Plutus

“If food can satisfy a man’s hunger, then how about for a starved monster?”

• HiroYuu101

Synopsis

WARNING:

This story contains mature scenes A LOT that is not suitable for young

readers

. Reader discretion is advised.

---

SYNOPSIS:

She hates laywers. So much. As the lawyers who became part of her life only broke her heart and left her. So she promised that she will not to associate herself with those kinds of people anymore.

Until she met Attorney Kylo Villaraza. A lawyer. The most charismatic man she’d ever met.

She tried so hard to resist him even if just a touch of his fingertips on her skin can already set her on fire. She tried to ignore his warmth everytime he’s near.

But she failed. And now she’s left with a secret that she must keep away to this charismatic yet deceitful man.

Prologue

“Amara Jean, this is your new house.”

Akap-akap ko ang bag ko habang nililibot ng tingin ang kabuoan ng bahay na iyon. Ngayon lang ako nakakita ng ganoong kalaking bahay. Siguro ay sampu o higit pang beses ang inilaki niyon sa bahay na kinagisnan ko.

Ang sahig ay kumikinang sa sobrang linis, halatang hindi hinahayaan na madumihan. Pwede na ngang manalamin. Ang mga mwebles ay halatang mamahalin at nakakatakot hawakan. Sa palagay ko kasi na kapag nabasag ko ang isa sa mga iyon, kahit magtrabaho ako buong buhay ko ay hindi ko iyon matatapos na bayaran.

The furnitures have a classy and sophisticated look. They even have a chandelier. At sa gitna ay isang magarbong hagdanan papunta sa ikalawang palapag ng bahay.

Tumingin ako sa babaeng nakatayo sa tabi ko. Magaan ang dantay ng mga kamay n’yang nakahawak sa mga balikat ko. She looked down when she noticed me staring at her and smiled warmly at me.

Alam kong mabait s’ya. Ilang beses ko na s’yang nakikita sa bahay-ampunan na pinagdalhan sa akin. Palagi n’ya akong binibigyan ng iba’t ibang klaseng mga laruan. Mga manikang magaganda at mas malambot pa ang buhok kaysa sa akin. Binigyan n’ya rin ako ng pagkalaki-laking doll house na palaging hinihiram sa akin ng mga batang babae sa ampunan.

Kasama n’ya iyong asawa n’yang nakatayo rin sa tabi ko. Tiningala ko naman ang lalaki. Ang mga kamay n’ya ay nasa loob ng mga bulsa ng pantalon n’ya. May salamin sa mata at naghahalo na ang mga itim at puting buhok. May munting ngiti sa mga labi n’ya habang nakatingin sa akin.

Palagi silang dumadalaw sa bahay-ampunan. At sa bawat pagdalaw ay palaging may dalang regalo para sa akin. Sa pangalawang beses na ginawa nila iyon ay sinabi sa akin ng mga batang mas matanda sa akin ng ilang taon na may plano ang mag-asawang Abella na ampunin ako kaya nila ginagawa iyon.

Marami ang nainggit dahil ang iba ay matagal nang nangangarap at naghihintay na may mag-ampon sa kanila. O kaya ay balikan ng mga magulang. Pero sa dami ng mga batang mas bata pa sa akin doon ay ako ang napiling ampunin ng mga Abella.

I was already seven years old. Ang sabi ay madalas na sanggol ang mga inaampon o hindi kaya ay iyong mga nasa edad hanggang limang taon. Kaya marami ang nagtaka na ako pa ang inampon nila.

“Nagustuhan mo ba?”

Tumingin ako sa babaeng Abella nang marinig ko ang tanong na iyon. She was smiling pero halata sa mga mata n’ya ang pag-aalinlangan sa magiging sagot ko. Na para bang ang isang laki sa hirap na batang katulad ko ay hindi magugustuhan ang ganitong kaganda at kalaking bahay.

Nag-iwas ako ng tingin sa kanya at muling iginala ang tingin sa magandang bahay na nasa harapan ko. Nandito kami sa pintuan at hinayaan ako ng mag-asawang Abella na pagmasdan muna ang bahay na magiging tirahan ko simula ngayon.

Humigpit ang pagyakap ko sa bag. Siguro, kahit na gaano pa kalaki ang bahay na iharap sa akin, kahit gaano pa karami ang mamahaling mga laruan ang ibigay sa akin, hindi mababago n’on ang kagustuhan ko na makapiling muli ang mga magulang ko.

Ang totoo kong mga magulang.

“Let her adjust, Lia. Bago pa sa kanya ang lahat ng ’to,” dinig kong sabi ng lalaking Abella.

Hindi na nagsalita ang babaeng Abella at tinanggal na lang ang pagkakahawak sa balikat ko. Alam kong hinihintay lang nilang ako ang maunang pumasok sa loob ng mansyon. Pero hindi ko magawa. Nakatingin lang ako sa mga paa kong nasa labas lang ng bahay. Isang hakbang lang ang kailangan kong gawin at makakapasok na ako sa loob.

Natatakot ako na baka sa paghakbang ko ay makalimutan ko ang pamilyang kinagisnan ko. Ang totoo kong pamilya. Natatakot ako na baka sa pagpasok ko sa loob ng mansyon ay isa-isang mawala ang mga alaala sa akin ng mga magulang ko.

Ang alaala kapag ginigising ako ni Mama tuwing umaga para pumasok sa eskwela. Hirap s’ya sa paggising sa ’kin dahil malalim daw ako kung matulog. At dahil doon ay kikilitiin n’ya ako na s’yang nagpapagising sa akin.

Ang alaala kapag hinahanda ni Mama ang almusal para sa amin ni Papa na papasok naman sa trabaho n’ya bilang isang driver ng babaeng anak ng isang mayamang pamilya.

Ang alaala ng amoy ng aroma ng kapeng iniinom ni Papa. Isinasawsaw n’ya na lang ang pandesal sa kape dahil ang palaman ay kulang pa sa akin.

Ang alaala kapag sama-sama kaming nanonood sa maliit na TV namin doon sa maliit naming sala tuwing araw ng pahinga ni Papa. Sabay-sabay ring nagtatawanan kapag may nakakatuwang palabas.

Ang alaala ng malambing na pagtawag ng mga magulang ko sa palayaw ko.

“AJ…”

Hindi man sinasadya ay tumulo ang mga luha ko dahil sa pagbaha ng mga alaala ng mga magulang ko sa isip ko. Napahikbi ako kaya kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para pigilan iyon pero nahirapan pa rin. Nakakahiya sa mga Abella.

Dinig ko ang pagbuntonghininga ng lalaking Abella. Naramdaman ko ang pagluhod n’ya sa tabi ko para magpantay kami. Hinawakan n’ya ang magkabilang mga balikat ko saka n’ya ako hinarap sa kanya.

Nanatili akong nakatungo, hindi kayang salubingin ang mga mata ng lalaking gustong tumayo bilang bago kong ama. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang palitan sa puso ko ang papa ko o kahit ang mama ko.

“Hija…” he said. “Alam naming bago sa iyo ang lahat ng ’to. Pitong taon kang lumaki sa kalinga ng mga magulang mo. Then all of a suden, here we are, introducing ourselves as your new family.”

Magaan lang ang boses n’ya habang kinakausap ako. Walang halong galit sa biglaang pag-iyak ko o dahil sa ayaw kong humakbang papasok kahit sobrang ganda ng bahay nila.

“Pero gusto kong malaman mo na hindi ka namin minamadali,” he continued. “Hahayaan ka naming mag-adjust. At your own pace.”

Lumuhod din ang babaeng Abella sa harapan ko at tipid na ngumiti sa akin. “Kung nag-aalala kang gusto naming kalimutan mo ang mga magulang mo, hindi. Ayaw naming palitan mo sa puso mo ang mga magulang mo. Ang gusto lang namin ay alagaan ka. Hindi ka rin namin tatawagin bilang AJ na palayaw sa iyo ng mga magulang mo. We will call you Amara Jean instead.”

She caressed my hair. Iniipit n’ya ang mga hiblang tumatakip sa mukha ko sa likod ng tainga ko.

“Hindi ka namin pipilitin sa ayaw mo, hija…” she said. “Pero hayaan mo lang kaming ituring ka bilang anak namin. At kapag kaya mo na, kung gusto mo, you can call us as Mommy and Daddy.”

Hindi raw nila papalitan sa puso ko ang mga magulang ko. Aalagaan lang nila ako. Bilang isang anak nila.

Unti-unti kong itinaas ang ulo ko at tiningnan ang mga mukha nilang parehong may nakahandang ngiti sa akin. Pinunasan ng babae ang mga luha sa pisngi ko.

“Ready to go inside?” she asked.

The Abellas were too kind. Naghanda sila ng sarili kong kwarto. Iba’t ibang klaseng mga laruan ang nandoon at naglalakihang mga stuff toy ang nasa kama ko. Siguro ay para malibang ako. Para hindi dumaan sa bata kong isip ang nangyari sa pamilya ko.

Hindi ko binibitiwan ang bag ko kahit na iniwan ako ng mga Abella sa loob ng kwarto at naiwan ako kasama ang napakaraming mga mamahaling laruang nandoon. ‘Cause inside my bag were my parents’ memories.

Nandoon iyong mumurahing manika na iniregalo sa akin ni Mama noong nakaraang birthday ko. Ang sulat ko para kay Papa para sana sa susunod naming pagkikita. At ang nag-iisang family picture namin na inilagay ko sa bedside table roon.

The Abellas did what they promised. Hinayaan nga nila akong mag-adjust sa bagong buhay na mayroon ako. Nahirapan ako dahil sa pitong taon ay sanay ako sa hirap. Na kailangang magtipid dahil hindi sasakto sa amin ang sweldo ni Papa. Na kahit may mga laruan akong gusto ay hindi mabili ni Mama. Kaya ang manikang binili sa akin ay kinailangan pang pag-ipunan.

Ngayon, halos linggo-linggo ako kung bilhan nila ng mga laruan. Mayroon pa ngang isang kwarto roon sa mansion na nakalaan para sa mga laruan ko. Kahit na noong sinabi kong hindi ko naman kailangan ng ganoong karaming mga laruan ay patuloy pa rin sila sa pagbili.

I knew that it’s their way to reach out to me. Dahil kapag nagyayaya silang mamasyal na paraan para mapalapit ako sa kanila ay panay ang tanggi ko. Hindi naman nila ako pinipilit dahil iyon ang ipinangako nila sa akin. And I appreciated them because of that.

Kaya naman, unti-unti ay binuksan ko ang pintuan sa buhay ko para sa kanila. Hindi ko makakalimutan ang tuwa sa mga mukha nila nang unang beses na pumayag ako sa anyaya nilang mamasyal kami.

They were so kind. Sayang lang at hindi nila magagawa ang ganito sa totoo nilang anak. They couldn’t produce a child as the woman was infertile.

Slowly, I began to open myself to them and eventually, I managed to accept them in my life.

“Mommy, na-very good ako ni Ma’am kasi ako lang nakasagot ng tama sa recitation!” bungad ko isang beses nang umuwi ako galing eskwela. Ipinakita ko pa ang tatak ng star na nasa kamay ko.

Nakita ko kaagad ang malawak na ngiti ni Mommy dahil sa sinabi ko. Nagulat pa ako nang makita na katabi n’ya si Daddy at nakaupo sila sa may sofa at nanunood doon sa may living room. Mommy was leaning on my Daddy’s chest as his arm was around her shoulders.

“Ang galing naman ng anak namin,” Mommy said as she spread her arms wide. Ngiting-ngiti akong lumapit sa kanya at agad n’ya naman akong niyakap. “Manang-mana kay Mommy.”

I was leaning on Mommy while she’s leaning on Dad. Dala ni Dad ang bigat naming dalawa pero hindi kami nakarinig ng anumang reklamo mula sa kanya.

“Anong kay Mommy? Kay Daddy kaya,” angal ni Dad at napatingala si Mommy sa kanya.

“Sa akin nagmana ng katalinuhan ’to, ’no?”

I giggled. Masaya akong tinuturing nila ako bilang isa nilang tunay na anak. Simula nang gawin ko ang unang hakbang papasok sa mansyon ng mga Abella, hindi ko kailanman naramdaman na isa akong ampon. Sobra-sobra ang ibinigay nila sa akin. And I will be forever thankful for them because of that.

Kay tagal din bago ko natutunan na ibang apelyido na ang isinusulat ko sa papel ko kaysa sa kinagisnan ko. Hindi ko pa rin maiwasan ang hindi malungkot kapag Abella na ang isinusulat kong apelyido kasunod ng pangalan ko.

But nevertheless, I loved my new family.

I watched the televsion with them and I was just waiting for the commercial before I go up to my room para magpalit ng pambahay. Pero nang magpatalastas ay bumungad ang exclusive na balita na ikinatigil ko sa plano kong umakyat sa kwarto ko.

“Matatandaan ang suspek sa pagpatay sa anak ng presidente ng Keaton Telecomm, na si Eduardo Jimenez ay nasistensyahan ng habambuhay na pagkakakulong. Ilang araw matapos maihain ang sistensya ay nais umanong mag-file ng appeal si Jimenez dahil sa umano’y hindi katanggap-tanggap na desisyon ng korte para sa kanya.”

Napatigil ako sa paglalakad papuntang hagdan nang marinig ang pangalan na sinabi ng reporter. Lumingon ako kung nasaan ang TV at nakita ang isang reporter na nasa harap ng sikat na kulungan sa Muntinlupa.

I stilled. Nakatitig lang ako sa TV at halos hindi na gumalaw. Bumalik sa alaala ko ang lahat. Ang alaalang gabi-gabi kong iniiyakan sa pagtulog ko.

The reporter was in the middle of informing the viewers more about the news when Dad turned off the TV. Agad na napatayo si Mommy at lumapit sa akin.

“Anak…” she said. Ramdam ko ang pag-aalangan n’yang lumapit sa akin.

Napaatras ako ng isang hakbang na ikinatigil ni Mommy sa paglapit sa akin. I saw the hurt in her eyes. Napatingin din ako kay Daddy na hindi alam kung ano’ng gagawin. Kung lalapit ba o mananatili na lang na nakaupo sa sofa habang nakatingin sa akin sa takot na baka muli akong bumalik sa dati. Noong sarado ang mundo ko para sa kanila.

Kaya bago ko pa sila masaktan sa magiging reaksiyon ko ay tumalikod na ako at tumakbo paakyat ng hagdan, papunta sa kwarto ko at nagkulong sa loob noon. I heard my mom calling my name while knocking on the door. Halatang-halata ang pag-aalala sa boses n’ya.

I looked at the picture on my bedside table. Nandoon ang mga magulang ko, nakangiti kaming lahat sa camera. Mga panahong kahit na hindi marangya ang buhay namin ay masayang-masaya kami. Mga panahong sapat na sa amin ang magkakasama kami. Mga panahong hindi namin akalain na may mangyayari palang isang bangungot para sa amin sa hinaharap.

Hindi matigil sa pagbuhos ang mga luha ko habang nakayuko at nakatitig sa larawan. Ang mga munting hikbi ko ay mas nakadagdag sa pag-aalala ni Mommy na patuloy pa rin na kumakatok sa labas kaya pinigilan ko ang paghikbi na kumakawala sa bibig ko. At a young age, I learned how to cry silently. ’Cause I didn’t want to hurt those people who accepted me and showed me kindness even after everything.

I heard Daddy’s voice trying to convince Mommy to let me be for awhile. Ilang saglit ay tumigil sa pagkatok si Mommy at sumunod ay ang mga yabag nila papalayo. Muli akong napahikbi nang masigurong wala na sila sa labas ng kwarto ko.

I didn’t know how long I cried. Lumabas lang ako nang makaramdam ng gutom at uhaw. I noticed the lights on Dad’s office were on. Sumilip ako sa loob dahil bahagyang nakabukas ang pinto at tinignan kung ano’ng ginagawa n’ya sa loob.

“Is Jimenez’s case really that hopeless?” dinig kong tanong n’ya sa kausap n’ya sa telepono. He was looking at some papers in front of him while sitting behind his desk inside.

Bumuntonghininga s’ya sa sinabi ng kausap. Hinilot n’ya ang pagitan ng kilay n’ya na parang problemadong-problemado sa paksa ng usapan nila.

“Do you think the judge would approve his appeal if he decided to file it?” he asked. Napapikit s’ya nang mariin at tumango. “Alright. Call me if you get anything.”

Bumuntonghininga si Dad at ipinatong ang mga siko sa table na nasa harap n’ya. Nakasalo ang mga kamay sa ulo na parang malalim ang iniisip.

I silently walked inside. Masyado sigurong malalim ang iniisip n’ya kaya hindi n’ya man lang naramdaman ang pagpasok ko. I stopped few steps away from his table.

“Dad.”

Mabilis s’yang nag-angat ng tingin. Halata ang gulat sa mga mata n’ya nang makita ako. He opened his mouth to say something pero inunahan ko na s’ya.

“Abogado ka po, hindi ba?” I asked. He nodded.

Magsasalita na sana s’ya pero inunahan ko ulit s’ya. Alam ko kasi kung ano’ng sasabihin n’ya dahil sa nakikita kong pag-aalala sa mga mata n’ya.

“Huwag po kayong mag-aalala. Hindi ko hihilingin na kunin n’yo ang kaso ni Papa,” sabi ko.

I looked down. Pero mabilis ding nag-angat ng tingin at determinadong tumingin sa mga mata ni Dad.

“Gusto ko pong maging kagaya n’yo paglaki ko. Gusto ko pong maging abogado,” I said. “Kaya sana po, matulungan ninyo ako.”

Hindi s’ya nagsalita at pinanatili ang titig sa akin. I didn’t back down. I stared back at him with determination in my eyes.

“Bata ka pa. Maaari pang magbago ang gusto mo sa pagdaan ng panahon,” he said, and I quickly shook my head.

“Ito na po ang gusto ko. Gusto ko pong ako ang gumawa nito. At kailangan ko po ang tulong n’yo.”

He stared at me so intently. Tinitingnan n’ya kung gaano ako kasigurado sa sinasabi ko. At nang makatiyak ay tumango s’ya.

“I’ll help you, Amara Jean. Of course, I’ll help you, anak,” he said. “You have to talk to your father about your decision.”

I made a small smile na parang nakampante ako dahil sa sinabi n’ya. I was doubting myself at first. Alam kong hindi ko kayang mag-isa so I was really glad that he was willing to help.

Gagawin ko ’to para kay Papa. Para sa tunay kong ama. I will do this for him. Para maipanalo ang kaso n’ya after I file an appeal at makalaya s’ya.

’Cause my father was wrongly convicted of a murder that he didn’t even commit.

Chapter 1

What happened to my father made a big impact into our lives. Ang tahimik at masayang pamumuhay namin ay biglang nagulo dahil sa isang krimen na kinasangkutan n’ya. At hindi ko namalayan na pinapipiyestahan na ng buong mundo ang istorya ng pamilya namin dahil kay Papa.

Walang patawad ang mga reporter kung mag-abang sa labas ng bahay namin para kunin ang panig namin nina Mama. Naaalala ko pa noon ang takot na naramdaman ko habang pilit akong pinagsasalita ng isang makulit na reporter para sa segment n’ya. They even waited in front of my school just to get my statement.

Dahil malaking eskandalo at laman palagi ng balita, the whole country knew about it. My classmates bullied me. The whole school bullied me. Ang mga guro ay nagbulag-bulagan kahit na alam kong may ideya sila sa pang-aaping ginagawa sa akin ng mga bata. They all saw it, how much I suffered in the hands of those bullies and judgemental people, but they all turned a blind eye.

I was branded as the murderer’s daughter. The devil’s daughter. Naging kasiyahan nila sa araw-araw ang pambu-bully sa akin. I couldn’t do anything. Wala akong kakampi. Si Mama lang na alam kong pareho rin ang dinaranas sa akin ang naging kakampi ko kaya nanatiling tikom ang bibig ko sa nangyayari sa akin sa school.

Palaging madumi ang uniporme ko kapag umuuwi ako galing eskwela. Nagdadahilan na lamang ako dahil ayaw ko na s’yang pag-alalahanin pa. Ayaw ko na s’yang bigyan ng pasanin dahil nakikita kong nahihirapan s’ya.

At such a young age, I learned how to endure all the bad things that were happening to me. For my mother.

Dahil nakulong si Papa, kinailangan ni Mama na maghanap ng trabaho para itaguyod ang pamilya. But because she was known as the wife of the murderer, no company dared to hire her kahit na qualified naman s’ya para sa trabahong iyon. Kahit na hindi nakapagtapos ng kolehiyo, alam kong kaya ni Mama ang trabahong sinubukan n’yang apply-an pero hindi talaga s’ya tinatanggap.

Isang karinderya ang tumanggap sa kanya bilang dishwasher. Doon sa likurang bahagi s’ya ng karinderya naghuhugas ng mga pinagkainan kung saan hindi s’ya makikita ng mga tao. Ang sahod ay hindi kalakihan kumpara doon sa mga kompanyang hindi s’ya matanggap-tanggap. But my mother didn’t have any choice. Tinanggap n’ya ang trabaho kaysa sa wala.

Pagkatapos ng trabaho n’ya sa karinderya ay naglalako s’ya ng balot at mani. Nagtatakip na lamang ng mukha gamit ang sumbrero para hindi makilala ng mga bumibili.

Halos walang naging pahinga si Mama. Naranasan ko ang gumising mag-isa at alagaan ang bahay dahil palaging wala si Mama at nagtatrabaho para may pangkain kami dahil kulang na kulang ang kinikita n’ya. I witnessed how much she struggled because of my father.

“Anak ng killer! Anak ng killer!”

Paulit-ulit ko iyong naririnig kapag naglalakad ako sa loob ng eskweluhan. The students had a fun time bullying me. Wala akong magawa kundi tanggapin ang pagtrato nila sa akin kaysa sa patulan pa sila na alam kong mas makakadagdag lang sa paghihirap ni Mama.

Dahil wala nang pahinga ay mabilis na nanghina si Mama. Nagkasakit s’ya at hindi kinaya ng katawan n’ya ang pagod at puyat sa pagtatrabaho. Namatay s’ya nang hindi man lang namin nadadalaw si Papa sa loob ng kulungan. And that’s when the DSWD came and took me. Pero kalaunan ay itinapon din ako sa isang foster home until the Abellas decided to adopt me.

Sa murang edad ay naranasan ko ang hirap. Ang mahusgahan ng mga tao sa isang bagay na hindi naman ginawa. Ang mahusgahan nang nababase lamang sa mga naririnig nila.

I wonder why people love to judge others based solely on rumors? I wonder why people even believe those rumors? Bakit kaya ang mga tao ay mahilig paniwalaan ang mga naririnig nila at sa kakaunting impormasyon na iyon ay huhusgahan na ang buong pagkatao ng isa? That with those little lies, they will start to throw hate to others like they’ve known them all their lives?

It wasn’t even true. Dahil hindi mamamatay-tao ang ama ko.

Yakap ko ang bag na dala-dala ko habang umaagapay sa paglalakad ni Dad. Kung minsan ay nahuhuli ako at kinakailangan ko pa s’yang habulin dahil nalilibang ako sa pagtingin sa paligid.

Bumagal ulit ang paglalakad ko nang malingunan ko ang babaeng pamilyar sa akin na papalapit sa isang pulang kotse ilang metro lang ang layo mula sa amin. Sinubukan kong alalahanin kung saan ko s’ya nakita pero hindi ko matandaan. Nakalapit na s’ya roon sa kotse at noon ko lang napansin ang isang batang nakasandal sa gilid n’on na mukhang inip na inip na.

“Amara Jean.”

Napalingon ako kay Dad na napatigil na pala sa paglalakad at medyo malayo na sa akin, halatang hinihintay na ako. Nakita ko ang mga mata n’yang tumingin sa tinitinignan ko kanina at ang bahagyang pandidilim ng mukha n’ya bago n’ya ibinalik ang paningin sa akin at ngumiti.

“Halika na. Naghihintay na ang papa po.”

Sa sinabi ay tumakbo ako papalapit kay Dad. Binati pa s’ya ng guard na nagbabantay roon sa may gate bago kami pinagbuksan.

“May dalaw rin si Jimenez kanina, Attorney. Kaaalis-alis lang,” sabi n’ong guard at nakita kong napatango si Dad sa kanya.

“Aasa ba akong naging maganda ang pag-uusap nila?”

Napangiwi ang guard. “Mukhang nagtalo nga, Attorney, e.”

Tumango lang si Dad at nagpasalamat na roon sa guard. Pagkatapos ay ngumiti na s’ya sa akin at iginiya ako papasok doon.

Ang ibang nandoon ay napatingin pa sa pagdating namin. Napahigpit ang kapit ko sa bag ko nang makita ang iilang pares ng mga mata mula roon sa mga naka-uniporme ng t-shirt na kulay orange. Pero hindi naman nagtagal ang tingin nila sa akin na parang hindi ako mahalaga at pinagpatuloy ang pakikipag-usap sa mga taong nasa harapan nila.

Kakaunti lang ang nandoon. Hindi lalagpas sa lima ang mga taong naka-uniporme ng orange na t-shirt. Bawat isa ay may dalaw na nasisiguro kong mahahalagang tao sa buhay nila base sa mga ngiti nila.

“Dito tayo, anak,” sabi ni Dad sa akin at pinaupo ako roon sa mahabang upuan sa harap ng mahabang lamesa. Tumabi naman s’ya sa akin.

Narinig ko ang pag-ingit ng pagbubukas ng gate pero hindi iyon mula sa gate na pinasukan namin kanina kundi roon sa gate na nasa loob. Hindi ko maipaliwanag ang sayang naramdaman ko nang makita ko si Papa na lumabas mula roon.

“Papa!” hindi ko na napigilang isigaw. Tumayo pa ako at tumakbo palapit sa kanya bago pa s’ya makalapit sa kinauupuan namin.

Nakita ko ang pagliwanag ng mukha n’ya. Lumuhod s’ya para salubungin ang yakap ko.

“AJ, anak ko.” Dinig ko pa ang pagkabasag sa boses n’ya nang gumanti ng yakap sa akin. “Bakit ka nandito? Sino’ng kasama mo?”

“Si Daddy po!” sagot ko nang humiwalay ng yakap sa kanya. Nakita ko tuloy ang pamumula ng mga mata n’ya na parang pinipigilan ang maiyak. “Si Daddy Luis po.”

Sinundan n’ya ang itinuturo ko at nakita namin si Dad na napatayo para batiin ang ama ko. Binitiwan ako ni Papa at lumapit sa mahabang lamesa kasama ako.

“Eduardo, kumusta ka na?” bati ni Dad nang makalapit kami sa kanya.

“Ayos lang naman, ho, Attorney,” my father answered. “Maraming salamat ho sa pagdadala kay AJ dito.”

“No big deal.” Iniumang ni Dad ang upuan sa side namin. “Maupo kayo.”

Nakaupo ako sa kandungan ni Papa at s’ya ang nagpakain sa akin mula sa dalang mga pagkain ni Dad. Nagkukuwento ako sa kanya ng mga nangyayari sa akin sa bago kong school kung saan ako ini-enroll ng mga Abella. And having Abella as my surname made so much change on how people treated me.

Halatang respetado ang pamilyang Abella sa school kung saan ako pumapasok ngayon. One teacher even told me that they looked up to my dad. Dahil palagi raw nananalo sa mga kaso. Kahit ang mukhang wala nang pag-asang kaso ay naipanalo pa ni Dad.

Kaya naman mas lalo akong nagpursige sa pag-aaral. I wanted to be a lawyer so bad. I wanted to learn from my dad. Gustong-gusto ko kapag tinuturuan n’ya ako ng mga dapat kong matutunan. He dodn’t give any mercy when teaching me. Na parang hindi isang bata ang kaharap n’ya.

I want to be a lawyer to clear my father’s name.

“Don’t file an appeal yet, Eduardo,” dinig kong sabi ni Dad. “It is most likely that the judge will deny it. Hintayin mong humupa muna ang lahat.”

“Gaano katagal ang dapat kong hintayin, Attorney?” tanong ni Papa. Halata ang inis sa boses n’ya kaya napatitig ako sa kanya.

Napansin ko ang laki ng pagbabago sa itsura ni Papa. Malaki ang ipinayat n’ya. At ang dating malinis na mukha na walang bigote at balbas ay mayroon na ngayon. Dati ay malinis s’ya sa itsura n’ya dahil nagtatrabaho s’ya bilang isang driver sa anak ng mayamang pamilya. Pero ngayon ay mukhang wala na s’yang pakialam kung hindi na maging malinis ang itsura n’ya.

“You can only file an appeal once, Eduardo,” my dad said. “Kaya kapag hindi tinanggap ng judge ay mas lalong mawawalan ka ng tiyansang makalaya.”

“Wala akong kasalanan!”

“But the whole world thinks that you’re guilty! The court believes that you did it!” Dad sighed. “Listen to me, Eduardo. Maghintay ka at pahupain na muna ang lahat.”

Marahas na napasuklay ng buhok si Papa. Nakita ko ang desperasyon at inis sa mga mata n’ya. Bahagyang namula ulit iyon dahil sa naging pag-uusap nila ni Dad.

“Hindi dapat ako nandito,” sabi ni Papa at narinig ko ang pagkabasag ng boses n’ya. “Hindi nga dapat ako maghintay. Wala dapat ako rito at inaalagaan dapat ang anak ko.” Humugot s’ya ng malalim na hininga at damang-dama ko ang panginginig n’ya. “Bakit ba nangyayari ito sa akin?”

My dad didn’t say a word. Nakatingin lang kami kay Papa. Hindi ko mapigilan ang mapaluha sa nakikita ngayon.

My father didn’t deserve any of this. Kilala ko ang ama ko. Mabait s’ya. Ni hindi nga kayang manakit ng hayop, tao pa kaya? Kaya naniniwala akong wala s’yang kasalanan. Na napagbintangan lang s’ya.

Ang totoong may sala ay nandoon sa labas at namumuhay nang normal. While my father’s here, taking his or her place, suffering, even though he’s innocent.

Marahas na nagbuga ng hininga si Papa at tumingin kay Dad.

“Sabihin mo sa akin, Attorney. Naniniwala ka namang inosente ako, ’di ba?”

My dad sighed. Halatang ayaw n’yang sagutin ang tanong pero si Papa ay inaabangan ang sagot n’ya kaya wala s’yang nagawa kundi ang sabihin ang totoo.

“My job is not about whether I believe if my client is guilty or innocent,” he said. “My job is to prove to the court that they’re not guilty.”

“Hindi kita tinatanong bilang isang abogado, Luis,” seryosong sabi ni Papa. “Tinatanong kita bilang isang kaibigan.”

My dad didn’t say anything. Ang mga mata n’ya ay nakatuon lang kay Papa. Tikom ang bibig habang seryosong nakatitig. Kitang-kita ko iyon dahil nakaharap din ako sa kanya.

Alam kong pinag-iisipan n’ya ang sasabihin n’ya. He’s weighing things to give an honest answer to my father. Kaya sigurado akong kung anuman ang sasabihin n’ya ay iyon ang totoo n’yang nararamdaman.

Nakita ko na mula kay Papa ay lumipat ang tingin ni Dad sa akin. He stared at me for a bit, and I saw his lips make a small smile before he looked at my father again.

“Naniniwala akong hindi magagawa ng sinuman ang ibinibintang sa ’yo kung nakapagpalaki sila ng mabuting bata kagaya ni Amara Jean.”

Mukhang nakahinga nang maluwag si Papa dahil sa sinabi n’ya. Na gumaan nang kaunti ang mga dala-dala n’ya dahil sa dami ng taong pinagbibintangan s’ya ay may isa pang naniwalang hindi n’ya magagaw ang pumatay.

My father looked at me. He hugged me, and I felt him kiss the top of my head.

Maya-maya ay tinawag na rin si Papa ng isa sa mga bantay at sinabing tapos na ang oras ng dalaw para sa kanya. We stood up. Lumapit sa kanya si Dad. Ilang sandali silang nag-usap kaya binigyan ko sila ng distansya dahil alam kong may mga bagay pa na hindi nila mapag-usapan sa harapan ng isang bata.

I saw my father glancing at me from time to time as my dad talked to him. At sa bawat pagsulyap ay kitang-kita ko ang lungkot sa mga mata n’ya. Nang matapos ay lumapit s’ya sa akin at lumuhod para mapantayan ako.

“Pasensya ka na sa lahat, anak, ha? Hindi ko ginusto ang madamay ka pa sa lahat ng ito,” he said as he caressed my hair. “Gusto kong gawin mo ang mga bagay dahil gusto mo at hindi para sa ibang tao, anak.”

“Papa…”

“Mangako kang magiging malaya ka sa lahat ng mga gagawin mo, AJ. Mangako kang gagawin mo ang mga bagay na totoong gusto mo. Na hindi ka makukulong sa mapait na alaala at magiging masaya lang.”

Napatingin ako kay Dad dahil may palagay akong sinabi n’ya ang tungkol sa kagustuhan kong maging isang abogado. At halatang ayaw ni Papa dahil alam n’yang gagawin ko iyon para sa kanya.

“Mangako ka, anak,” my father said.

Tinitigan ko s’ya. Ayokong umiyak sa pamamaalam na ito kaya pinili ko ang tumango na lang. That made him smile.

“Pasensya na kung naghirap ka nang dahil sa akin. Pasensya na kung naranasan mo ang lahat ng ito. Pasensya na kung nagkaroon ka ng isang amang kagaya ko.”

He pulled me into a hug.

“Mahal na mahal kita, anak.”

I should’ve asked for more time with him. Nagmakaawa dapat ako sa mga nagbabantay roon na bigyan pa ako ng mahabang oras kasama si Papa. I should’ve told him everything I wanted to say. I should’ve told him that he’s the best father in this world. I should’ve done everything to give him hope.

Dahil iyon na ang huling pagkakataon na nakita ko si Papa.

Weeks after we visited him, news broke that my father killed himself inside his cell.

Chapter 2

Unti-unti kong inalis ang puting kumot na nakatabing sa katawan ni Papa habang nakahiga s’ya sa metal na higaan na nandoon. Ibinaba ko ang kumot hanggang sa balikat n’ya at agad ko iyong nabitiwan nang makita ang mukha n’ya at ang mga mata n’yang nakapikit. Ang mapulta n’yang balat dahil hindi na dumadaloy ang dugo sa katawan n’ya.

My father is dead. Patay ni si Papa.

Halos hindi ko mapaniwalaan ang mga nangyari. Sobrang bilis ng lahat. Parang kailan lang noong ginigising pa ako ni Mama para mag-almusal bago ako pumasok sa eskwela. Nandoon na si Papa sa hapag, umiinom ng kape. At si Mama ay inaasikaso kaming dalawa. Pagkatapos ay sabay-sabay na kaming mag-aalmusal.

Ano’ng nangyari? Bakit nandito ako ngayon sa morgue, nakatayo sa tabi ng wala nang buhay na katawan ni Papa? Bakit kay aga akong iniwan ng mga magulang ko?

Tinitigan ko ang mukha ni Papa. Dalawang linggo pa lang matapos noong huli naming pagkikita, noong dumalaw ako sa kanya sa kulungan pero halatang-halata ang laki ng ipinagbago n’ya. Mas lalo s’yang pumayat. Ang mukha n’yang mukhang payapa nang natutulog ay halatang nakaranas muna ng matinding paghihirap.

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha ko habang nakatitig sa mukha ni Papa. I tried to tap his cheeks, hoping that it would wake him up, hoping that he would open his eyes pero mas lalo lang akong naiyak nang maramdaman ko ang lamig ng balat n’ya sa mga kamay ko.

“Papa…” tawag ko sa kanya habang humihikbi.

Naramdaman kong hinawakan ni Mommy ang mga balikat ko. Dinig ko ang pagsinghot n’ya, tanda na umiiyak din s’ya. Napahikbi ako at muling tinapik ang pisngi ni Papa.

“’Pa… gising na po.”

Pero kahit anong tawag ko sa kanya, kahit na anong lakas ng pagtapik ko sa pisngi n’ya ay hindi na muling dumilat si Papa.

Malakas akong napahagulgol. Paano na? I’ve been trying to study hard. Isinantabi ko ang mga nangyari para mas makapag-focus ako sa pag-aaral dahil gusto ko talagang makalabas ng kulungan si Papa. Umaasa akong magkakasama ulit kami. Na kahit na wala na si Mama ay makakaya ko basta’t nasa tabi ko lang si Papa.

Pero ngayong wala na s’ya, para saan pa ang mga ginagawa ko? Para saan pa at nag-aaral ako nang mabuti? I was trying to pull myself together. Iniisip ko na makakaya ko kahit mukhang imposible dahil bata pa ako at limitado pa ang mga kayang gawin. Nilalakasan ko ang loob ko dahil alam kong kailangan ako ni Papa.

But now, he’s gone. They left me. My parents left me.

Napatingin ako sa leeg ni Papa nang mapansin ang mga marka na nandoon. Paikot ang markang nasa leeg n’ya. The police said that my father killed and hanged himself.

I wonder why he decided to end his life. Bakit n’ya ako iniwan? Bakit hindi s’ya lumaban? Alam naman n’yang wala s’yang kasalanan.

“It is so unlikely that Eduardo killed himself, Luis. Mahal na mahal n’ya ang anak n’ya.”

Napahigpit ang pagkakayakap ko sa stuffed toy na hawak ko. I woke up in the middle of the night. Hindi ako makatulog kaya lumabas ako ng kwarto para sana bumaba at uminom ng gatas nang makita ko na nakabukas ang ilaw na nanggagaling sa loob ng office ni Dad dahil bahagyang nakabukas iyon. I heard indistinct voices at nang marinig ko ang pangalan ni Papa ay hindi ko naiwasan ang pakikinig.

I knew that eavesdropping was bad. Pero hindi ko maiwasan lalo pa’t alam kong si Papa ang pinag-uusapan nila.

I heard my dad sigh. “I told him that Amara Jean is planning to be a lawyer for him. To clear his name.” He sighed again. “I shouldn’t have done that.”

“Why? Ano’ng kinalaman ng kagustuhan ni Amara Jean na maging lawyer sa pagkamatay ni Eduardo?”

Mas lalo pang humigpit ang pagkakayakap ko sa stuffed toy. Ang mga kuko ko ay bumabaon na sa malambot na balat ng manika. Pakiramdam ko ay masasaktan ako sa isasagot ni Dad.

“He must’ve thought that his daughter’s life will be ruined because of him,” sagot ni Dad. “That she would suffer because of him. Inisip n’ya sigurong hindi magagawa ni Amara Jean ang mga gusto n’ya sa kagustuhan na mapalaya ang ama. Na hindi magiging masaya ang anak n’ya hangga’t hindi s’ya nailalabas sa kulungan.”

“Oh, God…” I heard my mom muttered. “He must’ve been blaming himself for what happened to his wife.”

“He got scared that it would happen to his daughter, too. Lalo pa’t alam din n’ya ang nangyaring pambu-bully kay Amara Jean sa dati n’yang school dahil sa pagkakakulong n’ya. That’s why he agreed of us adopting her even if that was the first time he met us.”

I silently cried. Pigil na pigil ako sa paghikbi. Ito rin naman ang natutunan ko simula nang hulihin si Papa ng mga pulis. To endure everything. Na sarilinin na lang ang mga hirap at sakit na nararamdaman ko para hindi na pag-alalahanin si Mama noon.

Iyon ba ang mga dahilan ni Papa kaya mas pinili n’ya ang mamatay? Para hindi ako mahirapan? So that I wouldn’t be branded as the killer’s daughter anymore?

Kaya ba n’ya sinabi ang mga salitang iyon noong huli kaming magkita? Para sabihin na huwag kong sirain ang mga pangarap ko para sa kanya? Na gawin ko kung ano’ng gusto ko, kung ano talaga ang pangarap ko? Natakot ba s’ya na baka masira ang buhay ko hangga’t nabubuhay pa s’ya?

Tama ako. He is the best father in this world. Sana man lang ay nasabi ko sa kanya iyon bago s’ya nawala.

“Pero alam n’yang inosente s’ya. He was even planning to file an appeal, right? He wasn’t someone who will give up easily without a fight,” dinig kong sabi ni Mommy.

“But that fight might’ve put his daughter in danger. You know how powerful his enemy is.”

I heard my mom sighed. “They even paid Eduardo’s lawyer para kusang ipatalo ang kaso n’ya. How pitiful.”

Ibinurol si Papa at wala man lang sa mga kamag-anak n’ya ang dumalaw sa kanya. Lalo pa at maraming mga reporter ang nakaabang sa labas ng memorial chapel. Ayaw nilang malaman na may koneksyon sila kay Papa. Kahit wala na si Papa ay hindi pa rin s’ya tinitigalan ng mga taong ang gusto lang ay may maibalita tungkol sa kanya.

Mas lalo akong pinagkaguluhan ng mga reporter. They tried so hard to get an interview from me. Wala na silang pakialam kung pangha-harass na ang ginagawa sa akin. Kaya nagpalagay si Dad ng maraming bodyguards sa labas ng memorial chapel para protektahan ako.

I was staring at my father’s coffin. Tulala lang ako at hindi na makaiyak. Parang naubos na yata ang lahat ng luha ko. O baka nakalimutan ko na rin kung paano ang umiyak dahil sa madalas na pilit kong pagtatago ng sakit na nararamdaman.

Pinagpiyestahan din ang pagkamatay ni Papa. Some were even happy that he died. Na nararapat lang daw iyon para sa isang rapist at mamamatay tao. Ang iba ay humiling pa na sana ay sa impyerno raw mapunta ang kaluluwa ni Papa.

Ang papa kong walang ibang ginawa kundi ang magtrabaho para sa amin. Para may makain kami. Para maitaguyod ang pamilya namin. Ang papa ko na masipag. Ang papa ko na mabait. Ang papa ko na mahal na mahal ang pamilya n’ya.

Ang papa ko… Ang papa ko…

Narinig ko na parang may pinagkakaguluhan ang reporter sa labas. Hindi ako gumalaw sa inuupuan ko at pinanatili ang titig sa kabaong nasa harapan ko. Bahagyang lumakas ang mga boses ng mga reporter at saka ko narinig ang matatalas na tunog ng takong na papalapit sa akin. Nilingon ko na iyon.

A woman who’s around the same age as my mother was walking towards me. She looked so sophisticated with her black ruffled dress that reached her knees. Sa balikat n’ya ay nakasabit ang isang pulang sling bag.

The woman stopped in front of me. Tiningala ko s’ya. Even though she’s around my mother’s age, ibang-iba ang awra na isinisigaw n’ya kumpara kay Mama. This woman was smiling at me. But there’s something in her smile that made me feel scared.

Lumuhod s’ya sa harapan ko para magpantay kami.

“AJ, right?” she asked. “Nakikiramay ako.”

Hindi ako makagalaw nang marahan n’ya akong yakapin bago hinaplos ang buhok ko. Dinig ko ang sunod-sunod na pagkislapan ng mga camera mula sa mga reporter na nasa bungad na ng pinto.

“Attorney Ocampo, ano pong masasabi n’yo sa pagkamatay ni Eduardo Jimenez?”

“Attorney Ocampo, may plano raw po sanang mag-file ng appeal si Jimenez bago s’ya mamatay. Ibig bang sabihin ay wala talaga s’yang kasalanan gaya ng iginigiit n’ya?”

“May sinabi ho ba sa inyo ang kliyente ninyo bago s’ya mamatay, Attorney Ocampo?”

Pilit na pinipigilan ng mga guard ang mga reporter na gustong makapasok sa loob ng memorial chapel. At dahil hindi magawa ay isinisigaw na lamang nila ang mga tanong nila na para sa babaeng nakayakap sa akin ngayon. Marami pang ibinatong mga tanong ang mga reporter sa kanya pero isa lang ang naintindihan ko.

This woman… was my father’s lawyer.

Naaalala ko na. Nakikita ko s’ya sa mga balita tungkol kay Papa kapag nanonood ako. She talked to my mother once at hindi naging maganda ang pag-uusap nila kahit na hindi ko alam ang pinag-uusapan nila dahil nakasilip lamang ako mula sa kwarto ko at pinagbasehan na lamang ang galit na nakikita ko kay Mama habang kausap ang babaeng kaharap ko ngayon. She was also the same woman I saw when my dad and I visited my father at the prison.

Kaya pamilyar ang mukha n’ya sa akin noon. At s’ya rin ang sinasabi n’ong guard noon na naging bisita ni Papa nang araw ding iyon. At hindi raw naging maganda ang pag-uusap nila.

I remember. She wanted my father to admit that he’s guilty. Kahit na walang kasalanan naman talaga si Papa.

Humiwalay sa akin ang babae pero hindi tuluyang lumayo. Hinaplos n’ya ulit ang buhok ko habang nakatitig sa akin. Sunod-sunod ulit na nagtunugan ang mga camera ng mga reporter habang kinukuhanan kami.

“I’m so sorry about what happened to your father. He loves you so much.”

Ito ang abogado ni Papa. Ang dapat na magtatanggol sa kanya sa korte at magpapatunay na wala s’yang kasalanan. Naaalala ko ang sinabi ni Dad kay Papa noon. That a laywer’s job was to prove to the court that their client is innocent even when they’re guilty.

But this woman never did. Ipinatalo n’ya ang kaso. Dahil binayaran daw ng kaaway ni Papa. She let my father go to jail when he’s innocent.

Napaluha ako at tinulak palayo ang babae at dahil hindi inaasahan ay napaupo s’ya sa sahig. Camera flashes from the reporters were all I could hear. Pero wala akong pakialam. Napatayo ako at galit na tiningnan ang babaeng nasa harap ko.

“Pinagtanggol mo dapat si Papa! Ipinagtanggol mo dapat s’ya sa korte!” I was so angry that I cried. “Kasalanan mo kung bakit s’ya nakulong! Kasalanan mo!”

Awang-awa ako kay Papa. Wala s’yang naging kakampi habang mag-isa n’yang hinaharap ang kaso n’ya. Hindi namin s’ya madalaw ni Mama noon dahil naghihirap din kami sa nangyari sa kanya. Ang taong dapat na tutulong sa kanya at ipagtatanggol s’ya ay ipinagpalit ang pagka-inosente n’ya sa pera. Ipinagpalit ng babaeng ’to ang buhay ni Papa sa pera.

“Kasalanan mong nakulong s’ya! Kasalanan mo kung bakit s’ya namatay!”

Nagulat ako nang may tumulak sa akin kaya napabalik ako sa pagkakaupo sa mahabang upuan. Nakita ko ang batang lalaki na nakatayo sa harapan ko at galit na nakatingin sa akin. S’ya rin ang batang nakita kong naghihintay noon habang nakatayo sa tabi ng kotse ni Attorney Ocampo.

“You don’t have the right to hurt my mom!” sigaw ng batang lalaki sa akin. Nanlilisik ang mga mata n’ya.

“Anak!” Attorney Ocampo said. Mabilis na tumayo para pigilan ang batang lalaki.

I glared at the kid. Tumayo rin ako at tinulak s’ya pero hindi sapat ang lakas ko. Mas matangkad ang lalaki sa akin at sigurado akong ilang taon din ang agwat n’ya sa akin. Pero hindi ako nagpatalo sa kanya.

“Kasalanan ng mama mo kung bakit namatay si Papa!”

Mas lalong nanlisik ang mga mata ng bata habang nakatingin sa akin.

“Your father chose to die!” he shouted. “He killed himself so don’t accuse my mom of something she didn’t do!”

“Pinatay n’ya ang papa ko!” giit ko at mukhang mas nagalit ang batang lalaki sa sinabi ko.

“Republic Act No. 10951 of the Revised Penal Code.” He smirked kahit na halata pa rin ang galit sa mga mata n’ya. “I could sue you for that.”

Naramdaman ko ang mga kamay na lumapat sa mga balikat ko at ang marahan na paghapit noon palayo sa batang lalaki. Tiningala ko ang may hawak sa akin at halos maiyak nang makita ko si Mommy.

“Attorney Ocampo.” It was Dad. Nasa tabi lang s’ya ni Mommy. Kalmado ang boses n’ya pero halata ang pandidilim ng mukha n’ya. “Have some respect and get your son out of here.”

The woman glared at my dad. Sinulyapan pa ako ng babae bago hinigit ang batang lalaki na tinapunan ako ng masamang tingin bago naglakad palayo. Ang mga reporter ay sinudan ang mag-ina kaya nagkaroon ng katahimikan sa burol ni Papa.

Napaiyak ako. Why do people can’t even respect others? Why do some people don’t know how to sympathize and only think of themselves? Bakit hindi nila maisip na may damdamin din ang ibang tao?

They couldn’t even respect my father’s wake. Wala na s’ya pero hindi pa rin nila pinapatahimik. My father, more than anyone else, deserved peace. Masyado na s’yang naghirap. Sana man lang ay patahimikin na nila ngayong wala na s’ya.

Marahan akong hinapit ni Mom palapit sa kanya at niyakap ako. Hinaplos n’ya ang buhok ko. Hindi katulad sa babae kanina, nakaramdam ako ng kapayapaan habang yakap ako ni Mommy.

“Shh… It’s going to be okay, baby. Everything is going to be alright,” I heard her say. Niyakap ko s’ya at umiyak sa mga balikat n’ya.

How I wish that what my mom said will come true.

Chapter 3

Papa got cremated ilang araw matapos lang din ang burol n’ya. My Dad decided to cremate him immediately dahil masyado na ngang pinagkakaguluhan ng mga reporter na hindi marunong rumespeto ang burol ni Papa. At kahit nang mailibing, wala man lang ni isa sa mga kamag-anak namin ang dumalaw sa kanya.

My own relatives abandoned me. Natakot siguro na baka dumugin din sila ng mga reporter kapag nalaman ang koneksyon nila kay Papa. They were afraid that the people will judge them too just because they were connected with my father by blood. Ganoon naman ang mga tao. Mga mapanghusga.

Hindi na rin ako nagtanim ng galit sa kanila. Naiintindihan ko naman ang mga inaalala nila. Kung mararanasan lang din nila ang mga naranasan namin ni Mama dahil pamilya nila si Papa, ayos lang sa akin kung hindi na sila dumalaw sa burol o makipaglibing. Lalo pa at maraming mga reporter ang sumusunod sa bawat galaw namin.

Ilang linggo matapos mailibing ni Papa, unti-unting nababawasan ang mga reporter na gustong makakuha ng interview mula sa akin. Kahit na nangako silang hindi tatagal ng isang minuto ang exposure ko sa balita at tatakpan naman daw ang mukha ko for my privacy, hindi pa rin ako pumayag.

Hindi ko kailangang magpaliwanag sa sa kanila. Sa mga taong ang nais lang ay makuha ang gusto nila. Ang gusto ko lang gawin ay mapawalang-sala si Papa at mapatunayan sa korte na inosente s’yang tao. Para sana makalaya s’ya at magkasama kaming muli.

But that won’t happen anymore. Wala na si Papa. Mas pinili n’ya ang iwan ako dahil ang akala n’ya ay masisira ang buhay ko dahil sa kanya. Na sisirain ko ang mga pangarap ko dahil sa kagustuhan kong mapawalang-sala s’ya.

Nawalan s’ya ng pag-asa. Hindi na n’ya sinubukang lumaban pa ulit kahit na alam n’ya sa sarili n’yang wala talaga s’yang kasalanan. He gave up for me. So I could live as another person and not as the murderer’s daughter.

Ngayon ko tuloy naisip, nang pumayag kaya s’yang ipaampon ako sa mga Abella, naisip na n’ya kaya no’ng mga panahon na ’yon na sumuko? That he’ll leave me soon kaya iniwan n’ya ako sa mga Abella para may mag-alaga sa akin?

Ginusto kong ipagtanggol si Papa, pero wala na akong magawa ngayong s’ya na mismo ang sumuko.

Dahil sa nangyari ay nawalan na ako ng ganang mag-aral. Pumapasok pa rin ako sa school pero palagi lang akong nakatulala. Hindi ko na sinubukang sagutan ang bawat quiz at test na ibinibigay sa amin. Palaging blangkong papel lang ang mga ipinapasa ko.

So the school called my parents. Si Mommy lang ang dumating dahil abala si Daddy sa bagong kasong hinahawakan n’ya.

“Mrs. Abella, are you aware what Amara Jean has been doing in class?” the principal asked. Nakatayo sa tabi n’ya ang homeroom teacher ko para kausapin nila si Mommy.

I saw Mom glance at me. Napayuko ako at pinaglaruan ang mga daliri ko sa kamay. Wala akong balak na ipagtanggol ang sarili ko. Ayoko na naman nang mag-aral.

My mom reached for my hand and squeezed it. Magkaharap kaming nakaupo sa upuan na nasa harap ng office table ng principal na nandito sa loob ng opisina n’ya.

“I… I don’t, Ma’am. May problema ho ba?” malumanay ang boses na tanong ni Mommy.

Naramdaman ko ang pinong sakit sa dibdib ko nang marinig ang tanong n’ya. Her voice was so soft. Mukhang hindi galit kahit pa ipinatawag nang dahil sa akin. Na hindi naman talaga s’ya papupuntahin ng principal dito para makausap kung wala talagang problema sa akin.

“Her grades are dropping,” the principal said. “Matataas ang mga grado n’ya kaya naman nag-aalala kami ngayong sobrang laki ng ibinaba ng grades n’ya. Hindi na rin daw ho s’ya sumasagot sa mga recitation at madalas ay tulala. May problema ho ba kayo sa bahay? Baka kasi naaapektuhan ang bata.”

Hindi. Walang problema sa bahay. Ginagawa nina Mommy at Daddy ang lahat para iparamdam sa akin ang pagmamahal nila kahit na hindi nila ako tunay na anak. Dinamayan nila ako nang mawala si Papa at kahit na noong nakakulong pa lang s’ya. Ibinigay nila ang lahat sa akin.

Walang problema sa bahay. Nasa akin na mismo ang problema.

Ayoko na talagang mag-aral. My father was my strength and inspiration to become a lawyer pero ngayong wala na s’ya, para saan pa ang lahat?

Nag-usap pa ang principal, ang homeroom teacher ko, at si Mommy pero hindi ko na sinubukang intindihin ang lahat. I just kept my head hung low and played with my fingers.

Ano kayang planong gawin ni Mommy sa akin? Ibabalik n’ya kaya ako sa ampunan? Nagpakita sila ng kabaitan sa akin, minahal at inalagaan, ibinigay ang lahat pero ganito pa ang isinukli ko sa kanila. Problema lang. Kaya hindi na ako magtataka kung ibalik nga nila ako sa pinagkuhaan nila sa akin.

My mom thanked the principal and my teacher. Napaangat na ako ng tingin. Kinamayan n’ya ang dalawa at nakangiting ngumiti sa akin.

“Halika na, anak.”

Sumunod ako sa kanya palabas at tahimik na sumakay sa kotse nang makarating kami roon. Hindi ako nagsasalita sa buong biyahe at nakatingin lang sa labas ng bintana. It was a sunny day. Kaya marami akong nakitang mga batang naglalaro sa mga kalyeng nadaraanan namin.

I wished I could be like them. Nakakapaglaro dahil walang inaalalang problema. Dahil sa murang edad pa lang ay hindi ko inaasahan na makakaranas ako ng mga ganitong kabigat na bagay.

Nagulat ako nang itinigil ni Mommy ang sasakyan sa harap ng isang sikat na ice cream parlor malapit sa mansyon. Napatingin ako kay Mommy na nagtatanggal na ng seatbelt bago ako binalingan.

“Let’s eat ice cream.”

Nahihiwagaan man ay bumaba na rin ako ng sasakyan at sinundan s’ya papasok ng ice cream parlor. She made me sit at the vacant table as she ordered.

She has a soft smile on her face nang makalapit s’ya sa table namin dala-dala ang order n’ya. Ibinigay n’ya sa akin ang isang cup na naglalaman ng favorite flavor ko sa ice cream.

“Ubusin mo ’yan, ha?” sabi n’ya before she scooped a spoonful on her cup of ice cream.

Tinitigan ko ang cup ng ice cream sa harapan ko. Wala akong ganang kumain ng ice cream ngayon o kahit ano pa. Wala akong ganang gumalaw.

I looked up to my mom again. Nakatitig s’ya sa akin nang may ngiti sa mga labi at halatang inaabangan ako sa pagkain ng ice cream. Alam kong sobrang laking problema ang ibinigay ko sa kanya dahil sa pakikipag-usap n’ya sa teacher at principal. So I decided not to give her any more disappointment. Sinimulan kong kainin ang ice cream ko. I saw her smile widely.

Nagtataka ako dahil parang binigyan n’ya pa ako ng reward ngayon kahit na malinaw na hindi ako nag-aaral nang mabuti. Pero naisip ko na baka ito na ang huling bagay na ibibigay n’ya sa akin dahil ibabalik na n’ya ako sa ampunan pagkatapos nito.

Mababait ang mga Abella. And they didn’t deserve a daughter who will give them disappointment. They didn’t deserve a messed-up child like me. Na ngayon pa lang ay alam ko nang mahihirapan ang sinuman na mag-aalaga sa akin.

Kaya naman nang ipinasok ni Mommy ang kotse sa garahe ng mansyon nang kasama pa rin ako ay hindi ko iyon inaasahan. Sigurado na kasi ako nang araw na iyon na ibabalik nila ako sa ampunan. Sino ba naman kasi ang gugustuhin pang manatili ang ampon nilang puro problema lang ang ibinigay sa kanila?

“What is it?” tanong ni Mommy sa akin nang pasukin ko s’ya sa kwarto n’ya. Dad was still at his firm. Mukhang mahirap siguro ang kaso na hinahawakan n’ya ngayon kaya ginagabi s’ya ng uwi.

I stood meters away from her. Nakaupo s’ya sa harap ng vanity at nakatingin sa repleksyon ko sa salamin.

Nagyuko ako ng ulo. Pinaglaruan ko ang dulo ng tela ng pajama top na suot ko.

“Bakit hindi n’yo po ako ibinalik sa ampunan?”

Naramdaman ko ang pagkakatigil ni Mommy dahil sa itananong kong iyon. Tumahimik kasi ang buong kwarto. Pagkatapos ay humarap s’ya sa akin.

“What are you saying?” she asked. “Bakit naman kita ibabalik sa ampunan?”

Naglakas-loob akong tingnan s’ya. Hindi ko alam pero parang gusto kong umiyak nang makita ang nagtataka n’yang tingin sa akin.

“Kasi po ayaw n’yo sa anak na hindi nag-aaral.” Nahirapan pa akong magsalita dahil may bumara sa lalamunan ko. “Ayaw n’yo po sa anak na puro problema lang ang dala sa inyo.”

Hindi nagsalita si Mommy at pinanatili lang ang titig sa akin. Nagsimulang mamuo ang mga luha sa gilid ng mga mata ko. Ayoko sanang kaawaan ang sarili ko pero hindi ko na talaga napigil ang mapaiyak nang maalala sina Mama at Papa. Na kung hindi nangyari ang lahat ay kasama ko pa rin sana sila.

I heard my mom sigh. Hinigit n’ya ako palapit sa kanya at pinatayo ako sa harap n’ya habang nakaupo pa rin s’ya sa upuan. Hinawakan n’ya ang dalawang mga kamay ko.

“Simula nang maging Abella ka, Amara Jean, itinuring na kita bilang isang tunay na anak,” she said. Hinaplos n’ya ang buhok ko. “At ganoon ang mga magulang, hindi ba? Kahit anong problema ang idinulot sa amin ng mga anak namin, hinding-hindi namin sila itatakwil.”

Napasinghot ako. Pinunasan ni Mommy ang mga luha sa pisngi ko at masuyong ngumiti sa akin.

“Anak kita, Amara Jean. Kahit ano’ng gawin mo, hinding-hindi kita ibabalik sa bahay-ampunan dahil anak kita.”

I sobbed. Binitiwan ni Mommy ang isang kamay ko at pinagpatuloy ang pagpupunas sa mga luha ko.

“Naiinitindihan ko kung bakit ka nagkakaganito, anak. Kaya mas lalong hindi kita bibitiwan. Gusto kitang tulungan sa problema mo kaya sana, hayaan mo ako. Sana, balang-araw, matanggap mo rin kami ng daddy mo bilang bagong mga magulang mo.”

“I’m sorry po, Mommy,” pahikbi-hikbi kong sabi. “I’m sorry po.”

Nakita kong nangingilid din ang mga luha sa mga mata ni Mommy pero pinilit n’ya pa rin akong ngitian.

“Sumuko na ang papa mo at hindi na gusto pang lumaban.” She held my hands again. “Pero sana, anak, huwag mo s’yang sukuan. Maaari ka pang lumaban para sa kanya. At sana rin, huwag mong susukuan ang sarili mo.”

Tumango ako sa kanya dahil hindi ko na kaya ang magsalita pa. Napahagulgol na lang ako sa harapan ni Mommy.

“Nandito kami ng daddy mo, aagapay sa ’yo. We will help you, Amara Jean. So please, continue to fight. Alam kong makakaya mong lagpasan ang problemang ito. You’re not alone.”

Tumabi ako kay Mommy no’ng gabing iyon. Yakap n’ya ako nang mahigpit at hinahaplos n’ya ang buhok ko habang magkatabi kami sa kama.

“Your father mentioned to us that you wanted to be a journalist,” dinig kong sabi n’ya. “You can take that course for pre-law. Kailangan din kasing magaling sa public speaking ang mga lawyer.”

Pangarap ko noon ang maging journalist. Dahil gusto kong makita sa TV at maghatid ng balita. Makikita nga sana ako sa TV pero ako naman ang ibabalita. Ayaw ko n’on.

Nabigyan ulit ako ng pag-asa na ituloy ang paglo-law. Magagawa kong ipagtanggol si Papa at makukuha ko pa ang kursong para sa pangarap ko. Pwede kong ituloy ang pagiging journalist kapag napawalang-sala ko na si Papa.

Pero kapag naaalala ko si Attorney Ocampo, ang lawyer ni Papa, nagdadalawang-isip ako.

“I hate lawyers,” wala sa sariling sabi ko. Niyuko ako ni Mommy.

“That’s new,” she said. “Bakit mo naman hate ang mga lawyer when you wanted to be one someday?”

“Sinungaling po kasi sila,” sabi ko. “Katulad ng lawyer ni Papa. Ang dapat n’yang ginawa sana ay ipinagtanggol si Papa pero hindi.”

“Then you don’t hate lawyers. You just hate Attorney Ocampo,” Mom said. Ipinagpatuloy n’ya ang paghaplos sa buhok ko. “Isa pa, there are good lawyers out there like your dad. And I know, in the future, you’ll be a good lawyer, too, Amara Jean.”

Hinigpitan ni Mommy ang pagkakayakap sa akin. Yumakap ako pabalik sa kanya. Nakaramdam na ako ng antok dahil sa masuyong paghaplos ni Mommy sa buhok ko.

“Mom…” I almost mumbled the word.

“Hmm?”

“Bakit n’yo po ako inampon? Ang dami pong mga bata sa bahay-ampunan pero bakit ako po ang pinili n’yong ampunin?”

I waited for her answer, but she just continued caressing my hair. Unti-unti nang napapikit ang mga mata ko hanggang sa tuluyan na akong makatulog. Kaya kung sumagot man si Mommy sa tanong kong iyon, hindi ko na narinig.

Pero isang desisyon ang nabuo ko ng gabing iyon, I will be a lawyer. I will find the real culprit of my father’s case.

I will find the one who killed the daughter of the president of Keaton Telecomm and clear my father’s name.

“AJ!”

Nilingon ko ang taong tumawag sa akin noon. It was JC, my bestfriend. Johann ang tawag sa kanya ng lahat pero dahil Johann Clay ang pangalan n’ya ay pinilit n’ya ako na JC ang itawag ko sa kanya at AJ naman ang itatawag n’ya sa akin. Pareho naman daw kaming may second name.

At kagaya ko, kinuha n’ya ang kursong ito bilang pre-law course.

“May assignment ka na?” tanong n’ya nang makalapit. Hinihingal pa dahil sa paghabol sa akin.

“Oo. Hindi kita pakokopyahin.” Inunahan ko na. Alam ko kasi ang sunod n’yang sasabihin nang itinanong n’ya pa lang iyon.

“Ang damot talaga nito,” reklamo n’ya. He brushed his hair upwards, and I could hear the sigh from the girls who were watching him.

“At least hindi tamad at iresponsable,” I said and left him there. Agad din naman s’yang humabol sa akin kaya nabale-wala ang pag-iwan ko sana sa kanya.

“Graduating na tayo, AJ. Kapag hindi ako nakapagmartsa sa stage kasama mo, kasalanan mo.”

“Aba? E, ba’t magiging kasalanan ko?” Pumasok na ako sa room at agad akong sinalubong ng ingay mula sa mga kaklase ko na busy makipagkuwentuhan. Inilagay ko ang bag sa upuan ko at umupo na.

“Hindi mo kasi ako pinakopya,” sabi ni JC na inilalagay ang bag sa upuan sa tabi ko. Umupo na rin s’ya pero ang katawan naman ay nakaharap sa akin. “Sige na, please? Last na ’to. Hindi na ako kokopya sa ’yo next time.”

I raised my eyebrow at him. “Last na talaga ’to?” He nodded. “Magsisipag ka na at gagawa ng assignment?”

“Peksman!” Nagtaas pa s’ya ng kamay. ’Yong kaliwa nga lang ang itinaas n’ya.

Umirap ako at kinuha ang assignment na gusto n’yang kopyahin. Sobrang lawak ng ngiti n’ya nang iniabot ko iyon sa kanya.

“Thank you, AJ! Kaya mahal na mahal kita, e!” he said and took my homework from me.

I grimaced. Inirapan ko na lang s’ya at hindi na pinansin.

Chapter 4

Isang buwan na lang at matatapos na ang first semester. Pagkatapos ng semester break ay ang second semester naman and that meant that we’ll be having our on-the-job training as our requirement for our graduation. Limang units ang kakainin n’on at ang nag-iisang subject na lang namin for the second semester.

Kaya rin siguro itinatapon na sa amin lahat ngayon ang mga kailangan naming malaman tungkol sa kursong ito. Tambak ang research at mga assignment namin kaya naman panay ang reklamo sa akin ni JC sa bawat prof na nagbibigay sa amin ng mga dapat naming gawin. Nakakarindi na nga. ’Di ko lang masaway dahil mas maglilintanya lang s’ya kapag pinansin ko pa.

“Hindi ba pwedeng pahinga na?” sabi pa ni JC pagkalabas ng huling prof namin para sa araw na ’yon.

I was fixing my bag at s’ya ay nakatayo na sa harapan ko, hinihintay na lang akong matapos.

“Grabe makatambak ng assignments, e, may final exam pa kaya tayo!” he continued whining.

Natawa ako habang isinasara ang bag ko. “Parang hindi ka mag-aabogado, a? Mas madami pa r’yan ang gagawin mo kapag naging lawyer ka na.”

“Bakit? Lawyer na ba ko?” he reasoned out. Pinigilan ko ang sarili kong saktan s’ya. “Next sem, halos hindi na tayo pupunta tito sa university dahil OJT na tayo no’n.”

“We will still go here to report about what’s happening with our training,” sabi ko at tumayo na.

“Isang buwan ko na lang mararamdaman na estudyante ako,” sabi n’yang parang hindi narinig ang huling sinabi ko. He hung his head low. Para talaga s’yang mukhang aping-api.

I rolled my eyes and paid him no attention. Nagsimula na akong maglakad palabas ng room. Sumunod naman si JC sa akin, gaya ng palagi n’yang ginagawa.

Masyadong overreacting si JC para sa akin. Alam ko naman kung bakit ginagawa ito ng mga prof, para maging handa kami sa panibagong yugto ng buhay namin. Para hindi kami masyadong mabigla kapag nagtatrabaho na kami. ’Cause I know, for sure, mas higit pa sa mga requirement at assignment na ’to ang mga trabahong matatambak sa amin.

That’s why I tried to understand the professors’ point of view as much as possible. Oo at gusto ko ring magreklamo dahil halos sunod-sunod nga ang pagbibigay ng requirements sa bawat subject pero sinasarili ko na lang ang pagrereklamo ko. Wala rin namang maitutulong sa akin ang pagrereklamo. Hindi naman matatapos n’on ang mga gawain ko.

But JC was a whiner. Sa bawat assignment o requirement na ibibigay sa amin ay palagi s’yang may nasasabi. Para namang gumagawa s’ya, e, madalas pa nga ay nangongopya lang s’ya. Kung hindi s’ya makapangopya sa akin ay sa ibang kaklase naman namin na willing ipakopya lahat sa kanya lalo na ang mga babae.

At overreacting nga talaga si JC. Dahil after naman naming maka-graduate rito ay kailangan pa namin pumasok sa law school. Estudyante pa rin kami.

“They were once students too, right? It means that they know what we feel, and they have an idea about our sentiments,” he said as he opened the car’s back door. Inihagis n’ya ang bag n’ya sa likod bago ako pinagbuksan ng pinto sa may passenger side.

“Yes, kaya nga rin alam nila kung ano’ng gagawin para ihanda tayo,” sabi ko nang makapasok s’ya at umupo sa may driver’s seat.

“O kaya mag-usap-usap na lang sila. Iba-iba ang magbibigay ng requirements sa bawat linggo. Hindi ’yung sabay-sabay pa talaga sila.” He started the engine. Napatigil s’ya at tumingin sa akin. “Baka pinag-uusapan talaga nilang sabay-sabay silang magbibigay ng mga requirement para pahirapan tayo?”

Natawa ako. Seryoso kasi ang itsura n’ya habang sinasabi iyon. Marahan kong iniharap ang mukha n’ya sa harapan ng sasakyan.

“Alam mo, para kang tanga,” I said and chuckled. “Tara na. Gusto ko nang umuwi.”

JC was the son of my mom’s friend. Nasa iisang subdivision lang din ang bahay, or mansion rather, nina JC kaya kahit kailan n’ya gustuhin ay nakakadalaw s’ya sa bahay.

Naaalala ko pa noong unang beses na dumalaw sila sa bahay. I was just eleven years old that time habang si JC ay mas matanda ng ilang buwan sa akin. I was still not used with people around me. Nagka-trauma rin kasi ako noon dahil sa nangyari kay Papa. I was scared that the new people I will meet will judge or bully me. Kaya hindi ko sinubukang makipagkaibigan sa iba.

Pero masyadong makulit si JC. ’Yung kulit n’ya pa ay ’yung tipong nakakairita. Palagi s’yang nakasunod sa akin kahit na anong taboy ang gawin ko sa kanya noon. Pero s’ya naman ay panay ang yaya na makipaglaro ako sa kanya.

Isang beses, sa sobrang inis ko sa kakulitan n’ya ay nasaktan ko s’ya. He suddenly pulled my arm while I was sitting alone in our garden. Sa sobrang gulat ko sa ginawa n’ya ay natabig ko ang kamay n’ya pero tinamaan ng kamay ko ang mukha n’ya. He got a black eye because of that.

Pinilit ako ni Mommy na mag-sorry kay JC dahil sa nangyari. Natakot naman ako sa nanay n’ya noon so I said sorry to him, na sinamantala ni JC kaya no’ng nagyaya s’ya sa harapan ni Mommy at ng nanay n’ya na makipaglaro sa akin ay hindi na ako nakatanggi.

Thus, that was the start of our friendship.

“Hi, Tita!” bati ni JC kay Mommy pagkapasok n’ya sa bahay. Mas nauna pa nga s’yang pumasok kaysa sa akin.

“Oh, Johann, ikaw pala,” Mom said. Lumapit ako sa kanya at humalik sa pisngi n’ya. “Thank you sa palaging paghahatid kay Amara Jean.”

“Wala ’yon, Tita,” he said and looked at my dad who was watching the news in our living room. “Magandang gabi po, Attorney Abella.”

My dad who was so engrossed with the news looked at us. Mukhang ngayon lang napansin ang pagdating namin kahit na malakas ang boses ni JC nang batiin n’ya si Mommy kanina.

“Nandyan na pala kayo,” my dad said. I walked to him and kissed him on the cheeks. “Magandang gabi rin, Johann. At sinabi ko nang tawagin mo akong Tito.”

JC chuckled. “Saka na ’yan, Attorney. Darating din tayo r’yan.”

Pareho silang natawa ni Daddy nang sabihin n’ya iyon. Napailing na lang ako at pumunta ng kusina para tulungan si Mommy sa paghahanda ng dinner namin. Iniwan ko sina Daddy at JC sa living room na alam kong parehong magkakasundo sa ibinabalita ngayon.

“Dito mo na pakainin ng dinner si Johann,” my mom said when I entered the kitchen. Naghugas muna ako ng kamay bago tumulong sa kanya.

“Kaya gustong-gusto n’yang nandito, e,” I said as I got the plates. “Palagi n’yo kasing pinapakain.”

Tumawa si Mommy. “Mabait na bata naman. Buti nga at kinaibigan ka kahit palagi mong inaaway noon.”

Napanguso na lang ako. Paano ba naman kasi ay sobrang kulit talaga ni JC noon. Kahit noong naging magkalaro kami, madalas pa rin akong naiinis sa kanya. At ’yung mga laro pa n’ya ay mga hindi ko kaya! Niyaya ba naman akong mag-basketball? One on one pa raw kami! Parang tanga.

“May naiisip ka na ba kung saan mo gustong mag-OJT?” sabi ni Mommy habang patuloy sa pag-aayos sa hapag.

Pinili ko na lang na maupo sa dining table kaysa sa tumulong dahil na-realize ko na nakakagulo lang ako. I waited for my mom to come back to the dining area before I answered her question.

“Wala pa nga po, e,” I said. “Iniisip ko kung susubukan ko sa radio o TV stations.”

“Ayaw mo sa mga law firm?” tanong ni JC na noon ay pumasok na sa may dining area. Mukhang narinig ang sagot ko at nagka-idea agad sa itinanong ni Mommy. Nakasunod sa likod n’ya si Daddy na pumasok na rin sa dining area.

“Sino’ng may sabing umupo ka d’yan?” I asked when he sat down beside me, ang madalas n’yang inuupuan kapag kumakain s’ya tito. “Hindi pa naman kita niyayang dito mag-dinner.”

“Your dad invited me,” he simply answered. Iniharap n’ya ang katawan n’ya sa akin habang nakaupo pa rin. “Ayaw mo sa mga law firm?” he asked again.

“Pwede ba ’yon? E, journalism ang course natin.”

“Pwede ’yon. We’ll say that we’re planning to go to law school and it’s our pre-law course.”

Tumingin ako kay Daddy to get his confirmation. Nakaupo na sa tabi n’ya si Mommy. He nodded his head when he saw me looking at him. Muli akong napatingin kay JC.

“Ano namang gagawin ko r’on? Wala pa nga akong idea about sa law,” I said.

“Anong wala? With a lwayer as your father? For all I know, kabisado mo na ang lahat sa Republic Act,” JC said. Kinuha n’ya ang kanin at nilagyan ang plato ko. “We can be a secretary. We can help organizing their files for their cases.”

I regarded that. Napatango-tango ako. Pwede nga naman iyon. Magkakaroon din kami ng idea kung ano’ng nangyayari sa loob ng law firm.

“Plano kong mag-apply kay Attorney Villaraza,” JC said after a while.

“Sino ’yon?” tanong ko habang pinapanood s’ya sa paglalagay ng ulam sa plato ko.

“One of the youngest lawyers this day,” it was my dad who answered.

“Imagine?” si JC na halos kumislap na ang mga mata. “Right after he got his liscense, nakatanggap agad s’ya ng kaso. And a murder case!”

“Oh… He’s a criminal lawyer?” tanong ko at tumango si JC. Sunod-sunod at mabilis.

“At naipanalo n’ya ang kaso! And in just a year of being a lawyer, dalawang kaso agad ang nahawakan n’ya. And he won both cases!”

Napakamot ako sa pisngi ko. Wala naman kasi akong interest sa kung sino-sino ang mga lawyer ngayon. I have my own goal. Malapit ko nang maabot ang goal ko kaya hindi ko kailangang ma-distract sa ibang mga bagay.

“He has his own firm,” tahimik na sabi ni Daddy. He drank his water. “Why don’t you apply there as well, Amara Jean?”

“Oo nga!” JC said. Mukhang masayang-masaya s’ya sa idea na iyon. “Doon ka na rin mag-apply, AJ, para magkasama tayo.

I raised an eyebrow at him.

“Feeling mo naman matatanggap ka?” I asked. Agad na nabura ang ngiti sa mga labi ni JC.

“Bakit naman hindi?”

I laughed. A mocking laugh.

“Ikaw na tamad gumawa ng mga assignment kaya nangongopya na lang sa akin? Baka magreklamo ka lang nang magreklamo sa mga trabaho roon.”

Naramdaman ko ang pagsipa n’ya sa paa ko sa ilalim ng lamesa. Hindi naman masakit. Paraan n’ya iyon para patigilin ako dahil sinabi ko lang naman iyon sa harapan ng mga magulang ko. Pinandilatan n’ya rin ako ng mga mata pero pinapatuloy ko lang ang pagkain ko.

“Oh? Nangongopya ng assignments si Johann sa ’yo?” tanong ni Daddy. Napansin ko na napatuwid ng upo si JC sa tabi ko.

“Naku, Attorney, nagbibiro—”

“Opo, Dad,” putol ko sa sasabihin sana ni JC. Lumabi ako.

JC kicked my foot again. I looked at him. Binelatan ko nga.

“Aba, JC, hindi dapat gan’yan. When you became a lawyer, mas mabigat pa ang mga mararanasan mo kaysa ngayon,” my dad said. Tahimik lang si Mommy na napapangiti nang magsimulang pagsabihan ni Daddy si JC.

I continued eating silently. Tahimik ring napapangiti.

Chapter 5

I put the flower on my mother’s grave. Hinawi ko ang ilang mga tuyong dahon na nilipad sa may lapida n’ya. Her grave was clean. And I knew that Dad and Mom were taking care of my parents’ grave.

Today is the anniversary of my mother’s death. It’s already been over a decade, thirteen years to be exact, since she left me. Pero malinaw pa rin sa alaala ko ang mga panahong kasama ko s’ya. Malinaw pa rin sa akin kung gaano s’ya naghirap sa pagtataguyod ng pamilya namin na s’ya lang mag-isa kahit na ang mga tao ay kinukutya s’ya sa nangyari kay Papa.

Tiningnan ko ang katabi n’yang puntod. There, I saw my father’s name. Magkatabi silang inilibing sa sementeryong iyon.

Hindi pa rin nawawala sa dibdib ko ang sakit dahil sa nangyari sa pamilya namin. Hindi ko sigurado kung mawawala pa ba iyon o kung makakalimutan ko pa ba ang bangungot na dumaan sa buhay ko. What happened already put a scar in my heart.

Or maybe, someday, I will. Hindi ko man makalimutan ang mga nangyari pero siguro mawawala ang sakit kung malilinis ko ang pangalan ni Papa. If I can prove to the court that he’s innocent, then maybe… I could finally move on.

I stared at my parents’ graves. Hanggang ngayon ay awang-awa pa rin ako sa nangyari sa kanila. They didn’t deserve anything that happened to them. Naging mabuti silang mga magulang para sa akin. Ibinigay nila ang lahat ng mga kailangan ko. Hindi ko kailanman naramdaman ang pagkagutom dahil sinisiguro nila na naaalagaan nila akong mabuti.

They were the best parents, pero bakit kailangang ganoon ang mangayri sa kanila?

Napabuntonghininga ako. Inipit ko sa likod ng tainga ko ang mga hibla ng buhok na tumakas nang banayad na umihip ang hangin. That wind felt like it’s comforting me. Hindi ko tuloy naiwasan ang pangingilid ng luha sa mga mata ko nang maisip ang mga magulang ko.

Maybe, they were still watching me, wherever they were.

Hindi man naging maganda ang huling sandali nila rito sa mundo, alam kong magkasama na sila ngayon, kung nasaan man sila at binabantayan ako. I know, dahil ganoon sila. Hinding-hindi nila ako pinabayaan noong nabubuhay pa sila. At kahit ngayong wala na sila ay ramdam na ramdam ko pa rin ang pagmamahal nila para sa akin.

I took a deep breath. Pumikit ako at umusal ng tahimik na panalangin at pasasalamat para sa kanila.

I was thanking them dahil kahit na sabay nila akong iniwan ay hindi naman nila hinayaang maiwan akong nag-iisa at maging miserable. They left me with the Abellas who have been so good to me. Naging pangalawang mga magulang ko sila. Tinupad nila ang pangako nilang hindi nila pipilitin na palitan ang totoo kong mga magulang sa puso ko. Hindi nila hinayaang makalimutan ko ang mga magulang ko.

They celebrated every of their birthdays and death anniversaries with me. Hindi nila ako hinayaang nag-iisa sa mga araw na iyon.

I was so glad to have a second family in them.

Dumilat ako at tiningnan ang relo ko. Nauna na sina Mommy at Daddy sa kotse para bigyan ako ng sarili kong oras na kausapin ang mga magulang ko. Hindi ko inaasahan na magtatagal din ako ng halos tatlumpung minuto sa pagkausap sa kanila.

I sighed. I looked at their names for the last time today before I turned my back and started walking to where Mom and Dad were.

Hindi pa man ako nakakalapit kung saan ipinarada nina Mom and Dad ang kotse ay nakita ko ang isang lalaking nakasandal sa isang puno hindi kalayuan sa puntod ng mga magulang ko. Napasimangot ako pero maya-maya ay napangiti rin nang lumapit sa kanya.

“Bakit dito ka naghintay?” tanong ko kay JC. My gut told me na hindi s’ya sumama kina Mom and Dad na bumalik sa sasakyan at dito na lang naghintay sa akin. He might’ve been watching me habang kausap ko ang mga magulang ko.

JC didn’t say anything. Tumitig lang s’ya sa akin kaya sumimangot ako sa kanya. Tumawa rin naman s’ya maya-maya.

“Akala ko kailangan mo ng panyo,” he said. Pero masyadong mahina iyon kaya hindi ko narinig.

“Ano?” tanong ko pero umiling na s’ya. Inilagay n’ya ang mga kamay sa bulsa ng pantalon n’ya at pinauna akong maglakad. Sumunod din naman s’ya sa akin.

“Baka kasi umiiyak ka. Makita pa nina Tita at Attorney Abella, ibalik ka pa sa ampunan. Ang panget mo pa naman kapag umiiyak.”

Dahil sa sinabi n’ya ay napatigil ako sa paglalakad at nilingon s’ya na nakasunod sa likuran ko. I saw him in a defense stance at naghanda sa paghampas ko sa braso n’ya.

“Aray!” daing n’ya habang hinihimas ang brasong nasaktan. Inirapan ko lang s’ya at nagpatuloy sa paglalakad.

JC knew about my past. Hindi ko alam kung bakit at paano. Siguro ay sinabi sa kanya ng mommy n’ya since his mother and Mommy were best friends. Basta nang sabihin ko kay JC ang tungkol sa pagiging ampon ko at sa nangyari sa totoo kong mga magulang ay hindi ko man lang nakitaan ng pagkagulat ang mukha n’ya.

Nagdesisyon akong sabihin sa kanya ang tungkol sa akin bago pa lumalim ang pagkakaibigan namin noon. Dahil ayokong masaktan kapag naging malapit na kami at husgahan n’ya ako kapag nalaman n’ya.

But JC wasn’t like that. I realized that he already knew even before I told him about my past when he just smiled at me and asked me to go watch a movie with him. Iyon lang ang naging reaksiyon n’ya. Wala ring nagbago sa pakikitungo n’ya sa akin.

And every year, kung wala s’yang importanteng lakad ay kasama rin namin s’ya kapag dumadalaw kami rito sa puntod ng mga magulang ko.

He’s been there with me ever since. Kaya naman sobrang saya ko dahil may kaibigan akong katulad n’ya. Isang taong bukod kina Mommy at Daddy ay hindi ako hinusgahan.

“Johann, sa bahay ka na rin mag-dinner,” my mom said nang makalapit kami sa kanila. “Nagpahanda ako ng kaunting salo-salo. You should invite your mom, too.”

“As much as I want to, but I have to decline, Tita,” JC politely said. Napatingin tuloy ako sa kanya. “I have a prior engagement with my father.”

“Ganoon ba?” Halata ko ang disappointment sa tono ng boses ni Mommy. Kaya naman ngumiti si JC sa kanya.

“Next time, Tita. Babawi ho ako.”

Mukha namang naging kuntento na si Mommy dahil doon. Pumasok na s’ya sa loob ng kotse habang tinapik naman s’ya ni Daddy sa balikat bago sumakay sa may driver’s side.

I looked at JC.

“Is everything, okay?” I asked.

He chuckled. Niluwagan n’ya ang tie na suot n’ya at huminga nang malalim.

“Oo naman. Just some family business stuff.”

Kaya pala ganoon ang suot n’ya. He’s overdressed for my mother’s death anniversary wearing his three-piece dark blue suit. Hindi ko na nga lang binigyan ng pansin noong una. Ang akala ko ay trip n’ya lang na magbihis ng ganoon.

Tinitigan ko s’ya. Alam kong tutol ang ama n’ya sa pag-aabogado n’ya. His father wanted him to inherit their family business dahil walang ibang magmamana n’on kundi s’ya lang, ang nag-iisang anak ng mga Delfino.

But JC seemed to hate business. Kumuha nga rin s’ya ng kursong walang kinalaman sa business bilang pre-law kaya mas nagalit ang ama n’ya sa kanya. Pero wala rin s’yang magawa sa tuwing pinapasama s’ya ng ama sa business matters nila.

JC gave me a reassuring smile. Nakita siguro ang pag-aalala ko.

“I’ll be okay…” he said. “Ako pa ba? Ako na kahit kailan ay hindi gumawa ng assignment pero makaka-graduate?”

Napairap tuloy ako. Bakit pa nga ba ako mag-aalala para sa kanya? E, mas madiskarte pa kaysa sa daga ’to.

Still, I wanted to be there with him. Dahil palagi rin s’yang nasa tabi ko magmula pa noon.

“Hindi pa ba nanliligaw sa ’yo si Johann?”

Nabulunan ako sa sarili kong laway nang marinig ang tanong na iyon ni Mommy. Nawindang yata ang buong sistema ko dahil doon. I looked at her, disbelief and surprise were in my eyes. At alam kong nakita n’ya iyon nang lumingon s’ya sa akin habang nandito ako sa likod ng kotse.

“Mom!” saway ko sa kanya, hindi mapaniwalaan ang tanong n’ya.

Grabe lang? Hinding-hindi man lang sumagi sa isip ko na manliligaw sa akin si JC! We’ve been friends since we were kids! Halos kapatid na nga ang turing ko sa kanya! Kung pwede nga ay tawagin ko na s’yang kuya dahil mas matanda naman s’ya sa akin ng ilang buwan!

“Aba, bakit?” Mom asked, mukhang nagtataka pa talaga s’ya sa naging reaksiyon ko! “Mabait na bata si Johann. Magalang sa amin ng daddy mo. At nakikita ko namang kung gaano ka n’ya inaalagaan.”

“Mom, stop. Magkaibigan lang kami ni JC. That’s like… incest,” I said.

Natawa si Mommy. “Buti na lang wala rito si Johann at hindi n’ya narinig ’yang sinabi mo.”

“Kawawang bata,” Dad said.

Mom and Dad laughed. Napairap na lang ako at tumingin sa labas ng bintana. Hindi ko kaya ang kalokohang sinasabi ni Mommy.

Makulimlim ang panahon at lumalamig na ang simoy ng hangin. November was fast approaching. Malapit nang matapos ang buwan ng Oktubre, ibig sabihin ay malapit na ring matapos ang first semester. Isang semester na lang ang gugugulin ko at makakapagtapos na ako sa kursong Journalism.

“Have you decided if you’ll apply with Johann, Amara Jean?” I heard my dad ask. Sinulyapan n’ya ako mula sa rearview mirror ng sasakyan.

“’Yung law firm ni Attorney Villaraza?” my mom asked. Nakita kong tumango si Dad.

“Co-owner n’ya ’yung kaibigan n’ya. A lawyer, too.” Sinulayapan ulit ako ni Daddy sa rearview mirror. “Doon ka rin ba mag-a-apply for OJT mo?”

Matagal bago ako makasagot. Sa totoo lang kasi ay hindi ko pa alam. Wala pa akong plano kung saan mag-a-apply kaya nga nagulat din ako nang malaman na naunahan pa akong magplano ni JC.

I actually wanted to try with TV or radio stations. Gusto ko man lang maranasan dahil ito naman ang pangarap ko. Pero tama rin naman si JC. Maganda kung sa mga law firm kami dahil iyon naman ang propesyon na kinukuha ko.

“Pwede naman sa law firm mo, Dad,” sabi ko maya-maya.

“That won’t do, anak,” sabi n’ya na medyo natatawa pa. “Hindi ka matututo nang maayos doon. Baka hindi kita pagawain ng kahit ano at sisantihin ko ang mga mag-uutos sa ’yo.”

Napasimangot ako. “You’re a lawyer, Dad. Alam mong hindi ka pwedeng magsisante ng empleyado dahil lang d’yan.”

“Kaya nga sa ibang firm ka na lang mag-apply,” he insisted. “Mas matuturuan ka nang maayos doon dahil walang special treatment sa ’yo.”

“Go with JC, anak,” my mom added. “Mas kampante rin kami ng dad mo kung makakasama mo s’ya for OJT.”

Hindi na lang ako nagsalita. Pero kung hindi ko man itutuloy ang pag-a-apply sa mga TV o radio stations at kung hindi rin ako tatanggapin ni Dad sa law firm n’ya, mas mabuti na nga kung sasama ako kay JC na mag-apply sa firm ng Attorney Villaraza na ’yon.

If I wanted to clear my father’s name, if I wanted to be a good lawyer to win his case, then I have to give up my dreams.

I sighed. Ito rin siguro ang dahilan kung bakit mas pinili ni Papa ang mawala na lang. This may be the reason that he ended his life—so he wouldn’t be a hindrance to my dreams.

Pero gusto kong mapawalang-sala s’ya. Gusto kong mapatunayan sa mga nanghusga, sa mga nangutya, at nagpahirap sa pamilya namin na mabuting tao si Papa.

“AJ, may pupuntahan ka ba mamaya?” tanong ni JC sa akin nang pumasok kami kinabukasan. Hindi pa nga ako nakakaupo sa upuan sa tabi n’ya, ni hindi ko pa nga nailalapag ang bag ko nang itanong n’ya agad iyon sa akin. Mukha pa s’yang excited.

“Wala naman,” sagot kong inilagay ang bag sa upuan ko. Inayos n’ya pa iyon para makaupo ako nang maayos at ngiting-ngiti tumingin sa akin.

“Sama ka sa ’kin. Maaga naman ang tapos ng klase na’tin ngayon.”

I frowned. “Saan?”

“Sa Cervantes and Villaraza Law Offices.”

Napatitig ako sa kanya. Iniisip ko pa kasi kung saan iyon. Pero nang rumehistro sa utak ko ang pamilyar na apelyido sa akin ay kaagad kong nalaman kung saan ang gusto n’yang puntahan.

“Ano namang gagawin natin d’on?” I asked. Inilabas ko ang binder ko at ang ballpen, paghahanda para sa unang klase namin.

“Titingnan lang natin ’yong office. Para kapag nag-OJT na tayo, pamilyar na tayo sa lugar.”

Natawa ako. “Talagang feel na feel mong matatanggap ka, ha?”

He frowned. Nainis yata sa pagiging nega ko para sa kanya. Pinigilan ko na lang ang mas tumawa pa. Baka ma-offend ko na kasi talaga.

“Sige na kasi, AJ,” sabi n’ya nang hindi ako sumagot sa pag-anyaya n’ya. “Samahan mo na ko. I-check lang natin.”

“Oo na, oo na,” sabi ko na lang para tumigil na s’ya. Kahit naman tumaggi ako, alam kong pipilitin n’ya pa rin ako. Oo lang ang tatanggapin n’yang sagot ko sa pag-anyaya n’ya.

Kaya naman nang matapos ang klase ay kaagad kaming dumeretso roon pagkatapos namin kumain. Masyadong excited si JC na kahit ako ay pinagmadali n’ya sa pagkain. Ang ayoko pa naman sa lahat ay ’yong pinagmamadali ako lalo na kapag kumakain ako kaya nasinghalan ko tuloy s’ya. He stopped bothering me hanggang sa makatapos akong kumain.

“Kaibigan n’ya ’yong co-owner sa law firm nila,” JC explained while he’s driving. “Ka-batch n’ya. Ang talino nga, e. He asked Attorney Villaraza to build their own firm with him dahil alam n’yang kilala na si Attorney Villaraza when it comes to this field. Kaya nadadamay ang pangalan n’ya dahil nga nasa iisang firm sila.”

“Paano kaagad s’ya nakilala when it’s only been a year na naging abogado s’ya?” I asked.

“His mom is a lawyer, too,” he said. “Halimaw rin sa korte at ilang kaso ang naipanalo kaya nadala ni Attorney Villaraza ang pangalan ng nanay n’ya.”

I nodded. Iyon naman pala. May koneksyon kaya nakilala. Ang akala ko pa naman ay dahil magaling.

Siguro, beginner’s luck n’ya lang ’yong unang dalawang kasong nahawakan n’ya kaya naipanalo. Or a rumor?

“Ang dami mong alam tungkol sa kanya, a?” sabi ko maya-maya at natawa. “You’re a fanboy.”

Hindi na nagsalita si JC dahil ipinarada n’ya ang kotse sa tapat ng isang mataas na building. Nalula pa nga ako sa taas n’on. JC opened the door for me at nakatingala kong tinanaw ang building sa harapan ko.

“Sa kanila ’to?” I asked.

“Oo,” JC simply answered na parang hindi pa nga big deal iyon.

Whoa… Sobrang yaman siguro nitong Attorney Cervantes at Attorney Villaraza na ’to!

Pumasok na kami sa loob ng building at mas lalo akong nalula. Hindi yata isang law firm ang napuntahan ko. Nagmukha kasing lobby ng hotel ang bumungad sa amin sa sobrang kintab ng lahat.

Pero nang makita ko ang sign na nakapaskil sa harap ng reception desk ay nakumpirma kong tamang building naman ang pinasukan namin.

Cervantes and Villaraza Law Offices.

“Dito na lang tayo,” JC said. Itinuro n’ya ang isa sa mga couch na nandoon. “Hindi na tayo makakalagpas do’n.”

Tinanaw ko ang itinuturo n’ya at doon pa lang, bago mag-elevator, ay may mga scanner kung saan sina-swipe ng mga empleyado ang mga ID nila at magbubukas ang harang doon. Kaya kahit na alam kong gusto talagang dumeretso ni JC sa pinaka-office ni Attorney Villaraza ay wala s’yang mapagpipilian.

Tumabi ako kay JC at wala na ring nagawa kundi titigan ang mga tao sa loob. Pinanood ko ang ginagawa ng bawat isa. Sinubukan ko ring maglaro ng games sa phone ko para hindi mainip sa paghihintay.

“Paano kung nasa loob na ng office n’ya si Attorney Villaraza?” tanong ko kay JC nang may mga ilang minuto na kaming naghihintay. Nakatingin s’ya sa entrance ng building at inaabangan ang mga lumalabas at pumapasok doon.

“E di maghihintay ta’yo hanggang sa lumabas s’ya.”

Hindi makapaniwalang napatingin ako sa kanya. Magrereklamo na nga sana ako nang makita kong nagliwanag ang mukha n’ya at malawak na napangiti. Napatayo s’ya kaya napagaya na rin ako.

I looked to where he was looking, and I saw a man entering the building. Parang tumigil ang lahat ng tao sa pagdating n’ya. He was wearing a three-piece suit. Dark green ang inner shirt at black naman ang coat and pants. Bukas ang unang dalawang butones ng inner shirt n’ya. He was holding a black leather briefcase on his right hand.

I looked at his face. Nakalimutan ko yata ang huminga nang mapatitig sa mukha n’ya.

This man has the most gorgeous face I’ve ever seen!

The first thing I noticed were his eyes. It was amber in color at dahil maliwanag ay halatang-halata ang pagka-shade na pula n’on kapag natatamaan ng liwanag. Makakapal ang mga kilay na nakasabog sa ibabaw ng mga mata n’ya na mas lalo lang bumagay sa kanya. His eyes have something in it na hirap na hirap akong alisin ang paningin ko roon.

He has a perfect pointed nose. Manipis ang ibabaw ng labi habang ang pang-ibaba naman ay makapal. He has a well-defined jaw that made him look harsh despite being gorgeous. Ang buhok n’yang itim na itim ay magulo at ang ilang hibla ay tumatama sa noo n’ya.

Nataranta ako nang maglakad palapit si JC doon sa lalaki. Huli na bago ko pa s’ya mapigilan dahil nakalapit na s’ya at napahinto naman ang lalaki nang makita s’ya.

“Attorney Villaraza,” JC greeted.

Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko at gusto nang murahin si JC. Ang usapan ay titingnan lang ang law firm ng idol n’ya! Hindi ko naman akalaing lalapitan din n’ya!

Lumapit ako nang kaunti pero hindi tumabi kay JC talaga. Iyong distansyang sapat na kung sakaling may gawing kalokohan ang kaibigan ko ay maitatakbo ko kaagad s’ya palayo.

Pero mukhang mas delikado pa yata ang abogadong kaharap n’ya kaysa sa gagawin ng kaibigan ko. Masyadong malakas ang presensya n’ya at hindi ko na magawang ihiwalay ang tingin ko sa kanya.

Attorney Villaraza frowned. Napatitig na lang ako mukha n’ya at hindi ko na magawang alisin ang paningin ko roon. Lalong-lalo na sa mga mata n’ya.

How could a man possess such beautiful eyes?

“Who are you?”

Nahigit ko ang paghinga ko nang marinig ang malalim at malamig na boses n’ya. It was a bit raspy, too. Parang masarap madinig kapag bumubulong.

“Johann Clay Delfino, Attorney,” pakilala ni JC na inilahad pa ang kamay sa kaharap.

Pero tinitigan lang iyon ng lalaki. Nakita ko ang pag-angat n’ya ng tingin sa mukha ng kaibigan ko. He seemed uninterested.

“I don’t fuck men,” sabi n’ya bago nilagpasan ang kaibigan ko.

Napanganga na lang ako sa narinig ko at hindi makapaniwalang napasunod ng tingin sa lalaking abogado. I saw him swipe his ID at the scanner and head towards the elevator.

What the… hell?

Mabilis akong napatingin kay JC sa pag-aalala na baka na-offend s’ya sa sinabi ng abogado. But instead, I saw him smiling widely.

“Damn, AJ!” he exclaimed. “Nakita mo ’yon? Sobrang cool n’ya!”

Hindi makapaniwalang napatitig ako sa kanya. I sighed. Napailing na lang ako.

They’re both weird. JC and that Attorney Villaraza.

Chapter 6

Naging bukambibig ni JC ang naging pagkikita nila ni Attorney Villaraza at doon ko mas napatunayan na sobrang iniidolo n’ya nga ang lalaki. He’s been bragging about their one-second conversation ever since we went to that office. Mapupurga na nga ang tainga ko dahil sa paulit-ulit n’yang pagbanggit ng pangalan ng abogadong iyon.

Hinahayaan ko lang naman s’ya. Alam ko naman na hindi naging maganda ang business stuff na sinabi n’yang pinuntahan n’ya kasama ng ama n’ya noong death anniversary ni Mama. Nang magyaya s’yang pumunta sa law firm ni Attorney Villaraza ay nahalata ko nang may problema s’ya. It was his way to divert his attention and to cheer himself up. Kaya nga sumama na rin ako sa kanya noong araw na iyon kahit na wala naman akong interes sa abogadong ’yon.

Pero kaunting-kaunti na lang at malapit nang maputol ang pagtitimpi ko. Nakakainis na kasi si JC! Dalawang araw nang puro na lang Attorney Villaraza ang bukambibig n’ya! Ayos lang sana kung pareho kaming humahanga roon pero hindi e. Wala nga akong pakialam sa Attorney Villaraza na ’yon!

Pero simula nang pagkikita nilang iyon, nagseryoso si JC sa pag-aaral n’ya. Kung hindi magkukuwento tungkol sa iniidolo n’yang abogado ay nakaharap naman s’ya sa notes namin. Kung kailang final exam na ay doon pa talaga s’ya nagseryoso!

But at least, he finally had an inspiration for studying. Nakatulong din pala ang pagpunta namin sa office na iyon para magsimulang magseryoso sa pag-aaral si JC. At siguro, kapag doon din s’ya sa firm ni Attorney Villaraza nakapag-OJT, baka mas lalo pa s’yang ganahan kapag nasa law school na kami.

I sighed. I somehow envied him. Buti pa s’ya, mag-aabogado dahil iyon ang gusto n’ya, dahil doon s’ya masaya. Hindi dahil mayroon s’yang madilim na nakaraan.

But I really wanted to clear my father’s name. Kaya kahit na hindi pag-aabogado ang pangarap ko, gagawin ko para sa kanya. Para sa kanilang dalawa ni Mama.

I was doing my best to learn everything I needed to know before going to law school. Sinusubukan kang manghingi ng advice kay Daddy tungkol sa mga kasong nahawakan n’ya na nahirapan s’ya. I tried to watch movies that also have crime or law themes para hindi ako manibago sa terms na lalabas kapag nag-law school na ako.

Ang sabi kasi nila, kapag hindi mo gusto ang ginagawa mo, kapag hindi mo gusto ang kursong kinukuha mo ay mahihirapan ka talaga. ’Cause that’s how it is, right? Hirap tayong gawin ang mga bagay kung hindi naman talaga natin gustong gawin.

And the best thing I could do was to make it easier by approaching what I think will gonna be the problem. Wala ring masama kung hihingi ng tulong.

“Hanggang ngayon, hindi ko pa rin makalimutan kung gaano ka-cool si Attorney Villaraza!”

Nairolyo ko na lang paitaas ang mga mata ko nang marinig ang mga salitang iyon. Kahit hindi ko na tingnan ay kilalang-kilala ko kung sino ang nagsabi n’on.

Sino pa ba? Iiisang tao lang naman ang kilala kong grabe kung humanga kay Attorney Villaraza. At iisang tao lang din naman ang katabi ko rito sa classroom!

“I don’t fuck men,” panggagaya ni JC sa sinabi ni Attorney Villaraza. Pinalalim n’ya pa talaga ang boses n’ya. “Damn, I want to be like him!”

“Alin? Ang maging rude sa taong hindi mo naman kilala?” I asked.

Nagsisimula na talaga akong mairita. Ayos lang naman sa akin ang makinig sa mga fanboying n’ya pero kasi araw-araw na lang pauli-ulit ang kuwento n’ya! Nandoon din naman ako! At hindi nga tumagal ng tatlumpung segundo ang pag-uusap nila! Kung pag-uusap man ang maitatawag ko roon!

“Huh? Sino’ng rude?” he asked. Hinahawi n’ya ang hibla ng mga buhok n’yang tumatama sa mata n’ya.

“Hindi ka pa rin nagpapagupit?” tanong ko kaysa ang sagutin s’ya. “’Di ba sinita ka na ni Ma’am Ruiz d’yan dahil graduating na nga tayo?”

“Magpapagupit ako sa weekend.” Nagpangalumbaba s’ya sa table ko pa mismo. “Sino’ng rude?”

Napairap ako. “Si Attorney Villaraza!”

Kumunot ang noo n’ya at mukha s’yang litong-lito. Parang kapag may math equation na inilalapag sa amin sa Statistics at hindi n’ya maintindihan kung ano’ng gagawin. Ganoon ang itsura n’ya ngayon.

“Si Attorney Kylo Villaraza? Bastos?” tanong n’yang parang naninigurado pa sa pangalang binanggit ko. “Kailan?”

Humugot ako ng malalim na paghinga para pakalmahin ang sarili ko. Sige lang, JC. Stay blind ka lang d’yan.

“He’s rude for me, JC,” I said. Nakita kong aangal na sana s’ya at kokontrahin ang sasabihin ko pero pinigilan ko s’ya. “Hindi ka n’ya kilala. You even introduced yourself to him pero ano’ng ginawa n’ya? He totally brushed it off. Masyado s’yang bastos para sa isang taong gusto lang makipagkilala sa kanya.”

Pero tinawanan lang ni JC ang mga sinabi ko. Nainis ako. Seryoso kong sinabi iyon at walang halong pagbibiro pero kung makatawa s’ya ay parang isang napakalaking joke ang sinabi ko.

“Ganoon talaga kapag lawyer, AJ.” He even justified his idol’s actions. “Walang tiwala sa mga taong lumalapit sa kanila. Who knows? He probably thought that I am one of his enemies. Nag-iingat lang s’ya.”

“Nag-iingat that he doesn’t mind if he offends you? Inisip n’yang interesado kang ikama s’ya kaya ka lumapit at nakipagkilala sa kanya!”

“Maybe that was one of his ways to avoid his enemies?” He chuckled again. “Ang cool n’ya nga, e!”

“Oo. Sobrang cool nga,” may bahid ng sarkasmo kong sabi.

Anong one of his ways ang pinagsasabi ni JC? Nakalimutan n’ya na ba na isang abogado ang amang kinalakihan ko? Nakikita ko kung paano umasta si Daddy sa mga empleyado, kliyente, at mga taong hindi n’ya kilala! He’s always professional towards them.

Pero ’yong Atorney Villaraza na ’yon? Napakaangas! Akala mo kung sinong gwapo na lahat ng taong lalapit sa kanya ay gustong-gusto s’ya. He’s too unprofessional for a lawyer!

Itinikom ko na lang ang bibig ko at hindi na sinabi ang mga iyon kay JC. Mahirap na. He’s idolizing that lawyer so much at feeling ko, kapag nagsabi ako ng mga salitang hindi n’ya nagustuhan tungkol sa abogadong iyon ay pag-aawayan pa namin. Baka masabihan pa akong basher.

Kung naging mabuti para kay JC ang pagdalaw naming sa Cervantes and Villaraza Law Offices, kabaligtaran naman iyon ng sa akin. Dahil sa nangyari ay nagdalawang-isip tuloy ako kung itutuloy ko ba ang pagsama kay JC na mag-apply sa law firm na iyon para sa OJT namin.

I didn’t want to work with someone like that. Feeling ko ay hindi ko makakayanan kung limang buwan kong makakasama ang taong katulad n’ya. Pero baka kung si JC ang mabigyan ng pagkakataon ay magpa-party pa ang isang iyon.

Should I look for another law firm?

“Dad, hindi ba talaga pwedeng sa firm n’yo ako mag-OJT?” I asked one time nang mag-dinner kami.

Natigil sa pagnguya si Dad pero agad din naman n’yang pinagpatuloy ang pagkain. Si Mommy naman ay tahimik lang pero alam kong nakikinig sa amin.

“Hindi naman sa hindi pwede pero mas gusto ko roon sa matututo ka talaga, Amara Jean,” sagot ni Daddy. Uminom muna s’ya ng tubig bago nagpatuloy. “The employees in my firm know you as my daughter. Sa palagay ko ay maiilang silang bigyan ka ng gawain dahil anak kita.”

Napanguso ako. May point din naman s’ya. Kahit naman ako ang maging sa kalagayan nila ay mahihiya akong utusan ang anak ng boss ko. Baka maging dahilan pa iyon ng pagkawala ko ng trabaho. Although alam ko naman na hindi ganoon si Dad pero baka nga walang magbigay ng gawain sa akin doon.

I sighed. So hahanap na talaga ako ng ibang firm?

“Ayaw mo roon sa pag-a-apply-an ni Johann?” my mom asked. “I thought the two of you already went there to check the office?”

Napasimangot na naman tuloy ako nang maalala ko ang nangyari. Ewan ko ba. Hindi naman ako ’yong nabastos, ni hindi nga ako tinapunan ng tingin ng abogadong ’yon na parang sariling mundo n’ya lang ang importante sa kanya pero grabeng inis talaga ang nararamdaman ko para sa kanya.

JC is a very important friend to me. He’s like the brother I’ve never had pero para lang bastusin s’ya ng isang kagaya ni Attorney Villaraza na hinahangaan n’ya pa naman ay nakakagalit talaga. Tapos si JC naman ay mukhang mas lalo pang humanga kahit na binastos na s’ya!

“Ang sabi ni Johann ay nakausap n’yo pa nga raw si Attorney Villaraza?” sabat ni Dad at hindi sinasadyang napairap tuloy ako. Itinago ko na lang sa pagyuko at pagsubo ng pagkain.

“Hindi naman pag-uusap ang tawag doon,” I said. “Binastos n’ya si JC, Dad!”

“Ikinuwento nga sa amin ni Johann. Pero sa palagay ko naman ay hindi s’ya nabastusan.”

Dad nodded at what Mom said. “Maraming kaaway si Attorney Villaraza. He can’t just entertain every stranger if they’re not his client or someone he knows.”

“He could politely turn down JC, though. Hindi ’yong babastusin n’ya pa,” pangangatwiran ko.

Dad sipped on his water again. He wiped his mouth with the tablecloth. Masuyo s’yang tumingin sa akin at nginitian ako.

“The world is harsh for someone like us, Amara Jean,” my dad said. “Kapag naging abogado ka, hindi ka dapat magmukhang mahina. You should always look like nothing could bring you down sa loob o labas man ng korte. You will think everyone as your enemies. Nand’yan ang mga taong palaging nakaabang sa iyo para isabotahe ka. So I couldn’t blame Attorney Villaraza if he acted like that.”

He reached for my hand that was on the table. Marahan n’ya iyong pinisil.

“That’s why I want you to make sure if you really want to be a lawyer. If you think that the world is harsh now, it will be harsher once you’ve become a lawyer. Maiisip mong mas mabuti pa kung nasa loob ka ng korte, dahil doon ay kilala mo ang mga kalaban mo. Kaysa sa labas na lahat ay nagbabalat-kayo.”

“You still have time, anak,” Mom said. “Pag-isipan mo kung itutuloy mo ang pag-aabogado, or if you’ll pursue your dreams of being a journalist.”

Naging palaisipan iyon sa akin. Sigurado na ako dati pa na kakalimutan ko ang pangarap ko at itutuloy ang pag-aabogado para kay Papa. Pero dahil sa sinabi nina Mom and Dad, nagdalawang-isip ako.

Dad practically said that Attorney Villaraza acted that way as a defense mechanism. He’s a lawyer and he shouldn’t be friendly to anyone dahil kahit na sinong nasa labas ng korte ay maaring maging kaaway n’ya. And once I’ve become a lawyer, I might think the same way too.

Ang magulo kong mundo ay mas lalo pang magiging magulo kapag naging abogado na ako. Na habang sinusubukan kong linisin ang pangalan ni Papa ay magiging madumi naman ang mundo ko.

But that was the only thing that kept me going. Ang pangakong maibigay ko sa ama ko ang hustisya ang dahilan kaya pinilit ko ang lumaban pa sa buhay kahit wala na ang mga magulang ko. At natatakot ako na baka kapag ibang daan ang tinahak ko ay magkamali ako at mas mapasama pa.

That’s why I decided to continue my goal of being a lawyer. Para sa mga magulang ko. Para kay Papa.

Natawa ako nang mapansin ko ang tingin ng mga babae sa kaibigan ko habang nasa labas kami ng gymnasium ng university at hinihintay lang na magsimula ang practice ng graduation namin. The girls were obviously gawking at my best friend na mukhang wala namang pakialam sa paligid.

“Ang gwapo natin, ha?” bati ko sa kanya nang makalapit ako. Mabilis s’yang napangiti nang makita ako. “Galing ng barbero mo.”

He chuckled. Nahihiya s’yang napakamot ng batok n’ya. “Ayos lang ba?” he asked. Kitang-kita ko sa mga mata nya ang pag-aalinlangan sa magiging sagot ko.

Napatawa ako. “Look everywhere. Ang daming mga babaeng nakatingin sa ’yo. Kailangan mo pa ba talagang itanong ’yan?”

Bagong gupit kasi si JC. Naka-side part ang hati ng buhok n’ya at ang bangs ay hanggang kilay na lang kaya kitang-kita ang kulay tsokolate n’yang mga mata. He looked like a Korean idol sa suot n’ya pang stripes inner shirt na pinatungan ng denim jacket at skinny jeans.

“Hindi naman sila ang tinatanong ko, e. Ikaw,” he said. “Ano? Ayos lang ba ang gupit ko?”

“Oo na. Gwapo ka na,” sabi ko na lang para matapos na sya sa alalahanin n’ya.

Agad naman nagpakita ang malawak n’yang ngiti.

“Sabay tayong mag-apply sa OJT, ha? Doon tayo sa Cervantes and Villaraza Law Offices.”

Napairap ako pero nakangiti naman. Natatawa na lang kasi ako sa kagustuhan n’yang mag-OJT under Attorney Villaraza.

“Siguraduhin mo munang makaka-guraduate ka,” I said. “Hindi ka nga dapat nandito dahil hindi pa naman approved ang application for graduation mo.”

Napasimangot s’ya sa sinabi ko kaya mas lalo akong natawa. Inis na inis talaga s’ya kapag nagbibiro ako na hindi s’ya makaka-graduate. Lalo pa nga at todo aral pa s’ya para sa final exam namin.

“Makaka-graduate nga kasi ako!” sabi n’yang pilit na itinatago ang inis. “Mag-o-OJT ako sa law firm ni Attorney Villaraza!”

I chuckled. “Oo na, oo na.”

“Anong oo na, oo na? Kasama dapat kita! Mag-a-apply agad tayo sa pasukan at baka maunahan pa tayo!”

Lumakas ang tawa ko kasi mukha talaga s’yang nagpa-panic sa isipin na may makakauna sa aming mag-OJT doon. Napailing ako at mas natawa pa.

“Oo na, oo na,” sagot kong natatawa sa kanya.

Chapter 7

The first semester ended, and thankfully, naipasa ko ang lahat ng subjects ko. Hindi naman sa nagkulang ako or tamad akong mag-aral pero kahit na alam kong naging mabuting estudyante naman ako ay nakakakaba pa rin lalo pa at may mga professor na tamad mag-compute ng grades at nagroroleta lang. Kaya hangga’t hindi ko nakikita ang final grades ko ay hindi ako makakampante.

Wala namang naging problema sa mga grado ko, lahat ay pasado. And that’s the only thing I needed. Ibig sabihin, ang magiging problema ko na lang sa susunod na semester ay ang pag-o-OJT ko. Kailangan ay maganda ang performance ko sa trabaho dahil doon ibabase ang magiging grado namin para sa pinakahuling requirements bago kami maka-graduate.

Fortunately, nakapasa rin si JC sa first semester. Hindi man ganoong kataasan ang grades n’ya kumpara sa akin, still, it’s a good thing that he passed. Nangako pa nga s’ya sa akin na pagbubutihin na n’ya sa susunod at magsisipag sa OJT n’ya. Lalo na kung matatanggap s’ya sa firm ni Atttorney Villaraza.

He’s still not giving up about that idea. Siguradong-sigurado pa nga s’ya na matatanggap kaming dalawa. Nagpaplano pa na sabay raw kaming papasok araw-araw at ihahatid-sundo n’ya raw ako dahil magkalapit lang ang mga bahay namin at iisang office lang ang pinapasukan namin.

Hindi na ako kumontra. Tinanggap ko na lang na roon nga ako sa firm ni Attorney Villaraza mag-o-OJT kahit na ayoko sa pagiging maangas n’ya at sa pambabastos n’ya sa kaibigan ko.

The second semester came. Sa unang araw ay pumasok kami sa university para alamin ang mga dapat gawin sa pag-o-OJT namin. Nagulat pa nga ako nang malaman na ang iba ay nakahanap na ng kompanyang pag-o-OJT-han nila.

“Sabi ko naman kasi sa ’yo, mag-apply na tayo!” paninisi sa akin ni JC nang malaman n’yang kalahati na ng klase namin ang natanggap at makakapagsimula na. “Baka maunahan pa tayo ro’n!”

“Hindi naman tayo pwedeng basta na lang kumilos nang hindi natin alam ang gagawin!” I hissed. “Isa pa, journalism students tayo. Baka hindi pwedeng sa law firm tayo mag-OJT dahil wala naman ’yong kinalaman sa pagiging journalist!”

“Pwede ’yan!” sagot ni JC na naiinis na sa akin.

Magsasalita na sana ako para kumontra pero nagulat ako nang magtaas s’ya ng kamay at kinuha ang atensiyon ng professor naming busy sa pagsasalita sa harap. Mrs. Garcia stopped and regarded him.

“Yes?” she asked, acknowledging JC’s possible concern.

“Ma’am, pwede ba kami sa law firm mag-OJT? Plano po kasi namin nitong si AJ na mag-law school kapag naka-graduate na kami.”

“Law firm?” Mrs. Garcia asked.

JC nodded. “Yes, Ma’am. Bale pre-law course namin ’tong Journalism.

Tinitigan kami ni Mrs. Garcia. Palihim kong kinukurot si JC sa tagiliran n’ya dahil napunta na sa amin ang atensiyon ng buong klase.

Nakakainis! Pwede naman s’yang lumapit at kausapin si Ma’am mamaya, hindi ’yung iistorbohin n’ya sa pagsassalita sa harap! Ayan tuloy, nasa amin nang lahat ang atensiyon. At talagang in-announce n’ya pa ang mga plano namin!

Sigurado na akong tatanggi si Mrs. Garcia. Ang alam ko kasi ay kaya requirements ang pag-o-OJT sa graduation ay para magkaroon ng experience ang mga estudyante kung anong trabaho ang kursong kinukuha nila. And if they’re lucky, the company might absorb them once they’ve graduated.

Pero wala namang kinalaman ang magiging trabaho namin sa loob ng law firm sa pagiging journalist. Kung law-to-journalism ay pwede pa dahil kailangang matuto ang mga lawyer for public speaking, kaya nga ito ang kinuha kong kurso for pre-law. Pero ang journalism-to-law, hindi ko makitaan ng koneksyon.

Kaya naman nagulat ako nang tumango si Ma’am nang mga ilang minuto s’yang nag-isip.

“If this is your chance to learn before going to law school, then it’s okay,” sabi ni Mrs. Garcia. “Kayo naman ang bahala kung saan n’yo gustong mag-OJT. It’s not necessarily needed to have a connection about journalism. Basta roon kayo kung saan n’yo magagamit ang mga natutunan ninyo.”

Tumingin sa akin si JC na parang nagyayabang dahil tama s’ya matapos sabihin iyon ni Ma’am. Umirap ako at tinanggap na lang na wala na ngang makakapigil sa pag-o-OJT namin sa Cervantes and Villaraza Law Offices.

Nagpatuloy sa discussion si Ma’am na ilang minuto lang ang itinagal dahil nagbilin lang naman s’ya para doon sa mga hindi pa nakakahanap ng mapag-o-OJT-ihan. Pagkatapos ay kinausap n’ya iyong mga pwede nang magsimula at isa-isa silang binigyan ng endorsement letter.

Wala tuloy kaming magawa nang mga panahong iyon. Ang iba ay nagkukuwentuhan at nagpaplano kung saan mag-a-apply. Limang buwan lang kasi ay dapat matapos na namin ang pag-o-OJT. Kung hindi ay baka hindi pa kami maka-graduate kapag hindi namin natapos ang required na eight hundred hours.

“E di sana makakapagsimula na rin tayo!” paninisi sa akin ni JC habang pinapanood ang mga kaklase namin na kinukuha ang mga endorsement letter nila. “Paano kung naunahan na tayo? Ayokong mag-OJT sa iba!”

“Hindi ’yan,” pang-aalo ko sa kanya kahit ako mismo ay hindi sigurado.

Paano nga kung naunahan na kami at may natanggap na sila for OJT? Siguradong patay ako nito kay JC!

He looked at me. Ang katawan n’ya ay nakaharap sa akin bago ako tinitigan nang seryoso.

“Mag-apply na tayo mamaya.”

Napamulagat ako.

“Agad-agad?!”

Napairap s’ya kaya hindi ko maiwasan ang matawa. Mukhang inis na inis na s’ya sa akin dahil sobrang excited na s’ya na makatrabaho si Attorney Villaraza pero ako ay walang kainte-interes.

“Kailan mo gusto? Next year?” inis n’yang tanong. “Gusto mong nagmamartsa na ang mga kaklase na’tin while we’re still stuck finisihing the eight-hundred hours?!”

Tinawanan ko ang nakitang inis sa mukha n’ya na mas lalo n’yang ikinainis. Magkasalubong ang mga kilay n’ya habang nakatitig sa akin na hindi matapos sa kakatawa. Tumigil lang ako nang makitang seryoso na nga s’ya.

Binibiro lang, e.

“Okay.” I cleared my throat. “Good thing na medyo formal naman ang suot ko ngayon… pero nasaan ang resume na’tin?”

“Nasa kotse,” sagot n’yang parang balewala lang pero ikinagulat ko iyon.

“Ginawan mo na ako?” I asked, surprised was in my voice.

Hindi ko alam ’yon? I mean paano roon sa mga credential na kailangang ilagay rin doon pampabango man lang?

He sighed. “Magkasama na tayo mula pagkabata, AJ. Alam ko na ang lahat nang tungkol sa ’yo,” he said na parang nabasa kung anong pinoproblema ko kanina.

Tinitigan ko s’ya pero maya-maya ay tumango na lang. Ang galing naman n’ya? Ako nga ay may ilang mga bagay na hindi pa alam tungkol sa kanya. Hindi ko alam kung ano’ng nangyari sa business matters na pinuntahan n’ya kasama ang Dad n’ya kaya bigla s’yang nagyaya na pumunta sa firm ni Attorney Villaraza kinabukasan noon. And stuffs like if he likes someone right now. Wala pa kasi akong nababalitaang nagugustuhan n’ya.

Ang daming mga babae ang hayagang nagpapakita ng pagkagusto para sa kanya pero kahit kailan ay wala s’yang sinabi sa akin tungkol doon. O kahit man lang na gusto n’yang ligawan, wala.

Baka itinatago n’ya lang? Kung ganoon ay magtatampo ako sa kanya. Kilalang-kilala n’ya na ako na nakagawa pa nga s’ya ng resume ko tapos ay maglilihim s’ya sa akin sa babaeng nagugustuhan n’ya?

Dahil iisang subject lang ang klase namin noong araw na iyon at isa’t kalahating oras lang ang itinagal ay pumayag na ako sa kagustuhan ni JC na ngayon na rin mag-apply sa Cervantes and Villaraza Law Offices. Wala na akong takas, e. Nakagawa na s’ya ng resume namin, maayos naman ang damit ko ngayon, maaga pa para umuwi, at wala rin naman akong gagawin sa bahay.

“JC,” I called his name while we’re eating. Nagdesisyon muna kaming kumain bago dumeretso roon sa law firm.

“Hmm?” he just mumbled while chewing his food.

“Do you have a girl you like?”

Dahil nasa harapan ko lang s’ya ay kitang-kita ko na nabulunan s’ya sa pagkabigla dahil sa tinanong ko. Pinukpok n’ya ng ilang beses ang dibdib n’ya habang umiinom ng tubig at ako naman ay patuloy lang sa pagkain.

Guilty ’to, sigurado ako. Ang OA ng reaction, e.

“Ano?” he asked. Bahagya pang tumaas ang boses n’ya kaya napatingin sa amin ang katabi naming table sa fast-food chain na iyon.

“I was asking if you have any girl you like?” I asked again.

Nag-iwas s’ya ng tingin sa akin at mas napatunayan kong guilty nga s’ya! Ano ba ’yan? Mag-aabogado pero hindi magaling magtago ng feelings!

Tumikhim s’ya. “Bakit mo natanong?”

I shrugged my shoulders. “Curious lang.” Dumukwang ako palapit sa kanya. “Ano? Meron nga? Sino?”

Nag-iwas ulit s’ya ng tingin, mukhang walang balak sagutin kaya nawala ang excitement ko. I can’t believe that he’s hiding this to me!

Pinagpatuloy ko na lang ang pagkain ko at hindi na nagsalita. I got it. Nirerespeto ko ang privacy n’ya. Hindi naman dahil alam n’ya na halos lahat ng tungkol sa akin ay ganoon na rin ako sa kanya. Choice ko rin naman na sabihin ang lahat ng iyon sa kanya.

Pero nakakatampo pa rin pala. Feeling ko kasi ay hindi s’ya nagtitiwala sa akin gaya ng pagtitiwala ko sa kanya?

Hindi na ulit ako nagsalita pa sa mga sumunod na minuto. Tahimik ko lang pinagpatuloy ang pagkain ko at nahahalata ko naman ang pasulyap-sulyap sa akin ni JC. Kung masama lang akong kaibigan ay iiwan ko s’ya rito at s’ya na lang mag-isa ang pag-apply-in sa law firm na gusto n’ya. But that would be too immature.

Narinig ko ang pagbuntonghininga ni JC.

“Manhid ’yon,” he said so suddenly. Napaangat tuloy ang tingin ko sa kanya. “’Yong babaeng gusto ko. Sobrang manhid.”

“Hindi n’ya alam na gusto mo s’ya?” I asked. Umiling s’ya.

“Hindi. And I don’t think she’s ready for a relationship. She’ll surely reject me if I confess.”

“Sa ’yo? May mambabasted?” hindi makapaniwala kong tanong. Gwapo rin kaya si JC!

He has a cream-colored skin. Makakapal ang mga kilay. Malamlam ang mga mata n’ya na parang hindi kayang magalit ng sobra. He has a pointed nose and reddish lips. His facial features were soft. Bagay na bagay sa ugali n’yang kahit sobra akong mang-asar sa kanya ay hindi nagalit sa akin kailanman.

Plus factor pa ’yung well-built body n’ya. Kaya hindi ko talaga maisip na may babaeng magre-reject sa kanya.

“Yeah. Hindi naman lahat ng babae ay magkakagusto sa akin.” Then he looked at me. “Ikaw ba? Kung sakaling sabihin kong may gusto ako sa ’yo, ano’ng magiging reaction mo?”

“Yuck!” agad kong sabi. Napahimas pa ako sa dalawang mga braso ko dahil bigla kong naramdaman ang pananayo ng mga balahibo ko. “Kilabutan ka nga! Kadiri ka.”

He chuckled. “See?” he said like he’s proving a point. “Sigurado akong ire-reject ako nito.”

Gusto ko sanang sabihin na magkaiba naman kami. Na hindi naman ako ang babaeng nagugustuhan n’ya kaya siguro ay may tiyansa s’ya. Pero tumayo na s’ya at nagyaya nang pumunta na kami roon sa firm.

Sa biyahe ay napansin ko ang pananahimik ni JC. Pasulyap-sulyap ako sa kanya habang nagda-drive s’ya at nakitang seryoso lang s’ya sa pagmamaneho. Nanahimik na lang ako. Siguro ay kabado s’ya sa pag-a-apply namin at sa gagawing interview sa amin.

I just hope na pareho kaming matanggap. Hindi ko kasi alam ang gagawin ko kung isa lang sa amin ang matanggap. Kapag ako lang, malamang ay hindi ako tumuloy. Ayaw ko nga sana sa law firm na iyon kung hindi lang sa pamimilit ni JC. Kung si JC lang naman ang matanggap, kawawa naman ako. Mag-isang maghahanap ng ibang law firm.

“Hi, Miss!” bati ni JC doon sa receptionist na nasa may lobby nang makarating kami sa Cervantes and Villaraza Law Offices. Pinigilan ko ang mapahagikgik nang ngitian n’ya pa ang babae.

“Good afternoon, Sir,” tipid ang ngiting sabi ng receptionist pero halatang nakaabang sa sasabihin ng kaibigan ko.

“Mag-a-apply sana kami for OJT,” JC said. “Pwede pa ba?”

“May resume po ba kayong dala, Sir?” magalang na tanong n’ong babae. Agad naman ibinigay ni JC ang resume namin sa kanya. “Wait lang, Sir, a? Iko-confirm ko lang.”

“No problem, Miss. Take your time,” JC said.

Napairap ako nang tumingin sa akin si JC sa nakikiusap na mga mata habang may tinatawagan sa telepeno iyong babae. Halatang-halata na nagdadasal s’ya na sana ay wala pa nga silang natatanggap na OJT dito.

“Sir,” sabi ng babae nang balingan na kami. Pareho kaming napatingin sa kanya. May inabot s’ya sa aming ID na may nakasulat na ‘Visitor.’ “Swipe n’yo po ’to sa may scanner. Then akyat na po kayong seventh floor.”

Ibinalik sa amin ng babae ang resume namin kasama na ang ID na kailangan naming i-swipe roon sa may scanner. Ang laki ng ngiti na nakapaskil sa mukha ni JC nang kunin namin iyon.

“Kinakabahan ako,” bulong n’ya sa akin nang makapasok na kami sa elevator. Napairap na lang ako.

Hindi ako kinakabahan kanina pero dahil sinabi n’ya ay kinabahan na rin ako. Tiningnan ko si JC pero mas lamang pa yata ang excitement na nararamdaman n’ya kaysa sa kaba.

The elevator door dinged when it reached the seventh floor. Wala sa sariling napahawak ako sa braso ni JC nang naging triple pa yata ang kabang nararamdaman ko. Lalo na noong makita ko ang isa pang sliding glass door na kailangan naming pasukan at sigurado akong sa loob ay nandoon na ang office ng dalawang abogado.

How could I not know that it was their offices when I could read it on the reception desk inside?

Kusang bumukas ang sliding door nang mapatapat kami roon. Nginitian kami n’ong babae sa reception desk na mas maliit ang espasyo kaysa roon sa nasa baba.

“For OJT, Miss.” Si JC na ang nagsalita. Nanginginig na rin ang mga tuhod ko sa sobrang kaba!

Pinaupo kami noong babae sa tanggapan ng bisita roon. May mga sofa at ilang magazines ang nandoon pero ako ay kinakabahang umupo na lang. Hindi pa nga nakakailang segundo kaming nakakaupo nang tinawag na si JC ng babae sa reception desk at sinabing doon sa pinakadulong office pumasok.

He chuckled. “Relax,” sabi n’ya nang makita ang itsura ko. E, s’ya nga ang tinawag para interview-hin na pero mukhang ako pa ang mas kinakabahan!

May tatlong office ang nasa loob, lahat ay nakasara ang blinds kaya hindi ko makita ang nasa loob. Doon sa dulo ang pinasukan ni JC.

I tried to calm myself down and waited for JC to finish. Hindi nakatulong ang lamig ng airconditioner sa kabang nararamdaman ko. Mukhang naiihi pa nga yata ko!

Nakakabwisit naman!

Lamig lang ’to, kaba ang ’to. Hindi talaga ako naiihi!

After fifteen minutes, lumabas na rin si JC. Agad akong napatayo at hindi na nakapagtanong nang sabihin sa akin ng babae na pumasok na ako roon.

Halos hindi na ako makapaglakad nang maayos. Ilang hingang-malalim ang ginawa ko bago kumatok at binuksan ang pinto. Nakita ko kaagad ang bakanteng office table at upuan sa likod n’on bago ko nakita ang isang pinto pa sa loob. Mukhang iyon na ang pinaka-office ng lawyer. Lumapit ako roon at muling kumatok bago binuksan.

Nakita ko kaagad ang isang lalaki na nakaupo sa may couch sa loob, doon sa harapan ng office table noon. He was reading a piece of paper. He looked up and smiled when he saw me.

“Ms. Abella?” he asked. Doon ko nalaman na ang papel na binabasa n’ya ay ang resume ko pala.

“Yes,” I said. Tumayo s’ya at inilahad ang kamay sa akin. Walang pag-aalinlangan na lumapit ako sa kanya at tinanggap ang pakikipagkamay nya.

I couldn’t help but to stare at the man. He was wearing a three-piece dark blue suit, a black longsleeve for his inner shirt. Mukhang respetadong-respetado sa pananamit pa lang. Plus, he has an intimidating aura, kahit na malawak ang pagkakangiti n’ya sa akin ay hindi ko maiwasan ang mailang.

He has hazel brown eyes. Matangos din ang ilong at may mapupulang mga labi. He has a well-defined jaw and small stubbles were growing on it. Kamukha n’ya iyong artista sa pinapanood kong American series,

“Attorney Creed Cervantes,” pakilala n’ya sa sarili n’ya. We shook hands. “Sit down.” Itinuro n’ya ang couch sa tapat n’ya.

Tahimik naman akong naupo at nag-abang sa sasabihin n’ya habang pinapasadahan n’ya ng tingin ang resume ko. Hindi matigil ang lakas ng tibok ng puso ko sa sobrang kaba pero inignora ko na lang iyon.

“How are you related to Attorney Luis Abella?” he asked. Nawala ang ngiti na nasa labi n’ya kanina.

“He’s my father,” deretso kong sagot. Nakita kong kumunot ang noo n’ya.

“May sarili s’yang law firm, hindi ba? But why is his daughter here in our firm, applying for OJT?”

I cleared my throat. Napaderetso ako ng upo at tinitigan ang abogadong kaharap sa mga mata.

“He’s my father, and I know that he wants the best for me. He wants me to work for another firm where I wouldn’t get any special treatment just because I am his daughter. So I would learn what I needed to learn. That’s why I’m here, Attorney Cervantes.”

He stared at me. Nailang ako sa paraan ng pagtitig n’ya. Para kasing inaalam n’ya kung nagsisinungaling ako o hindi. Pagkatapos ay ngumiti s’ya.

“Paano ba ’yan? Alam kong anak ka ni Attorney Abella? One of my colleagues,” he chuckled. “Baka hindi na rin kita utusan n’yan.”

Napangiwi na lang ako. Sana pala ay hindi ko na lang nilagay ang pangalan nina Daddy at Mommy sa resume ko. Hindi rin pala maiiwasan ang special treatment kahit sa ibang law firm ako mag-apply.

“Ganito na lang,” Attorney Cervantes said. “Dahil ako lang naman ang nakakaalam, you will not work under me. Sa ibang lawyer kita ia-assign.”

“Sa iba po?”

He smiled. “Too bad. Your friend wanted to work with him, but I guess that he’ll just have to work under me instead. Doon ka na lang sa kaibigan ko magtatrabaho.”

Kinabahan ako. Mukhang hindi ko magugustuhan kung sino man ’yon pero nagtanong pa rin ako.

“Kanino… po?”

Attorney Cervantes bit his lower lip. Nang pakawalan n’ya ang pang-ibabang labi ay nakangisi na sa akin.

“Kay Attorney Kylo Villaraza.”

Chapter 8

Pigil na pigil ang pagngiwi ko nang marinig ang sinabing iyon ni Attorney Cervantes. Hindi ko alam kung paanong ekspresyon ng mukha ko ang dapat kong gawin. I didn’t want to smile dahil hindi naman ako masaya sa balitang iyon. Isa pa, mahahalata ng abogadong kaharap ko na peke ang ngiti ko dahil hindi ko talaga magawang maging masaya sa sitwasyong ito!

I gritted my teeth, at kahit na mahirap ay pinili ko na lang na huwag nang magpakita ng kahit anong emosyon. Pero mukhang hindi yata gumagana iyon dahil nakita kong kinagat ni Attorney Cervantes ang pang-ibabang labi n’ya na parang pinipigilan ang pagngiti. Nakikita ko sa kulay hazel brown n’yang mga mata ang katuwaan sa pagpipigil ko ng emosyon.

“Mukhang ayaw mo, a?” he chuckled. “It’s either you don’t want to work here, or you don’t want to work with Attorney Villaraza.”

“Hindi naman po sa—” agad kong sabi pero mabilis ko ding itinikom ang bibig ko. Pinili ko na lang ang huwag nang magsalita dahil baka may masabi pa akong kung ano.

Hindi naman sa ayaw ko kay Attorney Villaraza. Ayaw ko lang talaga sa ginawa n’ya sa kaibigan ko. He really sounded so rude. Ayoko pa naman sa mga bastos na tao. Iyong mga taong mataas ang tingin nila sa sarili nila.

And that was my first impression of Attorney Villaraza. He’s a rude, egoistic man who didn’t really care about the people around him. Nakipagkilala lang naman si JC sa kanya pero binastos n’ya!

Napahugot ako ng malalim na buntonghininga. First impression ko lang naman iyon. Sabi nga ni Daddy na ganoon talaga ang mga lawyer. They should guard themselves as they didn’t know who their enemies were outside the court. Kaya rin siguro ganoon na lang ang pinakitang reaction ni Attorney Villaraza noon.

Napasulyap ako kay Attorney Cervantes na nasa harap ko. He was smiling at me. Halata ang katuwaan sa mga mata n’ya dahil sa pinapakita kong reaksiyon sa ngayon. But he still has that intimidating aura around him na parang kaya n’yang magbiro sa lahat ng pagkakataon pero nakakatakot kapag nagseryoso na.

Bakit si Attorney Cervantes mukha namang approachable? Hindi nga nawala ang ngiti n’ya simula pa kanina. And I could tell that he’s trying hard to lighten the atmosphere dahil nakikita n’ya ang pagkailang ko.

Pero si Attorney Villaraza, with the aura he’s emitting around him, parang matatakot talaga ang kahit na sino na lapitan s’ya. Napansin ko na agad iyon sa sandaling nakita ko s’ya. Masyado lang talagang makapal ang mukha ni JC at sobra n’yang iniidolo ang abogado kaya hindi n’ya siguro napansin ang mga iyon.

And I don’t even get myself. Si JC naman ang binastos at hindi ako. Tapos ako pa ’yung nagalit samantalang wala nga lang iyon sa kaibigan ko. He even thought that Attorney Villaraza was cool!

I sighed.

“Wala po bang ano…” I trailed off. Hindi ko na naipagpatuloy nang marinig ko ang mahinang pagtawa ni Attorney Cervantes.

“Tatlo lang kaming lawyer ang allowed mag-train,” he said. “The other one rarely visits here as he’s a corporate lawyer. Nandoon s’ya madalas sa company ng kliyente n’ya. So it’s either Attorney Villaraza or me. But since I know who your father is, maiilang akong utusan ka. That leads you to…”

Tuluyan na akong napangiwi. Mas natawa lang si Attorney Cervantes sa pagpapakita ko ng pagkadisgusto sa sinabi n’ya. Pero hindi ko na kasi talaga mapigilan. Kung si JC ang nasa sitwasyon ko ay baka magtatalon pa iyon sa tuwa ngayon.

“I don’t have any idea why you dislike Attorney Villaraza,” Attorney Cervantes said. “But this is the reality. You couldn’t choose the people whom you’re going to work with. Gaya ng hindi ka makakapili kung sino ang makakatabi mo sa bus o sa jeep. In any way, we will always encounter people that we don’t like. ’Cause that’s what life is, Ms. Abella.”

Hindi ako nagsalita. The lawyer definitely hit it. Na-realize ko kung gaano ako naging mapili sa ngayon. Na-realize ko kung gaano ako naging mapanghusga. It was just a brief encounter, hindi tumagal ng tatlumpung segundo pero kung kainisan ko na si Attorney Villaraza ay parang kilalang-kilala ko na s’ya.

I’m being one of those people that I hate. Na mga nanghusga kaagad kay Papa dahil sa napanood nila sa balita. Dahil sa mga narinig nila. Mga taong hindi man lang inisip kung may katotohanan ba ang lahat ng iyon. Mga bagay na nagpahirap sa pamilya namin.

“But you have a choice here, Ms. Abella,” pagapapatuloy ni Attorney Cervantes. “Just like you can choose whether to go off the bus or jeep para hindi mo makatabi ang makakatabi mo. Here, you can choose whether you want to work under Attorney Villaraza or find another law firm.”

Napatitig ako kay Attorney Cervantes. Tinatantya ko ang reaksiyon n’ya kung naiinis ba s’ya sa akin o ano. Ako na nga kasi itong mag-o-OJT pero ako pa ’tong mapili. But the lawyer was just smiling warmly at me. Binibigyan talaga ako ng pagkakataon na makapamili.

Sayang lang. Mukhang mabait pa naman si Attorney Cervantes. I would like to work under him pero ayoko namang s’ya pa ang mailang na mag-utos sa akin kung anong trabaho ang gagawin ko.

But I could still work with him. Nasa iisang law firm lang naman kami. Seems like I could ask him for an advice if I want to.

In the end, I finally nodded.

“Sige po. I’ll accept your offer.”

Mas lumawak ang ngiti sa mga labi ni Attorney Cervantes dahil sa sinabi ko. Mukha s’yang tuwang-tuwa na tinanggap ko ang offer na mag-OJT under Attorney Villaraza. Hindi ko nga lang sigurado kung pareho kami ng nararamdaman.

“That’s good to hear!” sabi pa n’yang tuwang-tuwa. “Mabait naman si Attorney Villaraza. Mahilig nga lang magmura.”

Natigilan ako roon. “Huh?”

He chuckled. “Don’t worry. Kapag naiinis lang s’ya nagmumura. Madalas sa akin but he knows his boundaries.”

Gusto kong sabunutan ang sarili ko. Sana ay hindi n’ya na lang sinabi iyon dahil nagsisimula ko nang pagsisihan ang desisyon ko! That just proves that Attorney Villaraza was a really rude person!

Paano kapag nainis s’ya sa akin? Mumurahin na rin ako, gan’on ba?!

Napasunod ang tingin ko nang tumayo si Attorney Cervantes. He extended his arm, like asking for a handshake. Tumayo na rin ako at kinamayan s’ya.

“Welcome to Cervantes and Villaraza Law Offices,” he said. “I look forward to working with you.”

He shook my hand firmly. Napangiti na lang ako. Attorney Cervantes felt welcoming kaya kahit na nag-aalala ako sa magiging trainer ko ay napapagaan naman ng abogadong kaharap ko ang kalooban ko.

Sayang. Kung hindi n’ya sana nalaman na anak ako ni Daddy ay sa kanya sana ako magte-training. Mukha kasing naka-set na si JC na mag-train kay Attorney Villaraza pero dahil nalaman nga ni Attorney Cervantes ang tungkol kay Daddy ay pinagpalit kami.

“I’ll give you a quick tour around the company,” Attorney Cervantes said. He jerked his way towards the door. “C’mon.”

Nagpatiuna s’ya sa may pinto at pinagbuksan ako n’on. I slightly bowed my head as a thanks before I went outside. Ganoon din ang ginawa n’ya sa isa pang pintuan, pinagbuksan ako.

Napalabi ako. He’s a gentleman! Sana lang talaga ay mali ang naging first impression ko kay Attorney Villaraza. Baka hindi ako makatagal kung tama nga ako!

“My office is the farthest,” sabi ni Attorney Cervantes. Itinuro n’yang katabi n’yang office. Iyong mauunang madaanan. “’Yan ang office ni Attorney Villaraza.” He looked at me. “Want to go inside? Para makita mo ang magiging pwesto mo.”

Halos tumalon na palabas ang puso ko mula sa dibdib ko dahil sa sinabi n’ya. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat sa isipin pa lang na nandoon sa loob ang abogadong kinaiinisan ko. Natawa si Attorney Cervantes nang makita ang reaksiyon ko.

“Wala s’ya r’yan,” he said like he read my thoughts. “May binabantayan din kasi ’yon kaya paminsan-minsan, wala s’ya. Pero hindi naman madalas.”

Agad akong nakalma pagkatapos n’on. He tilted his head, like he’s waiting for my answer about his question earlier. Iyon ay kung gusto ko ba raw pumasok sa loob ng office ni Attorney Villaraza. At dahil wala naman ang abogado roon, I nodded my head. Chance ko na rin ’to kaysa naman manibago pa ako kung kailan nandoon na si Attorney Villaraza. Baka mainis at murahin ako.

Attorney Cervantes opened the door. Inilahad n’ya ang kamay n’ya kaya nauna na akong pumasok sa loob.

Halos wala namang pinagkaiba ang opisina ni Attorney Cervantes kay Attorney Villaraza. Pagkabukas ng pinto ay nakita ko kaagad ang bakanteng office table and chair sa isang tabi. Sa table ay mayroon nang desktop computer. May isang pinto rin sa loob. The blinds weren’t open kaya hindi ko makita ang loob. But I was sure that’s where Attorney Villaraza office is.

“Dito ang magiging pwesto mo.” Itinuro ni Attorney Cervantes ang bakanteng office table. “Naka-save na sa computer na ’yan ang mga kailangan mong malaman. But usually, ang gagawin mo lang ay i-file ang mga kailangang i-file sa kasong hinahawakan ni Attorney Villaraza.”

Tumango na lang ako at muling tumingin sa office ni Attorney Villaraza. Salamin ang dingding n’on pero may blinds na pwedeng isara kapag kailangan ng privacy.

“If you need anything, don’t hesitate to ask me,” sabi ni Attorney Cervantes nang makalabas na kami. “But it’ll be better kung si Attorney Villaraza ang tatanungin mo since s’ya ang trainer mo.”

Nakangiwing tumango ako na ikinatawa ni Attorney Cervantes. Naglakad na kami papunta roon sa may lobby ng floor na iyon. Agad na napatayo si JC nang makita kaming dalawa.

“Mr. Delfino, there will be slight changes about your trainer,” sabi agad ni Attorney Cervantes nang makalapit kami sa kaibigan ko. “You will be working under me while Attorney Villaraza will be Ms. Abella’s trainer.”

Ang akala ko ay aangal si JC doon. Kasi nga ay iniidolo n’ya si Attorney Villaraza. ’Di ba nga, kaya n’ya gustong mag-apply sa law firm na ito ay dahil gusto n’yang makatrabaho ang idol n’ya? Kaya nagulat ako nang ngiting-ngiti s’yang tumango kay Attorney Cervantes.

“Wala hong problema, Attorney,” he even said. “Thank you for hiring us.”

Attorney Cervantes nodded. “Kailan kayo pwedeng magsimula?”

“Bukas po,” mabilis na sagot ni JC. Nanlalaki ang mga matang napatingin na lang ako sa kanya. Hindi na nakaangal sa sobrang gulat at bilis ng mga pangyayari.

“Alright. Come here at eight in the morning. Pag-uusapan natin ang kontrata n’yo.” He extended his arm again for a handshake. “Congratulations to both of you.”

Wala ako sa sarili nang kamayan ko si Attorney Cervantes. Kahit na rin nang umalis kami sa floor na iyon at bumaba na. Hindi ko akalain kasi na ngayon kami nag-apply at magsisimula na kami bukas.

Masyadong excited si JC.

“Okay lang sa ’yo kung ako ’yong mag-train under Attorney Villaraza na idol mo?” tanong ko kay JC habang sina-swipe ang ID na pinahiram sa amin para makalabas na roon.

JC smiled at me. “Ayos lang. Ang mahalaga, magkasama tayong mag-o-OJT.”

Hindi na ako nagsalita. Tahimik lang din ako nang isinauli namin ang mga ID sa reception desk.

Shit… Kinakabahan ako. I was lucky today dahil wala ngayon si Attorney Villaraza, at ang mabait na Attorney Cervantes ang nakausap at nag-interview sa amin ngayon. But I was pretty damn sure na hindi ko maiiwasan habambuhay ang abogadong kinaiinisan ko, who didn’t have any idea that I hated him.

I sighed. Sana talaga ay maayos kong matapos ang OJT ko.

Chapter 9

Marahas akong napabuga ng hininga para sana alisin ang kaba sa dibdib ko. Nakatulong din naman iyon kahit papaano pero kapag naiisip ko kung ano’ng mangyayari mamaya ay bumabalik ang kaba ko.

Ngayon ang unang araw ko sa OJT. I should be excited for this new chapter of my life. After attending school over the years, mararanasan ko na rin kahit ang kaunting pagbabago sa buhay ko. I will have a new experience and a new chance to learn more.

Pero hindi ko pa ring maiwasan ang kabahan. At sa tingin ko ay ganito rin naman ang nararamdaman ng lahat ng tao. They are excited to try new things, yet the fright is still there. Pangangamba dahil sa mga bagay na bago para sa atin. Pangangamba dahil hindi natin alam kung ano’ng maidudulot nito sa ating buhay.

I was like that when Mom and Dad adopted me. Naaalala ko pa noon ang takot sa dibdib ko, takot na humakbang sa loob ng mansyon, papasok sa bagong buhay na nakalaan para sa akin. Pero sa kabila ng takot ko ay humakbang pa rin ako. At iyon ang isa sa mga bagay na hinding-hindi ko pinagsisisihan.

Kung hindi ako humakbang, kung hindi ko nilabanan ang takot ko, hindi ko mararanasan ang pagmamahal na ibinibigay sa akin nina Mommy at Daddy. Hindi siguro ako magkakaroon pa ng lakas ng loob na lumaban sa buhay pagkatapos ng nangyari sa mga magulang ko, pagkatapos ng lahat ng mga naranasan ko.

And that only proves that people should start fighting their own fear. Hindi dapat magpakain sa takot ang mga tao. They should gather their courage and stop being afraid to try new things in their life.

’Cause it’s better to say that you did everything instead of having regrets in the end.

Muli akong nagpakawala ng marahas na buntonghininga. Inayos ko ang coat na suot ko at tiningnan ang sarili sa full-length mirror.

I was wearing a deep green tube dress at ang haba ay umabot hanggang itaas ng tuhod. It was a plain body-hugging satin dress. Pinatungan ko na lang ng puting coat at isinara ang butones sa gitna to make it look formal.

I stared at my face to check my makeup at sinigurong hindi ako magmumukhang pupunta sa isang party instead sa OJT ko.

I only put a natural makeup, ’yong hindi masyadong halata. My black almond-shaped eyes were emphasized with a winged liner I did. Hindi masyadong makapal ang mga pilikmata ko so I had to put a mascara on. I have a small and pointed nose, reddish pouty lips, and a heart-shaped face. Hinayaan ko lang na nakalugay ang tuwid kong buhok na hanggang dibdib ko.

I guess… I looked presentable now.

Nakarinig ako ng mahihinang katok sa pinto at saktong paglingon ko ay bumukas iyon. Sumilip muna si Mommy and when she saw me, she smiled before she entered the room.

“Nasa baba na si Johann,” she said.

Napatingin ako sa relong pangbisig ko. It’s still six-thirty in the morning. Thirty minutes lang ang biyahe namin papunta sa law firm. Hindi naman halatang excited si JC.

“Masyado s’yang excited,” nasabi ko na ikinatawa ni Mommy.

“He really idolizes Attorney Villaraza,” sabi ni Mom at lumapit sa akin. Inayos n’ya ang collar ng suot kong coat. “You grew up beautifully, Amara Jean.”

Napasimangot ako. “Hindi ka mag-i-speech ngayon, Mom.”

She laughed. “Don’t worry, I won’t.” Iniipit n’ya ang buhok na tumatakip sa mukha ko sa likod ng tainga ko. “I just can’t believe that you’re an adult now. Parang kahapon lang noong unang tapak mo rito sa loob ng bahay.”

Pinili ko na lang ang huwag nang magsalita. I was too soft when it comes to her, sa mga magulang ko. Hindi s’ya tumigil noon sa kakasuyo sa akin hanggang sa buksan ko ang pinto sa buhay ko para sa kanila. Mom really did her best so I could feel parental love.

“I’m proud of you, anak,” sabi ni Mommy at agad kong naramdaman ang bikig sa lalamunan ko pati na rin ang pamumuo ng luha sa gilid ng mga mata ko.

Tumawa ako para maitago iyon. Ayokong umiyak ngayong unang araw ko sa OJT. OJT lang ito at marami pa akong kailangang mapagtagumpayan bago ko marating ang totoong goal ko sa buhay.

To clear my father’s name.

“Sabi kong huwag kang mag-i-speech, e,” I said and wiped the corner of my eyes. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin at nakitang hindi naman nagulo ang makeup ko.

Nakahinga ako nang maluwag doon. Nasa baba na si JC. Matatagalan kasi kung nasira at aayusin ko pa. Baka akyatin pa ako rito kapag nainip sa sobrang pagiging excited n’ya na pumasok ngayon.

Mom smiled at me. “Ready ka na?”

I tried to smile at her. Pero sa huli ay nauwi lang sa pagngiwi iyon.

“No,” I said.

“It’s normal to feel nervous with new things that comes in your life,” Mom said. Inilagay n’ya ang kaliwang bahagi ng buhok ko sa harap ko habang ang sa kanan ay inilagay n’ya sa likod. “But be brave and treat this an opportunity to grow and learn.”

Bumaba na rin kami ni Mommy pagkatapos n’on at nakita ko si JC na nakaupong naghihintay sa may sala. He stood up when he saw me. Ngumiti ako sa kanya, ’yong tipong nang-aasar.

“Hindi halatang pinaghandaan natin, a?” I said.

Gwapong-gwapo kasi s’ya sa suot n’yang maroon longsleeve polo. Nakabukas pa ang unang butones n’on at pinatungan ng itim na coat. He was also wearing black pants. Ang buhok ay ayos na ayos.

He smiled at me sheepishly.

“First day. Good impression dapat,” he said.

Pero bad impression na agad para sa akin ang magiging trainer ko.

Instead of saying it out loud, ngumiti na lang ako sa kanya at nagyaya na. At dahil sobrang excited nga s’ya ay agad naman s’yang pumayag.

“Excited talaga ako,” sabi n’yang parang hindi ko pa alam. Eh, halatang-halata nga sa lawak ng ngiti n’ya at sa mga mata n’ya. Lalo na nang lumingon s’ya sa akin. “Ikaw ba?”

I just shrugged my shoulders. Kinakabahan ako nang sobra pero ayokong magpatalo sa kaba ko. Sinusubukan ko ngang kalimutan na first day ngayon ng OJT ko para hindi na mas lalong lumala ang kabang nararamdaman ko. Pero ito namang nagmamaneho ng kotse ay mukhang hindi ako patatahimikin at gustong-gustong malaman ang sagot ko.

“Hindi,” sabi ko. Totoo naman.

He frowned. “Bakit? We will experience being a lawyer! Ang sabi ni Attorney Cervantes ay pag-aayusin daw tayo ng files ng hinahawakang case nila. And they will sometimes ask us to gather information that could win their case!”

Sa sinabi n’ya ay napangiti ako. That sounded exciting. Hindi kasi sa akin nabanggit ni Attorney Cervantes na magpapatulong din sila sa mga case na hahawakan nila. That meant that I will learn on how to dig information and what information I should dig when handling a case!

“And sometimes, they would let us watch them inside the court!”

Napalingon ako kay JC na ngiting-ngiting nagmamaneho.

“Sinabi ’yon ni Attorney Cervantes?” hindi makapaniwala kong tanong.

JC nodded. “Siyempre, para alam daw natin ang nangyayari sa loob ng korte. Wala pa tayo sa practice court pero makakanood na tayo ng mga trial!”

Napakunot ang noo ko. Hindi iyon sinabi ni Attorney Cervantes sa akin! Ang akala ko nga ay ngayong first day namin kami ibi-briefing sa kung ano’ng mga gagawin namin pero mukhang nasabi na n’ya kay JC ang lahat! Kaya naman pala ayos lang sa isang ’to na hindi s’ya mag-train under Attorney Villaraza. ’Cause our training already seems exciting!

Nae-excite na rin tuloy ako!

This would be a good practice. Mabuting ngayon pa lang ay alam ko na ang mga ginagawa ng isang lawyer. Dad told me things about it pero mas maganda pa rin iyong ma-experience ko firsthand. Experience is the best teacher.

Pero muling bumalik sa akin ang kaba ko nang makarating na kami sa building na iyon. The beating of my heart was so loud and fast. Natatakot ako na baka lumabas na ang puso ko sa dibdib ko! Grabe naman kasi talaga ’yung kaba ko!

“For OJT kami, Miss,” sabi ni JC nang tanungin kami ng babae na nandoon sa reception desk. Nginitian kaagad kami ng babae at nagbigay ng ID sa amin.

“Temporary ID lang muna ’yan,” the receptionist said. “Mga one week pa magagawa ang official ID nyo. Ii-inform naman kayo ng HR.”

We said our thanks. Mas lalo pang lumakas ang kaba ko nang i-swipe na namin ang ID sa scanner at makasakay na kami sa elevator. Panay ang daldal sa akin ni JC sa kung ano’ng pwedeng mangyari at sa mga inaasahan n’ya pero wala akong naiintindihan doon. I was busy trying to calm myself.

What the… Bakit sobra-sobra naman yata ang kaba ko?!

The elevator dinged and opened when we’re on the right floor. Nang magbukas iyon ay laking pilit ko sa sarili ko na humakbang palabas ng elevator.

“Shit, JC. Kinakabahan ako,” hindi ko na mapigilang sabi kay JC nang maglakad kami papalapit doon sa sliding glass gloor.

He chuckled. “Ako rin!” sabi n’ya pero mukhang excited naman.

Sinamaan ko s’ya ng tingin. Para kasing nang-aasar pa s’ya. Pero deretso lang s’yang nakatingin na parang gustong-gusto na talagang pumasok sa loob.

So we did.

Agad na ngumiti sa amin ang babae na nandoon sa reception desk. Mukhang namukhaan kami.

“Ang aga n’yo,” she said. Mukha ring kararating n’ya lang at nag-aayos pa ng gamit.

“Mas maaga ka,” JC said. Napatingin na lang ako sa kanya.

The girl chuckled. “Wala pa sina Attorney pero bukas na ang office nila. ’Yong pinakaloob lang ang hindi. Pwede kayong maghintay sa loob ng office nila kung gusto n’yo.”

Agad akong umiling. Ayoko nga. Ayokong maiwang mag-isa. Mas lalala ang kaba ko!

“Pwedeng dito na lang muna kami sa lobby, Miss?” I asked. “Para naman hindi sila mabibigla pagdating nila.”

The girl smiled at me. “Pwede naman.” She extended her arm. “I’m Juniper, Pero tawagin n’yo na lang akong Juni.”

JC and I accepted her handshake and we introduced ourselves to her. Nakiupo muna s’ya sa amin doon sa sofa sa may lobby dahil wala pa naman daw s’yang gagawin habang naghihintay kami sa dalawang abogado.

Madali lang naman daw ang trabaho ni Juni at mas mababawasan pa raw ngayong nandito na kami. Usually ay s’ya raw ang tumatanggap ng tawag ng mga kliyente para sa mga abogado and she’s also the one organizing their schedules. Na feeling ko ay mahirap dahil ang sabi sa akin ni Attorney Cervantes ay tatlo silang abogado na nandito sa floor.

“Sina Attorney Cervantes and Attorney Villaraza ang may desisyon dito sa firm since sila ang may-ari. Sila ang nagbibigay ng mga kaso sa mga contract lawyer kung may kaso pa silang hinahawakan,” Juni said.

“So hindi sila masisisante?” parang tanga kong tanong kaya hindi na ako nagtaka nang tumawa si Juni.

“Paano mo sisisantihin ang may-ari ng firm, sige nga?”

Juni slightly briefed us kung ano’ng pwedeng gawin namin habang nagte-training kami. At gaya ng mga sinabi sa akin ni JC kanina ay posible raw ang mga iyon.

Sabay-sabay kaming napatayo nang bumukas ang sliding glass door, thirty minutes after eight at pumasok doon si Attorney Cervantes na mukhang nagulat pa nang makita kami pero agad din namang napangiti.

“Sorry, late,” sabi n’ya. “May emergency lang sa client.”

Lumapit sa kanya si Juni at may sinabing kung ano na hindi ko naman maintindihan. Napatingin ako kay JC na tipid na ngumiti sa akin nang makita akong nakatingin sa kanya.

“I’ll brief the two of you after lunch. Doon na rin natin pag-usapan ang tungkol sa kontrata,” he said. “Kailangan ko lang talagang asikasuhin ang makulit na kliyente ko.”

He walked toward his office. Nakasunod lang kami ni JC sa kanya. Nang buksan n’ya ang office n’ya at sinabihan si JC na pumasok sa loob ay sumabat na ako.

“Ako po?”

Attorney Cervantes looked at me, frowning.

“Anong ikaw?”

“Saan po ako?”

He chuckled. “Wait for Attorney Villaraza inside his office. Darating ’yon ngayon.”

Pareho na sila ni JC na pumasok sa loob ng office n’ya. Ako ay naiwan mag-isa sa hallway na hindi alam ang gagawin. I looked back pero hindi ko matanaw ang pwesto ni Juni kung nasaan ako.

I sighed. I have no choice but to go inside Attorney Villaraza’s office. Halatang wala pa s’ya sa loob dahil nakasarado pa rin ang blinds ng office n’ya. Kung anong itsura n’on kahapon ay ganoon pa rin.

Alanganin akong umupo roon sa pwestong nakalaan para daw sa akin. Napatitig na lang ako sa nakapatay na desktop computer.

Nakaka-boring.

I looked at my watch. It’s quarter to nine already. Masyado namang late si Attorney Villaraza. Not a good practice. Hindi dahil s’ya ang may-ari ay ganoon na ang gagawin n’ya.

Nadagdagan na naman ang rason ko para kainisan s’ya.

Iba’t ibang pwesto na ang nagawa ko habang nakaupo ako rito. Ilang minuto na akong naghihintay pero wala pa ring Attorney Villaraza na dumarating.

I took out my phone and tried to text JC, baka sakaling wala s’yang ginagawa. Pero ilang minuto akong naghintay sa reply n’ya, hindi dumating.

I sighed and put the phone back inside my bag.

Biglang bumukas ang pinto at nataranta agad ako dahil hindi ko iyon inaasahan. Mabilis akong napatayo at gumulong ang office chair na kinauupuan ko hanggang sa pinakadulo ng kwarto.

Attorney Villaraza went in. Amoy na amoy ko ang panlalaking pabangong gamit n’ya na agad na kumalat sa buong office. He smelled so manly. Hindi matapang sa ilong pero panlalaking-panlalaki ang amoy. Wala sa sariling napalunok ako.

He seemed oblivious that I am here. Nakatingin lang ako sa kanya. Bahagyang magkasalubong ang mga kilay n’ya nang isinarado ang pinto. Hindi ko alam na may mas lalala pa pala sa kabang nararamdaman ko kanina nang ma-realize na kaming dalawa lang ang nandito sa kwartong ito.

What the… Sobrang lakas ng presensya n’ya na nagpangatog pa sa mga tuhod ko!

He looked up, finally noticing me. Nagsalubong agad ang mga mata namin at halos hindi na yata ako makahinga nang makita ko sa malapitan kung gaano kaganda ang mga mata n’ya. His amber eyes na halata ang tint of red ngayong natatamaan ng liwanag.

His frown deepened. And using his deep and husky voice, he asked.

“Who the fuck are you?”

Chapter 10

Hindi ko alam kung ano’ng dapat kong maging reaksiyon sa tanong n’yang may kasamang pagmumura. Kung dapat ba akong magalit dahil minura n’ya ako, o dapat ba akong magtaka dahil minura n’ya ako? Ang sabi ni Attorney Cervantes ay nagmumura lang daw ang isang ’to kapag naiinis. Ibig bang sabihin n’on ay inis si Attorney Villaraza sa akin? Ano ba’ng ginawa ko?

Sa pagkakaalam ko pa nga ay ito ang unang beses na nakita n’ya ako. He didn’t even glance at me when JC intoduced himself to him. Sigurado akong hindi n’ya ako nakita noon. Dahil sa hindi malubayan ng mga mata ko ang mukha n’ya no’n.

Gaya na lang ngayon. Titig na titig pa rin ako sa kanya kahit na alam kong dapat kong sagutin ang tanong n’yang hindi ko alam kung inis ba s’ya o ano. I was just staring at his face, particulary in his eyes. Parang talagang may kung ano sa mga mata n’ya kaya hindi ko magawang alisin ang tingin ko roon.

They said that amber colored eyes are rare. Now I knew why. Sobrang ganda naman pala kasi ng ganoong kulay ng mga mata. Lalo pa ang kay Attorney Villaraza na may kaunting tint ng pagkapula. And I found it very hard to look away from these beautiful orbs.

Perfect na sana ang taong ito kung hindi lang bastos.

Ang ganda naman talaga ng ibinungad n’ya sa akin. Who the hell in their right mind would ask their trainee in that way? With a tone like that?

Ano? Hindi n’ya ba alam na may trainee s’ya? Hindi ba nasabi ni Attorney Cervantes sa kanya? Okay, I’ll give him that since wala rin naman s’ya rito kahapon pero dapat ba talagang tanungin n’ya ako sa ganoong paraan?

He’s a respected lawyer pero kabastusan ang mga lumalabas sa bibig n’ya!

Fuck? Really? Noong kay JC din ay sinabi n’ya ang mga salitang iyon! Sabihin na rin nating it’s just his nature as a lawyer pero anong excuse sa akin ngayon? Defense mechanism pa rin ba?

Isa lang ang rason. Bastos talaga ang lalaking ’to!

I could feel my eyebrows twitching. Pinigilan ko ang pagtaas ng isang kilay ko at bugahan ng kung ano-anong mga maaanghang na salita ang abogadong nasa harapan ko. Malapit na talaga akong mapuno sa kanya. ’Yong inis level meter ko, malapit nang umabot sa pinakamataas na point!

But instead, I calmed myself down. Unang araw ko sa OJT at dala ko rin ang apelyido ni Daddy. Attorney Cervantes knows me as his colleagues’ daughter. Makakarating kay Daddy kung sakaling may gawin akong kalokohan dito sa firm. I didn’t want to disappoint him.

Now that I think about it, okay na rin pala na hindi ako kay Attorney Cervantes mag-train. Sigurado kasi ako na ipapaalam n’ya kay Daddy ang lahat ng mga kilos ko. Hindi pa naman ako confident sa magiging trabaho ko.

So I smiled. Wala akong pakialam kung mahalata ng abogadong ’to na pilit iyon. Hindi ko rin naman kayang magpakita ng totoong ngiti sa kanya dahil kung inis s’ya sa akin, mas inis ako sa kanya.

“Amera Jean Abella, Attorney,” pagpapakilala ko. “Your OJT trainee.”

Inilahad ko ang kamay ko sa kanya. Pero gaya ng inaasahan ko, hindi n’ya tinanggap ang pakikipagkamay ko. Mas lalo pa ngang nangunot ang noo n’ya dahil sa ginawa ko. Ang makakapal n’yang mga kilay ay halos mag-isang linya na.

“I didn’t fucking hire a trainee,” he said. At hayun na naman ang fuck na word n’ya.

His voice was really pleasant to the ears. Masarap talaga sa pandinig ng boses n’ya. Mababa kasi at parang medyo paos pa. Pero ’yong mga lumalabas naman sa bibig n’ya, hindi naman kaaya-aya sa pandinig.

My lips twitched. Hindi na ngiti ang ginagawa ko, parang nagpapakita na lang ako ng harapang mga ngipin ko sa isang dentista. Ang hirap-hirap namang ngumiti sa taong ’to!

Kalma, Amara Jean. Kalma lang. Don’t be like him. Huwag ka ring maging bastos. Be a professional kahit na alam mong ang hirap gawin kung ganito ang kaharap mo.

“Si Attorney Cervantes po ang nag-hire sa akin. He assigned me to train under you,” I said.

Tumitig muna s’ya sa akin ng mga ilang segundo bago ko nakita ang paggalaw ng muscles sa panga n’ya. He clenced his jaw. Mariin pa s’yang napapikit at huminga nang malalim.

“Tangina n’ya talaga,” he muttered before he opened his eyes.

Sinabi n’ya ang mga katagang iyon bilang ekspresyon. Pabulong at parang hindi intensiyon na marinig ng kung sino. Pero dahil nga nasa iisang kwarto lang kami at walang maririnig na ingay bukod sa paghinga naming dalawa, malinaw kong narinig ang bulong-bulong n’ya.

I was beyond shocked! Alam kong mura din ang fuck na sinasabi n’ya and not the actual meaning of the word pero ang marinig s’yang magmura sa Tagalog ay nakakagulantang talaga! Hindi ko alam pero mas malakas kasi ang naging tama n’on kumpara sa pagmumura n’ya in English ngayong ginamit n’ya ang wikang pambansa!

What the hell? May ibabastos pa ba ang bibig n’ya?

“Stay here,” ang narinig kong sabi n’ya bago muling binuksan ang pinto at dere-deretsong lumabas.

Marahas akong napabuntonghininga nang muli akong maiwang mag-isa rito sa loob ng office. Hindi ko akalain na ganito ang mangyayari sa first day ng OJT ko! I was expecting that I would learn things about being a lawyer, hindi ’yong mumurahin lang ako ng isang taong hindi naman ako kilala!

What the hell… S’ya lang ang nag-iisang taong nakilala ko na may ganoong kabastos na bibig. Ang hindi ko lang talaga mapaniwalaan ay isang respected lawyer pa s’ya! A lawyer who knows how to play with words, how to trick people with his questions, the things that I really want to learn! Pero si Attorney Villaraza ay ibang-iba sa mga inaasahan kong mga lawyer!

Ano’ng ginagawa n’ya sa korte? Minumura n’ya ba ang mga nasa witness stand pati ang judge? Hindi na ako magtataka kung ganoon nga!

Tumunog ang phone ko sa pagpasok ng isang text message kaya napatingin ako roon. It was from JC. Mauupo na sana ako bago basahin ang mensahe n’ya nang maalala kong gumulong nga pala ang office chair ko hanggang doon sa pinakadulo ng kwarto. Kaya naman kinuha ko muna iyon at umuupong binuksan ang text message ni JC.

JC:

Nandito si Attorney Villaraza! Kausap si Attorney Cervantes. Mukhang galit. Ano’ng nangyari?

I sighed. Naiinis na napakamot ako sa gilid ng tainga ko bago nagtipa ng sagot sa kanya.

Me:

Hindi n’ya alam na magkaka-trainee s’ya.

JC:

That’s what I heard. Grabe pa lang magmura si Attorney Villaraza! Pero si Attorney Cervantes ay tawa lang nang tawa!

I groaned. Naaalala ko noong bata ako at sinabi ko kay Mommy that I hate lawyers. Dahil sa ginawa ng abogado ni Papa sa kanya. Mom said that I only hate Attorney Ocampo and not all of the lawyers. Pero ngayon ko mas na-realize na tama pala ang sinabi ko sa kanya noon. Ayoko talaga sa mga lawyer! Except for Daddy!

This wouldn’t happen if only Attorney Cervantes informed Attorney Villaraza that he hired someone to train under him. Kaya hindi ko masisisi kung nainis man si Attorney Villaraza nang makitang may ibang tao rito sa office n’ya. Kung matagal s’yang nawalan ng secretary, nakakapanibago nga naman iyon. Plus, sabi nga ni Daddy, na ang tingin ng mga lawyer sa mga taong nasa labas ng korte ay mga kalaban nila. He must’ve thought that I was his enemy.

But that wasn’t enough reason for him to curse at me! Pwede s’yang magtanong nang maayos! Pwede n’yang sabihin na hindi n’ya inaasahan ang pagkakaroon ng trainee nang hindi nagmumura lalo pa at hindi n’ya kilala ang nasa harapan n’ya. That was really, really rude of him!

Muli akong nag-type ng mensahe para kay JC.

Me:

Is he really that mad?

Dahil kung galit talaga s’ya at ayaw n’ya ng may trainee, then I was more than willing to find another law firm. Lalo pa at hindi pa naman ako nakakapirma ng kontrata na magtatali sa akin sa firm na ito. Marami pa naman akong mahahanap na iba at ’yong hindi pa ako mumurahin on my first day!

I put my phone in front of me. Sapo ng dalawang kamay ko ang ulo ko habang nakapatong ang mga siko ko sa table at nakakatitig lang ako sa phone ko, waiting for JC’s reply. Siguro ay pinapakinggan pa n’ya ang dalawang abogado na sigurado akong nagtatalo ngayon base na lang sa inis sa mukha ni Attorney Villaraza nang lumabas s’ya rito sa kwarto.

Pero hindi reply ni JC ang dumating. Nagulat ulit ako nang bumukas ang main door ng office kaya mabilis na naman akong napatayo dahil hindi ko ulit iyon inaasahan. Ang office chair ay muling gumalong sa pinakadulo ng kwarto dahil sa naging rahas ng pagtayo ko.

Attorney Villaraza went in. Dinig ko ang boses ni Attorney Cervantes na nakasunod sa kanya. Pero bago pa s’ya masundan papasok dito sa kwarto ay sinarado n’ya na nang malakas ang pinto, slamming the door at Attorney Cervantes’ face. Napangiwi ako sa lakas ng tunog na nilikha n’on.

Dinig ko ang sunod-sunod na pagkatok ni Attorney Cervantes mula sa labas. Napatitig na lang ako kay Attorney Villaraza na hawak ang doorknob mula sa likod n’ya at nakaharap sa akin. He has a grim expression on his face. Ang mga mata n’ya ay matalim na nakatingin sa akin. He has a set of brooding eyes at palagi akong napapahigit ng hininga kapag nakikita ko ang mga iyon.

“Kylo!” I heard Attorney Cervantes’ voice outside. “C’mon, man. Just train the poor girl! Wala namang mawawala sa ’yo.”

Hindi nagsalita si Attorney Villaraza. Nakatitig lang talaga sa akin at hindi ko matagalan ang intensidad sa mga mata n’ya. Habang tumatagal ay unti-unting bumibilis ang tibok ng puso ko at parang kinakapos na rin yata ako sa paghinga. Was I having a panic attack? Dahil lang sa bastos na abogadong ’to?

“I gave you the girl!” muling sabi ni Attorney Cervantes mula sa labas. “Para araw-araw kang makakakita at may makakasamang magandang dilag sa trabaho. Ang swerte mo nga!”

“Putang ina—”

Hindi ko alam kung saan ako mas nagulat, sa sinabi ni Attorney Cervantes o sa muling pagmumura ni Attorney Villaraza? Pero isa lang ang nasisiguro ko, hindi normal ang dalawang abogadong ’to!

Hinayaan lang ni Attorney Villaraza na kumatok nang kumatok si Attorney Cervantes mula sa labas. Gusto ko na nga sanang sumigaw at patahimikin ang abogadong nasa labas dahil kung ano-anong nakakahiyang mga bagay ang lumalabas sa bibig n’ya! Hindi na ako magtataka sa sinabi n’ya sa akin kahapon na palagi s’yang minumura ni Attorney Villaraza kapag naiinis sa kanya! Duda ako na araw-araw s’yang nakakatanggap ng mura kung ganito pala s’ya!

Mas lalong dumidilim ang mukha ni Attorney Villaraza sa bawat minutong lumilipas na nakikinig lang kami sa mga pinagsasabi ni Attorney Cervantes. Nakatayo lang s’ya roon sa may pinto, hawak pa rin ang seradura mula sa likod at nakaharap sa akin. Kaya kitang-kita ko talaga ang mga pagbabago sa ekspresyon ng mukha n’ya. Hindi ko rin naman matanggal ang tingin ko sa kanya ’cause his expressions interest me somehow.

Hindi ko maitatanggi na gwapo nga s’ya. His looks were beyond perfection. Ang problema nga lang talaga ay ang mga lumalabas sa bibig n’ya.

Natigil din si Attorney Cervantes matapos ang ilang mga minuto. Napagod na siguro. Nang masiguro ni Attorney Villaraza na wala na nga ang makulit na abogado ay binitiwan na n’ya ang doorknob. He loosened his tie, binuksan ang unang butones ng light blue button-down inner longsleeve shirt n’ya at huminga nang malalim. Seryoso ang mga mata n’ya nang tumingin sa akin.

“Sit.”

One word but I could clearly hear the authority in his voice. Kung hindi ko lang naalala na gumulong ang office chair sa pinakadulo ng kwarto ay deretsong mauupo na sana ako.

Kaya kinuha ko iyon at ginawa ang gusto n’ya. I looked up to him habang s’ya naman ay deresto ang tingin sa akin.

“What’s your name?” ang tahimik n’yang tanong.

“Amara Jean Abella, Sir—, I mean, Attorney,” sabi ko at muling napatayo.

“I said, sit,” sabi n’ya kaya muli akong napaupo. “Saan ka nag-aaral?”

“University of Sto. Tomas, Attorney.”

“And your undergraduate major?”

“Bachelor of Arts in Journalism, Attorney.”

Bakit parang feeling ko ay nakaupo ako sa witness stand, and we’re having a direct examination like we’re inside the court?

Hindi ko magawang magreklamo sa ginagawa n’ya. Attorney Villaraza has this aura around him, na dapat kong sagutin ang lahat ng mga itinatanong n’ya. Ganito rin kaya s’ya sa loob ng korte?

“How many hours are required for you in this OJT?” muling n’yang tanong at wala akong nagawa kundi ang sumagot.

“Eight hundred hours, Attorney.”

“That’ll be five months,” he muttered.

Nakatingin ako sa kanya, nag-aabang sa susunod n’yang itatanong. Pero hindi na s’ya nakatingin sa akin at bahagya ulit nagsalubong ang mga kilay n’ya na parang nag-iisip. He put his hand over his hips. Nakita kong tumatapik ang isang daliri n’ya sa itim na belt n’ya.

I couldn’t help but notice his every move. Alam ko namang hindi n’ya sinasadya at mannerisms n’ya lang siguro pero para kasi s’yang nagpo-pose para sa isang photoshoot sa harapan ko! With his three-piece suit, a light blue longsleeve inner shirt, navy blue suit, a loose red tie, and a hand over his hips while looking like he’s in a deep thought. Parang ang sarap n’ya talagang picture-an.

“Alright,” sabi n’ya at tumingin na sa akin. Napaderetso ako ng upo. “Be here by eight in the morning. Off mo every weekend. Ask Juniper for my calendar. Ikaw na ang mag-o-organize ng mga appointment ko. Ikaw na rin ang sasagot sa mga tawag. If it’s not a client, then don’t connect it to me.”

Tango lang ako nang tango sa mga sinasabi n’ya. Tinatandaan ang lahat ng iyon.

Ibig bang sabihin ay pumapayag na s’yang i-train ako?

“We have so much time, and I’ll teach you what you need to learn one by one. Sa ngayon, iyan lang muna,” pagpapatuloy n’ya.

I nodded. Hindi makapaniwalang hindi s’ya nagmura sa dami ng mga sinabi n’ya.

There! He looked attractive if he’s like this! Mukhang professional at hindi nagmumura!

He walked towards the door of his inner office. Napatayo ako. Pero bago n’ya binuksan ang pinto ng inner office n’ya ay muli s’yang tumingin sa akin. I stiffened when he looked at me from head to toe.

I saw him clench his jaw.

“And, Jean,” he said. “Next time, wear damn pants.”

Chapter 11

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 12

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 13

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 14

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 15

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 16

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 17

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 18

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 19

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 20

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 21

Hindi ko maiwasan ang pagsulyap-sulyap ko kay JC na nagmamaneho sa tabi ko. It was a Thursday morning at papasok pa lang kami sa Cervantes and Villaraza Law Offices para sa OJT namin. Ganito naman palagi. Si JC ang nagmamaneho at ako ay nakikisabay lang sa kanya. I still didn’t have my own car.

Pero ang unusual sa araw na iyon ay ang pagiging tahimik ni JC. Ah… no. Hindi lang pala sa araw na iyon. He’s been like this ever since the lunch that we had with Attorney Villaraza. Doon ko s’ya unang nakitaan ng pananahimik. At ilang araw nga ang lumipas ay nagtuloy-tuloy ang pananahimik n’ya.

Naninibago ako. Hindi ako sanay na ganitong tahimik s’ya. He’s always the talkative one between the two of us. Nahahawa na nga lang ako sa pagiging madaldal n’ya. Pero s’ya pa rin ang palaging unang nagbubukas ng topic sa aming dalawa. At pagkatapos n’on ay tuloy-tuloy na ang kuwentuhan namin.

Pero ngayon… ang tahimik n’ya talaga.

Muli ko s’yang sinulyapan. Seryoso lang s’yang nakatingin sa daan at kahit isang beses ay hindi pa lumilingon sa gawi ko. Inabangan kong mapalingon s’ya sa akin pero hindi na talaga dumating.

Tinitigan ko s’ya. Gwapo rin naman pala si JC kapag ganitong seryoso s’ya. Ewan ko ba. Sa sobrang pagiging madaldal n’ya, palabiro, at mapang-asar sa akin ay hindi gwapo ang tingin ko sa kanya. Kaya naman natatawa talaga ako sa mga babaeng kulang na lang ay tumili kapag nakikita si JC.

Kung alam lang nila ang mga ginagawa ng lalaking ’to, baka ma-turn off din sila.

Pero hindi ko naman sila masisisi kung talaga ngang magkagusto sila sa kaibigan ko. Ngayon ngang tinititigan ko s’ya habang seryoso s’yang nagda-drive ay na-realize kong gwapo rin naman pala s’ya. Siguro, madalas ko lang s’yang kasama kaya hindi ko na iyon napapansin.

But why was he being like this right now? May problema kaya s’ya? I wanted to help him if ever na may problema nga s’ya. Pero ayoko namang pilitin s’yang magsalita. I didn’t want him to feel pressured. Ang gusto ko ay maging komportable lang s’yang kasama ako. That I was just here for him.

Hinayaan ko na lang muna si JC. Baka kasi hindi pa s’ya handang pag-usapan ang problema n’ya. Inilabas ko na lang ang notepad ko at pinag-aralan ang notes ko tungkol sa kaso na hinahawakan ni Attorney Villaraza. Baka may makita akong nakaligtaan lang namin na makakatulong pala sa kaso.

It really amazed me. Digging and investigating about the case. Nakakatuwa na sa simpleng pag-alam lang sa background information ng mga taong may kinalaman sa kaso ay makakakuha na agad kami ng impormasyon na makakatulong sa amin. Mas marami pa kaming nalalaman tungkol sa kaso.

At dahil sa mga nakolekta naming impomasyon ay mas lalong lumalakas ang kutob ko na inosente nga si Mr. Martin Delgado. Na noong una pa ay inakala kong guilty talaga dahil sa mga ebidensyang nagtuturo sa kanya.

Buti na lang talaga at hinayaan ako ni Attorney Villaraza na tulungan s’ya sa kasong ’to. Madami tuloy akong natututunan.

“Ano’ng balita sa kaso ni Attorney Villaraza?”

Nagulat ako sa biglang pagsasalita ni JC. Hindi ko kasi inaasahan na bigla na lang s’yang magsasalita, e, kanina pa nga s’ya tahimik.

Napatingin ako sa kanya. He asked me that question pero hindi man lang lumingon sa akin. Ipinagkibit-balikat ko na lang iyon.

“We’re having progress,” I just said. Ibinalik ko ang tingin sa notes ko.

“Do you really think that Attorney Villaraza can win the case?”

Mabilis akong napatingin kay JC dahil sa naging tanong n’ya. Sobra ko kasing pinagtakhan iyon! Sobrang idol n’ya si Attorney Villaraza, a? So him having doubts about Attorney Villaraza’s skills was so hard to imagine!

Usually kasi, hindi na magtatanong si JC. Sasabihin n’ya na agad na maipapanalo ni Attorney Villaraza ang kaso gaano man karaming ebidensya na magpapatunay na guilty nga ang kliyente n’ya. Pinagmamayabang n’ya pa nga noon na lahat ng kasong nahawakan ni Attorney Villaraza ay naipanalo n’ya!

“Wala ka nang tiwala sa idol mo?” pabiro kong tanong sa kanya.

JC shrugged his shoulders.

“Hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay maipapanalo ni Attorney Villaraza ang mga kaso n’ya.” Seryoso pa s’ya nang sinabi iyon.

Hindi makapaniwalang napatitig ako sa kanya. Hindi ko talaga akalain na maririnig ko sa kanya ang mga salitang iyon! Kung dati lang ay halos sambahin na n’ya ang abogadong iniidolo n’ya, tapos ngayon ay ganito ang sasabihin n’ya?

I didn’t say anything. Nakatitig lang ako kay JC. Tsine-check kung kaibigan ko pa nga ang kaharap ko. S’ya pa rin naman. Nandoon ba rin ang maliit na nunal sa dulo ng kanang kilay n’ya na hindi mahahalata kung hindi pa sya tititigan sa ganitong anggulo.

Narinig ko ang pagtikhim n’ya.

“Mukhang nagiging close na rin kayo ni Attorney Villaraza, a?” he said.

I frowned. Nagulat sa biglang itinakbo ng pag-uusap namin.

“Hindi naman,” I said. “Tinutulungan ko lang s’ya sa kaso n’ya kaya palagi na rin kaming nag-uusap. But I won’t consider our relationship as close.”

“Parang dati kasi, marinig mo lang ang pangalan ni Attorney Villaraza ay halos isumpa mo na. Nakakapanibago lang.”

At s’ya pa talaga ang nanibago sa sitwasyon ngayon, huh?

Tinitigan ko si JC. Sobrang may nag-iba talaga sa kanya. Naging seryoso s’ya at bihira na lang akong tingnan ngayong nakikipag-usap s’ya sa akin.

I gasped. Maya-maya ay natawa nang may ma-realize.

“Teka nga…” sabi kong natatawa pa. “Nagseselos ka ba?”

Mabilis s’yang napalingon sa akin.

“Ha? Ako nagseselos? Hindi, a!” halos pumiyok pang deny n’ya.

There!

Natawa ako. Mukha kasing natataranta si JC ngayon. Hindi alam kung ano’ng uunahin, ang magmaneho ba at ang pagtingin sa kalsada o ang paglingon sa akin at ituloy ang pagtanggi sa na-realize ko.

“Huwag kang mag-alala,” I said.

Pinigilan ko ang pagtawa, but I ended up giggling.

“Hindi ko aagawain sa ’yo ang idol mo,” I continued. “I still see him as a rude person.”

“What?” tanong ni JC na lumingon sa akin na nakakunot ang noo.

I smiled at him widely.

“Huwag mo na akong pagselosan. Iyong-iyo ang idol mo.”

Ilang sandaling tumitig sa akin si JC. Nagtataka pa ang mukha n’ya habang nakatingin sa akin. Maya-maya ay bumuntonghininga. He shook his head like he’s disappointed about something.

Napanguso ako. Hindi yata naniniwala sa akin si JC. Pero totoo naman ang sinabi ko. I won’t end up liking Attorney Villaraza. Ever. Kahit pa nag-iba na ang tingin ko sa kanya.

Mali ako sa unang naging impression ko sa kanya. Attorney Villaraza was not unprofessional. Binabawi ko ang sinabi kong iyon tungkol sa kanya.

He knew how to be serious especially when he’s handling a case. Nakita ko iyon when we investigated the employees at Arcturus Technologies. He became serious. Para ngang nag-ibang tao s’ya sa paningin ko. He wasn’t that man who brought women at his own office doing God knows what. He wasn’t that jerk and that asshole. Kaya n’yang magseryoso kapag kailangan na. ’Yong isip n’ya ay naka-focus doon sa kasong hawak n’ya.

I read my notes again. Nakita ko ang notes ko tungkol sa best friend ni Miss Lagdameo na si Miss Michaela Tan.

Kung maging maganda ang resulta ng cross examination ni Attorney Villaraza sa kanya, then there’s a big chance that we could win the case.

“Miss Tan, how do you know Miss Lagdameo?”

Napatingin ako sa prosecutor nang iyon ang una n’yang tanungin sa witness nila.

“She’s my best friend,” Miss Tan answered.

“And how long have you two been best friends?”

“Mag-best friend na kami simula pa no’ng highschool pa kami.”

“Objection. Non-responsive,” Attorney Villaraza objected. Hindi man lang tumayo at sa isang kamay ay pinapaikot ang ballpen sa mga daliri n’ya.

“Sustained,” the judge said and looked at Miss Tan. “Miss Tan, answer the question in a specific manner.”

“Uhm… Magkaibigan na kami for twelve years.”

The prosecutor nodded. “Alam mo ba kung paano naging empleyado ng Arcturus Technologies si Miss Lagdameo?”

Miss Tan looked at someone at the spectators’ area. Nahulaan ko agad na si Miss Lagdameo ang tinitingnan n’ya na nakaupo rin sa pinakaunang bench, just the opposite side to where I was sitting.

“Ni-recommend ko sa kanya ang trabaho,” sagot ni Miss Tan na nakatingin na sa prosecutor ngayon. “Sinabihan ko s’yang mag-apply para kapag natanggap s’ya ay magkasama pa rin kami. Natanggap naman s’ya. Magaling kasi talaga si Sarah.”

“So she’s good at her work as well?” the prosecutor asked.

Miss Tan nodded. “Mabilis matuto si Sarah. Madali ring turuan. Mabilis makaintindi at hindi s’ya mahirap pakisamahan. Kaya nga rin nagtagal ang pagkakaibigan namin.”

“Can you describe the relationship of Miss Lagdameo and the defendant, Mr. Delgado?” Itinuro pa ng prosecutor si Mr. Delgado na tensiyonadong nakaupo sa tabi ni Attorney Villaraza.

Miss Tan looked at him. Mabilis ding nag-iwas ng tingin na parang ayaw man lang tingnan si Mr. Delgado.

“Maayos naman. Wala naman akong naman akong nakitang kakaiba. Mr. Delgado is friendly with the employees, ganoon din s’ya kay Sarah.”

“Do you think that Miss Lagdameo feels intimidated around him as Mr. Delgado is the son of his boss?”

“Objection. Calls for speculation,” Attorney Villaraza objected. Tumayo na ngayon habang inuunat ang coat na suot.

“Sustained,” the judge said.

Napatingin ang prosecutor kay Attorney Villaraza na bumalik na sa pagkakaupo ngayon pasandal sa upuan n’ya. He was twirling the pen with his fingers habang nakatingin pabalik sa prosecutor.

Napatitig ako kay Attorney Villaraza. It was his usual mannerisms. Normal lang ang mga ikinikilos n’ya ngayon. Para ngang hindi talaga kinakabahan. But for the others, it seemed like he was trying to intimidate everyone here inside the courtroom. And he’s succeeding.

The prosecutor sighed and looked at his witness again.

“Can you tell us what happened that day? The night of the twentieth anniversary of Arcturus Technologies?” tanong ng prosecutor kay Miss Tan.

Miss Tan took a deep but shaky breath. Sumulyap muna sa best friend n’ya bago nagsimulang magkuwento.

“Eight in the evening, nandoon na kami sa venue. Sobrang saya namin dahil libre ang lahat. Kaya sinulit na namin. Hindi naman araw-araw makakatikim kami ng ganoon,” she said.

Napatingin ako kay Attorney Villaraza nang gumalaw s’ya. Umalis s’ya sa pagkakasandal at ipinatong ang mga siko sa table sa harapan n’ya. Ang isang kamay ay naglalaro pa rin sa ballpen na hawak n’ya habang mariing nakatitig kay Miss Tan at pinakikinggang mabuti ang statement n’on.

“Nag-eenjoy kami no’n,” Miss Tan continued. “Balak naming magpakalasing at sulitin ang libre sa amin. Wala rin naman kaming pasok kinabukasan. Pero ’yong boyfriend ko, limitado ang pag-inom n’ya. Magda-drive pa kasi s’ya pauwi.”

Napatungo si Miss Tan. She was playing with her fingers to relieve her tension. Halata kasi na kabado s’ya. Kahit sino naman siguro ang mapaupo roon sa may witness box ay kakabahan agad. Nagsisinungaling man o nagsasabi man ng totoo.

“Naunang malasing si Sarah,” Miss Tan said. Muling nag-angat na ng tingin. “She has a low tolerance with alcohol. Around two in the morning, nagyaya na s’yang umuwi. Hindi na n’ya raw kaya ang kalasingan. Halos makatulog na nga s’ya roon sa couch kaya napagdesisyunan namin ng boyfriend ko na lumabas na at magtawag ng taxi para sa kanya. Doon namin nakita si Mr. Delgado.”

Mr. Delgado looked so tensed while listening at Miss Tan’s statement. Ang isang kamay ay nakatakip na sa bibig.

“Nilapitan kami ni Mr. Delgado. Tinulungan n’ya kami kay Sarah. No’ng nalaman kong pauwi na rin si Mr. Delgado at nagpapahangin lang sa labas para matanggal ang tama ng alak sa katawan n’ya, nag-suggest akong ihatid na n’ya rin si Sarah. Tutal, madaraanan n’ya namin ’yong kina Sarah. Mas kampante ako kay Mr. Delgado kaysa sa taxi driver na hindi namin kilala. Lasing na lasing na kasi si Sarah. She was having a blackout.”

“Hindi mo man lang ba inisipan ng masama si Mr. Delgado kaya hinayaan mo ang kaibigan mo sa kanya?” the prosecutor asked.

Napatungo ulit si Miss Tan habang umiiling. At nang mag-angat ng ulo ay may luha na sa mga mata.

“Hindi talaga. Dalawang taon na rin ako sa company. Dalawang taon ko na ring kilala si Mr. Delgado. Akala ko… mabait s’ya. Hindi pala.”

She sobbed. Kitang-kita ko ang paghihirap sa kanya nang tumingin s’ya sa best friend n’yang tahimik na umiiyak din katabi ang isang lalaking pinapatahan s’ya.

“Feeling ko kasalanan ko lahat.” Miss Tan voice broke. “Kung hindi ko pinagkatiwalaan si Mr. Delgado, hindi mangyayari ’to. Hindi mapapahamak si Sarah. But I was wrong!”

“Miss Tan,” the Judge tried to warn her of her outburst.

Pero nagpatuloy si Miss Tan at nanlilisik ang mga matang tumingin kay Mr. Delgado.

“I was wrong! Martin Delgado is not kind! He is—”

“Miss Tan!” muling saway ng judge sa kanya.

“—a sick bastard who would take advantage when given a chance!”

“Counsel!” the judge called the prosecutor. “I need you to calm your witness. We will take a short recess,” the judge said before he banged the gavel which echoed throughout the entire courtroom.

We stayed at one of the attorney-client conference rooms while waiting for the session to resume. Binigyan kami ng ilang minutong recess ng judge para pakalmahin ang nangyari kanina sa loob ng courthouse.

Nakaupo si Attorney Villaraza sa isa sa mga swivel chair sa loob. I was sitting beside him. Sa harapan namin ay ang matandang Delgado at lahat kami ay nakatingin sa anak n’yang hindi mapakali na pabalik-balik na naglalakad sa harapan namin.

“Kaya mo ba talagang maipanalo ang kaso?” Mr. Delgado asked Attorney Villaraza, hindi pa rin tumitigil sa paglalakad at halata ang pagiging kabado sa mukha n’ya.

“Son, take a seat first,” his father said.

Pero hindi nakinig si Mr. Delgado at parang mas lalo pang kinabahan.

“Fuck! Ayokong makulong!” Mr. Delgado said. “Wala akong kasalanan!”

“Hindi ka makukulong,” sabi ni Attorney Villaraza na sinimulang basahin ang mga file sa harapan n’ya.

Hindi ko alam kung ano’ng sasabihin. Ito ang unang beses na nakaranas ako ng ganito. What happened earlier was chaotic! Sobrang nakakakaba ang lahat ng mga nakita ko!

Napatigil sa paglalakad si Mr. Delgado at lumapit sa mahabang table na nakapagitan sa amin. Itinukod n’ya ang dalawang mga kamay doon.

“Hindi? But we’re losing the case!” he almost shouted.

Napaangat ng tingin si Attorney Villaraza sa kanya.

“Who says that we’re losing?”

Hindi agad nakaimik si Mr. Delgado. Base rin kasi sa paraan ng pagkakasabi ni Attorney Villaraza ay parang hindi s’ya nanghihingi ng sagot. He also sounded offended.

Attorney Villaraza frowned. Ang makakapal n’yang mga kilay ay halos mag-isang linya na.

Wala na kami sa loob ng courtroom, but Attorney Villaraza still looked intimidating.

Halos sa lahat naman ng pagkakataon.

Attorney Villaraza’s eyes seemed like it was on fire. Nasa mismong itaas n’ya lang kasi ang ilaw at natatamaan ng liwanag ang mga mata n’ya. Kaya rin siguro hindi na nagawang makapagsalita ng dalawang lalaki sa harapan namin.

Attorney Villaraza looked so dangerous with his fiery eyes.

“You won’t go to prison. We will win this case. You just have to let me do my job.”

He just said it so seriously. Ang anumang pagtutol mula kay Mr. Delgado ay hindi na n’ya sinabi.

Attorney Villaraza leaned his back on his chair. I saw the side of his lips rise. Kinilabutan ako nang makita ang ngisi n’yang iyon.

I knew it.

“Are you ready for your cross, Attorney Villaraza?” the judge asked when the session resumed.

Attorney Villaraza stood up. He puts his hands inside the pocket of his pants before he answered.

“Yes, Your Honor.”

Chapter 22

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 23

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 24

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 30

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 31

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 32

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 33

I looked to my side and saw Attorney Villaraza working over something. He’s been busy over the past few days. Sa tingin ko ay may bago s’yang inaasikaso pero hindi ko naman alam kung ano.

I stared at him. He really looked so busy. He was wearing his reading glasses while reading some files. Nakakunot pa ang noo n’ya habang binabasa ang kung anuman iyon. Then he will write something down before he will type it on his laptop.

Hindi ko talaga maiwasan ang humanga sa kanya kapag nakikita ko s’yang ganito. I can see that he takes his job seriously. Lalo pa kapag nakikita ko ang mga mata n’yang seryosong-seryosong pinag-aaralan ang mga file na hinahawakan n’ya.

Kaya naman hindi na ako nagtataka kung bakit s’ya binigyan ni Juni ng title na “a monster inside the courtroom.” Kitang-kita ko kasi talaga ang effort na ginagawa ni Attorney Villaraza para pag-aralan ang bawat kasong tinatanggap n’ya. He sometimes works overtime kapag hindi pa s’ya kuntento sa mga nakukuha n’yang impormasyon. He was sometimes giving me some work pero most of the time ay si Attorney Villaraza ang gumagawa ng lahat.

I sighed. It’s been days since the night that something happened between us. Hindi na namin napag-usapan ang tungkol doon dahil na rin naging busy na rin si Attorney Villaraza. O baka siguro, para sa kanya, wala na rin naman kaming dapat pang pag-usapan tungkol sa nangyari.

Maybe for him, it really meant nothing. Na isa lang talaga ako roon sa mga babaeng ikinama n’ya. Na katulad lang ako ng mga babaeng naging ka-fling n’ya.

Hindi ko tuloy alam kung ano’ng mararamdaman ko. Kung matutuwa ba ako na hindi namin napag-usapan ang tungkol doon dahil feeling ko ay hindi ko rin naman kaya dahil sobrang nahihiya pa rin talaga ako. O kung sasama ba ang loob ko at masasaktan dahil wala lang para kay Attorney Villaraza ang nangyari sa aming dalawa.

I definitely liked him. Ngayon na nga lang ako nakaramdaman ng ganitong katinding atraksiyon para sa isang lalaki tapos doon pa talaga sa babaero. Kaya ngayon, hindi ko tuloy maiwasan ang masaktan.

All of these were so new to me kaya wala akong ideya kung ano’ng dapat kong gawin. Ayokong magmukhang naghahabol ako sa isang bagay na kusa ko namang ibinigay. I willingly gave myself to Attorney Villaraza. Hindi n’ya ako pinilit o ano man. He even gave me time to stop him and to say no.

Napaungol ako sa sobrang inis at parang gusto ko na namang sabunutan ang sarili ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko!

“Jean.”

Kamuntik na akong mapatalon sa upuan ko nang tumunog ang intercom at marinig ko ang boses ni Attorney Villaraza roon. Napatingin pa ako sa kanya na nasa loob ng office n’ya at nang makita kong nakatingin s’ya sa akin ay mas lalo lang akong nataranta.

I cleared my throat and tried to compose myself first before I pushed the button of the intercom to speak.

“Yes, Attorney?”

“Photocopy these files for me.”

Napatingin ulit ako sa kanya sa loob at nakita kong hawak na n’ya ang ilang mga papel na sigurado akong kailangan kong ipa-photocopy. Tumango ako at tumayo na sa upuan para pumasok sa loob ng office n’ya at kunin ang mga papeles na iyon.

I could smell Attorney Villaraza’s scent when I went inside his office. Bumalik tuloy ang pagkataranta ko kahit na sinubukan ko pang pakalmahin ang sarili ko bago ako pumasok sa loob. Amoy na amoy ko ang panlalaking pabangong ginamit n’ya, and it was mixed with the scent of papers from the books and files that were also here inside his office.

Iwas na iwas akong salubungin ang mga mata n’yang alam kong nakatitig na naman sa akin sa paglapit ko sa kanya. I took the files from him without looking at him. Hindi ko tuloy alam kung ano’ng naging reaksiyon n’ya. If he was affected like how I was affected whenever he’s around me.

Pinakawalan ko ang paghinga kong kanina ko pa pinipigilan nang makalabas na ako sa office ni Attorney Villaraza. Wala sa sarili kong pina-photocopy isa-isa ang pages ng files na ibinigay n’ya sa akin.

Ang hirap pala ng ganito. Iyong may mangyari sa inyo ng taong gusto mo pero wala naman kayong commitment. Hindi mo alam kung may karapatan kang maghabol sa isang importanteng bagay na willing mo namang ibinigay sa kanila.

Nang magsimula naman ako sa internship ko rito sa firm, hindi ko naman akalain na magkakagusto ako kay Attorney Villaraza kahit pa naramdaman ko na kung gaano kalakas ang karisma n’ya noong una ko pa lang s’yang nakita. I thought I would forever be turned off by his foul words coming out from his mouth, by his unprofessionalism, pero nagkamali ako.

I couldn’t stop myself from liking him.

I sighed. Bagsak ang dalawang mga balikat na bumalik ako sa office ni Attorney Villaraza para ibigay sa kanya ang mga files. Hindi ko ulit s’ya tiningnan sa pagpasok ko dahil feeling ko, mas masasaktan lang ako kapag nakita ko sa mga mata n’ya na balewala lang talaga para sa kanya ang nangyari sa aming dalawa.

“Ito na, Attorney,” sabi ko nang iniabot ko sa kanya ang mga file.

Ramdam ko ulit ang pagtitig n’ya pero hindi ko talaga s’ya tinapunan ng tingin kahit na nang kunin na n’ya sa mga kamay ko ang mga papeles. Umatras ako ng isang hakbang at tatalikod na sana para umalis nang marinig ko s’yang magsalita.

“So that’s it.”

Gulat akong napaangat ng tingin sa kanya. “Attorney?”

Hindi ko napaghandaan ang lakas ng tibok ng puso ko nang muli kong matitigan ang mga mata n’ya. Ilang araw na ba ang lumipas nang huli ko s’yang matitigan nang ganitong kalapit? Na deretso sa mga mata n’ya? How long has it been since I saw his amber eyes that seemed on fire because there’s that rare tint of red in his eyes again?

Attorney Villaraza chuckled. Iyong pagtawa n’ya ay may halong inis na ipinagtaka ko. He was looking up at me dahil nakatayo ako sa harapan n’ya at s’ya naman ay nakaupo sa swivel chair n’ya.

“You really gonna act as if nothing happened between us?”

Napatulala ako at hindi agad nakapagsalita na mas ikinainis pa ni Attorney Villaraza. Hindi ko kasi alam kung ang iniisip ko ba ang tinutukoy n’ya ngayon!

“Wow, Jean!” he exclaimed, full of sarcasm. “Tangina, sa pagkakaalam ko, I am the one who’s an expert on this field! I could easily act like I didn’t fuck a woman just a while ago pero ikaw… It was your first pero mukhang mas magaling ka pa sa ’kin.”

Hindi pa rin ako nagsasalita at nakatitig lang ako sa kanya. At sa bawat segundong walang lumalabas na salita sa bibig ko ay mas lalong ikinakainis ni Attorney Villaraza.

He laughed. Dinig na dinig ko ang inis na pinipigilan n’ya sa pagtawa n’yang iyon.

“Tangina…” dinig kong mura n’ya. “So this is how those women felt when I act like nothing happened after I fucked them, huh? Nakakaputang ina sa inis.”

I frowned. “Pwede bang huwag kang magmura?”

Mukhang nagulat si Attorney Villaraza sa sinabi ko pero maya-maya ay bumalik na naman ang inis sa mga mata n’ya.

“How can you act like nothing happened?” he asked.

Nainis ako. Okay, sige. Kahit hindi ako sigurado, I’ll assume na pareho kami ng iniisip sa tinutukoy n’ya. He was talking about what happened between us that night.

At ano raw? Ako pa raw talaga ang umaakto na parang walang nangyari? E, s’ya kaya ang sanay na sanay gawin ang bagay na iyon! Na aaktong walang nangyari matapos n’yang maikama ang mga babae n’ya!

“Anong ako? Ikaw kaya! Sanay na sanay ka talaga, e ’no?” Hindi ko na napigilan ang inis ko.

“What?” natatawang tanong ni Attorney Villaraza pero ang mga mata ay punong-puno ng inis. “Tangina—”

“Huwag ka nga sabing magmura!” inis kong suway pero hindi n’ya ako pinansin at nagpatuloy pa sa pagsasalita.

“Sino ba sa atin ang bigla na lang nang-iwan nang walang pasabi pagkatapos ng nangyari, huh? Who was the first one who acted like nothing happened and even called me by my title?”

He stood up. Napaatras ako ng isang hakbang nang maglakad s’ya palapit sa akin pero tumigil naman nang may isang dipa na lang ang layo n’ya sa akin.

“Hindi ba ikaw, Jean?” he asked.

Halos maiyak na ako sa sobrang inis na nararamdaman ko. Ilang araw akong halos hindi mapakali sa isipin na wala lang kay Attorney Villaraza ang nangyari. Ilang gabi rin akong hindi nakatulog sa pag-iisip, nasaktan pa nga ako sa pangbabalewala n’ya tapos ngayon, ako pa ang sisisihin n’ya?

“Sa tingin mo talaga, may lakas ako ng loob na lapitan ka para magtanong tungkol sa bagay na ’yon?” naiiyak sa inis ko nang tanong. “Hindi ganoon kakapal ang mukha ko, Kylo!”

“Putangina.”

Sunod-sunod s’yang nagpakawala ng ilang mga mura na ikinainis ko nang sobra.

“Ano ba?! Ako ba minumura mo? Sinabi nang huwag kang magmura!”

Attorney Villaraza stared at me. His eyes were so intense at ang mga titig n’ya ay tumatagos sa kaluluwa ko. Alam na alam iyon ng puso ko dahil halos magwala na iyon sa loob ng dibdib ko.

He sighed. Umatras s’ya ng ilang hakbang hanggang sa isinandal n’ya ang balakang n’ya sa office table sa likod n’ya at tinitigan ako.

“Stop calling me by my name,” he said.

Napakunot ang noo ko sa biglaan n’yang pag-iiba ng topic.

“Ano?”

“Stop calling me by my name,” ulit n’ya na sobra kong ipinagtaka.

Parang kanina lang ay halos umusok na ang ilong n’ya sa sobrang inis sa akin dahil matapos ng nangyari ng gabing iyon, pumasok daw ako na parang walang nangyari at tinawag ko s’ya bilang ‘Attorney’. Tapos ngayon, ayaw n’yang tawagin ko s’ya sa pangalan n’ya? Ano ba talaga?

I heard him sigh. Kitang-kita siguro ang kalituhan sa mukha ko dahil nagpaliwanag s’ya.

“Hindi ako makapag-concentrate sa pagtatalo natin at baka patawarin na lang kita agad. Kaya huwag mo muna akong tatawagin sa pangalan ko.”

Nagulat ako sa naging rason n’ya. Hindi ako makapaniwala na ganoon ang epekto sa kanya sa pagtawag ko lang ng pangalan n’ya. Pero bakit gustong-gusto n’yang tawagin ko s’ya sa pangalan n’ya kung totoo nga?

Pero teka… ano raw?

“Anong patawarin?” inis kong tanong sa napansin ko sa sinabi n’ya kanina. “Wala kong kasalanan sa ’yo!”

“Then why did you leave my unit?”

Attorney Villaraza looked like he has no plan of letting me go hangga’t hindi naaayos ang kung ano mang nasa pagitan namin. O kung meron ba talagang dapat ayusin sa aming dalawa.

So I chose to answer his questions. Tutal naman ay wala naman akong kasalanan talaga.

“Nahihiya ako,” I honestly said. “Tama ka. You were my first kaya hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko. Hindi ko alam kung paano kita haharapin pagkatapos ng nangyari.”

He crossed his arms over his chest. Kitang-kita ko tuloy ang paghapit ng tela ng longsleeve shirt na suot n’ya sa mga braso n’ya.

“Why did you call me by my title again when you saw me after what happened?”

“Nasa office na tayo no’n.”

“Why did you act like nothing happened?”

Nainis na naman ako. Sinabi ko na nga sa kanya kanina ang rason ko, itatanong n’ya pa talaga ulit! And it felt like he’s doing a witness cross-examination on me right now! Feeling ko tuloy ay nakaupo ako sa witness box ngayon kahit nakatayo naman ako!

“Nahihiya nga kasi ako!” inis kong sabi at halos irapan na s’ya. “Gusto mo talagang ulit-ulitin ko?”

Attorney Villaraza reached for his tie. Niluwagan n’ya ang pagkakatali n’on at binuksan ang unang butones ng shirt na suot n’ya. Pinanatili ko lang ang tingin ko sa mukha n’ya dahil ayokong ma-distract ako.

Itinukod n’ya ang mga kamay n’ya at humawak doon sa table sa magkabilang gilid n’ya. His fingers were tapping the table that created a sound that could be heard in his office. He was staring at me as he did so. Hindi naman ako nagpatalo at tumitig pabalik sa kanya kahit sobra-sobra pa man ang pagkabog ng dibdib ko.

“I knew you’d be embarrased,” he said. “Kaya ayokong pilitin kang pag-usapan ang nangyari dahil alam kong nahihiya ka. I don’t want you to see me as an aggressive type of guy. So I waited for you to approach me.”

Nakatitig lang ako kay Attorney Villaraza. Mahinahon na s’ya sa pagsasalita ngayon. Wala na rin ang inis sa mga mata n’ya kanina.

“But I guess my actions gave you a different meaning.”

Hindi ako nagsalita at tinitigan ko lang s’ya. Pinag-isipan ko ang naging rason n’ya.

So he was waiting for me to approach him all along. To ask him about what happened between us. Na hindi ko naman magawa dahil nahihiya ako at ayokong magmukhang naghahabol. Baka mas lalo lang akong mapahiya kung sakali man na wala lang sa kanya ang nangyari. Mas lalong ayoko ng ganoon.

Pinangunahan ako ng takot. Kung siguro, noong una pa lang ay nilapitan ko na s’ya, baka matagal nang naging payapa ang isip ko.

“I don’t want you to act like nothing happened between us, Jean. Kasi ako, hindi ko kaya…” Attorney Villaraza said.

I looked away and mumbled. “Ako rin naman…”

Ayokong umakto si Attorney Villaraza na balewala sa kanya ang nangyari sa amin. ’Cause it felt special to me.

“Then you shouldn’t have left my unit that day. You should’ve waited for me to take you home.”

Napalabi ako. “Nahihiya nga kasi ako. Naisip ko rin na baka tratuhin mo ko kagaya ng mga fling mo. Babaero ka pa naman.”

I heard his low chuckle.

“Hindi ako nag-uuwi ng babae sa unit ko.”

Naniningkit ang mga mata nang ibinalik ko ang tingin ko sa kanya.

“Eh, sino ’yong babaeng nakita kong kasama mong lumabas ng elevator?”

Itong babaerong abogadong ’to… Huling-huli na nga, magsisinungaling pa!

Nakakunot ang noo ni Attorney Villaraza noong una na parang inaalala pa kung sino ang tinutukoy ko. Mas lalo akong nainis! May iba pa bang babaeng kasama s’ya noong araw na iyon bukod sa nakita ko?!

“Oh… her?” natatawang sabi ni Attorney Villaraza nang mukhang maalala na ang sinasabi ko. “She’s just a part of my… work.”

“Kliyente mo?” Bakit hindi ko alam?

He smiled. Mukhang tuwang-tuwa s’ya sa mga itinatanong ko sa kanya.

“Something like that,” he said mysteriously.

Naningkit ulit ang mga mata ko at pinag-isipan kung papaniwalaan ko ba ang sinabi n’ya o hindi. Natawa tuloy s’ya sa inaakto ko.

“You look like a jealous wife,” sabi n’ya pang nakangisi.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Hindi, a! Ang assuming nito! Wife talaga agad?”

Narinig ko ang malutong na pagtawa n’ya. Tuluyan nang nawala ang inis n’ya kanina, at napalitan iyon ng katuwaan para sa akin. Naiinis na naman tuloy ako. Tuwang-tuwa s’ya samantalang ako, nagdududa pa rin sa sinabi n’ya!

“Ang akala ko, isa na naman sa mga fling mo,” I said. “Tapos nabitin ka sa nangyari sa inyo. E, ’di ba, sabi mo, you don’t fuck the same woman twice? Tapos saktong nando’n ako…”

“You thought nabitin ako kaya may nangyari sa ating dalawa?” he asked, looking so amused.

Nahihiya ako kaya hindi ako sumagot. Matalino s’ya. His deduction skills were the best kaya alam kong alam na n’ya ang ibig kong sabihin kahit hindi ko na s’ya deretsuhin. Nakumpirma ko pa iyon nang marinig ko ang pagtawa n’ya.

His laughter boomed inside his office. Sinamaan ko s’ya ng tingin dahil halata namang ako ang pinagtatawanan n’ya pero hindi s’ya tumigil.

“Oh, Jean…”

He stood straight. Nataranta ako nang maglakad s’ya palapit sa akin pero hindi n’ya ako hinayaang makawala.

“Come here, love…”

Hinawakan n’ya nang marahan ang isang siko ko at inilapit ako sa katawan n’ya. Ramdam na ramdam ko ang kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko nang dahil sa paghawak n’ya. Mas lalo pang lumakas ang pagtibok ng puso ko nang maramdaman ang init ng katawan n’ya dahil sa maliit na distansya naming dalawa.

“You don’t know how much I tried to stop myself from kissing you everytime you’re near me,” sabi n’yang halos pabulong na. “And after what happened that night, I craved for you even more.”

He lifted my chin. Nahigit ko ang paghinga ko nang makita ko sa mga mata n’ya ang halo-halong mga emosyon na halos magpasabog na sa puso ko. Hindi ko kinakaya ang intesidad sa mga mata n’ya pero hindi ako nag-iwas ng tingin.

Sinulit ko ang pagkakataong ito para matitigan s’ya. Bumawi ako sa mga araw na hindi ako nakalapit sa kanya at hindi ko s’ya magawang matingnan dala ng kahihiyan.

My eyes roamed around his face. Kinabisado ko ang bawat anggulo ng mukha n’ya. His thick eyebrows, his perfect pointed nose… Ang mga labi n’ya na manipis sa ibabaw pero makapal ang pang-ibaba kaya mas masarap halikan. His angled jaw and his amber eyes… Those eyes that always left me breathless.

I felt his hand hold my cheeks. He caressed my skin as he stared at me with so many emotions in his eyes.

“I like you so damn much, Jean…”

Nakita kong bumaba ang tingin n’ya sa mga labi ko na mas nagpabilis ng tibok ng puso ko. Halos hindi na ako huminga nang maramdaman ko ang paglapit ng mukha n’ya sa akin. And before our lips touched, I closed my eyes to feel the sensation.

Napahawak ako sa mga balikat n’ya dahil sa marahang pagdampi pa lang ng labi n’ya ay halos manginig na ang mga tuhod ko. His other arm snaked around my waist which gave me support. Hinapit n’ya pa ako lalo palapit sa kanya.

I knew it… He’s the only one who could make me feel this way.

Naramdaman ko ang pagngisi n’ya bago naghiwalay ang mga labi namin. Pero hindi s’ya lumayo at pinagdikit n’ya ang mga noo namin.

“So… are we okay now?” he asked.

Napangiti ako bago tumango sa kanya. Kung umasta kasi s’ya ay aakalain mong sobrang laki ng pinag-awayan namin.

He tsked. Ang isang braso n’ya ay pumalibot na rin sa baywang ko at hinapit pa ako lalo sa katawan n’ya.

“So damn fucking cute…”

I giggled when he tried to kiss me again, but I blocked his lips with my two hands. I heard him groan.

“What now?” tanong n’ya kahit nakatakip pa rin ang mga palad ko sa bibig n’ya. Ramdam ko tuloy ang kiliti sa paggalaw ng mga labi n’ya nang magsalita s’ya.

“Office hours pa po, Attorney,” paalala ko sa kanya. Tinanggal ko ang mga kamay kong nakatakip sa bibig n’ya at muling kumapit sa mga balikat n’ya.

“Tanginang office hours ’yan,” bulong-bulong n’ya pero narinig ko naman.

Napatawa ako. “Balik na ako sa pwesto ko.”

Sumimangot s’ya. Halatang ayaw n’ya pa akong bitiwan pero wala s’yang magawa dahil alam kong busy rin s’ya. He sighed before he let me go.

Nakangiti ako nang maglakad papunta sa pinto pero bago ko pa iyon mabuksan ay narinig ko ang pagtawag n’ya sa pangalan ko.

“Jean.”

Napalingon ako sa kanya.

“Let’s have dinner later,” he said.

Napangiti ako at agad na tumango sa kanya.

“Okay, Attorney,” I said before I opened the door and left his office.

Chapter 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 35

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 36

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 37

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 38

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 39

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 40

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 41

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 42

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 43

Nagising ako dahil sa ingay ng huni ng mga ibon sa labas at agad ding napabangon nang maisip kung anong oras na. I knew that it’s already morning and the sun’s already up outside! Walang humuhuni na ganito karaming mga ibon sa gabi!

I got off my bed and opened the curtain in my room. I groaned when I just confirmed that my hunch was right. Umaga na nga at base sa taas ng sikat ng araw ay nahuhulaan kong mag-a-alas siyete na ng umaga!

My God! Si Ravi!

Dali-dali akong lumabas ng kwarto para tingnan si Ravi sa kwarto n’ya. Baka natutulog pa ang anak ko! Buti na lang at hindi mahirap gisingin ang isang ’yon!

Hindi kasi kaagad ako nakatulog kagabi. Anong oras na ako nakatulog at ramdam ko pa nga sa katawan ko ang antok. Sa sobrang dami ko kasing inisip dahil sa mga pinag-usapan namin ni JC kagabi.

After all these years, ngayon lang ulit nabanggit ni JC ang tungkol sa ama ni Ravi. Alam ko kasi na sa tuwing nagpupunta s’ya rito o sa twuing nagkakausap kami ay iniiwasan n’yang banggitin ang tungkol doon. Even my parents. It’s been a taboo word for us.

I think it was because they were being considerate with my feelings. Nandoon sila noong mga panahong lugmok na lugmok ako. I was always breaking down, almost everyday, kaya naging delikado ang pagbubuntis ko dahil sa mga sama ng loob, sakit, at stress na sabay-sabay kong naramdaman noon—na mas dumoble ang bigat sa akin dahil sa pagbubuntis ko.

And even after I gave birth to Ravi, I could still feel that they’re holding back. Dama ko ang takot nilang masaktan ako kung sakaling may mabanggit sila na hindi ko magugustuhan.

But last night, it seemed like JC couldn’t keep it within himself anymore. Siguro ay dahil kitang-kita na at hindi na maipagkakaila ang pagkakapareho ni Ravi at ng ama n’ya. At hindi na kayang ignorahin pa iyon ni JC.

Actually, I was glad that he finally managed to talk to me about it. Naghihintay lang din ako na magbanggit sila tungkol doon. ’Cause one look at Ravi and anyone who knows Kylo could clearly tell that he’s his son.

I slept late last night because of those thoughts. Bumalik kasi sa akin ang lahat. Ang lahat ng naging dahilan sa pansamantalang pagtakas ko sa mga problema ko.

Kumunot ang noo ko nang makita na wala ang anak ko sa kwarto n’ya. I immediately went down and heard a noise downstairs. Saka lang ako nakampante nang makita kong nagluluto si JC habang si Ravi ay nakaupo sa high chair doon sa may counter top.

“—still sleeping kaya ako na muna ang mag-aasikaso sa ’yo,” I heard JC say. Hindi na muna ako pumasok sa kusina at pinakinggan ang pinag-uusapan nila.

“Why? She’s not like that. She never woke up late before,” tanong ng anak ko na sa boses pa lang ay halatang litong-lito.

“She slept late, I guess.”

Ravi didn’t say anything and just watched the back of JC who was still cooking. Pareho silang nakatalikod sa gawi ko. Si JC ay nakaharap sa electric stove habang nagluluto at si Ravi naman ay sa gawi ring iyon nakaharap.

Nakita kong nagpangalumbaba ang anak ko. Dalawang kamay ang gamit n’ya habang nakapatong doon ang baba n’ya.

“Maybe she got tired ’cause she’s always taking care of me.”

Natigilan ako roon. Kahit si JC na agad na napalingon sa anak ko dahil sa narinig.

“I feel bad for my mom,” Ravi continued. “My dad should help her, right? That’s what our teacher taught us in school. But he’s not here so Mom’s doing everything on her own.”

Napatakip ako sa bibig ko dahil sa mga salitang narinig ko mula kay Ravi. Hindi ko alam na may mga ganito na palang naiisip ang anak ko. He’s too young to have these kinds of thoughts!

“I know that she’s tired especially after her work. That’s why I’m trying to help her by being not makalat and doing my homework alone so Mom will have more time to rest.”

Agad na nangilid ang mga luha ko. Ni hindi ko man lang napapansin ang mga iyon. Ang akala ko ay nagmana lang talaga si Ravi sa ama n’ya sa pagiging organisado sa mga bagay pati na rin sa pagiging masipag at matalino n’ya. When all this time, my son was doing it para hindi na s’ya makadagdag sa pagod ko.

I am tired, I admit that. Pero kahit gaano pa ako kapagod, nawawala lahat ng iyon kapag nakikita ko si Ravi. He’s my source of strength. Mas nakakayanan ko ang lahat ngayon kahit pa mag-isa ko lang ginagawa ang mga bagay dahil ang lahat ng iyon ay para sa anak ko.

“Where’s my dad, Papa JC? He should be here and help my mom… But why isn’t he here?”

Doon na bumuhos ang mga luha ko. Hindi kailanman nagtanong sa akin si Ravi tungkol sa ama n’ya even if he knew that JC wasn’t his real father kahit na ganoon ang paraan ng pagtawag n’ya sa kaibigan ko.

Hinanda ko na ang sarili ko dahil alam kong balang araw ay magtatanong din si Ravi tungkol sa totoo n’yang ama. Pero ngayong narinig ko ang tanong na iyon mula sa kanya ay sobrang sakit pala.

JC sighed. Pinatay n’ya muna ang stove bago nilapitan ang anak ko. He crouched down para magpantay ang paningin nila.

“Ravi… there are some circumstances and reasons why your mom and dad aren’t together. Masyado ka pang bata para maintindihan ang lahat kaya hindi pa maipaliwanag sa ’yo ng mommy mo.”

Nag-angat ng tingin si JC at agad na nagsalubong ang paningin namin. I mouthed a thank you to him which he immediately understood as he nodded his head.

“Bakit bigla ka yatang nagtanong tungkol sa daddy mo? You want to meet him?” tanong ni JC na naglakad pabalik sa may stove para kunin ang niluto n’yang pancake.

Hindi nagsalita ang anak ko. And with that, alam ko na kung ano’ng sagot n’ya.

I quickly wiped the tears off my cheeks and plastered a smile on my face bago ako lumapit kung saan nakapwesto ang anak ko. Nakita ko ang gulat sa mga mata n’ya pero agad ding ngumiti nang yakapin ako.

“Good morning, Mommy!” he greeted so merrily. Halos manakit ang puso ko dahil doon.

Still, I hugged him so tight and kissed him on his head.

“Good morning, baby.”

My sunshine…

Si JC na ang nag-asikaso ng breakfast namin ni Ravi at pinaghandaan kaming dalawa. I was so glad na nandito si JC ngayon at may katulong ako sa pag-aasikaso sa anak ko. Panigurado kasing male-late ako sa trabaho at baka hindi pa makaabot si Ravi sa school bus n’ya kung sakaling ako lang mag-isa ngayon.

Si JC na rin ang nagbihis kay Ravi habang naghahanda naman ako sa pagpasok ko sa trabaho. Natatawa na nga lang ako kapag naririnig kong nagtatalo ang dalawa. Ang gusto kasi ni JC ay paliguan si Ravi para mas mabilis, e ayaw naman ng anak ko. Kahit nga sa akin ay hindi s’ya nagpapaligo. He’s taking his bath alone now ’cause according to him, he’s already a big boy na.

“Imbes na makapag-relax ako, dalawa pa ang bine-babysit ko ngayon,” reklamo ni JC nang hinihintay na lang namin ang school bus ni Ravi.

I chuckled. Hindi na lang ako nagsalita. Gusto ko sanang sabihin na kung gusto n’ya sanang makapag-relax ay hindi na sana s’ya pumunta rito dahil alam n’ya naman ang nangyayari kapag nandito s’ya. But I did not say anything. I knew that JC missed Ravi too.

“Behave, okay?” bilin ni JC nang dumating na ang school bus ni Ravi. Nakita kong mukhang nainis doon si Ravi. He even rolled his eyes at his godfather before he got on his school bus!

He looked so cute with his backpack on at ang itim n’yang buhok na inayos ng wax. He was wearing a polo shirt and black pants.

“Manang-mana talaga sa pinagmanahan ang anak mo, AJ,” nagpapalatak na sabi ni JC nang makaalis na ang school bus. “Halika na nga. Hatid na kita.”

Napatingin ako sa kanya.

“Huh? Huwag na. Baka magreklamo ka pa sa ’kin na imbes makapag-relax ka, ginawa pa kitang driver.”

JC chuckled.

“Sige na. Tagal na rin kitang ’di naipagda-drive nang tayo lang. Don’t you miss those times?”

I remember those times na palagi n’ya akong isinasabay sa kotse n’ya sa pagpasok at pag-uwi noong magkakotse s’ya nang mag-college kami. At simula nang tumira ako rito sa Canada ay hindi na naulit iyon.

Ibang-iba na ang lahat ngayon.

I squinted my eyes. Nagdududa ko s’yang tiningnan.

“Hindi ka magrereklamo?” I asked.

Tumawa s’ya bago ako inakbayan. Inilahad pa n’ya ang isang kamay sa akin.

“Hindi! Akin na susi ng kotse mo.”

Wala akong nagawa kundi ang hayaan s’ya sa gusto n’ya dahil mukhang wala s’yang balak na pakawalan ako kung hindi ko s’ya pagbibigyan. So I let him drive me to my work.

On our way ay hindi ko maiwasan ang maalala ang kabataan namin noon. Palagi n’ya akong isinasabay dahil magkalapit lang naman ang mga bahay namin. Naging super convenient sa akin noon dahil wala rin naman akong planong bumili ng sarili kong sasakyan hangga’t estudyante pa lang ako.

Isa pa, kampante noon sina Mommy at Daddy na isabay ako ni JC dahil kilalang-kilala na nila ang kaibigan ko. Alam kong may pagka-overprotective rin sila pero gusto pa rin nila akong hayaan sa mga gusto kong gawin.

Kaya noong hiniling ko na manirahan dito mag-isa sa Canada, ibinigay rin nila iyon sa akin kahit na alam kong labag iyon sa kalooban nila.

But I had to do it. I had to learn all the things on my own. Ayokong palaging nakaasa sa iba lalo na ngayong may anak na ako.

Gusto kong maging malakas kaya hangga’t maaga pa ay ginawa ko ang lahat para matuto akong mag-isa nang hindi dumidepende sa iba.

So I will be ready for what I’m about to face.

Doon ko rin na-realize ang gustong mangyari ni Daddy noon. He wanted me to become strong on my own. Dahil tama s’ya, mas matindi pa ang kahaharapin ko sa hinaharap.

JC, as gentleman as he is, opened the door for me when we reached the company where I worked. I still liked this side of him. At hanggang ngayon ay mukhang hindi pa rin s’ya nagbabago.

“Susunduin ka namin ni Ravi mamaya. Kain tayo sa labas,” sabi n’ya nang binalak kong kunin sa kanya ang susi ng sasakyan ko.

I frowned.

“Akala ko ba gusto mong mag-relax?”

“Oo nga. Kakain lang naman tayo. Nakakapagod ba ’yon?”

I rolled my eyes at him.

“Naging lawyer ka lang, sinasagot-sagot mo na ako.”

He laughed. He tilted his head at itinuro pa ang entrance ng building na ito.

“Sige na. Baka ma-late ka pa.”

Inikutan ko ulit s’ya ng mga mata bago nagdesisyon na pumasok na sa company building namin. The guard greeted me a good morning, and I greeted him back with all smiles on my face.

Ang takong ng suot kong closed shoes ay ume-echo sa sahig sa bawat paghakbang ko. I tried to fix the dress that I was wearing at ibinaba ang skirt n’on na umangat dahil sa pagkakaupo ko kanina.

“I saw Papa JC.”

Agad akong napatingin sa tabi ko nang marinig iyon. I saw Monica, my workmate, na sinasabayan ako sa paglalakad.

“Huh? Ah… Nandito ulit s’ya. Nagbabakasyon. He’s done with his case.”

I swiped my ID on the scanner at nagbukas ang maliit na harang doon. Ganoon din ang ginawa ni Monica na hinabol pa ako at muli akong sinabayan sa paglalakad.

“Is that why you refused Mr. Reed’s invitation to have dinner with our team? ’Cause Papa JC is here?”

Tiningnan ko si Monica. Nakita ko ang nakakalokong ngiti n’ya sa akin na parang may gusto s’yang ipahiwatig sa tanong n’ya.

I rolled my eyes at her. Alam ko naman kung ano’ng ibig n’yang sabihin sa tanong n’yang ’yon.

“I have a son who’s waiting for me at home,” pagpapaalala ko sa kanya kay Ravi dahil mukhang nakalimutan n’ya ang tungkol sa anak ko.

Monica shrugged her shoulders.

“I’ll be the same. If someone who’s as handsome as Papa JC is waiting for me, magmamadali rin ako sa pag-uwi.”

I rolled my eyes. Hindi na lang ako nagsalita dahil mukhang hindi n’ya rin naman naririnig ang sinasabi ko at pinaniniwalaan lang ang gusto n’yang paniwalaan.

At first, when I first came here in the company, Monica thought that JC was Ravi’s father. Hindi lang naman s’ya ang nag-akala noon, maging ang iba rin naming katrabaho rito sa magazine company lalo pa at ganoon ang pagtawag ni Ravi sa ninong n’ya.

But I always denied it. Ayaw ko nang madamay pa si JC sa isang maling akala. Ulit. Ayoko nang ulitin ang ginawa kong panggagamit kay JC noon para lang makatakas sa isang bagay.

Isa pa, totoo naman talagang hindi JC ang tunay na ama ni Ravi.

Monica is a half-Filipino and half-Canadian. Kaya nang matanggap ako rito sa magazine company ay sobrang saya ko nang malaman that they weren’t discriminating people by their race. Maluwag nila akong tinanggap dito sa company at pinakisamahan na parang isa sa kanila.

Si Monica ang naging ka-close ko talaga rito sa company. Nakakaintindi s’ya ng Tagalog pero hindi ganoong kagaling sa pagsasalita. Pero masaya pa rin akong may nakakausap ako sa wikang kinagisnan ko. Nakaka-miss din kasing makarinig at may makausap lalo pa at ako lang ang nag-iisang pure Filipino rito sa company.

I really love my job. Nagagamit ko ang pinag-aralan ko at na-realize kong para dito talaga ako sa industriyang ito. I was so good with my job that I always got praises from our Editor-in-Chief.

I am a journalist in this magazine company at may sarili akong team na nag-aayos sa bawat article at interview na sinusulat ko bago iyon mailagay sa magazine issue namin for the month.

My original plan was to be a lawyer. Pero kinailangan kong i-give up iyon para kay Ravi dahil alam kong hindi ko kakayaning pagsabayin ang law school at ang pag-aalaga sa anak ko.

But that won’t stop me from reaching my goal. The same goal I had since I was a child.

I still wanted to clear my father’s name.

And I now have a new plan on how I could achieve it.

Ravi fell asleep on our way home pagkatapos naming mag-dinner sa gabing iyon. At dahil mabigat, si JC na ang nagbuhat sa anak ko papasok ng bahay at ng kwarto n’ya. He even tucked my son to bed at sabay kaming bumaba sa may sala.

I decided to finish my work dahil gusto ko nang ipasa iyon sa editor ko ngayong gabi. And just like last night, JC prepared a milk for me habang kape ulit sa kanya.

“Ravi’s starting to ask questions about his dad,” JC opened the conversation.

I sighed. Alam ko naman na babanggitin n’ya ang nangyari kaninang umaga—the reason why he invited me to dine out. Pero siguro ay na-realize n’yang hindi magandang buksan ang topic na iyon sa harapan ng anak ko.

I sighed. Hindi ko s’ya tiningnan at nagpatuloy lang sa pagtitipa sa laptop ko.

“Alam ko namang darating ’yung panahon na ’to. Matagal ko nang pinaghandaan ’to,” I said. “Pero kahit pala handa na ko, hindi ko pa rin maiwasan ang masaktan para sa anak ko.”

Napatigil ako sa pagta-type sa laptop ko. Alam ko naman na masasaktan ako kapag hinanap na ni Ravi ang ama n’ya. Pero sobrang sakit pala kapag narinig ko na iyon mismo sa bibig ng anak ko.

“He’s still young, JC. Hindi n’ya pa maiintindihan ang lahat,” I continued. Sumandal na rin ako sa sofa at itinigil na ang pagtatrabaho. “My world is too complicated for him. At natatakot akong madamay s’ya sa gulo ng buhay ko.”

“Pero hindi mo maiaalis sa kanya na hanapin n’ya ang totoo n’yang ama,” JC said.

“Alam ko naman. Kaya nga hinanda ko na ang sarili ko. Pero, JC… ayoko talaga s’yang madamay.”

Nangilid ang mga luha ko sa mata. Napatingin ako kay JC na nakatingin din sa akin.

“Paano kung malaman ng mundo ang tungkol kay Ravi? Kung sino ang lolo n’ya? What if, just like what happened to me, people will brand him as a killer’s grandson? Paano kung si Attorney Ocampo, pagsalitaan din ng masasama ang anak ko?”

Tumulo ang mga luha ko sa isiping iyon. Bumalik sa akin ang lahat. Ang lahat ng sakit sa tuwing binabato ako ng mga masasakit na salita ng mga tao noon. Noong tinatawag akong isang anak ng kriminal. Ang lahat ng pambu-bully ng mga estudyante sa school at ang pambabalewala ng mga teacher sa nararanasan ko noon.

Maging ang sakit nang malaman ang katotohanan. Kung sino ang ina ng lalaking minahal ko. Ang sakit na ang mismong tadhana na ang naghihiwalay sa aming dalawa.

Ayokong maranasan lahat iyon ni Ravi. Masyado kong mahal ang anak ko na triple-triple ang sakit na idudulot n’on sa akin kung sakali man na masaktan ang anak ko.

“Ito ang kinatatakot ko, JC. Kaya ayoko pa sanang bumalik. Ayokong masaktan ang anak ko.”

Ayoko… Kahit ako na lang sana ang masaktan. Huwag lang ang anak ko.

“But you know to yourself that you have to do it,” tahimik na sabi ni JC.

Mapait akong napangiti sa kanya. Hanggang ngayon ay kilala n’ya pa rin ako. Alam n’ya kung ano’ng nasa isip ko.

“I have to clear my father’s name. Hindi para sa ’kin, kundi para kay Ravi. So people won’t judge him just because of my past.”

Napatingin ako sa taas, doon sa gawi kung nasaan ang kwarto ng anak ko. He was sleeping peacefully, so peacefully without knowing that the world might be so cruel for him.

“What about his father, AJ?” dinig kong tanong ni JC sa tabi ko.

Hindi kaagad ako nakasagot at tinantya ang sarili ko. Maraming bagay ang kailangan kong paghandaan kapag bumalik ako ng Pilipinas. Isa na roon ay ang muling makita ang unang lalaking minahal ko. At ang posibilidad na magkita silang dalawa ng anak ko.

“I don’t know, JC…” I said truthfully.

Ngayon pa lang na hindi pa masyadong marami ang tanong ni Ravi tungkol sa ama n’ya ay dapat na akong kumilos. Gusto ko, kapag dumating na sa panahon na kailangan ko nang sabihin sa kanya ang totoo ay maayos na ang lahat.

I made up my mind. I’ll do this for my son. So he can live in a peaceful world where he wouldn’t have to worry about his parents’ past.

Maybe, this was the right time.

“But one thing’s for sure, JC… Kailangan ko nang bumalik ng Pilipinas.”

Chapter 44

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 45

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 46

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 47

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 48

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 49

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 50

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 51

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 52

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 53

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 54

Kylo was staring at me with so much intensity in his amber eyes. Hindi ko magawang iiwas ang paningin ko sa kanya. Parang mayroong pwersang humahatak sa akin at nagsasabing dapat ay s’ya lang ang tingnan ko. S’ya lang, wala nang iba.

He’s still holding me. Sobrang lapit namin sa isa’t isa. Amoy na amoy ko ang panlalaking pabangong gamit n’ya na nahaluan ng matamis na amoy ng juice na mula sa vape n’ya. Pumupuno iyon sa pang-amoy ko kaya hindi ko magawang makapag-isip nang maayos.

My heart was beating so fast because of our distance. The feeling as he held me was so familiar yet strange at the same time. I could still feel the warmth of his lips against mine. At mas nakadagdag lang iyon sa dahilan kung bakit hanggang ngayon ay sobrang gulo pa rin ng isip ko.

Bigla ang hiyang naramdaman ko nang sa wakas ay magproseso na ang isip ko na nag-freeze yata dahil sa nangyari kanina. Ang kamay kong hanggang ngayon ay nakakapit pa rin sa batok n’ya ay unti-unti kong ibinaba sa dibdib n’ya. I slowly pushed him away without saying anything.

Mabuti na lang at nagpadala si Kylo sa pagtulak ko. He put a distance between us. Nakahinga ako nang maluwag ngayong may distansya na sa aming dalawa. Pero hindi ko pa rin s’ya magawang tingnan kahit na ramdam na ramdam ko ang bigat ng mga titig n’ya sa akin ngayon. Hindi ko alam kung paano ako makakatakas sa sitwasyong ’to.

I cleared my throat. Sinubukan kong tingnan si Kylo at salubungin ang mga tingin n’ya sa akin pero halos manginig ang mga tuhod ko nang makita ang paraan kung paano n’ya ako tingnan ngayon.

His amber eyes were staring intensely at me. So intense that I was having a hard time breathing again. Pero pilit kong inignora iyon at muling tumikhim. Napalunok ako para tanggalin ang kung anumang nakaharang sa lalamunan ko para siguraduhin na makakapagsalita ako nang maayos.

“Let’s have your interview now.” Halos mapamura ako nang marinig ang panginginig sa boses ko. Muli akong tumikhim. “Kukunin ko lang ang recorder ko.”

Nagpasalamat ako na hindi ko pa nadadala ang recorder pati ang notepad ko nang pumasok ako rito sa office n’ya kanina. Wala sana akong dahilan para makatakas ngayon sa presensya n’ya. Kailangan ko lang ng dahilan para lumabas at pakalmahin ang sarili ko dahil sobra-sobra ang bilis ng tibok ng puso ko.

Nagsimula akong maglakad para sana makalabas na pero hindi pa ako nakakailang hakbang nang maramdaman ko ang paghawak ni Kylo sa braso ko at hinila ako pabalik. I gasped with surprise. Mabilis akong nagbigay ng distansya sa aming dalawa dahil tumama ang katawan ko sa kanya dahil sa paghila n’ya sa akin. Mabuti na lang at binitiwan din naman n’ya ako.

“I need your answer, Jean,” he demanded.

Napatingin ako sa kanya.

“Wala ka namang tinatanong.”

He mumbled something. Masyadong mahina para marinig ko ang kung anumang ibinulong n’ya. But judging at how his jaw clenched and the annoyance in his amber eyes, sa hula ko ay isang malutong na mura na naman iyon. Nawala rin naman ang inis sa mga mata n’ya nang tingnan na ako.

“I just asked you to be mine again, Jean.”

Dahan-dahan ang naging paghugot ko ng paghinga. Hindi ko akalain na uulitin n’ya ang sinabi n’ya kanina. I even thought that I heard him wrong! O kaya ay nagbibiro s’ya! Pero sa nakikita kong kaseryosohan sa mga mata n’ya na hindi ko makayanan ay na-realize kong hindi nga s’ya nagbibiro.

I shook my head. Nakita ko kaagad ang pagkunot ng noo ni Kylo sa ginawa ko.

“No,” sabi ko pa.

“No?”

Muli akong umiling at seryoso ang mga matang tiningnan s’ya.

“No, Attorney Villaraza. Remember my condition.”

Hindi makapaniwala ang tingin n’ya ngayon sa akin. Parang hindi inaasahan ang sinabi ko. Ilang sandali n’ya akong tinitigan bago ko nakita ang pag-angat ng gilid ng labi n’ya.

He looked to his side and chuckled. Napailing bago humugot ng malalim na paghinga at nakangisi nang muling tumingin sa akin.

“We just kissed, Jean,” he said with a smirk still on his lips. “You let me kissed you… and you even kissed me back.”

Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo sa mukha ko. Kylo really has no chill. Ganito rin s’ya noon pa. Noong unang beses na hinalikan n’ya ako. Hindi man lang s’ya nagdalawang-isip na banggitin ang tungkol sa halik samantalang hiyang-hiya na ako noon!

“That was a mistake, Attorney,” sabi ko na pilit pinagtatakpan ang hiyang nararamdaman. “It shouldn’t have happened.”

Nawala ang ngisi sa mga labi n’ya at biglang naging seryoso ang tingin n’ya sa akin. He looked to his side again. His tongue poked the inside of his cheek kaya bahagyang nagbukas ang mga labi n’ya sa ginawa. Nakita ko ulit ang inis sa mga mata n’ya. Nang muli n’yang ibinalik ang tingin sa akin ay nakita ko ang kaseryosohan sa mukha n’ya.

Hinintay kong may sabihin s’ya sa akin habang pilit na nilalabanan ang kaba sa dibdib ko dahil sa nakikitang kaseryosohan sa mga mata n’ya. The intensity in his amber eyes was too much that it’s making me hard to breathe. His eyes looked like it’s on fire with the intensity dancing in them.

I have to stop this feeling. Kailangan ko nang pigilan ang sarili ko na maapektuhan kahit sa mga maliliit na bagay na ginagawa n’ya. Lalo na sa bawat tingin na ibinibigay n’ya sa akin. I just really couldn’t do anything but be nervous whenever his amber eyes were looking at me.

Kung hindi ko na naman makokontrol ang nararamdaman ko, natatakot ako na baka kung saan na naman mapunta iyon.

Napatingin ako sa pintuan nang makarinig ng mga katok mula roon, silently thanking whoever it was behind that door dahil nagawa kong alisin ang paningin ko kay Kylo. But I could still feel the intensity of his stare at me. Napapalunok na lang ako sa pagpipilit na ignorahin ang mga titig n’ya.

Pero kahit na pumasok ang kumatok kanina, hindi man lang nag-iwas ng tingin si Kylo sa akin.

“Hi, Miss Abella!” bati sa akin ni Attorney Sullivan dahil ako ang una n’yang nakita. Sa isang kamay ay nakita ko ang tray na may lamang dalawang tasa ng kape. “Naiwan mo kasi ’yong mga kape. Wala kasing iinom. Sayang naman kaya dinala ko na rito.”

I smiled at Attorney Sullivan who took a quick glance at Kylo who was still looking at me. Talagang hindi na nag-abalang tingnan ang kung sinumang pumasok sa loob ng office n’ya.

Attorney Sullivan didn’t say anything and looked back at me again.

“Thank you, Attorney,” I said. Sana lang ay hindi n’ya nahalata ang tensiyon sa pagitan naming dalawa ni Kylo.

He smiled back and nodded at me.

“No worries. Balik na ako sa office ko.”

Nakita ko ang ginawa n’yang pagsulyap kay Kylo na talagang hindi inalis ang tingin sa akin. Attorney Sullivan smirked. Napansin ko pa ang bahagyang pag-iling n’ya bago naglakad palapit sa pinto at lumabas na ng office.

Naiwan ulit kaming dalawa ni Kylo sa loob ng office n’ya. Nandoon na naman ang kaba ko na mas lalo yatang dumoble kumpara kanina.

Umaayos ako ng pagtayo at muling tumikhim.

“Kukunin ko lang ang recorder ko, Attorney.”

Nagsimula ulit akong maglakad papunta sa pinto, hinihiling na sana ay hindi na gawin ni Kylo ang ginawa n’ya kaninang pagpigil sa akin. At nang makalagpas ako sa kanya ay nakahinga ako nang maluwag. Hinayaan n’ya akong makaalis at makalapit sa pinto.

But before I could turn the doorknob, I heard his low and raspy chuckle.

“So this is what you wanted? Acting like we’re playing a game?”

Napatigil ako at napalingon sa kanya. I saw him leaning his hips on his desk. Nakasandal s’ya roon at naabutan ko s’yang kinukuha ang vape sa loob ng bulsa ng coat n’ya. He puffed on his vape. Dahan-dahan n’yang ibinuga ang usok at kumalat ang matamis na amoy ng vanilla sa loob ng office n’ya.

“Alright, Miss Abella. I’ll play this game that you started.” I saw him smirk menacingly. “But I’ll make sure that I won’t be the loser in this game.”

Napaatras ako ng isang hakbang. I got scared when I saw his menacing smirk. Parang may pinaplano s’yang hindi ko magagawang takasan. And I was afraid that he might succeed with his plan.

Mabilis akong tumalikod at tuloy-tuloy na lumabas ng office n’ya. Tumigil ako sa harap ng office desk ko at itinukod ang dalawang mga kamay roon para kumuha ng suporta dahil parang bigla yata akong nawalan ng lakas.

I shut my eyes tightly. What the heck just happened?! We kissed! And I even kissed him back!

I gritted my teeth to stop myself from screaming out of frustration. Inis na inis ako sa sarili ko. Nagbigay pa ako ng kondisyon sa kanya pero babaliin ko rin naman pala iyon!

It was like what happened before. Sinabi kong galit ako sa mga lawyer. But I fell in love with one. I even had a child with a lawyer! Palagi ko na lang kinakain ang mga sinasabi ko!

Now, it’s happening again. What happened seven years ago was happening again. It was just so impossible for me to resist his charms. Na kahit ang mismong sarili ko ay tinatraydor ako dahil lang sa kanya.

We kissed again, and my feelings for him were slowly resurfacing. Parang gustong kumawala matapos kong itago sa loob ng pitong taon. Na para bang gustong ipaalala sa akin ang nararamdaman ko noon, kung paano ako naging masaya dahil sa nararamdaman ko. Na hindi naman talaga nawala iyon at kahit na anong pilit ko ay hindi talaga mawawala.

Na kahit anong pilit kong kalimutan na lang ang nararamdaman ko para sa kanya ay hindi ko magagawang kalimutan. At kahit na anong pilit kong itago ay hindi ko talaga maitatago ang totoo kong nararamdaman para kay Kylo.

No… Hindi pwede… I should focus on my goal. Hindi pwedeng maulit ang nangyari dati.

Kailangan kong magtagumpay ngayon.

Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ang pagtunog ng phone ko dahil sa isang tawag. I fished it out of my purse. Napakunot ang noo ko nang makita na si Mommy ang caller.

I accepted the call.

“Hello?”

“Mommy!”

Mas lalong nangunot ang noo ko nang marinig ang boses ni Ravi sa kabilang linya.

“Ravi?”

“Mommy! We’re going to our new house!” He sounded excited.

“Ha?” Wala akong ibang masabi sa sobrang pagkalito.

Ano ’tong sinasabi ng anak ko?

“Pupuntahan namin ang condo unit, anak,” dinig ko ang boses ni Mommy sa background. “Matagal na ’tong inaalok sa ’kin ng kaibigan ko kaya titingnan namin ngayon.”

Oh… So it’s about the condo unit that I asked my mom. Ang bilis, huh?

“Excited si Ravi kaya tinawagan ka.” It was my Mom again. “I’m sorry if we disturbed you with your work.”

“Oh, no. Wala pa naman—”

“I’ll get to have my own room, Mommy?” singit ni Ravi bago ko pa matapos ang sinasabi ko.

Napangiti ako. Mukhang excited talaga ang anak ko na magkaroon na ng sarili n’yang kwarto. Hindi na sanay na katabi ako.

“Yes, baby…” malambing kong sabi. “Tell me if you like it, okay?”

“Okay po, Mommy! I’ll end the call na po so you can get back with your work.” Natawa ako sa sinabi n’ya. “Bye, Mom! I love you!”

I giggled. Parang nai-imagine ko ang itsura n’yang excited na excited ngayon.

“I love you too, baby…”

Nakangiti pa rin ako nang pinatay ko ang tawag. I was glad that my son called. Tuluyan na akong kumalma at sandali ko pang nakalimutan ang nangyari kanina. Parang gusto ko na tuloy umuwi para makasama ang anak ko.

“Miss Abella.”

Bumalik ang kaba sa dibdib ko nang marinig pa lang ang pagtawag sa akin ng boses na iyon na kahit na hindi ko lingunin ay kilalang-kilala ko kung sino ang nagmamay-ari n’on.

I turned around and saw Kylo leaning on the doorjamb of his inner office’s door. Mataman s’yang nakatitig sa akin at wala akong mabanaag na kahit anong katuwaan sa mukha n’ya hindi katulad kanina bago ako lumabas ng office n’ya at nakangisi pa s’ya.

“Y-yes, Attorney?” nauutal kong tanong sa sobrang kaba.

I saw him gritting his teeth. Parang galit pa nga s’ya na hindi ko alam kung para saan naman ngayon. Kanina lang ay mukhang ayos pa s’ya. He looked confident when he gave me the warning pero ngayon ay galit na naman s’ya.

He took a deep breath pero hindi naman nawala ang galit sa mga mata n’ya.

“Let’s have the interview next week. I have to go somewhere.”

Iyon lang at mabilis na ulit pumasok si Kylo sa office nya. Sinundan ko pa nga s’ya ng tingin at nakita kong kinuha n’ya ang leather briefcase n’ya bago muling lumabas. Tumigil s’ya sa harapan ko.

“See you next week, Miss Abella.”

Hindi na ako nakasagot o nakapagreklamo pa, kahit ang tanungin kung saan s’ya pupunta ay hindi ko nagawa dahil mabilis s’yang lumabas ng office at iniwan akong mag-isa roon.

Emergency ba? Mukhang emergency ang pupuntahan n’ya dahil mabilis s’yang umiling. Hindi na rin naman bago sa akin ang ganito. Ganito rin kasi si Daddy noon. At minsan ay si JC rin. Kahit naman sa trabaho ko ay may mga ganito ring emergency. Mas lalo pa kapag naging ganap na reporter na talaga ako.

I sighed… Ayos lang. Meron pa namang next week. I could interview him next week.

I decided to take a look at the condo unit that my mom said when Sunday came. Nakausap ko rin ang may-ari na kaibigan nga ni Mommy. Okay naman ang unit. It was on the third floor and has a nice ambiance. May railings ang balcony kaya safe si Ravi. It has three sepearte rooms at may malawak na kitchen at living room. The owner said na pwede na raw kaming lumipat anytime tutal at kilala n’ya naman si Mommy.

Kasama ko sina JC at Ravi na nagpunta ng mall para mamili ng mga kulang na gamit sa unit. Lalong-lalo na ang kama ni Ravi na gustong s’ya pa talaga ang pipili ng kama n’ya.

“Pwede naman akong bumisita sa inyo, ’di ba?” tanong ni JC habang papasok na kami ng mall. Karga n’ya si Ravi na abala sa pagtingin sa paligid.

I laughed with his question. Ano ba naman ’tong taong ’to? Parang hindi s’ya naging feel at home sa bahay namin, a? Parang hindi palaging nakikikain at pumupunta nang walang pasabi. Nagugulat na nga lang ako noon kapag nagigising ako at nadaratnan s’yang kumakain ng breakfast sa dining area.

“Kahit hindi ko ’yan sagutin, alam ko namang bibisita ka pa rin,” nangingiti kong sabi.

He chuckled. May sinabi pa s’ya pero hindi ko na naintindihan nang may mahagip ang paningin ko sa isang restaurant na nadaanan namin. I even had to look twice para siguraduhin na hindi ako dinadaya ng paningin ko.

It was Kylo. He was in the restaurant talking with some girl. Nakatalikod ang babae sa gawi ko pero kahit hindi ko makita ang mukha ay nahuhulaan kong maganda ang kausap n’ya. She has a wavy black hair na umaabot hanggang sa dibdib n’ya. She was wearing a white sophisticated dress at kita ang makinis n’yang likod dahil backless ang design ng dress n’ya.

I wasn’t prepared when I felt a pang on my chest. I’ve felt this feeling before. Noong nakita ko rin si Kylo na may kasamang lumabas na babae sa elevator ng building kung nasaan ang condo unit n’ya.

No, please… I should stop this feeling.

“AJ?” dinig kong tawag ni JC sa akin na natigil sa paglalakad ngayon. Pareho silang nakatingin ni Ravi sa akin na nakatayo na sa gilid n’ya at nakatingala sa akin. “May problema ba?”

Mabilis akong ngumiti at umiling. Si JC ang kaharap ko. Alam n’ya talaga kung may mali sa akin o wala.

“Nothing,” I said, forcing myself to smile. “Tara na. Let’s go to that store.”

I held my son’s hand at nauna nang maglakad sa furniture store na nakita ko. Napasunod sa akin si Ravi dahil hawak ko ang kamay n’ya. Si JC ay walang magawa kundi ang sumunod na rin.

Hindi maalis sa isip ko ang nakita ko kanina kahit nang makapasok na kami sa loob ng furniture store na iyon. Ang daming tanong na pumapasok sa isip ko.

Sino ang babaeng kasama ni Kylo? Ano ang pinag-uusapan nila? Iyon ba ang emergency na pinuntahan n’ya no’ng Friday? Was she his girlfriend?

It’s been seven years. Hindi malabong girlfriend n’ya nga ang babae.

But the article said that Kylo was still single.

“Mommy!”

Napatingin ako sa anak ko na pilit na tinatanggal ang pagkakahawak ko sa kanya. Binitiwan ko s’ya at agad s’yang ngumiti sa akin.

“I’ll find my own bed, Mommy! I’ll tell you po ’pag nakapili ako,” iyon lang at tumakbo ang anak ko papunta siguro kung nasaan ang mga kama.

“No, wait— Ravi!”

“Ako na,” ani JC na pinigilan ako. “Mamili ka na lang ng mga bibilhin mo. Just call me if you need help.” Mabilis na nawala si JC sa harapan ko para sundan si Ravi.

I sighed. Nagsimula akong magtingin-tingin ng mga kakailanganin namin ni Ravi sa condo unit. I think five pairs of everything was enough tutal ay kaming dalawa lang naman doon. Sosobrahan ko na lang kung sakaling may mga bumisita sa bahay.

I was busy looking at the glassware pero sumisingit pa rin sa isip ko ang nakita ko kanina. Hindi ko maiwasan ang magalit nang maalala kung anong nangyari sa amin no’ng Friday.

That bastard… May pa ‘Be mine again, Jean’ pa s’yang nalalaman tapos makikita ko s’yang may kasamang babae ngayon? Napakababaero talaga ng abogadong ’yon kahit kailan! Tapos kapag tatanungin ko s’ya, kung anong palusot na naman ang sasabihin n’ya!

Huling-huli na nga, magpapalusot pa!

Nakakainis! Bakit ba kasi nagpapadala ako sa kanya? Bakit hindi ko s’ya magawang tanggihan?!

“Jean.”

Automatic akong napalingon sa kung sinumang tumawag ng pangalan ko. Nakita ko na s’ya bago ko pa ma-realize na iisang tao nga lang pala ang tumatawag sa akin sa ganoong paraan.

Kylo was standing in front of me, looking so dashing in his plain navy blue button down shirt that was tucked in his dark gray colored trousers. The sleeves of his shirt were rolled up to his elbows. Kita ko ang itim na belt na nakasabit sa baywang n’ya. Pati ang itim na relo sa kaliwang pulsuhan n’ya.

“What are you doing here?” he asked.

Hindi ako makapagsalita sa gulat nang makita na nandito s’ya sa harapan ko ngayon. Hindi ko inaasahan ang biglang pagsulpot n’ya.

I almost gasped when I remembered that I was with my son!

No, no… Where’s Ravi?

I simply looked around, hoping to find my son. At halos mahimatay ako nang makita ang anak ko sa likuran ni Kylo at tumatakbo papunta sa direksyon namin.

“Shit!”

Mukhang nagulat si Kylo sa biglaan kong pagmumura. Nangunot ang noo n’ya at lilingon na sana sa likuran n’ya para makita ang tinitingnan ko when I aggressively held his arm. Mabilis s’yang napalingon pabalik sa akin.

“Kylo!” dinig ko pa ang bahagyang pagpiyok sa boses ko. “Patulong naman na ano… Mamili ng kama!”

“What?” lito n’yang tanong na nalilito rin ang mga matang nakatingin sa akin. Nginitian ko lang s’ya at hinila paalis sa lugar na ’yon.

“I need to buy a bed,” I said as we walked. “Help me choose one.”

Nagpahila naman si Kylo sa akin at wala nang sinabi. Lumingon ako sa likuran ko. I saw JC carrying Ravi now. He was saying something to him, and I saw my son nod with whatever he just said.

JC looked at me. Nagsalubong ang tingin namin at nakita ko ang pagtango n’ya. I sighed. Nakahinga ako nang maluwag nang makitang hawak na ni JC si Ravi pero hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib ko.

It’s okay… Kasama ko lang naman si Kylo ngayon. And our son was just a few meters away from us.

Chapter 55

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 56

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 57

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 58

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 59

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 60

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 61

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 62

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 63

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 64

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 65

Kylo made sure that I would understand everything about what he was doing these past few days. Hindi na n’ya naman kailangang gawin pa iyon dahil ang papel na ipinakita n’ya sa akin ay sapat na para maunawaan ko ang lahat. No… It was more than enough.

He wanted me to meet the prosecutor he was talking about to assure me that he wasn’t lying. And to assure me that their relationship was all about work. Nothing more.

Tumanggi ako sa gusto n’yang ’yon. I think that it was too much if I’ll meet her just for these reasons. Pero nagpumilit si Kylo. Pumayag na rin naman daw ang babae na makipagkita sa amin kaya wala na rin akong nagawa kundi ang pumayag. I mean, he already contacted her about this. It will be useless kung tatanggi pa ako. Mas makakaperwisyo lang ako kapag ganoon.

We were on the way to the restaurant that day to meet the prosecutor that I saw with him twice before. Kapag naaalala ko ang mga pinag-iisip ko noong nakita kong magkasama sila, nahihiya na lang ako para sa sarili ko.

I couldn’t help it! Years ago, I’ve witnessed it myself how he was with his flings! Hinding-hindi ko makakalimutan iyong isang beses na nahuli ko s’ya kasama ang isang babae sa loob mismo ng office n’ya! Hanggang ngayon ay nararamdaman ko pa rin ang hiya kapag naaalala ko iyon! Tapos may isa pa akong nakasagutan sa telepono nang dahil lang ayaw na n’yang kausapin dahil nga “fling” n’ya lang ang babaeng ’yon!

We got seperated. Ilang taon kaming hindi nagkita at wala akong ideya sa naging buhay n’ya. Kaya naman kapag nakikita ko s’yang may kasamang ibang babae, lalo na kapag maganda, iyon talaga kaagad ang naiisip ko.

And I think Kylo knows about it. Alam n’ya na ganito ang mga naiisip ko that’s why he suggested that I should meet the prosecutor.

Napahugot ako ng malalim na paghinga at napaayos pa ng upo habang ipina-park na ni Kylo ang sasakyan sa parking lot ng restaurant na iyon. Hindi ko alam. Parang bigla na lang akong kinabahan. Ipapakilala lang naman ako roon sa prosecutor.

Or maybe… I was afraid of thinking that she might tell me bad news about my father’s case.

Kylo must’ve noticed the tension that was building inside my chest. His right hand reached for my hand that was resting on my lap. Napatingin ako sa kanya. He was maneuvering the car with his other hand. I saw him glancing at the side mirrors before he finally parked the car.

Napatingin ako sa kamay n’yang nakahawak sa akin. His hand looked bigger than mine. Hindi ko na napigilan pa ang bilis ng tibok ng puso ko habang nakatingin sa mga kamay naming magkahawak.

“You alright?” he asked. Napatingin ulit tuloy ako sa kanya.

He looked dashing with his white button-down long sleeve polo shirt that was tucked in his maong pants. The sleeves of his top were rolled up to his elbows kaya naman nakikita ko ang relo sa kaliwang palapulsuhan n’ya.

He looked genuinely concerned when he asked that. Para bang kapag sinabi kong hindi ako okay, handa n’yang paandarin ulit ang sasakyan pabalik sa condo.

I smiled at him. Tumango ako habang nakatingin sa kanya.

“Yeah…”

He nodded with my answer. Pinatay na n’ya ang makina ng sasakyan at binitiwan ang kamay ko nang bumaba s’ya. Nakaramdam ako ng kakulangan nang bitiwan n’ya ang kamay ko pero bumalik din iyon kaagad nang pinagbuksan n’ya ako ng sasakyan. And when I went out of the car, I felt his hand on the small of my back, guiding me towards the restaurant.

Bumalik ang kaba sa dibdib ko nang makapasok na kami sa restaurant. But Kylo didn’t let me feel that way for too long. He snaked his arm on my waist. Napatingin ako sa kanya. I saw him jerking his head at some part of the restaurant. Napatingin ako roon at nakita ko ang isang babae na nakaupo sa pang-apatang lamesa, malapit sa bintana, at nakatingin sa amin.

Kylo guided me towards that table. Sa malayo pa lang ay kitang-kita ko na ang ganda n’ong babae. She was wearing a blue body con tube dress na pinapatungan ng isang puting blazer. Nakalugay lang ang itim at medyo kulot n’yang buhok na umaabot hanggang sa dibdib n’ya. But nevertheless, this woman was indeed gorgeous.

Kinakabahan ako sa tingin n’ong babae sa akin lalo na nang makalapit kami at tumayo s’ya bilang pormalidad. Pero saglit lang ang kabang iyon dahil napalitan ng kung ano nang maramdaman ko ang marahang pagpisil ni Kylo sa baywang ko.

“This is Prosecutor Sevilla. She’s interested in your father’s case,” pakilala ni Kylo sa babaeng nakatayo sa harapan namin.

The woman flashed me a friendly smile. Medyo nabawasan ang kaba sa dibdib ko dahil doon. She didn’t seem so intimidating when she smiles like this.

“Call me Kirsten, please,” she said, still with a smile on her face.

“Amara Jean Abella,” pakilala ko sa sarili ko at tinanggap ang pakikipagkamay n’ya.

“I’m so glad to finally meet you, Miss Abella,” panimula n’ya nang makaupo na kami at makapag-order na. “I’ve been asking Attorney Villaraza here about you, but he wasn’t saying anything!” She even glared at Kylo who was just sitting comfortably beside me. Ang isang braso n’ya ay nakapatong sa sandalan ng inuupuan ko.

I looked at Kylo. He looked pissed. Pero nang makitang nakatingin ako ay bumuntonghininga at binalingan si Kirsten.

“I don’t want you to be that much interested in her,” he said.

Kirsten gave out a laugh. Napatulala na lang ako sa kanya. Ang ganda n’ya lalo kapag tumatawa. Mas nawawala ang pagiging intimidating n’ya bilang isang prosecutor.

Hindi sinasadyang napatingin tuloy ako kay Kylo. Kirsten is really beautiful. Hindi ba talaga s’ya nagkagusto rito?

“Attorney, you know who I am really interested in,” Kirsten said.

Napatingin tuloy ulit ako sa kanya. She was looking at Kylo, and there was something in her eyes. I looked at Kylo and saw that he understood what was meant by that look.

Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa kanilang dalawa. Some idea started to form inside my head because of what she said. That she likes Kylo. Na hindi naman malabong mangyari dahil alam na alam ko na maraming mga babae talaga ang may gusto kay Kylo.

Insecurity started to envelop me. Kung ganitong kagandang babae ang magkakagusto kay Kylo, hindi ko alam kung makakaya ko bang tapatan iyon. She really looked beautiful. Plus they’re in the same industry. Hindi malayo na magkagusto rin si Kylo sa kanya.

Kylo looked at me. Sinubukan kong itago ang nararamdaman kong selos sa kanya pero mukhang nahalata na n’ya iyon. He sighed and held my hand that was on the table. Napatingin tuloy ako kay Kirsten na tinaasan lang ng kilay ang nakita at wala nang sinabi.

“She likes Attorney Delfino,” Kylo said kaya mabilis akong napatingin ulit sa kanya sa sobrang gulat.

“Si JC?” biglang-bigla kong sabi. It was supposed to be a whisper. Ayokong isipin ni Kirsten na pinag-uusapan namin s’ya kahit nasa harapan na namin s’ya. I didn’t want to be rude. Pero dahil sa sobrang gulat ko ay napalakas iyon kaya narinig n’ya.

She just smiled at me.

“I heard that he was trying to get the documents about your father’s case which was immediately denied by the Supreme Court. I got curious about that case and tried to get access to help Attorney Delfino. And that’s when I found out that Attorney Villaraza was already handling the case.”

I looked at Kylo. Wala s’yang sinasabi at pinaglalaruan lang ang mga daliri ko sa magkahawak naming kamay. Our hands were resting on his lap. Nandoon lang ang buong atensiyon n’ya at mukhang wala namang pakialam sa sinasabi ni Kirsten.

“I was trying to build my image for Attorney Delfino, but it was already ruined because of Attorney Villaraza. Inagaw n’ya sa ’kin ang kaso.”

“It is not your case,” may inis sa tonong sabi ni Kylo. His amber eyes bore on Kirsten. “Huwag mong idamay ang kasong ’to dahil natalo ka ni Attorney Delfino.”

“He might get interested in me if I got the documents that he wasn’t able to get!” she hissed. Napatingin s’ya sa akin na parang nahiya sa inasta n’ya. She took a deep breath and regained her poise. “Well, you’re right. It is not my case. Ayoko namang hawakan ’yang kaso para lang magpabango kay Attorney Delfino.”

“You like JC that much?” hindi ko na napigilang itanong. “I mean, Attorney Delfino. He’s my friend. JC ang tawag ko sa kanya.”

Nginitian ako ni Kirsten. Tumango pa s’ya na para bang sigurado talaga s’ya sa sagot n’ya.

“Yes… S’ya pa lang ang nakakatalo sa akin in my two years sa prosecution,” she said. “At first, I thought I just felt… challenged. Lalo na kapag hindi n’ya ko pinapansin. But I realized that I actually like him as time passed by.”

Napatitig na lang ako sa kanya. I felt proud! ’Yung magandang babaeng ’to, may gusto sa kaibigan ko! Tapos ini-snob n’ya lang?

And I felt happy… Simula pa noon, wala akong ideya sa love life ng kaibigan kong ’yon. I was really curious. Imposible kasi na ang isang katulad n’ya ay walang nagugustuhan. JC was handsome as well. Naalala ko pa nga na marami ring nagkakagusto sa kanyang mga babae noon pero wala s’yang pinansin. He didn’t entertain anyone.

Nakahalata na lang ako sa nararamdaman n’ya para sa akin nang manganak ako kay Ravi. Nang tanungin ko s’ya tungkol doon ay inamin n’ya naman. I made it clear to him that I only see him as a friend. Na kahit hindi n’ya ako iniwan at ginawa n’ya ang mga bagay para sa akin at sa amin ni Ravi, hindi ko kayang tapatan ang nararamdaman n’ya para sa akin.

But JC said that he did those things because he wanted to. He wanted to help me. He wanted to be there for me. Suklian ko man ang nararamdaman n’ya o hindi. Ginawa n’ya ang mga iyon nang walang hinihintay na kapalit.

That’s why I really wanted him to find another woman to love. Dahil alam ko na may parte sa akin na nagi-guilty na hindi ko s’ya kayang mahalin nang higit pa sa kaibigan. He did so much for me. Pero hindi ko man lang masuklian.

“But are you sure you want to do this, Miss Abella?” Kirsten asked after a while. “Tingin ko talaga delikado ang kaso ng tatay mo. Are you ready for the consequences?”

“Prosecutor Sevilla…” Kylo sounded like he was giving her a warning. Nakuha naman agad ’yon ng babae at tiningnan s’ya.

“She has to know, Attorney Villaraza,” she said then looked at me. “Reopening your father’s case means going against whoever’s blocking it. And judging by how they manage to block something as big as that, I could tell that they’re someone who’s very powerful.”

Natahimik ako roon. Naalala ko ang sinabi sa akin ni JC noon. Ganitong-ganito rin iyon. May humaharang sa kaso ni Papa kaya hindi nakuha ni JC ang case files n’ya. Isang makapangyarihang tao.

“It’s really possible,” Kirsten continued. “Nagawa nilang bayaran ang isang Attorney Ocampo para lang sadyain n’yang ipatalo ang kaso ni Jimenez.”

“She chose that for herself,” Kylo said. Halata ang inis sa bosess n’ya.

Kirsten looked at her.

“Yeah, but that’s Attorney Ocampo we’re talking about. She’s the best lawyer in her generation. I don’t think she will do something so reckless that will taint her name. I always see her as someone who will side with what is right.”

“Looks like you’re wrong then,” muling sabi ni Kylo. Napatingin tuloy ako sa kanya. Base sa tono ng boses n’ya at sa inis na nagpapakita sa mukha n’ya, halatang ayaw n’yang pag-usapan ang tungkol sa bagay na ’to.

“Maybe… But didn’t it occur to you that there might be something wrong with this case? Base sa mga nabasa at nalaman ko, may mali talaga sa kasong ’to.”

Kylo didn’t say anything. Napatitig na lang ako sa kanya. His jaw was clenching and his amber eyes looked so serious. Tikom na tikom ang bibig n’ya na para bang ayaw na talagang magsalita.

I didn’t know what they’re talking about. Hindi ko alam kung anong mali ang tinutukoy nila. Kahit na may ideya ako na makapangyarihan nga ang humaharang sa kaso ni Papa at ang maaring nagbayad kay Attorney Ocampo para ipatalo ang kaso, hanggang doon lang ang alam ko.

Naging tahimik ako sa buong gabi ng dinner na iyon. Hanggang sa daan pabalik, walang nagsasalita sa amin ni Kylo. Sa tingin ko ay pinag-iisipan n’ya rin ang mga sinabi ni Prosecutor Sevilla.

I glanced at Kylo who was driving in silence. The streetlights illuminated his face. The shadow was casting his face which made it seem like he was someone who’s so mysterious. Someone who has a lot of secrets.

Come to think of it… Hindi ganoon karami ang alam ko tungkol sa kanya. I didn’t even know his father. Hindi ko pa nakikita kahit kailan ang ama n’ya. At sa pitong taon na nagkalayo kami, wala man lang akong ideya kung anong ginawa n’ya sa loob ng mga taong ’yon.

But I still managed to fall in love with him. At palagay ko, kahit na ano pa man ang malaman ko tungkol sa kanya, hinding-hindi mababawasan ang nararamdaman ko para sa kanya. ’Cause I already met the real him.

I know that he’s a good man.

“Prosecutor Sevilla likes JC?” sabi ko nang maalala ang naging usapan namin kanina. “Alam ba ni JC?”

Kylo glanced at me.

“I bet,” he said.

“Bakit hindi sa ’kin sinasabi ni JC?” wala sa sarili kong tanong.

I heard Kylo chuckle. Napatingin ako sa kanya at nakita kong sumulyap s’ya sa akin na may ngisi sa mga labi.

“’Cause he thinks it’s unnecessary? I’m sure he doesn’t like her.”

Napanguso ako at tumingin na lang sa harap. Kung may isa lang sanang magugustuhang babae si JC na hindi ako, mapapalagay na ang loob ko. I really want him to find a good woman!

“JC’s a good man,” I said. “Kaya gusto ko, mabuting babae rin sana ang makatuluyan n’ya. I was even hoping he’ll end up with Juni. Kaso nawala naman s’ya sa firm n’yo.”

“Juniper?” Kylo asked with a frown on his face. “Nagtatrabaho s’ya sa firm kung saan din nagtatrabaho si Attorney Delfino.”

“Totoo?!” gulat na gulat kong tanong kay Kylo. Nanlalaki pa ang mga mata kong napatingin sa kanya!

Kylo let out a soft chuckle at my reaction.

“Yes. She’s their paralegal there.”

I gasped in surprise. Mas lalong natawa si Kylo sa reaksiyon ko.

Hindi ko naman kasi inaasahan ’yon! Ilang beses ko nang nasabi sa sarili ko na nami-miss ko si Juni, and I was hoping to see her again! Hindi ko naman nababanggit kay JC ang tungkol sa kanya. Ito namang si JC, hindi rin sinabi sa ’kin na katrabaho n’ya pala si Juni!

“How did you know about this?” tanong ko. Hindi ko kasi maisip na sasabihin iyon ni JC sa kanya. They’re not that close. Nagkaroon pa ng tensiyon sa pagitan nila noon dahil sa akin.

“Creed,” maikling sagot n’ya na parang kasagutan na iyon sa lahat.

Napatango na lang ako. Posible naman na sinabi nga ni JC kay Attorney Cervantes ang tungkol doon. JC was his trainee before.

“Do you want to see your father’s case files?” tanong ni Kylo pagkaraan.

“Oo!” mabilis kong sagot na napatango pa nang sunod-sunod.

He smirked. Wala s’yang sinabi at nagpatuloy lang sa pagmamaneho. I took that as we will go to his firm to get my father’s files.

Iyon ang gustong-gusto kong makita noon pa man. Ang mga dokumento tungkol sa kaso ni Papa. Gusto kong pag-aralan. Gusto kong makita kung ano’ng mali. At baka sa dokumentong iyon, may makuha akong kahit na kaunting clue kung sino talaga ang totoong gumawa ng krimen na iyon. Pati na rin ang nagdiin kay Papa kaya s’ya nakulong.

And if possible, I also wanted to know who was that powerful person that’s blocking my father’s case.

Ang inaasahan ko talaga ay magpupunta kami sa firm n’ya dahil doon n’ya naman kalimitan iniimbak ang mga dokumento sa mga kaso n’ya. Kahit na iyong sa past cases n’ya ay doon din nakalagay. Kaya naman nagtaka ako nang inihinto n’ya ang sasakyan sa parking lot ng tower kung nasaan ang condo unit n’ya. Mas lalo pa akong nagtaka nang pagbuksan n’ya ako ng pintuan para makababa.

“Bakit tayo nandito?” I asked when I got off the car.

“I’m keeping your father’s case files in my condo as a precaution. Anyone can enter my firm. I don’t want to risk anyone seeing it.”

Napatango na lang ako at sumunod sa kanya papasok ng condo tower. If someone was blocking my father’s case, then they wanted to hide something. Sa tingin ko ay hindi rin maganda kung may ibang makakakita n’on. Not until we solved the case. Hangga’t hindi ko pa nakukuha ang hustisya para kay Papa.

We rode the elevator and got off his floor. Ang akala ko, ngayong isa na s’yang succesful lawyer, bibili s’ya ng unit na mas malaki pa kaysa sa unit n’ya. O hindi kaya ay lilipat doon sa mas malaki at mas kilalang condo tower. Pero gaya ng sa firm n’ya na kahit lumaki ay doon pa rin sa seventh floor ang office n’ya, his unit was still on the same condo tower and same floor seven years ago.

He opened the door, and we went inside. Pagkapasok ko pa lang ay agad na bumuhos sa akin ang mga alaala pitong taon na ang nakaraan. Walang pinagbago ang loob ng unit n’ya. Napalitan ang ibang mga kagamitan pero bukod doon ay ganoong-ganoon pa rin ang itsura ng unit sa huling pagpunta ko rito.

I went further in. Agad kong napansin ang malaking painting na nakasabit sa may sala ng unit n’ya. I couldn’t help but stare at it. Hindi ko na maalis ang paningin ko roon.

The feeling I felt that day when I chose this painting for him came back to me. Pakiramdam ko ay parang kahapon lang nangyari ang lahat. Ang pangyayari kung kailan maayos pa sa amin ang lahat.

I missed those days. ’Yong pakiramdaman na pagmamay-ari ko s’ya. Iyong pakiramdaman na alam kong ako lang para sa kanya. I missed being with him.

Pakiramdam ko kasi nitong mga nakaraan, na kahit pa magkalapit lang kami, na kahit pa nahahawakan ko s’ya, parang ang layo-layo n’ya pa rin sa akin.

“Here.”

Napalingon ako kay Kylo at nakita ko ang mga papeles na inilapag n’ya sa coffee table. I think it was my father’s case files. Naupo ako sa sofa na kaharap n’on at kinuha ang isang kumpol ng mga papeles na pinagsama gamit ang stapler.

Kylo sat beside me. Kahit na pinigilan ko na huwag maapektuhan sa simpleng paglalapit lang namin ay hindi ko pa rin maiwasan. We weren’t even touching! But my dumb heart started beating crazily!

Napatikhim na lang ako at pilit na inignora ang kung anong nararamdaman ko sa dibdib ko. This wasn’t the time to deal with these feelings.

“Bakit hindi mo kaagad sinabi sa ’kin ang tungkol sa kaso ni Papa?” I asked.

Wala kasi talaga akong ideya na gagawin n’ya ang ganitong bagay. Ayoko nga s’yang madamay. Kahit na ang ina n’ya ang abogado ni Papa noon, ayokong problemahin n’ya ang tungkol dito. I didn’t want him to feel obligated just because his mother did something to my father.

Noong una ay nakatingin lang s’ya sa akin. His amber eyes were just looking at me. Mas lalo lang tuloy n’on pinalala ang bilis ng tibok ng puso ko.

Then I saw him look down at his hands. Napatingin din tuloy ako roon. Saka ko lang nakita ang bagay na hawak n’ya. I’ve seen him with it so many times kaya alam ko na kung ano iyon.

It was his vape. His fingers were lightly caressing the fire button on the side. Mukhang wala sa sarili n’yang ginagawa iyon.

“I don’t want to give you false hope,” he said. Tumingin s’ya sa akin at agad na nagsalubong ang mga mata namin. “I want to make sure that I’ll be able to reopen your father’s case. Kaya hinihintay ko munang magkaroon ng date ang trial bago ko sana sabihin sa ’yo.”

I stared at him. He was always like this. Always putting me above anything else. Ayaw n’yang umasa akong mabubuksan n’ya ang kaso ni Papa kaya hindi n’ya muna sinabi sa akin. He sacrificed his time being with our son just to take care of my father’s case.

My heart felt so full as I stared at him. Kung kaya ko lang bawiin ang lahat ng sakit na nararamdaman n’ya, ang lahat ng sakit na ipinaramdam ko sa kanya, ginawa ko na. I knew that he’s doing this ’cause he thinks that he’s also at fault too. Nasabi na n’ya noon, na nahihiya s’ya sa ginawa ng ina n’ya.

He didn’t have to do this. Pero alam ko na kahit pigilan ko pa s’ya, gagawin n’ya pa rin. Mas pipiliin n’ya ang masaktan kahit may paraan naman para maiwasan n’ya ’yon.

I realized that we’re the same. Ganito rin ako sa kanya noon. Na kahit na masakit para sa akin ang layuan s’ya, kahit na pwede naman akong manatili na lang sa tabi n’ya at maging masaya nang kasama s’ya, mas pinili ko ang lumayo. Para lang hindi na s’ya mas masaktan pa.

I took a deep breath. Pakiramdam ko kasi ay maiiyak na naman ako. Sa tuwing naiisip ko kung gaano kabuti si Kylo, sa tuwing naiisip ko ang mga pagsasakriprisyo n’ya at ang mga sakit na naranasan n’ya, hindi ko rin maiwasan ang maiyak at ang masaktan.

He looked away from me. I caught the glimpse of pain in his eyes. Mukhang ayaw n’yang makita ko iyon kaya umiwas na lang ng tingin.

Dinala n’ya ang vape sa bibig n’ya. Narinig ko pa ang tunog nang pindutin n’ya ang fire button doon. He inhaled the vapor and held it in his mouth for a second before he let out the smoke. Mabilis na kumalat ang matamis na amoy ng vanilla sa sala ng unit n’ya.

“Kailan ka pa nagsimulang mag-vape?” I curiously asked. Hindi ko kasi maalalang nakita ko s’yang nag-vape noon. Kahit ang manigarilyo ay hindi rin. Kaya naman nagulat talaga ako noon nang mag-vape s’ya sa harapan ko nang muli kaming magkita.

“Two? Three years ago?” he answered with a shrug. May pag-aalangan s’yang napatingin sa akin. “You don’t want me vaping?”

Mabilis akong napailing. Ayos lang naman sa ’kin. I actually liked the sweet scent of his vanilla flavor. Malapit sa amoy ng favorite shampoo ko.

“Ayos lang naman. Basta ’wag sa harapan ni Ravi.”

He nodded and puffed on his vape again. Muli kong binalingan ang documents ng kaso ni Papa.

Maraming terms doon na hindi ko maintindihan. Mga law term na kung siguro, naipagpatuloy ko lang ang law school noon, madali ko lang maiintindihan ang lahat ng ’to.

I wonder how long it will take for me to reopen my father’s case. Sa lagay ko, kailangan ko pang maging isang kilalang reporter para mapansin ng nakararami. My plan was to get the public so the court won’t have a choice but to reinvestigate my father’s case.

I knew it won’t be easy. Si JC nga na unti-unti nang nakikilala at isang abogado na, nahirapan pang makuha ang ang mga dokumento tungkol sa kaso ni Papa. Paano pa kaya ako?

“Thank you…” Mahina ang pagkakasabi ko kaya hindi ko alam kung narinig ba iyon ni Kylo. But I noticed him looking at me. Tumingin ako sa kanya at nakita kong nakatingin na s’ya sa akin. “You didn’t have to do this, Kylo, but still… thank you for this.”

He didn’t say anything and just stared at me. His amber eyes roamed around my face. Nagtatagal ang tingin n’ya sa bawat parte ng mukha ko. Para bang kinakabisado. Na kahit ilang beses na n’yang ginawa ito noong magkasama kami seven years ago, hindi n’ya pa rin magawang kabisaduhin. He always looked at me like I would disappear any minute. Kaya ngayon pa lang ay kinakabisado na n’ya ang itsura ko.

But I did. I did disappear on him years ago. Hindi ko maiwasan ang masaktan sa isiping iyon ang iniisip n’ya habang nakatitig sa akin ngayon. Na mawawala ulit ako sa paningin n’ya.

No… I won’t ever leave him again. Hinding-hindi ko na s’ya iiwan pa.

My heart was shouting how much I love him. Pakiramdaman ko ay hindi ko kayang pigilan pa ang nararamdaman ko para sa kanya. Para bang sa loob ng pitong taon na pinilit kong itago iyon, ngayon lang bumabawi. I couldn’t contain my feelings anymore.

My right hand reached up for his face. Kusa iyong umangat at lumapat sa pisngi n’ya. Kylo didn’t say anything and just kept on staring at me. Maya-maya ay nakita ko s’yang humugot ng malalim na paghinga at napapikit.

Ang kaliwa n’yang kamay ay lumapat sa likod ng palad kong nakalapat sa pisngi n’ya. He gently held it and moved it further until his lips was touching my palm. He planted a soft kiss on my palm and opened his eyes again. Nagsalubong kaagad ang paningin namin.

Napalunok ako para alisin ang bara na nararamdaman ko sa lalamunan ko. Nakalapat ang mga labi n’ya sa palad ko. He was planting gentle kisses on my palm, making my heart feel so full of emotions I couldn’t even contain. May kirot akong nararamdaman sa dibdib ko. Unti-unting nanlalabo ang paningin ko habang nakatingin sa kanya.

“Jean…” he whispered my name. Ramdam ko ang paggalaw ng mga labi n’ya sa palad ko.

I gasped with the sensation. Pakiramdam ko ay may kuryenteng nanulay sa buong katawan ko na nagmula sa palad ko. My heart even thumped so fast. Hindi pa nakatulong ang mabibigat na titig ni Kylo sa akin ngayon.

He was looking at me with so much intensity in his eyes. The rare tint of red in his amber eyes was so much visible now. Hindi ko mapigilan ang mapatitig doon. Hanggang ngayon, namamangha pa rin ako kapag nakikita kong ganoon ang mga mata n’ya.

I noticed his head slowly inching close to me. Ang pabango n’ya ay unti-unting pumupuno sa pang-amoy mo. It’s making my head go dizzy. Plus the fact that I could clearly smell that sweet scent of vanilla in him, mixing with his manly cologne and fresh breath.

Namungay ang mga mata ko at hinintay lang ang paglapit n’ya. My heart was beating so fast as I waited for that moment. Hindi ko man lang namalayan na naibaba na n’ya na pala ang kamay kong nakahawak sa mukha n’ya.

I gasped when I felt his lips softly brush on mine. Grabe ang naging epekto n’on sa akin. Pakiramdam ko ay hindi na ako makahinga sa lakas ng tibok ng puso ko.

“Ang bango…” wala sa sarili kong sabi nang muli na namang maamoy ang matamis na amoy na ’yon mula sa kanya.

He chuckled against my lips. His chuckle sounded so sexy. Hindi ko tuloy napigilan ang kagatin ang pang-ibabang labi ko para sana pigilan ang sensasyong nararamdaman ko. But it looked like it just made the situation worse… or better.

“I wanna try something,” he whispered. Our lips slightly brushed as he spoke.

Saglit s’yang humiwalay sa akin at halos magreklamo ako roon. Nakita kong muli n’yang kinuha ang vape n’ya. He had a mischief look in his amber eyes when he looked at me again.

“Inhale with your mouth,” he said, sounding so dominant.

“What?” lito kong tanong. Hindi alam kung para saan ang sinasabi n’ya.

“Inhale with your mouth,” ulit n’ya.

Magtatanong pa sana ako but he already turned his head to the side as he put the vape in his mouth. Napatitig na lang ako sa kanya habang ginagawa iyon. He looked so sexy as he inhaled the vapor.

Inhale with your mouth…

Hindi ko alam kung ano’ng mararamdaman ko nang sa wakas ay makuha kung ano’ng ibig n’yang sabihin doon. Nanindig ang mga balahibo ko sa katawan nang muli s’yang tumingin sa akin. His amber eyes looked like they were on fire. Pakiramdam ko ay hindi na ako humihinga dahil sa halo-halong mga nararamdaman ko.

He grabbed me by the neck with his hand. His hold was gentle but the slight smirk on his lips looked harsh. His thumb lightly lifted my chin.

Unti-unti n’yang ibinuga palabas ang usok na nasa bibig n’ya. Amoy na amoy ko ang matamis na flavor ng vape n’ya. Gamit ang isa n’yang kamay ay pinagparte n’ya ang mga labi ko. I slowly inhaled the vapor like he wanted but quickly stopped when I felt the new feeling in my throat.

Kylo chuckled.

“Again.”

Muli s’yang kumuha ng usok mula sa vape n’ya nang nakakapit pa rin ang isa n’yang kamay sa leeg ko. He let out the smoke in his mouth again and this time, I inhaled it as he slowly exhaled.

His smirked widened when he saw me do it right. Titig na titig s’ya sa mga mata ko pagkatapos ay bababa iyon sa mga labi ko. He caressed my lower lip before he looked at my eyes again.

“Release it, Jean…”

Unti-unti ang ginawa kong pagbuga ng hangin mula sa bibig ko. I was looking at him the entire time. Ang matamis na amoy ng vanilla ay pumupuno na lang sa pang-amoy ko.

Smells like him…

I heard his sexy chuckle again when I finished puffing out the vapor in my mouth. Hinuli n’ya ang pang-ibabang labi ko at marahang kinagat iyon. Halos manginig ako dahil sa ginawa n’ya kaya napakapit ako sa mga braso n’ya. Pagkatapos ay inilapit n’ya ang bibig n’ya sa tainga ko.

“Be mine again, love…”

Napasinghap ako nang marinig ang sinabi n’ya. His voice sounded so deep and hoarse… Parang nang-aakit kahit na alam kong hindi n’ya naman iyon sinasadya.

My hands went up to his shoulders. Hinila ko s’ya palapit sa akin nang hindi na makayanan ang nararamdaman. Umangat pa ang kamay ko papunta sa buhok n’ya at marahang sumabunot doon.

“Tangina,” he cursed, more like groaned. Mas nanindig pa ang balahibo ko dahil nakadikit ang mga labi n’ya sa tainga ko.

I did the same. Idinikit ko rin ang mga labi ko sa tainga n’ya.

“Yes, Kylo… I’ll be yours,” I whispered against his ears, sounding so sure than ever. “I am all yours.”

Chapter 66

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 67

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 68

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 69

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 70

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter - Lunch

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter - Honeymoon

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.