"Connor: Ang Mapagmahal na Mister"
PhilTheSilence · 15 chapters · 11,364 words
Conor: Ang Mapagmahal na Mister
Ang akala ni Conor, kapag nakapasok siya sa construction site na in-applyan niya, makakabili na siya ng gatas para sa kambal nilang sanggol.
Pero hindi lang pala siya ang magpapakain — dahil pagpasok niya sa site, siya pala ang magagatasan.
Ngayon, araw-araw may pambili na si Conor ng diaper, gatas, at ulam.Pero may kapalit:
Tuwing break time, may “maamo” siyang binubusog.Tuwing uwian, may baklang boss na humahabol sa opisina.
At tuwing gabi… may misis siyang naghihintay, nagtatanong:“Bakit parang mas malambing ka na ngayon?”
Sa bawat kantot, may kabayaran.Sa bawat sipsip, may kasunduan.At sa bawat patak ng pawis, may pamilyang umaasa.
“Para sa mga anak ko ’to,” ang laging dasal ni Conor.Pero habang tumatagal, hindi niya na alam kung sino ang pinapakain niya — ang pamilya ba niya, o ang mga lalaking nauuhaw sa kanya.
Pero habang lumalalim ang gabi, at lumalakas ang ungol sa dilim, mas lumalalim din ang tanong:Hanggang saan ang kayang tiisin ng isang ama para sa pamilya?At sinong tunay na nagmamay-ari sa kanya — ang gumagastos o ang mahal niya?
“Conor: Ang Mapagmahal na Mister”
Paunang Patikim
“Connor: Ang Mapagmahal na Mister”
Sa edad na 38 ay kailangan kong kumayod para sa aking pamilya. Dalawa na ang anak ko at ang isa ay kailangan pa ng matinding suporta sapagkat mag-iisang taon pa lang siya.
Si Oscar at Arnold, sila ang mga anak ko at si Jessa ang nag-iisa kong asawa.
Nakatira kami sa Sitio Manggahan at simple lang ang may-bahay ko. Kapwa kami highschool graduate at ako lang sa aming dalawa ang nakatuntong sa kolehiyo sa kursong Criminology.
Pero dahil walang pera ang mga magulang ko ay hindi na rin ako nakapagtapos kaya naman tanging pagko-construction lang ang ikinabubuhay namin ng aking pamilya.
Maganda si Jessa at kahit na hindi kami mayaman ay hindi niya pinababayaan ang kanyang sarili, bagay na gustong gusto ko sa kanya.
Napapawi ang lahat ng pagod ko sa construction kapag umuuwi ako at nakikita ko ang aking magandang asawa.
“Pa, umuwi ka ng maaga mamaya, birthday ni Oscar,” wika ni Jessa habang naghahanda ng almusal ko sa pagpasok.
Tulog pa ang mga bata kaya’t kami pa lang na mag-asawa ang nasa kusina.
“Ganoon ba, sige, susubukan kong mag delihensya mamaya ng pandagdag sa pancit na handa ng anak natin,” wika ko habang kumakain.
“Naku, huwag ka nang masyadong mag-alala. Nagawan ko na ng paraan iyan. Ako na ang bahala, at saka, nagbigay rin naman ng kaunting pera ang ninang niya sa bayan kahapon, kaya’t eksakto na iyon, pa.” Hinimas pa ni Jessa ang likuran ko habang kumakain ako.
“Kaya nga mahal na mahal kita ma, kasi masyado kang magaling sa buhay.” Sabay kindat ko sa kanya.
“Mas mahal kaya kita.” Sabay kiliti niya sa akin.
Natawa na lang ako saka kami nagpatuloy sa pagkain.
“Oh, mamaya ha? Maligo ka ng maaga,” biro ko pa sa kanya.
“Lagi naman akong naliligo,” bwelta niya.
“Susundan na ba natin si Arnold?” tanong ko pa.
“Naku, huwag muna sana pa. Mahirap ang buhay. At tingnan mo nga ikaw oh, pagod ka na sa kakatrabaho mo. Kaya nga kung sakaling malaki na si Arnold, susubukan kong mangibang-bansa para man lang makatulong ako,” mahina niyang wika.
Natahimik ako sa kanyang sinabi kaya’t ipinaalala ko sa kanya ang aking pangako.
“Hindi ba’t pangako ko sa’yo na ako ang magtataguyod sa pamilyang ito? Kaya’t hindi ka mag-aabroad,ma. Okay?” Hinawakan ko pa siya sa kanyang kamay sabay tingin sa kanyang mga mata.
Hindi na siya sumagot pa sa akin, bagkus ay nagpatuloy na kami sa pagkain.
POBLACION, SAN ISIDRO
Ito ang bayan at sentro ng industriya sa aming lugar. Dito pinatatayo ang isang semi-small kung saan ako nagtatrabaho.
Marami kaming trabahador at isang taon ang kontrata namin upang matapos ang lahat ng ito.
Tatlong buwan pa lang kaya’t medyo kaunti pa lang ang nagagwa namin. Kaya naman panay ang pag-uutos sa amin ng aming engineer maging ang may-ari nito na palaging nandito upang magbantay.
“Brad, birthday ng anak ko ngayon, sa tingin mo kaya ay makakabali ako sa boss natin?” tanong ko kay James na kasama ko sa construction.
“Naku tol, huwag mo nang subukan sa engineer natin, masyadong masungit. Diretso ka na lang sa may-ari at baka maawa pa sa’yo. Balita ko, mabait naman daw iyon, kahit na byudo na.” Tugon ni James habang naghahalo ng semento.
Tama nga siya, kay Boss Ian na lang ako lalapit mamaya, total, sahuran naman ngayon.
MABILIS lumipas ang oras ngayon ay alas cinco y media na ng hapon. Tapos na ang lahat ng trabaho at nakapila na kami para sa sahuran.
Excited na akong umuwi dahil birthday ng panganay ko, mayroon akong maiuuwing sahod at baka makabali pa ako ng pandagdag.
Nang ako na ang bibigyan ng sahod ay sinabi sa akin ni Engr. Alfonso, 45 taong gulang:
“Connor, di ba’t babali ka? Si Boss Ian ang kausapin mo, nasa loob siya ng opisina ngayon,” wika niya saka binigyan ng sahod si James na ngayon ay nasa likuran ko.
Kanina kasi, nakausap ko ang boss namin at sabi niya ay ibibigay na lang niya ang babalihin kong pera kapag sahuran na. At ito na nga, pinapupunta niya ako sa kanyang mini-opisina, sa lumang building sa tabi ng ginagawa namin ngayon.
“Tol, mauuna na ako. May motor ka naman,” paalam ni James sa akin.
“Sige tol, ingat.”
Pagkasabi ko nito ay nagtungo na nga ako sa kabilang gusali, sa second floor kung saan matatagpuan ang opisina ni Boss Ian.
Wala nang katao-tao doon ngunit nasa labas pa ang kotse niya kaya’t natitiyak kong naroon pa siya. Siguro ay mayroon lang talagang inaasikaso.
Bago ako kumatok sa pintuan ay nag-alangan ako dahil pawis na pawis ako ngayon, bilad sa araw at hindi presentable na pumasok sa kanyang opisina.
Pero wala nang oras, pinapupunta niya ako dito kaya’t hindi na ako mahihiya pa.
Kumatok ako at ilang saglit lang ay binuksan niya iyon.
“Boss, pinatatawag niyo raw po ako,” nakangiti kong wika.
“Connor, hindi ba?” pagkumpirma niya.
“Opo boss.”
“Pasok,” wika ni Boss Ian.
Sa tantiya ko ay nasa edad 45 na rin siya at mas matangkad nga lang ako ng mga limang pulgada. Sa pagkakarinig ko ay dalawa ang kanyang mga anak at dalaga na rin ang isa. Biyudo na siya at wala rin naman akong naririnig na kasama niya o kaya’y nililigawan.
Pagpasok ko ay nahiya ako sa suot kong butas butas na pantalon, lumang t-shirt na ginawang sando at ang isang bag ko na naglalaman ng ilang mga pinagbihisan ko mula sa pagtatrabaho.
Naupo siya sa kanyang swivel chair at nakatayo ako sa kanyang harapan.
“Boss, bali iyon po palang sinabi ko kanina ay …” Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil nagsalita na siya.
“Heto ang pera, nariyan na ang sahod mo.” Inilapag niya ang 15,000 pesos sa mesa.
Ang tantya ko ay nasa tatlong libo lang ang sahod ko ngunit heto at nakapagtatakang bibigyan niya ako ng 15,000 pesos.
“Boss, ang laki po nito, hindi ko po agad mababayaran ito,boss.” Wika ko sabay lapit sa kanya.
“Sahod ngayon hindi ba, Connor?” Tumingin siya sa akin direkta sa aking mga mata.
“Opo, boss.”
“Ayan, pinasasahod na kita.”
“Pero boss, masyado pong malaki ito.”
“Huwag kang mag-alala Connor, mabilis mo lang iyang pagbabayaran.”
“Hindi ko po alam kung…” hindi ko na naman natapos ang sasabihin ko.
“Basta’t pasahurin mo rin ako,” aniya.
Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Hindi ko maintindihan kung ano iyon ngunit nakapagtataka.
“Paano po iyon Boss?” tanong ko.
Itinapat niya sa akin ang isang babasaging baso na sa tingin ko ay ininuman niya ng red wine dahil may bote ng alak sa tabi at saka siya sumandal muli.
Nagtaka naman ako kung para saan iyon.
“Para saan po ito?” tanong ko.
“Para sa sahod ko,” aniya.
“Paanong…”
“Isahod mo riyan ang tamod mo. Bilang kabayaran sa 15,000 pesos na ito.”
Nabigla ako at hindi makapagsalita sa sinabi niya.
“B-boss?” hindi ko makapaniwalang tanong.
“Narinig mo naman hindi ba? Isahod mo riyan ang katas mo. Ngayon na.”
At dahil nasilaw ako sa pera, hinawakan ko agad ang buckle ng belt ko at tinanggal iyon.
Bahala na.
Kabanata: 1 "Isang Basong Sahod"
Pagpapatuloy
Hindi ko alam kung anong uri ng demonyo ang sumanib sa akin noong mga oras na ’yon.
Siguro’y gutom. Siguro’y pagod. O baka sadyang ang bigat ng responsibilidad ay kayang yumuko kahit ang pinaka-diretsong lalake.
Tinitigan ko ang baso sa mesa. Wala iyong laman kundi bakas ng mapulang alak—at ang sinabi niyang gustong palitan ko ng ibang likido mula sa akin.
“Ngayon na, Connor. Malapit na akong umalis. Huwag na nating patagalin,” aniya habang sinasandal muli ang likod sa kanyang upuan, pinagmamasdan ako tulad ng isang mamimili sa palengke, sinusuri kung sulit ba ang karne.
Hinawakan ko ang sinturon ko at dahan-dahang binaba iyon. Sa loob-loob ko, bahala na. Kung ito ang paraan para makauwi akong may bitbit para kay Oscar at Arnold ngayong birthday ng panganay ko, mas pipiliin kong madumihan kaysa mangutang na walang pambayad.
Nang tuluyan ko nang ibinaba ang zipper ng aking pantalon, narinig ko ang bahagyang paghinga ni Boss Ian. Tahimik pero sapat para maramdaman kong may init sa kanyang panonood.
Wala siyang sinabi, pero dama ko ang bigat ng kanyang tingin—mapanghusga at sabik.
Tumagilid ako, tinakpan ng konting tela ang aking sarili, pero hindi siya papayag.
“Walang pagtatago. Harap. Gusto kong makita kung ano ang binabayaran ko,” malamig niyang utos.
Napakagat ako sa labi. Lalaki rin naman ako. May pride. Pero sa harap ng singkwenta pesos kada lata ng gatas na kailangan ng kambal ko, ano ba ang halaga ng pride?
Hinayaan kong bumagsak ang aking pantalon. Mabilis ang tibok ng dibdib ko, parang tambol sa kaba at hiya. Nakatayo pa rin ako sa harap niya, hubad mula baywang pababa.
“Bakit hindi pa?” tanong niya, walang emosyon.
Hinawakan ko ang sarili ko—tuyo, walang gana. Paanong magkakaroon ng gana ang isang lalaking tinatapakan ang dignidad para lang sa salapi?
Pero hindi ko rin tinigilan.
Sinubukan kong i-condition ang sarili. Iniisip ko si Jessa. Iniisip ko ang kanyang mga mata tuwing nagpapaligaya kami sa gabi. Ang malambot niyang kamay. Ang kanyang katawan sa ilalim ko. Ngunit habang ginagawa ko iyon, palihim akong sinulyapan ni Boss Ian, at bigla, ang realidad ay bumalik— hindi ito pag-ibig. Ito ay transaksyon.
Dumaan ang ilang minuto. Pawisan na ako. Nakakahiya. Pero naramdaman ko ring unti-unti na akong tinatablan. Hindi ko alam kung adrenaline, takot, o sadyang pagod lang sa pagtutol.
Napatingin siya sa akin, sabay abot muli ng baso.
“Malapit na ba?” tanong niya, halos bulong pero mariin.
“Opo,” sagot ko, halos pabulong din. At ilang saglit pa, umabot ako sa sukdulan—mahina, pero sapat para punuin ang baso ng kahihiyan at bayad.
Tahimik. Wala akong narinig kundi ang tunog ng sarili kong hininga. Hawak ko pa rin ang baso, nanginginig. Hindi ko alam kung ibabagsak ko iyon o ihahagis sa mukha niya.
Pero ang ginawa ko— iniabot ko ito.
Kinuha niya iyon, walang pag-aalinlangan. Tumingin siya sa akin ng diretso.
“May lakas ka. Mukhang mas madalas pa kitang pasasahurin,” aniya, kasabay ng paglipat ng pera sa isang envelope.
“Heto, 15,000. Huwag mong kalimutang trabaho pa rin ang pinasok mo, Connor. Baka mas magaling ka pa kaysa sa mga dati kong tauhan.”
Hindi ako nakasagot. Isinuot ko ang pantalon ko, tahimik. Parang wala akong boses. Parang naiwan ang kaluluwa ko sa basong iyon.
“Makakaalis na po ako, boss?” tanong ko.
Tumango siya. Hindi na siya tumingin muli. Abala na siya sa pagbukas ng laptop.
Pagbaba ko ng hagdan, hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak. Gusto kong magsuka. Pero sa kabilang banda, gusto ko ring umuwi nang may dala.
Sa likod ng motorsiklo habang pauwi, dama ko ang ihip ng hangin sa mukha ko. Parang humahaplos ng kaunting awa.
Naisip ko: Anong klaseng ama ang nagiging puta para sa sahod?
Pero agad ding sumagot ang konsensya: Yung ama na ayaw maubusan ng gatas ang kambal.
Minsan, mas mahal ang pagiging tatay kaysa sa pagkatao
-Pag-uwi ni Connor sa Birthday ni Oscar at arnold
Pagkarating ko sa labas ng bahay, rinig ko na agad ang tawanan ng mga bata. May pakulo pa pala si Jessa—may palaro, may cake, may pancit sa mesa. Mula sa malayo, mukha kaming masayang pamilya.
Pero ako, bitbit ko ang 15,000 pesos na hindi ko alam kung pera o sumpa.
Bago ako pumasok sa bahay, huminga ako nang malalim. Pinilit kong ngumiti. Hindi ko puwedeng ipakita sa kanila kung anong kababuyan ang ginawa ko kanina lang para lang makasama sila ngayon.
“Pa!!!” sigaw ni Oscar at arnold habang tumatakbo papunta sa akin. Yakap agad. Basa pa ang likod ko sa pawis, pero hindi niya alintana.
“Happy birthday, mga anak,” sabi ko habang iniangat siya sa braso ko, pilit nilalabanan ang pangingilid ng luha.
Lumapit si Jessa, suot ang simpleng dress niya, halatang nag-ayos kahit bahay lang. May ganda pa rin. May pag-aalaga. Walang alam.
“Akala ko hindi ka aabot,” sabi niya habang inaayos ang buhok ko, tapos humalik sa pisngi ko. “Buti naman. Nandito ka sa espesyal na araw ng anak natin.”
“Oo naman. Hindi ko palalampasin ’to.” Sagot ko. Bago ako pumasok, inabot ko sa kanya ang envelope.
“Tol, anong—?”
“Pandagdag lang. Sabi mo nga, kulang pa sa regalo. Bili ka ng bagong tsinelas ni Arnold, medyas, kahit ano. Para sa’yo rin, Ma.”
Nagulat siya, binuksan ang envelope. Napakurap.
“Connor… ang laki nito. Saan mo kinuha to?”
Biglang nanikip dibdib ko. Pero mabilis akong nakabawi. “May binenta lang na mga lumang bakal si Boss Ian. Pinaasikaso sa akin. Sabi niya ako na raw bahala sa kinita.”
Tumingin siya sa akin, parang nagdududa. Pero ngumiti rin.
“Ang bait mo talaga, Pa. Hindi mo na ako tinanong. Gusto ko nga sanang bumili ng bagong shoe cabinet. Ang lalim na ng kinakalawang sa mga ’yon.”
Tumango lang ako.
Gabi.
Nakatulog na ang mga bata. Ang mga bata, busog at pagod sa kakalaro. Si Jessa, masayang nag-aayos ng mga pinagkainan.
Ako, tahimik sa gilid ng kama, nakaupo lang, hawak ang cell phone ko pero walang binubuksang app. Nakatulala.
Lumapit si Jessa. Umupo sa tabi ko. Sumandal sa balikat ko. Mainit ang katawan niya, amoy lotion, amoy pawis, amoy pamilya.
“Connor?” mahinang bulong niya.
“Hmm?”
“Thank you ha. Ramdam ko. Ramdam ko talaga ’yung effort mo. ’Yung sakripisyo mo para sa’min. Hindi ako manhid.”
Lumingon ako sa kanya. Tinitigan ko ang mga mata niya. Sariwa pa rin. Walang bahid ng duda, ng galit, o ng sakit.
Doon ako tuluyang natunaw.
“Mahal kita, Jessa,” mahina kong sambit.
Ngumiti siya. Hinaplos ang batok ko. “Alam ko. At kahit anong mangyari, nandito lang ako. Kapag pagod ka na, ako naman.”
Hindi niya alam, pagod na pagod na ako. Hindi lang sa trabaho. Kundi sa sarili ko.
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
kabanata: 2 "Bagong Demand ng Amo"
KINAUMAGAHAN — CONSTRUCTION SITE, 6:30 AM
Maagang dumating si Connor sa site. Hindi dahil masipag siya ngayon. Hindi dahil ganado.
Kundi dahil hindi siya makatulog.
Buong gabi siyang gising. Habang yakap niya si Jessa, habang pinapanood matulog ang anak, paulit-ulit sa isip niya ang eksena sa opisina ni Boss Ian. Ang baso. Ang pera. Ang katahimikan pagkatapos.
Pakiramdam niya’y marumi siya, pero wala siyang pinagsisisihan—dahil may pagkain sila. May ngiti sa mukha ni Jessa. May saya si Oscar sa birthday niya.
Ngunit ang kapalit nito… mukhang hindi pa tapos.
Habang nagmi-mix siya ng semento, may lumapit na foreman.
“Connor, pinatawag ka ni boss. Opisina, ngayon na.”
Tumigil siya sa ginagawa. Kinabahan.
Hindi na ito tulad kahapon. Walang sahod ngayon. Wala nang dahilan.
Ngunit pumunta pa rin siya.
2ND FLOOR, LUMANG BUILDING – MINI OFFICE NI BOSS IAN
Nang kumatok siya, mabilis ang pagbukas. Hindi tulad kahapon, hindi siya pinaghintay.
“Pasok,” sabi ni Boss Ian, seryoso ang tono. Suot pa rin ang polo at slacks na parang hindi nagbago ng damit simula kahapon.
Pagpasok niya, napansin agad ni Connor ang isang bagay— may camera sa lamesa. Maliit lang. Nakatapat sa sofa.
Napalunok siya si connor.
“Boss… pinatawag niyo raw po ako?”
“Oo. Upo ka muna.”
Umupo siya, pero alerto. Magkahalong kaba at galit ang nararamdaman niya.
“Connor, alam kong wala tayong formal na kontrata sa extra pinasok mo kahapon.”
Tumango lang siya. Tahimik.
“Pero nagustuhan ko ang performance mo. At mukhang may future ka sa… ibang trabaho.”
Napatingin si Connor sa kanya. Hindi na niya kailangan pang linawin. Hindi ito tungkol sa pagiging mason.
“Ano pong gusto n’yong sabihin, boss?”
“Simple lang. Gusto ko ng video. Tayong dalawa. Walang mukha. Discreet. Bibigyan kita ng 30,000.”
Napatingin siya sa camera.
“Boss… iba na ito.”
“Mas malaki rin ang bayad. Ibig sabihin mas may pang-gatas ang anak niyo. may may pangbili ng gamit si misis.”
Hindi makatingin si Connor. Umigting ang panga niya. Hinigpitan ang kapit sa bag strap niya.
“Isang beses lang, Connor. Hindi mo na kailangang bumalik pagkatapos niyan. Bibigyan kita ng resibo kung gusto mo. O account transfer. Bahala ka.”
Tahimik sa loob ng opisina. Rinig ang mahinang ugong ng electric fan. Rinig ang tunog ng sariling dibdib ni Connor.
Tumingin siya sa camera. Tapos sa mesa. Tapos sa bintana.
May exit.
Pero naalala niya ang pangako niya kay Jessa— na hindi siya mag-aabroad. Na siya ang bubuhay sa pamilya. Na hindi niya hahayaang mangutang si Jessa para lang may makain silang pamilya.
At muli, tinig ni Boss Ian:
“Hindi mo na kailangang bumalik pagkatapos niyan.”
Tumingin si Connor. Diretso sa mga mata ng boss niya.
At sa isang iglap, tumayo siya. Dahan-dahang isinara ang pinto ng opisina. Nilock ito.
“Saan ako tatayo?”
–
CUT muna hehe! Let me know your thoughts guyss :)
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 3 "May Kakaiba kay Connor"
TAHANAN – GABING PAYAPA, ILANG ARAW PAGKATAPOS NG KAARAWAN NI OSCAR
Tahimik ang bahay. Tapos na ang hapunan. Si Arnold, tulog na sa sofa. Si Oscar naman, nakahiga sa banig habang hawak pa rin ang bagong laruan na binili ni Connor—isang fire truck na may sirena pa.
Si Jessa, nakaupo sa maliit nilang sofa. May hawak na sinulid, nag-aayos ng butas sa medyas ni Connor.
Kalmado ang gabi. Pero ang puso niya, hindi.
May napansin siya. Hindi isang beses lang.
Mula noong araw ng kaarawan ni Oscar at Arnold, nag-iba si Connor.
Oo, masaya siya. Present siya. Pero may mga maliliit na bagay na hindi katulad ng dati.
Una, masyado siyang tahimik . Dati, kapag nagkukuwento siya tungkol sa trabaho, galit siya sa init, sa ingay, sa engineer, sa mga tamad na kasamahan. Pero nitong mga araw na ’to? Wala. Parang pinili na lang niya ang katahimikan.
Pangalawa, hindi na siya natutulog ng mahimbing . Madalas siyang gumising sa kalagitnaan ng gabi, nakaupo lang sa gilid ng kama, parang may iniisip nang malalim.
At kaninang hapon—’yon ang hindi niya makalimutan.
FLASHBACK – KANINANG HAPON
“Pa, bibili lang ako ng suka sa tindahan, sandali lang,” sabi ni Jessa habang suot ang tsinelas.
“Sige, Ma. Bantayan ko ’yung kambal.”
Paglabas niya, may naiwan siyang barya sa loob ng bahay— si Connor, nagbibihis.
Wala sanang masama doon. Pero nakita niya kung paanong itinupi ni Connor ang isang envelope na kulay itim at itinago sa loob ng kanyang lumang medyas, sa ilalim ng cabinet. Parang ayaw ipakita. Parang… sikreto.
Hindi siya nagtatanong agad. Hindi siya nagagalit nang wala sa lugar. Pero babae siya. Asawa siya. At ramdam ng puso niya kung may itinatago ang lalaking minamahal niya.
KASALUKUYAN – GABI, SA LOOB NG BAHAY
“Pa,” tawag ni Jessa habang nilalapag ang medyas sa gilid. Lumapit siya sa kanyang asawa, niyakap ito mula sa likod habang ito’y nakaupo sa sahig, nakasandal sa dingding.
“Yes, Ma?”
“Hindi ka na masyadong nakukuwento ngayon ah.”
“Pagod lang.”
“Alam mo, kahit pagod ka, dati ang daldal mo. Lalo na kapag tungkol sa trabaho.”
Napangiti si Connor. Pilit. Pero hindi nagsalita.
Hinawakan niya ang baba nito, pinatingin sa kanya. Tinitigan niya ang asawa. Parang may gustong sabihin, pero pinipigilan.
“Connor…” marahang sambit ni Jessa. “May problema ba?”
Umiling ang lalaki. Tumayo, niyakap siya.
“Wala, Mahal. Wala. Mahal na mahal ko lang kayo.”
Ngumiti siya. Malamig. Hindi niya alam kung totoo iyon o para lang siya patahimikin.
Pero habang yakap siya ni Connor, ramdam niya ang bigat ng katawan nito. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa lihim.
-GABI.
Habang natutulog si Connor, dahan-dahang bumangon si Jessa. Kinuha niya ang lumang medyas sa ilalim ng cabinet. Binuksan.
At doon niya nakita ang envelope. Kulay itim. Walang pangalan.
Pagkabukas, may laman.
Dalawampu’t limang libong piso.
Napaupo siya. Hindi dahil sa tuwa.
Kundi dahil sa tanong na nagsimulang umalingawngaw sa isip niya:
“Anong klaseng trabaho ang kayang magbigay ng ganito kalaking pera, pero ayaw sabihin ng sariling asawa?”
UMAGA – SA KUSINA
Maagang nagising si Jessa. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng kutsilyong hinihiwa ang sibuyas ang maririnig.
Kahapon pa siya gising sa isipan.
Ang envelope. Ang pera. Ang katahimikan ni Connor. Ang basag na ritmo ng dati nilang simpleng buhay.
Hindi siya tanga.
Pero ayaw rin niyang basta na lang sumugod na parang wala siyang pinaglalaban. Ayaw niyang masira ang tahanan nila kung pwede pa itong iligtas. Ang gusto niya—katotohanan. At ang katotohanan, kusang lumalabas sa mga taong may ginagawang mali.
PUMASOK SI Connor SA KUSINA , bagong paligo, suot ang lumang t-shirt at kupas na shorts. Dala ang bag para sa trabaho. Pumwesto sa upuan, inaantok pa.
“Mukhang masarap almusal natin ah,” sabay ngiti.
Ngumiti si Jessa, banayad.
“Simpleng ginisang sardinas lang, Pa. Galing sa ipon mo.”
Hindi siya tumugon agad. Tinitigan lang ang pagkain. Parang may gustong sabihin pero pinipigil.
Si Jessa, maingat ang kilos. Kumuha ng tasa ng kape, inilapag sa harap ni Connor.
“Saan mo nga pala ulit nakuha ’yung dagdag na pera na binigay mo nung birthday ni Oscar?”
Mahinahon. Walang tono ng galit. Walang akusasyon. Pero may bigat.
Tumingin si Connor sa kanya. Isang iglap lang. Mabilis. Pero sapat para makita ni Jessa ang kunot ng noo, ang bahagyang pag-igting ng panga, ang pag-iwas ng tingin habang nagkakape.
“Ah… sabi ko sayo, binenta ko ’yung mga bakal ni Boss Ian. Pinakilos lang ako.”
Ngumiti si Jessa. Tipid. Tumango.
“Ganun ba?”
Tahimik. Walang sumagot.
“May pinapagawa kasi akong listahan para sa budget natin. Baka pwedeng sabihin mo kung magkano talaga ’yung dinala mo. Para maisulat ko sa notebook.”
Bahagyang umubo si Connor. Kunwari’y nabigla sa mainit na kape. Pero hindi iyon ang dahilan.
“Mga… nasa labinlima lang yata, Ma. ’Di ko na nabilang eh. Diretso ko nang inabot sayo.”
Lihis. Mababaw. Mabilis na sagot.
Napansin ni Jessa. Hindi na siya tumutol.
Tanghali.
Habang abala si Connor sa pag-aayos ng motor, lumapit si Jessa. May hawak na plastik basket na may lamang sinampay. Umupo sa tabi niya.
“Pa,” simula niya.
“Pag wala na akong tiwala sayo, puwede mo na akong iwan, ha.”
Tumigil sa pagmamano si Connor. Napalingon, mabagal.
“Bakit mo nasabi ’yan, Ma?”
Tumingin si Jessa sa kanya. Deretso. Tahimik pa rin ang tono.
“Kasi ayoko na dumating sa puntong kailangan pa kitang tanungin kung nagsisinungaling ka.”
Hindi na siya nagsalita pa. Tumayo siya, iniwan ang plastik sa tabi. Pumasok sa bahay.
Si Connor, nanatiling nakaupo. Tulala. Hindi alam kung hahabulin ba ang asawa o tatapusin ang pagkakalas ng motor na wala namang sira.
–
Sa loob ng bahay, naglalaba si Jessa.
Tahimik. Pero sa loob niya, umuugong ang tanong:
“Ilang beses ko pa bang kailangang magkunwaring hindi ko alam?”
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 4 "Nadiskubre"
HAPON – BAHAY NILA, LIVING ROOM
“Ma, aalis lang ako. Sandali lang ’to. May pinapapirma lang si Boss Ian sa site.”
Tumango si Jessa, nakaupo sa sofa, nagsusulsi ng shorts ni Oscar. “Oo, ingat ka.”
Tahimik lang siya. Pero sa loob—nagsimula nang magbilang. Isang minuto. Dalawa. Tatlo.
Pagka-apat na minuto, mabilis niyang sinuksok ang mga sinulsi sa bag, kinuha ang payong at tumawid palabas. Lumakad siya pakanan. Hindi niya sinundan si Connor agad-agad. Kilala niya ang asawa niya—marunong magmasid, hindi padalos-dalos.
Pero kilala rin niya ang sarili niya. Mas matalino siya kapag tahimik.
ALONG THE MAIN ROAD — BANDANG 5PM
Sinundan niya ang tricycle na sinakyan ni Connor. May kalayuan, pero sapat para hindi siya mapansin.
“Boss Ian?”
Paulit-ulit sa isip niya ang pangalan.
May ilang linggo na rin niyang naririnig iyon—laging may pa-extra, pa-kumpuni, pa-ayos, pero kahit kailan, hindi niya nakitang may biniling bago si Connor. Walang TV. Walang cellphone. Walang bagong motor.
“Nasaan napupunta ang pera?”
DUMAAN SA LOOB NG ISANG ALLEY
Maputik. Makitid. Madilim na kahit may araw pa. Mga pader na may graffiti. Amoy sigarilyo at lumang kahon. Puno ng kalawang ang gate na pinasukan ni Connor. Hindi siya lumapit agad. Dumikit siya sa poste ng kuryente. Nagtago. Nakiramdam.
Walang signage. Walang pangalan. Isang ordinaryong bahay na may kurtinang makapal.
Pero may isang bagay na hindi ordinaryo:
May camera sa taas ng pinto. At may pulang ilaw na naka-on.
BINUKSAN NI Connor ANG PINTO — AT PINAGBUKASAN SIYA NG ISANG LALAKI.
Matangkad. Maputi. Malinis manamit. Hindi ito trabahador. Hindi rin mukhang boss sa construction.
Ilang segundo lang, pero sapat na para makita ni Jessa:
May yakap. Malapit. At saglit na halik sa leeg bago isinarado ang pinto.
Tumigil ang paghinga ni Jessa.
Hindi siya umiyak. Hindi rin siya umalis. Tumalikod lang siya. Mabagal. Tahimik. Parang isang bumbilyang pundi — walang tunog, pero may liwanag na unti-unting nawawala.
GABI — SA KUSINA MULI
Nagprito siya ng itlog. Walang ibang ulam.
Umuwi si Connor bandang alas-otso. Amoy sabon. Malinis. Parang galing lang sa ordinaryong trabaho.
“Kamusta ’yung pinapirmahan ni Boss Ian?” Tanong ni Jessa habang nakatalikod.
“Okay naman. Saglit lang din kami nagkape.” May katahimikan sa sagot niya.
Ngumiti si Jessa. Mabilis. Walang tunog.
“Inabot ka ng tatlong oras para sa pirma at kape?”
Nagkatinginan sila.
“Oo. Nagkwentuhan lang sandali. Baka overtime ako bukas.”
Tumango si Jessa. Walang galit sa mukha.
Pero habang nilalagay ang itlog sa plato, isang ideya na ang pumasok sa isip niya:
“Kung ayaw mong umamin, ako na ang hahanap ng sagot. At pag nahanap ko—masisira ka. O ililigtas kita. Depende kung gaano ka kabastos sa totoo.”
UMAGA – TAHIMIK NA KALSADA, KASING-USOK NG MAAGANG ARAW
Bitbit ni Jessa ang isang lumang shoulder bag, payong, at isang printed na “resumé” na gawa-gawa lang — puro general cleaning experience at pangalan ng pekeng dating amo. Naka-sandals siya, nakasuot ng simpleng blouse at palda. Mukha siyang ina na naghahanap ng hanapbuhay. Walang masyadong make-up. Walang pagdududa sa mukha.
Pero ang puso niya — binabantayan ang bawat hakbang.
NARATING NIYA MULI ANG GATE NG BAHAY.
Ngayon, hindi na siya nagtagong parang stalker. Tuwid ang likod. May kaunting kaba, pero pinilit niyang ngumiti sa CCTV na nakatingin sa kanya.
Kumatok siya. Maayos. Tatlong beses. Walang alinlangan.
Bumukas ang pinto. Isang ibang lalaki ang lumabas. Bata pa. May hikaw. Malambot ang kilos. Parang sanay sa pasimpleng tingin pataas-baba.
Lalaki:
“Yes po?”
Jessa:
“Magandang umaga po. May nagsabi kasi sakin kahapon na naghahanap kayo ng tagalinis dito. Pwede po ba akong mag-apply kahit part-time lang?”
Lalaki:
(nagsukat ng tingin)
“Ahh… sino po nagsabi?”
Jessa:
(may pa-inosente pero matatag ang tono)
“Yung lalaking malaki ang braso. Matangkad. Medyo tahimik. Palagi raw siya dito. Sabi niya magtanong lang daw ako dito mismo.”
Sinadya niyang i-describe si Connor — pero hindi binanggit ang pangalan.
Lalaki:
“Ahhh… si… oo. Saglit lang po ah.”
Isinara ang pinto. Tumayo si Jessa sa tapat. Hindi na siya nanginginig. Mas lumalakas ang kutob niya. At ang inip — hindi dahil sa tagal, kundi dahil baka makita siya ng mismong dahilan kung bakit siya naroon.
PAGBUKAS MULI NG PINTO — MAS MATANDA NA LALAKI ANG LUMABAS.
Maputi ang buhok pero well-groomed. Maayos ang polo. Halatang may pera. Hindi ito si Boss Ian—pero hindi rin siya ordinaryong tauhan.
Matanda:
“Ikaw daw ’yung nag-aapply?”
Jessa:
“Opo. Kahit po panglinis lang. Marunong naman po ako. Marami na rin po akong nalinisan na bahay at opisina. Malinis po akong magtrabaho.”
Matanda:
“May asawa ka ba?”
Tumigil si Jessa. Sandali lang. Pero ang sagot niya ay mabilis:
Jessa:
“Meron po. Pero bihira siya sa bahay. Nagkokontrak lang po siya ngayon sa South.”
Mabilis niyang binaligtad ang realidad — isang kasinungalingang totoo ang tono.
Matanda:
(tumango-tango, parang sinusukat ang tapang)
“Pasok ka nga muna.”
LOOB NG BAHAY — ANG UNANG SAKSI NI JESSA
Pagkapasok niya, agad siyang tinamaan ng malamig na hangin ng aircon at halimuyak ng mamahaling sabon. Pero ang higit na tumama sa kanya: ang kalinisan ng lugar.
Walang bakas ng alikabok. Walang kailangan linisin.
Sa hallway, may tatlong pinto. Dalawa sarado. Isa — bukas. Sa loob, may ring light. Tripod. Kumot na puti sa likod. Isang lalaking naka-sando at brief lang ang nandoon, nakaupo at ngumunguya ng sandwich habang may hawak na vape.
Napansin siya ng lalaki, ngumiti. Parang sanay makakita ng mga “baguhan.”
Matanda:
“’Wag ka muna matakot. Legal naman ’to. Hindi ka naman pipilitin kung ayaw mo. Pero kung gusto mo talaga ng trabaho — marami kaming maibibigay.”
Jessa:
(mahigpit ang hawak sa bag pero banayad ang tono)
“Ano pong klase ng trabaho?”
Matanda:
“Yung paglilinis… minsan may extra. Depende kung game ka. Pero malinis ang bayad. Wala kaming ilalaglag.”
Bumukas ang isa sa mga pinto.
Connor.
Hubad ang katawan, pawisan. Tuloy-tuloy lang ang lakad niya papunta sa kabilang pinto, hindi pa siya napapansin.
Si Jessa, tahimik lang.
At sa mismong sandaling iyon — hindi siya umiwas.
Tumama ang mga mata nila.
Connor:
(nagulat, kumurap, hindi makapaniwala)
“Je… Jessa?!”
Ngumiti si Jessa. Banayad. Pero may apoy sa loob ng kanyang titig.
Jessa:
“Hindi ka ba masaya, Mahal? Gusto ko lang naman makasabay ka sa gastos. Kaya heto ako. Mag-aapply din.”
Kabanata: 5 "Ang Ama Na Gagawin Ang Lahat"
UMAGA — TERMINAL NG JEEP SA KANTO
Bitbit ni Connor ang baon ng mga bata. Sa isang kamay, lunchbox na may hotdog at itlog. Sa kabila, bag ni Oscar at Arnold na may sirang zipper pero tinahi ni Jessa kagabi.
“’Tay, lalakad na kami ha,” sabi ni Oscar, sabay yakap.
“Oo, mag-ingat. Pag may quiz, basahin mo muna tanong bago sagot. Huwag kabisado lang.” Pinilit ni Connor ngumiti, pero pagtalikod ng mga bata, napahawak siya sa sinturon niya — hindi para ayusin, kundi para alalahanin kung sino ang huling humawak doon kagabi.
FLASHBACK — GABI SA ‘SITE’
“Connor, palit ka ng uniform. Gusto ko suotin mo ’to.” Hinagis ni Boss Ian ang isang T-shirt na may tatak ng eskwelahan — PE shirt ng high school.
“Sir… kailangan pa ba ’yan?” Pero wala nang tanong. Wala ring reklamo.
Tumango lang siya. Para sa tuition. Para sa monthly nila oscar at arnold. Para sa bagong sofa na gusto ni Jessa dahil “luma na’t may amoy na ’to.”
BALIK SA TERMINAL — KASALUKUYAN
“Boss Connor!”
Napalingon siya. May isang batang lalaki, humahabol ng jeep. May cellphone sa kamay. Nakatitig.
“Ikaw ba ’to?” tanong ng bata, sabay pakita ng video.
Paused frame: Connor, shirtless, naka-blindfold. Tinatawanan siya. May sumisigaw sa background: “Galing mo, bossing! Worth every peso!”
Nanlamig ang batok ni Connor. Sandaling natigilan.
“Hindi ako ’yan,” sagot niya, mababa ang boses, diretso ang tingin.
Tumango ang bata, pero bago pa ito makasakay ng jeep, binulong:
“Pero parehas boses n’yo. Ingat ka, Kuya.”
TANGHALI — LOOB NG SARI-SARI STORE
Kumukuha ng gatas si Connor. Ayaw niyang utangin pero wala nang laman ang wallet. Kinuha niya ang QR code na binigay ni Boss Ian.
₱2,500 received.
Pinunas niya ang pawis sa noo. Kahit maghapon siyang magtulak ng hollow blocks, hindi niya maaabot ’yun sa isang araw. Pero sa isang gabi—isang katawan—may gatas, may ulam, may bayad sa kuryente.
GABI — KASAMA ANG PAMILYA SA HAPAG
“’Tay, may project kami bukas. ₱500 daw sabi ni teacher.”
“May prom din si Arnold next week. Wala pa siyang susuutin,” dagdag ni Jessa.
Ngumiti lang si Connor. Parang wala lang. Pero habang sinusubo ang kanin, lumunok siya ng mas malalim:
“Hanggang kailan ko kayang itago ang lahat?”
UMAGA — LOOB NG BAHAY, KUSINA
Habang nag-aalmusal si arnold at Oscar, si Jessa ay nakatayo sa tapat ng ref. Napansin niyang may bago itong magnet souvenir—“Tagaytay Highlands.” Hindi sila nagpunta roon.
“Connor, saan mo nakuha ’to?”
“Ha? Ay, binigay lang ng katrabaho ko. Pa-pasalubong.”
Tumango si Jessa, pero hindi siya tumigil doon. Sa bintana, kita ang bagong sapatos ni Connor. Hindi ’to nabili sa ukay.
At kahapon lang, may delivery ng bagong bedsheet—Egyptian cotton, malambot at puting-puti. Walang tagpi.
“Imposible ’tong nakasya sa kita niya sa construction lang.”
HAPON — LAUNDRY AREA
Habang nagsasampay, naramdaman ni Jessa ang phone ni Connor sa likod ng pantalon nito. Hindi niya ito binuksan. Pero binilang niya kung ilang beses itong nag-vibrate. Dalawa sa kanila lang may load.
Muling tumunog. “Private Number.”
Sinulat niya sa isip ang oras. 3:45PM. Kabisado niya ang mga alanganing oras ni Connor.
POV: Connor
3:45PM — LUXURY CONDOMINIUM, MAKATI
“Pasok ka.” Nakangiti ang bagong kliyente. Babae. May edad. Elegante. Pero may lamig ang boses.
“Connor, alam mo kung bakit kita pinatawag. Alam ko lahat ng ginagawa mo para sa pamilya mo. Impressive.” Lumapit siya. Nakasuot lang si Connor ng simpleng T-shirt at jeans. Pero kita sa mata ng babae ang pagnanasa.
“I don’t like uniforms. I like… submission.” Binuksan niya ang drawer at may inilabas—isang kwintas na may maliit na padlock.
“Isusuot mo ’to. At sa tuwing pupunta ka sa akin, hindi ka magsusuot ng kahit ano kundi ’to. Kasama sa bayad ang katahimikan.”
Connor didn’t answer. Tumitig lang. Sa isip niya: 5,000 para sa prom suit. 500 sa project ni Oscar. ₱15,000 para sa tuition. May natitira pa.
“Ito lang ang paraan.”
GABI — LOOB NG KUWARTO
Habang natutulog si Connor, nakatalikod sa kanya si Jessa. Hawak nito ang basang bedsheet na bagong labada.
Pinisil niya ito. Pinikit ang mata.
“Hindi ko binili ’to. Hindi rin galing sa sale. Pero sino ang bumili?”
Sa kama, lumingon si Connor, niyakap si Jessa. “Pagod ka?” “Ikaw ang pagod, hindi ba?” sagot niya.
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment!🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 6 “Pag Binuksan Mo, Hindi Mo Na Maibabalik”
POV ni Jessa
UMAGA — SA SALA, HABANG TULOG PA LAHAT
Maaga siyang nagising. Di siya mapakali buong gabi. Ramdam niya: may nililihim si Connor. Tahimik niyang kinuha ang cellphone nito mula sa bulsa ng pantalon na nakasampay sa silya.
Walang lock. Luma na ang phone, pero bago ang laman.
Una niyang binuksan: GCash.
Recent transactions: ₱20,000 from “J.Q.” ₱35,000 from “Private.” ₱50,000 from “Mrs. H.” Halos buwan-buwan may pumapasok.
Hindi sweldo. Hindi bonus. Walang pangalan ng kompanya.
Pangalawa niyang binuksan: Gallery.
May isang hidden folder: “Locked Folder (6 files).”
Pinindot niya.
May picture si Connor—nakaupo sa kama, walang damit. Sa paanan niya, isang babaeng naka-blindfold. May isa pang picture: may kwintas siya. Yung kwintas na nakita niyang iniipit ni Connor sa lalagyan ng medyas.
“H-hindi ’to trabaho…”
Pangatlo: Messenger App.
Doon niya nakita ang pangalan: Mrs. H.
Mrs. H : “Ready ka na ba tonight? Walang suot. No complaints.”
Connor : “Opo. I’ll be there 8PM. Kailangan lang talaga ng anak ko ng pambayad sa field trip.”
Mrs. H : “Good boy.”
Tumigil si Jessa.
Hindi siya umiyak. Hindi siya sumigaw. Binalik niya ang phone sa bulsa ng pantalon. Tahimik siyang naupo sa dining table.
“Pinagpapalit mo ba kami? O pinoprotektahan mo?”
POV ni Connor
(Naglalakad, bitbit ang bigat ng katahimikan. Ramdam niyang lalong bumigat ang mundo.)
GABI — SA LABAS NG ISANG PRIVATE SPA SA GREENHILLS
Tinext siya ni Mrs. H:
“Dalhin mo ’yung lalaking driver na minsang naghatid sa akin. Gusto ko dalawa kayo tonight. I’ll pay double.”
Humigpit ang hawak ni Connor sa cellphone.
Hindi niya kilala ang driver personally—naalalang si Anton ang pangalan. Magagalit kaya ’to? Papayag kaya siya?
Pero ang tanong: papayag ba siya?
Tumawag si Mrs. H. “Connor, this is not a favor. This is a requirement. Hindi ko gusto ng tanong-tanong. Gusto ko lang sumunod ka. If you don’t show up, I’ll cancel next month’s payment.”
Connor didn’t speak right away. Ang naiisip niya lang: si Oscar—gusto ng bagong tablet. ang mga anak ay nangangarap ng birthday party sa Jollibee.
“Papatayin ba niya ang sarili niyang dangal, para mabuhay ang pangarap ng pamilya?”
PAGBALIK SA BAHAY — HATINGGABI
Tahimik ang bahay. Pumasok siya sa kwarto. Tulog si Jessa. O baka nagtutulog-tulogan.
Nilagay niya sa tabi ng kama ang puting sobre — may laman na ₱15,000. May sulat na maliit.
“Para kila oscar at arnold. Wag mo nang tanungin kung saan galing.”
Tumabi siya kay Jessa. Hindi niya alam kung bukas, may yayakap pa sa kanya.
GABI — PRIVATE SPA, SAN JUAN
Pumasok si Connor at Anton sa loob ng spa. Dim ang ilaw. Bango ng essential oils. Tahimik, parang altar ng kasalanan.
Hindi na ito first time ni Connor, pero ibang klaseng bigat ang dala niya ngayon—dala niya si Anton.
Si Anton naman, tahimik lang. Walang tanong. Tumingin lang kay Connor nung sinabi sa kanya ni Mrs. H na gusto niya silang dalawa ngayong gabi.
Anton: (mahina) “Sigurado ka rito?”
Connor: “Wala na kong ibang pagpipilian.”
Anton: “Meron. Pero ito ang pinili mo.”
Sa loob ng kwarto, nakaabang si Mrs. H.
Nakaputi. May wine. May kamera sa gilid — discreet pero malinaw.
Mrs. H: “Gusto ko ng control. Walang arte. Strip. Now.”
Dahan-dahang naghubad si Connor. Tumambad ang pawisang katawan niya. Sunod si Anton — mas may abs, mas batang tingnan, pero mas halatang kinakabahan.
Lumapit si Mrs. H. Sinimulan niyang lagyan ng langis ang dibdib ni Connor. Tapos kay Anton.
Nilapit niya ang dalawa sa isa’t isa.
Mrs. H: “Touch him.” (kay Connor)
Connor: “Okay lang ba, Anton?”
Anton: “Ikaw ang dahilan bakit nandito ako, ’di ba? Sige. Gawin natin kung anong kailangan.”
Mainit ang palitan. Dahan-dahang naghalo ang hininga at balat. Pinanood sila ni Mrs. H na parang isang direktor sa eksena niyang nilalabanan ang moralidad.
Pero habang tumatagal, may kakaibang nangyari: hindi lang libog ang namamagitan. May tiwala. May pagpapakumbaba. May sakripisyo.
Then — may pumasok.
Lalaki. May hawak na phone. Naka-record.
Stranger: “Uy, boss. Magandang laman ’to, ah. Sayang kung kumalat—”
Connor’s reflex kicked in.
Tumayo. Lumapit. Binugbog ang lalaki. Kinuha ang phone. Binasag.
Tumakbo palabas si Mrs. H, takot. Si Anton, nagmamadaling nagbihis.
Connor sat down, naked, trembling.
Anton: “Bro… tapos na ’to. Hindi mo na to kailangang gawin.”
KINABUKASAN — SA BAHAY, UMAGA
Tahimik ang hapag. Walang nagsasalita.
Si Jessa ang unang bumasag.
Jessa: “Alam ko na. Lahat.”
Connor:
(hindi makatingin) “Patawad…”
Jessa: “Pero alam mo kung anong mas masakit?”
Connor:
(hinihintay ang suntok ng salita)
Jessa: “Na pinili mong ikaw lang ang masasaktan. Hindi mo man lang ako sinubukang tanungin kung kaya ko.”
Connor: “Ginawa ko ’to para sa inyo.”
Jessa: “Gago ka. Pero ikaw ang asawa ko. At ayokong ibigay ka sa iba. Kung babalik ka… babalik ka sa’kin. Pero sa totoo na.”
GABI — KAMA NILA, SA DORMITORYO
Doon siya hinubaran ni Jessa — hindi para sa kliyente, kundi bilang asawa.
Jessa: “Tingnan mo ako, Connor. Hindi mo na kailangang magpakalugmok. Ako lang ang kailangan mo. Ako lang ang dapat mong paglingkuran.”
Connor surrendered. Buo. Hubad. Malaya.
Mainit ang gabi, pero hindi lang katawan ang nalasing sa sarap — pati puso.
ENDING NOTE:
Hindi naging madali ang desisyon ni Connor. Pero hindi rin ito naging walang saysay. Ang liwanag na nahanap niya sa dulo ay hindi galing sa pera — kundi sa pagtanggap, pagkilala, at sa init ng sariling asawa.
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment!🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 7 “Bumabalik ang Gutom”
Mainit ang hininga ni Connor habang lumalakad sa ilalim ng papalubog na araw. Bitbit niya ang isang lukot na brown envelope—hindi sweldo, hindi regalo, kundi disconnection notice mula sa kuryente.
Sa bawat hakbang pauwi, parang dumadagdag ang bigat ng katawan niya. Isang buwan na silang atrasado sa bayad. Kahapon lang, sinabi ng guro ng anak niya na kailangan ng pambayad sa quarterly exam. Si Jessa, buntis na ulit, ubos na ang vitamins. At ngayon, wala na namang laman ang refrigerator kundi itlog at tubig.
Tumigil siya sa gilid ng kalye, pinikit ang mga mata, at dahan-dahang huminga. “Anong klaseng ama ako kung hindi ko kayang maglagay ng pagkain sa hapag?”
Nagsalita ang pride niya sa loob ng utak:
“Ginawa mo na ’to dati. Walang nakakaalam. Nakaahon kayo. Ligtas kayo.”
Pero sumagot ang konsensya niya:
“Bakit mo pa sinimulan magbagong-buhay kung babalik ka rin?”
Tumunog ang phone niya. Isang number na matagal na niyang binura — bumalik.
[Client: “Kailangan kita ngayong linggo. Double ang bayad. Gusto mo?”]
Hindi siya agad sumagot. Tinitigan niya lang ang message.
“Double.”
Sapat na pang-tuition. Sapat na para mapalitan ang sirang gasul. Sapat na para hindi magdusa ang anak niya.
Pero kapalit nito? Ang katahimikan na pinaghirapan niyang buuin kasama si Jessa.
Sa pagbubukas ng gate nila, narinig niya ang tawa ng anak niya sa loob. Si Jessa nasa kusina, nakatali ang buhok, pagod, pero pilit ang ngiti.
“May balita ka ba sa padala ng pinsan mo?” tanong ni Jessa habang nagpiprito ng itlog.
Umiling lang si Connor. Walang salitang lumabas.
Tumango si Jessa, pero napansin niya: may luhang bumabad sa gilid ng mata nito habang naka-ngiti. At doon, mas nasaktan si Connor.
“Hindi na ako lalapit kay Jessa tungkol dito,” bulong niya sa sarili.
“Ako na lang. Ako na lang ulit.”
Gabi. Nasa labas ng maliit nilang bahay si Connor, nakaupo sa gilid ng pader, may yosi sa bibig na hindi niya sinusunog. Tinitigan niya ang langit, pero walang sagot.
Tumunog ulit ang phone.
Client:
“Connor, available ka ba bukas? Pick-up kita. No spa. Diretso sa penthouse. Alam mo na ang gusto ko. ₱30k. Walang usapan. Walang drama. Isang gabi lang.”
Napahigpit ang hawak niya sa phone. ₱30,000.
Kasing halaga ng isang buong buwan ng panggastos nila.
Tinapik niya ang binti. Sunod-sunod. Para bang may laban sa pagitan ng moralidad at pangangailangan. Hanggang sa lumabas si Jessa, bitbit ang bagong labang puting damit.
“Ang lalim ng iniisip mo,” aniya. “Pang grocery na naman ba iniisip mo?”
Ngumiti si Connor. “Oo, ’tsaka tuition.”
Nilapitan siya ni Jessa, naupo sa tabi niya, sabay dikit ng ulo sa balikat. Tahimik lang sila. Hanggang sa biglang ibulong ni Jessa—
“Connor, kung may ginagawa kang kalokohan ulit, ayokong malaman ’yan mula sa iba.”
Parang tinamaan ng malamig na kutsilyo ang dibdib niya.
Kinabukasan, maagang gumising si Connor. Nakasuot ng lumang fitted polo. Malinis. Pormal. Pero may mabigat na pakiramdam.
Nagkita sila ng kliyente sa isang kotse na hindi pangkaraniwan. SUV na mamahalin. May tint. Amoy imported perfume ang loob.
“Ang tagal mong nawala, Connor,” bulong ng kliyente. “Mas naging lalaki ka. Mas naging mahal ang presyo mo ngayon.”
Tahimik lang si Connor.
Pumasok sila sa elevator ng isang high-rise condo sa BGC. Walang spa. Walang arte. Isang tulugan lang raw.
Pero pagpasok niya sa penthouse — may tatlong lalaki pa sa loob. Parehong may hawak ng alak, camera, at masinsinang tingin.
“Hindi lang ako ngayon,” ani ng client. “May audience. Pero di mo kailangang gawin lahat. Basta ikaw ang bida. ’Yan ang usapan.”
Pera. Dangkal lang sa harapan niya. Konting kahubaran, konting sulyap, konting utos.
Tumingin si Connor sa camera.
“Para ’to sa pamilya.”
POV ni Jessa
Maghahapunan na. Ang ulam—tinolang manok. Gawa sa maliliit na chicken cuts na nabilini Jessa sa palengke. May dahon ng sili at luya, walang papaya o sayote. Budgeted.
“Arnold, tawagin mo na si Papa!” sigaw niya sa anak.
“Wala pa po si Papa!” tugon ng bata mula sa sofa.
Jessa checked the time. 7:46 PM.
Hindi tipikal. Si Connor laging umuuwi nang alas sais ng gabi, gutom pero hindi pikon. Kanina pa may kutob si Jessa. Hindi dahil sa late lang si Connor… kundi sa kilos nito nitong mga nakaraang linggo.
Tahimik. Hindi na sumasabay sa mga plano niya. Hindi na tinatanong kung magkano pa ang kulang sa tuition. Pero lagi nang may bayad.
Pumasok siya sa kwarto. Tinignan ang hamper — kulang ng isang polo. Yung paboritong fit ni Connor kapag may “extra” sideline.
Bumalik siya sa mesa. Binuksan ang cabinet. Nakita ang isang bagong box ng imported perfume.
“Hindi ko ’to binili. Hindi ’to galing sa akin.”
Hinugot niya ang drawer. Tiningnan ang resibo ng mga gastos. Lahat may sagot si Connor. Pero hindi lahat may kwento.
Dumating si Connor bandang alas nuwebe. Pagod. Pawisan. Pero mabango. Suot pa rin ang masikip na polo, pero may bagong guhit ng guilt sa mukha.
“Sorry, trapik. May naayos lang ako sa site,” aniya. Yumuko agad sa anak. “Arnold! Halika, kain tayo!”
Ngumiti si Connor. Normal ang lahat.
Pero si Jessa, tahimik lang. Inobserbahan ang bawat galaw. Pansin niya—yung tingin ni Connor habang kumakain, parang wala sa hapag. Parang wala sa bahay. Parang wala sa kanya.
At doon siya kinilabutan.
May pera. May pagkain. May pang-luho. Pero wala nang kwento. Wala na si Connor.
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment!🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 8 “Mukhang Kilala Kita”
Sa loob ng isang black SUV, nakaupo si Connor sa likod. Malamig ang aircon, pero mas malamig ang katahimikan. Katabi niya si Sir Roy — late 40s, balbasin, may singsing sa kaliwa pero walang pangalan sa usapan.
“Magkano ulit ang binibigay mo sa asawa mo kada linggo?” tanong ni Roy, habang abala sa pag-type sa phone.
“Depende po sa kita,” maikling sagot ni Connor.
“Sabihin natin… kailangan niya ng dagdag para sa bagong project ng anak ninyo sa school. Kasi ako, may gusto rin akong ‘project.’ Public, risky, exciting.”
Tumagilid ang mukha ni Roy. Nakangisi.
“Kaya mo ba sa parking lot ng mall?”
Napatingin si Connor. Hindi agad nakasagot. Ang lalamunan niya, parang tuyo. Sa isip niya, si Jessa. Si Arnold at Oscar. Ang mga gastusin. Ang tubig. Ang kuryente. Lahat nakapatong sa balikat niya.
“May CCTV po ’yon—”
“Ako bahala,” putol ni Roy. “Dalawang gwardiya dun sa basement ay tao ko. Isang SUV, tinted. Wala tayong problema.”
“Sir…”
“Double bayad. Pero gusto ko ikaw ang mag-umpisa. Ikaw ang didikit.”
Tumahimik si Connor. May gumapang na init sa batok niya—hindi libog, kundi kahihiyan.
Tiningnan niya ang envelope na iniabot ni Roy. Makapal. Maraming kayang ayusin.
“Kung hindi mo kaya, sabihin mo lang. Maghahanap ako ng mas gutom.”
Tumingin si Connor kay Roy. Dahan-dahan niyang kinuha ang envelope. Hindi pa rin siya tumango. Pero hindi rin siya umatras.
At sa pagbukas ng pinto ng SUV, ramdam niya—isang bagong level na naman ang nilundagan niya. Hindi na ito basta kapalit ng pera. Kapalit na ito ng pagkatao.
Sa ilalim ng basement parking ng isang kilalang mall sa QC, naka-park ang SUV. Madilim. Mainit kahit may aircon. Tahimik ang paligid, maliban sa mahihinang ugong ng sasakyang dumadaan sa itaas.
Nasa likod na upuan si Connor. Puting sando, denim na kupas, at pawis sa noo na kahit hindi pa nagsisimula, alam niyang hindi ito ordinaryong init. Walang baril ngayon, walang uniporme — pero para siyang papunta sa isang operasyon.
May dalang bag si Sir Roy, nakapatong sa gitnang console. Nandun ang bayad. Walang usapan tungkol sa resibo. Walang pangalan. Walang ebidensya. Pero merong camera—nakatago sa rearview mirror.
Connor looked at his reflection.
“Pambihira,” bulong niya sa sarili. “Ano na ba ’to?”
Naalala niya ang tawanan nina Oscar at Arnold sa bahay, habang nakaupo sa sahig at nagdo-drawing. Naalala niya si Jessa, habang nagkakape, pagod pero buo. Hindi niya binabayaran lang ang bills. Binabayaran niya ang katahimikan. Ang respeto. Ang katahimikang hindi kayang tapatan ng suweldo ng karaniwang ama.
Click.
Bumukas ang pinto sa kabilang side. Pumasok si Roy. Casual lang ang anyo — naka-polo, shades, parang magmi-meeting lang.
“Handa ka na?” tanong niya.
Tumango si Connor. Hindi nagpakita ng takot. Hindi rin nagpakita ng libog. Para sa kanya, isa itong trabaho. Hindi ito fantasy. Hindi ito laro.
Binaba ni Roy ang zipper niya. “Simulan mo.”
Saglit na saglit lang, pero sa saglit na ’yon, naramdaman ni Connor ang pagputol sa pagitan ng dati niyang sarili — at ng kung sino siya ngayon.
—
POV ni Jessa
“Okay lang ako,” sabi ni Connor kanina habang nag-aalmusal silang tatlo. Pero hindi nakaligtas sa paningin ni Jessa ang maliliit na bagay: yung basag sa boses niya kahit nagbibirong “Okay lang ’to”, yung pagkatitig niya sa plato pero parang wala talaga siya roon.
Tahimik si Jessa buong umaga. Hindi dahil wala siyang gustong sabihin — pero dahil hindi pa panahon. Ang babae kasing matalino, hindi agad nagtatanong. Nagmamasid muna.
Napansin niya ring may bagong sapatos si Arnold at Oscar. Galing kay Connor, sabi nito. “Bonus lang,” biro niya. Pero sa huling kwento ni Connor, atras na nga sila sa mga bayarin. Paano nagka-bonus?
Napansin niya ring may bagong pabango sa banyo. Hindi niya ito binili. Amoy babae ba ’to? Hindi. Amoy mamahaling lalaki.
Sa hapon, sinilip niya ang gcash ni Connor habang naliligo ito. May mga pasok na pera mula sa hindi kilalang pangalan. Sunod-sunod. Malalaki. Puro tag-limang libo. Tag-sampu. May notes lang na “thank you,” “sulit,” o minsang walang kahit ano.
Nag-init ang batok ni Jessa. Pero hindi siya nagselos. Hindi pa.
Inilagay niya ang cellphone pabalik sa tokador. Huminga siya nang malalim. “Saan kita gustong marinig magsinungaling, Connor…” bulong niya sa sarili. “Pero gusto ko rin maintindihan bago ako magalit.”
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 9 “Timplado ang Tanong, Para Mahuli ang Kasinungalingan”
POV ni Jessa
Gabi. Tahimik ang bahay. Tulog na si Arnold at Oscar. Nasa sofa si Connor, pagod ang katawan pero gising pa ang diwa. Hawak ang cellphone, nagsa-scroll. Hindi bastos ang tingin ni Jessa — pero malalim. Hindi nang-uusig, pero malinaw: may gustong alamin.
Umupo siya sa tabi ng asawa. Tahimik pa rin. Nagpatong ng kumot sa hita niya, parang karaniwang gabi lang.
“Anong oras ka uuwi bukas?” tanong ni Jessa, kalmado, walang tensyon sa boses.
“Di ko pa alam, babe. May overtime daw eh.”
“Hmm.” Tumango si Jessa. Inayos ang buhok niya.
“Sa site?”
“Oo, sa site. May inaayos pa silang konting inspection.”
Nagtagal ang tingin ni Jessa. Hindi na niya kinailangan ng CCTV. Ang mismong kilos ni Connor — kung paano siya iwas tumingin, kung paano mabilis sumagot, kung paano parang rehearsed ang boses — yun na ang ebidensya.
“May pumasok na pera sa gcash mo.”
“Ah—oo. Bayad sa utang nung tropa ko. Si Jet.”
“Jet?”
“Oo. Matagal na ’yon. Ngayon lang nakabayad.”
Tahimik. Tinakpan ni Jessa ang mga paa niya ng kumot.
“Okay,” sabi niya.
“Hindi kita susumbatan, Connor.”
“Ha?”
“Kahit anong ginagawa mo para sa pamilya natin… naiintindihan ko. Pero gusto kong malaman kung kelan ka matutong magsabi ng totoo — hindi dahil galit ako, kundi para hindi ka na mag-isa.”
Hindi agad sumagot si Connor. Nanigas ang panga niya. Tumingin sa malayo. “Gusto ko lang maprotektahan kayo.”
“Pero baka kailangan mo rin minsan ng proteksyon,” sabi ni Jessa. “Mula sa sarili mong desisyon.”
Martes. Maagang nagpaalam si Connor. “May delivery sa site,” sabi niya. Jessa smiled, kissed him goodbye — pero hindi na siya bumalik sa higaan.
Nagbihis siya ng simpleng t-shirt at jeans, sinundan mula malayo ang motorsiklo ni Connor. Sanay na sanay na siya sa kilos ng asawa. Hindi siya nagtaka nang hindi ito sa site dumiretso.
Huminto si Connor sa isang discreet na spa sa tabi ng hardware. Walang pangalan ang spa — plain glass lang, may dark tint. Pero may mga lalaking naka-uniporme ng maintenance ang pumasok, at may kotse ng mayaman na lumabas.
Nag-observe si Jessa mula sa tapat. Nagbilang ng minuto.
Pagkalipas ng 30 minutos, nakita niyang lumabas si Connor — disheveled. Pawis. Pero may hawak na envelope na hindi galing sa trabaho.
Hindi siya umiyak. Hindi siya lumapit. Hindi rin siya umalis. Sa halip, tinignan niya ang buong building — at napansin ang karatulang maliit sa gilid:
“Accepting female part-time cleaner. PM inside.”
Napaisip si Jessa.
“Gusto mo ng totoo? Kukuha ako ng totoo sa loob mismo.”
Sumunod na araw. Alas-dos ng hapon. Nakaponytail si Jessa, naka-luma at maluwag na blouse, may dalang sling bag. May kunting kaba, pero diretso siyang pumasok sa spa na walang pangalan.
Receptionist: “Miss? May appointment ka po?”
Jessa: “Hindi po. May nakita akong hiring na cleaner. Pwede pa po ba mag-apply?”
Napatingin sa kanya ang receptionist mula ulo hanggang paa. Mukha siyang walang bahid ng kaartehan. Sakto lang para sa trabaho.
Receptionist: “May ID ka ba? Pwede ka ba sa gabi minsan?”
Jessa: “Opo. Kahit anong oras, basta may bayad at ligtas.”
Pinapasok siya sa loob. Naamoy agad ni Jessa ang pabango ng mamahaling lotion, linis ng floor tiles, at lamig ng aircon. Pero may kakaibang vibe—hindi lang ito spa. Tahimik. Masyadong tahimik. At may mga lalaking staff na mukhang… hindi pang-masahe lang ang trabaho.
Nilapitan siya ng matandang baklang supervisor.
Supervisor: “Anong pangalan mo, iha?”
Jessa: “Clarisse po. First time ko po magtrabaho sa spa.”
Supervisor: “Hmm. Bagay ka. Tahimik ka lang. Hindi ka mausisa.”
Pinangiti siya. Pero sa loob-loob niya, gusto lang niyang makita kung gaano kalalim ang pinasok ni Connor. At anong klaseng mundo ang ginagalawan ng ama ng mga anak niya.
Supervisor: “Mag-training ka muna sa likod. Cleaning lang muna, ha. Pero kung open-minded ka, madali ang pera.”
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 10 "Ang Bagong Kliyente"
A/N: If nanditong part kana, Thank you for reading :) sana na appreciate niyo guys :>
comment lang kayo binabasa ko lahat :) , Still learning Wattpad again hehe:>
ang dami ko pala mag update ng story dito hehe sana na appreciate niyo ang active-ness ko HWAHAHA
POV ni Connor
Alas-singko ng hapon. Huminto ang itim na SUV sa harap ng spa. May bodyguard pa. Seryoso ang dating ng lalaki—mid-40s, may posisyon, sanay sa kapangyarihan. Tinawag lang siyang “Sir Val.”
“Pumasok ka,” utos ng receptionist kay Connor. “Room 5.”
Tahimik lang si Connor habang naglalakad papasok. Kinabahan siya. Hindi ito usual na kliyente—mas makapangyarihan, mas maangas. Sa loob, naamoy niya agad ang mamahaling pabango. Si Sir Val, naka-upo sa massage bed, naka-bukas ang polo hanggang tiyan.
“Matagal ko nang naririnig ka,” aniya, malamig ang tono. “Pinapili ako ni Anton. Ikaw ang gusto kong subukan.”
Lumapit si Connor, tahimik pa rin. Sanay na siyang gawing produkto. Pero iba ang presensyang ito—parang may halong panganib.
“Hubad,” utos ni Sir Val.
Hinubad ni Connor ang polo, tapos ang slacks. Naiwan siyang naka-boxers. Ramdam niya ang mata ng lalaki na halos sumisid sa balat niya.
“Lumapit ka. Gamitin mo ’ko. Pero ikaw ang gagalaw. Ikaw ang lalaki rito, ’di ba?” Malamig pa rin ang tono, pero may hamon.
Tumango si Connor. Hindi siya kinailangan ng roleplay — kasi totoo. Kahit bayad siya, kahit may kapalit, siya pa rin ang may kontrol.
Lumapit siya, kinuha ang kamay ng lalaki at pinatong sa balikat niya. Pagkatapos, siya na mismo ang dumiretso. Halos walang salita. Halos walang tunog. Pero mainit. Mabilis. Buo.
At pagkatapos, umupo si Sir Val, ngumiti. “You’re better than I expected. Magkikita pa tayo.”
Iniabot ang sobre—mas makapal kaysa dati.
Habang lumalabas si Connor, hawak ang sobre, tinitigan niya ang sarili sa salamin ng hallway.
“Hanggang saan pa ang kaya kong gawin para lang may maipakain?”
POV ni Jessa
Tahimik ang buong bahay. Ang aircon humuhuni, ang ilaw sa sala naka-dim lang. Tulog na ang mga bata, pero si Jessa, gising pa rin. Hindi mapakali. Parang may gumugulo sa isip niya.
Dumating si Connor bandang alas-dos ng madaling araw. Pawis na pawis, mukhang pagod pero may kakaibang ngiti sa labi—yung ngiting hindi para sa pamilya. Tumungo lang siya ng diretso sa banyo, iniwan ang cellphone sa mesa ng kusina.
Ilang segundong katahimikan. Tumingin si Jessa sa phone. Pinikit niya ang mata. Huminga ng malalim.
“Wag, Jess. Wag kang titingin… tiwala ’yan.”
Pero binuksan niya. Walang password.
At doon niya nakita.
Mga message threads na puno ng code names:
“Sir Mark, Sir Val, BabyWolf, DL_CEO, JayManila” — lahat sila may oras, petsa, presyo.
Isang picture ni Connor habang nakahubad, pero may hawak na props — posas, necktie, body oil. Isang video clip na naka-mute: naka-tuwad ang isang lalaki, si Connor nakatayo sa likod, hawak ang bewang nito. Ramdam mo kahit sa thumbnail kung sino ang dominante.
Tapos mga chat logs:
Sir Mark:
“Pwedeng ikaw ulit bukas? Ayoko na sa iba eh. Sayang katawan mo kung exclusive ka lang sa asawa mo.”
DL_CEO:
“Alam mong gusto kita, Connor. Maghapon ka sa resort. May spa room dun, ako bahala sa lahat.”
Sir Glenn:
“Pangarap kitang maging ‘property.’ Sabihin mo lang kung magkano.”
Parang sasabog ang dibdib ni Jessa. Hindi dahil sa selos—matagal na siyang may ideya. Pero dahil sa ibang klaseng katotohanan :
“Hindi lang katawan ng asawa ko ang binebenta — buong pagkatao niya.”
Tahimik siya. Umupo sa gilid ng kama. Nasa banyo pa si Connor, naghuhugas ng katawan na hinawakan ng iba. Hindi niya alam kung iiyak ba siya, o tatawa.
Pero sa bandang huli, tumayo siya. At bumulong sa sarili:
“Sige, Connor. Kung ito ang pinili mong daan… mas malayo ang kaya kong marating.
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 11 “Nakalimutan”
POV ni Connor
Sunod-sunod ang clients. Sikat na siya sa ilang discreet groups. “Alpha,” “Cop Daddy,” “Massage King.” Ilang matrona at closeted congressman na rin ang nagpaparamdam.
Kumakain siya ng dinner sa kotse, nagpapalit ng damit sa parking lot, at minsan naliligo gamit lang baby wipes sa loob ng motel. Pero worth it — bawat booking, 10k–25k. Isang cellphone gusto ni Arnold? Sagot. Bagong high-end basketball Shoes ni Oscar? Sagot.
Hanggang sa isang araw, habang tinatapos ang session sa condo ng kliyente:
Tumunog ang phone.
Tumatawag si Jessa. Ignored. Tumawag ulit. Ignored.
Text:
“Connor. Emergency. Si Arnold nahimatay. Dinala ko na sa ospital.”
Parang binagsakan ng yelo ang likod ni Connor. Bigla siyang nagmamadaling magbihis. Naiwan ang bayad sa lamesa. Lumabas ng condo na halos wala sa sarili. Sa elevator pa lang nanginginig na ang kamay niya.
Pagdating sa ospital, nakita niya si Jessa — nakaupo sa gilid ng kama, buhat si Luna, naka-dextrose, malamig ang balat, tulala ang mata.
Lumapit siya. Hindi siya pinansin ni Jessa.
Connor: “Anong sabi ng doktor?”
Jessa:
tumitig lang.
“Hindi ka ba magtataka kung kailan siya huling nakalaro sayo? Huling nakapiling ka habang gising? Kung kailan ka huling naging ama, Connor?”
Hindi siya nakaimik.
Jessa: “Lahat ng luho namin, binigay mo. Pero ang presensya mo, WALA. Mas may oras ka pa sa mga kamay ng iba kaysa sa kamay ng anak mong nangangailangan.”
Umiiyak si arnold, hindi dahil sa sakit — kundi dahil sa takot. “Papa…” bulong nito.
Doon bumagsak si Connor. Niyakap niya ang anak. Tahimik. Walang ibang tunog kundi iyak ng batang hindi siya madalas makita.
At sa loob ng ospital na amoy alcohol at pagod, naalala niya — hindi pera ang sukatan ng isang ama.
Tahimik ang biyahe pa-Antipolo. Wala siyang imik sa loob ng itim na SUV. Malamig ang aircon, pero mas malamig ang dibdib niya — dahil alam niyang wala namang inaalok nang libre. Lalo na ng ganitong uri ng babae.
Pagdating nila sa resort, hindi siya pinadaan sa lobby. Diretso siya sa private villa — may sariling pool, may guard sa labas, at may CCTV na mukhang hindi umaandar.
Pagbukas ng pinto, bumungad si Danica — nakaupo sa leather couch, naka-silk robe, naka-cross legs, isang basong red wine sa kamay. Ang amoy niya? Mamahaling pabango, amoy access, amoy impluwensiya.
Danica (nakangiti):
“You’re more punctual than I thought. Good. I don’t like men who make me wait.”
Tumayo siya, nilapitan si Connor. Hindi bastos ang kilos niya, pero klaro — sanay siyang masunod.
Danica:
“Alam mo ba kung bakit kita pinatawag?”
Hindi sumagot si Connor. Nakatingin lang. Hindi dahil takot — kundi dahil hindi niya alam kung saan magsisimula.
Inilapag ni Danica sa mesa ang brown envelope.
Tumambad ang cash. Kulang-kulang ₱150,000 — makapal, maayos ang bilang. Sunod ang debit card na may sticky note: “Loaded weekly.” At panghuli — isang folded list ng mga posisyon: “Regional Director,” “Fiscal,” “News Producer,” “DOJ Usec,” “Mayor — discreet.”
Danica (kalma):
“Hindi kita kailangan para sa libog. I’ve had better. I want you for your discipline. Kasi marunong kang manahimik. Marunong kang umarte. Marunong kang maging lalaki sa harap ng peligro.”
Lumapit si Danica, tinanggal ang tali ng robe.
Kitang-kita ni Connor ang black lace bra at garter belt na sakto sa katawan ng isang babaeng makapangyarihan — hindi para magpa-alipin, kundi para iparamdam kung sino ang may hawak ng sitwasyon.
Danica (mahina ang boses):
“One night. Isang gabi lang. Walang commitment. Pero may gantimpala ka buwan-buwan. Konting trabaho, all under my table. You don’t even have to touch me, if you don’t want to. Just stay.”
Connor tumayo. Tahimik. Matigas ang katawan — hindi sa libog, kundi sa tensyon.
Biglang bumalik sa isip niya ang anak niya — si oscar, umiiyak sa ospital, giniginaw. Si arnold, kinakalong ni Jessa habang pinapahid ng vaporub ang likod. May pamilyang umaasa sa kanya. May dangal siyang halos nawala… at ngayon, tinutukso ulit.
Pero hindi siya kumilos. Hindi siya lumapit.
Tumalikod siya. Tumungo sa pinto.
Danica (disappointed pero hindi galit):
“Hindi ka naman pipilitin. Pero sayang, Connor. I thought you were the smart kind of broken.”
Hindi siya lumingon. Basta lang siyang umalis.
Pagbalik sa bahay, pasado alas-dos na ng madaling araw. Bukas pa ang isang ilaw sa sala — malamang si Jessa ’yon. May tahimik na awit na galing sa TV, naka-loop na lullaby para kay Arnold.
Pagpasok niya, nakita niya si Jessa nakatulog sa sofa. Nakasandal si Luna sa kanya. Si Elias naman nasa sahig, may mga papel, may drawing.
Lumuhod si Connor. Pinulot ang drawing.
May lalaking naka-uniporme ng superhero. May pulang kapa, may words sa taas:
“ PAPA KO, HERO KO. “
Doon bumagsak ang mundo ni Connor.
Hindi ang cash. Hindi ang alok. Hindi ang babaeng may kapangyarihan.
Ito — ang simpleng drawing na ito — ang nagsabi sa kanya kung sino siya.
Lumapit siya kay Elias. Hinalikan sa noo.
Lumapit kay Jessa, hinawakan ang kamay — at hinalikan ito ng mahina. Saka bumulong:
Connor (mahina):
“Tama na. Tapos na ’ko.”
Wala nang kailangang sabihin pa. Walang dramatic na explanation. Hindi niya kailangang aminin kay Jessa kung saan siya galing — dahil ramdam na nito.
At pinatawad siya ng tahimik, sa simpleng yakap sa madaling araw.
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Kabanata: 12 “Maliwanag Kahit Mahirap”
A/N: hi guys ginagawa ko talaga best ko para maka pag update ako heheheh
sana na appreciate niyo <3
Epilogue na pala next chapter pero i thinking of writing book 2 heheh what you think guys? hehehe let me know ur thoughts for book 2! Pls I really want to read comments hehe
sorry pala kasi short lang ito , starting palang kasi ako ulet
POV ni Connor
Magaan ang hangin ng umagang ’yon, pero mabigat pa rin ang loob ni Connor. Para siyang nahubaran sa harap ng salamin. Wala nang kayang itago. At ngayong tulog ang mga bata, alam niyang ito na ang tamang oras.
Nasa kusina si Jessa, nagtitimpla ng kape. Naka-pambahay lang, gulo pa ang buhok. Pero ang presensya niya—solid pa rin. Tahimik, pero matatag.
Umupo si Connor sa dining table.
Connor (diretso, walang paligoy):
“May aaminin ako.”
Hindi siya lumingon. Pinatapos niya si Jessa sa ginagawa. Nang naupo na ito, saka siya tumingin.
Connor:
“Sa mga buwan na ’to… napalayo ako. Sa isip, sa katawan. Hindi lang dahil sa pera. Kasi may parte sa’kin na naniwala… na para lang akong gamit na dapat pagtrabahuhin, kahit saan, kahit kanino. Para lang mabuhay tayo.”
Jessa (kalma, pero ramdam ang panginginig sa tono):
“Anong klaseng trabaho ’yan, Connor?”
Connor:
“Yung hindi ko na ikakaila. Babae. Bading. Kung sino mang may pera at sikreto. Ginamit ko ’yung katawan ko. Hindi ko pinagsisihan dahil nabuhay si Elias(bunsong anak, eto yung nasa tyan ni Jessa sa previous chapter hehe)… pero hindi ko rin mapapatawad ang sarili ko sa bawat gabing wala ako dito.”
Tahimik si Jessa. Hindi umiiyak. Pero nakatingin ng diretso.
Connor (mas mahinahon na):
“Tinatanggap kong mali ako. Hindi ko hinihingi na patawarin mo ako agad. Pero gusto kong simulan muli. May kaibigan akong may offer — janitor sa school. Maliit ang sahod. Malayo. Walang overtime.”
Jessa:
“Anong meron sa trabahong ’yan?”
Connor:
“Walang kahihiyan. Walang sikreto. At may oras para sa inyo.”
Natahimik si Jessa. Umiyak. Hindi ng galit — kundi ng pagod. Ng unti-unting paghupa ng mga tanong sa dibdib niya.
Jessa (mahina pero malinaw):
“Wala akong hiniling na milyon, Connor. Wala akong hinihinging ginto. Pero ’pag sinabing ‘uwi ka’, gusto ko nandito ka. ’Pag tinanong ng anak natin kung nasaan si Papa, may sagot akong totoo.”
Tumango si Connor. Inabot ang kamay ni Jessa.
Connor:
“Hindi ko na uulitin. Simula ngayon, kahit matulog tayong gutom, at least malinis ang konsensya ko. At hawak ko pa rin kamay mo.”
Niyakap siya ni Jessa. Hindi agad, pero mahigpit. Hindi dahil tapos na ang sakit — kundi dahil may pag-asang nagsimula.
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
Epilogue - “Tunay Na Haligi”
A/N: Hi guys ano thoughts niyo ? hehe
sorry short lang talaga ito hehehe
pero dw may book 2 hehe
POV: Third-Person
Mainit ang araw sa site. Alikabok ang almusal, semento ang tanghalian. Pero si Connor , naka-helmet at pawis, ay buo. Hindi dahil wala nang hirap — kundi dahil tinanggap na niya ito bilang bahagi ng tunay na buhay.
Nakahubad ang itaas ng katawan, nangingintab sa araw. Tila hindi na siya ang lalaking nagtatago sa gabi. Ngayon, siya na ang haliging literal at simbolikal ng bawat tahanang itinatayo.
May lalapit sa kanyang foreman.
Foreman:
“Boss Connor, may extra load tayo bukas. Gusto mo pumasok kahit Linggo?”
Connor (ngumingiti):
“Salamat, pero Linggo sa pamilya ko ’yon. Hindi ko na pinalalagpas ngayon.”
TAHANAN.
Kahit maliit, maaliwalas. May init, pero may halakhakan sa loob. Si arnold , nakahawak ng maliit na laruan, sumisilip sa bintana.
Arnold:
“Mama! Si Papa, and’yan na!”
Tumakbo si Jessa palabas. May bitbit na malamig na tubig, tuwalya.
Connor arrives. May alikabok pa sa braso, pero may ngiti sa mukha. Hinalikan si Jessa sa noo. Binuhat si Ali.
Jessa:
“Napagod ka?”
Connor:
“Oo. Pero mas masarap ’to. Kasi alam kong para sa inyo lahat ’to.”
Pumasok silang tatlo. Tahimik ang gabi, walang marangyang pagkain, pero may ulam. Walang bagong appliances, pero may saya. May kulang, pero sapat.
Connor, habang pinapatulog si Elias:
“Anak… hindi ako perpektong tatay. Pero ’di na ako mawawala. Kahit anong hirap. Dito lang ako. Dito lang si Papa.”
“Ang tunay na haligi, hindi bumibigay. Kahit mabigat ang bubong ng buhay.”
“Connor: Ang Mapagmahal na Mister”
-PhilTheSilence
2025
📍 Follow me here on Wattpad PLS!!
📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP
💬 Open ako sa feedback, comments, o kahit simpleng “hi” — huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡 Please don’t forget to vote on each chapter — malaking tulong talaga ’yan. Maraming salamat!
