Chalks and Blueprints

ㅡㅡㅡ

Ang Chalks and Blueprints ay isa sa mga istroyang likha ng aking makamundong imahinasyon.

Unang beses kong nakita sa aking imahinasyon ang dalawang bida noong January 9, 2021, nitong huling Linggo ng Agosto at umpisa ng Setyembre ko itinuloy at binuo ang plot ng istoryang ito.

Ang Chalks and Blueprints ang comeback story ko matapos kong tumigil ng isang taon.

Sa tulong ng ilang malalapit kong kaibigan ay doon ko nabuo ang mga karakter, titulo, at ilang senaryo ng istoryang ito.

Maraming salamat sa paghihintay, sana masiyahan kayo sa panibagong yugto ng pagmamahalan ng dalawang bida.

ㅡㅡㅡ

Book Cover Photo by cottonbro from Pexels

Trailer

ㅡㅡㅡ Trailer 1

https://www.youtube.com/watch?v=hfZ3M142ADI

Trailer 2

https://www.youtube.com/watch?v=YNZZMK0o0Nc

Panoodin mo ang dalawang trailer na aking nilikha para sa istoryang ito.

ㅡㅡㅡ

Chalks and Blueprints OST.

ㅡㅡㅡ

https://www.youtube.com/watch?v=yesaa-f4V_g

[MV]  SAM - You Only Reminds Me Of You (MYMP) Chalks and Blueprints OST.

Kumusta? Ito ang official soundtrack ng istoryang Chalks and Blueprints na isinulat ni marlkrist , mababasa ang kanyang istorya sa wattpad.

Only Reminds Me of You ng MYMP ang napiling kanta na mailalarawan sa kuwentong ito.

Si Sam Gabuyo ang nag cover ng kanta : kung nais mong mapanood ang ilan niyang awitin/cover nandito ang link https://vt.tiktok.com/ZSeRuxAXX /

Ito naman ang link papunta sa aking wattpad profile : https://www.wattpad.com/user/marlkrist

Para sa mga free to use stock video ito ang mga sites na pinagkuhahan.

https://mixkit.co/free-stock-video/serving-coffee-in-a-cup-at-a-coffee-shop-3574 /

https://mixkit.co/free-stock-video/forensic-personnel-saving-evidence-in-a-box-32784 /

https://www.pexels.com/video/closeup-video-of-a-man-s-face-7956888 /

https://www.pexels.com/video/a-man-pointing-a-gun-at-another-man-7266032 /

https://www.pexels.com/video/silhouette-of-a-gay-couple-radiating-love-for-each-other-3710303/

ㅡㅡㅡ

Nawa’y napanood niyo ng ayos dahil para sa inyo ito. Salamat sa pagsuporta sa istoryang ito, hindi ko kayo bibiguin sa mga chapters na nakapila.

Feel free to comment your criticism para maiayos ko ito.

Chapter 1

this chapter is dedicated to ceessaaaaaaaa

ㅡㅡㅡ

Class Crush Card

“Anong best seller sa cafe mo Sir Lucian?” tanong ng co-teacher sa kanang bahagi ko dito sa loob ng classroom.

“Aba! Ma’am Erica, hindi ka pa ba

nakakapunta

sa cafe ni Sir?“ tanong naman ng isa ko pang co-teacher sa kaliwang bahagi ko.

Napangiti nalang ako sa dalawa at doon ako humarap kay Ma’am Erica.

“Madalas sold out yung signature banana bread ni

Mamang

at yung macchiato with ice cream na specialty ko“ nakangiting sagot ko sa kanya.

“Naalala mo Erica yung sinabi mong masarap na banana bread nung nag Christmas party tayo?” tanong ni Ma’am Shaira.

“Yes Ma’am”

“Si Sir Lucian

nagdala

niyon

“

Napailing nalang ako sa dalawa at doon muling inayos ang mga report cards ng advisory class ko.

May tatlong table dito sa harapan ng whiteboard kung saan pinagpapatungan ng mga cards ng estudyante, may tigda-dalawa namang upuan sa bawat lamesa para sa magulang at estudyante.

March, last day ng school year at bakasyon na ang mga estudyante dito sa Eulji University at card giving day ngayon.

Senior High School Grade 11, marine students ang advisory class ko. Hawak ko ang Section 1 habang ang dalawang teacher na kasama ko ay hawak ang dalawa pang section ng marine.

Filipino subject ang itinuturo ko sa kanila.

“So, buong

bakasyon

nasa cafe mo lang ikaw Sir?“ tanong pa ni Ma’am Erica.

“

Malamang

sa

malamang

Erica!“ bulyaw na sagot ng kapatid niyang si Ma’am Shaira, magkasing edad lang sila.

Napangiti nalang ako “Mami-miss kita Sir Lucian” muling wika ni Ma’am Erica.

“Kapag may oras kayo

bisita

kayo sa cafe, libre ko na isang order ng banana bread“ nakangiti kong tugon sa kanila.

I owned a cafe shop with a bookshop as well, pangarap ko na yun simula pa nung grade 10.

Dahil mahusay ako pagdating sa pagsulat at paglikha ng mga istorya, nangarap ako dati na magkaroon ng sariling bookshop na mga istorya ko ang ibinibida.

Ngayon? Sa edad na bente singko ay natupad na yung isa sa mga pangarap ko. Isa na akong rehistradong guro at nagmamay-ari pa ng pinapangarap kong negosyo.

“Dito Kuya parang

kupal

eh!“

“Wag mo akong

hilahin

!“

“

Bilisan

mo

ipapakilala

kita kay Sir“

Mayroon pa akong isang pangarap na gusto kong matupad.

“

Sabing

sandali

Jerome!“

“Ang arte mo Kuya!

Bilis

!“

Pangarap na alam kong magbibigay sa ’kin ng saya’t galak. Isang pangarap ko sa mga madami kong pangarap.

“Saan ba yung classroom niyo dito?”

“Dito oh!”

“

Bitawan

mo na

kamay

ko!“

Lalaking magmamahal sa akin ng buong-buo, lalaking susuklian ang pagmamahal na ibibigay ko sa kanya.

At lalaking, lalaking.

Lalaking masarap.

“Sir Lucian!” isang sigaw ang nagpagulat sa aking makamundong pag-iisip at sa dalawang guro na nasa loob ng classroom.

“Casas!” magkasabay na suway ng dalawang babaeng guro.

“Sorry Ma’am!” paghingi nito ng pasensya sa dalawa sabay baling ng tingin sa akin “Hi Sir Lucian” nakakalokong ngiting wika nito na pabulong habang kumakaway pang papunta sa puwesto ko.

Doon ko isinalubong ang matamis kong ngiti sa isa sa pinaka-pilyong estudyante ko sa advisory class, ang kalbong si Jerome Malto Casas.

Pilyo pero may ibubuga.

“Hello Jerome” nakangiti kong wika sa kanya habang nakatayo itong parang tangang nakangiti sa harapan ko. “Anong meron?” natatawa kong wika sa kanya.

“Sir, naalala mo yung

kinuwento

ko sa inyo na Kuya kong

nagtatrabaho

sa Italy?“ nakangiting wika nito sa akin at doon ako tumango.

“Uu” sagot ko sa kanya “Paano ko hindi

makakalimutan

eh palagi mo siyang

ibinibida

sa akin“ segunda ko pa sa kanya habang natatawa.

“Well

nakauwi

na siya ngayon Sir, kasama ko nga siya eh“ nakangiti parin nitong wika at doon siya bumaling ng tingin sa hindi ko napansing lalaking kasama niya.

“Sir Lucian,

ipinakikilala

ko pala sa inyo ang pinaka-gwapo, pinaka-

mabait

at pinaka-masarap na

Ku

—“ hindi na naituloy ni Jerome ang kanyang sasabihin ng mabilis na lumapit ang lalaki at doon tinakpan ang kanyang bibig.

“Sorry Sir,

masyadong

bastos ang

bibig

nitong si Jerome“ natatawa at hindi mapakaling wika ng lalaki sa harapan namin.

Napangiti nalang ako at napailing “

Sana’y

na kami sa kanya“ wika ni Ma’am Shaira.

Nakangiti lamang ako at doon na binitawan ng lalaki ang bibig ni Jerome.

“

Susumbong

kita kay Mommy pag-uwi“ rinig kong bulong ng lalaki habang nakantigin pa ito ng masama kay Jerome.

Napatawa nalang ako ng doon inilabas ni Jerome ang kanyang dila tanda ng inaasar niya ito.

“Napaka-kulit mo talaga Jerome” natatawa kong wika dito “

Upo

kayo“ segunda ko sa kanila at doon naman sila umupo sa dalawang upuan paharap sa akin.

“

Pakilala

ka naman Kuya, wala kang

galang

eh“ bulyaw nito sa Kuya niya.

“Ito na nga diba?” sagot naman nito kay Jerome kaya nakangiting umiling nalang ako.

Bumaling ng tingin sa akin ang lalaki at doon ito ngumiti na parang hindi mapakali.

“Hello Sir, I’m sorry kung ganito ang

itsura

ko medyo

jetlag

pa galing bya—“

“Yung pangalan mo ang sabihin mo Kuya hindi yung

itsura

mo“ pagputol ni Jerome sa Kuya niya habang kumukumpas pa.

Bumaling ako ng seryoso kay Jerome “Jerome?” wika ko sa kanya tanda ng hindi ko gusto ang inasal nito.

“Sorry Sir” tugon nito sa akin at doon ko narinig ang pagbungisngis ng Kuya niya sa gilid.

Muli akong tumingin sa Kuya ni Jerome at doon ko muling nasilayan ang tila hindi mapakaling tingin nito sa akin.

“Ah sorry Sir” wika nito at doon ako nakangiting tumango “Engineer Asher Casas, I’m twenty seven”

“And Single” pagsegunda ni Jerome sa gilid na tila kinikilig pa.

“ Asher Casas?“ kunot noo kong wika sa kanya “Alumni ka dito?” patukoy ko dito sa Eulji University.

“Akala ko ba Sir hindi mo nakalimutan yung kuwento ko sa inyo? Mister Engineer ’yang

utol

ko sir“ bumaling ako ng tingin kay Jerome at doon tumango.

“Malay ko ba kung

jina

-jamming mo lang ako Jerome“ natatawa kong tugon sa kanya.

“Sus, diba nga sabi mo Sir ten years ago may crush ka sa Engineer Department. Yung

nanalong

Mister Engineer?“

“Ano?!” gulat kong wika sa kanya.

“Jerome! Watch your mouth” suway ng Kuya niya sa kanya.

Hindi ko alam ang sasabihin ko kaya bumaling nalang ako ng tingin sa lamesa at doon hinanap ang report card ng pasaway na si Jerome.

Doon ko ipinakita sa dalawang lalaki ang mga grado ni Jerome, tulad ng sabi ko pasaway at sutil ang lalaking ito pero may ibubuga.

Matataas lahat ang grado ni Jerome, kasing taas ng pagkahiya ko sa looban ko dahil sa mga titig ng Kuya nito sa akin habang nagpapaliwanag ako sa kanila.

“Sus, diba nga sabi mo Sir crush mo yung isang Senior sa Engineer Department. Yung

nanalong

Mister Engineer?“

Muli akong napalunok ng maalala ko ang kawalang hiyaang wika ni Jerome kanina.

“So, congrats Jerome” nakangiti kong wika sa pasaway na kalbong lalaking ito.

“Thank you Sir, kayo parin po ba ang adviser namin sa Grade 12?” pagtatanong nito sa akin.

“Hindi ko

sigurado

, pero subject teacher niyo ako sa Filipino 2“ tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

Bumaling ng tingin si Jerome sa Kuya niya “

Paalam

kana kay Sir, Kuya“ tila panunuya niya dito.

Nakangiti naman ako sa kanya at doon inabangan ang sasabihin nito “Ahm, thank you po Sir” tila nahihiyang wika nito “Wait” segunda niya at doon may kung anong dinukot sa bulsa ng suot niyang white polo.

“Here’s my card” nakangiting wika nito sabay abot ng puting matigas na papel sa akin.

Engr. Asher Malto Casas doon nakaimprenta sa papel ang pangalan nito at mga contact details.

“Thank you” tumango ako at doon ko din dinukot sa wallet ko ang card ko. “ Here’s mine, Engineer“ wika ko at doon inabot ang card sa kanya.

“By the way Jerome, if you have time you can introduce my cafe sa Kuya mo” nakangiti kong wika sa dalawa at doon binalingan ng nakakalokong ngiti ni Jerome ang Kuya niya.

“Sure Sir, sure na sure” tugon nito sa akin at doon sila sabay na tumayo sa harapan ko. “ Sir, next month pala birthday ko aasahan kita doon ha“ segunda pa nito sa akin.

“Makakaasa ka Jerome” tugon ko sa kanya at doon din ako tumayo at nagpaalam sa kanila “Congrats ulit Jerome, sana hindi kana masyadong pilyo

pagdating

ng susunod na pasukan“

Napatawa nalang silang dalawa at doon na nagpaalam sa akin sabay talikod at labas dito sa loob ng classroom.

“Ano Kuya? Crush mo na si Sir?”

“Makakatikim ka sa akin mamaya”

Dahan-dahan nalang akong napa-upo at doon inabangan ang sasabihin ng dalawang babae sa aking gilid.

“Engineer Asher

Malto

Casas, Varsity player, Mister Engineer 2019. Diba siya yung crush mo nung second year tayo? Ano

kayang

mangyayari sa

bakasyon

na ’to?“ huling wika ni Ma’am Shaira bago ko inginudngod ang aking mukha sa lamesa.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki nang pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 2

ㅡㅡㅡ

Adachi’s Cafe

2 weeks

later

“Kuya nag deliver pala

kaninang

umaga ng pastry yung Blessed Sweets“ wika ng kapatid ko habang patuloy akong pumipindot sa screen ng cash register.

“

Nilista

mo ba Senna? May kulang pa sila satin na brownies nung isang Linggo pa“ tugon ko sa kanya habang patuloy sa pagpindot.

“

Nalista

ko naman Kuya, pati

sinabay

na nila yung kulang na brownies sa

dinala

nila ngayon“ tugon nito sa akin at doon nalang ako tumango.

Dalawang Linggo mula nang magsimula ang bakasyon, may mga memos parin kaming mga teachers na gagawin pero madali lang iyon para sa akin.

Alas tres na ng hapon mula nung magbukas ang Adachi’s Cafe, sa tulong nila Mamang at Papang ay naipatayo ko itong shop ko.

Barista slash chef and owner ang role ko dito, samantalang sa edad twenty two ay manager at worker na si Senna na ngayon ay regular nang employee sa sarili kong business.

Hindi na ako nagbalak pang mag hire ng ibang tao dahil kayang-kaya naman naming dalawa. Kahit wala ako sa store ay kayang mag-isa ni Senna.

Karamihan sa mga goods and pastry namin dito sa Adachi’s Cafe ay mula sa mga shops sa syudad. Tulad nalang ng Blessed Sweets na regular na kaming kumukuha ng mga pastry tulad ng cookies, brownies at ilang cakes.

Ang ilang mga coffees naman ay freshly brewed, inangkop pa namin yung mga beans sa Baguio kung saan nandoon ang plantation ng kape nila Tito Badang.

Ang ilang mga libro naman dito sa shop ay galing sa mga authors na nagbebenta ng kanilang libro, pero karamihan ay mga libro ko ang nandito. Fantasy, children’s book, horror, romance ang mga tema ng libro na nailimbag ko, karamihan sa kanila ay puro gays love.

“Senna may stock pa ba tayo ng banana bread?” saglit kong itinigil ang pagpindot sa monitor at doon binalingan ng tingin ang kapatid kong patuloy na nagpupunas ng mga utensils.

“May 2 dozens pa naman sa ref, tawagan na ba natin si

Mamang

?“ wika nito sa akin habang patuloy siya sa pagpunas.

“Sa isang araw nalang siguro” tugon ko sa kanya at muli akong bumalik sa pagpindot sa monitor ng cash register.

Nasa Milan, Italy sila Mamang at Papang, doon na silang dalawa nakatira for good.

Everytime na mag iistock kami ng banana bread ay palagi naming tinatawagan si Mamang para may guide kami at may touch parin ng recipe niya.

Pinaghalong puti at milky brown ang kulay ng buong shop, glass ang pader ng harapang bahagi samantalang ang likod ng shop ay dumudugtong sa bahay namin.

Kaming dalawa lang ni Senna ang nasa bahay kaya nagagawa naming mag ingay kahit na anong oras.

Sa kanang bahagi ang entrance kung saan doon sasalubong ang counter, sa ilalim ng counter ay doon naka-display ang mga pastry and goods na ibinebenta namin.

Nakapatong naman sa counter ang mga machines tulad ng espresso machine, oven, grinder at ilang pang mga kagamitan.

Sa kanang bahagi naman ay ang mga tables, chairs and sofas. Puno naman ng aesthetic designs ang buong cafe na ginawa ni Senna dahil isa siyang art student.

Sa isang pader ay doon nakadikit ang ilang mga pictures ng mga happy customers.

Agaw pansin naman ang mga hanging cabinets kung saan doon nakalagay ang mga libro kong ibinebenta.

Cozy and relaxing ang mararanasan mo kapag pumunta ka sa Adachi’s Cafe, you can even request a song na gusto mong patugtugin sa cafe.

Overall? Perfect 5 stars ang nakukuha namin sa mga inspector at customer.

Napapangiti nalang ako sa tuwing inaalala ko ang mga bagay na meron ako ngayon.

Ano pa kaya ang magpapangiti sa akin?

“Kuya, kanina pa may customer sa harapan mo” napaigtad ako sa sinabi ng kapatid ko at doon ko nalang napagtanto kung sino ang customer na sinasabi ni Senna.

“Hi” nakangiting pagbati niya sa akin.

ㅡㅡㅡ

Chapter 3

ang chapter na ito ay dedikado kay Beautiful_Dinari

ㅡㅡㅡ

Customer Is Always Hot

“Kuya, kanina pa may customer sa

harapan

mo“ napaigtad ako sa sinabi ng kapatid ko at doon ko nalang napagtanto kung sino ang customer na sinasabi ni Senna.

“Hi” nakangiting pagbati niya sa akin.

Imbis na batiin ko ang lalaking nasa harapan ay doon ko iminuwestra ang inis at iritado kong pagmumukha.

“Anong ginagawa mo dito?” taas kilay kong wika sa lalaking parang tangang nakangiti.

“

Mainit

sa labas, kaya pumasok na ako“ natatawang tugon nito sa akin at doon nalang ako napailing.

“

Bibili

ka ba?“ bulyaw kong wika sa kanya.

“Bakit ako

bibili

? Wala na bang libre?“ walang hiya nitong tugon sa akin at doon ko narinig ang pagbungisngis ni Senna.

Muli akong napailing “

Lumabas

ka na nga“ pagtataboy ko sa kanya at doon ko ito binalingan ng titig na alam kong ikakamatay niya.

“Ang sama mo naman sakin Lucian, kung nandito lang si Tita baka

binig

—“

“Wala siya dito kaya wala kang

kakampi

“ pagputol ko sa parang asong tutang inapi na lalaki sa harapan ko.

“Bakit ka ba ganyan sakin ha?!” tila maangas at naghahamon naman ang itsura ng lalaking ito. “May ginawa ba akong masama sa ’yo? Wala naman diba?” segunda pa niya.

“Baka nakakalimutan mo yung ginawa mo sakin last week?” tugon ko dito “Iniwan mo lang naman ako sa kalagitnaan ng pagkain at umasta kang parang aso na sumunod sa babae mong amo” segunda ko pa sa kanya ng hindi humihinga.

“So nagseselos ka?” seryoso nitong wika sa akin at doon ko muli narinig ang pagbungisngis ni Senna sa likuran ko.

“Neil? Hindi pa ba sapat yung libreng kapeng pinaiinom ko sa ’yo? Ako? Magseselos? Sa

lalaking

puro kipay lang ang alam?“ isang matalas na tingin ang ibinato ko sa walang hiyang lalaki sa harapan ko, doon ko na narinig ang malakas na paghalakhak ni Senna.

“Umuwi kana Kuya Neil, talo ka ngayon sa debate niyong dalawa ni Kuya” rinig kong wika ni Senna sa lalaking sawi sa laban ngayon.

Seryoso at tila paiyak naman ang itsura ni Neil, doon ko inilabas ang aking dila para asarin pa ito.

“Uwi kana beh, balik ka nalang bukas walang yelo ngayon” pang-gagalit ko pa dito habang pilit na pilit ang aking pagtawa.

Doon namin nasaksihan ang paghakbang patalikod ni Neil na tila slow motion pa “I shall return” dahan-dahang wika nito habang humahakbang patalikod.

Nakatingin lang kami ni Senna kay Neil habang tila slow motion ang pangyayaring nagaganap.

Doon nalang napalaki ang mga mata namin ni Senna ng doon may mabanggang tao si Neil na papasok sa loob ng shop.

“Ay sorry pre!” doon na bumalik sa totoong oras ang paligid ng humingi ng pasensya si Neil sa lalaking nabangga niya.

Napailing nalang ako at napa-tungong napa-hawak sa noo tanda ng ikinahihiya ko ang lalaking ito.

“No worries” doon ako napatunghay ng marinig ko ang pamilyar na boses na iyon.

“Alis na ako” hindi ko na pinansin pa ang sinabi ni Neil.

“Hi” matamis ang pagkakangiti niya, iyan ang bungad sa akin ng lalaking pamilyar na pamilyar ang pagmumukha.

“Good afternoon Engineer? Am I right?” pilit kong ginagawang normal ang aking pagngiti sa lalaking nasa harapan ko.

“Yeah” doon ko muling nasilayan ang tila hindi mapakaling tingin nito sa akin.

“Hindi mo kasama si Jerome?” wika ko sa kanya at doon ito umiling.

“Ayaw sumama, sa susunod nalang daw” tila nag-aalangan pa nitong tugon sa akin at doon nalang ako napatango.

“So what’s your order?” nakangiti kong tugon sa kanya at doon siya tumingala para tingnan ang menu na nakasulat sa green board.

Nakatingin lang ako sa kanya ng doon ko mapansing bakat na bakat ang katawan niya sa kulay blue nitong sweat shirt, nakasuot ito ng black jeans at puting nike shoes. Moreno ang kulay ng balat niya base sa leeg nito na masa—

“What’s your recommendation?” naputol ang makamundo kong pag-iisip ng magtanong ito sa akin.

“For coffee drinks I recommend the Affogato an expresso with homemade avocado ice cream, and for pastry naman I recommend freshly bake cookies” nakangiti kong tugon sa kanya at doon nalang ito tumango.

“I go with your words Sir” wika nito sa akin at doon ako tumango.

“Okay, for a while” tugon ko sa kanya at doon ko pinunch ang order niya sa cash register. “You can take a seat muna and if you want to read some books, pwede naman” segunda ko pa sa kanya at doon ito nagpasalamat bago ko gawin ang order niya.

Kasalukuyan kong inilalagay ang cookies sa oven ng doon pumuslit ng tanong si Senna “Sino yun Kuya?” pagtukoy nito sa lalaking dumating.

“Kuya ni Jerome” tugon ko dito at doon ako bumaling ng tingin sa puwesto ng lalaki.

Nakatayo ito at tila pinagmamasdan ang buong shop.

“Jerome? Yung makulit na matalino sa klase mo?” wika pa nito at doon ako tumango.

“Uu, kunin mo na yung ice cream sa ref” tugon ko nalang dito.

Matapos ang ilang minutong pag-aayos ng order ng lalaki ay doon ko na ito sinerve sa kanya.

Prenteng nakaupo ang lalaki sa sofa habang hawak ang isang libro. Bitbit ko ang tray na laman ang order niya.

Nakatingin lang ako at nakatigil sa harapan nito dahil tila hindi niya ako napapansin dahil sa hawak niyang libro.

Napangiti nalang ako at doon nag peke ng ubo para basagin ang presensya niya, tagumpay naman ako at doo ito bumaling ng tingin sa akin na tila napalaki pa ang mata.

“Hi” tanging wika nito sa akin.

Ngumiti ako na parang natatawa “Hello” tugon ko sa kanya at doon nalang ako napasigaw sa looban dahil sa narinig ko ang kantang umalingawngaw sa buong cafe na pinatugtog ni Senna.

I see you

Beside me

It’s only a dream

A vision of what used to be

Only Reminds Me Of You ng MYMP.

“Here’s your order” nakangiti kong wika sa kanya, doon niya naman inilapag ang libro sa tabi niya at doon ito tumayo.

“Thank you” tanging tugon nito sa akin at doon niya inabot ang tray.

Inabot niya ang tray.

Inabot niya ang kamay ko.

Inabot niya ang tray sa kamay ko.

Nakangiti nalang akong parang tanga dahil sa senaryong iyon. Rinig na rinig ko naman ang mahinang pagtili ni Senna na alam kong nakatingin sa puwesto naming dalawa.

“Enjoy” tugon ko dito at mabilis na akong tumalikod sa kanya.

“I will” rinig kong habol tugon nito sa sinabi ko.

Dali-dali na akong naglakad papasok sa loob ng storage room, nadaanan ko pang nakangiti si Senna sa may counter pero hindi ko na siya pinansin pa.

Pumikit ako at doon huminga ng malalim para ikalma ang sarili ko.

“Lucian, kalma” wika ko sa hangin at doon nalang ako napaigtad sa boses ni Senna.

“Kuya ang hot niya”

“Alam ko”

ㅡㅡㅡ

Chapter 4

ㅡㅡㅡ

Sweet Lies

“Wala akong

masabi

Sir Lucian, basta masarap po” ‘yan ang wika ng babae kong estudyante sa harapan ko.

“Salamat Yasmin” nakangiti kong tugon sa kanya at doon naman ito tila kinilig.

“

Kween

Yasmin itong bag mo nakalimutan mo” wika naman ng kasama niya bitbit ang tote bag na puti.

“Salamat Arlene” tugon nito sa kanya.

“Sir Lucian ang cute ng cat headband niyo ha” wika ni Arlene sa akin “Bagay na bagay sa inyo” segunda pa nito at doon ako napangiti. 

“Salamat Arlene” natatawang tugon ko sa kanya at doon nalang din napatawa ang dalawang babae sa harapan ko.

Alas nuebe ng umaga, katatapos lang nila kumain dito sa cafe. “Saan ba kayo pupunta? At parang

bihis

na

bihis

kayo” tanong ko sa kanila.

“

Sasamahan

namin si

Lengleng

na bumili ng

regalo

kay Jerome, Sir” tugon sa akin ni Yasmin at doon nalang ako napatango.

“Ay uu nga pala” wika ko at doon ko napag-isip na wala pa din akong regalo sa sutil na lalaking iyon, sa susunod na Linggo na ang birthday ni Jerome.

“Sir nakita mo na yung Kuya ni Jerome” tila interesadong wika ni Arlene.

Bago pa ako makasagot sa tanong ng babaeng ito ay doon na ako napatingin sa glass door ng cafe, doon tumagos ang aking tingin sa itim na kotse.

Doon lumabas sa kotse ang halos hindi umaabsent sa pagpunta dito sa cafe, isang Linggo na siyang araw-araw na pumupunta dito.

Napansin naman ng dalawa ang aking pagkatulala kaya doon din sila napalingon.

“Diba yun yung Kuya ni Jerome, Sir?” wika ni Arlene at doon ako tumango “’Yan nga! Hala grabe Yasmin totoo nga yung sinasabi ni

Lengleng

!” segunda nito na tila kinikilig pa.

“Tara na

umalis

na tayo dito beh!” hindi mapakali si Yasmin na tila nakakita ng artista.

“Sir bye! Bahala ka na diyan!” pagpapaalam ni Yasmin “Bye sir!” segunda pa ni Arlene at doon na sila dali-daling lumabas sa pintuan ng cafe.

Kasabay ng paglabas ng dalawa ay doon naman pumasok ang lalaking kabababa lang ng sasakyan.

Nakarehistro na sa mukha niya ang ngiti nitong kamakailan ko lang napansin sa kanya, hindi ako bulag at hindi din ako martyr para sabihin na walang malisya ang ginagawa nitong pagpunta sa cafe.

“Hi” tila scripted na ang paulit-ulit nitong pagsalubong sa akin sa tuwing siya ay pupunta dito sa cafe.

“Good morning Engineer” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ko ito nakitang napatingin sa suot kong headband. “Ay sorry” paghingi ko ng pasensya at agad ko itong tinanggal.

“No-no! Wag mong tanggalin” gulat naman ako sa pagtugon nito “It suits you, you’re cute” segunda nito na hindi ko inaasahan. Tila hindi niya din ito inaasahang sasabihin ng kanyang bibig.

Dahan-dahan kong isinuot muli ang itim na cat headband, napangiti nalang kaming dalawa nang sobrang pait na tila ikinahihiya namin ang kaharutan ngayong umaga.

Sa halos isang Linggo nitong pagpunta dito sa cafe ay hindi ko maiwasang mapansin ang suot nito, palagi siyang nakaporma na parang palaging paalis. Malay ko ba kung may pupuntahan pa siyang iba bukod dito sa cafe.

Halos ten to fifteen minutes lang ang tagal mula dito papunta sa bahay nila Jerome, nakapunta na ako sa bahay nila twice dahil pinilit akong umattend ng birthday ng Daddy at Mommy ni Jerome kaya kilala na nila ako.

Hindi ko namalayan na pinapasadahan ko na naman ng tingin ang itsura ni Engineer ngayon, nakasuot ito ng white vest kaya labas at doon pumuputok ang biceps nito.

Naka black pants ito at white nike shoes na bagay na bagay sa postura ng katawan niya. Tila bagong gupit pa siya dahil malinis itong tingnan sa clean cut niyang gupit.

“Kuya” buti nalang ay doon binasag ni Senna ang makamundo ko na namang pag-iisip. “ Ay nandito ka na naman Engineer, hello po good morning” nakangiting pagbati nito sa lalaki pagkapasok niya sa loob ng cafe.

“Good morning” tugon nito kay Senna at doon ito napangiti.

“Ano Senna wala pa daw yung package?” baling ko kay Senna at doon ito umiling, inutusan ko kasi itong pumunta sa bayan dahil may ipinadala daw na package sila Mamang.

“Nasa courier pa daw Kuya, sila na daw

magdedeliver

dito” tugon nito sa akin at doon nalang ako napatango.

Muli akong humarap kay Engineer “Sir ano pong order niyo?” nakangiti kong wika sa kanya.

“Ah, ano” tugon nito, sa sunod-sunod na araw niyang pagpunta dito ay halos natikman na niya ang pastry at goods dito. “Just a slice of banana bread and a black coffee” segunda niya at doon ko pinunch ang order nito sa cash register.

“Okay Sir” wika ko sa kanya at doon ito tumango’t pumunta sa sofa na palagi niyang inuupuan.

“Senna” pagtawag ko sa kapatid ko para kumilos na.

ㅡㅡㅡ

“Do you ever know who is the author of this book?” salubong sa akin ng lalaki pagpunta ko sa puwesto niya, tinawag kasi ako nito ilang minuto bago ko inilapag ang pagkain niya.

Doon ko naman binalingan ang librong hawak-hawak niya.

“I have no idea, but I know that he is a great author” nakangiti kong tugon sa kanya.

“Yeah your right, I think he is a great author. Ang ganda ng message behind this book” wika pa nito habang nakangiting tingin sa librong hawak-hawak niya kaya napangiti nalang din ako.

Aktong babalik na ako sa puwesto ng muli itong magtanong “Have you read this book? Sir?” baling nito sa akin at doon ako tumango.

“Yes, I really love the characters specially Ian” patukoy ko sa isang karakter ng librong binabasa niya.

Napangiti naman ito “I like the character of his partner, Omar” patukoy naman nito sa isa pang karakter ng libro. “Also I like the author too, I’m really hook with this book” segunda pa niya at napangiti nalang ako.

Halos isang Linggo na niyang binabasa ang librong hawak-hawak nito, siguro ito din ang dahilan kung bakit palagi siyang pumumunta dito. Pero pwede naman niyang bilhin diba?

“Kuya Asher?!” tila doon tumigil ang oras ng may kung sinong nagsalita ng malakas sa likuran ko. Doon ko napansin ang pagkagulat ng lalaki sa harapan ko at doon pa ito napatayo.

“Jerome” wika nito na tila gulat na gulat. Napalingon ako sa likuran ko at doon ko nakita ang sutil at kalbong si Jerome na tila gulat na gulat din. “Anong ginagawa mo dito?” rinig kong segunda pa nito sa kapatid niya.

Nakita ko ang pagtaas ng kilay ni Jerome “Nag chat sakin si

Lengleng

, nakita ka daw ng mga kaibigan niya dito kaya

pumunta

ako” dito ko na iniintindi kung anong nangyayari.

“Ha? Sinong mga kaibiga—”

“Akala ko ba Kuya ayaw mong

pumunta

dito?” ang sinabi ni Jerome ang dahilan kung bakit natahimik ang buong cafe, kahit ang kpop song na pinapatugtog ni Senna ay napatigil din.

Bumaling ako ng tingin sa Kuya ni Jerome at doon ko nasaksihan ang tila sumesenyas nitong pagmumukha na “itigil mo ang sinasabi mo”

Nakita ko pa ang ilang paglunok nito na tila kinakabahan “Ha? Kailan ko sinabing ayaw ko pu—”

“Ilang araw na kitang pinipilit na

pumunta

dito cafe ni Sir, pero anong sabi mo? Busy ka at may pupuntahang iba” pagputol ni Jerome sa Kuya niya.

“Jerome” pagtawag ng lalaki sa kapatid niya na tila pinapahinto na ito sa inilalabas ng bibig niya.

“Sir Lucian” pagtawag ni Jerome sa akin at doon ako bumaling ng tingin sa kanya “Ilang araw ng

pumupunta

dito si Kuya?” seryoso nitong wika sa akin.

“Isang Linggo na Jerome” totoong tugon ko sa kanya at doon ito napangisi.

“Alam mo ba Sir na isang Linggo ko nang pinipilit na

pumunta

kami dito shop mo pero ayaw ni Kuya, kasi nga daw busy siya” natatawang wika pa nito.

Gusto ko sanang sabihin sa kanya na “Sabi ng Kuya mo ikaw yung busy at ayaw

pumunta

dito sa cafe” pero hindi ko nalang itinuloy.

Nakita kong muling sumeryoso ang mukha ni Jerome at doon niya binalingan ng tingin ang Kuya niya “Kaya pala ayaw mo akong isama, gusto mo mag-isa ka lang”.

Binalingan ko ng tingin ang Kuya ni Jerome at doon ko kitang hindi niya ako magawang tingnan ng diretso.

“Sabi mo pupunta ka kila Kuya Charles at may gagawin kayo, sabi mo mag papaayos ka ng motor mo, at sabi mo busy ka at ayaw mong

pumunta

dito sa shop ni Sir” wika pa ni Jerome sa Kuya niya. “Pero ano ‘tong nakita ng dalawang mata ko?” segunda pa niya.

Doon ko kita sa mukha ng Kuya niya na tila hiyang-hiya na at gustong magpakain sa lupa.

“Kuya Asher, huling-huli kana” tila panggagalit pa ni Jerome sa Kuya niya “Huli pero ‘di kulong” segunda pa nito.

Pagkasabi ng huling salita ni Jerome ay doon mabilis na umalis sa harapan ko ang Kuya nito. Napatango nalang ako sa nasaksihan ko.

Napabaling ako ng tingin sa labas ng shop kung saan mabilis na pumasok ang lalaki sa itim na kotse at doon ito pinaharurot paalis sa harapan ng cafe.

Bumaling ako ng tingin kay Jerome “Jerome, hindi maganda yung ginawa mo” wika ko sa kanya.

“Sorry Sir, nagsasabi lang ako ng totoo” tugon nito sa akin “Hindi ko alam na sweet lies lang pala ni Kuya ‘yon sakin” tila kinikilig pa nitong segunda.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki nang pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 5

ㅡㅡㅡ

Banana is Big

1 week

later

“Sir okay lang ba talaga sa ‘yo?” wika ni Jerome sa kabilang linya ng telepono.

“Uu naman Jerome wag ka mag-

alala

, pati

papunta

na talaga ako diyan sa inyo” tugon ko sa kanya habang doon ako papalabas sa bahay namin.

“Hintayin mo ako diyan Sir,

sunduin

po kita para hindi

nakakahiya

” wika pa nito sa tonong hiyang-hiya.

“Kailan ka pa

nahiya

sakin Jerome?” tugon ko sa kanya “Wag mo na akong

sunduin

,

tulungan

mo na muna si Mommy mo hanggat wala pa ako diyan sa inyo” segunda ko pa sa kanya habang papasok na ako sa shop.

30 minutes ago ng tumawag sa akin si Jerome, nagkaroon daw ng emergency ang Daddy niya sa cruise ship kung saan ito nagtatrabaho bilang chef.

Tumawag ito sa akin dahil kailangan nila ng tulong sa pagluluto ng ilang handa ni Jerome na naiwan ng Daddy niya.

Kaya sabi ko ay maliligo na ako at mag-aayos papunta sa kanila.

Alas dyis na ng umaga, tanghalian at panghapunan ang lulutuin para sa mga bisita ni Jerome.

“Wag mo na akong

sunduin

Jerome baka

mapaano

kapa, ako na ang

pupunta

diyan” wika ko pa sa kanya dahil nagpupumilit itong sunduin ako.

“Okay po Sir, basta chat mo lang ako kapag

nagkaroon

ng

problema

” tugon pa nito sa nag-aalalang boses.

“Siya sige na, baba ko na ‘to” hindi ko na hinintay pa ang tugon ng sutil na lalaki at doon ko na pinatay ang telepono.

Nasa loob na ako ng shop at doon ako nakatayo sa harapan ng counter, naka-upo si Senna sa harapan habang doon tutok na tutok sa laptop niya.

“Kaya ko na mag-isa dito Kuya, oo

tatawagan

kita kapag may

problema

at kapag may

naghanap

sa ‘yo sasabihin ko na wala ka” inunahan na niya ako sa mga ihahabilin ko sa kanya.

Busy ito sa panonood ng kung ano-anong kpop idols sa laptop niya “Okay just make sure na

tanggalin

mo yung

saksak

ha if ever na malate ako ng uwi” habol bilin ko dito at doon nalang ito tumango. 

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at doon na ako lumabas ng shop dahil kumpleto na naman ang dadalhin ko, dinala ko ang pamana sa akin ni Lola na kutsilyo na palagi kong ginagamit kapag nagluluto ako.

Dala ko din ang regalo kong original jersey ng paboritong NBA basketball team ng sutil na si Jerome.

Hindi na ako nagdala pa ng sasakyan dahil mas gusto kong mag commute.

“Saan po kayo Sir Lucian?” doon ko na nalamayan na nakasakay na ako sa tricycle dito sa paradahan.

“

Halayhayin

po Kuya Sony,

malapit

sa may

barangay

hall” tugon ko sa tricycle driver.

ㅡㅡㅡ

Kilala ang pamilyang Casas dito sa Halayhayin bilang angat at may kayang pamilya, mahahalata mo naman sa laki at ganda ng bahay nila.

Kung maikukumpara ang istilo ng bahay na ito ay masasabi mong pang-ibang bansa at mayaman ang taong nakarita dito.

Mayaman sa pagmamahal ang mga taong nakatira dito “

Naku

Sir pasensya na talaga sa

istorbo

, sabi ko naman kay Jerome na

huwag

na kayong

tawagin

at

nakakahiya

po” iyan agad ang salubong sa akin ng Mommy ni Jerome.

“

Naku

Tita Wilma wag po kayong mag-

alala

, parang iba naman po kayo sa akin” nakangiti kong tugon sa kanya habang kalapit nito ang sutil at pangiti-ngiting si Jerome. 

Nandito kami sa kusina nila na halos kasing laki ng cafe namin. Puting-puti ang mga kitchen cabinet, mamahalin ang mga appliances na makikita mo dito at doon agaw pansin sa kaliwa ang glass door kung saan matatanaw mo ang backyard pool.

Punong-puno din ng disenyo ang bakuran na handa para sa kasiyahan mamaya.

Doon ko din napansin ang ilang mga taong nag-aayos ng sound system, kumuha pa ‘ata ng professional D.J ang pasaway na si Jerome.  

“Pasensya na talaga kayo Sir, may

importanteng

kailangan gawin kasi ang Daddy nitong si Jerome kaya beef

caldereta

lang ang

nailuto

” salaysay pa nito sa mukhang may pag-aalala.

“Okay lang po talaga Tita Wilma” tugon ko sa kanya at doon bumaling kay Jerome “

Regalo

ko na din po ito kay Jerome” segunda ko pa at doon naman bumaling ang Mommy niya sa kanya.

“Anong oras pala anak

dadating

ang mga kaibigan mo?” wika nito kay Jerome.

“Mga ala-una na daw Mami, hindi na daw sila kakain ng

tanghalian

sa bahay” nakangiti nitong tugon sa Mommy niya.

“Aba dapat lang,

nakakahiya

naman dito kay Sir kung hindi

mauubos

ang

handang

lulutuin

namin” natatawang wika ni Tita Wilma kaya napangiti nalang ako.

Bumaling ng tingin sa akin si Tita Wilma “Sir ano palang gusto mong lutuin? May adobong pusit, spaghetti, pesto, chao fan, shanghai at mga ulam for dinner” wika nito sa akin.

“ Ako nalang po sa mga pasta at chao fan Tita Wilma” tugon ko dito at doon ito napangiti.

“O sige Sir, ako na doon sa dirty kitchen ikaw na dito sa

loob

ng

kusina

” wika nito sa akin at doon ito tumingala sa ikalawang palapag ng bahay nila.

Bumaling si Tita Wilma kay Jerome “Jerome gisingin mo na ang Kuya Asher mo, sabihin mo na

tulungan

niya si Sir at ako’y magluluto na ng ginataang bibe” habilin nito sa anak niya.

Napangiti nalang ako, napangiti ako.

ㅡㅡㅡ

Ilang minuto ang nakakalipas ay doon na ako nagsimulang mag gayat ng mga rekados na gagamitin ko sa una kong lulutuin, chao fan.

Gamit ang dinala kong kutsilyo ay doon ko hiniwa-hiwa ang mga bawang, sibuyas, ilang karne at iba pang lahok ng masarap na kaning ito.

Sa paghihiwa ko ay doon na pumapasok sa aking tenga ang mahinang pagtugtog ng musika doon sa bakuran, kasabay nito ay doon ko naririnig ang argumento mula sa magkuyang sutil.

“Ano? Bakit naman ang aga? Tinawagan mo? Nakakahiya naman Jerome” iyan ang boses na naririnig ko sa taas na bahagi ng bahay.

Iyon ang boses ng lalaking isang Linggo ko nang hindi nakikita.

Ayoko ko nalang mag talk, ituloy ko nalang ‘tong paghihiwa ko ng sibuyas

Isa na siguro sa dahilan kung bakit ganito kaganda ang bahay nila ay dahil Engineer ang nakatira dito.

“Sus anong

nakakahiya

? Baka ikaw ang nahihiya?” tugon ni Jerome.

“Ako

mahihiya

? Bakit ako

mahihiya

?”

“Mga

linyahan

mo Kuya parang tanga, ako

mahihiya

? Bakit ako

mahihiya

?” bulyaw ni Jerome na tila ginaya ang tugon sa kanya ng Kuya niya.

Rinig kong papalapit sila dito sa puwesto ko dahil sa mga boses nila.

“

Sira

ulo” rinig kong natatawang tugon ng Kuya niya.

“O bakit ka

napatigil

? Akala mo

jina

-jamming

kitang

nandito si Sir ano?” alam naman siguro nilang nandito ako ano?

“

Halika

na,

tulungan

mo daw si Sir sabi ni Mommy” wika ni Jerome habang patuloy ako sa paghihiwa ng sibuyas.

“Teka lang

magbibihis

lang ako” rinig kong wika ng Kuya nito dahilan para doon ako magdesisyong bumaling ng tingin sa puwesto nila.

Bago pa ako makatingin sa puwesto nila ay doon ko narinig ang Mommy nilang dalawa “Aba naman Asher!

Mahiya

ka naman sa Sir ni Jerome, tingnan mo nga yang

suot

mo!” iyan ang narinig kong wika ni Tita Wilma.

Nang doon ako makatingin sa puwesto nila ay doon ko nga nakita kung anong tanging suot ng Kuya ni Jerome.

Walang saplot pang itaas, tanging dilaw at maikling boxer lang ang suot nito at ang nakakagulat pa ay may malaking saging na nakaimprinta sa unahang bahagi ng boxer short.

Dahil sa pagkagulat ay doon ko nailagay ang aking kamay na may katas ng sibuyas sa mga mata ko “

Aray

” wika ko.

Huli na ng malaman ko na nakalapit na pala sa tabi ko ang lalaking may malaking saging sa unahan “Okay ka lang?” tanong nito na tila nag-alala dahil sa pagreklamo ko sa ginawa ko.

“Okay ka lang? Siyempre hindi Kuya” rinig kong bulyaw ni Jerome “Malaki nga ang

saging

mo, old fashioned ka naman” segunda pa nito.

ㅡㅡㅡ

Chapter 6

this chapter is dedicated to jodeyzjedoyz

ㅡㅡㅡ

A

pron

Pagkatapos ng nakakalokong senaryong naganap kanina ay doon ko nalang muli ipinagpatuloy ang pagluluto ko.

Kasalukuyan ko nang hinahalo at nilalagay sa kawali ang mga lahok ng chao fan. Ito na muna ang inuna kong lutuin dahil iyon ang sabi ni Tita Wilma. Baka daw kasi magdatingan na ang mga bisita ni Jerome para kumain ng tanghalian.

Habang ginagawa ko iyon ay hindi ko mapigilang mapangiti at mapailing dahil sa kalokohang naganap kanina.

Hindi ko maitatanggi na tawang-tawa ako dahil sa kakulitan ng Kuya ni Jerome, tila pinagbiyak na buko talaga ang dalawa dahil parehas na parehas ang kakulitan nila.

“Sir Lucian” boses na nagmula sa aking likuran at doon ko saglit na itinigil ang pagluluto ko.

Bumaling ako ng tingin sa likod at doon ko nakitang nakangiting nakatayo si Jerome “Yes Jerome?” wika ko sa kanya.

“Wala lang po” tugon nito sa akin habang nagkakamot ng ulo kaya napatawa nalang ako.

“Ano nga?” nakangiting wika ko sa kanya at doon ko nasaksihan ang paglapad ng kanyang pagkakangiti na parang baliw.

“Gusto

ko

lang po mag thank you kasi

tinulungan

mo si Mommy, need kasi talaga ni

Erpat

na

umalis

eh“ tila nahihiya nitong wika sa akin at doon ako tumango.

“Ano kaba Jerome? Sabi ko naman sa ’yo diba na okay lang” nakangiti kong tugon sa kanya.

“Hindi Sir eh! Basta kasi

nakakahiya

eh“ tugon pa nito sa boses na hiyang-hiya kaya tumango nalang ako.

“Kung

ganoon

,

isipin

mo nalang na

regalo

ko sa ’yo ’to“ pangkukumbinsi ko sa pilyong lalaking ito.

Kahit na pilyo at makulit ang tarantadong si Jerome ay may hiya parin ito sa katawan niya, lalo na sa mga ganitong bagay.

“Sabagay” doon ko nakita ang pagbabago ng pustura ng mukha ni Jerome na tila may pilyong sasabihin.

“Anong sabagay?” wika ko sa kanya at doon pa mas lumapad ang ngiti ng lalaking ito.

“Sabagay Sir Lucian

pabor

naman sa ’yo ’tong ginagawa mo“ tugon nito sa akin na ikinataas ng aking kilay.

“Ano? Anong

pabor

?“ taka kong wika sa kanya habang nakangiti ito na parang tanga.

“Naalala mo Sir nung na suspend yung class natin? Yung

pumunta

tayo sa

Amoyami

para kumain at

magbonding

? Kasama natin sila Jasper at yung

Kikay

Girls that time“ salaysay nito habang nakangiti.

Tumango ako sa kanya “Oo

tanda

ko pa“ tugon ko naman sa kanya.

“Eh yung

kinuwento

mo sa amin Sir?

Tanda

mo pa ba?“ nakangiti parin nitong wika sa harapan ko.

Napakunot nalang ako ng noo dahil sa pang-titrip sa akin nitong si Jerome “Ano ’yon?” patay malisya kong tugon sa kanya.

“Sus!” ’yan ang mahaba at malakas na reaksyon palagi ni Jerome sa tuwing may inaasar siya. “Parang hindi kita adviser Sir Lucian ah” walang galang nitong wika sa akin.

“Gusto mong

batukan

kita

nitong

sandok

Jerome?“ natatawang tugon ko sa kanya na ikinatawa nito.

“Wag mong

ibahin

usapan Sir Lucian“ wika nito sa akin habang humahagalpak ng tawa “Hindi mo na

tanda

Sir? Ako kasi tandang-

tanda

ko pa“ segunda pa niya sa akin at doon ako napakamot ng ulo.

“So ano nga?” muli kong pagpapatay malisya.

“Crush? Mister engineer? 2019?

Beny

&

Beny

?“ pagbibigay niya ng clues sa gusto niyang ipararing sa akin.

Nakangiti lang si Jerome sa harapan ko na tila inaabangan ang reaksyon ko sa mga sinabi niya.

“Jerome! Nasa labas na sila Leanne!” rinig naming pagtawag ni Tita Wilma, patukoy sa girlfriend nitong si Leanne o mas kilala bilang Lengleng.

“

Lumabas

kana,

salubungin

mo na ang mga

Kikay

Girls“ pagtataboy ko kay Jerome dahil ayoko ng pag usapan pa ang bagay na iyon.

“Hindi pa tayo tapos Sir” mapang-asar na huling wika ni Jerome bago siya umalis sa harapan ko.

Napailing nalang ako dahil sa kakulitan ng batang ito, kahit na free time sa klase ay ganito siya umasta sa harapan ko.

Nakangiti nalang akong muling bumaling sa niluluto ko.

10 years ago taong 2019 ay may hinahangaan ako at siya ang Mister Engineer ng taong iyon, second year ako samantalang third year siya.

Acquaintance ang status namin dahil Student Council ako ng buong College kaya madalas kaming nagkakasalubong tuwing may mga events at kapag sumasali siya. Kahit na sa pagpasok sa school ay madalas ko siyang nakakasabay sa hallway.

Hinangaan ko siya dahil ang galing niyang sumagot sa question and answer kapag sumasali siya sa mga pageants event, hindi na ako nag hangad pa nang iba pang mangyayari dahil halos lahat ng kababaihan at sangkabaklaan ay may gusto sa kanya.

Alam ko straight siya, iyon ang sabi-sabi nila.

Sa buong taon ng pananatili ko sa kolehiyo ay isang beses ko lang siyang nakausap at nalaman ko rin kinabusakan na lumipad na siya sa ibang bansa para doon ipagpatuloy ang pag-aaral niya.

Last day ng buong college sa school at may band tour ang Beny&Beny that time, bilang student council ako at dedicated ang trabaho sa paaralan ay V.I.P kami at maganda ang upuan namin sa unahan.

Lahat ng may mga prebilehiyo tulad ng mga organization presidents, student council, pageant winners at mga bumili ng vip ticket ay maganda ang puwesto sa panonood ng concert.

At sa hindi ko malaman na dahilan ay katabi ko ang mga nanalong Misters and Miss’ ng iba’t-ibang department at doon ko espesipikong kalapit ang Engineer Department

Kalapit ko ang lalaking hinahangaan ko.

Tanging hi and hello lang ang usapang naganap that time, hi and hello lang.

Pero hindi ko makakalimutan yung amoy ng pabango na umaalingasaw sa katawan niya at tila inaakit ako ng kaluluwa ng katawan niya dahil sa amoy na iyon.

Hindi ko namalayan na napatigil pala ako sa paghahalo ng chao fan dahil sa amoy na nangagaling sa kaliwang bahagi ko. Amoy ng taong kalalabas lang ng banyo.

“Hello” pagbasag ng lalaki sa makamundo kong pag-iisip.

Dahan-dahan akong bumaling sa kanang bahagi ko “Hi” tugon ko sa kanya at doon ko pansin na kaliligo lang nito dahil sa basa ang kanyang buhok.

Naka-puti siyang sando na fit sa kanyang katawan dahilan para pumutok ang kanyang mga muscle, nakasuot naman ito ng basketball short at dito ko pa napansin ang tattoo sa kanyang kaliwang braso. Malayong-malyo ang itsura mula sa kaninang senaryo.

Nakangiti ito sa harapan ko kaya nginitian ko nalang din.

“Ah ito pala Sir” nakangiting wika nito at doon inilahad ang hawak-hawak niya “

Isuot

mo daw sabi ni Mommy, baka

madumihan

ang

damit

mo“ segunda pa niya at doon ko ito inabot.

Apron na kulay itim “Thank you” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ko ito sinimulang isuot.

Aktong itatali ko ang dalawang laso ng apron sa aking likod ay doon ako nagulat ng kumilos ang lalaki papunta sa likuran ko “Ako na Sir” hindi na ako nagprotesta pa at doon nalang ako napalunok habang itinatali niya ang lace ng apron.

Tila may kung anong kiliti akong nararamdaman sa aking likuran sa tuwing tatama ang kanyang kamay.

“Salamat” tugon ko matapos niyang maikabit ang apron, muli ko namang hinawakan ang sandok at doon ipinagpatuloy ang pagluluto sa chao fan.

“Anong next na

lulutuin

natin Sir?“ casual nitong wika na parang wala siyang dapat ipaliwanag sa akin.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo nang komento sa chapter na ito ay malaki ng pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 7

ㅡㅡㅡ

Fright Ride

“Sir kanina pa tingin ng tingin sa ’yo yung Kuya ni Jerome” wika sa akin ng estudyante kong si Leanne o mas kilala bilang Lengleng.

Napabaling naman ako sa kaliwa kung saan doon nakapuwesto ang lalaking sinasabi ni Lengleng. Doon ko nga ito nakitang nakatingin sa akin at bigla naman itong umiwas ng tingin, bumaling siya sa kanyang mga kabigang dumalo sa kaarawan ni Jerome.

Alas-otso na ng gabi at kanina pa nagsimula ang kasiyahan dito sa likod bahay nila Jerome, tama nga ako ng hula dahil kumuha pa ng professional disc jockey ang lalaking ito na tila galing ng Manila. Dahil panalo at kaindak-indak ang musikang maririnig mo dito.

Madaming bisita ang sutil na si Jerome at ngayon ay makikita mo itong doon nakaupo at tawa ng tawa sa lamesa ng mga kaibigan niyang lalaki, samantalang ako ay naka-upo dito kasama ang kikay girls na sila Lengleng, Yasmin at Arlene.

Dumating din ang mga kumare ni Tita Wilma at kita kong nagkakasiyahan sila doon sa loob ng bahay.

Matapos ang sabitan ng apron kaninang umaga ay doon namin pinagtulungan ng Kuya ni Jerome ang pagluluto ng pasta. Sa senaryong iyon ay nagpapakiramdaman kaming dalawa, tanging oo at sige lang ang isinasagot ko sa kanya dahil iyon naman ang tanging sagot sa mga tanong niya.

Habang nagluluto kami ay doon naman ito nagkukuwento kung anong pinagkaiba ng pasta sa Pilipinas kaysa sa Italy.

Hindi niya alam na alam ko din ang pagkakaiba dahil minsan na akong nagbakasyon sa Italy, sa Milan kung saan doon nakatayo ang bahay namin.

“Sir diba sa Italy madaming mga Mafia?” baling sa akin ni Yasmin habang kumakain ako ng pesto.

Tumango naman ako sa tanong niya “Yes sa Italy doon sa Sicily

madalas

ang hide-out ng mga Mafia“ tugon ko naman sa kanya at doon ito tumango.

“Yung Kuya ni Jerome sir mala-mafia boss yung vibes” wika naman ni Arlene at napailing ako.

“Sa mga movie ganyan yung

itsura

ng mafia pero in real life ibang-iba ang

itsura

ng mga mafia lalo na yung boss“ tugon ko naman sa kanya “Pero depende,hindi pa naman ako

nakakakita

ng mafia na ganyan ang

itsura

in real life“ segunda ko naman at doon silang tatlo napatango.

“Bakit kasi walang mafia rito sa

Pilipinas

eh“ rinig kong panghihinayang ni Arlene at doon kaming tatlo napatingin sa kanya.

“Anong walang mafia beh? Si

Bonek

mafia boss yun ah“ natatawang wika ni Yasmin.

“Anong mafia beh? Baka

mafiangina

niya“ tila galit-galitang turan ni Arlene na ikinatawa nalang ulit naming apat.

Sa paglipas ng oras ay doon lang patuloy ang kasiyahan sa bakuran nila Jerome, mga nagsasayawan sa tugtog galing sa dj at ang iba naman ay naglalangoy sa pool.

Wala akong ibang ginawa kundi ang kumain at makipagtawanan sa ilang mga estudyanteng lumalapit at nakikipagkuwentuhan sa akin.

Alas dyis na ng gabi at nandito ako sa loob ng banyo dahil tinawagan ko si Senna, katatapos niya lang daw magsara ng shop at naglilinis na ito.

“Message mo ako Kuya kapag

pauwi

kana ha“ huling wika ni Senna sa kabilang linya.

“Okay sige, salamat” tugon ko dito at pinatay ang tawag sa telepono.

Nakaharap ako sa salamin ng sink at doon sinuri ang aking mukha kung may dumi ba ito.

Ngumiti pa ako para suriin ang aking itsura, nang matapos kong tingnan ang aking sarili ay doon na ako nagdesisyong lumabas ng banyo.

Paglabas ko ng banyo ay doon bumungad sa akin ang isang lalaki, papasok ito ng banyo kaya muntikan na kaming magkabanggaan.

“Sorry Sir” pagpaumanhin nito at doon naman ako tumango. Hindi ko na siya pinansin at binigyan siya ng daan para makapasok na sa banyo.

Dumiretso ako ng lakad papuntang kusina dahil magre-refill ako ng pasta doon sa catering na nakalatag sa bakuran.

Proud na proud naman ako sa lutong ginawa namin dahil panay ang puri nila Yasmin sa pagkain nila ng pasta kanina.

Ginagalit pa ako ng mga ito dahil naging masarap daw ang pasta dahil niluto namin ito kasama ang Kuya ni Jerome.

Nakangiti lang ako habang nagsasalin ng sauce sa lalagyan ng doon may kung sinong kumalbit sa likuran ko.

Bumaling ako ng tingin sa likod at doon ko nakita ang lalaking nakangiti sa harapan ko.

Amoy chico ito na alam mong ka-iinom lang ng alak. Mapapansin mo din ang mapula niyang pisngi.

“Hi” nakangiti at parang bata niyang bati sa akin kaya doon nalang ako napangiti.

“Hello” nakangiti kong tugon sa kanya at doon inabangan ang sunod niyang sasabihin.

“

Hatid

na kita

pauwi

mamaya, baka wala

kanang

masakyan

“ wika nito sa akin habang diretso ang tingin sa aking mata.

Hindi ko alam ang isasagot ko.

“I’m good, hindi madami ang

ininom

ko. I’m not drunk kaya hayaan mong

ihatid

kita mamaya“ tugon niya sa katahimikan ko.

Tumango nalang ako “Okay” nakangiti kong tugon sa kanya.

“Okay” nakangiti at tila panggagaya nito sa sinabi ko “

Palit

lang akong shirt“ segunda pa nito at tumango nalang ako bago siya umalis sa harapan ko.

Muli ko namang ipinagpatuloy ang pag sasalin ng sauce para sa refill ng pasta sa labas.

Habang ginagawa ko iyon ay doon ko narinig ang pagtawag sa akin ng mommy ni Jerome.

“Sir Lucian” bumaling ako ng tingin sa likod.

“Tita Wilma bakit po?” nakangiti kong tugon sa kanya, makikita mo ang pagkasosyal ni Tita Wilma dahil sa suot nitong pulang dress na parang siya ’ata ang may birthday.

“

Uuwi

ka pa ba Sir?

Puwede

ka namang mag

palipas

ng gabi dito at doon matulog sa guest room“ nakangiting suhestiyon nito sa akin.

“Kailangan ko pong umuwi eh, may gagawin pa po ako sa shop” tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

“Ganoon ba? Sige

pahatid

nalang kita kay Asher,

sinabihan

ko rin iyon na

huwag

mag

inom

para

maihatid

ka kung

sakaling

umuwi ka“ nakangiting wika pa nito at doon nalang ako napangiti.

ㅡㅡㅡ

“Are you sure na hindi ka

nakainom

?“ pagkumpirma ko sa lalaking naka-upo sa driver seat.

Napangiti naman ito at umiling “Of course Sir, I’m all good” tugon nito sa akin habang natatawa pa kaya napangiti nalang ako.

Alas dose na ng madaling araw at nakasakay na kami ng kapatid ni Jerome dito sa loob ng kotseng itim na palagi kong nakikitang ginagamit niya.

Nag siuwian na ang ilang mga bisita ni Jerome, samantalang mag o-overnight ang ilang mga kaibigan nito.

Na message ko na rin si Senna na pauwi na ako.

Tulad ng sabi ni Tita Wilma ay ihahatid ako pauwi ng anak niya kaya ngayon ay nandito kami sa garahe dahil hinihintay ko si Tita Wilma, may balot daw akong iuuwi sa bahay.

Tahimik na ang buong kapaligiran dahil sa oras, tanging mahinang tunog lang ng sasakyan ng kasama ko ang naririnig ko.

Bumaling ako ng tingin sa kanya ng magsalita ito “Do I look like drunk to you, Sir?” wika pa ng lalaking nakasuot ng jacket na itim habang nakatungong nakatingin sa akin sa manibela ng sasakyan.

“No, hindi naman” tugon ko sa kanya at doon ito ngumiti, nakatingin ako sa kanya ng sumenyas ito sa labas ng bintana.

Napatingin ako at doon ko nakitang papalapit na si Tita Wilma bitbit ang echo bag na puti.

Nang makalapit ito ay doon ko ibinaba ang bintana ng sasakayan at doon inabot ang bitbit ni Tita Wilma “Thank you po Tita Wilma, sabi ko naman na kahit wag na po mag-uwi” nahihiya kong wika sa kanya at doon nalang ito ngumiti.

“Nako Sir wag na po kayong

magreklamo

ang

laki

po ng

naitulong

niyo sa akin ngayon kaya okay lang ’yan“ tugon nito sa akin kaya ngumiti nalang ako.

“Thank you ulit Tita Wilma” wika ko pa dito.

“Walang

anuman

Sir, come back here one time po para

makapagpasalamat

ako nang maayos“ tugon pa nito sa akin at doon ako nakangiting tumango.

Bumaling si Tita Wilma sa anak niya “Asher

huwag

mag drive nang

mabilis

ha,

ingatan

mo ’tong si Sir“ habilin nito sa anak niya at doon nalang ito tumango.

“Siya sige na

umalis

na

kayo’t

hating-gabi na“ huling wika ni Tita Wilma bago kami tuluyang umalis.

ㅡㅡㅡ

Dahil wala nang masyadong sasakyan na dumadaan sa kalsada ay aabutin lang ng sampung minuto ang biyahe pauwi sa bahay namin.

Pero hindi ko alam na bakit parang isang oras ang tagal ng takbo ng sasakyan ng lalaking kasama ko.

Tanging ilaw lang sa unahan ng sasakyan ang nagsisilbing liwanag kaya wala akong ginawa kundi ang tumingin nalang sa labas kahit na wala akong maaninag.

Ingay lang ng sasakyan ang naririnig ko na sobrang nostalgic sa pandinig, parang galing ka ng school fieldtrip tapos uwian niyo na.

“Sir” pagbasag ng lalaki sa katahimikan.

Hindi ako humarap sa kanya at doon lang ako nakatingin sa labas “Yes?” tugon ko dito.

“I’m sorry for last week” dito na ako umayos ng upo at doon bumaling ng tingin sa kanya.

“Para saan?” tugon kong muli sa kanya kahit na alam ko na ang ipinupunto nito.

Nakatingin lang siya ng diretso at seryosong nagmamaneho “For my behaviour last week when I walk out from your cafe” tila natatawang wika nito “ I was caught off guard kaya

umalis

ako ng walang

paalam

“ segunda pa niya habang natatawa.

“You don’t need to say sorry, parang yu—”

“No, I need to” pagputol nito sa sasabihin ko.

Napatango nalang ako dahil hindi ko na alam ang sunod kong sasabihin at doon ko nalang nakita na nakatigil na pala ang sasakyan sa harapan ng shop ko.

Bumaling ako ng tingin sa lalaki at doon ito nakatingin sa unahan “Hey thank you for the ride” nakangiti kong pasasalamat sa kanya pero hindi ako nito pinansin.

Nakatingin lang ito ng seryoso sa unahan ng sasakyan kaya napatango nalang ako.

“Ingat ka pag-uwi” habol ko pang wika sa kanya at doon ko na sinimulang buksan ang pinto ng sasakyan.

Pagkababa ko ng sasakyan ay doon pa ako humabol ng tingin sa kanya pero nakatingin parin ito ng seryoso sa unahan ng sasakyan niya.

Napakunot nalang ako ng noo dahil hindi ko alam kung bakit naging ganoon ang reaksyon niya. Hindi ko nalang pinansin at doon na ako nagdesisyong humakbang papasok sa bahay namin.

Kukuhanin ko na sana ang phone ko para tawagan si Senna ng doon may tumawag sa pangalan ko.

“Sir” wika mula sa inaasahan kong taong hahabulin ako.

Hindi ko pa naihahakbang pauna ang aking mga paa ay doon ako muling bumaling patalikod para tingnan ang tumawag sa akin.

Doon bumaba sa sasakyan ang lalaki at doon ako humakbang papunta sa unahan ng sasakyan niya.

“Yes?” tugon ko sa kanya ng makalapit ito sa puwesto ko.

Hindi ito makatingin ng diretso sa mata ko dahil tila nahihiya sa susunod niyang sasabihin.

“Ahm ano” wika nito at doon napatungo.

“Ano?” natatawa kong tugon at doon na niya ako tiningnan ng diretso.

Seryoso ang kanyang mukha “Do you have an appointment tomorrow? Are you busy?” wika nito sa akin.

“Monday bukas kaya

sarado

ang shop, wala akong gagawin

kundi

ang

maglinis

lang ng cafe“ tugon ko dito at doon siya napangiti.

“So are you free?” tumango ako sa tanong niya at doon siya tila nabuhayan. “Let’s go out, let’s date” segunda niya na ikinabigla ko.

“Ha?” tugon ko sa kanya at doon rumehistro ang seryoso nitong pagmumukha.

Hindi ko alam kung bakit may maliwanag na ilaw ang tumatama mula sa gilid namin papunta dito sa kinatatayuan namin.

“Sir when I say duck, just duck” wika nitong seryoso sa akin na lalong nagpagulo sa aking isipan.

“Ha?” muli kong wika sa kanya at doon ko narinig sa gilid ang malakas na tunog ng motor na papalapit sa puwesto namin.

Nakatingin lang ako sa seryosong mukha niya ng doon siya sumigaw at hinila ako padapa “Duck!” malakas nitong sigaw kasabay ng malalakas na pagputok ng bala ng baril.

Doon ko nalang nakita ang aking sarili na sumisigaw at nanginginig sa kapit ng bisig ni Asher.

Nasa bisig ako ni Asher, iyon ang huli kong natandaan bago nandilim ang paligid ko.

ㅡㅡㅡ

Chapter 8

ㅡㅡㅡ

Sodomy

19 years ago

Sa edad na pitong taon ay doon ko na nasaksihan ang mundong puno ng kasakiman. Mga taong bulag na bulag sa pera na handang kumitil ng buhay ng inosente para lang sa kanilang mga ka-demonyohan.

Saksi ko at ranas ang demonyong puno ng kabastusan at ka-ululan sa katawan na kayang lamutakin ang bibig ng pitong gulang na lalaki at kayang hipuan ang batang babae na hindi pa magawang makalakad.

Kaya mapapatanong ka nalang sa sarili mo na “Sino pa kayang tao sa mundo ang walang kasalanan?”

Ako? May nagawa na akong kasalanan pero hindi katulad ng kasalanan ng mga demonyong nakapaligid sa amin.

“Maliwanag ang usapan Felix, tatlong bilyong piso kapalit ng buhay ng mga anak mo” malaki ang boses ng demonyong nakamaskara. Palakad-lakad ito sa harapan ng hubad at sugatang katawan ng nakataling dalawang bata.

Madilim ang buong paligid at tanging liwanag mula sa bilog na buwan ang nagpupumilit pumasok sa mga sulok ng bawat kahoy na pader.

Tila kami ay nasa lumang bodega ng pagawaan ng sasakyan dahil nakakasulasok ang amoy ng mga likido at grasa.

Ramdam ko ang simoy ng nakamamatay na mabahong hamog at ang malamig na sementong sahig na lumalatay sa hubad naming katawan.

Ang nakababata kong kapatid ay alam kong walang malay dahil ramdam ko ang bigat ng katawan niya na dumadantay sa likuran ko.

Samantalang pinipilit kong hindi magsalita dahil sa sakit ng mga pasang natamo ko kanina sa kademonyohang pangyayari.

“Pulis? Anong magagawa ng pulis? Bago pa kayo makapunta dito pugot na ang ulo ng mga anak mo! Kaya pukingina mo kung hindi mo kayang sumunod sa usapan papatayin ko na ang mga ito!” galit na galit pang wika ng demonyong lalaki at doon ko rinig ang mga tawanan ng kapwa niya demonyo sa paligid.

Naalala ko na kanina lamang ay para kaming nasa langit dahil sa tuwang naramdaman namin pagkalabas sa eskuwelahan, ngunit pumikit lang ako saglit ay nandito na kaming dalawa ng kapatid ko sa impyerno.

“Kung hindi mo lang kami kinalaban Felix hindi mangyayari ang lahat ng bagay na ito. Ang bait-bait ko sa ‘yong kabigan, ang bait pa ng boss ko sa ‘yo tapos ito ang igaganti mo sa amin?” malinaw na malinaw sa aking pandinig kung sino ang kausap ng demonyong ito.

Wala akong alam sa kung anong transaksyon ni Papang sa mga taong nandito, hindi ko din alam ang atraso niya sa mga demonyong nakapaligid sa amin para magawa sa aming dalawa ni Senna ang kabastusan at kahalayan na ito.

Kaya muli akong napatanong sa sarili ko na “Sino pa ba ang

nakatirang

tao dito sa mundo ang walang

kasalanan

?”

Si Papang ay isang mabuti at mabait na magsasaka, iyon ang alam kong trabaho niya. Alam ko ding mahal na mahal niya kaming buong pamilya dahil naibibigay niya lahat ng gustuhin namin.

Pero bakit? Anong nangayayari?

Sa edad kong ito ay hindi ko magawang gumawa ng konklusyon dahil wala pa akong kaalam-alam. Basta nakikinig at pinagmamasdan ko lang ang aking nasa paligid bago ako gumawa ng desisyon.

Nag-aalala kaya ang bestfriend kong si Neil?

Umiiyak kaya ngayon sila Mamang?

Sino ka ba talaga Papang?

“Tangina mo bilisan mo Felix!” malakas na sigaw nito ang umalingawngaw sa loob ng bodega.

Napatingin ako dito at doon ko nakitang inihagis ang kanyang telepono, bago siya bumaling ng tingin sa akin.

Ang demonyo ay umupo sa harapan ko at doon hinawakan ang aking baba.

“Hoy” seryosong wika nito sa akin at napapikit ako sa sakit ng bigla niyang tinanggal ang masking tape na nakadikit sa aking bibig.

Hindi na magawang lumabas ng luha ko sa aking mata dahil ubos na ito mula pa kanina.

Doon lang ako nakatitig sa demonyong nakamaskara ng bigla niyang dinahandahan ang pag-alis nito. 

“Tandaan mo ‘tong mukhang to, tangina mo” seryoso niyang wika sa harapan ko at doon nalang ako napatango.

Doon ko sinuri ang mukha ng demonyong ito.

Malinis at tila walang bahid ng dumi ang kanyang mukha, hindi mo masasabing demonyo ang lalaking ito sa unang titig mo sa kanya.

Doon ako napapikit ng bigla nalang niyang sinampal ang aking kaliwang pisngi “Bakla tangina” wika nito at doon siya natatawang tumayo sa harapan ko matapos niya akong duraan sa mukha.

“Felix nasaan kana?!” muli nitong hiyaw habang itinataas pa ang kanyang dalawang kamay, doon ko narinig ang tawanan ng mga kasama nito.

Nakatingin lang ako sa demonyo ng doon ko napansing may lumapit dito na nakamaskara din at tila siya ay nagmamadali.

“Boss tumawag si Don Fabio! Back out daw!” tarantang wika nito sa lalaking demonyo.

“Ha?!” tugon nito at doon nalang napalaki ang aking mata ng makarinig ako ng malakas at sunod-sunod na putukan.

“Kuya Lucian, uy”

Ang demonyong nasa harapan ko ay doon ko nasaksihan ang pagsabog ng kanyang ulo dahilan para magtalsikan ang mga lamang loob niya sa mukha ko.

“Kuya gising na”

Doon na ako nawalan ng malay, pero hindi ko makakalimutan ang pangalan na sinambit ng lalaki.

“Kuya Lucian gising na!” doon ako nagmulat mula sa madilim na panaginip.

“Kuya Lucian” napabaling ako ng tingin sa tumatawag sa pangalan ko at doon ko nakita si Senna na hawak-hawak ang aking telepono.

“Bakit?” wika ko sa kanya sa boses ng bagong gising kaya doon ako nag-unat ng katawan.

“Kanina pa may tumawag sa phone mo” tugon nito sa akin habang nag-uunat parin ako ng katawan.

Doon ako umupo at kinuha ang cellphone sa kanya “Sino daw?” wika ko dito at doon siya tumalikod para lumabas ng aking kwarto.

“Aba hindi ko sinasagot Kuya” tugon niya sa akin at doon na ito nakalabas ng pintuan ng aking kwarto.

Doon ko naman binuksan ang phone at tiningnan kung sino ang tinutukoy ni Senna.

“Basta ang nakalagay sa contact name, engineer cutie” napapikit ako sa sinabi nito dahil tila napantig ako sa winika niya “Si Engineer Asher ba yun Kuya?” segunda pa ni Senna sa nakakalokong boses.

ㅡㅡㅡ

Chapter 9

Ang chapter na ito ay dedikado kay masterbaiter69

maligayang pagpasok sa mundo ng kabaklaan.

ㅡㅡㅡ

Last Night

“Kuya, okay ka lang?” wika ni Senna matapos nitong ilapag ang lemon juice sa lamesita.

Tumango lang ako bilang tugon sa kanya.

Alas-dyis na ng umaga at nandito kami ni Senna sa loob ng cafe, Lunes ngayon kaya sarado ang shop.

Tuwing close ang cafe ay doon kami naglilinis maghapon, nag i-inventory, nag i-stock ng mga goods at minsan ay namimili kami ng mga ingredients sa palengke.

Pero ngayon ay katatapos lang namin maglinis.

Kasalukuyan akong naka-upo sa sofa paharap sa labas ng cafe, nakatingin ako sa komosyon na nangyayari sa labas.

Nandoon parin ang itim na sasakyan na naghatid sa akin kagabi, basag ang windshield nito. May nakapalibot na warning yellow tape sa buong sasakyan at doon ko napansin ang ilang mga hugis ng bilog sa lapag na tila iyon ang mga bala.

Seryoso lang akong nakatingin sa labas habang kita ko ang ilang mga polisya at imbestigador habang hindi naman mawawala ang mga chismosang naka-suot ng kanilang national costume na tuwalya.

“Kuya si Accent pala

pinahiram

ko muna kay Engineer, wala siyang

masakyan

kagabi kaya

binigay

ko muna ang susi” patukoy ni Senna sa kotse na naipundar ko mula sa dito sa shop.

Tumango nalang ulit ako bilang tugon habang diretso parin ang tingin sa nangyayaring komosyon sa labas.

Pansin kong nakatingin din sa Senna dito “Narinig ko kanina Kuya na sabi ng

pulis

baka may connection ‘tong case na ‘to doon sa kabilang bayan, may ninakaw din daw kasing

sasakyan

sa harap ng Jollibee

basag

din daw yung mga

salamin

” wika ni Senna sa gilid ko.

Pagtango nalang muli ang naitugon ko sa kanya. Madami akong naiisip na kongklusyon pero pinipilit kong iwaglit ito.

“

Hiningi

ng

imbestigador

kanina yung cctv footage sa harap ng cafe, pero ‘di maaninag yung

itsura

ng lalaki. Naka helmet siya at wala pang plate number yung pulang motor bike niya” segunda pa ni Senna sa gilid ko.

Bumaling ako ng tingin kay Senna at doon nagtanong “Senna” pagtawag ko.

“Bakit Kuya?” tugon nito sa akin.

“Sinong nagdala sa akin sa kwarto kagabi?” pagkatapos kong inilabas ang salitang iyon sa aking bibig ay doon rumehistro ang kinikilig na mukha nito,

“

Maniniwala

ka ba kung sasabihin kong ako ang nagbuhat sa ‘yo?” nakangiti at tila inaasar ako nito.

Napa-eye roll nalang ako sa harapan ni Senna at doon inabangan ang sunod niyang sasabihin.

“Kagabi nung nag text kang malapit kana gising pa ako noon, tapos nakita kong nakaparada na yung

sasakyan

ni Engineer sa harap ng shop. Hindi muna ako

lumabas

,

tiningnan

ko muna kung anong gagawin niyo, pero nagulat ako nang makita ko kayong dumapa at doon sunod-sunod na pumutok yung baril” salaysay nito sa akin.

Doon ako napatango.

“Kaya dali-dali akong

lumabas

nang makita kong kapit-kapit kana ni Engineer kasi nawalan ka na ng malay” wika pa nito “Tumawag na agad ako ng mga

pulis

kagabi, naglabasan din ang mga chismosa kahit na hatinggabi” segunda pa nito sa akin.

“So in conclusion, si Engineer Asher nagdala sa ‘yo sa kwarto” nakangiti nitong wika “Bridal style pa yung pagbuhat sa ‘yo, ganda ka?” pagibibiro nito kaya napatawa nalang kaming dalawa.

Magsasalita pa sana ako ng doon biglang mag ring ang aking telepono “Speaking of Engineer, ‘yan oh tumatawag si Engineer Cutie mo” segunda pang pagbibiro ni Senna bago siya umalis sa gilid ko.

Napabaling ako ng tingin sa unahang lamesita kung saan nakapatong ang aking cellphone. Doon naka rehistro ang pangalang ‘Engr. Asher’, hindi naman talaga Engineer Cutie ang nakapangalan sa kanya, sadyang may sayad lang talaga si Senna.

Doon ko kinuha sa lamesita ang phone at doon sinagot ang tawag ng lalaki.

“Hello?” mahinahon kong pagbati sa kabilang linya.

“Good morning”

tugon nito sa akin at doon ko pinakinggan ang ingay ng paligid niya. Napagtanto ko na nasa loob siya ng sasakyan dahil rinig ko tunog ng tumatakbong sasakayan at ang mahinang kanta na nanggagaling sa stereo.

Bumaling ako ng tingin kay Senna at doon sinenyasan na hinaan ang pinapatugtog niya sa loob ng cafe. Tumango naman ito na tila kinikiliti dahil sa reaksyon niyang kinikilig.

“Hey”

rinig kong wika ng lalaki sa kabilang linya.

“Hey” panggagaya kong tugon sa kanya at doon ko narinig ang bungisngis nito.

“Are you okay na?”

hindi ko alam pero rinig ko ang pag-aalala sa boses nito kaya doon nalang ako napangiti.

“Oo naman, ikaw ba? Nag da-drive ka ba right now?” tugon ko sa kanya habang nakatingin ako sa sasakyan na naghatid sa akin kagabi.

“Yup papunta ako sa talyer papa-tow ko yung

sasakyan

”

patukoy niya sa tinitingnan kong itim na sasakyan sa labas

“Papagawa ko”

segunda pa nito.

Tumango naman ako kahit hindi niya kita ang aksyon ko “Okay, oo nga pala anong sabi ni Tita Wilma?” wika ko dito.

“Hindi naman siya nagalit, nag alala lang”

tugon nito sa akin at muli akong tumango.

“Mabuti naman, dahil wala namang may gusto na mangyari ‘yon” wika ko pa sa kanya.

“Sir Lucian”

rinig kong pagtawag nito sa pangalan ko.

“Yes?” sagot ko dito.

“Nasabi ba ni Senna na gamit ko itong

sasakyan

niyo?”

tugon nito sa akin.

“Uu nasabi nga sa akin ni Senna” wika ko sa kanya habang nakatingin parin ako sa sasakyang basag ang windshield.

Tila doon ko iniisip muli ang senaryong naganap kagabi kung saan muntikan na kaming mabura dito sa mundo.

“Sir when I say dock, just dock”

“Ha?”

“Dock!”

Muli akong napapikit dahil muli kong narinig ang sunod-sunod na putok ng baril sa isipan ko. Hindi ko maisip kung sinadya ba talaga iyon o sadyang aksidente lamang.

Huling naalala ko bago ako mawalan ng malay ay doon ako nakakapit sa bisig ng lalaking kasama ko. 

“About what I said last night, if we can go out. I mean it”

rinig kong wika nito sa kabilang linya habang patuloy parin ako sa pagpikit dahil sa iniisip ko ang nangyari kagabi.

“Sure”

“Okay Sir, sunduin kita around five o’clock”

napamulat ako ng aking mata.

“Ha?” tila doon ako natauhan dahil sa naisagot ko sa kanya. Rinig ko naman ang pagtawa ng lalaki sa kabilang linya.

“I said susunduin kita later. Diba sabi ko sa ‘yo kagabi kung free ka today, then kain tayo sa labas”

paglilinaw nito sa sinabi niya.

Napatango nalang ako “Oo free nga ako today” ‘yan ang tanging tugon ko sa kanya at doon nalang ako muling napapikit.

“Okay” 

maikling wika nito habang rinig ko ang kanyang bungisngis.

“Okay” panggagaya kong tugon sa kanya bago sumunod ang katahimikan sa paligid.

Hindi ko alam kung anong sunod na sasabihin kaya hinintay ko nalang siyang magsalita.

“Kuya Lucian”   buti nalang ay doon binasag ni Senna ang kahihiyan ko mula sa lalaking ito.

“Yes Senna?” baling ko sa kanya sa gilid ko at doon nito ipinapakita ang cellphone niya na may tumatawag.

“Sir, I’ll be hanging up now”

rinig kong wika ng lalaki sa kabilang linya. Doon ko sinenyasan si Senna na ‘sandali lang’

“Okay” tanging naisagot ko sa kanya.

“See you later”

huling wika nito bago niya pinatay ang tawag.

Tumayo ako at doon ibinulsa ang phone “Sinong tumatawag?” baling ko kay Senna at doon inabot sa akin ang phone niya.

“Si Mamang” tugon nito sa akin bago siya muling bumalik sa counter para ituloy ang ginagawa niya.

Muli akong umupo sa sofa at doon sinagot ang video call ni Mamang Verna “Yes Ma?” pagbati ko dito at doon ko nakita ang pag-aalala sa kanyang mukha. 

“Ano? Kumusta ka Anak? May sugat ka ba?

Nasaktan

ka ba?” ‘yan ang pag-aalalang bungad niya sa akin.

Napangiti nalang ako “Okay na okay ako Ma, wala akong sugat o kung ano man” tugon ko sa kanya at doon ito napahinga ng malalim.

“Nako Lucian” iyan ang linya ni Mamang na nakakarindi sa pandinig naming dalawa ni Senna.

“Ma, ilang beses ko bang sasabihin sa inyo na ayaw po namin ni Senna na diyan tumira sa Italy. Nandito po ang buhay namin sa

Pinas

” mahinahon kong wika sa kanya dahil ayaw kong masira ang umaga ko.

Limang taon mula noong manirahan sila Mamang at Papang sa Italy ay hindi na kami tinigilan nito na kumbinsihin na doon tumira kasama nila.

Ayaw namin ni Senna dahil nandito sa Pilipinas ang buhay namin, nandito ang trabaho, kasiyahan at pang araw-araw na kilos at galaw naming dalawa.

Hindi naman sa ayokong tumira sa Italy, hangang bakasyon lang talaga ang nakikita ko doon.

Hindi na sumagot si Mamang sa sinabi ko at doon nalang niya kami kinamusta ni Senna.

Inabot ng ilang minuto ang tawag at kamustahan namin ni Mamang bago ito natapos “Lucian, sinasabi ko na kapag may mangyari pa sa ‘yong

masama

, walang usap-usap lilipad kayo dito sa Italy ni Senna” iyan ang huling habilin ni Mamang at tanging pagtango lang ang naisagot ko.

Matapos ang tawag na iyon ay nagtungo ako sa puwesto ni Senna para ibalik ang cellphone niya “Senna” pagtawag ko dito sabay abot ng phone.

“Kuya” tugon nito sa akin matapos niyang abutin ang phone.

Seryoso ang aking mukha “Sinabi mo ba kay Mamang ang nangyari kagabi?” wika ko sa kanya at doon ito umiling.

“Hindi Kuya” tugon nito sa akin at doon nalang ako tumango ng may pagtataka “Pero baka yung lalaki sa labas ng pinto ang nagsabi kay Mamang” kita kong nakatingin si Senna sa likuran ko kaya napatingin nalang din ako.

Doon ko nakita ang bubwit na lalaking papasok sa loob ng cafe, napataas nalang ang mga kilay ko dahil liretal na mag eeskandalo lang ang lalaking ito.

“Lucian!” tulad nga ng inaasahan ko ay mag eeskandalo ito.

Hindi na ako nakapagsalita pa ng mabilis siyang lumapat sa puwesto ko at doon ako niyapos na parang sampung taon kaming hindi nagkita.

“

Aray

ko naman Neil!” daing ko dito habang pilit na inaalis ang pagkakayakap niya, malaki ang katawan ng lalaking ito kaya talo ako sa lakas niya. 

Wala akong nagawa kundi tanggapin at sumukot nalang sa mahigpit na yakap ng lalaking ito “Neil” seryoso kong pagtawag sa kanya.

“Yes?” tugon niya sa akin at doon mas hinigpitan ang pagkakayapos nito.

“Ikaw ba ang nagsabi kay Mamang kung anong nangyari sa akin kagabi?” pagtatanong ko dito habang nakayakap parin ang lalaking ito.

“Hindi po, kaninang umaga ko lang nalaman ang nangyari sa ‘yo” tugon nito sa akin bago ko nakita ang pagpasok ng isang lalaki sa cafe.

“Sorry Sir close po kami ngayon” iyan ang wika ni Senna sa likuran ko.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki ng pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 10

this chapter is dedicated to user76280524

ㅡㅡㅡ

Lavender

Alas singko ng hapon at kasalukuyan akong nasa loob ng banyo para maligo. 

“Sino?! Sinong kasama mo?!” gulat na gulat na wika ng baliw na lalaki sa labas ng banyo.

“

Pakialam

mo ba Neil?” tugon ko sa kanya habang patuloy ako sa paliligo.

Sunod-sunod ang narinig kong malakas na pagkatok niya sa pintuan ng banyo “Basta sino nga?!” atungal pa ng lalaki sa labas.

“

Tigilan

mo nga ang

pagkatok

baka

batukan

kita diyan!” inis kong tugon sa kanya habang nagsasabon ako ng katawan.

Mula umaga hanggang ngayong hapon ay hindi na umalis si Neil sa teritoryo ko.

Nakabuntot na akala mo isang aso, sabagay madalas talaga siyang nagiging aso sa tuwing magkasama kami dahil kapag makakakita siya ng babaeng uulol sa kanya ay susundan niya ito. 

Sa halos twenty years naming pag sasama bilang mag kaibigan ay sinong hindi magsasawa? Isinusuka na nga naming dalawa ang isa’t-isa kapag magkasama kami.

Alam na namin ang mga baho ng bawat isa, kahit ang dumi sa pusod ng lalaking ito ay alam ko.

Sa twenty years naming pagkakaibigan ni Neil ay humahanga ako sa respetong ipinapakita niya sa akin, pero ngayon? parang hindi na din.

Parang magkapatid na kaming dalawa ni Neil at siya ang tila ikatlong anak ni Mamang Verna.

“

Sabing

wag

kumatok

diba!?” batok ang isinalubong ko kay Neil pagkalabas ko ng banyo.

“

Aray

ko!” daing nito, hindi ko na siya pinansin at doon na ako naglakad papunta sa loob ng kwarto para magbihis.

“Hindi nga ako puwede ngayon Neil, may

pupuntahan

ako sabi” wika ko dito habang nakasunod siya sa likuran ko.

“Saan ka nga pupunta? Sinong kasama mo?” paulit-ulit nitong pagtatanong sa akin.

Niyayaya niya kasi akong pumunta sa bahay nila dahil miss na daw ako ni Tita Linda “Hindi na

importante

kung sinong kasama ko, basta hindi ako puwede today. Sabihin mo nalang kay Tita na sa susunod nalang” tugon ko sa kanya matapos kong makapasok sa loob ng kwarto.

Narinig kong isinara pa niya ang pintuan pagkatapos niyang sumunod sa akin.

“Sa susunod nalang, sa susunod nalang” labas ilong nitong wika at doon ko siya nakitang tumalon pahiga sa kama “Palagi nalang sa susunod, kailan ba ‘yang susunod mo?” tila inis niyang wika sa akin.

Nakatapis lang sa aking babang katawan ang puting tuwalya “Basta sa susunod kapag wala na akong agenda” baling ko sa lalaking nakadapa na sa higaan.

“Dami mo

kasing

ginagawa eh kaya ‘yan minsan nalang tayo

lumabas

, hindi na tayo makapag-bonding together” pagbibiro nito sa akin na ikinataas ng kilay ko.

Nakaharap lang ako sa kanya habang nakahawak sa bewang “Neil? Baka

nakakalimutan

mo yung ginawa mo sakin last-last week? Pati ako? Oo madami akong ginagawa dahil may

trabaho

ako. Ikaw? Wala kang ginawa

kundi

ang

manggulo

sa

teritoryo

ko,

bumalik

kana sa Manila at

tulungan

mo ang step father mo sa

kompanya

” sunod-sunod kong tugon sa kanya.

“Tangina mo po” tanging tugon na narinig ko dito kaya inirapan ko nalang siya bago humarap sa cabinet para kumuha ng damit.

“Bahala ka sa buhay mo” tugon ko sa kanya at doon namili ng damit na aking susuotin.

“Nang ika’y

ibigin

ko, mundo ko’y

biglang

nagbago

” rinig ko ang pag-awit ni Neil sa likuran ko habang patuloy ako sa pagpili ng damit.

“Akala ko ika’y langit, yun pala’y sakit ng ulo” patuloy niyang pagkanta at patuloy din ang pagkarindi ko dito.

“Sabi mo noon sa akin, kailan may ‘di

magbabago

.

Naniwala

naman sa iyo, ba’t ngayo’y iniwan mo” paborito niya itong kantahin, paborito niya ‘tong kantahin dahil naiinis ako at naririndi sa kantang ‘yan.

“’Di mo alam dahil sa ‘yo, ako’y hindi

makaka

---

aray

ko tangina mo po naman Lucian” bago ko pa marinig ang chorus ng kinakanta niya ay doon ko siya binato ng suot-suot kong tuwalya.

“Ang ingay mo kasi!” natatawang tugon ko sa kanya kahit na kinakabahan ako dahil alam ko ang sunod na mangyayari.

“Anong trip mo?

Lalaban

ka ba ha?!

Lalaban

ka?!” tulad ng ng sinasabi ko ay doon tumayo si Neil sa ibabaw ng kama at doon umaktong dadambahan ako, kaya nagsimula akong tumakbo sa loob ng kwarto.

“

Aray

! Wag! Neil! Ah!” natatawang eskandalo ko habang tumatakbo at iniiwasan ang lalaking baliw na kasama ko dito sa kwarto.

Tanging itim na boxer brief lang ang suot ko dahil hindi ako makapili ng isusuot ko.

“Sabi kong wag mo akong

kakalabanin

dahil patay ka sakin” pananakot ng dambuhalang lalaki sa akin kaya mas lalo kong binilisan ang pag-iwas sa kanya.

“Teka lang! Kasi!

Aray

!” natatawa kong wika habang nakatayo ako sa ibabaw ng kama. Siya naman ay nasa ibaba at umaaktong dadambahin ako.

“Ano?

Sasama

kana sa akin? Sinong mas

pipiliin

mo? Yung kasama mo mamaya o ako?” wika pa nito habang pilit akong inaabot.

Kinuha ko ang puting unan at doon ginamit na pang protekta sa halimaw na pilit akong ginugulo.

“

Sabing

sa susunod na nga lang tayo, ang kulit ng

bungo

mo” iyan ang tugon ko dahilan para umusok ang tenga at ilong ng halimaw sa harapan ko.

“Ah

makulit

pala ang

bungo

ha” iyon ang hudyat ng pagkatalo ko.

“Neil!

Aray

!

Aray

ko!

Tulong

!” eskandalo ko ng mahablot niya ang kanang binti ko dahilan para mapabagsak ako sa higaan.

“Ano!?

Lalaban

ka!?

lalaban

ka!?” doon itinaas ni Neil ang aking dalawang hita at ipinatong sa kanyang balikat, at doon hindi mawari ang puwesto naming dalawa sa ibabaw ng kama.

“

Bwisit

ka Neil!

Aray

ko!

Bitawan

mo ako!” daing ko sa kabaliwan niya sa akin habang sinuntok ko ang dibdib nito.

Ganito madalas ang nangyayari sa amin kapag nagkukulitan kaming dalawa.

“Ano

sasama

kana ba sakin?” makulit nitong wika at doon ako umiling.

“Hindi nga, sa susunod na nga lang” huling tugon ko bago niya ako simulang kilitiin.

Wala akong ginawa kundi ang humiyaw ng humiyaw at humingi ng tulong kay Senna, pero alam kong hindi niya ako tutulungan dahil palaging sinusuhulan ni Neil ng pera si Senna.

“Ano

lalaban

ka pa?” natatawang wika ni Neil habang hawak-hawak parin nito ang hita ko.

“Senna!

Tulungan

mo ako!

Aray

ko! Neil

bwisit

ka!

Bitawan

mo ako!” paghingi ko pa ng tulong at doon namin narinig ang sunod-sunod na katok sa pintuan.

“

Tulong

!

Aray

ko!” pagsuko ko pa sa demonyong patuloy akong kinikiliti habang nakatingin ako sa pintuan kung saan doon dahan-dahan na bumukas.

Kita kong napabaling din ng tingin si Neil sa pintuan dahil alam niyang hindi ako tutulungan ni Senna.

Ngunit ganoon nalang ang paglaki ng mata ko ng makita kong hindi si Senna ang nagbukas ng pintuan.

“I’m sorry” iyan ang wika ng taong nagbukas ng pinto, muli niya itong isinara pagkatapos niyang makita ang senaryong nagaganap sa loob ng kwarto.

“Sino ‘yon?” itinigil ni Neil ang pangingiliti sa akin at bumaling siya sa akin nang may pagtataka.

Kinuha ko ang oportunidad na iyon para bawiin ang lakas ko. Nang makaayos ako ng puwesto ay doon ko sinimulang hatawin at hampasin ng unan si Neil.

Hindi ako makapagsalita dahil sa kahihiyan, kaya binawi ko nalang sa lakas ng hampas ko ng unan “

Aray

ko! Tangina mo

masakit

! Gago

aray

Lucian!” hindi ko pinansin ang pagmumura niya at doon ko lang ibinuhos ang inis sa paghampas sa kanya.

“Lucian wait” wika nito ng marinig ko ang pagring ng cellphone niya kaya doon ko na itinigil ang paghampas sa kanya.

Tumayo ito sa pagkaka-upo sa kama at doon mabilis na lumabas ng kwarto ng hindi man lang nagpapaalam.

“Shet” iyan ang huli kong wika bago ko inginudngod ang aking mukha sa unan para doon sumigaw ng ubod ng lakas.

ㅡㅡㅡ

Matapos ang ilang minutong pag aayos sa aking sarili ay doon na ako nagdesisyong lumabas ng kwarto.

Black shorts at black polo shirt ang suot-suot ko, crocs na puti naman ang sa paa.

Dumiretso na ako papasok sa loob ng cafe at doon ko naabutan si Senna na nakatayo sa harapan ng coffee machine na tila magkakape na naman.

“Senna si Neil?” bungad ko dito nang makalapit ako sa puwesto niya.

Tila nagulat naman siya sa akin “

Lumabas

na Kuya, hindi ba

nagpaalam

?” tugon nito sa akin at doon ako umiling “Oo nga pala Kuya si Engineer” segunda niya at doon itinuro ng mga mata niya kung nasaan ang lalaking sinasabi nito.

Dahan-dahan akong humakbang para makita ang lalaking sinasabi ni Senna.

Doon ko nakita ang isang lalaking naka upo sa sofa na tila doon ako hinihintay, nakangitin lang ako sa kanya nang doon niya ako mapansin.

Lumapad ang mga ngiti nito kasabay ng pagtayo niya sa sofa, naka suot ito nang black jeans at blue-white stripe polo na bagay na bagay sa kanya. Ang buhok niya ay bagsak na parang ang sarap hawakan.

“So, let’s go?” nakangiti nitong wika.

Nakangiti siya na parang wala siyang nasaksihan kanina “Are you still going out with me?” segunda nitong pagkumpirma dahil hindi ako sumagot sa tanong niya.

“Tara” umayos ako ng tayo at doon ngumiti. Nakangiti siyang tumango sa akin bago ako bumaling ng tingin kay Senna na ngayon ay hindi ko malaman kung anong itsura ang ipinapakita niya.

“Senna message mo ako ha” habilin ko sa kanya at doon ito nakangiting tumango.

“Alis na kami Senna” gulat naman ako ng magpaalam ang lalaking ito sa kapatid ko.

“Sige po Engineer, ingat po kayo ni Kuya” pagpipigil naman ng kilig ang mahahalata mo kay Senna.

“Let’s go” huling wika ng lalaki bago kami tuluyang lumabas ng cafe.

Doon ko naman napansin na wala na ang sasakyang ginamit namin kagabi na basag ang windshield, wala na din ang mga pulis at imbestigador.

Doon ko nakita na ang sasakyan pala namin ang gagamitin namin “After you” wika ng lalaki matapos niya akong pagbuksan ng pintuan pasakay sa unahang bahagi ng sasakyan.

“Thank you” pasasalamat ko at doon na ako pumasok sa loob.

Ako na ang nagsara ng pintuan habang doon tiningnan ang lalaki na makapasok sa loob ng sasakyan.

Nakailang lunok ako dahil muli kong naisip ang kahihiyan na nakita nito kanina sa loob ng kwarto, sa susunod na pumunta ulit ang bwisit na lalaking iyon ay makakatikim na talaga siya sa akin.

Doon ako napaigtad ng makasakay na ang lalaki sa sasakyan “Let’s go?” nakangiti niyang wika sa akin dahilan para makonsensya ako.

Tumango lang ako dito at doon niya sinimulang i-istart ang makina ng sasakyan.

Umayos ako ng upo at doon bumaling ng tingin sa labas dahil nag-iisip ako kung anong sasabihin ko sa nakita niya kanina.

Napapakagat pa ako ng labi dahil sa hiyang nararamdaman ko “Si Neil yun,

bestfriend

ko” ‘yan ang tanging naibulalas ng bibig ko habang hindi ako makatingin sa kanya.

Napapikit ako nang hindi ako makarinig ng tugon sa kanya, hindi pa niya pinapaandar ang sasakyan kaya tanging ingay lang ng makina ng kotse ang naririnig ko.

Hindi ko alam sa sarili ko pero parang sinisigaw ng inner self ko na kailangan kong magpaliwanag sa kanya.

“We’re just playing around, kaya sana wag mong ma-misinterpret yung

naki

—” hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang tawagin niya ang pangalan ko.

“Lucian” wika niya.

Umayos ako ng upo at doon bumaling ng tingin sa kanya.

Ganoon nalang ang gulat ko ng nakalahad sa harapan ko ang isang bouquet ng bulaklak.

“Para sa ‘yo” wika niya sa akin at doon ko inabot ang bungkos ng bulaklak.

Lavender Roses ang mga ito.

“Thank you” tanging tugon ko at doon lumapad ang pagkakangiti ko.

“So let’s go” wika niya at doon ako nakangiting tumango, sinimulan niyang paandarin ang sasakyan.

Hindi ko mawari kung anong emosyon ang ipaparamdam ko, inamoy ko nalang ang bulaklak.

Kasabay ng pag amoy ay dahan-dahan kong binuksan ang aking cellphone para isearch ang meaning ng bulaklak na ito.

‘Lavender roses meaning’ iyan ang inilagay ko sa search button.

Napapikit nalang ako ng makita ko ang ibig sabihin ng bulaklak na ito.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki ng pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 11

Ang chapter na ito ay dedikado sa isa sa mga mahuhusay na manunulat sa mundo ng bahaghari. Libre at puwede niyong basahin ang ilan sa kanyang mga likha TheGoodBoySide

https://www.youtube.com/watch?v=iFG_SVg32wE

ㅡㅡㅡ

Date

“I’m

really sorry Lucian, hindi ko

inakalang

ganito ang

mangyayari

“ paulit-ulit na wika ng lalaki sa tabi ko sa tono ng panghihinayang.

“Hindi mo

kailangang

mag-sorry, walang may gusto ng nangyari“ nakangiti kong wika sa kanya para iparamdam na okay lang ako.

“But still I want to say sorry. Kung alam ko lang na ganoon ang

mangyayari

, sana sa ibang restaurant nalang tayo kumain“ ramdam ko ang pagkahiya ng lalaking ito base sa boses niya.

Tumango nalang ako “I said i’m fine wag mo akong

alalahanin

. I’m good, we can still enjoy this food naman oh“ pagpapagaan ko pa ng loob sa kanya at doon itinuro ang pagkaing binitbit namin.

Kanina kasi sa kalagitnaan ng pagkain namin sa isang western restaurant ay doon may nangyaring komosyon, pumutok ang sewer pipe ng banyo doon sa resto kaya umapaw ang masangsang na amoy ng maduming tubig.

Dahil nga umapaw ang maduming tubig sa banyo ay doon ito kumalat sa sahig na naging dahilan para maglabasan na ang customer.

Tanging box ng pizza at burger ang nadala namin ng kasama ko, nagdesisyon nalang kaming lumabas at dito pumunta malapit sa pier.

Kasalukuyan kaming nakaupo sa isang bench habang nakaharap sa malawak na katubigan, matatanaw mo din ang ilang mga bangka na nakalutang dito at ang mga huni ng mga ibong lumilipad sa unahan namin.

Mapula at may halong kulay ube ang paligid dahil palubog na ang haring araw.

“I said don’t worry, it’s all fine with me” muli kong wika sa lalaking kasama ko na kanina pa humihingi sa akin ng pasensya. Rinig na rinig ko ang buntong hininga niya tanda ng nanghihinayang ito sa nangyari kanina.

Nakatungo ito na tila hiyang-hiya sa nangyari.

“Che

cazzo

, che

cazzo

“ mahinang pag mumura nito sa wikang Italyano.

(Che cazzo (kit-kat-so) means ‘what the fuck’)

Napangiti nalang ako dahil para itong batang hindi isinali sa laro.

Napailing ako at doon ko binalingan ng tingin ang overload pizza na nasa gitna namin.

Kumuha ako ng isang slice “Here” at doon ko inabot sa kanya “If you don’t want to ruined this date—i mean this day, then lift up your mood at

ienjoy

nalang natin ’tong oras na ito“ muli kong pagpapagaan ng loob niya at doon naman ako nagtagumpay.

Nasaksihan ko ang malapad niyang pagkakangiti matapos nitong abutin ang slice ng pizza “Okay” nakangiti nitong wika at doon niya binalingan ng tingin ang araw na malapit nang lumubog.

Ganoon nalang din ang ginawa ko, binalingan ko at inobserbahan ang sunset.

Habang nakatingin ako dito ay doon ko pinipigilan ang sumigaw dahil sa mga salitang sinabi ko sa harap niya.

Nadala lang ako ng emosyon kaya nailabas ko ang mga salitang iyon.

Napakagat nalang ako ng labi habang kinakain ko ’tong burger na dinala namin.

“Ang ganda” rinig kong wika ng lalaki sa gilid ko at doon ako bumaling sa kanya.

Nakatingin ito sa akin at doon nakangiti, wala akong nagawa kundi ang mapatawa dahil sa salitang sinabi niya at ganoon nalang din ang pagtawa ng kasama ko.

“Malaki nga ang

saging

mo Kuya, old fashioned ka naman“ muli kong naalala ang sinabi ni Jerome sa Kuya niya. Tama nga ito dahil luma na ang linyahan ng kasama ko.

“Sorry” natatawang tugon ko sa kanya.

“It’s okay, I mean it by the way” natatawang wika niya sa akin bago muli namin balingan ng tingin ang papalubog na araw.

Nasa ganoong puwesto lang kami nang doon namin marinig ang malakas na boses ng dalawang babae sa gilid namin kung saan nakaupo din sa bench.

“Trisha panoodin mo yung live podcast ni

Mayumi

dali!“ wika ng isang babae.

“Saan

Dars

? Facebook ba?“ tugon ng kasama niya.

“Uu teh” napabaling kami nang tingin ng kasama ko sa dalawang babaeng nasa kabilang bench.

“Ito ba?” rinig naming wika ng babaeng naka hijab at hawak-hawak ang phone niya.

“Uu mima,

lakasan

mo dali. Maganda daw ang topic ngayon, kasama niya yung

manliligaw

niya“ tugon sa kanya ng babaeng mahaba ang buhok.

Napatingin nalang kami ng kasama ko sa isa’t-isa bago kami bumalik sa panonood ng paglubog ng araw.

Habang pinapanood namin ang sunset ay doon nalang kami nakikinig sa pinapanood ng dalawang babae sa gilid.

“Okay guys thank you for joining our podcast live today, magandang-magandang hapon po sa

ating

lahat“

rinig naming wika ng isang babae doon sa pinapanood ng dalawa. Bakas sa boses nito ang pagiging podcaster.

“Para sa

kadadating

palang nag pinned ako ng question diyan sa comment section, anong

depinisyon

ng

pagmamahal

para sa inyo? Puwede

niyong

ikomento

ang sagot sa baba at

ating

iyang

pag-

ninilayan

“

wika pa nito.

Kumuha ako ng slice ng pizza at doon ko ito sinimulang kinain habang pinakikinggan ko ang komosyon sa kabila.

“

Uulan

’ata“ rinig kong wika ng lalaking kasama ko pero hindi ko na ito pinansin at doon pinanood ang dahan-dahang paglubog ng araw.

“Mula kay Mary Jade basahin natin ang

depenisyon

ng

pagmamahal

niya, ang

pagmamahal

hindi ’yon ’yung makikita mo kung sino ’yung kasama mo dahil ang

pagmamahal

’yon ’yung hindi mo kayang makita na hindi mo kasama“

napangiti nalang ako sa naririnig ko.

Muli akong kumuha ng isa pang slice ng pizza para kainin.

“Ikaw

ba

Mayumi

ano yung isa sa

depenisyon

ng

pagmamahal

mo?“

rinig kong wika naman ng lalaki doon sa pinapanood ng dalawang babae sa gilid.

“

Well ang isa sa

depenisyon

ng

pagmamahal

ko ay tungkol sa pagkain, kasi one of the best feeling in this world is eating with the person you love, it is not depends on the place, not depends on the price of food, but it depends on the person na

kasa

-kasama mong kumain“

dahil sa sinabi ng babaeng pinapanood ng dalawa sa gilid ay doon ako mabilisang napalunok.

Dahan-dahan akong bumaling ng tingin sa lalaking kasama ko at doon ko ito nakitang nakangiti habang nakatitig sa akin.

“Bakit?” nakangiting wika niya sa akin.

“Ha?” tugon ko dito at doon nalang ako napangiti.

“Tara na?” wika nito na tila nagpipigil ng tawa.

“Tara” tugon ko sa kanya at doon din ako nagpipigil ng tawa, nagdesisyon akong tumayo at doon sinimulang ligpitin ang mga pagkaing nasa gitna namin.

Padilim na din kasi ang paligid dahil kalulubog lang ng araw.

Habang nililinis ko ang kalat ay doon ko narinig ang pagtunog ng cellphone ng kasama ko.

“Lucian” pagtawag nito sa akin.

“Yes?” tugon ko.

“I’ll take this call muna” seryoso na ang mukha nito at doon ako tumango.

“Sure,

una

kana sa sasakyan. Susunod nalang ako after kong malinis ito“ tugon ko sa kanya at doon ito tumango bago umalis sa harapan ko.

Habang nililigpit ko ang pinagkainan namin ay doon ako nagulat ng may nagsalita sa gilid ko.

“Kuya?” pagtawag nito at doon ako napapitlag.

“ Yes?“ tugon ko dito at umayos ako ng tayo.

Pansin kong nakatingin ang babaeng naka hijad sa box ng pizza na hawak ko “Kuya

tatapon

niyo na ba ’yan?“ wika nito sa akin at doon ako umiling.

“Hindi, bakit? Gusto

mo?“ tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

“Kung puwede lang Kuya, salamat agad” nakangiti nitong wika at doon ako napabaling ng tingin sa kasama niyang tawa nang tawa.

Tumango nalang ako “’Yan may extra sauce pa diyan” binigay ko ang box ng pizza sa kanya at doon ko nakita ang pagkatamis-tamis na ngiti ng babaeng nasa harapan ko.

“Thank you Kuya, sana hindi ka mamatay agad” tugon niya sa akin kaya napatawa nalang ako “Sana

magtagal

kayo ng boyfriend mo Kuya, bagay na bagay kayo“ segunda pa nito na ikinangiti ko nalang.

ㅡㅡㅡ

Alas-syete ng gabi at kasalukuyan na kaming pauwi ng kasama ko.

“Five years na simula

noong

tumira

sila

Mamang

at

Papang

sa Italy, five years na din niya kami

kinukulit

ni Senna na

sumama

at doon na din

tumira

sa kasama nila“ pagkukuwento ko sa lalaking patuloy na nagdrive.

“Wala kang plano na

tumira

sa Italy?“ wika nito sa akin habang diretso lang ang tingin sa daan.

Nakaharap lang din ako sa unahan at doon pinapanood ang kalsada at daan na dinadaanan namin pauw

“I really don’t have a plan, hanggang

bakasyon

lang talaga ang tingin ko sa Italy“ tugon ko naman sa kanya at kita ko ang pagtango nito.

“Maybe because nag-

aalala

lang sila sa ’yo, sa inyong dalawa ni Senna kaya

pinapasunod

kayong dalawa“ wika naman nito at doon ako tumango.

“Yes, tulad ng nangyari kagabi” tugon ko dito “Sabi ni

Mamang

na sa oras na may

mangyari

pa sa aking

masama

ay

lilipad

kaming dalawa ni Senna nang walang pag-

aalinlangan

“ segunda ko pa dito habang nakatingin parin sa unahan.

“Well, may point si

Mamang

mo. Hindi ako

mananatili

sa isang lugar kung hindi naman

ligtas

“ tugon niya sa akin at doon ako bumaling ng tingin sa kanya.

“Ikaw pala? Saan ka sa Italy?” pagtatanong ko dito.

“Sa Rome ako

nakabase

, pero sa Sicily

nakatayo

yung bahay ko“ tugon niya sa akin at doon pa ako binalingan ng mabilis na tingin.

“Sicily? Diba doon madalas yung hideout ng mga Mafia? Tama ba ako?” itinaas ko ang aking paa sa upuan at doon nag indian sit.

“Yes doon nga” tugon niya habang tumatango.

“So

nakakita

kana?“ doon siya tumango sa tanong ko “Ano palang ginagawa mo dito? Bakit ka umuwi sa

Pilipinas

?“ segunda ko sa kanya at doon ko nakita ang pagseryoso ng mukha nito.

“Well” wika nito “Vacation, oo

bakasyon

“ segunda niya sa tonong hindi tila hindi sigurado.

Tumango nalang ako at doon muling bumaling ng tingin sa labas.

Ilang minuto ang inabot ng byahe pauwi ay doon ko nalang nakita na nasa harapan na kami ng Adachi’s Cafe. Bumaling ako dito ng tingin at doon ko nakitang may kausap si Senna sa harapan ng counter.

“Sir” wika ng lalaki kaya napatingin ako dito.

“Yes?” tugon ko sa kanya at doon ko nakita ang paglapad ng ngiti niya.

“Thank you, I really enjoyed this day” tugon nito habang malapad parin ang pagkakangiti.

“Ako din, nag enjoy ako” wika ko sa kanya habang hinihigpitan ko ang kapit sa bouquet Lavender Roses na ibinigay niya kanina.

Tumango-tango siya sa harapan ko “Bukas ko na

isasauli

’tong

sasakyan

,

isasama

ko si Jerome

pagsauli

“ wika nito sa akin at doon ako tumango.

“Sure, baka next week pa naman namin ito

gagamitin

para bumili ng supplies“ tugon ko sa kanya at muli siyang tumango.

“Okay” nakangiting wika nito.

“Okay” panggagaya ko sa kanya kaya napatawa nalang kaming dalawa.

Binalot ng mahihinang pagtawa ang buong kotse bago kami mapatigil at mapatingin sa mata ng isa’t-isa.

Seryoso ang mukha niyang ibinabalandra sa akin.

Matangos ang ilong ng lalaking ito, nangungusap ang kulay tsokolate niyang mata at doon mo pa mapapansin ang mapula niyang labi. Natatakluban ng bagsak niyang buhok ang kanyang noo, parang isang actor sa korean nobela.

Hindi ko maitatanggi na gwapo ang lalaking ito sa tuwing seryoso ibinabato niyang tingin sa akin.

“Sir” pagtawag niya sa akin.

“Yes?” tugon ko at doon ko nakita ang malilikot niyang mata.

Inabot ng ilang segundo bago siya nakasagot “Nothing” wika nito at napangiti nalang siya.

“Okay” natatawang tugon ko at doon ako umayos ng pagkakaupo “Una na ako?” segunda ko sa kanya at doon ito tumango.

“Thank you Sir Lucian” nakangiti niyang pasasalamat sa akin.

“You’re welcome” tugon ko dito at doon ako kumilos para bumaba ng sasakyan.

Hindi ko na narinig na tinawag pa ako nito kaya tagumpay akong nakalabas ng sasakayan, matapos kong isara ang pinto ay doon ako humakbang papunta sa harapan ng cafe at doon binalingan ng tingin ang pag-alis nito.

Kumaway pa ako dito matapos niyang bumusina ng tatlong beses.

Muli kong inamoy ang bulaklak na bigay niya at doon nagdesisyong pumasok sa loob ng cafe.

“Kuya” iyan ang salubong sa akin ni Senna at doon ko nakita ang lalaking kausap niya.

Nakatingin ako dito ng diretso ng bumaling siya ng tingin sa akin “Lucian” wika niya sa pangalan ko habang malapad ang pagkakangiti.

ㅡㅡㅡ

Chapter 12

ㅡㅡㅡ

Asher

Basher

Alas-nuebe ng gabi, sa likod bahay ng pamilyang Casas.

Pag-ahon ko sa swimming pool ay doon ko mabilisang tinumbok ang mahabang ratan na upuan kung saan nakapuwesto si Jerome.

Kasalukuyang naglalaro sa ito sa kanyang cellphone “Jerome may

itatanong

ako sa ‘yo” bungad ko sa kanya at doon ko nakita ang pag-kunot ng noo nito.

“Wag ka muna magulo Kuya, in-game ako” singhal nito sa akin kaya napailing nalang ako. Nakadamit itong pantulog dahil tinatamad daw siyang maglangoy.

Bago ako umupo sa upuan ay doon ako kumuha ng isang stick ng barbeque na nakapatong sa automatic grill pan na nasa gilid ng upuan.

Nandito kami ngayon sa likod bahay dahil nagyaya si Daddy na mag bonding kami ngayon, ilang week nalang kasi ay muli siyang babalik sa barko para magtrabaho.

Kaya hindi siya nakapagluto nang ayos noong birthday ni Jerome ay dahil inasikaso niya ang papeles sa muli niyang pagbabalik sa trabaho.

Pagka-upo ko sa upuan ay doon ko hinintay na matapos si Jerome sa paglalaro habang kinakain ko ‘tong barbeque.

“Asher

ipandong

mo yung towel sa likod mo! Ay nako! Baka

mahanginan

ka,

lamig

lamig

na eh” napabaling ako sa puwesto ni Mommy kung saan doon may itinuturo sa puwesto ko.

Nandoon silang dalawa ni Daddy sa gitna ng pool kung saan ay masayang magkayap. Binalingan ko ng tingin ang puwestong itinuro niya at doon ko kinuha ang isang puting towel, ipinulupot ko ito sa aking basang katawan dahil nakakaramdam na din ako ng lamig.

“Ang bobo naman ng mga

kakampi

” inis na inis na wika ni Jerome sa tabi ko habang patuloy kong kinakain ang barbeque. 

“Bakit,

talo

?” usisa ko dito.

“Malapit na, isang

kabobohan

pa nitong marksman

talo

na” tugon nito sa akin habang serysoso sa paglalaro.

Tumango nalang ako at doon tumayo para muling kumuha ng isang stick ng barbeque.

“

Erpat

, ikaw ba nag-marinade nitong barbeque?” baling ko kay Daddy sa gitna ng pool.

“Oo” nakangiti nitong tugon sa akin at muli nalang akong bumalik sa pagkakaupo.

Muli kong sinimulan ang pagkain ng barbeque dahil may kanya-kanyang mundo ang mga taong kasama ko ngayon.

Sa pagnguya ko ng karneng ito ay hindi ko malaman kung bakit may ngiting nagaganap sa aking labi. Hindi ko din malaman kung bakit may kiliti akong nararamdaman sa aking looban.

“If you don’t want to ruined this date—i mean this day, then lift up your mood at

ienjoy

nalang natin ‘tong oras na ito”

Iyan ang mga salitang nagplay sa isipan ko “What?” mahaba kong wika habang malawak din ang aking pagkakangiti.

“Gago” pagsuko ko at doon nalang ako napatawa sa aking sarili. Muli kong itinuloy ang pagkain ng barbeque habang nakangiti akong inaalala ang nangyaring senaryo kanina.

“Ang bobo talaga” muli kong narinig ang inis na wika ni Jerome kaya napabaling ako ng tingin dito.

Binalingan niya din ako ng tingin at doon kumunot ang kanyang noo “Ampota! Bakit ganyan

itsura

mo?” tila nandidiri niyang wika sa akin.

“

Pakialam

mo?” tugon ko sa kanya habang nakangiti parin akong parang tanga.

“Parang tanga ampota” muli niyang pagmumura nang doon siya tumayo para kumuha din ng barbeque “Anong tanong mo?” segunda nito ng muli siyang makaupo sa puwesto niya.

Ang aking pagkakangiti ay napalitan ng seryosong mukha “Kilala mo ba yung ano?” wika ko dito at doon siya binalingan ng tingin.

“Sino naman?” tugon niya sa akin habang nginunguya ang karne.

“Yung best friend ni ano?” wika ko sa kanya at doon muling nagkunot ang noo nito.

“Sinong best friend?!

Ayusin

mo nga tanong mo Kuya!” natatawa nitong wika kaya doon nalang din ako napatawa.

“Yung ano, yung best friend ni Lucian. Anong pangalan nung

gagong

‘yon?” seryoso kong pagtatanong kay Jerome at doon ko nakita ang pagngisi sa kanyang labi.

Imbis na sagutin niya ang tanong ko ay doon niya tinawag ang atensyon ni Mommy.

“Mame! Si Kuya! Si Sir Lucian na naman ang nasa

bibig

!

Kaunti

nalang baka tama na ang

hinala

ko na mag shota na ang dalawa!” natatawang pagsusumbong ni Jerome kay Mommy at doon ko nakita ang pagtawa nilang dalawa ni Erpat.

“Ay bakit hindi pa ba?

Bagal

mo naman Asher!” tila panggagatong ni Mommy kay Jerome kaya doon nalang ako napangiting umiling.

Inabangan ko ang sasabihin ni Erpat “Invite mo siya Asher dito sa bahay, dinner tayo together. Gusto ko ding

magpasalamat

sa kanya ng

pormal

sa ginawa niya sa birthday ni Jerome, kaya

yayain

mo siya one time bago ako

umalis

” nakangiting wika ni Erpat at doon nalang ako tumango.

“

Pasaway

ka talaga Jerome” nakangiti at umiiling kong baling kay Jerome na kanina pa tawa ng tawa.

“Pero ang galing lang Kuya. Parang kailan lang na umuwi ka dito sa

Pilipinas

at

ipinakilala

kita kay Sir Lucian” wika niya habang nakangiting nakakaloko “Tapos ngayon

inaalam

mo na yung mga

taong

nasa

paligid

niya, nag date pa nga kayo kanina” segunda pa niya at doon ko inabangan ang loko-loko nitong sasabihin.

“

Patunay

lang na

maharot

kang

hinayupak

ka” natatawang wika nito sa akin kaya wala akong nagawa kundi batukan ito.

“

Aray

ko!” daing nito habang kinakamot ang kanyang ulo.

“

Kasalanan

ko bang may gusto sa akin yung tao” wala sa wisyo kong tugon sa kanya at doon ko narinig ang malakas na reaksyon ng gagong si Jerome.

“Ano? Si Sir Lucian may gusto sa ‘yo?

Kapal

mo naman!” tugon niya sa akin kaya doon ko ito binalingan ng tingin.

“Diba sabi mo? Na gusto ako ni Lucian” pagkumpirma ko sa kanya at doon ito napatawa.

“ Oo may gusto sa ‘yo yung tao pero ten years ago, ngayon wala na Kuya” tugon nito sa akin dahilan para makatanggap siya muli ng pagbatok “Ampota!” segundang daing nito.

Umayos ako ng upo “Pero seryoso, sino yung best friend ni Lucian” seryoso kong baling kay Jerome.

“Hindi ba

kinuwento

sa ‘yo ni Sir?” tugon nito sa akin at doon ako umiling.

“Well sabi niya na best friend niya, hindi ko na tinanong kung ano pang meron sa kanila” wika ko dito.

“Neil ang pangalan nung bestfriend ni Sir Lucian” wika nito at doon ako tumango “Ang naalala kong kuwento sa akin ni Sir, halos twenty years na silang

magkaibigan

dahil

magkababata

ang dalawa” segunda niya at doon ako nagsimulang makinig.

“Akala talaga namin ay boyfriend ni Sir Lucian si Neil, araw-araw kasing

hatid

sundo

ni Neil si Sir eh. Naalala mo yung kumuha tayo ng card?” paglalahad niya sa akin.

“Anong meron doon sa

pagkuha

natin ng card?” tugon ko sa kanya.

“Baliw, hindi mo na naalala? Yung

pauwi

na tayo tapos

tinulak

mo ako” lahad niya at doon ko inaalala ang senaryong iyon. “Nung

itinulak

mo ako, tapos

nadanggi

ko yung lalaki. Si Neil iyon, nag sorry ka pa nga eh” segunda niya at doon nalang ako napatango.

“So yun nga, best friend ni Sir Lucian yung Neil” wika pa nito at doon nalang ako muling napatango.

“Bakit? May

problema

ba Kuya? Nakita mo na ba si Neil doon sa cafe ni Sir?” muling wika ni Jerome at doon ako umiling.

Hanggang ngayon ay hindi parin mabura sa isipan ko yung nasaksihan ko sa kwarto ni Lucian.

Alam kong magkaibigan yung dalawa pero hindi ko alam kung bakit nakakaramdam ako ng pag-kirot sa puso ko. Napakagat nalang ako ng labi dahil gusto kong iwaksi sa isipan ko ang senaryong iyon.

“

Natulala

kana diyan Kuya, may

tumatawag

sa phone mo oh” pagbaling sa akin ni Jerome at doon nakalahad sa akin ang phone.

Nang mabasa ko ang kilalang numero na naka flash sa screen ay mabilis kong hinablot ang phone sa kamay ni Jerome.

“Saan ka pupunta Kuya? May ikukuwento pa ako sa ’yo” wika pa nito ngunit hindi ko na iyon pinansin.

Doon ako naglakad papasok sa loob ng bahay. Tumigil ako sa harapan ng hagdanan at doon ko sinagot ang tawag sa telepono.

“Hello” seryosong wika ko sa kabilang linya at doon ko narinig ang boses ng taong inaasahan ko.

“Sir, nandito na po kami sa port.

Pasakay

na po kami sa

barko

” tugon nito sa akin at doon ako tumango.

“Okay” tanging tugon ko sa kanya habang rinig ko sa kabilang linya ang ingay ng mga tao sa paligid at ang ingay na nagmumula sa mga barko.

Nang hindi ko marinig na tumugon ang tao sa kabilang linya ay doon ako nagsalita.

“Leila” wika ko sa babae sa kabilang linya.

“Yes Sir?” tugon nito sa akin.

“Please take care. Ingat” huling wika ko sa kanya.

Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya at doon ko na pinatay ang tawag sa telepono.

“Four days” wika ko sa hangin bago ako nagdesisyong lumabas muli sa bakuran.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki nang pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 13

dedikado ang chapter na ito kay AnthonyMakulit

ㅡㅡㅡ

B

asilio’s Mission

Venice, Veneto Italy

Alas-tres ng madaling araw, madilim at amoy pinaghalong aroma ng kahoy at dugo ang maamoy mo dito sa puwesto ko.

Tanging liwanag mula sa kulay pulang dim light ang kumakain sa buong paligid. Hindi ko makita ang mga kagamitan dito sa loob ng kwartong kinalalagyan ko dahil ang tanging nasa harapan ko lang ang may liwanag.

Prente at naka dekuwarto akong nakaupo dito sa itim na sofa kung saan nakaharap sa lamesa ng tinitingala at ginagalang naming leader.

Seryoso lang akong nakatingin sa kanya habang pinapakinggan ang usapan ng aming boss at nang kung sinong tao sa kabilang linya.

Hindi ko pinapansin ang basang coat na suot-suot ko, basa mula sa dugo ng taong karapat dapat lang na mawala na dito sa mundo. 

“La

missione

e quasi

compiuta

” (the mission is almost done) iyan ang wika ng lalaking nasa harapan ko kung saan doon siya nakatingin sa harapan ng lamesa, habang hawak-hawak ang isang mata na tila bola sa golf ang laki.

“Per ora

dobbiamo

essere

in un posto

sicuro

” (for now we need to be in safe place) rinig ko pang seryosong wika nito.

Puno ng pag-galang at pasasalamat ang matang ibinabato ko sa lalaking nasa harapan ko.

Siya ang dahilan kung bakit buhay at gumagalaw pa ako dito sa lupain ng Italya. Siya ang tumulong sa akin sa oras na kinailangan ko ng taong masasandalan, at siya ang taong kailanman ay hinding-hindi ko tatalikuran. 

Kaya handa akong tanggapin ang kahit anong misyon na ibigay niya sa akin, at isa iyon sa dahilan kung bakit ako nandito sa harapan niya.

“Non devi

preoccuparti

di

quella

materia” (you don’t need to worry about that matter) doon ko nakita ang pagbaling niya sa akin ng tingin.

Doon ako napatayo tanda ng pag respeto sa kanya. Doon ko naman nakitang sumenyas ito na muli akong pina-uupo.

Nakatingin lang sa akin ito ng diretso “Ho gia

nominato

qualcuno

per

guardere

e

proteggere

I

miei

figli

” (I already appoint someone to look and guard my children) at ito na nga ang sinasabi kong misyon na gagawin ko.

Doon ko ito nakitang tumatango “

Addio

e per

favore

abbi

cura

di te”   (good bye and please take care) doon natapos ang tawag dahil nakita ko ang pagtayo ng lalaki sa harapan ko.

Muli akong napatayo sa pagkakaupo habang seryoso ang tingin na ibinabaling sa kanya.

“

Basilio

” pagtawag nito sa ginagamit kong pangalan sa samahang kinabibilangan ko.

“Yes mio Signore” tugon ko sa kanya at doon siya muling sumenyas para paupuin ako.

(Mio Signore (

mi-yo sin-yo-re

) means ‘my Lord’)

Muling umupo si mio Signore habang pinaglalaruan sa kanang kamay ang eyeball.

Seryoso ang mukhang ibinabaling niya sa akin.

“

Basilio

, alam mo na siguro kung anong ipag-uutos ko sa ‘yo” buo at seryoso ang wika niya sa akin, doon ako tumango.

“Oo mio Signore” magalang kong tugon sa kanya at doon ito tumango ng dahan-dahan.

“Mabuti naman kung ganoon” wika nito sa akin “Alam mong hindi pa natatapos ang laban na ito. Sila ang nagsimula ng lahat. Tayo? Tayo ang unang tatapos sa kanila” segunda niya sa akin at doon ako napatango.

“Mio Signore, sabihin mo na sa akin ang dapat kong gawin” wika ko sa kanya at doon ko nakita ang pagkunot ng kanyang noo.

“Wag kang atat

Basilio

, hindi basta-basta ang gagawin mo. Buhay ng mga anak ko ang nakataya dito” tugon nito sa akin.

“Pasenya na mio Signore” paghingi ko ng tawad sa kanya.

“Si

Colomo

” iyan ang apilyido ng lalaking natalo sa digmaan kanina lamang “ Sa oras na malaman ng anak niya sa Pilipinas na wala na ang ama niya, iyon na ang simula ng panibagong laban” wika nito at doon ako tumango.

“Ipapadala kita sa Pilipinas, bakit? Bantayan mo at ilayo mo sa kapahamakan ang mga anak ko” lahad ni mio Signore sa misyon na inatas niya sa akin.

“Masusunod mio Signore” punong-puno ng determinasyon ang tugon ko sa kanya.

“Sa oras na malaman ng anak ni

Colomo

ang nangyari sa ama niya. Dalawang bagay ang puwedeng

mangyari

” seryosong wika niya “Maaring lumipad siya dito sa

Italya

para hanapin ako. Maari ding manatili siya sa Pilipinas at doon puntiryahin ang mga anak ko para ipaghigante ang pagpaslang ko sa ama niya” paglalahad nito sa akin at doon ako muling tumango.

“May impormasyon kayo sa anak ni

Colomo

? Anong itsura niya at saan sa Pilipinas siya nananatili” pagtatanong ko sa kanya at doon ito umiling.

“Twenty years na simula nang maghiwalay ng landas si

Colomo

at ang anak niya sa labas. Hindi ko alam ang itsura, pero hindi nalalayo sa edad mo” lahad nito sa akin “Tanging panganay na lalaki lang ang puwedeng magmana ng kayamanan ng isang Don, kaya alam kong maghahabol ang anak niyang nasa Pilipinas” segunda pa nito habang doon binabalingan ang hawak niyang mata ni Colomo. 

“Ibig sabihin ba nito mio Signore na—”

“Na isa sa

misyon

mong patayin ang anak ni

Colomo

” pagputol niya sa pananalita ko at doon nalang ako napatango.

“Pero mio Signore hindi—”

“

Basilio

, ikaw lang ang inaasahan ko. Mas delikado para sa pamilya ko kung uuwi ako sa Pilipinas” pagputol niya sa sasabihin ko kaya wala akong nagawa kundi ang tumango nalang muli.

“ Masusunod mio Signore” pagsuko at seryosong wika ko dito at doon ito tumango.

“Bantayan mo ang mga anak ko

Basilio

, ilayo mo sila sa kapahamakan” seryosong bilin niya sa akin “Sa oras na mabura mo ang anak ni

Colomo

, maari kanang bumalik

muli

dito sa

Italya

” segunda pa nito.

“Iligtas at bantayan mo lang ang anak ko, iligtas at bantayan mo lang

Basilio

. Sa oras na magawa mo iyon, malaking gantimpala at

pasasalamat

ang ibibigay ko sa ‘yo” wika pa niya sa akin at doon ako muling tumango.

“Masusunod mio Signore” tanging tugon ko sa kanya.

“Parang isang anak na ang turing ko sa ‘yo, kaya mag ingat ka din doon

Basilio

” habilin pa nito.

“Kakayanin ko mio Signore” tugon ko dito at doon siya tumango.

“Isa pa pala

Basilio

, hindi lang ikaw ang kasapi sa

misyon

na ito” doon ko nakita ang pagngisi ni mio Signore.

“Ano pong ibig niyong sabihin?” tugon ko sa kanya kahit na may ideya na ako kung anong sasabihin niya. 

“Si Crispin. Susunod sa ‘yo si Crispin sa Pilipinas sa oras na nandoon kana” doon tumayo si mio Signore sa pagkakaupo niya habang hawak-hawak parin nito ang eyeball.

Napakunot ang aking noo dahil sa pangalang narinig ko “Maari ko bang malaman mio Signore kung bakit sa dami naming kasapi ng samahang ito ay si Crispin ang naisipan niyong isama sa

misyon

ko?” mahabang wika ko sa kanya at doon ito umiling.

“Malaki ang tiwala ko sa inyong dalawa” tugon nito sa akin at doon siya papalapit sa puwesto ko “Wala akong pakialam sa alitan at agawan niyong dalawa ni Crispin.  Buhay ng mga anak ko ang nakataya dito

Basilio

. Buhay niyong dalawa ang nakataya dito. Kaya sa oras na hindi kayo magkaintindihan, ewan ko na lang” segunda niya ng makaupo siya sa tabi ko.

“Naiintindihan ko mio Signore” tugon ko at doon ko nakita ang pagngiti niya.

“Hindi ganoon kapihikan ang panganay ko, tiyak na magkakasundo kayong dalawa” wika nito sa akin at doon ako tumango.

“Sa mga kuwento at pagmamalaki niyo palang sa anak niyo mio Signore ay ganoon nalang ang pagka-atat kong makilala ang panganay niyong anak”   nakangiti wika ko sa kanya.

“Mabuti at nagkakaintindihan tayo dito

Basilio

. Mag

iingat

ka, lalo na sa anak ni

Colomo

”

ㅡㅡㅡ

hanap mo ba’y mga mga delikidad na tula? bisitahin mo si TearmakeR12

at doon mo mababasa ang kanyang mga likha.

Ingat!

Chapter 14

Mag parehistro at iboto ang karapat dapat na maging leader sa ating gobyerno.

dedikado ang chapter na ito kay arjayvilla

ㅡㅡㅡ

T

he Politician

Alas-dyis ng umaga, sa loob ng Adachi’s Cafe habang mahinang naka play ang mga tugtuging OPM.

“Don

Faulo

?

Fario

?

Fabo

?” mahina kong wika habang seryoso ‘kong isinusulat sa tissue paper ang pangalan na binabanggit ko.

Nakasuot ako ng puting t-shirt at black shorts habang nakasabit sa akin ang brown na apron ng Adachi’s Cafe.

Nakatayo ako sa harapan ng counter habang may kung anong iniisip na pangalan, pangalan na palagi kong nakikita at naririnig sa madumi at barubal kong panaginip.

“Kuya, kailan pala tayo

mamimili

? Meron pa naman tayong supplies na good for four days, pero mag stock na ba tayo?

Tataas

daw

presyo

ng

itlog

, narinig ko sa balita kagabi” wika ni Senna sa likuran ko kung saan doon siya naglalagay ng icing sa ibabaw ng cupcake.

Hindi ko ito pinansin dahil nakabaling ang aking atensyon sa ginagawa ko.

“Don

Falio

?

Fabro

? Fabio? Oo Fabio” seyosong wika ko habang patuloy na isinusulat ang pangalan na binabanggit ko “Don Fabio” segunda ko at doon binilugan ang pangalang Don Fabio.

“Kuya ano na naman ‘yan?” usisa ni Senna nang makalapit siya sa tabi ko “Don Fabio” pagbasa nito sa pangalang nakasulat sa tissue paper.

Bumaling ako ng seryosong tingin sa kanya at doon ako tumango.

“Diba siya yung nasa

panaginip

mo?” wika nito sa akin at muli akong tumango.

Umiling si Senna “Nako, kung nandito si

Papang

baka

napagsalitaan

ka na naman niya Kuya” wika ni Senna at muli siyang bumalik sa likod ko para ituloy ang ginagawa niya.

“Paano ko hindi

iisipin

Senna? Parang totoo yung

panaginip

ko. Parang

totoong

nangyari sa

ating

dalawa ‘yon” wika ko dito at doon ko kinuha ang tissue paper para lukutin.

“Kuya, kung ayaw mong bumalik sa psycho treatment mo,

iwaglit

mo na ‘yang si Don Fabio na hindi naman totoo” tugon ni Senna at doon ko tuluyang itinapon ang tissue paper sa basurahan malapit sa counter.

“Pati kung totoo ‘yang si Don Fabio na

kumidnap

sa atin nineteen years ago, edi sana hindi tayo

iiwang

dalawa nila

Mamang

at

Papang

. Sana doon na din tayo

nakatira

sa Italy kung totoo ‘yang si Don Fabio” wika pa ni Senna habang diresto ang aking tingin sa kawalan.

“Kung totoo ‘yang si Don Fabio at nasa

kapahamakan

tayo, edi sana may

nagbabantay

na sa

ating

dalawa ngayon” dagdag pa nito at doon nalang ako napatango.

Hindi ko mabilang kung ilang buwan, araw at taon akong nag-suffer sa panaginip kong iyon. Para kasing totoo yung sakit, hinagpis at iyak ko doon sa madumi at barubal kong panaginip.

Sa murang edad ay sumailalim ako sa psychosocial treatment dahil noong panahon na muling dumadalaw ang madumi kong panaginip ay doon maraming nagbago sa aking pagkatao.

Ilang mga memorya ng pagkabata ko ay hindi ko na maalala, ilang mga pangalan ng mga taong nakasalamuha ko ay hindi ko na rin matandaan. Naging mahirap ang pagkausap sa akin ng mga panahong iyon dahil may sarili akong mundo na umiikot sa isipan ko.

“Hindi siya totoo! Walang Don Fabio na

nabubuhay

sa mundo! Kung totoo ‘yang Don Fabio na sinasabi mo ay patay na siya Lucian. Kaya wag na wag mo nang

iisipin

ang mga

taong

wala namang

koneksyon

sa ‘yo” tandang-tanda ko pa ang mga katagang iyon ni Papang na nagpamulat sa akin.

Bago umalis sila Mamang at Papang dito sa Pilipinas ay sinigurado muna nilang hindi na nakakagulo at sabagal sa akin ang madumi kong panaginip na iyon.  

Ngayong may sarili na akong trabaho at hanap-buhay ay hindi parin nawawaglit ang barubal kong panaginip. Sa tuwing dumadalaw sa akin ang panaginip na iyon ay doon ko nalang ginagawa ang nakasanayan kong gawin.

Isusulat sa papel ang pangalang Don Fabio at doon itatapon sa basurahan, sa paraang iyon ay natutulungan akong kalimutan at iwaglit ang mga sakit at sugat ng panaginip na iyon.

“Nandito na si

Karlo

, si

Karlo

ang

iboto

.

Laki

sa hirap si

Karlo

, kaya

iboto

niyo na siya at

iluklok

sa

puwesto

. Numero dos sa

balota

Karlo

Tactay

iboto

sa

pagka

-mayor!”

“Kuya” napapitlag ako sa pagkatulala nang doon ako kulbitin ni Senna sa tagiliran ko “Ngayon pala yung house to house campaign ng mga

tatakbong

mayor” mahinang wika ni Senna sa gilid ko dahil nasa labas at dumadaan ang mga kasapi ng mga politikong tatakbo sa pagka-mayor ng lugar na ito.

Rinig ko din ang nakakarindi at paulit-ulit na campaign jingle na tumutugtog sa labas.

“Nandito na si

Karlo

, si

Karlo

ang

iboto

.

Laki

sa hirap si

Karlo

, kaya

iboto

niyo na siya at

iluklok

sa

puwesto

. Numero dos sa

balota

Karlo

Tactay

iboto

sa

pagka

-mayor!”

“Si Mayor

Karlo

‘ata papasok dito sa loob” wika ni Senna habang nakatingin kami sa mga nadaan sa labas.

Nakaabang lang kami ni Senna sa kung sinong papasok dito sa loob ng cafe.

Doon nalang kami napaayos ng tayo nang tuluyang pumasok ang kasalukuyang Mayor ng lugar na ito, nangangampanya siyang muli sa darating na botohan sa isang buwan.

Laki ng tiyan ang mapapansin mo agad kay Mayor Karlo, sunod mong mapupuna ang kanyang kumikinang na kalbong ulo. Tipikal na mayor na matagal nang nagbibigay serbisyo sa publiko.

Matagal ng nang nagbibigay ng serbisyo sa publiko?

Nakasuot si Mayor at ang limang lalaking kalbo na kasama niya ng puting t-shirt na may malaking tatak ng pusa ang nakadisenyo dito. May nakasulat pang ‘stop animal cruelty’ sa ibabaw ng disenyong ito. Napakunot nalang ang noo ko.

Nakatingin lang kami ni Senna kay Mayor Karlo nang doon siya magsalita “Magandang umaga po sa inyo” nakangiti nitong bati sa amin.

“Magandang umaga rin po Mayor” sabay naming tugon ni Senna.

“Tulad po ng nakikita niyo sa

suot

naming

damit

, isa sa

plataporma

ni Mayor

Karlo

ang

pangangalaga

sa mga hayop lalo na sa mga

pusang

inaabuso

” pagsasalita ng isang lalaki na tila bouncer sa laki ng katawan “

Laganap

na po ang cruelty sa mga hayop dito sa

ating

lugar,

karamihan

dito ay mga

pusa

” dagdag pa nito at doon nalang kami napatango.

“Sir Lucian? Tama po ba ako?” nakangiting wika ni Mayor at doon ako tumango.

“Yes po Mayor” tugon ko at doon niya inabot ang kanang kamay niya para makipag shake hands.

“

Aasahan

ko po ang mula sa puso

niyong

pagboto

” nakangiti nitong wika matapos niyang makipagkamay sa akin.

Bumaling ito ng tingin kay Senna at doon din nakipagkamay “

Aasahan

ko ang

iyong

mula sa

pusong

pagboto

” muling wika ni Mayor.

Pagkatapos ng kamayang iyon ay doon naman naglapag ang lalaking bouncer na nagsalita kanina ng puting paper meal box na tiyak ay pagkain ang laman nito.

“Numero dos po sa

balota

! Mayor

Karlo

Tactay

!”

Napapitlag at napalaki ang mata namin ni Senna nang doon mag sabay-sabay ang limang lalaki sa katagang sinabi nila.

“Mauna na po kami Sir Lucian, maraming salamat” nakangiting wika ni Mayor bago siya tumalikod at doon tuluyang lumabas ng cafe.

Doon kami napatingin ni Senna sa dalawang meal box na nakapatong sa counter.

“Anong laman nito?” wika ni Senna at doon niya sinimulang buksan ang isang meal box “

Uy

favorite” tila excited na wika nito nang doon niya makita ang pagkaing laman ng meal box.

“

Huwag

mong kainin ‘yan Senna, bumili ka nalang doon sa convenience store” suway ko dito.

Siopao, siopao ang laman ng puting paper meal box.

“Bakit naman aber?” wika niya habang nakataas ang kilay.

“Hindi mo kilala nag repack niyan” tugon ko dito “ Pati kahit pa galing sa store nila ‘yang

siopao

, baka tira-tira ‘yang

hawak

mo” dagdag ko pa sa kanya at doon ako kumilos para kuhanin ang dalawang meal box.

“Sabagay, may point ka diyan Kuya” tugon nito sa akin at kusa na niyang ibinigay ang hawak-hawak nito.

Humakbang ako papunta malapit sa storage room para doon itapon ang dalawang siopao sa compost bin kung saan itinatapon namin ang mga panis, tira-tira at inamag na goods mula sa cafe. May kumukuha nitong compost sa amin mula sa mga plantation na gumagawa ng mga pataba.

“Kailan pala

isasauli

ni Engineer Asher yung

sasakyan

?” pag-iiba nito ng usapin nang doon ko tuluyang maisilid ang siopao sa compost bin.

“Mamaya ‘ata? Mamayang

tanghali

or hapon, kasama niya daw si Jerome” tugon ko sa kanya at doon na ako bumalik sa puwesto namin kanina.

“Ano nang status niyo ni Engineer, Kuya?” diretsang wika niya sa akin at doon nalang ako napaiwas ng tingin sa kanya. “Well nag date na kayo kahapon, so it means na may move nang

nagaganap

” doon ako pumindot ng kung ano sa monitor ng cash register.

“So ano nga Kuya? Anong status niyo? First phase? Second phase? Or third—”

“We’re friends” ang sagot kong iyon ay tiyak na pagtatawanan lang nitong si Senna.

“We’re friends” tulad ng inaasahan ko ay doon niya ako ginawa “’Te? Ayos ka lang?” pang-iinis niya sa akin at doon nalang ako napatawa.

“Ano bang gusto mong marinig na sagot?” baling at natatawa kong wika sa kanya.

Inisnaban ako nito “Kung nandito lang sila Ma’am

Shaira

at Erica

tiyak

na

nabatukan

kana ng dalawang ‘yon” patukoy nito sa dalawa kong loka-lokang magkapatid na teacher.

“Friends, may flowers? Friends, nag-date? Friends, pero yung

tinginan

sa isa’t-isa ay

kakaiba

?” pang-aasar pa ni Senna kaya napailing nalang ako.

“

Masyado

pang maaga Senna, hindi pa namin

lubos

na kilala ang isa’t-isa” nakangiti kong tugon dito at doon ito umiling.

“Kuya ‘yang

pagmamahal

, hindi ‘yan

nasusukat

kung maaga o

matagal

na. Kung para talaga kayo sa isa’t-isa,

pagtatagpuin

at

pagtatagpuin

kayo ni tadhana at doon

ididigta

na kayo talaga ang dapat na

magsama

” salaysay ni Senna at doon nalang ako tumango.

“Siya sige” tugon ko sa kanya at muli nalang akong bumaling sa monitor ng cash register.

“Ano yung sabi mo sa aking meaning ng

ibinigay

ni Engineer sa ‘yong

bulalak

? Yung lavender roses? Ano ngang meaning niya?” wika ni Senna sa gilid ko at doon ko kitang pumipindot siya sa cellphone.

“Lavender roses meaning, lavender roses often means—”

Hindi ko na pinatapos si Senna sasabihin niya ng doon ko ito putulin “Senna, sino pala yung lalaki kagabi? Yung naabutan ko dito?” bigla ko nalang naisip yung lalaki kagabi na bigla-bigla nalang umalis pagkadating ko.

“Ay alin? Yung mahaba yung buhok? Yung

umalis

agad pagkabati sa ‘yo?” tugon nito at doon ako napatango.

Sasagot pa sana ako sa kanya ng doon nalang may pumasok na customer na pinag-uusapan lang namin “Hi, Welcome to Adachi’s Cafe” bati ko sa lalaking nasa harapan na ng counter.

“Hello Lucian” malapad ang pagkakangiti nito sa akin at doon nalang ako ngumiti.

Nakasuot ito ng itim na jersey na may numerong thirteen na nakadisensyo sa harapan ng damit, basketball short na kulay puti ang saluwal, tsinelas na itim naman ang suot nito sa paa.

Mahaba at kulot ang kanyang buhok, habang malinis at tila walang bahid ng dumi ang kanyang mukha. Tiyak na isa siyang basketball player dahil sa tindig at laki ng katawan niya.

“Jairus? Ikaw si Jairus diba? Yung lalaki kagabi? Bagong

lipat

ka dito, tama ba?” napatingin naman ako kay Senna ng doon siya nakangiting kinakausap ang lalaking nasa harapan ko.

“Yes Senna” nakangiting tugon nito sa kapatid ko. Napakunot nalang ako ng noo dahil sa pagtataka.

“So what’s your order Sir?” baling ko dito at doon siya nakangiting umiling.

“Hindi ako oorder Lucian, i’m just passing by. Gusto ko lang kayong makitang dalawa” sa sinabi ng lalaking ito ay doon pa ako mas lalong naguluhan.

“Okay?” tanging tugon ko.

Nakangiting tingin ako dito nang doon siya tumalikod at diretsong lumabas ng cafe.

“Siya yung sinasabi ko, sino siya Senna? Close kayo?” baling ko kay Senna ng makalabas na ang lalaking hindi ko mawari kung sino ba.

Nakita kong nakatalikod na sa akin si Senna at doon itinutuloy ang trabahong naiwan niya “Hindi ko pa din kilala Kuya, feeling close lang siguro?

Nakikisama

dahil bagong

lipat

daw siya dito” tanging tugon nito kaya doon nalang ako napatango kahit na may kung anong gumugulo sa isipan ko.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki nang pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 15

this chapter is dedicated to CecilLindayag

ㅡㅡㅡ

Lucifer

Alas-tres ng hapon sa Adachi’s Cafe.

“Here’s your order Madams” wika ko sa dalawang may edad at sopistikadang babae na nakaupo sa dilaw na sofa.

Inilapag ko sa harapan ang order nilang hot choco coffee at tatlong piraso ng cookies.

“Thank you Sir Lucian, you look good all the time” nakangiting wika ng isang babae na mahaba ang buhok na nakasuot ng pulang floral dress. Putok na putok ang kulay pink niyang labi.

Samantalang ang kasama niyang hindi ko kilalang babae na maikli ang buhok ay nakasuot din ng asul na floral dress.

“Thank you po Madam Nenette” tugon ko sa may ari ng airbnb doon sa may kabilang street, ilang minuto lang ang lakad ng layo mula dito.

“By the way Sir Lucian, may bago akong customer sa isang room ng airbnb” wika nito habang diretso akong nakatayo sa harapan nila habang hawak ang puting tray.

“Sino po doon Madam?” tugon ko sa kanya kahit na may ideya na ako kung sinong tinutukoy nito.

“He’s name is Jairus, hindi pa ba siya

napapadpad

dito? Ni recommend ko kasi sa kanya itong cafe mo“ wika niya at doon nalang ako napatango.

“Ah okay po.

Dumaan

na siya dito, dalawang beses na“ tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

“Mind me Sir Lucian if sabihin kong i-guide mo siya kapag may kailangan siya dito sa lugar natin. He’s from China kasi at hindi niya alam ang mga

pasikot

sikot

dito. May business lang daw siyang

tatapusin

, kaya baka next month ay aalis na din siya“ suhestiyon nito sa akin at doon ako tumango.

“Sure po Madam” tanging tugon ko sa kanya at doon nalang ito tumango.

“Thank you Sir Lucian” huling wika nito bago ako muling bumalik sa puwesto ko sa counter.

“So bago pala talaga yung Jairus dito, Senna” salubong ko sa kanya na ngayon ay nag bebrewed ng kape.

“Yes Kuya” tugon nito sa akin habang diretso ang tingin sa ginagawa niya.

“Bakit kilala niya ako? Bakit kilala ka niya?” wika ko dito at doon ito tumigil sa ginagawa niya at doon ito humarap sa akin.

“Diba close tayo nung Monday, nag

iikot

ikot

daw siya dito sa lugar natin hanggang sa

mapadpad

siya dito sa cafe“ salaysay niya “Then napansin niya yung bookshelves na

naglalaman

ng mga

libro

mo“ segunda pa niya.

“Tapos?”

“Then pumasok siya sa loob ng cafe at doon nga niya tinanong kung

binebenta

yung mga

libro

mo, sabi ko na ‘oo’ then doon nalang siya

ngumiti

“ wika ni Senna.

“Bakit

ngumiti

?“

“Kasi alam niya daw yung

librong

yun, reader mo daw siya sa online platform. Kaya siguro nung

dumating

ka ay

biglang

umalis

,

nahiya

siguro“ huling wika ni Senna bago siya muling humarap sa ginagawa niya.

“ Bumili siyang

libro

?“ muli kong usisa.

“Ngayon daw siya

bibili

or bukas. Gusto niya daw ikaw ang

magbenta

sa kanya“ tila kinikilig ang tono ng pananalita ni Senna at doon nalang ako napatango.

Bumaling nalang ako sa monitor ng cash register at doon may inayos na presyo.

Habang nakatutok ako sa ginagawa ko ay doon ko naririnig ang usapan ng dalawang Madam na nakaupo sa sofa.

“Nako

Julieta

, hindi ko ba alam kung bakit hindi pa bukas at

mulat

ang

isipan

ng mga

taong

bayan“ rinig kong wika ni Madam Nenette.

“Nenette, hindi ko din alam kung bakit” tugon ng kasama niya.

“ Harap

harapan

na ngang

niloloko

at

ninanakawan

ang

kaban

ng bayan,

ipinagtatanggol

parin at

sinasamba

ng mga tanga“ wika pa ni Madam Nenette “

Kesyo

gwapo daw at

mabait

,

matulungin

daw at

mapagmahal

sa bayan, kaya iyon

bulag

parin at

kulelat

hanggang ngayon“ segunda pa nito at doon nalang ako napapangiti.

“Kaya nga Mare. Dapat ang mga

nakaupo

sa

gobyerno

ay hindi lang pang

artistahin

, dahil sa

gobyerno

dito

nakasalalay

ang

kinabukasan

at

ikagaganda

ng mga

mamamayan

“ wika ng kasama niya at doon ako tumango tanda ng pagsang-ayon.

“Kaya ’yang si Mayor

Karlo

? Hindi ko ’yan

iboboto

sa susunod na

halalan

“ doon ako napatingin kay Madam Nenette “Stop animal cruelty!? Mukha niya!” napaseryoso ang mukha ko dahil tila importante ang isyung sasabihin niya.

“Bakit Mare? May

problema

ba kay Mayor? Akala ko isa sa platform niya ang

pangangalaga

sa mga hayop?“ wika ng kasama niya at doon ako napatango.

“Mare? Mas

masahol

pa ’yang si Mayor

Karlo

sa hayop. Yang business nilang

siopao

? Nako sinasabi ko sa ’yo

Julieta

,

huwag

kang

bibili

doon. Alam na alam ko na siya ang kumuha sa ala—“

“Lucian!” tumigil ang oras, sakto sa importanteng isyu na dapat ay marinig ko.

Nang dahil sa isang sigaw na umalingawngaw sa buong cafe ay doon natigil ang pag-uusap ni Madam Nenette.

Napabaling ako ng tingin sa taong sinigaw ang pangalan ko, doon ko nakita ang isang lalaking nakatayo sa harapan ng counter habang hingal na hingal at pulang-pula ang mga mata tanda ng ito ay lumuha.

“Anong nangyari Kuya Neil?” si Senna na tila gulat na gulat sa nakikita niya.

“Anong nangyari sa ’yo?” napalaki pa ang mata ko at doon alalang nag wika kay Neil na ngayon ay umiiyak na lumapit sa puwesto ko dito sa loob ng counter.

“Si Lucifer” tugon niya at doon ako niyakap nang mahigpit habang umiiiyak, nakayapos ang kanyang mga kamay at balikat sa aking bewang kaya wala akong nagawa kundi hawakan ang likod niya at doon hagudin para siya ay patahanin.

Sa loob ng halos twenty years naming pagkakaibigan ni Neil ay ganito ang ginagawa niya sa akin tuwing umiiyak at kailangan niya ng balikat na masasandalan. Buong puso kong tinatanggap ang yakap nito dahil alam kong mahina at malambot ang kanyang puso pagdating sa mga bagay-bagay.

Kahit nung mga bata pa kami ay iyakan itong si Neil. Minsang pinagtripan ko ito at doon kinagatan ang donut na hawak-hawak niya na binili ng Mama niya, halos isang Linggo kaming hindi nagpansinan dahil lang sa bagay na iyon.

Ang aking ulo ay nakadantay sa kaliwang balikat niya kayo doon ko kita sila Madam Nenette at ang kasama niya na nakatayo sa harapan ko habang sumesenyas para magpaalam sa akin na lalabas na sila.

Ngumiti nalang ako at doon na sila tuluyang lumabas.

“Anong nangyari kay Lucifer, Kuya Neil?” usisa ni Senna sa gilid ko.

Si Lucifer, ang paboritong alagang pusa ni Neil.

Hindi namin narinig ang sagot nito dahil patuloy siyang umiiyak nang tahimik sa balikat ko. Para itong batang hindi isinali sa laro na ngayon ay umiiyak at nagsusumbong sa nanay niya.

Nasa ganoong puwesto lang kami ni Neil nang doon inabot ng ilang minuto bago siya kumalma at tumahan. Nakatalikod na ako sa counter dahil nangagalay ako sa puwesto naming dalawa.

“So anong nangyari sa

alaga

mo?“ tanong ko dito habang hinahagod parin ang kanyang likod dahil nakayakap parin ito sa akin.

“

Pagkauwi

ko galing sa computer shop ay umuwi na ako sa bahay, tapos nag house to house campaign daw yung Mayor

Karlo

sabi ni Mama, tapos nakalimutan niya daw na

isara

yung gate kaya ’yon

nakalabas

daw si Lucifer“ tila batang salaysay nito at doon nalang ako napatango “

Sinubukan

daw hanapin ni Mama pero hindi na niya makita“ dagdag pa nito.

“Nasaan na si Lucifer? Hindi mo makita?” wika ko dito at doon ko ramdam na umiiling siya.

“Kuya sila ano…” pagkulbit sa akin ni Senna pero hindi ko iyon pinansin.

“Hindi ko nga makita” tugon ni Neil sa akin sa tonong papaiyak na naman “Anong gagawin ko Lucian? Mahal na mahal ko si Lucifer, hindi siya puwedeng

mawala

sa

tabi

ko“ segunda pa nito at doon ko muling hinagod ang kanyang ligod dahil papaiyak na naman.

“

Pumunta

ka sa

barangay

, mag request kang

titingnan

mo yung cctv footage dahil baka

sakaling

mahagip

at

matunton

mo kung nasaan si Lucifer“ suhestiyon ko dito at doon ko ramdam ang pagtango ni Neil.

“Sa ngayon ay

tumahan

kana, walang

magagawa

ang pag-

iyak

mo sa

paghahanap

kay Lucifer“ wika ko dito at doon pinipilit na kumawala sa yakap ni Neil “

Bitaw

na at

igagawa

kitang iced

coffe

“ segunda ko pa dito.

“Five more minutes, Lucian” wika nito kaya wala akong nagawa kundi yakapin nalang siyang muli.

Nasa ganoong puwesto kami ni Neil nang doon ko marinig ang wika ni Senna.

“Hello po Engineer, hi Jerome” doon napalaki ang mga mata ko.

“Hi Sir Lu—

hopya

ka

balbon

“

ㅡㅡㅡ

pagod, pahinga, bangon ulit, laban!

Chapter 16

this chapter is dedicated to crlsn_

ㅡㅡㅡ

Who’s the Boss ?

Boxing Stadium , Adachi’s Cafe

Magpakain sa lupa. Iyan ang gusto kong mangyari sa oras na ito.

Tila nasa loob ako ng boxing stadium dahil sa kaba at atmosperang kinalalagyan ko ngayon. Nasusuka ako sa kaba, dahil sa dalawang lalaki na nasa harapan ko na tila maya-maya lang ay magbubunong braso. Hiya, takot, at kaba iyan ang nararamdaman ko.

Napalunok pa ako habang doon nakatingin sa dalawang lalaki na tila nagsusuntakan na ang kanilang titigan sa isa’t-isa.

Naka-upo kami ni Neil dito sa dilaw na sofa, samantalang nasa kaliwang bahagi naman ang mag kuya na naka-upo sa itim na sofa. Parehas sila ng suot na short at damit na tila kambal, puting t-shirt at kulay asul na pangbaba.

Magkaharapan si Neil at si Engineer, habang nasa gilid kami ni Jerome nang dalawang manok na maya-maya lang ay magsasabong.

Muli akong napalunok kaya bumaling nalang ako ng tingin sa puwesto ni Senna sa may counter na tila parang engot na nakangiti sa kanyang nasasaksihan.

“Senna yung iced coffee” utos ko dito at doon siya sumenyas na sandali lamang.

“Neil

Talavera

pre,

bestfriend

ni Lucian for almost twenty years. Oo twenty years” napabaling ako ng tingin kay Neil dahil doon mo mahahalata ang pagmamayabang niya sa sinabi nito.

Nakalahad ang kanang kamay ni Neil sa harapan ng Inhenyero.

“Engineer Asher Casas pre” doon ko kita ang pagtanggap nito sa kamay ni Neil “Ah, ano” doon ko hinintay ang sasabihin nito pero doon sumabat ang kalapit ko. 

“Kapatid mo ‘tong si Jerome?” natapos ang kanilang kamayan, sumandal si Neil sa sofa at doon nagdekuwatro. Ipinatong pa nito ang dalawang braso sa sandalan ng sofa na tila isa siya ngayong tatay sa kanyang puwesto.

“Kapatid ko nga” tugon ni Engineer habang seryosong nakatingin kay Neil.

Mula kanina ay hindi pa niya ako tinatapunan ng tingin, kahit bati ay hindi ko narinig sa kanya.

“

Magkamukha

kayo” tila pabalang na wika ni Neil kaya napabaling ako ng tingin sa kanya “Model ka ba pre? Ang

angas

ng

istilo

ng mukha mo eh” doon napatiklop ang aking kamao dahil sa salitang inilalabas ni Neil.

“Hindi ako model, Engineering ang

trabaho

ko” seryoso at malumanay na tugon nito kay Neil. Doon ako napabaling kay Jerome na ngayon ay tila natatae sa kanyang puwesto.

“Ngayon ko lang nakita ang

pagmumukha

mo dito pre, dito ka ba nag tapos?” muli akong napabaling kay Neil.

“Yes, sa

Eulji

ako

nagtapos

” rinig kong tugon ng lalaki at doon tumango si Neil.

“Baka ‘di lang kita nakita noon, saan ka pala sa Italy—ay wait-wait may naalala ako” doon inilagay ni Neil ang kanang kamay niya sa ilalim ng baba na tila doon nag-iisip.

“Oo tama naalala ko na. Ikaw yung

humingi

ng sorry sa akin dati, last-last month ba ‘yon? Yung

nagkasalubong

tayo sa hallway tapos may ginawa ka dito sa kapatid mo” nakangiti si Neil na tila nang-aasar “Yung

itinulak

mo si Jerome tapos

nabangga

ako, oo yun nga” segunda pa nito dahil kita ko sa mukha niya na may kakaiba siyang sasabihin.

“Neil” pagtawag ko sa pangalan nito para pigilan siya sa susunod nitong sasabihin.

Bumaling ng tingin ang baliw na lalaking ito sa akin “Hindi Lucian, naalala mo yung

kinuwento

ko sa ‘yo na

dahilan

kung bakit

nabasag

yung glass ng

regalo

mong relo? Gawa nitong si Engineer kaya nasira yung

regalo

mo sa akin” tulad ng inaasahan ko ay ito ang sasabihin niya sa akin.

Tumango nalang ako “Naalala mo din yung sinabi ko sa ‘yo na hayaan mo na’t

matagal

at

luma

na ‘yon,

reregaluhan

nalang kitang bago” tugon ko dito at doon siya umiling.

“Bahala ka” wika nito at doon siya muling bumaling kay Engineer. “Saan ka pala sa Italy”

“Rome” tugon nito habang diretso at hindi napuputol ang tingin.

“Bakit ka umuwi sa

Pilipinas

?

Pangit

ba sa Rome?

Pangit

sa Italy? Mas

panget

dito sa

Pilipinas

, ba’t umuwi ka pa?” muli akong napalunok dahil sa pasinghal na wika nitong si Neil.

“

Bakasyon

,

babalik

din naman ako next-next month” seryosong tugon nito sa kalapit kong gago.

“Bakit hindi pa ngayon?” doon napalaki ang mata ko “Joke lang, chill pre.

Pinaglalaruan

lang kita, mukha kasing

kabado

eh” tumatawang segunda nitong gagong ito.

Doon ko dahan-dahan na pinagapang ang aking kanang kamay sa tagiliran ni Neil.

“

Aray

ko Lucian! Wag kang

mangurot

!” daing ni Neil sa ginawa kong pagkurot sa kanya.

Kay Engineer ako nakatingin pero hindi niya ako binabalingan ng tingin. Muli nalang akong bumaling kay Neil “

Ayusin

mo nga ang mga sinasabi mo” wika ko sa kanya at doon ito tumango.

Muling bumaling si Neil kay Engineer “May

kasintahan

kana ba Asher? May

naiwan

kang girlfriend sa

Italya

? O baka naman asawa? May

naiwan

kang asawa sa Italy? Anak? May anak kana ba? Sa

istilo

ng mukha at

pangangatawan

mo

tiyak

na may asawa kana,

habulin

ka siguro ng mga babae” dahil sa mga salitang iyon ni Neil ay hindi na ako nakapagtimpi.

Napatayo ako sa pagkakaupo at doon diretsong tumingin habang nakataas ang kilay sa lalaking bastos ang bibig “Neil!?” inis kong wika sa kanya at doon ko nasaksihan ang pagtayo ng lalaking nilalaro ni Neil.

“I’m sorry, I have to go. Excuse me” bumaling ako ng tingin sa kanya pero nakatungo ito na tila hiyang-hiya sa nangyayari.

Doon humakbang ang lalaki papaalis sa puwesto niya.

“

Uy

pre! ‘di pa tayo tapos mag-usap, wag kang bastos” tatayo pa sana si Neil ng doon ko siya itinulak paupo dahil tila pipigilan pa niyang umalis ang lalaking natalo sa pag-uusap nilang dalawa.

Muli akong bumaling ng tingin sa lalaking inhenyero na ngayon ay nasa labas na ng cafe at papasok sa itim nilang sasakyan.

Napatango nalang ako at doon inis na bumaling ng tingin kay Neil.

“Neil anong ginagawa mo?

Nakakahiya

sa kanya! Ang bastos ng

bibig

mo” inis kong wika dito habang nakalagay ang aking braso sa magkabilang bewang.

“I’m just testing him,

sinusubukan

ko lang kung hanggang saan

aabot

ang

inis

niya” nakangisi at tila inis na tugon ni Neil sa akin.

“Bakit mo

sinusubukan

? Kita mong hindi

komortable

yung tao sa mga

pasinghal

mong tanong eh, puwede mo namang

kausapin

ng maayos yung tao” malumanay kong wika at doon siya tumango.

“Senna, sinabi sakin ni Senna na

manliligaw

mo ‘yon. Kaya natural lang na

subukan

ko ang lakas niya, man’s instinct Lucian man’s instinct” pagtatanggol pa niya sa ginawa nito at doon nalang ako napailing.

“Ngayon alam ko na kung hanggang saan ang lakas niya,

duwag

pala siya” natatawang wika nito kaya napalunok nalang ako.

Doon namin narinig ang pag-ubo ng isang lalaki sa gilid.

Nandito pa pala si Jerome “Kuya Neil, ganyan talaga si Kuya Asher kapag

nadidiin

,

naiipit

, at

napapahiya

siya sa

sitwasyon

,

talagang

nag wa-walk out siya kahit na sino pa ang

kaharap

niya” wika ni Jerome habang naka-upo parin ito sa sofa.

“Then sabihin mo sa Kuya mo na

baguhin

niya yung ugali niyang ‘yan. Paano nalang kung maging sila nitong si Lucian? Tapos

naiipit

‘yang kuya mo sa

sitwasyon

nila, ano? Mag

wawalk

out siya?

Ayokong

magmukhang

tanga ‘tong

bestfriend

ko” wika ni Neil, wala akong nagawa kundi ang umiling habang hiyang-hiyang nakatingin kay Jerome.

“Sabihin mo sa kanya ang mga sinabi ko.

Humarap

siya sakin kapag hindi lang

puro

gwapo ang

ihaharap

niya. Have a balls sabihin mo sa kanya,

humarap

siya sakin kapag may

bayag

na siya” pasinghal at mayabang na wika ni Neil kaya doon nalang ako muling napailing.

“Neil” malumanay kong pag-suway sa tarantadong lalaking ito.

Bumaling ako ng tingin kay Jerome na hindi ko malaman kung bakit nakangiti “Jerome wag mong

intindihin

‘tong si Neil, hindi niya lang

nainom

ang

gamot

niya” pagbibiro kong wika sa kalbong lalaking ito “Salamat sa

pagsama

sa Kuya mo na

isauli

ang

sasakyan

” segunda ko pa dahil kita ko sa labas ang dalawang sasakyan.

Ang sasakyan namin na hiniram ng Kuya ni Jerome at ang itim na sasakyan nila na gawa na ang nabasag na windshield.

Nakangiti si Jerome sa akin at doon siya tumayo “Oo nga pala Sir Lucian, if free ka daw

tommorow

night sabi ni Daddy, dinner daw tayo” nakangiting wika niya sa akin.

“Bakit daw Jerome?” tugon ko sa kanya.

“Gusto ka daw niya

makilala

, para makapag-

pasalamat

din siya sa ‘yo ng maayos sa ginawa mo

noong

birthday ko” wika niya at doon ako tumango.

“Okay sure, what time? Ako nalang ang pupunta” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ito umiling.

“No Sir,

sunduin

ka nalang namin ni Kuya Asher. Chat nalang kita later kung anong oras ka namin

susunduin

bukas” sagot niya sa akin at doon nalang ako tumango “So una na ako Sir Lucian, bye po” huling wika ni Jerome, nagpaalam pa siya kay Senna bago ito tuluyang lumabas at sumakay sa sasakyan nila.

ㅡㅡㅡ

Alas-otso ng gabi sa kwarto ni Lucian.

Nasa higaan na ako at handang-handa na sa pagtulog, hubad ang aking damit pang itaas at tanging boxer brief na puti lang ang suot ko. Naka-upo ako sa kama at doon nakadikit ang aking likod sa headboard ng higaan dahil kasalukuyan akong nagbabasa ng libro.

Suot ang aking salamin sa mata ay doon ako seryosong nakabaling sa librong aking sinulat na ngayon ay aking binabasa. ‘You Look Good Tonight’ ‘yan ang titulo ng libro tungkol sa nakakalokong pagmamahalan nila Ian at Omar.

Ito rin ang librong una kong nakita na nasa kamay ni Engineer.

Si Engineer na kanina pa tumatawag sa phone ko pero hindi ko iyon sinasagot.

Bakit? Hindi ko alam.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa nangyari kanina. Hindi ko alam kung maiinis ba ako sa mga salitang inilabas ni Neil, hindi ko itatanggi na may laman at may punto ang gagong lalaking ito sa mga sinabi niya.

Napatigil ako ng pagbabasa at doon binalingan ang maingay kong cellphone, doon naka flash sa screen ang pangalang ‘Engr. Asher’.

Kung bibilangin ay naka-anim nang missed call ang lalaking ito, hindi ko iyon sinasagot.

Napabuntong hininga ako ng doon ako mag desisyong patayin nalang ang aking cellphone.

ㅡㅡㅡ

Alas-otso ng gabi sa bakuran ng pamilyang Casas.

“Kuya Asher kakain na daw!”

“The number you have dialed is unattended or out of coverage area, please try your call later” napakagat ako ng labi dahil sa narinig kong boses sa kabilang linya.

Muli kong pinindot ang kanyang numero para tawagan muli “The number you have dialed is unattended or out of coverage area, please try your call later” muling narinig ko dito.

Tila doon may pumana sa puso ko dahil sa pagkirot na nararamdaman ko.

“Ma Che cazzo! Che cazzo!” iritado kong pagmumura sa wikang Italyano.

(Che cazzo (kit-kat-so) means ‘what the fuck’)

“Che cazzo! Che cazzo!” doon ko pa itinataas ang aking dalawang kamay na tila sinisisi ang nasa langit kung bakit hindi niya sinasagot ang tawag ko.

Inis, hiya, sakit, lumbay, at pighati ang nararamdaman ko. Para akong dinaanan ng sixteen wheeler truck dahil sa senaryong nangyayari ngayon sa akin.

“Che cazzo” mahina kong wika dahil sa lungkot na nararamdaman ko.

Nasa ganoon akong puwesto ng makaramdam ako ng pagbatok sa ulo ko “Che

cazzong

ina mo, kanina pa kita

tinatawag

Kuya. Kakain na daw” walang iba kundi si Jerome. 

ㅡㅡㅡ

That’s all for this week’s update. Have a great weekend everyone and please stay safe .

See you next week!

Ano kayang mangyayari sa dinner with Casas Family?

May second date na mangyayari?

Chapter 17

this chapter is dedicated to alexGarcia216205

ㅡㅡㅡ

Gift

Alas-singko ng hapon, sa parking lot ng Xentro Mall Pililla.

“Pasensya na Sir Lucian, last minute

utos

ni Mame” paghingi ng paumanhin sa akin ni Jerome sa kanang bahagi ko habang naka-pout pa na tila nagpapa-kyut.

White polo ang suot ko sa itaas at black jeans sa pangbaba,  puting crocs naman ang gamit ko sa paa.

“No worries, Jerome” nakangiti kong tugon sa kanya habang patuloy kami sa paglalakad. Kasama namin ang Kuya niya na nasa kanang bahagi ni Jerome na kanina pa hindi nagsasalita mag mula noong sinundo nila ako sa cafe.

Nasa gitna namin si Jerome habang patuloy kami sa paglalakad dito sa parking lot ng Xentro Mall kung saan madami ang nakatayong mga kulay asul na canopy tents. Dahil may business fair program ang Xentro Mall na ito.

Kaliwa’t kanan ang makikita mong mga paninda na mula sa iba’t-ibang lugar dito sa Luzon. Madaming mga prutas, mga damit, halaman, kakanin at kung ano-ano pang makikita mo sa isang palengke.

Madaming tao pero hindi naman siksikan. Iginagala ko ang aking mata sa mga produktong aking nakikita.

“

Bilisan

na natin Jerome,

naghihintay

na sila doon” doon ako napabaling sa lalaking nagsalita.

Diretso lang ang tingin niya sa unahan habang patuloy kaming naglalakad. Seryoso lang ang tingin nito, bagay sa itsura ng damit niyang kulay itim na t-shirt at ang pangbaba nitong puting short.

Magmula kaninang pagsundo nila ay hindi ako nito tinatapunan ng tingin, napapatango nalang ako dahil sa ikinikilos niya. Wala naman akong ginawang kakaiba para hindi niya ako tapunan ng tingin at batiin.

“Teka lang naman Kuya, hindi ko makita kung

saang

banda ‘yon” tugon ni Jerome na parehas ang damit nito sa kuya niya.

Ngayong gabi magaganap ang dinner kasama ko ang pamilyang Casas. Tulad ng sabi sa akin ni Jerome ay gusto akong makita ng Daddy nila para magpasalamat sa ginawa kong pagtulong sa kaarawan ng pilyong si Jerome.

Kanina noong nila ako sa cafe ay doon tumawag si Tita Wilma kay Jerome, inutasan siya nitong bumili ng bibingka at puto bumbong dahil nalaman niyang may business fair dito sa Xentro Mall.

“Jerome ‘yon na ‘ata yung

bilihan

” wika ko dito habang doon itinuturo ang tent na naglalabas ng usok.

“Ayun na nga, Sir” tugon nito sa akin at doon kami naglakad nang may bilis para makaalis na kami dito sa Xentro Mall dahil kanina pa ‘ata mainit ang ulo nitong kuya niya. 

“Magkano po ang

puto

bumbong

?” iyan ang bungad ni Jerome sa matandang babae na nakadaster.

Nasa likod kami ng Kuya niya at doon lang pinapanood si Jerome sa unahan.

“Bente

singko

utoy

, ‘yan ang

karatula

oh ‘di mo ba nabasa?” tila pagbibiro ng matanda sa kalbong lalaking ito habang itinuturo ang tarpulin.

“Hindi ko po napansin, pasensya na” tila hiyang tugon ni Jerome at doon niya binalingan ang maliit na tarpulin sa gilid ng lagayan at lutuan ng mga puto bumbong at bibingka.

Twenty five ang isang order ng puto bumbong at bente pesos sa isang bibingka, ‘yan ang presyong nakalagay sa karatula.

“

Limang

order po ng

puto

bumbong

at

anim

na

bibingka

” pagbili ni Jerome sa matanda at doon naman ito kumilos para balutin ang order.

Nasa ganoong puwesto lang kami ng Kuya ni Jerome ng doon namin narinig ang wika ng matanda sa kanya.

“Kapatid mo ba

iyang

mga

artistahin

na nasa likod mo,

utoy

?” wika ng matanda habang doon kami nakangiting tinitingnan nito.

“Ay hindi po Nay” magalang na tugon ni Jerome at doon siya kumilos papunta sa tenga ng matanda na tila doon may ibinulong.

“Ay siya ganoon ba?” muling tumingin sa amin ang matanda na tila nagulat sa sinabi ni Jerome sa kanya “

Mahalin

niyo ang isa’t-isa mga Mister pogi.

Huwag

kayong mag

tatago

ng

sikreto

sa

bawat

isa, kung gusto

niyong

tumagal

ay maging masaya at maging totoo lang kayo sa isa’t-isa” nakangiting wika sa amin ng matanda.

Sa sinabi nito ay alam na alam mo kung anong ibinulong sa kanya ni Jerome.

Ngumiti at napatango nalang ako.

Binalingan ko ng tingin ang kalapit ko at doon ko nakita ang seryoso at tila iritado nitong pagmumukha. Muli nalang akong napatango at doon bumaling sa unahan.

“Salamat

utoy

” doon natapos ang transaksyon ng pagbili ni Jerome ng inutos sa kanya ni Tita Wilma.

“You’re welcome po, ingat po” huling wika ni Jerome bago namin lisanin ang tent na iyon.

Doon kami muling naglalakad pabalik sa sasakyan “Kuya Asher, puwedeng last na?” wika ni Jerome sa gitna namin at doon ako bumaling sa Kuya niya na nakataas ang kilay.

Pumalatak ito na tila hindi nagustuhan ang sinabi ng kapatid niya “Ano na naman ‘yon? Make it faster, ay nako Jerome” tila inis na tugon nito sa kapatid niya kaya doon nalang napakamot si Jerome ng ulo.

“Alam mo Kuya kagabi ka pa

bugnot

na

bugnot

, kung gusto mo nang

umalis

ay mauna kana doon sa

sasakyan

. Kami nalang ni Sir ang

bibili

” tila pagtatampong wika ni Jerome kaya doon nalang ako napabaling sa unahan.

May inis akong nararamdaman sa Kuya nito dahil kanina pa siya ganyan, kung kaya ko lang siyang batukan ay nabatukan ko na.

“Ano ba kasi ‘yon Jerome?” malumanay nang wika ng Kuya nito.

“Anniversary kasi namin ni Leng-leng sa fifteen, wala pa akong

regalo

” napatingin ako kay Jerome na ngayon ay ngiting-ngiti. “May nakita akong tent doon sa may unahan, mga bracelet at necklace ang

tinda

. Doon nalang ako

bibili

, magaganda ‘ata yung

nandoon

” nakangiti nitong segunda at doon nalang ako napangiti.

“Yes naman, sana all” natatawa kong pang-iinis kay Jerome habang ito’y kinikiliti ko.

“Sir naman!” natatawang suway nito sa akin kaya doon ko na itinigil “Iba na talaga Sir kapag gwapo, shet” pagmamayabang nito sa sinasabi niyang anniversary.

Napatawa nalang ako at doon na namin itinuloy ang paglalakad papunta sa sinasabi nitong bilihan.

“Sir

tulungan

mo nga akong

pumili

, wala akong alam sa mga bagay na ‘yan” bulong sa akin ni Jerome ng makalapit kami sa tent ng sinasabi niyang bilihan.

Tumango nalang ako at doon humakbang papalapit sa mga produktong alam kong mataas ang presyo.

“Good evening po, ano pong hanap niyo?” salubong sa amin ng babae na naka black na blouse at doon may tatak ng kanilang company name ‘King’s Collection’ iyan ang nakalagay.

“Hi good evening” nakangiti kong bati habang nasa kaliwa ko si Jerome, ang kuya nito ay nasa likod namin “What’s your recommendation? Anniversary kasi nitong student ko, naghahanap siya ng pang

regalo

sa girlfriend niya” wika ko sa babae at doon siya tumango.

“

Saktong

sakto

po Sir dahil may bago po kaming product sa King’s Collection” nakangiti nitong wika at doon siya kumilios para kuhanin ang sinasabi nitong bagong collection.

“Oh may bago daw Jerome” baling ko sa lalaking ito habang seryoso siyang nakatingin sa ikinikilos ng babae.

“Here’s our new product po” wika nito at doon ipinakita sa amin ang isang gold box na naglalaman ng itim na bracelet kung saan may pendant ito na bilog na sobrang intricate ang itsura. May kasama ding necklace kung saan kaparehas ng pendant sa bracelet ang nakalagay dito.

“This is called ‘Serendipity

Bracelace

’ at recommended siya ng King’s Collection sa mga couples tulad po ng student niyo Sir” nakangiti nitong salaysay habang doon parin nakalahad ang tila mamahalin na produktong ito.

“Could you please elaborate more bakit siya naging Serendipity

Bracelace

” wika ko sa babae at doon siya tumango “I mean serendipity is about looking for someone diba?” dagdag ko pa dito at doon siya ngumiti.

“Yes Sir tama po kayo” wika nito at doon siya kumilos para tanggalin sa box ang bracelet at necklace “Sir puwede niyo po bang

hawakan

itong necklace” wika nito at doon inabot sa akin ang silver necklace habang hawak naman niya ang bracelet.

Nakatingin at nakangiti lang si Jerome sa nangyayari sa amin ngayon.

“Sir like what you said, serendipity means looking for someone. This Serendipity

Bracelace

is really recommended by King’s Collection para sa mga couple, bakit siya recommended? As you can see this little white pendant na parehas meron sila” unang pagpapaliwanag ng babae at doon ko hinawakan ang pendant ng hawak kong necklace.

“This pendant is automated and programmed at kung

titingnan

niyo po ng

maigi

ay

mayroong

maliit

na

maliit

na

pindutan

or switch kayong

makakapa

dito sa pendant. At kapag

pinindot

ng isa ang switch ay doon po

iilaw

ang dalawang pendant” pagpapaliwanag pa nito at doon nalang ako napangiti.

“

Subukan

niyo po Sir na

pindutin

ang switch ng pendant niyang bracelet ma

hawak

niyo” utos nito sa akin at doon ko kinapa ang pindutan nitong pendant.

“Oh wow” manghang wika ni Jerome sa gilid ko habang pinapanood niya ang senaryong nagaganap “Ang ganda, Sir Lucian” nakangiti at tila excited nitong wika at doon ako napatango.

“Yes ang ganda nga” tugon ko at doon ako bumaling sa likuran kung saan nakapuwesto ang Kuya ni Jerome.

Nakatingin ito sa malayo na tila walang pakialam sa nangyayari sa unahan niya. Tumango nalang ako at doon muling bumaling sa babae.

“This is nice” nakangiti kong wika at doon ibinalik ang necklace “So how much for this Serendipity

Bracelace

?” sa itsura palang ng produktong ito ay tiyak na mataas na ang presyo.

“For Serendipity

Bracelace

this will cost two thousand five hundred, but we are on sale kaya two thousand pesos nalang po Sir” wika nito sa presyo ng produkto at doon ako tumango.

“Sterling silver po ang

ating

produkto

Sir at ito pong bracelet ay blackened or oxidized silver kaya

itim

siya. Ang life span po ng small battery ng parehas na meron ang pendant ay for one year and half, kaya

sulit

na

sulit

na po for two thousand pesos” salaysay pa nito at doon ako tumango.

Bumaling ako ng tingin kay Jerome “So ano? Kukunin mo na ba?” wika ko sa kanya at doon ito tumango.

Muli sana akong magsasalita nang doon ko narinig na nagring ang aking cellphone na nasa bulsa “Jerome ikaw na diyan,

sagutin

ko lang itong tawag” wika ko dito at hindi ko na hinintay ang sagot niya at doon ako lumabas ng tent para sagutin ang tawag sa cellphone.    Pumuwesto ako sa gitna ng lakaran dahil wala na masyadong tao ang dumadaan.

Kinuha ko sa bulsa ang aking phone at dooon tiningnan kung sinong tumatawag, si Senna pala.

“Hello, Senna” bati ko sa kabilang linya.

“Kuya Lucian, hello. Nandiyan kana ba sa bahay nila Engineer?” tugon nito sa akin.

“Nandito pa kami sa

Xentro

Mall, bakit? May

problema

ba?” wika ko dito at doon ko narinig ang bungisngis niya.

Doon ako umayos ng tayo at doon tumingin sa malayo kung saan natatanaw ko na ang itim na sasakyan na ginamit namin papunta dito.

“Walang

problema

, Kuya” tugon niya.

“Bakit ka

napatawag

?” muli kong wika dito.

“May naghanap sa ‘yo dito kani-kanina lang, readers mo daw from Quezon City. Sabi ko na wala ka at may

importanteng

pinuntahan

, kaya iyon iniwan nalang nila yung

regalo

sa ‘yo” rinig ko ang pagkasiya sa boses ni Senna.

“Ay ganoon ba? Bumili ba ng

libro

?” nakangiti kong wika dito.

“Yes Kuya, tatlo silang

pumunta

dito kaya tatlo din ang

binili

nilang

libro

” tugon nito sa akin at doon ako nakangiting tumango.

“Binigyan mo ng readers discount?” wika ko sa kanya. Sa tuwing may readers akong bibisita at bibili ng libro ko sa cafe ay doon hindi mawawala ang pagbibigay ko ng discount.

“Of course naman!” rinig kong tugon ni Senna at doon ako may naririnig na sumisigaw sa likurang bahagi ko.

Doon ako nagdesisyong lumingon ng dahan-dahan kung saan nagmumula ang sigaw na iyon “Sige Senna, mamaya ko nalang

titingnan

ang mga

regalo

sala—” hindi ko na naituloy ang sinasabi ko nang doon ako tumumba sa kinatatayuan ko.

“Oh my fucking shit, I’m so sorry Sir” doon ko nakita ang aking sarili na nakahiga sa kinatatayuan ko dahil sa bumangga sa akin ang lalaking dire-diretsong nakasakay sa skateboard.

“Sir Lucian? Shet tangina sorry, sorry, sorry” doon ko kitang nakalahad ang kamay ng lalaking pamilyar sa akin na ngayon ay tarantang humihingi ng pasensya sa ginawa niya.

“Hala Sir Lucian I’m sorry, hindi kita nakita sa daan. Pasensya na po talaga Sir, hindi ko po

sinasadya

” hindi ko tinanggap ang nakalahad niyang kamay sa akin at doon ako dahan-dahan na umupo sa pagkakahiga.

Rinig ko ang ilang pagkagulat sa mga taong dumadaan sa puwesto namin.

“Sir Lucian, pasensya na talaga hindi ko

sinasad

—” hindi na naituloy ng lalaki ang sinasabi niya dahil doon ito tumalsik sa unahan ko.

“Move!” boses ng lalaking tumulak sa lalaking bumangga sa akin.

Doon ko naramdaman sa aking kinauupuan ang mabigat na mga kamay na pumatong sa balikat ko “Are you okay?

Nasaktan

ka ba? Saan ang

masakit

?” sunod-sunod na pag-aalalang wika niya habang sinusuri ang katawan ko.

Doon nagtagpo ang mga mata namin “I’m fine, hindi ako

nasaktan

” tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

Akala ko ay itatayo na niya ako, ngunit doon ako nagulat nang mabilis siyang lumapit sa lalaking bumangga sa akin.

Napalaki ang aking dalawang mata nang doon niya hawakan ang kwelyo ng pulang polo shirt ng lalaking itinulak nito.

Doon ko muling narinig ang gulat sa mga boses ng mga dumadaang nakakakita ng senaryong ito.

Tila paiyak naman ang lalaking bumangga sa akin dahil nakapatong si Engineer sa kanya, na tila maya-maya lang ay susunggaban niya ito ng sapak sa mukha.

“Sino ka?” seryosong wika nito sa lalaking takot na takot.

Nagdesisyon akong tumayo agad at doon hinawakan si Engineer sa balikat “Kilala ko ‘yan,

estudyante

ko siya. Kaya

tumayo

kana at

ikalma

mo ang sarili mo” malumanay kong wika dito at doon ko naramdaman ang dahan-dahan niyang pagbitaw sa lakaking nasa lapag.

Doon siya tumayo sa harapan ko at doon muli sinuri ang katawan ko “Are you sure that you are fine? Walang

masakit

?” muling nagtagpo ang mata namin.

Ngumiti ako sa kanya “I’m fine, thank you” tugon ko sa kanya at doon ako bumaling sa lalaking bumangga sa akin at doon siya tinulungang tumayo.

“Mag ingat kana sa susunod Max” wika ko sa kanya nang doon ito makatayo.

“Let’s go na Kuya Asher, Sir Lucian” wika ni Jerome.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki nang pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 18

this chapter is dedicated to Blake257

ㅡㅡㅡ

Family Dinner

Ala-sais ng gabi sa dining area ng bahay ng pamilyang Casas.

“Welcome back Sir Lucian, thank you for accepting my husband invitation” nakangiting salubong sa akin ni Tita Wilma at doon pa ako binigyan ng yakap.

“You’re welcome po Tita Wilma” tugon ko dito habang doon ko tinanggap ang yakap nito.

Nang matapos ang pagbati ni Tita Wilma ay doon naman lumapit sa akin ang kalbong tatay nila Jerome na si Sir Ricky “Good evening Sir, thank you for accepting my invitation” doon nito inilahad ang kanang kamay niya sa harapan ko.

“Walang anuman po Sir Ricky, thank you po sa invitation” nakangiti kong tugon at doon inabot ang kamay niya para makipag-kamay.

Doon ko siya nakitang umiling na tila hindi nagustuhan ang pagtawag ko sa kanya. 

“Don’t call me Sir, call me Tito. Tito Ricky” nakangiti nitong wika at doon ako tumango.

Kasalukuyan kaming nandito sa dining area kalapit ng lamesa na naglalaman ng mga pagkaing tila ay pang-fiesta sa dami ng nakahain.

“So let’s start our dinner, gutom na ako” wika ni Tito Ricky at doon siya kumilos papunta sa upuan ng padre pamilya. Doon kami humakbang papunta sa puwesto ng uupuan namin.

“Jerome sa akin kana tumabi, hayaan mo ang Kuya Asher mo at si Sir Lucian ang magtabi” wika ni Tita Wilma habang doon sila papunta sa kanang bahagi ng pahabang lamesa.

“Come here” untag sa akin ng Kuya ni Jerome nang doon niya inusog ang upuan na uupuan ko.

“Thank you” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ito tumango.

Sa aking pag-upo ay doon hindi mawala-wala ang titig ko sa mga putaheng nakahanda sa harapan. Base sa itsura at amoy ay alam kong calderetang baka ang nasa isang lagayan, doon naman nakapatas sa isang maliit na tray ang shanghai, mayroon ding buffalo chiken wings at crab corn soup.

Hindi ko mapigilang mapalunok dahil sa sarap at bango ng mga pagkaing nandito.

“Luto lahat ito ng Tito Ricky mo Sir Lucian” nakangiting pagmamalaki ni Tita Wilma sa luto ng asawa niya dahil tiyak napansin nito ang pagkakatitig ko sa pagkaing nasa harapan.

Naka-upo na ako ng ayos “Ganoon po ba? Tiyak na mabubusog po ako dito” pagbibiro ko at doon nalang sila napatawa.

Ang set-up ng upo namin ay magkatabi kami ni Engineer sa kaliwang bahagi ng lamesa, nasa harapan ko si Jerome at katapat naman ni Tita Wilma si Engineer. Habang si Tito Ricky ay nasa puwesto ng padre pamilya, kalapit ng asawa niya at ni Engineer.

“Sir Lucian, again I want to say thank you for what have you done last week” doon ako bumaling kay Tito Ricky na nakangiting nakatingin sa akin habang pinaglalagay siya ni Tita Wilma ng pagkain sa plato nito. 

“You’re welcome po Tito Ricky, maliit na bagay lang po iyon” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ito tumango.

“But still, that little things really save Jerome’s birthday” wika pa nito at doon nalang ako napangiti. Kita kong bumaling siya sa kalapit ko “Hey Asher paglagay mo naman si Sir Lucian ng pagkain sa plato niya” wika nito sa kalapit ko at doon ko nakita ang pagkilos niya kaya pinigilan ko ito.

“Hindi, ako na” wika ko sa kanya ng doon ko pa aagawin sana ang hawak nitong sandok, ngunit hindi ito nagpa-awat.

“I insist” tugon nito kaya napangiti nalang ako.

Bumaling ako ng tingin sa unahan ko kung saan doon tila nagpipigil ng tawa si Jerome.

Magmula pa kanina noong nasa sasakyan kami ay tawa nalang ito nang tawa dahil noong ikinuwento ko ang nangyaring senaryo kanina ay doon niya ininis ang kuya nito “Over protective talaga ‘yang si Kuya, may sapi ng pagka-oa” pang-iinis nito sa Kuya niya kanina sa sasakyan.

“Do you want some chicken wings?” baling sa akin ni Engineer at doon nalang ako tumango.

“Sure” tugon ko habang muli kong tiningnan si Jerome na hindi ko na malaman kung anong itsura.

“Jerome, what’s funny?” doon napatigil ang pilyong lalaking ito nang doon siya tinawag ng kanyang Daddy.

“Sorry Erpat, natatawa lang ako kay Kuya kanina” muli nitong pagpipigil ng tawa habang naglalagay siya ng pagkain sa plato.

Doon nalang tumango si Tito Ricky, muling nagsalita si Tita Wilma.

“Nasaan pala ang pinabili ko sa inyo? Jerome?” wika nito.

“Ay nasa sasakyan Mame, mamaya ko nalang kunin after kumain” tugon ni Jerome at doon ko kitang umiling si Tita Wilma.

“Do want some soup?” pag aasikaso parin ng lalaking katabi ko at doon nalang ako ngumiting tumango.

“Ngayon mo na kunin Jerome, bilisan mo” wika ni Tita Wilma kaya walang nagawa si Jerome kundi kuhanin ang inutos sa kanila.

ㅡㅡㅡ

Tahimik at tanging kalansingan lang ng kubyertos ang maririnig dito sa dining area, nasa kalagitnaan kami ng pagkain.

Doon ako palaging bumabaling sa puwesto ni Jerome na halatang tuwang-tuwa sa nasasaksihan niya sa harapan. Napapailing nalang ako sa tuwing nababasa ko ang sinasabi ng mga mata niya.

Hindi ko naman mapigilang mahiya sa kinauupuan ko dahil kitang-kita ko sa peripheral vision ang palaging pagsulyap ni Engineer sa akin. Doon tuloy ako napapahawak sa aking bibig dahil baka may dumi at mumo ako dito.

Hindi ako nabigo sa lasa ng mga putaheng nakahain sa harapan, tulad nga ng inaasahan ko ay pang world class ang pagkaing ito. Tito Ricky is a chef in a cruiseship, kaya ganito nalang ang lasa ng kinakain ko ngayon.

“Sir Lucian?” untag ni Tito Ricky kaya doon ako bumaling ng tingin sa kanya.

“Yes po?” nakangiting tugon ko sa kanya.

“Naikuwento sa akin ni Asher at Jerome na may sarili kang business, coffee shop tama ba?” saglit kong itinigil ang pagkain at doon sinagot ang tanong ni Tito Ricky.

“Yes Tito Ricky, sa harapan lang ng bahay namin sa Bugarin” tugon ko sa kanya at doon ito tumanong nakangiti.

“Wow! So besides of you being a teacher ay isa ka ding business man. Impressive, napakahusay mo Sir Lucian” nakangiti nitong puri sa akin kaya napangiti nalang ako.

“Thank you po, kayo din po. Nakahusay niyong ama at chef” tugon ko sa kanya at doon nalang ito napatawa “Pati wala po ako sa posisyon ko ngayon kung walang tulong sa akin sila Mamang” segunda ko sa kanya at doon ito tumango.

“Saan pala nagtitigil ang parents mo Sir?” wika nito habang patuloy siyang sumusubo ng pagkain.

“Five years na po silang nakatira sa Italy, sa Milan” tugon ko dito at doon siya muling tumango.

“Wala kang balak na tumira sa Italy, Sir Lucian?” karaniwang tanong sa tuwing sinasabi kong nakatira sila Mamang at Papang sa Italy.

“ I really don’t have any plans po Tito Ricky, vacation lang po talaga ang tingin ko sa Italy” nakangiti kong tugon dito.

“Well you have a point, even though fuck up ang system ng government dito sa Pilipinas ay mas gugustuhin kong tumira dito, kaysa sa ibang lupain” tugon nito sa akin at doon nalang ako tumango “Mind me if I ask you kung anong business or pinagkakaabalahan ng parents mo sa Italy?” segunda nito sa akin.

Doon sana ako sasagot nang mapa-ubo ang lalaking kalapit ko na kasalukuyang umiinom ng tubig “Excuse me” tugon niya habang doon nito pinupunasan ang basa niyang short gamit ang kamay niya.

Doon ko dinukot ang puting panyo sa aking bulsa “Here” inabot ko sa kanya ito at doon naman niya tinanggap.

“Thank you” nakangiting tugon nito at doon nalang ako tumango.

Muli akong bumaling kay Tito Ricky para sagutin ang tanong niya “May business na naiwan sila Lolo sa Milan na ipinagpatuloy nalang nila Mamang at Papang. They are catering my Lolo’s Grape Vineyards na ekta-ektarya ang lawak” tugon ko sa tanong niya at doon siya muling tumango.

“Wait, don’t tell me na nag poproduce din ng mga grape wines ang business ng Lolo mo? Is it? Kasi yung mga grape wines na iniimport namin is from Italy, from Milan specifically” tila manghang wika ni Tito Ricky “What’s your surname again, Sir Lucian?” tila pagkukumpirma nito.

Doon sumabat si Tita Wilma “Patapat, Patapat ang surname nila” wika nito at doon ako nagulat ng humiyaw si Tito Ricky.

“Oh gad! I knew it!” nakangiti at tuwang-tuwa nitong hiyaw kaya napangiti nalang ako “Sobrang sarap ng wine ng Lolo mo, sa kanya galing yung mga sineserve namin sa mga VIP clients sa cruise. At kapag may sobra so siyempre kami nalang nagte-take ” nakangiti nitong segunda at doon ako tumango.

“Ganoon po ba? I will mention your name kay Papang baka sakaling makatanggap po kayo ng discount” pagbibiro ko dito at doon nalang siya napatawa.

“I like you Sir Lucian! I like you!” doon naman ako napangiti sa inilabas ni Tito Ricky na mga salita.

“I told you Honey, I told you. I really like Sir Lucian too” wika naman ni Tita Wilma kaya napangiti nalang ako kahit na hiyang-hiya sa sinasabi nila.

Doon ako pasimpleng bumaling sa lalaking katabi ko na ngayon ay sobrang lawak ng kanyang pagkakangiti.

Muli ko nalang itinuloy ang pagkain ko dahil hindi ko na alam ang sasabihin ko.

“Ngiting-ngiti naman si Kuya Asher aba, baka langgamin ka diyan” natatawang wika ni Jerome at doon ko narinig ang tawanan ng mga magulang niya.

Napailing nalang ako at napangiti dahil sa sinabi ng pilyong lalaking ito.

“Hey Asher” rinig kong pagtawag ni Tito Ricky sa kalapit ko, habang doon ako muling sumusubo ng pagkain.

“Yes Erpat?” tugon nito sa Daddy niya.

“Do you have girlfriend ba sa Italy na naiwan mo?” napabaling ako kay Tito Ricky na tila inaasar ang anak niya.

“Dad? I already told you na I don’t have time sa ganyang bagay nung nasa Italy ako” seryosong tugon nito na ikinatawa nalang ng tatay niya.

“Well, nandito kana sa Pilipinas so it means you have an ample time” tugon nito habang natatawa, muli siyang sumubo ng pagkain.

Bumaling ako sa kalapit ko at doon nalang ito umiiling na tila hindi gusto ang sinasabi ng tatay niya.  

“How about you Sir Lucian?” doon ako bumaling ng tingin kay Tito Ricky “Mind me if I ask you kung, you already have partner in life? May nagpapatibok na ba sa puso nang isang Sir Lucian?” nakangiti nitong wika sa akin at doon nalang ako ngumiti.

Hindi ko alam ang isasagot ko kaya napabaling ako ng tingin kay Jerome.

Tila nakuha naman nito ang gusto kong sabihin kaya nagsalita ito “Erpat, may bestfriend si Sir Lucian na boyfriend kung umasta. Kaya single parin itong si Sir, bantay sarado siya sa bestfriend niya” napangiti nalang ako ng mapait dahil hindi ito ang sagot na inaasahan kong sasabihin ni Jerome.

Muli akong bumaling kay Tito Ricky at doon nalang dahan-dahan na tumango.

“I see” tugon nito at doon siya bumaling ng tingin kay Tita Wilma “Itong si Honey, may bestfriend din siyang tarantado. Bastos yung lalaking ‘yon at palagi akong pinapahiya sa harapan nitong si Wilma” doon napatigil ang pagkain namin nang magsimulang magkuwento si Tito Ricky.

Nakangiti si Tita Wilma sa ikunukwento ng asawa niya “Everytime na ipapahiya ako ng bestfriend niya sa harap ni Wilma, hindi ako umaalis. Ipinapamukha ko sa bestfriend niya na hindi ako threatened o hindi ako takot sa kanya. Kasi kapag mahal ko, ipinaglalaban ko. Wala akong pakialam kung mabastos at mapahiya ako sa harapan ni Wilma, basta alam ko na mahal ko siya at hindi ko siya iiwan sa ere dahil lang sa bestfriend niya” ang mga salitang iyon ay nagpatunaw sa aking puso.

Kitang-kita at rinig na rinig ko kung gaano nila kamahal ang isa’t-isa.

Doon kami napapalakpak ni Jerome nang doon hinalikan ni Tita WIlma ang asawa niya sa pisngi.

“Kaya ikaw Asher” baling nito sa kalapit kong tila walang pakialam sa naririnig niya “If you want to showcase yourself to someone, wag na wag mong iiwan dahil lang sa sinasabi ng mga tao sa paligid niya” segunda nito kaya doon nalang ako napabaling ng tingin kay Engineer.

Tumango lang ito bilang sagot sa tatay niya.

“Rinig mo ‘yon Kuya? Kung gusto mo daw patunayan kay Sir Lucian na gusto mo siya, wag kang matakot kay Kuya Neil” dire-diretsong wika ni Jerome sa puwesto niya kaya sabay-sabay kaming napabaling sa kanya.

“Oh, so that’s the reason why kung bakit bugnot na bugnot yung isang tao diyan kagabi?” muing pagbibiro ni Tito Ricky sa taong kalapit ko.

Napangiti nalang ako at doon muling itinuloy ang pagkain sa shanghai na ito.

“Asher?” wika ni Tita Wilma.

“Yes?” tugon ng kalapit ko.

“Tumawag sa akin si Ana kanina”

“Why?” seryosong tugon nito kay Tita Wilma.

“Tinatanong ako kung sasama ka daw sa reunion nila tommorow, hindi ka daw nagrereply sa chat nila Charles at Ana” wika ni Tita Wilma habang patuloy kami sa pagkain.

“I’ll just talk to them later” tugon nito at muling itinuloy ang pagkain.

Nakakaramdam na ako ng pagkabusog pero gustong-gusto ko paring kumain, sinong aayaw sa masarap na pagkain?

“Sir Lucian, what is your favorite food?” random na tanong ni Tito Ricky.

“I’m into pasta po, pesto pasta specifically” tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

Nasa ganoon kaming pag-uusap ng doon tumunog ang aking cellphone sa bulsa. Mabilis ko itong hinugot at doon tiningnan kung sinong tumatawag, si Neil pala.

Pinatay ko ang tawag nito at muling bumalik sa pagkain “Sorry” wika ko sa kanila.

Muli ko nalang itinuloy ang aking pagkain ngunit doon muli tumunog ang cellphone, si Neil muli ang tumatawag ngunit pinatay ko ulit ito.

“Is that your bestfriend na sinasabi ni Jerome, Sir Lucian?” usyoso ni Tito Ricky sa tumatawag sa akin at doon nalang ako tumango “You should answer that first, baka emergency” segunda niya at doon nalang ako muling tumango.

Hinintay kong muling mag ring ang aking cellphone “Excuse me po” doon ako tumayo sa pagkaka-upo.

Humakbang ako papunta sa banyo malapit dito sa dining are para sagutin ang makulit na tawag nitong si Neil.

“Hello Ne—”

“Nasaan ka Lucian?” pagputol nito sa pagabati ko sa kanya.\

Nandito na ako sa loob ng banyo habang nahakarap sa salamin ng sink at doon sinusuri ang itsura ko.

“Nandito ako sa Halayhayin, dito sa bahay nila Jerome” tugon ko sa kanya at doon ko narinig ang pag sang-ayon nito.

“Okay-okay, sunduin ba kita diyan mamaya?” suhestiyon nito at doon ako umiling.

“No need na, ihahatid daw ako ng mag kuya pauwi” tugon ko sa kanya.

“Edi sige”

“Bakit ka nga pala tumawag, nasa kalagitnaan ako ng pagkain. Nakakahiya tuloy, kahit kailan talaga Neil” suway ko sa kanya at doon ko rinig ang pagbungisngis nito.

“Bukas ko nalang sasabihin, enjoy your dinner. Bye” bastos na tugon ni Neil at doon ko nalang narinig na namatay na ang linya ng tawag.

Umiling nalang ako at doon muling ibinulsa ang aking cellphone. Naghugas ako ng kamay sa sink at doon muling sinuri ang aking mukha, wala namang dumi pero bakit ako tinitingnan ni Engineer?

Ngumiti pa ako sa aking sarili bago nagdesisyong humakbang papunta sa pintuan ng banyo para lumabas.

Tulad ng inaasahan ko ay doon sumalubong sa akin ang seryosong mukha ng lalaking kalapit ko sa upuan.  

ㅡㅡㅡ

Chapter 19

this chapter is dedicated to BryanLeal4

ㅡㅡㅡ

He’s So Fine

Alas-nuebe ng gabi sa living room ng bahay ng pamilyang Casas.

“At ‘yon nga ang kuwento sa likod ng picture na ‘yan” natatawang wika ni Tita Wilma habang doon niya itinuturo ang picture sa photo album na nakapatong sa binti niya.

“Ang cute naman ni Jerome” tugon ko sa ikinuwento sa akin ni Tita Wilma. Ang larawang iyon ay naglalaman ng batang umiiyak habang may bitbit na ice cream na tunaw.

Kasalukuyan akong naka-upo sa puting sofa katabi si Tita Wilma dito sa kanilang salas, samantalang tutok sa panonood ng balita si Tito Ricky na doon nakapuwesto sa kabilang upuan.

“Ito naman Sir Lucian nung

pumunta

kaming Singapore,

matagal

na ‘yan kaya kita mo ‘tong si Asher? Batang-bata pa” muling wika ni Tita Wilma habang doon niya itinuturo ang ipinapakita niya.

Nakangiting tumango nalang ako at doon nakinig sa mga kuwento nito.

Halos magda-dalawang oras na ako dito sa bahay nila Jerome dahil pinanood ko pang maglangoy ang mag kuyang ito kanina doon sa bakuran, sila daw kasi ang maghahatid sa akin pauwi kaya wala akong nagawa kundi hintayin sila.

Nagpupumilit pa si Jerome na yayain ako pero doon nalang ako humindi, kaya ang ending ay pinanood ko nalang sila.

Hindi ko itatanggi na nakailang sulyap ako sa katawan ni Engineer.

Tulad ng deskripsyon na sinabi ko sa inyo ay doon matikas at buong-buo ang mga muscle ng katawan niya. Doon pa nakakadagdag sa kanyang kalalakihan ang hugis dragon na tattoo sa kanyang kaliwang braso.

Alam kong pansin niya ang pagtingin ko sa katawan nito kaya doon siya todo pasikat sa harapan ko, napapailing nalang kaming dalawa ni Jerome dahil kita namin ang kayabangan ng Kuya niya.

“May ibibigay pala ako sa ‘yong picture ni Asher, Sir Lucian” untag ni Tita Wilma at doon niya hinanap sa photo album ang sinasabi niyang ibibigay sa akin.

Nakangiti lang ako habang tinitingnan ang kilos nito.

“Ito-ito! Ito Sir Lucian” natatawang wika ni Tita Wilma at doon napalaki ang aking mata at bibig dahil sa hawak-hawak niyang maliit at wallet size na larawan.

“Hindi po kaya magalit si Engineer sa akin?” nagdadalawang isip ako kung tatanggapin ko ba ang picture na iyon.

Umiling ito habang natatawa “Hindi ‘yon magagalit sa ‘yo Sir Lucian” tila dalawa ang ibig sabihin ng  iwinika ni Tita Wilma.

Ngumiti nalang ako at doon dali-daling tinanggap ang larawan na iyon, kinuha ko ang aking wallet sa bulsa at doon mabilis na isinilid ang picture ni Engineer.

“Ang tagal naman ‘ata ni Asher magbihis?” wika ni Tita Wilma habang doon niya sinisilip sa taas ang tinutukoy nito.

Hinihintay ko nalang si Engineer na makababa para maka-uwi na ako, hindi na daw sasama si Jerome dahil pagod na ito kaya kasalukuyang nandoon na siya sa kwarto at nagpapahinga.

“Sir Lucian” baling sa akin ni Tito Ricky at doon ko nakitang pinatay niya ang telebisyon.

“Yes po?” tugon ko dito at doon ko kita ang seryosong mukha ni Tito Ricky.

“About what happened last time, yung accident na nangyari sa inyo ni Asher” muling binuksan ni Tito Ricky ang usaping ito. Bago kanina matapos ang dinner ay doon namin napag-usapan ang tungkol sa aksidenteng iyon.

Sinabi ko sa kanila na baka may connection ang case na nangyari sa amin doon sa carnapping sa kabilang bayan, laganap kasi ang carnapping dito sa rehiyon namin. Umaasa sila na ganoon nga sana ang dahilan kung bakit nangyari ang aksidenteng ‘yon.

“I hope na carnapping talaga ang reason behind of that incident” doon ko kita sa mukha ni Tito Ricky ang pag-aalal niya “As a father, hindi talaga ako mapapakali kapag ganito ang nangyayari sa pamilya ko. I mean lahat naman siguro ng mga tatay ay hindi gugustuhin na mapahamak ang buong pamilya, including your Papang” segunda nito at doon ako tumango.

“Honey, ito ba ‘yong sinasabi mo sa akin? Your prediction?” wika ni Tita Wilma at doon tumango ang asawa niya.

“Sort of, I’m not really sure but I know na hindi lang basta carnapping ang dahilan kung bakit nangyari sa inyo ‘yon Sir Lucian. I’m not telling this para takutin ka, but please be aware of your surroundings Sir Lucian” pag-aalalang habilin ni Tito Ricky sa akin at doon ako ngumiti.

“Alam ko po Tito Ricky, lalo na sa panahon ngayon ay kakaunti nalang ang mga taong mapagkakatiwalaan. Lunod na sa kasinungalingan at pagtatago ang mga taong makasalanan na nakakatakot pakisamahan” wika ko sa kanila at doon ko sila nakitang tumango.

“You have a point Sir Lucian, that’s why I will hire some body guards bago ako bumalik sa barko” nakangiti nitong wika at doon nalang kami napatango ni Tita Wilma.

Nasa ganoong puwesto kami nang may magsalita sa gilid namin “Sir Lucian” boses iyon ng lalaking nagmamayabang kanina sa swimming pool at papalapit siya dito sa sofa na inuupuan namin.

“O ayan na si Asher, Sir Lucian” nakangiti at mapang-asar na kulbit ni Tita Wilma sa akin.

“Let’s go?” iyan ang wika ng lalaking nakatayo sa likod ko.

Lalaking nakasuot ng white sando at gray jogging pants. Hindi ko mabilang kung naka-ilang lunok ako ng muli kong masilayan ang ganda ng kanyang pangangatawan.

Bilang isang taong nabibilang sa ikatlong kasarian ay hindi ko itatanggi sa inyo na manghang-mangha ako sa mga ganitong katawan ng lalaki, manghang-mangha ako.

Ang salitang mababanggit ko lang sa kanya ay ‘You’re so fine’

ㅡㅡㅡ

Hindi na kami nagtagal ni Engineer sa bahay nila at doon na kami umalis.

Sinabihan pa ako ni Tito Ricky na bumalik sa kanila bago siya tuluyang bumalik sa trabaho niya sa barko. Pumayag naman ako dahil nakakahiya kung tatanggihan ko. Noong papaalis na kami ni Engineer ay doon ko basang-basa ang makulit at tila kinikilig na mata ni Tita Wilma. Hindi na ako magtataka kung saan nagmana si Jerome.

“Nag enjoy ka ba sa dinner? Sir Lucian?” wika ng lalaking nasa driver seat.

Ilang minuto na mula noong makarating kami dito sa harapan ng cafe, hindi ko alam kung bakit hindi pa ako bumababa at nagpapaalam sa kanya.

Diretso lang ang tinginan ng mga mata namin na tila doon may nagaganap na pag-uusap.

“Yes, nabusog ako sa luto ni Tito Ricky” nakangiti kong tugon sa kanya at doon siya tumango.

“Same with me, busog na busog ako sa dinner kanina” seryosong wika niya sa akin at doon ako nakangiting tumango.

Isa na din sa dahilan kung bakit hindi pa ako lumalabas ng sasakyan niya dahil alam kong may sasabihin siya sa akin. Nababasa ko sa mga mata niya na tila pinipigilan din ako nitong lumabas ng sasakyan.

“Sir Lucian” dito ko rinig ang seryoso at buo nitong pagtawag sa pangalan ko.

“Yes?” tugon ko sa kanya habang titig na titig ako sa maganda at nakakaakit niyang mga mata.

“I’m sorry”

“For what?” tugon ko at doon ko nasaksihan ang tila nahihiya nitong mukha.

“Doon sa nangyari kanina sa mall” wika niya at doon siya tumungo.

“Okay lang, hindi naman nasaktan si Max pa—”

“No he deserved it. Binangga ka niya at kahit sabihin mong hindi ka nasaktan alam kong masakit parin yung pagkakatumba mo” muli siyang tumingin sa mga mata ko na tila galit na galit sa nangyaring komosyon kanina.

Doon nalang ako napatango “So kung hindi iyon, saan ka nagso-sorry?” tugon ko sa kanya at muli itong tumungo kaya napangiti nalang ako.

“I want to apologize for my behavior” doon ko saksi ang malaking pangangatawan ni Engineer na tila ngayon ay isang batang humihingi ng patawad sa nagawa niyang kasalanan “When I treated you coldly, nung hindi kita pinapansin kanina sa mall” paglalahad niya at doon parin ito nakatungo.

Napangiti ako sa sinabi niya “Oo nga pala bakit? Muntikan na kitang mabatukan kanina dahil sa ginagawa mo” pagbibiro ko sa kanya kaya doon siya napatunghay.

Doon napalaki ang mata niya “For real? I mean you can do it naman, saktan mo lang ako kung gusto mo at

tatanggapin

ko ‘yon ng buong puso basta galing sa ‘yo” gatong niya sa pagbibiro ko kaya napatawa nalang kaming dalawa.

“Pero seryoso, may nagawa ba ako Engineer na hindi mo nagustuhan?” seryosong wika ko sa kanya at doon siya umiling nang mabilis.

“No-no, wala kang kasalanan Sir” gulat na gulat nitong wika “It’s my fault. Hiyang-hiya lang talaga ako sa ‘yo kaya hindi kita magawang batiin or kahit tingnan man lang” malungkot nitong segunda at doon nalang ako napatango.

“Tungkol ba ‘to kay Neil? Yung nag walk out ka dahil sa pamba—”

“No, that’s not the reason why kung bakit ako umalis. Hindi ako takot sa kanya at hinding-hindi ako matatakot sa bestfriend mo” batid sa boses niya na totoo ang sinasabi nito “As much I want to be open to you, may mga bagay lang talaga na mahirap i-explain at sabihin nang diretso” segunda niya.

Tumango ako sa kanya “Okay lang. But I want to say na handa akong makinig at intindihin ang mga sasabihin mo, open ako sa lahat ng bagay. Ayoko lang talaga ng mga sinungaling” tugon ko dito at doon siiya ngumiti.

“Thank you Sir Lucian” wika nito.

Doon na sana ako kikilos para bumaba at magpaalam sa kanya dahil narinig ko na ang mga salitang gusto kong marinig, nang doon siya muling nagsalita.

“Can we go on a date tommorow?” tila doon may kumiliti sa puso ko nang diretsahang siyang nagsalita.

Hindi ako nakasagot dahil diretso ang pagtitinginan namin sa isa’t-isa, kahit na ilang na ilang na ako.

“Gusto ko lang bumawi sa naperwisyong date natin nung una” diretsahan parin nitong wika sa akin at doon nalang ako napatango.

“May reunion kayo bukas ah, rinig ko sa usapan niyo kanina ni Tita Wilma” nakangiti kong tugon sa kanya.

Umiling ito “Reunion can wait, but this date can’t” seryosong wika nito at doon nalang ako tumango.

“Okay” nakangiti kong tugon.

“Okay” panggagaya nito sa akin at doon kami muling napatawa sa isa’t-isa.

“So? Una na ako?” nakangiti kong wika sa kanya at doon kumilos sa paghanda sa pagbaba.

Nakatingin lang ako sa kanya ng doon ito umiiling na tila pinipigilan ang pagbaba ko.

“May sasabihin ka pa ba Engineer?” wika ko sa kanya at doon ko saksi ang mga malilikot niyang mata. Tila hindi nito alam kung bakit niya ako pinigilan “Uy may sasabihin ka?” paguulit ko at doon siya tumingin sa akin ng diretso.

“Can I request something?” wika nito sa akin at doon ako tumango.

“Sure, ano ‘yon?” nakangiti kong wika sa kanya at nakita kong muli ang malikot nitong mata.

“Can I ano…can i hold…your ano ahm…ah wala” utal-utal nitong wika at doon ito napatungo.

“Engineer?” takang tugon ko sa kanya at doon siya dahan-dahang bumaling sa akin “Ano yung sasabihin mo?” nakangiti kong tugon sa kanya habang diretso ang tingin niya sa akin.

“I want to say that…ano…you’re so beautiful. You are really beautiful” seryosong wika niya na dahilan kung bakit ako nakaramdam ng kuryente sa buong katawan ko.

Napangiti nalang ako “You too, you’re so fine” tugon ko sa kanya at doon ko nakita ang pagngiti nito.

“I have something for you” wika niya at doon siya kumilos para kuhanin sa upuan sa likod ang sinasabi nito “Wait a minute” segunda nito at doon nalang ako napatango.

Habang kinukuha ni Engineer ang sinasabi niya na ibibigay sa akin ay doon ako napabaling sa bintana nitong kinauupuan ko.

“Potangina!” gulat na hiyaw ko ng makita kong nakasilip si Neil sa bintana na parang batang may hinahanap.

“What happened!?” doon mabilis na kumilos ang kalapit ko para tingnan kung anong nangyari.

“Si Neil parang engot” natatawa kong tugon kay Engineer at doon ko binaba ang bintana.

“Anong problema mo Ne—”

“Baba” seryosong pagputol nito sa akin kaya napakunot nalang ang noo ko “Sabi ko baba diyan” may awtoridad nitong muling wika.

“Ano na naman ‘yon Neil?” inis kong wika at doon ako nagulat ng doon siya nagdabog na parang batang inagawan ng candy.

“Bilisan mo na kasi! Bumababa kana diyan!

Bilis

!” dahil sa inasal nito ay bumaling ako ng tingin kay Engineer na seryoso lang ang tingin sa lalaking nasa labas.

“Go on, see you tommorow” wika nito sa akin at doon nalang ako napatango.

“Ingat ka” nakangiti kong tugon ko sa kanya at doon kumilos pababa ng sasakyan.

“

Bilis

na Lucian!”

“Ito na nga diba!”

ㅡㅡㅡ

Pagkababa ni Lucian sa sasakyan ay doon ko mabilis na isinara ang bintana. Hindi ko na tiningnan pa ang senaryong nasa labas dahil baka hindi lang kayanin ng sarili ko.

Sobrang sarap sapakin sa mukha ng bastos niyang bestfriend, kung hindi lang magagalit si Sir Lucian ay nagawa ko na ‘to.

Napatingin nalang ako sa hawak-hawak kong box “Che cazzo” mahinang pagmumura ko habang nakatitig sa gold box na naglalaman ng bagay na ibibigay ko sa kanya.

“Che cazzo” wala akong nagawa kundi ilagay nalang muli sa likod ang box na ito.

Nasa ganoon akong puwesto ng mag ring ang aking telepono, nakalapag ang aking phone sa harapan ng manibela.

Kinuha ko ito at doon tiningnan kung sinong tumatawag, unknown number kaya sinagot ko ito.

“Babe?”

iyan agad ang salubong ng babae sa kabilang linya.

“Who’s this?” doon ako nagdesisyong paandarin ang makina ng sasakyan.

“Nakalimutan mo na agad ako Asher? Bakit hindi ka nagrereply sa mga chat ko? Sabagay kahit nasa Italy ka ay hindi mo binabasa ang mga message ko sa ‘yo. I miss you Asher, please tayo nalang ulit” base sa boses ng babaeng ito ay lasing siya at wala sa katinuan.

“Wala ka sa katinuan Ana, papatayin ko na ‘tong tawa—”

“Wait wag muna please, please umattend ka ng Reunion bukas para sa akin” muling wika nito kaya napataas nalang ang kilay ko.

“ Pupunta akong reunion bukas, pero hindi para sa ‘yo” hindi ko na hinintay pa ang sagot niya at doon ko na pinatay ang tawag.

“Che cazzo” inis kong wika at doon itinapon sa likod nang upuan ang aking phone.

Saglit akong sumulyap sa bintana para makita ko kung anong senaryo ang nagaganap doon sa loob ng cafe.

“Che cazzo” muli kong pagmumura dahil sa inis na aking nadarama.  

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-pagiiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki nang pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 20

this chapter is dedicated to Laedekee

ㅡㅡㅡ

Reunion

Alas-syete ng gabi sa establisyemento ng High Noon Bar sa Xentro Mall.

Sigawan, hiyawan, at malakas na tugtugan ang bumabalot na ingay sa buong bar na kinalalagyan ko ngayon.

Bagot, inis at pagkadismaya ang nararamdaman ko habang hawak-hawak ang isang baso ng mamahaling alak na pinipilit ko lang inumin. Nakaupo ako dito sa upuan sa harap ng bar counter kung saan walang sawa ang pagbibigay ng bartender ng alcohol at beer.

Casual white long sleeve polo ang suot kong pang itaas at black pants naman sa pangbaba, black leather na sapatos ang suot ko sa paa. Tila aatend ako sa isang kasalan dahil sa suot ko.

“Kanina ka pa tingin ng tingin sa cellphone mo,

nagmamadali

ka ba Asher?” untag sa akin ng tarantadong si Charles na katabi ko dito sa harapan ng bar counter.

“Wala kang

pake

” singhal ko sa kanya habang doon ako titig na titig sa oras na tumatakbo sa aking cellphone.

Alas-singko. Five ng hapon ang usapan namin ni Sir Lucian, pero dalawang oras na akong late. Hindi ko alam kung anong gagawin ko, gustong-gusto ko nang umalis dito sa kinalalagyan ko.

Ilang minuto ang nakalipas noong nagpadala ako sa kanya ng mensahe at doon ko sinabi na baka malate ako, winika ko pa na bigyan niya ako ng thirty minutes bago ako makaalis dito sa reunion na ito.

Bumaling ako ng tingin kay Charles na ngayon ay tawa lang nang tawa “Bakit hindi mo sa akin sinabi na informal reunion pala ito” inis kong wika sa kanya patukoy sa kinalalagayan namin.

“Bakit? Kahit ba formal reunion

aatend

ka? Siyempre hindi” natatawang wika niya “Ikaw si Asher na sa tuwing may reunion ang batch natin ay hindi mo

magawang

umuwi dito sa

Pilipinas

” tila may tama na ng espirito ng alak ang lalaking kasama ko.

Si Charles ang tanging kaibigan ko na mapagkakatiwalaan, mula first year college hanggang fourth year ay kasa-kasama ko ito.

Umiling nalang ako at doon pilit na ininom ang alak na hawak-hawak ko. Mula noong nasa Italya ako ay pinipilit ko na umiwas sa mga bisyo tulad ng pag-inom ng alcohol.

“ So kumusta naman ang isang Italian boy? Paano nga ang hello sa Italy?

Bonjour

?” nasa ilalim na nga ng espirito ng alak ang lalaking ito dahil doon pa siya nag flying kiss sa harapan ko.

“French ‘yon gago” patukoy ko sa sinabi nitong Bonjour, napatawa nalang siya at doon ininom ang pang benteng baso ng alak na nakalatag sa harapan namin.

Sa kanya ko ibinibigay ang mga baso ng alak na para sa akin, ayokong malasing dahil may date pa ako mamaya.

Dalawang oras na kami dito sa bar at dalawang oras na din kaming nakaupo lang dito sa upuan, matapos ang saglit na batian at kumustahan kanina ay may kanya-kanya nang mundo ang bawat isa.

Arkilado ng batch namin ang bar na ito kaya maingay at magulo ang buong paligid dahil sa mga taong nagkakasiyahan dito. May mga sumasayaw sa indak ng tugtugin ng isang DJ, mga nag-uusap at pagmamayabang tungkol sa mga propesyon na narating nila at mga naglalaro na tila bumalik muli sa pagkabata.

Karamihan sa batch naming ito ay may mga sarili nang pamilya, tulad nitong si Charles.

“Asher” seryosong baling nito sa akin.

“Why?”

“Kailan ka ba…mag…ano..mag-

aasawa

? Kailan ka…mag…mag ano…mag-

kakaanak

? Atat na atat na akong makita ang..ano mo..ang..junior mo,

asahan

  mo na tuwing pasko ay may

sampung

libong

pamasko

sa akin ang anak mo” lasing at pasuray-suray na wika nitong si Charles.

Napailing nalang ako dahil sa paulit-ulit ko nang naririnig ang tanong na iyan lalo na sa mga taong nandito.

Kailan daw ako mag-aasawa? Kailan ako mag-kakaanak? Hindi ba puwedeng pakialaman nalang nila ang mga sarili nila? Isa sa mga ayaw ko sa pag-uugali ng isang tao ay yung masyadong pakialamero.

“Madami pa akong oras Charles” tanging tugon ko sa kanya at umiling nalang ito.

“Hindi ba kayo..ano…hindi ba kayo nag-ayos ni Ana? Nung pumunta kang Italy?” wala sa wisyo nitong tanong at napataas nalang ang kilay ko.

“Bakit mo naman tinatanong? Tagal na niyan ah” may bahid ng inis ang aking boses dahil sa winika ni Charles.

Doon ko narinig ang pag-ayos ng boses nitong lalaking ito “Bakit hindi ko itatanong? Mula noong namatay yung asawa niya five years ago ay ikaw na ulit ang bukambibig ng babaeng iyon” paglalahad nito sa akin.

“Paulit-ulit niyang tinatanong sa akin kung kailan ka daw uuwi? Bakit daw hindi ka sumasagot sa mga message niya, ewan ko ba Asher. Obsessed na naman sa ‘yo yung babaeng ‘yon” tila nanghihinayang na wika ni Charles at doon nalang ako napatango.

May punto ang gagong ito dahil mula noong umuwi ako dito sa Pilipinas ay panay ang tawag at pagbibigay ng message sa akin ni Ana. Pilit ko itong iniiwasan dahil wala nang rason pa para balikan ko siya. May kanya-kanya na kaming buhay.

“Hayan mo na, ‘wag mo nalang pansinin” tanging tugon ko dito at doon siya bumaling ng tingin sa likuran namin kung saan doon nakapuwesto ang mga nagkakasiyahan na batchmate namin.

“Nakatingin dito si Ana” wika nito sa akin at doon nalang ako tumango at muling pilit na ininom ang tanging baso ng alak na hawak ko “Naglalaro silang truth or dare, sali tayo?” segunda pa niya at doon nalang ako umiling.

“Sali ka, para

makaalis

na ako” tugon ko sa kanya at muli siyang umayos ng upo paharap sa akin.

“Asher, kahit kailan talaga tayong dalawa ang naiiwang magkasama” natatawa nitong wika sa akin at doon nalang ako napatawa.

“Maiba ng usapan, malakas ba takbo ng talyer mo? I mean sa isang araw ilang sasakyan ang nagpapagawa sa inyo?” baling ko nang tingin sa kanya.

“Malakas, uu malakas pero huwag nating pag-usapan ang business ko. Ang pag-usapan natin ay kung anong nangyari sa sasakyan mo. Wala ako noong araw na nagpunta kayo sa talyer dahil nasa Cavite ako, sinabi nalang sa akin ni Jopet na sa ‘yo yung sasakyang basag ang windshield” patukoy nito sa isa niyang tauhan at doon nalang ako tumango.

“Mahabang istorya Charles, saka ko na ikukuwento kapag pabalik na ako sa Italy” seryosong tugon ko dito at doon napalaki ang mata niya na tila gulat na gulat.

“Ay gago? Seryoso ba? So bakasyon lang talaga ang plano mo kaya ka umuwi dito sa

Pilipinas

” gulat na gulat na wika niya at doon ako tumango “So paano yung ikinukuwento sa akin ni Jerome? Yung pinopormahan mong teacher? Iiwan mo dito?” segunda nito.

Sasagot na sana ako sa tanong ni Charles ng doon namin marinig ang isang babae na tinawag ang pangalan ko.

“Asher” boses palang ay alam ko na kung sino ito.

Doon kami napaharap ni Charles sa likod kung saan doon sumalubong sa aking paningin ang babaeng naka-suot ng dress na pula.

Seryoso lang ang mukhang ibinabato ko sa kanya.

“Dare lang ‘to sakin, ‘wag ka sana magagalit” wika niya at doon nalang ako naestatwa nang lumapit siya at tumiad sa harapan ko, doon hinawakan ang aking mukha at naramdaman ko nalang ang paglapat ng bibig niya sa labi ko.

Rinig na rinig ko ang hiyawan ng mga taong nandito sa loob ng bar. Bukas ang aking mata at doon ko kita ang tuwang-tuwang mga gagong batchmate ko.

“Ana itigil mo ‘yan” rinig kong wika ni Charles habang doon kumikilos sa harapan para tanggalin ang pagkakahalik sa akin nitong babaeng nasa harapan ko.

Seryoso lang ang aking itsura na tila walang pakialam sa nangyayaring senaryo ngayon.

Doon natapos ang paghalik sa akin ng babaeng ito “I miss you Asher, I miss you so much. I miss you Asher, for almost ten years nating hindi pagkikita alam mo bang ikaw parin ang laman ng puso at isipan ko. I miss you so much, I miss you” doon ko naramdaman ang mahigpit niyang pagyakap sa akin habang pilit na isinisiksik nito ang mukha niya sa leeg ko.

Ang babaeng ito ay tila hindi alam ang mga salitang sinasabi niya, wala sa katinuan at katuturan ang ikinikilos nito.

Wala akong ginagawa kundi hayaan ang babaeng ito na yakapin ang katawan ko,  habang doon pinipilit ni Charles na tanggalin sa harapan ang babaeng nakayakap sa akin.

“Ana I said stop! Bumitaw kana at baka kung anong magawa sa ‘yo ni Asher” wika ni Charles habang tuloy siya sa pag-awat sa uhaw na uhaw na babaeng ito.

Doon ko rinig ang tawanan ng mga taong nandito kaya doon ko sila binigyan ng titig na alam kong ikakasindak nila.

“Ana tama na ‘yan!” doon nagtagumpay si Charles na tanggalin ang babaeng nakayakap sa akin.

Seryoso akong bumaling ng tingin sa harap kung saan umiiyak ang babaeng hawak-hawak ni Charles.

“Are you done?” seryosong wika ko sa babaeng nakatungo. Ikinuyom ko ang aking mga kamao dahil nagpipigil ako ng galit.

Bumaling ako ng tingin kay Charles at doon ito nag-aalalang umiiling dahil alam na alam niya ang sunod kong gagawin “I’m out” wika ko sa kanya at doon ako tumayo sa pag-kakaupo.

Rinig ko ang buntong hininga ni Charles na tila doon nagpapasalamat dahil hindi ko itinuloy ang gagawin ko sa babaeng nasa harapan.

Humakbang ako palapit sa puwesto ng babaeng nakatungo at umiiyak, inilapit ko ang aking bibig sa kanyang tenga at doon may ibinulong na salita na maglalarawan sa kanya “Fottuta troia” nakangisi kong wika sa wikang Italyano at doon ako nagdesisyong lumisan sa impyernong ito.

ㅡㅡㅡ

Thirty minutes bago mag eight o’clock sa Adachi’s Cafe.

“Ayos lang ba itsura ko Senna?” wika ko dito habang doon ipinapakita ang suot kong white oversized jacket at loose pants na brown, habang suot ko sa paa ang walang kamatayang white crocs.

“Kabogera, ganda ka?” pagbibiro nito na ikinatawa ko “Maayos Kuya, ang lamig tingnan sa mata” nakangiti nitong segunda sa akin at doon nalang ako tumango.

Dalawang oras akong naghintay kay Engineer mula alas-singko, natanggap ko lang ang mensahe niya kanina na naglalaman na malelate siya gawa ng ito ay nasa reunion pa.

Ito na ang pangalawa kong pagpapalit ng damit dahil madaming customer ang dumating kanina at maaga kaming nagsara ng cafe dahil ubos na ang mga goods and pastry.

Kasalukuyang nagpupunas si Senna ng counter habang doon ako may inaayos sa monitor ng cash register “Hindi parin ba nagrereply si Mamang?” wika ko kay Senna.

“Nag reply sa akin nung naliligo ka, tatawag siya bukas. Busy lang daw talaga sa factory dahil madami daw ang order ng wine sa kanila” tugon nito sa akin at doon nalang ako tumango habang nakatingin parin sa monitor ng cash register.

“Open tayo sa umaga Senna, then sa hapon mamili na tayo ng mga supplies” wika ko dito dahil paubos na ang stock namin ng mga ingredients.

Good for 30 persons nalang ang natitirang goods and pastry na alam kong ubos agad sa umaga.

“Noted Kuya” tugon nito sa akin habang patuloy siya sa paglilinis “Oo nga pala Kuya, natawagan mo na ba si Tito Badang?” patukoy nito sa kapatid ni Papang na nasa Baguio kung saan doon namin kinukuha ang mga coffee beans.

“Hindi ko pa natatawagan, pero baka mamaya or bukas” tugon ko sa kanya.

“Gusto mo ba Kuya kayo nalang ni Engineer Asher ang pumunta sa Baguio para kuhanin yung beans? Para open ang cafe sa araw na kukuhanin niyo yung coffee beans” doon ako napabaling ng tingin sa kanya.

Sa tuwing aangkat kami ng coffee beans sa plantation ni Tito Badang ay kami ni Senna mismo ang pumupunta sa Baguio. Tumitigil kami doon ng dalawang araw para sulit ang pagpunta namin sa lugar na iyon, one way na din para makibalita at makipagkasiyahan sa pamilya nila Papang.

Hindi ko alam ang isasagot ko sa sinabi ni Senna “Speaking of Engineer, ‘yan na siya Kuya” nakatingin si Senna sa tinutukoy niya kaya doon ako napabaling ng tingin.

Ang lalaking hinintay ko ng dalawang oras ay doon nakangiting lumalakad papunta dito sa cafe “Ang ganda ng ngiti ni Engineer, halatang excited sa date” tila kinikilig na pamumuna ni Senna sa gilid ko.

Umayos ako ng tayo at doon isinalubong ang ngiti ko sa kanya pagpasok nito sa cafe.

Kita kong kumaway pa si Senna tanda ng pagbati niya dito, ngumiti naman si Engineer bilang tugon.

Nasa harapan ko na ang lalaking nakasuot ng white long sleeve na bumabagay sa fit niyang katawan.

“Hey” nakangiti nitong bati sa akin at doon ako ngumiti.

“Yes?” tugon ko sa kanya at doon ito nakangiting umiling.

“I know I’m super late, I’m sorry. Are we still going out for tonight?” nakangiti at tila nahihiya niyang wika at doon ito tumungo dahilan para doon ko makita ang dapat kong makita.

Mabilis na nagbago ang aking ekspresyon sa nakita kong bagay sa suot niyang long sleeve

“Hey, are we still going out?” nakangiting pag-uulit nito sa akin habang seryoso ang aking tingin sa kuwelyo ng puting long sleeve niya.

Tumango ako at ngumiti ng pilit, doon ko sinabi sa harapan niya kung anong nakikita ko “Engineer, may lipstick stain sa collar ng long sleeve mo” nakangiti kong wika sa kanya.

ㅡㅡㅡ

Chapter 21

this chapter is dedicated to crlsn_

ㅡㅡㅡ

Talk

Eight o’clock in the evening, sa loob ng itim na sasakyan.

“Che cazzo”

hindi ko mabilang kung nakailang pagmumura na ako sa aking isipan dahil sa kahihiyan na ginawa ko sa harapan ni Sir Lucian.

Pait, hinagpis at inis ang nararamdaman ko sa looban dahil sa atmosperang kinalalagyan ko ngayon.

Gustong-gusto kong bumusina ng sunod-sunod para maalis ang galit at pag-aalala na nararamdaman ko.

Hindi ko na din mabilang kung nakailang sulyap na ako sa gilid kung saan doon nakaupo si Sir Lucian habang nakaharap ito sa bintana ng kanyang inuupuan, alam kong nagtataka ito sa pagkakaroon ng lipstick stain sa aking kwelyo.

Tila na estatwa ako noong tinanong niya sa akin kanina kung bakit mayroong mantsa ng lipstick sa kwelyo ng suot kong longsleeve, hindi ako nakasagot sa kanya dahil hindi ko alam kung tama bang sabihin ko sa kanya ang dahilan sa likod ng bagay na ito.

Noong hindi ako makasagot ay ngumiti nalang siya at doon sinabing umalis na kami para maagang matapos ang gagawin namin. Imbis na maging masaya ang date naming ito ay doon na spoiled ng lipstick stain ang momentum na ito.

“Che cazzo”

muli kong pagmumura sa isipan at doon bumusina ng mahaba dahil sa sasakyang patanga-tanga sa unahan “What the?!” inis kong wika matapos ang businang iyon.

Muli kong itinuloy ang pagmamaneho at doon saglit na tumingin kay Sir Lucian na ganoon parin ang puwesto, napabuntong hininga nalang ako at doon muling bumaling ng diretso sa pagmamaneho.

ㅡㅡㅡ

Hindi ko alam ang dapat kong maramdaman sa bagay na iyon, hindi ako makapagdesisyon kung ano ba ang nararapat na emosyon ang ilalabas ko sa aking sarili.

Matutuwa ba? Magagalit? Magtatampo? Hindi ko alam.

“Siyempre Lucian dapat magalit ka, lipstick stain ’yon so it means na hindi seryoso sa ’yo si Engineer Asher. Walang sense ang date niyo ngayon at ang flowers na

ibinigay

niya sa ’yo nung first date niyo?

Pakitang

tao lang ’yon. Sa akin ka

maniwala

kung

matalino

ka talaga,

pagdating

niyo sa mall iwan mo na ’yang Engineer Asher na ’yan“

iyan ang wika ng demonyong Lucian sa kaliwang tenga ko.

“Sir Lucian, there’s always an answer behind those question. Ano yung isang ethics ng guro? Communication tama ba? Try to listen on what Engineer Asher will say about that matter. Communication is the key, also seryoso si Engineer Asher sa ’yo”

iyan naman ang segunda ng anghel na Lucian sa kanang tenga ko.

Doon nalang ako napapikit habang nakaharap parin sa bintana ng sasakyan.

Ilang minuto na ang nakakalipas mula noong umalis kami sa cafe, simula nang hindi siya nakasagot sa tanong ko ay doon ko nalang ito niyayang umalis para matapos ng maaga ang bagay na ito.

Ilang minuto na ding tahimik at hindi nag-uusap ang lalaking nagmamaneho, rinig na rinig ko ang buntong hininga niya dahil sa atmosperang kinalalagyan namin ngayon. Batid kong nilalamig din siya dahil tanging gray sando lang ang suot nito, hinubad niya ang longsleeve na may lipstick stain.

Hindi ko itatanggi sa inyo na may gumugulo sa isipan ko dahil sa mantsang iyon, papakinggan ko naman ang dahilan niya pero mukhang wala siyang balak na sabihin ang dahilan na iyon.

“Sir Lucian, were here” rinig kong wika niya sa gilid, doon ko nakitang nakatigil na kami at nasa parking lot na ang sasakyan na ito.

Umayos ako ng upo at doon bumaling ng tingin sa harapan ng sasakyan.

Madilim ang kalangitan, poste ng ilaw at ang liwanag mula sa building ng Xentro Mall ang maaaninag mo.

Seryoso lang ang tingin ko sa unahan, kita ko sa gilid ng mata ko ang lalaking nakatingin sa akin na tila hindi mapakali kung may sasabihin ba siya o hindi.

Habang inaabangan ko ang pagsasalita nito ay doon ko rinig sa aking isipan ang dalawang anghel at demonyo na nagtatalo. Madalas kong nariring ang dalawang ito sa tuwing nagsusulat ako ng mga senaryo sa nobela, ginagamit ko sila bilang mentor kapag magdedesisyon ako sa isang bagay, at kapag napulot ko na ang thoughts ng dalawa ay doon ako magdedesisyon mag-isa.

Ilang minuto na ang nakakalipas pero hindi ko parin ito naririnig magsalita, nakatingin lang ito sa akin.

Tumango ako ng marahan bilang pagsang-ayon sa bulong ng demonyong Lucian sa aking tenga.

Nagdesisyon akong kumilos na bumaba nalang ng sasakyan, dahil kung totoo ngang bukas siya sa lahat ng bagay ay doon na nito nasabi ang dapat niyang sabihin.

Nang mabuksan ko ng tuluyan ang pintuan ng sasakyang ito ay doon ko naramdaman ang pag-pigil sa aking kaliwang kamay.

“Lucian” rinig ko ang mahinang boses na iyon galing sa lalaking may dapat na ipaliwanag at sabihin.

Seryoso akong tumingin sa kanya at doon ko kita ang mukha niyang nag-aalala.

“Please, let me explain” tila nagsusumamo niyang wika, dahil sa sinabi nito ay muli akong umayos ng upo at doon isinara ang pintuan.

Nang makuha niya ang pagsang-ayon ko sa request niya ay doon na nito binitawan ang paghawak sa aking kamay. Seryoso lang ang tingin ko sa kanya at doon inabangan ang ipapaliwanag niya.

“Thank you” nag-aalala nitong wika dahil hindi ko itinuloy ang paglabas ko ng sasakyan niya.

“Just talk” seryoso kong wika at doon siya tumango.

“Ana, her name is Ana. I know that you’ve seen her, she’s always my partner in pageants at school” panimula nito at doon lang ako nakikinig sa kanya “She is also my ex girlfriend from second year up to fourth year” paglalahad nito.

Diretso lang ang tingin sa akin ni Engineer habang doon nagsasalita, desidido talaga siyang ipaliwanag sa akin ang bagay na ikinababahala namin ngayon.

“Ana is really obsessed with me and there’s a point that even my private life ay

pinapakialaman

niya and you know that I really don’t like persons who always meddling with my life, dahil

nakakasal

iyon“ kitang-kita ko ang sensiridad sa mukha at mata ni Engineer Asher.

“Ana is one of the reason why kung bakit ako

lumipad

sa Italy. I can’t be with her with my whole life, I feel like I’m sad and bland everytime she is around“ doon ko basa ang lungkot at hinagpis sa mata niya “I want to be in a place where I can breath easily, I want to be with a person who will make my life happier” segunda niya at doon ako napatango.

“About the lipstick mark in my collar of

longsleeve

“ wika niya at doon pa nito binalingan ang longsleeve niyang nakalagay sa likurang upuan “I was caught off guard when she kissed me, it’s a fucking dare and she’s already wasted that time kaya niya nagawa sa akin iyon” lahad nito na ikinalunok ko na lamang.

“Alam ko na nagulat ka, but I’m telling you this because I want to be honest and sincere with you” kitang-kita ko ang sensiridad sa mga pananalita ni Engineer Asher kaya doon ako napatango “Sir Lucian, do you accept my apologies?” segunda nito.

Ngumiti ako sa kanya “

Appology

accepted“ nakangiti at mula sa puso kong wika dito “So, let’s go?” segunda ko pa sa kanya na ikinangiti nito.

“Thank you Sir Lucian, thank you” nakangiti at nitong wika sa harapan ko at doon nalang ako napatawa.

Nasa ganoon kaming katuwaan nang doon ko marinig ang anghel na Lucian na bumubulong sa aking tenga

“Sabi ko naman sa ’yo diba, communication is always the key. Don’t professed ignorance if there is an argument,

huwag

mong hayaan na kainin ka ng galit dahil

tiyak

na

mabubulag

at

mabibingi

ka sa oras na may

taong

magpaliwanag

na sa ’yo“

iyan ang wika ng anghel.

ㅡㅡㅡ

Chapter 22

this chapter is dedicated to IamRichking

ㅡㅡㅡ

Date 2

“Ako lang ba ang kakain ng lahat nito Engineer Asher?” kunot noo at natatawa kong wika sa lalaking nasa harapan ko.

Doon ito nakangiting tumango habang patuloy sa paglalagay ng lutong karne sa bowl ng kanin sa harapan ko.

Samgyeopsal, nandito kami sa isang korean restaurant sa ground floor ng labas ng Xentro Mall. May nakatayong isang malaking orange tent dito sa parking lot kung saan nasa loob ang mga tables na may grills na pinaglulutan ng mga samgyup.

Tila nasa Korea kami dahil ganitong-ganito ang set-up ng mga stall ng samgyeopsalan doon. Iba’t-iba ang flavor ng karneng nandito na kung saan ay iniluluto namin sa grill na nasa gitna ng lamesa, fresh na fresh naman ang lettuce na kapartner ng karne at ilang mga side dish na nakalagay sa bilog na lagayan.

Nasa kalagitnaan kami ng pagkain nang doon ko mapansing napupuno na ng karne ang rice bowl na nasa harapan ko dahil sa isang inhenyero na patuloy ang paglalagay dito “Engineer,

mabubusog

agad ako nito. Kainin mo ’yang

niluluto

mo at

huwag

mong ilagay sa bowl ko“ natatawa kong tugon sa kanya.

“Just eat, Sir Lucian” seryosong tugon nito na ikina-iling ko.

“Paano ko

kakainin

’to? Ang dami mo nang nilagay,

mabubusog

agad ako nito“ natatawang atungal ko pa sa kanya ngunit hindi niya ako pinansin at doon lang siya patuloy na nagluluto ng karne at doon inilalagay sa bowl ko.

Napailing ako “Bahala ka nga” pagsuko ko sa kanya at doon sinimulang kainin ang mga karneng inilagay niya.

Hindi sa pagsisinungaling pero pabor naman sa akin ang ginagawa niya, hindi na ako nahihirapan pang magluto dahil siya na ang kusang nagluluto para sa akin.

“Sarap?” nakangiti niyang baling sa akin habang doon hawak-hawak ang tong.

Tumango ako habang ngumunguya “Yes” nakangiti kong tugon sa kanya.

Pinagmamasdan lang ako ni Engineer habang patuloy ako sa pagkain, hindi naman ako nagpapatalo sa kanya at tinititigan ko din siya ng diretso habang patuloy ako sa pag-nguya na tila iniinggit ko ito sa pagkain ko.

Napapatawa nalang kami sa kabaliwan naming dalawa.

“Hindi talaga

nagkakalayo

ang mukha niyo ni Jerome“ wika ko dito habang pumapapak ng kimchi.

Kita kong napataas ang kilay niya “Luh? Mas gwapo naman ako doon sa

gagong

’yon“ pagtanggi nito sa sinabi ko at napatawa nalang ako.

“Mas gwapo ka nga, pero mas gago ka naman kay Jerome” wika ko dito dahilan para mabitiwan niya ang hawak nitong tong. Doon siya umayos ng upo at napakamot pa sa kanyang noo na tila naiinis sa sinabi ko.

Patuloy lang ako sa pagpapak ng mga side dish na nandito habang nagpipigil ng tawa sa sinabi ko.

“Kung hindi lang Sir Lucian ang pangalan mo, baka

nginudngod

ko na ’yang

pagmumukha

mo dito sa grill“ gatong nito sa pang-aasar ko at doon nalang ako napailing.

Ilang minuto na ’ata kaming nag-uusap na parang ilang taon na kaming magkakilala dahil sa mga asaran at batuhan namin ng linya.

“Ay talaga ba Engineer?” pang-asar ang mukha kong iminumuwestra sa kanya “Naalala mo ba yung sinabi mo sakin?

Noong

hinatid

mo ako galing dinner? Sabi mo na

saktan

lang kita hanggang gusto ko kasi

tatanggapin

mo naman ’yon ng buong puso basta galing sa ’kin“ dahil sa sinabi kong ito ay doon ko nakita ang pagtikom ng bibig ni Engineer at doon nalang natahimik.

Tila natalo ito sa kanina pa naming bangayan sa isa’t-isa.

Muli ko nalang itinuloy ang pagkain habang doon nakatingin sa parang batang nasa harapan ko, doon ito naglalagay ng karne sa lettuce na tiyak ay kakainin niya.

“Sir Lucian” seryosong pagtawag nito sa akin.

“Yes?” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ko nakita ang pag-abot ng kanang kamay niya sa bibig ko habang doon hawak-hawak ang lettuce na may lamang karne.

“Say ah” nakangiti at tila pang-aasar niya sa akin habang naka-abang ang hawak nito sa pagbukas ng bibig ko “Dali, say ah” segunda pa nito habang tuwang-tuwa sa ginagawa niya.

Napangiti nalang ako at doon ko na binuksan ang bibig ko.

“Cute” klaro ang pagkakarinig ko sa sinabi nitong lalaking nasa harapan ko, doon ko nalang nilunok ang sinubo niya sa akin.

“Ha?” pagpapatay malisya ko sa sinabi niya.

“I said you’re cute” nakangiti nitong tugon at doon ako tumango.

“Harot mo naman Engineer” nakangiti kong wika at doon sumubo ng kimchi “Straight forward, walang

preno

“ segunda ko pa sa kanya.

“Why? Do you feel

unconforta

—“

“No, it’s fine” pagputol ko sa kanya “It’s really fine with me” natatawang segunda ko pa at doon ito tumango.

Akala niya ba magpapatalo ako sa kanya?

Doon ako kumilos para maglagay ng lutong karne sa lettuce “Engineer Asher” pagtawag ko sa lalaking ngiting-ngiti.

“Yes?” wika niya at doon ko inilahad ang binalot kong samgyup sa bibig niya.

“Say ah” panggagaya ko sa sinabi nito kanina “Say ah,

bilisan

mo“ segunda ko pa at doon ito natatawang sinubo ang inaabot ko sa kanya.

“Ang gwapo naman” wala sa wisyo at natatawa kong tugon pagkatapos niyang kainin ang samgyup na isinubo ko sa kanya.

“As always, you don’t need to remind me” hambog na wika ng lalaking ito at doon nalang ako napailing.

“

Yabang

“ mahina kong wika at muling itinuloy ang pagkain.

Hindi masyong marami ang customer na nasa loob ng tent, kaya hindi crowded at maingay. Korean songs ang maririnig mong tugtog sa buong tent na bagay na bagay sa atmosprerang kinalalagyan namin ngayon.

“Sir Lucian” muling pagtawag sa akin ng inhenyero habang patuloy lang siyang naglalagay ng lutong karne sa bowl ko.

“Yes Engineer?” nakangiti kong tugon sa kanya at doon pinakinggan ang tanong nito.

“Saang lugar pala kayo

kumukuha

ng coffee beans?“ wika nito habang ngumunguya at hawak ang tong.

Tumango ako dito “Sa Baguio, may plantation ng kape yung tito ko sa Baguio” tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

“Kayo yung

pumupunta

? Or deliver?“ usisa pa niya at doon ako tumango.

“

Madalas

kaming dalawa ni Senna yung mismong

pumumunta

sa Baguio, minsan kasi ay hindi available yung delivery truck nila Tito

Badang

. Pati

malayo

ang Baguio mula dito kaya kami na mismo ni Senna ang

dumadayo

“ tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

“Kailan kayo ulit

kukuha

ng coffee beans?“ muli nitong usisa.

“Probably next week? Or next-next week” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ko nakita ang nangungusap niyang mata na tila may gustong ipabatid.

“Can I accompany you?

Puwede

ba akong

sumama

sa Baguio?“ nakangiti at tila excited na wika nito sa akin.

Ngumiti nalang ako “Let’s see. Wala ka bang workloads na

dinala

dito galing Italy?“ tugon ko sa kanya at doon ito nakangiting umiling.

“Like what I said, I’m here for my vacation” nakangiti nitong tugon at doon sumeryoso ang aking mukha sa sunod kong tinanong.

“So it means

babalik

ka din sa Italy? Kailan ang balik mo?“ seryosong tanong ko sa kanya at doon lang ito ngumiti.

“Do you want some ice cream after this?” nakangiti niyang tugon sa tanong ko.

Tumango nalang ako at doon ipinagpatuloy ang pagkain.

ㅡㅡㅡ

“Sir Lucian, here you go” wika ng lalaking nakatayo sa harapan ko habang nakaabot ang vanilla ice cream na nasa apa.

“Thank you” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ito tumabi sa bench na inuupuan ko.

Nandito kami sa oval park ng Xentro Mall kung saan madaming tao ang nagkakasiyahan. Tanaw mula dito sa kinauupuan namin ang mga taong nakaupo sa gitna ng field habang doon patuloy sa kanilang night picnic.

Madaming dumadaang nakasakay sa bisikleta, skateboard at ang iba naman ay tumakbo’t nag-eehersisyo, tipikal na makikita mo sa isang park.

May kanya-kanyang mundo ang mga taong nandito at buhay na buhay pa kahit na alas-otso imedya na ng gabi. Maliwanag ang buong lugar dahil sa mga lamppost na nakatayo sa buong paligid ng oval park, ang mga punong nandito rin ay may mga ilaw na tila isang christmas tree.

“Hindi ka ba nilalamig sa suot mo?” wika ko sa lalaking katabi ko habang diretso ang panonood sa mga taong dumadaan. Grey sando lang kasi ang pantaas nito dahil hinubad niya ang suot nitong longsleeve.

“Nope, I can manage” tugon nito sa akin at doon nalang ako tumango at sinimulang dilaan ang ice cream.

Napabaling ako ng tingin sa ice cream niya “You like strawberries?” baling ko sa kanya at doon ito nakangiting tumango.

“Opo” tugon niya at doon ito pekeng umubo “Kaya sana maisama ako ni Sir Lucian sa Baguio” pagpaparinig niya at doon ako napatawa.

“Baguio mo mukha mo” pagsisimula ko sa nakakatuwang bangayan namin mula pa kanina. Natatawa akong umiling at doon muling bumaling sa unahan.

Natutuwa ako dahil hindi ako nakakaramdam ng bagot, akward at hiya sa tabi nitong si Engineer. Sabagay, parang si Jerome lang din naman ang lalaking ito.

“Uulan ’ata” rinig kong wika nito sa ngunit hindi ko nalang pinansin.

Seryoso ko lang na pinapanood ang mga taong nagkakasiyahan dito sa oval park, doon ko na naubos ang vanilla ice cream sa panonood ko sa mga taong nandito.

Diretso lang ang aking tingin sa unahan nang doon biglang mapalaki ang aking mga mata.

Kitang-kita ko ang senaryong nagaganap malapit sa puwesto namin, napatayo ako sa pag-kakaupo ko.

“Omaygad! Engineer tingnan mo!” tuwang-tuwa kong wika sa kanya habang doon itinuturo ang senaryong nagaganap dito.

Nakangiti at tila natatawa si Engineer sa ikinikilos ko, doon siya nakaupo habang doon ko itinuturo ang nangyayari sa unahan.

Hindi ko na siya pinansin at doon ako humakbang ng kaunti para kuhanan ng video ang bagay na nagaganap sa unahan.

Tumigil ako sa paghakbang at doon ko kinuha ang aking phone sa bulsa at sinimulang kuhanan ng video ang nangyayari dito.

Flash mob na alam kong may wedding proposal na magaganap dahil doon ko nababasa ang malaking letra na ‘marry me’.

“Shet” hindi magkandamayaw ang puso ko sa saya dahil sa nasasaksihan ko.

Ganitong-ganito ang sayang nararamdaman ko sa tuwing sumusulat ako ng mga wedding proposal tulad nito.

Isa na din sa dahilan kung bakit mahilig akong kumuha ng video sa mga rare real life scenario tulad nito ay dahil madalas kong ginagamit na inspirasyon sa pagsusulat ang reyalidad na senaryong nakukuha ko.

Patuloy ako sa pagkuha ng video at doon din patuloy na lumalawak ang pagkakangiti ko.

Ramdam kong nasa likuran ko lang si Engineer dahil amoy ko ang humahalimuyak niyang pabango.

“Omaygad” nakangiti kong wika nang doon ko na makita ang pagluhod ng lalaki sa harapan ng kasintahan at papakasalan niyang babae “Oh shet” sobrang lapad na ng pagkakangiti ko sa aking nasasaksihan.

Doon ko nakita ang pagtango ng babae dahilan para marinig ko ang ilang putukan mula sa lumiliwanag sa kalangitan.

Itinaas ko ang camera ng cellphone at doon kinuhanan ng video ang fireworks “Ang ganda” hindi masukat ang kaligayahan ko sa bagay na ito.

Pinutol ko na ang pagkuha ng video at muling isinilid ang phone sa aking bulsa. Bumaling ako ng tingin sa unahan at doon nakipalakpak sa wedding proposal na nangyari.

Matapos ang kasiyahang iyon ay bumaling na ako ng tingin sa likod at doon ko nakita si Engineer na nakatayo habang hawak-hawak ang kanyang cellphone na tila kumukuha na din ng video.

Nang makaharap ako ay doon niya mabilis na isinilid ang phone niya sa kanyang bulsa at doon tila nagpatay malisya sa pagtingin ko sa kanya.

Umiling ako at doon humakbang papunta sa harapan niya “Give me your phone” nakangiti kong wika dito.

“Ha?” patay malisya nitong tugon at tila nagpipigil ng tawa.

“Sabi ko, give me your phone” pag-uulit ko at doon niya binigay ang phone sa kanang kamay ko.

Doon ko pinindot ang camera icon sa lockscreen “Picture tayo?” nakangiti kong suhestiyon sa kanya at hindi ko na hinintay pa ang sagot nito.

Tumalikod ako sa kanya at doon hinarap ang camera sa puwesto namin para doon mag-picture.

Nakataas ang kanang kamay ko sa ere dahil may katangkaran si Engineer sa akin “Engineer, smile” tila naguguluhan at nagulat ito sa ginagawa ko dahil kita kong natataranta siya sa camera.

Hindi ito makatingin nang ayos sa camera “Engineer, sabi ko smile” muli kong wika at doon nalang ako napatawa nang pilit siyang ngumiti.

Muli akong humarap sa kanya “Yung normal na smile Engineer, hindi yung smile na

pilit

na parang

natatae

ka“ natatawa kong wika sa kanya at doon ito napakamot ng ulo.

“Ganito ang smile oh” wika ko sa kanya at doon pa ako ngumiti ng matamis para ituro sa kanya ang tamang pagngiti.

“Oo na!” tugon nito na tila naiinis kaya muli akong tumalikod sa kanya at doon itinaas ang camera para ipagpatuloy ang pagkuha ng larawan naming dalawa.

“Okay,

bilis

ayos“ wika ko dito “Okay Engineer, one, two, three, smile” wika ko at doon pinindot ang shutter ng camera.

“Isa pa Engineer, one, two, three, smile” pag-uulit ko pa dito habang ngiting-ngiti sa camera.

“Last one Engineer, one, two three, smile” hindi ko pinapansin ang kamay niyang nakapatong na sa balikat ko, napangiti nalang ako.

“Need niyo ba ng photographer?” nasa ganoong puwesto kami ni Engineer nang may lalaking hinablot nalang basta sa kamay ko ang cellphone.

Doon napabuka ang bibig ko sa pagkagulat.

“Okay on the count of three, kapag sinabi kong smile mag smile kayo ha” nakangiti at tila mapang-asar na wika nito sa aming dalawa ni Engineer “Okay, one, two—” hindi na niya naituloy ang pagbibilang nito.

Doon humakbang si Engineer sa unahan ng lalaki at doon hinablot ang kanyang phone “Who are you? Anong ginagawa mo? Gago ka ba!?” napalaki ang mata ko dahil sa seryosong wika ni Engineer sa lalaki.

“Gusto ko lang naman kayo

tulungan

na mag pic–“

“Sinong may

sabing

kailangan namin ng

tulong

mo?“ dito na ako kumilos at doon pumagitna sa dalawa.

“Relax Engineer, kilala ko siya” wika ko dito at doon bumaling kay Jairus.

“Hi Lucian!” nakangiti nitong wika sa akin kahit na hindi ko siya nakilala noong una dahil bagong gupit ang kanyang buhok.

“Hello” nahihiya kong tugon sa kanya dahil gulat parin ako sa ginawa nito.

Nasa ganoong puwesto kami ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng isang lalaki “Sir Lucian?” wika nito at doon ko nakita ang pagtabi nito kay Jairus.

“Max?” pagtataka kong wika sa kanya.

“Kuya? Kilala mo si Sir Lucian?” pagtatanong ni Max kay Jairus at doon ito tumango.

“Kuya?” taka kong baling kay Max at doon ito tumango.

“Yes Sir, siya yung one time na

ikinuwento

ko sa inyo na step brother ko from China“ tugon nito sa akin at doon ako tumango.

“Ah okay” tugon ko sa kanya at doon ko nakita ang pagbaling ni Max ng tingin sa lalaking kasama ko.

Tila nasindak naman ang batang ito at doon may ibinulong kay Jairus.

Nakita ko ang pagngisi ni Jairus at doon binalingan ng tingin si Engineer “Sino siya Lucian?” wika nito “Kuya mo? Tatay mo? Bodyguard?” pang-iinsulto ni Jairus sa lalaking nasa likuran ko.

Doon napataas ang aking kilay “He’s my—”

“Nevermind” bastos na pagputol ng lalaking ito sa tugon ko sa kanya, naikuyom ko nalang ang aking kamao dahil sa pang-gigigil dahil sa pagiging bastos nito.

Nakatingin lang ako sa kanya habang tila tuwang-tuwa sa kabastusan niya “Una na kami Lucian, kita nalang tayo bukas sa cafe mo” normal at diretso nitong pagsasalita na tila magkaibigan kaming dalawa.

Hindi ako sumagot sa kanya at doon lang ako seryosong nakatingin sa dalawang magkuya.

“Bye Sir Lucian” paalam ni Max at doon nalang ako tumango.

Doon ko sinundan ng tingin ang likuran nila habang naglalakad palayo sa puwesto naming dalawa.

Gulat na gulat ako sa kabastusan ng Jairus na iyon, hindi naman kami close para umasta siya nang ganoon sa harapan ko.

“Who’s that guy?” wika ni Engineer sa likuran ko at ganoon nalang ang pagkagulat namin ng doon basta-bastang bumuhos ang ulan.

Sa pagbuhos ng ulan ay doon ko naramdaman ang paglagay ng panyo ni Engineer sa aking ulo habang doon kami magkatabing tumatakbo papunta sa parking lot kung saan nandoon ang sasakyan niya.

Hindi ko itatanggi na sa tuwing may ganitong senaryo akong isinusulat sa mga nobela ay doon slow motion ang galaw at oras ng mga nangyayari, tulad nitong pagtakbo naming dalawa ni Engineer.

Hindi na ako nagreklamo pa dahil kita kong mas nababasa siya kaysa sa akin.

Napangiti nalang ako habang nakapatong ang kamay niya sa aking ulo.

Nang makadating kami sa parking lot ay doon kami naghabol ng hininga dahil sa pagtakbong ginawa namin, napapatawa nalang kami.

Doon ako bumaling kay Engineer na ngayon ay pinupunasan niya ang nabasa niyang katawan gamit ang nabasang panyo na ipinandong sa ulo ko.

Napailing ako at doon ko hinugot ang scarf sa aking bulsa “Ako na” seryoso kong wika sa kanya at doon ako tumiad papunta sa puwesto niya para punasan ang basa nitong mukha.

Hindi nakapagsalita si Engineer dahil tila nagulat siya sa inakto ko, hindi ko ba alam kung bakit hindi ako naiilang sa puwesto namin ngayon.

Halos ramdam ko ang paghinga niya dahil sa lapit ng mukha naming dalawa.

Doon ko pinupunasan ang matangos niyang ilong na bagay na bagay sa mukha niya. Sunod kong pinunasan ang mapula niyang labi na hindi kakapalan, sakto lang.

Nagulat ako ng doon siya nagbuga ng hininga para maamoy ko ang mabango nitong hininga.

“Ang baho naman” natatawa kong tugon sa kanya at doon ako muling umayos ng upo at sinimulang punasan ang basa kong mukha gamit ang panyong pinang-punas ko sa kanya.

“Lucian” rinig ko ang pagtawag ng lalaki sa driver seat at nang babaling sana ako ng tingin sa kanya ay doon ako napalaki ng mata ng inilapit niya ang mukha niya sa mukha ko.

“Yes?” nakangiti kong tugon at doon ko nakita ang pagngisi niya.

“You’re so beautiful” nakangiti nitong tugon sa akin “Please don’t tease me, or else” seryosong wika niya habang doon ito nakatitig sa aking labi.

Ngumisi nalang ako at doon ako nagbuga ng hininga tulad ng ginawa niya.

ㅡㅡㅡ

Kumusta? Ang pag-iiwan mo ng komento sa chapter na ito ay malaki nang pasasalamat bilang pagsuporta sa istroyang ito. Nais kong marinig ang inyong mga komento. Ingat!

Chapter 23

this chapter is dedicated to nakahamura

ㅡㅡㅡ

Serendipity

Bracelace

Nine o’clock in the evening sa sasakyan ni Engineer Asher.

“Hindi ka

nilalamig

, Engineer?” wika ko sa lalaking nagmamaneho.

Umiling siya sa tanong ko “No, Sir” tugon niya habang diretso sa pagda-drive.

Kasalukuyan na naming binabaybay ang daan papunta sa Adachi’s Cafe para ihatid niya ako pauwi, pinili nalang naming buksan ang bintana ng sasakyan kaysa buksan ang aircon na ito. Natuyo na ang suot naming damit dahil sa lakas at simoy ng hangin.

Nakabaling lang ako ng tingin sa labas ng bintana at doon pinapanood ang nadadaanan namin. There’s a feeling that makes me calm when I just staring at a something, like this one.

Tanging ingay ng sasakyan at simoy ng hangin ang marirnig mo sa oras na ito, dire-diretso lang ang andar ng sasakyan dahil wala nang masyadong dumadaan.

Hindi ko mabilang kung nakailang ulit na ako ng sulyap sa katawan ni Engineer, hindi niyo ako masisisi dahil maganda talaga ang hubog ng pangangatawan niya.

“You want to listen some music?” wika nito ng mahuli niya akong nakatingin muli sa katawan niya.

Tumango ako “Sige lang” at muling bumalik ng tingin sa kalsada, rinig kong pinindot ni Engineer ang stereo dahil doon nagsimulang mag play ang pamilyar na kanta.

“Woah, my love, my darling. I’ve hungered for your touch” kanta mula sa The Righteous Brothers na ang titulo ay Unchained Melody “A long, lonely time. And time goes by so slowly and time can do so much, are you still mine?” doon ko rinig ang mahinang pagsabay ni Engineer sa kantang ito.

Dahan-dahan akong bumaling ng tingin sa kanya at doon tinitigan ang kagwapuhan niya “I need your love, I need your love” pasabay nito sa kanta at tila batid niyang nakatingin ako sa kanya dahil doon ko kitang inaangasan niya ang pag-awit “God speed your love to me” nakangiti niyang pag-awit at doon bumaling sa akin.

“

Matutunaw

ako niyan, Sir Lucian” mahinang boses na tila nagpapaguwapo niyang wika sa akin na ikinatawa ko nalang.

“Ewan ko sa ‘yo” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ito napatawa.

“Okay next song tayo, mukhang gusto ‘atang

marining

ng isang Sir Lucian ang golden voice ko” hambog na wika niya na ikinailing ko nalang.

Doon muling pinindot ni Engineer ang stereo at doon nagsimulang tumugtog ang pamilyar na kanta ni Paul Anka,  ang Put Your Head on My Shoulder.

“Put your head on my shoulder” napapangiti ako dahil doon feel na feel ni Engineer ang pagkantang ginagawa niya.

Nakabaling lang ako ng tingin sa kanya habang diretso itong nakatingin sa unahan “Hold me in your arms, baby” doon sumulyap si Engineer sa huling lirikong inawit niya.

“Squeeze me oh-so-tight, show me that you love me too” pag-awit pa niya at napangiti nalang ako.

Doon ko nakita sa daan na malapit na kami sa bahay, mga limang minuto na lamang.

“Hey Sir Lucian” pagtawag nito at doon niya pinindot ang stereo para i-pause ang kanta. 

“Yes?” nakangiit kong tugon sa kanya habang diretso ang tingin niya sa pagmamaneho.

“I have something to clarify” wika niya at doon ako napatango.

“Spill it, ano ‘yon?” tugon ko dito at kitang-kita ko sa bibig niya ang pag-ngisi na tila hindi ko magugustuhan ang sasabihin niya.

“I mean you know, I will grab this opportunity since kanina pa tayo sobrang open sa

pagsasalita

. Parang

matagal

na tayong

magkakilala

sa ginawa natin kanina” natatawang tugon nito at doon ako napatango.

“So ano nga?” nakangiti kong wika sa kanya at doon ito bumaling sa akin.

“Sir Lucian” pasimula niya “It is really true?” wika nito at doon muling bumaling ng tingin sa unahan.

“Ang alin?” tugon ko sa kanya kahit na may ideya na ako sa itatanong nito.

“Please don’t be offended and feel uncomfortable since

matagal

na naman ‘to” wika niya at doon ako tumango “Sir Lucian” muli niyang pagtawag sa pangalan ko.

“So what is it?” tugon ko dito at doon niya inilahad ang gusto niyang malaman.

“It is really true? That you have crush on me when you’re on second year and I’m on fourth year?” pagkukumpirma niya at doon siya bumaling ng tingin sa akin.

Napangiti nalang ako at doon tumango sa kanya, napangiti si Engineer at doon nalang sumigaw pagkatapos niyang makumpirma ang gusto nitong malaman.

“Yes!” sigaw nito at doon muling pinindot ang stereo para ituloy ang pinapatugtog niya.

“Put your lips next to mine, dear. Won’t you kiss me once, baby?” maligalig na pagsabay nito sa kanta habang doon pa nakangiting sumusulyap sa akin.

“

Pasaway

” nakangiti at napapailing ko nalang ako sa kanya.

Tila isa itong bata na natupad ang isa sa mga kahilingan niya dahil sa ikinikilos nito “Just a kiss goodnight, maybe. You and I will fall in love” huling pagkanta niya bago ko nakitang nasa harapan na pala kami ng Adachi’s Cafe.

Doon pinatay ni Engineer ang makina ng sasakyan, kasabay ng pagputol niya sa kanta “We’re here na po” tuwang-tuwa nitong wika at doon ako napailing.

“Parang ang

saya

mo naman Engineer” pang-iinis ko sa kanya at doon ito tumango.

“Siyempre

nalaman

kong crush pala ako ng isang tao diyan eh” gatong nito sa pang-iinis ko.

Nakangiti akong umiling “Ten years ago na ‘yon Engineer, iba na ngayon” paglilinaw ko sa kanya at doon ito natawa.

“Luh? Sinabi ko bang ikaw ‘yon?” tugon nito sa akin at doon nalang ako napangiti.

“Ewan ko sa ‘yo” tugon ko sa kanya at doon ako nagdesisyong lumabas ng sasakyan nito, hindi niya naman ako pinigilan dahilan para makalabas ako ng tuluyan sa sasakyan niya, rinig ko pa ang pagtawa nito sa loob bago ko isinara ang pinto.

“Napaka self proclaimed,

porket

gwapo? Puwede nang

magyabang

?” natatawa kong wika sa hangin at doon sinimulang humakbang papunta sa harapan ng cafe na ngayon ay sarado na at walang ilaw.

Nakangiti akong bumaling ng tingin sa saksayang nasa harap at doon inabangan ang pag-alis nito, ngunit imbis na makita ko ang pag-alis ng sasakyan ay doon lumabas ang lalaking hambog at mayabang.

Nakangiti itong humahakbang papalapit sa puwesto ko habang may hawak-hawak na kung ano sa kaliwang kamay niya.

“

Tampo

ka naman agad Sir Lucian” wika nito nang makalapit siya sa puwesto ko.

Napangiti nalang ako “Ano na naman ‘yon?” wika ko at doon ko nakita ang pamilyar na gold box na hawak-hawak niya.

“I have something for you, hindi ko

nabigay

noong

hinatid

kita galing dinner gawa nung

bestfriend

mo” wika niya at doon namin binalingan ang gold box na hawak niya.

Bumaling ako ng tingin sa kanya “Diba ito yung

binili

ni Jerome? Noong

nagpunta

tayo sa

Xentro

Mall yung may business fair?” pag-aalala ko sa kanya at doon siya tumango.

Ibig sabihin bumili din siya?

“Bumili din ako, para sa ‘yo. Para sa atin” tugon niya at binuksan nito ang gold box at doon ko nga nakita ang pamilyar na bracelet at necklace.

Ang Serendipity Bracelace na recommended ng King’s Collection sa mga couples.

“Sir Lucian, turn around” wika niya at doon nalang ako sumunod sa kanya.

Malapad ang aking pagkakangiti dahil doon ko iniisip kung paano siya bumili ng Bracelace doon sa shop.

“Please take care of this necklace” wika nito sa likod ko habang doon niya inilalagay sa aking leeg ang bagay na ito.

“I will” tugon ko sa kanya at doon ko hinawakan ang pendant ng necklace ng maisuot niya ito sa aking leeg.

“All done” wika niya at doon ako muling bumaling ng tingin sa kanya.

“Thank you Engineer” nakangiti kong pasalamat at doon ko kita na hawak-hawak niya ang bracelet “Akin na ‘yan, ako ang

magsuot

sa ‘yo” segunda ko at doon niya ibinigay ang bracelet na hawak niya.

Doon nito inilahad ang kaliwa niyang braso at sinimulan kong isuot ang bracelet dito.

“Crush mo pala ako ha” mahinang wika at pang-iinis nito.

“Dati ‘yon, ten years ago” tugon ko sa kanya habang tutok ako sa pag-susuot sa kanya ng bracelet.

“So, paano na ngayon? Crush mo parin ba ako?” wala na namang preno niyang pagsasalita.

“All done” tugon ko sa kanya ng matapos kong isuot ang bracelet.

Napailing nalang ito at ngumiti “Should I go now?” wika niya at doon ako tumango.

“Yes,

lumalalim

na ang gabi” tugon ko dito at doon siya nakangiting tumango.

“Okay” sagot nito sa akin.

“Engineer” wika ko.

“Yes?”

Seryoso akong tumingin sa mga mata niya “Ingat ka, tell me if you got home na. Okay?” pag papaaala ko sa kanya.

“I will, thank you” nakangiti niyang wika at doon ako nakaramdam ng kuryente ng hawakan niya ako sa ulo at doon ginulo ang aking buhok “Good night Sir Lucian” wika niya.

ㅡㅡㅡ

Chapter 24

this chapter is dedicated to kentyjohny

ㅡㅡㅡ

3 AM

Alas-tres ng madaling araw at ramdam na ramdam ko na ang ngalay sa aking likuran. Katatapos ko lang mag inventory at kaunting paglilinis ng sulok-sulok ng cafe, tinapos ko din ang ilang mga memos sa university na dapat kong ipasa bukas.

Kasalukuyan akong nasa kwarto at nakatayo sa harapan ng study table habang hinuhubad ko ang necklace na ibinigay sa akin ni Engineer, maliligo ako kaya ko ‘to hinuhubad.

Nang mailapag ko ang necklace katabi ng aking phone sa lamesa ay doon umagaw ng atensyon ko ang clear vase na naglalaman ng lavender roses na ibinigay sa akin ni Engineer noong unang beses niya akong niyayang lumabas, hanggang ngayon ay buhay na buhay at amoy ko parin ang halimuyak ng bulaklak na ito.

Napangiti ako at muling binalingan ng tingin ang necklace na ibinigay niya “Gising pa kaya siya?” nakangiti kong wika at doon ko pinindot ang button ng necklace na iyon.

Napailing nalang ako at doon nagdesisyong lumabas ng kwarto at dumiretso sa banyo para ako’y makaligo na at makapagpahinga.

Inabot ng ilang minuto ang aking paliligo dahil sa lamig ng tubig na ito, hindi na ako nag-aksaya pa ng oras para magpainit ng tubig dahil ganito din naman ang mangyayari.

Suot-suot ang puting bathrobe ay doon ako muling pumasok sa kwarto habang nagtutuyo ng buhok gamit ang towel. Humakbang ako papunta sa study table dahil nakita kong umilaw ang aking cellphone tanda na may notification.

“Ha?” taka kong wika ng mabasa ko ang notification sa lockscreen habang patuloy kong tinutuyo ang aking buhok.

‘8 missed call from Engr. Asher’ iyan ang nakalagay sa lockscreen, doon ko binuksan ang phone dahil may message pa ito.

“On the way” nagtataka kong basa sa text message niya at nakita kong twelve minutes ago iyon.

Napatigil ako sa pagtutuyo ng buhok nang doon nag-ring ang aking phone tanda ng may tumatawag.

‘Engr. Asher is calling’ iyan ang nakarehistro sa screen, ipinatong ko sa lamesa ang puting towel at doon ako nagdesisyong sagutin ang tawag niya.

Itinapat ko sa aking kaliwang tenga ang phone at pinakinggan ang lalaki sa kabilang linya.

Napakamot ako ng baba dahil tahimik lang ang naririnig ko sa kabilang linya, tanging paghinga lang niya ang aking naririnig ko dito. Hinintay ko siyang magsalita ng ilang segundo dahil nagtataka parin ako kung bakit nag message siya sa akin ng ganoon sa ganitong oras.

“I’m here, I’m outside” napalunok ako ng marinig ko ang paos at tila pagod na pagod niyang boses sa kabilang linya.

Suot ang puting bathrobe ay hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at nagdesisyon akong lumabas ng kwarto papunta sa kusina kung saan nandoon ang pintuan papunta sa garahe.

Pinatay ko na ang tawag dahil galing na mismo sa bibig niya na nandito siya, nang makalabas ako sa pintuan ng kusina ay tanawa ko na siya na nasa labas ng gate. Muli akong humakbang papunta sa pwesto niya.

Hindi ko mabilang kung nakailang lunok na ako dahil sa kaba na nararamdaman ko, anong ginagawa niya sa ganitong oras?

Nang tuluyan kong mabuksan ang gate ng garahe ay doon nalang napalaki ang aking mga mata.

“What happened?!” gulat na gulat at pag-aalala kong wika sa kanya.

Ngumiti lang ito ng pilit sa akin at doon siya umiling.

“Bakit ganyan ang mukha mo? Anong nangyari sa ‘yo Engineer?” nag-aalala ko paring wika sa kanya at doon ko pa nagawang hawakan ang kanyang pisngi dahil sa gulat na nararamdaman ko.

Putok ang kanyang labi at doon may umaagos na dugo mula sa noo niyang may sugat, pansin ko din ang puting sando niyang suot na madumi at tila gumulong sa putikan.

Ngumiti lang ito at doon niya hinawakan ang kanang kamay kong nakahawak sa pisngi niya “Can I come in?” paos niyang tugon habang doon ko rinig ang malalalim niyang paghinga na tila pagod na pagod.

Kahit may pagtataka at gulat na gulat sa nakikita ko ay doon ako kumilos para papasukin siya sa loob ng bahay.

Nauna ako sa kanya at doon lang ito nakasunod sa likuran ko, tinumbok ko ang daan papunta sa salas at doon siya inilalayang umupo sa itim na sofa “Sit down here, kukunin ko lang yung first aid kit sa kwarto” pag-aalala kong wika at doon lang siya nakangiting tumango.

Humakbang ako papasok sa kwarto habang dala-dala ang pag-aalala at pagtataka kung bakit ganoon ang itsura niya. Kinuha ko ang first aid kit sa taas ng drawer at kumuha narin ako ng white shirt sa cabinet para pagpalitin siya ng madumi niyang sando.

Nang makuha ko ang mga kailangan kong kunin ay muli akong humakbang papalabas sa kwarto kung saan nandito lang din ang salas.

Nagulat ako ng makita kong nakatayo si Senna sa harapan ni Engineer habang nakapikit, nakatalikod sa akin si Engineer na alam kong nagtataka kung bakit nasa harapan niya ang kapatid ko.

Napailing ako at doon kumilos papunta sa puwesto niya “Nag i-sleep walking si Senna” wika ko sa gulat na gulat na si Engineer, doon siya tumango.

Inilapag ko ang first aid kit at white shirt sa lamesitang nasa harap at doon binalingan ng tingin si Engineer “

Magpalit

ka muna ng suot mo, dalhin ko lang ‘tong si Senna sa kwarto” wika ko sa kanya at doon ito tumango.

“ Tara na Senna sa kwarto mo,

naglalakad

ka naman ng tulog” baling ko sa kapatid ko at doon siya inilalayang maglakad pabalik sa kwarto niya.

Nang makaalis kami ni Senna sa salas ay doon pa ako humabol ng tingin sa puwesto ni Engineer at nakita kong naghuhubad na ito ng damit niya kaya bumaling nalang ulit ako ng tingin sa unahan.

Matapos kong maibalik sa higaan si Senna ay muli akong naglakad papunta sa salas para doon linisan ang sugat ng lalaking ito.

Nang makaupo ako sa kanang bahagi ng sofa katabi ni Engineer ay doon lang siya nakangiti na tila hindi ramdam ang sugat na mayroon siya sa mukha.

“Bakit ka

nakangiti

?” seryosong wika ko sa kanya at doon lang ito umiling.

Nakapagpalit na siya ng white shirt ko na fit na fit sa katawan niya “

Tigilan

mo nga ang

pagngiti

mo, hindi mo ba

nararamdaman

‘yang

sugat

sa mukha mo?” tila may pagkainis sa tono ng pananalita ko.

Muli siyang umiling habang mapang-asar na nakangiti.

Umiling nalang din ako at doon kinuha sa lamesita ang first aid kit para simulang linisan ang sugat sa kanyang noo at bibig.

Nag indian sit ako sa kinauupuan ko at doon humarap sa naka-upong si Engineer, naglagay ako ng alcohol at betadine sa dalawang cotton balls na ipapahid ko sa sugat niya.

“Hindi na kita

tatanungin

kung bakit ganito ang mukha mo, dahil alam kong hindi mo din naman sasabihin sa akin kung saan mo ‘to

natamo

” wika ko sa kanya at doon ito nakangiting tumango.

Humugot muna ako ng wipes sa lalagyan at doon sinimulang punasan ang kanyang mukha na may talsik ng dugo “Stay still” wika ko dito dahil nagpapadala siya sa pagpunas ko sa mukha niya “Wag kang

ngumiti

” segunda ko pa dito dahil para itong batang nililinisan ng mukha.

Hindi niya ako sinunod sa utos kong huwag ngumiti, napailing nalang ako at doon kinuha ang cotton balls na may alcohol “Hindi ‘to

masakit

kaya

huwag

kang mag-

inarte

” inis kong wika sa kanya at doon ito tumango.

Sinimulan kong ipahid ang cotton balls na may alcohol sa kanyang noo na may hindi gaanong kalaking sugat na tila mula sa hiwa ng blade. Tulad ng inaasahan ko ay hindi ko kitang nagrereact si Engineer sa pagpahid ko sa kanya ng alcohol.

Gayunpaman ay doon ako tumiyad ng bahagya para bugahan ng hindi kalakasang hininga ang sugat niyang may alcohol, para mabilis matuyo at malagyan ko na ng betadine.

Nasa ganoon akong pag-ihip nang maramdaman kong inaayos niya ang suot kong bathrobe na tila hindi niya gusto ang kanyang nakikita dito “Why are you just wearing bathrobe?” seryoso niyang pagtingala sa akin habang patuloy ako sa pag-ihip ng sugat niya.

“I’m about to sleep na kasi, pati katatapos ko lang

maligo

” tugon ko sa kanya at doon ito tumango kaya ipinagpatuloy ko nalang ang ginagawa kong paglagay ng betadine sa kanyang sugat sa noo.

Nang matapos kong linisan ang sugat sa kanyang noo ay doon ako muling umayos ng pag indian sit para linisan naman ang kanyang bibig na may sugat sa gilid.

“Mag indian sit ka nga, Engineer” utos ko sa kanya na mabilis niya namang sinunod, para hindi ako mahirapan sa paglinis ng kanyang labi.

“Come forward,

lapit

mo sakin ‘yang mukha mo” utos ko sa kanya at doon ito parang tangang nakangiti at sinunod ang utos ko “

Tuwang

tuwa

?” pang-iinis ko sa kanya at doon ito tumango.

Napangiti nalang ako at doon muling naglagay ng betadine at alcohol sa cotton balls.

Habang ginagawa ko iyon ay doon ko pinasadahan ng tingin ang mukha ni Engineer.

Hanggang ngayon ay hindi ko parin maisip na ang borta at propesyonal na lalaking ito ay nasa harapan ko at doon nagpapalinis ng kanyang sugat na natamo sa kung saan.

Doon nagtagpo ang mata naming dalawa ni Engineer.

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman dahil nababasa ko sa mga mata niya ang lungkot at pag-aalala kahit na nakangiti siya sa harapan ko. Parang isang clown na nakangiti ng malapad, pero sa loob ay sakit at pahirap ang nararamdaman niya.

Napailing nalang ako at doon ipinagpatuloy ang paglalagay ng alcohol sa cotton balls “Stay still” wika ko sa kanya at doon ito nakangiting tumango.

Doon ko sinimulang idampi ang bulak na may alcohol sa kaliwang gilid ng kanyang labi “Stay still” muli kong wika sa kanya habang ginagawa ko ang bagay na iyon.

Sa kasagsagan ng paglilinis ng kanyang sugat sa bibig ay doon muling nagtagpo ang mga mata naming dalawa ni Engineer.

Napalunok ako dahil basang-basa ko na tila may gusto siyang sabihin sa akin, tila may gusto siyang iparating na hindi niya masabi ng harapan.

Tila hinihigop ako ng mga mata niya dahil sa lalim at nangungusap niyang mga mata. Hindi ko maapuhap ang damdaming dinadala ng mga mata naming dalawa.

Ramdam na ramdam ko ang sakit at pighati sa mga nangungusap niyang mata, tila pinaparusahan siya at humingi ng tulong sa aking mga mata.

Sa oras na minahal ko ang lalaking ito ay doon ko nababasa sa kanyang mata ang punong-puno ng kasinungalingan at paglalason sa nararamdaman ko sa kanya, pinili niyang iwanan ako sa kwartong madilim na alam kong hindin na ako makakalabas pa.

“Why are you crying?” seryosong wika nito sa akin at doon ko naramdaman ang mahigpit niyang paghawak sa kaliwang braso ko na ipinaglilinis ko ng sugat niya “I said why are you crying!” galit nitong segunda at doon ko inalis ang pagkakahawak niya sa braso ko.

“Nothing” seryoso kong tugon habang nagpupunas ng luha sa aking mga mata.

Hindi ko alam kung saan galing ang mga luhang ito, hindi ko rin alam kung saan nanggaling ang mga senaryong tumatakbo sa isipan ko.

Muli ko nalang itinuloy ang paglilinis sa kanyang sugat sa labi “Answer me, why are you crying?” seryoso niyang wika sa harapan ko.

“I said nothing, walang dahilan” tugon ko sa kanya at doon ito umiling habang patuloy lang ako sa paglilinis ng kanyang sugat.

Hindi ko siya magawang tingnan sa kanyang mata dahil baka lamunin na naman ako ng mga senaryong iyon “Wag mong iniiyakan ang tulad ko, I don’t deserve it. So please don’t ever cry in front me” dahil sa sinabi niya ay doon ako napatigil sa ginagawa kong paglilinis ng kanyang sugat.

Dahan-dahan akong tumango at doon nagdesisyong kumilos para ligpitin ang mga kagamitang ginamit ko sa paglilinis ng kanyang sugat “Umuwi kana bago pa sumikat ang araw” tugon ko sa kanya habang doon ko inaayos ang ginamit ko.

Hindi ko alam pero nakakaramdam ako ng pagka-insulto dahil sa sinabi niya sa harapan ko “Sauli mo nalang ‘yang shirt next week, ayokong makita ang pagmumukha mo” seryoso kong tugon sa kanya at doon ko naramdaman ang paghawak niya braso ko.

“Look at me” rinig kong wika niya ngunit hindi ko iyon pinansin at itinuloy ang pagliligpit ko “I said look at me!” natalo ako ng lakas niya at doon niya ako nagawang iharap sa pagmumukha nito.

“What’s the matter? Sabihin mo sa akin ang gusto mong sabihin, ilabas mo ang mga salitang gusto mong sabihin, saktan mo ako kung gusto mo, just don’t treat me coldy dahil nasasaktan ako Lucian. Nasasaktan ako” wika nito habang pinupunasan niya ang luhang pumapatak sa mata ko.

“Sir Lucian, please don’t cry in fro—”

“I like you” inalis ko ang kamay niya sa pisngi ko at doon ako tumungo.

“What?” tugon niya sa sinabi ko.

Dahan-dahan akong bumaling ng tingin sa kanya na tila gulat na gulat sa narinig nitong sinabi ko.

“I like you. I can’t deny it anymore” seryoso kong wika sa harapan niya at doon lang ito seryosong pinakinggan ang confession ko sa kanya.

Binalot ng katahimikan ang living room ng bahay na ito, habang may dalawang lalaking naka-upo sa itim na sofa at doon nag-uusap ang kanilang mga mata.

“Can I kiss you?” iyan ang tugon niya sa confession ko.

Dahan-dahan akong tumango at doon ko nalang naramdaman ang pagdampi ng mga labi niya sa labi ko.

Mainit, matamis, bilis ng tibok ng puso ang atmosperang nararamdaman ko sa oras na ito.

Nag iinit, umaapoy, umuusok ang katawan naming dalawa ni Engineer dahil sa pagdampi ng mga labi naming dalawa. Nakapikit ang aking mata dahil ramdam na ramdam ko ang masarap na presensya ng taong humalik sa aking labi.

Iginapang ko ang aking dalawang kamay sa kanyang batok dahil doon ko na ramdam ang pagsasagupaan ng aming mga bibig, ramdam ko ang mga kamay ni Engineer sa likuran ng aking ulo na tila itinutulak niya sa kanyang mukha.

Ramdam ko ang pag-aalay ni Engineer sa aking katawan para maihiga sa sofa nang hindi napuputol ang pag lalaban ng aming mga bibig, tila hindi nagpapatalo ang mga labi ni Engineer sa ginagawa kong pag sip-sip sa babang parte ng kanyang labi.

Nasa ilalim ako ng katawan ni Engineer dahil ramdam ko ang bigat ng kanyang katawan na nakapatong sa akin.

Hindi ko mapigilang maglabas ng ungol sa paghahalikan naming dalawa ni Engineer, ramdam ko ang kanyang dila na tila ginagalugad ang aking bibig “Ahh..hmmpp” ungol ko mula sa masarap na sensasyon na na nararamdaman ko.

Doon naputol ang paghahalikan namin ni Engineer, napamulat ako ng mga mata at doon ko nakita ang seryoso niyang mukha na ibinabalandra sa akin.

“I like you too Lucian, I like you” saglit nitong wika at muli niyang inilapat ang kanyang bibig sa aking labi.

Napangiti nalang ako ng muli niyang pinutol ang paghahalikan namin.

“Lucian” pagtawag nito sa akin.

“Yes Engineer?” tugon ko sa kanya at doon ito umiling.

“Can call you call me by my name? Not by my profession” seryosong wika niya sa akin at nakangiti akong tumango sa kanya.

“Asher, I like you Asher” ito ‘ata ang unang beses na binaggit ko ang pangalan niya ng hindi kasama ang tawag sa kanyang propesyon.

Doon sumilay ang pagngiti ni Asher at muli niyang pinagsugpo ang aming mga labi.

Sa pagpikit ko ay doon nalang pumasok ang senaryo naming dalawa ni Senna habang nag-uusap tungkol sa nabubuong relasyon namin ni Asher.

“Masyado pang maaga Senna, hindi pa namin lubos na kilala ang isa’t-isa”

“Kuya ‘yang pagmamahal, hindi ‘yan nasusukat kung maaga o matagal na. Kung para talaga kayo sa isa’t-isa, pagtatagpuin at pagtatagpuin kayo ni tadhana at doon ididigta na kayo talaga ang dapat na magsama” 

“Lucian” muli akong napamulat ng doon ako tinawag ni Asher.

“Asher” nakangiti kong wika sa kanya habang nasa ibabaw ko ito.

“Thank you” tugon niya sa akin “Thank you for your confession, thank you” nakangiti niyang pasasalamat sa akin at doon ako ngumiti.

“From strangers to friends” doon nito hinawakan ang aking pisngi “Friends into lovers” corny niyang wika at muli niyang idinikit ang bibig niya sa labi ko.

Ngunit ng hahawakan ko ang kanyang batok ay doon ako nakarinig ng isang matinis na tunog na tila mula sa isang sampal.

“Aray! Putarages aray ko!” mabilis kaming umayos ng upo ni Asher dahil sa pamilyar na boses na nanggaling sa likod.

“Senna?!”

“Senna!” gulat na gulat at sabay naming wika ni Asher sa babaeng nasa likuran naming dalawa.

“Sorry Kuya, Engineer sorry. Akala ko kasi nananaginip parin ako, trulalu palang naghahalikan kayo sorry” lahad nito na ikinalaki nalang ng aking mga mata.

ㅡㅡㅡ

good night <3

Chapter 25

https://www.youtube.com/watch?v=R514wlTL-OY

ㅡㅡㅡ

Crispin &

Basilio

Alas dos ng madaling araw sa isang abandonadong talyer na pagawaan ng sasakyan.

Padabog kong isinara ang pintuan ng aking sasakyan at nagdesisyong humakbang papunta sa lugar kung saan nandoon ang demonyong gustong makipagkita sa akin.

Malamig ang simoy ng hangin dahil madaling araw na ngunit hindi ko iyon nararamdaman dahil sa init at galit na kanina pa gustong makawala.

“Ma che cazzo!” nanggagalaiti kong wika sa hangin habang ang aking kamao ay nangangati nang bumulusok ng suntok sa pagmumukha ng isang tao.

Hindi ko pinapansin ang mga bubog at ilang matatalas na bagay sa daan, tanging ilaw mula sa maliwanag na buwan ang nagsisilbing gabay papunta sa lugar kung saan ako dapat magpunta.

Nang maaninag ko na ang isang maliit at sira-sirang bodega ay nagdesisyon akong pasukin iyon, hindi ako nagkamali dahil doon ko nakita ang isang lalaking nakasuot ng itim na suit at puting maskara habang nakade-kuwatrong upo sa isang silya.

Sa likod ng nakamaskarang lalaki ay nakatayo ang dalawang lalaki na naglalakihan ang katawan, tulad nito ay nakasuot din sila ng black suit ngunit wala silang maskara at kita ko ang kalbo nilang itsura at seryosong pagmumukha ng dalawa.

Dito ko na nararamdaman na tila umuusok ang aking ilong dahil sa galit at inis na aking nadarama, nakakuyom ang aking kamao nang makadating ako sa harapan ng lalaking nakamaskara.

Na kahit nakatago ang kanyang mukha ay hindi nito maitatago ang mga kasalanan at madudumi nitong gawain sa buhay.

“Cosa stai facendo qui?” (what are you doing here?) pinipigilan ko ang aking sarili na makagawa agad ng hindi maganda.

Seryoso lang ang tingin ko sa kanya.

“Basilio, Basilio, Basilio” dahan-dahan nitong wika habang naka-upo at nakatingala siya sa akin “I am your partner with this mission, baka nakakalimutan mo?” segunda niya habang natatawa.

Napatangis ako ng baba dahil sa pagkairitado ko sa sinabi niya “Basta tornare in Italia” (just go back to Italy) pinipigilan kong muli ang galit at pagka-iritado sa kanya.

Umiling ito at doon tumawa “

Perche

? Sei

spaventato

?” (why? are you scared?) mapanghamong tugon niya sa akin dahil para dito ko na siya masigawan.

“

Torna

nella fottuta Italia!” (just go back to fucking italy?) sigaw ko dito dahilan para mapatayo siya sa pagkaka-upo.

Kita ko sa likod ng maskara niya ang umaapoy na mga mata, hinawakan niya ang baba ko at doon ngumisi na parang psycho sa harapan ko “Bakit

Basilio

? Natatakot ka nga talaga?” natatawang tugon niya at doon ko ito tinulak.

Muli siyang napa-upo sa upuan at doon sana kikilos ang dalawang lalaki sa likuran papunta sa akin ngunit sinenyasan sila ng gagong lalaking ito.

Huminga ako ng malalim habang gigil na gigil na ang aking kamao “Crispin” pagtawag ko sa pangalan niya “Kung gusto mong makabalik ng buhay sa Italya. Umalis kana, hindi ko kailangan ng tulong mo sa misyon na ito” seryosong lahad ko sa kanya at doon ito tumawa.

“

Basilio

” natatawa niyang tawag sa pangalan ko “

Nakakatawa

ka naman” sarkastikong wika niya “Sa tingin mo ba kapag bumalik akong mag-isa sa Italya ay mabubuhay ako? Parang hindi mo naman kilala si Mio Signore, mas gugustuhin ko pang magpatayan tayong dalawa kaysa siya ang humawak ng bala sa buhay ko” seryosong lahad niya sa akin dahilan para dito na sumabog ang galit ko.

“Putangina! Ma Che cazzo! Che cazzo!” frustrated kong tugon sa harapan niya at doon lang ako nito tinatawanan.

Muli siyang tumayo sa pagkaka-upo at doon niya inilapit ang katawan niya sa pangangatawan ko, hinawakan ng kaliwang kamay niya ang ibabang parte ng aking labi at doon nagsalita.

“Don’t worry my

Basilio

, I won’t do anything na ikakagalit mo sa misyon na ‘to. You don’t need me? Hindi mo ako kailangan? So be it, nasa likod mo lang ako habang pinapanood kang tapusin ang misyon na ‘to” paos ang boses niya na tila doon ako inaakit “At kapag natapos mo na ang binigay na misyon ni Mio Signore, sabay tayong babalik sa Italya. Naintindihan mo ba?” wika nito at doon ko ramdam ang pag gapang ng kanan niyang sa pribadong parte ng aking katawan.

Mabilis kong pinigilan ang kamay na iyon at doon ko nakita ang pagdilat ng kanyang mata “Kneel down” utos niya sa akin habang pilit kong pinipigilan ang paghawak niya sa aking kalalkihan “Sabi ko

luhod

! Lumuhod ka sa harapan ko

Basilio

” inis niyang wika at doon ako umiling.

Tinigil niya ang pagpilit na sa paghawak sa aking kalalakihan at doon siya tumango “Ayaw mong lumuhod? Ako nalang ang

luluhod

” natatawa niyang tugon at doon siya lumuhod sa harapan ko at ginapang ang kanyang dalawang kamay sa aking bewang.

Nakatungo ako at doon pinanood ang demonyong ito, itinapat niya ang kanyang mukha sa aking pribadong parte ng katawan at doon nag-usap.

“Alam kong miss na miss mo na din ‘to

Basilio

,

matagal

-tagal na din mula nang nahawakan ko ang alaga mo” wala sa wisyo niyang wika at doon ko naramdaman ang paghawak niya sa kalalakihan ko “Four years? I guess malaki na ang pinagbago ng pinagmamayabang mong pag-

aari

, tulad nitong nahahawakan ko na tigas na tigas na” muling napatangis ang aking bagang.

Gamit ang lakas sa aking paa ay doon ko siya sinipa sa mukha dahilan para tumalik siya sa aking harapan, doon ko nakita ang pagsenyas nito sa dalawang lalaki na ngayon ay hawak na ako sa magkabilang kamay.

“

Bitawan

niyo ako! Tangina niyo!” gamit ang lakas ay doon ako pilit na kumakawala sa hawak ng dalawang maton na lalaki, ngunit hindi ko matalo ang kanilang lakas.

Galit na galit akong bumaling ng tingin kay Crispin na ngayon ay natatawang tumayo mula sa pagkakatalsik niya “

Nakakatawa

ka talaga

Basilio

” wika niya at doon ako nagulat ng mabilis siyang humakbang papunta sa harapan ko at doon ako binigyan ng malakas na suntok sa tiyan.

“Che cazzo” daing ko sa sakit ng pagkakasuntok niya, muli kong naramdaman ang kaliwa niyang kamay na inihawak sa aking pisngi.

“

Basilio

,

Basilio

, ang manipulative sad boy ni Mio Signore” paos niyang wika sa harapan ko habang malapit ang pagmumukha niya sa mukha ko “

Huwag

kang umastang kaya mo akong patayin

Basilio

, baka nakakalimutan mo na isang usap ko lang baka lumulutang kana sa gitna ng

dagat

” pananakot niya sa akin habang seryoso ang kanyang mukha.

Inilapit ni Crispin ang kanyang bibig sa aking sa aking kaliwang tenga at doon bumulong “Baka nakakalimutan mo rin ang ginawa ko kay Elena. Umayos ka

Basilio , baka pumikit ka lang sandali ay nakataob na ang taong binabantayan mo” muli niyang pananakot kaya muling umusok ang aking tenga.

“

Subukan

mo lang gumawa ng hindi magandang bagay Crispin! Hindi lang galit ni Mio Signore ang

matitikman mo!” gigil na gigil kong wika sa kanya at doon lang siya natawa.

“Asher, Asher, Asher” dahan-dahan niyang pagtawag sa pangalan ko “Do you want be an ash? Nagpapatawa ka ba?” segunda nito at doon ko kita sa likod ng maskara niya ang panggigil sa akin.

“Asher, walang ibang papatay sa akin kundi ang sarili ko” seryoso niyang wika habang nakakapit parin siya sa aking pisngi “Kung ayaw mong madamay ang binabantayan mo sa alitan nating dalawa, umayos ka. Dahil kahit anak siya ni Mio Signore ay kayang-kaya ko siyang tutukan ng baril sa ulo” pananakot pa nito at doon siya tumalikod sa harapan ko.

“Boys, kayo na bahala diyan sa manipulative sad boy na ‘yan” naramdaman ko nalang ang pagputok ng labi ko at ang kutsilyong dumampi sa aking noo.

Kasabay nito ay doon ko nakita ang pag-ilaw ng suot kong bracelet tanda na hinahanap niya ako.

ㅡㅡㅡ

End of Season 1

ㅡㅡㅡ

End of Season 1

Ang season 1 ng Chalks and Blueprints ay tapos na, binubuo ito ng dalawampu’t limang kabanata mula sa Chapter 1 : Class Crush Card hanggang Chapter 25 : Crispin & Basilio na mayroong 45, 955 words.

Nais kong iparating ang aking buong pusong pasasalamat sa mga sumusuporta sa istoryang ito, lalo na sa mga active and silent readers ko sa wattpad. Gusto ko ding magpasalamat sa aking mga kaibigan at kaklase na walang sawang sumusuporta, ang ilang mga pangalan sa istoryang ito ay mula sa kanila.

Sa isang buwang pagsusulat ko ng season 1 ng Chalks and Blueprints ay doon ako nito natulungan upang maiwasan ang ilang mga problema mula sa aking mental health, sa tuwing sumusulat ako ng mga nobela ay doon ko nailalabas ang mga hinanaing ko sa buhay na nakakatulong sa aking pag-iisip. Tandaan na mental health matters.

Para sa aking mga readers sa istoryang ito nais kong magpaalam sa inyo na gugugol muna ako ng short break dahil nais ko munang magpokus at gawin ang mga school works ko na mahirap isabay sa pagsulat ng istoryang ito.

Hindi aabutin ng dalawa o tatlong buwan ang short break na hihingiin ko. Nawa’y maunawaan niyo si Author dahil may kanya-kanya din tayong gawain sa buhay.

Sa ngayon ay inaasahan ko ang inyong pagkomento, pag-like at share sa istoryang ito dahil mahalaga sa akin ang feedback sa mga ginagawa ko.

Katulong ko kayo sa pagtapos ng nakakalokong pag-iibigan ni Asher at Lucian.

Muli maraming salamat, kita-kita tayo sa bagong chapter ng Season 2 ng Chalks and Blueprints.

ㅡㅡㅡ

Chapter 26

s e a s o n  2

https://www.youtube.com/watch?v=hZqzDRWG21w

Chalks and Blueprints Season 2 | Wattpad Trailer

this chapter is dedicated to arvinO8

ㅡㅡㅡ

Black Cat

Ala-una ng madaling araw sa isang liblib na lugar, tago sa mga kabahayanan at sa kagubatan na kung saan mahirap matunton at makita ng kung sino-sino lang.

Malamig ang simoy at singaw ng hangin, madilim ang kapaligiran na tanging liwanag lang ng bilog na buwan ang nagsisilbing gabay sa daanan.

Ingay mula sa mga nagsasayawang matatayog na puno ng Narra ang maririnig mo. Mga alulong ng ligaw na aso at asong lobo ang paminsan-minsang umaalingawngaw dito, isa na sa dahilan kung bakit walang mangahas na pumasok sa kagubatang ito.

Sa pusod ng kagubatan ay doon may nakatayong isang malaking bodega, bodega na tila isang factory na kailanman ay hindi mo gugustuhing magtagal sa loob nito.

Pusa.

Mabibingi ka sa iyakan at sigawan ng mga pusang nasa loob ng bodega.

Masangsang na amoy ang umaalingasaw sa loob dahil sa dugo na kumakalat sa sahig, dugo mula sa mga inosenteng pusang walang awang pinupugutan ng ulo at kinukuhanan ng lamang loob.

Tarantado, walang-hiya, hayop at gago. Iyan ang mga masasabi mo sa mga demonyong nakasuot ng protective white gear na puro talsik ng dugo, nakamaskara din sila na tila itinatago ang pagkakakilanlan ng madumi nilang pagkatao.

Inosenteng pusa na pinupugutan ng ulo, kinukuha ang lamang loob, at doon isinisilid sa itim na kahon ang balat at ang ulo ng isang pusang inosente matapos nilang kaawain ito.  

“Anong

tinatayo

-tayo mo diyan? Akin na ‘yang sako mo!

Bilisan

mo!” utos ng isang lalaking nakamaskarang puti na nakapuwesto sa harapang bahagi ng makina, makina na pumupugot sa ulo ng mga inosenteng pusa.

Ang sakong dala-dala ng lalaking nakasuot din ng itim na maskara ay mabigat, mabigat dahil sa mga pusang nasa loob nito.

Iyak at humihingi ng tulong ang mga pusang inosente na nakakulong sa sakong iyon, tila batid na nila ang kanilang kapalaran.

Ang lalaking baguhan ay hindi parin makapaniwala sa nakikita niya sa kanyang harapan. Hindi parin pumapasok sa kanyang isipan na may ganitong klase pala ng kalakaran.

“Tangina mo! Akin na ‘yang sako mo hoy!

Bilisan

mo!” galit na galit na wika ng matandang lalaki, kaya humakbang nang may bilis ang binatilyo na may bitbit na malaking sako sa kanyang likuran.

Doon maririnig ang walang hintong hiyawan at iyakan ng mga pusang nasa loob nito.

“Ikaw ba yung bago? Kung ikaw nga ang bago, umuwi ka nalang sa inyo at

magtago

sa panty ng Nanay mo! Hindi pwede ang mabagal ang kilos dito!” bulyaw nito sa isang binatilyo at doon binato sa kanya ang isang libong piso.

Hinablot niya sa binata ang sako “Hindi pwede ang kilos mo dito boy, kung ayaw mong mapugutan ng ulo ay bilisan mo ang pagkilos dito. Wag patanga-tanga” pananakot pa nito habang binubulatlat ang sako.

Persian, Siamese, Himalayan, Burmese cat. Iyan ang mga pagod na pagod na lahi ng pusa na kanina pa humihingi ng tulong sa pagkakakulong sa sako. 

“Ay putangina mo!?” galit na galit na wika ng matandang lalaki habang doon tinitingnan ang mga pusang nasa sako “Ano ‘to?!” doon ito may dinukot na pusa at sakal-sakal sa leeg bago hinarap sa binata.

“

Pusa

po iyan” tugon ng binata.

Napatawa ang matandang lalaki “Alam kong

pusa

, wag mo akong

pilosopohin

tanga!

Sagutin

mo ang tanong ko na kung bakit may ganitong

pusa

sa sako mo?” inis na inis na wika ng matandang lalaki.

Hindi nakasagot ang binata at doon binato sa kanya ang itim na pusang iyon.

“

Huling

araw mo na ‘to,

huwag

kanang

babalik bukas” pagsuko ng matandang lalaki at doon napakamot ang binata.

“Bakit po?” tugon nito.

“Anong bakit po? Sino bang

nagpasok

sa ‘yo dito?!” inis na inis na wika ng matandang lalaki “Sa tingin mo ba na

mabubuhay

ka kapag nakita ka ni Boss na

nagpasok

ng

itim

na

pusa

sa

bodegang

‘to?! Tangina mo!

Ilabas

mo na ‘yan dito! Baka

madamay

pa ako sa

katangahan

mo!” galit na galit na sigaw ng matandang lalaki.

Ang mga taong nasa loob ng bodega ay walang pakialam sa komosyon na nangyayari, bagkus patuloy lang sila sa ginagawa nilang maduming trabaho.

Hindi nakasagot ang binata at doon nagdesisyong lumabas nalang ng bodega habang bitbit ang itim na pusa at ang isang libong piso kapalit ng buhay ng mga inosenteng hayop na iyon.

Isang emosyon lang ng binata ang nararamdaman niya nang makalabas siya sa malaking pintuan ng bodega.

Tuwa, natutuwa siya dahil nagkaroon siya ng medyo malaking halaga ng pera dahil sa mga ninakaw nitong pusa sa kabahayanan.

Wala siyang pakialam sa kung anong ginagawa ng mga demonyong iyon sa mga inosenteng pusa, basta ang mahalaga sa kanya ay magkaroon ng pera sa bulsa at may pangbili ng pagkain alang-ala sa pamumuhay niya.

Umupo ang binata at doon inilapag ang pusang itim na kanina pa umiiyak sa pagkakabitbit niya.

“

Kaawa

ka naman” natatawa niyang wika sa pusa habang hinihimas nito ang ulo’t katawan.

“Bakit ka pa kasi naging

itim

na

pusa

? Puwede namang

puti

?” wika niya sa pusang ito “Pero sabagay ang

swerte

mo nga dahil hindi ka

pinapansin

ng mga

demonyong

katulad

nila, dahil kung naging puting

pusa

ka ay

malamang

na

pugot

na ang ulo mo ngayon” patuloy niyang kinakausap ang pusang ito habang hinihimas ang ulo’t katawan.

Sa buhay ng tao, may mga malas at swerte at kahit sinong nilalang sa mundo ay mas pipiliin ang swerte.

Ngunit paano nalang kapag nabaliktad ang lahat?

Tulad ng itim na pusa na sinasabi nilang malas. Pero bakit ang pusang itim na nasa harapan ng binatang ito ay matatawag mong swerte? Dahil ba hindi siya kasama sa mga pinugutan ng ulo at kinuhanan ng lamang loob?

Patuloy lang ang binata sa paghimas ng ulo at katawan ng pusang itim at nang magdesisyon siyang tumayo ay doon niya ito dinuraan at sinipa dahilan para tumalsik ito at umiiyak na tumakbo ang pusa habang paika-ika.

“

Malas

,

kadiri

” nandidiring wika ng binata at doon nalang may tumagos na bala sa kanyang noo dahil sa pagbaril ng lalaking nasa likuran niya.

Natumbang pauna ang lalaki sa kinatatayuan nito.

“

Kadiri

” wika ng sinasabi ng isang lalaki na nakasuot ng gintong maskara na sinasabi nilang Boss habang inaapakan ang ulo ng binatilyo.

“

Pwe

!” doon pa niya dinuraan sa mukha ang lalaking tumatagas ang duo sa ulo.

Doon iginala nang Boss ang kanyang tingin sa madilim na paligid ng kagubatan na tila sinisipat kung may nakakita ba sa ginawa niyang kababalaghan.

ㅡㅡㅡ

Alas-otso ng umaga sa Adachi’s Cafe.

“Senna may cat food ba tayo sa storage room?” wika ko sa aking kapatid na naglalagay ng last stock goods sa glass stante ng counter, habang ako ay nasa labas at nakasilip mula sa pintuan ng cafe.

“Hindi ko lang sure Kuya” tugon nito sa akin habang nakaupo ito at patuloy siya sa ginagawa niya.

“Check mo nga Senna, please. Baka kasi

makaalis

‘tong

binabantayan

ko” wika ko habang sinisipat ang isang hayop na nasa harapan ng cafe.

“Okay, wait lang” tugon nito sa akin bago siya tumayo sa ginagawa niya.

“Samahan mo na din ng paper plate, thank you” habol ko pa at tumango lang siya.

Napangiti nalang ako at doon muling humakbang papunta sa puwesto ng pusang kulay itim na tila gutom na gutom dahil pinapapak niya ang snake plant na nasa harapan ng cafe. 

“Bawal diyan

muning

, baba ka dito” wika ko sa pusa dahil muli nitong pinapapak ang snake plant.

Ibinaba ko siya sa lapag at doon hinimas-himas ang kanyang katawan

“Meow”

tugon ng pusang ito na alam kong walang nagmamay-ari dahil payat at may sugat ang kanyang katawan.

“Kuya oh” rinig kong tawag ni Senna sa aking likuran at doon ko siya binalingan ng tingin “Kunin ko ba yung tali sa bodega?” segunda nito at doon ako tumango.

“Sige kunin mo para hindi na

makaalis

pa ‘tong

pusa

na ‘to” tugon ko sa kanya at kinuha ko ang lata ng cat food at isang paper plate “Thank you Senna” segunda ko at doon siya muling pumasok ng cafe.

Muli kong binalingan ang itim na pusa na tila hinihintay ang ibibigay ko sa kanya “Oh ito na ang kainin mo, wag ang halaman ko” tugon ko sa kanya habang binubuhos ko ang cat food sa paper plate.

Batid kong gutom na gutom nga ito dahil sa bilis ng pagkain niya sa cat food na ibinigay ko.

Habang pinagmamasdan ko ang pagkain ng pusang ito ay doon ko naalala ang pusa ni Neil na si Lucifer, hanggang ngayon ay hindi parin niya ito nahahanap.

Alam kong sa susunod na mga araw ay malungkot at balisang Neil ang makikita ko kapag dadalaw siya dito sa cafe, halos sampung taon na din kasi sa kanya si Lucifer kaya ganoon ang pagmamahal niya sa pusang iyon.

“Kuya ito na yung tali” muling wika ni Senna sa aking likuran at doon inabot sa akin ang tali ng pusa.

“Thank you Senna” tugon ko sa kanya “

Tawagan

mo na din pala si Manang

Budang

, sabihin mo na may

naligaw

na namang

pusang

gala dito sa cafe” nakangiti kong wika sa kanya at doon ito tumango.

Si Manang Budang ay nakatira sa kabilang bayan kung saan may sanctuary siya ng mga pusa, binibigyan niya ng tahanan at inaalagaan ang mga pusang kalye na walang may-ari. Karamihan sa mga pusa nito ay rescue, tulad nalang ng mga pusang naliligaw sa cafe namin.

Isa na din sa dahilan kung bakit kami may tali ng pusa dahil madalas na nagpupunta ang mga ligaw na hayop na ito sa harapan ng cafe at doon pinagpe-pyestahan ang mga halaman ko.

Si Manang Budang ay wala nang kasa-kasamang pamilya dahil may katandaan na siya at isa nang byuda sa asawa, isa na din siguro sa dahilan kung bakit siya nag-aalaga ng mga pusa na sa tingin ko ay may lagpas singkwenta na ang bilang ng mga pusang alaga niya.

Nang makita kong tapos na sa pagkain ang itim na pusang ito ay doon ko dahan-dahang ikinabit sa kanya ang tali “

Magkakaroon

ka na ng bagong

tahanan

, kaya mag-

iingat

ka doon ha” nakangiti kong habilin sa pusang ito.

ㅡㅡㅡ

cover : https://unsplash.com/photos/u-k4soUmYQs?utm_source=unsplash&utm_medium=referral&utm_content=creditShareLink

Chapter 27

this chapter is dedicated to Nard031295

ㅡㅡㅡ

Banana Bread

Alas-diyes at mainit na umaga sa Adachi’s Cafe.

“Maraming salamat po ulit Sir Lucian,

madadagdagan

na naman ang

alaga

ko” nakangiting pasasalamat ni Manang Budang habang ito ay nakasakay na sa loob ng tricycle.

“Walang

anuman

po Manang, basta kapag may

maliligaw

ho ulit na

pusang

kalye

dito ay

tatawagan

namin kayo” tugon ko sa kanya at doon binalingan ang pusang itim na nakakulong na sa loob ng cat cage “Bye-bye

muning

,

magpakalusog

ka doon ha” wika ko dito na ikinatawa ni Manang Budang.

“Siya sige na po Sir Lucian, mauna na ako” nakangiti nitong pamamaalam sa akin “Maraming salamat po ulit” segunda pa nito at doon ako tumango.

“Sige po, ingat po Manang

Budang

” nakangiti kong wika at doon kumaway sa papalayong tricycle mula sa pwesto ko.

Nang hindi ko na matanaw ang sinakyan ni Manang Budang ay doon ako bumaling ng tingin sa halaman na nasira ng pusang iyon “Mukhang

mabibigyan

na naman ako ni Tito

Badang

ng bagong halaman ah” pagkausap ko sa hangin habang doon sinusuri ang nasirang snake plant.

Dala-dala ang ginamit kong pang tali sa pusang iyon ay doon na ako nagdesisyong pumasok sa loob ng cafe. Pagpasok ko palang sa pintuan ay doon ko na narinig ang pag tunog ng aking cellphone na nasa harapang bulsa ng suot kong kulay tsokolateng apron.

Hinugot ko iyon at doon tiningnan kung sinong tumatawag sa kabilang linya.

‘Engr. Asher is calling’ iyan ang nakaflash sa screen ng aking phone.

Hindi ko muna ito sinagot dahil may customer na kinakausap si Senna sa harapan ng counter, doon ako humakbang sa daan papunta sa storage room para sagutin ang tawag ng isang inhinyero.

Inihagis ko muna ang asul na tali sa pintuang papasok sa bahay namin at doon nagdesisyong pumasok na loob ng storage room.

Patuloy lang ang pagtunog ng aking phone, umupo ako sa upuan sa harap ng malaking refrigerator at doon sinagot ang tawag niya sa kabilang linya.

“Hello?” wika ko dito at doon ko rinig ang makina ng sasakyan na tila nasa loob siya nito at nagmamaneho.

“Lucian” pagtawag palang niya sa pangalan ko ay doon na ako nakaramdam ng milyon-milyong boltahe na gumapang sa aking katawan.

“Yes?” pilit kong inaayos ang aking boses at doon nalang ako napahawak sa pendant ng suot kong necklace.

“Good morning, what’s your agenda for today?” tanong niya mula sa kabilang linya at doon ako napangiti.

“Half day kami ni Senna ngayon sa cafe since mamimili kami ng ingredients at pang-stock sa palengke at mall mamayang hapon. Baka hindi na kami magbukas sa gabi” tugon ko sa tanong niya at doon ko rinig ang pagbuntong hininga nito.

“Okay, please take care ha” bilin nito sa akin at doon ako tumango kahit na hindi niya kita “Call me agad if may problema kayo ha” segunda pa niya.

“Yes po” tugon ko dito at ramdam ko ang pag-init ng aking magkabilang pisngi “ How about you? Ikaw? Saan ang punta mo? Nagmamaneho kaba right now?” segunda kong pagtatanong sa kanya at muli kong narinig ang buntong hininga nito.

“Lucian” rinig ko ang malungkot nitong tugon sa akin.

“Yes? May problema ba?” pag-aalala kong wika dito habang diretso lang ang tingin sa refrigerator.

“No, walang problema” tugon niya at doon ako nagtaka.

“Bakit malungkot ang boses mo?” wika ko sa kanya at doon inabangan ang sasabihin nito.

Ang nangyari kagabi ay hindi ko inaasahan na mangyayari. Mabilis, oo mabilis lahat ng pangyayari pero wala akong naramdaman na kahit kaunting pagsisisi.

Ilang taon na din naman simula noong makaramdam ako ng pagkagusto sa isang tao, isa akong teacher at business man na madaming agenda sa buhay ngunit ang pag-ibig ay hindi ko naisasabay.

Mapili ako sa mga lalaking nagkakagusto sa akin, mapili din ako sa mga lalaking ginugusto ko, dahil iyon naman ang nararapat.

Piliin mo yung taong alam mong deserve mo, piliin mo yung taong alam mong deserve ka, because that is how choosing your partner works.

Si Engineer Asher?

“Lucian” muli nitong tawag sa akin habang doon ako nakatitig sa mga paper bills na nakamagnet sa ibabaw ng freezer.

“Yes?” tugon ko at doon niya isiniwalat ang gusto niyang sabihin.

“Magpapaalam lang ako sa ‘yo” wika nito na ipinagtaka ko.

“Na? Na ano?” tugon ko sa kanya at doon naman ako tumingin sa sahig.

“Lucian..ah..ahm..I’m not be around for about a week, one of my client from Italy wants me to do their blueprints and planning sa house nila in Tagaytay” siwalat niya habang rinig ko ang pagbuntong hininga nito na tila hindi niya ginugusto ang sinasabi niya.

“Actually kahit na gustuhin kong pumunta diyan sa cafe para makapagpaalam ako sa ‘yo in person ay hindi ko na magagawa since I’m on my way sa pier dahil sa barko sila nakasay at sasabay sila sa akin papuntang Tagaytay” mahaba nitong pagpapaliwanag sa dahilan kung bakit malungkot ang boses niya.

Tumango ako at doon inintindi ang sinabi niya “Okay, ingat ka” nakangiti kong bilin sa kanya.

Rinig ko ang masaya nitong tugon “I will, thank you Lucian. Kung kakayanin kong tapusin nang maaga ang planning, uuwi agad ako since ako ang sasama sa ‘yo papuntang Baguio next week” lahad nito na ikinatawa ko.

“Engineer Asher, wag mong i-rush ang planning sa bahay ng kliyente mo” natatawa kong wika sa kanya “Hintayin nalang kita next week, then if hindi ka makauwi agad tell me ng mas maaga para masabihan ko si Tito Badang” segunda ko sa kanya.

Napag-usapan kasi namin kaninang madaling araw bago din siya umuwi na gusto niyang siya nalang ang sumama sa akin sa Baguio. Bakit niya gusto? Gusto niya daw masubukang magharvest ng kape at strawberry sa plantation nila Tito Badang. 

Pumayag naman ako dahil alam kong hindi ako masasamahan ni Senna. Narinig ko kasi sa bibig nito na may pinaplano silang magkakaibigan na pumunta ng Zambales for a week.

“Sir Lucian, call me if my emergency ha. Uuwi talaga ko para puntahan ka” muli nitong habilin sa akin.

“Yes po” tanging tugon ko dito habang natatawa.

“Okay, I’m hanging up na malapit na ako sa pier. Tulungan mo na si Senna baka natatampo na sa ‘yo at hindi ka nagtatrabaho” pagbibiro nito at doon ako napangiti.

“Okay, bye” tugon ko bago ko pinatay ang tawag, muli kong isinilid ang phone sa aking bulsa at doon nagdesisyong lumabas ng storage room.

Pagkalabas ko ay doon nakikinig si Senna sa usapan naming dalawa, certified chismosa.

Nakangiti ito sa harapan ko na alam kong aasarin na naman niya ako “Parang kailan lang na ang sabi mo friends lang ang status niyo ni Engineer, pero ngayon? Nakakagulat na nasa ganyang stage na pala kayo” paulit-ulit nitong pang-aasar sa akin mula pa kanina noong magbukas kami ng cafe.

Isa na din sa dahilan kung bakit madaling araw na ring umuwi si Engineer Asher ay dahil hiyang-hiya ito kay Senna sa nangyaring komosyon. 

“Tabi dadaan ako” biro kong wika sa kanya.

“Ay ito na po Sir, sorry ha dahil natatapakan ko ang long hair mo” cursive nitong pagsasalita na ikinailing at tawa ko nalang.

Doon kami naglakad papunta sa kanya-kanyang puwesto namin. Humakbang ako papunta sa sofa set at doon inaayos ang gulo-gulong throw pillow habang si Senna naman ay nakatayo sa counter at naghihintay ng customer.

“Kuya, nag message pala sa akin si Mamang na baka hindi siya makatawag today at busy parin daw sila sa factory” rinig kong wika ni Senna at doon ako bumaling sa kanya habang hawak ang isang yellow pillow.

“Aba bakit sa ‘yo nag-rereply si Mamang? Tadtad na ng message ko ang number niya ah” pagtataka kong wika kay Senna at doon ito tumango.

“Hindi kana nasanay Kuya, alam mo namang hindi fan ng technology at cellphone ‘yang si Mamang” tugon nito sa akin na ikinailing ko nalang.

“Chat mo na mag reply siya sa mga message ko, nagtatampo na ako sabihin mo sa kanya” wika ko “Pati sabihin mo na kung may oras siya bukas ay tumawag siya, apat na pans nalang ng Banana Bread ang meron tayo” segunda ko at doon itinuloy ang pag-aayos ng mga unan sa sofa.

Nasa ganoon akong pwesto nang maramdaman ko nalang ang pagyapos ng isang bata sa likuran ng aking binti.

“Welcome po sa Adachi’s Cafe” rinig kong pagbati ni Senna sa pumasok sa loob ng shop.

Dahan-dahan kong binalingan ng tingin ang batang nasa likuran ko na yumayapos sa aking binti. Imbis na magalit ay doon lumaki at nangusap ang aking mga mata dahil sa cute na cute na batang nakatingala sa akin at ngiting-ngiti.

“Hello” nakangiti kong wika sa kanya habang nakatingin lang ito sa akin.

Tila isa siyang anak ng Koreyano dahil singkit ang mga mata at doon bagsak ang kanyang buhok habang nakasuot ito ng sumbrelo na army camouflage print. Matambok ang kanyang pisngi na dumadagdag sa ka-kyutan niya.

“Manse! Ay nako talagang bata ka” doon ako napabaling sa babaeng may dala-dalang itim na luggage na nasa harapan ng counter na ngayon ay humakbang papunta sa pwesto namin at doon binuhat ang batang nakayapos sa aking binti.

“Pasensya na po” paghingi ng paumanhin ng babae at doon binalingan ng tingin ang batang cute na cute na nakatingin at ngiti parin sa akin.

“Manse, naega mwolago mal haess-eoyo about sa pag-hug ng mga person?” baling nito sa batang hawak niya “Diba I said na don’t hug if you don’t know the person” wika pa nito sa bata at doon ito tumango.

Tama nga ang aking hula na anak ng Koreyano ang batang nasa harapan ko.

“Tita, it’s just…ahm ano..it’s just naega ano…ahm..he smells like banana ppang, that’s why I hug him agad” utal-utal na tugon sa kanya ng bata na sa tingin ko ay nasa pito o walong taong gulang.

“I understand that you really love banana bread, but you still cannot hug a person if hindi mo siya kilala” muli nitong pag-papaalala sa bata “What if magalit sa ‘yo si Appa mo? Diba? So don’t hug a person ng basta-basta ha” segunda pa niya at doon umiling ang bata.

“Appa will not be…ano..angry to me if isusumbong mo ako” sagot nito na ikinangiti ko nalang.

Bumaling ng tingin sa akin ang babae “Pasensya na po talaga Sir, mana lang po ito sa Daddy niya kaya sobrang kulit at hindi mapigilan” nakangiti at natatawang paghingi niya ng pasensya.

“No biggie, okay na okay ako” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ako tumingin sa cute na batang nakasuot ng maliit na uniform ng sundalo “Pati hindi ako magagalit sa cute na batang ‘yan” baling ko sa bata na nakangiti sa akin.

“See Tita? He’s not angry to me, I think he loves me na agad” nakangiti nitong wika sa kanyang Tita.

“What’s your name little soldier?” nakangiti kong baling sa bata at doon ako nagulat sa ikinilos niya.

“Tita please put me down, I need to give salute to my commander” wika ng bata at doon walang nagawa ang babae kundi ibaba ang pamangkin niya.

“Akala ko ba si Daddy mo ang commander mo?” natatawang wika nito sa pamangkin niya.

Bumaling sa kanya ang bata “No! Appa is just the leader of my troup, my commander is this cute and handsome man infront of me” itinuro ako ng bata sa huling sinabi niya, napangiti nalang ako.

Pinanonood ko lang ang kilos ng batang ito nang doon siya humarap at tumayo ng diretso. Hinubad nito ang suot niyang sumbrelo dahilan para sumabog ang kanyang bagsak at diretsong buhok, matapos ay inilagay niya ang kaliwa niyang kamay sa gilid ng kanyang kilay at doon ito sumaludo.

“Sir yes sir! Annyeonghaseyo nae ileumun Manse Caleb and I am six years old, I am half Filipino and half Korean. My Mommy is doing her job somewhere else that’s why she is busy and cannot take care of me, we flew here in the Philippines because Appa miss me so much” napangiti nalang ako sa sinabi ng batang ito.

Umupo ako sa harapan niya at doon din nagbigay ng saludo “He

l

lo Manse! My name is Sir Lucian and I am twenty five years old and that is my sister” itinuro ko ang pwesto ni Senna at doon ito kumakaway kay Manse “Her name is Senna”   wika ko pa habang nagboboses bata na alam kong ikinatutuwa niya.

“Can I give you a kiss and a hug Commander?” nakangiti nitong baling sa harapan ko matapos siyang kumaway kay Senna.

“Manse anong sabi ko?” singit ng kanyang Tita sa likod at doon bumaling sa kanya ang bata.

“You said Tita na don’t hug a person na hindi ko kilala, but now I know this cute and handsome man. His name is Sir Lucian and I’m about to kiss him and hug him, so please don’t

sumbong

me to Daddy ha”

napangiti nalang ako sa sinabi ng makulit na batang ito.

ㅡㅡㅡ

“Commander, this taste like my Lola’s banana bread that she always baked just for me, this is really good and very-very delicious and I guess this is my number two on my favorite list of banana bread that I tasted in my whole life” nakangiti at bibong wika sa akin ng batang nagngangalang Manse.

Nakaupo ako sa kaliwang bahagi ng sofa kung saan katabi ko ito sa kanan habang pinapanood ang pagkain niya ng Banana Bread, kanina pa kasi nasa labas ang Tita niya na may kausap sa telepono.

“For real? Well thank you Manse for including our banana bread in your favorite list” nakangiti kong tugon sa kanya habang doon lang niya kinakain ang tinapay na ito.

“No, you’re welcome commander for baking this bread” wika niya at doon nalang ako tumango.

“I’m curious Manse, how many language can you speak? I mean in your age you can already speak Korean, Filipino and English. You’re so smart because of your ability to speak three languages” nakangiti at paghanga kong wika sa kanya.

“Commander” nakangiti niyang pagtawag sa akin “I can speak five languages, Korean, Filipino, English, Thai and Italian” tugon nito sa akin at napanganga nalang kami ni Senna na nakikinig sa usapan namin habang siya ay nasa counter.

Napapalakpak nalang kaming dalawa ni Senna “Napakahusay Manse, sobrang talino din siguro ng Appa at Omma mo ano?” nakangiti kong wika sa kanya at doon ito tumango.

“Of course commander! Omma is really genius, smart and beautiful like you. Also Appa is really intelligent, caring, and handsome like you also” nakangiti niyang wika at doon siya muling sumubo ng banana bread.

Napailing nalang ako dahil sa mabulaklak ang bibig ng batang ito. Nakita ko ang pagpasok ng Tita ni Manse kung saan papunta siya dito sa kinauupuan namin.

“Manse? Are you done eating? Naghihintay na si Appa mo, paalis na daw tayo” wika nito habang hawak-hawak ang maleta.

“Auntie before we leave, can I borrow your phone?” wika ni Manse sa Tita niyang nakatayo sa harapan namin.

“Waeyo?” takang tanong ng Tita niya.

“ I just want to take picture with my commander, Appa insisting that he is my commander but he is not. So I will show to Appa that Sir Lucian is my commander” loko-lokong wika ng batang ito at doon nalang napailing ang tita niya.

Ibinigay nito ang phone kay Manse at doon ko nakita ang pagpindot ng bata sa camera icon ng cellphone.

“Commander let’s take picture ha” paalam nito sa akin at doon nalang ako tumango “Okay so on the count of three, one, two, three, smile!” pagbibilang nito at doon niya pinindot ang shutter ng camera.

Sinuri ni Manse ang litrato naming dalawa at doon nalang napangiti “We look great together Sir Lucian. I guess Appa will like you too” baling nito sa akin at tumango nalang ako.

Hinugot ko ang aking phone sa bulsa at doon din pinindot ang camera “Manse let’s take picture in my phone” wika ko dito at doon siya umayos ng upo at tumingin sa camera ng phone ko.

“Okay Manse, on the count three, one, two, and three” pagbilang ko at doon nalang ako nagulat ng inilapat niya ang kanyang labi sa aking kaliwang  pisngi. 

ㅡㅡㅡ

Song Manse bilang Manse Caleb

Chapter 28

this chapter is dedicated to Jk_Francine

ㅡㅡㅡ

Supermarket

Alas-tres ng hapon sa Supermarket ng Xentro Mall.

“Ilang kilo ng Maya Flour ang bibilhin natin this time Kuya?” wika ni Senna sa kanang bahagi ko habang patuloy ako sa pagtutulak ng big cart.

“ I guess fifteen kilos naman for this week, since hindi tayo magbubukas ng cafe for two or three days gawa ng pagpunta sa Baguio” tugon ko sa kanya at siya’y tumango.

Ala-una na kami nagsara ng cafe dahil inubos pa namin ang mga goods bago kami dumiretso sa palengke, inabot naman ng halos dalawang oras ang pamimili namin doon dahil sa dami parin ng mga namamalengke. 

Kasama sa binili namin doon ay mga itlog na alam naming fresh dahil sa suking tindahan kami bumibili. May mini mart din sa palengke na mga ingredients sa baking ang itinitinda kaya doon palagi kami bumibili ng mga flavorings tulad ng liquid vanilla dahil mura na at kalidad pa ang produkto nila.

Ngayon ay nandito na kami sa supermarket ng Xentro Mall para bumili ng ilan pang mga kulang na ingredients na kailangan namin, isa na dito ang harina. Hindi kasi magaganda ang kalidad ng harina sa palengke dahil may mga insekto at maliliit na hayop na kulay itim kung kaya’t pinipili nalang namin ang may brand na mabibili dito sa supermarket.

“Maganda ba outfit ko today Kuya?” nakangiting wika ni Senna habang doon siya umiikot sa paglalakad namin.

“Oo nalang” natatawa kong tugon sa kanya dahil sa pagbabalandra niya sa akin ng suot nitong white dress na ipinagtataka ko kung bakit hindi nadumihan sa palengke kanina.

Oversized na black jacket, white shorts at puting crocs ang suot-suot ko.

Kasalukuyan naming binabaybay ang daan papunta sa mga dry items section habang patuloy ako sa pagtulak ng big cart na naglalaman ng ilang grocery namin sa bahay.

Isinasabay namin ni Senna ang pamimili ng ilang necessities namin kapag kami ay mamimili for cafe.

“Kuya may ipagpapaalam pala ako sa ‘yo” untag nito habang patuloy kami sa paglalakad.

“ Parang alam ko na ‘yan” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ito tumango “Zambales? Outing? Ilang days? Sino-sinong kasama? May adults ba? May lalaki? Saan kayo tutulog? Anong sasakyan niyo?” sunod-sunod kong pagtatanong sa kanya at doon nalang siya napangiwi.

“Si Kuya aba! Kung makatanong akala mo may ginawa akong krimen” natatawang tugon niya sa akin at doon pa ako nagawang hampasin sa kanang braso.

“Senna naninigurado lang ako, I mean you are in a right age na naman at magagawa mo na freely ang mga gusto mong gawin because you already know what is right and wrong” unang litanya ko sa kanya at doon ako huminga ng malalim.

“Ang akin lang bilang Kuya mo at guardian mo na din, I need to ensure your safety dahil tayong dalawa lang ang magtutulugan dito sa lugar natin. Wala sila Mamang at Papang na magsesermon physically” mahaba kong wika kay Senna at doon nalang siya tumango.

“Thank you Kuya”

“You’re welcome, so kailan? Saan? Sino-sino kayo? Ilang araw?” muli kong tanong sa kanya at doon ito ngumiti ng malapad.

Bago siya sumagot ay doon na kami tumigil sa harap ng dry items kung saan nandito ang hinahanap naming harina.

“So kauuwi lang ng family nila Fatima, kilala mo naman si Fatima diba? Yung kaibigan kong richebells na galing pang state” patukoy nito sa katulad niyang baliw na kaibigan, tumango ako dito.

“And then?”

“

Niyaya

niya ako, kaming magkakaibigan na sumamasa sa resort nila sa

Zambales

” tila nahihiya nitong wika sa akin habang natatawa “Once in a blue moon lang ‘to Kuya kaya sumama na ako” segunda nito.

Tumango lang ako sa kanya at doon pinakinggan ang sunod niyang sasabihin.

“Kung tatanungin mo naman Kuya kung ilang araw kami doon, ang sagot ay one week ang napag-

usapang

tagal namin at sa hotel ng resort nadin daw kami tutuoy na kumpleto sa gamit” segunda niya na ikinatango ko.

“One week? Kailan daw ang alis niyo?” wika ko dito habang siya ay nakangiti ng malapad.

“Sa Linggo din ang alis namin Kuya at susunduin nila ako sa bahay” tugon niya “Sa Linggo din kayo aalis ni Engineer Asher diba? Papuntang Baguio?” segunda nito.

“Oo” tugon ko sa kanya.

“Anong oo? Oo na payag kang sumama ako sa

Zambales

? Or oo na sa Linggo din ang alis niyo ni Engineer Asher?” nakangiti niyang paninigurado.

“Both” tugon ko sa kanya at doon siya tinalikuran para kumuha na ng mga harina sa malaking shelves stante.

Rinig ko ang mahina niyang sigaw na tila kinikilig sa pagpayag kong sumama siya sa outing nila sa Zambales, doon ko nalang naramdaman ang pagyapos nito sa likuran ko.

“

Yehey

! Thank you Kuya! Thank you, thank you, thank you” natatawa at kinikilig nitong wika sa likuran ko habang mahigpit ang pagkakayapos niya sa akin.

Napatawa nalang ako at doon umiling “Krazy” wika ko dito habang patuloy na inilalagay ang kilo-kilong pakete ng Maya Flour “Mamaya na ang

kaharutan

, tulungan mo muna ako dito” segunda ko dito at doon na niya ako tinulungan na maglagay ng harina sa big cart.

ㅡㅡㅡ

Nang matapos kami ni Senna na kumuha ng ilang mga ingredients na need sa cafe ay doon naman kami nagdesisyong pumunta sa wet items kung saan doon nakapuwesto ang nakahilerang open deck chiller.

“Hotdogs,

tocino

,

longanissa

, sausage, hungarian, ano pa ba?” patuloy ako sa pagtulak ng big cart habang nasa unahan si Senna at doon siya lagay ng lagay ng mga processed goods sa cart.

“Ilagay mo na lahat ng ilalagay Senna” wika ko dito at doon siya tumango, muli siyang may kinuha sa chiller.

“Kuya, charan” nakangiting wika nito at doon niya iniharap sa akin ang malaking pakete ng mixed vegatable “Kuha ako nito ha. Luto ka ng chao fan, please” nangungusap ang mga mata nito na tila miss na miss ang luto ko.

Tumango ako “Go” tugon ko sa kanya at doon nito mabilis na inilagay ang pakete ng mixed vegatable sa cart.

Nakatingin lang ako kay Senna nang doon ko maaninag ang lalaki sa harap na papalapit sa pwesto namin habang may tulak-tulak ding cart.

Sa paglapit niya dito sa pwesto namin ay doon agaw pansin ang bandage sa kanyang kaliwang kamay na tila mula sa injury, nakasuot ito ng pulang basketball attire na tila kagagaling lang sa laro.

“Kuya, si Jairus yun diba? Yung papalapit sa atin? Nag pagupit siya? , Infairness ang fresh niyang tingnan” pagpansin din nito sa lalaking papalapit sa amin.

Hindi ko alam pero hindi ako mapakali sa aking pwesto, gusto kong umalis dahil sa komosyong nangyari kagabi sa park kung saan doon matabil ang kanyang dila, bastos oo bastos.

“Hi Lucian, Senna” nakangiting pagbati nito at doon ako tumango.

“Hello, ikaw lang?” tugon naman ni Senna na tila manghang-mangha sa itsura ng lalaking nasa harapan namin “Bagay sa ‘yo ang gupit mo Jairus, malinis kang tingnan kaysa doon sa mahaba mong buhok nung una ka naming nakita” segunda at papuri pa ng kapatid ko.

Napatawa ang lalaking ito “Thank you Senna. Ako lang mag-isa, wala akong kasama. Namimili ako ng grocery para pang stock ko sa airbnb” tugon naman nito at doon siya bumaling ng tingin sa akin.

“Do you need help ba Lucian? Tapos na naman akong

mamili

, baka need niyo ng magbubuhat pwedeng-pwede ako” nakangiti nitong wika sa akin.

“Sure Jairus” si Senna.

“No, thanks” wika ko.

Sabay naming wika ng kapatid ko at doon nagpabaling-baling ang tingin ng lalaking ito sa aming dalawa na tila inaalam niya kung kanino dapat sumunod.

“Lucian” baling nito sa akin at doon ko basang-basa sa mata niya na hihingi siya ng tawad sa nagawa nito noong gabi.

“Yes?” tugon ko dito.

“

Diretsuhin

na kita” pasimula nito “I’m really sorry for what happened last night, I guess I’m too drunked just to provoked your friend like that” paghingi nito ng pasensya na ikinailing ko.

“Kahit naman lasing ka it is still not acceptable to say something like that knowing that you’re already sobber up” tugon ko sa kanya “Pati wag ka sakin humingi ng sorry dahil hindi naman ako ang na provoked mo, sa kanya ka humingi ng tawad” segunda ko pa dito at doon siya tumango.

“I will, sa susunod na magtagpo kaming dalawa” nakangiti nitong tugon “So? Pwede akong tumulong sa inyo? Man power need niyo?” segunda niya at doon nalang ako tumango.

“Sure” tugon ko at doon naman sumabat si Senna.

“Anong nangyari sa kamay mo? Bakit may bandage?” wika nito at sabay silang tumalikod sa akin at doon tumuloy sa paglalakad.

“Basketball, naglalaro kaming basketball ng kapatid ko eh bigla akong natapid kaya ito may injury” tugon ng lalaking ito at saglit pa siyang sumulyap sa pwesto ko.

“Ay may kapatid ka?” si Senna.

ㅡㅡㅡ

Chapter 29

this chapter is dedicated to TrishaNaculanga

ㅡㅡㅡ

Meet

Trenta minutos bago mag alas-syete ng gabi sa Adachi’s Cafe.

Tanaw mula sa salaming pader ng shop ang madilim na kalangitan tanda ng lumubog na ang haring araw at ito’y magpapahinga na, na maihahalintulad sa dalawang nakaupo sa sofa ng cafe at doon prenteng kumakain ng meryende at nagpapahinga.

“Saan ka pala sa China, Jairus?”

“Sa Wuhan ako naka base as detective sa isang police station, part timer din ako as computer technician ”

Matapos ang ilang oras na pag-aayos ng mga pinamili namin mula sa palengke at supermarket ay doon na nagpapahinga ang dalawa habang kumakain ng meryenda.

Ako naman ay nakatayo dito sa counter at may kung anong inaayos at pinipindot sa monitor ng cash register, nakikinig lang ako sa usapan ng dalawa.

“Detective? Detective ka sa China? So ibig sabihin fluent kanang magsalita in Chinese?” tila manghang rinig kong wika ni Senna “Hindi ba ilegal na sabihin mong detective ang trabaho mo sa mga normal na tao, like me?” segunda nito.

“To answer your first question, yes fluent na akong magsalita ng Chinese” tugion ng lalaki “At

pangalawa

, bakit naman naging ilegal na sabihin kong isa akong detective? That is my job and hindi siya ilegal since I’m working and servicing the country and the community” segunda nito. 

“Ay oo nga, sa mga agent nga pala yung ilegal na sabihin yung job nila. Akala ko kasi yung detective at agent ay parehas lang” tugon naman ni Senna.

“May pagkakaparehas naman sila since both cases ang dapat naming

iresulba

. Ang pinagkaiba lang ay criminal cases ang sinosolve namin samantalang ang mga agent ay malawak na cases ang hinahawakan nila, tulad ng mga napapanood mo sa action agent drama” pagpapaliwanag naman ng lalaki.

“I get it, thank you. Maiba ng usapan, so umuwi ka din dito sa Pilipinas para

magbakasyon

?” si Senna.

“Yes” tugon ng lalaki.

“Diba sabi mo na kapatid mo si Max? Yung student ni Kuya from Pililla” muling pagtatanong ni Senna kay Jairus.

“Yes, why?” tipid na tugon ng lalaki.

“Bakit hindi ka doon umuwi sa bahay nila sa Pililla? I mean sa bahay niyo sa Pililla, bakit doon ka tumuloy sa airbnb ni Madam Nenette?” ang tanong ng certified chismosa na akala mo ay matagal nang magkakilala ang dalawa para pag-usapan ang ganyang bagay.

Napapailing nalang ako dahil sa naobserbahan ko dito kay Senna, hindi ko maitatago ang aking gulat sa kung paano nito kausapin si Jairus na alam kong mas matanda sa kanya.

Hindi naman siya ganyan sa tuwing may kausap siyang mas matanda sa kanya, dibali nalang kung type niya si Jairus kaya ganyan niya kausapin ang lalaking ito.

“May mga workloads at paper parin kasi ako na dapat gawin and hindi siya pwedeng

mahawakan

, magulo or makita, since strict ang bossing namin” tugon nito sa tanong ni Senna.

Patuloy lang ako sa ginagawa ko habang doon ngumunguya ng cookies na tulad ng kinakain ng dalawa.

“So kailan ang balik mo sa China? Kailan ang alis mo dito? ” muling usisa ng chismosa kong kapatid.

“I’m not really sure kung kailan. Siguro kapag may dahilan ako na mag stay pa dito ng matagal, so magtatagal ako” sa walang kadahilanan ay doon ako bumaling sa pwesto nila.

Tulad ng aking inaasahan ay nakatingin at nakangiti si Jairus sa akin.

Seryoso ko lang naman itong binalingan at doon ko saksi ang pagtaas niya sa ere nang hawak-hawak nitong libro na tila ipinapakita at ipinagmamayabang niya sa akin.

“Siguro babalik na ako sa China kapag nabasa ko na lahat itong libro ni Sir Lucian” nakangiti at nagbibiro nitong dagdag sa sinabi niya.

Pagkatapos kasi naming mag-ayos ng mga pinamili ay doon ako nagulat ng sabihin nitong bibilhin niya ang walong novel books ko na published at for sale dito sa store.

Tinanong ko pa si Jairus kung seryoso ba siya at ang tanging sagot nito sa akin ay

“Diba nga sabi ko na I’m a fan of yours, so one my way to showcase my support to your writings is bilhin ko ang mga books mo”

Napangiti nalang akong muli at doon bumaling sa aking ginagawa.

“Kung tatapusin mong basahin ‘yang walong novel books ni Kuya, estimated ‘yan for two months” singit ni Senna at napailing at ngiti nalang ako “Three months naman kung isasama mo yung books niya sa online platform” segunda pa nito.

“Natapos mo na lahat basahin ang libro ng Kuya mo?” rinig kong tugon nito kay Senna.

“

Tinatanong

pa ba ‘yan? Siyempre naman! Baka number one fan ako ni Kuya kahit na noong nagsisimula palang siyang

magsulat

” muli akong napangiti at doon bumaling sa kanila.

Nasaksihan ko kung paano ilapit ni Senna ang kanyang bibig sa tenga ni Jairus at doon siya bumulong na kahit rinig na rinig ko “Pati baka palayasin ako niyan kapag hindi ko binasa ang mga sulat niya” pagpaparinig nito sa akin at doon nalang ako napailing.

“Kung ikaw ang number one fan, edi number two ako sa fans ni Lucian. May tawag ba sa fans club ng Kuya mo? Para makasali ako” nakangiti at nagbibirong wika ni Jairus at doon nalang ako ngumiti at muling bumaling sa pagpindot ko sa cash register.

“Walang tawag sa fans club ni Kuya, ano bang maganda?” tugon ni Senna “

Lucianers

?

Lucianism

?

Lucianak

?

Lucianginamo

?” pagbibiro ni Senna at doon ako muling napabaling sa kanya.

“Parang maganda yung

Lucianginamo

” gatong ni Jairus kaya doon nalang kami napatawang tatlo sa mga pwesto namin.

Nasa ganoon kaming pagtatawanan ng may pumasok sa loob ng cafe at doon isinigaw ang pangalan ko “Lucian!” umalingawngaw ang boses niya sa buong cafe.

Sasabihin ko pa ba ang pangalan niya?

“Neil?” baling ko sa lalaking isinigaw ang pangalan ko.

Base sa itsura nito ay alam ko ang sunod niyang gagawin “Lucian” naiiyak nitong wika habang papalapit siya pwesto ko at doon niya ako niyakap ng mahigpit.

Nakatalikod si Neil sa pwesto nila Jairus at Senna na ngayon ay nagtatakang nakatingin sa pwesto namin.

“Anong nangyari sa ‘yo Neil? Nahanap mo na ba si Lucifer?” nag-aalala kong wika dito habang hinahagod ang kanyang likuran.

Pilit nitong isinisiksik ang kanyang mukha sa aking leeg “Hindi pa, hindi ko pa siya nakikita” naiiyak nitong wika sa akin kaya muli kong hinagod ang kanyang likod.

“

Pumunta

kana ba sa Barangay tulad ng sabi ko sa ‘yo?” tanong ko dito at doon siya tumango.

“

Pumunta

na ako pero wala, hindi nahagip ng cctv si Lucifer” patukoy nito sa mag-iisang Linggo nang nawawala niyang pusa.

Doon ko nakita ang pagtayo ni Senna at Jairus sa sofa at doon sila humakbang papunta sa pwesto namin.

“Anong gagawin ko Lucian?” umayos ng tayo si Neil at doon malungkot na tumingin sa mga mata ko “Hindi pwedeng wala si Lucifer sa tabi ko” segunda niya.

“Hindi ko alam Neil, hindi ko alam kung paano hahanapin si Lucifer” malumanay kong tugon sa kanya “

Sasamahan

kita bukas kay Manang

Budang

, check natin at baka doon naliligaw si Lucifer ha” suhestiyon ko dito at siya’y tumango.

“Sa ngayon tibayan mo ang loob mo Neil, walang magagawa ang pagmumukmok mo sa paghahanap kay Lucifer. Uuwi din siya, uuwi din si Lucifer” pagpapagaan ko sa kanya ng loob at doon ito tumango.

Nasa ganoong pwesto kami ng magsalita si Jairus sa harapan namin. 

“May problema ba? May maitutulong ba ako?” wika nito at humarap si Neil sa kanya.

“Sino ka?” tugon nito kay Jairus.

Ngumiti naman ang lalaking ito at doon inabot ang kanyang kanang kamay “Jairus pre, Jairus Nicole

Elizon ” pagpapakilala niya ngunit hindi tinanggap ni Neil ang pakikipagkamay niya.

“Sino ka nga? Anong ganap mo dito?” maangas na tugon ni Neil sa kanya kaya ako’y sumabat.

“Neil, siya yung sinasabi kong bagong tenant ni Madam Nenette sa airbnb” wika ko sa kanya at doon naman ito tumango.

Doon muling bumaling si Neil kay Jairus at doon niya inabot ang kaliwang kamay nito “Neil pre, Neil

Talavera

” pagpapakilala ng hambog at mayabang na lalaking ito.

Ngumiti si Jairus “Ikaw yung bestfriend ni Lucian? Tama ba?” doon sila nagkamayang dalawa.

“Oo, for almost 20 years” muling pagmamayabang ni Neil sa tagal ng pagkakaibigan naming dalawa.

Nakangiting tumango si Jairus “Kailan pa nawawala si Lucifer?” takang tanong nito sa kanya. 

ㅡㅡㅡ

Chapter 30

https://www.youtube.com/watch?v=ifaNT-52p0c

Aalia - Is This Love

ㅡㅡㅡ

Is this Love?

Miyerkules, alas-nuebe ng gabi sa kwarto ni Lucian.

Katatapos ko lang maligo’t magpatuyo ng aking buhok, nakasuot na ako ng puting bathrobe tanda na maya-maya lang ay matutulog na ako.

Kasalukuyan akong nakaupo dito sa upuan ng aking study table habang naglalagay ng mga skin care products sa aking mukha upang mapanatili ang ganda at healthy ng aking balat dito.

Napapangiti pa ako habang nakaharap sa salamin dahil sa ganda ng aking itsura.

Hindi ko itatanggi na kapag puno ang schedule ko ay nakakalimutan ko ang mag skin care kapag matutulog na. Sadyang kapag sinasapian ako ng sipag at luwag ng oras ay saka ko lang nagagawa ang bagay na ito, ngunit hindi naman nakakaranas ng bagyo ang mukha ko. 

Kahapon ay pagod ang naramdaman ko, isama na ngayong araw dahil sa dami ng customer ang dumadayo dito sa Adachi’s Cafe. Malapit kasi ang pwesto namin sa Windmill na nakatayo dito sa lupain ng munisipalidad ng Pililla, kaya madaming tao tuwing umaga. 

Noong umaga rin ay dumating ang ilang goods mula sa Blessed Sweets. Nag bake din kami ni Senna ng ilang cupcakes at ilang goods for cafe kaya hindi ko nagawang hawakan ang phone ko buong araw dahil sa pag-iitindi namin sa shop, sabagay wala namang tatawag or mag me-message dito.

Nang matapos ako sa pag-aayos ng aking mukha ay doon may kumatok sa pinto ng aking kwarto.

“Bukas” wika ko dito at bumaling ako sa iniluwa ng pintuan.

“Kuya oh, ito na ang

garapon

mo” si Senna na ngayon ay papalapit sa pwesto ko “Ano bang gagawin mo diyan aber?” segunda niya ng maiabot niya ang malaking cylinder na garapong may takip.

“Basta” tanging tugon ko dito at siya’y tumango.

“Okay, sige na maliligo na ako para makatulog na. Jusko ‘day pagoda si bakla” paalam nito at muli siyang humakbang papalabas ng kwarto “Oo nga pala, bakit pala parang hindi nagpaparamdam si Engineer? Hiyang-hiya parin ba siya sa akin? Sabihin mo nga na okay lang talaga sa akin yung nakita ko. Pati sabihin mo na nasa kanya naman ang boto ko ngayon kaya wag siyang mag-

aalala

” pagtatakang tanong ni Senna sa may pintuan habang natatawa sa huli nitong sinabi.

Tumalikod ako dito at pinagmasdan ang garapon “May pinuntahan, business daw” tugon ko sa kanya at doon ko nalang narinig ang pagsara ng pintuan ngunit alam kong nakangiti ito ng tuluyan siyang makalabas ng kwarto.

Mag-iisang araw nang hindi nagpaparamdam sa akin si Asher. Iniintindi ko nalang na baka busy siya at doon sinisimulan ang plano sa bahay ng kliyente niya. Iniintindi ko nalang.

Huminga muna ako ng malalim bago ngumiti at doon kinuha ang phone kong nakalapag sa kanang bahagi ng lamesa katabi ng necklace na hinubad ko kanina bago ako maligo.

Pagkakuha ko ng phone ay doon ako pumunta sa song application para magpatugtog ng isa sa mga gusto kong Korean songs na ang titulo ay ‘Is This Love’ na inawit ni Aalia.

Isa ako sa mga taong naimpluwensyahan ni Senna sa Korean Culture na hindi ko naman pinagsisihan dahil maganda naman ang naidudulot nito sa akin.

Nang magsimula nang tumugtog ang kanta ay muli ko itong inilapag sa lamesa para doon ituloy ang gagawin ko.

Nakangiti kong hinawakan ang cylinder na garapon at inalis ang takip nito. Matapos kong maalis ay doon ko binalingan ng tingin ang Lavender Roses na ngayon ay lanta’t tuyo nang nakalagay sa clear vase na tinanggalan ko ng tubig kanina.

Matamis ang aking pagkakangiti ng dahan-dahan ko itong kinuha sa kinalalagyan niya.

Plano kong itago ang dahon at petals ng bulaklak na ito, bakit? Basta.

“Ang gunting?” tanong ko sa hangin at doon ko kinuha ang itim na gunting na nakalagay sa pencil holder.

Habang hawak ko ang gunting ay muli akong nakangiting pinagmasdan ang Lavender Roses.

Binigay sa akin ni Asher ang bulaklak na ito noong unang beses niya akong niyayang kumain sa labas. Noong araw na ibinigay niya sa akin ang Lavender Roses nna ito ay hindi mapigilan ng puso ko na matunaw sa meaning ng bulaklak na ibinigay niya.

“Love at first sight” nakangiti kong pagkausap sa bulaklak na hawak ko.

Love at first sight ang meaning behind Lavender Roses. 

Matapos kong pagmasdan ito ay doon ko na sinimulang gupitin ang mga dahon ng tag-iisang sanga ng mga bulaklak na ito, tinatayang nasa dalawampu ang bilang ng Lavender Roses na ibinigay sa akin ni Asher.

Isinilid ko ang mga dahon sa garapon at doon ko namang sinimulang tanggalin ang mga lanta at tuyong petals ng rosas na hawak-hawak ko.

Hindi ko itatanggi na malapad ang aking pagkakangiti habang ginagawa ko ang bagay na ito.

“I like you. I can’t deny it anymore”

“Can I kiss you?”

“I like you too Lucian, I like you”

“Asher, I like you Asher”

Muling may kumiliti sa aking puso dahil sa mga senaryong pumasok sa isipan ko.

“Ano ba Lucian” kinilikig kong wika sa hangin habang patuloy ako sa pagsisilid ng mga petals sa garapon.

Doon pumapasok ang gwapong imahe ni Asher sa aking isipan dahilan para mas lumapad ang pagkakangiti ko.

Napapatawa pa ako na parang baliw dahil sa ginagawa ko, napailing nalang ako at muling pinakinggan ang umulit na kanta ni Aalia na pinapatugtog ko sa aking cellphone.

“Is this real. Is this real, what I’m feeling deep inside. How can I hide, when it’s everywhere. Every little breath I take I feel” rinig kong dahan-dahang pagkanta ni Aalia sa aking phone.

Tila bumagal naman ang takbo ng oras sa kinalalagyan ko ngayon, habang ramdam na ramdam ko ang kiliti sa aking puso’t tiyan.

Hindi ko na ba alam kung anong nangyayari sa akin ngayon dahil parang lumilipad ang utak ko sa cotton candy na mga ulap.  

Napapikit nalang ako dahil ramdam kong natutunaw na ako sa aking kinauupuan “Have I ever. Have I ever, touched your soul like you have mine. How can I hide, when it’s everywhere. Every little breath I take I feel” damang-dama ko ang liriko na inaawit ni Aalia.

Doon ko nalang nakita ang sarili kong nakahiga sa higaan habang hawak-hawak ang aking phone na kung saan pinagmamasdan ko ang larawan naming dalawa ni Asher na kuha mula sa park ng Xentro Mall.

Nakangiti akong zinu-zoom ang mukha ng inhenyerong ito na mahirap basahin ang pag-uugali niya.

Mahina akong natatawa habang tinititigan ang nakangiting si Asher sa larawan naming dalawa, hindi ko parin maisip na ang lalaking ito ay magkakagusto sa isang kagaya ko.

Hindi ko maisip na ang hinahangaan ko ten years ago ay kayang-kaya ko nang hawakan ang puso nito.

“For real? I mean you can do it naman,

saktan

mo lang ako kung gusto mo at

tatanggapin

ko ‘yon ng buong puso basta galing sa ‘yo”

“Sabihin mo sa akin ang gusto mong sabihin,

ilabas

mo ang mga

salitang

gusto mong sabihin,

saktan

mo ako kung gusto mo, just don’t treat me

coldy

dahil

nasasaktan

ako Lucian.

Nasasaktan

ako”

Habang nakatitig ako sa mukha ni Asher ay doon pumapantig sa aking tenga ang boses niya, ang mga salita niyang hindi ko ba alam kung pinag-iisipan ba nito.

Matabil, matalas at diretso siyang magsalita na minsang ikinabibigla ko.

Habang nakatingin lang ako sa picture naming dalawa ng inhenyero ay doon ko inaalala ang sinabi ni Senna na kahawig nitong si Asher.

“Ano ngang pangalan?” iniisip kong muli ang sinabi ni Senna.

“Kuya alam mo ba kung sinong

kahawig

ni Engineer Asher? Kamukha niya yung leading man sa

pinagpuyatan

nating Korean Drama, yung

bidang

lalaki sa Vincenzo. Si Vincenzo

Cassano

ang

kahawig

ni Engineer Asher yung si Song

Joong

Ki.

Sheteng

malupet

naman ang hot niya!”  

“Song

Joong

Ki” pagbanggit ko sa pangalan ng isang Korean Actor na sinasabi ni Senna na kahawig nitp “Kamukha mo ba si Song

Joong

Ki?” pagkausap ko sa aking phone. 

Muli akong napabungisngis dahil sa ikinikilos ko ngayon, daig ko pa ang mga Grade Seven students kapag kinikilig “Vincenzo

Cassano

versus Asher Casas? Ang layo naman ng pangalan nila, isa ka din bang Mafia, Asher?” pagbibiro kong pagkausap sa nakangiting Engineer sa aking phone patukoy sa karakter ni Vincenzo Cassano na isang consigliere ng mafia boss.

Nasa ganoon akong pwesto ng tumunog ang aking phone tanda ng may tumatawag.

Mabilis kong sinagot ang tawag “Hello Asher” nakangiti kong bati na tila excited na excited na makausap ito.

Hinintay ko ang sagot niya sa kabilang linya.

“Asher? Nandiyan ka ba?” muli kong pagtawag dito at doon ko narinig ang pamilyar na pagtawa sa kabilang linya.

“Asher? Sino si Asher? Lucian sino si Asher? May iba kana ba? Ipinagpalit mo na ba ako? Sabi ko mag tatrabaho lang ako para sa anak natin tapos ito ang maririnig ko sa ‘yo? Manloloko ka! Bakit mo naman ako niloko?” nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon ay doon ako napanganga at tiningnan ang pangalan ng tumawag sa aking phone.

Nang mabasa ko ang pangalan niya ay napapikit nalang ako at doon napasapo ang aking kanang kamay sa noo dahil sa kahihiyang ginawa ko.

“Oh loko, Asher-Asher ka pa diyan ha. Sino si Asher,Lucian? Manliligaw mo? Boyfriend mo? Sino siya? Asawa mo na ba ‘yan?” natatawa nitong tanong sa akin at doon nalang ako napatawa.

“Diego, napatawag ka?” hiyang banggit ko sa pangalan niya.

“Sus Lucian ha. Sagutin mo ang tanong ko, sino po si Asher?” pangungulit nito sa kabilang linya.

“Bakit ka tumawag?” pagpapatay malisya ko sa lalaking ito.

“Sus Lucian. Ipakilala mo sakin ‘yang si Asher pagpunta niyo dito sa Baguio ha” wika nito at napangiti nalang ako.

“Baguio? Uuwi ka sa Baguio?” takang tanong ko sa kanya.

“Aba siyempre naman Lucian! Alam mp ba na mula noong sinabi sa akin ni Papa noong isang Linggo na pupunta kayong Baguio

ngayong

darating na Linggo, ay alam mo bang maaga na akong nagpaalam kay Bossing na mag de-day off ako” mahaba nitong tugon tugon sa akin sa boses na tila nagmamayabang.

Si Diego, siya ang ampon na anak ni Tito Badang dahil hindi ito nag-asawa at umampon nalang ng anak sa bahay ampunan.

Kasing edad ko lang si Diego at malayong-malayo ang pag-uugali naming dalawa. Magtropa silang dalawa ni Neil dahil halos magkatulad nang kilos at galaw ang dalawang bugok na sinasabi naming mag long lost brother dahil sa ugali at itsura nila. Itsurang matsing na masarap kainin ang saging. Ha?

“Kaya siguro binusted mo ako sa panliligaw ko sa ‘yo, kasi may hinihintay kang Asher sa buhay mo ano?” loko-lokong wika nito sa akin at ako’y napatawa.

“Tigilan mo nga ako Diego” tugon ko sa kanya at doon ko rinig ang halakhak nito “So, bakit ka nga napatawag?” segunda ko sa kanya.

“Abay wala lang! Masama bang tumawag ang isang hot na hot na Diego?” hambog na wika niya sa kabilang linya “Kapag nakauwi ako ng maaga sa Linggo, papakita ko ‘tong abs kong pumuputok na alam kong magugustuhan mo” hambog na hambog nitong wika sa akin.

Isang gym instructor si Diego sa Manila na alam kong enjoy na enjoy siya sa ginagawa niya.

Hindi na maitatago sa kanya ang namumutok na mga muscle sa buong parte ng kanyang katawan, dahil bukod sa batak ito sa pagbubuhat dati sa plantasyon ni Tito Badang ay isama na ang trabaho niya ngayon.

Malapit kami sa isa’t-isa ni Diego dahil minsan na siyang nagbakasyon ng ilang buwan sa bahay namin at doon pa ito nag apply sa cafe ko bago siya tuluyang magkaroon ng sariling trabaho.

“Abs mo mukha mo! Baka isang sapak ko lang sa mukha mo ay tumumba kana” gatong kong pagmamayabang sa kanya at muli kong narinig ang halakhak nito.

“I miss you Lucian, hindi na ako makapaghintay na makauwi sa Linggo” nakangiti nitong wika sa kabilang linya na ikinangiti ko nalang.

“I miss you too Diego” tugon ko sa kanya.

ㅡㅡㅡ

Vincenzo

Cassano

/Song

Joong

Ki

good night :)) <3

Chapter 31

this chapter is dedicated to ShaneSarajena

ㅡㅡㅡ

I

talian’s Description

Alas-otso ng umaga sa Manang Budang’s Cats Sanctuary.

“Mga Sir, nasa pitumpu’t

apat

ang

kabuuang

bilang

ng mga

pusa

dito at hindi pa kasama ang mga

kuting

na bagong

panganak

ng ina nila, na kung isasama sa

bilang

ay nasa

mahigit

otsenta

lahat” wika ng matandang nakasuot ng malong habang bitbit ang isang itim na pusa.

Nandito kami sa bakuran ng bahay ni Manang Budang na ngayon ay sanctuary na ng mga pusa.

Mahihilo ka sa dami ng mga pusang nandito sa likod ng bakuran nila, agaw pansin dito ang mga maliliit na tahanan na tiyak ay pusa ang nakatira dito at may mga nakatayo ding posteng balot sa tela na alam kong para sa mga hayop ito tulad nila. 

Wala kang maamoy na mabaho at masangsang na amoy, tanda ng malinis at talagang inaalagan ni Manang Budang ang mga pusang nandito sa puder niya.

“Pasensya na talaga Sir Neil at hindi

napapapadpad

ang

pusa

mo dito sa amin. Sa mga na rescue kong

pusa

sa bayan ay wala doon ang

deskripsyon

ng

pusang

hinahanap

mo” wika nito sa lalaking katabi ko na ngayon ay tumatango at doon tinanggap ang katotohanang wala dito si Lucifer.

“Ayos lang po ‘yon Manang

Budang

, hindi niyo kailangan humingi ng pasensya” nakangiting tugon ni Neil sa kanya at doon tumango ang matanda.

“Wala po ba kayong

napapansing

kakaiba

dito, Manang

Budang

?” nakalimutan kong sabihin sa inyo na nandito din ang presensya ni Jairus na ngayon ay ginagampanan nito ang karakter niya bilang detective na trabaho nito sa China.

May hawak itong maliit na notebook at doon isinusulat ang mga isinasalaysay ni Manang Budang.

“Sa

nagdaang

araw po ba ay hindi niyo

napapansin

ang

pagbaba

ng

bilang

ng mga

alaga

niyo?” seryosong wika ni Jairus sa matanda at napatango nalang kaming dalawa ni Neil.

Doon napakamot si Manang Budang dahil tiyak na tumpak ang isinalaysay ni Jairus.

“Sir, sa totoo lang po ay hindi na

nagtatangkang

lumayas

ang mga

pusang

nandito.

Sakto

at

labis

pa nga ang mga

pagpapakain

ko sa kanila dahilan para walang

magkasakit

. Sa ngayon ay hindi naman

nababawasan

ang

bilang

ng mga

alaga

ko na

ipinagpapasalamat

ko dahil hindi ko alam ang mangyayari sa akin sa oras na may

mawala

sa mga

pusang

nandito” mahabang salaysay ng matanda at doon tumango si Jairus.

Pinapanood lang namin ni Neil at ang pag-uusap ng dalawa.

“Pero Sir,

seryosong

usapan

po tayo” doon lumaki ang tenga ko na tila importante ang sasabihin ni Manang Budang.

“Ano po iyon?” tugon ni Jairus at doon namin nakita ang pagtingin ni Manang Budang sa paligid na tila sinusuri niya kung may ibang taong nakakakita sa amin.

Nang matapos suriin ni Manang Budang ang paligid ay doon siya lumapit sa harapan namin at nagsalita ng mahina na tila ibinubulong nito ang bagay na dapat niyang sabihin.

“Alam kong mali ang

maniwala

sa

chismis

pero iba na din ang may alam kahit na sa

maling

paraan

” panimulang wika ni Manang Budang at pinakinggan ko ang sunod nitong sasabihin “Narinig ko ito sa usap-

usapan

tungkol

kay Mayor

Karlo

at sa family business nilang

siopao

” sunod na wika ng matanda ng doon ko narinig ang pagtunog ng aking phone sa bulsa ng suot kong black jeans.

“Excuse me” wika ko sa kanila at nagdesisyon akong humakbang papunta sa harap ng bahay ni Manang Budang sa may malaking itim na gate.

Sinagot ko ang hinihintay kong tawag ni Senna “Hello Senna” bungad ko sa kanya nang tumigil ako sa harap ng gate at doon binalingan ng tingin ang mga sasakyang dumadaan sa kalsadang nasa labas lamang.

“Kuya. Nandito na si Ma’am

Shaira

,

kadadating

lang” tugon nito sa akin at doon ako tumango.

Noong umaga kasi ay tumawag sa akin ang co-teacher kong si Ma’am Shaira na bibisita daw siya sa cafe dahil nami-miss na niya daw ang mukha ko.

Ngunit noong umaga rin ay nagulat ako ng magkasamang dumating si Neil at  Jairus at doon ako niyayang pumunta sa sanctuary ng mga pusa ni Manang Budang na ipinangako ko kay Neil na sasamahan ko siyang pumunta kahapon ngunit hindi natuloy gawa ng madaming customer.

“Hello Sir Lucian, where na you? Dito na aketch” rinig kong wika ni Ma’am Shaira sa kabilang linya at doon ako napangiti.

“Okay I’m on my way, magpapaalam lang ako sa dalawa” tugon ko dito at doon ko narinig ang pagsang-ayon niya.

Muli akong humakbang pabalik sa bakurang pwesto ng bahay ni Manang Budang habang kausap si Senna sa kabilang linya “Mag serve ka muna ng goodies Senna, then ask mo si Ma’am

Shaira

kung anong gustong drinks” habilin ko sa kapatid ko.

“Okay” tugon nito sa akin at doon ko narinig ang inutos ko sa kanya “Ma’am, ano daw pong gusto niyong drinks?” wika nito.

“Mamaya nalang dear pagdating ng Kuya mo” rinig kong tugon ni Ma’am Shaira at doon ko saglit na ibinaba ang aking phone at humarap kila Jairus, Neil at Manang Budang na tila seryoso ang pinaguusapan nila.

“Neil” pagtawag ko dito “Una na ako, nandoon na sa cafe ang hinihintay ko” segunda ko sa kanya at doon ito tumango.

“Gusto mong ihatid kita Lucian?” sabat naman ni Jairus at doon nalang ako ngumiti.

“Hindi na, mag tricyle nalang ako” tugon ko sa kanya at doon siya tumango “Tuloy niyo na muna ang agenda niyo then tawagan niyo nalang ako kapag may kailangan kayo” wika ko sa dalawa at sabay din silang tumango.

Bumaling ako sa matanda “Manang

Budang

, mauna na po ako” pagpapalaam ko dito.

ㅡㅡㅡ

Eight-thirty ng umaga sa Adachi’s Cafe.

“Ito na po ang order niyo” nakangiti kong wika kay Ma’am Shaira nang mailapag ko ang Macchiato with ice cream na isa sa mga paborito niya sa menu.

“Wala pala kayong banana bread ngayon Sir, ano?” tugon nito sa akin at doon ako tumango sabay upo sa kanang bahagi ng sofa.

“Yes Ma’am, busy kasi si Mamang kaya hindi kami makapagsimulang mag bake with her signature” tugon ko sa kanya at siya’y tumango.

“Sabi nga sakin ni Senna” tugon naman niya at doon siya sumubo ng cookies na nakalapag sa lamesita “So kailan ang punta mo sa Baguio? Ako’y magpapasabay ulit ng strawberry jam” segunda niya sa akin.

Napangiti nalang ako “

Ngayong

Linggo ang punta namin sa Baguio” tugon ko sa kanya at doon ko nakita ang pagngisi nito dahil sa isinagot ko sa kanya.

Umubo pa siya ng peke “

Ehem

, namin. Kayo? Ah kayo, kayo pala ang pupunta sa Baguio” tila pang-aasar nito akin sa wikang cursive.

“Ma’am

Shaira

naman” nahihiya kong tugon sa kanya at doon pa ako napasapo ng kanang kamay sa noo.

Kahit na mula first year college hanggang ngayong mag co-teacher kami nitong si Shaira, ay hindi ako sana’y na tawagin siya sa mismong pangalan niya lamang.

“Hindi mo na kailangan pang ipaliwanag sa akin ang mga ganap sa inyo Sir Lucian dahil naichika na sakin ni Senna ang lahat” nakangiti at mapang-asar parin na wika ni Ma’am Shaira.

Napailing nalang ako at doon ko rinig ang mahinang pagtawa ni Senna sa counter.

“Ilang strawberry jam ang bibilhin ko sa ‘yo?” nakangiti at pag-iiba ko ng usapan dahil hanggang ngayon ay may hiya parin akong nararamdaman.

“Sir Lucian, wag mong ibahin ang

usapan

. Naalala mo ba yung sinabi ko sa ‘yo noong nag di-distribute tayo ng mga cards? Sabi ko na, ano kayang mangyayari sa bakasyon na ito? Then, boom! Congrats bhe, happy kami ni Erica sa ‘yo. Na achieve mo na ang isa sa dream mo” muli nitong pang-aasar sa akin at muli nalang akong napailing.

“Loko-loko, tigilin niyo nga ako Ma’am” natatawa kong suway sa kanya “Ang aga-aga” segunda ko pa at doon nalang kami napatawa.

Sinimulan niyang inumin at kainin ang Macchiato na ginawa ko sa para sa kanya.

Nakangiti kong lang na pinanonood ang ikinikilos ni Ma’am Shaira.

Nagpunas pa ito ng bibig gamit ang tissue bago siya muling nagsalita “Dahil na ikuwento na naman sa akin ni Senna ang ilan sa detalye ng paglalandian niyo ni Engineer Asher, may isa lang akong katanungan sa ‘yo” seryoso ngunit nagbibiro na wika niya.

“Ano naman ‘yan?” tugon ko sa kanya at doon muling lumapad ang kanyang labi.

“Given na naman na makulit at pilyo ‘yang si Asher since kapatid niya si Jerome. Ang tanong ko lang is gaano siya

kapilyo

? Diba sa Italy siya

nagtatrabaho

, so malamang na adopt na niya ang culture ng mga

Italyano

” salaysay niya “Anong klaseng Italian si Asher?” wala sa wisyong wika ni Ma’am Shaira.

“Ha?” tanging tugon ko dito, nakuha ko naman ang tanong niya ngunit nagtataka lang ako kung bakit niya na isip ang bagay na ito.

“Sir Lucian, wag kang magtaka kung bakit ko gustong malaman ang sagot mo sa tanong ko kasi base sa mga napapanood ko sa socmed about sa mga Italians Boyfriend ay iba eh! Panalo daw ang mga

Italyano

!” nakangiti at tila excited na wika ni Ma’am Shaira.

Napailing nalang ako.

“May nabasa pa ako Sir Lucian na the way to catch the heart of an Italian man is through his stomach kaya pakainin mo siya ng masarap, ihain mo sa kanya ang sarili mo” nakangiting wika ni Ma’am Shaira at doon ko nalang narinig ang malakas na pagtawa ni Senna sa counter.

Muling napasapo ang aking kanang kamay sa noo “Ma’am Shaira” hiyang-hiya kong wika sa kanya.

“Hay nako! Ewan ko ba sa ‘yo Lucian” tila pagsuko nitong wika at muli siyang sumubo ng cookies “Basta panalo daw ang mga

Italyano

. Mas magagaling daw ang Italian man kaysa sa mga French guy” dagdag pa niya at napatango nalang ako.

“At alam kong nalasap mo na ang Italians kiss dahil nahuli kayo ni Senna na naghahalikan sa sofa” wika pa ni Ma’am Shaira dahilan para hindi ko na makaya ang mga katutuwang sinasabi nito.

Napahalakhak nalang ako dahil sa hiya “ Shaira

!” sigaw ko sa pangalan niya.  

“Last question Lucian” natatawa nitong tugon “Bad boy ba si Asher? Or good boy?” wika nito sa akin.

“Hindi ko alam” tugon ko sa kanya at doon siya muling ngumisi.

Tumango siya at doon muling nagsalita “Okay, basta tandaan mo Sir Lucian na Good Boys go to heaven, but Bad Boys bring heaven to you. So anong pipiliin mo?”

“Bad boys”

ㅡㅡㅡ

happy halloween!

Chapter 32

ㅡㅡㅡ

The Call

Alas otso ng gabi sa living room ng bahay ng pamilyang Patapat. 

“Ito na po” katuwa-tuwang wika ni Senna matapos niyang ilapag sa lamesita ang dalawang mangkok na naglalaman ng instant spaghetti.

“Salamat po” pang-gagaya ko sa tono ng pananalita niya at doon kinuha ang isang puting mangkok sa lamesita.

“Anong movie ‘yan, Kuya?” tanong nito matapos siyang umupo sa sofa sa kanang bahagi kung saan nasa likod lang nito ang pintuan ng kwarto ko.

Habang ako naman ay masarap din ang pagkakaupo dito sa sofa sa gitnang bahagi kung saan nakaharap sa malaking telebisyon.

Nasa likuran ko lang ang pintuan papuntang kwarto ni Senna at ng Adachi’s Cafe.

“Fifty Shades of Red” tugon ko sa tanong niya at sinumulang sumubo ng spaghetti gamit ang itim na chopstick.

“Ay taray, ‘yan yung sequel ng fifty shades of pink diba?” tugon ni Senna.

Tumango ako bilang sagot at kita kong sinimulan na din niya ang pagkain.

Kasalukuyan kaming nasa sala at doon nagmu-movie marathon, katatapos lang namin isara at linisin ang cafe kaya deserve namin ito.

Parehas kaming nakasuot pang-tulog ni Senna na tila may pajama party ang nagaganap. Habang tanging pagsubo at tunog mula sa movie ang namumutawing ingay sa buong sala.

Itinaas ko ang aking mga paa sa sofa upang mag indian sit tulad ng pwesto ni Senna ngayon.

“Senna,

tumawag

pala sakin si Diego kagabi” wika ko dito habang diretso ang tingin sa telebisyon.

“Ano na namang problema ng bading na ‘yan?!” inis na wika ni Senna habang diretso din ang tingin sa nangyayari sa palabas.

“Uuwi daw siya sa Baguio sa Linggo

pagpunta

namin” tugon ko dito at alam ko ang sunod niyang sasabihin.

“Ay tarush, buti nalang at hindi talaga ako sasama” natatawa at waging tugon nito kaya napangiti nalang ako.

Hindi kasi maganda ang pagsasamahan ni Diego at Senna, para silang tubig at langis na mahirap pagsamahin dahil tiyak na magbabangayan lang ang dalawa kapag pinagsama mo sila.

“Oo nga pala Kuya” pagiiba nito ng usapan kaya humarap sa kanya.

Nakaharap rin ito sa akin habang suot ang mukhang tuta na tila may importanteng sasabihin “Anong mukha ‘yan?” takang tugon ko dito at doon siya ngumiti na parang tanga.

“Baka kasi ma-extend yung staycation namin sa

Zambales

,

susulitin

namin ang pag-uwi ni Fatima bago sila

bumalik

sa New York” tugon nito sa akin habang nangungusap ang kanyang mga mata “So ayon,

magpapalaam

ako sa ‘yo na baka ma extend at

matagalan

ang uwi ko” segunda pa nito.

Tumango ako “Okay” tugon ko sa kanya at nakita ko ang malawak niyang pagkakangiti.

“

Saranghae

Oppa

” nakangiting pasasalamat niya at natawa nalang ako dahil binigyan pa niya ako ng finger heart.

“Ibig sabihin mag isa lang ako sa cafe for a week?” wika ko at muling sumubo ng spaghetti.

Ngumiti siya ng nakakaloko “Kunwari ka pa Kuya, alam ko namang sasamahan ka ni Engineer Asher dito. Kayo ang mag asikaso sa cafe, need ko lang talaga mag-relax at pumapangit ako sa pagtatrabaho sa ‘yo” loko-lokong wika niya kaya napailing nalang ako “Ang tulad kong magaganda ay kailangan ng pahinga, kaya ikaw Kuya? Hindi mo na kailangan” segundang pang-aasar pa nito

Napatawa nalang ako at muling binalingan ang nangyayari sa movie at doon ko nasasaksihan ang nagbabadyang paghahalikan ng dalawang bida.

Napasubo nalang akong muli ng spaghetti dahil sa mainit na senaryo sa Fifty Shades of Red.

Patuloy lang ako sa pagsubo ng spaghetti habang titig na titig sa mainit na scene sa movie.

Ang dalawang bida kasi ay matamis na ang paghahalikan sa kulay puting sofa dahilan para ako’y mapasuntok sa aking dibdib dahil tila ako’y nabubulunan na sa kinakain ko.

Nang matapos ang mainit na senaryong iyon ay doon ko nakitang ubos na din ang kinakain ko.

Bumaling ako ng tingin kay Senna na ngayon ay suot ang mukhang mapang-asar.

Itinaas ko ang kilay ko “Ano ‘yon?” wika ko sa kanya at mas lumapad ang kanyang pagkakangiti habang patuloy sa pagnguya.

Bago pa nito ilabas sa bibig ang mapang-asar na salita ay dahan-dahan ko ng hinugot ang throw pillow sa likuran ko.

“Kuya, anong feeling ng kahali—hhmmp…aray!” hindi na nito naituloy ang bastos na sasabihin niya nang doon ako tumayo at binato sa mukha niya ang throw pillow.

Mabilis kong tinungo ang daan papunta sa kusina para hugasan ang aking mangkok na pinagkainan.

Rinig ko naman ang pagsigaw ni Senna sa ginawa ko sa kanya “Ang bastos mo Kuya! Itatanong ko lang naman kung anong feeling ng kahalikan mo ang ultimate crush mo nung high school!” napantig ang tenga ko sa walang prenong wika nito.

Hindi ako sumagot at itinuloy ko nalang ang paghugas sa mangkok, rinig ko naman ang pagtawa nito hudyat na siya ang nanalo sa asaran naming dalawa.

“Sana all nalang talaga!” natatawang wika pa nito sa salas.

“Oo nga pala Kuya, anong sabi ni Engineer Asher? Sinabi mo bang nasa kanya ang boto ko ngayon?” segunda ni Senna dahilan para maalala kong hindi pa din nagpaparamdam si Asher mula noong magpaalam siyang pupunta ng Tagaytay.

May mga iniwang message naman ako sa kanya ngunit hindi ako nakakatanggap ng reply. Baka hectic at busy lang talaga.

Napailing nalang ako kasabay ng pagtapos kong hugasan ang mangkok at bago ko itaob ito sa lagayan.

Muli akong bumalik sa lababo para maghugas ng kamay, habang ginagawa ko iyon ay doon ako nakarinig ng kaluskos sa labas kung saan nandoon ang garahe’t gate.

Nagdesisyon akong humakbang sa pintuan palabas ng kusina papunta sa garahe “Ano ‘yon?” wika ko at nang makalabas ako sa kusina ay ang sasakyan namin ang sumalubong.

“Saan galing ‘yon?” patukoy ko sa narinig kong kaluskos at sinuri ang sasakyang kulay gray na baka dito nanggagaling ang ingay.

Dumapa ako upang tingnan sa ilalim kung anong meron, madalas kasi ay may mga pusang tumatambay sa ilalim ng sasakyan na ito.

“Wala naman” wika ko sa hangin at nang ako’y nagdesisyong tumayo ay muli kong narinig ang kaluskos na alam kong nagmula sa labas ng gate. 

Mabilis akong bumaling ng tingin sa gate at wala naman akong nakita.

Hahakbang na sana ako papunta doon ng maramdaman ko ang paghawak sa kaliwang balikat ko, dahilan para ako’y magulat at mapapapikit.

“Anong meron?” si Senna.

Napasapo ako ng noo “Argh! Senna! Sabing wag mang-gugulat eh!” inis at takot kong wika sa kanya, doon ko ramdam ang mabilis na pagkarera ng pulso ko.

“Aba malay ko ba sa ‘yo” tugon nito at doon niya inilahad ang hawak-hawak nitong phone.

“Ano ‘yan?” wika ko at binalingan ng tingin ang screen ng phone ni Senna.

Doon nakaflash sa screen ang mukha ng isang matandang babae na mukhang pagod na pagod dahil namumutok ng eye bags.

“Anong ginagawa mo diyan sa labas Anak?” si Mamang na ngayon ay kita kong nakaupo sa upuan ng sasakyan.

“Sa wakas, bakit ngayon ka lang sumagot Ma?” pag-aalala kong tugon sa kanya kahit na alam ko ang dahilan.

“Pasensya na’t busy talaga sa factory ng Lolo mo, sobrang dami ng orders kaya kinailangan kong tumulong sa mga manggagawa” tugon nito sa akin at ako’y tumango.

“Saan ang punta niyo Ma?” wika ni Senna sa gilid ko.

“Siyempre saan pa ba? Magbabakasyon kami ng Papang niyo sa Naples, bibisitahin namin ang isla ng Lolo niyo doon sa Procida” tugon ni Mamang at doon pa nito ipinakita si Papang na seryosong nagmamaneho.

“Ay tarush! Ingat kayo mga bhe” katuwa-tuwang wika ni Senna kaya napatawa nalang kami.

“Tama ang behavior! Dasurv namin ito matapos ang pagod sa factory” gaton naman ni Mamang at natawa kami ni Senna.

“Ma, yung banana bread paano?” wika ko dito at kita ko ang pagiling ni Mamang.

“Aba naman Lucian anak, hindi mo parin ba kabisado ang pagawa?” tugon nito sa akin at ako’y umiling.

“Ma, ilang beses ko bang sasagutin ang tanong niyong iyan? Kabisado ko naman po ang pag gawa ng banana bread, iba lang talaga kapag may signature at acknowledgment niyo. Iba kasi yung sarap kapag may guide at pagmamahal mo kapag ginagawa ko ang banana bread” mahaba kong litanya sa kanya at ito ay tumango.

“Siya oo na, sige na” pagsuko nito “Ipapasa ko nalang ang step-by-step sa chat, baka mawalan na ng signal at kami’y papalapit nang bumamaba sa port” segunda pa ni Mamang at tumango nalang akong muli.

“Mama ingat kayo hane, lasapin niyo ang dapat niyong

lasapin

na pahinga” sabat ni Senna sa gilid ko at napangiti nalang si Mamang.

“Lucian anak” baling nito sa akin at itinaas ko ang aking kilay bilang tugon “Iniinom mo parin ba ang maintenance mo? Hindi ka ba nananaginip ulit ng kung ano-ano?” seryosong wika niya.

Umiling nalang ako “Hindi na Ma, kaya ko naman” tanging tugon ko nalang at siya’y tumango.

“Siya sige, sinasabi ko Lucian na sa oras na ma—”

“Mamang” pagputol ko sa muli niyang sasabihin “Alam ko po, alam namin ni Senna. Hindi niyo na kailangan pang ulit-ulitin dahil nag-iingat kaming dalawa” wika ko pa dito at siya’y tumango nalang.

“Buti naman” tugon ni Mamang at doon namin kitang bumaling ito ng tingin kay Papang.

Nakatingin lang kami sa screen ng phone ng doon may lumabas na loading na tila nawalan na ng signal ang kabilang linya.

“Wala na ‘atang signal si Mother” wika ni Senna at mabilis niyang hinablot ang phone niya sa kamay ko “Tara na Kuya, pasok na us at ako’y nilalamig na” tumalikod ito at mabilis na pumasok sa loob ng bahay.

Tumango nalang ako.

Bago ako nagdesisyong pumasok sa loob ay binalingan kong muli ng tingin ang gate.

Hindi ko nalang pinansin ang mabilis na pag-alis ng anino dito na alam kong pinagmamasdan kami mula pa kanina.

ㅡㅡㅡ

Alas-onse na ng gabi at mag te-trenta minutos na akong nagbabasa ng libro habang prenteng nakaupo dito sa kama.

Hinihintay ko nalang na tamaan ako ng antok bago magdesisyong matulog.

Nagkaroon din kami kanina ng mabilis na meeting ng mga teachers para sa darating na eleksyon sa May at isa ako sa mga teachers na magbabantay sa isang precinct.

Tinapos din namin ni Senna ang palabas bago siya nagdesisyong pumasok sa kwarto at matulog.

Batid kong nag i-sleepwalking na naman ito dahil nakailang beses ko ng narinig ang pagkalansing ng mga pinggan sa kusina. Mula noong mga bata pa kami ay ganyan na si Senna, kaya madalas na yakap-yakap ko ito noong magkatabi pa kaming matulog.

Every month namang pumupunta si Senna sa sleep specialist para sa ilang medicaton na kailangan niya, kahit na gustuhin niyang itali ang sarili niya kapag natutulog ay hindi niya magawa dahil sa payo na din sa kanya.

Kaya ang ginagawa ko nalang ay dino-double lock ko ang mga pinto at ang mga susi ay nandito sa loob ng kwarto.

Patuloy lang ako sa pagbasa ng ako’y mapahikab “Agh” daing ko at doon napabaling ang aking tingin sa study table sa harap kung saan nakatapong ang aking phone katabi ng hinubad kong kuwintas.

“Ha?” takang wika ko ng makitang umiilaw ang pendant ng necklace.

Sa wakas ay nag paramdam rin ang hinihintay ko.

Ilang segundo kong pinagmamasdan ang pag-ilaw ng pendant, kasabay ng pagtataka at pagngiti ng aking labi.

“Gabi na ah” tanging nasabi ko nalang at napalaki ang aking mata ng doon tumunog ang aking phone sa study table, hudyat na siya ang tumatawag.

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa, mabilis pa sa kabayong bumangon ako sa kama at dali-daling umupo sa upuan ng study table.

Inabot ng aking kanang kamay ang phone at sinagot ang tawag “Hello Asher” inilagay ko sa kanang bahaging tenga ang telepono.

Habang hawak-hawak ng aking kamay ang umiilaw na pendant ng kuwintas.

“Hello Engineer Asher?” wika ko pa ng hindi ako makarinig ng sagot.

Pinakinggan kong maigi ang kabilang linya, mahinang paghinga ang naririnig ko dito.

“Hello Asher?” muli kong pagtawag sa kanya dahil hindi siya sumasagot “Nandiyan ka ba?” segunda ko.

“Hello Engineer?” pagtataka kong wika dito at binalingan ko ng tingin ang screen ng phone kung siya nga ba ang tumatawag.

Engr. Asher ‘yan naman ang naka flash sa screen ng phone kaya muli kong ibinalik sa kanang tenga ang telepono.

“Asher?” pagtawag ko dito at pinakinggan maigi ang ingay sa kabilang linya.

Nakarinig ako ng tugon mula sa kabilang linya, ngunit hindi mula sa boses ng lalaking hinahanap ko.

Mula sa lalaking pamilyar ang boses ang narinig ko.

May pagtataka akong nakatingin sa screen ng phone kung saan namatay nalang bigla ang tawag mula sa kanya.

“Ano?” tanging nasabi ko na lamang. 

ㅡㅡㅡ

good night :))

critics and comments are appreciated <3

Chapter 33

ㅡㅡㅡ

Friday

Alas-sais ng umaga sa Adachi’s Cafe.

Prente akong naka-upo sa sofa habang diretso ang aking tingin sa malaking telebisyon na nakasabit sa kaliwang bahaging pader ng cafe.

Kasalukuyan akong nanonood ng balita habang si Senna ay patuloy ang pagpupunas sa counter at ilang kagamitan dito.

Katatapos lang naming gumawa ng ritwal mula pa kaninang alas-singko bago kami magbukas ng cafe maya-maya lang.

Diretso lang ang aking panonood nang may maisip akong itanong sa kapatid kong isang baliw “Anong oras ng alis mo bukas Senna?

Susunduin

ka ba daw dito?” pagtatanong ko patukoy sa isa o dalawang Linggo nitong pagbabakasyon sa Zambales.

“Ten ng umaga daw Kuya, yun yung sabi ni Fatima.

Susunduin

raw ako ng driver nila, ewan ko basta alas-

dyis

ng umaga” wika nito sa likuran ko na patuloy parin sa paglilinis.

Tumango nalang ako at doon itinuloy ang panonood sa telebisyon na kasalukuyang ibinabalita ang magiging panahon ngayong araw at sa susunod na Linggo.

“Ikaw Kuya? Anong oras ng

pagpapalinis

mo ng

ngipin

bukas?” untag nito sa akin.

“Twelve ng tanghali ang schedule ko kay

Doctora

Mapalo

” tugon ko dito at tuloy sa panonood.

“Talagang

handang

-handa sa

pagpunta

ng Baguio ah, pati

pagpapalinis

ng

ngipin

kailangan ready?” wika ni Senna sa tonong nang-aasar.

Napailing nalang ako sa nais niyang iparating.

“Nag reach out na ba sa ‘yo si Engineer? Anong oras ng alis niyo sa isang araw, I mean sa Linggo?” tanong pa nito ngunit hindi ko nalang sinagot dahil sa pakikinig ko sa balita.

“

Balitang

foreign naman tayo mga

kababayan

—”

wika ng lalaking news anchor sa telebisyon.

“Basta Kuya, mag behave kayo ni Engineer dito sa cafe kapag kayong dalawa lang ang mag—”

“Wag ka munang magulo Senna” pagputol ko sa pang-aasar ng babaeng ito dahil tila kailangan kong mapakinggan ang balitang naka flash sa screen.

Batid naman ni Senna na seryoso ang aking pagtutok at pakikinig sa balita dahil natahimik ito at ramdam kong papalit siya sa aking puwesto para panoodin rin ang balitang isinasaad.

“Isang

tinaguriang

Mafia Boss ang

nasawi

sa

kaguluhang

naganap

sa isang casino sa Sicily, Italy.

Tinatayang

mahigit

kumulang

isang

bilyong

piso ang

nasirang

kagamitan

sa

kaguluhang

ito.

Pansamantala

namang

ipinasara

ang

nasabing

casino

pinagganapan

ng

kaguluhan

”

“Nasa ilalim na ng INTERPOL Italy o International Police Cooperation Service ang kaso sa ilalim ng

hidwaan

at

kaguluhan

ng mga Mafia Bosses sa

Italya

. Para

narin

sa

pribasiya

ng mga

nasasangkot

, hindi na inilabas sa

publiko

ang mga

pangalang

sangkot

sa

kaguluhang

ito.”

“

Jerico

Babaw

,

nagbabalita

”

Pagkatapos ng balitang foreign na iyon ay tanging pagtango lang ang aking naitugon.

Hindi na ako nagulat pa dahil legal naman sa Italya ang mga mafia bosses, kung kaya’t alam na alam kong sa tuwing may kaguluhan ay tiyak na patungkol sa kanila ito.

Ramdam ko ang presensya ni Senna sa likuran ko na alam kong napakinggan nang ayos ang balitang isiniwalat.

“Kaya Senna, kung ayaw mong

tumira

tayo sa Italy ay wag kang gagawa ng bagay na

ikakasama

ng lagay natin” wika ko sa kanya habang titig parin sa telebisyon.

Hindi ako nakarinig ng tugon sa kanya “

Naintindihan

mo ba Senna?” segunda ko dito ngunit hindi parin siya sumagot.

Hindi ko alam kung anong nangyayari ngunit bigla nalang bumigat ang atmosperang kinalalagyan ko ngayon.

Hindi ko rin alam kung bakit rinig na rinig ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso, tila ba ay hinahabol ako ng isang mamamatay tao dahil sa kaba na nararamdaman ko ngayon.

May kung ano ding bumubulong sa aking tenga na hindi maganda para sa aking kaluluwa.

Pinagpapawisan, hindi ko ba alam kung anong nangyayari.

Mabagal ang pagdaan ng mga segundo.

Doon ay dahan-dahan akong bumaling patalikod para tingnan kung anong bagay ang meron dito.

Hindi ako nagkamali, siya siguro ang dahilan kung bakit bigla nalang nag-iba ang ihip ng hangin, ang dahilan kung bakit biglang bumigat ang atmosperang kinalalagyan ko ngayon.

Dahil sa sumalubong sa aking paningin ay mabilis akong napatayo sa aking kinauupuan.

Lalaki.

Isang lalaking tila pagod na pagod ang itsura ang nakatitig ng diretso sa aking mga mata.

Madungis ang suot niyang puting damit na tila galing sa isang gyera, dahil sa pinaghalong putik at dugo ang nag mansta sa damit nito.

Magulo ang ayos ng buhok at ang kanyang mga mata ay pugtong-pugto dahilan siguro sa pag-iyak.

“Anong nangyari?” hindi mawari ang aking boses, garagal na ito dahil sa lagay ng itsura niya ngayon.

Mas lalong bumilis ang tibok ng aking puso dahil sa aking nasasaksihan.

“Anong nangyari sa ‘yo?” muli kong wika sa kanya sa boses ng pag-aalala.

Hindi ako nakarinig sa kanya ng tugon, ngunit doon niya binalingan ng tingin ang hawak-hawak nitong itim na kahon.

Muling bumagal ang oras, bumaling ako ng tingin sa kahon na hawak ng lalaking tila wala na siyang oras.

Mabagal ang naging pagbukas ng lalaki sa hawak niyang kahon.

Rinig na rinig ko ang paghikbi niya sa harapan namin ni Senna, hikbi ng tila namatayan ng isang pinakamamahal niyang pamilya.

“Wa…wala na…wala na siya Lucian, wala na siya” garagal ang narinig kong tugon sa lalaking ito habaning binubuksan niya ang itim na kahon.

“Anong wala na?” wika ko sa kanya at doon napalaki ang aking mata sa isang bagay na nakasilid sa loob ng kahon.

Mabilis akong humakbang papunta sa pwesto niya at doon niyakap ng tila walang makakapigil sa aking nararamdamang awa sa kanya.

Nabitawan niya ang kahong naglalaman ng bagay kung bakit siya nagkakaganito ngayon.

“Wala na si Lucifer, wala na siya Lucian!” punong-puno ng paghihinagpis ang boses ni Neil habang madiin ang pagkakayapos ko sa kanya.

Ramdam na ramdam ko ang galit, hinagpis, lungkot at awa sa katawang lupa ng lalaking ito.

Hindi ko na napigilang mapaluha dahil sa ikinikilos ni Neil.

Batid kong nakita ni Senna ang laman ng kahon dahil rinig kong sumusuka ito sa aking likuran.

“Wala na…wala na siya Lucian! Wala na si Lucifer!” hindi ko pinapansin ang masakit na pagkalmot ni Neil sa aking likuran at mas lalo ko nalang idiniin ang aking katawan at pagkakayapos sa kanya.

Humahagulgol na ito na maihahalintulad mo sa mga namatayan ng mga taong mahal nila sa buhay.

Nakapikit akong lumuluha dahil ramdam ko ang sakit na nararamdaman ng aking bestfriend.

“Mga

hayop

sila! Mga

hayop

!” ang garagal na wika ni Neil “Mga

hayop

sila! Mga walang puso! Mga

demonyo

!” segunda pa nito.

Lahat ng mga taong nabubuhay sa mundo ay may mga kanya-kanyang problema. Kahit ang mga bata ay may dinadalang problema at pag-aalaa lalong-lalo na kapag may nagawa silang mali.

Sakit. Karamihan sa mga tao ay may pinoproblemang sakit, sakit sa katawan, sakit sa puso, sakit sa pag-iisip at sakit sa pangdamdamin.

Ngunit ano nga ba ang sakit na sobrang sakit?

“Bakit nila nagawa ‘yon Lucian? Bakit nila nagawa ‘yon?” patuloy ang pagluha ni Neil sa aking balikat habang mahigpit ang pagkakayapos ko sa kanya.

“Mga

hayop

sila, mga

demonyo

!

Mabubulok

sila sa

impyerno

!” ramdam na ramdam ko ang pait sa puso ng aking kaibigan dahil sa pagkamatay ng kanyang mahal sa buhay.

Patuloy kong hinahaplos ang likuran ni Neil para iparamdam na nasa tabi niya lang ako at dinadamayan sa nararamdaman niya ngayon.

“Magbabayad sila Lucian.

Pagbabayarin

ko silang lahat,

pagbabayarin

ko ang mga

taong

sangkot

sa

pagpatay

sa isa sa mga mahal ko sa buhay.

Maghihiganti

ako Lucian,

ipaghihiganti

ko siya” tumango nalang ako sa binagkas ni Neil.

Paghihiganti, ‘yan ang pinakamasakit sa lahat ng masakit.

ㅡㅡㅡ

happy new year everyone!

Chapter 34

ㅡㅡㅡ

Romeo and Julio 

“Mga ilang oras ang tapos ng pagpapalinis mo ng ngipin?” ang wika ni Neil sa kabilang linya ng telepono.

“Thirty minutes lang ‘yon Neil, tawagan kita after kong matapos para makapunta na tayong Xentro Mall” tugon ko sa kanya at rinig ko naman ang pagsang-ayon nito.

Alas-dose na ng tanghali at tirik na tirik ang haring araw, kasalukuyan akong naglalakad papunta sa Dental Clinic ni Doctora Mapalo upang mag palinis ng ngipin para sa pagpunta ko sa Baguio bukas.

Si Neil naman ay kasalukuyang nasa computer shop ilang minuto lang ang layo sa Dental Clinic dito sa bayan.

Hindi ko itatanggi na gulat na gulat kami ni Senna kahapon sa nangyaring komosyon sa cafe. Ang alagang mahal na mahal ni Neil ay wala na, tanging balat nalang ng pusang si Lucifer ang nasa loob ng kahon na dala-dala ni Neil kahapon.

Akala ko’y magbabago ang behavior ni Neil dahil sa nangyari sa kanya. Ngunit nagulat nalang ako kaninang umaga nang siya mismo ang nag presenta na sasamahan niya raw ako sa pamimili ng mga dadalhin kong pasalubong kila Tito Badang at Lola Cery.

Si Senna? Wala na, nasa byahe na sila papuntang Zambales kaya’t sarado ngayon ang cafe.

Nilakihan ko na ang paghakbang ng masilayan ko na ang aking pupuntahan “Welcome po Sir Lucian” iyan ang wika ng assistant dentist sa akin pagkapasok ko ng dental clinic.

“Good afternoon, nandiyan na si Doctora?” nakangiti kong tugon sa kanya at doon ito tumango.

“Yes Sir, pasok na po kayo sa loob” wika nito at doon ako inilalayang pumasok sa loob ng isang kwartong salamin ang pader.

---

Kasalukuyan na akong nakahiga dito sa itim na dental chair habang ginagawa ni Doctora Mapalo ang kanyang trabaho sa aking bunganga’t ngipin. Hindi ko mawari ang tawag sa mga apparatus na ginagamit ni Doctora dahil hindi naman ako isang dentista.

Isa akong guro na tanging marker at chalk ang aking maipupusta.

Naranasan niyo na bang kausapin ng dentista habang ginagawa nila ang trabaho nila sa ‘yo?

Yung nakanganga kang sumasagot sa tanong nila?

“Ay alam mo ba Sir, nakakaloka si Christopher nung bago

magbakasyon

” impormal na pagkausap sa akin ni Doctora na parang mag tropa lang kami.

Si Christopher ay anak ni Doctora Mapalo at estudyante ko sa Grade 11 Filipino subject. 

“Err…

beker

….pe” tugon ko sa kanya habang doon may sumisipsip na hose sa aking bibig.

“Edi may play daw sila ng Romeo and Juliet sa school para sa finals nila sa theater and arts. Kaso ang challenge sa kanila ay puro sila lalaki since alam niyo naman na he is taking a marine course” unang pagsasalaysay ni Doctora na tila alam ko na ang kanyang ikukwento.

Kahit nakabuka ang aking bibig ay napapangiti nalang ako.

“That’s why tawa ako ng tawa nang sinabi niya sa aking siya ang napiling gumanap na Juliet at nakasalalay kay Christopher kung sino ang magiging partner niya at alam mo ba Sir na ang daming nag audition sa mga classmate niya bilang Romeo” mabilis at masayang pagkukuwento ni Doctora at ako’y napapangiti nalang.

“At iyon si bakla, pinili ang crush niya” natatawang wika nito kaya napatawa nalang din ako kahit na patuloy ang paglilinis ni Doctora sa aking ngipin.

“Err..

engg

…

kelet

nemen

phe

” tugon ko sa nakatutuwang kuwento ni Doctora.

---

Matapos ang ilang minutong paglilinis sa aking ngipin “Thank you po Doctora Mapalo, regards niyo nalang po ako kay Christopher” kasalukuyan na akong nagpapaalam sa kanya.

“You’re welcome Sir Lucian, ingat kayo sa byahe

tommorow

” tugon nito sa akin patukoy sa pagpunta kong Baguio.

“Thank you Doc” huling wika ko bago tuluyang lisanin ang dental clinic.

Kinuha ko na ang aking phone sa bulsa ng suot kong itim na jeans para tawagan si Neil.

Nag abang na rin ako ng masasakyang tricycle o jeep dito sa kalsada paglabas lang ng clinic.

“Neil, I’m done. Halika na, para makapamili na tayo” bungad kong wika sa kabilang linya.

“Okay po, on the way na ako” tugon naman nito sa akin bago namatay ang tawag.

Muli kong ibinulsa ang phone at doon umabang ng masasakyan.

Hindi ko na dinala si Accent dahil ayokong mag drive, ayaw ko namang ipagmaneho si Neil dahil isa siyang certified kaskasero sa kalsada, pati si Accent nalang ang gagamitin kong sasakyan papuntang Baguio.

Ako nalang mag-isa ang aalis bukas dahil hanggang ngayon ay hindi parin sumasagot sa akin si Engineer, mula noong tinawagan ko ito ay hindi na ako nag iwan pa sa kanya ng mensahe dahil baka busy iyon sa kanyang trabaho.

Hindi ko naman magawang imensahe si Jerome para tanungin kung sumasagot ba sa kanila si Engineer at para tanungin ito kung sasama parin siya sa akin papuntang Baguio. Hindi ko ginawa dahil baka magmukha lang akong tanga.

Basta ang iniisip ko nalang ay busy ito sa Tagaytay at doon ginagawa nang mabuti ang kanyang trabaho bilang inhenyero.

Nang malaman din ni Neil na bukas ang alis ko ay nag presenta siyang sumama ngunit ito ay aking tinanggihan, sinabihan ko nalang ito na gawin ang mga bagay para sa pag-iimbestiga sa alaga niyang si Lucifer.

Sinabihan ko din si Neil na pagkauwi ko galing Baguio ay tutulungan ko ito sa paghahanap kung sinong salarin sa pagpatay sa kanyang alaga.

Habang hinihintay si Neil at ang masasakyan ay doon muling pumasok sa aking isipan ang ikinuwento ni Doctora Mapalo tungkol sa anak niyang si Christopher.

Romeo and Juliet? More like Romeo and Julio.

Napangiti ako nang may senaryong pumasok sa aking isipan.

ㅡㅡㅡ

Lucian’s Imagination of Parallel and Rainbow World

Taong 1595 sa isang palasyo na tinatawag na Soraka ay may isang Prinsipe na nagngangalang Julio.

Si Julio ay paborito ng lahat kasama ang hari’t reyna papunta sa kanilang mga nasasakupan. Mahal na mahal ng taong bayan at nang palasyo si Julio.

Dugong bughaw man ang Prinsipe ay mas pinipili nitong makisama sa mga taong bayan, lingid sa inyong kaalaman ay isang guro si Julio sa bayan na kung kaya’t gustong-gusto siya ng mga bata at nang ilang matatanda.

Bukod sa kagustuhang mag turo ni Julio ay may isa pa siyang paboritong gawin sa palasyo at ito ay ang pagtatanim at pangangalaga sa mga bulaklak at halaman.

“

Napakaganda

niyo talagang

pagmasdan

, bukod sa maganda kayo sa paningin ay mabango pa kayong

amoyin

” ang wika ng Prinsipe habang inaamoy ang bungkos ng rosas na puti.

Nakangiti ang Prinsipe dahilan para lumabas ang natatangi nitong kagandahan na kinababaliwan ng mga kababaihan at ilang kalalakihan. Nakasuot si Julio ng puting tela na litaw ang kanyang makinis na kutis sa braso at dibdib.

Hindi naman mapigilan ng mga kawal sa hardin ang mapatitig sa kagandang taglay ni Prinsipe Julio.

Nakangiting pinagmamasdan ni Julio ang kagandahan ng kanyang hardin na siya mismo ang gumawa nito. Makukulay ang mga bulaklak at nagtatayugan ang mga magagandang dahon ng ilang halaman.

Habang nakatitig lang si Julio sa kanyang magagandang halaman ay doon siya nakarinig ng malakas na sigawan at ang mabilis na pagpapatakbo ng kabayo na tila papunta sa kanyang pwesto.

Alerto ang mga kawal sa hardin kung kaya’t napalibutan na nila si Prinsipe Julio.

Napa-awang nalang ang bibig ng Prinsipe nang doon may bumulaga sa kanilang hindi mawaring itim na sasakyan na tila mula sa hinaharap.

Nasa harapan ng mga kawal at ni Julio ang isang bagay na sumira sa mga halaman at bulaklak sa hardin dahilan para mas lalong lumaki ang mga mata ng Prinsipe.

“Anong tawag sa bagay na iyan?!” gulat na gulat na wika ni Julio at doon siya nagdesisyong lapitan ang isang hindi nila mawaring sasakyan.

Nang makalapit si Julio sa bagay na iyon ay doon siya nagulat ng makita niyang bumababa ang tila salamin ng itim na sasakyan.

At mas lalo pa itong naguluhan ng makita nitong may isang lalaking nakaupo sa loob ng bagay na sumira sa kanyang mga alagang halaman.

“Hi” nakangiting wika ng lalaki kay Julio.

“Romeo!?” may pagtatakang huling wika ng Prinsipe.

ㅡㅡㅡ

“Lucian” pagtawag ng isang lalaki sa aking pangalan “Hey Lucian, hop in” segunda niya nang hindi ako nakasagot sa kanyang pagtawag.

May isang pamilyar na itim na sasakyan ang tumigil sa aking harapan habang doon nakasakay ang lalaking isang Linggo nang hindi nagpaparamdam.

“Hey come on” nakangiti nitong pagtawag habang diretso lang ang tingin ko sa kanya.

Nang mabatid niyang hindi ko siya kinikibo ay doon ito nagdesisyong lumabas sa kanyang sasakyan habang doon ko naman naririnig ang pagtawag ng isang lalaking papalapit na sa aking puwesto.

“Saan ka galing? Saan ka pupunta? Pauwi kana ba? Hatid na kita” sunod-sunod na wika ng lalaking bumaba sa kotse habang nakangiti sa aking kaliwang bahagi.

Nakangiti lang siya nang doon ko makitang nagbago ang kanyang mukha ng may magsalita sa aking kanang bahagi.

“Let’s go Lucian, para matapos na ang araw na ‘to” doon ko nalang naramdamang hinihila na ako ni Neil sa kanang kamay papunta sa kanyang puwesto.

Nakatingin lang ako sa lalaking isang Linggong hindi nagparamdam na ngayon ay gulat na gulat sa kanyang nasasaksihan.

Mabilis siyang humakbang papalapit sa amin at doon hinablot ang aking kaliwang kamay.

“Let’s go Lucian, ako na

maghaha

–”

“Ako na pre” pagputol ni Neil sa lalaki.

“Hindi, ako na ang maghahatid kay Lu—”

“Ako na nga pre ang kulit mo ah” muling pagputol nito kasabay ng paghila niya sa akin.

“Ikaw ang makulit pre, ako ang nauna kaya ako ang maghahatid” doon ako hinablot muli ng lalaki.

Rinig ko ang pagtawa ni Neil “

Nakakatawa

ka pre, ako ang nauna sa ‘yo. Ako ang maghahatid at ako ang sasama kay Lucian” sarkastikong wika ni Neil at doon ko nakita ang pagngisi ng lalaking isang Linggong hindi nagparamdam.

“Ako na ang maghahatid at sasama” wika nito dahilan para marinig ko ang mahinang pagmumura ni Neil.

Napatango nalang ako at doon hinablot ang kanilang mga hawak sa aking katawan “

Tigilan

niyo nga ako, umalis na kayo. Ako na mag-isa, ang kukulit niyo” inis kong wika sa dalawa kasabay ng pag-alis sa aming kinatatayuan.

ㅡㅡㅡ

Chapter 35

ㅡㅡㅡ

Mi

Manchi

“Kailan ka babalik ng

Italya

?”

“Bakit mo tinatanong?”

“Curios lang pre, hindi ko kasi talaga gusto ang presensya mo dito sa Pilipinas eh”

“

Parehas

lang tayo pre, hindi ko din gusto ang tabas ng bibig mo”

“Ikaw ba Lucian? Gusto mo ba ‘tong si Italian boy?” huling wika ni Neil bago ako magpakain dito sa kinauupuan ko.

Hindi ko na mabilang kung nakailang palitan na ng asaran ang dalawang ito mula pa kanina doon sa loob ng Xentro Mall. Kahit na gustuhin kong mamili ng mga dadalhin ko bukas na mag-isa ay doon makukulit at tila may balat sa pwet ang dalawang lalaking nasa unahan ko ngayon.

Kasalukuyan na kaming nakasakay sa itim na sasakyan at doon binabaybay ang daan papunta sa Adachi’s Cafe.

“Lucian, tinatanong kita kung gusto mo ba ‘tong si Italian boy?” muling untag sa akin ni Neil habang prenteng nakaupo sa unahang passenger seat katabi ng driver seat.

“Neil, tigilan mo nga. Itikom mo na ang bibig mo at kanina pa ako nabibingi sa inyong dalawa. Katahimikan muna please” inis na inis kong wika sa dalawa dahilan para muli kong mahuli ang nakatutunaw na tingin ni Engineer na tumatagos sa rear view mirror ng sasakyan.

Napailing nalang ako at doon ibinaling ang tingin sa salamin at pinanood ang mga nadadaanan naming establisyemento.

“Paano ba ‘yan pre? Hindi makasagot ang best friend ko” rinig kong pagsisimulang muli ni Neil kaya napailing nalang ako.

Rinig ko ang mahihinang pagtawa nito “Kaya kung ako sa ‘yo Engineer Asher ay wag ka nang umasa pa. Wala ka parin bang bayag pre? Kung hindi ako nagkakamali ay sinabi ko sa kapatid mong si Jerome na kapag haharap ka sakin ay may bayag kana at hindi na mag wawalk out na parang kawawang

tuta

” segundang pang-aasar ni Neil sa nakalolokong boses.

“Neil” mahinang pagsaway ko sa kanya.

“Wag mo akong sawayin Lucian, hindi ka nga makasagot kung gusto mo ‘tong si Italian boy eh” napalunok ako sa pang babara nitong tarantadong si Neil.

Napailing nalang ako at muli kong nahuling nakatingin si Engineer sa akin mula sa rear view mirror na tila wala siyang pakialam sa pinagsasabi ni Niel.

“Kung hindi mo mamasamain pre, naalala ko sa huli nating pagkikita na nag walk out ka sa mga tanong ko na hindi mo sinagot” untag ni Neil sa lalaking patuloy sa pagmamaneho “Pwede ko bang muling itanong sa ‘yo Engineer Asher?” segunda ni Neil at doon ko nakita ang pagtango nito.

“Spill it” seryosong tugon ni Engineer at muli ko nalang ibinaling ang aking tingin sa labas ng sasakyan.

Tulad ng aking inaasahan ay doon ko naririnig ang mga diretsahang tanungan at sagutan ng dalawang manok sa pagsasabong.

“May kasintahan kana ba?”

“I don’t have one”

“May naiwan ka bang girlfriend sa

Italya

?”

“Wala”

“Asawa meron ka?”

“Wala”

“May anak ka ba?”

“Wala akong anak”

“May tinatakbuhan ka bang babae sa

Italya

?”

“Wala akong tinatakbuhan”

“Gusto mo ba si Lucian”

“Gustong-gusto”

Dahan-dahan akong bumaling ng tingin sa rear view mirror sa unahan at hindi nga ako nagkamali dahil tagos na tagos ang titig sa akin ni Engineer.

“Lucian” pagtawag ni Neil sa akin dahilan para muli kong iniwas ang tingin sa lalaking isang Linggong hindi nagparamdam “Hoy Lucian!” segundang pagtawag ng walang hiyang lalaki sa harapan.

“Ano?!” inis kong tugon sa kanya.

“May gusto pala itong si Italian boy sa ‘yo eh” natatawang wika niya sa akin at hindi ko alam ang aking isasagot.

Napalunok ako at ibinaling nalang muli ang tingin sa labas ng bintana habang rinig ko ang pagbungisngis ni Neil sa harapan.

“Lucian, gusto mo ba itong si Engineer Asher?” walang prenong wika ng hayop na lalaking nasa harapan ko.

Konti nalang ay masasapak ko na talaga ang bastos niyang bunganga.

Katahimikan.

Binalot nalang ng katahimikan ang buong sasakyan nang hindi ko sinagot ang tanong ni Neil.

“See? Walang sagot ang best—” naputol ang muling pagpapahiya ni Neil nang tumunog ang kanyang telepono tanda ng may tumatawag.

“Yes?” ang wika nito nang sagutin niya ang tawag sa telepono “Papunta akong cafe, ihahatid ko si Lucian. Bakit?” segunda niya sa kabilang linya.

Nakatingin lang naman ako sa labas habang pinagmamasdan parin ang mga establisyemento.

“Nasaan ka? Sa bayan?” muling wika nito sa kausap “Okay sure, sige. Puntahan kita, papaalam lang ako kay Lucian. Wait mo ako” segunda ni Neil bago namatay ang tawag.

Umayos ako ng upo at doon inabangan ang sasabihin ng lalaking ito “Lucian” pagtawag niya sa akin habang nakasilip sa kanyang kinauupuan.

“Ano?” tugon ko sa kanya.

“May aasikasuhin lang kami sa bayan, puntahan nalang kita mamayang gabi” pagpapaalam niya sa akin at doon ako tumango.

“Sinong kasama mo?” tugon ko sa kanya.

“Si Jairus” sagot ni Neil “May aayusin lang kami” segunda nito dahilan para biglaang tumigil ang sinasakyan namin.

Napatingin kaming dalawa ni Neil sa lalaking nagmamaneho kung bakit bigla nalang itong nag preno.

“Ang angas mo naman pre, seloso ka

masyado

. Nagpapaalam lang ako ng maayos dito sa best friend ko pero parang gusto mo na ‘ata agad akong

bumaba

” sarkastikong wika ni Neil kay Engineer.

“Pasensya na, may pusa kasing

tumawid

” tugon nito at doon nalang umiling ang tarantado.

Muling sumilip sa akin si Neil “Paano ba ‘yan, una na ako Lucian. See you later at gusto na ‘ata akong paalisin nitong si Italian boy” natatawang wika nito sa akin at doon ako tumango.

“Ingat kayo” tugon ko sa kanya at doon ito tumango.

Bumaling naman siya ng tingin kay Engineer na diretso lang ang tingin sa harapan “Una na ako Engineer Asher, wag mong sasaktan itong besfriend ko kung ayaw mong bangasan ko ‘yang maangas mong

pagmumukha

” wika niya dito at tanging pagtango lang ang isinagot ni Engineer.

“Lucian, bye” huling paalam ni Neil bago siya tuluyang lumabas ng sasakyan.

ㅡㅡㅡ

Ilang minuto na ang nakakalipas sa byahe pauwi nang Adachi’s Cafe ay doon ko na napagmamasdang puro luntian ang nakikita ko sa daan.

Mula sa establisyemento papunta sa mga berdeng halaman at matatayog na puno hudyat na malapit na ako sa aking uuwian.

Hindi ko itatanggi na hindi ako komportable sa kinauupuan ko ngayon, walang umiimik sa aming dalawa na tila hindi namin kilala ang isa’t-isa.

Mula nang umalis si Neil sa sasakyan ay tanging tunog lang ng kotse ang maririnig dito sa aming puwesto. Hindi na ako lumipat pa ng upuan dahil mas lalo lang akong hindi magiging komportable kung nasa unahan ako at katabi ang lalaking isang Linggong hindi nagparamdam.

Mula pa kanina ay hindi ko sinasagot ang mga tawag at pagtatanong ni Engineer sa akin. Bakit? Hindi ko alam.

“Sir Lucian” mahinang pagtawag niya ngunit hindi ko iyon pinansin at diretso lang ang pagbaling sa labas ng bintana.

Napatikom nalang ang aking mga kamao dahil sa ikinikilos ko ngayon.

Alam ko sa sarili na nagtatampo ako sa kanya dahil sa isang Linggong hindi niya pagpaparamdam ng maayos sa akin. Hindi ko din maloloko ang aking sarili na..na ano..na hinahanap ng katawan ko ang presensya niya at hinahanap ng aking tenga ang mga yakap mula sa boses niya.

“Lucian” napapikit nalang ako ng muli niyang tinawag ang aking ngalan sa tonong nagmamakaawang pansinin ko na siya.

Hindi ako tumugon sa pagtawag niya dahilan para masaksihan ko ang pagbagal ng sasakyan at pag-gilid nito sa kalsada na tiyak ay titigil kami dito.

Batid kong tama ang aking hinala dahil doon ko naramdaman ang pagkilos ni Engineer sa pagbaba niya sa kanyang kinauupuan.

Napaayos nalang ako ng upo at doon pinagmasdan ang kanyang galaw, kita kong nasa likod ito at may kung anong kinukuha sa compartment ng sasakyan.

Nang masilayan ko ang bagay na kinuha ni Engineer ay doon ako muling napaayos ng upo at ibinaling ang tingin sa unahang bahagi ng sasakyan.

Napatikom ang aking kamao ng binuksan niya ang pintuan sa kaliwang bahagi at doon ito umupo ng diretso sa aking tabi.

Napapikit ako nang malakas niyang isinarado ang pintuan na tila hindi niya nagustuhan ang hindi ko pagbibigay ng pansin sa kanya.

Katahimikan.

Ilang segundong tanging paghinga ang naririnig ko ng doon siya nagsalita sa baritong boses.

“Look at me. Look at me Lucian” ang boses na iyon ay parang gayuma dahil doon ako mabilis na bumaling ng tingin sa kanya.

Nagtagpo ang aming mga mata na ngayon ay nababasa ko ang mga gusto niyang sabihin sa akin.

“Lucian” pagtawag niya sa pangalan ko habang magkakonektado ang aming mga mata.

“I owe you an apologize for not responding well to your messages and calls, it’s just that I’m having a crisis with the workloads and I know that it is not a good reason para hindi ka i-update sa

nangyayari

” paunang paghingi niya ng paumanhin sa akin.

“Alam ko na naging selfish ako about that matter and that is why…Lucian I’m really sorry” basang-basa ko sa kanyang mga mata na seryoso at sincere si Asher sa kanyang sinasabi.

Ngayon ko lang napagmasdang muli ang kagwapuhan ni Asher, lalong-lalo na sa suot niya ngayong puting polo na bumabakat ang matikas niyang pangangatawan.

“Here” baling niya sa bouquet ng bulaklak na hindi ko alam ang tawag, ngunit ang masarap sa mata ang pagkakatingkad ng kulay Lila sa bulaklak na ito “This flower symbolizes sincerity, this is so called Gladiolus flower” pagpapaliwanag niya bago iabot sa akin ang bouquet. 

“Again I’m really-really sorry for what I did la—”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili.

“I miss you Asher” iyan ang aking binigkas matapos kong ilapat ang aking bibig sa kanyang matamis at malambot na labi “I miss you” segunda ko at muling pinagdikit ang aming mga labi.

Doon ako nakapikit habang dinadama ang pagtugon ni Asher sa aking matamis na pagkakahalik.

Ramdam kong inilagay niya ang kanyang kamay sa aking ulo at leeg upang alalayan ako sa aming ginagawang paghahalikan. 

Tanging pagdadampian ng mga labi ang maririnig mo dito sa loob ng sasakyan.

Habol-habol ko ang aking hininga ng maghiwalay ang aming mga labi.

Pinagdikit namin ni Asher ang aming mga noo at doon ko inabangan ang kanyang sasabihin.

“ I miss you too. I miss you Lucian, mi manchi Lucian, I miss you too” nakangiti niyang tugon at doon muli naming ipinagdikit ang matatamis naming mga labi.

ㅡㅡㅡ

Chapter 36

ㅡㅡㅡ

Commander

Alas-sais ng umaga sa Adachi’s Cafe.

Sunday. Ito ang araw na nakatakda upang humayo kami at kumuha ng mga coffee beans sa Baguio. Isang gabi lang kaming mananatili doon at Lunes din ng gabi ay uuwi na kami.

“Alam na ba ni Tita Wilma na sasamahan mo ako sa Baguio?” ang wika ko sa lalaking gwapong-gwapo sa suot niyang gray jacket.

“Yes po sir” nakangiti niyang tugon sa akin kasabay ng pag-alalay niya sa pagsasara ko ng Adachi’s cafe.

“Okay, good” nakangiti kong wika dito kasabay ng pagkakandado sa pintuan ng cafe.

“Sir Lucian” pagtawag niya sa akin.

“Yes?” tugon ko at doon ko nakitang binabalingan niya ng tingin ang mga gamit sa lapag na dadalhin namin sa Baguio.

“Lagay ko na ‘to sa sasakyan?” nakangiti niyang wika at doon ako tumango.

“As you should” tugon ko naman “Lagay mo na, i-double lock ko lang ‘tong cafe” segunda ko at ito’y tumango.

“Okay po” nakangiti niyang tugon at mabilis siyang kumilos papunta sa kinapupwesto ng kanyang itim na sasakyan.

Umiling ako habang nakangiti dahil sa ikinikilos ni Engineer ngayon “Anong nakain ng lalaking ‘yan?” natatawa kong bulong sa hangin bago ko tinumbok ang mga halaman sa harap ng cafe.

“Tiyak na madadagdagan na kayo sa pag-uwi ko galing kila Tito

Badang

” pagkausap ko sa mga snake plant na galing din sa kanya.

Kinuha ko ang lagadera sa gilid at doon sinimulang diligan ang mga halamang ito.

Nasa ganoon akong puwesto ng may tumawag sa pangalan ko “Good morning Lucian” boses palang ay alam ko na kung kanino ito galing.

Bago humarap sa lalaking tumawag sa pangalan ko ay inilapag ko ang lagadera dahil tapos na din naman akong magdilig.

Nakangiti ito na tila maganda ang gising “Good morning” tugon ko naman kay Jairus na tila pupuntang basketball court dahil sa suot niyang jersey at hawak na bola.

“Aalis ka Lucian?” nakangiti nitong pagtatanong at ako’y tumango.

“Yep” tugon ko dito at muli siyang nag-wika.

“Saan ka pupunta?” usisa pa niya.

“Baguio, kukuha ako ng mga coffee beans” tugon kong muli at doon siya tumango.

“Ah okay, ingat ka ha. Papunta ako ngayon kila Neil, niyaya akong mag basketball dahil hindi daw natuloy ang lakad niya ngayon gawa ng may papansin daw sa kanila” wika pa nito at napatango nalang ako dahil hindi ko naman tinatanong kung saan siya pupunta.

“Ingat ka din, ingat kayo ni Neil” tugon ko nalang at doon ko nakita ang paglalakad ni Engineer papunta sa aming puwesto.

Nakataas ang kilay nito na tiyak ay hindi maganda ang timpla sa kanyang nakikita “Let’s go Lucian” pagtawag niya ng pansin sa akin at doon ako tumango.

“Ow, magkasama kayo?” tila narindi ako sa kung paano magtanong si Jairus sa akin.

“Let’s go Lucian” muling untag ni Engineer at doon pa hinawakan ang aking kaliwang braso.

“Teka lang pre, kinakausap ko pa si Lucian. Wag kang bastos, parang wala kang manner ah, Engineer ka pa naman” napalunok nalang ako dahil sa sinabi ng lalaking ito.

“Let’s go Lucian” pag-uulit ni Engineer at nababatid kong banas na siya sa lalaking nasa harapan namin kaya kumilos na rin ako.

“Jairus, mauna na kami. Ingat kayo ni Neil, pasabi nalang na paalis na kami” nakangiti ko nalang wika sa kanya at doon na ako nagpaanod kay Engineer papunta sa sasakyan.

ㅡㅡㅡ

“Papansin ang puta, ma che

cazzo

! Parang kulang siya sa pagmamahal ah” natatawa at may halong inis na wika ng lalaking nagmamaneho ng kanyang sasakyan.

“Hayaan mo na, baka kulang lang sa buwan” gatong ko naman patungkol sa lalaking kumausap sa akin kanina.

“Unang kita ko palang sa gunggong na ‘yon ay hindi na maganda ang tingin ko sa kanya. Masyadong bastos, makapal ang mukha at matabil ang dila. Sarap sapakin” inis pa nitong wika at ako’y napailing nalang.

“Hayaan mo na” tugon ko nalang sa sinabi nito.

Hindi ko masisisi si Engineer kung bakit siya ganyan, literal at hindi ko maitatagong bastos at matabil talaga ang dila ni Jairus, hindi ko alam kung dahil ba isa siyang detective kaya ganyan katalas ang kanyang labi?

Hindi ko din gusto ang presensya niya tulad ng ikinikilos ni Engineer.

“Maiba tayo Engineer, sabihan mo ako kapag kailangan mo ng substitute sa pagmamaneho ha. I’ll drive” wika ko dito at ito’y tumango.

“Opo” nakangiti naman niyang tugon at ngumiti nalang rin ako bago ibinaling ang tingin sa labas ng bintana upang panoorin ang aming madadaanan.

Aabutin ng tatlo’t hanggang apat na oras ang magiging byahe mula dito sa lugar namin papuntang Baguio City.

Tiyak na makakatulog ako sa byahe dahil may gwapong nagmamaneho sa sinasakyan ko.

“Lucian” baritong boses ang tumawag sa aking ngalan.

“Yes?” tugon ko sa kanya habang nakatingin parin ako sa labas ng bintana.

“Look at me” wika pa nito kaya sinunod ko nalang ang kanyang sinabi.

Nang lumingon ako sa kanya ay doon nakabalandra sa aking mukha ang isang stuff toy na teddy bear na nakasuot ng uniform ng isang army.

“For you, nakita ko ‘yan sa Tagaytay at ikaw agad ang naisip ko” nakangiti niyang wika at doon ko kinuha sa kanya ang cute na cute na teddy bear.

“Thank you Asher” nakangiti kong tugon sa kanya at doon binalingan ng tingin ang stuff toy “Bakit naman ako ang naisip mo sa teddy bear na ‘to?” natatawa at may pagtatakang wika ko sa kanya at bumaling ako ng tingin dito.

“Ahm…ah…ka…kasi you are my commander”

Dahil sa tugon ni Engineer ay hindi ko alam kung anong ekspresyon ang isusukli ko sa kanya.

Ilang segundo ang inabot bago magproseso sa aking utak ang salitang binigkas ni Asher.

“Hindi mo sinabi sa akin na may side ka palang ganyan” iniwas ko ang tingin sa kanya dahil hindi ko mapipigilan ang aking pagtawa kapag patuloy akong nakatitig sa gwapo niyang mukha.

“Sa ‘yo lang naman ako naging ganito, sa ‘yo lang ako ganito” natatawa din nitong tugon sa akin at napakagat nalang ako ng labi.

Parang gusto ko nang matulog ngayon dahil baka sa apat na oras na byahe ay ganitong mga salita ang matatanggap ko sa kanya, hindi ko kakayanin at tiyak na matunaw lang ako sa kanyang mga labi’t tingin.

Habang tinititigan ko ang teddy bear na nakasuot ng army uniform ay doon nalang pumasok sa aking isipan ang isang batang nakilala ko sa cafe.

Hinugot ko ang aking phone at doon hinanap ang nakasave naming larawan ni Manse, ang batang marunong magsalita ng limang lengguwahe.

Nang makita ko ang larawan namin ng batang iyon ay doon ko pinagmasdan ang kanyang mukha na nakakagigil sa cuteness. Napangiti ako ng makitang naka-dila ito sa aking kaliwang pisngi.

“Sino ‘yan, Lucian?” untag ni Asher sa driver seat at doon ko ipinakita ang larawan naming dalawa ni Manse.

“Si Manse, customer ko last Monday” tugon ko sa kanya at doon niya binalingan ang larawan naming dalawa “Ang gwapo hane?” segunda ko pa at ito’y tumango.

“Baka gwapo ang ama” wika niya at ako’y tumango bilang pagsang-ayon.

“Tiyak na gwapo nga, nawa’y magtagpo ulit kami nitong si Manse dahil nanggigigil ako sa ka-kyutan niya” nakangiti at natatawa kong wika.

“

Puwede

mo naman akong pang-gigilan ah, gwapo naman ako at cute tulad niyang si Manse. Bakit hindi nalang ako Sir Lucian?” dahil sa aking narinig ay napanganga nalang ako sa aking kinauupuan.

Hindi ko itatanggi na kanina pa ako kinikilig sa mga mabubulaklak niyang sinasabi, maganda talaga ang gising niya.

“Kanina ka pa ganyan ah? Kanina ka pa madaming baon na bala, anong nakain mo Engineer Asher?” natatawa kong wika dito at doon ko nasaksihan ang kanyang pagbuntong-hininga.

“Sir Lucian, the truth is kinakabahan ako” nagbago ang kanyang expression dahil sa sinabi niya.

“Saan? Saan ka kinakabahan?” nagtataka kong wika sa kanya.

“Sa ‘yo, sa family mo” bumaling ito ng seryoso sa akin at doon ko saksi ang kanyang mukha na tila hindi mapakali “I mean kinakabahan ako kasi…ano…kasi makikilala ko ang side ng family mo..ala..alam mo ‘yon?” utal niyang segunda at doon ako napatango.

“Hindi naman sila nangangain ng buhay Engineer, pati ‘wag kang kabahan dahil sa side lang ng family ni Papang iyon. Mababait silang lahat at pati saka ka lang kabahan ka kapag na meet mo na sila Papang at

Mamang

, sila ang nangangain ng buhay” pagpapagaan ko ng loob sa kanya.

“Still, kinakabahan parin ako dahil baka makagawa ako ng bagay na hindi nila

magustuhan

” hindi parin siya mapakali sa nararamdaman niyang kaba.

Napangiti nalang ako at doon nagdesisyong abutin ng aking kaliwang kamay ang kanyang tenga sa kanan na ngayon ay namumula “Don’t be afraid Asher, kasama mo naman ako. Hindi kita iiwan doon at ‘wag mong isipin ang mga maling bagay na magagawa mo, maiintindihan nila ‘yon at maiintindihan kita” nakangiti kong wika sa kanya at doon ko nasaksihan ang muli niyang paghinga ng malalim.

“Thank you Lucian” nakangiti niyang pasasalamat sa akin.

ㅡㅡㅡ

Chapter 37

ㅡㅡㅡ

Baguio

Saktong alas-dyis nang itigil ko ang pagmamaneho dito sa harapan ng mga naglalakihang pine trees.

“Engineer, we’re here” wika ko sa lalaking naka-upo sa passenger seat na tila hindi na mapakali sa kanyang puwesto dahil sa kabang nararamdaman niya mula pa kanina.

Nakangiti ko siyang binalingan ng tingin “Nandito na tayo Engineer” wika ko sa kanya at saksi ko ang pilit niyang pag-ngiti.

“

Sinabihan

na kitang huwag

kabahan

, dahil wala namang dahilan para

kabahan

ka” natatawa kong wika sa kanya at siya’y napatawa nalang din habang nakatingin sa akin “Hay nako Engineer, as far as I know ang mga

katulad

mong may

propesyon

sa

industriya

ay hindi

nahihiya

sa mga tao” pag-papagaan ko ng loob sa kanya.

Nakangiti siyang umiling “It’s just that…ano…Sir Lucian, I don’t

know

kung bakit ako kinakabahan ng ganito..I mean dahil ba sa kasama kita? At

natatakot

akong hindi nila ako

magustuhan

para sa ‘yo?” napangiti nalang ako sa kanyang sinambit.

“Ganito nalang” wika ko sa kanya at doon tinanggal ang pagkakakabit ng seat belt upang maka-ayos ako ng upo.

“Isipin mo na

kliyente

mo silang lahat sa trabaho at kailangan ma-impress mo sila sa ‘yo,

makuha

mo ang

kanilang

atensyon

para

mapagkatiwalaan

ka nila sa gagawin mong trabaho” suhestiyon ko sa kanya at nakita ko ang kanyang pagtango.

“Thank you Lucian” batid kong napagaan ko na ang loob niya.

“You’re welcome, hindi naman kita iiwan dito sa Baguio kaya huwag kang mag-

alala

” nakangiti ko pang wika.

“So, let’s go?” tugon niya at ako’y tumango.

Nang tatanggalin na ni Engineer ang suot niyang seat belt ay nagulat ito sa kanyang kinauupuan.

“Che

cazzo

!” gulat niyang pagmumura habang nakatingin sa batang nakasilip sa bintana sa kinauupuan niya.

Napahalikhik nalang ako sa nangyari at doon nagdesisyong buksan ang bintana sa puwesto ni Engineer.

Nang tuluyang bumukas ang bintana ay sumalubong sa akin ang gwapo at makulit na pagmumukha ng batang gumulat kay Engineer.

“Wow, totoo nga! Totoo nga! Totoo nga si

Tiyo

Badang

! Totoo nga si

Tiyo

Badang

!” maligalig na wika ng batang nakasuot ng puting t-shirt.

“Siya si Ding, isa sa caretaker ng hacienda nila

Papang

” wika ko kay Engineer at doon ito tumango bago tuluyang alisin ang seat belt na suot-suot niya “Let’s go Engineer, mahaba pa ang araw na

tatahakin

natin” segunda ko dito bago nagdesisyong bumaba sa sasakyan.

ㅡㅡㅡ

“Hindi

mawawala

ang sasakyan mo doon Engineer, nakita mo ba yung mga

nakakabit

ang

naglalakihang

cctv sa pine trees?

Takot

nalang nila kapag

ginalaw

ang sasakyan mo, doon pati talaga ang paradahan ng sasakyan” wika ko sa lalaking nasa likuran ko habang patuloy kami sa pag-akyat sa mabatong hagdanan.

“I’m not worrying about that, iniisip ko kung kaya mo pa ba ‘yang

bitbit

mong sports bag? You want me to carry it?” tugon nito sa akin.

Napangiti ako “Hindi na, alam kong mas

mabigat

‘yang dala mong

maleta

” mapang-asar kong wika sa kanya dahil sa dala-dala nitong gamit niya.

“Sir Lucian, you’re teasing me again” pagsuko nito at napatawa nalang ako.

“Kuya Lucian, anong channel

mapapanood

‘yang kasama mo? Artista siya diba?” ang wika naman ng sampung taong batang si Ding na nasa unahan ko habang dala-dala ang tsokolateng cake na para kay Lola Cery.

“Hindi siya artista Ding, isa siyang Engineer” tugon ko dito at nakita ko ang ulo niyang tumatango.

“Engineer? Ang mga gumagawa ng bahay,

pangarap

ko din sa

paglaki

ang maging isang Engineer” alam kong nakangiti ang batang nakatalikod sa akin.

“Kaya mag

pursigi

ka sa pag-aaral mo Ding, tulad ng palaging sinasabi ko sa ‘yo na kapag may

tiyaga

ay may

nilaga

” wika ko sa kanya at doon ito tumango.

Mula sa baba ay aabutin lang ng tatlong minuto ang pag-akyat sa pinakatuktok ng Sitio namin.

At sa oras na maakyat mo ang ilang minutong pinagpaguran mo ay tiyak na mapapasabi ka ng “Che

cazzo

!” ang wika ni Engineer dahil sa kanyang nasasaksihan.

“Ma che

cazzo

! Che

cazzo

!” muli nitong pagmumura at nabitawan pa ang kanyang bitbit na maleta “Che

cazzo

!

Piacevole

! Magnifico!” manghang-mangha si Engineer Asher sa kanyang nakikita.

Tila isang painting ng tanawin sa Batanes ang masasaksihan mo dito sa puwesto namin. Pinaghalong asul mula sa langit at luntian sa mga puno at halamang nakapalibot sa amin.

Tanaw na tanaw mo ang hindi kalayuang dagat na tila walang katapusan sa lawak, ang mga bundok na dugtong-dugtong, ang mga puno ng pine trees, kasoy at kape, at hindi mawawala ang plantasyon ng mga strawberry, lettuce at ilan pang gulay na makikita mo sa palengke.

“Welcome to

Sitio

La

Presa

La Trinidad

Benguet

, Baguio” nakangiti kong wika kay Engineer na ngayon ay gulat na gulat parin sa itinatagong ganda ng aming Sitio.

Nakangiti lang ako habang pinagmamasdan ang gwapong mukha ni Engineer na tuwang-tuwa sa kanyang nasasaksihan.

Mahina akong napapahalikhik dahil tila isa siyang batang nakakita ng anghel sa kanyang ikinikilos ngayon.

Habang nakatitig ako sa kanya ay doon nalang ako nagulat ng maramdaman ko ang pagyakap niya sa akin.

Tinanggap ko ang mainit niyang pagkakahagkan sa aking nilalamig na katawan.

“Thank you” mahina niyang wika sa aking leeg “Thank you Lucian” segunda pa niya at doon ko hinimas ang kanyang likuran.

“You’re welcome” tugon ko dito at nakita ko ang tila kinikilig na itsura ni Ding sa aming harapan.

“Aba’y para akong nanonood ng telenobela sa ginagawa niyo Kuya Lucian” nakangiti nitong wika kaya napabitaw na ako sa yakap ni Engineer.

“

Makulit

kang bata ka” tugon ko nalang sa kanya at muling sinimulan ang paglalakad papunta na sa hacienda.

Dito sa sa tuktok ng Sitio La Presa ay bilang lamang ang bahay na makikita mo, mga bahay na tinitirahan ng mga taga-pangalaga at trabahador sa dalawang lupang hacienda na meron dito.

Ang Aldea De La Hacienda at ang Patapat Hacienda.

Ang may ari ng Patapat Hacienda ay sila Lola Cery at si Lolo Jhonny, sa kalungkutang balita ay wala na si Lolo Jhonny kaya si Tito Badang at si Lola Cery na lamang ang nagsisilbing may-ari ng Patapat Hacienda.

Habang kami ay patuloy na naglalakad ay doon namin madadaanan ang isang bahay na katangi-tangi sa ganda at alam kong napansin iyon ni Engineer dahil sa istilo ng pamamahay na ito.

“

Kaninong

bahay ‘yan Lucian?” patukoy ni Engineer dito.

“

Mahabang

kuwento Engineer” tugon ko sa kanya at doon ito tumango “Ang ganda ano?” segunda ko pa.

“I cannot say, pero magaling ang architecture ng bahay” ang nakuha kong tugon sa kanya.

Habang patuloy kaming naglalakad ay doon ko narinig ang pagsasalita ni Ding sa aming unahan.

“Kila Kuya Prince at Kuya Clayton ang bahay na ‘yan Engineer Asher” ang wika ni Ding habang patuloy sa paglalakad.

Bumaling sa akin si Engineer kaya doon ako tumango bilang pagsang-ayon sa sinabi ni Ding.

“Sila ang may-ari ng bahay” ang wika at batid kong alam niya ang gusto kong sabihin “Tiyak na wala sila ngayon kasi wala yung sasakyan nila sa baba” segunda ko pa.

“Si Kuya Prince rin ang may-ari ng Aldea De La Hacienda, Engineer Asher. Tiyak na

magkakasundo

kayong dalawa dahil sa istilo at porma niyo” pagkukuwento pa ni Ding at napangiti nalang ako.

“Mamaya nalang ako magkukwento about sa kanila, dahil papalapit na tayo” nakangiti kong baling kay Engineer Asher dahil tanaw ko na mula rito ang mga taong nagihihintay sa aming pagdating.

ㅡㅡㅡ

“Okay tama na po ang

pagpapa

-picture, hindi po siya artista. Engineer Asher po ang pangalan niya, kaya

mawalang

galang

na mga binibini ay

kukuhanin

ko na siya sa inyo” nakangiti kong wika sa mga babae at baklang kabataan na patuloy ang pagpapa-picture dito sa lalaking kinakapitan ko sa braso.

“Gora lang Senyorito Lucian, iyong-iyo na ang papabols na ito” ang wika ng isang binabae na si Antonio.

Napatawa nalang ako kasabay ng paglisan namin ni Engineer dito sa labas ng mansyon.

Sobrang init ng pagsalubong nila sa amin na tila ilang dekada akong hindi umuwi dito sa kanila. Nagawa pa nga nilang magsabit ng bulalak sa leeg namin ni Engineer na tila kami ay mayor na dadalo sa graduation.

“Iyan ba ang sinasabi mong kinakabahan? Nagulat nalang ako na wala ka na pala sa

tabi

ko” natatawa kong wika kay Engineer habang papasok kami sa loob ng mansyon upang ipakilala siya kay Lola Cery.

“Si Tito

Badang

mo ang humigit sa akin palabas dahil gusto daw akong makita ng mga babae doon” sagot niya sa akin habang hila-hila ko parin ito sa braso.

“Sumama ka naman?” natatawa kong tugon sa kanya at napatawa nalang siya bago kami tumigil sa salas na ngayon ay doon naka-upo sa sofa ang Lola Cery ko.

“Aba Lucian, hindi mo sinabi sa akin na nagsama ka pala ng artista. Saang telenobela ko ba

mapapanood

ang

lalaking

ito, Apo?” ang tuwang-tuwang wika ni Lola Cery at nagawa pa niyang tumayo upang lapitan si Engineer Asher.

Naka-alalay naman si Ding sa tabi ni Lola Cery dahil hirap na itong maglakad.

“Lola, hindi po siya artista. Isa po siyang Engineer sa Italy, at sinamahan niya po ako dito para kumuha ng mga coffee beans” nakangiti kong tugon sa kanya habang papalapit ito kay Engineer Asher.

Nakangiti lang ako habang nakatitig sa tila natutuwang si Lola Cery at Engineer.

“Ay salagay bang

ganoon

? Engineer, tiyak na

kagalang

galang

itong

lalaking

kasama mo apo” tumigil si Lola sa harapan ni Engineer.

“Magandang umaga po sa inyo” ang nakangiting bati nito kay Lola at nagawa pang mag-mano bilang paggalang sa kanya.

“Magandang umaga din sa ‘yo

iho

, ang aking ngalan ay Cecilia Patapat ngunit maari mo naman akong tawaging Lola

Cery

tulad ng tawag sa akin ng

karamihan

” ang pagpapakilala ni Lola sa kanya “Wala pa akong sakit

iho

, maayos pa naman ang aking pag-iisip ngunit hirap lang ako sa paglalakad” segunda pa ni Lola.

Nakangiti namang tumango si Engineer Asher kaya napangiti nalang ako.

“Malaya kang gawin ang lahat ng

gustuhin

mo dito sa hacienda basta isama mo lang ‘tong si Lucian dahil baka

mawala

ka

rito

.

Mababait

at

magalang

ang mga tao

rito

kaya

maari

mo silang

makasalamuha

ng maayos” dagdag pa ni Lola Cery.

“

Ganoon

po ba? Maraming salamat po agad Lola

Cery

” pasasalamat ni Engineer bago ko narinig ang pagpapakilala niya.

“Ako naman po si Asher Malto Casas,

maari

niyo po akong

tawaging

Asher at isa po akong Engineer sa Italy at kung

magpupursigido

si Ding sa pag-aaral ay tiyak na

kukuhanin

ko po siya sa Italy para doon

magtrabaho

” dahil sa isiniwalat nito ay napanganga nalang ako.

“Talaga po?” nagliliwag at kumikinang ngayon ang mata ng isang bata.

“Oo Ding” tugon ni Engineer at doon nalang ako napangiti ng malawak ng niyakap ni Ding si Engineer.

“Salamat Engineer Asher, isa ka ring

hulog

ng

langit

sa buhay ko” tuwang-tuwang wika ni Ding at doon ko nasilayan ang pag-ngiti ni Lola Cery.

“ Hindi ako

nagkakamali

, parte ka nga ng

pamilyang

Casas. Marami akong

kilalang

Casas na

mababait

at

mapagkakatiwalaan

at tiyak na kabilang ka roon Engineer Asher” ang nakangiting wika ni Lola Cery bago siya muling bumalik sa kanyang kinauupuan.

Saksi ko ang pag-alalay ni Engineer para tulungang umupo si Lola Cery.

“

Maupo

kayong dalawa sa

tabi

ko at may

ipapakita

ako” ang wika ni Lola at doon namin sinunod ang kanyang utos.

Nakaupo ako sa kanang bahagi ni Lola habang sa kaliwa naman si Engineer at katabi si Ding.

“Alam kong

masayang

-masaya ngayon ang isang lalaki diyan” ang pag-paparinig ni Lola Cery habang may inaabot sa lamesita.

Tiyak na ang photo album na naman ang kukuhanin ni Lola para ipagmayabang ang kanyang magandang itsura noong kabataan pa niya.

Ngunit doon ako nagkakamali, may binunot si Lola Cery na isang pamilyar na larawan na nakalagay sa photo album na ngayon ko lang nakita.

“Engineer Asher, Lucian Apo. Tingnan niyo kung sino ang nasa

larawan

na hawak ko” ang wika ni Lola Cery at doon nalang napalaki ang aking mata sa hawak-hawak niya.

“Pa…paano? Bakit may

kopya

kayo ng

larawan

na ‘yan Lola

Cery

?” ang gulat na gulat kong wika sa kanya.

“Aba’y

kasalanan

ko bang dalawa ang

ipinadevelop

ng

Mamang

mo? Alam kong

itatago

mo ang

larawan

na ito dahil sa

ikinuwento

mo sa akin, kaya

itinago

ko na ang

kopya

” ang pagsisiwalat ni Lola Cery at doon ako mabilis na bumaling ng tingin kay Engineer Asher na ngayon ay nakatitig na sa larawang hawak ni Lola.

“Ako ang nasa

larawan

” ang wika ni Engineer habang titig sa hawak na larawan ni Lola “Kaming dalawa po ni Lucian ang nasa

larawan

Lola

Cery

?” segunda nito.

Tumango si Lola “Hindi ka

nagkakamali

Engineer Asher, kayong dalawa nga ni Lucian ang nasa

larawan

” tugon ni Lola.

“Ika-

pitong

kaarawan

ni Lucian ang

taong

ito, at

imbitado

ka sa birthday party ng apo ko at isa ito sa mga

larawan

na

ipinadevelop

ng

Mamang

ni Lucian” siwalat ni Lola Cery.

“Ang

larawan

kung saan

nakadila

ka sa

pisngi

ni Lucian” nakangiti at natatawang segunda ni Lola at doon nalang ako napasapo ng noo dahil sa hiyang nararamdaman ko.   

“At kung hindi ako

nagkakamali

, sinabi sa akin ni Lucian five years ago na ang

lalaking

kasama niya sa

larawang

ito ay

iuuwi

niya dito sa Baguio”

ㅡㅡㅡ

Chapter 38

this chapter is dedicated to _mrjvk

ㅡㅡㅡ

Patapat Hacienda

Matapos ang higit kumulang na isang oras na pag-uusap nila Lola Cery at Engineer Asher ay nagdesisyon na kaming umakyat sa ikalawang palapag ng mansyon upang ilapag at isaayos ang dala-dala naming gamit.

Kasalukuyan na kaming nasa loob ni Engineer dito sa dating kwarto namin nila Mamang at Papang dito sa mansyon, hindi masikip at hindi rin malawak ngunit kasyang-kasya naman ang dalawang tao at makakatulog kami ng maayos mamaya.

Kaharap lang ng kwarto na ito ang silid nila Tito Badang at Tita Eva na nasa Dubai.

“Alam mo bang mas matanda pa kay Lola Cery ang mansyon na ito, Engineer” pagkausap ko sa lalaking nasa likuran ko habang nakaupo ako rito sa upuan ng study table dahil nagkaroon ako ng emergency meeting sa University.

Hindi naman ako nakarinig ng sagot sa kanya dahil sinabihan ko siyang ayusin ang higaan na tutulugan namin mamaya.

Nagpupumilit pa si Engineer na sa lapag nalang daw siya matutulog, ngunit tinakot ko itong iiwan ko siya dito sa Baguio kapag nagpumilit pa siya. Isa pa na malamig ang sahig at masama sa katawan ng bawat isa.

“Regalo ng Ama ni Lolo Jhonny ang haciendang ito sa kanilang dalawa ni Lola Cery noong bagong kasal sila, at doon na nagsimula ang lahat. Dito sila gumawa ng mga masasayang memories, nagka-anak, apo, kaibigan, trabahador, lahat-lahat na” pagkukuwento ko pa kay Engineer habang patuloy ako sa pagta-type dito sa dala kong laptop.

“Mahal na mahal nila Lolo Jhonny at Lola Cery ang hacienda ang mansyon na ito. Palagi nilang ipinapaalala sa amin na…If you love something, you must protect it. Kapag may minamahal ka, po-protektahan mo kahit ano pang mangyari” patuloy kong pagsasalita sa lalaking hindi umiimik.

“Kaya noong dumating ang sakuna sa pamilya nila Lolo at Lola ay sabay nilang prinotektahan ang bagay na mahal na mahal nila at kasama na rito sila Papang, Tito Badang at Tita Eva” nakangiti kong wika bago ko tuluyang isinara ang aking laptop dahil tapos na rin ako sa aking ginagawa.

“Nakikinig ka parin ba sa akin Engineer?” wika ko at nagdesisyong humarap sa likod kung saan doon nakapuwesto ang higaan.

“Kaya naman pala hindi ka na sumasagot” ang natatawa kong wika.

Hinugot ko ang aking cellphone sa bulsa ng suot kong pants at doon binuksan ang camera upang kuhanan ng larawan ang lalaking nakasalampak sa higaan na mahimbing ang pagtulog.

“Kanina pa ako salita nang salita, bagsak ka na pala diyan” ang natutuwa kong wika matapos ko siyang kuhanan ng larawan sa nakatutuwa niyang pwesto.

Tila isa itong sanggol sa kanyang higa dahil nakatagilid ito pakaliwa habang naka-unan sa kanyang mga kamay.

Batid kong nilalamig ito kaya kinuha ko ang asul na comforter na nakatiklop sa ibabaw ng puting higaan.

Inaayos ko ang comforter at doon sinukob sa katawan ng natutulog na ni Engineer “Hindi ka siguro natulog kagabi ano? Mukhang puyat na puyat ka” wika ko sa kanya matapos kong isaayos ang comforter sa kanyang katawan.

Napangiti nalang ako bago nagdesisyong lumabas ng kwarto upang makapagpahinga siya nang tahimik.

ㅡㅡㅡ

“Nasaan ang artistang kasama mo Lucian?” ang wika ni Tito Badang sa kaliwang bahagi ko habang patuloy kaming naglalakad papunta sa mismong lupain ng Patapat Hacienda.

“Bagsak, pagod sa byahe” nakangiti kong tugon sa kanya at ito naman ay tumango.

Si Ding naman ay nasa kanan ko habang hawak-hawak ang aking kamay dahil nais niya rin kaming samahan.

“Halata ngang puyat ang lalaking iyon” wika pa ni Tito at tumango nalang ako “Nakakatawa nga kanina noong hinigit ko nalang basta, gawa ng may gustong mag pakuha ng litrato sa kanya” natatawang segunda pa nito.

“Akala nga nila ay artista Tito Badang” natatawa kong wika “Kahit itong si Ding, akala’y artista si Engineer” segunda ko pa at tumawa nalang ito.

“Hindi mo naman siya masisisi at talagang may itsura nga iyang si Engineer kuno. Batid kong mabait at may galang ang lalaking iyon kaya Lucian, ‘wag mo nang pakakawalan at bakuran mo na agad” hirit pa niya at napangiti nalang ako.

“Baliw” tugon ko sa kanya at patuloy lang kami sa paglalakad.

Inabot lang ng minuto ang aming paglalakad bago namin narating ang mismong entrance ng halos 36 hectares na sakop ng lupain ng Patapat Hacienda na katumbas ng 36 na football field.

Sa entrance ng gate ay doon mo mababasa ang malaking karatula na nakaimprinta sa bakal ’

Patapat Hacienda’ iyan ang nakasulat dito.

“Halika ka na Lucian” untag sa akin ni Tito Badang na ngayon ay nakasakay  sa driver seat ng atv na four seater.

“Bagong invesment? Sinong bumili? Ngayon ko lang ‘to nakita ah, nasaan na yung owner mo na sira-sira?” nakangiti kong wika kay Tito Badang matapos akong umupo sa likurang upuan katabi si Ding.

“Aba! Ako siyempre! Hindi na bagay sa itsura ko yung owner, kaya ito… nag invest akong atv at nagbigay si Diego ng kakaramput na ambag” pagmamayabang ni Tito.

Tumango nalang ako at doon inakbayan si Ding na tila miss na miss ako.

“Let’s go!” wika ni Tito bago niya paandarin ang pinagmamayabang niyang itim na atv.

Sa halos 36 hectares ng lupain sa Patapat Hacienda ay hindi mo magagawang lakarin ang buong nasasakupan dahil tiyak na hihingalin ka, kaya magandang investment ang sasakyan na ito.

Tulad ng aking sinasabi ay punong-puno ng iba’t-ibang crops ang makikita mo rito sa loob ng Patapat Hacienda at pagpasok mo palang ay bubungad na sa ‘yo ang naglalaguang puno ng kape at mangga.

Maswerte ang lupain ng Pilipinas dahil kaya nitong mag cater ng apat na variety ng kape, kabilang na rito ang Robusta, Excelsa, Arabica at Kapeng Barako.

Robusta naman ang varierty na kinukuha kong kape kay Tito Badang dahil dito na kami nakilala bilang Adachi’s Cafe.

Isa pa na noong 1880’s, ang Pilipinas ay kabilang sa top 5 coffee exporter worldwide. Ngunit ngayon? Wala na, nag iimport na tayo ng ilang kape sa Indonesia at Malaysia na nakakalungkot para sa ilang coffee farmer.

Ang aking paningin ay nakabaling lamang sa mga trabahador o farmer na patuloy sa kanilang ginagawang pagtatrabaho.

“Bukas daw pala ang dating ni Diego ah, Lucian” untag ni Tito Badang sa unahan habang patuloy sa pagmamaneho.

“Oo nga raw, talagang gustong umuwi dahil nandito ako” nakangiti kong tugon at doon nagsalita si Ding.

“Talaga? Uuwi si Kuya Diego?” wika niya sa tabi ko at doon ako tumango.

“Bukas Lucian, yayain mo si Engineer kuno at Diego na mamitas ng strawberries at kung sinong magbigay sa ‘yo ng matamis na strawberry ay siyang tunay na nagmamahal sa ‘yo ng totoo” ang natatawang pagbibiro ni Tito Badang at napatawa nalang ako.

“Sus, eh ikaw Tito? Ilang babae na ang nagpatikim sa ‘yo ng strawberry? Baka halos lahat ng lasa ng strawberry ay natikman mo na” ang gatong kong pagbibiro sa kanya at napatawa kaming tatlo.

“Hindi naman strawberry ang paborito ni Tito Badang, Kuya Lucian” hirit ni Ding sa tabi ko.

“Eh ano?” tugon ko sa kanya at kita ko ang kanyang pag-ngiti ng pilyo.

“Saging. Saging ang paboritong kainin ni Tito Badang” hindi ko alam ang reaksyon na ipapakita ko dahil sa aking narinig.

“Loko-loko ka talaga Ding! Sabi kong ako ang magsasabi niyan kay Lucian” natatawa namang wika ni Tito Badang kaya’t napatawa nalang ako.

“Saging pala ha” hirit ko pa sa malaking pangangatawan ni Tito.

ㅡㅡㅡ

“Magandang tanghali po sa inyo Senyorito Lucian, ako po si Eros ang bagong katiwala ni Tito Badang dito sa bodega ng kape” ang bati sa akin ng isang lalaki na tila ay ka-edad ko lamang at nakasuot din ng puting jacket.

“Magandang tanghali rin po sa inyo, alisin niyo na ang Senyorito dahil mukhang magka-edad lang tayo” tugon ko naman habang si Ding ay tila may gustong sabihin sa aking tabi.

“Eros, si Lucian yung sinasabi kong kukuha ng limang sakong robusta” ang tila matinong wika ni Tito Badang sa aking kanang bahagi.

“Alam ko, nasabi mo na sa akin kagabi” ang monotone na sagot sa kanya ng lalaking ngalan ay Eros.

“Oo nga, sinabi ko nga po..hehe…sige na maiwan ko muna kayo diyan at may

aangkat

ng

mangga

mula sa Korea” sa ikinilos ng dalawa ay alam ko na kung anong mensahe ang dapat kong mabasa.

“Tara na po Senyorito Lucian, para ma-check niyo yung quality ng kapeng kukuhanin niyo” ang wika ng nakangiting lalaki at doon nalang kami sumunod ni Ding sa kanya dito sa loob ng malaking bodega ng tila factory ng kape dahil naririto ang mga machinery na ginagamit sa kape.

Sa loob ng Patapat Hacienda ay may kanya-kanyang bodega ang bawat crops na meroon dito at sa mga bodegang ito ay may kanya-kanyang katiwala at si Tito Badang ang kanilang nagsisilbing boss, nangunguna o tagapamahala.

Sa bawat bodega ay may kanya-kanyang truck upang magsilbing taga-deliver ng mga crops sa bawat tindahan at supplier na kukuha rito.

Kaya kung ako ang tatanungin kung saang lugar ako handang manatili…

Mas pipillin ko dito sa Baguio kaysa sa Italya.

ㅡㅡㅡ

Chapter 39

this chapter is dedicated to ShaneSarajena

ㅡㅡㅡ

Save Me

Alas-tres ng hapon sa Sitio La Presa.

Ilang oras din ang inabot ng pananatili ko roon sa hacienda dahil inilibot pa ako ni Tito Badang sa buong lupain nito.

Napagod ang aking panga sa kababati sa mga trabahador at ngalay sa pagngiti sa kanila ngunit tuwa at galak naman ang aking nadama, kaya ayos na ayos lamang.

Doon nadin ako kumain ng tanghalian dahil niyaya kami ni Eros sa isang tahanan sa gitna ng hacienda na bago lamang sa aking paningin.

“

Kaninong

bahay ‘to?”

ang pagtatanong ko kay Tito Badang at tila hindi siya makasagot sa aking katanungan.

“Ah..ka..kay Eros…oo kay Ero–”

“Kuya Lucian, dito

tumitigil

si

Tiyo

Badang

at Kuya Eros…masaya sila dito sa

tahanang

ipinagawa

nila last-last week”

ang makulit na sabat ni Ding.

Iyon nga ang rebelasyon na nasaksihan ko kanina.

Mula sa nilalakaran namin ngayon Ding ay doon ko na natatanaw ang likurang bahagi ng mansyon na alam kong may naghihintay sa akin.

Hindi ko nagawang matawagan si Engineer kanina dahil hindi ko naman dala ang aking telepono, kaya umaasa akong hindi siya nagtatampo sa akin dahil ito’y iniwan ko.

Nagpaiwan na si Tito Badang sa hacienda dahil may aasikasuhin pa raw ito, kaya kaming dalawa nalang ni Ding ang naglakad pauwi sa mansyon sa ilalim ng katirikan ng araw at sa lamig ng simoy ng hangin.

Habang papalapit kami sa harapan ng mansyon ay doon ko na naririnig ang ilang tawanan at kwentuhan na batid kong nagsisimula na ang ikot ng bawat tagay.

“Nandito na pala si

Senyorito

Lucian,

halika

rito

Senyorito

” ang pag-tawag sa akin ni Kuya Sahir na katiwala sa sakahan ng buko at niyog.

Tumango naman ako bago binalingan si Ding “Pasok mo na ‘to sa loob Ding, baka

kailangan

na ni Lola” inabot ko sa kanya ang paper bag na naglalaman ng strawberry na inabot sa akin ni Tito Badang kanina.

Muli naman akong bumaling sa pwesto nila Kuya Sahir sa ilalim ng puno ng mangga kung saan sila’y nakabilog ng upo at nakaharap sa lamesitang may kumikinang na bote ng lambanog at ilang pulutan.

Hindi iyon ang kumuha ng aking atensyon bagkus ang isang lalaking prenteng nakaupo sa gitna na tila gusto niya nang makawala.

Humakbang ako papalapit sa kanila ng may ngiti sa labi dahil pinipigilan kong mapatawa sa kanyang itsura.

“Ang aga naman niyan Kuya

Sahir

” wika ko rito habang nakatingin lang sa isang lalaki na titig na titig sa akin.

“Parang hindi ka rito

tumira

Senyorito

ah, alam mo namang

pagsapit

ng alas-dos ng hapon sa Linggo ay

nagsisimula

nang

umikot

ang

tagay

. Tiyak na

dadalawin

ka ni Lolo Jhonny kapag kami’y

pinatigil

mo sa pag-

iinom

” ang pananakot pa sa akin nito kaya napatawa nalang kami.

“Walang

magbabasagan

ng ulo ha kapag may mga tama na kayo” pag-papaalala ko sa kanila at sila’y napatawa.

“Kami

magbabasagan

ng ulo? Hindi ah! Nakakahiya naman dito sa

artistang

kasama mo

Senyorito

kung

ipapakita

namin ang

kademonyohan

namin sa kanya” ang natatawang wika ni Kuya Sahir habang itinuturo pa si Engineer sa harapan niya.

“Hindi siya artista Kuya

Sahir

, pati ba naman ikaw” natatawa kong wika “Engineer siya sa

Italya

” pagtatama ko rito.

“Ay kaya naman pala! Ang mga

estilo

ng mukha nitong kasama mo ay pang big-time, tiyak na isang

libo

palagi ang

baon

nito sa

eskwelahan

” wika nito na muli naming ikinatawa.

Si Engineer naman ay napapangiti nalang habang nakatingin sa akin na tila may gusto siyang ipahiwatig. 

Umiling ako at doon nagpaalam sa kanila “Siya sige po, mauna na muna ako sa loob at baka may

kailangan

si Lola

Cery

” paaalam ko sa kanila at doon sila sabay-sabay na pumayag.

Dire-diretso na ako ng hakbang papasok kahit na alam kong nakasunod ang tingin sa akin ng isang inhinyero.

Nang tuluyan akong makapasok ay dumiretso ako sa salas dahil tanaw ko si Lola Cery na nag-gagantsilyo.

Nang ako’y makaupo ay bigla nalang itong bumaling sa akin ng tingin “Abay bakit naman ang tagal niyo Apo?” ang may pag-aalalang wika nito sa akin.

“Lola, si Tito

Badang

po ang

sisihin

niyo dahil

inilibot

ako sa buong hacienda” tugon ko sa kanya at ito’y umiling.

“Nako, sabi ko naman sa ‘yo na

bilisan

niyo lang. Pati diba sabi ko sa ‘yo na

idikit

mo sa

buntot

mo si Engineer Asher” wika pa ni Lola at ngumiti nalang ako.

“Ikaw agad ang unang

hinanap

sa akin ni Engineer, eh sabi ko naman na

ipapahatid

ko siya doon sa hacienda ngunit

tumanggi

naman. Kaya iyon,

sinabayan

nalang ako ng isang

inhinyero

sa pag-kain ng

tanghalian

at ngayon ay nako!

Hinigit

ni

Sahir

para mag-

inom

, baka siya ay

malasing

ha Apo” ang pag-aalalang wika pa ni Lola.

Ngumiti ako “Lola, hayaan niyo po siya. May sarili po siyang buhay at

desisyon

, alam niya naman po ang tama at mali kaya

huwag

na kayong mag-

alala

” ang tanging tugon ko rito at siya naman ay tumango.

“Siya sige, sabi mo eh” pagsuko niya sa akin.

“

Tataas

na po muna ako Lola para

makapag

palit

ng

damit ” wika ko sa kanya at ako’y tumayo ng upo sa sofa.

“Ay saglit lang Apo” pigil nito.

“Ano po ‘yon Lola?” tugon ko sa kanya at muling umupo.

“

Maari

ba kitang

habilinan

ng

utos

?” wika niya at ako naman ay tumango.

“Ano po ‘yon?”

“Doon sa

pamilihang

bayan,

natatandaan

mo pa ba si Bruno? Yung Buddhist na

manghuhula

?” ang wika nito sa akin at ako’y tumango.

“Yes Lola, yung half korean, half pinoy” tugon ko dito.

“

Mabuti

naman kung ganoon.

Tuwing

Linggo kasi ay

pinapadalhan

ko siya ng

presas

at

kasoy

, kaya kung

maari

sana ay dalhin niyo ito ni Engineer mamayang gabi at

maglibot

na rin kayo sa bayan at may night market naman” lahad niya sa akin ng utos.

“Sige po Lola, sabihan ko po si Engineer” ang nakangiti kong tugon dito bago nagdesisyong tuluyang umakyat sa ikalawang palapag para mag-bihis.

“Kahit mga alas-

singko

o alas-sais na kayo umalis, Apo!” hirit na sigaw pa ni Lola sa baba.

“Opo!” tugon ko rito bago ako tuluyang makapasok sa loob ng kwarto.

ㅡㅡㅡ

Matapos ang ilang minutong pag-aayos ko ng sarili ay kasalukuyan ko nang inaayos ang aking ilang gamit na hindi ko nagawa kanina dahil sa emergency meeting.

Nakasuot ako ng makapal na white shirt at pajama na itim na sakto lang sa mararamdaman kong lamig mamaya. 

Habang patuloy ako sa pag-aayos ng mga damit sa ibabaw ng higaan ay doon ako nakarinig ng katok sa pintuan na tiyak ay mula sa lalaking iniwan ko kanina.

“Bukas” tugon ko at patuloy ako sa ginagawa kong pag-aayos.

Rinig ko naman ang pagbukas ng pinto at pagsara nito tanda ng nasa loob na ang inhinyero.

Dahan-dahan naman akong bumaling sa kanya dahil hindi ito nagsasalita.

Doon ko saksi ang seryoso at namumula niyang katawan tanda ng pag-inom ng matapang na lambanog.

“Yes?” nakangiti kong untag sa kanya “Do you need anything?” segunda ko at ito’y umiling.

Basang-basa ko sa kanyang matang ipinupukol sa akin na gusto na niyang lisanin ang inumang nagaganap sa baba, dahil alam kong iniiwasan na niya ang alak at bisyo.

“May gusto ka bang sabi—”

“Nag tatampo ka po ba sa akin?” pagputol niya sa aking sasabihin.

“Bakit naman ako

magta

…Hala! Bakit ka

umiiyak

?” naalarma ako ng makita kong may luhang bumabagsak sa namumula niyang mata. 

Awtomatikong inabot ng aking braso ang matigas na katawan nito upang saluhin ang pag-yakap niya sa akin.

Kusang hinagod ng aking mga kamay ang likuran ni Asher upang patahanin siya sa ginagawa nitong pag-iyak.

“A..aka..akala ko..

ini

..

iniwan

mo na ako eh” tila may batang humihikbi sa aking balikat ng sinabi niya ang mga salitang iyon.

Napangiti ako at nagpipigil ng tawa “Sabi ko naman sa ‘yo na hindi kita iiwan dito” tugon ko sa kanya habang patuloy ang pag-hagod sa kanyang likuran.

“Lasing ka na ba?” wika ko sa kanya at ramdam ko ang pag-iling niya sa aking balikat.

“Lucian save me, ayokong

malasing

…nakakahiya kay Lola

Cery

, kaya please save me” tila nagbago agad ang kanyang pananalita dahil ito ay tumigil na sa pag-iyak.

Tumango naman ako at bumitaw sa kaniyang pagkakayakap upang punasan ang luhang bumabagsak sa kanyang pisngi.

“Sama ka sa akin? Inutusan ako ni Lola

Cery

na pumuntang bayan” ang wika ko sa kanya habang ang aking mga kamay ay pinupunsan ang basa niyang pisngi.

Tumango naman siya bilang pagsang-ayon “Thank you po. Ayokong

malasing

sa baba dahil nakakahiya kay Lola

Cery

” ang diretso niyang wika na tila mabilis siyang nahimasmasan.

“Okay ka na?” nakangiti kong wika at ito’y umiling.

“Can i hug you again?” hirit nito at wala akong choice kundi ang tumango.

“Ang bilis mo namang mahimasmasan Engineer Asher” wika ko matapos siyang mabilis na yumakap sa aking katawan.

Rinig ko ang kanyang pagbungisngis na tila natawa sa aking sinabi.

“Che

cazzo

! You’re teasing me again” ang natatawa nitong wika at naramdam ko ang paghigpit ng kanyang yakap.

Nasa ganoon kaming puwesto ng marinig ko ang pang-aasar niya sa akin “Hindi mo sakin sinabi na may gusto ka na rin pala sa akin kahit nung mga bata at musmos pa tayo” ang walang hiya niyang wika.

Napapikit nalang ako sa hiya “

Naniwala

ka naman kay Lola

Cery

? Siguro kanina pa kayo nagkukwentuhan tungkol sa buhay ko” tugon ko sa kanya at doon ito natatawa.

“Bakit hindi ako

maniniwala

? Wala namang sakit sa Lola

Cery

at maayos pa raw ang pag-iisip niya. That is why I don’t have any doubts na totoo ngang may gusto ka sakin noong bata pa tayo” ang mayabang niyang wika kaya nagdesisyon akong kumawala sa pagkakayakap niya.

“Ganiyan ba kayong mga Engineer kapag

nalalasing

? Masyado ka naman ‘atang yumayabang Engineer Asher” ang natatawa kong wika sa mukhang seryosong inhinyero.

“Sa ’yo lang naman ako nagkakaganito Sir Lucian, sa ’yo lang” nang aktong lalapit siyang muli sa akin ay itinulak ko siya sa higaan.

“

Magpahinga

ka muna, gisingin kita ng alas-

singko

kapag paalis na tayo” natatawa kong wika bago ako mabilis na lumabas ng kwarto.

“Che

cazzo

!” rinig kong pagmumura niya.

ㅡㅡㅡ

Chapter 40

this chapter is dedicated to aleklafayette

ㅡㅡㅡ

Night in Baguio

Alas-syete ng gabi sa Bayan Park, Baguio City.

“You okay? May

gumugulo

ba sa isip mo?” ang wika ng isang inhinyero na gwapong-gwapo sa suot niyang itim na jacket.

“May hot sauce po ba sir?” wika ng bababeng shawarma vendor.

“Yeah, sure” tugon ni Engineer sa kanya at muli akong binalingan.

“I guess may

gumugulo

nga sa isip mo, kanina pa ako

nagsasalita

rito

ngunit hindi mo naman ako

pinapa

—”

“I’m okay, hindi ko lang

nagustuhan

ang ambiance doon sa

pwesto

ng

manghuhulang

si Bruno” tugon ko sa kanya at ito naman ay tumango.

“

Hinulaan

ka ba?

Binasahan

ka ng card? Anong sabi?” wika niya.

“Ninety-five po lahat Sir, for two” ang wika ng tindera at doon inabot kay Engineer ang dalawang shawarma na nakabalot sa puting papel.

“Here, keep the change. Thank you” tugon nito at inabot ang isang-daang piso bago bumaling sa akin at ibinigay ang isang pita shawarma.

“Anong sabi sa ‘yo ng

manghuhulang

parok

?” muling wika niya sa akin at sinimulang maglakad papuntang parking lot kung saan nakaparada ang kanyang sasakyan.

“Just a thing…hindi naman

ganoon

ka-

importante

, sinabi lang na mag-ingat ako” ang tugon ko sa kanya habang diretso lang ang tingin sa paglalakad.

“Well, it’s up to you naman kung

paniniwalaan

mo sila. They are just like us, humans na may malakas na

paniniwala

sa

kanilang

sarili that they can see the future” ang wika niya “If you are afraid to that readings, then there’s nothing wrong for you to follow that

manghuhula

” ang segunda niya at doon ako tumango.

Binalingan ko siya ng tingin habang kumakagat ng shawarma “Ang isa bang Engineer na

katulad

mo ay

naniniwala

sa

manghuhula

?” tanong ko dito.

Umiling siya “No, they are just like scam, sorcery, a bad omen for me. Hindi ako

naniniwala

sa kanila.

I

don’t want anyone else to dictate my future and destiny, because we ourselves made our own story and destiny” tugon niya sa akin at napangiti nalang ako.

“You have a point” wika ko at muling bumaling sa aming dinadaan sa kahabaan ng parke na maraming nagtitinda sa daan, maraming tao at turista ang nandito.

“Ang mga

taong

naniniwala

lang sa mga

manghuhula

ay yung mga

taong

maganda ang hula sa kanila, ngunit kung ang hula naman sa kanila ay hindi maganda ay tiyak na hindi sila

maniniwala

” ang ikalawang may lamang wika niya sa akin at muli akong napatango.

“Tama ka” tugon ko lamang.

“So tell me, anong sabi sa ‘yo ng

manghuhula

?” ang interesado niyang wika sa akin at doon ko muling naalala ang sinabi ni Bruno kanina doon sa kanyang templo.

“Mag ingat ka Lucian. Huwag na huwag mong ibibigay ang

tiwala

mo sa kung kani-kanino

lamang

. Hindi sila

mapagkakatiwalaan

kahit na ilang taon na ang

pagsasamahan

niyong dalawa. Maging malakas ka sa oras na

harapin

mo ang consequence ng

pagtitiwala

mo sa

taong

hindi pala

mapagkakatiwalaan

”

“May sense naman pala ang sinabi niya sa ‘yo” ang tugon ni Engineer sa aking sinabi at bumaling ako ng tingin sa kanya habang tuloy sa paglalakad “Palaging sinasabi sa akin ni

Erpat

na besides from Love, Trust is also a treasure that you need to keep safely” ang segunda niya habang diretso lang ang tingin ko rito.

“Lucian. You don’t need to give your trust to someone that easily and I could say that there is no love if there is no trust” ang makahulugan niyang wika dahilan para makabuo ako sa isipan ng isang tanong para sa kanya.

“Asher. Can I trust you?” mula sa puso kong wika at tila bumagal ang pagtakbo ng oras sa ginagawa naming paglalakad.

Hindi siya nakasagot sa aking katanungan bagkus ay bumaling siya ng diretso sa harapan at ipinagpatuloy ang ginagawa naming paglalakad papunta sa kanyang sasakyan.

Tumango nalang ako at napangiti nang mapait dahil naiintindihan ko ang nais niyang ipahiwatig. 

ㅡㅡㅡ

https://www.youtube.com/watch?v=M79IXi6_FfE

| author’s note : you can watch Lucian’s monologue in this scene if you prefered it to have a background voice and music |

When you love someone, it means that you trust them.

But how can I love someone if I can’t trust them?

Sabi nila na kapag lumubog na ang araw ay nararapat lang na isabay mo na ang hinanakit na iyong nararamdaman.

Ngunit paano kung lumubog na ang araw nang hindi mo naisabay ang iyong sakit na narararamdaman?

Maghihintay ka ba ng pagbabago sa umaga hanggang sumapit muli ang gabi?

Hihintayin mo ba ang sagot niya?

Hihintayin mong dumating ang sagot niya sa tanong mong hindi niya nasagot?

Hindi nga siguro ganoon kadali ang magtiwala, hindi rin siguro ganoon kadali ang magmahal.

Magkaibang-magkaiba talaga ang reyalidad sa aklat na aking isinusulat.

Walang imik.

Katahimikan ang namayani kanina sa loob ng sasakyan pauwi sa Sitio La Presa.

“Nandito na pala ang dalawa! Kanina pa namin kayo hinihintay, dito kayo’t maupo!” ang salubong ni Tito Badang sa labas ng mansyon kung saan sila ay nakabilog paupo at nag-papainit sa bonfire na nagliliyab sa gitna.

Tila’y nagkakasiyahan dahil sa gitarang pinapatugtog nila.

Hindi ko ‘yon pinansin at dire-diretso akong naglakad papasok sa loob ng mansyon.

“Anyare sa kanya? Ikaw nalang Engineer

kuno

, maupo ka dito sa tabi namin at

magpainit

. Tumakas ka raw pala sa inuman kanina ah, nawa’y hindi ka dalawin ni Lolo Jhonny mamaya” rinig ko pang wika ni Tito Badang nang makapasok na ako sa loob.

“Anong mukha ‘yan Apo? Mukhang pinagbagsakan ka ng langit at

lupa

” salubong ni Lola Cery na nasa sala at nag-gagantsilyo.

“Pagod lang po Lola. Akyat na po muna ako” tugon ko at ipinagpatuloy ang pag-akyat sa taas upang makapagpahinga sa hindi ko malamang sakit na aking nadarama.

Mabilis kong isinara ang pintuan at doon ibinagsak ang aking sarili sa higaan kasunod ng pagbagsak ng mga luhang aking inaasahan.

Alam na alam ko sa sarili kong mangyayari ito. Nagmamahal tayo kaya masasaktan at masasaktan tayo.

Aaminin ko na mabilis akong magmahal, mapagmahal akong tao eh.

Marunong akong magmahal at marunong din akong umintindi.

“I can’t trust him now, but I can trust him later or sooner” punong-puno ng pag-iintindi ko sa aking iwinika at doon nagpunas ng aking mga luha.

ㅡㅡㅡ

“

Magkahawak

ang ating kamay at walang

kamalay

-malay”

rinig kong kantahan nila sa labas ng mansyon nang makababa ako mula sa kwarto.

Dumiretso ako sa salas at hindi nga ako nagkakamali dahil patuloy parin si Lola Cery sa kanyang pag gagantsilyo.

“Hindi ka parin ba tapos Lola?” ang pagbibiro ko sa kanya dahil alam kong inaabot siya ng alas-tres sa kanyang ginagawa.

“Ikaw Apo? Tapos kana bang mag drama?” gatong nitong pagbibiro sa akin kaya napatawa nalang kami.

“Tapos na po” tugon ko sa kanya kasabay ng pag-upo ko sa kulay tsokolateng sofa.

Inabot lang ng mahigit isang oras ang aking pananatili sa kwarto upang ilabas ang aking mga hinanakit.

Ganoon naman talaga dapat kapag may problema ka. You need a safe space, a silent one na makakapag-isip ka sa mga bagay-bagay sa buhay mo.

“

Lumipas

ang maraming taon. ‘Di na tayo

nagkita

”

  patuloy ang kanilang pagkanta ng El Bimbo sa labas.

“Nasaan si Ding, Lola?” wika ko sa kanya na patuloy sa kanyang ginagawang pag-gagantsilyo.

“Nasa labas din at

nakikipag

-kasiyahan, mabuti pang lumabas ka na at samahan mo roon si Engineer” tugon niya sa akin at doon ako tumango.

“Ano ba ‘yang ginagawa mo Lola? Jacket? Scarf? Dre—”

“Lumabas kana Apo, ‘wag mo akong guluhin dito” tila inis na wika ni Lola kaya napatawa nalang ako.

“Sabi ko nga po” mabilis akong tumayo sa kinauupuan ko at doon binaybay ang daan papunta sa pintuan palabas sa mansyon.

“Taga-

hugas

ka raw ng pinggan sa may

Ermita

. At isang gabi’y nasagasaan sa isang madilim na

eskinita

”

boses palang ay alam kong kay Tito Badang ito.

Hindi ko maitatanggi na marunong siyang kumanta.

Habang papalapit ako rito ay mas lalong lumalakas ang pagkanta “Lahat ng pangarap ko’y bigla lang

natunaw

, sa panaginip na lang pala at nandiyan na si Senyorito Lucian” nang tuluyan akong makalabas ay doon ko narinig ang pagtigil ni Tito Badang sa kanyang pag-awit.

Diretso ako sa paghakbang papunta sa kanilang pwesto “Ito na ang gitara Engineer

kuno

, ‘wag kang papalpak sa plano natin dahil tiyak na dadalawin ka ni Lolo Jhonny mamaya pag-tulog mo” ang tila pagbibiro ni Tito Badang na ikinatawa ng mga taong naririto.

“Dito ka Senyorito Lucian” ang pagtawag ng binabaeng si Antonio.

“Salamat” tugon ko nang makaupo sa tabi niya kung saan nasa harapan ko ang isang inhinyero at maingay na Tito.

“Senyorito, alam kong sa ‘yo ang papabols na nasa harapan” ang bulong ni Antonio sa akin habang nakatingin ako ng diretso sa lalaking may hawak na ngayon ng gitara “Gusto ko lang sabihin na bakuran mo na ‘yang papabols na ‘yan dahil baka agawin ko sa ‘yo” segundang pagbibiro nito sa akin “Charot! Eme lang!” habol pa nito at napangiti nalang ako.

Nakita ko naman ang pagngiti ng lalaking may hawak na gitara na akala niya’y siya ang nginitian ko.

“ Ladies and gentlemen, I’m pleased to pre—”

“Ay bastos Tito Badang? Hindi mo kami nakikita ni Senyorito Lucian? Walang gays? Ladies, gentlemen and gays? Ay nako! Ulitin mo teh!”   sabat ni Antonio sa tabi ko na ikinatawa ng lahat.

“Okay! Para kay Antonio! Ladies, gentlemen and gays! I’m please to present you, our one and only Engineer

kuno

! Na ngayon ay haharanahin ang nag-iisang senyorito ng Patapat Hacienda! Palakpakan naman natin mga

kababayan

!” tumayo pa si Tito Badang sa kanyang kinauupuan upang ipakilala ang lalaking kakanta raw para sa akin.

Nang magpalakpakan ang lahat ay doon nalang ako napalunok at kinahaban sa aking masasaksihan.

“Walang maingay ha, si Lucian lang ang maririnig kong mag

sasalita

” nang sabihin ni Tito Badang iyon ay tila bigla nalang naglaho ang mga taong naririto maliban sa lalaking nasa harapan ko ngayon na may hawak ng gitara.

Madilim ang paligid at tanging ilaw sa bonfire ang nagsisilbing liwanag sa pwesto ko.

Diretso at seryoso ang aking tingin sa nagniningning na mga mata ni Asher.

Konektado ang aming mga mata na tila doon binabasa ang mga salitang gusto naming sabihin sa isa’t-isa.

Sinusuklian niya ang aking mga tingin nang magsimula itong tumugtog sa gitara na tila kabisado na niya ang bawat chords at liriko ng kantang aawitin nito.

“Oh, kay gandang

pagmasdan

Ang iyong mga mata

Kumikinang

kinang

‘Di ko maintindihan” panimula niya sa unang verse ng kanta.

“Ang iyong mga tingin

Labis

ang mga

ningning

Langit

ay bumaba

Bumababa

pala ang tala” sa ikalawang verse ay dito na ako nakaramdam ng samu’t-sari sa loob ng aking tiyan.

Tila may mga paru-parong nais kumawala rito, ang aking mga labi ay kusa na lamang ngumiti.

Nang kantahin niya ang chorus ng kanta ay nakita ko nalang ang aming sarili na nakahiga sa kama at doon magkatitigan ang aming mga mata.

“

Tumingin

ka sa ‘king mga mata

At hindi mo na kailangan pang

Magtanong

nang

paulit

-ulit

Ikaw lang ang

iniibig

”

Habang diretso ang aming pagtititigan ni Asher ay doon ko nararamdaman na inaabot niya ang aking mga kamay dito sa ilalim ng comforter na nakataklob sa aming katawan.

“ At kung ‘di kumbinsido’y magtiwala ka

Hawakan

ang puso’t

maniwala

Na ikaw lang ang s’yang

inibig

Ikaw lang ang

iibigin

”

Nang maramdaman ko na ang paghawak ni Asher sa aking mga kamay ay doon ko na narinig ang sagot sa tanong na hinihintay ko niyang sagutin.

“Lucian. You can trust me” ang nakangiti at tila buong puso niyang wika sa akin.

Ngumiti ako “Asher. You can also trust me” tugon ko sa kanya at siya’y napangiti na lang din.

“Can we go back here one time? Like Che

cazzo

! You’re relatives, farmers are all so cool, ang sarap nilang kasama” ang nakangiti niyang hirit sa akin at ako’y tumango.

“Tiyak na nag engganyo ka nga, nagawa mo pa akong haranin sa harapan nila. Kung hindi ako nagkakamali ay

hiyang

-hiya ka noong una” biro ko sa kanya at ito ay umiling.

“Nagawa ko lang ‘yon dahil sa ‘yo. Because I’m scared of losing you, hindi ko nga alam kung bakit hindi mo agad ako pinansin, I actually have an answer to that question, pinangunahan mo lang ako at nag-

inarte

ka na agad” dahil sa kanyang sinabi ay napapikit nalang ako sa kahihiyan.

Napahigpit nalang ako ng kapit sa mga kamay ni Asher sa ilalim ng comforter.

“Bakit kasi hindi ka agad nagsalita, nakakainis ka” nakapikit at hiyang-hiya kong wika sa kanya na ikinatawa nito.

“Can I kiss you, Lucian?” bigla nalang akong napamulat sa sinabi niya at doon tumango bilang pag-tugon.

Bakit sa oras na ito ay bigla-bigla nalang muling pumasok sa isipan ko ang confession na nangyari sa pagitan naming dalawa.

“I like you. I

can’t deny it anymore”

“

Can I kiss you?”

“

I like you too Lucian, I like you”

“

Asher, I like you Asher”

Naramdaman ko nalang na hawak-hawak ko na ang ulo ni Asher sa taas at doon idinidiin ang aking sarili sa kanyang mukha.

Para kaming mga isda sa palengke na magkasugpo ang mga labi.

Segundo, minuto ang inabot ng paghahalikan naming dalawa ng isang inhinyero. Kahit na ramdam na ramdam ko na ang bagay na tumutusok sa baba ay hindi namin iyon pinapansin dahil alam kong hindi pa ito ang tamang oras.

“I trust you Asher, I trust you” ang mula sa puso kong wika tanda ng ibinibigay ko sa kanya ang aking tiwala.

Ngumiti ito nang abot langit “Thank you Lucian. Thank you for giving me a chance to experience this thing, thank you for the happiness. Thank you for your existence” muli niyang ipinagdikit ang aming mga labi sa kanyang sinabi.

ㅡㅡㅡ

Ala-una ng madaling araw sa Sitio La Presa.

Matapos ang mainit na tagpo kanina ay hindi ko na nagawang makatulog pa.

Ilang oras nang bukas ang aking mga mata at doon binabasa ang bawat detalye ng mukha ni Asher sa kanang bahagi ko at magkaharapan ang higa naming dalawa.

Ang aking kaliwang kamay ay nakapatong at patuloy na hinahaplos ang pisngi ng isang inhinyero na mahimbing na natutulog.

Bukod sa mainit na tagpo kanina, isa sa dahilan kung bakit hindi ko magawang makatulog ay dahil sa mga iniisip ko.

Hindi ko itatanggi na hindi ako mapakali at hindi ko itatago na tila may bumabagabag sa isipan ko.

Ngayon ko lang ito naramdaman, ngayon ko lang maiisip na tila may mali sa mga sinabi ko kanina sa lalaking nasa harapan ko.

Napapikit ako dahil pinipigilan ko ang aking sarili na magsisi sa mga sinabi ko kanina sa kanya.

Isa sa kinaiinisan ko sa aking pag-uugali ay ang pagsasalita ng tapos ngunit may pag-aalinlangan sa huli, tulad nitong nararanasan ko sa oras na ito.

Sinusubukan ko, kinakaya kong pigilan ang maling asal na ito dahil alam kong makakasakit ako ng tao.

Nang ako ay magmulat ay hindi ko napigilang tanungin ang aking sarili.

“Could I really trust you? Mapagkakatiwalaan ko ba talaga ‘tong lalaking ‘to?”

ang tanong na bumabagabag sa aking isipan.

Nagdesisyon akong tumayo sa pagkakahiga.

Bitbit ang aking telepono ay tahimik akong lumabas ng kwarto.

Mabilis akong bumaba sa ikalawang palapag at hindi ako nagkakamali na gising padin si Lola Cery sa mga oras na ito.

Patuloy parin siya sa ginagawa niyang pag-gagantsilyo “Ano Apo? Hindi makatulog?” salubong niya sa akin at doon ako tumabi sa kinauupuan niya.

Idinantay ko ang aking ulo sa kanyang balikat at pinanood ang pag-gagantsilyo niya sa kulay pulang yarn “Tulog na ba ang Engineer?” segunda niya at tumango ako.

“Anong kailangan mo Apo? May itatanong ka ba?” wika pa nito at muli akong tumango.

“Lola” panimula ko “Minsan ba’y pumasok sa isip niyo na mapagkakatiwalaan ba talaga si Lolo Jhonny? Na tama lang bang ibinigay niyo sa kanya ang tiwala at pagmamahal niyo” ang segunda ko sa kanya habang patuloy siya sa kanyang ginagawa.

“Minsan nang sinira ni Lolo Jhonny mo ang tiwala ko sa kanya at sobra akong nasaktan sa bagay na iyon” seryosong panimula nito “Ang tiwala Apo, ay katumbas ng pagmamahal” segunda niya.

“Ngunit masasabi kong mas mataas ang tiwala kaysa sa pagmamahal” patuloy na wika nito “Nakadepende sa tao ang pasya, may mga taong kapag sinira na ang tiwala ay hindi na muling magbibigay pa ng tiwala. Ngunit may mga taong katulad ko na kahit ilang beses na sirain ang tiwala at ilang beses na pinatunayan sa kanila na nagsisi ang mga taong sumira sa tiwala ay muli nitong papatawarin at mamahalin” ang mahabang wika ni Lola.

Napapikit ako dahil tila sinampal ako sa ikalawang sinabi ni Lola.

“Ikaw Apo? Anong klaseng tao ka? Ikaw ba yung isang beses lang na sinira ay hindi na magtitiwala? O ikaw yung taong

punong

-puno ng pag-

iintindi

sa mga taong sinira ang iyong tiwala?” tanong nito sa akin.

“Hindi ko masasabi Lola” tugon ko lamang.

“Tulad ng

paulit

-ulit kong sinasabi sa inyo, na kung anong bagay ang magpapasaya sa inyo ay doon kayo pumunta hanggat kakayanin niyong masaktan”

“Tulad ng Tita Eva mo, masaya siya bilang pornstar kaya wala akong magagawa kundi tanggapin ang kasiyahan niya, kaya kita mo ngayon? Hindi sira ang pamilya at pagmamahalin namin dahil tanggap namin ang isa’t-isa” ang wika ni Lola at doon nalang ako napangiti.

Umayos ako ng upo at sinabi kay Lola ang nais kong sabihin.

“Lola, maari ko bang mahiram sandali yung picture namin ni Asher noong mga bata pa kami?” ang wika ko dito at hindi na siya nagsalita pa.

Mabilis na kinuha ni Lola ang larawan at doon ibinigay sa akin “Ibalik mo pagkatapos ha” habilin niya at ako ay tumango.

Tumayo ako sa pagkakaupo at mabilis na nilisan ang salas upang lumabas ng mansyon.

Nakita ko nalang ang aking sarili na nakaupo na rito sa inupuan ko kanina sa harapan ng lumiliyab paring bonfire hanggang ngayon.

Dahil ala-una na ng madaling araw ay ramdam na ramdam ko na ang napakalamig na Baguio.

Mula sa liwanag na ibinibigay ng bonfire ay doon ko napagmamasdan ng maayos sa aking kanang kamay ang larawang hawak-hawak ko na naglalaman ng dalawang pitong taong gulang na bata.

Ako at si Asher.

Ako na sobrang lapad ang pagkakangiti habang si Asher naman ay loko-lokong nakadila sa aking kaliwang pisngi.

Imbis na matawa sa larawan ay seryoso lang ang aking ekspresyon na ipinapakita.

Gamit ang kaliwang kamay at sa hindi malamang dahilan, inilabas ko ang aking telepono at hinanap ang isang larawan dito.

Napalunok ako ng makita ko na ang aking hinahanap.

Pinagmasdan, sinuri, inintindi at pinagkumpara ang dalawang larawan na hawak-hawak ko.

Salitang binabasa ng aking mata ang larawan namin ni Asher at ang larawan namin ng isang bata sa aking telepono.

“Bakit?” tanging nasabi ko at doon ako nakarinig ng boses sa likuran.

“Lucian?” mula iyon sa inihinyero.

Taranta kong ibinulsa ang aking telepono kaya’t nalaglag ito sa aking kinauupuan.

Mabilis namang dinampot ng inhinyero ang aking telepono kung kaya’t nakita niya ang naka-flash sa screen na ikinukumpara ko sa larawang hawak-hawak ko. 

“May dapat ka bang sabihin sa akin Asher?”

ㅡㅡㅡ hehe, bye.

Chapter 41

this chapter is dedicated to AnginaPectores19

ㅡㅡㅡ

Strawberry and Banana

Lunes, alas-syete ng umaga sa Sitio La Presa.

“Lucian, wake-up”

“Gising na Lucian”

“There’s someone calling you” paos na boses ang gumigising sa aking diwang natutulog padin.

“

Hhm

..

hhmm

” ang tanging tugon ko at pilit na isinisiksik ang aking mukha sa dibdib ng inhinyerong katabi ko sa higaan.

“Wake up, may

tumatawag

sa ‘yo sa baba. Kanina pa

kumakatok

sa

pintuan

” muling wika niya habang ramdam ko ang paghaplos niya sa aking likuran dahil yakap-yakap niya ako dito sa ilalim ng asul na comforter.

“Give me more five minutes please” ang wika ko sa kanya dahil ngayon nalang ako muling nakatulog ng ganito kasarap.

Naramdaman ko naman ang paghigpit ng yakap niya tanda ng pumayag siya sa aking hiling na limang minuto pa.

Alam kong kanina pa may tumatawag sa akin at rinig ko rin ang makailang katok ngunit hindi ko iyon pinapansin dahil masarap ang aking higa habang nakayakap sa matipunong pangangatawan ng isang inhinyero.

“Mamaya na ba talaga ang balik natin sa Bugarin? Hindi ba tayo pwedeng mag extend? Hindi ko pa

nararating

yung mismong hacienda niyo na

ikinuwento

mo sa akin kagabi” ang mahinang wika nito sa akin.

Nakapikit akong sumagot “Mamaya tayo pupunta sa hacienda, sabi ni Tito

Badang

na subukan mo raw

mamitas

ng mga strawberries” monotone kong wika “Kung gusto mo naman mag-

paiwan

, pwede naman kitang iwan dito” segunda ko pa dahil mamayang hapon nadin ang uwi namin pabalik sa cafe.

“Just make sure Lucian na

babalik

tayo rito ha” wika pa ni Engineer.

“Kung

makakabalik

pa tayong dalawa” tugon ko sa kanya na ikinatameme nito “Ang ibig kong sabihin ay kung

makakabalik

pa tayong dalawa, diba

babalik

ka rin ng

Italya

?” paglilinaw ko sa kanya at nagmulat na ako ng mata.

Umayos ako ng higa at pinantayan ang mga titig ni Engineer sa akin.

Natatabunan ng kanyang bagsak na buhok ang mga mata nito kung kaya’t gamit ang aking kaliwang kamay ay doon ko inaayos ang bangs ni Engineer. 

Ngumiti ako rito at muling inalala ang malalim na naging pag-uusap namin kaninang madaling araw.

“Engineer, just make sure na kapag aalis kana at

babalik

sa lugar mo, ‘wag na ‘wag kang

magpapalam

sa a—” hindi ko na naituloy ang aking sinasabi ng siniil na niya ako ng halik.

“Let’s make this day memorable, so wake-up.

Bumaba

na tayo sa baba at kanina pa may

naghihintay

sa ‘yo” ang tanging wika niya at napatango nalang ako.

ㅡㅡㅡ

Humahakbang na kami ni Engineer papunta sa kusina kung saan doon nang-gagaling ang tawanan at kuwentuhan sa hapagkainan.

Rinig na rinig ko ang pamilyar na boses sa kusina na tiyak ito ang naghihintay sa akin.

“Nandito na at gising na ang nag-iisang

Senyorito

” iyan ang boses na sumalubong sa akin nang tumigil kami sa harap ng lamesa na kung saan punong-puno ng pagkain sa umaga.

Nandito si Lola Cery, Ding, Tito Badang, Eros at ang lalaking ngayon ay papunta sa aking pwesto “Lucian!” ang bati niya at doon ako binigyan ng matindi, masikip at punong-puno ng pang-gigigil na yakap.

“

Aray

ko Diego!” ang aking atungal dahil nagawa pa ako nitong i-angat sa ere gamit ang malalaki at matipuno nitong pangangatawan.

“I missed you so-so much Lucian!” giyang na giyang nitong wika habang matindi parin ang pag-yakap niya sa akin.

“Oo na!

Ibaba

mo na muna ako!” tugon ko sa kanya ngunit hindi ako nito sinunod “Lola

Cery

, si Diego” paghingi ko ng tulong na ikinatawa ng lahat.

“Diego,

ibaba

mo na muna si Lucian.

Bilisan

niyong

magbatian

at

lalamig

na ang pagkain” wika naman ni Lola at doon ko na naramdaman ang pagkawala ko sa mga bisig ni Diego.

“Na-miss kita Lucian” muli nitong wika habang hawak-hawak ang aking magkabilang braso.

“Na-miss din kita Diego kahit na

pinagmamayang

mo na sakin ngayon ang katawan mo. Hindi ka

nilalamig

?

Nakasando

ka lang na

itim

” wika ko sa kanya at doon ko ito inisnaban dahil sa kanyang kayabangan,

Ngumiti lang ito sa akin at doon ko nakitang bumaling siya sa aking likuran kung saan nandoon si Engineer.

Muli naman itong bumaling sa akin sa tingin na may pagtatanong.

Itinaas-baba ko nalang ang aking kilay tanda ng pagsang-ayon sa iniisip niya.

Nagulat nalang ako ng itinulak ako ni Diego pakaliwa upang lapitan niya si Engineer na ngayon ay nakangiti sa kanya.

“Kung hindi ako

nagkakamali

, ikaw si Asher” wika ni Diego at tumango nalang ang inhinyero “Kumusta bro?

Tunay

ngang

napakaganda

mong lalaki” segunda nito at nasaksihan nalang namin ang kanilang pagyayakapan na tila isang magkaibigan.

“Kumusta” tanging tugon ni Engineer at doon pa sila nag-shake hands.

“

Umupo

na kayo Lucian, Diego at Engineer Asher,

lalamig

na ang

umagahan

” wika ni Lola bago kami nagdesisyong mag kanya-kanya ng upo para simulan ang pagkain.

ㅡㅡㅡ

Alas-dyis ng umaga sa plantasyon ng mga strawberry sa Patapat Hacienda.

“Isa pang

pagmamayang

mo sa akin ng

pandesal

mo sa

tiyan

, tiyak na

dudugo

‘yan sa

gunting

na hawak ko” inis kong wika sa lalaking kanina pa dumadaan sa aking harapan habang patuloy ako sa pagpitas ng mga strawberry dito sa gitna ng hacienda.

“Sabi ko naman sa ‘yo na

ipagmamayang

ko itong

namumutok

kong abs sa ‘yo eh” tugon niya sa akin habang patuloy na rin siya sa ginagawang pagpitas ng strawberry.

“

Napagmayabang

mo na sa akin kaya tapos na,

itigil

mo na Diego. Tama na ang isang

beses

mong

pagmamayabang

,

nakakasilaw

na sa mata” wika ko pa rito na ikinatawa niya.

“Sus, nandito lang si Asher kaya ka

nahihiya

eh” natatawa nitong wika at hindi ko nalang pinansin “Siguro

napagsawaan

mo na ang abs ni Asher kaya hindi ka na nagulat at hindi mo ma-appreciate ang abs ko” segunda pa niya at rinig ko ang pagbungisngis ng isang inihinyero sa likuran na patuloy din sa pagpitas.

Nagtawanan naman ang dalawang bugok kaya itinuloy ko nalang ang pagpitas.

Nasa ganoon kaming pwesto ng marinig namin ang pagtawag ni Tito Badang “Diego! Tulungan mo ang Tito Eros mo na ilagay ang mga sako ng

kape

sa

sasakayan

ni Engineer” nang makita kong tumayo si Engineer sa kanyang pwesto ay doon muling nagsalita si Tito “Kami nalang Engineer

kuno

,

ituloy

mo nalang ang

pagpitas

ng strawberry” wika nito “Diego

bilis

!” habol pa ni Tito.

“

Masusunod

master!” tugon ni Diego at sabay silang lumisan ni Tito sa aking paningin.

Muli ko nalang itinuloy ang pagpitas ng mga strawberry.

Tirik na tirik ang haring araw ngunit hindi mainit dito sa pwesto namin, nasa loob kasi kami ng green house kung saan napi-filter ng net ang araw na pumapasok dito sa loob.

Bukod sa strawberry ay dito rin nakatanim ang lettuce at cabbage kaya’t bukod sa amin ay may ilang farmers din na busy sa kanilang ginagawa.

“Hindi naman halatang miss na miss ka ng pinsan mo” naramdaman ko nalang ang pag-upo ni Engineer sa aking kaliwang tabi.

Natatawa ito na tila tawang-tawa sa kabaliwan ni Diego.

Tinuloy ko ang pagpitas ng presas “Hindi ko siya pinsan biologically, adopted son siya ni Tito

Badang

” ang tugon ko sa kanya at hindi ito nakaimik.

Napangiti ako dahil nakaisip ako ng kalokohan “Si Diego ay manliligaw ko ngayon” ang aking panimula “And I’m about to choose between you and Diego, kung sino ba talaga ang

karapat

-dapat sa akin” ang aking segunda na ikinatawa nito.

Bumaling ako ng tingin sa kanya at doon siya busy sa pag-nguya ng strawberry “Talaga ba?” nakangisi niyang wika sa akin at doon ako tumango.

“Sabi sa akin ni Tito

Badang

na kung sino ang

makapag

-bigay sa akin ng matamis na strawberry ay siyang pipiliin ko” seryoso kong wika sa kanya na muling ikinatawa nito.

“Okay” tugon niya at muli nalang akong bumaling sa pagpitas ng presas “So I think I need to carefully choose a strawberry na ibibigay ko sa ‘yo, hmmm” segundang wika ng isang baliw na inhinyero.

Gamit ang gunting ay patuloy nalang ako sa pagpitas ng prutas na ito at doon inilalagay sa basket na ibinigay sa amin ni Eros kanina.

“Ano kayang matamis dito, ito kaya? O ito? Mukhang maasim ito eh, alin kaya dito ang matamis” hindi ko mawari ngunit sarkastiko ang boses na naririnig ko sa lalaking nasa tabi ko.

Parang masarap din salaksakin ng gunting sa mukha.

“Ito siguro. I think ito ang pinakamatamis na strawberry” wika pa niya at doon ko narinig ang aking ngalan “Lucian, look here” ang kanyang utos at doon ako sumunod.

Tulad ng aking inaasahan ay punong-puno ng kalokohan ang aking masasaksihan sa pagtawag niya sa pangalan ko.

“It’s sweet, right?” isang nakakalokong ngiti ang binitawan niya sa akin matapos nitong ipasa ang strawberry na kinakain niya sa aking bibig.

Ito ba ang tinutukoy niya sa sinabi nitong Let’s make this day memorable? Ang masaksihan ko ang nakakagago niyang side?

Wala akong choice kundi lunukin ang matamis na strawberry na ipinasa niya sa akin.

Matapos kong tanggapin ang kanyang kabastusan ay tinitigan ko ito ng tingin na nakamamatay. Napangiti nalang siya sa kanyang kagaguhan dahil tiyak na siya ang nag-wagi ngayon sa kanyang kabastusan.

“

Humanda

ka sa akin. Ngayong pinakita mo na ang

totoong

kulay

mo, tingnan natin kung sinong

hahalakhak

sa huli” pananakot ko sa kanya na lalong ikinatawa nito.

“Mukhang

nakaka

istorbo

ako sa

harutan

niyong dalawa” nasa ganoon kaming pwesto ng marinig ko ang boses ng isa pang gago.

Bumaling ako ng tingin sa kanan kung saan nakatayo si Diego at may dala-dalang “

Saging

, ang

laking

saging

nito Lucian at alam kong gusto mo ‘to” ang nakakalokong wika niya at doon pa niya nagawang isampal sa aking kanang pisngi.

Agad ko itong kinuha at tiningnan din siya ng nakamamatay dahil sa kanyang kabastusan “Salamat ha” sarkastiko kong wika at tumayo sa aking pwesto.

“

Magsama

kayong dalawang

bastos

! ‘Wag muna kayong

magpapakita

sa

harapan

ko dahil tiyak na

sasaksakin

ko kayo nitong

gunting

na hawak ko!” inis na inis kong baling sa kanilang dalawa at pagtawa lang ang aking narinig.

Nagsimula akong humakbang papaalis sa aking pwesto dahil puno na rin naman ang basket na hawak-hawak ko.

Sa may labasan ng greenhouse ay doon nakatayo si Mang Bong na kumukuha ng mga napitas na strawberry “Magandang umaga po ulit

Senyorito

” ang bati nito sa akin.

“Ito na po Mang Bong” tugon ko sa kanya at ibinigay ang basket na puno ng presas.

“Salamat po

Senyorito

” nakangiting wika nito at doon ako tumango.

“Maraming salamat din po, mauna na po ako sa inyo” tugon ko sa kanya at itinuloy ang paghakbang papalabas ng greenhouse at nagdesisyong maglakad papunta sa hayop na aking dapat puntahan.

ㅡㅡㅡ

Mula rito sa aking nilalakaran ay tanaw na tanaw ko na ang isang bahagi ng hacienda kung saan may mga puting fences sa paligid nito. Ito ay ang horse field kung saan may apat na kabayo ang nabubuhay dito.

Nang ako’y makalapit sa gate ng horse fence ay saka lang ako napansin ni Mang Erwin na patuloy sa kanyang ginagawang pagsusuklay sa itim na kabayo.

“Ay magandang araw po sa inyo

Senyorito

Lucian!” nakangiting wika nito sa suot niyang cowboy outfit at doon ako pinagbuksan ng gate.

Humakbang ako papalapit sa sinusuklayan niyang kabayo at doon hinawakan at minasahe ang ulo nito “Magandang araw din po Mang Erwin” bati ko sa kanya “Magandang araw din sa ‘yo Eren” ang bati ko naman sa aking kabayo na kahapon lang din ay nakasama ko.

“

Senyorito

Lucian, maari po bang maiwan ko muna kayo rito? Ilalabas ko po muna sila Sasha at Levi sa

kanilang

kulungan at may darating na bisita mamayang hapon” ang habilin ni Mang Erwin at doon ako tumango “Ito ang aking sumbrelo suotin niyo po muna, baka naisin niyong sakyan si Eren” segunda ni Mang Erwin at doon na ito umalis sa aming pwesto.

Sila Sasha, Levi, Mikasa at Eren ang nasa ilalim ng pangangala ng Patapat Hacienda na pinamumunuan ni Mang Erwin na siyang ostler o stableman ng hacienda.

Isinuot ko nalang ang cowboy hat ni Mang Erwin at doon kinausap ang kabayong ito.

“Eren, makinig ka sa akin ngayon ha” ang mahinahon kong wika sa kanya at doon ko inilapat ang aking noo sa kanyang ulo “Huwag mo akong

ilalaglag

tulad ng ginawa mo sa akin kahapon” habilin ko sa kanya dahil noong sinakyan ko siya kahapon ay doon ito nagwala dahilan para ako’y malaglag sa pagsakay dito.

Nasa ganoon akong pwesto nang may marinig akong hakbang ng kabayong papalit sa akin at doon ko nga narinig ang nagsalita sa kaliwang gilid ko “He must be a stubborn one” ang tila propesyonal nitong wika.

Bumaling ako sa kanya ng tingin at tila bumagal ang takbo ng oras dahil sumalubong sa akin ang hindi pangkaraniwang taglay niyang kagwapuhan.

Isang inhinyero na tila nagbago ang kanyang propesyon at naging isang cowboy dahil sa suot nito. Prenteng nakasakay ang lalaking ito sa puting kabayo na si Mikasa.

Napalaki ang aking mata dahil sa kanyang kasuotan na bagay na bagay sa kanyang pangangatawan.

Kanina lang ay naka-jacket itong puti, ngunit ngayon ay nakasuot ng itim na vest na pumapatong sa white longsleeve at sa matipuno niyang katawan.

Suot niya ang itim na jeans at leather boots sa pang-baba at sa hindi ko malamang dahilan ay may nakapulupot sa kanyang pamilyar na pulang scarf, ang scarf na ginaganstilyo ni Lola Cery magmula pa kahapon.

“Hey, what’s his name?”

Bumalik ang oras sa katinuan ng makita ko nalang na nasa tabi ko na ito at doon sinusuri si Eren.

“Ha?” tugon ko sa kanya habang hawak parin ang kabayong ito sa kanyang ulo.

“I said, what’s his name?” baling niya sa akin suot ang nakatutunaw na tingin.

“Lucian” hindi ko alam ngunit ito ang nasagot ko sa kanya, tumaas naman ang kanyang kilay tanda ng pagtataka “Eren, his name is Eren” natatawa at hiyang-hiya kong pagtatama rito.

“I see. Eren” wika niya at muling sinuri’t hinawakan ang itim na kabayong ito “Is he related to an Anime? Attack on Titan? The founding Titan Eren?” segunda niya at doon ako napangiti.

“Yes” tugon ko “Si Mikasa naman yung

sinakyan

mo” nakangiti ko sa kanyang segunda at ito’y tumango.

Patuloy lang siya sa paguri kay Eren “Gaining their trust can take a long time. You’ll need patience because they’re skeptical” ang wika niya na tila isang propesyonal sa mga kabayo.

Napangiti ako “You’re very

knowledgeable

, i think you’re already professional on this field” hindi ko mapigilang humangha sa kanyang nalalaman.

Napangisi ang inhinyero nang may kayabangan, saksi ko ang paghubad niya sa nakapulupot sa leeg nitong scarf.

Humakbang siya ng ayos papalapit sa akin at doon ipinulupot sa aking leeg ang pulang scarf na may amoy ng kanyang pagkalalaking katawan.

Nakatitig lang ako sa kanyang mukha dahil gulat na gulat sa inaasal niya mula pa kaninang umaga. 

“I’m not just professional on this field. Madami akong alam at karamihan sa kanila ay sanay na sanay na ako, professional just like what you said” paos niyang wika at double meaning para sa aking ang sinabi niyang iyon bago muling humarap kay Eren para suriin.

“May i ride him?” ang wika niyang iyon at mabilis akong sumagot.

“Yes please” hindi ko alam ngunit ito ang lumabas sa aking bibig “You can be as rough as you want” dagdag ko sa boses na mapang-akit at doon ko pa nagawang kagatin ang aking ibabang labi.

Akala niya siya lang ang marunong humarot? Akala ba ng inhinyerong ito ay hindi ko siya papatulan?

“Ngayong pinakita mo na ang

totoong

kulay

mo, tingnan natin kung sinong

hahalakhak

sa huli” iyan ang katagang sinabi ko sa kanya kanina.

Ngunit hindi ko alam kung bakit natalo niya ako ngayon.

Kinain ko ang mga salitang sinabi ko dahil sa aking nasasaksihan sa harapan.

Hindi ko mawari kung bakit rinig na rinig ko ang mabilis at malakas na pagtibok ng aking puso na tila kumakarera kasabay ng pagpapatakbo ni Asher sa kabayo.

Hindi nga ako nagkakamali na propesyonal siya sa bagay na ito. Propesyonal na mang-akit at mag-painit ng katawang lupa tulad ko.

Tila isa siyang Prinsipe sa isang pelikula na mabilis na nagpapatakbo sa kanyang kabayo.

Higpit, napapahigpit ako ng kapit sa pulang scarf na ipinulupot niya sa akin.

“Bakit” ang naibulalas ng aking bibig habang titig na titig sa gwapong mukha ni Asher na nakasakay sa kabayo.

Bakit siya ganyan?

Bakit ginagawa niya sa akin ‘to?

Bakit siya ang dahilan kung bakit nababaliw ang puso ko?

Bakit niya napapainit ang katawan at pag-iisip ko?

Bakit siya ang pinipili ko?

Bakit sa lahat ng bakit ay siya ang lalaking iniibig ko?

ㅡㅡㅡ

last scene on this chapter is all inspired by Vincenzo - Episode 8, when Vincenzo met Hwang Min-seong for the first time.

this is what Vincenzo (Song Joong Ki) looks like in kdrama. as being told in this story Asher have the same features with Song Joong Ki.

Chapter 42

ㅡㅡㅡ

Magkasuyo

Buong Gabi

Alas-singko ng hapon sa sasakyan ni Engineer Asher pauwing Bugarin.

“But I’ll keep the words all locked inside

We’ll warm our heart beneath the lights

Of this feeling

‘Di rin

lamang

maririnig

”

“

Magkasuyo

buong gabi

Masaya’t

magkatabi

Magkayakap

sa

buo

—”

“Bakit mo

pinatay

?” ang wika ng marinig kong tumigil ang kanta sa stereo ng sasakyan ni Engineer.

“It’s getting louder, I thought you are sleeping and I’m afraid to wake you up” tugon niya sa akin habang nakapikit parin ako dahil sa aking nararamdaman “You’re still good Lucian? Dalhin kita sa

ospital

?” segundang pag-aalala nito.

“’Wag kang o.a hindi naman

seryosong

sakit ‘to,

nahihilo

lang talaga ako” tugon ko sa kanya habang prente ang aking higa sa passenger seat katabi ng aking driver na inhinyero.

“I’m not over reacting, I’m just being concerned. Mula noong umalis tayo sa Hacienda ay naging

masakit

na ang ulo mo ka—”

“Just drive, please” pagputol ko rito.

“Okay po” tanging naging tugon niya sa akin.

Kasalukuyan na naming binabaybay ang daan pauwi sa bahay, nasa compartment na rin ang mga sako ng robusta coffee na dahilan kung bakit kami nagpunta sa Baguio.

Hindi na ako nagpaalam kila Tito Badang at Lola Cery na uuwi, iyon ang habilin nila sa akin dahil tiyak na sa susunod na Linggo o Buwan ay nandoon na naman daw ako sa kanila.

Si Diego naman ay nagpaalam sa akin na sa Huwebes ay susunod siya sa cafe dahil na-miss niya raw ang magtrabaho sa mga kamay ko. Isa pa ay tiyak na gusto niya lang makita si Senna ngunit wala naman ito roon.

Ang totoo niyan ay hindi talaga masakit ang ulo ko.

Iniiwasan ko lang talagang mahagip at makita ng aking mga mata ang itsura ng inhinyerong patuloy sa pagmamaneho.

Sa tuwing makikita ko ang seryosong mukha niya ay doon nalang basta-basta nagpe-play sa aking utak ang senaryong nakasakay siya sa kabayong si Eren na hindi ko itatagong nakalalaglag panga at nakakapag-painit ng katawan.

“Lucian” pagtawag nito sa akin.

“

Hhmm

?” ang aking tugon.

“Sinabi ko kay mommy na si Senna is out for vacation at

nagpaalam

na rin ako na baka hindi ako mag stay sa bahay kasi walang

tutulong

sa ‘yo sa cafe, I want to help you sa shop habang wala ang kapatid mo” wika nito na tila hindi pumapasok sa aking tenga.

“Ano?” takang wika ko “Hindi ka

uuwi

sa inyo? Saan ka

magtitigil

?” segunda ko sa kanya habang nakapikit parin.

“Saan pa ba? Sa bahay niyo ako

magtitigil

, wala kang kasama baka

mapaano

ka” tugon niya sa akin dahilan para magmulat ang aking mga mata.

Doon ko nasaksihan ang nakangiting inhinyero na tila excited sa mangyayari sa susunod na mga araw.

“You can help me naman sa cafe Engineer, pero I want you to go home dahil nakakahiya kila Tita Wilma…mag

mumukha

akong selfish dahil ang isa nilang

inhinyerong

anak mula sa Italy ay isang

Linggo

muling mawawala sa bahay nila” ang tugon ko sa kanya at ito ay tumango.

“Hindi mo na ako

mapipigilan

Sir Lucian. Bakit

maleta

ang dala ko last time? Because this is already planned,

mananatili

ako ng one week or two weeks sa bahay niyo hanggat hindi pa

dumadating

si Senna” seryoso niyang paglilinaw sa akin na ikinailing ko nalang.

“

Dinaig

mo pa ang security guard niyan Engineer, kaya ko naman ang sarili ko a—”

“Hindi mo kaya ang sarili mo!” pagputol niya sa akin na ikinalaki ng aking mata “Hindi ba’t ayaw mong

tumira

sa Italy? Then let me do the thing! I’ll be your bodyguard na

magbabantay

sa ‘yo para walang

masamang

mangyari

!”   ang tila inis pa niyang segunda sa akin na ikinagulat ko.

Bakit kailangan sumigaw?

“You have point, ngunit ‘wag na ‘wag mong sasabihin sa

harap

ko na hindi ko kaya ang sarili ko because I can. Pati bakit ka

sumisigaw

? Galit ka?” seryoso kong tugon sa kanya.

“Pasensya na, I’m just to concerned. Ganito lang talaga ako, ayoko lang masaktan at mawala ang mga taong

importante

sa akin” ang wika niya sa boses na alam kong punong-puno ng sensiridad “Lucian, I don’t want you to be hurt by someone, that is why hanggat kaya kitang

ipagtanggol

ay

ipagtatanggol

kita” segunda niya para muli akong mapapikit dahil nag-iinit muli ang aking katawan.

“You’re such a weirdo, mula noong umaga ko pa nakikita ang

totong

kulay at pag-

uugali

mo Engineer Asher” ang tila natatawa kong wika sa kanya.

“And I bet you like it,

lalong

-lalo na noong

sinakyan

ko si Eren. Remember when you told me to ride him rough as I can? I hope that I can see you ride Eren like that” double meaning na naman ang pumasok sa aking isipan.

“

Manahimik

kana Engineer,

kotang

kota

kana ngayong araw” ang muli kong saway sa madaldal at bastos nitong bibig bago muling magdesisyong ipikit ang aking mata.

ㅡㅡㅡ

“Here’s your french fries

Senyorito

Lucian” ang wika ng lalaking nasa harapan ko na kagagaling lamang ng kusina.

“Nasaan ang mayo?” hirit ko at inabot ang isang clear bowl na naglalaman ng home made or should I say Engineer made french fries.

“Just wait a minute” nakangiti nitong tugon bago muling bumalik sa kusina.

Alas-otso na ng gabi dito sa kinalalagyan namin ngayon sa salas. Bukas ang telebisyon dahil nakasalang ang isang horror movie na ang titulo ay Morte De Amici, isang Italian horror film patungkol sa mga kamatayan ng isang circle of friends.

Kasalukuyan namang nakatalukbong sa aking ulo’t katawan ang puting comforter dahil nilalamig ako ngayon.

Nakasuot ako ng puting oversize shirt at itim na cycling pambaba.

Habang naka-indian sit sa gitnang bahagi ng puting sofa ay sinimulan ko na ang pagpapak sa french fries na nakapatong sa aking binti.

Patuloy lang ako sa pagpapak ng engineer made french fries at panonood sa pelikulang horror na ito “Hindi ka pa ba tapos Engineer?

Tinatakasan

mo lang talaga ‘tong movie eh” baling ko sa kanya sa may kusina.

“Malapit na, wait lang” tugon niya sa akin at napangiti nalang ako.

Hindi ako bulag upang hindi makitang natatakot at naduduwag ang isang inhinyerong katulad niya sa movie na ipinapalabas “

Duwag

” ang bulong ko sa hangin at itinuloy nalang ang pagkain at pagtutuok sa palabas.

–

“Hindi ka manonood?” ang wika ko sa lalaking nakahiga sa sofa sa aking kanang gilid.

“ I told you, I hate horror movies” tugon nito habang tutok sa paglalaro sa kanyang telepono. Candy crush ang nilalaro nito na talamak na laruin ng mga tito at tita.

“

Duwag

ka lang talaga Engineer Asher” natatawa kong tugon sa kanya bago isubo ang huling tatlong piraso ng french fries.

Inilapag ko ang clear bowl sa lamesitang nasa harapan bago muling bumalik sa aking pwesto.

Naka-suot na ng gray pajama si Engineer Asher na handang-handa na sa pagtulog.

Habang pilit ko namang pinipigilan ang aking sarili na iwasang pagmasdan ang hugis dragon nitong tattoo sa kaliwang braso dahil litaw na litaw ito sa kanyang suot na puting sando.

“Hindi mo na sa akin naikuwento yung tungkol sa magandang bahay doon sa Sitio La

Presa

, yung sabi ni Ding na

pagmamay

-ari nung Kuya Prince na sinasabi niya” random nitong pagtatanong sa akin habang masarap parin ang higa at paglalaro ng candy crush.

Bumaling nalang akong muli sa telebisyon at doon sinagot ang kanyang tanong “Si Prince ay anak ng governor sa Baguio at sila yung may ari ng Aldea De La Hacienda doon sa Sitio La

Presa

” unang pagkukwento ko rito.

“Eh sino yung Clayton na sinasabi ni Ding? Tama ba ang hinala kong magkasintahan silang dalawa?” interesadong wika pa ni Engineer.

Tutok ako sa panonood “

Mahabang

kuwento

, pero maniwala ka man sa hi—”

“

Naniniwala

ako sa lahat ng sinasabi mo” pagputol nito sa akin at napatawa nalang ako.

“Si Clayton, isa siyang Heir ng kompanya mula sa mga mayayaman na

pamilya

” ang aking tugon at batid kong tumigil siya sa kanyang paglalaro.

Bumaling ako ng tingin sa kanya at nagulat nalang ako ng nasa tabi ko na ito “

Marites

ka rin ano?” ang natatawa kong wika dito at tumango nalang siya.

“What’s their surname?” wika pa niya.

“Castillo, sila yung may ari ng mga malalaking kompanya sa Manila” tugon ko rito at tumango siya na tila kilala niya ang mga ito.

“Familiar sila sa tenga ko, pero anong connection ni Clayton at nung Prince?” kaunti nalang ay masasabi kong certified chismoso talaga ang lalaking ito.

“Si Clayton, nagtago siya doon sa Sitio La

Presa

…basta nagtago siya at doon niya nakilala si Prince” tugon ko rito na tila ikinainis nito.

“Ano ba naman ‘yan, ang pangit mo naman magkuwento Sir Lucian!” napasapo pa siya sa kanyang noo na tila dissapointed sa akin.

Napailing ako “Hindi ko naman kasi buhay ‘yon kaya hindi ko ‘yon business, ayokong makialam sa mga buhay ng iba” ang sagot at paglilinaw ko sa kanya.

Napatango naman siya sa aking sinabi at doon nalang umayos ng upo sa aking tabi.

“Bakit kasi horror film ang ipinalabas mo? Gusto mo lang sigurong yakapin kita kapag matatakot ka ano?” muling panimula niya sa kanyang katarantaduhan.

“Nakita mo na ba akong natakot sa

panonood

? For your information,  ikaw ang nag suggest na horror film ang panoorin natin. Baka ikaw ang may gustong yakapin ako kapag matatakot ka” gatong ko sa sinabi nito at doon siya napangisi.

“Paano kung oo? Paano kung sabihin kong gusto nga kitang yakapin kasi natatakot ako?” ang tila paghahamon niya sa akin at ngumisi nalang din ako.

“Bakit hindi mo gawin? Ngayon alam ko ng duwag ka sa mga ganitong bagay, paano mo ako niyan poprotektahan tulad ng sinasabi mo?” pang-gagatong ko pa sa sinabi niya na ikinatawa nito.

“Ang totoo niyan ay hindi naman talaga ako takot sa horror film” ang wika niya “Akala ko kasi ay matatakot ka at yayapusin mo ako” segunda niyang paglilinaw sa akin. 

Naiintindihan ko ang kabaliwan niyang gusto “Tulad ng sabi ko, pwede mo naman ako yakapin” tugon ko sa kanya.

Wholesome, sobrang wholesome ng senaryong nangyayari ngayon.

“So pwede kitang yakapin right now?” ang nakangiti niyang wika.

Tumango ako, dahilan para lumawak at mangusap ang kanyang mga mata.

Doon mabilis na kumilos ang inihinyero para ilapit ang kanyang sarili sa katawan ko “Sabi ko yapos lang, bakit kailangang sumukob ka dito sa comforter ko!” ang aking atungal ng ibinalot niya rin ang kanyang sarili dito sa comforter.

Ang mga braso ni Engineer ay nakapulupot sa aking katawan na tila isa siya ngayong tarsier dahil sa kanyang pwesto “

Nilalamig

din kaya ako” tugon nito sa akin at napangiti nalang ako.

Awtomatikong ngumiti ang aking labi dahil sa pwesto namin ngayon ni Engineer, kung nandito si Senna ay tiyak na pagtatawanan lang kaming dalawa.

Hindi ko maisip na sa tagal ng panahon ay ngayon ko nalang muli naramdaman ang bagay na ito, yung pakiramdam na alam mong may nag-aalala sa ‘yo, pakiramdam na safe ka sa kinagagalawan mo at ang pakiramdam na parang nasa bahay ka lang tuwing kasama mo siya.

Habang tutok kami sa panonood ay doon nagsalita ang inhinyero “Ang bango mo Lucian”.

Dahil sa sinabi nito ay bigla nalang muling pumasok sa aking isipan ang senaryong nakasakay siya sa kabayo.

Ang gwapong niyang pagmumukha na humahampas sa hangin sa bilis ng kanyang pagpatakbo, ang tindig niya na kahit sino ay mapapabuka ang panga at mata, ang pangangatawan nitong bumabagay sa pangalan at itsura niya.

“Anong sabon ang ginagamit mo Lucian?” ang wika pa nito dahilan para bumalik ako sa aking ulirat.

Napalunok ako sa kanyang sinasabi.

“Ba..bakit mo

natanong

?” ang aking tugon habang tutok ang aking tingin sa telebisyon.

Hindi ito sumagot dahilan para mas lalo akong hindi mapalagay sa aming pwesto. Hindi ko nagugustuahan ang tensyon na nabubuo ngayon.

Muli akong napalunok dahil sa sunod na aking sasabihin “Matulog na tayo” hindi ko na hinintay pa ang kanyang sagot at doon ako nagdesisyong tumayo sa pagkakaupo.

Humakbang ako papunta sa kanan kung saan nandoon ang pintuan ng aking kwarto, alam kong nakasunod ang kanyang mga nagtatakang tingin sa akin.

Bumaling ako sa kanya at ngumiti ng pilit “Gamitin mo nalang ‘yang comforter ko dahil may extra pa naman sa loob. Good night” ang naiilang kong wika sa kanya na alam kong ipinagtataka nito ang aking ikinikilos.

“Hindi pa tapos yung

palabas

Lucian” ang wika niya sa boses na may pag-aalala.

Ngumiti akong muli ng pilit  “

Inaantok

na ako. Sige na, tapusin mo nalang kung gusto mo. Feel at home, good night” hindi ko mawari kung tama ba ang aking mga sinabi.

Hindi ko na hinintay pa ang kanyang sagot at mabilis na akong pumasok sa loob ng kwarto.

Nakita ko nalang ang aking sarili na nakaupo dito sa likuran ng pinto at sapo-sapo ang aking noo at bibig.

Hindi ko alam ngunit para akong tumakbo ng ilang kilometro sa nararamdaman ko ngayon, nag-iinit ang aking buong katawan, may mga pawis na nagbabadyang tumulo sa aking mukha’t katawan na hindi ko nagugustuhan.

Feeling ko ay hindi ako makahinga sa aking nasaksihan sa kanya.

“Bakit naman kasi ganoon ang tanong niya, bakit niya nasabi ‘yon?” ang mahina kong bulong sa hangin dahil sa out of nowhere na wika ni Engineer kanina sa akin.

“Ang bango mo Lucian”

ang salitang ito ay maaring double meaning para sa karamihan. Sa akin? Hindi ko itatanggi na kinilabutan ako sa kung paano sabihin ni Engineer ang mga saitang ito.

“Ang bango mo Lucian”

muling nag-echo ang boses nito dahilan para takpan ko ang aking tenga na tila nababaliw na sa aking pwesto.

–

Alas-tres ng madaling araw sa loob ng kwarto ni Lucian.

Matapos kong suriin ang oras sa aking telepono ay napasapo nalang ako sa aking noo.

“

Shete

, alas-tres na” ang aking wika sa masarap kong pagkakahiga sa higaan.

“Ang bango mo Lucian”

ito ang dahilan kung bakit ilang oras na akong paikot-ikot sa kama.

Ilang beses nang nagpa-echo-echo ang boses ng isang inhinyero sa aking diwa dahilan para hindi ko magawang magtaklob ng comforter dahil nag-iinit parin ang aking katawan, hindi ako mapakali.

“Argh!” frustrated kong wika dahil gustong-gusto ko ng matulog ngunit pinipigilan ako ng aking katawan.

“

Sinabihan

ka lang ng

mabango

, bakit ganito na ang ikinikilos ko?” pag-kausap ko sa aking sarili dahil hindi ko na maintindihan ang nangyayari sa akin.

Hindi mapakali na tila may gustong gawin na isang bagay na tatapos sa nararamdaman ko ngayon.

Hindi ko itatanggi na ang nararamdaman ko ngayon ay katulad ng nararamdaman ko sa tuwing nakakapanood ako ng isang explicit scenario sa mga movie.

“Lucian, tigilan mo na” wika ko at pilit na pinipigilang hawakan ang isang bagay na tumitigas sa aking ibaba.

“Ang bango mo Lucian”

“Ang bango mo Lucian”

“Ang bango mo Lucian”

Hindi ko na kaya.

Tumayo ako sa pagkakahiga at doon dahan-dahan na humakbang papunta sa pintuan ng kwarto.

Alam kong tulog na ang inhinyero sa labas dahil patay na ang telebisyon, ilang oras na ang nakakalipas.

Isa lang ang solusyon para matigil na ang kahibangan na nararamdaman ko ngayon “

Titingnan

mo lang Lucian, titingnan mo lang” bulong ko sa hangin at gamit ang aking kaliwang kamay ay doon ko unti-unting pinihit ang door knob ng pinto.

Malalalim ang ginagawa kong paghinga sa unti-unting pagbukas ng pinto.

Ang aking mga mata ay nagawa kong ipikit ng tuluyan nang mabuksan ang pintuan.

“Ang bango mo Lucian”

muling nag-echo ang boses ng lalaking nagpaparamdam sa akin ngayon ng isang bagay na dapat ay hindi ko maramdaman sa ganitong oras.

Nagmulat ako ng mga mata at doon nalang ito napalaki sa bumungad sa aking harapan.

“Asher” ang pagtawag ko sa ngalan ng lalaking namumula sa aking harapan.

“Lucian” napalunok ako sa paraan ng pagtawag niya sa aking ngalan, tila nahihirapan ito sa kanyang pwesto dahil may pawis akong naaaninag sa kanyang noo.

“Bakit hindi ka pa tulog?”

“Hindi ka makatulog?” ang sabay naming wika sa isa’t-isa.

“Lucian” muling pagtawag niya sa akin at diretso lang ang tingin ko sa nangungusap niyang mga mata.

“Asher” tugon ko rito at doon ko binabasa ang mensaheng gusto niyang iparating sa akin.

Kusa nalang bumilis ang tibok ng aking puso dahil alam ko na ang senaryong mangyayari ngayong alas-tres ng madaling araw.

Bumaba ang aking tingin sa kanyang suot na gray pants at hindi nga ako nagkakamali dahil may tila isang dragon ang nais kumawala sa kanyang salawal.

“Lucian” ang huling beses na pagtawag niya sa aking pangalan nang makita ko nalang ang aking sarili na nakadikit sa katawan ng isang inhinyero.

Dito sa kinatatayuan namin ay nagaganap ang matindi, mapusok at tigang na tigang na paghahalikan naming dalawa ni Asher.

Ramdam na ramdam ko ang matindi niyang paghawak at pang-gigigil sa aking likuran ng ulo na tila idinidiin niya sa kanyang mukha, samantalang ang aking kamay ay kung saan-saan na gumagala sa matipuno niyang pangangatawan.

Matapos ang ilang minutong paghahalikan namin ni Asher ay doon ito naputol “Please stop me Lucian, pigilan mo ako” hingal na hingal kaming dalawa ni Engineer habang magkadikit ang aming mga noo.

“Lucian,

pigilan

mo ’ko please” paos na wika nito ngunit doon ako umiling.

Gamit ang kaliwang kamay ay doon ko hinawakan ang dambuhalang dragon sa kanyang gray pajama na gustong-gusto nang makawala “I don’t want you to stop Asher, please continue” tugon ko sa kanya sa namamaos ding boses.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili na sabihin ang mga katagang iyon dahil ito ang dinidigta ng aking umuusok na katawan.

Huli na ng makita ko nalang ang aming hubad at musmos na pangangatawan sa ibabaw ng kama.

Nakapatong ang matipunong katawan ni Asher sa akin habang tinititigan at tila sinusuri ang bawat detalye ng aking mukha.

Ngumiti ako sa kanya upang ipabatid na gusto ko ang nangyayari ngayon at ipabatid sa kanya na simulan na niyang umindayog at ipasok ang kanyang dragon sa aking lagusan.

Inilapit ni Asher ang mukha nito at doon muling idinikit ang kanyang noo sa aking noo “I’m all yours now, Lucian” ito ang hudyat na sisimulan na niyang magdahan-dahan sa pagpasok sa aking butas.

Wala akong ginawa kundi idiin ng aking mga braso ang mukha ni Asher sa aking bibig upang magpalitan ng halik.

“My Lucian, my one and only Lucian” sa huli nitong iwinika ay tila nakarinig nalang ako ng pagkanta kasabay ng tuluyan niyang pag-angkin sa aking katawan.

“

Magkasuyo

buong gabi

Masaya’t

magkatabi

Magkayakap

sa buong

magdamag

At ang lahat ng

panahon

Magiging tulad ngayon

Makasasuyo

sa bawat

sandali

”

ㅡㅡㅡ

fact : The meaning of Lucian is ‘light’ , which comes from the Latin name Lucianus.

Chapter 43

this chapter is dedicated to imstevendave

ㅡㅡㅡ

Commander

Martes, alas-sais ng umaga sa Adachi’s Cafe.

Kulang nalang ay mabasag ang salamin na nasa harapan ko dahil sa aking katangahan na ginagawa ngayon.

Nandito ako ngayon sa loob ng storage room habang nakaharap sa salamin at doon inaayos ang kulay tsokolateng apron sa aking katawan.

Hindi ko itatanggi na magmula noong gumising ako ay tila nakalutang parin ang aking diwa sa kalangitan.

Kaunti nalang ay mapupunit na ang aking mga labi dahil kanina pa ako nakangiti dito na parang asong ulol sa mga nangyari kagabi.

“Lucian, relax. Para kang tanga” pagkausap ko sa aking sarili habang patuloy kong inaayos ang apron sa aking katawan.

Tulad ng aking inaasahan ay isang Linggong mananatili dito si Engineer upang tulungan ako rito sa Cafe. Isang Linggo rin akong mababaliw sa tuwa dahil sa mga naka-abang na gagawin naming dalawa.

Kagabi?

Walang pagsisisi sa aking katawan, ginusto ko ang bagay na iyon at tinanggap ko ng buong puso ang mga salitang sinabi niya kagabi.

Anong status namin?

“Are you done, Sir Lucian? Mag open na ba tayo ng cafe?” ang silip ng inhinyero sa pintuan ng storage room.

Nakangiti akong tumango sa kanya at ito’y lumapit sa aking puwesto.

“

Pansin

ko na magmula noong gumising ay nakaplaster ang ngiti sa labi mo ah” ang wika niya sa aking likuran kung saan inaayos niya ang pagkakatali ng laso ng apron sa aking bewang.

“Baliw” tugon ko sa kanya habang tinitingnan ko ang repleksyon ng kanyang mukha sa salamin.

“Masaya ka sigurong nandito ako ngayon sa tabi mo, masaya ka dahil mananatili ako rito ng isang Linggo” namaos ang kanyang boses at doon niya ipinatong ang kanyang ulo sa aking kanang balikat.

Ang aking kanang kamay naman ay doon ipinatong sa kanyang ulo upang ayusin ang bagsak nitong buhok “

Nababaliw

ka naman” nakangiti kong tugon sa kanya bago ko maramdaman ang pagpulupot ng mga braso sa aking bewang.

“Lucian” pagtawag niya sa aking ngalan sa boses na alam mong nang-aakit “

Magbubukas

pa ba tayong cafe? O dito nalang tayo sa storage room?” ang namamaos niyang segunda at napangiti nalang ako.

“Isantabi mo muna ang ganitong bagay, may oras para diyan. Sa ngayon ay mag trabaho muna tayo nang marangal” ang nakangiti kong tugon bago kumalas sa kanyang pagkakayakap.

Humarap ako sa kanya at doon inayos ng aking kanang kamay ang bagsak nitong buhok na tumataklob sa kanyang mata “Kung gusto mong manatili rito ng isang Linggo, kailangan ay pagsilbihan mo ako” ang wika ko rito at pagtango ang sagot niya.

Inilapit ko ang aking bibig sa kanyang bibig upang bigyan ito ng mabilis na halik “Trabaho muna, bago landi ha” ang nakangiti kong wika dito bago ako nagdesisyong umalis sa kanyang harapan.

Rinig ko naman ang atungal nito pagkalabas ko ng storage room, napatawa nalang ako sa kakulitan niya.

–

Alas-nuebe ng gabi sa salas ng bahay nila Lucian.

“Hoy Kuya! Trabaho muna bago landi!” ito ang sagot na narinig ko kay Senna pagkatapos kong ikuwento ang mga nangyari sa Baguio “Kung ayaw mong malugi ang cafe, tigilan mo muna ang makiharot kay Engineer!” segunda pa niya na ikinatawa ko nalang.

Nakasuot na ako ng puting pajama at isang itim na silk shirt naman sa itaas, handa nang magpahinga para sa araw na ito.

Naging matagumpay naman ang unang araw ng pagtulong sa akin ni Engineer, hindi gaano karami ang mga customer kaya’t alam kong hindi ito napagod ng husto.

Katatapos lang namin kumain ng gabihan na mula sa ipinadala ng mommy ni Engineer, saglit na umuwi si Asher kanina sa kanilang bahay dahil nga kinuha nito ang pagkain na bigay ni Tita Wilma.

Kasalukuyang nasa banyo si Asher dahil ito ay naglilinis na ng kanyang katawan.

Habang ako naman ay prenteng nakaupo dito sa sofa at kinakausap si Senna.

“Nako! Wala na kay Eningeer Asher ang boto ko! Masyadong maharot pala ang inhinyerong iyan, makakasama sa katawan mo ‘yan Kuya” ang pagbibiro nitong wika sa kabilang linya.

Napatawa nalang kaming dalawa “Sabi ko naman sa ‘yo na mas upgraded pa pala ang kalokohang taglay nito

kaysa

sa kapatid niyang si Jerome ” natatawang tugon ko rito.

“Ay basta Kuya, trabaho muna bago landi!” ang kanina pa niyang paalala mula noong ikinuwento ko ang mga nangyari.

“Alam ko ‘yon baliw ka. Ikaw ang mag-ingat diyan, ‘wag kang magpapakuha sa mga

sirena

, mukha ka pa namang kutong

dagat

” pagbibiro ko rito.

“Hindi ka funny Kuya” tugon naman nito na muling ikinatawa namin.

Nasa ganoon akong pwesto nang makita kong nag-ilaw at tumunog ang cellphone ni Engineer na nakapatong sa ibabaw ng lamesita.

Binalingan ko ‘yon ng tingin at nabasa kong si Jerome ang tumatawag “Engineer, tumatawag sa ‘yo si Jerome” ang pagtawag ko sa inhinyerong nasa banyo.

‘Di naman ako nakarinig ng kanyang tugon kung kaya’t kinuha ko ang kanyang cellphone sa lamesita.

“Senna, sige na. Ibaba ko muna ang tawag” ang baling ko sa babaeng luka-luka sa kabilang linya.

Hindi ko na inabangan ang kanyang tugon at doon ko na binigyan ng pansin ang cellphone ni Engineer na hawak-hawak ko sa aking kaliwang kamay.

“Video call?” ang aking wika ng masuri ko ang tawag “Asher, si Jerome tumatawag sa ‘yo. Video call!” muli kong baling sa lalaking nasa banyo ngunit hindi ito sumasagot.

Umiling nalang ako at doon nagdesisyong sagutin ang video call ni Jerome.

“Nasa banyo ang Kuya Asher mo Jero—”

“Commander?” ang wika sa kabilang linya “Kasama mo po si Appa ngayon? Magkakilala kayo ni Appa?” ang segunda pa niya.

“Appa?” ito ang wika na lumabas sa aking bibig.

Bago palang siya sasagot ay doon ko na narinig ang boses ng lalaki sa kabilang linya “Manse? Gamit mo na naman ba ang cellphone ko? I told you na mabilis na ‘yang malobat” ang wika ng lalaki.

“Yes hyung, tinawagan ko po si Appanim but si commander ang sumagot” ang tugon ng bata sa lalaki.

“Commander?”

“Ne, si commander…yung may-ari nung may masarap na banana bread” ang tugon ng bata kung kaya’t lumitaw ang lalaki sa screen ng telepono.

“Sir Lucian!?” ang gulat na gulat nitong wika at mabilis nalang namatay ang tawag.

Ang aking paningin ay nakatingin sa black screen ng telepono dahil hindi ko maproseso sa aking isipan ang mga narinig at nasaksihan ko.

Hindi ko alam ang reaksyon na dapat ay ipakita ko ngayon, ngunit nababatid kong may sakit nang namumuo sa puso at isipan ko.

Unti-unti nang nabubuo ang kongklusyon sa aking isipan na sobra kong pinagsisisihan ang mga nangyari kagabi.

Dahan-dahan kong inilapag ang cellphone na hawak ko sa lamesitang nasa harapan dahil alam kong may mga mata nang nakatingin sa akin ngayon.

“Umuwi kana” pilit kong ikinakalma ang aking sarili sa lalaking nasa harapan ko.

Nakatungo ako dahil hindi ko kakayanin kapag nakita ko ang kanyang pagmumukha.

“Lucian” batid kong garagal na ang kanyang boses dahil sa paraan ng pagtawag sa aking ngalan.

“Umuwi kana” napapikit ako dahil pinipigilan kong bumagsak ang nagbabadyang luha sa aking mga mata.

Napapatikom ang aking kamao dahil may galit nang namumuo sa aking looban.

Traydor.

Parang noong umaga lang ay sobrang lapad ng aking pagkakangiti, ngunit ngayon?

“Lucian let me epla—”

“Umuwi kana!” binalingan ko na siya ng tingin suot ang mukhang hindi niya magugustuhan.

Bigla naman akong natauhan ng makita ko ang kanyang itsura na tila kinawawang tuta.

Napapikit ako at pinipilit na ikalma ang aking sarili “Umuwi kana muna…please” ang aking hiling sa kanya na alam kong ikabubuti naming dalawa.

Ilang minuto ang aking hinintay bago muling ibuka ang aking mga mata, nang makita kong wala na ang lalaking nasa harapan ko ay doon na ako nagdesisyong pumasok ng kwarto.

Dinaig ko pa ang nagtrabaho ng bente-kwatro oras dahil sa bigat at pagod na nararamdaman ko.

Itinalukbong ko ang comforter sa aking katawan at doon mabilis na inilabas ang sakit at bigat na nararamdaman ko.

Hindi magkandamayaw ang aking mga mata sa paglabas ng mga luhang kanina pa nagbabadya.

Ngayon nalang ulit ako sumaya at ngayon nalang ulit ako umiyak ng ganito.

May mga bagay talagang kailangan mo munang kumpirmahin bago mo paniwalaan ang mga haka-haka na nasaksihan mo.

Alam ko namang may mga hint at pagkukumpara na akong narinig at nakita ngunit bakit sobrang sakit parin ng katotohanan?

Ganito talaga kapag totoong nagmamahal, ganito talaga kapag sinasampal ka na ng katotohanan.

Hindi ako bulag at bingi para hindi siya intindihin, ngunit hindi ako martyr para pakinggan agad-agad ang kanyang sasabihin.

Kailangan ko munang magpahinga, kailangan ko muna ng oras at kailangan ko munang protektahan ang sarili ko.

ㅡㅡㅡㅡ

Flashback

Huwebes ng gabi sa kwarto ni Lucian.

“Hello Asher” inilagay ko sa kanang bahaging tenga ang telepono.

Habang hawak-hawak ng aking kamay ang umiilaw na pendant ng kuwintas tanda ng pinipindot niya ang bracelet.

“Hello Engineer Asher?” wika ko pa ng hindi ako makarinig ng sagot mula sa kabilang linya.

Pinakinggan kong maigi ang kabilang linya, mahinang paghinga ang naririnig ko dito tanda ng hindi siya tumutugon sa aking pagtawag.

“Hello Asher?” muli kong pagtawag sa kanya dahil hindi siya sumasagot “Nandiyan ka ba?” segunda ko.

“Hello Engineer?” pagtataka kong wika dito at binalingan ko ng tingin ang screen ng phone upang kumpirmahin kung siya nga ba ang tumatawag.

Engr. Asher ‘yan naman ang naka flash sa screen ng phone kaya muli kong ibinalik sa kanang tenga ang telepono.

“Asher?” pagtawag ko dito at pinakinggan maigi ang ingay sa kabilang linya.

Nakarinig ako ng tugon mula sa kabilang linya, ngunit hindi mula sa boses ng lalaking hinahanap ko.

“Kuya, natutulog na si Manse sa kwarto ni Mommy…kunin ko pa ba?”

mula sa lalaking pamilyar ang boses ang narinig kong tumugon.

May pagtataka akong nakatingin sa screen ng phone kung saan namatay nalang bigla ang tawag mula sa kanya.

“Ano?” tanging nasabi ko na lamang at umiling sa aking narinig.

ㅡㅡㅡ

Alas-dyis ng gabi sa kwarto ni Lucian.

Nakaupo ako sa kama habang hawak-hawak ang aking phone sa kaliwang kamay at sa kanan naman ang larawan na itinatago ko sa cabinet.

Nakaflash sa screen ng phone ang picture naming dalawa ng batang si Manse na nakadila sa aking kaliwang pisngi.

Samantalang ang larawang hawak ko sa kanan ay ang picture namin ni Asher noong seventh birthday ko kung saan nakadila rin siya sa aking kaliwang pisngi.

Napatawa nalang ako dahil sa aking tinitingnan.

It makes sense now kung bakit magkamukhang-magkamukha ang itsura ng dalawa, dahil si Manse ay anak ng nag-iisang si Asher.

ㅡㅡㅡ

Chapter 44

this chapter is dedicated to shibuyayuki

ㅡㅡㅡ

Invitation

Huwebes. Alas-tres ng hapon sa Adachi’s Cafe.

“Here you go, two pieces of Affogato and five Dark Cacao Cookies for two hundred fifty” ang aking wika at doon inabot sa binatang customer ang paper bag na naglalaman ng kanyang take out order.

“Thank you Sir” tugon naman nito at doon kinuha ang kanyang order.

“You’re welcome. Come again” nakangiti kong bati sa kanya bago ito tumalikod at humakbang palabas ng cafe.

Matapos lumabas ng customer ay saglit kong inayos ang pagkakasuot ko sa kulay tsokolateng apron na pumapatatong sa suot kong puting longsleeve, sunod ko namang inayos ang order mula sa isang gurong babae na kanina pa naghihintay doon sa sofa.

“Kailan daw ang uwi ni Senna, Sir Lucian?” rinig kong wika ni Ma’am Shaira mula sa kanyang masarap na pagkakaupo sa rito.

“Hindi pa nagsasabi sa akin Ma’am, pero baka next Friday pa” tugon ko naman habang inaayos sa platito ang banana bread na kanyang order.

“So wala kang kasama here? Gusto mo bang pumasok muna ako rito? Tawagan ko si Erica, tulungan ka namin dito sa cafe” suhestiyon naman niya at napangiti nalang ako.

Matapos kong maihanda ang kanyang order ay inilagay ko ito sa puting tray at humakbang papunta sa kinauupuan niya “No need na Ma’am, dadating naman dito yung pinsan ko bukas” nakangiting tugon ko sa kanya matapos kong ilapag ang kanyang order sa lamesita.

“Okay, if you insist. Hindi naman kita mapipigilan” pagsuko naman nito sa akin at napangiti nalang ako.

Isang araw na ang nakakalipas ng mangyari ang komosyong iyon.

Gumising naman ako mula pa kahapon at hanggang ngayon na tila walang nangyari sa pagitan naming dalawa.

Aaminin ko at hindi ko itatanggi na mabigat sa aking kalooban ang senaryong nangyari noong isang araw, madami pang mga tanong ang dapat na masagot para mawala na ang bigat na dinadala ko. Mga tanong na aayos sa komosyon naming dalawa.

Sa ngayon?

Nagpapalamig muna ako ng ulo at inihahanda ang aking sarili kapag nagtuos na muli kaming dalawa.

“So, kumusta kayo ni Asher? Kumusta ang trip to Baguio niyo?” dumbfounded.

Kung kaya ko lang batukan si Ma’am Shaira ay nagawa ko na “Okay naman” tugon ko sa kanya na alam kong tatawanan niya ako.

“Plastic. Anong okay naman? May nangyari ba? May masama bang nangyari?” tulad ng inaasahan ko ay kilala na ni Shaira ang baho ng aking mukha.

Nakangiti akong peke at doon umiling sa kanya.

Napatawa itong muli kasabay ng pagsubo ng banana bread “Ay kabogera ka Sir Lucian! May LQ agad, taray ha” pang-aasar nito na ikinatawa naming dalawa.

“Wala Ma’am, walang nangyari” muli kong pagsisinungaling sa kanya.

Umiling ito “Jusko, tigilan mo ako sa kasinungalingan mo Sir Lucian. Alam ko ang timpla ng mukha mo kapag nagsasabi ka ng totoo at hindi” wika nito “Hindi mo ba sinunod yung sinabi ko sa ’yo? Na to get the heart of an Italian man ay through his stomach, hindi mo ba hinain ang sarili mo?” segunda pa niyang nakaloloko.

Huminga ako ng malalim “It’s complicated Ma’am, may misunderstanding lang na nangyari” seryoso kong wika sa kanya.

Tumango ito “Maayos ba? Nag kaayos na kayo? Nag-usap na kayo?” tugon naman niya at doon ako umiling.

“Nako Sir Lucian, pagdating talaga sa sarili mong love life hindi mo maayos. Pero ’yang mga fictional character na sinusulat mo sa mga story ay

bonggang

bongga

!“ katotohanang lahad niya sa akin at ako’y napatango.

“Iba kasi yung fictional sa actual Ma’am” tugon ko naman at muli siyang umiling.

“Bahala ka nga Sir, buhay mo ’yan” muli niyang pagsuko at doon kumagat ng banana bread “Saang precint ka pala nakalagay sa voting day?” pagbubukas nito ng usapin tungkol sa nalalapit na botohan sa May 9.

“Grade 5 room daw ako

nalagay

“ tugon ko naman sa kanya at ito’y tumango “May bisita ka bang dadating ngayon?” wika nito na ipinagtaka ko.

“Ha? Wala akong bisita” tugon ko kanya.

“Eh sino ’yon?” wika ni Ma’am Shaira at doon siya tumuro sa labas kung saan tumatagos sa salaming pader ng cafe.

Dahan-dahan naman akong bumaling doon at sumalubong sa aking mata ang itim na sasakyan na pamilya na pamilyar sa akin.

Bigla nalang akong kinutuban at bumilis ang pagkarera ng aking puso.

Parang kanina lang ay iniisip ko kung paano ko haharapin ang lalaking iyon.

Hindi magkandamayaw ang mga katanungan sa aking isipan sa nasasaksihan ko ngayong sasakayan “Anong ginagawa niya rito? Anong kailangan niya?” ang aking wika na ipinagtaka ni Ma’am Shaira.

“Don’t tell me na si Asher ’yan?” wika ni Ma’am Shaira habang titig na titig kaming dalawa kung sinong isusuka ng sasakyang iyon.

Ilang minuto ang hinintay ko bago ko naibuga ang kaba na nararamdaman ko.

“Si Jerome naman pala” ang wika ni Ma’am ng makita naming lumabas si Jerome mula sa driver seat.

Bumaling nalang akong muli ng tingin kay Ma’am Shaira “Ikaw? Saang precint ka naka assign?” tanong ko rito ngunit iba ang kanyang isinagot.

“Sino yung bata? Sino yung batang kasama ni Jerome?” nang masabi niya ang salitang iyon ay mabilis akong bumaling ng tingin sa labas.

Hindi nga ako nagkakamali dahil naglalakad na papunta rito sa cafe si Jerome at ang kasama niyang bata na kilalang-kilala ko.

“Si Manse” ang tugon ko kay Ma’am Shaira.

“Manse, who?”

Tulad ng aking inaasahan ay kakaiba na naman ang suot ng batang ito, may collection ’ata siya ng mga costume ng mga trabahong pangmatanda.

Nakasuot ito ngayon ng pang bumbero, pulang-pula ang damit at may itim pang sumbrelo na may linyang dilaw samantalang naka basketball attire si Jerome.

Napatayo kaming dalawa ni Ma’am Shaira nang tuluyang makapasok sa loob si Manse at Jerome.

“Magandang hapon po Ma’am Shaira, Sir Lucian” nakangiting bati ni Jerome at ngumiti nalang ako habang pinagmamasdan ang ikinikilos ng batang si Manse na ngayon ay tinatanggal ang kanyang suot na sumbrelo.

“Magandang hapon sa ’yo Jerome, sino ’tong batang kasama mo? Anak mo?” pabirong wika ni Ma’am Shaira na ikinatawa nalang ni Jerome.

Ang aming atensyon ay napabaling sa batang si Manse nang inilapag niya sa sahig ang kanyang sumbrelo at doon ito sumaludo sa aking harapan.

“Magandang hapon po Commander! Magandang hapon din po sa inyo Ma’am” rinig na rinig mo ang Italian accent ng batang ito sa pagsasalita niya ng Tagalog.

“Magandang hapon din sa ’yo, ang cute-cute mo naman. Sinong tatay mo?” pagsasalita ni Ma’am Shaira na ikinangiti ko nalang.

“Magandang hapon Manse” tugon ko rito at doon inaayos ang kanyang bagsak at magulong buhok, napangiti ito sa aking ginawa “Anong meron at napapunta kayo rito?” ang nakangiti kong wika at doon binalingan si Jerome.

“Ahm…ano..Sir” tanging tugon niya ng maramdaman ko nalang ang pagyakap sa akin ni Manse.

“Commander,

bogoshipo

. I miss you so much! I thought na hindi na kita

makikita

“ ang wika ng batang ito habang yakap-yakap sa aking bewang.

Napangiti nalang ako at doon lumuhod para tanggapin at suklian ang pagkakayakap sa akin ng batang ito.

ㅡㅡㅡ

Matapos ang ilang minutong pagbabatian “Here you go, your request Manse. Banana bread” ang aking tugon matapos ilapag sa lamesita ang isang platito ng tinapay na iyon.

“

Kamsahamnida

,

Commandernim

“ pasasalamat naman niya sa akin at doon siya tinabihan sa kinauupuan ko kanina.

Si Jerome naman ay katabi ngayon si Ma’am Shaira na kanina pa nagtataka.

“How old are you na Man…Manse?” ang wika ni Ma’am sa batang katabi ko na sinisimulang kainin ang Banana Bread.

“I’m six years old and turning seven on Monday! May 1!” magilas na tugon nito at doon nalang siya may kinuha sa malaking bulsa ng suot niyang firefighter uniform.

Inilibas niya ang isang ’di kalakihang puting papel na tila envelope style, bumaling siya sa akin ng tingin at tila sa akin niya ibibigay ang bagay na ito.

“Commander, I’m expecting you to be there” ang wika niya at inaabot sa akin ang envelope “Pwede po bang buksan niyo ’yan if wala na kami rito ni Kuya Jerome?” ang nakangiti niyang utos sa akin.

Ngumiti naman ako at tumango “Okay” tanging tugon ko at doon nalang nagsalita si Jerome.

“Manse” pagtawag niya rito “Let’s go? Baka naghihintay na sa ’yo si Appa mo” nakangiting wika nito sa bata.

“Bakit kasi ayaw lumabas ni Appa sa kotse? Instead na mag wait siya rito sa loob, bakit doon pa siya sa kotse? Hindi ba siya mag he-hello kay Commander?” kulang nalang ay magpakain na si Jerome sa kahihiyang inilabas na salita ng bibig ni Manse.

Napalunok nalang ako ng marinig na nandito lang pala ang presensya ng lalaking iyon.

“I thought na mag kaibigan si Appa at si Commander? Diba nga last-last night si Commander yung sumagot sa tawag ko sa phone ni Appa? Ibig sabihin ba na si Commander yung love ni Appa? Diba sabi ni Appa na sasamahan niya raw yung love of my life niya? Si Commander ba ’yon, Kuya Jerome?” muling pagsasalita ni Manse at doon nalang namin nasaksihan ang pagtayo ni Jerome.

Mabilis niyang kinarga si Manse at doon nagmadaling lumabas ng cafe.

Napangiti nalang ako ng makita ko ang pag-finger heart ni Manse at pagkindat niya sa akin bago sila pumasok sa loob ng sasakyan at mabilis pa sa kabayong lumisan.

Tanging pagkaway nalang ang nagawa ko rito dahil hindi man lang nila nagawang magpaalam dahil sa pagsasalita ni Manse ng katotohanan.

“Hindi ko matake! Omaygad! Omaygad! What the holly molly!” tulad ng aking inaasahan ay ganito ang magiging reaksyon ni Ma’am Shaira sa rebelasyong naganap “Don’t tell me na anak ni Asher ang batang iyon?” gulat na gulat at tila hindi siya makapaniwala.

Tanging pagtango nalang ang naisagot ko sa kanya.

ㅡㅡㅡ

Alas-otso ng gabi sa salas ng bahay nila Lucian.

“Nasaang lupalop kaya ng mundo ang lalaking ito?” ang aking tugon ng makaupo ako sa sofa habang tinutuyo ko ng towel ang basa kong buhok.

Katatapos ko lang maligo at naisipan kong tawagan si Niel ngunit naka ilang missed call na ako at wala paring sumasagot.

Hindi ko maramdaman ang prensya niya at nung isang lalaking alam kong kasundo niya.

“Anong problema ng mga taong ’to?” singhal ko nalang at doon napahinga ng malalim dahil tila wala akong maramdamang presensya, parang may kulang sa nararamdaman ko.

Nakasuot ako ng bathrobe dahil maya-maya lang ay matutulog na ako.

Ipinatong ko ang aking paa sa lamesita at doon kinalikot ang aking telepono.

Muling tumawag kanina si Diego bago ako maligo at doon humingi ng pasensya dahil ngayon dapat ay nandito na siya. Nagkaroon kasi ng lagnat si Eros at kinailangan ni Tito Badang ang mga kamay ni Diego para sa ilang gawain sa hacienda. Paulit-ulit ding sinabi ni Diego na bukas na bukas ng hapon ay nandito na siya.

Pumunta naman ako sa palitan namin ng mensahe ni Mamang at doon ko kitang hindi parin siya nagseseen sa aking mga mensahe. Huling balita ko sa kanila ay noong sinabi ni Mamang na sila ay magbabakasyon ni Papang sa Naples, sa Isla ng Procida kung saang walang internet access at signal.

Sunod kong sinuri ang mga mensaheng ibinigay ni Senna kaninang umaga kung saan ibinabalandra at ipinagmamalaki nito sa akin ang kanyang magandang pangangatawan sa suot niyang two-piece.

Napangiti nalang ako at doon pumunta sa gallery para tingnan ang mga larawang kinuha ko roon.

Habang pinagmamasdan ang larawan naming dalawa ng lalaking iyon ay hindi ko maisip na parang kahapon lang ay masayang-masaya kami at bigla nalang nagbago ang lahat sa isang katotohanang hindi ko alam kung paano ko matatanggap.

Doon nalang nagflash sa screen ang larawan naming dalawa ni Manse kung saan nakadila siya sa aking kaliwang pisngi.

Bigla nalang akong napatayo nang may maalala akong bagay na dapat kong gawin. Isinakbit ko ang puting tuwalya sa aking leeg at doon humakbang sa pintuan papasok sa cafe.

“Saan ko nga nilagay ’yon?” ang aking wika patukoy sa ibinigay ni Manse sa akin kanina.

Nang makita ko ang puting papel na nakapatong sa ibabaw ng oven sa kanang bahagi ay doon nalang sumilay sa aking labi ang mga ngiti.

Mabilis kong kinuha iyon at humakbang papunta sa sofa para basahin ang nilalaman ng papel na ito.

Nang tuluyan kong mabuksan ang envelope ay doon sumalubong sa aking paningin ang sulat kamay na alam kong si Manse ang gumawa nito.

Napangiti ako at doon sinimulang basahin “Annyeong

Commandernim

!“ pagbasa ko sa unang mga letrang nakasulat.

“I just want to inform you that I already know the truth, that you are the crush of my Appa because that’s what he said to me. He likes you and I like you too!”

“

Commandernim

, I want to invite you in my 7th birthday which is my very special day! I hope that you will be there since you are special to me and to my Appa“

“Also I want to see you and Appa hugging since I know na magkaaway kayong dalawa”

“I don’t want gifts

Commandernim

, your presence in my birthday will be my special gift! See you on Monday!“

Matapos kong basahin ang sulat na iyon ay doon nalang muling sumilay sa aking labi ang ngiti dahil may maliit pang drawing sa ibabang liham.

Isang malaking puso kung saan may tatlong human stick figure ang nasa loob na magkahawak-hawak ang kamay. May label pa sa ilalim ng human stick figure “Commander, Manse, Appa” ang aking pagbasa sa tatlong pangalan dito.

Napatawa nalang ako dahil sa maliit na bagay na ito. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o mainsulto sa drawing ni Manse.

Ngunit hindi ko itatanggi na mas namumutawi ang kasiyahan sa aking puso at isipan.

Nakangiti akong muling isinara ang liham.

Nang magdesisyon akong tumayo sa pagkakaupo ay napalitan ito ng pinaghalong takot at pangangamba.

Huli na ng gumalaw ako sa aking kinatatayuan. Kasabay ng mabilis kong pagdapa ay doon ko rinig na rinig ang malakas na pagharurot ng motor sa harapan ng cafe. 

Nakapikit akong tinatakpan ang aking tenga sa pag-aakalang may sunod-sunod na pagputok ng baril.

Ilang segundo lang ang inabot ng paghaharurot ng motor na iyon nang mabatid kong wala na ito sa harapan ng cafe.

Kahit na kabang-kaba at mabilis ang pagtibok ng aking puso ay dahan-dahan akong tumayo upang silipin kung wala na nga ba sa labas ang motor na iyon.

Nang ibaling ko ang tingin sa labas ay doon nalang ako napamura nang makita kong may dalawang lalaki ang tila tinatawanan ako sa mga nangyari. 

ㅡㅡㅡ

  ![](https://img.wattpad.com/6557e98dccd490f6e1afe72791160de7ea15d9bb/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f342d707733596e6c52346b4a4b513d3d2d313139343035393634392e313664353163356132653165376364663930343336383834303330382e6a7067)

Song Manse bilang Manse