ganyan ako kapangit? O sige, ngayong alam mo na hindi naman talaga ako ipinanganak na guwapo katulad mo, na hindi ako likas na pinagpala at sinuwerte ng dati nang meron ka, hindi kitapipigilang layuan ako. Balat lang ito Jc, ilong lang ito, panlabas ko lang na kaanyuan ito ngunit sabihin ko sa iyo, lahat ng ito, sa pagdaan ng panahon ay magbabago, tatanda tayong lahat at ang tanging maiiwan ay ang pagmamahal, pakikitungo sa iba at pagpapahalaga sa mga taong mahal natin. Kung ngayon palang na bata-bata pa ako ay pinaparamdam mo na sa akin na hindi mo tanggap ang pagiging tunay na ako ay siguro tapusin na lang natin ito.”

“Shit!” kasabay niyon ng malakas niyang pagsipa sa drawer. Natakot ako sa biglang pagbago ng mood niya. Hindi ang guwapong si Jc ang nakita ko sa kaniya noon. May kakaiba sa kaniyang ikinikilos.

Umupo ako sa kama. Nakaramdam ako ng takot. Nagulat ako sa ginawa niya.

“Umalis ka na muna. Mag-usap na lang tayo kung magsink-in na sa iyo na hindi ako dating guwapo. At kung mahalaga sa iyo ang panlabas na anyo ng isang tao. Baka hindi ako ang hinahanap mo.Nakahanda akong palayain ka.” Masakit para sa aking sabihin iyon lalo pa’t mahal ko siya ngunit hindi ko puwedeng itali siya sa akin kung hindi niya nakita sa akin ang hinahanap niya sa partner niya.

“Tapos ngayon ikaw pa ang may ganang hiwalayan ako? Iyon ba ang sinasabi mo?”

Lumapit siya sa akin. Nanlilisik ang kaniyang mga mata. Hinawakan niya ang mga braso ko. Madiin iyon na parang gusto niyang durugin.

“Hindi naman sa ganoon pero baka lang kasi mas gusto mong maghanap ng katulad mong ipinanganak na guwapo. Hindi kita niloko Jc. Oo, nagkamali akong hindi ko sinabi sa iyo ang dating ako ngunit akala ko, kapag mahal mo ang isang tao, tanggap mo siya ng buong-buo kasama na iyon ng nakaraan niya.Na kahit ano at sino pa siya noon ay tanggap mo iyon dahil mahal mo siya.” Nangilid na sa mga mata ko ang kanina ko pa pinipigilang luha.

Ang kaninay madiin niyang paghawak sa braso ko ay biglang lumuwang. Unti-unting nawala ang galit sa kaniyang mga mata hanggang naramdaman ko ang masuyo niyang pagpunas sa aking mga luha. Niyakap niya ako ng mahigpit. Mahigpit na mahigpit. Paulit-ulit niyang sinasabing mahal niya ako. Ang kaninang naramdaman kong takot ay parang biglang napawi ng mainit niyang yakap. Naramdaman ko ang labi niya sa aking mga labi. Nagsimulang lumakbay ang kaniyang mga kamay sa buo kong katawan. Nagpaubaya ako. Ginising niya ang aking pagnanasa at ang tagpong iyon ay nauwi sa mainit na pagtatalik.

“Kung ganoon pala ang hitsura kotulad dati malayong mamahalin mo ako, ano?” tanong ko sa kaniya nang nagpapahinga na kami. Nakayakap siya sa akin.

“Nabigla lang kasi ako. Sorry, mahal.” Pang-aamo niya.

“Yung totoo, mahal. Kung tataba ba ako uli at tutubuan ng maraming taghiyawat mamahalin mo parin ba ako?”

“Hindi mo naman hahayaan mangyari iyon di ba?”

“Kung sakali nga eh.” Pangungulit ko.

“Kung mahal mo ako at ayaw mong mawala ako sa iyo, hinding-hindi mo hahayaang bumalik ka pa sa dating ikaw.”

Hindi ko na siya kinulit pa. Sapatna ang sagot niya sa akin para masabi kong iba siya kay Lando. Mahal ako ni Jc sa kung ano ang nakikita niya sa akin hindi kung sino ako. Si Lando, mahal niya ang kabuuan ko at tanggap niya kahit ano at sino pa ako. Napabuntong hininga ako. Hindi ko na dapat pa silang pinaghahambing. Si Lando ay bahagi ng nakaraan ko at pag-aari na ng iba. Si Jc ang kasalukuyan ko at pag-aari ko ngayon. Ang dating Terence na pangit ay nakaraan ko na, ang bagong Terence ang minahal ni Jcngayon. Dapat matuto akong pahalagahan ang ngayon at ipagpatuloy ang ngayon para bukas.

Naging maayos ang gusot na iyon. Mas nagiging maalaga si Jcsa akin. Mas lagi kaming nagkakasama kahit saan ako pupunta. Ngunit napansin kong pati sa kaibigan kong si Jasper ay hindi niya pinapayagang lumabas ako na kami kami lang. Gusto niya, lagi siyang naroon sa bawat paglabas ko. Lahat ng ginagawa ko, kung sakali mang hindi kami magkasama ay dapat alam niya. Hawak niya ang bawat ikot ng buhay ko. Naramdaman kong ako lang ang umiikot sa buhay niya. Ngunit dahil nirerespeto ko ang pagiging kami, naiintindihan ko ang lahat ng ginagawa niyang iyon. Tanggap kong bahagi iyon ng pagiging kami. Maaring natatakot lang siyang maagaw ako ng iba.

Siyam na buwan na kami noon.

            "Umuwi na tayo!" paanas ngunit ma-otoridad niyang sinabi sa akin habang kausap ko ang isang bagong lalakisa gym. Nagtatanong lang ito kung ano ang ginagawa kong exercise para mapaganda ang shoulder ko. Napakatalim ang tingin niya sa akin at sa kausap ko.

“Kadarating lang natin a?”

“E, sa ayaw ko ng maggym. Wala na akong gana. Tara na.”

            Hindi ako sumagot. Minabuti kong magpalit na lang din at sundin ang gusto niya. Ayaw ko ng away. Huling away namin noong nakita niya ang lumakong picture. Mas gusto kong sundin ang gusto niya kaysa sa makipagtalo ako sa kaniya lalo pa't wala din lang patutunguhan. Hindi siya patatalo sa akin. Pagkatapos naming magpalit ay wala pa din siyang imik. Pinili kong huwag na rin muna siyang imikan dahil alam kong mainit ang ulo niya.

Ngunit halata kong galitna galit parin siya habang pababa na kami sa building.

            "Di ka na nahiya. Kapal ng mukha mo!" unang banat niya.

            Kinontrol ko ang sarili ko. Hindi ako sumagot. Nang nakalabas na kami ng building ay binilisan ko ang lakad ko.

            "Akala mo hindi kita inoobserbahan? Ano! Kulang pa ba ako sa iyo? Kulang ba ang laking ari ko para lumandi ka pa sa iba?"

            Lalo kong binilisan ang paglalakad ko. Ayaw kong makipag-away sa daan. Nang maydumaan na taxi ay pinara ko at binilisan kong sumakay. Isasara ko na sana ang pintuan ngunit mabilis siyang sumunod.

            "Nasasaktan ka dahil totoo! Ano na lang kung wala ako do'n. Siguro iuuwi mo na iyon sa kuwarto mo. Baka nga lahat ng guwapo sa gym naiuwi mo na."

            Parang wala akong narinig. Sinabihan ko ang Indiyanong driver ng taxi kung saan kami ihatid.

            "Sumagot ka, gago!"

            Kinuha ko ang iphone koat inayos ang earphone sa aking tainga. Ayaw kong makipag-away sa sa kaniya. Ayaw ko siyang sagutin sa wala namang kuwentang bagay.

            Pagkasuot ko ng earphone ay isang malakas na suntok sa hita ko ang kaniyang pinakawalan. Napakalakas niyon kaya hindi ko na natiis ang mag-aray ng malakas.

Napalingon ang taxi driver.

At noon, alam kong nagsisimula ko ng nakikilala ang tunay na pagkatao ng taong pinili kong isugal ang puso ko’t kinabukasan. Noon ay tuluyang nabuo ang dating takot ko at pangamba. Saan ako dadalhin ng pagmamahal ko kay Jc?

Chakka 15

Tinignan kami ng taxi driver mula sa salamin na alam ko kanina pa siya nagmamasid kung ano ang nangyayari sa amin. Hindi ako sanay makipag-away. Nahihiya akong nakikita saganoong sitwasyon. Napa-aray ako hindi lang sa sobrang sakit kundi sa gulat ko ding kaya pala niya akong pagbuhatan ng kamay kahit pa may ibang taong maaring makakakita sa pananakitniya.

“Are you fighting in my taxi?” tanong ng taxi driver.

            "We're just joking my friend." Pinilit kong ngumiti.  Kahit naninigas ang hita ko hanggang binti sa sakit ng suntok niya.

            Nanlilisik ang kaniyang mga mata. Salita siya ng salita at kahit walang kasinsakit ay hinarap ko siya. Tinanggal ko ang earphone at pinatay ko ang iphone. Ayaw ko lang na suntukin niya akong muli. Iyon bang, parang nakikinig ako sa sinasabi niyang masasakit kahit walang katotohanan ang lahat. Pilit kong inilabas sa kabilang tainga ang mga masasakit niyang pagbibintang. Gusto ko na siyang sagutin pero kailangan ko lang magtimpi.

            Pagkabayad ko sa taxi ay binilisan kong bumaba. Pumasok ako ng elevator at nakabuntot parin siya. Nasa gymsi Jasper at iniwan namin doon dahil sa biglang pagyaya niya sa aking umuwi.

            "Ano kayo ng lalaking iyon, Terence!" hindi na mahal ang tawag sa akin. Terence na lang. Mataas ang boses. Handangmakipag-away.

            "Naka-drugs ka ba? Nagtanong siya, sinagot ko. Huwag mong sabihin na noong nagtanong siya at nang sinagot ko ay naghubad na agad ang inisip mo. Nandoon ka, mahal. Narinig mo ang napag-usapan namin. Walang dahilan na magkaganiyan ka. Ni hindi ko ngakilala yung tao."

             "Iba yung dating ng pakikipag-usap mo e."

            "Anong iba doon, mahal?" nanatiling maalumanay ang aking boses.

            "Nakangiti ka. Nilalandi mo siya!"

            "So, anong gusto mongpagsagot ko sa kaniya? Iiyakan ko siya, magagalit ako at magsimangot e maganda naman iyong approach no'ng tao. Saka bakit ka ba insecure? Dahil ba mas guwapo yun sa iyo o wala kang tiwala sa akin?"

            "Tang-ina mo, huwag na huwag mong sabihing insecure ako ha dahil kahit kailan, di ko naranasang mainsecur!"

            "E, huwag kang magmura. Huwag mong isama angnanay ko sa kakitiran ng utak mo." Uminit na din ang aking ulo.

            "Ako makitid ha? Makitid ako! Insecure ako? Tang-ina mo. Naging ganyan langang hitsura mo dahil sa retoke. Akala mo na kung sino ka e, dati ka naman chaka." hinawakan niya ang leeg ko. Hindi ako makahinga sa pagsakal niya sa akin.

            Sinuntok ko ang sikmura niya dahil desperado na akong makahinga. Ngunit nang binitiwan niya ako ay isang malakas na suntok sa tagiliran at isa sa pisngi ang ipinatikim niya sa akin. Sumuntok din ako pero nakailag siya at natumba ako.

            "Umalis ka dito! Wala kang karapatang saktan ako hayop ka!" sigaw ko sa kaniya.

            "Para iuwi mo siya dito ha! Tang-ina mo. Di mo akomapapaalis ng ganun lang!" sinipa niya ako. sinuntok-suntok sa tagiliran at hindi ko na alam kung alin ang masakit. Siniko ko siya at tumama iyon sa kaniyangbibig. Basag ang kaniyang labi. Lalo siyang nagwala. Kinuha niya ang rope na ginagamit ko sa exercise  at malakas niyang tinali ang kamay ko patalikod.  Pinilit kong lumaban ngunit sa dami ng suntok niya sa katawan ko ay para akong lantang gulay sa sakit. Hinila niya ako sa kama. Hindi ko matanggal ang pagkakatali ng kamay ko. Tanging paa ko ang kaya kong gamitin para lumaban ngunit kulang ang lakas ko. Lalo pa't kaya niyang gamitin ang kamay at paa para gawin ang gusto niyang gawin.

            "Malandi ka ha..tignan natin kung hindi ka madala ngayon sa gagawin ko, tang-ina mo!" paulit-ulit niyang sinabi ang pagbabantang iyon. Hanggang ibinaba na niya ang jogging pants ko. Mabilis niyang hinablot ang lotion sa drawer nakatabi lang ng aking kama. Kinuha ko ang pagkakataong iyonpara makawala. Tumihaya ako ngunit isang malakas na suntok sa sikmura ko ang siyang parang tuluyang humigop sa natitira kong lakas. Mas nanaig ang paninigas ng sikmura ko sa sakit kaysa sa kagustuhan kong lumaban. Nagawa niya akong muling padapain at naramdaman ko na lamang na tinutok niya sa likod ko ang may lotion niyang malaking kargada. Natakot ako.Nanginig ang buo kong katawan. Napaluha ako. Sana nagkamali ako sa aking hinalang gagawin niya sa akin.

Walang kasinsakit ang naramdaman ko ng bigla niya iyong ipinasok sa likuran ko. Para akong natatae na hindi. Pero dama ko ang sobrang sakit na di ko maipaliwanag. Minura kosiya ng minura dahil pakiramdam ko ang sarili kong boyfriend ay pinagsasamantalahan ako. Sa ibaat sanay siguro kakantahan pa nila pero sa tulad kong unang pagkakataong mapasukan ay sobrang hapdi ang karanasang iyon. Gusto kong matanggal iyon kaya ginawa ko ang lahat para mabunot. Naroong iginiling-giling ko ang puwitan ko para mawalan siya ng control ngunit lalo siyang nagngingit sa galit. Sinuntok niya ang batok ko dahil sa kaniyang inis…

            "Demonyo kang hayop ka! Manyak! Putang ina mo!" paulit-ulit kong sigaw ngunit parang wala siyang narinig. Sinabunutan ang likod ko at ang isang kamay naman ay lalong pinagbuti ang paghawak sa isang pisngi ng puwit ko.

            "Tang ina mong hayop ka! Tingnan natin kung lalandi ka pa sa iba ngayon sa gagawin ko!"

            Napakagat-labi na lang ako sa sakit. Kahit anong gawin ko ay hindi ko siya kayang kontrolin. Umiyak ako. Umusbong ang galit. Natabunan ng galit ang naramdaman ko sa kaniyang pagmamahal. Hindi ko alam kung talaga bang nagselos siya doon sa kausap ko o gumawalang siya ng paraan para makuha niya sa akin ang matagal na niyang gusto.

            Bumilis na bumilis ang kaniyang pagbayo. Namanhid na ang likod ko. Oo nga't umiiyak ako ngunit nakikita ko ang repleksiyon ko sa salamin ang kakaibang galit na nabuo doon...

            Lumakas ang kaniyang pagmumura sa pagitan ng bumibigat niyang paghinga hanggang dama ko ang pagdiin ng ari niya sa puwit ko ng buong-buo kaya din dami ko ang pagpintig-pintig nito sa loob ko. Naroon ang sakit ngunit masmatindi na ang naipong galit sa dibdib ko. Nang makapagpahinga ay binunot niya iyon. Sumalampak siya sa tabi ko.

Matagal na niya akong inaamong gawin naming iyon. Naiinis siya kapag tumatanggi ako. Nagiging isyu na nga iyon sa sex life namin. Di ko daw buong naibibigay ang gusto niya. Minsan sumusubok siyang ipasok nguit nasa bukana palang nag-iingay na ako. Takot ako sa sukat niya at hindi ko lang talaga gusto yung ganoon. Nadudumihan ako.

            "Sorry!" paanas niyang sinabi. Sinuklay suklay niya ang buhok ko at nang alam kong hahalikan ako ay binaling ko sa kabila ang aking mukha. Napapikit ako. Ayaw ko siyang makita. Kinamumuhian ko siya.

            Ilang saglit pa ay tinanggal na niya ang itinali niyasa akin. Umayos ako ng higa. Kinuha ko ang unan at itinapat ko iyon sa aking mukha. Isinigawko doon ang galit. Humahagulgolako. Sobrang sakit sa akin ang ginawa niya. Hindi ko na tuloy alam kung ano ang tunay kong nararamdaman sa kaniya.

            "Sorry mahal."

            Hindi ako sumagot. Naramdaman ko ang masuyo niyang paghaplos-haplos sa likod ko.

            "Bitiwan mo ako. Kinamumuhian kita!"

            "Sorry na please? Ikaw naman kasi, nagpapaligaw ka pa sa iba e, akin na nga lang kita. Sorry na mahal. Anong gagawin ko para mapatawad mo ako?"

            "Umalis ka na! Iyon lang ang gusto ko. Iwan mo ako.Ayaw kitang makita."

            "Mahal naman, puwede ba naman iyon? Di naman kita puwedeng iwan na galit ka pa sa akin. Ayaw kong umalis na hindi pa tayo okey. Promise ko sa iyo hindi na mauulit pa." pagsusumamo niya.

            Naisip ko. May pagkasira-ulo ba ang napili kong katuwang? Kanina lang galit na galit na para bang kulang na lang ay patayin ako tapos nagawa pa niya akong pilitin sa ayaw ko at ngayon na nakapagparaos na ay biglang nag-iba ang ikot ng kaniyang mundo.

            "Anong gusto mong gawin ko ha? Matuwa ako sa ginawa mo sa akin? Pinagbibintangan mo ako sa alammong hindi ko naman gagawin, binugbog mo na ako, pinilit mo pa ako sa ayaw ko."

            "Sorry na. Ayaw ko lang kasi talaga na mapunta ka saiba."

            "Mapunta sa iba? Kinakausap lang ako. Nagtanong lang 'yung tao. Saka sa tingin moba maglalandi ako na naroon ka? At may nangyari na bang kahit isang pagkakataong kinakitaan mo ako ng paglalandi. Niloko na ba kita? Sa siyam na buwang naging tayo, may ginawa ba ako para pag-isipan mo ako ng ganoon?"

            "Sorry na nga. Sige, ganito na lang, ano ang gusto mong gawin ko para mapatawad mo ako. Gagawin ko para lang mapatawad mo ako."

            "Kahit ano?" paninigurado ko.

            "Kahit ano, mahal."

            "Umalis ka  dito ngayondin."

            "Puwera naman iyon. Aalis lang ako kapag pinatawad mo na ako."

            "Kaya nga. Kung gusto mong patawarin kita, umalis ka dito dahil kumukulo ang dugo ko kapag nakikita kita."

            "Sige na nga. Basta mahal, sorry ha? Mahal na mahal kita. Babalik ako kapag hindi na mainit ang ulo mo."

            Hinalikan niya ang pisngi ko. Niyakap niya ako ngunit tinanggal ko ang kamay niyang nakapulupot sa akin. Hindipa kasi humuhupa ang nararamdaman kong pagkamuhi sa kaniya.

Gabi ng dumating si Jasper at dinadampian ko ng yelo ang namaga kong pisngi. Nabigla siyasa nakita niya.

“Anong nangyari diyan?”

“Wala. Nadulas lang ako sa CR kanina.”

“Sige, gawin mo akong tanga. O kaya paniwalain mo ang sarili mong nadulas ka lang. Kailan ka pa niya sinasaktan ng ganyan.”

Hindi na ako makapagsinungaling.Alam kong hindi tanga ang kaibigan ko. Saka halata naman kasi ang nadulas sa sinuntok.

“Galit lang siya kanina. Nagselosdoon sa kumausap sa akin sa gym. Nauwi sa mainitang pagtatalo kaya nauwi sa sakitan. Pero okey lang ’to. Huwag mo na lang intindihin.”

“Anong huwag intindihin e, pinagbubuhatan ka na ng kamay wala pa kayong isang taon. Kailan kita intindihin kapag bangkay ka na?” seryosong tinuran ng aking kaibigan.

“OA ka naman. Hindi naman siguro aabot sa gano’n ’yun.”

“’Yan ang sinasabi ko kasi sa iyo noon pa na napapansin ko. May OCD yata ang dyowa mo.”

“Sus, sinuntok lang ako nagkaroon ka na agad ng sarilingtheory na may Obsessive- Compulsive Disorder ’yung tao.” Sinabi ko lang iyon ngunit maaring may katotohanan ang sinasabi ni Jasper. Hindi lang maari, sa nakikita kong mga ginagawa niya, alam kong may sakit siya sa pag-uutak.

“Ano ngayon ang balak mo? Kayo pa din?”

Napabuntong-hininga ako. “May ayaw lang akong ginawa niya sa akin. Pinilit niya ako sa gusto niyang gawin namin noon pa. Pakiramdam ko, nirape niya ako.”

“Bakla, tinira ka niya? Hindi ka na virgin! Gano’n ang ginawa niyasa iyo? Okey lang iyon e, bahagi iyan ng love-making sa mga katulad natin. Kung ako ang tatanungin mas malaking isyu yung pagbintangan ka at saka bugbugin.Kung ako siguro ang tinirang ganu’n na may kunyaringpwersahang nangyari, kinilig pa ako.”

            Tumaas ang kilay ko. Anong nakakilig do'n. Sapilitan kang titirahin? Sa'n ang nakakiligdo'n?"

            "E, di ba sobrang sarapno'n. Yung pupuwersahin ka pa na parang babaeng titirahin. So exciting. Sarap kaya ng ganun?"

            Tinignan ko si Jasper. Hindi nga lang nagbibiro. Parangyung nangyari sa akin ay normal lang sa kaniya. "Nagpapatira ka?" diretsuhang tanong ko.

            "Naman. Bakla ka. Wala ka naman pekpek. Kung bunganga lang naman lagi ang gagamitin, boring din. Kaya kailangan mong gamitin yan bago magsara, bakla. Saka isa pa, mahal mo naman at boyfriend mo naman ang gumawa no'n sa iyo...so, anong isyu do'n? Ang isyu lang nanakikita ko na dapat mo sigurong pag-isipan ay yung pananakit at kakaiba niyang kinikilos na parang sobrang obsessed na sa'yo."

“Nalilito ako.”

“Saan ka nalilito? Dahil mahal na mahal mo pa din siya kahit ganyan ang ginawa niya sa iyo?”

“Oo. Hindi ko kayang magalit sa kaniya sa mahabang panahon. Mahal ko pa din siya e.”

“Ikaw. Malaki ka na. Nasa sa iyo ang desisyon.”

            Lalo akong nalito ngunit kahit anong gawin ko, kahit hindi ko kayang tanggapin yung nangyari ay hindi ko maturuan ang puso kong tuluyan na siyang kalimutan. Ngunit sa tulad kong nasaktan, kailangan ko lang siguro ng sapat na panahon para mawala 'yung galit.Isa, dalawa hanggang tatlong araw ay ayaw ko parin sagutin ang tawag niya. Sinasadya ko ding hindi pumunta sa Gym kung alam kong iyon ang schedule niya. Bago ako uuwi ay inaalam ko muna kay Jasper kung nasa bahay si Jc o wala at kung nagkataong kakatok siya na nasakuwarto ako, kahit pa anong pakiusap niya ay hindi ko hinaharap. Hanggang dumaan ang isang Linggo. Kinatok ako ni Jasper.

            "Bakla ka. Maawa ka naman do'n sa tao. Kanina pa 'yanna nakabilad sa araw. Alam mo naman kung gaano katindi ang init dito sa Dubai. Hindi raw siya aalis diyan kung hindi ikaw ang pupunta do'n at kausapin siya. Baka magkasakit pa iyan, konsensiya mo pa."

            "Hayaan mo siya. Kung hindi niya makayanan, aalis din iyan diyan."

            "Mahal ka siguro talaga niya kaya siya nagkakaganyan. Harapin mo na kasi. Kausapin mo ng matapos na yang problema ninyo. Kung ayaw mo na sa kaniya, mag-usap pa dinkayo ng maayos. Tapusin ang dapat tapusin dahil nagsimula naman talaga kayo sa magandangsimula. Sana marunong ka ding tumapos sa nasimulan ninyo ng maayos at hindi yung ganyang umiiwas ka. Hanggang kailan ka makakaiwas?"

            "So, ganun na lang ba iyon?" Ang tinutumbok ko ay angginawa niya sa aking pananakit at kababuyan.

            "Bakla ka, e ano naman ang gusto mo? Maglaslas muna siya o mamatay bago mo kausapin. Sige, tignan mo nga siya doon nang makita mo kung gaano kahirap ang ginawa niyang 'yan."

“Ano naman ang sasabihin ko kapag nag-usap kami?”

“Huwag ka ngang tanga. Kaya yanpumunta dito dahil gusto niyang makinig sa iyo. Gusto niyang makipag-ayos. Kung mahal mo siya at di mo pa kayang iwan kailangan mong sabihin sa kaniya ang ayaw mo na ginawa niya. Kung nawala na ang pagmamahal mo at gusto mo ng makipaghiwalay, kailangan mo parin siyang harapin at tapusin ng maayos.”

            Tatlumpong minuto dinakong hindi mapakali. Alam ko kasi kung gaano katindi ang tamang araw kapag ganitong summer sa Middle East. Nakadama ako ngawa. Nagdesisyon na lang akong lumabas at papasukin siya.

            "Anong ginagawa mo? Gusto mong masunog?"

            "Ayaw hu hu." nag-iiyakan siyang parang bata.

            "E, bakit ka nandiyan."

            "Kasi ayaw na ako kausapin ng mahal ko. Hindi niya ako patawarin kaya ko pinaparusahan ko na lang ang sarili ko."

            "Sino ba yang mahal mona iyan at anong naging kasalanan mo sa kaniya bakit ka niya iniiwasan."

            "Kasi sinaktan ko siya. Kasi nagselos ako dahil natatakot akong makuha siya ng iba sa akin. Tapos, ginawa ko yung isang masarap na ayaw niya."

            "Masarap? Paanong naging masarap ang masakit. Ikaw kaya tirahin ko para malaman mo."

            "E, mas gustuhin ko namang tirahin mo ako kaysa mabilad sa araw no."

            "Pumasok ka nga sa loob. Baka pulutin ka ng mga pulis dito dahil mapagkamalan kang nasisiraan nang tuktok. "

            Pagkapasok palang namin sa bahay ay bigla niya akong niyakap na parang hindi niya ako nakita ng ilang dekada.

            "Patawarin mo na ako. Please mahal?" pagsusumamo niya. Nakita kong kumislap ang gilid ng kaniyang mga mata. Pinigilan niyang mapaluha.

            Parang tuluyang nilusaw ng nakitang kong kumislap na iyon ang lahat ng pagkamuhi. Hindi man iyon bumulwak sa kaniyang mga mata ay sapat na para hugasan niya ang poot na bumalot sa aking puso. Niyakap ko siya. Hinila sa kuwarto at doon namin pinakawalan ang madamdaming pagbabalikan. Mas matinding halikan, mas mainit na yakapan, mas masarap na sex ngunit nang pinakiusapan niya akong ipasok niya ang ari sa akin ay nagprotesta ako.

            "Hayaan mo munang mawala 'yung trauma na masakit. Ibibigay ko din balang araw. Hintayin mo lang."

            Hanggang naging maayos kami ngunit naroon parin ang pagseselos niya. Lahat ng nakakasabay ko sa gym ay pinagsususpetsahan niya. Guwardiyado ako. Lagi siyang nakabuntot at nagmamasid. Kung magbasa ng mga text ko ay parang celphone niya. Lahat pati bagong add ko sa Facebook ay kailangan alam niya ang history kung bakit ko siya ini-add at kung ano ko ba siya. Di ko rin dapat ipagdamot ang password ko sa kaniya. Hinubaran na niya ako ng tuluyan. Hindi na niya iginalang ang aking privacy. Samantalang ako ay buo ang tiwalang binibigay ko sa kaniya. Nasasakal ako. Nahihirapan.  Napapagod.

Simula na pala iyon ng mas matinding kaguluhan sa aking mundo. Napakihirap ko ng tumakas sa bilangguang hinabi ngmapaglaro niyang pagmamahal.

Chakka 16 ~

Hindi ko alam kung bakit ko pinalampas ang mga ginawang iyon ni Jc sa akin. Siguro kapag naroon ka sa isang sitwasyon na mahal mo ang isang tao ay binibigyan mo ng pagkakataon ang taong baguhin ang kaniyang kamalian. Ngunit, hindi ko alam na mas binibigyan ko siya ng pagkakataon din para muli niya akong saktan. Dahil pinapasok ko siya sa buhay ko, binibigyan ko siya ng karapatang panghimasukan ito ngunit hindi ang karapatang tratuhin ako ng hindi makatao. Walang karapatan ang sinuman na manakit kahit pa gaano ka kamahal ng taong nagbigay ng kaniyang puso’t pagtitiwala. Hindi ako maintindihan ng mga taong hindi pa naranasang nagmahal ngunit dumadating kasisa puntong dahil mahal mo ang isang tao ay tuluyang nawawala ka sa katinuan sa tuwing niyayakap ka at hinahalikan. Pinapawi ng mga paglalambing na iyong ang lahat ng masasakit na nakaraan. Tuluyang iginapos ng aking talino at prinsipyo ang pagmamahal ko sa kaniya.

Mag-iisang taon na kamini JC noon, nang minsang nag-uusap kami ng workmate ko habang hinihintay ko si Jasper nadaanan ako sa aming opisina. Napag-uusapan naming ang mga kapalpakan ng ibang lahing katrabaho namin. Nagtatawanankami. May asawa at anak ang katrabaho ko at walang kaalam-alam na may karelasyon akong kapwa ko lalaki. Bakla ako ngunithindi iyon lantad sa lahat. Maingat ko iyong itinatago sa aking mga katrabaho at natatakot akong malaman ng kahit sino doon.

Biglang sa isang iglap ay nakita ko na lamang na isang malakas na suntok ang pinakawalan ni Jc sa mukha ng katrabaho. Nagulat ako na kung paanong bigla na lang siyang lumitaw sa kung saan. Hindi pa siya nakuntento dahil nang mapaupo iyon sa pagkabigla ay dinagukan pa niya kasabay iyon ng pagbabanta.

“Tang-ina mo. Layuan mo si Terence kung ayaw mong iuwi kang bangkay sa Pilipinas!”

Hindi ako noon makagalaw sa pagkabigla. Parangsa isang iglap ay huminto ang mundo ko. Kinuwelyuhan niya akoat itinulak sa loob ng kaniyang kotse.

“Di ba dapat nasa trabaho ka? Anong ginawa mo? Akala ko ba nagkaliwanagan na tayo?” magkahalong takot at pagtataka kong usisa sa kaniya.

“Tumahimik ka, huwag mo akong galitin! Ayaw kong mapagbuhatan na kita ng kamay.”

Mas pinili ko na lamang tumahimik. Pagdating namin sa bahay ay hindi parin ako nagsalita. Iniisip ko kung paano ko ipaliliwanag at humingi ng dispensa ang nangyaring iyon sa katrabaho kong nabigla sa bilis ng pangyayari.

“Mabuti pa siguro maghiwalay na lang tayo.” Maalumanay kong sinabi. “Hindi ka na nakakatuwa.”

            Narinig ko na lamang ang mahina niyang paghikbi hanggang yumuyugyog na ang kaniyang balikat.

            "Hindi ko naman sinasadya iyon. Hindi ko lang kasi kayang kontrolin ang sarili ko. Patawarin mo ako. Kahit bukas na bukas din hihingi ako ng tawad sa katrabaho mo. Patawarin mo sana ako." Humahagulgol na siya. Iyon ang unang pagkakataong iniyakan akong isang lalaki. Iyon ang unang pagkakataong humahagulgol ang isang tao sa harapan ko para lang humingi ng paumanhin sa nagawa niya lalo pa't sobra niya akong minahal. Parang ako na dinay nagiging sira-ulo. Katulad niya, parang napakabilis na din ang transition ng aking emosyon.

“Patatawarin kita kung kausapin mo ang katrabaho ko at humingi ka sa kaniya ng dispensa sa ginawa mo.”

“Sige, tawagan mo siya at ako ang kakausap.”

“Tatawagan ko siya at magpapaliwanag ako ngunit gusto kong personal kang hihingi sa kaniya ng tawad.”

“Sige gagawin ko ang lahat na hiling mo mahal.”

Naayos ang gusot. Mabuti hindi din ipinagkalat ng katrabaho ko ang totoo kong pagkasino at hindi din naman nagbago ang pakikitungo niya sa akin. Tanga na kung tanga. Mahal ko si Jc. At sa tulad kong nabulag ng pagmamahal. Lahat tinatanggap.Lahat inuunawa.

Dahil sa palagian kong pagtanggi sa gusto niyang posisyon sa sex ay hindi na niya iyon hiniling pa. Ngunit nandoon pa din ang pagiging mahigpit niya. Laging nasa kuwarto ko at naghahalughog ng mga ebidensiya. Ngunit tapat ako kung magmahal. Hindi ko ugaling mangaliwa. Hindi din ako iyong tipong naghahanap ng iba habang may kasintahan.

Naging close na sila ni Jasper. Nakuha niya ang buong tiwala ni Jasper kaya labas-masok siya sa bahay na parang doon na din siyanakatira. Uuwi na lang siya sa kanila kung magpapalit ng damit.Wala naman ako doong reklamo dahil naintindihan ko siya. Gusto niyang lagi kaming magkasama. Hanggang sa lagi ko na siya naabutan sa bahay na masayang kausap ni Jasper. Hindiko binigyan ng kulay iyon dahil wala namang nabago sa amin. Ramdam ko nga na mas lalong umigting ang pagmamahal niya saakin.

Pinag-overtime kami ng boss namin ilang linggo bago ako babakasyon sa Pilipinas. Ako angpinakiusapan na kailangang habaan ang oras ko pa sa trabaho para matapos lahat ang pending ko. Pinauna ko na si Jasper at sinabing gagabihin pa ako. Tumawag din si Jc at sinabing hihintayin na lang ako sababa n gaming building ngunit sinabi kong aabutin pa ako ng tatlong oras sa opisina. Napagkasunduan na sa bahay na lang niya ako hihintayin o kung hindi ay tatawagan ko na lang siya para magpasundo. Ngunit isang oras palang ang nakakaraannang tumawag siya ay nagsisiuwian na ang mga katrabaho ko. Sumasakit na din ang ulo ko kaya ipinasya kong sumabay na lang sa kanila at bukas ko na lang uli hahabaan angoras ng trabaho ko. Minabuti kong magpahatid na lamang sa katrabaho ko dahil on the way naman ang tinitirhan niya sa akin. Hidni ko na din lang tinext o tinawagan ang isa sa dalawa dahil alam kong nasa bahay lang naman sila.

Nang aking buksan ang pintuan ay tumambad sa akin anghindi ko inaasahang makita. Nakatuwad si Jasper habang sarap na sarap naman si Jc na binabayo siya sa likod. Nakaharap ang litrato ko kay JC habang nakapikit naman si Jasperna nakahawak sa gilid ng sofa. Para akong nasabuyan ng nagyeyelong tubig. Nanigas ako doon na nakamasid lang sa kanila. Parang nakakita ng multoang dalawa. Saglit lang na natigilan at mabilis nilang tinakpan ang kanilang hubad na katawan. Hindi ko alam ang gagawin ko. Para akong tuod na nakatunghay lang sa kanila. Sa tagpong naabutan ko ay wala akong kahit anong puwedeng sabihin. Nagkalat sa mesa ang pinag-inuman nilang Vodka, tubig, upos ng sigarilyo at mga pulutan. Alam ko nakainom silangdalawa. Nang bumalik ako sa aking katinuan ay dumaan ako na parang walang nakita. Walang nangyari ngunit may binigkas ako…

            "Tapusin niyo na ang ginagawa ninyo. Nasimulan na ninyo, nakita ko na, kaya tapusin niyo na lang pero sana satamang lugar."

            Isang malakas na pagsara ng pintuan ang tanging alam kong paraan para maipadama sa kanilang hindi ako natutuwa sa aking nasaksihan. Mabigat kong ibinagsak ang katawan ko sa kama. Hirap kong umiyak. Gusto kong iyakan ang nakita ko ngunit hindi ko magawa. Nasaid na ba nang nakita ko ang nararamdaman kong pagmamahal kay Jc kaya ako hirap umiyak. Ngunit masama ang loob ko sa nakita ko? Kung hindi ko na mahal si Jc bakit nararamdaman ko ang galit. Dahil ba pakiramdam ko ayniloko niya ako at nangaliwa siya? Pero hindi ba dapat masaya ako dahil naibibigay na ni Jasper ang hindi ko kayang ibigay sa kaniya? Nakaramdam ako ng kalituan. Masiyado akongnawili sa ideya na may magmamahal sa akin at mamahalin ko din. Natakot akong muling mag-isa. Natakot akong muling iwan. Katulad ng pagkawala ni Lando. Malinaw na sa akin ang lahat. Pinalagpas ko ang lahat ng mga maling ginawa sa akin ni Jc dahil sa takot kong maiwan muli. Natatakot akong wala ng magmamahal pa sa akin.

            Isang maingat na katoksa pintuan ang sumunod na narinig ko.

            "Mahal, puwedeng pumasok? Mag-uusap sana tayo kahit sandali lang?"

            Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung handa ko na basiyang harapin. Pinakiramdaman ko ang sarili ko kung kaya ko siyang kausapin. Gusto kong matiyak kung kaya  ko na siyang harapin at nagtataka ako sa nararamdaman kong tibay ng loob.

            "Mahal, hindi ako aalis dito sa pintuan mo hangga't hindi mo ako hinaharap." pangungulit niya.

            Naisip kong hindi namanniya kailangang tumagal doon dahil ayaw ko ng patagalin pa anglahat. Parang bigla akong nakadama ng tuwa...parang sa tinagal-tagal ng panahon, naramdaman kong naging malaya ako sa isang isang mapag-abusong relasyon. Ito na nga ang pagkakataong hinihintay ko.

            "Salamat mahal" mahigpit ang yakap niya ng pagbuksan ko siya. May tumulong luha sa aking balikat ngunit hindi na nitong kayang hugasan ang puso kong tuluyan ngnilumot ng kawalang pag-ibig. Hindi na nito kayang tunawin ang bumalot na dumi lalo di na kayang buwagin ng luhang iyon ang pader sa pagitan namin.

            "Pumasok ka, mag-uusap tayo ng masinsinan at diretsuhan." Seryoso kong sagot.

            Nang umupo siya sa gilid ng kama ay tinignan ko siya pataas-pababa. Guwapo parin siya...napakaguwapo niya kung ang titignan ay ang panlabas niyang hitsura. Sino bang mag-aakala na sa tikas niya at tindig ay isa siyang sirena? Katulad ko...sino bang mag-aakala na akong isang ugly duckling na binihisan ng makabagong teknolohiya. Ngunitmay isang bagay na ayaw kong baguhin. Isang kagandahang mahirap makita ng mga taong hindi tumitingin sa tunay na busilak na kagandahan. Hindi kaya ni Jc na titigan ako. Di niya matagalang makipagtitigan sa akin. Nakayuko lang siya. Hindi siya nagsasalita.

            "Anong gusto mong pag-usapan natin?" Usisa ko.

            "Tungkol sa nakita mo, wala iyon, nagkatikiman lang. Nagkasiyahan. Nakainom kasi kami. Pero ikaw ang iniisip ko habang ginagawa ko iyon. Picture mo ang tinititigan ko athindi si Jasper ang nasa utak ko. Hanggang ganun lang yun. Sex lang."

            "Siguro sa tingin niyong dalawa, yung ginawa ninyo ay sex lang. Pero sa akin, sa pananaw ko, hindi lang ganun iyon. Paano naman ang tiwala ko? Paano pa kita pagkakatiwalaan ngayong may nasaksihan ako. Sabihin na natingako ang iniisip mo habang ginagawa mo iyon pero hindi ko katawan ang ginagamit mo. Hindiko din nakikita kung ano nga ba talaga ang nasa utak mo. O, sigesex lang ang nakita ko. Kaya nga sa relasyong ganito ay madaming nasisira dahil ang tingin kasi natin sa sex ay sex lang...nagkatikiman lang pero hindi mo ba naisip na ang "sex lang" na ginawa niyo ay may mas malaking nasira. Sinisira niya ang tiwala na siyang tuluyang hihila sa pag-ibig para tuluyang maglaho ang nararamdaman. Kung nasira ang tiwala, tuluyan ng sisibol ang walang hanggang pag-aaway. Ayaw kong sisirain ako ng pag-ibig mo. Ayaw akong laging nag-iisip kunsakaling aaliska. Ayaw kong laging natatakot na maaring may ginagawa ka kapag may kasama kang iba. Ayaw kong ako yung hindi nakakatulog sa pangambang may kinakalantari ka. Lalong ayaw kong maghabol at magmukhang kawawa. Kaya siguro kailangan na nating tapusin ang lahat."

            "Nakikipaghiwalay ka ngdahil lang doon?"

            "Hindi lang dahil doon ang tingin ko do'n. Nakikipaghiwalay ako dahil hindi na kita kayang pagkatiwalaan. Kaya pala ganoon ka na lang kahigpit sa akin dahil natatakot ka sa mga multong ginagawa mo.Nakikita mo sa akin ang ginagawa mo. Pinagbabawalan mo ako sa mga hindi ko naisip gawin dahil ikaw mismo ang gumagawa sa mga iyon. Kunyari nagseselos ka ngunit ang totoo ay ikaw ang may ginagawa. Nakikita mo sa akin ang ginagawa mo sa iba."

            "Sorry na mahal."

            "Ilang beses bang kailangang humingi ng tawad ang taong nagkasala? Ilang beses ba kailangang patawarin ang taong walang hanggan ang pananakit? Ayaw ko na Jc. Nakakapagod kang mahalin. Nakakatakot kang angkinin."

            "Patawarin mo na ako. Nagmamakaawa naman ako oh!"

            "Napapatawad na kita."sagot ko.

Nakita ko na naman ang tuwa sa kaniyang mukha sa tuwing pinagbibigyan ko siya.

            "Talaga? Salamat mahal!" akmang yayakapin niya ako.

            "It's not like what you think." Umiwas ako sa pagyayakap niya sa akin.

            "Di ba nga pinapatawad mo na ako? E, anong ibig sabihin no'n."

            "Iba ang pinatawad sa tayo pa. Nakapagdesisyon na ako. Ayaw ko na. Pero pinatatawad na kita sa ginawa mo dahil ayaw kong magtanim ng kahit anong sama ng loob sa kapwa."

            "Labo mo naman. Pinatatawad mo ako pero binebreyk mo ako... ano yun?"

            "Mahirap bang intindihin? Pinatatawad na kita ngunit hindi na puwedeng maging tayo. Siguro tapos na ang pag-uusap na ito. Buo na ang desisyon ko, ayaw ko na." pakiramdam ko noon lang ako nagkaroon ng boses. Noon lang ako nagkaroon ng sariling lakas.

            "Hindi mo puwedeng gawin ito sa akin!" hinawakan niya ang kuwelyo ng damit ko. Nagbago ang talim ng kaniyang mga mata. Nagpupuyos. Sa pagkakataong iyon ay matibay na ang dibdib ko. Buong-buo na ang tiwala ko sa aking sarili at hindi kabaitang maituturing ang patuloy na tumatanggap sa pananakit ng iba. Katangahan ng maituturing kung hahayan ko lang siyang pagbuhatan ako ng kamay sa kabila ng mga hindi ko na masikmurang mga ginawa sa akin.

            Nang gumalaw ang kamay niya para sikmurain ako ay mabilis akong umilag at dahil hindi niya napaghandaan ang pag-ilag ko ay nawalan siya ng balance. Kinuha ko ang pagkakataong iyon para pumuwesto sa likod niya at buong lakas kong kinuha ang kaniyang mga kamay patalikod. Sa pagkakataong iyon ay alam kong mas nasa magandang posisyon ako. Naggigym na din ako ng matagal-tagal kaya alam kong hindi na din ako padadaig salakas. Pinilipit ko iyon at itinaas habang hawak ko din ang isang kamay niya.

            "Hindi mo na ako masasaktan Jc. Minahal kita. Initindi ko lahat ang mga kalabisan mo sa akin ngunit sa pagkakataong ikaw na iyong nahuli kong gumawa ng katarantaduhan at saktan pa akophysically, hindi na siguro tama pang hahayaan kitang pagbuhatanpa ako ng kamay.

            Pinilit niyang kumawalapero sa tuwing gumagawa siya ngparaan para  makahulagpos ay buong lakas ko namang ipinihit.

“Siguraduhin mong di moako mabibitiwan dahil kapag ako ang nakawala makakatikim ka sa akin.”

“Kung makakawala ka at kung papayag pa akong pagbuhatan mo ng kamay.”

Nagsimula siyang magwala. Nagpalundaglundag siya at winawasiwas ang katawanhanggang tuluyan ko na nga siyang nabitiwan at bago siya tuluyang makasuntok ay buong lakas ko siyang sinipa.

“Marunong ka ng lumabanngayon! Tigasin ka na ha!” singhalniya. Nagpupuyos siya. Nakikita ko din ang galit sa kaniyang mga mata.

Ngunit hindi ako natinag. Kung kaya niya akong saktan ay mas may karapatan akong gawin iyon sa kaniya. Hindi lang siya ang may lakas, hindi lang siya ang galit. Mas kinawawa niya ako. At ngayong tuluyang naglaho ang nararamdaman ko, ngayong tuluyang pinagharian ng galit ang puso ko ay hinding hindi na siya mananalo pa sa akin.

Nang bumangon siya ay mabilis kong kinuha ang isang matigas na bagay na puwede kongipalo sa kaniya kung ipagpilitan niyang lumapit. Hindi ko alam pero sa tulad kong napuno na, sa tulad kong mabait ngunit napunona din sa pang-aapi ng iba ay wala akong sinasanto. Hindi ko alam ngunit wala na akong takot noon. Tuluyan ng ginapi ng galit ang naiiwang kagandahang asal.

Kung magpipilit siya ay hindi akomagdadalawang isip na gawin ang lahat para lang tuluyan na siyangumalis. Sa galit ko noon ay maari akong makapatay. Humakbang siya palapit sa akin. Malikot ang kaniyang mga mata na parang naghahanap din ng maari niyang pantapat sa hawak kong pamalo. Nakita niya ang isang matalim na gunting Mabilisniya iyong kinuha. Nanginginig ako sa galit. Wala akong ibang iniisip kundi ang depensahan ang aking sarili kahit pa kapalit nito ay ang pagkitil sa buhay ng taong dati kong minahal.

Chakka 17 ~

CHAPTER 17

Hindi ako nagpatinag kahit may hawak siyang gunting. Hindi ako nagpakita ng kahit anong takot. Punum-puno na ako. Wala na ako akong maapuhapna pagmamahal sa aking puso. Ganoon pala kabilis iyon lalo na kung may katagalan na din ang iyong pagtitiis. Tinutupok ng kawalang tiwala kahit pa gaano katindi ang pagmamahal.

“Lumabas ka sa kuwarto ko. Kung ipagpipilitan mong lumapit, magpasensiyahan na langtayo pero sumusobra ka na. Hindi ko na kayang tiisin ang mgaginagawa mo sa akin at mula ngayon, ayaw ko ng makita ka pa!” naginginig ako. Handa ko siyang hatawin kung magpipilit siyang lapitan ako.Hindi ako lumuha. Walang mababanaag sa aking mukha kundi ang galit. Umiinit ang aking buong katawanat alam kong namumula na ang aking mukha dahil doon naiipon ang aking emosyon. Mabigat ang bawat paghinga tanda ng halos dimakontrol na pagpupuyos ng damdamin. Hanggang kumilos angkaniyang mga paa, paatras at tuluyan na siyang lumabas.

Mabilis kong tinungo angpintuan. Sinara ko iyon at bumalik sa aking kama. Huminga ng malalim at dama kong parang nakatakas ako sa pagkakakulong.Parang naging malaya akong gawin ang lahat ng aking nanaisin. May mahinang katok sa aking pintuan. Hinintay kong magsalita kung sinuman ang kumakatok ngunit sigurado akong si Jasper iyon. Hihingi siguro ng tawad sa nagawa niya.Napatawad ko na siya. Sa lahat ng mga naitulong niya sa akin, handa akong patawarin siya kahit hindi pa niya ito hingin. Ayaw ko ng paliitin ang mundo ko. Kung anuman ang nagawa niyasa akin, sisingilin na siya ng kaniyang konsensiya. Kilala ko ang kaibigan ko, kilalang-kilala ko siya pero hindi pa ako handa para harapin siya.

Kinabukasan paglabas ko sa kuwarto ay nakita ko si Jasper na nagluluto ng agahan namin. Walang good morning. Hindi niya naihaharap ang mukha niya sa akin. Tahimik kong kinuhaang aking tasa, nilagyan ko ng mainit na tubig at umupo. Nilingon ko siya at nahuli kong nakatingin siya sa akin ngunit mabilis niyang ibinaling sa iba ang tingin. Binuksan ko ang lagayan ng kape, asukal at creamer. Hinihintay kong imikan muna niya ako.

Katahimikan.

Siguro tinitimbang niyaang mood ko. Siguro natatakot siya o nahihiya siya sa nagawa niya kagabi. Dahil hindi na ako makatiis ay ako na ang unang bumasag sa nakakabinging katahimikan sa pagitan namin.

“Anong niluluto mong agahan natin?”

“Eto, tocino at itlog saka sinangag.”

Katahimikan uli.

“Terence, yung kuwan pala…” siya naman ang unang nagsalita.

Hindi ko na siya hinintayna tapusin ang sasabihin niya. Tumbok ko na.

“Huwag mong isipin iyon.Nangyari na. Sana lang di na maulit pang mangyari iyon sa atin.”

“Sorry. Siya kasi iyong mapilit. Tagal na niya akong pinipilit. Nakainom na din kasi. Hanggang nangyari na yung dapathindi mangyari. Nagsisisi man ako, nagawa ko na. Hiyang-hiya talaga ako sa iyo.”

“Ano ka ba? Sabi ko, wala na iyon. Nagpapasalamat nga ako dahil kung di sa iyo, di ko pa siya makikilala ng husto. Akala mo kung sinong istrikto iyon pala siya ang may kayang gumawa. Sana noon pa ako sumuko. Nagkataon lang na ikaw ang ginamit ng pagkakataon paramagising ako sa kahibangan at katangahan ko.”

“Nakapabait mo talaga, Terence. Alam kong mabait ka nadati pa, pero hindi ko talaga lubos maisip na ganyan parin ang sinasabi mo sa akin ngayon sa kabila ng nagawa kong pagkakamali.”

“Tao ka lang naman kapatid. Natutukso at nagkakamali ngunit sana hindi na maulit pa kasi kung uulitin mo pang gawin sa akin ito e talagangisa ka ng hayok na anaconda. At ang mga ahas ay dapat?”

“Gaga, huwag mo naman ako agad patayin. Pero hinding-hindi ko na gagawin pa iyon kasi sa pinakita mo sa akin ngayon ay lalo akong nahiya sa aking sarili.”

“Dapat lang no.”

Tumayo ako. Kumuha akong dalawang plato. Patapos na rin kasi ang niluluto niya at umupo na din siya sa tapat ko. Nagsimula na kaming kumain nangmuli siyang nagtanong.

“Anong balak mo ngayon kay Jc? Patatawarin mo ba siya katulad ng pagpapatawad mo sa akin?”

Sumubo muna ako. Nginuya ko ang kinain ko at nang nalunok ko ito ay saka ko siya sinagot.

“Tinapos ko na yung sa amin.”

“Sigurado ka na ba diyan?”

“Oo, puwede ng maging kayo.” Pang-aalaska ko.

“Hindi no. Wala akong balak na maging kami. Nadala ngalang ako kasi nakainom kami pareho pero di siguro mangyayaring maging kami nun. Saka alam mo bang pangalan mo ang sinasabi niya saka hiniling pa niyang ilagay ang picture mo doon sa malinaw niyang makita habang ginagawa namin iyon. Ate, naguguluhan ako sa pagkatao ng diyowa mo. Akala ko lang dati may OCD siya pero parang hindi e, parang mas matindi pa doon ang tama ng ulo niya.”

“Ako din Jaz, kailangan niyang magpakita sa psychiatrist. Paranoid, controlling, possessive at kung galit o di niya makuha ang gusto, para nakikita kong may tendency na kaya niyang pumataysa galit kasi hindi siya yung Jc na kilala ko kapag nagalit. May kung anong demonyo ang humahalili sa pagkatao niya. Naguguluhan ako sa kaniya. Sana nga noon ko pa tinapos ang sa amin.”

“Pasensiya ka na talaga. Kahit paulit-ulit akong hihingi ng tawad sa iyo alam kong hindi mo na makakalimutan pa ang ginawa ko.”

“Kulit naman.”

Tumayo ako. Kumuha ako ng malamig na tubig sa ref. Pagbalik ko ay naisip kong magpaalam na sa kaniya.

“Uuwi na ako. May mga bagay akong iniwan na hindi ko pa naayos. May mga gumugulo parin sa isip ko dahil hindi ko nabigyan ng tamang closure . Sa mga susunod na darating sa buhay ko, siguro tamang ipaglaban ko naman ang alam kong akin. Siguro kailangan ko ding isipin ang bagay na makapagpapasaya sa akin.”

“Anong ibig mong sabihin? Hahanapin at babalikan mo si Lando?”

“Oo pero hindi para agawin siya sa asawa niya. Hahanapin ko siya para ituloy ang pagkakaibigan namin. Iyon lang ’yun. Gusto ko siyang mapatawad. Wala naman kasing kasalanan talaga yung tao sa akin. Gusto ko lang lumimot kaya ako umalis ngunit hindi palanatatakasan ang tunay na pagmamahal. Kahit nasaan ka naroon iyon at hindi na ako aasapang maging kami. Huwag lang siyang tuluyang mawala sa akin. Masaya na akong maipagpatuloy yung pagkakaibigan namin. Gusto ko siyang makitang masaya sa pinili niyang buhay at gusto kong manatiling kasangga niya hanggang nabubuhay kami. Kung may darating man na bagong pagmamahal sa akin sa Pilipinas ay siguro mainam na may totoo akong kaibigan din namagiging katuwang ko lalo na kung dumadating yung mga problemang ganito sa akin.”

“Paano kung makita niyang maganda ka na at gusto niyang kayo ang magkakatuluyan.”

“Diyos ko naman ate. Nagpapatawa ka? Gusto mo na naman akong maghopya? May asawa na iyong tao. Saka hindi ganoon si Lando. Siya yung lalaking katangi-tanging hindi isyu sa kaniya ang hitsura ng taong mamahalin. Pinahanga niyaako dahil sa kabila ng hitsura ko noon ay minahal niya ang tunay na ako at hindi ang ako na binalutan lang ng magandang kutis at katawang tinanggalan lang ng taba. Minahal niya ang aking pagkasino. Ang totoong ako. Ngunit hindi na ako umaasang maipagpatuloy pa namin ang naudlot na sana ay pagmamahalan sa pagitan namin. Tulad ng sabi ko. Masaya na akong makitang masaya siya sa buhay na pinili niya. May mga bagay talagang kahit gustuhin mong ariin ay hindi talaga pupuwede ngunit kahit hindi mo pag-aari ay puwede namang manatili sa paligid mo at laging bukas para sa iyo sa tuwing kailangan mo. “

“Hindi kaya lalong magkagulo lang ang lahat lalo pa’t nananahimik na yata siya doon ngayon?”

“Alam kong katulad ko, hindi din siya natatahimik na hindi niya ako nakikitang masaya. Alam kong wala siyang ibang hinangad kundi makita akong tuluyan ng hinarap ang katotohanang kaibigan ko siya at kasangga kahit ano pang magbago sa buhay naming dalawa. Iyon lang kasi ang alam kong ikasisiya ko ngayon, ang magiging bahagi parin ako ng buhay niya kahit masakit mang isipin na hindi talaga kami ang itinadhana.”

“Sige kung iyan ang desisyon mo. Magpaalam ka ng maayos sa amo mo na hindi ka na nga babalik pa dito.”

Pagkatapos ng agahang iyon ay idinaan na niya ako sa trabaho ko. Nagawa kong magpalit ng number at kinausap ko ang guard sa building namin na kung may magtanong sa akin ay sabihing nakavacation leave ako. Sa likod ng building ako dumadaan at doon ako sinusundoni Jasper na maingat ding nag-iba ng labasan para hindi kami masundan ni Jc.

Nagpabalik-balik man si Jc sa bahay ngunit si Jasper na mismo ang gumawa ng paraan para hindi siya makapasok. Lahat ng mga ginagawa niyang pagpapaawa ay hindi na namin kinagat. Wala ng pakiusap niya ang lumulusot sa amin. Hindi na din umeepek ang paghihintay niya sa labas. Umaalis din naman pala kung hindi na niya nakakayanan ang tindi ng sikat ng araw. Hindi na din ako pumunta ng gym.

Hanggang dumating ang araw ng uwi na ako ng Pilipinas.

Kung noong umalis ako sa Pilipinas, ang mga kasama ko sa eroplano ay may mababanaag na lungkot, takot, kawalang katiyakan at ang ilan ay may mgaluha sa kanilang mga mata, kaibanoong palapag na ang aming sinakyang eroplano sa NAIA. Sigawan at palakpakan ang mga katulad kong pasahero. May pananabik ang kanilang mga ngiti, may liwanag ng pag-asa, may ligayang hindi maipaliwanag.lahat nagmamadali sa paglabas sa eroplano upang muling samyuhin ang kakaibang amoy ng hangin ng lupang sinilangan. Kung nakabibingi ang katahimikan noong paalis kami papunta ng ibang bansa, ang pag-uwi ay nakakatulig din sa hindi magkamayaw na hiyawan, tawanan at pagtawag sa kani-kanilang mga minamahal na naghihintay. Ang kanilang hikbi at luha nang nagpapaalam sila ay napalitan ng ngiti sa kanilang labi sa kanilang pagbabalik. Biglaakong nakaramdam ng kasiyahan.Bigla kong namiss ng husto ang aking pamilya. Nakaramdam ako ng kakaibang silakbo ng damdamin ng maisip ko siya.

Kumusta na kaya si Lando ngayon.

Masaya akong sinalubong ng aking pamilya. Nang palabas ako sa airport ay hindi ako nakilala nina mama at papa ngunit ang kapatid kong nang-aalaska sa akin sa facebook ang siyang nagsabing ako na nga iyon.

“Pucha! Akalain mong pwede ka na ipantapat kay Coco Martin. Ikaw na ikaw na talaga kuya. Akala ko edited lang ang mga pictures mo. Iyon pala totoo lahat.” Pagsisimula niya.

“Sige, banatan mo ako nang hindi ko ituloy na ibigay ang pasalubong ko sa’yo.” banat ko.

“Ma, may sinabi ba ako? Di ba wala? Astig talaga ng kuya ko. Gwapo oh!” pagpapatuloy niya.

“Anak, ikaw na ba talagaiyan? Anong nangyari sa pinamana kong ilong sa’yo?” singit ni Mama.

“Pasensiya ka na ’Ma. Mahal kita pero hindi ang ipinamana mong ilong sa akin. Tignan mo nga at na-improve siya.” Sagot ko sa kaniya.

“Ikinakahiya mo ang kulay ko anak kaya naging ganiyan ka kaputi?” si Papa na mula’t sapol ay hindi niya sinukato ikinahiya ang aking pagkasino.

“E, di lalong nagmukhangmayaman at artistahin ang pinamana mong kulay sa akin Pa. Medyo hindi na kasi napapanahon ang kulay Goma ngayon, eto na po ang in.”

“Sana anak, kahit binagomo ang hitsurang ipinagkaloob ng Diyos sa iyo ay nanatili sa kaloooban mo ang magandang pagpapalaki namin sa iyo. Sana ikaw pa din ang Terence namin ng papa mo.”

“Huwag kayong mag-alala ma. Ako pa din ito. Walang labis, walang kulang. Maiba ako ’Ma, may nakatira ba hanggang ngayon doon sa condo ko. Kasi kung wala baka pwedeng doon muna tayo magpahinga bago uuwi ng probinsiya?”

“Ay naku anak, meron yata? Pasensiya ka na kasi ’yung katiwala namin ng papa mo ang pinapunta namin noon para asikasuhin. Tutal wala naman problema sa pagbabayad at laging ontime naman ang pasok saaccount mo kaya hindi na ako lumuluwas pa. Hindi bale, pwede ka namang magpahinga din muna sa sasakyan habang nasa daan tayo.”

“Sige ’Ma pero babalik ako sa Manila. Siguro mainam namabigyan na din ng notice ng kahit dalawang buwan ang nakatira ngayon doon para makapghanap-hanap ng lilipatan niya.”

“Hindi ka na ba babalik sa Dubai anak?”

“Hindi na po. Mas masaya pa din dito sa Pilipinas.”

Napakasaya ko ng araw na pumasok ako sa aming bahay. Parang nagbigay ng kaluwalhatian lalo na nang kasama ko ng kumain ang mga mahal ko sa buhay. Lahat ng mga kapitbahay at kamag-anak ay nagtataka sa laki ng pinagbago ng aking hitsura. Lahat namangha at noon ko lang talaga napatunayan na guwapo na nga talaga ako lahat sila ay halos hindi na ako makilala dahil akala daw nila ay artista ang kanilang nakakasalamuha.

Gusto kong magpahinga dahil sa pagod ako sa biyahe ngunit nang mapag-isa na ako sa kuwarto ko, hindi ko magawang maidlip man lamang. Naaalala ko ang Lando noong kabataan pa namin. Ang panakaw naming pag-iinuman sa kuwarto. Ang kaniyang kabuuan. Ang kagaguhang ginawa ko sa kaniya nang malasing siya. Parang kahapon lang nangyari ang lahat. Kung sana hindi ako natakot. Kung sana hindi ko siya basta-basta na lang iniwan. Ngunit nakaraan na iyon.

Hindi ako pinatulog ng excitement kong makausap si Lando ngunit kailangan ko munang magpahinga bago ko siya puntahan sa bayan ng kaniyang lolo. Sari-saring mga senaryo ang pinapangarap kong gawin sa muli naming pagkikita. Magugulat ba siya sa biglang pagkatok sa kanilang pintuan? Yayakapin ko ba siya o kaswal lang na daop-palad dahil naroon si Glenda at baka maglikha lang ito ng hindi maganda? Hahayaan ko bang muling magising ang matinding pagtangi ko sa kaniya? Ano kaya ang reaksiyon niya kung makita niyang hindi na ako ang dating chaka na kababata niya?

Hindi ko alam, basta dahil sa excitement ay halu-halong mga emosyon ang aking nararamdaman. Narinig koang mga nag-uunahang tilaok ng mga manok. Na- miss kong marinig iyon. Nakakadagdag kasiiyon ng katahimikan at kapayapaan ng aking utak. Iyong alam mong ligtas at malaya ka dahil kasama mo sa iisang bubong ang mga taong tunay na nagmamahal sa iyo. Sinipat ko ang orasan. Mag-uumaga na pala. Bumangon ako at tinungo ang kusina. Tulog pa ang lahat.

Para hindi ako mainip sa pagsikat ng araw ay minabuti kong ipaghanda ang aking pamilyang agahan saka na ako aalis papunta sa bayan nina Lando. Buo na noon ang loob kong magiging kaibigan siya hanggang sa aking pagtanda dahil alam kong sa pamamagitan ng aming pagkakaibigan, doon ko maibigay ang pagmamahal na hindi kayang tapatan ng kahit ng pagmamahal ng kaniyang asawa. Kaibigang laging handing tumulong. Makinig sa kaniyang mga hinaing. Pupuno kung may pagkukulang ang asawa niya. Aayos sa gusot nilang dalawa. Alam kong sa paraang ganoon ay may aspetong mahihigitan ko pa ang kaniyang kabiyak dahil siguradong may mga alam ako sakaniya na hindi alam ng kaniyang asawa o kaya ay may mga bagay na naeenjoy naming gawin na magkaibigan na hindi nila magawang mag-asawa. Alam ko, magiging masaya muli ako. Tunay na saya na dala ng pagmamahal na hindi naghahangadng kahit anumang kapalit. Mahigit dalawang taon. Halos magtatatlong taon na nga kung susumahin lahat mula ng hindi kami ngakita. Malaki na siguro ang anak nila ni Glenda. Babae kaya ito o lalaki. Ito na kasi ang hindi maganda sa ginawa ko. Sa pagtakas ko, pinutol ko lahat-lahat ng communication namin. Pinakiusapan ko din ang pamilya kong huwag magbigay pa ng balita tungkol kay Lando at huwag din ibigay ang contacts ko sa Dubai. Pati facebook ko ay nakaprivate din at hindi basta basta masearch ng kung sinuman ang magtangkang hanapinako sa search box.

Madali kong natunton ang bahay ng kaniyang lolo. Pinatuloy ako ng kasambahay nila sa maluwang nilang sala. Binigyan ako ng miryenda at ilang sandali pa ay kaharap ko na ang may-ari ng bahay. Ang lolo ni Lando.

Tahimik ang buong kabahayan. Walang naglalarong bata. Walang Lando o Glenda akong nakita. Naisip kong baka lumabas lang ang buong pamilya. At nang araw na iyon, isang katotohanan ang aking natuklasan. Katotohanang hindi ko inakalang nangyari.

Nangilid ang aking luha.

(ITUTULOY)

Chakka 18 ~

CHAPTER 18

“Mahigit dalawang taon na silang wala sa bahay.” Bungad sa akin ng kaniyang lolo.

“Saan po sila nagpunta?”

“Basta ang maibibigay ko lang sa iyong detalye ay sa Manila na sila ngayon nakatira. Hindi ko alam kung ano ang ginawa mo sa apo ko para magawa niyang suwayin ang gusto ko. Lahat ng gusto ko na alam ko namang ikagaganda ng kinabukasan niya ay sinuway niyangunit wala naman siyang napala dahil hindi ka naman niya mahagilap. Masakit sa loob ko natanging alaala ko sa namayapa niyang ama ay napapalayo din sa akin. Ang hindi ko lang maintindihan hanggang ngayon aykung ano ba talaga ang gusto niyang mangyari sa buhay niya. Matanda na ako, ang tanging gusto ko na lang sanang mangyari ay makitang masaya ang apo ko sa pinili niyang buhay. Ngunit ang alam ko, sobra siyang naapektuhan sa nangyari. Hiling ko lang na sana huwag mo ng guluhin ang pananahimik niya ngayon. Pasensiya ka na pero ayaw ko na kasing balikan pa ng alaala ang lahat. Iyon lang ang maibibigay kong impormasyon sa’yo.”

Umalis din ako kaagad dala ang napakaraming mga katanungan. Nangilid ang aking luha. Paano kung ang tatlong taon na nagtago ako ay nasayang lamang dahil sa mga mali kong desisyon. Paano nga kung sa tatlong taon na iyon ay tahimik na siya pagkatapos kong iniwan at tinaguan. Anong karapatan kong guluhin iyon samantalang ako ang tumakas? Ngunit sa kabilang dako ay nag-aalala ako para sa kaniya. Ano ang nangyari nang wala na ako? Bakit kasi hindi ko man lamang siya nagawang tawagan o i-text man lamang sana noong nasa Dubai ako? Bakit hindi ako gumawa ng paraan na kahit magkalayo kami ay nagawa ko man lang makibalita sa kaniya?

Dahil nagutom ako ay dumaan muna ako sa malapit na fastfood. Nang mag-oorder ako ay napansin kong iba ang nakuha kong pitaka sa aking bag na iniwan ko sa kotse ni Mama na hiniram ko para lang hanapin si Lando. Tinatamad na akong balikan pa kaya naisip kong itanong kung maaring gamitin nalamang ang credit card ko. Nanghindi sigurado ang cashier ay tinawag niya ang Manager daw nila at nang lumingon ang babae ay nakilala ko kaagad siya.

Ang asawa ni Lando. Si Glenda.

Nakilala ko siya ngunit siya ang hindi nakakilala sa akin.

“Glenda! Kumusta na!” excited at masayang-masaya kong bati sa kaniya.

Tumingin siya sa akin na parang hindi talaga niya matandaan kung sino ako. Napakunot siya ng noo. Ngunit ilang sandali na niya akong tinitignan ngunit hindi talaga niya ako matandaan. Kaya minabuti kong magpakilala.

“Terence. Maalala mo? Yung bestfriend ng asawa mo?”

“Terence? Oh my God, isthat you! My God! Anong nangyari!” bigla niyang sinabi na parang hindi parin talaga makapaniwala kaya lumabas siya sa counter at mabilis na hinarap ako. Malapitan niya akong tinignan.

“Oh my God. Grabe! Anlaki ng pinagbago mo. Doon muna tayo nang makapag-usap. Sandali lang ha. Aayusin ko lang yung order mo.” Bumalik siya sa cashier at sinabi niyang dadalhinna lang yung order niya sa table na pag-uusapan nila.

Pagkaupong-pagkaupo palang namin ay hindi na ako nakatiis na tanungin ang tungkol kay Lando.

            "Kumusta naman ang mag-ama mo?"

            "Ibig mong sabihin ang anak namin ni Lando at si Lando mismo?"

            "Oo. Sino pa ba naman.Ikaw talaga."

            Ngumiti siya ng matipid. Tumingin muna sa malayo saka niya ako tinignan.

            "So, wala ka talagang alam?" Seryoso ang kaniyang mukha.

            "Alam sa ano? Bakit ba napakahirap kong malaman ang totoo. Ganyan din ang sinabi ng lolo niya. Ano bang totoo?" sunud-sunod kong tanong dahil masyado na akong nabibitin. Sobrang litung-lito na ako.

            "Ilang araw bago ang kasal namin, kinausap niya ako ngmasinsinan."

Dumating ang order ko. Nilapag ng crew sa mesa. Tumigil muna siya hanggang nakaalis ang crew.

“Tapos? Anong nangyari?” usisa ko uli.

“Napapansin ko kasi noon na laging tulala. Napakalalim lagi nginiisip niya. Tinanong ko siya kung ano ang gumugulo sa isip niya. Sinabi niya sa akin na kahitdaw anong gawin niya ay hindi niya ako kayang mahalin dahil may nagmamay-ari na ng puso niya. Masakit din para sa aking tanggapin iyon ngunit kailangan kong makinig at unawain siya. Ayaw daw niyang mas may magiging masidhing problema kung pasukin namin ang pag-aasawa dahil sa nabuntis niya ako at wala namang pagmamahalan sa pagitan namin.”

“Sa pagitan ninyo? Ibig sabihin, hindi mo din siya mahal?”

“Hindi mo kasi alam ang totoong nangyari. Pero tutal napag-uusapan na din lang ay siguro mainam ng malaman mo kung saannagsimula ang gusot na ito. Kaibigan ko si Lando noong college kami. May boyfriend akona sobrang pasaway kaya lagi kaming nag-aaway. Dahil sa lalaki si Lando, siya ang lagi kong kinakausap para sana lalo kong maintindihan ang pinagdadaanan talaga ng boyfriend ko. Dahil si Lando ang laging nasa tabi ko, siya ang laging nakikinig sa akin, nahulog ang loob ko sa kaniya. Nagkainuman hanggang nangyari ang di dapat mangyari. Minsan lang nangyari iyon ngunit pagkatapos no’n umiwas na si Lando sa akin. Akala ko hindi nagbunga. Kaya nagkaayos muli kami ng boyfriend ko. Ngunit ilang buwan pagkatapos mangyari ang lahat ay nalaman kong buntis ako. Alam kong si Lando ang ama kasi may nangyariman sa amin ng boyfriend ko ay protektado kami ngunit iyong kay Lando dahil sa kapwa nakainom ay hindi namin nagawang gumamit ng protection noon. At kung susumahin ang buwan na buntis ako, iyon ang buwan mula nang may nangyari nga sa amin. Kaya maaring ako lang ang nagkagustosa kaniya ngunit hindi siya sa akin. Naibaling ko sa kaniya ang pagmamahal ko sa boyfriend ko dahil nasa sa kaniya kasi ang katangian na hinahanap ko.”

Nakatingin ako sa kaniya. Tumigil siya. Tinignan ang inorder ko.

“Kumain ka na muna baka nagugutom ka.”

Biglang parang nanuyo ang lalamunan ko sa mga naririnig kokaya minabuti kong uminom munang softdrink. Pinakawalan ko angkanina ko ba pinipigilang malalim na hininga.

“Biglang nawala ang gutom ko. Anong nangyari sa dapat ay kasalninyo?” pagpapatuloy ko.

“Hindi niya daw kayang itali ako sa kawalang kasiguraduhan. Kayanang kinausap niya ako ay binuksan ko din ang katotohanan na kung ipilit ko ang gusto ko ay ako parin ang magiging kawawa sa huli lalo pa’t siya na mismo ang nagsasabi ng kung ano ang tunay niyang nararamdaman. Wala ako noong magawa kundi palayain siya habang maaga pa. Hindi natuloy ang aming kasal, Terence. Umalis siya noon agad-agad para puntahan ka sa Manila. Tinanggap niya ang mga masasakit na sinabi ng lolo niya tungkol sa kaniya dahil gusto niyang ipaglaban ang tunay niyang nararamdaman. Dama ko kung gaano ka niya kamahal. Walang araw na hindi ikaw ang bukambibig niya. Dama ko kung gaano ka niya iningatan sa buhayniya. Kaya ko siya pinakawalan dahil alam kong ganoon ka din sa kaniya. Inintindi ko ang lahat.”

            "Naghintay ako. Hinintay ko kahit tawag lang niya. Pero nang hindi na ako makapaghintay ay umalis ako para makalimot. Umalis ako dahil ayaw kong makigulo." Sagot ko.

“Gaano ka katagal naghintay? Hindi mo man lang binigyan yung tao kahit tatlong buwan lang?”

“Akala ko kasi…”

“Kaya maraming nadidisgrasiya dahil sa akala na ’yan e. Iyon nga ang malaki mong pagkakamali e. Alam mong panalo ka na. Alam mong hawak mo ang suwerte sa larong iyon ngunit natakot kang ituloy ang laban ninyo. Ako kasi,nang sinabi niyang hindi niya ako mahal, alam kong talo na ako pero hindi ko muna siya isinuko bilang kaibigan. Sa pag-ibig kasi, parang sugal lang din iyan. Kung alam mong talo ka na, huwag nang ipilit, huwag nang ituloy ang laban lalo pa’t alam mong wala ka ng ipapanalo pa dahil kung ipagpatuloy mo lang, mas malaki ang matatalo sa iyo.Ganun naman talaga ang pag-ibig. Dapat alamin mo kung kailan ka pupusta ng malaki, kungkailan ka lalaban at kung hanggang saan lang ang kaya mong ipatalo. Nanalo ka na, tumakas ka pa. Kaya nang umiiyak siya dahil hindi ka na niya naabutan ay alam kong talo ako pero hindi ko kailangang isuko ang braha ko ng ganon lang. Nilaro ko ang huling braha ko hindi para magpatalo ng mas malaki kundi para matapos ang laro sa magandang pagtatapos. Iyon bang natalo ka pero naglaro ka parin dahil gusto mong mag-enjoy. Kaya sinuportahan ko parin siya bilang kaibigan hanggang tuluyanko nang natanggap na magkaibigan lang talaga kami at tuluyan kong tinanggap na ituloyang buhay. Hanggang sa nanganakako ay hindi niya ako iniwan. Naging mabuti siyang ama sa anak namin. Ngunit hindi niya kailanman ipinaramdam sa akin naasawa niya ako. Pinaramdam niyang kaibigan ko lang siya. Laging handang dumamay. Ikaw Terence, anong ginawa mo nang umalis ka? Alam mo ba lahat ang nangyari nang minabuti mong takasan siya ng walang kahit anong pasabi? Akala niya hindi mo siya iiwan. Akala niya lagi kang nandiyan para sa kaniya. Nagkamali daw siya ng akala at pati ang tiwala mo sa kaniya ay ramdam niyang tuluyang naglaho kasama ka.

            Hindi ako nakasagot. Tuluy-tuloy ang pagbuhos ng luha ko. Nasundot ng mga sinabi ni Glenda ang puso ko. Tama, napakalaki kong tanga. Napakalaki kong hangal.

            "Sa'n ko siya makikita ngayon?"

            "Nandito lang sila ng anak namin noong nakaraang buwan. Ibinigay ko sa kaniyang pangangalaga ang anak namin dahil may bago na din akong pamilya. Nagkatuluyan kami ng boyfriend ko dahil kay Lando. Mabuti nga natanggap uli ako ng boyfriend ko. Alam naman kasi ng boyfriend ko dati ang kaniyang mga pagkukulang na si Lando ang pumuno. Hanggang napaniwala din siya ni Lando na hindi nga kami talo. Na ikaw ang mahal niya, na dugong berde din pala ang kaibigan ko."

“Dugong berde? Anong ibig mong sabihin? Bakla si Lando?”

“Pssst! Lakas ng boses mo… diyos ko naman. Sino naman ang straight na lalaking magmahal ng kagaya mo kundi kadugo mo din lang. Inamin niya sa akin iyon. Nang highschool daw kayo gusto niyang manligaw, gusto niyang baguhin ang kakaiba niyang nararamdaman, gusto niyang paniwalain ang sarili niya na lalaki siya at mali ang nararamdaman niya ngunit sadyang hindi niya ito kayang labanan. Nagawa daw niyag magpakalalaki dahil wala ni isa saangkan nila ang babading-bading.Ano na lang daw ang iisipin ng mga pinsan niya at mga tito? Anong sasabihin sa kaniya? Ibig sabihin pala, hindi mo siya naamoy?”

“Hindi, as in hinding-hindi.” Totoo ako sa winika kongiyon. Noon ko naisip na kahit pala magkasama kayo ng matagalng isang tao, kahit akala mo kilalang-kilala mo na ay may mgabagay kang hindi alam. May mga sikretong ang maysarili lamang ang nakakaalam. Ngunit sa kabilang banda, bakit nga ba akomagtataka e minahal nga niya ako. Ibig sabihin kabaro ko siya.

Katahimikan. Minabuti kong sumubo sa inorder kong burger at lumagok ng softdrink.Nilibot ko ang paningin ko sa fastfood.

“Kami ng asawa ko ang may-ari ng fastfood na ito. Gusto kong bumuo ng pamilya na alam kong mahal ako ng asawa ko at mahal ko din siya. Kasama pala ni Lando ang anak namin. Hindi sa hindi ko mahal ang anak namin ngunit alam kong mas kailangan ni Lando ang katulad niJay-ar para maibsan ang lungkotniya.”

“Kumusta siya? Sa tingin mo masaya na siya ngayon?”

“Iyan ang hindi ko masasagot. Sinabihan akong huwag ka na lang daw namin pag-usapan. Masakit ang loob niya, kasi kaya mo daw siyang tiisin ng tatlong taon. Nagawa mong hindi magparamdam sa kaniya ng ganoon katagal. Kung mahal mo daw siya, hindi ka umalis ng ganun-ganun lang na wala man lang paalam. Ilang beses siyang bumalik sa bahay ninyo para magtanong kung nasaan ka ngunit ang alam niya pati pamilya mo ay nabilinan mong hinidi sa kaniya sasabihin kung nasaan ka. Anong nangyari sa iyo Terence? Bakit mo pinahirapan si Lando ng ganoon katagal?”

Tanging buntong-hiningaang naisagot ko sa kaniya.

“Paano kung may iba na siyang mahal? Paano kung masaya na siya ngayon, Glenda? May karapatan pa kaya akong guluhin siya?”

“Pasensiya ka na Terencehindi ko masasagot iyan. Hindi na din ako naging palatanong sa personal niyang buhay. Sana maintindihan mo.”

Napailing ako. Hindi ko na tuloy alam ang iisipin ko.

            "Alam mo ba kung saan ko siya makikita?"

“Naku, iyan ang lagi naming pinagtatalunan. Alam ko yung dati pero nang lumipat siya e, ayaw namang sabihin sa akin. Pero di ko na din lang kinulit kasinga buwanan naman kung ipasyal niya si Jay-ar kaya nakampante na din ako.”

            "Diyos ko hahalughugin ko buong Manila, ganun?"

“Ikaw nga Manila lang. Si Lando di niya alam kung saang lumapalop ka ng mundo naroon.”

“Salamat Glenda sa impormasyon. Kahit papano naliwanagan ako sa mga hindi nasagot ng kaniyang lolo. O, paano, tuloy na ako. Salamat talaga.”

            "Good luck! Guwapo mo ha. In fairness. Naku, ilang metro na ang layo mo kay Lando ngayon. Grabe. Hindi ako makapaniwala sa laki ng pinagbago mo."

            "Salamat."

            Nakita ko ang saya sa mukha ni Glenda. Nakita ko ang kabutihan ng kaniyang puso at alam ko na kung sinuman ang matagumpay na lalaking pumili sakaniya para makasama habang buhay ay hindi niya pagsisisihan ang pagkakaron ng katulad niya.

            Nagkaroon ako ng kakaibang saya. Parang nakikini-kinita ko na ang masayang pagtatapos ng pagmamahalan namin ni Lando. Sobrang nabuhayan ako ng loob sa mga narinig ko. Minabuti kong umuwimuna sa bahay nang hindi sila mag-alala.

“Ma, si Lando ba pumupunta dito?” usisa ko kay Mama.

“Akala ko ba ayaw mong pag-usapan natin siya. Ni ayaw mo ngang banggitin ko siya sa iyo na parang may ginawa sa iyong hindi maganda yung tao.”

“Kaya nga ho ako nagtatanong sa inyo e, ibig sabihin handa na akong pag-usapan siya.”

“Kung umuuwi siya dito sa probinsiya noon, mga siguro dalawang taon na ang nakakaraan, lagi ’yan dito. Tumira pa nga iyan dito ng tatlong buwan kasama nung anak nila ni Glenda. Masaya nga kami kapag nandito sila kasi ang cute-cute nung bata saka paranghindi ka umalis noong nandito siya. Siya ang parang ikaw. Hinintay ka niyang bumalik kaso hindi ka naman niya na nahintay. Higpit kasi ng bilin mong huwag ipaalam sa kaniya. Pati pagtawag mo iniingatan namin sagutin kung nandiyan siya ngunit alam niya, batid niyang pinagtataguan mo siya. Tuwing umaga at hapon nandiyan sila ni Jay-ar sa beranda. Siguro umaasang isang araw ay uuwi ka at maabutan mo siya dito. Umaasa na handa ka ng patawarinsiya. Gustung-gusto na namin ngpapa mo na sabihin kung nasaan ka ngunit yang kapatid mo ang kontra. Mahigpit mo daw lagi binibilin na hindi dapat malaman ni Lando kung nasaan ka. Kaya nirespeto na lang namin ang gusto mo.”

“Tatlong buwan siya dito Ma? Hindi ko man lang alam?Wala man lang hong nagsabi sa inyo?”

“Tapos ngayon kami ang nasisisi e ’yun ang bilin mo sa amin. Anlabo mo naman anak e.”

Hindi na ako sumagot. May punto si mama, sumunod lang sila sa hiling ko.

“Ay sandali, noong dalawang taon ng wala ka talagang paramdam ay may iniwan siyang sulat. Naku saan ko kaya nailagay iyon. Hahanapinko muna sa kuwarto. Sandali lang.” pagpapaalam ni mama.

Nang bumalik siya ay iniaabot ni Mama ang sulat ni Lando sa akin. Ito ang laman ng sulat.

Terence,

Kumusta? Andami kong gustong itanong sa iyo. Dami kong gustong sabihin.

Hindi ko alam kung saan kita hahanapin. Parang gusto ko ng sumuko sa kahihintay na balikan mo ako. Ito ba ang kabayaran ng lahat ng mga naging kasalanan ko sa ’yo? Hindi ko alam kung hanggang kailan pa ako maghihintay o may aasahan pa ba akong darating? Paano kung may iba ka ng mahal? Paano kung kinalimutan mo na ako?

Araw-araw, gabi-gabi, ikaw lagi ang nasa isip ko. Hindi kumpleto ang bawat pagdaan ng araw dahil wala ka. Kung alam molang kung gaano ko iniiyakan ang mga gabing iniisip kita ngunit hindi ko alam kung nasaan ka. Hindi ko alam kung naiisip mo din ba ako. Wala akong alam dahil pilit mong pinagkakait ang pagkakataon na sana kahit boses mo lang ang marinig ko. Kahit sana malaman ko lang na nasa mabuti kang kalagayan. Sana alam mo kung gaano ako nahihirapan ngayon. Sobrang sakit, Terence, sobrang hirap ang ginawa mong ito sa akin. Sana man lang nagpaalam ka sa akin. Sana man lang marinig ko ang boses mo kahit ilang segundolang para may lakas akong harapin ang hirap ng paghihintay.

Lupit mo, mahal ko. Ngunit sana kung mabasa mo ang sulat na ito ay malaman mong walang ibang laman ang isip at puso ko kundi ikaw. Wala akong ibang hiniling sa Diyos kundi ang kaligtasan mo at kaligayahan. Siguro kaya ka lumayo ay para matahimik ka na. Para malayo samga sunud-sunod kong pananakit sa iyo. Baka nga lumayo ka dahil pinipili mong huwag na akong mahalin pa.

Sa ginawa mong ito, kahit gaano kasakit sa akin ay pinapalaya na kita. Sana sa muli nating pagkikita ay wala pang nagmamay-ari sa puso ng bawat isa sa atin. Pasensiya ka na kung parang sumusuko na ako sa paghihintay. Wala kasi akong pinanghahawakan. Wala kang naging pangako sa akin na sana aymagpapatibay sa aking kalooban.Hangad ko ang iyong kaligayahan at katahimikan. At sana ako din,ipanalangin mo na sana magiging masaya na ako sa piling ng iba kung sa mga panahong mabasa moito ay may iba ng nagpapatibok din sa puso mo.

Paalam at maraming salamat. Sana lagi mong tandaanna wala akong minahal ng kasintindi nito kundi ikaw lang at makakaasa kang kung magmahal man ako ng iba ay batid mong hindi na kasintindi ngpagmamahal na inalay ko sa iyo.

Subukan ko pang maghintay. Pero kung sadyang wala na talaga ay sana mapatawad mo ako dahil wala akong pinanghahawakan, wala kang sinabing hihintayin kita. Hanggang sa muling pagkikita.

Nagmamahal,

Lando

Basam-basa ng luha ang buo kong mukha. Niyakap ako ni Mama. Pinunasan niya ang aking mga luha. Hindi siya nagsalita ngunit alam niya kung gaano kabigat ang dinadala ko. Naiintindihan niya kung gaano kahirap ang pinagdadaanan ko.

Kinabukasan ay tumuloy na ako sa Manila.

            Nang nasa Manila na ako ay naisip kong magcheck-in na muna sa hotel. Hindi pa ako makahanap agad-agad ng matitirhang iba. Nakahiga na ako noon at nagpapahinga ng pumasok sa isip ko na kahit number lang ni Lando ay hindi ko man lang nahingi kay Glenda. Masiyado akong nadala sa mga narinig ko. Ni hindi ko nagawang hingin pati ang number ni Glenda.Laki ko paring tanga.

            Nang makapagpahinga ako ay naisip kong puntahan ang aking condo para sabihan sa nakatira doon na binibigyan ko na lamang sila ng dalawa hanggang tatlong buwan na palugit dahil doon na ako muling titira. Namimiss ko na din kasi ang bahay na buong saksi ng aming nakaraan ni Lando. Gusto ko lang sariwain din ang lahat kaya gusto kong bisitahin muna iyon kahit sandali lang.

            Nang nasa tapat na akong pintuan ay nagbuzz ako. Ilangsandali pa ay nabuksan ang pintuan. Nagulat ako sa aking nakita. Bumilis ang tibok ng aking puso. Parang akong ipinaghele sa alapaap. Iyon na siguro ang pinakamasayang arawsa buong buhay ko lalo na nang nagtagpo ang aming mga mata. Siya ay nagulat sa nakita niya saakin at ako naman ay nagulat ngunit binalot ng hindi maipaliwanag na tuwa. Nang biglang may guwapong lalaki na tumabi sa kaniya. Tuluyang napawi ang ngiti sa aking mga labi. Bumigat ang aking paghinga. Umatras ako. Hindi koalam kung ano ang sasabihin ko. Parang gusto ko na lang doon ay biglang maglaho.

Chakka 19 ~

CHAPTER 19

Tumingin siya sa akin. Napakunot siya ng noo. Ngunit alam niyang ako iyon. Hindi lang siya sigurado pero alam niya angaking mga mata, kabisado niya ang aking mga labi. Pumayat manako at pumuti ngunit nakikita kosa kaniyang mga mata ang unti-unting pamamasa nito. Yayakapin ko na sana siya ngunit biglang may tumabi sa kaniya at inakbayan siya. Napakislot ako. Gusto kong lumayo agad doon kaya kumilos ang aking mga paa paatras hanggang sa ako’y tuluyang tumalikod. Kasabay iyon ang masaganang luha na bumagtas sa akin pisngi. Huli na ang lahat. Gusto kong humagulgol. Nasa tapat na ako ng elevator nang biglang may pumigil sa akin sa pamamagitan ng paghawak sa aking balikat.

“Terence? Ikaw na ba ’yan?”

Hindi muna ako lumingon. Kinuha ko ang panyo ko sa aking bulsa atmabilis kong pinunasan ang aking mga luha. Ayaw kong nakikita niya akong umiiyak. Pagkaharap ko pa lamang ay natagpuan ko na lamang ang aking pisngi na nakadikit sa kaniyang leeg at ikinulong ako ng kaniyang matitipunong mga bisig. Hindi ko namalayang muli ang pagtulo ng aking mga luha.

“Pasensiya ka na kung nagulo ko kayo. Gusto ko lang sana sabihinna may dalawa o tatlong buwan pa kayo diyan sa condo. Gusto ko na kasi dito tumira. Pasensiya ka na Lando. Alam ko pinahirapan kita. Hindi ko alam kung paano ko sa iyo ihingi ng patawad ang lahat ng ginawa ko sa iyo. Iniwan kita kaya tama lang na ito ang kabayaran ng lahat.”

“Kabayaran? Anong pinagsasabi mo?” hawak niya ang ng dalawa niyang palad ang aking pisngi.

“Siya at ikaw.” Itinuro ko ang lalaking nakangiti at nakamasid sa amin. “Pasensiya na pero hindiako pumunta rito para guluhin kayo.”

“Wala kang ginugulo. Masaya nga ako dahil bumalik ka na.”

“Paano siya?” tanong ko uli.

“Si Dok Bryan. Pinsan ko siya. Magkapatid ang mama namin. Lumaki siya sa Houston, Texas pero limang taon na siya dito. Noong nakaraang taon lang kami muli nagkita nang inaayos namin ang kaso ni Mommy dahil self defence daw ang nangyari. Nandito sila ngayon dahil gusto akong tanungin kung ano pa ang kailangan gawin kasi pinabubuksan ni Tita ang kaso ni Mama.”

“Pinsan mo siya? Akala ko kasi…”

“Oo. Hayan ka na naman kasi sa mga tamang hinala mo. Puro ka akala saka ka biglang nawawala. Iyan ang kulang sa iyo e, ang di manindigan sa gusto at ang di alamin muna kung anong kasiguraduhan bago sumuko.” Habang nag-uusap kami ay lumabas din sa condo ang isa pang guwapo at matipunong lalaki. Nakita kong inakbayan ni Dok Bryan ang dumating at saka nakangiti silang tumingin sa amin.

Noon ako parang bumalik sa aking katinuan. Malaya pa si Lando. Hinintay ng taong mahal ko ang pagbabalik ko. At hindi naako nahiyang muling yakapin siya at di ko na din tinago ang aking pagluha bilang pagpapatunay ng ibayo kong ligaya. Sapat na ang kaniyang yakap para tuluyang mahawi ang ulap ng nakaraan at pag-aalinlangan. Sapat na ang pagdantay ng aming mga katawanupang lubusang maihayag ang nararamdaman namin sa isa’t isa.

“Halika nga insan ng maipakilala kita” sabi niya sa pinsan niyang nakangiting nakamasid sa amin. Lumapit siya at siya na mismo ang naglahad ng kaniyang mga palad.

“Bryan here. Am glad to see you back. Naku mabuti na lang bumalik ka na dahil sa awa ko diyan sa pinsan ko malapit ko na talagang ireto sa iba. Huwag mona siyang pahihintayin at paiiyakin ha?”

Tinanggap ko ang palad ni Dok Bryan at ngiti lang ang tangi kong naisukli sa tinuran niyang iyon.

“Paano insan, mauna na kami. Mukhang marami pa kayong pag-uusapan.” Nakangiti ng pilyosi Dok Bryan.

“Ayy, siya nga pala. Si Dok Mario. Ang butihin at sobrang bait na partner ng pinsan ko. DokMario, si Terence po, ang lagi kong kinukuwento sa inyo.” Inakbayan ako ni Lando. “Bumalik na siya. May pinatunguhan ang matagal kong paghihintay Dok. Kasama ko na muli siya.” Muling dumaloy ang kaniyang mga luha.

“Naku, pumasok na nga kayo doon dahil pati ako napapaluha sa inyo.” Sagot ni Dok Mario. “Nice meeting you, Terence.” Tinaas niya ang kaniyang mga palad tanda ng pakikipagkamay. Tinanggap ko iyon na maluwang ang pagkakangiti.

“Magkikita-kita uli tayo next time dahil alam namin namiss ninyo ang isa’t isa. Papaalam muna kami.” Si Dok Bryan habang tinatapik-tapik niya ang likod ng pinsan na napapaluha parin sa kagalakan. Hinatid namin ang dalawa sa elevator at nang nakasakay na sila doon ay bumalik na kami sa condo.

            "Napakatagal kong hinintay na mangyari ito." Madamdamin niyang pagsisimula.Niyakap niya uli ako. Parang hindi parin siya makapaniwala. Kasabay niyon ang pagbagsak ng mainit-init niyang luha sa aking leeg. "Akala ko matatagalan pa bago mo ako babalikan at masabi sa iyong ikaw lang ang mahal ko.

            Hindi ako sumagot. Mas hinigpitan ko pa ang pagyakap sa kaniya. Gusto kong damhin ang katawan niyang nakadikit sa akin. Gusto kong maramdamang hindi na ito isang pangarap lang. Ilang sandali pa ay hinawakan niya ang balikat ko at nilayo niya ang katawan ko sa katawan niya.

            "Anong nangyari?" pagtataka niyang tanong.

            "Nangyari?" balik kong tanong.

            "Ikaw? Sa iyo? Bakit nagbago ang kabuuan mo?"

            "Ito ba? Bakit ayaw mo ba?"

            "Gusto. Hindi ko lang akalain talaga na ganiyan ka na kagandang lalaki ngayon. Naungusan mo ako ng ilang paligo. Para na nga yatang nakakahiyang itabi ko ang sarili ko sa iyo.

            "Ganun? Binobola mo naman ako niyan."

“Grabe, anlaki ng pinagbago mo. Nagdadalawang isip nga ako kanina kung hahabulin ba kita kasi nahihiya akong baka nagkamali ako. Pero nang tinitigan ko ang mga mata mo atang mga labi mo, sabi ko si Terence ka. Kahit pa nagbago ang ilong mo at pumuti saka pumayat, may kakaiba akong naramdaman. Iyong nararamdaman na parang may kumislot sa akin at sinasabing, ikaw nga iyan. Sobrang laki kasi ng pinagbago ng kabuuan mo.”

“Oa na.” nakatawa kong pamimigil sa mga sinasabi niya. Hindi ako sanay na pinupuri niya ako sa panlabas kong katauhan.

            "Pero maiba tayo, ginawa mo ba iyan dahil sa akin?"

            "Hindi noh! Ginawa ko ito dahil gusto ko, ginawa ko ito dahil sa tingin ko wala namang masama kung maging maayos ako sa pangingin ng iba."

            "Mabuti naman kung ganoon. Kasi gusto ko lang malaman mo na minahal kita kahit ano ka pa. Naramdaman ko ang pagmamahal na ito dahil iyonang nakita ng puso at hindi ng aking mga mata. Gusto kong sabihin sa iyo na may nakita ako sa iyo na minahal ko na hindi kayang makita ng mga mata kundi nito." Tinuro niya ang kaniyang puso.

“Grabeng mga banat. Parang nahihimatay ako. Lumalabas ang kakornihan hahaha” natawa ako ngunit hindi siya.

“Seryoso ako. Kung alammo lang na mas matindi ang nararamdaman kaysa sa nakikita lang. Ngayon na dumating ka, hindi na ako makapapayag pa na muli kang mawala. Napakarami nanating pinagdaanan. Hindi na tayo bumabata Terence para gugulin lang sa pagkakalayo at pagtakas. Sana huwag mo ng ulitin pa ang sumuko ng di pa sinusubukang lumaban o kaya ng umalis ng di sa akin nagpapaalam.Alam mo ba kung gaano kahirap ang ginawa mo sa akin, ha” hinalikan niya ako sa labi bago ko magawang sumagot. Nagpaubaya ako.

God, namiss ko ng sobraang init ng kaniyang mga labi sa aking labi. Ang mabango niyang hininga. Ang kakaibang sensasyonna dinadala ako sa alapaap.

            "Sana huwag mo na akong uling iwan ha? Pangako kahit anong mangyari hinding-hindi kita iiwang mag-isa. Sana naniniwala ka sa akin." Niyakap muli niya ako ng mahigpit.

Wala akong maisagot dahil dama ko ang kaniyang sinasabi. Hindi lang kasi bunganga niya ang nagsasabi no’nibinubulong iyon ng kaniyang puso sa kaibuturan ng aking puso. Sapol ang aking damdamin dahilan para tuluy-tuloy lang ang aking pagluha. Hanggang sa tuluyan ko ng hindi pa nakakayanan pa at muling naglapat ang aming mga labi. Angsimpleng paglapat ay mas nagiging mainit. Umaalab. Lumalaban. Nakipagtagalan hanggang sa natagpuan na lang namin ang aming sarili sa loob ngdating kuwarto na siyang saksi ng una naming pagniniig.

            Hindi na ako noon nakaramdam ng hiya nang haplusin niya ang mamasel-masel kong katawan. Hinayaan kong maidampi ang hubad kong katawan sa nag-aanyaya niyang kahubdan. Hanggang sa naglakbayang labi niya sa likod ng aking tainga hanggang sa aking leeg habang binabalik ko rin ang sensasyong iyon sa kaniya. Umibabaw siya sa akin at dinamaniya ang aking dibdib pababa sa aking tiyan habang hinahalikan niya ako sa labi. Hinimas-himas niya ang maumbok ngunit matigas kong dibdib samantalang naglakbay din ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib hanggang sa malabot-lambot niyang katawan na tuluyang tumigil sa galit na galit niyang kargada.

            Nagkaroon ng ritmo ang bawat indayog niya at hindi ko alam kung bakit sa kaniya, hindi ko naramdaman ang takot o sakit na hinayaang pasukin niyaako. Kung nagagalit akong gawin sa akin ni Jc ang ganoon sa akin, kay Lando ay hindi niya iyon kailangang hilingin para tuluyangmakamit. Hindi niya kailangang magsalita para buong puso kong ialay. Ilang sandaling naglabas-masok iyon sa loob ko habang maingat niyang hinahalikan ang aking mga bibig. Ang mga halik niya at paulit-ulit na pagsabi ng kaniyang nararamdamang pag-ibig ang parang naghatid sa akin sa kakaibang sensasyon ng kaniyang paghagod. Nagiging isang napakasarap na ritmo ang dating kinaiinisan kong posisyon. Tama ngang langit na maituturing iyon kung ginagawa ninyo iyon ng tunay mong mahal. Walang takot... walang sakit... walang pandidiri.

            Pagkatapos no'n ay nakangiti niya akong hinalikan sa labi.

“I love you mahal ko.” Nakatingin siya sa aking mga mata at may pumunit na ngiti sa kaniyang mga labi.

“I love you more.” Sagot ko.

“Hindi nga, parang mas mahal naman kita e. Natiis mo nga ako ng tatlong taon.”

“I’m sorry.”

“Nope, I’m sorry.” Saka niya akomuling hinalikan. “Dito ka muna ha. Give me an hour to prepare. Pahinga ka muna. Alam kong pagod ka sa biyahe at sa ginawa natin.” pilyo niyang ngiti.

            Parang noon ko lang talaga naramdaman ang kapaguran. Pagod ngunit may ngiti sa labi. Parang noon ko lang din naramdaman ang tunay na kasiyahan na para bang wala na akong ibang mahihiling pa. Walang ibang gumugulo sa aking isip kaya hindi ko namalayang napaidlip.

            Nagulat na lamang ako ng may batang humahagikgik sa paanan ko at nang ilibot ko ang aking paningin ay may naka-set ng mesa na puno ng pagkain.  Tanging mga kandila ang sumasabog ng liwanag sa kuwarto. May alak din at isang pulang rosas sa tabi nito. Nandoon din ang sari-saring mgapaborito kong pagkain.

“Hayan gising na ang daddy Terence.” Binuhat niya si Jay-ar at inilapit sa akin. Nakangiti akong nakatingin sa kanilang dalawa. Nakasando ng puti at boxer short ding puti si Lando. Nang pagmasdan ko ang batang ay nakita kong parang pinagbiyak silang bunga ni Lando. Nakasando din ang bata ng puti na binagayan din ng shortna puti. Nakatitig lang si Jay-ar sa akin na parang pinag-aaralan niya ang bawat anggulo ng aking mukha. Kinuha ko siya kay Lando at hinalikan sa pisngi. Muli akong tinignan ng bata.

“Tawag mo sa kaniya anak, Daddy Terence. Sige, Jay ar anak, sabihin mo nga, how areyou daddy Terence?”

“Hawl al yu daddy Telens?” sunod ding sinabi si Jay-ar.

Sabay kaming tumawa ni Lando. “Sabihin mo, anak. Welcome home, daddy Terence”

“Welyam om daddy Telens” pabulol padin sinabi ng bata at sa sobrang gigil ko sa pagkabibo niya ay pinupog ko itong halik. Naramdaman ko din ang mahigpit na yakap sa aming dalawa ni Lando.

“Buo na ako. Puwede na akong mamatay kasi buong-buo na ang kasiyahan ko.” Sabi niya.

“Mamatay agad? Kasisimula lang natin patay agad? Di ba puwedeng 100 years muna nating ienjoy ito?”

“Joke lang, gusto ko lang sabihin na sobrang saya ko na hindi ko alam kung paano siya i-express.”

           "Luku-luko ka. Hindi kaya malito ang bata kapag lumaki 'yan na dalawa ang daddy niya sa bahay." Seryoso kong tanong.

            "Hindi naman nating hahayaang malito. Pagdating ng araw, kailangan nating sagutin siya ng totoo at alam kong maiintindihan niya tayo. Busuginlang natin siya ng tamang pagmamahal at kalinga at alam kong matatanggap niya ang kaibahan ng kung anong pamilya mayroon siya. Di ba mahal ko?" pagkasabi niya iyon ay muli kong naramdaman ang malambot niyang labi sa aking labi.

            "Ano ka ba, nakikita ng bata." Pagsuway ko.

            "Bata pa iyan kaya hindi pa niya alam. Saka paano siya magtatanong balang araw kung wala siyang nakikita? Paanoniya maiintindihan kung tinatagonatin sa kaniya ang dapat nakikita na niya mula't sapol pa? Hala, umupo ka na doon at kargahin mo ang anak natin at kunan ko muna  kayo ng picture tapos kami naman ang kunan mo at pagkatapos set natin ang camera sa timer para lahat tayoas one family. Di ba angsaya?" humigik na din siya.

            Siguro maarte lang talaga ako kaya ako naluha sa ligaya ngunit sobrang ligaya angnaramdaman ko noon. Ligayang hindi ko hiniling, hindi ko pinangarap, hindi ko hinintay. Wala akong ginawa kundi nagtanim lang ng pagmamahal at hindi ako naghintay na ito'y mamunga.  Iyon na ang pinakamasayang salu-salo sa buhay ko.

            Hanggang sa parang pamilya na kami kung lumabas ng bahay. Sabay-sabay kaming magsimba, sa pagdala kay Jay-ar sa mga pook pasyalan, nakikipaglaro kami sa kanya sa mga palaruan sa Mall. Dinadala namin kapag nagswiswimming kami.  Hindi ko alam kung paano ko pasasalamatan ang Diyos sa ligayang nararamdaman ko. Hindi ko din alam kung hanggang kailan basta ang alam ko ay nagmamahalan kami at walang araw na hindi kami nakangiti. Bago ko ipikit ang aking mga mata ay yakap niya ang siyang naghahatid sa akin hanggang sa tuluyang makatulog at halik niyaang sumasalubong sa akin sa umaga. Mahal ko siya. Mahal na mahal. Siya at ni Jay-ar ang nagbibigay ng di matatawarang ligaya sa buhay ko.

“Walang iwanan, mahal ko ha?” paulit-ulit niyang sinasabi iyon sa akin bago kami matulog. Parang nagkaroon na siya ng trauma ng iwan ko siyang walang paalam at hindi ko din pinagdadamot ang sagot ko.

“Sumpa ko, pangako ko, walang iwanan.”

Nagpatuloy ang aming buhay. Hindi na muna niya ako pinaghanap ng trabaho para makapagbonding pa daw muna kami ng anak namin. Naging ulirang maybahay naman ako. Nag-aalaga sa anak namin, nagluluto, naglalaba, namamalantsa at mabangong- mabango pag-uwi niya. Hindi akonakakaramdam noon ng kapaguran. Gustung-gusto ko ang ginagawa ko. Kahit tatlong buwan lang daw na ganoon muna ang set up at kapag malapit na ang bata sa akin ay saka na lang kami kukuha ng magiging yaya ni jay-ar.

Tuwing dumadating siya ay hindi niya kinakaligtaang dumaan ng kung anu-anong pasalubong sa amin ni Jay-ar. Tuwing day-off naman niya ay namamasyal kami sa park, kumakain sa labas o kaya ay nag-a-out of town. Hindi ko ramdam na kinakahiya niyang lalaki ang asawa niya. Lalo pa’t madalas na din naman namin nakakasama sa mga lakad namin si Dok Mario at si Dok Bryan. Minsan nga sinasamahan din namin sila para dalawin ang namatay na kaibigan ni Dok Bryan at ang minahal ni Dok Mario na si Gerald.

Hindi ko alam ang buong detalye ng pagkamatay ni Gerald ngunit dama ko kung gaano kahalaga sa relasyon nina Dok Mario at Dok Bryan ang nakahimlay doon. Hindi man sa akin naikukuwento ang buong katotohanan ngunit nakikita ko na kung gaano ang pagmamahalan namin ni Lando ay kayang tapatan ng dalawa. Nakapabait nila sa amin at pakiramdam ko ay nakatagpo akong isa pang pamilya bukod sa aming pamilya.

            Sa mga pangyayaring iyon sa buhay ko ay tanging si Jasper lamang ang nakakaalam sa lahat. Balak niya kasing magbakasyon ng isang buwan sa Pilipinas at balak niyang bumisita sa Pilipinas. Siya din ang nagkuwento na tinanggal na daw sa trabaho si Jc dahil sa napapansin nilang nawawala na ito sa sarili. Ibig sabihin ay hindi na maintindihan ng pinagtratrabahuan niya ang kaniyang mga kinikilos sa mga nagdaang araw. Hanggang isang araw nang tumawag si Jasper sa akin, isang balita ang gumimbal sa akin. Balitang alam kong magiging hadlang sa kung anuman ang mayroon kami ngayon o kunghindi man ay siyang tuluyang tatapos sa lahat.

(Note from the Author: Sina Dok Mario at Dok Bryan at ang nakahimlay na si Gerald ay mga tauhan sa nauna nating Nobelang“Everything I have” Basahin ang kanilang kuwento sa mga hindi pa nakakilala sa kanila)

Chakka 20~

CHAPTER 20

May mga nangyari sa nakaraan na kahit anong gawing pagtakas ay pilit kang babalikan. May mga nakilala sa nakaraan na maaring maging dahilan ng mga suliranin sa kasalukuyan. Tinapos ko na ang kuwento naming dalawa ni Jc. Hanggang sa Dubai na lang iyon. Kinausap ko din naman siya ng matino noon na tapos na kami. Nang makausap ko si Jasper ay parang nabuo uli ang takot na naramdamanko noong kasama ko palang siya sa Dubai. Hindi lang ako noon natatakot para sa sarili ko, mas matindi ang takot ko para kay Lando.

            "Gurl, itong si Jc kinuha ang address mo diyan sa Pilipinas. Pati ang celphone number mo." Balita sa akin ni Jasper nang makausap ko siya.

            "Bakit mo ibinigay? Di ba sinabi ko sa iyo na huwag na huwag mong hahayaang makuha niya ang address ko dito? Saka akala ko ba kasi iniwasan mo na yung taong 'yan. Hayan tuloy, hindi tayo makalayo-layo sa kaniya."

            "E, kasi gurl, nagyaya siyang uminom tapos hayun nalasing ako. Hindi naman sa bahay siya nag-aya. Saka madami din naman kami noon. Alam mo namang malungkot ang buhay dito sa Dubai kung wala kang mga kasama. Nakatulog ako noon sa kanila sa kalasingan, pag-uwi ko kinabukasannakita ko sa sent items ko na lahat ng mga tinext mo sa akin na addressmo at contact number ay nakaforward na sa mobile number niya."

            "Paano 'yan ngayon?"

            "At hindi lang pala iyon gurl. Nalaman ko lang sa isang kaibigan namin na kakilala niya daw dati pa diyan sa Pinas si Jc at galing na daw ito sa Mental Hospitaldahil nagnervous breakdown siya nang mabigo sa pag-ibig at nagkaroon ng family problem noong college pa sila. Kaya nga siya nagtataka nang makita siya dito saDubai."

            "Napakarami mo namangmagagandang balita sa akin ngayong araw na ito. Sobrang hinakot mo na yata ang mga inspiring chika sa Dubai." Biro ko lang iyon dahil tumataas na naman ang nararamdaman kong tensiyon. "Ibig mong sabihin may tililing na dati si Jc?" pagpapatuloy ko.

            "Iyon nga e, minsan daw naririnig ng mga boss niyang nagsasalita daw siya mag-isa tapos may mga pagkakataong naninigaw, may oras ding halos wala siyang ginawa kundi magtrabaho ng magtrabaho."

“At kanino mo naman nalaman ang chikka na yan? Katrabaho mo yung tao?”

“Gaga, ano ka ba, e syempre nalaman ko iyon sa katrabaho niya nung nag iinuman kami. Napansin ko din iyon noong gabing iyon. Paiba-iba ang tungo ngpinag-uusapan namin ngunit halos laging ikaw ang bukambibig niya. Lalo na ngayon pinauwi na siya ng company niya kaya natatakot ako na baka puntahan ka niya diyan at baka kung ano pa ang gagawin niya.”

            "Pinauwi na siya? Kailanpa?"

“Nalaman ko lang kahapon. Despedida na pala yung inuman na ’yun. Nakakaloka. Dalawang araw nasiyang nakakauwi. Sana naman hindiniya maisipan pang guluhin ang buhay ninyo ni Lando.”

“E, di ba nga wala sa katinuan. Baka naman hindi na din niya alam ang address ko.”

            "Hindi e, may mga pagkakataong normal naman siya. Tingin ko kasi may sakit siyang "Sadistic Personality Disorder".  Alam mo naman ang mga maysakit ng ganoon.  Baka kasi bigla ka na lang pupuntahan diyan at gusto pa rin niya siya ang dominante sa relasyon ninyo kahit nga tinapos mo na ang sa inyo. Noong nag-uusap kasi kami, talagang ang punto niya ay kayo parin at hindi pa nagkakahiwalay. Natatakot ako para sa inyo gurl."

            "Praning ka na naman e.Napakarami mong mga assumptions sa sakit ni Jc. Dapat pala BS Psycology ang kinuha mo noon at hindi BS Accountancy para naman matumbok mo talaga kung anong sakit nong tao. Sa dinadami ng sinasabi mong sakit nong tao, nalilito na ako. Puwede bang sabihing may sakit talaga siya sa pag-iisip hindi yung binibigyan mo ako nang kung anu-anong personality disorder na 'yan. Saka ipagdasal na lang natin na hindi mangyayari ang kinatatakutan mo kaya huwag ka ngang ganiyan. Saka hindi ako pababayaan ni Lando."

            "Ayyy naman, haba ng buhok. O siya. Sinabi ko lang para kahit papano ay makapaghanda-handa ka kunsakali man. "

            Unang araw, pangalawang araw hanggang pangatlo, balisa ako. Hindi ako mapakali. Napapakislot ako sa tuwing may nagbabuzz.

“Okey ka lang ba mahal? Tatlong araw na kitang napapansin na balisa.” Puna ni Lando sa akin.

“Wala. Kung anu-ano lang napapansin mo sa akin. Huwag mo akong intindihin. Kung may problemaako, sasabihin ko naman sa’yo.” Pagsisinungaling ko. Ang totoo niyanay takot ako para sa kaniya. Gusto ko sanang sabihin ang lahat ng nakaraan ko sa Dubai. Ngunit nakaraan na kasi iyon. Gusto ko na talagang ibaon sa limot. Saka hindi naman din siya nagtatanong sa akinkung ano ang mga nangyari sa akin sa Dubai. Ang lagi lang niyang sinasabi sa akin ay masaya siyang kasama na ako at kuntento na siya doon.

“Kung may problema ka, nandito lang ako. Alam mo naman ’yun di ba? Kahit ano pa yan, malalagpasan natin.” Lumapit siya sa akin. Hinawakan niya ang baba ko saka niya ako hinalikan sa labi. Niyakap ako ng mahigpit pagkatapos. At sa ginawa niyang iyon ay pinapawi nitoang aking mga takot at pangamba.

“Sana lang wala kang nililihim sa akin kasi dahil sa mga paglilihim na iyan, napakarami nating mga sinayang na panahon sa buhay natin.”

“Lihim?” pagmaaang-maangan ko.“Ikaw, may mga nilihim ka ba sa akin dati?”

“Siguro hindi ko masabing lihim, hindi kasi ako sigurado noon e. Hindi ko din matanggap sa aking sarili na ganito ako kaya minabuti kong paglabanan ang lahat at hindi ko alam na kapag lalo kitang nasasaktan, napapansin kong lalo kitang minamahal.”

“Naks naman. Pansin ko lang, nagiging korni ka na nitong mga huling araw.”

“Kakornihan ba ’yun? Ikaw nga diyan ang malihim. Alam mo ba na noong high school tayo ay may ginawa ka sa akin?”

“Alam mo yun? Akala ko ba lasing at tulog ka nun?” gulat kong tinuran. Nakaramdam ako ng pagkapahiya sa ginawa ko.

“Oo lasing ako noon pero alam ko ang nangyayari. Sayang nga hindi mo tinuloy haha” tumawa siya.

“Noong nagkagirl-friend ako at ikaw ang ginamit ko para manligaw,akala ko noon aamin ka na. Akala ko,dahil nasasaktan ka, sasabihin mo nang mahal mo ako pero nang ginawa mo parin iyon, nagdalawang isip din ako na baka mali lang ang hinala ko. Saka hindi ko din alam noon kung ano ang magiging reaksiyon ko. Hindi ko pa kasi tanggap ang pagkatao ko noon at kinamumuhian ko yung nararamdaman ko.”

“So hindi mo mahal si Janine noon?”

“Hindi no. Pinapaselos nga kita. Pero ’antindi mo ha. Wala akong naramdamang pagbabago o galit mula sa iyo. Kung ano ang pakikitungo mo sa akin noong wala akong gf, ganoon ka padin kahit nagkasyota na ako. Ang ending, sarili ko pa din yung pinahihirapan ko.”

“Sus, yun ang alam mo ’no. Sakit kaya sa akin iyon noon kaso lagi kong ipinapaunawa sa sarili ko na hindi mo ako gusto, na lalaki ka at babae ang para sa iyo at sino ba naman ako na iparamdam ang pagmamahal e sobrang chakka ko noon.”

“Sa totoo lang, hindi ko tinitignan ang pisikal mong kaanyuan noon kasimas nakikita ko yung kabutihan mo sa akin. Hanggang nag-college tayo.Akala mo ba hindi ko alam na sinundan mo lang ako ng school. Alamkong napilitan ka lang na mag-enrol sa pinag-enrolan ko kasi gusto mo magkasama tayo pero tindi mo talagang magtago ng nararamdaman mo. Sabi ko noon sa sarili ko, kung ayaw mong maunang magtapat, e hinding-hindi ako magpaparamdam sa iyo. Puro ka lang kasi gawa, hindi ka naman nagsasabi. Hanggang dumating na si Ram sa buhay ko. Siya ang nagpagising sa tunay na ako.”

“Minahal mo din ba si Ram?”

“Noong una, minahal ko siya. Sa kaniya ko naibaling yung pagmamahal ko na dapat sa iyo. Naisip ko kasi baka nga hindi mo din ako mahal. Baka likas lang sa pagkatao mo ang mabait, maalahanin at mapagmahal. Kaya dahil napakatigas mo noong mga araw na iyon at ayaw sabihing mahal mo ako, e naisip kong doon na lang ako sa taong kaya akong panindigan. Kaso nagkamali ako. Naging masalimuot ang buhay ko. Mas lalong nasira ang kinabukasan ko at ikaw muli ang nag-ayos no’n. Nahihiya na ako ng sobra noon sa iyokaya gusto ko, kapag magkita tayong muli, iparamdam ko na sa iyoang pagmamahal ko. Hindi na ako matatakot. Hindi na ako mahihiya. Pero sadyang pinaglaruan tayo ng tadhana dahil dumating naman si Glenda. Pero nang magkasama kami ni Glenda, alam kong hindi ako sasaya sa kaniya. Sinubukan ko ng tatlong buwan lalo pa’t ayaw mo naman akong ipaglaban na para bang pinagtulakan mo pa ako. Sinunod ko ang gusto mo pero naramdaman kong may mali. Gusto ko, ikaw ang makasama ko sa pagtanda. Ikaw lang ang taong nakakapagpasaya sa akin. Ramdam ko na kumpleto ang buhay ko kapag kasama kita. Kaya sana, kung may gumugulo man sa iyo ngayon, sabihinmo sa akin. Handa akong makinig at unawain lahat. Hindi na tayo dapat bumalik pa sa ganoong mga sitwasyon na dahil sa takot natin nabaka mabigol lang tayo ay mas pinipili nating sumuko na lang o manahimik. Hindi pala ganoon ang buhay. Dapat matatag na harapin at sabihin ang nanaisin at kung mabigo man ay alam mong sumubok ka at huwag manghihinayang dahil alam mo sa puso mong lumaban ka kaysa sa kaagad na sumuko na hindipa sumusubok.”

Niyakap ko muli siya. Tagos sa puso ko lahat ang sinabi niya at buum-buo yung pagmamahal ko sa kaniya. Ayaw kong mawala pa siya sa akin. Hinding-hindi ko hahayaang may sisira pa sa amin. Kahit pa kamatayan ang katumbas no’n ay hindi ko siya bibitiwan kahit kailan.

Natapos ang isang Linggo mula nang tinawagan ako ni Jasper tungkol doon at wala namang dumating na Jc ay parang tuluyan ko na lamang kinalimutan na mangyari ang kinatatakutan niya. Ang importante kasi ay masaya ako at kumpleto sa piling ni Lando at ang anak niyang tinuturing ko na ding anak. Ayaw kong mabalot lang ng takot at pangamba ang araw-araw naming pagsasama. Ayaw kong bigyan siya ng proproblemahin.

            "Nag-order ka na ba ng pizza mahal ko?" tanong sa akin ni Lando habang masaya kaming nanonood ni Lando ng isang science fiction movie. Si Jay ar naman ay nakatulog na sa sofa. Kinumutan nalang muna namin doon at ipasok na lang sa kuwarto niya kung matutulog na kami.

            "Oo, kanina pa. Paratingna din iyon mamaya.  Taman-tama patapos na pinapanood natin at gusto ko isunod na natin ay horror naman." sagot ko.

“Horror? As in Horror talaga ang gusto mo? Sige horror basta siguraduhin mong tapusin mong panoorin na hindi ka nakatakit ng mukha att pagkatapos nating manood patulugin mo ako ha, kasi alam na alam ko na naman ang ending nito, gusto mo na naman na patutulugin muna kita bago ako matulog. Tanda mo na, natatakot ka pa sa napanood mo lang.”

“Mas maganda kasi ’yun para mas nararamdaman kong nandiyan ka laging bantayan ako hanggang makatulog. Saka kapag mga ganiyang movie pinanonood natin hindi ako makayakap ng madalas sa’yo.”

“Anong hindi naman e, anong tawag mo sa ginagawa ko sa iyo ngayon. Hindi ba yakap to?”

“Basta horror ang gusto kong isunod natin.”

            "Lang 'ya naman mahal ko. Laging ikaw ang nasusunod kungano ang panonoorin ah. Basta sigurado kang manood ka at walangmatakot mamayang gabi."

Nang biglang may nagbuzz.

            "Mahal ko, kunin mo si Jay-ar. Ako na lang ang kukuha sa pizza. Ihatid mo na lamang siya sa kama niya." Malambing niyang pakiusap sa akin.

            "Ako na kukuha nung pizza mahal. Baka magising pa yangbata e, alam mo namang ikaw ang gusto niyang naghahatid sa kama niya. Ako na ang magbukas at dalhinmo na lang si baby Jay-ar sa kuwarto niya." Habang sinasabi ko iyon ay kumilos na ang mga paa ko para buksan ang pintuan. Hindi na ako sumilip pa dahil kampangte ako na iyon na ang inorder naming pizza.

            Pagbukas ko ay nanlaki ang aking mga mata at biglang parang tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Isasara ko na sana nang mabilis niyang ipinasok ang isang paa. Minabuti kong ako na lang ang lumabas at muling isinara ang pintuan.

            "Kumusta?" seryoso at may dating na tanong ni Jc.

Nakasumbrero siya at nakajacket ng itim. Hindi ako makasagot. Nakapalakas ng kabog sa aking dibdib. Kinakabahan ako naparang hindi ko maipaliwanag. Muli akong tumingin sa kaniya at nakita ko ang napakaamo niyang mukha. Nakangiti siya na parang walang kahit anong kasamaan siyang binabalak.

“Bumalik ka na lang sa ibang araw. Gabi na kasi. Magpapahinga na ako.” Pakiusap ko. Hindi ko tinatanggal ang kamay ko sa seradura ng pinto. Wala akongbalak papasukin siya.

            "Babalik? Ganun lang iyon? Hindi mo lang ba ako namiss? Akala mo ba madali lang ang pinagdaanan ko para mahanap kita at pumuslit diyan sa guwardiya ninyo sa baba. Hindi ako makapapayag na magkakahiwalay pa tayo." Nakangiti pa din siya. Kalmado ang bawat pagbitiw niya ng kaniyang mga sinasabi.

            "Anong pinagsasabi mo? Matagal na tayong tapos. Nang iniwan kita sa Dubai, tinapos ko na ang lahat ng tungkol sa atin kaya puwede ba? Utang na loob, tigilan mo na ako Jc. May sarili na akong buhay." Madiin ang bawat pagbitaw ko ng salita. Gusto ko iyonipaunawa sa kaniya. Tapos na kami.

“Anong tapos? Pumayag ba ako? Sinabi ko bang, sige tapos na tayo. Malaya ka na. Tinaguan mo ako, iniwan mo ako ng walang paalam. Anong gusto mong gawin ko. Basta na lang kita kakalimutan? Halos dalawang taon, Terence. Sa’yo umikot ang buhay ko. Inaamin ko hindi ako naging perpekto ngunit alam mong mahal kita.” Basa ang gilid ng kaniyang mga mata.

“Tapos na nga tayo. Sana matanggap mo ’yun. Hanggang don na lang lahat.”

            "Wow! Sa tingin mo gano'n lang kadali iyon? Pagkatapos ng lahat? Minahal kita Terence at kung sa iyo ganoon lang kadaling talikuran ako, para sa akin hindi ganoon iyon. Kailan lang nang sinabi mong mahal mo ako tapos biglang naglaho na lang iyon? Ngayon, gustomo, basta na lang iyon kakalimutan?"

            "Anong gusto mong gawin ko? Magpanggap na mahal kita? Kahit anong gawin ko Jc hindi ko na kayang ipilit iyon sa puso ko. Kahit ano pang gawin ko, hindi na ako masaya sa iyo. Alam ko, masakitiyon pero mas lalo ka lang masasaktan kung ipilit mong ibalik ang matagal ng tapos."

“Walang tapos, Terence. Hindi pa tayo tapos.” Matatag niyang sinabi iyon. Nawala ang ngiti sa kaniyang labi. Napawi ang mukha niyang parang nakikiusap kanina.

“Ako na ang nagmamakaawa, tulungan mo ang sarili mo para makalimutan ang lahat. Subukan mong buksan ang isip mo, ipaunawa mo sa puso mo na hindi na tayo, na tapos na yung sa atin. Mahirap sa una alam ko pero pagdaan ng panahon at kung nakatagpo ka na ng taong para sa iyo ay pagtatawanan mong minahal mo angisang katulad ko lang.”

            "Hindi! Ikaw lang ang mahal ko. Alam kong mahal mo parin ako. Alam kong nagalit ka lang sa nakita mo ngunit ako parin ang mahal mo." halos humihiyaw na siya. Hindi ko na alam kung paano koipaliliwanag sa kaniya ang totoo.

            "Anong nangyayari dito?" maalumamay na tanong ni Lando mula sa likuran ko. Nabitiwan ko ang seradura ng pintuan dahil hinila niya ito mula sa loob ng condo.Binuksan niya ang pintuan. "Papasukin mo siya at hindi kayo diyan sa labas nagtatalo. Sino ba siya, mahal?"

            Tuluyan na akong pinagpawisan ng malapot. Wala siyang alam tungkol kay Jc. Inilihim ko iyon kaniya sa pag-aakalang angrelasyon ko sa ibang bansa ay hanggang sa ibang bansa lang nagsimula at doon na din natatapos.Akala ko kasama ng paglisan ko sa Dubai ang siya namang tuluyang pagkalibing ng alaala ni Jc. Lumingon ako sa kaniya. Tinimbang ko muna ang lahat ng gusto kong sabihin para akong basing sisiw na hindi ko alam kung saan ako susukob. Nanigas ang dila ko. At angtagpong iyon ang pinagmulan ng trahedyang siyang tuluyang tumupok sa aking mundo.

Chakka 21 ~

Chapter 21

Nakita ko sa mukha ni Lando ang pagtataka. Ngunit nanatiling naroon ang mapang-unawang ngiti. Ako ang hindi nakatagal sa mga titig na iyon. Ako ang parang napahiya sa aking sarili. Alam ko, ginusto niyang malaman ang mga nangyari bago dumating ang ganitongunit mas pinili kong nanahimik. Pinili kong matakot. Hindi ko napaghandaan ang lahat. Dahil sa paglilihim ko’y hindi rin alam ni Landona may dalang kapahamakan ang dumating na bisita. Maluwang ang pagkakabukas ng pintuan dahil gusto ni Lando na papasukin kami saloob kaysa sa nagtatalo kami ni Jc sa labas. Sasabihan ko sana siyang isara muna ang pintuan at uuwi na si JC pero nang magsasalita na sanaako ay kinuha ni Jc ang pagkakataon para makapasok siya sa loob.

“Bakit ka pumasok Jc. Tapos na tayong mag-usap. Wala na tayong dapat pag-usapan pa. Please, umuwika na.” pagsusumamo ko.

“Ganyan ka na ba tumanggap ng bisita ngayon?”

“Mahal, maigi siguro pumasok ka na muna din nang maisara na ang pintuan. Maupo tayo sa loob, pag usapan at linawin ang dapat linawin. Hindi ninyo kailangang mag-away. Baka puwede natin itong idaan sa mabuting usapan.” Nakita ko ang pagkalito sa mukha niLando ngunit alam kong marami siyang gustong itanong sa akin.

Pumasok ako. Mabigat sa loob kong isara ang pintuan. Hindi ko alam kung paano simulan ang lahat. Hindi ko maipaliwanag kung ano ang nararamdaman ko sa pagkakataongiyon. Nanatili kaming nakatayo doon. Si Lando man ay hindi din naman siya umupo dahil wala sa amin ni Jc ang gustong maupo.

“Mahal, sino siya?” tanong muli ni Lando.

“Mahal pa talaga ang napinili ninyong tawagan ha.” Nang-iinis na paningit ni Jc.

“Kinakausap ko si Terence. Baka naman puwedeng manahimik ka muna.” Pikon na si Lando.

            "Bakit hindi ako ang tanungin mo kung sino ako sa buhay niya? Parang mali yatang ikaw ang magtanong kung sino ako kay Terence dapat pala ay ako ang magtanong kung sino ka at ano ang ginagawa mo dito?" iba na ang likot ng mata ni Jc. Namumula ang kaniyang mga mukha. Pinagpapawisan ng butil-butil ang kaniyang noo.

            Sa sinabing iyon ni Jc ay parang ang tingin sa akin ng nabiglang si Lando ay puno ng mga katanungan. Parang tinatanong niya kung ano ang hindi niya nalalaman sa akin. Bakit ako kailangang maglihim sa kaniya sa kabila ng mga pakiusap niya sa akin? Bakit hindi ko nagawang sabihin sa kaniya ang lahat-lahat samantalang ginawa naman niyang sabihin lahat-lahat ng kaniyang pinagdaanan at lihim. Dahil sa dami ng gusto kong aminin at ipaliwanag ay hindi ko alam kung paano simulan lalo pa't nasa loob na siya ng pamamahay namin, ang lalaking nagbabadya ng isang kaguluhan.

            "Hindi ikaw ang tinatanong ko, gusto kong marinig ang lahat kay Terence at wala akong ibang paniniwalaan kundi angsasabihin lang niya. Sana idaan natin ito sa magandang pag-uusap. Maupo tayo." huminto siya. Inaabot ang kamay kay Jc. Alam kong pinipigilan niyang sasabog din siya sa galit. Napabuntong-hininga. "Lando nga pala pare, ikaw? Ano ang pangalan mo?"

            "Wala akong planong makipagkaibigan. Pumunta ako dito para bawiin lang kung ano ang akin.Ngayon, bago tuluyang magdilim ang pangingin ko ay umalis ka na dito at hayaan mo na kami ni Terence."

            "Sandali pare? Hindi ko maintindihan. Kaya mas mainam na tumahimik ka at hayaan mong si Terence ang magpaliwanag ng lahatdahil kahit ano ang sabihin mo, hindi ko pahahalagahan dahil tanging angsasabihin lang ni Terence ang siya kong pakikinggan. Utang na loob Terrence, sumagot ka naman!"

            "Hanep! Wow! Tindi mo! Hina ng utak mo. Nagmamahalan kami pare. Kaya umalis ka na dito!" pasigaw na sinabi ni Jc. Para akong nagising sa mahabang pagkahimbing.

            "Tama na Jc!" mataas kong pagsaway sa kakapalan na ng kaniyang mukha. "Inaamin ko, naging tayo. Minahal kita pero noon iyon. Malinaw sa aking alaala na bago ako umalis ng Dubai ay tinaposko na ang lahat sa atin."

            "Naging kayo? May iniwan ka sa Dubai? Bakit hindi mo naikuwento sa akin noon? Bakit napakarami mong nililihim sa akin, Terence? Hanggang kailan ka magiging ganiyan?"

            "Akala ko kasi hindi na kailangan e. Kinalimutan ko na lahatang nangyari sa Dubai. Kasi akala ko hanggang doon na lang lahat. Umuwi ako dito para ituloy sana angpagkakaibigan natin pero hindi ko inakala na sa ganito mauuwi ang lahat. At kung ikuwento ko man sa iyon ang tungkol kay Jc ay sa tinginko hindi na mahalaga dahil nakaraanna siya sa akin at tinapos ko na din bago ko hinarap yung kung ano ang meron tayo ngayon?"

            "Hindi ba dapat alam ko din? Paano mo naisip na hindi mahalaga sa aking malaman ang lahat. Bakit puro ka kasi akala, mahal? Bakit hindi mo muna subukin ang pagmamahal ko, hindi 'yung lagi kang kinukulong ng rason mong akala. Wala ka bang tiwala sa akin, mahal? Anong ibig mong sabihin sa hanggang Dubai lang ang lahat. Iniwan mo man ang Dubai, huwag mong kalimutan na lahat ng ginawa mo doon ay naging bahagi ng pagiging sino mo ngayon." Sandaling tumigil siya. Nagpipigil nggalit.

“Pero sige, nandito na ’to.Ngayon siguro mainam na harapin nating tatlo ito. Ngayong magkakaharap tayo, mainam na mapag-usapan ang dapat gawin at iyon ay ang piliin sa aming dalawa ang gusto mong makasama at tanggapin kung ano ang iyong desisyon, di ba Jc?” Alam kong naroon ang pagtatampo pero pinili niyang ayusin kaysa guluhin ang isipko.

            "Anong kailangan kong pumili e di ba nga, sinabi ko na kanina pa na wala na kami ni Jc. Bakit kailangan ko pang mamili samantalang noon pa tapos yung sa amin. Kaya please naman Jc, tama na. Huwag mo na kaming guluhin."

            "Tang-ina! Ginulo? Ikawang gumulo sa buhay ko Terence. Sinundan kita dito sa pag-aakalang mahal mo ako at maipagpapatuloy natin kung ano ang sinimulan natin tapos sabihin mong nanggugulo ako?"

            "E, tinapos na nga natin kung anuman yung nasimulan natin. Jc naman, maging mature ka namang tanggapin ang mga pagbabago. Hindi na kita mahal! Naiintindihan mo ba iyon? Umalis ka na dahil kahit kailan hindi na ako babalik pa sa iyo!" ubos na kasi ang pasensiya ko kaya nagiging pasigaw na din ang pagtataboy ko sa kaniya. Palit-ulit na lang kami. Napakatagal kong iningatan ang tiwala sa akin ni Lando. Napakatagal na panahong hinintay ko ang pagkakataong mabuo kamingdalawa at hindi ako makapapayag na sisirain lang iyon ni Jc. Hindi ko mahahayaang masira iyon ng isang pagkakamali sa aking nakaraan.

            "Anong gusto mong gawin ko? Luluhod ba ako? Magmamakaawa? Sumama ka na sa akin. Kung ayaw niyang umalis dito, tayo ang aalis. Kaya kong ibigay lahat lahat ng gusto mo." mamula-mula na ang mga mata ni Jc. Nakitako ang kalituhan sa kaniyang mukha. Nakita ko ang hindi maipaliwanag na pagkaaburido sa kaniyang mga ikinikilos.

“Umalis ka na! Tatawag ako sa baba sa security guard. Mas mainanng umalis ka ng maayos kaya kaladkarin ka dito palabas.” Nilapitan ko ang telepono. Kung hindi siya aalis ay itatawag ko sa guard para bitbitin siya palabas sa condo ko.

“Hindi na kailangan. Aalis ako, mag-usap lang tayo.” Pamimigil niya sa akin. Hinawakan niya ang telepono palayo sa akin.

            "Patawarin mo ako Jc pero sana kung mahal mo ako, hayaan mo akong mapunta sa kung sino talaga ang mahal ko. Hindi ako sasama. Hindi ko iiwan si Lando. Mahal ko siya. May mga bagay na gusto natin ngunit sadyang kahit anong pilit ay hindi natin makukuha.May mga bagay na kahit gaano iyonkahalaga o kahit gaano natin kamahal ay hindi mapapasaatin lalo na kung nagmahal tayo ng hindi naman tayo mahal. Kailangan mong palayain ako para tuluyan ka ding lumaya." Nagiging mas mababa ang boses ko dahil gusto kong ipaunawa sa kaniya iyon. Higit pa sa pakikiusap ang ginawa ko.

            Binitiwan niya ang telepono. Lumuhod siya. Tumingin sa akin. Umaagos ang luha sa kaniyang mga mata. "Terence, ano ang gagawin ko ngayon? Mahal na mahalkita. Hindi ko alam kung paano ko itutuloy ang buhay ko ng wala ka?" nanginginig ang buo niyang katawan at lalong nagiging malikot ang kaniyang mga mata. Hindi siya makatingin sa akin ng diretso.

Nakaramdam ako ng awa. Hindi siya dapat nagpapakababa ng ganoon. Walang sinuman ang may karapatang magpaluhod kundi ang Diyos lang. Pakiramdam ko ay hindi na makatao ang nangyayari kung hahayaan kong luluhod siya para lang hingin na balikan ko siya at mahalin kong muli. Lumapit ako sa kaniya.

“Tumayo ka nga diyan. Hindi mo kailangang gawin ang ganiyan. Hindi mababago ng pagluhod mo ang nararamdaman ko at ng desisyon kong piliin si Lando.” Yumuko ako at pilit ko siyang pinatayo. Nakita ko ang pagtulo ng kaniyang luha sa sahig kaya lalong namayani sa akin ang pagkaawa.

“Puwede bang mayakap kita? Kahit sa huling sandali? Kung ayaw mong sumama sa akin, baka puwede mo akong pabaunin ng kahit isang huling yakap.” tumingin siya sa akin. Nagmamakaawa ang mukha. Puno ng luha ang mga mata.

            Lumingon ako kay Lando. Gusto kong mabasa sa mukha niya kung okey lang na pagbigyan ko anghuling hiling ni Jc. Nakita ko ang banayad niyang pagkindat. Parang sinasabi ng kaniyang tingin na pagbigyan ko na lamang.

           Hinawakan ni Jc ang kamay ko. Dinampian niya ng halik. Marahan siyang tumayo habang titig na titig sa akin. Hanggang naramdaman ko na lamang ang walang kasinghigpit niyang yakap sa akin. Nilingon ko si Lando na noon ay bahagyang tumalikod muna. Nakita ko siyang tinungo ang pintuan dahil sa biglang may nagbuzz. May nag-abot sa kaniya ng pizza. Inapuhap niya ang bulsa ngunit parang wala siyang pera. Cellphone niya ang nailabas niya doon. Siya ang tinitignan ko sa sandaling niyayakap ako ng mahigpit ni Jc.

             "Patawarin mo ako ha? Makakahanap ka rin ng para sa iyo." Pakiusap ko kay Jc para matapos na ang lahat. Hindi siya sumagot ngunit nawala na ang paghikbi niya.

Dumaan si Lando na parang wala lang siyang nakita at tinungo ang kuwarto namin. Bago siya nakapasok ay tumunog ang kaniyang cellphone at sinagot niya ito. Naisip kong baka si Dok Bryan o kaya si Dok Mario ang tumawag at alam kong kukuha din siya ng pera sa kuwarto kaya siya pumasok doon.

Hanggang sa naramdaman ko na ang yakap ay naging halik sa leeg at mabilis ang mga nangyari dahil natagpuan ko na lamang ang kaniyang labi sa aking labi. Noon ay alam kong hudyat na para pilit kumalas ngunit nagiging marahas na siya. Mas nagiging mapusok ang kaniyang mga halik at yakap. Pilit ko siyang itinulak ngunit sadyang malakas siya sa inaakala ko.

            "Akin ka lang. Mas gugustuhin ko pang mamatay tayong dalawa kaysa makita kong mapunta ka pa sa iba! Kung hindi kasasama sa akin ngayong gabi, hindi ako aalis dito na buhay ka."

Nakita ko ang mabangis niyang tingin. Hindi na siya si Jc. Alam kong wala na siya sa kaniyang katinuan lalo na nang hinawakan ng kaliwa niyang kamay ang aking leeg ng walang kasing higpit.

Suminghap ako. Buong lakas kong tinanggal ang kamay niyang nakabigti sa aking leeg. Nang matanggal ko ang kamay niya ay bigla niyang hinablot ang kurdon ng telepono.

“Sasama ka sa akin ngayon o magkagulo tayo.” Mabigat ang pagkakasabi no’n. Alamkong totohanin niya. Gusto kong sundan si Lando sa kwarto para mabilis na i-lock iyon. Ayaw kong madawit sila kung sakali mang gagawa ng hindi maganda si Jc. Gusto kong ligtas sila kung sakaling magkagulo na. Ngunit malakas ang isang bisig ni Jc na nakayakap sa akin.

“Hindi! Kahit anong gawinmo sa akin, hinding-hindi ako sasamasa iyo. Hindi kita mahal. Tapos na tayo, Jc. Palayain mo na ako.” Pilit kong tinanggal ang kamay niyang nakayakap sa akin.

Hanggang may bigla siyangibinaon sa likod ko at napaigtad ako.

“Papatayin kita! Manloloko ka! Manggagamit. Ang dapat sa iyo ay mamatay!”

At nang muli niyang isaksak ang hawak niyang balisong na noon ay may dugo na ay naisip konang lumaban. Buong lakas niya akong itinulak. Pagkatapos ng tulakna iyon ay ang malakas na pagsipa sa akin dahilan para tumama ang ulo ko sa gilid ng aparador na gawa sa matigas na kahoy.

            Sa lakas ng sipang iyon ayparang umikot ang aking paningin at may umagos sa aking noo hanggang sa pisngi. Noon naman ay palabas na si Lando sa kuwarto namin. Nagulat siya sa bilis ng mga pangyayari kaya hindi siya nakakilosagad.

            "Akin ka lang! Akin ka lang!" paulit-ulit iyong sinasabi ni Jc.

            Umiikot parin ang aking paningin at lumapit sa akin si Jc na hawak ang duguang balisong. Nanlilisik ang kaniyang mga mata. Maagap si Landong pigilan siya ng akma na niya akong ambaan ng saksak sa dibdib. Nasuntok niya si Jcsa panga at nagawa nitong sipain sa sikmura ngunit sa tulad ni Jc na nagwawala at wala sa katinuan ay parang hindi nito ramdam ang ginawa sa kaniya. Pinulot niya ang isang malaking display sa bahay na gawa sa metal at buong lakas niya iyong ibinato kay Lando na tumama sa katawan nito dahilan para mawala sa panimbang ang huli.

Dahil sa nilikha nitong ingay ay binuksan ng pizza delivery boy ang pintuan kaya nagawa kong humingi ng tulong sa kaniya ngunit dahil siguro sa nakitang kaguluhan ay basta na lamang siya nawala sa pintuan at nagmamadaling umalis. Kailangan naming mapigil si Jc sa kaniyang pagwawala. Kailangan naming magtulungan. Lahat ng nakikita ni Jc sa paligid ay ibinato kay Lando at nang wala ng mahawakan pa ay mabilis niyang nilapitan ang pinagbabatong mahal ko saka niya sinipa. Nakita kong inambaan niya ng saksak si Lando ngunit mabilis na nahawakan ni Lando ang kamay na may hawak ng patalim. Nagsagupa sila, lakas sa lakas ngunit hindi magawang maagaw ni Lando ang mahigpit na hawak ni Jc na balisong. Pinilit kong bumangon kahit hilong-hilo pa din ako para tulungan si Lando. Naliligo na ako sa dugo. Kinuha ko ang isangmalaking figurine at ipinalo ko iyon sa likod ni Jc. Nawala sandali ng konsentrasyon si Jc. Kinuha ni Landoang pagkakataong iyon para makabangon. Sinipa niya ng ubod ng lakas si Jc at tumilapon ito. Nabitiwan ni Jc ang patalim. Mabilis ko iyong pinulot ngunit nahawakan ni Jc ang kamay ko. Nakipag-agawan ako. Lakas sa lakas kahit pa alam kong marami ng dugo ang nawala sa akin dahil sa natamo kongsugat. Nang makakuha ako ng pagkakataon ay buong lakas kong binaon ang balisong ngunit sa tagiliran lang niya tumama. Lalo kong nakita ang panlilisik ng kaniyang mga mata ng makita niyang umagos ang dugo. Hindi kaagad ako nakakilos nang makita ko ang masaganang dugo ngunit kinuha ni Jc ang pagkakataong iyonpara maagaw nang tuluyan ang balisong sa akin at sa isang iglap paay naitama niya iyon sa akin balikat. Huli na nang umalalay si Lando. Nagpambuno sila at sa isang kisapmata ko lang ay nakabaon na ang balisong sa sikmura ni Lando. Hinugot iyon ni Jc at nang iamba niyang saksakin sa dibdib ang lalaking mahal ko ay nahawakan ko ang isang upuang kahoy at ipinukol ko sa kaniya ng ubod ng lakas.

Tumilapon siya malapit sa pintuan ng kwarto ni baby Jay-ar. Napulot ni Lando ang balisong ngunit bago siya tuluyang nakalapitkay Jc ay may binunot si Jc sa kaniyang likod.

“Sige lumapit ka pa. Isang hakbang mo lang sabog ang iyong ulo.” banta niya na siyang ikinatigil ni Lando. Ako man ay natigilan kahit parang umiikot na ang aking pangin sa sobrang pagkahilo. Lalo akong nagimbal nangmakita kong lumabas si baby Jay ar sa kuwarto, isang dipa lang ang layo niya kay Jc. Nagkatinginan kami ni Lando.

“Daddy?” mahinang tawag niya kay Lando. Paupungas-pungas ang bata. Walang siyang kahit anong alam sa nangyayaring kaguluhan sa paligid niya.

Hawak ni Lando ang duguan niyang sikmura. Nakita ko ang kagustuhan ni Landong ilayo ang bata doon. Ako din ay gusto kong liparin si baby Jay-ar at dalhinsa ligtas na lugar ngunit kay Jc siya malapit. Isang pagkakamali lang namin ay kakalabitin ni Jc ang gatilyo na nakatutok pa din kay Lando.

Ilang saglit pa ay mabilis na hinila ni Jc and bata, tinutok niya ang baril sa sintido nito. Tumigil ang mundo ko sa pag-inog. Alam kong wala na si Jc sa katinuan.Wala na siyang pakialam pa kung sino dapat at hindi dapat madawit. Wala siyang pakialam pa kung kailangan niyang kumitil ng buhay kahit pa sa inosenteng bata. Parangmalagutan ako ng hininga nang magsimulang umiyak ang bata. Nanginginig ang duguang kamay ni Jc na nakahawak sa baril na nakatutok sa ulo ni baby Jay-ar. Kitang-kita ko paano nakaapekto ito kay Lando. Napaluhod siya. Tanda ng pagmamakaawa kay Jc nahuwag idamay ang bata. Nakatinginsa akin. Ang mga tingin na iyon ay alam kong may mga panunumbat. Parang binabalatan ako ng buhay. Alam kong ang mga titig niya ay patuloy akong inuusig kung bakit konagawing ilihim sa kaniya ang pagdating ng isang delubyong ito saaming buhay. Ang pagluha ay naging hagulgol dahil alam niyang hawak ni Jc ang buhay ng kaniyang anak. Lalo pa’t ang iyak ni baby Jay-ar at ang paulit-ulit niyang pagtawag sa daddy niya ay parang barenang tumutusok sa aking puso. Tanda iyon ng paghingi niya ng saklolo. Mabilis akong nag-isip kung ano ang dapat kong gawin. Hindi dapat madawit si baby Jay-ar sa gulong pinasok ko. Handa ko ng ibuwis ang aking buhay huwag lang sana ang bata at si Lando. Nakita kong binuhat ni Jc ang bata na hindiinaalis ang baril na nakatutok sa ulo nito at alam kong sa isang iglap kung wala akong magawang paraanay maaring makalabit ni Jc ang gatilyo na siyang kikitil sa buhay ngmahal naming anghel ni Lando.

Chakka 22 ~

Chapter 22

Marami akong naging desisyon sa nakaraan na hindi ko inaasahang magdudulot ng kapahamakan sa akin at sa mga mahal ko sa buhay. Ngunit gusto kong ayusin ang lahat ng mga iyon kahit kapalit man nito ay ang aking buhay. Tao ako at hindi Diyos. Mga santo man ay may pagkakataon din sa buhay nilang nagkakamali sila sa kanilang inaakala. May mga naging desisyon ang karamihan sa atin at may mga panahong naglihim tayo naang kinalabasan ay malayo sa ating inaakala. Sa pagkakataong ito, gusto kong gumawa ng tama ayon sa aking sariling pananaw. Hindi ko mapapatawad ang aking sarili kung may masamang mangyari kina Baby Jay-ar at sa mahal kong si Lando.

“Huwag si baby Jay-ar Jc. Parang awa mo na. Luluhod ako sa harapan mo, huwag mo siyang idamay dito. Walang kamuwang-muwang ang bata para masali siya sa gusot natin. Bitiwan mo siya parang awa mo na.” humahagulgol na ako.

“Pare, makinig ka sa amin. Kahit ako na lang ang patayinmo, huwag ang anak ko. Alam kong alam mo na wala siyang kasalanan sa iyo kaya kung may galit ka man sa aming dalawa ni Terence ay sa amin mo na lang ibunton. Huwag anganak ko.” Ang tinurang iyon ni Lando ang lalong nagpasidhi sa kagustuhang kong iligtas silang mag-ama.

“Sasama na ako sa iyo. Iiwan ko si Lando. Kahit saan ka magpunta, sasama ako sa iyo huwagmo lang sasaktan ang mag-ama. Nakikiusap ako. Nagmamakaawa ako sa iyo.” Nakaluhod na ako. Iyonbang wala ng natitirang pag-asa pa. Desperado na ako. Kaya kong magtiis at magpaalipin kapalit nito ang pagligtas ko sa mag-ama. Kapalit nito ang makitang buhay silang dalawa.

Nakita kong nakangisi si Jcngunit nanlilisik parin ang kaniyang mga mata. Lumapit sa akin. Marahang mga paghakbang.

“Sigurado kang sasama ka sa akin? Hindi mo lang ba muling binibilog ang ulo ko?” panigurado niya.

“Sasama na ako sa iyo. Iiwan ko si Lando. Kakalimutan ko siya basta huwag mong sasaktan ang bata.”

“Ikaw Lando? Makakaasa ba akong tatantanan mo na kami ni Terence?”

Lumingon sa akin si Lando. Alam kong hindi siya makapapayag na mawala ako sa buhay niya ngunitnasa bingit ng kapahamakan ang anak niya kaya tinignan ko siya. Nakikiusap ang aking mukha.

“Itapon mo malapit sa akin ang hawak mo balisong. Kinakausap kita at sumagot ka ng malinaw Lando, pababayaan mo na kami ni Terence.”

Nakita kong binato niya sapaanan ni Jc ang balisong.

“Sagot! Palalayain mo na si Terence sa buhay mo at pababayaan mo na kami, Lando! Sumagot ka!” pasigaw na tinuran muli ni Jc.

“Pangako, palalayain ko kayo. Hindiko kayo guguluhin huwag mo lang sasaktan ang anak ko.”

“Hayun, madali lang naman pala kayong kausap e.” Pagkasabi niya iyon ay yumuko at binitiwan niya ang kanina pang umiiyak na bata. Mabilis na tumakbo ang bata palapitkay Lando at niyakap naman ni Lando nang makalapit na ito sa kaniya. Natagpuan ko na lamang na nakapulupot na sa leeg ko ang bisig ni Jc. Sa akin nakatutok ang baril. Nakaramdam ako ng kaginhawaan. Ligtas na si Baby Jay-ar. Nagsimulang naglakad si Jc patungosa pintuan habang paatras din akong sumunod sa kaniya. Nakita kong hindi na sa aking ulo nakatutok ang baril. Napunta kay Lando.

“Huwag kang gumalaw diyan. Huwag kang gagawa ng hindi ko magugustuhan.” Babala ni Jc.

Dahil sa takot ni Landon a baka makalabit ni Jc ang gatilyo ng baril at si Baby Jay-ar ang nakaharap saamin at kung hahayaan niyang magiging ganoon ang kanilang posisyon, si bata ang matatamaan ng baril. Biglang tumalikod si Lando para protektahan si baby Jay-ar. Alam kong ayaw niyang mapahamak ang bata ngunit ang ginawang iyon ni Lando ay kinagulat ni Jc at isang putok ang umalingawngaw. Nakita kong tinamaan si Lando. Dahil doon ay hindi ko na hinayaan pang makaisang putok pa siya. Siniko ko siya ng ubod ng lakas. Natanggal ang nakapulupot na bisig niya sa aking leeg hinarap ko siya nang alam kong uulitin pa niyang barilin ang mahal ko. Isinangga ko ang sarili ko para hindi na niya matamaan pa si Lando. Isa pang putok ang umalingawngaw. Dama koang pagtama ng bala sa akin. Bala na sana ay muling tatama kay Lando. Bumagsak ako pero sinikap kong makalapit kay Lando. Para maisangga ko ang katawan ko sa kahit ilang bala pa niyang pakakawalan. Pagkatapos no’n ay ilang putok pa ang narinig ko. Ngunit hindi na galling pa kay Jc ang putok na iyon. Galing sa pintuanng condo. Galing sa mga dumating na guwardiya at pulis. Kitang-kita ko ang pagkatumba ni Jc hindi kalayuan sa amin.

Kahit pa nanghihina ako aynagawa kong tanggalin ang pagkakadagan ni Lando kay baby Jay-ar.

“Mahal, huwag kang susuko. Huwang mo akong iwan. Lumaban ka. Kaya natin ’to.” Pagmamakaawa ko sa kaniya para alam niyang naroon ako sa tabi niya. Matapang. Buhay.

Ilang saglit pa ay nakita ko ang paglapit ni Dok Mario at Dok Bryan para saklolohan kami. Kinuha ko ang mga kamay ni Lando. Naramdaman ko ang mariin niyang pagpisil.

“Buhay ka! Salamat sa Diyos! Mabubuhay tayong dalawa mahal ko. Huwag kang bibitiw.”

“Walang iwananan mahal.” Mahina man ang pagkasabini Lando niyon pero may kakaibang katatagan.

Kumilos siya. Niyakap niya ako. Nakita ko ang masaganang luha mula sa kaniyang mga mata na pumatak sa akin mukha. Hinayaan ko iyong umagos sa aking pisngi. Hawak niya ang isang kamay ko at pinipisil habang ang isang kamay niya ay nakayakap na sa akin.

“Hindi kita iiwan, mahal. Patawarin mo ako. Mangako kang ikaw din” Sagot ko.

“Sumpa ko iyon mahal. Mahal na mahal kita.” Paanas niyang sinabi sa aking tainga.

“Terence mahal. Tulunganmo ako. Mahal na mahal kita. Akin ka lang. Walang ibang makakaagaw sa iyo sa akin…. A-kin ka-lang…tulu-ngan mo….a-ko…” Naririnig ko ang mga sigaw ni Jc. Pahina iyon ng pahina. Naging pabulol at tuluyang nawala hanggang sa ungol na lang ang narinig ko mula sa kaniya.

Kasabay niyon ng tuluyangpanghihina ng aking paningin. Dumilim ng dumilim ang paligid ko at tanging mainit na kamay ni Lando ang tangi kong naramdaman na pumipisil sa aking mga palad. Mahigpit ang kaniyang hawak habang nakayakap siya sa akin. Gusto ko siyang sagutin. Ngunit sadyang bumibigat na ang talukap ng aking mga mata at naramdaman ko sa huling sandali ang tuluyang paghina ng pagkakawahak ko sa kaniyang mga palad. Dinig na dinig ko ang pagtawag niya sa aking pangalan hanggang unti-unting naging tahimik ang aking mundo.

            Paggising ko ay nakabenda na ang aking ulo, likod attagiliran. Nilibot ko ang aking paningin at nang makatiyak ngang buhay ako ay pilit kong binalikan ang buong pangyayari at nang naging malinaw sa akin kung bakit naroon ako sa Hospital ay gusto kong isiping isang masamang panaginip lamang ang lahat. Ngunit alam kong nangyari ang lahat.

            Si Lando. Tama. Nasaan siLando? Buhay pa kaya ang lalaking mahal ko? Paano ako nakaligtas sa kamatayan? Paano ko ipagpapatuloy ang paglaban sa hinaharap kung tuluyang mawala saakin ang kaisa-isang lalaking minahal ko sa buong buhay ko? Gusto kong makita siya. Gusto kong makatiyak na ligtas siya dahil kung may kailangang mamatay at magbayad sa lahat ng mga ito ay dapat ako. Ako ang nagkamali. Ako ang nagkasala.

            Kailangan kong mahanap siya ngayon din. Kailangang masagot lahat ang mga katanungang bumabagabag sa akin.Nahihilo ako at nakaramdam ako ng kakaibang sakit sa aking likod ngunit mas masidhi ang kagustuhan kong makita kung ano ang nangyarikay Lando. Tatayo na sana ako nangbiglang pumasok ang isang doctor. Nang maibangon ko ng bahagya ang ulo ko ay nakaramdam ako ng kakaibang pagkahilo. Kaya ng utak ko ngunit marahil ay hindi pa kinakaya ng aking katawan kaya muli kong ibinalik ang aking ulo sa pagkakadantay nito sa unan.

            "Gising ka na pala, Terence. Salamat sa Diyos at ligtas ka." May matipid na ngiti sa labi niDok Mario. Kinuha niya ang mga palad ko. "Pasalamat tayo sa Diyos dahil nadala namin kayo kaagad sa hospital. Kung mas maaga pa sana kaming dumating nang tumawag si Lando sa amin sana hindi nangyari sa inyo ito."

“Nakatawag pa siya sa inyo?”

“Hindi namin alam na may kaguluhan. Ang sinabi lang niya ay dumating ang ex mo sa condo ninyo. Pinapapunta kami sa condo niyo para ayusin ang gusot o kung pupuwede ay magtawag na din ng pulis para matakot si Jc at kusa itong umalis.”

            "Dok, ako ang dapat sisihin sa nangyari. Kung hindi sana ako gumamit ng iba para makalimutan dati si Lando. Kung sana hindi ako naglihim sa kaniya atnakagawa ako ng paraan para naiwasan sana na humantong sa ganitong sitwasyon ang lahat. Sana hindi nangyari ang lahat ng ito. Gusto kong makita si Lando. Sabihin ninyo kung ano ang nangyari sa kaniya. Buhay pa ba siya?" Pakiusap ko.

            "Nang nadatnan naming kayo kasama ng mga guwardiya at pulis, nabaril na kayo ni Jc. Huli na ang pagdating namin. Una kang nawalan ng malay. Kahit nahihirapan na si Lando ay nakiusapsiya sa amin na iligtas ka sa kamatayan. Hindi pangkaraniwan ang binuhos niyang pagmamahal sa iyo Terence. Alam ko iyon. Alam naming iyon ni Bryan. Mahirap maghintay ng kawalang katiyakan. Hindi lahat ng lalaki nagagawang maghintay at umasa kahit walang iniwang garantiya. Ngunit ginawa ni Lando iyon. Nagtiwala siya sa iyo.Daman-dama namin ni Bryan ang kagustuhan niyang makita at makasama ka niyang muli. Bago tuluyang nawalan ng malay si Lando at kahit hirap na hirap na siya ay nakiusap sa akin na gawin lahat angmakakaya ko para mabuhay ka lang.Mas inisip ka niya kaysa sa kalagayan niya. Inasikaso kita agadat si Bryan naman ang umasikaso sakaniya. Sana malagpasan ni Lando ang pinagdadaanan niya ngayon. Nakita ko sa inyo ang pagmamahalan namin ng yumao ko ding mahal noon na si Gerald. Alam ko kung gaano kahirap mawalan ng minamahal."

            "Anong ibig ninyong sabihin Doc? Sa pananalita ninyo ay parang may laman ang inyong sinasabi."

            "Akala ko kasi mas grabe ang nangyari sa iyo dahil nauna kang nawalan ng malay. Ngunit sa tindi ng pagkabagok ng ulo mo kaya ka nahilo kasabay din ngmadaming dugong nawala mula sa iyo kaya nangyari iyon. Ngunit dahilnaagapan ka at maliit lang pala angsugat mo sa ulo at hindi din ganoon kalalim ang sugat sa likod mo at tama ng baril sa bahaging tagilirankaya mas mapalad ka parin kay Lando."

            "Doc, ano ang nangyari sa mahal ko? Nakikiusap ako, huwagninyo ako pahirapan ng ganito. Gusto kong malaman kung ano ang nangyari sa kaniya."

            "Nasa critical siyang kondisyon ngayon at kailangan mongmagpakatatag para sa kaniya. Sa'yo siya dapat huhugot ng lakas. Ngunit kailangan mo ding paghandaan na hindi natin hawak ang buhay ng tao. Hindi man natin gusto ngunit may mga bagay na tanging ang Diyos lamang ang tanging nakakagawa ng himala. Siya lang ang tanging nasusunod kung kailan niya gustong bawiin angipinahiram niyang buhay sa atin. Gusto kong maging tapat sa iyo dahil ako man din ay dumaan sa ganitong sitwasyon. Huli na nang malaman kong may sakit na cancer si Gerald at maraming mga nasayang na sandali na dapat naenjoy namin kung mas naging maaga lang nilang ipinagtapat sa akin ang kaniyang pagkakaroon ng walang lunas na sakit. Tulad mo, kung sana mas nagiging maagap kang sabihin ang tungkol kay Jc sa kaniya ay maari sanang naiwasan nating mangyari ito. Ngunit naiintindihan kong may kaniya-kaniyang tayong dahilan. May mga bagay na tayo lang din ang nakakaalam kung bakit natin ito ginagawa."

“Iyon ang malaki ko pong pagkukulang Dok. Sana mailigtas siya para mapunan ko lahat ang nagawa kong mga pagkakamali sa nakaraan.”

“Sa akin, wala ng pag-asa pa noong mailigtas si Gerald sa kamatayan ngunit sa iyo, kahit papaano ay nakakakita ka parin ng isang himala para mailigtas ang mahal mo. Humingi ka ng tulong sa Diyos at alam kong pakikinggan niya ang iyong panalangin. Magtiwala ka sa kaniya at kung sakali mang hindi niya maibibigay ang hiling mo ay magtiwala kang hindi pa katapusan ng mundo. Magpapatuloy ang pag-ikot ng buhay kahit gaano pa kasakit ang pagkawala ng taong tunay na nagmamahal sa iyo. Mahirap makahanap ng taong para sa atin lalo na ang mga katulad natin at kadalasan pa nga ay wala ngunit hindi ngayon ang tamang panahon para panghinaan ka ng loob. Ito ang tamang panahon para iparamdam mo kay Lando na kaya mong magpakatatag para sa inyongdalawa.”

“Kasalanan ko ang lahat ng ito. Ako ang dapat sisihin. Hindi ko alam kung paano ko patatawarin ang aking sarili kung mamatay si Lando. Di ko alam kung paano ko tatanggapin ang lahat lalo pa’t alam ko na ako ang dahilan ng lahat ng ito.” Alam kong paulit-ulit kong sinasabi ang katagang iyon ngunit gusto kong habang sinasabi ko iyon ay mapaintindi ko sa aking sarili kung paano ako ginawang tanga ng aking pagkatakot. Humahagulgol ako.

“Kumalma ka, Terence. Hindi pa lubusang gumaling ang mga sugat mo. Walang may gusto sa nangyari sa inyo. May mga tao lang talaga nanakakagawa ng hindi maganda sa kapwa. May mga taong desperadongmakuha ang gusto sa kahit anong paraan. Alam ko gusto mong protektahan si Lando. Ayaw mo siyang mag-alala at masaktan. Ayaw mo siyang may proproblemahin pa. Huwag kang masiyadong magalaw dahil hindi iyan nakakabutisa iyo.” Pinapatahan ako ni Dok Mario.

Walang kasing-sakit ang sugat ko sa likod at kumikirot pa din ang ulo ko ngunit wala ng kasinsakit pa angnararamdaman ko. Sinisingil ako ng aking konsensiya.

            "Gusto kong makita si Lando. Parang awa niyo na dok, alam kong kailangan niya ako ngayon. Gusto kong iparamdam sa kaniya na narito ako, buhay na buhay. Gusto kong kahit wala siyangmalay ay maramdaman niyang gustokong lumaban siya." Humahagulgol na ako noon. Halos hindi ko na mabigkas ang lahat ng katagang gusto kong sabihin. Gulung-gulo ako, takot na takot, hirap na hirap ang kalooban ko.

            "Hihintayin lang natin si Bryan na nag-asikaso sa kaniya. Huwag kang mag-alala, hindi namin ililihim sa iyo ang tunay niyang kalagayan. Gusto kong bigyan kita ng lakas ng loob para mapaghandaan ang kung anuman ang kahihinatnan ni Lando. Gusto kong makinig ka sa akin para lalo mong makita ang positibong pananaw kung sakali mang mawala si Lando sa iyo." Masuyo niyang pinunasan ang aking mga luha at ramdam ko ang buong pang-unawang paghahaplos niya sa aking dibdib para mabawasan ang naipong pighati doon.

            "Anong buhay na lang mayroon ako kung tuluyan na siyangmawawala sa akin Dok? Siya lang ang kaisa-isang lalaking tunay na minahal ko ng ganito. Sa kaniya langumikot ang mundo ko. Napakatagal na panahong iningatan ko siya at halos ilang buwan lang kaming nagkasamang masaya. Nagkamali ako ng iwan siya at piniling magkaroon ng iba para makalimutan siya. Ang pagkakamaling iyon ang siyang dahilan kung bakit nandito kami ngayon sa sitwasyong ganito. Wala akong hinangad na iba kundi ang makasama siya, maiparamdam ang tunay na pagmamahal ko sa kaniya at hindi ko kakayanin kung mawala siya sa akin. Mainam pang mamatay na din ako kaysa mabuhay ng hindi ko siya kasama." Sa bawat hikbi koay hindi ko nito kayang bawasan ang masidhing paghihirap ng aking kalooban.

            "Terence, ganyan din ako noong iniwan ako ni Gerald. Akala ko katapusan na ang lahat. Akala ko wala ng darating na magmahal sa akin. Napakaraming magagandang alaala na iniwan niya sa akin. Hanggang sa huling sandali ay naramdaman ko ang kaniyang pagmamahal. Inihanda niya ang lahat kahit pa sumakabilang-buhay na siya. At kung napaghandaan manni Lando ang nangyaring ito, alam kong hindi niya gugustuhing makita kang nahihirapan at nasasaktan. Ayaw niyang gugulin mo ang natitira mong buhay para magigingmiserable lang ito. Kung ganoon anggagawin mo ay lalo mo siyang binigong buhayin ka. Kung mawala man siya iyo ay gusto niyang ipagpatuloy ang inyong nasimulan. Kaya niya itaya ang buhay niya sa iyo dahil gusto niyang makaramdam ka din ng kasiyahan. Hindi ko man buong alam ang kuwento ng inyong pagmamahalan ngunit sana huwag mong sayangin ang buhay na gusto niyang maeenjoy mo pa."

“Paano ho ko iyon gagawin kung siya lang ang alam kong nakapagbibigay sa akin ng ligaya atpag-asa? Paano ako mag-eenjoy kung siya ang dahilan kung bakit ako nabubuhay?” Sunod na sunod kong tanong kay Dok Mario.

“Bago namatay si Gerald noon ay nagawa niyang ayusin ang buhay kopati ang pagkakaroon ng lalaking siyang titingin, mag-aalaga at magpapatuloy ng buhay kong sinimulan niya. Si Bryan. Mahirap sa kaniyang gawin ang bagay na iyon. Ngunit hindi makasarili ang tunay na pag-ibig. Mas binibigyang halaganito ang kasiyahang maibibigay mo sa taong mahal mo kaysa sa sarili mong interes. Ang tunay na pag-ibig ay hindi maramot, kusa itong nagbibigay ng dahilan at paraan para pagaanin ang lahat ngpasakit at paghihirap na alam mongdadanasin ng mahal mo. Alam ko ang hirap ng makitang unti-unti kang iniiwan ng mahal mo at kung kami niBryan ang masusunod, hinding-hindi kami makapapayag na mangyayari iyon sa inyo. Ayaw kong mangyari sainyo ang nangyari sa amin ni Gerald.Huwag kang mag-alala, gagawin naming lahat ni Bryan ang makakaya namin para mailigtas si Lando. Alam kong ginagawa din lahat ni Bryan ang makakaya niya dahil pinsan niya ang nasa bingit ng kamatayan ngunit tao lang din kamini Bryan. Ang kagustuhan parin ng Diyos ang siyang mangingibabaw. Magdasal tayo para sa kaligtasan ng mahal mo.”

            "Kung hindi sana ako naglihim sa kaniya. Antanga-tanga ko, Dok. Alam ko ng darating si Jc para guluhin kami ngunit hindi ko man binalaan si Lando. Hindi man lang ako nakapaghanda. Sana hindi nangyari ang lahat ng ito kung pinaghaan ko ang lahat. Kung sakit ang kinamatay ni Gerald at nagawaninyong ihanda ang inyong mga sarili, sa akin hindi ganoon kadali iyon dahil alam kong ako ang may pagkakamali. Ako ang nagkulang. Ang masakit parang nagsisimula palang kami, ganito na ang nangyari. Paano ko kakayaning makapagsimula  kung ganitong biglaan ang kaniyang pagkawala. Sabihin mo sa akin Dok, kung paano ko sisimulan ang isang bagay na akoang dahilan ng kaniyang paghihirap ngayon. Paano ko sisimulan ang ako mismo ang nagpatapos. Gusto kong patayin din si Jc. Kung mamatay si Lando, gusto kong wakasan din ang buhay ng taong siyang kumitil sa buhay naming kasisimula pa lamang." Nagpupuyos ang aking kalooban. Naroon ang lahat ng emosyon. Pagkaawa at pagmamahal kay Lando. Lungkot, takot at siphayo sa maari niyang pagkamatay ng biglaan. Galit at hindi maipaliwanag na sama ng loob ko sa ginawa ni Jc.

            "Sumakabilang buhay nasi Jc. Napuruhan siya sa tama ng baril na galing sa isang pulis. Balikat lang sana ang pupuntiryahinpara mabitiwan ang baril niya ngunit nakita nilang lalaban siya. Kung hindi nila siya babarilin ay maaring sila ang papatayin nya kaya napilitan silang barilin siya."

“Alam kong kasalanang magpasalamat sa pagkamatay ng ibang tao ngunit hindi ko alam kung bakit ako nakaramdam ng saya sa pagkawala niya Dok. Patawarin sana ako ng Diyos.”

“Nagmahal lang din si Jc, Terence. Mali man ang paraan niya ng pagmamahal ngunit sana lagi mong isiping ang dahilan ng nagawa niya sa iyo ay pagmamahal pa din. Hindi man masabing mabuting pagmamahal ang naghari sa kaniya ay alam kong alam mo na desperado yung taong maibalik at makuhang muli ang pagmamahal mo. Hindi nga lamang siya nabiyayaan ng normal na personalidad at pag-iisip ngunit minahal ka niya. Ipanalangin na langnatin ang kaniyang kaluluwa.”

Napawi ng sinabi ni Dok ang galit sa dibdib ko. Napapikit ako. Tama si Dok.

“Mas kailangan ka ni Lando. Siya ang dapat mong pagtuunan ng pansin. Kailangan mong magpakatibay ng loob para sa kaniya. Hindi nakakatulong sa kaniya na maramdamang pinanghihinaan ka ng loob. Kailangan ka niya Terence. Kailangan niya ng taong makukunanng tibay ng loob.”

“Si baby Jay-ar po? Kumusta ngayon ang bata?” tanong ko. Umaasang ligtas siya at hindi siya nadamay sa mga nangyari.

“Nasa pangangalaga na siya ni Glenda. Mabilis silang lumuwas nang nalaman ang nangyari sa inyo. Huwag mo ng isipin ang bata. Ligtas siya. Sana lang hindi nagkaroon ng trauma angbata. Parating na din ang mga magulang mo. Gusto naming ipaalamsa kanila ang lahat kung kailan alamnaming ligtas ka na sa kapahamakan para hindi din naman sila mag-alala sa iyo. Magpakakatag ka ha?” Nakikiusapang mukha ni Doktor Mario. Alam kong dama niya ang bigat ng nararamdaman ko.

            Ilang sandali pa ay narinig naming ang....

            "Paging Dr. Mario Bautista.... Dr. Mario Bautista... youare urgently needed in Intensive Care Unit now!"

            Tumingin sa akin si Dr. Mario. Tumingin din ako sa kaniya. Nabasa ko kasi sa kaniyang mukha ang kakaibang pagkabahala.

Chakka 23 ~

Chapter 23

           Nagkatinginan kami ni DokMario. Alam kong may kakaiba sa kaniyang mga tingin. Nabasa ko doon ang kakaibang pagkabahala.

“May masama bang nangyari kay Lando, Dok?”

“Alam kong kayang-kaya ni Bryan pero kung hinihingi niya ang tulong ko, hindi iyon normal. Tatagan mo ang loob mo. Babalikan kita dito. Gagawin namin ang lahat.Naiintindihan namin ni Dr. Bryan angkalagayan ninyo kaya lahat ng kayanaming gawin ay gagawin namin para sa inyo. Gusto ko taimtim kangmagdasal sa kaniya. Malaki ang maitutulong ng iyong pananalig sa Diyos. Sige maiwan muna kita dito. Alam kong parating na din ang pamilya mo para dalawin ka.” Paalis na si Dok Mario pero nahawakan ko ang kaniyang kamay.

            "Parang awa niyo na Dok. Kailangan ko siyang masilip. Utang na loob Dok, kailangan kong makita siya." Higit pa iyon sa pakiusap, higit pa iyon sa pagmamakaawa. Isang masidhing hinaing na alam kong siya lamang ang nakakaramdam sa aking nararamdaman.

            "Hindi puwede. Baka hindi mo pa kayanin at mahigpit na ipinagbabawal ang papasukin ang sinuman maliban sa amin sa ICU." Nakikiusap ang kaniyang tingin.

            "Alam kong dama ninyo ngayon ang paghihirap ng kalooban ko. Hindi ko alam kung paano ako makatulong sa inyo ngunit kagustuhan ko lamang po siyang makita. Alam kong kahit walang malay si Lando ay gusto din niyang malaman ang kalagayan ko. Parang awa niyo na po Dok. Tatanawin kongmalaking utang na loob sa inyo kungmapagbibigyan ninyo ang hiling ko."

            Tumitig sa akin. Naroon ang awa sa kaniyang mukha ngunit tinuloy parin niya ang paglabas sa pintuan at naiwan ako doong umiiyak. Humihingi ng tulong sa Diyos. Himihingal ako at humahagulgol habang kinakausap ang Diyos na pagbigyan ang hiling kong ibalato ang buhay ng lalaking pinakamamahal ko.

Nasa ganoon akong kalagayan ng nagbukas ang pintuan. May dalang kasama si Dr. Mario at wheel chair. Mabilis ang pagbuhat sa akin at paglipat sa wheel chair. Kasimbilis din iyon ang lakad takbong ginawa nila para makarating kami agad sa ICU. Mabilis din ang ginawa nilang pagpasok sa akin sa loob. Pagkalabas ng dalawang nagbuhat at nagtulak sa wheel chair ko ay lumabas mula sa kurtinang puti angsi Dok Bryan. Hindi ko nagawang pagmasdan ang kalagayan ni Lando dahil mabilis ang ginawang pagsara pagsara din sa kurtina

            "Anong nangyari baby?" tanong ni Dr. Mario kay Dr. Bryan.

Tumingin sa akin si Dok Bryan. Tumingin din siya kay Dok Mario.

“Alam ko bhie, pinagbabawal papasukin siya ditto at alam ko ding hindi ko dapat nilagay siya sa risk na dalhin ditto dahil under-recovery palang siya ngunit sana maintindihan mo ako. Nararamdaman ko ang pinagdadaanan niya.”

Muli akong tinapunan ni Dok Bryan ng tingin. Napabuntong-hininga. Naghintay ako sa kaniyang sasabihin. Ayaw kong pangunahan siya. Lagi kong hinihiling sa Diyos ang kaligtasan ni Lando. Nakaramdam ako ng hapdi sa aking likod at tagiliran at nahihilo pa ako ngunit hindi ko iyon alintana. “Mahina na ang kaniyang katawan. Tinamaan siya sa sa ginamit ni Jc na .22 caliber sa chest at tinamaan ang kaniyang kanang bahagi ng kaniyang baga. The bullets penetrated the chest wall and damaged the lung.” Paliwanag niya kay Dok Mario. Nakikinig ako sa kanilang usapan.

“ His lungs collapsed at alam kong nararamdaman niya yung sakit kaya siya minsan nahihirapang huminga. He wheezes out blood in a fine mist at natakot ako nang nagiging clots na ang lumalabas. Napakabilis ang paghina ng kaniyang katawan and his blood pressure is dropping. With the injuryto his lung, the oxygen content in hisblood dip to very low levels kaya siya hindi pa binabalikan ng malay hanggang ngayon. But then again, anything is possible.“ Tumingin si Dok Bryan sa akin. Gusto niyang maintindihan ni Dok Mario ang history ng nangyari kay Lando para alam nilang dalawa ang dapat gawin.

“Mabuti at nabigyan ko kaagad siya ng endotracheal tube sa kaniyang baga dahil nakatulong iyonsa kaniyang paghinga. Pagkatapos kong matanggal yung bala sa kaniyang baga ay maayos ko naman natanggal din ang nadaleng lower lobe na tinamaan. Nang iniwan mo ako kahapon pagakatapos ng successful na operasyon nilagay ko siya sa ventilator nang magdamag. Tinanggal ko na ang endotracheal tube dahil natatakot ako na magkaroon siya ng kumplikasyon na pneumonia.” Pagpapatuloy ni Dok Bryan.

“Nilagyan mo na ba siya ng chest tube? Tanong ni Dok Mario.“Alam mo malaki ang maitulong nito to evacuate air and any residual blood or body fluids from the chest cavity, which helps keep the lung inflated.” Nagiging masiyadong marami na silang sinasabing medical terms na hindi ko maintindihan at ang gusto ko lang malaman ay kung ligtas ba ang mahal kong si Lando. Hindi ako makasingit. Kailangan nilang mag-usap para mapag-aralan nila ang dapat gawin.

“Opo nalagyan ko na kayalang ay hindi pa natin puwedeng tanggalin iyon hanggang sariwa pa ang sugat sa baga niya, baby. This takes a couple of days or up to a week pa siguro kung malakas ang kaniyang katawan pero mahina siya.Hindi ko na alam kung ano ang maari nating gawin. Naghihintay ako ng himala na sana kaya niyang labanan ito.”

“Nasalinan mo na ba siya ng dugo?” muling tanong ni Dok Mario. Kalmado silang dalawa sa kabilang ng mga nangyayari samantalang ako ay kanina pa nanginginig sa takot.

Nasalinan na ng dugo ngunit malalim ang kaniyang mga sugat kaya nagiging critical parin ang kaniyang kondisyon. Hindi kasi nagiging stable ang kalagayan niya na parang may pumipigil sa kaniya. Hindi ko maintindihan. Pilit siyang lumalaban ngunit kahit anong laban niya ay parang bumibigay din ang katawan niya sa tindi ng mga sugatna tinamo. Baby, nahihiwagaan ako sa kalagayan niya. Kaya baka kako ikaw ang makatulong sa akin para alamin iyon.“

            "Parang awa niyo na Dr Bryan. Tulungan ninyo si Lando. Kailangan siyang mailigtas." Humahagulgol na ako.

            "Terence, patatagin mo ang loob mo. Alam kong kahit wala siyang malay ay maari niyang marinig ang lahat. Magtiwala tayo sa himala ng Diyos. Bhie, mauna ka na, susunod ako. Alam kong kaya nating pagtulungan ang kalagayan ni Lando." Sagot sa akin ni Dok Bryan. Marahan niyang hinawakan ang aking palad.

            Nakita ko ang pagdaloy ng luha ni Dr. Mario habang nakatingin sa akin. Mabilis niya iyong itinago sa pamamagitan ng pagpasok sa kurtinang siyang nagtatago sa tunay na kalagayan ng lalaking buhay ng buhay ko. Umupo si Dr. Bryan sa harap ko. Tulad ni Dr. Mario, naroon ang mapang-unawang mga titig. Hindi ko na alintana ang pagkahilo. Mas importante sa aking isipin ang kalagayan ni Lando.

            "Terence, nakikiusap ako sa iyo. Buksan mo ang loob mo samaaring mangyari. Magpakatatag ka. Gagawin naming lahat ni Dr. Mario ang makakaya namin. Dito ka muna at hingin ang tulong ng Diyos. Iyon lang ang alam kong kaya mong maitulong sa ngayon. Iwanan kita dito dahil mas kailangan ni Lando ang atensiyon naming dalawa ni Dr. Mario." Pagkasabi niya iyon ay mabilis nang tinungo ni Dr. Bryan ang kinaroroonan ni Lando.

“Gawin po ninyo ang lahat ng inyong makakaya Dok. Nagmamakaawa ako. Hindi ko kasi alam kung paano tatanggapin ang lahat kung tuluyan niya akong iwan.Hindi pa ako handa.” Pagsusumamo ko.

“We will, Terence.” Pinilit niyang ngumiti bago pumasok doon.

            Pakiramdam ko ay napakatagal nilang dalawa sa loob ng kurtinang iyon. Tanging mga nurses na siyang nag-aassist sa kanila ang nakikita kong lumalabas. Mabilis ang bawat kilos nila. Taimtimakong nanalangin muli sa Diyos sa kaligtasan ang lalaking mahal ko. Magulo ang utak ko sa sandaling iyon at alam kong kahit paulit-ulit ang dasal ko ay alam ng Diyos kung paano ako nakikiusap sa kaniyang tulong.

            Mahigit kalahating oras ang dumaan ng muling lumabas mulasa puting kurtina ang dalawang may mabubuting pusong doctor. Nakaakbay si Dok Bryan kay Dok Mario. Kapwa silang nakatingin sa akin. Walang gustong magsalita. Banaag ko ang luha sa gilid ng matani Dr. Bryan. Ramdam ko ang kakaibang kalungkutan at pagkabigo sa mukha ni Dr. Mario. Natakot ako. Nanginig ang buo kongkatawan. Parang hinihigop ako ng kawalan. Ayaw kong marinig kung anuman ang kanilang sasabihin. Sa mukha pa lang nila ay nababanaag na ang pagkabigo. Kahit gusto kongmarinig ang kanilang sasabihin ay ayaw kong magtanong. Ayaw kong sumuko. Ayaw kong ganoon na lamang kadaling mawala si lando sa akin. Hindi pa huli ang lahat.

            "Gusto ko siyang makausap. Kung tuluyan na niya akong iniwan, gusto kong marinig niya ang lahat ng aking sasabihin. Alam ko, narito pa siya at gusto kong lumaban siya. Kailangan niyangmarinig na narito ako't hinihitay ang kaniyang paglaban. Parang awaniyo na po. Gusto ko siyang mayakapkahit sa huling sandali." Puno ng hikbi ang pakiusap na iyon. Kung sana kayang ipaliwanag ng luha angbigat ng aking dibdib. Nahihilo na ako dahil sa taas ng aking emosyon. Parang sasabog na ang aking dibdib.Hindi ko na alam kung paano magingmatatag. Hindi ko na alam kung nakikinig ba ang Diyos sa aking mga dasal. Sana kung bawiin niya sa akinsi Lando ay mas mabuting isabay na din niya ako. Hindi ko na gustong mabuhay ng ako lang. Alam ko, hindi kayang bumitiw ni Lando hangga't hindi niya naririnig ang aking hulingpaalam kung sakali mang nahihirapan na siya at gusto na niyang bumitaw. Hidni ko alam kung paano ko siya papayagang iwan ako.Sana makinig ang Diyos at bigyan niya ako ng pagkakataon sa buong buhay ko na maniwala sa kaniyang himala at pagpapala.

            Nang tinutulak ni Dr. Mario ang aking wheel chair patungo sa kinahihigaan ni Lando aypakiramdam ko napakadilim ng paligid ko. Sobrang naninikip ang dibdib ko dahil hindi ko napaghandaan kung paano ko isa-isahing sabihin sa kaniya ang katotohanang hindi ko kayang mabuhay ng wala siya. Hindi ko alamkung paano siya tatanungin kung anong kahalagahan ng pagbabalik niya ng panandalian sa buhay ko at ang kapalit naman nito ay ang napipintong habambuhay naming pagkakalayo. Aanhin ko ang pinahalagahan niyang buhay ko kung ang hinaharap ko naman ay tuluyan niyang babaunin sa kaniyang hukay.

            Nakita ko siyang nakapikit na para bang hindi na humihinga. Takip ng napakaraming benda ang buong katawan. Hindi ko alam kung paano ko simulang magsalita dahil sa dami ng gusto kong sabihin. Naninigas ang aking buong katawan ngunit gusto ng isipkong magpakatatag para sa kaniya. Nakapahirap para sa akin ang huminga ngunit kailangan kong punuin ng hangin ang naninikip kongdibdib para kahit sa kahuli-hulihangsandali ay malaman niyang pilit akong nagpapakatatag para sa kaniya. Gusto kong maramdaman niyang tatanggapin ko ang anumang gusto niyang mangyari. Ngunit sa pagkakataong iyon ay gusto kong humiling sa kaniya. Buong buhay ko ay hindi ko nagawang humingi ng kahit ano. Nakuntento ako sa pagbigay ng pagmamahal, nasiyahan ako sa pag-aalaga't pagtulong ngunit ni minsan ay hindi ako humingi ng kahitanumang kapalit.

            Mainit pa ang kamay niyanang mahawakan ko. Maingat kong hinalikan ang iyon at alam kong hindi siya bumibitaw hangga't hindi niya ako nararamdaman. Para bang gusto niyang makatiyak na ligtas ako't buhay bago siya tuluyang mamaalam kaya kahit halos hindi na humihinga ay naroon parin ang init sa kaniyang katawan. Alam kong kinakaya niyang mabuhay dahil hinihintay lang niya akong tuluyang magpaalam. Ngunit paano ko gagawin iyon. Paano ko siya hahayaang mawala at iwan ako ngayong alam kong hindi ko kakayanin? Gusto kong magsalita ngunit sa tuwing binubuka ko ang aking bunganga para ihayag ang lahat ng naiipong pighati sa aking dibdib ay wala akong boses. Dinala koang kaniyang palad sa aking pisngi. Hinalikhalikan ko muli iyon hanggangtuluyang mabasa ito ng aking luha. Wala akong naramdamang kahit katiting na galaw sa kaniyang kamay.

            Hanggang narinig ko na lamang ang sarili kong humahagulgol. Isang malakas na sigaw sa kaniyang pangalan ang namutawi ng aking labi at alam kong iyon na ang simula para ihayagko lahat ang gusto kong sabihin sa kaniya.

            "Lando, mahal ko, alam mong buong buhay ko'y binigay ko saiyo. Minahal kita ng di naghintay ng kahit anong kapalit. Kung gusto mong ituloy ko ang buhay ko nang hindi na kita kasama pa, bigyan mo ako ng dahilang mahalin ito dahil alam mong ikaw lang ang tuluyang nagbibigay sa akin ng dahilang mahalin ang buhay. Bigyan mo ng kasagutan ang mga tanong ko kungbakit kailangan kong mabuhay ng wala ka. Hindi ko kakayanin mahal ko. Ngayon lang ako hihiling sa iyo, sa buong buhay ko, ngayon lang ako makikiusap sa iyo kaya sana, huwagmo akong biguin. Huwag mo akong iwan. Pilitin mong lumaban para sa amin ng anak mo. Alam kong nahihirapan ka ngunit hindi ba't masmahirap kung tuluyan tayong maghihiwalay? Hindi ba't mas masakit na hindi natin maipagpapatuloy ang kasisimula palang nating buhay na kasama angisa't isa. Para saan pang mabuhay ako kung mawawala ka naman? Ano pang silbi ng pakikipaglaban mo kung susuko ka na ngayon? Parang awa mo na. Lumaban ka! Huwag mo akong iwan! Nangako ka sa akin, sumumpa kang walang iwanan. Di'ba mahal ko? Paulit-ulit mong pinangako iyon kaya sana mapanindigan mo dahil ikaw ang higit kong kailangan. Landoooooooooo!!!! Huwag mo akongiwan. Huwag mo kaming iwan ng anak mo!!!!!" nagsisigaw na ako. Gusto kong marinig niya ang lahat ng mga sasabihin ko.

            Naramdaman ko ang pagkakagulo ng paligid ko ng makita ko sa heart rate monitor ang diretso ng takbo ng linya. Naging abala ang lahat ng naroon. Alam ko na kung ano ang ibig sabihinno'n kaya halos hindi ko na alam ang gagawin ko. Isinisigaw ko ang pangalan ng lalaking mahal ko. Paulit-ulit akong nakiusap sa Diyos. Hindi magkamayaw ang paghingi ko sa kaniyang tulong. Nagbabakasakali sa isang himala. Naramdaman ko ang marahang pagpisil ni Lando sa mga kamay ko. Sandali lang iyon ngunit mahigpit. Nabitiwan ko ang hawak sa kamay ni Lando dahil may humila na sa aking wheel chair. Hanggang sa pinaligiran na siya ng mga nurses atdoctors. Isang nurse ang nakaisip na ilayo ako roon ngunit pilit akong lumaban. Ayaw kong ilayo ako doon dahil gusto kong samahan sana siya hanggang sa huling sandali. Gusto kong samahan siya kahit sa kabilangbuhay. Hanggang parang hindi ko namakayanan ang bigat ng aking dinadala. Parang napakahirap kong huminga at ramdam kong parang biglang naging sobrang liwanag angpaligid ko ngunit sandali lang yun dahil nang hinigop ang buong lakas ko ay parang wala na akong naalalapa kundi kadiliman.

            Pakiramdam ko ang isang mahabang pagkakahimbing ang sumunod. Nagising ako at pilit kong binubuka ang aking mga mata ngunit parang hinihila ako ng antok.Napakabigat ng talukap ng aking mga mata kaya naigugupo parin ako ng isang mahabang pagpapahinga. Mahabang pagkatulog.

            "Hindi kita iiwan, kahit anong hirap kakayanin ko. Lalaban ako ngunit hindi kita iiwan. Pangakoko 'yan sa iyo." Tinig iyon ni Lando. Sinusuklay ang buhok ko. Nakangiting nakamasid sa akin habang nakahiga ako sa kama. Hinawakan ko ang kaniyang mukha. Sinalubong ng kamay niya ang kamay kong naghahaplos sa kaniyang pisngi. Dinala niya iyon sa kaniyang labi at nang kaniyang halikan ay napapikit siya at tumulo ang nangingilid niyang luha.

“Mahal na mahal kita, mahal ko. Nangako ka sa aking walang iwanan? Tutuparin mo iyon di ba?” tanong ko habang tinititigan ko angmaamo niyang mukha. Naroon ang matagal ko ng hinahangaang ngiti.

            "Mahal na mahal din kita. Hindi kita iiwan. Hinding-hindi!"

            Ngunit nang hawakan ko siyang muli ay lumagpas ang mga kamay ko sa kaniyang repleksiyon. Hanggang tuluyan na siyang naglaho. Sumigaw ako. Tinawag ko siya. Masakit sa loob kong hindi siya tumupad sa sinabi niya kaya nagsisigaw ako. Paulit-ulit kong sinasabi ang kaniyang pangakong walang iwanan. At muling lumiwanag ang paligid...

Chakka 24 ~ Finale

HULING KABANATA

“ Mahal na mahal kita, mahal ko. Nangako ka sa aking walang iwanan, tutuparin mo iyon di ba?“ tanong ko habang tinititigan ko angmaamo niyang mukha. Naroon ang matagal ko ng hinahangaang ngiti.

            "Mahal na mahal din kita. Hindi kita iiwan. Hinding-hindi!"

            Ngunit nang hawakan ko siyang muli ay lumagpas ang mga kamay ko sa kaniyang repleksiyon. Hanggang tuluyan na siyang naglaho. Sumigaw ako. Tinawag ko siya. Masakit sa loob kong hindi siya tumupad sa sinabi niya kaya nagsisigaw ako. Paulit-ulit kong sinasabi ang kaniyang pangakong walang iwanan.

Hanggang isang mahinang tapik sa pisngi ang gumising sa akin. Nabungaran ko ang mukha ni Dr. Mario. Noon ko nasigurong panaginip lang pala ang sinabi niyang iyon. Bumalik ako sa katotohanan. Hindi ko kailanman matatakasan ang totoong nangyayari. Iniwan na ako ng mahalko. Muli akong lumuha. Muli akong humagulgol.

            "Tama na. Huwag ka ng umiyak. Napilitan kitang turukan ng pampatulog para makabawi ka sa iyong mga pagod. Hindi mo kinayang kontrolin ang emosyon mo. Hindi mo kinayang magpakatatag. Higit isang araw ka ng tulog."

            "Dok, hindi puwedeng magtagal ako dito. Paano ang... paano si Lando. Paano naiuwi ang..." hindi ko masabi ang katagang bangkay. Hindi ko parin kasi kayang amining patay na ang mahal ko. Gusto ko siyang makasamasa huling sandali niya sa mundo. Kahit hindi ko kaya ay gusto kong naroon ako sa kaniyang burol. Hindi dapat dumaan ang bawat araw niyasa dito sa lupa na hindi ko siya makasama. Alam kong wala na akongmagawa pa kundi ang humagulgol.

            "Terence, huminahon ka."

“Natatandaan ko ang lahat Dok. Bago ako muling nawalan ng malay ay nakita ko ang heart rate monitor na diretso na ang naging takbo nito. Gusto ko ng umuwi. Iuwiniyo na ako Dok. Gusto kong mabantayan siya hanggang sa huli niyang sandali dito sa lupa.”

“Kung uuwi ka, pa’no si Lando dito?Iiwan mo siya? Wala ka naman dapat bantayang bangkay sa inyo. Tumingin ka sa kaliwa mo.”

            Lumingon ako at nakita ko si Lando. Malapit lang siya sa akin. Nakapikit ngunit humihinga. Stable ang heart rate niya sa monitor. Napaluha ako sa kakaibangnaramdaman kong pag-asa. Kung makakalundag lang ako sa mga panahong iyon ay nagawa ko na dahil sa hindi ko maipaliwanag na bugso ng ligaya.

“Dok, nananaginip parin ba ako? Totoo ba ito! Sabihin niyongtotoo ito! Buhay ang mahal ko. Tinupad niya ang pangako niya sa akin. Buhay na buhay siya, dok. Salamat sa inyo Dok. Salamat po sa Diyos!” mahigpit kong hinawakan ang mga kamay ni Dok Mario na nakangiting nakamasid sa mga reaksiyon ko. Lumuluha ako ngunit nakatawa. Oo, humahalakhak ako habang lumuha.

            "Totoo siya Terence. Totoong may himala ang pagmamahal. Akala namin patay na siya ng naging steady at hindi na tumitibok ng kaniyang puso. Nang mabitiwan mo ang kamay niya ay biglang huminga siya. Naulit pa iyong ng isang malalim na paghinga at pagkaraan ng ilang saglit ay naging steady na ang tibok ng kaniyang puso hanggang sa patuloy ng nagreact ang katawan niya sa lahat ng ibinibigay naming gamot atatensiyon. Binuhay siya ng masidhi mong pagmamahal, Terence. Ngayon lang ako naka-encounter ng ganito.Hindi ko maipaliwanag ang nangyari. Walang naging himala sa amin ni Gerald dahil kinuha parin siya ng Diyos sa akin ngunit naintindihan ko naman ang dahilan ng Diyos sa ginawa niya dahil ibinigay niya sa akin si Bryan na siyang nagmahal sa akin ng katulad din ng pagmamahal ni Gerald sa akinnoon. Alam kong masaya na siya kung nasaan man siya ngayon dahil nakikita din niya akong masaya sa lalaking pinangarap niyang makasama ko habang-buhay. At maspinabilib niyo ako sa pag-iibigan ninyong dalawa dahil kahit kamatayan ay hindi ninyo hinayaangpaglayuin kayong dalawa."

            "Maraming salamat Dok. Utang namin sa inyo ang buhay namin."

“Hindi, Terence, utang natin sa Diyos ang lahat. Binigyan niya ng lakas si Lando para labanan ang kamatayan. Hindi ka kayang iwan niLando lalo pa’t nakita niya ang iyong kahinaan. Maaring ang kahinaan mo ang dahilan kaya pinilitniyang lumaban. Nakita niya sigurong hindi mo pa kaya.”

            Ilang saglit pa ay bumukas ang pintuan. Pumasok si Dr. Bryan. Hinalikan niya sa pisngi siDr. Mario saka siya tumingin sa akin. Nakangiti. Banaag ang kakaibang saya sa kaniyang mukha.

            "Grabe! Bilib na ako sa ganda mo! Kaya nitong ibalik ang naghihingalo. Tindi ng karisma mo sapinsan ko, ikaw na, ikaw na ang maganda!" malutong na tawa ang kasunod no'n.

            Nasa ganoon kaming pag-uusap nang biglang bumukas ang pintuan. Nakita ko ang maluwang na pagkakangiti ng kapatid ko at si Papa samantalang si Mama ay nasa mukha pa din ang pagiging emosyonal. Dumating din si Glenda na karga si baby Jay-ar at ang kaniyang asawa. Mabuti ligtas ang bata sa kahit anong kapamahakan. Nakaramdam ako ng kakaibang saya lalo na nang hinahaplos ni Baby Jay-ar ang mukha ng kaniyang daddy na nakapikit pa din pero alam kong palakas na ng palakas para sa amin na mga mahal niya sa buhay.

Naroon din ang lolo ni Lando na pinilit lumuwas ng Manila para mabisita ang kaniyang apo.

“Pagkatapos ninyong magpagaling, mas mainam sigurong pag-usapan ninyo ni Lando ang pagtira sa bahay bakasyunan naminsa Cagayan. Doon ay mas makakabuti sa inyong agarang pagpapagaling. Sa kaniya naman talaga iyon. Pamana ko dapat sa papa niya pero maagang binawian ng buhay kaya kayo na ang bahalang umayos at magpalago. Magpasalamat parin tayo sa Diyos at ligtas kayo mga apo. Hiling ko lang na ikaw na ang kakausap sa kaniya dahil alam kong wala kang hihilingin na hindi niya kayang ibigay.” Puno ng pang-unawang sinabi ng matanda. Alam ko kung gaano niya kamahal ang kaniyang apo kaya kahit pa hindi siya kumbinsido sa gusto ni Lando ay tama na sa kaniyang makita itong buhay at masaya sa piniling buhay.

“Makakaasa po kayo. Iwan na po namin ang magulong buhay ditto sa Maynila.”

Nakita ko ang pamilya ko at pamilya ni Lando na nag-uusap. Sana lumaya na rin sa madaling panahon ang kaniyang Mommy para magiging buo na muli ang kaniyang buhay. Alam kong napapatawad na rin niya ang kaniyang ina sa mga hindi magandang nangyari sa kanilang buhay. Umagos muli ang luha ko at sa gitna ng kasiyahang iyon ay taimtim akong nagpasalamat sa Diyos. Sadyang mahal niya kami sa kabila ng ganito naming relasyon. Kung kasalanan man sa tingin ng tao ang pagmamahalan namin, alam kong nauunawaan ng Diyos dahil alam niyang walang kasindalisay ang nararamdaman namin sa isa’t isa nglalaking pinili kong makasama habangbuhay.

Taimtim din akong nagdasal para sakaluluwa ni Jc. Sana matahimik na siya kung saan man siya ngayon naroroon. Alam kong may pagkakasala din ako sa kaniya. Sananapatawad na niya ako. Dadalawin namin siya sa kaniyang puntod kung malakas na si Lando. Kung nasaan man siya ngayon ay tuluyan ng makapagpahinga at matahimik ang kaniyang kaluluwa. Alam kong kailangan niya aking patawad at kailangan namin siyang patawarin para sa ikatatahimik na din ng aming buhay.

            Tatlong araw pa ang matuling lumipas nang nakaramdam na ako ng tuluyang paggaling kahit pa medyo sumasakit padin ang likod, tagiliran at nakabenda parin ang sugat ko sa ulo.. Hindi ko na muna iniwan si Lando. Hinintay ko ang kaniyang paggising. May mga oras na umuungol siya ngunit hindi pa nakakausap. Alam kong kumikirot ang kaniyang mga sugat ngunit naniniwala akong kaya niyang tiisin ang lahat dahil hindi din niya ako kayang iwan. May mga sandaling gumagalaw ang kaniyang mga daliriat alam kong nararamdaman niya ako sa tabi niya. Gusto kong malaman niya na hawak ko siya sa mga panahong kailangan niya ng makakapitan. Patuloy pa din akong nagdadasal sa mabilisan niyang paggaling.

            Ilang araw pa ang nagdaan nang napansin kong gumalaw ang kaniyang kamay at ilang saglit pa ay bumukas ang kaniyang mga mata. Kumurap-kurap muna siya at nang nakasisigurong buhay siya ay tumingin siya sa akin. Pinatawag kokaagad si Dok Mario at Dok Bryan sakasama naming nurse. Mabilis kong hinaplos ang kaniyang pisngi. Hinalikan ko ang kaniyang noo at dinampian din ng halik ang kaniyang labi. Ginagap ko ang kaniyang palad at dinala iyon sa aking dibdib.

            "Salamat dahil hindi ka sumuko. Salamat dahil pilit mong nilabanan ang kamatayan para langhindi tayo magkakahiwalay. Salamatmahal ko dahil hindi mo ako iniwan. Salamat sa pagtupad mo sa iyong pangako."

            Nakita ko ang pag-agos ng kaniyang luha sa kaniyang pisngi.Alam kong tanda iyon ng hindi maipaliwanag na kasiyahan. Kahit hindi siya magsalita ay sapat na sa akin ang kaniyang mga titig at tipid na pagguhit ng kaniyang ngiti para tuluyang lamunin ng kaligayahan ang takot na namayanisa aking dibdib.

            "Mahal kita. Mahal na mahal!" kasabay ng pagkasabi ko iyon ang matamis kong halik sa kaniyang labi.

            Hindi siya sumagot. Ngunit nakatingin siya sa akin. Humigpit ang paghawak niya sa aking mga kamay. Ilang sandali pa ay muli siyang pumikit. Muli siyang nakatulog. Nang dumating ang dalawang doctor ay pinauwi muna ako nina Mama para makapagpahinga at sinabihan naman ako ni Dok Bryan na sila na muna nina Dok Mario ang salitan na magbantay sa kaniya. Kampante dinnaman akong sumunod sa kagustuhan nila.

Pagkauwi ko sa condo ay naroon na si Jasper kausap ang kapatid ko.

“Mabuti ligtas na kayo ni Lando. Gagang to, binalaan na kita e. Hindika pa gumawa ng paraan para naproteksiyunan mo sana ang sarili mo at si Lando.”

“Sorry naman tao lang. Tanga lang. Naku naman! Pinagsisihan ko na ang bagay na iyan. Gusto ko ng mag-move on at sobrang napakalaking aral na sa akin ang nangyari.”

“Nakipaglibing pala ako kay Jc nang dumating ako dito. PInapaabot ng mga kapatid at magulang niya ang kanilang paghingi ng tawad sa nangyari. Gusto nilang puntahan ka at si Lando sa hospital pero sinabi kong saka na lang kapag nakarecover na kayong dalawa. Hindi parin ako makapaniwala hanggang ngayon na mauuwi sa ganito ka-grabeng trahedya ang nangyari sa buhay mo. Parang pelikula lang.”

“Ako nga din hindi parin ako tuluyang nakakapag move-on. Dinadalaw pa din ako ng mga takot ko ngunit dinadaan ko na lang sa pagdarasal ang lahat-lahat. Pinapasa-Diyos ko na lang ang lahat ng aking mga pinagdaanan.

Kinabukasan gusto ko sanang pumunta muli sa hospital ngunit sinabihan ako nina Mama na huwag na lang muna. Ayaw ko sanang papigil dahil gusto kong nandoon akokapag magising muli si Lando ngunitmapilit silang kailangan ko din naman magpahinga kahit isang buong araw at dalawang magdamaglang lalo pa’t hindi pa naman lubusang gumagaling ang aking mgasugat. Isa pa, naroon naman ang dalawang Doktor para bantayan si Lando.

Nang sumunod na araw ay pinayagan na ako. Sinabay ko na si Jasper na pumunta sa Hospital paradalawin si Lando. Dumaan ako ng bulaklak at mga prutas kahit alam kong hindi pa niya ito makain. Anongsilbi ng maskulado kong kasama kunghindi pabuhatin ng pasalubong kay Lando. Naroon na sina Dok Mario at Dok Bryan sa kaniyang kama. Masaya silang nag-uusap-usap.

“Good Morning mahal ko. Gising na ang mahal ko. Yeyyy!” masaya kongbati sa kaniya. Nilagay ko ang bulaklak sa ulunan ng kama niya. Hinalikan ko siya sa pisngi. Nakatingin lang siya sa akin ngunit hindi ko muna iyon pinansin. “Good morning Dok Mario at Dok Bryan.” Bati ko sa dalawang Doktor na maluwang ang kanilang pagkakangiti.

“Good morning, Terence.” Sagot niDok Mario. Bineso niya ako. Tinapik naman ni Dok Bryan ang balikat ko.

Ipinakilala ko ang kasama kong si Jasper. Pagkatapos nakipagkamay si Jasper ay umupo muna na nakinig sa aming pag-uusap.

Umupo ako sa gilid ng kama ni Lando.Kinuha ko ang kaniyang mga kamay ngunit inilayo niya ang mga ito. Tumitig siya sa akin na parang kinikilala niya ako kung sino ako. Tumingin ako sa dalawang doktor, alam kong nababasa nila sa mukha ko ang biglang pagkabahala. Anong nangyayari?

“Kumusta ang pakiramdam mo mahal?” tanong ko kahit nahihiwagaan ako sa kaniyang ikinikilos.

“Mahal? Tinawag mo akong mahal?” mahina ang kaniyang bosesdahil alam kong medyo mahina pa siya ngunit nakakapagsalita na siyang diretso. Napatayo si Jasper at lumapit na din sa amin. Nakita ko din sa kaniyang mukha ang pagtataka sa narinig niya.

“Hindi mo ako naalala?” nanlaki ang aking mga mata. Muli kong hinawakan ang kaniyang kamay ngunit iniiwas niyang muli ito. “Dok, anong nangyayari?” tanong ko sa dalawang doctor. Tuluyan na akong natakot.

“Sino ka? Hindi kita naaalala. Sino siya insan Bryan?” tanong ni Landokay Dok Bryan.

“Halla, nagka-amnesia yata siya?” singit ni Jasper. Nandoon na naman ang presumption niya sa mganakikita niyang kinikilos ng ibang tao. Nagpalala iyon sa aking pagkabahala.

Paanong naalala niya ang pinsan niya at ako na mahal niya ay hindi?

“Nagka-amnesia ba siya Dok?” tanong ko. Muli kong pinagmasdan siLando.

Hindi sumagot ang dalawang Doktor.Sila man din ay parang nabigla.

“Kung gano’n man handa kong gawin lahat para bumalik ang alaala niya pero kung hindi na niya maalala ang lahat, handa akong magtiis at magsimulang muli para muli niya akong mahanap sa puso niya.”

“Drama ha! Halika nga dito. Sa noomo talaga ako hinahalikan ha. Bakitnandidiri ka sa akin dahil ilang Linggo na akong hindi nagtu-toothbrush?” hinawakan niya ang kamay ko. Alam kong nahihirapan pasiyang kumilos ngunit nang matagpuan ko ang kamay ko sa labi niya ay alam kong pinagtulungan ako ng tatlo. Kasunod iyon ng malutong na tawa ng dalawang doctor.

“Grabe yung nakita naming takot sa mukha mo Terence. Baga ang tinamaan diyan sa mahal mo hindi ulo o utak. Paanong makalimutan kaniya?” Humahagikgik si Dok Mario.

“Saka nung inoperahan ko ’yan, baga lang din ang inayos ko at nag-ingat akong di magalaw yung puso niya para sa iyo. Arte mo ha. Nadadala ako sa kakornihan mo. Maynalalaman ka pang handang magtiis at magsimulang muli para mahanap ka sa kaniyang puso… anong drama ’yun? San mo hinihugot? Pareho kayonitong baby ko, hilig manood ng teleserye kaya yan napakabulaklak ng mga sinasabi ninyo.” Pang-aalaska naman ni Dok Bryan.

Abot tainga ang aking mga ngiti. Hindi ko maipaliwanag ang saya sa aking puso. Alam kong sa hirap ng aming pinagdaanan ay buo na ang tibay ng aming loob na harapin ang kahit anong pagsubok na darating sa aming pagsasama.

            Dumaan pa ang ilang Linggo hanggang tuluyan ng nakarecover si Lando. Napagpasyahan naming ibenta na lamang ang condo sa Manila at tanggapin ang alok ng kaniyang lolo na tumira sa isa sa mga resthouse nila sa Cagayan. Maluwang ang lupaing minana niya. May palaisdaan, may manggahan, bukirinat sariling maliit na resort. Doon namin buuin ang aming mga pangarap. Doon na namin gugulin ang natitirang panahon namin sa mundo. Tuluyan na naming ililibing sa limot ang mapait na nakaraan namin sa mapang-abusong pagmamahal nina Ram at Jc.

Muli naming nakasama si Jay-ar dahil pinangako namin kay Glenda na aalagaan namin at ipagtatanggol sa kahit ano pang kapamahakan na darating sa aming buhay. Natuto na ako sa pinagdaanan namin. Wala ng lihim, wala ng takot at hindi na dapat akomagdedesisyon dahil lamang sa pinanghahawakan kong “akala”.

Ako na din ang namuno sa ilang negosyo nina mama at papa samantalang si Lando ay minabuti na lamang niyang pangalagaan ang isdaan, manggahan at bukirin na pinamana ng kaniyang lolo. Masaya kaming nagkakasalo-salo kasama sina Dok Mario at Dok Bryan sa tuwing gusto nilang magpahinga at makalanghap ng sariwang hangin. Mamimingwit kami ng isda sa aming palaisdaan, mamimitas ng mga preskong gulay at prutas sa palibot ng aming bahay at masaya namin itong pagsasaluhan sa maliit namingfarm resort.

Tuwing hapon ay sabay kaming uuponi Lando sa damuhan habang pinagmamasdan namin si Jay ar na nagpapalipad ng kaniyang saranggola. Pagmamasdan naming dalawa ang utin-unting paglubog ng araw habang kinukulong ako ng kaniyang bisig at nakasandig ang ulo ko sa matitipuno niyang dibdib.

Nang minsang naglinis ako ay nakitako ang luma naming litrato nang JS pa namin. Pinagtatawanan ni Jay-ar ang kakaiba ko daw noong hitsura. Ngunit mas natuwa ako sa sinabi sa akin ng mahal ko.

“Iyang nasa litrato na mataba, maitim, pango ang ilong at taghiyawatin na iyan? Iyan ang taong una kong minahal at nanatili kong mahal hanggang ngayon. Iyangkapangitang iyan na sinasabi mo sa akin ang minahal kong nagbigay ng katahimikan kumpara sa ganiyang hitsura mo ngayon na halos nagdala sa ating tatlo sa kapahamakan.”

Totoo ngang nakikita ang tunay na pagmamahal sa mga panahong nasa baba ka. Iyong may nagmahal sa iyo sa kabila ng iyong mga kapintasang pisikal, kakulangan ng salapi, kamangmangan, pagkakaroon ng sakit at iba pang mga pinagdadadanan na akala mo walangmagpapahalaga sa iyo. Maswerte kakung sa kabila ng mga kakulangan mong iyon ay may taong handang mahalin at ipaglaban ka dahil makakasiguro kang sila ang mga taong tatanggap at iibig sa iyo magtagumpay ka man o muling babagsak.

Mabilis na dumaan ang sampong taon. Pinuno ng sampung taon na iyon ang aming tahanan ng katahimikan, kapayapaan at sobrang pagmamahalan.

Araw noon ng sabado. Walaakong pasok sa opisina at si Lando at Jay-ar naman ay sinasadyang walang magiging lakad para kahit man lang sa mga ganoong weekend kaming lahat ay magkakasama.

“Dami mo naman yatang nilagay na pabango ngayon e wala naman tayong lakad.” Sulyap ko kay Lando na abalang nagtatanggalng paisa-isa kong buhok sa kili-kili. Nakahiga ako noon sa kaniyang kandungan.

“Hindi ako ang naamoy mo. Kanina may pumasok sa kuwarto. Nagwisik ng pabango.” Paanas niyang sinabi sa akin.

“Sino?” pagmaang-maangan ko.

“Yun?” inginuso niya si Jay-ar na kanina pa pabalik-balik sa bintana na parang may hinihintay.

“Kaya pala siya nagpa-bake sa akin ng cheese cake at nagpaluto ng spaghetti saka pritong manok.” Sagot ko.

“Aga pa nagising kamo. Kung puntahan mo yung kwarto niya, naku, nagkalat ang mga pinagpalitan niya ng damit.”

“Anong meron?” tanong ko.

“E di ba nga, 14 na yang anak mo. Kaya sabi niya baka daw pwede na siyang magpakilala sa atin.” Nangingiti niyang sagot.

“Ipakilalang ano? Girlfriend o kaibigan.”

“Aba malay ko. Alangan namang tatanungin ko pa kung friend ba ’yan o girlfriend.”

“E bakit hindi mo tinanong, ikaw ang ama.”

“E, bakit hindi ikaw, ikaw kaya angnanay?”

“Nanay? Sino kayang nanay sa atin. Ikaw ang lagi niyang kasama sa bahay. Ako ang nag-oopisina at nagtratrabaho sa labas. So malamang ikaw ang nanay sa ating dalawa.” Pang-aasar ko.

“Gusto mo tanungin ko?” binulong sa akin ni Lando.

“Huwag na, may tiwala naman ako diyan sa batang ’yan. Kaiba sa mga ibang gwapo diyan na bata. Guwaposiya, matangkad, makinis, maputi atsaksakan ng bait at talino. Kaya ano pa nga ba ang mahihiling mo sa ganiyang anak.”

Biglang may nagbuzz. Inayos namin ni Lando ang pagkakaupo. Nakita namin ang excitement sa mukha ni Jay-ar. Nanatili kami ni Lando na nakaupo at naghihintay.

“Daddies, si Jacko po. Jacko sila mga daddy ko.” Pakilala niya sa amin.

Nagkatinginan kami ng mahal ko. Pero minabuti naming kamayan ang kaibigan niya. Nagpaalam ako para asikasuhin angpagkain sa kusina. Sumunod si Landona hindi ko maipinta ang mukha.

“Mahal anyare?” tanong niya.

Napatawa ako. Tuluyan ko ng binigyang laya ang kanina ko pa pinipigilang pagtawa.

“Parang ako lang dati si Jacko. Mataba, maitim, may taghiyawat at pango ang ilong. Tinalo ko lang siya kasi maganda ang mga mata ko at matangkad samantalang si Jacko ay singkit angmga mata at pandak.”

“Hindi iyon mahal. Walang kaso sa akin ang hitsura ni Jacko. Lalaki ang ipinakilala sa atin niya saatin, mahal. Nagpabango siya at naghanda ng todo tapos lalaki lang ang ipakikilala sa atin?”

“Anong magagawa natin kung hindi tanggapin.”

“Pero mahal, wala akong clue. Lalaki ang anak natin. Alam mo’yun?”

“Aba malay ko naman mahal. Ikaw nga, hindi ko naamoy. SiJay-ar pa kaya.”

“Mahal, anong gagawin ko. Ayaw kong lumaki siyang hindi normal.”

“Aba aba! Tumigil ka nga diyan Orlando Benitez! Anong tingin mo sa atin abnormal.”

“Hindi naman ganon ang ibig kong sabihin pero mahal, sana gusto ko maging karaniwan ang buhay niya tulad ng karamihang tao.”

“Kahit ano pa siya at kahit sino pa siya, mahal, tanggapinna lang natin, ang importante mabuti siyang anak sa atin. Huwag nating husgahan ang kabuuan niya dahil sa katulad natin siya.”

Tumahimik si Lando. Ang kanina’y pagkaaburido at pagkagulat ay napalitan ng ngiti hanggang sa sabay na lang kaming tumawa. Nang naayos namin ang pagkain ay minabuti naming harapinang dalawa.

“Bakit kasi hindi mo pa siya isinabay? Baka nahihiya na siyang sumunod.” Narinig kong sinabi ni Jay-ar kay Jacko.

“Aba akala ko nandito na siya. Malay ko ba.” May kakaibang indayog ang boses ng bata. Nagkatinginan kami ng mahal ko.

“Kumpirmado mahal!” bulong sa akin ni Lando.“

“Pssst! Tumigil ka nga.” Pagsuway ko.

Biglang may nagbuzz. Mabilis na tumayo si Jay-ar. Nakita ko ang pagkabahala sa kaniyang mukha. Ninenerbiyos na naman ang aming dalagita este binatilyo pala.

Ilang sandali pa ay pumasok na siya. May butil-butil na pawis sa kaniyang noo. Akay niya ang isang magandang dalagita.

“Daddies, si Anne po, girlfriend ko po. Anne, sila ang dalawa kong daddy, si daddy Lando at Daddy Terence.”

Nagkatinginan kami ni Lando. Halos sabay naming sinabi ang gusto naming sabihin.

“May girlfriend naman pala.” Sabay kaming ngumiti at nauwi sa malutong na tawanan.

Nang lingunin ko si Jacko, nakita ko ang sarili ko sa kaniya noong dalaginding din ako. Nakita kosa kaniyang mga mata at kilos ko, noong may girlfriend din si Lando. Inginuso ko sa mahal ko ang isa naming bisita.

“Patay tayo diyan!” bulong niya sa akin.

Alam kong sa pagdaan ng panahon hanggang sa aming pagtanda ay mananatili ang pagmamahal sa akin ni Lando. Pagmamahal na hindi dahil sa panlabas kong katangian kundi ang kabuuan ng pagiging ako. Natagpuan ko sa kaniya ang tunay na pagmamahal. Kaya naniniwala ako na kahit ano pa ang iyong panlabas na anyo, may taong darating para mahalin ka dahil sa ikaw iyan at hindi ang panlabas mong binalutan lang ng makinis at maputing kutis.

WAKAS