Crazy Beast

Warning:

BL Mature Content | R-18 Some or most chapters in this story within are intended for adults only and may include scenes of sexual content, inappropriate language, or graphic violence.

I didn’t include specific trigger warnings per chapter as this is a dark romance, so expect intense and potentially disturbing content throughout.

If you are sensitive to topics such as gun violence, graphic killings, explicit sexual content, and similar themes, it is advisable to refrain from continuing with this story.

Reader discretion is advised.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

Author’s Note:

In this series, the story takes place in a world where Mafia clans are almost legal. The government secretly works with these powerful crime groups, making it hard to tell right from wrong.

Please remember, while this story is thrilling, real-life Mafia and organized crime cause harm and should not be seen as glamorous or exciting.

I repeat,

DON’T. ROMANTICIZE. MAFIA. IN. REAL. LIFE!

Enjoy the story, but be aware of the serious issues behind it.

You have been warned and reminded. I hope you enjoy this story. Thank you so much! ♡

Prologue

“Tumawag kayo ng pulis! Tuma—”

 Agad namang tinakpan ni Elli ang bibig niya nang makita kung paano natahimik ang isa sa mga naging katrabaho niya. Walang humpay pa sa pagtawa ang taong may hawak ng itak habang walang awang pinagsisipa sa mga kasama nito ang ulo ng katabraho ng doctor.

 Napaatras siya sa butas ng pinto at dahan dahang isiniksik ang sarili sa maliit na Storage Room. Napayakap na lang siya sa sarili habang patuloy sa pagtulo ang luha niya. Bawat paghinga niya ay may panginginig pang hatid ito. Napayuko na lamang siya sa tuhod niya at tahimik na napapahikbi.

 Ilang minuto niya ring tiniis ang mga ingay sa labas ng kwartong pinagtataguan niya. Mga sigaw, baliw na tawa, nakakadiring tunog ng pagsaksak ng kung ano, mga pagputok ng baril, gusto na lamang ni Elli na kainin siya ng sahig na inuupuan niya para hindi na niya marinig ang mga ito. Ngunit maya maya'y, bigla na ring tumahimik ang paligid. Pero kahit ganoon pa man ay hindi na niya binalak ang paggalaw sa pwesto niya.

 Malalalim na paghinga na lang ang ginagawa niya habang pinipilit na pakalmahin ang sarili. Kung tila parang estatwa na siya sa kalagayan niya, walang wala iyon nang lalo pa siyang napatigil sa pagkakarinig niya ng pagbukas ng pintuan.

 Ang kaninang pagpapakalma sa sarili ay tuluyang nasayang nang marinig niya ang bawat hakbang ng kung sinuman ang pumasok sa maliit na tinataguan niya. Marahan pa iyon pumipito na tila bang isang normal na araw ito para sa taong iyon.

 Tumigil ang tunog ng sapatos ng taong pumasok at naramdaman naman ni Elli ang presensiya nito sa harapan niya. Napaangat ng kaunti ang ulo niya at may nakitang itim na sapatos sa harapan niya. Hindi niya alam kung saan niya nakuha ang tapang sa pag-angat lalo ng tingin niya sa taong nasa harapan hanggang sa napatitig ito sa gwapong mukha ng lalake.

 Medyo nasilaw pa siya sa puting buhok nito na tumatapat sa munting ilaw sa ceiling. At pumapabor pa ang buhok nito sa puting kutis nito.

 Tinaasan siya ng kilay nito. "Babe? Bakit ka nagtatago rito?" 

 Hindi sumagot ang doctor bagkus napahigit pa siya ng hininga nang umupo rin ang kaharap niya. Prente pa itong tumitig at ngumisi.

 "Natatakot ka ba?" Natatawang tanong ng lalake.

 Hindi ulit sumagot si Elli. Akala niya ay wala ng ilalabas na luha ang mga mata niya ngunit nagkakamali siya nang tuloy-tuloy itong tumulo at kumalat sa pisngi niya.

 "Aww, why are you crying baby?" Sabi ng lalake at hinawakan nito ang pisngi ng doctor.

 Gusto mang umiwas ni Elli ay hindi niya magawa dahil na rin sa panginginig niya at sa sobrang takot na nararamdaman.

 "P-Please." Mahinang bulong niya.

 Napangisi ang lalake habang patuloy na pinupunasan nito ang basang pisngi ni Elli. "Please what?"

 Napalunok pa muna siya bago sumagot. "S-Spare m-m-me, my l-life." Pag-utal nito hanggang sa tuluyan siyang humagulhol. "Please. Parang awa mo na. H-Huwag mo 'kong p-p-patayin."

 Natatawa namang tumabi sa kaniya ang lalake at niyakap na tila nang-aasar pa. "Shush baby, shush." Wika nito habang hinihimas ang likod ng doctor. "Bakit ba iniisip mo na papatayin kita? Am I that bad?"

 Hindi muli sumagot si Elli at natatakot na baka mali pa ang masabi niya na makakapagpagalit sa kausap niya.

 "Hey." Sabi muli ng lalake at lumayo ng kaunti upang matitigan si Elli. "Huwag ka namang ganiyan. Parang wala akong kausap dito." 

 Napahinga na lang nang malalim ang doctor at nanginginig na tinignan ang kausap. 

 "P-Please. Nagmamakaawa ako---"

 Naputol ang sasabihin niya nang bigla siyang halikan ng lalake. Kahit ayaw man niya ay wala siyang magawa nang hawakan na nito ang likod ng ulo niya at lalong pinapalalim ang mapusok ng halikan na namamagitan sa kanila. Napapahigpit na lang ang hawak niya sa damit ng lalake. Nararamdaman niya pa ang munting pagngisi nito habang siya ay kinakapos na ng hininga.

 Nang humiwalay na ang lalake ng halik, hinihingal namang napayuko si Elli sa dibdib nito na ikinatawa ng isa. Naramdaman ng doctor ang paghawak nito sa baba niya para muling itaas ang tingin nito. 

 "Hindi kita papatayin." Bulong ng lalake.

 Napaiyak naman lalo si Elli sa nalaman at nanghihinang napakapit sa balikat ng kausap. "S-Salamat."

 Humalakhak ang lalake at napakagat labi pa ito habang nakatitig sa umiiyak na Elli. "I got something better than killing you."

 "W-Wha..." Napalunok at napapa-isip na si Elli ng mga posibleng kondisyon na ibibigay sa kaniya ng lalake. 

 The guy leaned closer to his victim's ear. 

 "You'll let me use you 'til I'm satisfied. Right?"

 Elli closed his eyes as he felt the guy bit his earlobe.

 "Cypher."

Chapter One

“Dr. Elli, ’yong pasyente po sa room 004 nagwawala.”

I sighed as I immediately stood up from my seat. Agad na ako lumabas sa opisina kasunod ang nurse na tumawag sa akin. Kitang kita ko pa ang pawis na tumutulo sa bandang noo nito at paghingal niya. Mukhang tumulong din siya sa pag-awat sa pasyente at dagdag mo pa na halos itapon niya ang sarili papasok sa opisina ko dahil sa pagmamadali.

Nang malapit na kami sa kwarto ng nasabing pasyente, rinig na namin ang sigawan at kung anong kalambag sa loob nito. Nakikita ko ang ibang mga pasyente sa kalapit na kwarto nito na lumalabas sa kani-kanilang silid para sana sumilip at makita ang nangyayare.

“Huwag kayo lalapit! Huwag kayo lalapit!”

Agad na bungad sa akin nang tuluyan ako makapasok sa kwarto ng nagwawalang pasyente.

“Doc Elli.” Sambit ng isang nurse nang mapansin nila ako sa loob.

Tinignan ko naman ang pasyenteng pinoproblema ng mga kasama ko. Hawak nito ang IV stand habang nakatusok pa rin ang dextrose nito sa kamay. Winawagayway niya ang stand sa sinumang magtangkang lumapit sa kaniya na medyo ikinangiwi ko dahil ako mismo nahihirapan sa sitwasyon niya.

I looked at the nurse who called me earlier. “Pakitawag ang ibang mga nurse at asikasuhin kamo nila ’yong mga pasyente na malapit sa kwartong ito bago pa sila magtangkang lumapit dito.”

Tumango naman kaagad ang nurse tsaka ito mabilis na lumabas.

Napatingin muli ako sa pasyente. I can see the frantic look in his eyes. May kaedaran na ito at medyo matagal ko na rin siya naging pasyente. Ilang beses na rin nangyare ito kaya hindi na bago sa akin ang ganitong pangyayare.

“Please ready the dose for him.” Utos ko sa isa sa mga nurse na agad niyang ikinatango tsaka ito lumabas.

Dumaan naman ako sa pagitan ng dalawa pang nurse na pilit na pinapakalma ang pasyente.

“Ano ba nangyare?”

“Biglaan po ulit, Doc. Papainumin lang ho sana siya ng gamot kaso bigla po ulit siya nagwawala ng ganito.” Sagot ng isa.

I looked at the patient who seemed so restless which made my heart pity him.

This is my everyday routine. Seeing people in a vulnerable state mentally. That’s why I’m also eager to help them to be at ease and cure them as much as I can.

“Lolo Luppe.” I said in the calmest tone I can manage.

Agad itong napatingin sa akin at kita ko ang pagluluha nito sa mga mata niya. He seemed scared.

“It’s alright.” Sabi ko muli.

I inched forward so that he won’t notice that I am taking my way closer to him.

“It’s me Elli.”

“D-Dr. Elli?” Ani nito at pansin ko ang pagbaba niya ng kaunti sa IV stand.

I warmly smiled then nodded.

“No need to be scared.”

As I slowly take a bigger step towards him.

“I’m here. You remember me right? Alam mong hindi kita sasaktan diba?”

Dahan dahan akong napahinga nang malalim habang inoobserbahan ko ang panginginig niya.

“A-Apo.” Tawag niya sa akin.

Although I’m not his grandson, gusto niya lang talaga na tawagin ako ng ganoon dahil malapit daw ang loob niya sa akin.

I hummed in response. “Pwede bang ibaba mo ’yang hawak mo? Para mas makalapit ako sa’yo at pag-usapan natin ’yang bumabagabag sa’yo.”

I stopped walking then watched him. Napapalunok lamang siya at kitang kita ang purong galit, takot, at pagkalito sa mga mata niya. Ngunit unti-unti naman niyang binaba ang hawak niya at nanghihinang napaupo sa sahig.

“A-Ayaw ko na d-dito.” Bulong niya nang paulit-ulit habang nakahawak siya sa ulo niya at nanlalaki pa ang mga mata na kung saan saan ito napapatingin.

I sighed at the old man’s situation. Lalapitan ko na sana muli ito nang dumating na ang nurse na pinakuha ko ng dose na pampakalma at pampatulog sa pasyente. Binulungan ko lamang ito na maghanda at tsaka tuluyang lumapit sa matanda.

Umupo ako sa harap nito. “Lolo, tara ho sa higaan niyo. Doon tayo mag-usap.” And I hummed for reassurance.

He looked at me. “A-Apo, tulungan mo akong makaalis dito.”

This aches my heart. Pero sa araw araw na trabaho kong ito, nasasanay rin ako sa mga ganitong kalagayan ng pasyente.

I concernedly smile at him. “I will. I definitely will.” Relief wash over me when I saw him relaxed. “Kaya tara na ho sa higaan niyo. Baka lalo kayo magkasakit niyan.”

He nodded as he put his hand on my shoulder for support. Inalalayan ko naman itong tumayo at lalapitan na sana kami ng mga nurse nang humigpit ang hawak niya sa akin. Kaya agad kong sinenyasan ang mga kasama ko na maghintay pansamantala dahil sa natatakot na pasyente.

Nang maihiga ko na si Lolo Luppe sa higaan ay agad ko na inayos ang IV stand at dextrose niya. Marahan akong umupo sa tabi nito at hinawakan ang kamay niyang walang turok.

“Magpahinga muna po kayo, Lo. Ako hong bahala sa inyo. Wala po kayo dapat ikatakot.” Paalala ko sa matanda.

“Apo.” Panimula niya. “S-Salamat.”

I warmly smiled as I looked at the nurse then gestured her to give the dose to the patient. Hindi naman na nag-panic si Lolo Luppe nang lumapit ang nurse pero nanatili akong nakahawak sa kamay niya hanggang sa maturukan na siya at nakatulog nang mahimbing.

Lahat kami ay napahinga nang matiwasay nang kumalma na rin ang paligid. Dahan-dahan akong tumayo sa inuupuan at lumakad palayo sa pasyente.

“Ako na magpapainom ng gamot sa kaniya mamaya paggising niya.” Sabi ko sa isa sa mga nurse habang papalabas sa kwarto ni Lolo Luppe.

May mga naiwan pa doon para ayusin ang kwarto. Ang iba ay nakasunod lamang sa akin.

“Bilib talaga ako sa inyo, Doc. Biruin niyo napakalma niyo si Lolo Luppe.” Sabi ng isang nurse.

“Oo nga po. Iba talaga karisma niyo. Kahit pasyenteng ganoon katindi ang pagwawala napapaamo niyo.” Puri pa ng isa.

Tinawanan ko lamang ang mga sinabi nila.

“Tamang paga-adopt lang ’yan ng sitwasyon.” Panimula ko sa kanila. “Tsaka ilang taon na rin nating pasyente si Lolo Luppe, kaya gamay ko na ang gagawin kapag nagkakaganiyan siya.”

Napatango naman sila hanggang sa makarating kami sa lobby ng hospital.

“Pero Doc…” Panimula ng isa. “Mabuti po at nananatiling naniniwala sa’yo si Lolo Luppe tungkol sa pag-alis niya rito.”

I stopped for a moment before gently smile at the nurses. “Nananatili rin naman akong naniniwala na gagaling din siya at makakaalis nga rito.”

They somehow sighed dreamily to me as they slowly nodded which made me chuckled a little. I pat their shoulders before turning my back to them and head to my office again.

If you haven’t guessed it yet, I am a psychiatrist. And my life is currently just cycle with my work, which I had no problem with that to be honest. Mahal ko ang trabaho ko, mahirap man para sa karamihan ay nagugustuhan ko ang pagtulong sa mga nagiging pasyente ko. And mental illness is no joke, so I’d really give my best to my work.

I exhaustedly sat down on my office chair. Pabuntong hininga naman akong napatingin sa mga papeles na nakakalat sa mesa ko. Aayusin ko na sana ito nang mag-ring ang cellphone ko na nasa bulsa. Agad ko itong kinuha tsaka sinagot sabay lagay sa kanang tenga ko nang hindi man lang tinitignan kung sino ang tumawag.

“Hello?” I called while still fixing the papers on my table.

“Dr. Elliott.”

I pause for a moment to look at my phone. When I confirmed who the caller was, I immediately took the phone back on my ear.

“Dr. Orene.” Tawag ko sa kabilang linya. “Napatawag ho kayo?”

Tumigil naman ako sa pagkakalikot ng mga papel sa mesa at tinuon ang buong atensyon sa katawagan.

Dr. Orene is an old friend of mine. And when I say old friend, I literally mean that. Kaibigan siya ng mga magulang kong namayapa na. I was in legal age that time and starting to be a psychiatrist in a little hospital. Si Dr. Orene naman ang tumulong sa akin hanggang sa makarating ako sa hospital na pinagtratrabahuan ko ngayon. Siya rin ang naging gabay ko dahil nag-iisa lang akong anak at wala naman akong kinikilala pang ibang pamilya bukod sa mga magulang ko.

And it’s odd that he called today. Matagal tagal na rin kami hindi nakapag-usap dahil naging busy sa kaniya-kaniyang trabaho. At dagdag mo pa na sa ibang hospital ito nagtratrabaho.

“Are you busy or something? I just need to discuss something to you.”

I shrugged. “Well, I can always find time if it’s really important.”

He sighed. “It is. Are you free tonight?

Magkita

tayo sa restaurant malapit diyan sa hospital niyo.“

Napakunot naman ako ng noo. “Wait, you’re here? Kailan pa?” Tanong ko.

Nasa syudad lang ang mental hospital na pinagtratrabahuan ko. At kung ikukumpara ito sa hospital na pinagtratrabahuan ni Dr. Orene, napakalayo talaga nito. Medyo may kalayuan din iyon sa mga taong naninirahan sa lugar doon at napakapribado talaga ang lugar na iyon. Isa iyon sa mga pinakasikat na mental hospital sa bansa.

Minsan na rin ako nakapunta doon at masasabi mong may millliones ang mga nagpapagaling sa hospital na iyon.

“Just a few days ago.” He replied which made me frowned even more. “Sorry for not telling you. I’m here for work as well Elli. And you young man is involved in this work, so I need to see you later okay? I’ll be there at 7, see you.”

Magsasalita pa sana ako nang bigla na ako nitong babaan ng telepono. I looked at my phone and sighed. Napasandal na lang ako sa inuupuan.

Napatingin muli ako sa mga papeles. “So much work.” I muttered.

“Dr. Elli!” Napatingin naman ako sa nurse na biglang pumasok muli sa opisina ko. “’Yong pasyente po sa room 102 nagkakaroon po ng panic attack.”

Bahagya akong napahilamos ng mukha at agad na tumayo sa kinauupuan. Mabilis kaming lumabas sa opisina at tsaka nag-utos ng mga nurses sa dapat gawin. Nadaanan ko naman ang ilang doctor na nakakatrabaho ko na abala rin sa kani-kanilang mga pasyente.

I know I’ve said that I love my work, but I honestly hate it sometimes.

Especially when it becomes dramatically exhausting.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“You look…” Panimula ni Dr. Orene nang makarating ako sa restaurant. “…haggard?”

I frowned as I sat down in front of him. Kinuha ko naman ang juice na nasa harapan ko at ininom na lang iyon dahil sa uhaw na nararamdaman ko.

“I seriously am.”

He warmly smiled. “It means you’re doing great in your job.”

I also smile and shake my head. “Yeah, I guess so?”

He chuckled as he called a waiter. “May gusto ka bang orderin.” Tanong niya sa akin.

“Anything would be okay.” Maikling sagot ko at muling uminom ng juice.

He nodded and stated our orders at the waiter. Nang makaalis na ito ay muling humarap sa akin si Dr. Orene na siyang agad kong tinanong.

“So what seems to be the problem? At biglaan po ang pagpunta niyo rito.” Panimula ko.

Napabuntong hininga naman siya at pinagsiklop ang sariling mga kamay sa mesa bago tumingin sa akin nang diretso.

“I have a work for you.”

My eyebrows furrowed together. I tilt my head a little before asking him again. “What kind of work?”

“Tungkol lang din ito sa trabaho mo, kaya siguradong hindi ka naman mahihirapan.” Then he paused. “Sana nga hindi.” Dugtong niya na nakapagpatawa sa akin.

“Okay?” I hesitantly said. “Can you give me more details about it?”

He nodded then gently lean at the side. May kinuha itong suitcase tsaka ito binuksan. I patiently waited as he pulled out a folder. Nilapag naman niya iyon sa mesa at tinulak iyon papalapit sa akin.

I reluctantly took it and opened it. Buong akala ko ay normal na papeles lang ito o kung ano pa man, ngunit isa itong impormasyon sa isang tao.

“That’s your new patient.” Rinig kong sabi ng kaharap ko na agad kong ikinatingala.

Tinignan ko lang siya ng ilang segundo bago muling magsalita. “So…” Panimula ko. “Where is he? Kailan siya ililipat sa—”

“Nasa Gordon Mental Hospital siya.” Pagputol niya sa akin. “And he won’t be leaving there that’s for sure. It’s too risky to transfer him.”

Nilapag ko naman ang folder at sinandal ang magkabilang kamay roon.

“And you’re saying…”

He nodded. “Yes, ikaw ang pupunta sa kaniya.”

I froze and try to process the whole thing. Nang magising na ako sa reyalidad ay doon na ako nakapag-react. “Ha? Pero bakit ako pa? You guys, in your hospital, has a lot of great doctors in there. Nandoon lang din naman siya, kaya bakit lalayo pa kayo para makahanap ng magpapagaling sa kaniya?”

Is not that I’m complaining because of having a new patient. It just doesn’t make any sense.

Pwede rin naman si Dr. Orene na mismo ang magpagaling sa pasyenteng iyon dahil hindi mo maipagkakaila ang galing nito sa trabaho. Kaya bakit kailangang puntahan pa ako rito para ipaalam sa akin ito?

“You know you’re the one who I trusted the most when it comes in this situation.” He softly said. “At tsaka sinubukan na namin lahat, maraming doctor na ang tumingin sa pasyenteng ito.”

“Pero?” Paghingi ko ng katuloy sa sasabihin niya.

“Unfortunately, it didn’t end well. He’s too strong and uncontrollable. Namomoblema pa kami minsan na kailangan pa ng mga security ang mga doctor niya bago siya kausapin ng kahit ilang minuto lang. He either plays with them or hurt them. And because of that, many of our doctors rejected the offer. Kahit na malaking halaga ang ibibigay sa kanila, pero takot pa rin talaga ang nangunguna.” Then he sighed. “I also tried, but same result as everyone.”

“So… Kung baga, ako naman ipapalapa niyo doon?” Biro ko na may kaunting halo ng katotohanan.

Dr. Orene grimm. “You can put it that way if you want.”

I swallowed and I was about to say something again when our food has come. Nang maihanda na ang kakainin namin ay muling umalis ang waiter kaya napabalik kami sa usapan.

“Pupunta ako doon para sa pasyenteng ito? Pero paano mga trabaho ko rito?” Tanong ko sa kaharap.

“I already talked to your head doctor. Nakausap na rin niya ang head ng hospital. And they are willing to send you there. Ang mga trabaho at pasyenteng maiiwan mo ay ibibigay sa ibang mga doctor na kasama mo, so you don’t have to worry. Kailangan mo lang ay mag-focus sa iisang pasyente lamang.”

Iisang

pasyente?

For the next days, weeks, months, or even years, my life will cycle with only that patient?

Hindi naman ako umimik at napatingin na lamang ako sa folder na binigay niya sa akin. Kinuha ko muli iyon at binasa ang nilalaman nito. It’s mostly about just some basic info about the patient. Too basic that it is enough to be mysterious. Kahit picture nito ay wala.

“Cypher Infierno?” Basa ko sa pangalan ng pasyente.

What the—? Hindi ko pa nakikilala ’yong tao pero pangalan pa lang parang alagad na ni Satanas. Who would have a surname Infierno ? No offense if you have one though.

Dr. Orene hummed in response. “That’s him. As you noticed that our information about him is very limited.” I nodded while still looking at the info. “Pero iyan lang talaga ang nakuha namin. You’ll get to know him more if you meet him.”

I sighed. “What’s his illness?” I asked as I gaze the doctor in front of me.

“Schizophrenia.” He grimmly answered.

I groaned. “Dr. Orene, are you punishing me? Wala pa akong nahahawakang pasyente na ganiyan kalala ang sakit.”

He slightly smiled. “Well you have one now.”

I groaned exhaustedly again.

Great. A patient with Schizophrenia? It’s a very difficult illness. And there’s no way how to prevent this except for treatment plans, which will be a challenge for sure.

Hindi na nakakapagtaka kung bakit hirap na hirap sila sa pasyenteng ito. The illness can be unpredictable. Pero bakit ako pa talaga? Wala akong experience sa paghawak ng ganitong klaseng pasyente.

I startled when I felt Dr. Orene held my hand. I looked at him as he soften his features to comfort me.

“Pansamantala lang Elli. Hindi kita ipipilit hanggang dulo. Kapag may nangyareng masama o kapag sumuko ka na sa pasyenteng ito, hindi ako magdadalawang isip na pabalikin ka rito. But at least, just try. You’re my only hope for this.”

I looked at those sincere eyes and I can’t help but remember my parents. Kahit na nasa legal na edad na ako nang mawala sila, hindi ko pa rin maiwasan ang mangulila.

But this man in front of me, help me achieve what I have right now. Siya rin ang dahilan kung bakit mas naging responsable at disiplina ako pagdating sa trabaho. Siya rin ang tumatayo kong magulang.

Now tell me, how can I resist this man who entirely saved my insanity? Damn it.

I deeply sighed. “Fine, I accept the offer.”

He widely smiled and tightened his grip at my hands one last time before letting it go.

“Thank you.”

Then he gestured the food and we started to have our dinner while still having the same discussion.

“Many people will help you there Elli. Isa na ako doon kaya wala ka dapat masyadong ipag-alala. The hospital also provided you an apartment to stay in habang nandoon ka.” Paalala muli niya.

I slowly nodded as I shove a strip of steak in my mouth. I glanced again at the folder. “What does the patient look like?”

Dr. Orene pauses for a moment and drinks the champagne he ordered before answering.

“He might be look like your type.” Then he grinned playfully.

I glared at him. “Tito Orene.” I say warningly.

Pero tinawanan lamang ako nito sa pinakita kong reaksyon na nakapagpairap sa akin.

“Young man…” Natatawang turan niya sa akin. “It’s been awhile since you called me ‘Tito Orene’.”

I frowned as I ate another sliced steak. Minsan ko lang kasi tawagin si Tito—Dr. Orene na ‘Tito’. I usually just call him that nickname when I’m serious or annoyed by him. Kahit naman may katandaan na ito ay nagfe-feeling bagets ito kung minsan.

At lingid din sa kaalaman ng karamihan na hindi ako straight regarding sa sexuality ko. Hindi naman ako open tungkol doon pero hindi ko rin naman tinatago iyon. I just keep myself low-key and simple.

“But seriously…” Muling sabi ni Dr. Orene kaya napaangat ang tingin ko sa kaniya. “Baka mapalambot mo ang isang iyon katulad ng iba mong mga pasyente.”

I scoff. “Yeah right.” I said which made him chuckled again.

“Kaya nga kinuha kita eh. You usually can tame wild patients, might as well tame the beast.”

Isa sa mga nagiging bansag sa akin ng karamihan, kahit sino sa mga pasyente ko ay nagiging maamo pagdating daw sa akin. But I just make sure that my patients trust me. Katulad na lang ni Lolo Luppe dahil sa tiwala nito sa akin. At isa rin daw ang bonus sa pagkakaroon ko ng maamong mukha.

I admit it, my features are too feminine, as others would say. Hindi rin ako katangkaran, hindi katulad ng ibang mga lalakeng nakakasama ko sa trabaho. Kaya kadalasan ay napagkakamalan akong babae o ’di kaya ay tumatalon na sila sa konklusyon na isa akong binabae.

Kaya ano pang saysay kung itatago ko ang gender identity ko? Hindi pa ako nagsusuot ng kung anong pambabae ay napagkakamalan na mismo ako na babae?

My skin is fair, which accentuates the delicate features of my small, heart-shaped face. My large, chocolate brown doe eyes give me an innocent, inquisitive look. Nestled between them is a button nose, while my round lips add a touch of gentleness to my overall appearance.

It’s mostly an disadvantage to be honest. Lalo na noon ay suki ako ng bullying at harassment sa paaralan.

But good thing I survived those kind of stuffs. Nang magsimula na akong magtrabaho at nakita ng mga tao ang sipag ko, I able to gain their respect.

However, some were still trying to hook up with me, which I mostly avoided. It’s not that I don’t want to have a happy love life or something, but I believe that it is too early for me.

Yeah right self, you’re already 26 years old, and still not ready to be in a relationship?

Well, I guess I just haven’t found someone that catches my attention yet. Therefore I’ll just concentrate on my work to have a better life.

“You may start packing your stuffs.” Sabi ni Dr. Orene nang makasakay na kami sa sasakyan niya.

Nagpresinta kasi ito na ihatid ako nang matapos kami kumain.

“Sa makalawa ay aalis na rin tayo.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nito. “Huh? Agad agad?”

He raised an eyebrow to me. “Yes young man. Since the head of the hospital already approved it, I think there’s no more reason to stay here any longer.”

Then he started the engine of the car and started to drive.

“If you’re worrying about your work, you still have time for that tomorrow.”

I sighed and nodded. Napatingin na lang ako sa labas ng bintana ng sasakyan. Habang tulala ang diwa ko sa daan ay ’di ko maiwasang maalala muli ang pangalan ng bago kong pasyente.

Cypher Infierno

Napasimangot ako nang makaramdam ako ng kilabot sa pangalang iyon. Just by the name itself, he seems scary?

No.

More like dangerous I should say.

Tame the beast, huh?

Chapter Two

“You’re ready?”

Napasimangot naman ako sa tanong ni Dr. Orene nang makarating siya sa building ng condo na tinitirahan ko ngayon upang sunduin ako.

I tightened my grip at my travel luggage and nodded.

Kinuha na niya ang hawak ko at inilagay na iyon sa compartment ng sasakyan habang nauna na akong sumakay sa passenger seat. Ilang segundo rin ay pumasok na rin siya sa loob at pinaandar na ang makina.

“Kamusta naman ang pagpapaalam mo kahapon sa hospital niyo?” Tanong ng katabi ko habang diretso ang tingin sa dinaraanan.

I sighed as I leaned back. “It’s okay.”

Marami ang sumuporta tungkol sa pag-alis ko, binilinan din ako ng mga kaibigan ko roon na mag-iingat palagi at sila na raw bahala sa mga trabahong naiwan ko. And they’ll try their best to take care of my patients, which at least made me at ease.

Sa ilang oras ng mga byahe ay paminsan minsan kami nag-uusap ni Dr. Orene pero kadalasan ay babawian din kami ng katahimikan.

As I looked at the window and let my mind fly wherever it wants, a name pops up in my mind again. Napabusangot na naman ako nang maalala ang bago kong pasyente.

It’s too early to judge him but I can’t help but feel…

Anxious?

Nervous?

I’ve been thinking about the same guy since the night Dr. Orene told me about this work. Pag-uwi ko rin ng gabing iyon ay puspusan ang pagbabasa ko ng mga libro patungkol sa sakit na ikinahaharap ng pasyente ko. I did a lot of research too, and even asked my co-doctors about it.

So far I have some plans in my head and just hope it works. Pero bago iyon, kailangan ko munang ihiling na hindi ako sasapakin ng lalakeng iyon pagtapak ko sa kwarto nito.

“Tell me…” Panimula ko.

Dr. Orene hummed in response.

“What kind of patient is Cypher Infierno? Anong klaseng behavior ang pinapakita niya kapag may kaharap siyang mga doctor? Like, I mean, what happened and you got to this point that you needed my help?”

He paused to think for a moment then answered while still stirring the wheel. “As I mentioned before, he either hurt or play with them. Noong una ay babaeng doctor ang humawak sa kaniya. But then…” He frowned then deeply sighed. “…before we knew it, they had sex in his room.”

I froze. “The fuck?” I blurted out.

“Words, young man.” He said automatically whenever I curse.

Pero hindi ko na pinansin ang suway niya dahil nawindang ang pag-iisip ko sa nalaman.

“Is it a rape or something?”

He shake his head. “Nope. It’s pure voluntary and lust.” He said exhaustedly. “At ang doctor pa na iyon ang unang nag-initiate.”

Napakunot noo naman ako. “Sabi ng doctor?”

Napailing muli siya. “Nope, sabi ng pasyente. He even said that he just happily complied the girl’s desires.”

Muli akong napasandal sa inuupuan at pino-process pa rin ang rebelasyong nalaman ko.

What kind of doctor does that? Performing such actions is not only unethical but also violates the trust and integrity expected from medical professionals. Damn.

“And the doctor?” Tanong ko at tumingin ulit sa isa.

“She got fired and took her license. Since she also confessed it.” Sagot niya at nanatiling nakapokus sa tinatahak naming daanan. “That’s why we never allowed another doctor woman to treat him.”

I slowly nodded and try to understand what he is saying. This is totally insane.

“And the next ones?”

He glanced at me for a second before turning his gaze in front. “Those were not been good. He play pranks on us.” Then I kinda saw him shudder at the thought of it. “Even almost kill one of our doctors because of his brutal behavior.”

I kinda shiver and frowned at the same time. “Sigurado ba kayong may sakit ’yang pinapagaling niyo?”

“Elliot.” He seriously said with a warning tone. “He’s sick. Kahit na ganoon ang pag-uugaling meron siya, try to understand his situation.” Then he stopped the car as the traffic light turned red and looked at me. “Am I making myself clear?”

Napanguso naman ako nang sermunan niya ako na parang isang bata.

“I know that.” I muttered seriously. “It’s just a conclusion.”

Nang nag-Go light na ay pinaandar niya muli ang sasakyan.

“You don’t have to worry about him being a possible criminal. We’ve seen his record and I can tell that it is clear as crystal.”

Sinandal ko naman ang ulo ko sa bintana.

“If you said so.”

“You can handle him. I’m sure you can.” Then I felt his hand patted my shoulder. “You young man have the purest heart. There’s no way that you can’t handle a man with a dark one.”

Napaupo naman ako muli nang maayos at inilabas ang phone ko sa bulsa. Ramdam ko naman ang saglit na pagtingin sa akin ni Dr. Orene.

“Then if you believe so, I’ll definitely win his heart back in life.” Sabi ko sabay basa ng mga infos patungkol sa sakit ng pasyente na siya ko ring kakaharapin.

“That’s our Dr. Elliot.” He said and continue to focus on driving.

I deeply sighed and felt my heart raging with motivation like the way I always feel when I want to help my patients. That’s all I need to be strong in this situation. Sisiguraduhin ko na lang na makuha ko ang tiwala niya, and the rest will be good to flow.

He should be ready. Hindi ako katulad ng mga doctor na natatakot sa kaniya. If he needs help, who am I to ignore it right? Magiging mahirap man, at least susubukan ko ang lahat ng makakaya ko.

And this is definitely exciting. Noon pa man ay nababasa ko na ang patungkol sa ganitong klaseng sakit ng pasyente. Minsan pa nga ay iniisip ko kung ano ang pakiramdam na makahawak ng ganitong sitwasyon.

I smiled as I got my confidence on treating someone came back. Pero agad ding nabawi ang ngiting iyon nang may parte pa rin sa akin na bumabagabag. Inignora ko na lang iyon at pinilit ang sarili na magpokus sa mga positibong bagay.

I can definitely do this.

“I hope I can do this.” Bulong ko sa sarili nang makarating na kami sa napakalaki at napakalawak na mental hospital.

Napalunok na lamang ako nang unti-unting kainin ng kaba ang kompiyansa ko sa sarili kanina.

Tinitigan ko lang ang nakakaintimidang gusali sa harapan ko. Hindi ko ba alam sa sarili ko kung bakit kapag alam ko nang malapit ko na makita ang bago kong pasyente ay hindi ko maiwasan ang kabahan lalo.

“Let’s go? Ipapakilala muna kita sa lahat bago tayo dumeretso sa apartment na titirahan mo.” Sabi ni Dr. Orene nang nasa tabi ko na siya.

I timidly nodded as I follow him inside. Binati naman kami ng mga guards at nurses, lalo na ang kasama ko dahil isa siya sa mga doctor na respetado sa hospital na ito.

Nakapunta na ako dito noong personal akong tine-train ni Dr. Orene. Pero kahit kailan ay hindi ko inisip ang magtrabaho dito.

Wala naman akong hinnanakit sa hospital, mas gusto ko lang talaga ang magserbisyo sa mga ordinaryong mental hospital dahil doon ang karamihan na nangangailangan ng tulong.

“Doc Orene.” Bati ng isang babaeng may kaedaran na.

“Dra. Della.” Bati pabalik ng kasama ko nang tuluyang makalapit sa amin ang doktora. “How’s everything?”

Napabuntong hinnga naman si Dra. Della. “Still no progress. Kailangan pang turukan ng mga nurse ng pampatulog si Cypher para lamang macheck-up ito nang walang nasasaktan.” Napapailing na sabi nito tsaka gumawi ang tingin niya sa akin.

“Right…” Panimula ni Dr. Orene. “This is Dr. Elliot Javez, siya ’yong inaanak ko na sinasabi ko sa inyo na maaaring makatulong sa atin.” Pagpapakilala sa akin nito sa isa.

Bahagya akong napayuko bago muli umangat ang tingin. “Nice meeting you po.”

She warmly smiled as she held her hand out for a handshake which I gladly took it.

“Dra. Dellarose Mendez. You can call me Doc Della.” Ngiting sabi nito na nakapagpangiti rin sa akin. “I suppose ikaw ang bagong doctor na hahawak kay Cypher.”

I nodded in response.

She patted my shoulders. “If you need anything, don’t hesitate to ask me.”

I smiled. “Thank you po.”

She hummed and looked at Dr. Orene. “He seemed like a very kind and polite doctor.”

Tumango naman sa sang-ayon ang kasama ko. Sabay tingin muli sa akin at parang inobserbahan ang mukha ko na medyo ikinailang ko.

“And you are very pretty even though you’re a boy.”

Narinig ko naman ang mahinang pagtawa ni Dr. Orene habang ako ay hindi maiwasan ang pagkapula dahil sa hiya.

“I hope that despite of your innocent face, there’s a fierce man inside.” She concernedly said.

Ngumiti muli ako sa kaniya. “I am, Doc. You don’t have to worry about me.” I confidently said.

“That’s more like it.” Then she chuckled.

Nag-usap pa sila saglit ni Dr. Orene bago ito tuluyang nagpaalam para tignan ang isa sa mga pasyente niya.

“See…” Panimula ni Dr. Orene habang umakbay sa akin. “You got a lot of help here. Kaya huwag ka masyadong mag-alala.”

Tumuloy na kami sa paglakad at ilang mga doctor at nurse ulit ang nakakasalubong namin. So far, they were all polite and very professional. Pero hindi naman tumatakas sa mata ko ang awa at simpatya nila sa akin.

Ganoon ba talaga kahirap hawakan ang magiging pasyente ko?

Well let’s see…

Nakipag sex sa doktora.

Binali ang buto ng isang nurse dahil tuturukan sana siya ng gamot.

Nambugbog ng doctor.

He played pranks.

Pranks that were not funny at all. Far from being funny actually.

Mas lalong dumagdag ang bigat ng nararamdaman ko sa mga dahilan kung bakit ayaw nila sa pasyenteng iyon.

“Dr. Herman, this is Dr. Elliott Javez.” Pagpapakilala sa akin ng kasama ko sa Head doctor.

Dahil sa lalim ng pag-iisip ko, hindi ko na namalayan na nakapasok na pala kami sa loob ng isang opisina.

“Oh hello, Dr. Elliott.” Sabi ni Dr. Herman habang patayo ito sa inuupuan at nakipagkamayan sa akin. “It’s so nice to meet you. The name’s Dr. Herman.”

I smiled politely. “Elli na lang ho.”

He nodded. “Have a seat please.” He said while gesturing at the chairs in front of his office table.

Nang makaupo naman kami ni Dr. Orene, pinagsiklop ng isang doctor ang kaniyang kamay sa mesa at tsaka seryosong tumingin sa akin.

“I’m sure that you have an idea on why you’re here.”

I nodded and glance at Dr. Orene, who just comfortably smiled at me. Napasimangot na lang ako sa pagsagi sa isipan ko na siya ang dahilan kung bakit ako narito.

“Dr. Orene here actually recommended you to us.”

Yeah, totally knew it.

“But of course, before we fully accepted it, we did some research background about your work.” He softly smiled. “At masasabi ko na napakagaling mo sa trabahong ito. Your co-workers and patients has a big respect because of your hard work. Kaya hindi nakakapagtaka na marami ang napapakalma o gumagaling na pasyente dahil sa’yo.”

Napahawak na lang ako nang mahigpit sa mga kamay ko dahil sa hiyang nararamdaman.

“Salamat ho.”

He hummed. “Dr. Orene, might have give you some important infos about Cypher.” Napabuntong hininga naman siya sa nasabing pangalan. “Taos puso kaming humihingi ng pasensya sa pag-istorbo sa’yo. Alam kong naabala namin ang mga naiwan mong trabaho pero…” Tumingin muna siya saglit kay Dr. Orene bago muli binalik iyon sa akin. “We need to at least try. Kung may magawa siyang hindi maganda sa’yo, we can always send you back to your hospital—”

“Huwag po kayo mag-alala.” Pagputol ko sa kaniya.

Nakita ko naman ang pagngisi ni Dr. Orene.

“I’ll try. Kapag may nagawa siya sa akin na hindi ko nagustuhan, I’ll still try. We psychiatrist have to be patient to those who in need.”

Dr. Herman smiled softly and nodded. “Thank you.” I smiled back as he kinda relaxed himself. “Well, the hospital is willing to pay you at any cost, dahil ang mga nagpasok sa pasyente ay malaki rin ang halagang binibigay nila basta mapagaling lamang ito. And so far, we don’t have any progress. I’m hoping that you’ll be a big help to him.”

I determine look at the two. “I definitely will.”

Nalilito na ako sa nararamdaman ko. Kahit na kinakabahan akong makasalamuha ang bagong pasyente, hindi ko naman maisapagwalang bahala ito. It’s like I’m really getting excited for it, but at the same time, too anxious about it.

“Would you like to see him now?” Tanong nito na nakapagpakabog pa lalo sa puso ko.

Napakagat ako ng labi at tumingin kay Dr. Orene.

He softly smiled then turned at the other doctor. “Siguro ay sa makalawa na lang niya haharapin si Cypher. Kailangan pa ni Elli na mag-ayos sa apartment na titirahan niya.”

“Oh right.” Napatango naman ang isa. “Then, you should be going. Para naman makapagpahinga na rin kayo. Mahaba-haba rin ang naging byahe niyo.”

Nagpaalam na kami dito at lumabas na ng opisina. Napabuntong hininga naman ako habang papalakad na kami palabas ng hospital.

“Ayos ka lang?” Rinig kong tanong ni Dr. Orene nang makarating kami sa parking lot at sa kotse niya.

Napatango lamang ako sa kaniya habang papasok sa passenger seat. “Just… nervous.”

Sinimulan na paandarin ng kasama ko ang makina bago sumagot. “I know. But at least I can sense that you’re kinda looking forward to it.”

I widely smiled. “Hell I am.”

Mahina naman siyang natawa tsaka kami tuluyang umalis sa hospital. Habang nagmamaneho siya ay sinabi na niya sa akin kung paano ang daan papunta sa hospital dahil alam naman niyang mahusay ang sense of directions ko. At dagdag mo pa na hindi naman masyadong malayo ang hospital sa apartment na titirahan ko.

“Oh maiwan na kita dito para makapagpahinga ka na. May mga pagkain na diyan sa kusina, pinaghandaan na ng hospital ang mga kailangan mo.” Sabi ni Dr. Orene nang matapos niya akong tulungan sa pagpasok ng mga gamit ko.

Napanguso naman ako. “Parang bibitayin ako sa ganda ng service na binibigay niyo.” Birong sabi ko.

“Maybe.” Biro niya pabalik. Tsaka ito tumawa na rin at nagpaalam.

Nang ako na lang mag-isa sa apartment ay pinagmasdan ko naman ang kabuuan nito. And I must say, mukhang hotel o mamahaling condo na ata ’tong binigay nila sa akin. Tama lang naman ang laki niya para sa akin pero ang mga gamit ay nagmumukhang mamahalin talaga.

I exhaustedly pick up my bags and went straight to the bedroom. Medyo nagugutom man ay mas nahihila ako ng kapaguran.

Imbes na ayusin ang mga gamit, agad kong tinapon ang sarili sa malambot na kama. Bukas na lang siguro ako mag-aayos ayos dahil free time ko pa naman iyon. At maghahanda na rin ako para sa makalawa.

I felt my heart burst with excitement by the idea of meeting the new patient. I sighed then closed my eyes until darkness eats me whole.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Good morning Dr. Elli.”

Napatingin naman ako sa mga nurses nang makarating ako sa lobby ng hospital. I warmly smiled at them as I greeted back as I walk towards the nurse counter, kung saan nandoon din ang mga bumati sa akin.

“Break time niyo?” I softly asked them.

Kita ko naman ang giliw sa kanilang mga mata at sumagot naman sila sa akin na break time nga raw nila.

Kung sabagay medyo magtatanghali na nang makarating ako sa hospital dahil iyon ang in-instruct sa akin ni Dr. Herman. Gusto niya na hindi ako masyadong biglain sa pagkikita namin ng bago kong pasyente at para paghandaan ko talaga ito.

“Pwede pakibigay sa akin mga daily schedules ng mga gamot ni Cypher.” Sabi ko sa isang nurse na nasa likod ng counter.

Agad namang tumango ito at inasikaso ang pinapagawa ko.

“Doc Elli.” Rinig kong tawag ng isang lalakeng nurse sa akin.

Lumingon naman ako sa kaniya at sa mga kasama niya na parang ine-encourage siya sa kung saan man.

“Doc, ang gwapo niyo po.” Singit ng babaeng nurse nang hindi pa rin makapagsalita ang tumawag sa akin kanina na mukhang inaasar siya ng ilang mga kasama niya ngayon.

I smiled at her. “Thank you. You’re pretty as well.”

Malaki naman siyang ngumiti. “Nako Doc walang wala naman ako sainyo. Magmukha lang akong ipis kapag nagtabi tayo.”

Natawa lamang ako sa sinabi niya at sakto namang inabot na sa akin ng isang nurse ang hinihingi ko kanina. Nagpasalamat naman ako dito bago tinignan ang papel na hawak.

“Ikaw po ’yong bagong hahawak kay Cypher diba?” Napaangat naman ang tingin ko sa lalaking nurse na tumawag sa akin kanina.

Kita ko naman ang panunukso ng mga kasamahan niya sa kaniya.

Tumango naman ako sa kaniya. “Yep. Wish me luck.” I chuckled.

Kita kong napatigil siya at namula.

“Nako Doc, ngayon alam ko na kung bakit andaming usapin tungkol sa napapaamo mo lahat ng mga nagiging pasyente mo sa hospital na pinanggalingan mo.” Komento ng isa pang nurse.

“Nako kung hindi pa umamo ang isang ’yon sa isang anghel, ewan ko na lang talaga.”

Kahit hiyang hiya na ako sa mga sinabi nila ay nanatili naman ang pakikisama ko sa kanila. Dagdag pa na naaaliw ako sa mga ito dahil sa kabibohan nila. Naalala ko tuloy ’yong mga nurse na katrabaho ko sa dating hospital.

“Kung kailangan niyo po ng tulong…” Panimula ng lalaking nurse na mukhang nahihiya talaga dahil din sa kantyaw ng mga kasama nito. “Tawagin niyo lang ho ako.”

Lalo namang lumakas ang asaran nila na nakapagpatawa sa akin.

“Ay iba talaga siya oh. Hoy pare-parehas tayo ng trabaho tapos ikaw lang tatawagin ni Doc?” Hirit ng isa sa kanila na lalong nagpatawa sa amin.

“Doc sigaw lang daw kayo ng Nesson, pupunta na ’yan agad sa inyo.” Asar pa ng isa.

“Tumigil nga kayo. Paepal na naman kayo.” Saway ng lalaking nurse, na si Nesson, sa mga kasamahan niya.

“Doc, may boyfriend po ba kayo?” Biglang tanong ng babaeng nurse.

I chuckled. “Boyfriend talaga?”

She got taken aback. “Oh my— sorry po akala ko po kasi…”

Ngumiti naman ako dito. “I don’t have any relationship with someone. Yet.”

“Speaking of boyfriend.” Singit ng isa. “Kung hindi lang nambubugbog si Sir Cypher, jojowain ko talaga ang isang ’yon.” Kilig na sabi nito.

“Huwag mo na pangarapin.” Asar ng mga lalake.

“Hoy, ’di hamak na 100x better yun kesa sa inyo noh. Huwag lang natin isama ’yong kondisyon niya pero ang hot kaya niya.”

“Kahit magsama-sama pa kayong mga lalake, kulang pa rin kayo sa ilang daang ligo kung ipagkukumpara kayo sa kaniya.”

“Kaya nga hindi na ako magtataka na nahumaling sa kaniya yong unang doktora na humawak sa kaniya eh.”

“Kung may pagkakataon nga rin ako…”

“Mandiri kayo.”

“Aba aba!”

“Hindi kayo papatulan no’n!”

At naghiritan pa sila na naghiritan hanggang sa natatawa na lang ako sa mga pinag-uusapan nila.

Tuloy lang ang usapan namin hanggang sa may lumapit na isa pang nurse at sinabing pinapatawag na raw ako nila Dr. Herman. Nagpaalam na ako sa kanila bago nagtungo sa opisina ng Doctor.

“If you need assistance, I can call the securities and nurses to—”

“Hindi na po kailangan.” Putol ko sa sasabihin ni Dr. Herman. “Well, hindi pa po siguro.”

He raised an eyebrow and have a confused look.

“Hindi mo na kailangan?” Tanong nito sa sinabi ko na parang naniniguro siya kung tama ba ang narinig niya.

Tumango ako rito. “Kaya ko na ho. May nakahanda po akong mga plano.”

He seemed to be shocked and amuse at my answer and confidence.

“Are you sure? We don’t want to risk your safety here at the hospital.” With worriness in his tone.

I smiled. “I will be fine and get back in one piece, Doc.” I assured him.

He sighed. “If you said so Dr. Elli. Pero ipapabantay ko ang CCTV banda sa kwarto niya.”

Tumango lamang ako at tinanong kung saan ba ang kwarto ni Cypher. Agad naman niyang sinabi sa akin ang direksyon, binigyan pa ako nito ng listahan ng floor at room ng pasyente. Tsaka pa ako sinabihan ng ‘good luck’.

Yeah, I strongly believe at lucks and I hope it works in this situation.

Sa mga unang kwarto na nadadaanan ko ay halos magkakasunod lang ang mga ito hanggang sa tanging mahabang hallway na lang ang nakikita ko. Tinignan ko muli ang floor at room number na binigay sa akin ni Dr. Herman, nasa tamang palapag naman ako pero hindi ko pa nakikita ang kwartong papatunguan ko. Mga ilang minuto ng paglalakad ay nakarating na ako sa pinakadulo at doon ko na rin nakita ang kwarto.

Pinagmasdan ko naman ’yong pintuan at tinitigan ang numero nito. Napabuntong hininga ako nang tanggapin na ng isipan ko na nandito na nga talaga ako.

Napatingin ako sa gilid at nakita ko ang may kalakihang glass window doon. It’s a bulletproof glass window. Kaya kung balakin mang sirain iyon ng pasyente ay hindi siya magtatagumpay.

Kagat labi akong lumapit doon para tignan ang magiging pasyente ko. Hindi ko alam kung bakit kakaiba ang nararamdaman ko dito. Marami na ako nahawakang mga pasyente, at oo alam kong bayolente rin ang iba pero hindi pa ako kinakabahan ng ganito.

Siguro nga ay dahil sa maraming doctor ang humawak dito hanggang sa ako naman ang ipapalapa nila.

I squinted my eyes when I got in front of the glass window. Madilim ang loob ng kwarto nito at hindi ko masyado makita ang loob.

Saktong paglapit ko pa ay bumukas ang ilaw nito at muntikan pa ako mapasigaw sa gulat nang may kaharap akong dibdib, I mean tao. Tinignan ko ang kamay nito sa gilid na may hawak na parang remote? Iyon siguro ang switch ng ilaw.

Inangat ko ang tingin ko.

Puti ang buhok nito na bumabagay sa maputla niyang kutis. Mahahalata mong may lahing baniyaga ito dahil sa strong features nito sa mukha.

Pero ang nagpapigil hininga sa akin ay ang kaniyang mga mata.

His stormy gray eyes held a depth of emotion that seemed to pierce through my very soul, leaving me breathless in their intensity.

I held my breath and looked at the person in awe.

He’s beautiful.

How can this be a beast?

I blinked as he smirked at me. He leaned down so that our faces will be in level. Tinitigan naman niya ako at ganoon din ang ginawa ko.

Tumingin pa siya sa paligid ko para tignan siguro kung may kasama ako. Then he get his attention back at my face. He bit his lip which made me nervous for some reason.

Damn it why do I find this guy attractive? Oo nagagandahan o nagwagwapuhan ako sa ibang mga tao pero hindi ko naman naramdaman sa kanila ang nararamdaman ko sa lalakeng ito.

It’s like I’m totally captivated by him…

Argh! No no no, he’s your patient, Elli. Calm your nerves down!

I gulped and breath slowly to calm down. Pinikit ko pa saglit ang mga mata ko para tuluyan talagang ikalma ang puso ko na lalong bumilis ang pagtibok.

Nang sa tingin ko ay umayos na ang pakiramdam ko, dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko at agad ding nabelawa ang pagpapakalma sa sarili nang makita ko na sobrang lapit na niya sa akin. Halos magkadikit na kami sa isa’t isa kung wala lang salamin na nakaharang.

He looked at me through his white locks. I saw how his eyes explore my whole face which made me feel conscious for a moment. Then he stopped at my lips.

I felt my face turned red and I unconsciously licked my lower lip. Even though I can’t hear anything inside, I saw him growl based on his expression.

Lumayo na ako sa pwesto ko pero dahan-dahang pag-atras lang iyon para hindi niya isipin na natatakot ako sa kaniya. He might conclude that I’m one of those submissive doctor.

Kahit na ganiyan siya kagwapo, hindi ko siya aatrasan.

Huh, anong connect? Basta ’yon.

Tumayo naman siya nang maayos at tinaasan ako ng kilay. He looked at me from head to toe. I knot my forehead when he also licked his lower lip, like a hungry beast.

Nang makita niya ang reaction ko ay humalakhak. It seems an evil laugh, pero bakit mas gumagwapo—

Okay I need to stop.

Tinignan ko lang siya hanggang sa huminto na siya sa pagtawa. Then he looked straight at me again with a teasing smile on his lips. Marahan niya akong tinuro tsaka nito tinuro ang kaniyang sarili. Kasabay no’n ay may sinabi siya sa akin.

I look at him for a few seconds before turning my back at him. Nang medyo makalayo layo na ako ay lalo ko na binilisan ang paglakad at nanlalaki pa ang mga mata ko dahil kahit hindi ko narinig ang sinabi niya, nabasa ko naman iyon sa mga labi niya. Napapikit na lamang ako saglit at napailing.

Mon lapin.

Chapter Three

“My rabbit?”

Takang sabi ko ng i-translate ko sa internet ang sinabi ng pasyente ko kanina.

Pagkauwi na pagkauwi ko sa tinitirahan kong apartment, agad ko hinanap ang ibig sabihin nito. At halos lumukot pa ang mukha ko sa sobrang pagkasimangot nang mahanap ko ang ibig sabihin nito.

“Gawin daw ba naman akong kuneho.” Bulong ko sa sarili at napasandal sa inuupuan habang pinagmamasdan ang translation sa laptop ko.

It’s French. Impressive. Kung sa bagay ay mukha nga itong may lahi talaga. Tsaka hindi ko pa natatanong kela Dr. Orene kung ano nga ba ang nationality ng isang iyon. Limitado lang din kasi talaga ang mga impormasyon tungkol sa kaniya.

Ang hirap naman nito.

Napatayo na ako sa inuupuan at pumunta sa banyo para makapaglinis na ng katawan. Hindi ko naman maiwasang tignan ang sarili sa salamin nang biglang pumasok sa isipan ko ang sinabi sa akin ng pasyente.

“Mon lapin.”

I furrowed my brows as I studied my reflection. My skin tone was light, but lacked the porcelain perfection of Cypher’s. My features were soft, a big contrast to his strong features. And my plain brown eyes couldn’t compete with his mesmerizing stormy gray gaze that seemed to captivate anyone daring enough to meet it.

At ito ako na parang isang creep na ini-imagine ang mukha ng isang lalake kakakita ko pa lang.

Why does he have to be so damn attractive? Ugh, this is driving me crazy!

Mariin naman ako napailing at muling tinitigan ang sarili sa salamin.

“Why did he call me a rabbit? Mukha naman akong tao kahit maliit ako ah.” I frowned and shake my head.

Agad na ako nakapaghubad ng damit bago ilublob ang sarili sa maligamgam na tubig sa bathtub. A contented sighed came out from my mouth. Napasandal na lang ako at inabot ang scrub tsaka marahang nililinisan ang sarili. Habang pinapahiran ang katawan, hindi maiwasang madaanan ng mga daliri ko ang peklat sa tagiliran ko na hanggang ngayon tandang tanda ko pa rin ang kadahilanan ng bakas nito.

“

Umalis

ka na Elli, nandito na sila!“

“Pero ma, paano kayo ni

pa—

“

“

UMALIS

KA NA

SABI

!“

Agad naman ako napabalikwas nang marinig ko ang pagtunog ng phone ko sa sahig na katabi ng tub. Napahinga ako nang malalim at naghilamos pa muna para tuluyang magising sa reyalidad. Pinunasan ko muna ang isang kamay ko sa tuyong twalya tsaka sinagot ang tawag.

“Hello?” I greeted habang pinipindot ang loudspeaker sa phone ko.

“Elli, kamusta? Balita ko ay

nagkita

na kayo ni Cypher?“ Rinig kong bungad sa akin ni Dr. Orene.

“Medyo maayos naman po.” Sagot ko habang tinatapos ang paglilinis sa katawan. “Buo pa naman ako nakauwi. Tsaka hindi pa ako pumapasok sa kwarto niya. Mahirap na, baka pag-apak ko pa lang, kamao na pambati niya sa akin.”

I heard him chuckled. “Make sense. What are you exactly planning to him anyway?”

“Well, first…” Panimula ko habang dine-drain ang tubig sa tub nang matapos na ako sa paglilinis ng katawan. “I’ll try to be close to him, therapeutic relationship. Pero sa ngayon ay sasanayin ko muna siya sa presensiya ko without walking in his room.”

I heard him hummed. “I think that seems to be a great move. So that at least he will be aware of you and he’ll connect with you soon.”

Nagpatuloy lang ang usapan namin hanggang sa nakabihis na ako at muling naupo sa study table ko. Agad na namang nahagip ng mata ko ang translation na nandoon.

“Dr. Orene…” I called and he hummed as a response. “Is Cypher French?”

“French? Why do you ask?”

I blushed, there is no way on Mother Earth that I’m going to tell exactly why.

“Nothing?” Panimula ko habang kinakagat ang ibabang labi ko at diretsong nakatingin sa laptop. “Just his… features.” Palusot ko.

“He does look like a foreigner, right?” Sagot nito. Napatango naman ako kahit hindi niya ito nakikita. “We don’t really know that to be honest. Kung ano lang ang

nabigay

ko at ng hospital sa’yo tungkol sa kaniya, ay iyon lang din ang alam namin.“

I sighed. “Sino naman nagpadala sa kaniya doon?”

“It was just his Butler.”

Napataas naman ang kilay ko. Butler? Woah, may pa gano’n? High-class ang datingan pala nitong pasyente ko? Kung sabagay ’yong itsura naman niya kasi pang royalty— Yep, I didn’t say anything.

Pagkatapos ng ilang minutong pag-uusap ay nagpaalam na si Dr. Orene sa akin. Nang maibaba ko na ang phone, buong isipan ko ay okyupado ng mga salitang nasa laptop ko.

“Mon lapin.”

Napapikit naman ako at todong pag-iling pa ang ginawa ko nang pumasok na naman sa isipan ko ang mukha ng lalake habang sinasabi ang mga katagang iyon. Minulat ko na ang mga mata ko at agad na lumapit sa laptop.

“B-e-a-s-t.”

Great I’m being childish. Talagang hinahanap ko ang translation nito. But it’s not like that I’m going to use it to him. He’s my patient, after all. It’s important for me to be understanding and supportive in our sessions. So, keeping certain thoughts to myself is all part of the job.

“

B

ête

.“

Okay?

“Beautiful bea—” Okay I’ll just stop here.

This makes no sense. Kailan pa ako naging interesado sa French? At tsaka to the fact na sa Google lang ako nagpapaturo. Pfft, pathetic me.

Agad ko binalik ang windows sa translation ng Mon lapin. At ilang minuto ko pa tinitigan iyon bago ito i-delete at patayin ang laptop.

Sumampa na ako sa kama at humilata na para matulog. Pero bago pa ako tuluyang lamunin ng kadiliman, isang ngisi ng lalake ang tumatak sa isipan ko.

It’s like a sly cheshire grin that could send shivers down anyone’s spine with its aura of mischief. But strangely enough, I find it oddly captivating, like nothing I’ve ever seen before.

“Have you already dose him with his medicine?” Tanong ko sa nurse na katabi ko habang tinitignan ang schedules ng mga gamot ni Cypher.

“Yes, Dr. Elli. But we used a lot of security guards earlier just to dose him.” Sagot nito.

Palihim naman akong napangiwi sa nalaman tsaka binigay ang schedules sa kaniya.

“Sige, salamat. Please pakihanda pa ulit ang mga securities para sa medicine niya sa susunod kung kinakailangan. Hindi naman magtatagal, I’ll be giving him the medicine soon myself.”

Medyo nagulat pa ang nurse sa sinabi ko, dahil siguro ngayon niya lang iyon narinig sa isang doctor na may hawak sa pasyenteng kinakatakutan ng lahat. Pero agad na itong tumango at nagpaalam sa akin.

“You seem to be doing good at your job here.”

Napalingon naman ako sa taong nagsalita.

“Dra. Della.” I greeted with a smile.

She smiled back and walked closer to me. “How’s everything?”

“Wala pa naman pong masyadong ganap pero magkikita ho ulit kami ni Cypher mamaya.” Magalang na sabi ko rito.

She nodded. “That guy is kinda difficult to handle.”

“Naging pasyente niyo na rin po ba siya?” Tanong ko habang sinabayan na lang siya sa paglalakad.

Umiling naman ito sa akin. “Never got the chance. And I think you knew why?” She meaningful said.

Which made me kinda blush when I remember exactly why the hospital didn’t allowed and women doctors to handle him. Naalala ko ring nasabi sa akin ni Dr. Orene na kahit may edad na ang doktora ay hindi pa rin nila pinapayagang ipahandle si Cypher, dahil baka saktan naman niya ang mga ’to.

Damn, alam ko naman ang atraksyon na taglay ng pasyente pero ganoon ba talaga kalakas ang epekto nito para i-take risk ng doktira ang lisensya niya para sa panandaliang sarap? Just the thought made me shiver.

“Besides, nagvolunteer na lang din ako na asikasuhin ang mga kakailanganin niyang gamot. Medyo kilala ko naman ang pasyenteng iyon bago siya pumasok dito.”

Tinignan ko naman siya. “Kilala? Edi ibig sabihin po ba nito…” I hesitate. “…may alam pa po kayo sa kaniya kesa sa mga impormasyon na nandito sa hospital?”

She slightly nodded. “Yes, but not too much.” Lumingon naman siya sa akin at nginitian ako. “You can ask me anything about him. Susubukan kong sagutin lahat.”

Napalunok naman ako at napahinga ng malalim. At least magkakaroon ako ng ilan pang kaalaman patungkol kay Cypher.

“May lahi po ba siyang Pranses?”

She hummed, but not in agreement, it’s more like she was thinking about it.

“Sa totoo lang ay hindi ko rin alam gaano ang buong pagkatao niya, like his nationality for example. Pero alam ko na isa siya sa mga matatalinong tao na nakilala ko.”

I tilt my head in curiosity.

“I assumed he spoke French to you, right?”

Napakamot naman ako sa likod ng ulo ko habang naalala ang mga katagang sinabi nito. “Medyo po.”

Napatango naman siya. “Other than French, may iba pa siyang lenggwahe kayang bigkasin. He can speak Spanish, Italian…” Ako naman ay bahagyang napanganga lang sa nalaman. “… English and, of course you don’t have to worry too much, he also speaks Filipino.”

I sighed in relief. Mabuti na lang at naawa pa iyon sa akin na magtira ng dalawang lenggwaheng alam kong bigkasin.

Habang naglalakad kami tuloy lang ang pagkwekwento ni Dr. Della na maaari raw makatulong sa pagkuha ko ng tiwala ni Cypher. Saktong pagdating namin sa hardin ng Hospital ay tinawag na siya ng isang nurse at tsaka na ito nagpaalam sa akin.

Bumalik na rin ako sa loob at tinignan ang orasan. Kakatapos lang ng lunch ng mga pasyente, napahinga naman ako nang malalim para ihanda na ang sarili. Lalakad na sana ako palapit sa nurse counter nang makasalubong ko si Nesson at tinatawag ako nito.

“Doc Elli.” Nahihiyang tawag nito.

I smiled. “May maitutulong ba ako sa’yo, Nesson?”

Napaangat naman siya ng tingin at para bang hindi makapaniwala sa sinabi ko na siya namang ipinagtaka ko. “N-Naaalala niyo ho pangalan ko?”

Mahina akong natawa sa reaksyon niya. “Oo naman, kakakilala lang natin kahapon paano ko makakalimutan ’yon?” He timidly nod. Napailing na lang ako sa ka-cute-an na taglay nito.

“Nga pala, may kailangan ka ba?”

Parang nagising naman siya sa reyalidad. “Ay opo. A-Ahhmm tawag po kayo ni Dr. Orene sa main lobby.”

Tumango naman ako at nagpasalamat sa kaniya. Aalis na sana ako ng muli niya akong tawagin.

“T-Tsaka, may ipapagawa po ba kayo? Ako na lang ho gagawa. Nakita ko po kasi na pupunta kayong Nurse’s Counter.” Nahihiyang dagdag nito.

“Sure ka? Hindi ka ba busy?” Naninigurong tanong ko rito.

Suno-sunod naman ang pag-iling niya at pagsabi na hindi ko naman daw siya inaabala.

I nodded then started to instruct him what to do. “Magdala kayo ng dalawang upuan sa tapat ng glass window. Isa sa labas at isa sa loob ng kwarto ni Cypher. Tapos mag lagay din kayo ng board marker at eraser. And please hangga’t maaari ’yong hindi matulis na pangsulat. Tsaka kung meron ding dalawang maliit na white boards? Kung wala kahit papers na lang. Okay?”

Nagtaka naman ito sa sinabi ko sa kaniya pero agad na lang siya tumango at nagtanong pa kung iyon lang daw ba ang kailangan ko.

“Iyon lang naman. Salamat.” Sabi ko rito tsaka na umalis papunta sa main lobby.

Agad ko namang nakita roon si Dr. Orene na may kausap na isang may edad na lalake. Nagawi ang atensyon nila sa akin.

“Dr. Elli.” Tawag sa akin ng isa habang nanatili lang nakamasid ang bagong mukha.

Lumapit naman ako sa kanila at umupo sa tabi ni Dr. Orene.

“This is Mr. Permento.” Pagpapakilala niya sa kasama.

Naglahad naman ito ng kamay at magalang ko namang inabot iyon para makipag-shake hands.

“Siya ’yong sinasabi ko sa’yong Butler ni Cypher.” Dagdag niya pa.

Medyo nanlaki pa ang mga mata ko ngunit agad din naman ako nakabawi. “Nice meeting you po. Ako po si Dr. Elliott Javez.”

Tumango ito nang mabitawan na niya ang kamay ko. “I’ve already heard about you Dr. Elli. Ikaw raw ang bagong doctor na hahawak kay Master Cypher.”

Kahit na nakakaintimida itong tignan, may magalang na tono naman iyon tuwing nagsasalita na kahit papaano ay naibsan ang bigat ko sa loob. Siguro ay ganiyan din siya magsalita sa ‘Master’ niya kahit na nagwawala ’to. The thought made me shudder.

“Hope you take care of my Master.” Ngiting sabi nito at tumayo na para magpaalam.

Hindi na rin daw siya magtatagal at pagbisita lang naman sa kaniyang amo ang ginawa niya rito.

Nang tuluyan na ito makaalis tsaka na ako nambato ng tanong kay Dr. Orene.

“Gaano ba kayaman si Cypher?” I asked out of curiosity.

Dr. Orene shrugged. “Let’s just say he’s definitely rich.” Sagot lang niya tsaka naglakad papaalis sa main lobby.

Hinabol ko naman ito ng lakad. “Where his family?”

Sasagot na sana ito nang maistorbo siya ng isang nurse. “Dr. Orene, nandito na po ’yong mga guardians ng patient sa room 105.”

Tumango naman ang kasama ko rito. “Sige susunod na ako.”

Tumango din ang nurse at binati pa ako nito na sinuklian ko lang ng ngiti tsaka na ito umalis. Lumingon na muli sa akin si Dr. Orene.

“We don’t really know either. Maybe if he gets comfortable with you, you’ll be able to get the answers you want.” Simpleng sabi nito at tinapik pa ang balikat ko bago lumakad palayo sa akin.

Napabuntong hininga na lang ako at tinignan ang orasan.

“It’s time.” Bulong ko sa sarili at kasabay no’n ang pagtalon talon ng puso ko.

“Dr. Elli, may ipapagawa pa po ba kayo?” Bungad sa akin ni Nesson nang makasalubong ko siya kasama ang ibang nurse at ilang securities.

Napabuntong hininga na lamang ako sa dami ng kasama niya para lang makapaglagay ng ilang kagamitan sa loob at labas ng kwarto ng pasyente.

Binigyan ko naman sila ng ngiti. “Wala na. Ako na bahala rito. Tatawagin ko na lang kayo kapag kailangan. Salamat.” Sabi ko sa kanila.

Kita ko pa na parang gusto pa manatili si Nesson ngunit agad na siyang hinila ng mga co-nurses niya at tila inaasar pa nila ito sa akin. Napailing na lang ako habang tinatahak ang daan papunta sa silid ng pasyente ko.

Bawat pagtapak ko papalapit doon, hindi ko na naman maiwasan ang kabahan pero kasabay din no’n ang pananabik na makita muli ang lalake.

Halos mapahilamos ako sa aking mukha dahil sa mga naiisip.

Ano bang nangyayare sa akin?

Napabuga na lang ako ng hininga at kinalma ang sarili. Sa hindi kalayuan, kita ko na ang kwarto ni Cypher. Ngunit patay nanaman ang ilaw nito na nakapagpasimangot sa akin.

Gugulatin na naman ba ako nito?

Nang makalapit na ako sa glass window ay napakapit na muna ako sa sandalan ng upuan na nasa tapat nito at hinihintay na bumukas ang ilaw. Mas lalo namang lumalim ang pagsimangot ko nang hindi pa rin lumiliwanag ang silid. Paabuntong hininga kong kinuha ang mga gamit sa ibabaw ng upuan bago umupo rito.

Ilang minuto na ako nandito pero hindi pa rin nagbubukas ang ilaw sa loob. Kagat labi kong kinatok ang bintana at ilang saglit lang ay lumiwanag na ang kwarto. Ngunit wala akong nakitang Cypher sa loob. Tanging mga gamit lang sa loob at isang upuan na katapat ko na may marker at maliit na white board din sa ibabaw ang nandoon.

Saktong pagtayo ko para sana silipin pang maigi ang kwarto ay namatay muli ang ilaw. At sa hindi katagalan ay lumiwanag muli ito.

I yelped and immediately backed away when I saw Cypher’s face in just the same level as mine. Dahil sa biglaan kong pag-atras, nakalimutan ko na may upuan ako sa likuran kaya aksidente ang biglaan kong pag-upo rito. Napangiwi naman ako sa sakit dahil sa lakas ng impact ng pagkakaupo ko.

Kita ko naman ang pasyente ko na ngayo’y tawa nang tawa habang nakaupo na rin sa upuan niya.

I frowned at his happy reaction. Kung hindi lang gwapo ’to— nevermind.

Hinintay ko naman siya matapos tumawa bago inilapit ang upuan sa glass window. Ganoon din ang ginawa niya na para bang may pang-aasar pa na nakaukit sa pagmumukha. Kahit na medyo naiinis, I have to remind myself that I’m a doctor here and he’s my patient.

Prente na itong nakaupo sa inuupuan. Ako lang ba o nakakaintimida talaga ang lalakeng ito. Kahit sa pag-upo pa nga lang niya ay parang masasabi mo na karespe-respeto siyang tao. Like he has this some kind of power beneath him, even though he’s just wearing a plain white shirt and sweat shorts.

Napatingin naman ako sa mga mata niya, siguro iyon ang dahilan kung bakit parang bang malakas at nakakatakot ang awra nito. Parang bang gusto ko na lang magtago sa dilim, yet, unable to tear my gaze away from those gray eyes.

Napansin ko na wala na ang ngisi nito at napalitan ng seryosong mukha. He instantly change his mood that quick. Ganito siguro ang taglay ng sakit niya?

I took a deep breath and closed my eyes. I try to meditate to calm down myself and turn my doctor mood on. Nang masiguro kong makakapagsimula na ako sa session namin, ay binuksan ko na ang mga mata ko.

Mon lapin.

’Yan agad ang bumungad sa akin pagkamulat na pagkamulat ko. Hindi ko na namalayan na may naisulat na pala siya sa board na hawak niya habang kinukuha ko ang konsentrasyon sa sarili.

Hindi ko maiwasan ang mapasimangot sa sinulat niya. Pero hindi ko na lamang iyon pinansin at nagsimula na ring magsulat sa sariling board.

Hi. My name is Dr. Elliott Javez.

He stared at it for a moment. Nilipat naman niya muli ang tingin sa akin at tsaka ako nginisian.

Lumukot naman ang mukha ko sa reaksyon na nakuha ko. Binura naman niya ang sinulat niya kanina tsaka ito muling nagsulat.

Cypher.

I nodded then reply.

Nice to meet you Cypher.

His smirk turned into a cheshire grin, just like in my dreams. It makes me nervous for some reason.

Likewise,

mon

lapin.

Napasimangot na naman ako sa tinawag niya sa akin. Like really, rabbit? At hindi lang ’yon, he’s rabbit pa nga raw?

I took a deep sigh and wrote…

It’s Dr. Elli or Elli for you, Mister.

Tinaasan naman niya ako ng kilay.

Seems like a rabbit to me.

Ako naman ang napataas ang kilay sa sinabi niya. Magsusulat na sana ako nang itaas niya ang hintuturo niya at marahang winagayway ito na parang sinasabi na huwag muna ako magsusulat ng kung ano. I didn’t move and wait for him to write something.

You don’t like being called like that? How about honey? Sweetheart?

Kumunot ang noo ko sa mga sinusulat niya. What the—?

Babe? Baby? It suits you.

Then he gave me a wink. Kahit dama ko ang pag-init ng mukha ko, hindi ko naman maiwasan ang magtaray sa mga sinasabi niya sa akin.

Great, I have a playboy of a patient. Akala ko noong school days lang ako makaka-encounter ng ganito, hanggang dito ba naman sa trabaho.

Just Elli.

I replied then he looked at it for a moment. Nilagay naman niya ang kamay niya sa baba niya at tumingin pa sa itaas na tila parang nag-iisip pa. But for all we know, nang-aasar lang ito. Tumingin ulit siya sa akin at sa sinulat ko. Sinulatan niya ng X ang bintana kung saan nakatapat ang board ko.

So Baby, mind joining me here inside?

I sighed.

Why do you call me

Mon lapin

?

Pagbabago ko ng usapan. Nagkibit balikat siya at binura ang sinulat niya kanina. Lumapit pa siya lalo sa bintana nang matapos siya magsulat. But to my surprise, hindi siya nagsulat ng kung ano. He just simply drew, an easy drawing of a rabbit.

Kumunot naman ang noo ko sa ginagawa niya. Tinaas naman niya ang kamay na nagsasabing maghintay lamang ako. Nang matapos siya sa pagguhit, he labeled every part of it.

Eyes ––> Big and bright

Nose ––> Cute button nose

Lips ––> Plump round sexy lips

Napakagat labi naman ako para pigilan ang pagngiti sa mga sinulat niya.

Does a rabbit have plump round sexy lips?

He shrugged.

You have.

Then he smirked. Habang ako ay tuluyan nang natawa ng mahina sa kalokohan niya.

Plus, your overall innocence makes the beast inside me hungry.

Napatigil ako sa dinagdag niya. Ramdam ko na talaga ang pag-init ng buong mukha ko sa nabasa. The hell?

Now, we’re cool. Come inside.

Yaya niya na nakapagpailing sa akin. It’s like he’s luring me to enter his room by his flirtiness.

You might see me as a rabbit, but I know how to steer clear of traps.

As he read my reply, he just laugh again. He looked at me amusingly which made my face even redder. I cannot believe myself. How can I be this affected?

Feisty.

Then wrote…

I like it, babe. Can’t wait to ravish you.

My eyes got big as I look at him. He just gave me a wink then stare at my whole being.

“So, how is it?” Tanong ni Dr. Orene habang nagbrebreakfast kami sa cafeteria ng hospital.

I deeply sighed habang tinutusok tusok ko lang ng tinidor ang pancakes na nasa harapan ko.

“Not okay.” I lazily answered.

He suddenly halt from eating. He put his utensils down and put his full attention to me. “At bakit naman? Is he being violent to you?”

Mas lalo naman ako napabuntong hininga sabay napanguso habang kumukuha ng hati sa pancake.

“Sana nga gano’n na lang. It’s already been a week, pero…” Sabay subo sa pagkain. “Patagal nang patagal, palandi nang palandi.” I murmured.

Imbes na bigyan ako ng comfort ng kasama ko, tinawanan lang ako nito at nagpatuloy na lamang sa kinakain na parang wala lang sa kaniya ang mga hinanaing ko.

“At least you got his attention. That’s progress right there, young man.”

I groaned. “Every time I try to communicate with him, like what a professional psychiatrist would do, he’ll just counterattack a flirty reply.” Then I stressfully eat my food. “And he keeps calling me names!”

Tinaasan naman ako ng kilay ng kaharap ko. “Such as?”

I felt my face got hot. “Basta, names.” Sabay subo muli ng pagkain.

He sighed. “Then don’t be a professional doctor to him.”

I looked at him. “What do you mean?”

“Tame him, Dr. Elli.” He just said.

Magsasalita na sana ako nang tumayo na siya sa kinauupuan dala ang tray niya.

“I’ll go first at may mga appointments pa ako dapat ayusin.” He said then pat my shoulder before totally leaving me hanging.

Napanguso naman ako sa sinabi nito.

Tame him?

That seems to be my job in the first place, pero paano mo ba paaamuhin ang malanding tao?

Inubos ko na ang breakfast ko tsaka na tumayo at dinala ang tray sa counter ng cafeteria. Habang papalakad sa isang hallway ay sakto namang nakita ko si Dr. Della.

I was about to approach her to ask something when she entered in a room. Out of pure curiosity, lumapit ako sa kwartong iyon. Tinignan ko naman ang sign sa pintuan…

Pharmacy Storage

Kita kong medyo nakaawang pa ang pintuan at marahan naman akong sumilip sa loob.

Goodness, I look like a spy here.

Hindi ko masyadong mahagip si Dr. Della, pero ilang segundo lang ay nakita ko na siyang may inabot na isang lagayan ng gamot. Kinuha niya ang isang container at tinignan ang nakasulat doon. Napakunot noo naman ako nang buksan niya iyon at tinanggal lahat ng laman nito. May kinuha naman siyang container sa bulsa niya at ang laman no’n ang nilagay niya sa isa. Habang ang hawak niyang mga pills at nilipat niya sa container na pagmamay-ari niya.

Inayos na niya ang mga ginalaw niya at tsaka na ito lumapit sa pintuan. Habang ako ay agad na lumayo at prenteng naglakad sa direksyong pinanggalingan ko na parang bang napadaan lamang ako.

Nang makailang hakbang na ako, napatingin ako sa likod at nakita ko naman ang nagmamadaling Dr. Della paalis sa hallway. Agad ko ulit nilapitan ang kwarto at pumasok doon. Tinignan ko ang gamot na nakita kong ginalaw niya at kinuha iyon. Isa itong medicine container na may room number na nakalagay.

Room 666

Kumunot naman ang noo ko nang makita ang room number. It seems, familiar?

“Dr. Elli?”

Gulat naman akong napatingin sa nurse na nasa pintuan.

“A-Ah yes?” Tanong ko habang nilapag na ang hawak ko.

Pumasok naman ito kasama ang iba pang mga nurse. “Kukunin lang po namin ’yong gamot na iinumin ni Sir Cypher.”

Napatango naman ako at umatras. Agad naman sila nagsikilos at ang isang nurse ay kinuha ang lalagyanan na hawak ko kanina. Then it suddenly hit me.

“Teka lang

isusulat

ko lang ang floor at room number ni Cypher para hindi mo makalimutan.“ Sabi ni Dr. Herman at

kumuha

siya ng maliit na papel at

pinagsulatan

iyon.

Agad

naman niyang binigay sa akin ang papel tsaka ko binasa ang nakasulat doon.

Floor 13 Room 666

I held the nurse’s shoulder. “Paano niyo ipapainom sa kaniya ’yang mga ’yan?”

“Ihahalo po sa pagkain. Ayaw po kasi ni Sir Cypher na binibigyan po namin siya ng gamot. Itatapon lang ho niya iyon o hindi papansinin. Kaya po hinahalo namin sa pagkain ang mga gamot niya.” Pagpapaliwanag ng nurse.

Marahan naman akong tumango at binitawan siya tsaka na sila nagpaalam sa akin. Hindi nagtagal nang makalabas sila ay lumabas na rin ako sa kwarto at naglakad lakad na muli habang umiikot ang isipan ko sa nakita ko kanina.

Did Dr. Della change the medicine of all the patients, or just Cypher’s medicine? I have no idea what the hell she did. But why?

“

Besides, nagvolunteer na lang din ako na asikasuhin ang mga kakailanganin niyang gamot.“

I got out of my thoughts when someone bumped me. Humingi naman ako ng paumanhin dito at napaangat ako ng tingin.

“Mr. Permento.” I called.

“Dr. Elli.” Bati nito pabalik.

“Wha—”

“Mr. Permento you forgot— oh Dr. Elli.” Putol ni Dr. Della sa sasabihin niya sana nang makita ako.

I smiled then excused myself. As I walked a few steps, I slightly turned to their direction. Nakita ko naman parang may inabot ang doktora sa may edad na lalake.

It’s a clear plastic bag with the container that I saw Dr. Della holding earlier in the Pharmacy Storage.

Chapter Four

Dedicated to:

Naviazee

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

Agad nabaling ang lumilipad kong diwa nang marinig ko ang pagkatok ng pasyente ko sa glass window na nakapagitan sa amin.

I gave him a questioning look which just made him cock his eyebrow at me. Napabuntong hininga na lang ako sa kaniya sabay napanguso dahil nawawalan na ako ng mga ideya kung paano ko pakikitunguhan ang lalakeng ’to.

He stared at me for a moment. And it kinda made me blush. Ikaw ba namang titigan ng ganiyang kagandang nilalang, take note, walang kakurap kurap, sino hindi mahihiya?!

Siya naman ang tinaasan ko ng kilay na nakapagpatawa lang sa kaniya. Then he teasingly bit his lower lip which made me out of concentration for a moment.

Lord, kung makapagbigay naman kayo ng biyaya sa taong ’to, parang sobra-sobra naman. Unfair ah, ang hirap hindi maakit— nevermind.

Tinaas niya ang marker na hawak niya at nagsimulang magsulat.

Like what you’ve just saw doctor?

Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinulat niya.

What do you mean?

Maangan kong tanong dito kahit na alam ko ang pinapahiwatig nito.

This.

Sagot nito sabay nilapit pa lalo ang mukha niya sa glass window. Tinitigan na naman ako nito at parang kalmado pa nga siya habang ako nagpapanic na sa loob looban.

Those gray stormy eyes gaze down, and he seems to be staring at my lips.

Dahil sa sobrang kaba na nararamdaman, at huwag niyo na ako tanungin kung bakit dahil hindi ko rin alam kung bakit ako kinakabahan, I unconsciously licked my lower lip.

Napangisi naman ito pero imbes na mainis ako, parang nawala ko pa ang sarili ko dahil sa mga mata niya. He intimately stare again as he slowly bit his lower lip. Napako naman ang atensyon ko doon na nakapagpalunok sa akin na parang bang natutuyuan ako ng laway sa ginagawa niya.

How can someone be this sexy?

I startled when he loudly knock the glass, and with that I instantly got back in the reality. Nang makita niya ang reaksyon ko ay walang humpay ito kakatawa na mas lalong nakapagpapula ng mukha ko.

Napanguso naman ako at sumandal sa upuan habang pinapanood siyang tumawa.

I wonder what his voice sounds like? Is it deep? Or as beautiful as his face?

Maya-maya ay tumigil na rin siya pero nanatili pa rin ang ngisi niya sa akin. That cheshire smile is really up to something bad.

He tilt his head a little and amusingly stares at me. Imbes na patulan siya ay sinuklian ko na lang din siya ng titig. Sa sobrang tagal ng pagtititigan namin hindi ko na namalayan na inuukit ko na ang mukha niya sa utak ko.

Damn, if I leave this hospital, hinding hindi ko ata makakalimutan ang pagmumukhang ’yan.

Then I suddenly remember Dr. Della at the Pharmacy Storage. Pati na rin ang container na iniabot niya sa Butler ni Cypher.

I heard a knock again. Tinignan ko muli ang nasa harapan ko na ngayo’y nawala na ang mga ngising suot niya kanina. He raised his pen as he write again.

My doctor’s spacing out.

I looked at it for a moment. Tinignan ko naman siya nang maigi habang pumapasok sa isip ko ang mga gamot na natatanggap niya.

Are you okay?

Tanong ko sa kaniya. He suddenly froze at that question. Kung seryoso na ang ekspresyon na binibigay niya kanina, mas sumeryeso pa ito ngayon na parang hanggang dito sa labas ay nararamdaman ko ang aura na bumabalot sa kaniya.

It’s just a yes or no question, how bad could it get me, right?

Why?

Kunot noo ko naman siya tinignan. What does he mean by that?

For me

dical purposes

or

you’re just

concern

about me?

He wrote again. Tinignan ko naman siya na hanggang ngayon ay nandoon pa rin ang kaseryosohan niya.

Both.

I answered. The patient continue to stare. Parang gusto ko tignan ang itsura ko sa malinaw na salamin at mag-ayos. Medyo nakakaconscious kasi.

How about I say no, I’m not okay?

I worriedly look at him. Inaalala ko talaga ang gamot na inaasikaso ni Dr. Della. Patagal nang patagal ay lalong dumadami ang tanong ko tungkol sa pagtitiwala ko sa kaniya. Besides, it’s not her job to change medicines? Right? Alam ko na siya ang in charge pero— Napabuntong hininga na lang ako at nagsulat ng isasagot sa kaharap ko.

Are you?

He shrugged.

Since when did I became okay?

I looked at it for a minute then reply…

So you’re not?

I’m not.

Anything I can help?

He stopped as he stared at my answer and back to my face. His cheshire grin crept to his lips again.

Oh boy…

Strip for me.

Alam ko na kahit anong mangyare, ay dapat hindi ako magpakita ng kahit anong hindi pagrespeto sa pasyente. Pero hindi ko na maiwasan ang mapairap sa sinabi niya. Jusko maaga ako magkakaputing buhok dito.

No.

You said anything, right?

Yes, but no sexual remarks, Mr. Infierno.

He seemed amused by what I just called him.

But baby that’s the only thing that can make me okay.

I frowned. He’s playing with me again. Here I thought for a moment that he’ll be serious for at least a few minutes.

No, Mr. Infierno.

I saw him laughed then slowly shake his head as he wrote something again.

Remember this, babe.

Tinaasan ko naman siya ng kilay.

One day, you’ll

be willing to take that clothes off to pleasure me.

“Bastos, bastos, bastos! Argh!”

Nagulat naman sa akin si Dr. Orene at muntikan niya pa matapon ang isang tasa ng kape na hawak niya nang walang kakatok katok akong pumasok sa opisina niya. Agad akong dumeretso sa sofa na nandoon at padabog na naupo.

Nakakainis talaga ang lalakeng ’yon. Kung hindi ko lang siya pasyente…

“Argh!” I groaned loudly. Napasandal na lamang ako sa inuupuan at marahang hinilot-hilot ang sintido.

“Easy there young man.” Rinig kong sabi ni Dr. Orene sabay lapag ng kape sa coffee table na nasa pagitan ng dalawang sofa.

“Easy?” I asked.

Naupo na ako nang maayos nang makita kong nakaupo na rin ang kasama ko sa kabilang sofa.

“Tito, hindi ko na alam gagawin ko.” Nagpipigil na sabi ko.

He sighs. “What did he do this time?”

Saglit ako natameme at nagdedebate ang isipan ko kung sasabihin ko ba sa kaniya o hindi.

In the end I just decided to sulk deeper at the sofa. “Basta.”

“Iho, wala tayong mararating diyan sa basta basta mo kung hindi mo naman sasabihin sa akin ’yong problema.”

He got a point. But there is no way I’m saying it. The man’s flirtatious behavior was way over the top, making me feel uneasy. Gawin daw ba naman akong kaladkarin? Hindi porket na gwapo siya makukuha na niya lahat! Hindi lahat maaakit niya!

I guess.

Narinig ko muli ang pagbuntong hininga ng kasama ko. “You’re going to quit?” Tanong nito. “Sabihin mo lang at—”

“No!” Pagputol ko sa kaniya at agad na tumayo. “I will tame that beast.” I muttered.

Lumakad na ako papalabas ng opisina ni Dr. Orene. Narinig ko pa ang pagtawag niya sa akin ngunit hindi ko na masyadong pinansin iyon.

Okay, this is what he wants? I won’t be a doctor to him anymore. No more being soft and kind. Damn it! Damn that Cypher Infierno!

Tinaasan naman ako ng kilay ni Cypher nang makita niyang naiirita kong ekspresyon. He just chuckled then leaned forward.

Sup, baby.

I closed my eyes for a moment and try to meditate. Kaya ko ’to. Huwag lang ako masyadong magpapaapekto and I’ll be totally alright.

I ’ m

not going to be your doctor anymore.

Napataas naman siya ng kilay sa sinabi ko tsaka ito tumango-tango na parang bang sanay na siya sa ganitong set-up na aalis ang humahawak sa kaniyang doctor. And I know that, but I’m not one of those people.

Well that’s sad. Quitting already? Let me taste you first before you leave me.

Napasimangot naman ako sa binasa ko at naupo na lang nang maayos tsaka nagsulat muli.

I’m going to be your friend.

He stared at it for a moment and gave a tremendous laugh. Parang bang isang malaking joke ang sinabi ko sa kaniya kahit na seryoso ako doon.

I frowned although I kind of saw this coming.

Friend?

I nodded.

You don’t want to be my friend.

Kinunotan ko naman iyon ng noo at sinagot…

Why not?

He smirked which gave me chills.

Okay.

“Huh?” Sabi ko nang makita ang sagot niya.

Try being my friend first. After that, you’ll understand why you shouldn’t have.

Ako naman ang napatitig sa sinagot niya. I looked at it for a whole minute before writing to him again.

Why?

He shake his head then gestured his hand like saying that I should just continue my plan.

I deeply sighed and closed my eyes. I meditate and talked to myself that I can do this.

Napamulat naman ako ng mata at medyo nagulat pa nang makitang titig na titig sa akin ang mga mata ng katapat ko. When you looked at it, parang makikita mo lahat ng sakit na pwede mong danasin sa mga kamay niya, lahat ng takot na maari mong maramdaman sa tinging iyon na parang bang sinisipsip pa ng mga mata niya ang kakuluwa mo.

What? You’re afraid now?

He wrote. I blinked onto it for a second before writing a reply.

Why should I?

It looks like you are.

I’m not.

I am kinda scared, pero hindi ko maintindihan ang sarili ko. Kahit na natatakot ako katulad ng karamihan, mas gugustuhin ko pang manatili kasama siya.

Ugh, I’m being weird again.

Tinignan ko na naman ang mga mata niya. Those stormy gray eyes are the most memorable for me. It’s like no matter where I go or no matter what I do, that eyes will surely hunt me.

You seemed to keep staring at my eyes.

Napalunok naman ako sa sinulat niya at iniwas ang tingin sa mga mata niya.

Great, now I suddenly feel shy.

Napailing na lamang ako sa kaniya. He smirked then write again.

Aren’t you scared by it?

I looked at his eyes again before writing a reply.

Why would I?

He stared at it for a moment.

They’re all horrified by it. They even said that it’s like the eyes of a demon.

Lalo akong natahimik sa sinulat niya. Hindi ko alam kung ano ginagawa ko pero mas nilapit ko pa ang sarili sa salamin at mas tinitigan siya. Tinaasan niya ako ng kilay nang makita niya na titig na titig ako sa mga mata niya.

I admit, those eyes gave me shivers. Pero hindi ko maiwasang mapatitig pa doon lalo. Isa ’to sa mga pinakamagandang bagay na nakita ko.

They’re beautiful.

Saglit siya napatigil doon at tsaka ako tinignan nang seryoso. Napalunok naman ako at iniisip kung may mali ba sa sinabi ko.

He remains motionless, not making a sound or taking any action, simply locking his gaze on me.

May mali nga ba sa sinabi ko? Like hey, it’s a compliment. I even put my heart on writing that. I’m not even lying that he’s eyes are gorgeous. Whoever said that they were horrifying…

Well, I know it’s true but they were like gems for me…

Okay, I’mma stop. I kept on complimenting him these past few minutes.

Napabuntong hininga naman ako at marahang kinatok ang salamin na nakaharang sa amin para sana matigil siya sa pagtitig sa akin. But he didn’t even flinch, he just kept on staring.

Normally, being stared at like that would give me an eerie feeling. However, I have a knack for interpreting people’s actions, so I can always anticipate their intentions. Pero siya, literal na akala mo estatwa at nakatitig lamang nang diretso sa mata ko.

I can feel my face is burning up because of shyness. Like what the hell?

Ilang segundo pa ay sumandal na siya sa inuupuan niya at pinagkrus ang braso sa dibdib. Medyo napatingin pa ako doon nang makita kung gaano katipuno ang dibdib— my goodness grace, I need to focus.

Tinaas na niya muli panulat niya.

You’re very interesting Dr. Elli.

I don’t know why, but my breath kinda hitched when I saw he called me by my own name.

I’ll keep my eyes on you from now on.

He wrote.

Napakunot naman ang noo doon at bago pa ako makareact ay narinig namin ang pag-alert ng system sa hospital tungkol sa kung anong oras na. It means our session is done for today.

He gazed at me for a full minute before switching off the lights in his room.

“Elli?”

What was that?

Keeping his eyes on me?

“Elli?”

I still keep thinking about our last conversation. What did he mean by that? At bakit imbes na matakot ako ay parang na-excite pa ako na ewan? The hell?

“Dr. Elli?”

Maybe I’m being weird again. I can’t believe this. Patagal nang patagal ’di lang siya lumalandi, nagiging misteryoso rin.

I don’t know how to read him anymore. Being a friend to him is my last draw. Kapag hindi pa umepekto ’yon, sunggaban ko na lang ng halik— nah I’m just kidding… Nagbibiro lang ako okay?…. Okay.

Nagising naman ako sa katotohanan nang maramdaman ko ang pagpalo ni Dr. Orene ng kutsara sa noo ko. Napangiwi pa ako dahil may kalakasan kasi ang pagpalo niya kaya awtomatiko kong minasahe ang noo ko.

Napanguso ako sa kaniya. “Dr. Orene naman. Bakit niyo po ginawa ’yon?”

“Ako pa may kasalanan. Kung hindi ko ginawa ’yon baka kung saan na makarating ’yang diwa mo.” Sabi nito sabay subo ng steak na inorder niya.

Napansin daw kasi niya na parang stress at marami akong iniisip sa mga nagdaang araw. Kaya eto, napag-isipan niya na ilibre ako ng hapunan. Pero ewan ko kung may pagbabago ba doon dahil tuwing breakfast ay lagi naman niya ako nililibre sa cafeteria ng hospital. But hey, it’s free dinner, magrereklamo pa ba ako.

“Ano bang nangyare at ang lalim ng mga iniisip mo?” Tanong niya habang patuloy lang sa pagkain. “Is it about Cypher? Well, I guess it is about him. Because you keep nagging about him anyway.”

Napasimangot naman ako sa sinabi nito. Hindi ko siya sinagot at tinuon na lang din ang atensyon sa pagkaing nasa harapan ko. As I eat, my thoughts trailed again then I remembered something.

“Si Dr. Della na po ba talaga umaasikaso ng mga gamot ni Cypher?” Tanong ko bigla.

Tumango naman ang kasama ko habang humihiwa ng parte ng pagkain niya. “Simula no’ng napasok diyan si Cypher, his Butler suggested na si Dr. Della ang mag-aasikaso sa mga medicinal needs nito dahil kilala raw siya ng pamilya ni Cypher. Kaya hinayaan naman iyon ni Dr. Herman since we trust her about it anyway.” Tsaka niya ako tinignan. “Why did you suddenly asked?”

Biglang lumitaw sa isipan ko ang nakita ko sa Pharmacy Storage. When I met Cypher after that, he seems okay and normal to me. Walang pagbabago, malandi pa rin— I mean healthy.

I shake my head. “Nothing. Natanong ko lang.” Sabay subo ng pagkain.

Mukhang hindi naman siya kumbinsido doon, but he knows that I’m not going to say anything else kaya napabuntong hininga na lang siya.

“You know, since you don’t want to open up, all I can say is be alert and don’t trust anyone easily.” Sabay tuon muli ng atensyon sa kinakain.

Napakunot noo naman ako. “What do you mean?”

He shrugged. “Don’t be naive, young man. That’s all I gotta say to you.” At kumain muli bago tumingala.

Napansin naman niya ang pananatili ng pagkalito ko pero tinuro lamang niya ang pagkain ko.

“Eat up. Para maaga tayo makauwi at makapagpahinga. You’ll need all the energy for Cypher.”

I groaned when I heard the name.

Nagpaalam at nagpasalamat naman ako kay Dr. Orene nang makarating na kami sa apartment ko. Pero bago pa siya umalis ay binaba niya pa ang bintana ng kotse niya at tinawag ako.

“By the way…” Panimula niya at parang nag-aatubili pa siya sa sasabihin. Pero ilang saglit lamang ay napahinga siya nang malalim tsaka marahang sinabi, “Death Anniversary na ng mga parents mo sa susunod na Linggo. Bibisitahin mo na ba sila—”

“No.” I coldly answered.

Kita ko naman ang pag-aalala sa mukha niya.

“It’s been years.”

Natahimik ako saglit bago muling nagsalita. “I’ll think about it.”

He sadly smile and nodded. “Okay. I’ll see you tomorrow Dr. Elli.” Paalam nito bago pinaandar ang sasakyan tsaka umalis.

Sinundan ko naman ng tingin ang sasakyan niya hanggang sa tuluyan na itong mawala sa paningin ko. I sigh then star at the sky. It seems to be a bit cloudy these past few days.

Napailing na lang ako at pumasok na sa loob. Saktong pagsara ko ng pinto ay napasandal naman ako doon. Napapikit na lamang ako hanggang sa naalala muli ang mga nangyare. Dr. Della, Mr. Permento, Cypher, Dr. Orene’s words and…

“Umalis ka na Elli!”

“Pero paano kayo ayaw ko kayong iwan

dito—

“

“Kung hindi ka aalis

masasayang

lang

pagproprotekta

namin sa’yo!“

“Mama!”

“Get out of here!”

“

Pero—

“

“I SAID GET OUT—”

Bigla naman akong napamulat tumunog ang cellphone ko. I sigh and put my bag down at the sofa. Naglakad naman ako papuntang kusina tsaka kumuha ng tubig. Nilabas ko naman ang cellphone ko sa bulsa at tinignan ang mensahe habang umiinom.

“ cough…cough… What the—?!“

From +639******** *:

Welcome home,

mon

lapin.

Awtomatiko naman akong napalingon-lingon sa kung saan saan para makita kung may tao ba doon na pinagtritripan ako o baka may camera na dito sa loob ng apartment ko. Pero iisang tao lang ang tumatawag sa akin ng gano’n at dagdag mo pa na nasa mental hospital siya ngayon, so how on earth…

My phone ring again.

From +639*******:

Oh, there’s no need to look around, baby. You won’t be able to find me there anyway. I’m still here at the hospital, being your good patient. Besides, if I were there, I might just eat you as my dessert after dinner.

Napalunok naman ako at ramdam ko ang kilabot na nararamdaman ko. How the heck did he know my number? How the heck did he know that I’m looking for someone or something? And how the fuck did he know where I’m staying?!

To +639*********:

Cypher?

From +639*********:

Your one and only.

To +639*********:

How did you…?

I didn’t continue my sentence but I send it to him though. Alam ko namang alam niya ang pinapahiwatig ko.

From +639*********:

I told you, I’ll keep my eyes on you, babe.

Tinignan ko naman iyon ng ilang saglit at muling tumingin-tingin sa paligid. Inobserbahan ko pa bawat pader, sulok, gamit, kung may nakatago bang camera dito pero wala naman akong nahanap na kahit anong kakaiba.

From +639*********:

Won’t you like to take a bath, babe? I’ve been waiting for it.

Nanlaki naman ang mga mata ko sa nabasa. Agad ako tumakbo papuntang banyo at nagsimula rin tignan kung may hidden camera o kung ano man doon.

I groaned as I frustratedly sit at my closed toilet.

I still can’t find anything. Kung paano ko iniwan ang apartment kaninang umaga ay ganoon pa rin nang balikan ko.

Great. Just freaking great.

He hid those cameras so well! I heard he’s freaking rich, he probably ordered his butler or something to do this. At paano siya nagkaroon ng gadget sa kwarto niya? Hindi allowed ang mga pasyente na magkaroon ng gano’n.

From +639*******:

Strip and take a shower sweetie. Or you can also play with yourself, I’ll be delighted to see that.

Damn it. Paano ako maglilinis ng katawan nito kung may manyak na nakaabang sa akin?

To +639*********:

Manigas

ka!

From +639*********:

Oh darling, I already am.

I gasped and walked out of the bathroom. Agad na lamang ako napahiga sa kama. Kahit naiinitan na ako, there’s no fucking way I’m going to use that bathroom, not with that pervert watching me!

Napatitig na lang ako sa kisame at sinusubukang pakalmahin ang inis na namumuo sa puso ko. Hanggang pag-uwi talaga hindi ako nilulubayan ng hayop. I don’t care if I’m being rude to my patient. But you gotta understand that he’s being a bit too much. At hindi ko rin inakala na aabot ang landi niya dito sa apartment.

I sighed then closed my eyes. Pero tuwing pipikit ako ang napakagwapo— I mean mukha niya ang nakikita ko. Saktong pagmulat ko ay tumunog na naman ang cellphone ko.

From +639*********:

Something’s bothering you

?

To +639*********:

It’s you actually.

From +639*********:

Aw, can’t get me out of your mind? That’s sweet. But baby I prefer to taste your natural sweetness. I’m not cool with just words.

I frowned and threw my phone at my side on the bed.

I really need to have a sensible conversation with him. Walang mangyayare sa ginagawa naming session kung puro landi ang binabato niya sa akin. I really need to figure something.

Kinuha ko naman ang blanket ko at tsaka tinakpan iyon sa katawan ko hanggang sa pagmumukha ko para kahit papaano man lang makapag-isip isip ako nang maayos, nang walang nakatingin sa akin.

Damn that man, how the hell did he do these things? Alam ba ng mga tao sa hospital na may gadget siya sa loob?

Napabuntong hininga naman ako habang nakatitig sa kumot na nakatakip sa akin. Huminga muna ako nang malalim bago muli isara ang mga mata ko. Inaasahan ko pa na makita muli ang pagmumukha ng lalakeng kinaiinisan ko, but I think it’s much better than this…

“Ma? Where’s Papa?”

“Ma?”

“Get out of here.”

“Ma?

A-Anong

…?“

“

Umalis

ka na dito Elli.“

“

I can’t, Ma

—“

“

UMALIS

KA

NA!“

“

ELLI

---

“

I sat straight and gasped for air. Agad ako napahawak sa puso ko at ramdam ko ang sobra sobrang pagbilis ng tibok nito. Naramdaman ko rin ang sobrang pagkapawis ng katawan ko. I looked at the wall clock hanging in my room. It’s almost midnight, hindi ko na namalayan na nakatulog pala ako…

Agad ako napatingin sa cellphone nang tumunog iyon na nasa tabi lang ng binti ko. Napalunok naman ako tsaka kinuha iyon at tinignan kung sino ang nag-text.

From +639*********:

Nightmare?

Hindi ko na sana papansinin iyon nang nagsend ulit siya ng panibagong mensahe.

From +639*********:

Go and take a shower. That’ll freshen you up.

That will be a good idea. Pero natandaan ko na hanggang banyo ay nakikita niya ako. Napanguso naman ako at umiling. As expected may natanggap na naman akong message.

From +639*********:

I won’t watch you.

Napataas naman ako ng kilay.

From +639*********:

Promise.

I stopped for a moment as I looked at the word he texted. I never really thought that Cypher will be a kind of guy who says promise to anyone to be honest. Teka, mapagkakatiwalaan ko ba ’tong sinasabi niya?

From +639*********:

Just go. Before I change my mind and ravish your body with my eyes.

It seems weird but I can’t help but smile.

“Siguraduhin mo lang.” Sabi ko. I don’t even know if he can hear me.

Nagmadali na akong kumuha ng pantulog at tsaka naglinis na ng katawan. Agad naman ako nakaramdam nang kaginhawaan nang matapos ako mag-shower. I sighed contentedly as I sit again on my bed. Sakto namang tumunog muli ang phone ko kaya agad ko na binasa iyon.

From +639*********:

Good night, Dr. Elliott G. Javez.

Napatigil naman ako nang makita ang buong pangalan ko sa message. I never really remembered telling him my full name?

Sumimangot na lang ako tsaka tinitigan ang number niya. Hanggang sa narealize kong nasaulo ko na iyon, napailing iling naman ako. I’m getting weird too.

I tap the screen and press ‘save contacts’.

Beast

“So why did you just take a shower at my place?”

Napaiwas naman ako ng tingin kay Dr. Orene nang tanungin niya ako tungkol sa biglaang pagsugod ko sa bahay niya at doon nakiligo.

Kagabi pinagbigyan ako ng pasyente kong ’yon na magshower nang matiwasay, and I don’t think there’ll be a next time. Kahit na tulog pa siya o gising man, at least naniniguro lang ako. Malay ko ba kung saan aabot ang libog niya at talagang nagpalagay ng camera sa apartment ko hanggang banyo. At misteryoso pa rin sa akin iyon kung paano niya nagawa ang bagay na iyon.

“U-Umm… Nawalan ng tubig sa apartment ko kanina?” Pagpapalusot ko na sana nga ay lumusot.

“Really? Gusto mo ba ipacheck ko sa—”

“Huwag na po. Baka mamaya meron na rin ’yon.” Agad na sabi ko.

Tumango naman siya at alam kong napansin niya ang biglaang pagpanic ko. Like c’mon, I’m with one of the respected psychiatrist in town, of course mahahalata niya ang pagduliro ko. Pero syempre dahil matagal na akong kilala ni Dr. Orene, hinayaan na lamang niya ako.

Kanina pa nagdedebate ang utak ko kung sasabihin ko ba ang tungkol sa paglagay ni Cypher ng mga hidden cameras sa apartment ko. Pero nang makarating na kami sa hospital ay napagpasyahan ko na lang na ilihim muna ito dahil tutal ako naman ang pinagkakatuonan ng interes ng lalakeng ’yon, which I didn’t like. I’ll just interrogate him by myself.

“Oh Dr. Della, mukhang ang aga mo ngayon ah.” Napaangat naman ako ng tingin nang marinig ko ang bati ni Dr. Orene sa doktorang nakasalubong namin.

She smiled. “May inasikaso lang.” Then she looked at me. “Good morning Dr. Elli.”

Saglit ako napatingin sa mga kamay niya na nasa bulsa ng lab coat niya. At the other side of the pocket, I can see that something’s in there…

Naputol naman ang pag-iisip ko nang marahan akong siniko ni Dr. Orene.

“M-Magandang umaga rin po Dr. Della.” Bati ko pabalik.

She caught my stuttering and gave me a worried look. “Are you okay? You look… anxious?”

Tumingin din sa akin si Dr. Orene at kita ko rin ang pag-aalala sa mukha niya.

I just smiled to the both of them. “Ayos lang po ako. Medyo marami lang po iniisip.” I answered as I quickly glanced at her pocket.

I wonder if it’s the container again. Pumunta ba ulit siya sa Pharmacy Storage at may pinalit na namang gamot ni Cypher?

I’m getting worried. Baka mamaya ay kung ano pa ang nilalagay nito sa sistema ng pasyente. Pero hindi ko naman alam kung dapat ko ba ito ipagbalewala dahil halata naman sa hospital na buo ang tiwala nila sa doktora.

Ilang saglit pa nag-usap ang dalawang kasama ko tsaka na nagpaalam sa amin si Dr. Della. Nang tuluyang makaalis ito, tinignan naman ako ni Dr. Orene.

“All right, young man.” He said seriously. “I can really sense that something is bugging you.”

Napaiwas na lang ako ng tingin sa kaniya. He’s observing me like one of his patients, of course he’ll knew something once I speak up. Kaya mas okay na tumahimik na lamang. Hindi naman sa ayaw kong sabihin sa kaniya, pero sarili kong problema ’to. Dagdag mo pa na responsible ko si Cypher dahil ako ang doctor na naka-assign sa kaniya.

I sighed and gave a safest answer. “Sasabihin ko rin sa’yo kapag sigurado na ako.”

Kita ko pa ang kaunting pagkalito niya sa sinabi ko pero kalaunan ay hinayaan na lang niya iyon. Marahan niyang nilagay ang kamay niya sa balikat ko at pinisil.

“Is it something about this coming Sunday?” Dahan dahan na tanong niya na para bang sinisigurado niya na hindi ako sasabog sa emosyon.

My hands turned into fist.

“No.” I shortly answered. “I have to go. Mag-usap na lang po tayo mamaya.” Sabi ko tsaka umalis sa kinatatayuan.

Patuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa lamunin na naman ako ng mga alaalang gustong gusto ko kalimutan.

“Elli

takbo

!“

“

Huwag

kang

lilingon

diretso lang ang tingin!“

“

UMALIS

KA

NA!“

“Mama!”

“

Pakiusap

anak… para sa akin…

Iligtas

mo ang sarili mo.“

I halted and saw myself in front of a large glass window.

It’s his room.

Hindi ko alam kung bakit dito ako dinala ng mga paa ko. Kita ko na madilim pa ang loob nito. Siguro ay natutulog pa ang taong nasa loob. Masyado pa naman kasing maaga kung tutuusin, tsaka mamaya pa ang session namin.

I sighed and closed my eyes. The memories were still flooding inside my head. Parang bang naririnig ko pa rin ang mga sigawan sa loob ng utak ko.

Napamulat naman ako at nakita ang matipunong dibdib ng lalakeng bumabagabag sa akin nitong mga nakaraang araw. Kita kong nakapamulsa ang isa niyang kamay habang ang isa ay hawak ang remote control ng mga ilaw sa loob ng kwarto na ngayo’y nakabukas na at kitang kita na ang loob ng kwarto. Pansin ko rin na hawak hawak niya ang pangsulat na ginagamit namin tuwing session.

Napaangat ako ng tingin at kita ko ang seryosong mukhang nakatingin lang din sa akin. He seemed so serious, unlike those playful cheshire grins that he always giving to me. I can’t help but observe his face again. Dumako naman sa ang mga mata ko sa kaniya.

Those stormy gray eyes. I admit it will always be my favorite part of him.

Tinaas niya ang nakapamulsa niyang kamay at pinantay iyon sa kanang pisngi ko. He moved his thumb like he was rubbing something out.

Agad kong hinawakan ang pisngi ko na ngayo’y namamasa na dahil sa patuloy na pagtulo ng mga luha ko. Tinignan ko pa ang mga daliri ko na ngayo’y basa na rin dahil sa pagpahid ko ng luha. Napalunok naman ako at tinignan muli ang kaharap ko.

And to my surprise, I saw something he wrote on the glass window while I was spacing out because of my tears…

It didn’t take long for me to understand it, and I looked at his face again. Wala akong nakitang kahit anong pang-aasar o kung ano pa man. Tanging ang seryosong tingin pa rin niya ang lumalamon sa pagkatao ko ngayon.

Napakagat naman ako ng labi nang maramdaman ko ang pagnginig nito hanggang sa tuloy-tuloy ng umagos ang mga luha ko. Sinandal ko pa ang noo ko sa salamin at binuhos lahat ng hinanakit na ilang taon ko ng laging dinadala.

Nilagay niya muli ang kamay niya papantay sa pisngi ko at marahang pinapahid ang mga daliri sa salamin na parang bang pinupunasan niya ang mga luha ko. Imbes na matawa ay lalo pa akong naiyak. Hinayaan ko lang siya na makita ang pagiging mahina ko na imbes na ikahiya ko, ay parang mas gumaan pa ang pakiramdam ko.

Despite the glass between us, I can feel his warmth in my heart.

Cry. I’m here.

Chapter Five

Dedicated to:

Eriseraser

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Damn it. Damn it. Damn it.”

Sabi ko sa sarili habang kanina pa palakad-lakad sa loob ng pansamantalang opisina ko sa hospital.

I groaned as I helplessly sat down on my office chair.

Nang kumalma na ako sa kadramahan ko kanina, doon nagsitampulan ang hiyang nararamdaman ko. I looked at him for a minute before leaving, and he still seriously staring at me. Ni hindi nga gumagalaw ’yon sa posisyon niya, tanging ang mga daliri niya lang na para bang pinupunasan niya ang mga luha ko kahit na may salaming nakaharang sa amin. Dahil sa sobrang hiyang naramdaman ko, agad ko na lang siya tinalikuran at lumakad paalis.

Narinig ko naman ang system sa hospital na nagsasabi ng oras na muling bumalik sa trabaho dahil tapos na ang tanghalian, kaya dumako ang mga tingin ko sa orasan sa opisina. Halos mapamura pa ako dahil oras na pala ng session namin. Napahilamos na lang ako ng mukha at pilit na pinapakalma ang sarili dahil sa lakas ng tibok ng puso ko.

Now what?

Paano ko siya haharapin? Baka mamaya ay mas pagtripan lamang ako no’n dahil sa nangyare. At bakit ba kasi doon ako napunta in the first place?

“I’m going crazy.” Bulong ko sa sarili habang dinadama ang pagbilis ng tibok ng puso.

Am I— no no no, there’s no way in hell na may nararamdaman na ako sa lalakeng ’yon.

Baka dahil lang ’to sa hiyang nararamdaman ko at ’yong bilis ng paglakad ko paalis kanina…?

Right, who am I kidding? Kaninang umaga pa ’yon at wala na ako ginawa sa mga natirang oras kung hindi ang magkulong dito sa loob ng opisina nang makabili ako ng almusal ko.

Sa sobrang pag-iisip ko sa nangyare kanina hindi ko na rin namalayan ang oras at hindi na ako nakapagtanghalian.

So maybe the reason for this raging heartbeat is just my nervousness about meeting— Wait, why am I even nervous on meeting that guy?

Napatingin ulit ako sa orasan at sinimangutan iyon. Wala na ngang progress sa session namin, hindi pa ako aattend, edi mas lalong walang mangyayare niyan.

I sighed defeatedly and stood up.

“Dr. Elli.” Bungad sa akin ni Dr. Della pagbukas na pagbukas ko ng pintuan.

Agad naman akong napahawak sa puso dahil sa gulat at hindi inakala na may mas bibilis pa ang tibok nito. Jusme, hindi magtatagal aatakihin ako sa hospital na ’to panigurado.

“Dr. Della.” I greeted. “May kailangan po ba kayo?”

She looked at her wrist watch before turning her gaze at me again. “Do you have time to talk? O baka nakakaistorbo ako sa oras mo? Hindi ba session niyo na ni Cypher?”

I looked at her for a moment then suddenly remembered what happened in the pharmacy storage.

Napailing naman ako. “Papunta na sana ako doon ngayon but I have time, Doc. Come in.” Sabi ko sabay niluwagan ang pintuan.

Nagpasalamat pa siya bago pumasok. Naupo siya sa sofa at ako naman ay sa katapat nito. Ilang segundo na ang lumipas at hindi pa rin siya nagsasalita na medyo nagpa-tense sa akin. Nanatili lang ang tingin niya sa paligid ng opisina ko.

I clasped my hands on my lap. “Do you want something to drink?” I asked to break the silence.

Umiling naman siya tsaka ako tinignan. She smiled like how she usually do. “No thank you. Hindi naman ako magtatagal.”

I nod then wait for her to talk again.

She sighs. “So how’s your sessions with Cypher so far?”

“It’s kind of doing good.” Sagot ko. “Kind of.”

She chuckled. “Hindi ka pa rin ba pumapasok sa kwarto niya?”

I shake my head.

“Why?”

“We’re not ready for that yet.” I answered.

She hummed. “Is that so…”

I nod and wait again.

Whenever I meet her, my mind will instantly swirl at the day I saw her at the pharmacy storage.

“Well I trust your judgement, Dr. Elli.” Panimula muli ni Dr. Della.

Napatango naman ako tsaka nagpasalamat sa sinabi niya.

“But you seem a bit off whenever you see me.” Habol nito.

Napalunok naman ako sa sinabi niya at napatingin na lang sa mga kamay ko na nasa kandungan.

She’s just like Dr. Orene, a professional psychiatrist. Kaya paano ako makakapag-alibi dito o makakapagsinungaling kung ako mismo aminado sa sarili na napakadali ko lang din basahin. Kay Dr. Orene nalulusutan ko pa ’yon dahil kilala na niya ang ugali ko at hinahayaan lamang niya ako sa mga desisyon ko.

But with this doctor? I don’t think so…

“Is it because I changed Cypher’s medicine?” She said.

I froze and look at her. Her warm smile seems to be a little bit scary now.

She knew that I saw her?

Napabuntong hininga naman siya at biglang nagdilim ang ekspresyon niya. “I won’t blame you for being suspicious. Pero ito lang sasabihin ko. Curiosity might kill you Dr. Elli. If I were you, I would just shut up and do my job properly.” Then she smiled again which made me shiver for a moment. “Iyon lang naman.” Tsaka siya tumayo. “I know you have questions. But sorry Doctor, I can’t give you any answers. Might as well let it go or find out by yourself.”

Ibubuka ko na sana ang bibig ko para magsalita ngunit walang lumabas na kung anong boses doon kaya pinili ko na lang na itikom ito. Tumayo na rin ako at hinatid ang kasama sa may pintuan.

Bago pa siya lumabas ay tumingin muli sa akin ito. “I’m saying this for your own good. But it’s up to you. Have a good day, Dr. Elli.” Huling sabi niya tsaka ako iniwang nakatulala sa pintuan ng office ko.

What the actual hell was that?

She knew that I saw her. Pero imbes na komprontahin ako ng kung ano-ano, she just gave me a warning.

I want to ask her what’s the purpose of changing my patient’s medicine. But of course, siya na nga mismo nagsabi na it’s either hahayaan ko na lang o ako mismo hahanap ng kasagutan.

Hindi na ako magugulat kung isa ako sa mga magiging pasyente dito sa hospital na ito dahil sa mga taong nakapaligid sa akin ngayon.

Napapitlag naman ako nang marinig kong tumunog ang cellphone ko na nasa bulsa. Agad ko tinignan ang nag-text at napasimangot na lamang nang makita kung sino ito.

From Beast:

Baby, where are you? I don’t like people who have problems in tardiness. Might as well punish you, huh? What do you want? How about I smack your—

Hindi ko na tinapos basahin ang mensahe niya at gigil ko na lang iyon binura tsaka muling nilagay sa bulsa ang telepono.

Langyang lalakeng ’yon. Ang sarap sabunin ’yong utak nang luminis-linis kahit papaano!

Sinarado ko na ang pintuan ng office ko tsaka naglakad papunta sa kwarto pasyente ko.

I’m still curious about that guy’s gadget. Allowed ba siyang gumamit nito? Nabasa ko naman sa policy ng hospital na bawal pagamitan ng kahit anong technology ang pasyente para mas mag-concentrate sila sa reality. Papagamitan lang sila kung kinakailangan at kung pinayagan sila ng humahawak sa kanilang psychiatrist. At ako ang doctor niya ngayon, so there’s no way that I have allowed him to use those.

Dagdag pa ang mga pinagsasasabi ni Dr. Della. Edi mas lalo na namang gumulo ang utak ko nito. I’m just worried dahil wala akong kaalam-alam sa nangyayare. Does Dr. Orene, Dr. Herman or any staffs in the hospital know about any of these?

“Dr. Elli.”

Agad naman napawi ang mga iniisip ko nang makasalubong ko si Nesson na tulak-tulak ang rolling tray table kasama ang ilang mga nurses. Napasulyap ako saglit sa likuran nila, kita ko naman sa ’di kalayuan ang kwarto ng lalakeng kinaiinisa—I mean pasyente ko pala.

“Hey, galing ba ’yan kay Cypher?” Ngiting tanong ko sa kanila.

They nod, almost in unison. “Kinuha lang po namin ’yong mga pinagkainan niya.” Magalang na sabi ng isang nurse.

I look at the tray and suddenly remember the medicines.

“Ahhmm, nakahalo ba ’yong gamot niya sa mga pagkain kanina?” Tanong ko kahit alam ko naman ang sagot.

“Opo, sa lahat naman po ng pagkain niya may nakahalong gamot since alam po naming itatapon niya lang kung ibibigay namin mismo ang mga gamot niya.” Imporma ni Nesson.

I nodd while still looking at the tray and remembering what Dr. Della told me. Kung nakakasama ’yong gamot na pinapalit ng doctor sa pasyente ko, it should have some results later on right? Pero nakakasama nga ba? Sabi ng karamihan pinagkakatiwalaan ng pamilya ni Cypher si Dr. Della. Pero bakit—

“Dr. Elli?” Rinig kong tawag ni Nesson.

Napatingin naman ako sa kanila na ngayo’y nakakunot ang mga noo at ang iba ay mukhang nag-aalala pa.

“Namumutla po kayo.” Sambit ng isang nurse.

Awtomatiko naman akong napahawak sa mukha ko. Napabuntong hininga naman ako. “Ah, wala ’to. Baka nakulangan lang ako sa tulog.”

“Ayos lang po ba kayo? Magpahinga po muna kaya kayo.” Suhestiyon ni Nesson na sinang-ayunan ng iba.

Nginitian ko naman sila. “Ayos lang ako. Sige na tumuloy na kayo at alam kong may mga trabaho rin kayo.” Sabi ko at binigyan sila ng daan.

Nag-aalala man ay nagpaalam na rin sila sa akin. Pinanood ko naman sila maglakad paalis at nagpatuloy sa pagkwekwentuhan nilang naudlot kanina nang makasalubong ako. Kita ko pang lumilingon sa akin si Nesson at ang mga pang-aasar sa kaniya ng mga kasama hanggang sa lumiko na sila ng daan. Nang mawala na sila sa paningin ko, muli ako napahinga ng malalim at napasandal sa pader.

“Curiosity might kill you.”

Gusto ko lang ng kasagutan. Is there any harm in it? I admit, kahit walang hiya ang pasyenteng kong ’yon, nag-aalala pa rin ako.

O baka nga OA lang ako?

O baka may nangyayare talaga na hindi ko dapat malaman pa?

“I hate being so curious.” Bulong ko. “Especially to that guy. “

Napalingon naman ako sa kwarto at nanlaki ang mga mata ko nang makitang nakatayo siya sa bintana. Mariin akong tinititigan nito na nakapagpalunok lamang sa akin. Hindi ako gumalaw sa pwesto ko at ganoon din naman siya.

Kung labanan ’to sa pakikipagtitigan, I’m definitely the loser here. Sino ba ang hindi matatalo sa mga matang ’yan?! Nakakatunaw—

Okay, woah. Why am I mesmerized by him again? Snap out of it Elliot!

Labag man sa kalooban, umalis na ako sa pagkakasandal at sinimulang maglakad papalapit sa kaniya.

Ngunit hindi pa ako ganoon nakakalayo saktong may narinig akong ingay sa bandang likuran ko. I halt then turned to take a look. Tuloy lang ang mga ingay sa kabilang dulo. Halo-halo ito, may sigaw, pagkalampag ng mga gamit…

Lalakad na sana ako papalapit sa ingay nang marinig ko ang paghampas sa isang bagay sa hindi kalayuan sa akin.

Lumingon ako pabalik kay Cypher at kita ko ang lamig na namumutawi sa mga mata niya habang nakadikit ang isang palad niya sa salamin. Taka ko siyang tinignan at lalo na namang umingay ang mga sigawan sa kabilang dulo.

Bago pa ako lumingon doon, hinampas na naman nang malakas ni Cypher ang salamin na halos dumagundong sa buong hallway. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa niya dahil hindi ko talaga siya mabasa. Nanatili lang ang lamig sa paningin niya.

Muling naagaw ng atensyon ko ang ingay sa kabila. Gustong gusto ko tignan kung anong nangyayare pero tuwing hahakbang ako sa direksyong iyon ay ang malakas na paghampas naman ng isa sa salamin. Halos ako ang napapangiwi dahil paniguradong masakit sa palad ang ginagawa niya. Marahas ko siyang nilingon at muling napatigil sa nakitang sulat sa salamin.

Inside. Now.

What?

Nakarinig na naman ako ng malakas na kalampag pero hindi ko na lamang iyon pinansin dahil sa mas sinakop ng lalakeng ito ang isipan ko.

Hahakbang na sana ako papalapit sa kaniya nang makarinig ako ng mga mabibigat na yapak at isang nakakatakot na sigaw.

Saktong paglingon ko ay ang pagsinghap ko dahil sa gulat at dahil na rin sa biglang pagdagan sa akin ng isang pasyente. Isa itong lalakeng pasyente na may malaking katawan na halos pipitin talaga ako dahil sa bigat niya.

Hindi pa man ako nakakabawi sa gulat, bigla na niyang pinulupot ang dalawa niyang kamay sa leeg ko at tsaka ako madiin na sinakal. Agad akong napahawak sa mga braso at kamay niya tsaka pilit na tinatanggal iyon palayo sa akin ngunit mas lalo niya lang dinidiin ang hawak sa akin. Gusto ko sumigaw ng tulong pero hindi ko na magawa dahil sa hirap na paghinga ko.

Binitawan naman niya ako kaagad at tsaka siya tumayo. Hindi pa ako masiyadong nakakabawi ng paghinga ay agad na niya akong sinabunutan at hinila patayo na ikinasigaw ko dahil sa sakit. Marahas niya akong tinapon pasandal sa pader na nakapagpadaing sa akin. Muling lumapit ang lalake at bago pa man ako makatakbo palayo ay sinakal nanaman niya ako gamit ang isang kamay. Kita ko ang panggigigil sa buong mukha niya. Tanging galit lang ang bumabakas doon.

Naramdaman ko ang unti-unting pagtaas ko hanggang sa hindi na maabot ng mga paa ko ang sahig na tinatapakan ko kanina. Pilit ko pa ring pinapalo at pinagsusuntok ang kamay ng pasyente ngunit wala itong saysay at parang bang walang nararamdaman na kung ano ang kaharap ko.

Kahit na nahihirapan, napalingon ako ng kaunti sa pwesto ni Cypher. Wala na ang palad niya sa salamin, nakapamulsa na lamang siya ngayon pero nanatili pa rin ang malamig na tingin niya sa akin. Naluluha na akong tinitignan siya at sa sobrang paghihirap ko ngayon sa paghinga, nararamdaman ko na ang unti unting paninilim ng paningin ko.

Pero bago pa ako tuluyang mawalan ng malay, tinignan niya pa ako ng ilang saglit bago namatay ang ilaw sa buong kwarto niya.

Sa pagsakop ng kadiliman sa kinatatayuan nito, ay siya ring pagsara ng mga talukap ko sa mata hanggang sa nawala na rin ako ng tuluyan sa kadiliman…

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Ma? Pa?”

T awag

ko sa mga magulang nang makapasok na ako nang tuluyan sa bahay. Kakarating ko lamang galing siyudad dahil doon ako ngayon nag-

aaral

ng

kolehiyo

.

Pinipilit

pa nga ako nila Mama na dito na lang sa lugar namin

mag-aral

pero

tinutulan ko naman iyon.

I’m already in the legal age, so I wanted to be independent and explore the world more. Pero pinangako ko naman sa kanila ang pagbisi-bisita kung may oras. Katulad ngayong Christmas break namin.

“

Chie

Chie

?“

Tawag

ko sa aso namin sabay

pito

.

Ilang saglit pa ay wala pa ring isang golden retriever na

tumatakbo

palapit sa akin katulad ng dati tuwing

umuuwi

ako rito.

“That’s weird.”

Nilapag

ko naman ang mga gamit ko sa sofa at nagpatuloy lumakad sa bahay. Pumunta naman ako sa kusina at inaasahang nandoon si Mama na nagluluto katulad na

parati

kong

naaabutan

pag

-uwi. Napasimangot naman ako nang wala siya doon.

Agad

ako

nakaramdam

ng lamig sa bandang kaliwa. Napatingin ako doon at kita kong

nakabukas

ang sliding door

patungo

sa garden at pool ng bahay.

I sighed then

hug

myself as I

go there

.

Anong

oras na rin kasi ako nakarating dito, ngunit hindi pa naman ganoon

kalalim

ang

gabi

kaya alam kong

imposibleng

natutulog

na ang mga ’yon.

Baka may pagsurpresa sila? They always do that. But again, it’s quite impossible. Hindi ko naman sila sinabihan na uuwi ako ngayon.

Maybe they’re having dinner there?

Tamang

tama nagugutom na rin ako dahil sa

mahabang

byahe—

I froze when I got in front of the pool.

“

Chie

Chie

?“ I whispered.

Naglakad

pa ako papalapit doon para tignan nang mabuti ang nasa pool. Pero agad akong napatigil at

napaupo

sa nakita.

I instantly covered my mouth and immediately crawl at the near bush.

Agad

akong

nagsuka

doon habang nagtuloy tuloy ang pagtulo ng luha ko.

Nang

kumalma ako, nanginginig akong tumayo at muling napatingin sa swimming pool.

“

Chie

…“ My voice trailed off as I saw my dog in the pool.

Nahati

ang katawan niya sa dalawa. Kita ko ang

paglutang

ng

kalamnan

niya sa tubig na ngayo’y

nagkulay

pula

dahil sa

pagkalat

ng dugo nito…

I open my eyes as I gasp for air.

“Elli.” Rinig kong tawag ng nasa tabi ko. Tinignan ko naman kung sino iyon.

Binuka ko ang mga bibig ko para sana tawagin ang pangalan ng nag-aalalang Dr. Orene, pero tanging paos na tunog lang ang lumabas sa bibig ko. Napangiwi rin ako nang maramdaman ang sakit sa lalamunan ko.

“Don’t talk yet. Nagkaroon ka ng small strangulation injury, pansamantala lang naman ’yang pagkapaos mo at pagsuot ng neck brace.” He said.

Dahan-dahan naman akong napahawak sa bandang leeg ko at naramdaman kong may nakabalot nga rito.

“You’ll just going to wear it for a few days kaya wag kang mag-alala. For now you should rest. Nag-usap na rin kami ni Dr. Herman na huwag ka munang pumasok sa trabaho hanggang sa matanggal ’yang neck brace mo.”

I look at him with a questioning look. Mukhang nakita at nakuha naman niya ang pinapahiwatig ko.

Napahinga naman siya nang malalim bago sumagot. “Matagal nang problema ng hospital ang mga ganitong sitwasyon. Ang pagwawala ng mga pasyente. Pero hindi lamang isa-isa, kung hindi sabay sabay silang lahat sa bawat palapag. Katulad ng nangyare sa’yo. Nagwala ang mga pasyente sa palapag na pinuntahan mo kaya naatake ka ng isa sa kanila. It always happens once or twice a year. Ang ginagawa lang namin para kumalma sila ay ang pagkalat ng usok na pampatulog sa buong palapag.”

He sighed again. “I’m so sorry for what happened. I should’ve told you para naging aware ka, pero malapit na matapos ang taon kaya buong akala ko ay hindi na mangyayare ang mga ganito.”

Napatango naman ako pero nalilito pa rin sa mga nangyare.

I’m still alive. That’s a good thing, except from the fact that I can’t talk without my throat getting hurt for awhile and wearing this damn neck brace for the next few days.

“You know it’s always been a mystery to me.” Panimula ng kasama ko na nakakuha ng atensyon ko. “Iyon na talaga parati ang problema sa hospital na iyon. Nakakagulat nga at hindi ito lumalabas sa media. I always wanted to investigate it, pero ayaw naman halos ng buong tao sa hospital na mangialam ako.” Napatingin siya sa akin at kita niya ang nagtatanong kong mukha. “I can’t investigate it myself. They’ll fire me they said. I don’t know why but I just obey it anyway. Alam mo namang may mga anak akong pinapaaral at ako lang inaasahan ng pamilya ko.”

I slightly nod.

“So that’s why I’m telling you that you should always be careful. Hindi mo alam kung sino ang mga kalaban at kakampi.” He seriously warned. “Hindi ako parating nasa tabi mo, Elli. Alam ko sa ngayon naguguluhan ka sa mga pinagsasasabi ko. But someday you’ll know.” Then he softly smiled as I confusingly looked at him.

Ilang araw din ang nagawi ko sa hospital. Iba’t ibang mga nurses at doctors na naging kaibigan ko ang bumisita sa akin na ikinagalak ko naman kahit papaano.

Sa ilang araw ko rin doon, tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, tanging mga malalamig na tingin ni Cypher ang nakikita ko.

I don’t know why, but I’m somehow hurt when he just watch me almost strangled to death by another man. Yeah I know that he is locked inside his room, hindi katulad ng karamihang pasyente na nakakalabas naman basta may kasamang doctor or nurse. Kaya madali ring nakalabas ang mga pasyenteng nagwala sa insidenteng iyon. Hindi lang din naman ako ang nasaktan, may mga ibang staffs din ng hospital ang sugatan dahil sa nangyare. But it’s just so cruel, the way he stares, parang bang sanay na siya makakita ng taong mamamatay sa harap niya.

I shiver at my own thoughts as I exhaustedly sat down on my bed. Kakauwi ko lang galing hospital, and I’m freaking glad na hindi naman nagtagal sa akin ang pagsuot ng neck brace. Hindi na rin ako masyadong nananakit ang lalamunan ko tuwing magsasalita ako.

I unconsciously touched my neck as I remembered what happened. Napahinga na lang ako nang malalim nang maalala ang ekspresyong nakita ko sa pasyenteng sumakal sa akin. He’s mad and everything pero ’yong mga mata niya…

It seems so blank.

Napapitlag naman ako nang marinig ang pagtunog ng cellphone ko sa bulsa. Agad ko namang kinuha iyon at napatigil sa nakitang mensahe.

From Beast:

Welcome home

,

mon

lapin.

I stared at it for a moment then his cold gaze suddenly flashback at me. I just turned off my phone before throwing it on my bed.

Napatayo naman ako at naglakad papunta sa banyo. I striped all of my clothes as I went to shower. Wala akong pake kung nanonood siya. I just want to relax.

Ugh, what?

Why am I acting like some sulky girlfriend?

Damn it.

“Dr. Elli, ayos na po ba pakiramdam niyo?” Salubong sa akin ni Nesson at tsaka siya inasar ng mga kasamahan niya na ikinatawa ko.

“I’m good don’t worry.” Ngiting sabi ko sa kaniya. Napatingin naman ako sa tray table na dala niya na may lamang pagkain. “Para kanino ’yan?”

Napatingin saglit si Nesson doon bago muli sa akin. “Ah, kay Sir Cypher po. Brunch po niya.”

Kumunot naman ang noo ko. “Brunch?”

Tumango naman sila. “Nangyare na naman po kasi ’yong pagwawala ng mga pasyente kaninang madaling araw. Mabuti na lang po at nakakulong sila sa mga kwarto nila kaya doon na lang naglabas ng system ng usok na pampatulog.” Sabi ng isang nurse.

“Si Cypher din ba nagwala?” Tanong ko sa kanila.

“Hindi po namin alam. Tanging mga securities, doctors at head nurse lang po nakakita. Pero ang alam po namin pati si Sir Cypher nadamay sa pagpapatulog dahil nautusan po kami na dalhan na lang siya ng pagkain sa tanghalian.”

Unti-unti naman akong napatango. Nagpaalam na sila sa akin at hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko nang habulin ko sila.

“Ako na magdadala niyan.” Sabi ko sa kanila na ikinagulat nila.

Si Nesson naman unang nakabawi. “S-Sige po, samahan ka na lang po nami—”

“Hindi na.” Pagputol ko sa kanila. “Kaya ko na. Anong oras ba mawawalan ng epekto ’yong pampatulog?”

They looked at me reluctantly but still answer my question. “Mamayang mga at least 2pm po.” Sagot ng isa sa kanila.

Tinignan ko naman ang wrist watch ko at nakitang alas dose pa lang naman. I have time.

Nginitian ko naman sila tsaka unti unting kinuha ang tray table. “Ako na.”

Tsaka umalis at iniwan silang tulala doon. Maybe they were shock to see a doctor bringing Cypher’s food. Dahil kadalasan silang mga nurses ang nagpapakahirap sa pagdala nito sa isang iyon. Lalo na’t bigla-bigla raw nananapak kapag may ginawa kang hindi niya nagustuhan.

Saktong papasara na ang elevator, nakita naman ako ng tao sa loob kaya hinarang nito ang kamay dito tsaka ako nakapasok habang tulak-tulak ang tray table.

“Floor?”

“Oh, 13 please—” Naputol naman ang sasabihin ko nang makita ko kung sino ang kasama ko sa loob.

“Dr. Elli.” Bati ni Mr. Permento tsaka pinindot ang floor na sinabi ko.

Napatango na lamang ako pabalik at napatingin sa elevator buttons. Kita ko namang may pinindot pa pala siyang isang floor. At iyon ay ang palapag ng mga offices ng mga doctors at staffs ng hospital. Bigla ko namang naalala ang pag-abot ni Dr. Della ng container na naglalaman ng mga gamot na naipalit niya sa Butler ng pasyente ko.

“How’s my master, Dr. Elli?”

I flinch when he suddenly talk.

I clear my throat before answering. “So far he’s doing good.”

He nods. “That’s good to know. He must be enjoying your sessions.”

I frown but hummed for response. Sa sobrang enjoy no’n parang wala lang sa kaniya na mamatay ako— damn it, bakit ba ang bitter ko doon. It’s not like I’m special to him, vice versa…

Right, he’s not special but here I am, bringing his food, by my freaking self.

Napaangat naman ako ng tingin at nakitang lumabas na si Mr. Permento. Pero imbes na magtuloy-tuloy siya, hinarang niya ang sarili sa pintuan ng elevator para hindi ito magsara. Pumaharap naman siya sa akin na ikinakunot ko ng noo.

“Everything flows in our plan, Dr. Elli. We don’t need any of your concerns.” Maikling sabi nito at humakbang paatras. “If I were you, I would just do my job properly.”

Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya hanggang sa unti unti na magsara ang elevator.

“Have a good day, Dr. Elli.”

Then silence eats me.

“The hell?” Bulong ko sa sarili habang humihigpit ang hawak ko sa tray table. “Ano ba talaga nangyayare?”

Pagkasabi ko no’n sakto namang bumukas ang elevator. Napalunok pa muna ako bago tuluyang lumabas. Sobrang tahimik ng paligid, aakalain mong walang tao sa palapag na ito. Napapahinga na lang ako nang malalim tuwing lumalagpas ako sa mga kwarto ng bawat pasyente.

Tuluyan nang dumagundong ang tibok ng puso ko nang makarating na ako sa mahabang hallway. Hindi ko alam kung bakit na naman ako kinakabahan.

I shouldn’t care anyway if he punches me as soon as I open the door. Pero tuwing humahakbang ako patungo sa kwarto niya, mas naiisip ko na hindi naman ako takot sa posibleng pananakit niya sa akin pisikal, it’s more than that…

Napatigil na ako sa harapan ng pintuan. Tinignan ko naman ang bintana at medyo nagtaka pa ako na nakabukas ang ilaw nito. Sa pagkakaalam ko ay laging nakapatay ang ilaw nito tuwing pupunta ako rito. Siguro no’ng lumabas ang pampatulog sa system ay nakabukas pa ang ilaw at tuluyan na niyang hindi napatay ang mga ito.

I nervously gulped as I saw him sleeping peacefully in his bed.

Agad naman akong napaharap sa pintuan at muling tinignan ang orasan sa wrist watch ko. Maaga pa naman kaya panigurado hindi pa ito magigising at lalong lalo na hindi niya ako maaabutan.

Napatingin ako sa gilid kung saan may system para sa passcode ng kwarto. I unconsciously licked my lower lip as I remember and insert the passcode that Dr. Herman told me on my first day of work.

Bahagya pa ako napatalon nang bumukas na ang pintuang nasa harapan ko.

This is it. Calm down, Elli. Tulog naman siya at hindi mo kailangan magpanic! My goodness.

Tinulak ko na ang tray table papasok ng kwarto bago sinara ang pintuan na awtomatikong nakalock na. Halos tumakas na sa dibdib ko ang puso ko nang makita ang lalakeng ilang araw nang bumabagabag sa akin, at dagdag mo pa na wala ng salamin ang nakaharang sa amin.

I deeply sighed then push the tray table. Tinigil ko naman iyon sa tabi ng kama niya. Kusang lumapit ang mga paa ko sa kinahihigaan ng lalake. Lalong mas luminaw ang malakas na pagtibok ng puso ko nang makita siya nang malapitan.

I don’t know what’s got into me, pero tinaas ko ang isa kong kamay at unti-unti itong inilapit sa mukha niya. I hesitate for a moment when my hand is only an inch away to his cheeks. Pero sa huli ay marahang sinakop ng palad ko ang pisngi niya. It’s cold compared to my warm hand, but I don’t mind.

I stare in awe as I saw how beautiful and peaceful he is while sleeping. Inobserbahan ko ang malalalalim na paghinga niya at mas pinagtuunan din ng atensyon ang buong mukha niya. Strong features indeed, but it’s breathtakingly beautiful at the same time. Aakalain mo ngang anghel ito, but I know how beasty he is on the inside.

But again, I don’t mind it at all.

Napahinga naman ako nang malalim at tinanggal na ang kamay ko sa pisngi niya. Napahawak naman ako sa dibdib ko at napapikit nang maramdaman muli ang sobrang lakas ng tibok ng puso ko.

I don’t know why I did that. Parang…

Pamilyar siya sa akin?

Napailing ako.

I should get out of here, it’s freaking dangerous.

Napamulat ako at kita ko pa ring tulog siya sa kama niya. I sigh before I turn my back at him.

Saktong paghakbang ko ang biglang pagpatay ng ilaw at pagdilim ng buong kapaligiran. My instinct sense something dangerous.

Agad naman akong naglakad papunta sa pintuan kahit na medyo nahihirapan ako sa dilim. Hindi rin nakakatulong ang liwanag na nanggagaling sa labas dahil sobrang dilim pa rin talaga ng kapaligiran.

I almost sigh in relief when I knew that I’m close at the door.

Almost…

“Ah ah ah…” Napatigil naman ako sa isang malalim na boses na nanggagaling sa likuran ko, parang bang sinasabihan ang isang bata dahil sa pagtakas nito.

My mind says that I should just go, but my fucking loud heart says I should stay.

Napalunok naman ako at hahakbang na sana muli nang maramdaman ko ang mga matitipunong braso na pumulupot sa bewang ko. I gasped when he pulled me closer.

“Bad rabbit.” Bulong niya sa tenga ko na ikinataas ng balahibo ko. “Escaping, huh?”

I gulp when he slightly blew my ear which made me shiver. Narinig ko naman ang mahinang pagtawa niya na halos ikatunaw ko dahil sa ka-sexy-han nito.

Damn it! Why am I so affected?!

Muli akong napatigil nang maramdaman ko ang pagdikit ng mga labi niya sa tenga ko. He traced it down until his lips touches my shoulder. Napahinga ako nang malalim nang muling umangat ang mga labi niya at tumigil iyon sa leeg ko.

“N-No.” Bulong ko na ikinatawa na naman niya.

Oh god, it made me shiver even more as I felt his breath on my neck.

“No?” Tanong niya sabay lalong hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

I bit my lower lip as I felt him lick my neck.

“So sweet baby. You really never fail to surprise me.” He murmured.

“L-Let me g-go— Ahhh…” Naputol naman ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang biglaang pagsunggab niya sa leeg ko.

He quickly found the soft spot of my neck and he keeps sucking it as I force myself to swallow my moans.

“S-Stop—”

Muli akong napatigil nang gamitin niya ang kamay niya na ngayo’y nakahawak sa baba ko tsaka nilingon ang mukha ko sa kaniya.

I silently gasp as I saw how the hint of light outside touches his eyes perfectly. Muli akong natulala sa mga tingin niya hanggang sa unti-unti siyang ngumiti. He’s wearing his famous cheshire grin.

“Gotcha, mon lapin.” He whispers.

My breath hitched as he leaned forward in a flash.

And I just found myself being forcely kiss by the guy named Cypher Infierno.

I’m seriously in great danger.

Chapter Six

Dedicated to:

STOIC_Frost

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Doc, kaunting kembot ko pa dito sa hospital na ’to, pakiramdam ko masisiraan na ako ng bait.” Sabi ko habang nakahiga sa sofa ni Dr. Orene na ngayo’y nakaupo sa isang upuan malapit sa akin at nakikinig sa mga walang kwentang pagdaldal ko.

“Ano ba ’tong pinasok ko?” Kunot noong tanong ko habang nakatitig sa kisame. “Isang pasyente lang pero daig pa niya ’yong mga pasyenteng hawak ko sa hospital sa lugar namin?” I groaned.

Tumahimik ako saglit at tinignan ang gilid ko kung nasaan nakaupo ang kasama ko.

“Doc, may discount ba ako dito kapag pumasok ako bilang pasyente niyo?”

He amusingly raise his eyebrow at me. “Are you alright young man? Kaunting nonsense blabbering pa ay kakausapin ko na si Dr. Herman na kung may available na kwarto pa para sa’yo?”

I pout then stared at the ceiling again. Saglit akong natulala at naalala ko na naman ang mga nangyare kahapon.

“Argh!” Agad akong napaupo at ginulo ang buhok ko.

Lintek na lalakeng ’yon. Edi mas lalo niyang ginulo ang isipan ko. Mga landi remarks pa lang niya nakakapagtambling na ng puso, sunggaban ba naman daw ako?!

Leche! Lintek! Shit! Bampira ba siya? Bampira?!

Sabay higa muli sa sofa. “Masisiraan na talaga ako ng bait.” Bulong ko.

“Well base on what you just did. Mukhang natuluyan ka na.” Rinig kong biro ng kasama ko na ikinahaba lang ng nguso ko.

“Tito Orene naman.” Sabi ko na ikinatawa lang niya ng mahina.

Saktong nakarinig kami ng pagkatok ng pintuan bago dahan-dahang bumukas iyon nang bigyan ito ng permiso ng kasama ko. Isang nurse lang naman iyon na sinasabi tungkol sa pasyenteng aasikasuhin ni Dr. Orene. Sinabi naman ng isa na susunod na siya tsaka umalis ang nurse.

“Well, time to go back to work.” Anunsiyo ng kasama ko tsaka tumayo sa kinauupuan at inayos ang coat na suot niya.

Napaupo ako nang maayos at napatingin sa orasan. Wala na akong pakealam kung makita pa ni Dr. Orene ang pagkadisgusto ko sa oras na nakikita ko.

There’s no way I’m going back in that room.

“Hindi ba session niyo na ni Cypher. You should go also. Kahapon ay pinagbigyan na kita na hindi pumasok at ako pa nagpaalam kay Dr. Herman para sa absence mo. Now, up you go young man.” Sabi nito habang may kinukuhang folder sa cabinet na nasa tabi lamang.

Napasandal na lamang ako sa inuupuan. “Pwedeng absent muna ako ngayon Tito?”

“And why is that?” Tanong nito tsaka lumapit sa akin at umupo sa tabi ko. “Ano bang problema mo at nagkakaganiyan ka? Kahapon nasabi sa akin ng mga nurse na nagmamadali ka raw umalis ng hospital. Hindi rin kita ma-contact kaya pinaalam na lang kita na may sakit ka. Tapos ngayon pagpasok mo gusto mo pa maging isa sa mga pasyente ko?” He amusingly said.

Napalunok naman ako at umiwas ng tingin. “Nothing.”

There’s no way that I’m telling him what happened in that damn room! My goodness, nakakahiya. I showed him my vulnerability. Ni hindi ko man lang inilagan ang mga halik niya. Edi napaghalataang ginusto ko rin?

No no no no, there’s no fucking way. Nagulat lang ako! Yes gano’n nga. I was just shocked and melted…? Damn it!

Nagising naman ako sa pag-iisip nang maramdaman ko ang pagpitik ng katabi ko sa noo ko. Napahawak na lang ako sa noo at tinignan siya.

“You’re spacing out.” He said. “Wala ring kwenta ’yang paglabas mo ng loob sa akin kung hindi mo naman sasabihin sa akin ’yong nangyare. Mas matigas pa ulo mo kesa sa mga pasyente ko.” Napailing naman siya at sinandal ang kamay sa balikat ko. “Go and check him up. He’s your patient, don’t forget that. Every patient here needs help. So come on now.” Tsaka ako tinapik sa balikat.

Tumayo na ito at nauna nang lumabas ng opisina habang ako ay mamamatay sa sobrang hiya at pagkainis. Tinitigan ko muli ang orasan.

Yesterday, that damn day, I despise it.

Hindi ko maiwasang mamula nang maalala ang maiinit na pagpalitan namin ng halik. Gusto ko pukpukin ang sarili dahil hindi man lang ako naglaban, dagdag mo pa na lagi ko ’to naaalala.

I freaking respond to his kiss!

Kaya nang matapos iyon at hiniwalay niya ang labi niya sa akin, may nakaukit na ngisi doon. Nang mag-adjust ang utak ko at mas nag-sink in sa akin ang mga nangyayare, I bolted out of the room. Hinayaan lang naman niya ako at narinig ko pa nga ang walang humpay na pagtawa niya habang papalayo na ako sa kaniya.

I officially hate him and myself.

Agad na lang ako umuwi pagkatapos no’n at pinatay ang cellphone ko dahil hanggang doon ay ginugulo ako ng walangyang lalakeng ’yon kaya hindi ako ma-contact nila Dr. Orene. Halos hanggang sa panaginip ay hindi ako tinatantanan ng mga matang ’yon. At mas ikinabwibwisit ko pa ang pakiramdam na parang damang-dama ko pa rin hanggang ngayon ang mga halik niya.

This is so bad.

Napalunok naman ako at muli nilaan ang atensyon sa orasan na nakasabit sa kabilang dulo ng opisina.

There’s no way I’m going in there.

There’s just no way.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

Great.

Just great.

Napahinga naman ako nang malalim habang masamang nakatitig sa room number na kaharap ko.

666

I groan frustratedly. Numero pa lang ng kwarto niya alam mong wala ng magandang idudulot. Wala rin akong nagawa kung hindi ang pumunta dito at simulan ang session namin.

Kahit sinusumpa ko ang taong nasa loob ng kwartong ’to, tama pa rin si Dr. Orene na pasyente pa rin siya. Tsaka nakakahiya nga kung pumasok ako tapos wala naman akong gagawin kung hindi magmukmok.

I deeply sigh and start chanting to myself that I can do this. That I just have to focus in our session and everything will be in the flow. I just need to always remember that I have to tame him, hindi ako ang papaamuhin niya nang walang ka-effort effort! Sino ba gumawa sa taong ’to at ubod ng kagwapuhan— I’ll stop, I’ll stop.

Mahigpit ako napahawak sa sketchpad na dala ko at huminga muli nang malalim tsaka nanginginig na pinipindot ang lock code ng kwarto. Nang marinig ko ang pag-unlock nito, kinakabahan kong binuksan ang pintuan. Ngunit agad din nabawi ang mga paghinga ko nang makaharap ko ang isang matipunong dibdib. Medyo nawala pa ako sa sarili nang maamoy ang natural na bango niya… Shit, concentrate Elli!

Napalunok na lamang ako at tsaka inangat ang tingin. I silently gasp as my eyes automatically see those stormy deadly gray eyes again. Parang akong nahipnotismo nito kaya hindi ko na napansin ang pagpulupot ng isang braso niya sa bewang ko tsaka ako hinila palapit sa kaniya habang inaabot niya pasara ang pintuan.

Saktong pag-click muli ng lock ng pintuan nagising naman ako sa reyalidad tsaka nag-init ang mukha ko at tinulak siya.

Hinayaan naman niya akong kumawala sa mga hawak niya at binigyan ako ng ngisi.

“Dr. Elli.” He greeted.

I cleared my throat. “Let’s have a seat Mr. Infierno.” At nilagpasan na siya.

I don’t feel safe when I’m being cornered by him. Mahirap na, ayaw kong maulit muli ’yong nangyare kahapon. Kahit na… basta ayaw ko na maulit!

Nang makarating na ako sa mesa, lumingon naman ako nang mapansing hindi siya nakasunod. Agad na namang nag-init ang mukha ko nang mahuli ko siyang nakatitig sa pang-upo ko. Manyak

!

“Ehem.” I sarcastically cough.

Tinaasan naman niya ako ng kilay at nangingiti itong umiling tsaka lumapit sa pwesto ko.

I immediately turn and take a sit. Saktong paglapag ko ng mga hawak ko sa mesa, may pares ng kamay na lumapag din doon habang ang buong braso nito ay kinukulong ako sa inuupuan ko. Napalunok lamang ako nang maramdaman ang paghinga niya sa leeg ko mula sa likod na ikinatayo ng balahibo ko.

“So what are we going to do today, doctor?” He purred closely to my ear.

Halos maramdaman ko na ang mga labi niya na nakadikit rito.

Napapikit naman ako at nagsimulang kausapin muli ang sarili na kaya ko ’to, hindi ako magpapabitag, hindi ako magpapatukso, kahit na isang ihip lang niya sa akin ay matutunaw na ako, pero hindi! You are strong Elliott Javez!

I deeply sigh. “Mr. Infierno, I think we should talk about harassing my personal space.” Thank goodness hindi ako na-utal habang sinasabi iyon.

He hummed as he nudge his pointed nose into my ear. “Sure thing. Explain it to me, Dr. Elli. What is personal space? I think I kind of forgot it since you stepped in this room.”

Lord, ano bang ginawa niyo sa lalakeng ito at naging nuknukan ng tukso sa akin?

Pinagsiklop ko naman ang mga kamay ko at nanatiling naka-upo nang maayos kahit gusto na kumawala ng puso ko sa mga nangyayare.

“Can you please move away?” Sabi ko sa kaniya at alam kong may mataray na tono iyon.

He chuckled in my ear which made me shiver.

“Can I?” Tanong niya pabalik.

Naramdaman ko na lang ang paglukot ng mukha ko dahil sa inis at sa hindi mapakali kong nararamdaman.

“Stop playing around, Mr. Infierno. I’m here to do my job, and that is to help you. So please, go to your chair so that we can start already.” I calmy said.

Huh, I wanna tap my back for having a good job on talking straight and chill.

“We can start now.” He whispers.

I mentally groan. Tumayo na ako kaya awtomatikong tinanggal niya ang brasong nakaharang sa magkabilaan ko tsaka ako lumingon sa kaniya. Tinapangan ko naman ang sarili na iangat at salubungin ang mapaglarong tingin niya. I intensely look him in the eyes, well I wish it was intense enough for him. It probably looks like an angry kitten glaring at a lion.

“Mr. Infierno.” Panimula ko.

But he just pissed me off even more by looking at me amusingly.

“I’m being serious here. Sisimulan na nating seryosohin ’tong session na ’to since we’re here right now face to face. Magiging strikto ako kung kinakailangan, at sana natatandaan mo na hindi lang ako magiging doctor mo. Susubukan ko ring maging kaibigan mo para mas maintindihan kita. Kaya kinakailangan ko ’yang kooperasyon mo. Huwag mo akong itulad sa mga nurse o doktora na nakalandian mo sa hospital na ’to. I may be fragile on the outside but I already told you in the first day that I’m not that stupid to be in a beast’s trap. I’ve been assigned here to snap your head straight. Kaya umupo ka na doon.” Sabay turo ng upuan sa kabilang dulo ng mesa na katapat sa upuan ko. “And let’s start this hell of a session.”

I exhale deeply as I’m done with my rants. Woah, I really did that huh? Kung may mga audience lang kami dito baka nakatanggap na ako ng standing ovation sa galing kong magtakip ng nerbyos sa harap ang lalakeng ’to.

Pero totoo naman ang mga sinabi ko. And then, fine, I totally admit it that I am attracted to him but it doesn’t mean that I’m just going to let him through me just like that. Natutukso man ako, aba may dignidad din ako.

Kahit nakakalaglag panty este brief ’tong pasyente ko, nasa katinuan pa rin ako na hindi ko siya papatulan. And that kiss? It will never happen again. Siguraduhin ko ’yon.

Ilang segundo pa kami nagkatitigan nang mas lalong lumawak ang ngisi niya hanggang sa hindi na niya napigilan ang tumawa. He barked his laugh loudly. Parang bang isang malaking joke ang sinabi ko.

Ano pa nga ba maaasahan ko sa isang ’to. Lahat ng mga sinasabi ko ay pinagtatawanan lang niya. Aakalain mong naging comedian ako para sa kaniya ’di oras.

“Wow.” He chuckles. “That was hot.” Then he smirks. “But doctor, don’t you think you’re already in my trapped?”

Napakunot naman ako sa sinabi niya. Pero agad na lang ako napahilamos sa mukha at tinalikuran siya.

“Umupo ka na, para makapagsimula na tayo.” Tsaka na ako muling umupo sa sariling upuan.

Narinig ko pa ang simpleng pagsipol nito dahil sa katarayan ko pero hindi ko na lamang iyon pinansin hanggang sa maupo na siya sa harapan ko na siyang ikinaginhawa ko kahit papaano.

Kahit papaano dahil hindi ko pa rin maiwasan mabighani sa mga mata niya…

Ugh, I did not just say that? Kailan pa ako naging ganito ka-cheesy?

I heard him cleared his own throat. Kaya natuon ko muli ang atensyon sa reyalidad.

“Go on sexy. Show me what ya got.” Then he smirks, like he’s challenging me.

Napabuntong hininga naman ako at saglit pa siya tinitigan bago muling magsalita. This is it.

“We’ll start the basics.” Panimula ko na ikinatango lang niya. “Why are you here?”

He tilt his head. “Natanong mo na ’yan dati, diba?”

Tinanguan ko naman siya. “I know. Pero puro kalandian naman ang sinasagot mo sa akin, pati na rin sa lahat ng mga tanong ko noon. It’s either you’ll threw me flirty comebacks or stare at me in silence. Kaya asahan mo ang mga tanong ko dati ay uulitin ko ngayon.” I shifted myself. “Now, why are you here?”

Tinaasan niya ako ng kilay. “I don’t know that you’re damn hot when you’re playing fierce.”

Pinipilit ko namang pigilan ang pag-init ng mukha sa sinabi niya. “Answer my question, Mr. Infierno.”

“Bakit ba Mr. Infierno lagi tinatawag mo sa akin simula nang magkaharap tayo nang walang harang?” Sabi niya na medyo ikinagulat ko nang mag-tagalog ito.

I know that he understands Filipino, pero kahit sa mga sulat niya sa salamin noon ay puro Ingles lamang at ilang mga Pranses na salita.

I just shrug. “Answer my question.”

Natawa naman ito nang mahina. Hindi talaga ako seseryosohin ng lalakeng ’to noh?

“Let me think.” Panimula niya at tsaka nagkunyareng nag-iisip. “Kasi… baliw ako?” He simply answered.

I sigh at him. “Sino naman nagsabi sa’yong baliw ka?”

“Mga nagpasok sa akin dito at marami pang iba.” Balewalang sagot na naman nito.

Tumango ako at tinignan siya nang seryoso. “Do you think you’re crazy?”

He leans back then crosses his arms. Saglit namang lumakbay ang mga mata ko sa matipunong braso at dibdib niya. Huwag niyo na akong pakealaman, hindi ko lang talaga maiwasan. Agad na rin nagbalik ang tingin ko sa kaniya nang magsalita siya.

“Not really.” He answered seriously.

Medyo napaupo naman ako nang maayos. “Sa tingin mo ba nararapat kang mapunta dito?”

“Maybe.” He answers. “I’m just here for a mission.”

Napakunot noo naman ako sa sinagot niya. “Mission? What do you mean by that?”

Tinitigan lang niya ako ng ilang segundo bago unti-unting pumaskil ang ngisi sa labi niya. He’s handsome alright with his smirks and all, but I’m still confuse on what he just said.

He ran his fingers through his white hair as he chuckled. “You’ll know soon, doctor. Very soon.”

Nanatiling nakakunot ang noo ko sa kaniya. Pero agad akong nakabawi nang magkibit balikat siya at sinabing ipagpatuloy ko na ang mga tanong ko. Kahit na gusto ko pa malaman ang mga sinagot niya kanina, binalewala ko na muna ito.

Magsasalita na sana ako nang bigla naman siyang magsalita. “May I ask something?”

“Sure thing.”

He leansnforward as he clasp his hands on the table. Nawala muli ang ngisi sa labi niya.

“Do you think I’m crazy?”

Natahimik naman ako saglit at nakipaglaban ng titigan sa kaniya. Hindi ito ang unang beses na may nagtanong na pasyente sa akin ng ganiyan. But I don’t know why it has a different impact when he asked that.

“Hmm? Can’t answer? Well—”

“You’re not crazy.” Pagputol ko sa kaniya na ikinataas lang ng kilay niya. “You just have a problem that’s all. Everyone has their own obstacles in life, so that’s why you’re here. Kaya rin ako nandito, para tulungan ka malagpasan ang mga ’yon.”

He looks at me intently then his cheshire grin crept to his face again. “If you say so, doctor.”

Tinanguan ko naman siya at napabuntong hininga na lang. Pinagpatuloy ko na lang ang pagtanong sa kaniya at laking pasalamat ko naman na sinagot niya ang mga ito nang maayos. Kahit na nandoon pa rin ang kalandian niya, at least I’m quite satisfied with his cooperation.

Napako ang tingin ko sa sketchpad at muli ko siyang tinignan.

“Mr. Infierno, do you know how to draw?”

Sinulyapan niya saglit ang sketchpad tsaka ito nagkibit balikat. Inurong ko iyon sa direksyon niya kasama ang panulat na sinigurado kong walang katulisan.

“We all have something we want, but sometimes we can’t have it all.” Panimula ko at saktong tumunog system tsaka na ako tumayo. “I want you to draw anything that you desire. Iyon lang naman. Salamat sa oras mo, Mr. Infierno.”

He looks up to me. “Same here, Dr. Elli.”

Tinignan ko pa saglit ang mga mata niya tsaka siya tinalikuran. Napahinga ako nang maluwag nang tuluyan akong makalabas sa kwarto niya. Baka kung magtagal pa ako doon ay kung ano pa ang mangyare.

I gather myself then starts to walk. Napatingin pa ako saglit sa kwarto niya at nakita ko namang nakatayo ito sa bintana habang nakapamulsa. Parang bang pinapanood ako nito paalis tsaka ko naalala ang mga nangyare noong isang araw.

Ang pagwawala ng pasyente at pagsakal nito sa akin.

Awtomatiko akong napahawak sa leeg ko at muli siyang tinignan pero nakapatay na ang ilaw sa kwarto niya.

“What’s with the bouquet?” Tanong ko kay Dr. Orene nang makapasok ako sa opisina niya.

Tinignan naman niya ako ng may pag-aalala sa mukha. “What day is it Elli?”

Nilapitan ko ang mga bulaklak sa mesa niya at tinignan pa lalo iyon.

“Sunday?” I answered warily.

He crossed his arms. “Be specific.”

Tinignan ko siya at napansin ang malaking kalendaryo sa likod nito. At doon ko na naalala ang eksaktong araw ngayon.

“Oh.” I said and looked at the flowers again. “You’re going to visit them?”

“Hindi mo ba sila bibisitahin?” He seriously asked.

Natahimik naman ako habang tinitigan ang mga bulaklak. Gardenias. I remember my mom love them. Naalala ko pa na halos sakupin ng garden namin ang mga bulaklak na ito.

I flinch back to reality when I felt Dr. Orene’s hand on my shoulder.

“Young man, it’s been years. I think it’s time to—”

Napaatras naman ako. “I have to go.” Agad na palusot ko rito tsaka mabilis na lumabas sa office niya at hinayaang dalhin ako ng mga paa ko sa kung saan man.

“Mama! Papa!” Sigaw na tawag ko sa kanila nang makita ang

sinapit

ng

alaga

naming aso sa pool.

Agad

ako tumakbo sa loob ng bahay nang hindi ko na

makayang

tignan pa ang

hati-hating

katawan ni

Chie

Chie.

Who in the world would do that?

Ramdam ko ang

panunuyo

ng

lalamunan

ko habang tinatahak ang kwarto sa itaas at inaasahan na nandoon ang mga magulang ko.

Saktong

pagtapak

ko sa palapag ay napatigil ako nang may marinig akong

kaluskos

sa bandang

kanan

.

Dahan

dahan kong

tinungo

ang munting ingay na mukhang patungo sa kwarto ng mga magulang ko.

“Ma?” I called.

Wala namang sumagot kaya mas lalo akong lumapit doon kahit na nararamdaman kong lalabas na ang puso ko sa sobrang kaba.

“Papa? Nandiyan po ba kayo?”

Nakita kong medyo nakabukas ang pintuan ng kwarto nila. Napalunok pa muli ako at dahan-dahang binuksan iyon…

Blood.

I gasped as I saw blood everywhere.

Kahit

saan ako tumingin, sa pader, sahig, kama, mga gamit, may dugong

nakabakas

dito.

Naalis

naman ang atensyon ko sa kwarto nang

makarinig

ako ng mga

yapak

na parang bang

tumatakbo

ito papunta sa akin dahil

dinig

ko ang

paglakas

nito sa direksyon ko.

Saktong

paglingon

ko ay may sumalubong sa akin na

matigas

na bagay at

tumama

iyon sa bandang ulo ko. Hindi ko na nakita kung sino mang tao ang nasa harapan ko nang unti-unting

lumabo

ang paningin ko.

Hanggang sa tuluyan na ako natumba sa

madugong

sahig at

nawalan

ng malay.

Napabalik ako sa reyalidad nang marinig ko ang pagtunog ng elevator na sinasakyan ko at ang pagbukas nito. I frown when I realiz where I am right now.

Floor 13

Tinignan ko naman ang orasan na suot ko at mas lalong napasimangot na makitang masyado pang maaga para sa session namin ng magaling kong pasyente. Bumuntong hininga na lang ako at nakapamulsang tinahak ang palapag. May mga nakasalubong naman akong mga doctor at nurses doon na nakapagkwentuhan ko kahit papaano para pampalipas oras lamang. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa tuluyan akong napunta sa mahabang hallway na alam ko kung saan na ito patungo.

Hindi kalayuan ay nakita ko na ang kwarto nito. Nakapatay pa ang ilaw nito at muli kong tinignan ang oras. Napabuntong hininga naman ako na hindi pa rin oras ng session namin. Hindi ko alam kung bakit ba hindi ako makapaghintay. Parang kahapon lang ay sinusumpa ko ang lecheng session na ’to.

I sigh. I admit that I want something to distract my thoughts. Lalo ngayong araw. At oo na, gusto ko siya makita, kaya huwag niyo na akong awayin at—

Naputol ang pag-iisip ko nang may marinig akong mga kalabog sa kabilang dulo. Agad nagsitaasan ang mga balahibo ko nang maalala kung anong klaseng ingay iyon.

It’s happening again.

Naramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko sa bulsa kaya kahit nanginginig ang mga kamay ko, agad kong kinuha iyon at tinignan kung sino ang nagpadala ng mensahe.

Beast:

Get in here. Now.

I flinched when I heard the noises getting louder. What the hell?

Beast:

Now Elli!

Maya-maya pa ay nakarinig na ako ng mga yapak ng hindi lang ng isang tao, kung hindi tantiya ko ay marami ang mga ito na tumatakbo ngayon papunta sa direksyon ko. Kahit nanginginig ang mga tuhod at nalilito ay agad na akong tumakbo patungo sa kwarto niya. Madilim pa rin ang loob nito pero hindi ko na masyadong pinansin pa iyon dahil dinig ko ang paglakas ng mga yapak sa direksyon ko.

Halos isubsob ko pa ang sarili ko sa pintuan. Saglit naman akong napalingon at nanlaki ang mga mata ko sa dami ng mga pasyenteng tumatakbo sa direksyon ko. Agad ko na hinarap ang lock code at mabilis na pinindot iyon kahit na nanginginig ang mga kamay ko sa ’di malamang dahilan. Narinig ko ang pag-unlock ng pintuan at hindi ko pa ito tuluyang natutulak nang may magbukas na nito tsaka ako marahas na hinila sa loob. Saktong pagsara ng pintuan ay narinig ko ang pagkalagpag ng mga pasyente sa labas.

Damang dama ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko habang may dalawang matitipunong braso na nakayakap sa akin sa loob ng madilim na kwarto. Napalunok naman ako at marahang tumingin sa bandang likuran ko. I gasp as I saw the patients milling outside the window. Kita ko ang pagkalampag nila doon. At inobserbahan ko rin ang mga ekspresyon nila.

Katulad ng araw na nasakal ako, ganoon pa rin ang ekspresyon na nakita ko. They were all mad and angry, but their eyes have no emotions at all.

Naramdaman ko naman ang kamay na humawak sa panga ko at nilipat ang atensyon ko palayo sa nangyayare sa labas. I can only see him in the dim light but it’s enough for me to feel relieved.

Hindi ko alam kung anong nangyayare hanggang sa hindi ko na namalayan ang pagtuloy tuloy ng pagtulo ng luha ko. Parang bang bumagsak sa akin lahat, ang araw ngayon, mga masasakit na ala-ala, ang mga pasyente na muntikan nanaman akong saktan. Kung hindi ko siguro binilisan ang pagkilos kanina, hindi ko na alam ang mangyayare sa akin. Ayaw ko na bumalik sa mga sakit. Ayaw ko na ibalik ang mga sakit dati. Baka hindi ko na kayanin ngayon. Baka tuluyan ko ng iwala ang sarili. Baka—

“Shhh…” Rinig kong sabi ng kaharap ko habang hinahagod ng isa niyang kamay ang likod ko.

Napapikit ako nang maramdaman ko ang labi niya na pumahid sa luhaang pisngi ko na parang iyon ang ginagamit niyang pamunas sa mga luha ko.

“I’m here. You’re safe now baby.” He whispered in my ear.

I don’t know what to do. I look at him as he continue to wipe my tears with his hand this time. Tinitigan lang din niya ako hanggang sa unti unting dinikit ng mga labi niya ang noo ko na awtomatikong nakapagpapikit sa akin. I let out a shaky breath as I calm myself.

Hindi ko pa rin maiwasang masidlak sa bawat kalampag ng mga kamay sa pintuan at bintana ng kwarto. But Cypher tend do distract me with his soothing and comforting whispers. And it just made me calm for some reason.

Napasandal na lang ang noo ko sa dibdib niya habang tuloy lang ang paghagod niya sa likod ko at paghigpit pa ng yakap niya sa akin parang bang pinoprotektahan ako nito.

“I’m here.”

I let myself vulnerable again in the arms of this man. But my heart feels safe with him and I seem don’t have any problem with it at the moment.

I am definitely in big and deep trouble.

Chapter Seven

Dedicated to:

Capt_Levi05

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“

Gising

na ba ’yan?“

“

Mukhang hindi

pa—

“

“

Edi

gisingin

niyo na! Baka mamaya patay na pala ’yan,

lagot

tayo kay boss nito.“

“Sino ba

namuro

ng ulo niyan?

’Di

ba ikaw? Kaya kasalanan mo kung

mamatay

’yan bago pa makarating kay boss.“

Naalimpungatan

naman ako sa mga boses na naririnig ko sa

paligid

. Huminga pa ako nang malalim bago

unti

unting

minulat

ang mga mata.

Napamura

naman ako sa isipan nang

makaramdam

ang sakit sa ulo. Alam kong malala ang lagay ko ngayon dahil ramdam ko ang

natuyong

dugo

na

kumalat

sa mukha ko na galing sa

sugat

ng ulo ko. Mas lalo pang

dumagdag

sa hilo ko ang

amoy

ng sarili kong

dugo

at

baho

ng lugar. Damn kapag

kikidnapin

ba talaga kailangan ganito

kasangsang

?

I groaned as I felt my head throb as I

move

a little.

Narinig

naman nila ako kaya naputol ang

pag

uusap

nila at napunta ang atensyon sa akin.

“ He’s awake.“

“I know, dumbass.”

Nakaramdan

naman ako ng marahas na

pagyugyog

sa katawan ko.

“Hoy

gumising

ka na jan halos mag-iisang araw ka ng tulog.“ Sabi ng isang lalake sa akin tsaka

inutusan

ang mga

kasamahan

niya na

buhatin

na ako papunta sa kung saan man hindi ko na rin

binalak

pang

alamin

.

I winced as they made me stand up.

Buti

na lang kahit papaano ay may dalawang lalake na

humahawak

sa akin para

maitayo

ako. Pero mas lalo atang

lumalala

ang sakit ng ulo ko nang marahas nila akong

kaladkarin

.

As we walked, I tried to look around. I just frustratedly slap myself internally when I really don’t know where I am right now. Ang alam ko lang ay nasa

maduming

building o warehouse o kung ano pa mang

matatawag

dito.

We turned to a hall

and I shiver as I saw cages everywhere. Not rooms, but cages. Ang iba ay

nakatali

pa sa itaas. Pero ang mas

ikinatakot

ng dibdib ko ay ang mga nakakulong doon.

People.

The cages were full of people. As in human beings. What the fuck?!

“Elli!”

Nanlaki

naman ang mga mata ko at

hinanap

ang

pamilyar

na boses.

Tuluyan

na akong nawalan ng pake sa paligid at sa sakit ng ulo ko nang makita ang Mama ko na nakakulong sa hindi

kalakihang

kulungan

. I feel my insides in fire as I saw the situation of my mother.

Duguan

ang damit nito na ngayo’y

punit

punit

. I examined her face full of wounds and

bruises.

Nakakapit

siya ngayon sa mga bakal habang nanlalaki ang mga mata niya na nakatingin sa akin.

Hindi na ako

nakapagsalita

pa at mabilis na

pumalag

sa mga nakahawak sa akin.

Nagulat

naman sila sa

biglaang

pagkawala

ko, na kahit ako ay

ikinagulat

ko rin dahil sa

hilo

at sakit na nararamdaman ko may ganoong lakas pa akong

natitira

.

I

sinantabi

ko na lamang ang lahat at mabilis na tumakbo papunta sa Mama ko. Saktong

pagluhod

ko sa harap niya ay naiiyak niyang inabot ang mga kamay niya sa akin.

“

M-Mama

.“ I called, my tears brimming.

Bago pa niya

mahawakan

nang tuluyan ang mukha ko biglang may

nagpatayo

na muli sa akin tsaka ako

inilayo

sa kaniya.

“

ELLI

!“

“MAMA!”

I flinch as I wake up in reality. Ramdam ko ang pagbilis ng paghinga ko. Kahit ang puso ko ay gustong kumawala sa dibdib ko ngayon. I blink for a few times until I adjust in the darkness of the room…

Room? Wait, where the hell am I—

Agad akong napahigit ng hininga nang tuluyan kong maramdaman ang brasong nakapulupot sa bewang ko. Napahigpit pa ito ng yakap sa akin. I swallow nervously as I felt the warmth on my back. Kagat labi akong dahan dahang lumingon sa likuran ko. Muli akong napatigil sa paghinga nang makita ang pasyente ko na ngayo’y mahimbing na natutulog.

The fuck?

As I stared at him even more, doon na muli pumasok sa akin ang mga nangyare, ang pagwawala muli ng mga pasyente at pagpasok ko sa kwarto niya. Napaharap ako muli palayo sa mukha niya at inalala nang mabuti ang lahat.

Hindi katulad dati na isa lang ang nanakit sa akin, ngayon ay halos buong pasyente ng 13th floor ang muntikang dumumog sa akin. I sigh when I also remember that I slept at this man’s embrace because of tiredness in crying. Like what the hell’s wrong with you Elli?

I pout as I try to move Cypher’s hand. Pero kada galaw ko sa kaniya ay mas hinihigpitan lang niya ito at mas pinapalapit ako sa kaniya. Gawin daw ba naman akong unan?

I froze as I felt him nuzzle at the back of my neck. Hindi ko naman maiwasang mamula dahil ramdam ko rin ang kontentong paghinga niya sa leeg ko. I shiver for some reason and start to curse myself.

Right, this is totally weird and awkward, but at the same time I still find it comfy? My goodness, tukso huwag naman. Ayaw ko maging Doctor Slut part two sa lalakeng ito.

Napasimangot na lang ako habang dahan-dahan muling lumingon paharap sa lalakeng katabi ko. Napalunok na naman ako nang mapagtanto ko na sobrang lapit namin sa isa’t isa. Halos magkadikit na ang mga ilong namin. Kaya awtomatikong lumayo ang mukha ko sa kaniya para na rin matitigan siya nang mabuti.

Oo na, kahit sinusumpa ko ang lalakeng ’to, syempre tao rin ako, nakaka-appreciate ng beauty.

I observe his features closely. Tignan mo nga naman talaga. Akala mo maamong tuta kapag tulog pero kapag gising…

I pout and roll my eyes as I remember his not so likable attitude. Pero agad ko rin natandaan ang ekspresyon niya sa mga nangyayare. Kahit noong unang beses ako umiyak sa harapan niya, hindi naman niya iyon pinapamukha sa akin o inasar ang saglit na kahinaan ko. Katulad kanina, niyakap lamang niya ako at hindi siya tumawa o gumawa ng kung anong komento. He simply allowed me to reveal my vulnerability before him, offering nothing but his reassuring words, reminding me that he was right there by my side.

I can’t help but feel safe, and it’s okay to feel that way. I’m being so weird. Feeling safe? In the arms of my patient? My freaking patient?

Tinitigan ko pa siya muna ng ilang saglit bago muling sinubukang umalis sa yakap niya. Panigurado ay nag-aalala na sa akin sila Dr. Orene lalo na’t naulit na naman ang pangyayareng iyon at saktong nandito ako nang mangyare ang pagwawala nila. I wonder why it’s happening—

I yelp when I felt myself being hauled up. Napalunok na lamang ako nang makita kung nasaang posisyon ako ngayon.

Nakadapa ako sa ibabaw ni Cypher. Nakalapat ang mga kamay ko sa matipunong dibdib niya habang nanlalaki ang mga mata ko na nakatitig sa kaniya tsaka ito dahan-dahang dumilat.

I silently pray at this moment na sana hindi niya marinig ang paglakas at pagbilis ng tibok ng puso ko. He just stares at me which made me conscious for a bit until I feel my face heating up. Pasalamat ko na lang at medyo madilim sa kwarto niya kung hindi ay mamamatay ako lalo sa hiya.

“Cypher.” I whisper.

I feel his arms tighten around me.

“You called me by my name.” Bulong niya.

Kinunotan ko naman siya ng noo tsaka ito ngumiti sa akin. Ngiti hindi ngisi. As in it’s a genuine smile…well for me it seems real though. I hope it is.

“So?”

Oo attitude ako, lalo na kapag kinakabahan at tinititigan ka ng ganitong kagwapo na— nevermind, nevermind.

He chuckles softly. Naramdaman ko ang kamay niya na unti-unting umakyat sa likuran ko hanggang sa mapunta iyon sa likod ng ulo ko. Marahan niyang hinaplos haplos ang buhok ko na nakapag-relax sa akin pero hindi ko iyon pinakita sa kaniya.

Bumuntong hininga naman ako. I admit that I’m damn comfortable with him, but this is wrong. He’s my patient and we’re in the hospital. Kaya alam kong labag man sa loob-looban ko ay sinimulan ko nang bumangon sa pamamagitan ng pagtulak sa sarili paalis sa kaniya. Pero hindi pa ako nakakalayo nang bigla niyang sinabunot ang buhok ko tsaka ako marahas na pinalapit sa kaniya hanggang sa magbanggaan ang mga labi namin.

My eyes went wide as I saw his eyes close again then he start moving those sinful lips against mine. As time went by, I just found myself melted on him as I timidly kiss him back. He tilt my head a little as he deepen the kiss even more. I whimpered when his delicious tongue took its opportunity inside me. I automatically submit to him.

Ilang saglit pa ay naramdaman ko ang malambot na kama sa likod ko habang tuloy pa rin ang halikan namin. Nasa ibabaw ko na siya ngayon at inilagay niya ang isang binti sa pagitan ko. I am definitely screwed right now but I just keep kissing him back. I find it so addictive in the most pleasurable way.

Maya-maya pa ay humiwalay na siya ng halik at hinahabol ko naman ang mga labi niya na nakapagpatawa sa kaniya nang mahina. Nang mapagtanto ko ang ginagawa ko, alam kong nagsiakyatan lalo ang mga dugo ko sa mukha dahil sa hiya na nararamdaman. Pero wala naman akong naramdaman na pagsisisi na mas lalo kong ikinainis sa sarili.

Oh no, ayaw ko maging Part Two breaking issue ng lalakeng ito na may nakipagtalik na doctor.

I should just go. I glance the large glass window. Wala na ang mga pasyente doon at kita ko ring walang katao-tao sa labas. Paniguradong gabing gabi na? Geez, anong oras na ba?

My mind immediately went back at the present as this patient of mine gave me a peck on my lips. “You’re spacing out.” He whispers.

I frown and try to hide the emotions that wants to burst in front of this guy. “Get off, Mr. Infierno.”

Tinaasan naman niya ako ng kilay. “Oh, we’re back in this doctor and patient thing again?” Sabi niya nang marinig nito ang tawag ko sa kaniya.

I sigh. “Kasi iyon naman talaga ang—”

Muli niya ako binigyan ng mabilis na halik na nakapagpatahimik sa akin na siyang namang nagpatulala sa akin. Argh, I hate it when I’m looking like a complete fool in front of this guy.

“Then why is this guy aroused?” He smirked as I felt his leg applying pressure to my shaft.

I swallow my moan and felt my face on fire. Damn it.

“Let me go.” Mariin na sabi ko sa ka niya.

Pero imbes na bitawan ako, mas lalo niyang diniinan ang binti niya sa gitna ko. I grit my teeth to shut my whimpers.

“Mr. Infierno.” I glared at him.

He tilt his head while grinning at me evilly. “Yes, Dr. Elliott?” Then he start grinding his thighs on me.

I feel my breathings get heavier and heavier as the time goes by.

“Bitawan mo ako, Mr. Infierno.” Inis na sabi ko sa kaniya habang isinasantabi ang sarap na nararamdaman.

Agad naman niyang hinawakan ang dalawang kamay ko na tumutulak palayo sa kaniya tsaka niya ito inilagay sa taas ng ulo ko. Madiin niyang inipit iyon sa kama pero sapat na para hindi ako ganoon masaktan. I gulp as he looks at me for a moment.

Malalim naman ako napahinga nang itinigil na niya ang paggalaw ng binti niya sa akin. Pero saglit lamang iyon nang halikan niya ang ibabaw ng ilong ko tsaka muli ako nginisian.

“Enjoy.” He whispers, he leaned down and stuck his face on my neck.

At first, I felt confused, and a wave of nervousness crashed over me when he did nothing at that moment. Wala rin akong naramdaman sa leeg ko kung hindi ang paghinga niya na nakakapanindig balahibo.

Agad ding nawala ang pagkalito ko at napalitan ng kakaibang pakiramdam nang maramdaman ko muli ang paggalaw ng binti niya. He keeps on grinding it, but this time harder.

Pinilit kong kumawala sa kaniya at tinutulak siya sa pamamagitan ng katawan ko sa kadahilanan na hindi ko mapiglas ang mga kamay ko sa hawak niya. But it’s fucking useless. Talagang binigay niya ang buong bigat niya sa akin para hindi ako makagalaw. Bawat pagpiglas ko ay ang pagdiin at pagbilis ng galaw niya.

Napalunok naman ako nang mapagtantong wala akong kawala sa hinayupak na ito. I lean my head on the bed completely as I can’t keep my moans to myself anymore. Naramdaman ko ang pagngisi niya sa leeg ko habang patuloy na ginagalaw ang binti sa kahabaan ko. He keeps on moving as my moans were getting louder. Fuck.

“C-Cypher.” I whimper as I felt myself near in my climax.

He stop immediately which made me pissed for some reason. I don’t know what to do as my mind is on haze. Cypher leans back then doesn’t waste any time as he smash his lips on to mine. He starts to move again as our tongues dance together. Napaungol ako nang diinan niya lalo ang gitna ko habang sinisipsip ang dila ko.

Pinutol niya ang halikan namin habang nanatili pa rin ang paggalaw niya sa pagkalalake ko. He watches me closely as I moan and whimper below him.

Tanginang binti ’yan! Iyon palang ginagamit niya at nababaliw na ako.

He bit his lower lip as his burning gaze make me shiver even more.

“Ahhh… fuck.” I moan, I felt myself ready to explode. I close my eyes and keep my mouth open with moans escaping.

“Open your eyes, baby.” He growls.

I instantly open my eyes and look at him. I can totally see the lust roaming around his eyes. And I just found myself thrusting back on his massive thigh. Alam ko ay pagsisisihan ko ang mga nangyayare pero sarado ngayon ang isipan ko dahil sa sarap na nararamdaman.

I throw my head back as I release a silent scream when I felt myself explode while I’m still in my slacks. Gumalaw pa siya ng ilang saglit hanggang sa makita niyang nailabas ko na ang lahat base sa ekspresyon ko at tumigil na ito.

I definitely see stars before my eyes and I relax limply on the bed. I saw the devil smugly staring at me. Before I can say something, he lets me go. Umalis na ito sa ibabaw ko tsaka tumayo sa tabi ng kama.

My wide eyes look at him as my gaze went down to his hard crotch which is covered by his sweat shorts. Agad bumalik ang tingin ko sa kaniya nang marinig ko ang mahinang pagtawa nito.

“Babe, I’d love to put my dick inside of your sexy ass. But I don’t think you’re ready for that.” He smirks. “Pwede ka nang lumabas. Huwag kang mag-alala at ligtas ka na sa kung ano man ang nangyare kanina.”

But I didn’t move and just look at him with wide eyes. Then he raise his eyebrow at me.

“Kapag hindi ka pa lumabas. I won’t promise you that you’ll be safe inside this room anymore.”

Nang tuluyan na akong mahimasmasan sa nangyare. Agad na akong tumayo at sinamaan siya ng tingin. Magsasalita na sana ako para mura-murahin siya o kung ano pa man pero wala rin akong karapatan dahil aaminin ko na nagustuhan ko rin ang nangyare. At dahil din doon gusto kong paulit-ulit na iuntog ang sarili ko sa pader. Bwisit!

“Shit!” Inis na sabi ko at diretsong lumakad sa pintuan. Pero bago pa ako makalabas ay nagsalita pa ito.

“Cover that wet spot babe. It’s fucking sexy on you but we don’t want anyone to see it, right?” He comments.

I glance at him while he’s looking at me amusingly.

“Che!” Malakas na sabi ko at tuluyan nang umalis sa kwarto.

Laking pasalamat ko na lang at mahaba ang coat na suot ko. Naglakad ako paalis at hindi nililingon ang kwartong pinanggalingan ko habang tinatago ang basang bahagi ng slacks ko.

I can’t believe this. I hate him! And I hate myself too!

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“What the hell happened to you?” Kunot noong tanong sa akin ni Dr. Orene nang maupo ako sa harap niya dito sa cafeteria nang makita ko siyang kumakain.

I tiredly give him a small smile as I put my food down and start to eat it slowly. Alam ko ang pinapahiwatig niya nang makita niya ako.

“Tignan mo nga iyang itsura mo. Tell me, ilang gabi ka na nagpupuyat at ganiyan kalaki ang mga bagahe sa ilalim ng mata mo. Dagdag mo pa pagkaputla mo ngayon na parang patay ka na sa loob looban. Are you okay?” Nag-aalalang sabi nito.

I nod as I swallow my chew waffles. “Ayos lang po ako.”

He looks at me suspiciously. Ako naman ay pinilit na binalewala iyon at pinagpatuloy lamang ang pagkain.

It’s been almost a week since the incident of the patients. Nang kinabukasan no’n ay alalang alala nga talaga sa akin sila Dr. Orene. Sabi raw kasi ng mga nurse at doctors na nasa 13th floor na nagtamasa ng mga sugat at bugbog ay nandoon din ako sa floor na iyon. Pero hindi raw nila ako makita sa kung saan man nang matapos maglabas ng system ng pampatulog na usok. Nakuha na raw nilang lahat ang karamihan ng mga nabiktima pero ’di raw nila ako mahanap.

It’s still a mystery to me though kung paanong hindi nila ako nakita sa kwarto ni Cypher? But at the same time I’m glad at it. At least nakagawa na lang ako ng palusot para madali na lang ang lahat para sa akin.

“Nga pala.” Panimula ko para maiba ang usapan. “Ano na pong balita sa mga pasyente?”

Dr. Orene sighs. “I made my rounds on that floor and noticed that everything seemed to have returned to normal. It was as if everyone had regained their usual composure and sanity.”

Natahimik siya saglit tsaka muling nilapag ang kubyertos at tinignan ako nang seryoso.

“I really want to check on them. Like take some tests. Ilang beses na sila nagkakaganito ngayong taon, ayaw kong hayaan na lang ’to. I’m still surprise that the society doesn’t know this yet.”

Napatango naman ako. “Then go, Dr. Orene. Tutulungan kita, para na rin malaman natin ang mga nangyayare.”

Bumuntong hininga ulit ito tsaka napailing. “They won’t allow us.” He says. “They’ll kick us out if they found out.”

Kinunotan ko siya ng noo. “Pero…”

Bigla namang tumunog ang system ng hospital. Inayos na ni Dr. Orene nang mabilisan ang pinagkainan niya tsaka ito tumayo.

“I really like to investigate. Pero alam mo naman ang sitwasyon ko. I need this job for my family. So I can’t take the risk.” He sadly says as he tap my shoulder.

“How’s Tita by the way?” Tanong ko.

Nasa hospital kasi ngayon ang asawa niya. They found out last year na may breast cancer pala ito. Kaya ’di na ako nagtataka kung bakit puspusan magtrabaho si Dr. Orene nitong mga nakaraan.

“She’s doing okay.” He replies, which seems a total lie as I see frustration in his eyes. “Well I see you around. Enjoy your breakfast.” Tsaka niya binuhat ang tray niya at umalis sa lamesa namin.

Napasandal naman ako sa inuupuan at tinitigan ang kalahating waffles sa pinggan ko. I sigh and just drink my coffee. I think I lost my appetite. Inayos ko na rin ang pinagkainan ko at tsaka na ito binalik sa cafeteria counter. Nginitian naman ako ng mga staff doon at binati ko na lamang ulit sila bago tuluyang umalis.

As I walk around the hospital, I can’t help but think about the conversation I have with Dr. Orene earlier. Bakit naman hindi nila ito papayagan? You can never go wrong with him. Isa siya sa mga magagaling na doctor na kilala ko. Kaya dapat lang na pagkatiwalaan siyang pagdating sa ga itong bagay.

Nasabi na niya sa akin noong nakaraan na inaasikaso na raw ito ng mga nakatataas sa hospital. Pero bakit parang mas lumalala lang ang sitwasyon? Kumikilos ba talaga sila?

I look and observe around.

Sikat ang mental hospital na ito sa buong bansa. Halos lahat ng mga nakasama kong kapwa Psychiatrist at nurses sa lugar ko ay pangarap makapunta dito para magtrabaho. I don’t know how they got those full stars rating kung ganito naman pala ang nangyayare.

“Dr. Elli.”

I look my back. “Nurse Nesson.” Bati ko pabalik sa lalake.

Nginitian naman ako nito at lalagpas na sana habang may tulak-tulak na table tray. Tinignan ko pa iyon nang ilang saglit bago humabol sa naglalakad na nurse.

“I have a question.” Sabay pigil sa kaniya.

He questioningly looks at me. “Ano po iyon?”

Sinulyapan ko saglit ang nakatakip na pagkain. “Kanino mo dadalhin ’to?” I ask.

“Sa 10th floor po. Isa po sa mga pasyente doon medyo na-late ng gising, siya na lang po ang hindi nakakapag-almusal at nakakapag-inom ng gamot sa palapag nila.” Ngiting sagot nito.

I nod as I saw the floor and room number 534 in front of the tray.

“May I ask kung may gamot din ba diyan sa pagkain ng pasyente? Ganoon din kasi kay Cypher. I’m kinda curious kung ganoon din sa iba or they are okay to drink it without a problem.” Then beam at him.

Namula naman ito ng kaunti pero sinuklian niya lang din ang mga ngiti ko.

“Hindi po komportable ang pasyenteng ’to sa pag-iinom ng gamot. Kaya po nakahalo rin iyon sa pagkain niya.”

Muli akong tumango sa kaniya.

“I really like to investigate. Pero alam mo naman ang sitwasyon ko. I need this job for my family. So I can’t take the risk.”

This hospital is getting weirder. Kaya kung hindi nila kaya, ako ang gagawa ng paraan para malaman ang totoong nangyayare sa lugar na ito. Matanggal na kung matanggal. Besides, I’m not working here, so I think I’ll be perfectly fine. Wala naman problema sa akin kung bumalik ako sa dati kong trabaho.

“Mon lapin.”

Napailing iling naman ako at pilit na binubura ang pagmumukha niya sa utak ko. Siya rin ang may kasalanan kung bakit ilang gabi na ako kulang sa tulog. Tuwing sessions namin ay hindi na ako muling pumapasok sa kwarto niya. Nakaupo lang ako ulit sa labas habang pinapanood siyang mag-drawing sa sketchpad na binigay ko.

Iba’t iba ang mga ginuguhit niya. Minsan malaking puno na tanaw ang dagat. Minsan parang isang buong pamilya. At may oras din na ako ang pinagdiskitahan niyang iguhit.

’Yon lang ang ginawa namin nitong mga nakaraang araw. He didn’t complained about it. Sumusunod lang ito. Pero syempre ngingisian muna ako nito at aasarin sa pamamagitan ng mga tingin na pinupukol niya sa akin.

“Dr. Elli?” Rinig kong tawag sa akin ni Nesson.

I mentally slap myself as I remember that I still have this guy in front of me.

“Ayos lang po ba kayo? Kanina pa po kayo iling ng iling at parang nawala po ang pagkaputla niyo. I mean it’s good but you’re turning extremely red, Doc.” He worriedly says.

Napalunok naman ako at awtomatikong napahawak sa mainit kong pisngi. I close my eyes and calm myself. I need to freaking concentrate with my plans. Tinignan ko naman ang kaharap ko at binigyan lamang siya ng maliit na ngiti.

“I’m fine. Don’t worry.”

“Ganoon po ba—”

Naputol naman ang sasabihin niya nang marinig namin ang system ng hospital.

“Emergency in 10th floor. Emergency in 10th floor. All patients are having a panic attack. All patients are having a panic attack—”

“Na naman?” Inis na sabi ni Nesson.

Bahagya ako nagulat sa inasta nito. Imbes na mag-alala at magmadaling umalis. Parang napikon pa ito. Parang bang naistorbo siya.

“I’ll talk to you again later, Dr. Elli.” Paalam niya at naiiritang kinuha ang phone sa bulsa niya sabay may tinawagan.

Nakita ko rin ang ilang mga nurse na tumatakbo ngayon papunta sa elevator. Ang mga doctor ay nagsisitakbuhan din sa magkabilaang direksyon. Mayroon namang katulad ni Nesson na napapairap pa sa nangyayare.

Kahit nalilito, I didn’t waste any moment. Mabilis akong yumuko at kumuha ng isang plastic bag na nasa ilalim ng table tray. Agad ko na binuksan ang pagkain. I tilt my head as I look at the veggies and meat. I frustratedly groan as I pick a spoon and start to put some of the foods inside the bag. Muli kong tinakpan ang pagkain at tinali ang plastic bag tsaka ito nilagay sa bulsa ng coat ko.

“Elli!” Napalingon ako nang marinig ang boses ni Dr. Orene. “Let’s go. Samahan mo ako sa pasyente ko na nasa 10th floor.” He quickly said.

I glance at the table tray one last time. Tumakbo na ako papunta sa elevator pasunod kay Dr. Orene. Nang makarating na kami sa palapag kasama ang ibang mga nurses at doctors, I saw the frantic state of the floor. Hindi siya katulad sa 13th floor na nagwawala ang mga pasyente, dito ay halos lahat nagkakaroon ng seizures. Napalunok lamang ako habang tinatahak ang kwarto ng pasyente ni Dr. Orene.

I have seen a lot of patients having seizures, pero hindi ’yong sabay-sabay!

“Status.” Bungad ng kasama ko sa mga nurse na nasa kwarto habang pinapakalma ang babaeng pasyente na nasa kama.

“Doc hindi po gumagana ’yong pampakalma. Kanina pa po namin siya tinurukan pero mas lumalala lang po ’yong kalagayan niya.” Mabilis na pagpapaliwanag ng isang nurse.

Nang ma-check na ni Dr. Orene ang pasyente lumingon naman siya sa amin at magsasalita na sana siya nang biglang tumigil ang paggalaw ng pasyente. Hindi ito katulad ng iba na unti-unting kumakalma. Bigla na lang siya tumigil. Muli siyang tinignan ni Dr. Orene.

“She’s not breathing.” Rinig kong sabi niya.

“I’ll handle this one, Doctors.” Napalingon ako sa pintuan at nakita namin doon si Dr. Herman.

“Dr. Herman she’s my patient—”

“Not anymore Dr. Orene.” Malamig na sabi nito tsaka rin lumapit sa pasyente.

It seems like he change into a different person. Lagi itong magaan manalita at madaling pakisamahan. Pero parang ibang iba ito sa nakikita ko ngayon.

“She’s dead.” I shudder, I feeel no mercy in his voice. “Ihanda niyo na siya at dalhin sa morge.” Sabi nito at tsaka lumabas.

I look at the patient who is still have her eyes wide open. I can’t help but give her a pity look.

Ano bang nangyayare sa hospital na ito? She was having a seizure like a few minutes ago. Marami pa kaming pwedeng gawin kung hindi umeepekto ang anti-seizure medication. But in just one snap, patay na siya?

Nakita ko naman lumapit si Dr. Orene sa pasyente. His trembling hands close her eyes. Lumabas na rin siya tsaka nagsikilos ang mga nurses. Tinignan ko pa muli ang patay na katawan ng babae na hindi siguro na lalayo sa edad ko, tsaka sumunod sa kasama ko. Kita kong naglalakad na ito papunta sa elevator kaya sumunod na ako sa kaniya.

Habang naglalakad ako, kita kong kumalma rin ang mga pasyente at mayroon ding binawian ng buhay katulad ng pasyente namin kanina. Then I stop when I saw a patient in her room. She looks pretty normal. Gising na gising ito at walang nurse o doctor na umaasikaso dito unlike sa iba. I glance at the room number.

534

She looks at the window and saw me. Ngumiti ito sa akin at masayang kumaway pa sa akin. She is okay. Naglakad na ako kung saan-saan dito, siya lang ang nakita kong maayos ngayong mga oras na ito.

Saglit ko itong kinawayan pabalik tsaka tumakbo papunta sa elevator.

“Tito.” I call.

Lumingon ito sa akin. “Elli, puntahan mo na lang si Cypher. Malapit na ang oras ng session niyo diba?”

I worriedly look at him. “Pero paano po kayo?”

“I’m fine.” He sighs. “This isn’t the first time. Susubukan kong kausapin muli si Dr. Herman na hayaan ako mag-imbestiga. Though I’m sure he won’t let me.” He pats my head and walks away.

Awtomatiko naman ako napahawak sa bulsa ko at naramdaman ang pagkain ng pasyente na binalot ko.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Dr. Elli!”

Masayang bati sa akin ng mga nurses at patients sa hospital na pinagtratrabahuan ko.

Pagkatapos ng insidenteng nangyare sa Gordon Hospital. Agad na akong dumeretso pauwi dito sa lugar namin. Wala na akong pakealam pa, pansamantala, kung nalagpasan ko na ang oras ng session namin ng walangyang pasyente ko. At sa mga nangyayare ngayon, mukhang wala namang nakapansin ng pagkawala ko. Tsaka alam kong mas ligtas gawin ang mga tests na gagawin ko kapag malayo ako sa hospital na iyon.

I smiled at them. Nakipag-usap pa ako sa ilan sa kanila bago tuluyang pumasok sa office ng head of the hospital. Nag-usap lamang kami saglit at nagpaalam lang ako na gagamit ng lab dahil may kailangan lang akong tignan para sa pasyente ko. Hey, a little lie won’t be bad? Actually para naman talaga sa pasyente, though it’s not my business, but still it’s getting worst. Kaya kikilos na ako para masagot kahit papaano ang mga tanong ko. Eventually pinayagan naman ako nito matapos ang ilan pang maliliit na kasinungalingan ko sa kaniya.

Nang papunta na ako sa lab, ay nakasalubong ko ang mga co-workers ko at niyaya ako maglate lunch. Tumanggi naman ako sa kanila at sinabing sa susunod na lamang tsaka nagpalusot na kumain na ako kahit ang laman pa rin ng tiyan ko ay kape, waffles, at tubig. Nang makapasok na ako sa lab, kakaunti na ang mga tao doon. Ang iba ay kakarating lamang galing lunch at ang iba ay lumabas para kumain. They greeted me as I go to the testing table which is far from them.

I sighed for a sec as I took the plastic bag out of my bag. Tinignan ko pa iyon saglit tsaka na sinimulan ang mga tests. Halos nakailang hilot na ako sa ulo at leeg ko kakabalik balik ng tingin sa microscope, computer, and equations circling in my head. Mahirap din gawin ito lalo na’t wala akong katulong sa paghahanap ng mga kasagutang gusto ko. Dagdag mo pa na tinitignan ko nang mabuti ang pagdedetect ng possible harmful drug sa pagkain. Yes, as time went by, I have come in conclusion that the patients might have been drugged. That’s what I conclude but I still have to prove it. I remembered Nesson told me about the only patient who haven’t ate her breakfast or drink her medicine yet. At siya lang din ang taong maayos ang kalagayan matapos ang mga nangyare. Pero bakit naman nila lalagyan ng droga ang pagkain ng pasyente kung sakali? O ang mga gamot nila? Which is not really a medicine if my guess is right. Kung wala ako mahanap sa mga pagkain na ito, I might take a risk on getting some of the patient’s blood. Doon ay paniguradong may mahahanap ako.

As I continue, I can’t help but went back what happened last week. Napatigil ako saglit sa ginagawa nang maalala ang pasyente ko. Bigla ko ring naalala ang unang insidenteng naranasan ko sa hospital na iyon. Lahat ng pasyente sa 13th floor ay nagwawala at nagkakaroon ng diperensya sa mga kinikilos, except him . I slightly tilt my head as I kept going on my tests.

How come hindi siya affected sa mga nangyayare hindi katulad ng mga kapwa niyang pasyente? Lumipad naman ang utak ko kay Dr. Della noong nakaraan sa Pharmacy Storage na pinapalitan ang gamot ni Cypher. I tried to put all the thoughts together…

“It’s positive.” Bulong ko sa sarili nang makita ang buong kasagutan. Even though I predict it, I’m still shocked at the results.

The food has a drug on it. That means their medicine is a drug. But not just any drug. Mas malala ang epekto nito na pwede ngang ikamatay ng mahihina ang katawan. Alam ko it’s either sa pagkain o sa gamot pero ang best bet ko ay nasa gamot ang droga. I held my head as tons of questions starts to swirl in my mind.

Bakit nila dinodroga ang mga pasyente? Kailan pa nila ito ginagawa? Sabi ni Dr. Orene dati ay isa o dalawa sa isang taon nangyayare ang mga atake ng pasyente. I’m guessing they do this fucking drug things on them once or twice a year? But right now they seemed to do it often. But why? Mga inosenteng tao ang mga ’yon na nangangailangan ng tulong!

And Dr. Della. I assume that she knew about this. I mean fuck it, halos lahat ng tao sa hospital na iyon alam ito. The way the others are frantic about what’s happening, habang ang karamihan din ay nanlalamig lang at hindi man lang nagulat sa nangyare na parang in-expect na nila iyon? Also, she’s helping Cypher? Alam kong may koneksyon ang doktorang iyon sa pamilya niya at sa tingin ko ay alam rin ng Butler ni Cypher ang tungkol dito dahil siya ang kapalitan nito ng gamot. Bakit hindi nila ireport? Did Cypher also knew about this? Like what the hell?

“Dr. Elli, tara sama ka sa amin mag-meryenda—”

Naputol ang sasabihin ng mga kasamahan ko sa lab nang bigla akong tumayo at kinuha ang resulta na pinagtrabahuan.

“No, thank you, kailangan ko na rin umalis.” Paalam ko sa kanila tsaka madaling kinuha ang bag at tumakbo paalis.

Thankfully habang sinasagawa ko ang test ay nililinis ko na rin agad ang mga gamit na hindi ko na kakailangin at natapon ko na ang mga pagkain. Mahirap na.

Agad na ako nag-drive palayo at ngayon papunta sa Gordon Hospital. I look at the time and I have a few hours to get there. Binilisan ko pa ang pagpapatakbo ng sasakyan pero sinigurado ko rin na hindi ako lalagpas sa speed limit. The last thing I need right now is to get pull over by the police.

Kailangan kong makausap si Dr. Orene tungkol dito. It’ll be better in person, at least we can both take action about that damn mental hospital. Mga baliw pala ang nagpapatakbo doon. How ironic.

Nakarating ako sa hospital ay madilim na pero alam kong duty pa rin ni Dr. Orene kaya sigurado akong nandidito pa iyon. Bumaba na ako sa sasakyan habang hawak-hawak ang bag ko kung saan naglalaman ang mga resulta.

Nang makalapit ako sa entrance ng hospital, agad ako napatigil at napakunot ng noo. Tinignan ko ang usual na pwesto ng mga guards at wala ang mga ito doon. Hindi lang iyon, it seems…quiet.

Eerily quiet.

Tuluyan na akong pumasok sa hospital. I gasp as I see the disastrous state of the lobby. Naramdaman ko rin ang pagwala ng dugo ko sa mukha. Nanlalaki ang mga mata ko habang pinagmamasdan ang kapaligiran. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko hanggang sa mahulog nang tuluyan ang bag nahawak ko. Nanginginig kong tinakip sa bibig ko ang mga kamay ko habang naramdaman ko ang pagtulo ng mga luha ko.

Shreds of furnitures.

Wrecks of equipments.

Bloodbath on the floors.

“Nesson.” I whisper.

I look at the body laying across me. With its neck almost got tear apart on its body. I felt my stomach churning as I look at the dead eyes staring straight on my direction.

Lifeless people.

Chapter Eight

Dedicated to

:

All the silent readers who support this story.

---

     “Nesson.”

     Naiiyak na bulong ko. Ilang sandali ko pa ito tinignan bago inikot ang paningin sa iba pang mga katawan na nakakalat sa paligid. I felt sick as I look at the whole lobby. Ang ibang mga katawan ng nurses, doctors, kahit security guards ay hiwawalay, may parang tinadtad ng baril, may tila akala mo hinampas sila ng kung ano man hanggang sa mawalan ng malay.

     I shakingly picked up my bag as I walked slowly. Sa mga oras na ito, gusto kong saluduhan ang sarili ko dahil hindi ko alam kung saan ko pa nakuha ang lakas na mas lumapit sa lugar. Malalim na ang gabi at ang pagkain lang na nasa tiyan ko ay ang kinain ko kaninang almusal, mukhang mas ipinagpasalamat ko pa iyon dahil alam kong wala akong masyadong maisusuka at kahit papaano ay kaya kong pigilan iyon. Tanging paglunok lamang ang nagagawa ko at pagpigil ng hininga kahit saglit lamang dahil sumasangsang ang amoy ng mga dugo nila sa ilong ko.

     Napahinto ako sa katawan ni Nesson. I feel my eyes went blurry even more as tears started to come out again. Napakagat labi lamang ako habang pinagmamasdan ang walang malay niyang katawan. Humihigpit ang hawak ko sa bag nang makita ang laslas nito sa leeg na sa mga sandaling ito hihilingin ko na lang na magpabaril sa ulo kesa sa maramdaman pa ang sakit na naranasan niya. Just by looking at it, he was killed slowly and painfully.

     I finally looked away and observed everyone. Halos pinuntahan ko pa isa isa ang mga tao roon at umaasang kahit isa man lang sa kanila ay humihinga pa. Kahit sa cafeteria ay nilibot ko. Ganoon din ang nadatnan ko. Ang mga mababait na tao na laging bumabati sa akin tuwing umaga para paghandaan ako ng almusal ay walang buhay na nakakalat sa mga mesa, counter, at sahig. Bigo akong napaatras sa lahat nang wala kahit sa sinuman sa kanila ay buhay.

     Agad ko hinalughog ang bag na hawak ko at nanginginig na inilabas ang cellphone. Habang hinahanap ang pangalan ni Dr. Orene sa contacts naramdaman ko na may parang nanonood sa akin. I looked around and saw no one. Inalis ko saglit sa paningin ko sa cellphone at tumingin sa sulok sa itaas. My breath hitched as I watch the CCTV direct into me. Tumingin din ako sa ibang bahagi kung saan may CCTV cams at lahat ng mga iyon ay nakatutok lang mismo sa pwesto ko. I watched each of them closely and the closest one kind of zoom its lenses.

     “ARGH!” Bigla kong nabitawan ang hawak kong cellphone nang makaramdam ako ng malakas na pwersa doon.

     Napalunok naman ako habang itinaas ang duguan kong kamay. Binaba ko ang tingin ko sa cellphone na ngayo’y sirang sira na dahil sa pagtama ng bala dito. I looked and observe my hand again. Hindi ko alam kung paano, pero halos tanging daplis lamang ang nandoon. Alam ko na kapag napuruhan ito ng bala, tiyak na mawawalan ako ng daliri nito. Agad ako napatingin sa paligid at ni anino ng kahit na sino ay wala akong nakita. The hell? So the guy just targeting my phone? Kasi alam kong kung gusto niya ako patayin, hindi na niya kailangang magpaka-professional pa na barilin ang gadget na hawak ko. And I’m guessing they’re using a silencer gun, dahil wala man akong narinig na kahit anong ingay na putok ng baril. My ghad Elli, silencer nga diba?

     This is weird. Hindi ba nila ako papatayin katulad ng mga taong walang awa nilang pinatay? They just prevent me from calling on someone and that’s it? O baka may plano pa silang dahan dahanin ang pagkamatay ko? I need to get out of here. I need to find help. This is freaking crazy.

     And with that I jolted my way to the entrance as I felt the cameras following my way. Binilisan ko pa ang pagtakbo dahil sa takot na nararamdaman hanggang sa ’di kalayuan, nakita kong nakasara na ang malaking pintuan ng entrance. Nadulas pa ako nang maapakan ko ang baha bahang dugo sa sahig na ikinamura ko at mabilis na tumayo. I winced as I felt my right ankle sprained. I run, more on limp fastly at the door. Sinubukan kong buksan iyon at hindi man lang ito gumalaw ng kahit na kaunti. Great, my hand is wounded, I’m covered in blood, I have a sprained ankle, I’m stuck at this freaking hospital with dead people around me, and someone’s about to kill me.

     I slam my good hand at the door frustratedly. Napalingon ako muli sa lobby at awtomatikong mariin na napapikit saglit dahil sa mga patay na mata ni Nesson nakatingin sa direksyon ko. Bumuntong hininga na lamang ako at madaling naglakad papunta sa emergency exit at sa iba pang maaring pwedeng paglabasan ko sa lugar na ito. Kahit kumikirot ang paanan ko, hindi ko na lang ito binigyan pa ng pansin at nagpatuloy lang sa paghahanap ng paglalabasan.

     “Damn it.” I cursed as the last door that I know in the hospital also closed.

     Lumayo na ako doon at bumalik ulit sa lobby. Kanina pa ako pumapaikot ikot dito at pasalamat ko na lang na hindi pa nila ako inaatake. Actually, I don’t know if I really should be thankful with it. I know I’m being watch, kung saan man ako magpunta, doon din nakatutok sa akin ang mga CCTVs. It’s creepy and annoying because I know that they’re enjoying watching my limp frustrated walks.

     Nadaan ang tingin ko sa elevator. Ilang beses ko na ito tinitignan at nakikipagdebate pa ako sa sarili kung pupunta ba ako sa itaas o hindi. Una ang safe bet ko ay manatili dito at maghahanap ng malalabasan. Malay ko bang nasa itaas nakatambay ’yong mga walangyang gumawa nito. But at the second thought, since wala naman akong magagawa rito, might as well just meet my death path. Argh, bahala na.

     I swallowed nervously as I walked in the elevator. Balak ng utak ko na pumunta sa mga offices ng doctors and head nurse pero hindi ko ba alam sa sarili ko kung bakit pinindot ko ang top floor.

     Muli ako napahinga nang malalim nang unti unting magsara ang elevator at unti unti na ring nawala sa paningin ko ang mga katawan ng mga taong minsan kong nakasalimuha. Nang tuluyang umandar ang sinasakyan ko, napasandal na lang ako sa malamig na bakal na pader nito at napapikit.

     I’m totally confused. First, I found out that this hospital drugged their patients. And then I found this horrible terrifying bloody mess. I mean, sino ang gagawa nito?

     13th floor

     Napamulat ako nang tumunog at bumukas na ang elevator. Huminga muli ako nang malalim at tsaka lumabas sa sinakyan. Nang magsara sa likod ko ang elevator, doon na ako nag lakad. Papunta sa kwarto niya . I wanna slap myself but I’m still worried. Kahit na alam kong maaaring mamatay ako sa palapag na ito, I still want to check him .

     Hindi pa ako nakakalayo may narinig na akong mga tumatakbong yapak ng tao. Saktong paglingon ko ay hinagip ako ng dalawang nurses at tatlong doctors na ngayo’y duguan ang kanilang mga suot.

     “Dr. Elli, mabuti ho at ligtas kayo.” Naiiyak na sabi ng isang nurse.

     I looked at them as we ran. Ramdam kong parang inaapoy ang paa ko dahil sa pagka-sprained nito pero ’di ko na pinagtuonan pa ng pansin. “Anong nangyayare?”

     Umiling iling naman ang doktorang kasama ko at kita ko ang tuloy tuloy na pag-iyak nito. “Hindi ko alam. Bigla na lang sila—”

     Naputol ang sasabihin niya nang bigla na lang itong natumba. Titigil pa sana ako para tignan siya pero hinila lang ako ng iba pang mga kasamahan namin.

     “Teka lang—”

     “Patay na siya Dr. Elli. Tara na!” Sabi nito at tsaka ako muling hinila.

     “Saan ba tayo pupunta?” Tanong ko at hindi na muling nilingon ang doktora na ngayo’y may butas sa likod ng ulo tsaka kami lumiko sa isang hall habang dinig ko ang pagtama ng mga bala sa pader na pinaglikuan namin.

     “Sabi nila Dr. Herman dati may safe room dito sa top floor. ’Yon ang hinahanap namin ngayon. At nagbabakasakaling my telepono doon para makatawag tayo sa pulis.” Sabi ng isa.

     I pant as I ran. “Saan sila Dr. Herman? Dr. Orene?”

     They didn’t answer me as they continue to run. I swallowed the lump in my throat and blink my tears away. He can’t be dead? Right? He can’t be. Paano ’yong asawa at anak niyang nasa elementarya pa lang? No, he’s not dead. Maybe he escaped? Baka umuwi na siya nang maaga. I hope he is—

     Bigla naman naputol ang pag-iisip ko nang matumba ang humihila sa akin kaya pati ako ay nasama sa pwersa ng pagkakatumba niya. I quickly sit up and froze. Silang apat ay pare parehas na tumba. My wide eyes is in terror as I saw holes in their foreheads. Narinig ko naman ang pag-ubo ng nurse na humihila sa akin kanina. I rolled him and he started to cough blood one last time then he passed away. Nanginginig ang mga kamay kong inilapat iyon sa tapat ng ilong niya kahit alam kong hindi na talaga siya humihinga dahil sa bala na nakabaon sa leeg niya.

     I heard thumping steps in front of me. Kabado akong tumingin sa harapan at kita ko ang dalawang lalake na ngayo’y papunta sa direksyon ko. One of them is staring me coldly and one of them has a wide grin in his lips. I definitely stopped breathing as they stopped a foot from me. Naramdaman ko na lang ang sarili ko na nanghihina nang itapat sa akin ng isa ang baril niya.

     “Stand up.” He coldly ordered.

     Kahit gusto ko na lang na magmakaawa na huwag nila akong patayin o ’di kaya’y patayin na lang nila ako ng walang kahirap hirap, mukhang wala naman akong lakas para magsalita pa at sinunod na lang siya. Medyo nahirapan pa akong tumayo dahil sa muling pagkakatumba namin ay napuruhan lalo ang munting pilay ko. Nang makatayo na ako, barely, doon ko lang din napagtanto na mga halimaw pala itong kaharap ko. Ang tatangkad nila at makikisig. Halos siguro magkasingtangkad sila ni Cypher. Lilipad na sana ang utak ko kay Cypher nang magsalita muli ang isa.

     “Walk forward. Nasa likod mo lang kami.” Sabi nito habang ang nakangising kasama niya ay nag-bow pa sa akin at nilahad ang kamay sa daraanan ko.

     Pinagsiklop ko naman ang mga kamay ko sa harapan para maibsan kahit papaano ang panginginig nito tsaka nagsimulang maglakad. My face scrunched everytime I stepped my sprained foot. Pero hindi naman ako tumigil at nagpatuloy lang kahit gustong gusto ko na lang na matumba rito.

     I flinched as I heard loud laughs and terrifying screams at the same time. Naramdaman ko naman ang malamig na tuktok ng baril na nasa likod ko kaya nagpatuloy pa rin ako sa paglalakad hanggang sa lumiko kami sa isang corridor. My shaking body intensifies as I saw bunch of strange people with guns, knives, and even swords, having fun on slicing and killing my co-workers.

     “Walk straight ahead princess. They won’t hurt you.” The man with the wide grin purred in my ear.

     Napalunok lamang ako at nagsimula muling lumakad at napapapikit na lamang sa mga nurses at doctors na nalalagpasan ko. Some even tried to reach up to me. But it’s either they’re getting their arms shot or cut. Ramdam ko rin ang mga ngisi at tingin ng mga estranghero sa akin.

     “Stop.” Utos ulit ng isa. Narinig ko naman ang pagbukas ng pinto sa gilid namin kaya napatingin ako doon.

     I shudder as I felt the other man put his arm on my shoulders. Kahit gustong gusto ko itong ilayo ay mas pinili ko na lang na hindi gumalaw habang nakatingin sa kwarto na binuksan nila. “Diyan ka muna princess. The beast himself will get you when we are done.” He teasingly said as he harshly pushed me inside and closed the door as I heard him laughing.

     I scan the room for a bit until I realized I’m in a Storage Room. Pero kahit dito ay amoy na amoy ko ang dugo ng mga pinatay nila. I’m quite relieved that there’s no dead body lying around here, but their blood can still make me sick. Papilay pilay naman akong lumapit sa pintuan na walang doorknob at tanging pabilog na butas na lang ang nandoon. I assumed that someone locked themselves here and the monsters solved the problem.

     The laughs and screams still ringing in my ears as I went down on my knees and peak at the hole. Kahit alam ko na ang makikita ko, hindi ko pa ring maiwasan na tignan pa ang mga nangyayare.

     “Tumawag kayo ng pulis! Tuma—”

     Agad kong tinakpan ang bibig ko nang makita kung paano natahimik ang isa sa mga naging katrabaho ko. Walang humpay pa sa pagtawa ang taong may hawak ng itak habang walang awang pinagsisipa sa mga kasama nito ang ulo ng katabraho ko.

     Napaatras ako sa butas ng pinto at dahan dahang isiniksik ang sarili sa maliit na Storage Room. Napayakap na lang ako sa sarili habang patuloy sa pagtulo ang luha ko. Bawat paghinga ko ay may panginginig pang hatid ito. Napayuko na lamang ako sa tuhod ko at tahimik na napapahikbi.

     Ilang minuto ko ring tiniis ang mga ingay sa labas ng kwartong pinagtataguan ko. Mga sigaw, baliw na tawa, nakakadiring tunog ng pagsaksak ng kung ano, mga pagputok ng baril, gusto ko na lamang na kainin ako ng sahig na inuupuan ko para hindi ko na marinig ang mga ito. Ngunit maya maya’y, bigla na ring tumahimik ang paligid. Pero kahit ganoon pa man ay hindi ko na binalak pa ang paggalaw sa pwesto.

     Malalalim na paghinga na lang ang ginagawa ko habang pinipilit na pakalmahin ang sarili. Kung tila parang estatwa na ako sa kalagayan ko, walang wala iyon nang lalo pa akong napatigil sa pagkakarinig ng pagbukas ng pintuan.

     Ang kaninang pagpapakalma sa sarili ay tuluyang nasayang nang marinig ko ang bawat hakbang ng kung sinuman ang pumasok sa maliit na tinataguan ko. Marahan pa iyon pumipito na tila bang isang normal na araw ito para sa taong iyon.

     Tumigil ang tunog ng sapatos ng taong pumasok at naramdaman ko naman ang presensiya nito sa harapan. Napaangat ng kaunti ang ulo ko at may nakitang itim na sapatos sa harapan ko. Hindi ko alam kung saan ko pa nakuha ang tapang sa pag-angat lalo ng tingin sa taong nasa harapan hanggang sa napatitig ako sa gwapong mukha niya.

     Medyo nasilaw pa ako sa puting buhok nito na tumatapat sa munting ilaw sa ceiling. At pumapabor pa ang buhok nito sa puting kutis nito.

     Tinaasan niya ako ng kilay. “Babe? Bakit ka nagtatago rito?”

     Hindi ako sumagot bagkus napahigit ako ng hininga nang umupo rin ang kaharap ko. Prente pa itong tumitig at ngumisi.

     “Natatakot ka ba?” Natatawang tanong niya.

     Hindi ulit ako sumagot. Akala ko pa ay wala ng ilalabas na luha ang mga mata ko ngunit nagkakamali ako nang tuloy-tuloy itong tumulo at kumalat sa pisngi ko.

     “Aww, why are you crying baby?” Sabi niya at hinawakan nito sa pisngi.

     Gusto ko mang umiwas ay hindi ko na magawa dahil na rin sa panginginig ko at sa sobrang takot na nararamdaman.

     “P-Please.” Mahinang bulong ko.

     Napangisi siya habang patuloy na pinupunasan nito ang basang pisngi ko. “Please what?”

     Napalunok pa muna ako bago sumagot. “S-Spare m-m-me, my l-life.” Pag-utal ko hanggang sa tuluyan na akong humagulhol. “Please. Parang awa mo na. H-Huwag mo ’kong p-p-patayin.”

     Natatawa naman siyang tumabi sa akin at niyakap na tila nang-aasar pa. “Shush baby, shush.” Wika nito habang hinihimas ang likod ko. “Bakit ba iniisip mo na papatayin kita? Am I that bad?”

     Hindi ako muli nakasagot at natatakot na baka mali pa ang masabi ko na makakapagpagalit sa kaniya.

     “Hey.” Sabi muli niya at lumayo ng kaunti upang matitigan ako nang mabuti. “Huwag ka namang ganiyan. Parang wala akong kausap dito.”

     Napahinga na lang ako nang malalim at nanginginig na tinignan ang kausap.

     “P-Please. Nagmamakaawa ako—”

     Naputol ang sasabihin ko nang bigla niya akong halikan. Kahit ayaw ko man ay wala akong magawa nang hawakan na nito ang likod ng ulo ko at lalong pinapalalim ang mapusok na halikan na namamagitan sa amin. Napapahigpit na lang ang hawak ko sa damit niya. Nararamdaman ko pa ang munting pagngisi nito habang ako ay kinakapos na ng hininga.

     Nang humiwalay na siya ng halik, hinihingal naman akong napayuko sa dibdib nito na ikinatawa ng isa. Naramdaman ko ang paghawak nito sa baba ko para muling itaas ang tingin ko sa kaniya.

     “Hindi kita papatayin.” Bulong niya.

     Napaiyak naman ako lalo sa nalaman at nanghihinang napakapit sa balikat ng kausap. “S-Salamat.”

     Humalakhak siya at napakagat labi pa ito habang nakatitig sa akin. “I got something better than killing you.”

     “W-Wha…” Napalunok at napa-isip ng mga posibleng kondisyon na ibibigay niya sa akin.

     This guy leaned closer to my ear.

     “You’ll let me use you ’til I’m satisfied. Right?”

     I closed my eyes as I felt him bit my earlobe.

     “Cypher.”

     I whisper then he suddenly put a cloth on my nose. Papalag na sana ako nang maamoy ko ang nasa panyo at unti unting namanhid ang pakiramdam ko. Hanggang sa pati ang paningin ko ay naninilim na rin. Cypher leaned back as he stared at me.

     “Sleep well, Mon lapin. “ He grinned.

     I want to say something but my mouth failed to work. Hanggang sa umikot na lang ang mga mata sa ulo at tuluyang kinain ng kadiliman habang nakaukit sa isipan ang mga huling matang nakita ko.

     Those stormy evil grey eyes.

---

     “May

umaatake

sa atin!“

    

Sigaw

ng isa nilang kasamahan

habang hinihingal at may hawak na baril.

Napamura

naman ang mga

nagbabantay

sa akin at agad na

nagsilabasan

ang iba habang ang dalawang nakahawak sa akin palayo kay Mama ay naiwan.

     “

Lagay

niyo na ’yan sa

kulungan

!“

Utos

ng isa bago tuluyang lumabas.

    

Sinimulan

na nila akong hilahin habang nakatingin pa rin ako kay Mama na umiiyak namang

tumitig

sa akin pabalik. “Mama.” I whimpered.

     “Tara na!”

Sita

ng may hawak sa akin tsaka ako dinala sa kabilang dulo sa

kulungan

ni Mama.

    

Umingay

naman ang mga taong nakakulong pero agad namang

nagpaputok

ng baril ang isa sa kanila at bigla muling tumahimik. “

Mga

hayop.“

Inis

na sabi nito at tsaka

dumura

sa sahig.

     Lumingon pa ako saglit kay Mama at nasa ganoong pwesto pa rin siya. Napunta ang atensyon ko sa harapan nang marinig ko ang isang malakas

na

pagbagsak

ng bakal? I stumbled back as I saw a cage with chains that seem to be attached at the ceiling. Ito ’yong mga kulungan na nakasabit sa itaas. Bago pa man ako makapagsalita ay

niyuko

na nila ang ulo ko at

ipinasok

sa kulungan.

Agad

na rin nilang

isinara

ito at napansin ko ang hawak na remote ng isa sa kanila tsaka may pinindot ito. Napahigit pa ako ng hininga nang tumaas ang kulungan tsaka na ako iniwan ng mga ito. Napakagat labi na lang ako habang tinitignan ang buong paligid. May iba ring mga kulungan na mas

mataas

pa sa akin. Tinignan ko ulit si Mama na nanatili ang tingin sa akin. I looked around and try to find Papa. Pero

inisa

isa ko na ang mga kulungan sa paligid, hindi ko pa rin siya

mahagilap

.

     Hindi ko na

inalintana

ang mga

putukan

at

pagsabog

sa labas at tinuloy ang paghahanap sa isa ko pang magulang. Natigil lang ako sa paghahanap nang biglang

namatay

ang mga

ilaw . Lahat

kami ay tumahimik lamang at tanging paghinga lang ang naririnig ng lahat kasabay ang mga kaguluhan na nagaganap sa labas. Parang bang hinihintay namin ang mga susunod na

pangyayare

.

Ilang

saglit pa ay bigla akong

napasigaw

kasabay ang iba nang bumagsak ang mga kulungan namin sa sahig at biglang pagbukas din ng mga pintuan nito.

     I tried to shake my dizziness as I hear everyone cheered and start to run around.

May naramdaman naman akong mga kamay sa mukha ko at marahan iyon

sinasampal

. “Elli, anak, tara na

tumakas

na tayo habang may oras pa.“

Rinig

ko ang nagpapanic na boses ni Mama.

    

Nang

medyo mawala ang hilo ko at sinubukan ko ng lumabas sa kulungan tsaka tumayo. I stumbled a bit but I quickly gain my balance and held my mom’s hand.

Tumakbo

na kami palabas at kita ko na nahihirapan din siya gumalaw katulad ko pero hindi na namin pa iyon

pinakealaman

. Gusto lang namin

magtuloy

tuloy.

Habang

tumatakbo ay minsan ko na tinanong kung nasaan si Papa. She just shake her head and tears escaped to her eyes. And with that, I already knew my answer.

     “

HANAPIN

NIYO

SILA!

’WAG

NIYO

SILANG

HAHAYAANG

MAKATAKAS

!“

     My mom tightened her grip on my hand as we continue to run.

Pareho

naming hindi alam kung paano makalabas sa lecheng lugar na ito pero bahala na, gusto lang namin ang

makatakas

.

Mas binilisan na namin ang pagtakbo nang makarinig kami ng ilang

pagputok

ng baril sa bandang likuran namin. Naramdaman ko ang

pagbigat

ng hawak ko kaya agad akong napatingin sa kasama ko na ngayo’y nakadapa at kita ko ang

pag

agos

ng dugo sa likod hanggang sa binti niya.

    

Tumingala

siya sa akin at nanlalaki naman ang mga mata kong nakatitig sa namumula niyang mata. “

Tumakas

ka na.“ She whispered.

     “Mama…”

     “

Umalis

ka na!“

     “Hindi Mama,

’wag

ka nga magsalita ng ganiyan.“

Naiinis

na sabi ko at sinubukang buhatin siya nang makaramdam ako ng sakit sa balikat ko. I clutched it and saw my hand with blood. 

Napaangat

naman ako ng tingin at kita ang tatlong lalake na may hawak na baril na ngayo’y tumatawa sa amin.

     “

Anak

.“

Naiiyak

na tawag sa akin ni Mama. “Umalis ka na.”

     “Mama, hindi ’to ang oras para

magpakabayani

.“

Hirit

ko sa kaniya tsaka siya hinila sa isang tabi at

tinago

ang aming sarili sa

papalikong

corridor tsaka saktong narinig ang pagtama ng bala sa pader na

tinataguan

.

     “Hindi ako

nagpapakabayani

anak. Hindi ’to ang oras na

magpakatanga

. Kaya umalis ka na!“

Sigaw

niya sa akin na

ikinangiwi

ko. “May mga tao ngayon sa labas para

iligtas

ka. Mas

importante

ka. Kaya umalis ka na dito anak.“

Pagmamakaawa

niya.

     “Importante?”

Tanong

ko at

sasagot

na sana siya nang makarinig nanaman kami ng

pagbaril

nila sa pader tsaka sila tumawa. They’re fucking playing with us.

    

Nakailang

pagdedebate

pa ako kay Mama hanggang sa naramdaman ko na ang

panghihina

niya. She held my face as she wipe my tears with her bloody hands. “

Ikaw

ang

pinakamagandang

nangyare sa buhay namin ni Papa mo.“

     “Mama naman.

’Wag

ka na

magdrama

.

Parehas

tayo

tatakas

---

“

     “Pakiusap anak, para sa akin. Iligtas mo ang sarili mo.”

     Then she closed her eyes and I immediately check her pulse. I even lean my ear on her chest  as I closed my eyes when her heart is not beating anymore.

.

.

.

.

     I gasp as I sit up straight. Napahawak naman ako sa ulo ko nang makaramdam ng kaunting sakit doon. I groaned and wipe the tears out of my face. As I do that, I looked at my bandage hand. When I starting to collect myself, I realized that I’m now in a soft king size bed. Napaangat ang tingin ko at tinignan ang paligid.

     Where the hell am I?

     My jaw dropped as I observed my surroundings. Mas malaki pa ang kwarto na ito kesa sa mga apartment na tinitirhan ko sa mga nakalipas na taon. Lalo lang akong namangha nang makitang halos purong salamin ang nasa paligid ko kung kaya nama’y kitang kita ko ang pagkalat ng kulay ng araw habang papalubog ito.

     Wait… Sunset?

     Ilang oras na ba akong tulog? At tsaka, ano na nangyare sa hospital? Last time I remember nahimatay ako sa hawak ni Cypher…

     Napalunok naman ako na agad kong ikinangiwi dahil sa sobrang tuyo ng lalamunan ko pero agad na pumasok sa akin lahat lahat ng mga nangyare. I breath deeply and looked at my surroundings. Tumingin din ako sa labas since madali lang para sa akin iyon dahil ang mga pader dito ay gawa sa salamin. This is a damn luxury room. Nasaan ba ako?

     Agad na napawi ang atensyon ko sa paligid nang mapansin ko na ang mga ingay sa labas. Napatingin ako sa malaking balcony at doon ko naririnig ang mga ingay. I heard slashing of swords, yelling, gunshots, and the overall fight? Dahan dahan naman akong umusog sa tabi ng kama tsaka tuluyang bumaba doon. Napahawak pa ako saglit sa side table nang maramdaman ko ang panginginig ng binti ko hanggang sa nakayanan ko ng tumayo. Ang pilay ko sa paa ay nakabandage na ngayon at bawat hakbang ko rito ay kaunting sakit na lang ang nararamdaman ko. Sinundan ko ang ingay hanggang sa humampas sa akin ang sariwang hangin galing sa balcony. Lumapit pa ako at huminto nang makarating ako sa railings.

     My eyes widened as I looked down. There are a lot of people fighting. But as I watched more, it’s not really the ‘fight’, it’s more like a training. Halos himatayin pa ako nang may makita pa akong mga bata na tantiya ko ay wala pa sa legal na edad na may hawak na espada at kung ano pang sandata na hindi dapat pinapahawak sa kanila.

     “HALT THE TRAINING!”

     Rinig kong sigaw ng isang lalake tsaka tumingin sa direksyon ko na ikinaatras ko pa.

     “WELCOME OUR MISTRESS.” Sigaw muli nito tsaka yumuko.

     “WELCOME OUR MISTRESS!” Sunod ng lahat at nag-bow rin sila sa direksyon ko.

     Nanlalaki naman ang mga mata ko tsaka unti unting umatras pero agad din akong natigil sa paglakad nang may mabangga ako sa likod. Ramdam ko ang pagpulupot ng mga braso sa bewang ko. I don’t have to turn and look who it is. I’m positive that it’s him.

     “Welcome to my own palace, my mistress.” Bulong ni Cypher sa tenga ko tsaka naglagay ng munting halik sa leeg ko.

     I’m just turning crazy…

     Right?

Chapter Nine

Dedicated to:

k0xviv

---

 "Mistress, ayos lang po ba kayo? Kanina pa po kayo diyan sa loob?"

 "Baka po mapano kayo."

 "Mistress buksan niyo po ang pinto nandito na 'yong mga damit ninyo."

 "Kailangan niyo rin ho kumain."

 "Mistress..."

 Argh! Make them stop, please! Kaunti na lang ay tuluyan na akong mababaliw sa lugar na ito. Right, I'm a psychiatrist and I'm admitting to myself that I'm officially will turn psycho if I stayed in this place for another hour. 

 Rinig ko pa rin ang pagkatok nila sa pintuan at pagtawag sa akin ng Mistress. Mistress, Mistress, damn it! Lalake ako ano ba?! I mean, yes I'm totally attractive to men, pero hindi naman ako dadating sa punto na tatawagin nila ako ng ganiyan. It's just so freaking wrong. 

 I pout as I hug my knees closer in the corner of this majestic bathroom. Yes, dito ako nagkukulong ngayon. Pero ayos lang sa akin, kasi kahit banyo ay halos kasing laki lang din ng kwarto sa labas. Argh, I'm starting to believe this is a freaking castle or something. Sinamaan ko naman ng tingin ang pintuan kung saan nandoon pa rin ang mga kampon ng lalakeng iyon. Pagkatapos ng nangyare kanina ay nakakahiya mang sabihin pero nahimatay ako. Hindi ko alam kung paano dahil alam kong ilang oras din ako natulog tapos pagkagising ko tulog nanaman ako. Nice. Paggising ko, ulit, ay gabi na at saktong nagsipasukan ang mga taong tumatawag sa akin ngayon. I panicked and run in this bathroom. Akala ko pa nga ay kwarto din kung 'di lang sa mga malaking bathtub, shower rooms, sinks, kahit inodoro parang mahihiya ka pa maupo. 

 I huff as I stand up and walk to the wide glass wall. Tinignan ko naman ang sarili ko habang iniignora ang mga katok at tawag sa labas. Seriously, hindi ba sila napapagod? Hindi ko ba alam kung bakit 'di na lang nila buksan 'yang pinto kasi I'm sure na may susi sila. But anyhow, I'm thankful with it. Habang tinititigan ang sarili sa salamin, doon ko lang napansin ang suot ko. I'm wearing an oversized white cotton shirt. Like literally oversized dahil parang dress na ito sa akin. And a boxer. Should I be embarrass or thankful that I'm wearing a boxer? Well, I'll just be thankful na may suot ako ngayon. 

 "Mistress, buksan niyo na po 'tong pinto."

 Napairap naman ako tsaka muling bumalik sa dating pwesto ko tsaka siniksik muli ang sarili sa tabi. Ayaw kong lumabas. Ayaw ko dito. Ayaw ko sila makaharap. Ayaw ko makita ang mga taong walang awang pumatay sa mga tao sa hospital. Alam kong may ginagawang hindi maganda ang mga taong iyon sa mga pasyente, pero kailangan ba talaga aabot sa gano'ng punto? Paano kung may mga pamilya sila na naghihintay sa kanila? Paano kung may mga inosente silang napatay? Tsaka bakit ba nila ginawa 'yon? Bigla bigla na lang nila sinugod ang hospital? Is it because of Cypher? What the hell is that guy anyway? Pasyente ko lang siya no'ng isang araw, ngayon Master Master na nila? Argh.

 Maya maya pa ay napaangat ako ng tingin sa pintuan nang matigil ang mga katok at tawag. Tanging bulungan lamang na hindi ko masyadong marinig ang mga nangyayare sa labas tsaka ko narinig ang mga papaalis na mga hakbang ng mga ito. I pout and sighed as I wonder what they're planning this time. Napagdesisyunan na ba nila na hayaan na lang nila akong mamatay sa gutom dito? I guess it is.

 Nawala naman sa isipan ko ang pagwawala ng tiyan ko nang magbukas ang pintuan. I hug myself tightly as I looked at the person who just entered. Napasinghap ako nang makilala ang babaeng nakatayo harapan ko ngayon. "Dr. Della." I whispered.

 She softly smiled at me. "It's Rosa, Dr. Elli." Bati niya pabalik at tsaka naglakad papunta sa malaking bathtub. "Since nandito ka na rin sa banyo, bakit hindi ka muna maligo. Sa nagdaang maghapon tanging scrub bath lang ang ginawa namin sa'yo. I'm sure you wanted a nice bath." Tsaka sinimulang punuin ang tub. 

 It seems like a normal day for her. Damn, she's even humming while throwing some bath bombs and petals. Inobserbahan ko lamang siya sa ginagawa niya. Wala itong kasugat sugat o kung ano pang sakit sa katawan. She's perfectly freaking fine. So, isa nga siya sa mga kampon ni Cypher? But why? Like...huh? I'm fucking confuse.

 Nang maayos na niya ang tub, lumapit ulit siya sa akin tsaka nilahad ang kamay niya. "Tara na. Para makapag-relax ka at makakain na rin pagkatapos."

 I looked at her hand for a moment. Napayakap lang lalo ako sa sarili kong mga tuhod tsaka tinago ang mukha sa pagitan nito. Narinig ko naman ang pagbuntong hininga ng kaharap ko. I hear a bit of shuffling then I slightly peak and saw her sitting in front of me. I scoff and went back ducking my head completely. 

 "Elli, kailangan mong alagaan ang sarili mo. Halos isang araw ka na hindi kumakain. At alam kong pagod ka rin sa mga nangyare kaya a nice hot bath will help you ease the tension." She softly said.

 Napakuyom naman ako ng kamay. "Why the hell do I even need that? Hindi niyo rin ba ako papatayin katulad ng mga ginawa niyo sa mga taong nasa hospital na 'yon."

 I heard her sighed again. "Hindi ka namin papatayin. You're our Mistress. Kami muna ang mamamatay bago ikaw." Seryosong sabi niya na ikinaangat ng ulo ko para tignan siya.

 Kinunotan ko siya ng noo. "Why do you guys keep calling me that? I'm not anyone's Mistress. Because last time I check, I'm a Psychiatrist who has a great job in one of the hospital in my province and just got a temporary job in Gordon Hospital. Kaya ano bang kahibangan 'to?"

 Tinignan niya lang ako ng diretso sa mata na medyo ikinakaba ko. Wala akong mabasang emosyon sa mga mata niya kahit na kakasabi ko lang na isa akong Psychiatrist. Pero isa rin siyang doctor na katulad ko, I mean that's what I thought, kaya siguro alam na niya kung paano itago ang sariling emosyon.

 "Okay." Panimula niya. "I want you to listen and don't say anything until I finished." She said seriously which made me, reluctantly, nod. Huminga siya nang malalim tsaka kinuha ang isa kong kamay na hindi nakabandage. At first I flinched because I just have a mini panicked about her hurting me. Pero unti unti namang nawala iyon nang wala naman akong nakitang delikado sa paghawak niya sa kamay ko. "Walang papatay sa'yo dito okay? As I said earlier, all of us will die first before you. Kita mo namang hindi ka nila basta basta sinugod dito sa loob diba? Because they respect you. Bakit kamo? Sasabihin ko sa'yo kapag nakaligo ka na at nakakain nang maayos." I was about to say something when she glared at me warningly which made me shut my mouth. "Lahat ng tanong mo. Sasagutin ko. I'll only tell you the truth. Kaya kung gusto mong malaman lahat ng mga nangyayare sa paligid mo. Do what I say. Relax then after that your comfy clothes will be on bed. At babalik ako kasama ang pagkain mo. Pagtapos no'n, mag-uusap tayo." Then she stand up while still holding my hand. 

 She tug my hand slightly and gestured me to stand up. Nakipagdebate pa ako saglit sa utak ko pero tumayo na rin ako at hinayaan siyang alalayan ako papunta sa tub. I'm really damn curious about what's happening. And I honestly need a bath. And I'm hungry. Kaya sige na, hindi na ako magpapaka-martyr. 

 "I'll go get your food ready. Take your time. But make sure na hindi ka makakatulog dito." The she started to take my bandages off. Kita ko naman ang daplis sa kamay ko na ngayo'y medyo tuyo na. Ang pilay ko sa paa ay meron pa ring kaunting maga. "This bath will at least help you heal your wounds as well. So don't worry about soaking them in." Ngiting sabi niya. "Leave your clothes on the floor and make yourself at ease." And with that she pat my cheek gently before making her way out of the bathroom. 

 Nang makalabas na siya ay napatingin naman ako sa tub. Napabuntong hininga pa ako bago inabot ang laylayan ng damit at hinubad ito. Sinunod ko naman ang boxer ko tsaka hinanap ang hamper o laundry basket. Kahit na sinabi niya na iwan ko na lang ang mga damit ko sa sahig, I still don't want to be rude. Nang mahanap ko na ay nilagay ko na ang mga damit doon tsaka dahan dahang nilubog ang katawan sa tub. I even moan as I felt myself relax and melted at the aroma of the hot bath. Sinandal ko ang sarili sa dulo at hiniga ang ulo sa headrest ng bathtub. Yes mayroon silang gano'n dito at napakalambot pa. Tinignan ko pa ang wide flat screen TV na nakasabit sa itaas sa kabilang dulo ng tub. Napanguso na lang ako dahil namamangha pa rin ako sa lugar na ito. And take note, kwarto at banyo pa lang napupuntahan ko.

 I sighed as I reach up for the scrub besides me and start to scrub myself slowly. Lumipad naman ang isipan ko sa lalakeng may-ari ng lugar na ito. I mean, I assume this heck of a place is his. No'ng pasyente ko siya, I knew na may pera siya o mayaman dahil hindi araw araw na may makikita kang tao na may Butler at expensive na kwarto sa mental hospital. Pero hindi ko naman in-expect na ganito siya kayaman. Ano ba talaga 'yong taong 'yon? Totoong pasyente ba siya doon o... argh, ewan ko ba kung anong ginagawa niya doon. I'll just ask Dr. Della---err Rosa pala.

 Nang matapos ako, ay ako na rin ang nagdrain sa tub tsaka kinuha ang bathrobe na nakasabit sa malaking cabinet na naka-attached sa pader ng CR. I wear it and try to find an extra toothbrush. Literal na inisa isa ko ba binuksan ang mga cabinet, na mukha ring mamahalin, hanggang sa mahanap ko na ito. Pumunta naman ako sa sink and start to brush my teeth. I frowned as I looked myself in the mirror. Gosh I feel expensive with these stuffs and it's freakingly uncomfortable.

 Pagkatapos no'n ay dahan dahan ko pang binuksan ang pintuan at sumilip sa labas. Nang wala naman akong makitang kahit na sino ay tuluyan na ako lumakad papalapit sa kama kung saan nandoon nga ang mga damit na susuotin ko. Sumimangot ako nang tignan ko ulit ang paligid ko. Paano ako makakapagbihis nito kung open open naman ako nito. Wala akong makitang kurtina o kung ano pa man para matakpan ang mga bintana. Actually hindi ko alam kung bintana pa tawag dito dahil ang pinakapoint ng kwarto ay ang buong mga pader nito ay gawa sa transparent glass. At paniguradong mapapagod lang ako isara ang mga kurtina, kung meron, dahil kailangan ko pa libutin ang kabuuan ng kwarto para mangyare iyon. 

 Bumuntong hininga ako at sisimulan na sana kunin ang mga damit at sa banyo na lang magbibihis nang may makita naman akong remote sa tabi ng mga ito. I sat on the bed as I observe curiously the remote. I randomly press a button on it, don't ask me why, I just automatically did it. I looked around and gasp as the transparent glass turned into a reflective one. Tumayo naman ako at inikot ang sarili para makita ang kabuuan ng kwarto. I felt weird as every turn I take, I just totally see myself. Who the hell design this room? Don't get me wrong I'm really awed at it, like who won't be, it's a freaking luxury dream. Pero hindi ako sure kung gugustuhin ko ba ang salamin. I tried to push another different button and I start to see the glass becoming foggy until the fog itself turned into frost. Napanganga naman ako at muling inikot ang sarili. Now, that is cool. 

 Matapos ang kaunting pagtulala sa paligid ay nagbihis na ako since ligtas na ako sa mga mata sa labas. Pagsuot ko ng shirt na sakto na sa akin, thankfully, may kumatok na sa pinto. And did I mention that it's high tech? Well, yep it is. Hindi ako sumagot dito at bumukas naman iyon tsaka ko nakita si Rosa. May kasama pa siyang dalawang kababaihan na may tulak tulak na table tray. Dito pa lang ay naglalaway na ang bagang ko dahil sa naaamoy kong pagkain. 

 "Elli." Pagtawag sa akin ni Rosa. "Saan mo gusto kumain? Do you want eat on your bed? Or at the table here?" Sabay turo sa may kalakihang lamesa sa kabilang dulo. "O sa balcony?" Sabay lahad sa nakasarang balcony. 

 "A-Ahhmm..." I looked around and my best bet is the table inside this room. Ayaw ko namang magkalat sa kama, hindi naman ako makalat kumain, but you never know, lalo na at gutom na gutom ako. Ayaw ko rin sa labas at hindi ko kakayaning makarinig nanaman ng bati sa mga posibleng tao sa baba. "Iwan niyo na lang diyan. Ako na bahala."

 The two girls were reluctant and hesitant for a moment until Rosa guide them out of the room. "Eat well, Elli. Babalik ako pagtapos ka na." Sabi nito tsaka na rin siya tuluyang umalis sa kwarto. 

 Muli ako napabuntong hininga tsaka lumapit sa table tray. Tinulak ko na ito papunta sa mesa. I don't know how many times that I frowned today whenever I see simple things looking damn expensive. Like this table and chairs, argh. Binuksan ko na ang takip ng mga pagkain at halos mapatirik pa ang mga mata ko dahil sa sobrang bango nito at masarap pa tignan. Oo, gano'n ako kagutom. Agad ko na inayos ang mga pagkain sa mesa tsaka nagsimulang kumain. Kailangan ko pang alalahanin ang sarili ko na magdahan dahan at hindi tatakbo ang pagkain dahil sa minsanang pagbilis ko sa pagsubo. Mukhang nakalimutan ko pa ata pansamantala ang mga problema ko at binuhos ko na lang lahat ng iyon sa pagkain. 

 I leaned back when I finished eating as I burped and rub my satisfied stomach. I'm not going to lie, this is one of the best food that I ever tasted, of course except for my Mama's cooking. I shake my head and try to get rid the drama in my mind. Sinimulan ko ng ayusin ang pinag kainan ko at nilagay iyon sa tray. Tinulak ko naman ito papunta sa tabi ng pintuan para pagkinuha nila ay madali na lamang.

 Tumalikod na ako at hihintayin na lang sana si Rosa nang marinig ko ang pagbukas ng pinto. I turned and slightly froze when I'm staring at a little girl who is also staring back at me. Naka-longsleeves skyblue night dress ito na nagcompliment naman sa brown niyang buhok at mata. I almost smile as I saw her carrying a big teddy bear. Halos kalahati na nga ng katawan niya ang yakap yakap niya. 

 "Are you our Mistress?" Matining na tanong niya.

 "Ahhmm, no?" I answered warily.

 She pout. "Yes you are."

 I tilt my head at her. "Okay? Then why are you asking me if you have your own answer?"

 Ngumiti naman ito nang malaki sa akin. "Because 

grand

frère won’t bring you here in his room if you’re not the Mistress.“

 Kumunot ang noo ko. "Grand huh?"

 She giggled as she started to skip her way in front of me. "

Grand frère means older brother in English, and Kuya in tagalog.“ She says cheerfully.

 Right, we have another tri/multilingual human being here. "Is that so?" Sabi ko na lang.

 "Can you play with me Mistress? Kuya is very busy. Kaya he said na since you're here tanungin daw po kita if you want and if it's okay to you to play with me." Ngiting sabi niya na medyo ikinahilo ko pa ata dahil sa paghalo halo niya ng Filipino at English.

 Lumuhod naman ako at naupo sa sariling mga binti. "What's your name first?" I asked.

 She beam even more. Wow she seems a very very happy child. "My name is Cyrene Infierno."

 Great, tatanungin ko pa sana kung sinong sinasabi niyang kuya pero mukhang hindi na kailangan dahil kilala ko na agad. Then she keep on rambling something about herself until she sat down on the floor with her big teddy on her side. I chuckled as I sit properly in front of her. She said she's five years old which made me awe 'cause she's so cute the way she held up her five fingers. Pero wala naman silang resemblance ng Kuya niya. She's more tan that also really compliment her brown hair and eyes. Hindi katulad ni Cypher na maputla ang balat. 

 "Mistress." She called. I hummed as a response. "Can I also call you Kuya? Sabi po kasi nila hindi po pwede hangga't hindi niyo raw po sinasabi na pwede ko po kayo tawagin aside from Mistress." She pout and gave me the most cutest puppy eyes in the world.

 Natawa na lang ako ng mahina at marahang kinurot ang pisngi niya. "I'll be more comfortable and thankful if you call me Kuya Elli."

 Then she beam again and started to cheer as she keep on repeating, "Mistress let me call him Kuya Elli!" As she do her crazy dancing. Naputol naman ang pagcecelebrate niya nang bumukas ang pintuan.

 "Cyrene, what are you doing here? Hindi ba sabi ko bedtime na?" Taas kilay na sabi ni Rosa sa bata.

 "Sorry Mrs. Rosa." Cyrene replied sheepishly.

 Rosa sighed. Niluwangan naman niya ang pinto. "Go to your room now. Huwag mo nang istorbohin ang Mistress."

 She pout and turned to me. Binigyan naman niya ako ng halik sa pisngi. "

Bonne

nuit

Kuya Elli.“ Sabi niya at hindi pa ako nakakasagot nang masaya na siyang lumakad palabas ng kwarto.

 "Sleep, Rene. Don't play anymore." Pahabol ni Dr. Della sa labas kay Cyrene.

 "

Oui !“ Rinig kong sagot nito at medyo tumawa pa. I have a feeling that she’s still be playing around.

 Tumayo naman ako at dumeretsong umupo sa kama. Sumunod si Dr. Della tsaka kinuha ang remote na hawak hawak ko kanina. "I see you already knew how to use this?"

 I shrugged. "Kind of."

 She smiled. "Would you like it to stay frost, reflective glass, or back to transparent?" 

 "Transparent please." I timidly said.

 Tumango naman ito tsaka may pinindot sa remote hanggang sa naging transparent na ulit ang mga salamin at nakita muli ang kadiliman sa labas. Pero hindi naman ganoon kadilim. Kahit na napapaligiran kami ng mga puno, ay may mga fairy lights namang nakasabit doon at mayroon ding mga lanterns na nagpaganda sa buong view. 

 "So, questions?" Tanong ni Rosa habang nanatiling nakatayo nang mailapag niya ang remote sa kama. 

 I frowned. "Ayaw mo bang umupo?" Tanong ko at tinapik ang space sa tabi ko.

 Umiling naman ito. "Bawal kaming makasama ka sa iisang kama."

 Kinunotan ko naman ito ng noo. "Huh? Eh bakit? Wala naman tayong gagawing masama ah?" Like she's the same age as my Mom. So it'll be creepy if something happened... It gives me disgusting chills just by thinking about it.

 She chuckled. "Kahit na, I'm just following the rules. Itanong mo na mga gusto mong itanong." 

 Lalong kumunot ang noo ko sa sinabi niya. "What rules?"

 "Sigurado ka bang iyan ang tanong mo?" Tanong niya pabalik.

 Napailing naman ako at iniba na lang ang tanong sa mas importante. "Bakit kayo nandoon sa hospital?"

 She nodded before answering. "We're on a mission."

 "What mission?"

 "Mission to find evidences and proofs. Medyo matagal na rin naming inoobserbahan ang Gordon Hospital. The government became suspicious about this hospital because it's really famous, but no one seems to really live or healed in that hospital. It's either they stay there or die. So they pay us to find out what's going on since they obviously can't handle it. Agad naman kaming nakahanap ng mga ebidensya na dinodroga nila ang mga pasyente. Na ginagawa nilang testers ang mga ito dahil gumagawa sila ng bagong product at ibebenta iyon nang malaki sa black market. Ang medyo nahirapan kami ay i-track kung sino ang mga sangkot dito." She shrugged.

 I slowly processed everything she says before asking another question. "So nahirapan kayo, kaya pinatay niyo na lang lahat?"

 Tinaasan naman niya ako ng kilay tsaka ito tumawa. "No silly. First, we made sure that all of the patients were safe. Kaya nga siguro mapapansin mo na walang ni isang pasyente ang duguan o nakita mong patay." 

 Napabalik ako sa alaala hospital at wala nga akong napansin na mga pasyente. Tanging mga staffs lang ang nakita ko doon. 

 "Then sumugod na kami. Ang mga hindi sangkot o kasali sa kasamaan ng hospital na iyon ay hinuli namin at pansamantala silang nakakulong ngayon. The police investigating them as of now. At ang mga walangyang natira." She grin evilly which made me shudder. "They're all dead."

 Napalunok naman ako. "B-But is it even okay to do that?"

 "Of course it's okay. Marami na sila na patay na tao sa ilang taon ng nagdaan. If you're thinking about they're families, don't worry we make sure that they already knew the faith of their family member before we started to cut their heads off." Simpleng sabi niya na parang normal lang ang lahat ng iyon sa kanila.

 "What are you guys? A-Are you like agents or something?" Kabadong tanong ko.

 She smiled at me. "You're so cute." Tsaka ito natawa. "No we're not agents. People call us Mafia."

 Nanlaki naman ang mga mata ko. "So you guys also do illegal things, right? Then bakit nakikipagsanib pwersa sa inyo ang gobyerno?"

 "Yes we do. Pero hindi kami kahit kailan pumapatay ng tao, well unless it's necessary. Hindi rin kami gumagawa ng mga illegal na bagay na may involve na mga tao. Like human trafficking and such. Kaya ayos lang iyon sa kanila dahil pagdating sa huli, kami pa rin ang lalapitan nila."

 "And why is that?" Takang tanong ko.

 "Because we're the strongest Mafia in the country. At marami kaming mga allies. Kaya kapag kinalaban kami ng mga nakatataas, matatalo rin sila at maghihirap. Alam na nila iyon. They don't wanna mess with Master Cypher."

 "Master Cypher?" Tanong ko.

 Tumango naman siya. "Let's just say, he is the King in this place. Although hindi siya kilala ng karamihan kaya ayos lang sa kaniya na gamitin ang sarili niyang pangalan sa mga mission na ginagawa namin. Pero kapag nakilala siya ng mga tao, they won't forget it and they won't even have the guts to even say 

his name.“

 I bit my lip. "Okay..." I said and think for another question. "Bakit tinatawag nila akong Mistress? What's that even mean?"

 "I will answer that." Napako naman ako sa kinauupuan nang marinig ko ang pamilyar na malalim na boses. "You may go Rosa."

 Nag-bow naman sa akin si Rosa tsaka na rin ito nag-bow sa direksyon 

niya bago tuluyang umalis. I stay frozen and just stared at the fairy lights around the trees outside. Anywhere, just away from him. Ramdam ko ang paglubog ng kama sa tabi ko tsaka ako napasinghap nang maramdaman ko ang pagpulupot niya sa bewang ko at walang kahirap hirap na inilagay ako sa kandungan niya. Hindi ako gumalaw o nagsalita. Dinadama ko lamang ang kaba, takot, at paghinga niya sa leeg ko na halos ikatayo ng mga balahibo ko habang nakapatong ang baba niya sa balikat ko.

 I silently gasp as the transparent glass turned into a reflective one. Namula naman ako nang tuluyang makita ang posisyon namin ngayon. At mas lalo ko lang ikinamula ang malalim na pagtitig niya sa akin mula sa salamin. 

 "Now..." Panimula niya at lumingon ito sa tenga ko. "What's your question again?" Then he started to bit my earlobe trace his kisses from my ear to my neck and went back to my ear again.

 Tanging paglunok lang ang ginawa ko at pilit na sinasabi sa sarili na huwag bibigay sa mga ginagawa niya. Napahinga ako ng malalim tsaka tinulak ang sarili patayo at humakbang palayo sa kaniya. Alam kong hinayaan niya lang ako dahil alam ko ring hindi ako makakawala ng gano'n kadali kung hindi niya ako hinayaan. He amusingly stared at me as I turned to him. 

 Tinuro ko naman siya. "You." Panimula ko na ikinataas lang ng kilay niya. "Bakit ako nandito? Nasaan ako? At wala akong kinalaman sa ginawa ng hospital pero bakit dinala mo ako dito at hindi ipinatapon sa mga police katulad ng ginawa niyo sa iba?"

 Nginisian naman niya ako tsaka isinandal ang dalawang kamay nito sa kama. He leaned back and tilt his head. "Simple. 'Cause you're mine."

 I gritted my teeth. "No. I'm mine. Walang nagmamay-ari sa akin. Kaya ibalik mo na lang ako kela Dr. Orene."

 He hummed. "How do you even know if he's alive or not?"

 Napatigil naman ako at tinitigan siya. "You didn't kill him..." He smirked as I continue. "...right?"

 "I won't tell." Mapaglarong sabi niya. "I like seeing you frustrated." Asar nito. 

 Pero hindi ko na lang siya pinansin tsaka tumakbo ang isipan kay Dr. Orene. No, he's alive. Wala siyang kinalaman sa ginawa ng lecheng hospital na 'yon. Sabi ni Rosa ay nasa police ang mga walang kinalaman. I know he's okay. He's freaking okay. I hope he is. There's no way that he's dead. There's just no fucking way.

 Naramdam ko namang may humawak sa baba ko tsaka ito itinangala sa lalakeng hindi ko napansin na nandito na pala sa harapan ko. "You seem to love spacing out, baby."

 I slap his hand away from my chin. "Don't touch me." Galit na sabi ko sa kaniya. 

 "Oh?" He said and took a step forward. Awtomatiko naman akong napaatras. Nagtuloy tuloy pa rin siya lumakad palapit sa akin habang patuloy lang din ako umaatras. I gulped nervously at the serious look on his face. 

 Pinagsiklop ko ang mga kamay ko sa harap dahil nararamdaman ko ang panginginig nito. I yelped as he took the opportunity to grab both of my wrists using his one hand. Marahas niya akong pinatalikod at nagulat naman ako na nasa harapan ko na pala ang salamin. He pinned my hands above my head. Napatingin ako sa kaniya mula sa salamin at ganoon rin ang ginawa niya sa akin.

 "Why are you called Mistress in this place? Because you're mine. Why did I bring you here? Because you're mine. Why I haven't killed you yet even though you're being disrespectful? Because I want you alive and... You. Are. Mine." Seryosong sabi niya na ikinabilis lalo ng tibok ng puso ko. "You are no longer Dr. Elliott Javez." I quickly squirmed as I felt him lick and kiss my nape. He looked at me in the mirror again. "You are now Mr. Elliott Javez Infierno."

 Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya. "What do you mean?"

 "Darling." He purred as I felt his other hand went in my shirt. Sinubukan kong pumalag palag pero inilugar niya lang ulit ako. My breath hitched as I felt his hand traveled from my belly to my chest, I swallow my whimper as he flick his finger to my right nipple. Lumabas naman ang kamay niya sa collar ng shirt ko tsaka nito pinasadahan ang leeg ko papunta sa panga ko hanggang sa hinihimas na ng daliri niya ang ibabang labi ko. "Because you are mine. That's what it means."

 "How many times should I tell you---"

  "Shush babe." He said as he tightened his grip on my jaw. "Dr. Orene Marquez, right?" I froze and wait for him to continue. "The only family you look up to. Well not really, but you treat him like one." Then he chuckled as I glared at him.

 "What did you do to him?"

 "Aww, babe. I didn't do anything." Then he gave me his famous cheshire grin. "Yet."

 "Fuck you." I hissed.

 "I'm planning to, sexy." Then he playfully grind once on my ass. "Do you love the glass? I personally design this room." 

 I scoffed and didn't bother to answer him.

 "Don't be like that. Ayaw mo 'yon? While I'm banging your ass, you also get to watch us having our intimate moment." 

 Nanlaki naman ang mga mata ko. "There's no way I'm giving up myself to you! You freaking beast!"

 Agad naman niya tinanggal ang mga kamay sa akin pero hindi ko pa masyadong nabababa ang mga kamay ko nang marahas niya muli akong ipinaharap sa kaniya at sinandal sa salamin. He pinned my hands again above me and I felt his leg making its way between mine. 

 "Really?" He asked amusingly. "Beast huh? Well that's cool you'll be my beauty then." 

 Kinunotan ko siya ng noo. "Pinagsasabi mo?"

 "You're my Beauty and I'm your Beast. But there's a twist. So Miss Belle..." He chuckling said as I glared at him. "Be careful. I'm not the loving kind beast in those movies. I more likely eat you right away."

 He smirked and immediately gave me a toe curling kiss.

Chapter Ten

Dedicated to:

JericoDevera2

---

     “Elli, hindi pwedeng magdamag kang magkukulong diyan sa banyo. Lumabas ka na nga diyan. Alam kong tapos ka na maligo at kung ano pa man ginagawa mo dahil mag-iisang oras ka na diyan.”

     Rinig kong sabi ni Rosa habang hindi ako mapakali na nagpapalakad lakad sa loob ng banyo. Oo, nandito nanaman ako. Hiding spot ko ata ito.

     Sinong hindi magtatago kung pagkagising mo pa lang sa umaga ang ibubungad sa’yo, “Mistress kailangan niyo na po maghanda para sa official welcoming party niyo po.” At bago pa ako magpanic dumating na si Rosa tsaka niya inutusan ang iba na lumabas. Kaya heto, siya ang nagpapakahirap sa akin ngayon. At least sinunod ko naman ’yong sinabi niya na maligo at mag-freshen up. Pero wala akong sinabi na lalabas ako.

     “Elli kapag hindi ka pa lumabas diyan, kakaladkarin kita at sapilitan kang pagbibihisin. Kaya wala ka ring choice.” Rinig ko muling sabi ni Rosa sa pintuan.

     I groaned. “Bakit ba kailangan ko ’yang party na ’yan?” It’s not like gugustuhin kong magtagal dito. I’ll get out of here. I don’t know how, pero basta makakalayas din ako dito.

     “Dahil kailangan. Tsaka ilang araw ka ng nandidito lang sa kwarto mo at gusto ka na makita ng lahat.” She tiredly said.

     Right, ilang araw na akong nagmumukmok lang sa kwarto. Minsan na akong niyayaya nila Rosa at Cyrene na lumabas para i-tour daw nila ako sa paligid pero tumatanggi lang ako. Ayaw ko sumakit ulo ko sa kakaMistress Mistress nila, naririndi lang tenga ko. Most of the days, si Cyrene lang ang nakakasama ko. ’Yong batang ’yon lagi akong binibisita sa kwarto ko at nakikipaglaro o ’di kaya ay magkwekwento ng kung ano ano. I’m fine with it, at least I have company.

     And if you’re looking for him , don’t bother. Sa ilang araw kong pag-aaligid sa kwartong ’to, hindi ko na siya nakita pa pagkatapos ng unang gabi ko rito. AT WALANG NANGYARE, OKAY? Hinalikan lang ako ni gago tsaka na ulit lumabas. Tapos nang pumasok ulit siya sa kwarto may dala na siyang mga papeles, sinabihan lang ako nito na basahin ang mga iyon at ayos lang daw na punitin ko iyon kung sakali dahil nasa kaniya raw ang mga original copies. Then he kisses my cheek before I can protest or say anything, he make his way out of the room.

     And that jerk…ARGH! Pinabasa ba naman niyang papeles sa akin nagsasabing kasal kami. Na mag-asawa na kami. Kahit hanggang ngayon naninilim ang paningin ko nang maalala kong may nakadugtong ang apelyido niya sa pangalan ko. I don’t know how he did it. I even thought it’s fake. Pero sabi ni Rosa ay hindi raw ganoon kababaw si “Master” Cypher para magpagawa ng fake documents kaya totoo raw na mag-asawa kami. I don’t know how but fuck it! Asawa? ’Yong mamamatay tao na ’yon? Boyfriend nga wala ako tapos paggising ko na lang isang araw may asawa na ako? Like what the fuck world? Kahit gusto kong sumbatan, bugbugin, which is impossible I know, ang lalakeng iyon, hindi ko naman mahagilap iyon nitong mga nakaraang araw. Sinabi naman sa akin ni Rosa na may “Business” trip daw ito.

     Pero ngayon ay nakauwi na raw ito at paniguradong hinihintay na ako lumabas sa kwartong ito. Mukha bang gusto kong lumabas matapos ang lahat ng nangyare? Ano bang plano sa akin ng lalakeng ’yon? Make me his bitch? The hell?

     Nawaksi naman ang pagmumuni muni ko sa banyo ng biglang bumukas ang pinto. I stay frozen for a moment and eventually rolled my eyes. Speaking of the devil.

     “Babe, I like you wearing robes without any single clothing inside but I don’t really like sharing the sight of your sexy body to anyone in the party. Kaya magbihis ka na, kanina pa hinanda ni Rosa ’yong susuotin mo o bago kita ilabas ng ganiyan lang ang suot mo.” He grinned as he leaned his side against the door frame.

     I admit he’s freakingly hot with that vental black slim fit suit. Pero syempre hindi ko ipapaalam ’yon sa kaniya. Lalaki ulo ng hayop pagnagkataon. Kayo ng bahala mag-isip kung saang ulo man ’yan. But he’s handsome today. I mean of course he’s handsome every single day, kahit na sinasakal ko ’yan sa panaginip ko. But you never go wrong with him wearing a suit. Now that he’s out of his white shirt and sweat shorts, I can definitely see the “Master” that they are talking about.

     “You know I can instantly bend you over on this counter if you keep spacing out in front of me.” Nagulat naman ako nang makita kong naka tayo na pala siya sa harapan ko. My face heated up as I unconsciously hold myself and took a big step back. Natawa naman si Cypher nang makita niya iyon. “Come on. We have a party to catch. At ayaw kong pagurin ka bago tayo pumunta doon. Gusto ka na makilala ng lahat.”

     I frowned. “Bakit ba kailangan pa ’yon? It’s not like I’m special or something.”

     His gaze turned serious. Naramdaman ko nanaman ang kaba nang makita siyang ganito kaseryoso. “You are special in this place. They respect and look up to you.”

     “Look up to me?” I snickered. “Right, kapag nagsawa ka na sa akin mawawala rin ’yan. Ayaw ko lumabas. Ikaw pa nga lang na mamamatay tao ’di ko na masikmura. Mga libo libong kampon mo pa kaya na mamamatay tao rin—”

     I gasped as he took a big step forward to me. Bago pa ako makapagreact ay marahas akong pinatalikod nito sabay kinuha ang dalawa kong kamay at inipit iyon sa likod ko habang ang kalahati ng katawan ko ay nakadapa sa counter. Napahigit muli ako ng hininga nang maramdaman ko ang pagsabunot niya sa buhok ko tsaka inangat ang ulo ko. Kitang kita ko ang sarili at pati na rin ang demonyong lalake na nakahawak sa akin sa salamin na ngayo’y kaharap ko. Great, another mirror to look at while being pinned by this beast. Napadaing naman ako nang humigpit ang hawak niya sa mga kamay ko pati ang pagsabunot niya sa buhok ko. Napalunok na lamang ako sa kaba at sakit nang makita ang galit sa mga mata niya.

     “You listen to me, my dear husband.” Seryosong sabi niya. He also bend forward on my body and rest his chin on my shoulder. “I don’t care if you call me a murderer, beast, and shit. Pero hindi kita hahayaang insultuhin ang mga nagtratrabaho sa akin. They are loyal to me. They respect me. Oo trabaho rin namin ang pumatay ng mga tao pero sinisigurado namin na karapat dapat lang sila mawalan ng buhay. And you, my Mistress…” Sabay hinila nito ang buhok ko at inilingon ang ulo sa kaniya. I almost melt as I saw those cold stormy grey eyes staring straight through my soul. “You should also respect them. Don’t treat them like an animal because I never treat my allies like that. Or else, you will pay.” Kasabay no’n ay nawala na ang seryoso niyang mukha at napalitan na muli iyon ng ngisi. “Do you understand baby?” Hinigpitan naman niya lalo ang pagsabunot sa akin na ikinatango ko na lang agad. “Good.” He says as he gave me a harsh kiss once again.

     Pinilit kong kumawala sa hawak niya, but what’s the fucking use. Hindi niya ako hinayaan lalo lang niya inipit ang katawan niya sa akin para hindi ako makawala nang tuluyan. Ramdam ko ang sakit sa bawat pagsipsip niya sa dila ko at pagkagat kagat sa ibabang labi ko. Nang may malasan na akong parang kalawang na hindi ko maipaliwanag, doon na siya tumigil.

     “I’ll wait for you at the main hall. Nasa labas na ang mga mag-aayos sa’yo. Be a good boy, Mistress. O hindi lang sugat sa labi ang mapapala mo.” He said then gave me a soft peck before letting me go and make his way out of the bathroom.

     Nanghihina naman ang napatayo nang maayos at tsaka tinignan ang sarili sa salamin. Nanginginig akong napahawak sa labi ko at kita ko ang sobrang pamumula nito. Lalo na ang ibabang labi ko na ngayo’y may kaunting dugo akong nalalasahan sa bawat pagpahid ng dila ko doon. I looked away at my swollen lips and gasped as I saw my eyes tearing up. Umiling iling naman ako tsaka binuksan ang gripo sa katabing sink at naghilamos.

     No, I won’t cry for that guy. I won’t show him that I’m weak. Hinding hindi ko na hahayaan pa ang sarili ko na umiyak muli sa kaniya.

     Nang matapos akong maghilamos, napasimangot na agad ako nang makita sa salamin na nasa pintuan si Rosa na ngayo’y may apologetic smile sa mukha niya. Bumuntong hininga naman ako at tinalikuran na ang salamin tsaka naglakad papalabas ng banyo.

     Nang malagpasan ko na si Rosa sa pintuan, napatigil naman ako nang may makita akong isang babae at isang lalake I mean, isang binabae, na parang hindi sila mapakali sa mga pwesto nila habang may munting pagtili pa sa mga bulungan nila na ikinataka ko.

     Napa-ehem na lang si Rosa na ngayo’y nasa tabi ko para makuha ang atensyon nila. Agad naman sila napatigil at awtomatikong binagsak ang tingin sa akin. I can almost see they’re eyes shining while looking at me. And which made me oddly nervous.

     Ramdam ko ang paglagay ni Rosa ng kamay niya sa likod ko tsaka ako marahang tinulak para lumakad kami palapit sa dalawa. “Elli silang dalawa ang mag-aayos sa’yo para sa party. This is—”

     Naputol naman ang sasabihin ni Rosa nang magsitilian silang dalawa at nagkatinginan pa tsaka magkahawak kamay na nagtatalon talon na hindi ko maintindihan. I weirdly look at them as I move my gaze to Rosa. Napangiti lamang ito tsaka natatawang umiling. Napasimangot naman ako. “Am I missing something?”

     Bago pa muli makasagot ang katabi ko ay mabilis akong nilapitan ng dalawa na medyo ikinaatras ko pa dahil sa sobrang lapit nila. “Mistress!” Sabay nilang sabi.

     I looked at Rosa again and she just shrugged. Tumingin naman ako sa dalawang nasa harapan ko. “Ahhmm Elli na lang itawag niyo sa akin.” I timidly said.

     They awed at me like I’m the cutest thing they ever seen. The hell?

     “Hindi po pwede. Mananagot po kami kay Master.” Sabi ng babae pero napaka-energetic niya pa rin habang sinasabi ito.

     Napakunot noo naman ako. “Pero bakit si Rosa—?”

     “Master gave me the permission para maging komportable ka kahit papaano. Hayaan mo na lang sila na tawagin kang gano’n dahil wala ka ring laban sa mga ’yan.” Then she chuckled.

     “Mistress lalake ka po ba talaga?” Tanong ng isa.

     I nodded though confuse. Like isn’t it obvious?

     “Mas mukhang babae pa po kasi kayo kesa sa akin.” Sabay hagikhik ng babae.

     “Hoy ’te, girl din kaya ako.” Mataray na sabi ng isa sa katabi.

     Umirap naman ang kausap nito. “Bakla tumigil ka. It’s not your time to shine.”

     Humirit naman ulit ang isa hanggang sa nagpalit-palitan lang sila ng mga banat. Tuluyan na silang nagharapan at nagtalo ng kung ano ano. Like you won’t even know kung ano na pinag-uusapan nila. I just amusingly looked at them.

     Dinig ko namang napabuntong hininga ang katabi ko tsaka ako inalalayan nito palagpas sa dalawang nagtatalo hanggang sa makarating na kami sa walk in closet. I don’t know how they did it but this walk in closet is as huge as the bathroom. Hindi ko nga alam kung closet pa ba ’to o boutique. Madalang lang naman ako nakapasok dito nang minsan ma-bored ako at napagdesisyunan na libut-libutin ang kwarto. Tsaka habang nag-aalmusal ako ng dala ni Rosa, siya na rin ang naghahanda ng mga susuotin ko, which is normally just a shirt and pants or shorts. Minsan na ako nag-volunteer na ako na lang ang gagawa nito pero hindi niya lang ako pinansin at ginagawa niya pa rin iyon hanggang ngayon. I guess I should be thankful, dahil siguro kailangan ko pang Isa isahin ang mga hangers, cabinets, racks, mahanap lang ang isang boxer.

     Nang makapasok na kami ay kita ko na ang vental white slim fit suit na nasa malaking sofa na nakapwesto sa pinakagitna ng kwarto. I sighed as I looked at the expensive suit. Tingin pa lang ay alam kong mas mahal pa ito kumpara sa sweldo ko sa hospital. Do I really have to wear this? Do I really have to go to that party?

     “Magbihis ka na at hihintayin ka na lang namin sa labas. Pagtapos ka na, kumatok ka lang sa pinto at papasok na sila Abby at Addy para ayusan ka. At huwag mo ng balakin na magkulong pa dito. Kinausap na ako ni Master. Kapag nag-inarte ka pa raw ay pwersahan ka na raw namin aayusan.” Then she smiled and bow before leaving.

     Muli ako napabuntong hininga nang marinig ko ang pagsara ng pintuan tsaka ulit binalik ang tingin sa susuotin. Kinuha ko naman ito na nasa hanger pa rin at itinaas sa harapan ko.

    

“Be a good boy, Mistress.”

     Napaigting naman ako ng panga nang maalala ang usapan namin ni Cypher kanina. Kung wala lang talaga ako sa teritoryo niya…ARGH! Let’s just get this over.

     Agad ko na sinuot ang mga undergarments na nakahanda rin sa tabi ng suit tsaka na isinunod ito. I looked at myself in the mirror and frowned. Don’t get me wrong, it’s perfectly fit on me and it’s damn beautiful. Pero hindi ko pa rin maiwasan isipin kung saan galing ang mga pera na pinambibili nila sa mga ganitong klaseng kamahalin na gamit. Hinayaan ko na muna ang coat sa sofa tsaka na lumapit sa pintuan at kinatok iyon. Halos dalawang katok pa lang ang nagagawa ko nang marahas na buksan iyon nila Abby at Addy… well at least I can remember their names easily.

     “Tara na, Mistress. Hindi na po kami makapag-antay na ayusan ka!” Excited na sabi ni Addy habang tumatango tango naman si Abby tsaka nila ako hinila papunta sa kabilang dulo ng kwarto kung saan nandoon ang mga pampaayos ng buhok at makeups. See, it’s not what you called the typical “walk in closet” anymore.

     Pinaupo na nila ako at nakita ko naman si Rosa sa salamin na may kinukuhang mga accessories sa likod tsaka iyon tinatabi sa sofa kasama ang coat ko. I just frowned and knew that she’ll make me wear it. Hinayaan ko naman ang dalawa na gawin ang kung ano mang gusto nilang gawin. It’s not like I can protest easily. Habang inaayos ni Addy ang buhok ko, inaasikaso naman ni Abby ang mukha ko. I don’t know anything about it. She just keep on putting something on my face. I never really wear make up. Laking pulbo at lip balm lang ako kaya hinayaan ko na lang din siya na pinturahan ang pagmumukha ko. As long as I won’t look like a clown, I guess I’m good.

     “Pikit, Mistress.” Sabi ni Abby habang may hawak na spray bottle.

     I tilt my head at it. “What’s that?”

     “Setting spray po. Finishing touch ganern.” Napatango lang naman ako kahit na ’di ko talaga alam ang mga sinabi niya. Naramdaman ko namam ang inispray niya sa akin. Ito lang ata ang part na nagustuhan ko sa pinaggagagawa niya sa mukha ko. It’s really refreshing for some reason.

     “There!” Masayang sabi nilang dalawa tsaka ko na tinitigan nang mabuti ang sarili sa salamin.

     “Woah.” I said as I gently touch my face. I don’t know how they did it, but I look kinda different. Damn, I totally look like a girl right now. Kung ’di lang sa buhok ko, which is totally in styled, at sa suit ko, malamang mapagkakamalan lalo akong babae. Should I hate it or love it?

     The two chuckled at my reaction. Pinantay nila ang mukha nila sa magkabilang gilid ko at tatlo naming pinagmasdan ang repleksyon ko. “I know right.” Sabi ni Abbyy.

     “Beautiful! Nako, baka makalimutan ni Master pangalan niya pagnakita ka Mistress!” Masayang sabi ni Addy.

     “Bakla, baka kamo makalimutan ni Master Cypher na may party sila at bigla na lang hilahin ’tong si Mistress pabalik sa kwarto para magloving loving.” Abby commented and they both squealed at the thought which just made my face heated up.

     “Okay that’s enough.” Rinig naming sabi ni Rosa. “Pakisuot na sa kaniya ang mga ito.” Tsaka binigay ang earrings, necklace, bracelet, and wrist watch.

     Magkokomento na sana ako tungkol doon nang bigyan naman niya ako ng tingin na alam kong kapag nagreklamo ako ay wala akong laban. Argh. Hinayaan ko na lang sila na isuot sa akin ang mga ’yon tsaka na ako tumayo. Tinulungan naman ako ni Rosa na isuot ang coat.

     “You’re so beautiful tonight Elli.” She softly said.

     I sighed and gave her a small smile.

     “Hey.” Tawag niya muli sa akin. “Why don’t you just enjoy the rest of the night? Relax and have fun. Kung kailangan mo ng tulong sa kung ano man, nandoon lang kami nila Abby at Addy.” Nakita ko naman ang dalawa na nagthumbs up.

     “Okay.” I answered half-heartedly.

     Ngumiti na lamang ito. “Well let’s go. Master is waiting for you.”

     Tumango naman ako at tsaka na sila sinundan papalabas ng kwarto. Nasa harapan ko naman si Rosa habang ang dalawa ay nasa likod ko na patuloy lang ang daldalan. Naririnig ko pa nga ang mga plano nila sa mukha at buhok ko sa susunod kung sakali mang ayusan ulit nila ako. Hindi ba sila napagod sa ginawa nila sa akin?

     Bumuntong hininga na lang ulit ako habang tinitignan ang malawak na hallway na nilalakaran namin ngayon. Nothing’s really special to be honest. With all the expensive paintings on the walls which probably cost more than my life, yeah it’s definitely not that special. Lumiko kami sa isang espasyo at sa kabilang dulo no’n ay ang malaking pinto na mukhang papunta sa party dahil medyo dinig ko rito ang tugtugan at kasiyahan ng mga tao. Pero walang wala ang kabang kong iyon nang makita ko si Cypher na nakaupo sa mahabang sofa na nasa gilid na may kasamang dalawang lalake. I felt a lump in my throat as I noticed the two familiar faces. Katulad ng mga mukhang nakita ko sa hospital na nagdala sa akin sa storage room, ang isa ay malamig pa rin ang tingin sa akin habang ang isa ay malaki ang ngisi. Napalunok na lamang ako nang lumapit sila sa amin. Tumabi na sa akin si Rosa tsaka sila nagbow tatlo kay Cypher. Ganoon din naman ang ginawa ng dalawang kasama nito sa akin.

     “You guys may leave and join the party.” Utos niya sa lahat. They all nodded and started to leave the room. Pinagtaka ko pa na bakit hindi na lang sila dumaan sa malaking pinto sa kabilang dulo since ito naman ang pinakamalapit sa party.

     I froze when Cypher took my hand. “You’re looking amazingly gorgeous tonight, mon

coeur

. “ He said then gently kissed my hand.

     I felt my face heat up instantly. Kasabay rin no’n ang pagbilis ng tibok ng puso ko. I can’t help it, he’s always been harsh when he made physical contact to me. And this is very new. I coughed to push my awkwardness away. Natawa naman siya sa akin pero hindi niya pa rin binibitawan ang kamay ko.

     “W-What did you just call to me?” Biglang tanong ko para mawala ang hiya na nararamdaman ko. I mean, I don’t really care on his nicknames to me. Kasi kahit suwayin ko naman ito ay ’di niya lang ako papansinin. But hey at least I can use this question to slightly distract and calm my nerves.

     “ Mon Coeur. “ He answered and gave me a smile.

     Kinunotan ko siya ng noo. “At ano naman ibig sabihin niyan?” Tanong ko nang maalala ang lagi niyang tinatawag sa akin na ‘Mon Lapin’ na ibig sabihin ay ‘My Rabbit’. Anong hayop naman kaya ang kinukumpara niya sa akin?

     He just shrugged which made me slightly pout. Right, whatever.

     “Hindi pa ba tayo papasok?” Tanong ko.

     He chuckled. “Nagmamadali ka?”

     Sinimangutan ko naman siya. “Kung ako lang talaga masusunod ’di ako pupunta dito.” I mumbled. Natawa na lang ulit ito at napailing nang marinig ang binubulong ko. Well, it’s meant to be heard ’cause I don’t like the idea of him introducing me to everyone as his husband. Argh. Great, my life story right now would be the ‘Unawared and kidnapped Husband’. And besides, I don’t even like partying in general.

     “You should wear this then, bago tayo pumasok.” Sabi niya tsaka may kinuha sa bulsa niya.

     Nanlaki naman ang mga mata ko nang may inilabas siyang small velvet box. Napalunok lamang ako at binalik ang tingin sa kaniya. “You’re not serious, right?”

     He snickered then open the box. My breath hitched as I saw a beautiful emerald ring. Binitawan niya saglit ang kamay ko para kunin ang singsing tsaka muli kinuha ang kamay ko at dahan dahang isinuot sa akin iyon. “Perfect.” He whispered and beam at me.

     I watched him in awe as he kissed the ring while hold my hands with both of his. Doon ko rin napansin ang singsing na suot niya na halos parehas sa akin pero kita ko na mas masculine ang disenyo nito na bumagay talaga sa kaniya.

     This is bad…

     I felt my heart hammering and my stomach churning in glee, I don’t even know if that feeling exists but yeah I’m fucking feeling it right now. I’m a psychiatrist. Kahit ilang beses kong ideny sa sarili, alam ko kung ano ’tong nararamdaman ko. Kahit ilang beses kong isumpa ang lalakeng nasa harapan ko. Kahit alam kong masama ang mga pinaggagagawa niya sa buhay. Kahit na galit ako sa kaniya. I can’t even find any hate to him.

     Shit?

     “You’re spacing out.” Rinig kong sabi ni Cypher.

     “H-Huh?” Natawa naman ito na ikinakunot ko lang ng noo.

     “Sabi ko tara na, asawa ko.” Nagising sabi nito na nakapagpamula ng mukha ko.

     “Che!” Singhal ko na lang tsaka binawi ang kamay ko sa kaniya at nauna na maglakad sa malaking pintuan.

     Nang malapit na ako doon ay naramdaman ko naman ang paghawak muli ng isa sa kamay ko. Tinaasan ko siya ng kilay at ganoon lang din ang ginawa niya sa akin.

     “You.” Then he leaned forward which made me lean back. “Always stay beside me.”

     Tahimik naman akong napalunok at ramdam ko pa rin ang pagwawala ng puso ko. Tanginang ’yan, bakit ba ganito kalakas ang dating niya sa akin kahit ang sarap niyang iuntog sa pader?

     I cleared my throat. “Bakit naman? Party ’to, kaya malamang sa malamang ay maghihiwalay tayo. Lalo na ikaw maraming nakakakilala sa’yo diyan sa labas, edi iiwan mo rin ako.”

     He tilt his head. “And who says that I’ll do that?” Taas kilay na tanong nito. “I won’t go anywhere without you. Kung saan ka man pumunta, nasa tabi mo lang dapat ako. This is your party, not mine. Kaya asahan mo na halos lahat ng tao ay ikaw ang kakausapin at pagtutuonan ng pansin. That’s why I can’t leave you.” Then he stand straight and looked in front. “Besides, I’m kind of a possessive husband.” Lumingon ulit siya sa akin. “And I’m a proud man. Of course I love to flaunt my beautiful husband to everyone.”

     Nanlaki naman ang mga mata ko at ramdam ko ang pamumula ng buong mukha ko. Damn it.

     He wink at me. “We’re here.” Sabi niya na ikinalito ko pa at doon ko lang napansin ang maliit na earpiece sa tenga niya.

     I startled as the big doors opened slowly. Napahigpit naman ako ng hawak sa kamay ng kasama ko nang unti unti kong makita ang dami ng tao sa baba habang kami ay nasa itaas at kita kong may hagdanan sa magkabilang gilid. Napahinga ako nang malalim nang marahan na akong hilahin ng kasama ko papunta malapit sa railings. Awtomatiko namang natigil ang tugtog at pagsasaya ng lahat tsaka sila lumingon sa pwesto namin. Argh, the pressure of their stares.

     “Everyone.” Malakas na sabi ni Cypher na medyo ikinagulat ko pa. He’s voice is so powerful towards them. “I want you to meet and welcome my husband, Elli Javez Infierno. Be loyal, respect, serve, and protect him just like what you do towards me. He’s your Mistress, spread the news to everyone and even to our allies in the different parts of the world. Wala akong malalaman na ni kahit na sino ang  sasaktan siya. Dahil hindi niyo magugustuhan na makita akong galit.” His face is stern while saying it. Pero kita ko rin ang determinado at respeto sa mga tao. “Naiintindihan niyo ba?”

     “YES MASTER!” Sabay sabay nilang sigaw. “WELCOME OUR MISTRESS!”

     “Good.” Sabay ngiti ng katabi ko at tuluyang nawala ang kaseryosohan sa mukha niya. “Let’s start the party then.” Lumingon naman siya sa akin tsaka binitawan ang ka ay ko at inilagay iyon sa likod ko. Marahan niya akong hinila at binigyan ng mapang-apoy na halik. I heard everyone cheer and whistles.

     Oh goodness, this will be a long heck of a night.

Chapter Eleven

Dedicated

to:

AceCriticalize

---

     I. Officially. Hate. Parties.

     “You okay?” Natatawang tanong ni Cypher pagkatapos namin libutin ang buong hall at ipakilala ako nang malapitan sa halos lahat ng tao dito sa loob.

     I glared at him and scoffed. “My feet are killing me.” I mumbled as we sit at the main table in front of everybody.

     Hindi ko alam kung ilang oras kami naglakad lakad kung saan saan. Halos manakit pa ang panga ko kakangiti. I mean, don’t get me wrong, I’m okay at interacting with people ’cause it’s part of my job. Pero hindi ’yong ganito kadami hanggang sa manakit na rin buong katawan at utak ko.

     Hindi ako OA. Ilang tao ang yumakap yakap sa akin, nakipag-shake hands, ang iba pa nga sinayaw ako, meron ding iba na pilit ako pinapakain dahil mukhang nangangayayat daw ako at nag-aalala sila sa akin, may mga dala rin silang regalo, ang iba ay kinaladkad pa ako papunta sa mga kaibigan nila para ipakilala ako, yada yada.

     Argh. I felt the tiredness just by stating it. But mostly, puro mga babae ang nakakagawa ng mga physical contact sa akin. Kahit nirarambulan na ako ng madlang people, nakaaligid lang sa akin si Cypher at hindi nga ako iniwan nito. Kapag gigil na gigil sa akin ang mga babae sa party dahil daw sa ka-cute-an ko, nandiyan lang siya at tumatawa habang sinusundan ako kung saan man ako dalhin ng mga ito. Pero kapag sa mga lalake naman, ni hawak sa dailiri ayaw niya. Sinasamaan lang niya ito ng tingin o ’di kaya ay bigla na lang niya ako ilalapit sa kaniya. Kaya tanging tango, ngiti, at pag-uusap lang ang nagagawa ng mga ’to sa akin.

     I sighed as I crossed my legs and reached for my foot. Pero bago ko pa ito maabot ay may kamay ng nauna doon. Napatingin naman ako sa katabi ko habang unti unti nitong inangat ang dalawa kong paa sa kandungan niya. Since malaking sofa naman ang inuupuan namin, naging komportable rin ako sa pwesto ko. I watched him closely as he take my shoes and socks off. Napasandal na lang siya sa sandalan at pinanood ang party na nagaganap sa harapan namin habang sinimulan nito ang pagmasahe sa paa ko. I sighed in contentment and felt the relief in the tension of my feet.

     Inalis ko ang mga tingin sa mga kamay niya at paa ko. Nilipat ko naman iyon sa mukha niya. If I don’t really know the guy, I might actually totally admit it that he has the most angelic face I’ve ever seen. Cheesy na kung cheesy pero ’yon ang totoo. He’s so calm right now despite of the loud music and people. Aakalain mong parang kontento siya ngayon sa ginagawa niya… Right, I assumed so much, I should stop.

     “Hindi na ba masakit?” Rinig kong tanong niya habang nakatingin pa rin siya sa harapan.

     I just hummed and nodded.

     “Voice it out, Elli.” He added which made me shiver, in a good way, in the way he say my name. I’m really in a big trouble.

     “Yes, ’di na masakit. Salamat.” Sabi ko na lang at aalisin na sana ang mga paa sa kandungan niya pero hindi naman niya hinayaan iyon.

     “Stay, and make yourself comfortable.” At sinimulan ulit masahiin ang paa ko.

     I don’t really understand him. One time he’s being mischievous, then the next he’s being the man that you don’t wanna mess with, and the next he’ll be as soft as a feather. No matter how hard I tried to observe his behavior, I’m still confused. Nasabi rin sa akin ni Rosa na wala naman talagang sakit si Cypher at gawa gawa lamang nila ang sakit nito sa hospital. Ilan din sa mga staffs sa hospital ay kasama rin nila. Kung kaya’t medyo pamilyar ang ilan sa mga mukha ng mga tao dito. Kahit ang ilan ding mga guards ng hospital ay nagtratrabaho sa kaniya kaya walang masyadong makita sa CCTV ang iba sa kwarto ni Cypher. At kaya pala noong nakatulog ako roon ay wala man lang nakapansin sa akin. Mas kinainis ko pa ang paglagay nila ng hidden cameras sa apartment ko. Special device daw iyon dahil sa sobrang liit ng camera ay hindi mo talaga mapapansin. Kaya pala lahat ng mga imposibleng gawin sa hospital ay nagagawa ng hinayupak na ’to.

     Napatingin naman ako sa party na nagaganap sa harapan namin. I’m not gonna lie, they’re all nice. I mean really nice. Hindi mo mahahalatang kaya ka nilang patayin ng isang pitik lang. May mga bata rin na nagtatakbuhan at nakikiparty din kasama si Cyrene. I also learned that we’re in a freaking island! Argh. Hindi ko alam kung gaano kayaman ang katabi ko pero kung nahuhulaan niyo na, yes, siya may ari ng buong isla. At kompleto pa nga ang mga kakailanganin dito dahil sa ’di kalayuan ay may bayan na nakatayo dito kung saan may mga market, stores, shops, you name it. Para daw ito sa pamilya ng mga nagtratrabaho sa kaniya at sa mga gusto magtayo ng bahay. Pero choice naman daw ng mga ito na umalis kung gugustuhin at hindi naman sila pipilitin ni Cypher. Basta walang kahit na anong impormasyon tungkol sa mafia ang lalabas, kung hindi, si Cypher daw mismo ang maglalagot sa hininga nito. Kanino ko nalaman? Edi siyempre sa bawat taong nakasalamuha ko rito. Kaya nga pati utak ko sumakit dahil sa mga bawat bagong impormasyon na dumadagdag sa isipan ko.

     I know, I know, you might say he’s not that bad. But still, I don’t trust him. I’m just going to ignore this growing feelings inside me. Gano’n na nga lang siguro habang humahanap ako ng paraan kung paano ako makakaalis dito, which is impossible right now. Like hello? Isla? Ano Elli? Pano ka tatakas? Lalangoy gano’n?

     Tinignan ko ulit si Cypher na ganoon pa rin ang ginagawa. I sighed. “Why?”

     “What do you mean why?” Tanong niya at hindi man lang ako tinatapunan ng tingin.

     “Why are you doing this? Like seriously, making me your husband all of a sudden? Nagkataon lang naman na doctor mo ako habang nagpapanggap ka na bilang pasyente ko. I just don’t get it. And please don’t give me that ‘Because you’re mine’ answer shit.” I said and looked at my feet while he still massaging it. It really feels good to be honest, huwag na lang tayo maingay sa kaniya.

     “I’ll tell you when I feel like to.” He shortly answered.

     I frowned. “The fuck?”

     “Words baby.” He chuckled.

     Inirapan ko naman siya. “At kailan mo naman mafefeel na sabihin sa akin lahat?” Sarkastiko kong tanong.

     He looked at me then cock his eyebrow. “Maybe if you start being in your best behavior. I might tell you soon.” Tsaka ako kinindatan nito.

     I pout. “Yeah right.”

     Natawa na lang uli siya at tinuon muli ang atensyon sa pagmamasahe sa paa ko. Laking pasalamat ko na lang at maalaga ako sa katawan. Confident ako na hindi nakakamatay ng tao ang paa ko.

     After a few moments, tahimik lang kaming nakaupo ni Cypher. Nakakain na nga ako lahat lahat, minamasahe niya pa rin ang mga paa ko. Hindi naman ako ganoon kasama na ’di siya yayain kumain pero sinong hindi sasama ang lagay kung ganito ba naman sabihin sa’yo, “No thank you, I’m quite full. But if you insist, I rather eat you though.” Argh! Edi huwag na lang, bahala siya diyan. Magutom sana siya.

     May mga ibang tao namang lumalapit sa amin, ang iba pa nga ay nagulat nang makita nila ang posisyon naming dalawa. Pero hindi na lamang iyon pinansin ni Cypher. Nakilala ko na rin ang dalawang naglagay sa akin sa Storage Room. Ang malamig ang tingin at parang pinagsakluban ng langit at lupa ay si Axel. Habang ang lagi namang nakangiti at parang lahat na lang ng bagay ay nakakatuwa para sa kaniya ay si Kai. Nagpaumanhin pa nga sila sa ginawa nila sa akin sa hospital, parte raw kasi iyon. Eh ano naman magagawa ko, takot ko lang sa kanila, edi pinatawad ko na lang. Nalaman ko rin na silang dalawa ang kanang kamay ni Cypher. Nakipag-usap pa nga sila sa akin saglit. Oo, sa akin, dahil hindi naman nagsasalita itong katabi ko pero alam kong nakikinig siya dahil sa tuwing inaasar ako ni Kai na ina-under ko raw ’tong boss nila kaya ako minamasahe nito sa paa, tumatawa lang din ito at hindi nagkokomento. Mostly si Kai ang pinakabibo, like obviously. Si Axel, nagsasalita rin naman pero lagi lang walang emosyon ang mukha niya. Kapag nagjojoke siya, hindi ko pa malalaman na joke nga iyon kung hindi pa tatawa si Kai. But who am I kidding, kahit hindi naman joke, tinatawanan nito.

     Napatigil na ako sa paglalaro ng mga cherries sa plato ko na natira sa kinain kong cake kanina. Gosh nakaka-ilang slices ata ako, hope for the best na hindi ako mabundat nito. Napatingin naman ako Kay Cypher nang may isuot siya sa aking tsinelas. A fluffy blue flip-flops. Tinaasan ko naman siya ng kilay nang hindi ko man lang pala napansin na nagpakuha siya nito.

     “Let’s go outside.” He said as he lower my feet on the ground. Nauna na siyang tumayo tsaka na naglakad. So… Should I follow him? Nang mapansin niya siguro ang hindi ko pagsunod, nilingon niya ako. “Are you coming or you want me to carry you?”

     I scoffed and stood up. Naglakad na ako pasunod sa kaniya at nang tuluyan akong makarating sa kaniya binigyan naman ako nito ng mabilis na halik. Bago pa ako makapagreact ay tumalikod na siya at naglakad papunta sa isang pintuan. I huff and just blushingly followed him. Nakakahalata na ako. Nakakailan na ’yang bwiset na ’yan sa kakahalik sa akin. At ako rin itong bwiset na hinahayaan lang siya. Damn it!

     Nasa likod lang niya ako habang naglalakad na kami palabas ng party. Sinundan ko lang siya hanggang sa makarating kami sa hallway hanggang sa tuluyan na nga kami makalabas. Habang kinakausap ni Cypher ang mga gwardiya nilingon ko ang pinanggalingan namin at nanlalaki ang mga mata ko na napaangat sa kabuuan ng lugar. The fuck? Palasyo nga ’to? It’s freaking majestic. I mean, alam kong mataas ito dahil mula pa lang sa balcony ng kwarto niya kita ko na kung gaano ito kataas at kalawak. Pero kung titignan mo talaga ang kabuuan? My god, dream luxury castle ata ’tong napuntahan ko.

     “Let’s go.” Sabi ni Cypher tsaka ulit naunang naglakad.

     Sinimangutan ko na lang ang likod nito tsaka sumunod sa kaniya nang mangitian ko na pabalik ang mga gwardiya. Hindi ko talaga alam kung saan ako dadalhin ng lalakeng ’to. Nasa mapunong lugar pa naman kami pero may pathway ito at iyon ang nilalakaran namin. At least I knew that he won’t rape me…

     I mentally slap myself. Right, I really think about that right now huh? Argh.

     Nilagay ko na lang ang atensyon ko sa mga fairy lights at lanterns na nakasabit sa mga puno puno. I salute to those people who design this place. It may sound corny but it feels like living in a fantasy… I know, eww right?

     Agad naman nagpintig ang tenga ko nang makarinig ako ng mga paghampas ng alon. Hindi ko na rin namalayan na nasa malayo na pala si Cypher na nakatayo malapit sa dagat at nakapamulsa itong nakatingin sa kalayuan. Sinundan ko naman siya at nang makarating ako sa mas mabuhanging parte, hinubad ko na ang tsinelas ko tsaka iyon nilapag sa tabi ng nakahubad niyang sapatos. Goodness, I should really stop spacing out too much. Ni hindi ko man lang napansin mga galaw niya.

     I walked timidly and stand awkwardly beside him. Pasimple ko naman siyang sinulyapan at nanatili ang tingin niya sa dagat. He seems so calm while staring at the beach which made me feel calm as well for some reason. Tumingin lang din ako sa dagat at nilanghap ang simoy ng hangin. I closed my eyes and just feel the cold breeze against my face.

     “Do you hate me?”

     Napamulat naman ako at tinignan ang katabi ko na ganoon pa rin ang pwesto. “Huh?”

     He sighed. “Do you hate me?”

     Tinignan ko pa siya ilang saglit tsaka binalik ang tingin sa dagat. Napamura na lang ako sa sarili nang pilit ko muling hinalughog ang sarili para makaramdam ng  poot sa kaniya. Fuck this feeling. I don’t want it. I don’t want to be hurt again…

     “You’re spacing out—”

     “I don’t.” Pagputol ko sa kaniya.

     Naramdaman ko naman ang paglingon niya sa akin. “You don’t what?”

     “I don’t hate you.” I whispered truthfully and stared back at him.

     He looked at me for a moment before he smile. My heart started to hammered at the sight. In suit or not. He is just as beautiful as I know. And it’s bad. Not for him, but for me.

     “That’s all I need to know for now.” Then he leaned forward.

     Awtomatiko naman akong napaatras na ikinangisi niya. Sinimangutan ko naman siya tsaka siya umayos ng tayo at tumawa. Great, he’s back on being a jerk.

     Ilang saglit pa ay bigla na siya tumigil kakatawa at naging seryoso ang mukha tsaka hinawakan ang earpiece na suot niya. Kinunotan ko lang siya ng noo habang pinapanood siyang nakikinig sa kung ano mang naririnig niya ngayon doon. Maya maya ay napabuntong hininga na lamang ito tsaka muling tumingin sa akin.

     “Tara na sa loob.” Simpleng sabi niya.

     Lalakad na sana siya palayo nang hawakan ko ang braso niya. Lumingon naman ito sa akin ng may mapagtanong na tingin. “Can I stay here for a little while?”

     He looked at me for a moment then sighed. “Okay. Basta huwag mong isipin na lunurin ang sarili mo.”

     I rolled my eyes and push him, which didn’t made him budge either. “Oo na, pumunta ka na sa kung saan ka man pupunta.”

     He smirked. “Don’t miss me.” Then gave me a wink. “I’ll be in bed beside you baby before you know it.”

     Bago pa ulit ako makasagot ay tumalikod na siya sa akin tsaka lumakad palayo habang may pagsipol sipol pa.

     I frowned and watched him walk away. Nang malayo layo na ang pigura niya, napalingon na lang ulit ako sa dagat at umupo sa buhanginan. Niyakap ko ang mga tuhod ko habang pinagmamasdan ang paghampas ng alon sa pampang.

     “Elli, huwag ka masyadong lumayo at kakain na tayo!”

    

Rinig

kong sigaw ni Mama sa

kubo

na

nirentahan

namin. Summer vacation na namin ngayon at pagkatapos nito ay isang taon pa sa elementarya magiging highschool student na ako! I’m excited and nervous at the same time. Pero hindi ko muna

inisip

ang mga posibleng mangyare at

in-enjoy

na lang ang paglalakad lakad malapit sa

pampang

habang

nilalaro

rin ang alon gamit ang mga paa ko.

     “

Opo

Mama!“

Sigaw

ko pabalik sa kaniya at nagpatuloy sa ginagawa. “

Aray

.“ I hissed and looked at the ground.

     Napasimangot naman ako nang

mapansing

isang seashell lang pala ang

natapakan

ko. I pout and picked it up. I observed it for a moment and find it really pretty. Napagdesisyunan kong maglakad lakad pa at

nagbabakasakaling

may makita pang mga shells.

     “

’Yon

oh.“

Bulong

ko sa sarili nang may makita akong mga shells na

nagtitipon

tipon

sa isang tabi.

     I tilt my head on it.

Paano

naman kayang may maraming shells na

nakaipon

dito?

Meron

bang

nagmamay

-ari

nito?

     Napasimangot naman ako at

nag-indian

sit sa harapan nito tsaka tinignan iyon isa isa.

Pinagkompara

ko pa nga ang iba sa shell na nahanap ko at

napapanguso

na lang nang makitang mas maganda ang mga ito kesa sa akin.

     “What are you doing?”

    

Rinig

kong sabi ng medyo malalim na boses. Napatingin naman ako sa paa nito hanggang sa unti unting umangat ang tingin ko sa lalakeng mga malapit lang siguro sa edad ko. Pero agad ko rin

nabawi

iyon dahil sa

sinag

ng araw.

     “Are you stealing my seashells?” Mapanghusgang sabi niya.

     “Hoy hindi ah!” Sabi ko at agad na ako tumayo. “

Tinitignan

ko lang naman kasi ang

gaganda

nila…“ My voice trailed off as I saw the boy’s face.

     He frowned. “What are you staring at?”

     “Your eyes.” I whisper.

     Nakita ko namang namula siya at napaiwas ng tingin. “Stop staring. I know it’s fucking weird.”

     I frowned. “

Pinagsasabi

mo?“ He looked at me with confused look. I beam at him. “I think they are really pretty!”

     He blushed even more. “No they’re not.” He mumbled.

    

Napailing

iling naman ako sa kaniya. “Yes they are!” I whined.

     “No they’re not!” He snapped which made me startled.

Napansin

naman niya ang

pagkagulat

ko kaya agad siyang napaiwas ng tingin sa akin at umupo sa harapan ng mga seashells tsaka sinimulang

pulutin

ang mga ito. Doon ko lang din napansin ang maliit na

timba

na dala niya at doon niya rin nilalagay ang mga shells.

     I looked at him curiously.

Napaupo

na rin ako at tinulungan siyang

maglagay

ng mga shells sa

timba

na ikinatigil niya.

     “What are you doing?” Tanong ulit niya.

     “Helping!” I beam.

     He looked at me amusingly. “Right. You’re helping a weirdo like me?”

    

Napanguso

naman ako sa sinabi niya. “Weirdo? You look normal to me.”

     “People call me weird.” He mumbled and continue on what he was doing.

     “Well then, they’re the one who is weird.” I pointed out as he stopped and stared at me.

Nginitian

ko naman siya. “Tao ka naman ah, tao din ako. Parehas pa ngang

itim

buhok natin eh. Pero mas

maputi

ka nga lang.

Pogi

mo kaya. Pero syempre mas pogi ako.“ I shrugged and heard him chuckled which is very pleasant to listen with.

     “Thank you I guess?” Natatawang sabi niya at agad ding nawala iyon tsaka niya ako binigyan ng malungkot na ngiti. “But my eyes are different. That’s why people call me a weirdo or abnormal and shit.”

     I try to look around and saw the odd dark clouds forming from the other side of the island.

Lumingon

ulit ako sa kaniya at tinaasan na naman niya ako ng kilay.

     “I don’t know about them but they look really beautiful for me.” I smiled and made him red again. “It’s honestly looks like a storm? Like stormy grey? Yes, that is it!”

     “

ELLI

! WHERE THE HECK ARE YOU?

SABING

HUWAG

LALAYO

EH!“

    

I cursed mentally and stood up.

Lalakad

na sana ako paalis nang tignan ko ulit ang lalake.

     “Here.” I said and gave him the shell. “It’s not as pretty as the others but you can keep it.” Napangiti naman ako nang kunin niya iyon.

    

Magsasalita

pa sana ako nang marinig ko nanamang

sinisigaw

ni Mama ang pangalan ko.

     “I have to go! See you when I see you!”

     Then I run. I glanced at him one more time though. And try to carve those eyes in my mind.

     How can people say it’s weird? It’s a really gorgeous pair of eyes!

.

.

.

.

     “Damn it.” I hissed and turned the loud alarm off at the side table. Napatingin naman ako sa ceiling habang inaalala ang napaginipan ko. I know something good happened in that dream. But of course, katulad ng dati agad ko ring nakakalimutan iyon. It seems so real though? Parang nangyare talaga siya na hindi ko maipaliwanag. But the thing is, I can’t damn remember it at all.

     Nang mahimasmasan ako ay agad ako napaupo sa kinahihigaan. Wait for a sec. Huling natatandaan ko ay nasa dagat lang ako at nagmumuni muni ah?

     Agad ko naman narinig ang pagbukas ng pinto ng kwarto. Kita ko namang pumasok si Rosa tsaka ang tumatalon talong papunta sa akin na si Cyrene.

     Babatiin na sana ako ni Rosa katulad na lagi niyang ginagawa nang sumigaw naman si Cyrene ng, “ Bonjour

Kuya Elli!“

     Natawa na lamang ako nang makitang nahihirapan siyang umakyat sa mataas na kama. Gumapang naman ako palapit sa kaniya tsaka siya tinulungan umakyat.

     “ Bonjour. “ Bati ko pabalik. At least alam ko iyon kahit papaano.

     “May I join you po sa almusal?” She asked and gave me her best puppy eyes look.

     I chuckled and nodded. Agad naman siyang bumaba sa kama at masayang nagtungo sa pwesto ni Rosa na ngayo’y aayusin na sana ang mesa nang magsalita ulit si Rene.

     “Pwede po ba sa balcony tayo mag-eat?” She innocently asked.

     “And why is that?” Taas kilay na tanong ni Rosa.

     Napanguso naman ang bata. “I wanna watch Grand frère train.” Tsaka tumingin sa akin at binalik ang tingin kay Rosa kaya ako naman ang napataas ang kilay. “I bet Kuya Elli wants to watch too!” She beam.

     I groaned silently. Right, the last thing I want to see first thing in the morning is her grand whatever.

     Lumingon naman sa akin si Rosa. “Gusto mo bang sa balcony na lang kayo kumain?”

     I sighed and looked at Rene giving me her famous look again. Pabiro akong napairap dito. “Sige doon na lang.” Sabi ko at masaya namang nagsasasayaw si Rene at nauna pa itong lumabas sa balcony.

     Natatawa namang napailing si Rosa sa bata. “Sige na at maghilamos ka na muna para makakain na kayo.” Sabi nito tsaka tinulak ang tray papalabas ng balcony. “Ah, oo nga pala.” Pahabol niya. “Si Master nagbuhat sa’yo papunta dito sa kwarto nang makatulog ka raw sa beach. I thought I should let you know.” Then she winked at my red face.

     I frowned and made my way to the bathroom. Lalo lang akong namula nang makita ang itsura sa salamin. I’m in a oversized shirt again, with just boxers on. It doesn’t take me a few seconds to guess who dressed me. Sa damit pa lang alam ko na ang may-ari nito ang may kagagawan nito, which is him . Dahil kung sila Rosa man. Nakakahiya syempre pero kung sila man ang magbibihis sa akin, pajama na sakto lang sa akin ang ibibigay nila. I just ignore at my outfit and start washing my face.

     After my morning rituals, naglakad na ako papunta sa labas ng balcony. Rinig ang mga pag-eensayo na ginagawa nila sa baba. Kita ko namang nakatayo si Rene sa upuan at lapit na lapit ito sa railings kaya inaalalayan ito ni Rosa. Sumisigaw sigaw pa nga ito na parang chinicheer ang Kuya niya.

     Nang maupo na ako, sisimulan ko na sanang kumain nang lumingon sa akin si Rene. Bumaba na siya sa upuan at tumakbo palapit sa akin. “Kuya Elli, you need to cheer po to Grand frère ! Para po mas powerful siya magfight!” Sabay hila sa akin patayo. Wala naman akong nagawa kung hindi ang sumunod.

     What a nice thing to do in the morning before having breakfast? Watch people killing each other. Yay… insert sarcasm.

     Umakyat ulit si Rene sa upuan. Agad namin siyang inilalayan nang gumalaw ito at muntikan pa siyang mahulog. Pero parang wala lang iyon sa kaniya at patuloy lang sa pag-cheer sa Kuya niya. I just shake my head in amusement and looked at the person she’s cheering for.

     Oh my goodness.

     Aaminin ko na. Wala ng mas sasarap pa sa umagang kay ganda sa topless na Mafia boss na katulad ni Cypher. Damn, I hate it when I’m too attracted to him. Kita ko pa ang pasimpleng pagngisi sa akin nila Rosa at Rene. Hindi ko alam ang iniisip ni Rene ’cause she’s five years old for goodness sake. Basta inaasar lang din niya ako sa pamamagitan ng mga tingin niya. Napapalunok na lang ako sa bawat pag-ilag at pagsugod sa mga nakapaligid sa kaniya. Sinabi naman sa akin ni Rosa na siya raw minsan mismo ang nagtretrain sa mga tao niya kung wala siyang masyadong trabaho. Kaya rin dito nakalocate ang kwarto niya. Para habang nageensayo ang lahat, ay mapapanood niya mula sa itaas ang ginagawa nila.

     Nang matitigan ko pa ng mabuti ay halos mapalunok na lamang ako nang makitang may piring ito sa mata habang may kinakalaban na apat na tao. But it seems so effortless for him to fight them. Parang ngang wala lang sa kaniya ang piring niya ngayon. I just watched them in tense at kinalimutan ang gutom na nararamdaman.

     Ilang minutong makapigil hininga na paglalaban ay natapos din sila. Syempre hindi ko na kailangang sabihin pa kung sino ang nanalo dahil kita ko ang mga lalake na hinihingal na nakahilata habang ang siya naman ay nanatili ang tayo sa gitna.

     “ Très

bien

, Grand frère! Très

bien

! “ Sigaw ni Rene habang pilit na mas inilalapit ang sarili sa railings na maaaring magpahulog sa kaniya kung hindi lang nakasuporta si Rosa.

     Tinanggal naman ni Cypher ang piring niya sa mata. Kita kong pinasadahan ng kamay niya ang pawisan niyang puting buhok tsaka inangat ang tingin sa akin.

     I felt myself froze and my breath hitched. I don’t know why, but all of a sudden, even from far away, his eyes reminded me of someone… Like I knew I seen those eyes before but I can’t pinpoint where. Pero matagal ko na nakikita ang mga mata niya, so why all of a sudden it became quite oddly familiar?

     Bigla naman ako nakaramdan ng sakit sa ulo. I groaned and held my other hand at the railings for support while the other one is on my head when the pain seems to get worst.

     “Kuya Elli?” Dinig kong tawag sa akin ni Rene.

     Naramdaman ko naman ang pag-alalay ng dalawa sa akin.

     “Elli, are you okay?” Nag-aalalang tanong ni Rosa.

     I glanced down and saw those eyes again. They’re looking at me in worried but still in his powerful stance.

     Naramdaman ko na lang ang pag-ikot ng paligid ko at tuluyan nang kinain ng dilim.

     How can people say it’s weird? It’s a really gorgeous pair of eyes!

Chapter Twelve

Dedicated to:

JueDagideban

---

     Agad na ako nagising sa sakit na nararamdaman sa

pagkamatay

ni Mama sa harapan ko nang marinig ko muli ang mga pagtama ng bala ng baril sa pader na tinataguan namin at pagtawa ng mga walangyang nakikipaglaro sa amin.

     I gritted my teeth and made myself stand up as I looked at my lifeless mother one more time. Napapikit na lamang ako at tumalikod tsaka tumakbo palayo. Kahit pakiramdam ko na parang

hihiwalay

na ata ang balikat ko dahil sa sakit, pero hindi ko na pinansin pa ito at nagpatuloy hanapin ang daan paalis sa demonyong lugar na ito.

     I’m still confuse.

Bakit

ba kami nandito in the first place? May nagawa ba kami? Mula noong

namulat

ako sa

mundong

’to, alam ko mula sa

umpisa

na normal lang kaming tao. Hindi

mayaman

o masyadong kilala. Then why the hell these guys torturing us. May kasalanan ba kami para mapunta dito?

     I heave as I run faster until I saw a door which is wide open.

My whole body is on fire as I run with my life out of this building. Pero agad din akong napatigil sa labas nang may mga taong nakaabang doon.

Lahat

sila ay may hawak na

sandata

na

ikakaatras

talaga ng kahit na sino. I felt my tears brimming and almost feel my crushing hope.

Pagtalikod

ko naman ay kita ko ang mga taong

nanghuli

sa akin papalabas ng building.

Napaatras

na lamang ako hanggang sa makalabas silang lahat. I turned to the other side and no one even move. They’re all watching me.

     What a great way to die. To be surrounded with people who likes to kill other people.

     “You.”

    

Ramdam

ko ang panginginig ko nang

tingnan

ang

nagmamay

-ari ng malalim na boses.

Nasa

pinakaharapan

ito at isa sa mga taong

nakita kong nag-

aabang

sa labas. I don’t know what the hell were they doing there just staring the fuck at me.

Ano

ba!

Isang

bala na lang hinihintay ko. At least if they are going to kill me, I’m hoping they make it quick!

     “Are coming with us.” Pagtapos nito sa sinabi niya.

     Right. I’m not that smart but I ain’t stupid to trust this guy. Sino

magtitiwala

sa lalakeng hindi mo naman makita ang mukha? Yeah like for some reason, gabing gabi

nakasumbrero

ito kaya mas

dumilim

ang mukha niya at hindi ko ito masyadong

maaninag

.

     “One move, you’re going to die.”

Rinig

ko namang sabi ng nasa likod ko na

ikinalingon

ko naman. At kita kong

nakangisi

ang isa sa kanila habang may nakatutok na baril sa akin.

    

Narinig

ko naman ang paglabas ng mga baril sa

kabilang

panig

at ganoon na rin ginawa ng lahat sa

kabila

. Just wow. Either way mamamatay din ako. At talagang nasa gitna pa nila ako. 

     “Just kill me already.” I groaned and clutched my wounded shoulder which is still throbbing in pain.

     “No.”

Rinig

kong sabi ng lalakeng

nakasumbrero

. “I’ll die first before you.”

     Then everything went turned into a bliss as I felt stinging and unbearable pain at the side of my head. Kita kong tumakbo papunta sa akin ang lalakeng nakasumbrero.

Nang

matumba

ako sa sahig, doon ko na nakitang

nagsisugod

ang lahat at sinimulan ang

nakakatakot

na

gera

sa pagitan ng dalawang panig. Naramdaman ko pa ang

mu

ling

pagtama

ng bala

sa likod ko. At wala na akong panahon pa para

pansinin

iyon dahil sa sobrang sakit ng nararamdaman ko, mukhang

namanhid

na lang ako bigla.

     “Damn it! Hold on.” Sabi ng

misteryong

lalake sa akin habang dahan dahan akong binuhat.

Pansin

ko ang mga kasama niya na

lumalaban

sa kabilang panig.

    

Rinig

ko pa kahit papaano ang mga

kaliwa’t

kanang tunog ng baril. Alam kong malakas ang mga tunog nito but for some reason hindi ako masyadong komportable sa tenga ko sa

kanan

. I think I know why, it’s because of the goddamn wound that I get from the bullet which is from one of those bastard that brought me here in this place. Hindi ko alam kung

magpapasalamat

ba ako dahil daplis lang iyon o

mapapamura

dahil bakit hindi na lang

isinakto

sa gitna ng ulo ko ng matapos ang

paghihirap

ko.

Kahit

na alam kong may

gerang

nagaganap, hindi naman iyon

inalintana

ng lalaking

bumubuhat

sa akin ngayon. Parang bang normal lang sa kaniya ang mga ganitong pangyayare? Ilang saglit pa ay naramdaman ko na ang pagpasok namin sa isang sasakyan.

     “Let’s go.”

Utos

nito sa kung kanino man.

     He looked at me as I’m still unconsciously staring at him. “Don’t you dare die on me.” He growled as he finally took off his hat.

     I saw a familiar pair of grey eyes. I think I saw it somewhere. But I’m not familiar with his white hair.

     I’m confused.

     Tired.

     And probably dying.

     “

T-that’s

a beautiful pair of eyes.“ I managed to whisper.

And he looked down at me with longing stare. Which will made me confuse even more if I’m still at my best condition and apparently, I am not.

     Nagkatitigan pa kami saglit hanggang sa unti unti na akong

nabalutan

ng dilim.

. . . .

     “Is that him?”

     “I guess so. I mean dude, nandidito siya sa kwarto ni Cy at natutulog sa kama niya. Edi siya na ’yon.”

     “Well he is beautiful, I gave Cy a clap for that.”

     “Why are you guys so ingay? Kuya Elli might wake up because of your noisiness.”

     “Shhh Rene. Maingay ka rin kaya.”

     “No I’m not!”

     I groaned and stir myself on the bed as I heard voices. Ramdam ko naman ang kaunting pagkirot ng ulo ko. I’m already awake, pero hindi ko na muna minumulat ang mga mata ko hanggang sa maibsan kahit papaano ang pagkirot na nararamdaman ko. Gosh, daig ko pa ang may hangover pero hindi naman ako uminom ng kahit ni isang katiting ng alak. Argh. What the hell just happened?

     “Pagising na siya.”

     “I told you guys are maingay!”

     “Kung ’di lang kapatid ni Cy ’to kokotongan ko ’to.”

     “What’s kokotongan?”

     Unti unti naman akong napamulat at napatitig sa pamilyar na kisame. I sighed and blink until I’m in my sane again. Ang kaninang ingay na naririnig ko ay nawala at tila ba tumahimik ang paligid. Doon ko na tinignan ang mga nasa tabi ko. Nakita ko namang si Cyrene na nakaupo sa tabi ko sa kama at nanlalaki ang mga mata na nakatitig sa akin. I smiled at her then she squealed and attacked me with a hug. Natatawa ko naman siyang niyakap pabalik habang may sinasabi ito sa Pranses na hindi ko nanaman maintindihan, of course. Napatingin ako sa kabilang tabi ko. Doon ko na napansin ang dalawang lalake na hindi ganoon kapamilyar sa akin ang mga mukha. Ang isa ay nakaupo sa kama habang ang isa naman ay nakatayo habang naka-krus ang mga braso nito. And they’re both smirking at me. And it creeps me out. And who are these guys anyway?

     “Kuya Elli, are you okay na po?” Rinig kong tanong sa akin ni Rene kaya inalis ko na ang tingin sa dalawang lalake.

     “Ayos na ako. Ano bang nangyare?” Tanong ko sa kaniya at hindi na lang pinapansin ang pumapako sa akin na mga tingin na galing sa dalawang estranghero.

     Napanguso naman sa akin si Rene. “Nanonood po tayo ng training nila Grand frère . Tapos po ayun parang nadi-dizzy kayo then nawalan po kayo ng malay.”

     Napatango tango na lang ako at inalala ang dahilan kung bakit nga ba ako nahimatay. Is it just me o may sumpa ang balcony na ’yon? It’s my second time going there, and it’s also my second time fainted there. Argh. Basta ang huli ko lang natatandaan ay nagkatinginan kami ni Cypher, at bigla na lang sumakit ang ulo ko. And it’s weird because I found his eyes very familiar. Tsaka na doon umatake ang sakit ng ulo ko. I don’t know why…

     Nakarinig naman ako ng pagtikhim sa kabilang banda. Tinignan ko sila at kinunotan ng noo. “Ahhmm, may I ask who are you guys?”

     Mas lumaki lang lalo ang ngisi nila na mas lalo lang nagpakunot sa noo ko. Nice, another weird people to meet.

     “Ah! Kuya Elli.” Tawag sa akin ni Rene tsaka umalis sa ibabaw ko at lumapit sa dalawang lalake. “These two are our cousins! And they’re twins! Not identical, but still, they are twins!” She dramatically beam. “This is Kuya Keagan.” Sabay turo sa nakaupong lalaki. “And this is Kuya Kael.” Tsaka niya tinuro ang lalaking nakatayo.

     Umupo naman ako sa hinihigaan at agad akong inalalayan ng Keagan. “Careful, Mistress.” Then he smirked.

     I frowned and slowly take his hands off me. Napansin naman niya iyon pati ng kasama niya kaya pareho silang natawa habang nalilito naman si Rene. Sumandal na lang ako sa headboard ng kama at tinignan sila.

     “Nakatira din ba kayo dito?” I asked. Hindi ko kasi sila napansin doon sa party. Which is possible naman since maraming tao doon.

     Umiling naman si Keagan. “Nope. We’re just visiting.”

     “Syempre hindi kami magpapahuli na kilalanin ang asawa ni Master Cypher.” Ngising sabi ni Kael na mas lalo ko lang ikinasimangot.

     Right, I think nasa dugo talaga nila ang pagiging bwisit

, well except for Rene, but yeah she’s also annoying sometimes.

     Tumango na lang ako at ’di na nakapagsalita pa. Bigla namang pinutol ng tiyan ko ang katahimikan. Agad akong namula at napahawak doon. Narinig ko pa ang pagtawa ng tatlong kasama ko kaya nginusuan ko na lang sila. Napatingin ako sa wall clock at nakitang past noon na. Well it’s not my fault na nagwawala na ang alaga mo sa tiyan since nakatulugan ko na ang almusal ko.

     “Rene, why don’t you call Rosa for the food.” Mahinahong utos ni Keagan.

     “Okay.” Mabilis na pagpayag nito.

     Kukunin na niya sana ang telepono sa side table para tawagin ang service nang pigilan siya ni Kael. “Why don’t you just go to the kitchen Rene?”

     Napataas naman ako ng kilay habang napanguso ang bata naming kasama. “But I don’t wanna leave Kuya Elli. Grand frère said I should bantay him for a moment habang wala pa siya. Plus, the kitchen is very far from here!” She whined.

     “Rene, you’re a big girl already. Look at you, you’re getting fat. And you need to exercise to get rid of the excess.” Komento ni Keagan na may kasamang pagkibit balikat pa.

     I frowned. Like really? Telling a five year old to exercise because she’s fat? Besides Rene is not even that fat. Tama nga lang ang pangangatawan nito para sa edad niya. Pinagsasabi ng mga ’to?

     “I’m not!” Naluluhang sabi ni Rene at tumingin sa akin.

     I softly smile at her. Magsasalita na sana ako para pagaanin ang loob niya na pinabigat ng mga pinsan niya nang magsalita nanaman ang isa sa kanila.

     “Yes you are.” Sabat ni Kael. Tinignan ko naman siya nang masama at maloko niya lang na tinaas ang dalawa niyang kamay na para bang sumusuko.

     “Hindi ba nagtetake ka na ng baking lessons kay Rosa. Make something for Mistress or help the cooks at the kitchen or something. I bet your Kuya Elli and Grand frère would be so proud.” Masiglang sabi ni Kegan na halata namang inuuto niya lang ang bata. I squint my eyes at him.

     Napaisip pa si Rene sa sinabi ng mga ito. Bumuntong hininga naman ako. “Rene you don’t have to—”

     “Alright!” Masiglang putol sa akin ni Rene. “I’ll go help in the kitchen. And jog while I’m going there to have some exercise!” Kinunotan ko naman ito ng noo at nagsimula na siyang tumakbo papalabas ng kwarto. I can’t believe that she totally fell in that. “Wait for me Kuya Elli! I’ll bring the food as fast as I can!” Then she closes the door.

     Muli na lang akong napabuntong hininga sa nangyare. Tinignan ko naman ang dalawa na ngayo’y may kakaibang ngising binibigay sa akin. Pero hindi ko na lang iyon pinansin at inirapan sila na ikinatawa naman nila.

     “Now we’re alone.” Ngising sabi ni Kael tsaka umupo sa dating pwesto ni Keagan habang ang isa ay pumunta sa kabilang gilid ko.

     “What are you doing?” I cautiously asked.

     Keagan shrugged. “Just wanna have an alone time with our Mistress. Is it bad?”

     Sinimangutan ko sila at sinamaan ng tingin. “It is. Kung ganiyan kayo makalapit sa akin.” Dahil literal na na-corner nila ako sa inuupuan ko.

     They both hummed which is kind of creepy because the way they are in synced. Lumayo naman si Keagan pero hindi ito nakapagpahinga sa akin nang maluwag dahil nakangising nakaupo pa rin sa tabi ko si Kael. Damn, they’re really creeping me out.

     I yelped when suddenly Keagan pull me by my feet. Ang ending ay marahas akong napahiga sa kama at laking pasalamat ko na lang na malambot ang pinagbagsakan ko. Agad naman ako muling napaupo at hindi pa ako masyado nakakapag-adjust sa nangyare nang bigla kong naramdaman ang pag-upo ni Kael sa likod ko tsaka ako niyakap nito. Sinigurado niya pa na nakaipit sa yakap niya ang dalawang braso ko. And he put his legs either side of me. I felt him run his nose to my neck and took a nice sniff on it. Pumalagpalag naman ako palayo sa kaniya pero tinawanan lang ako nito habang hinihigpitan lalo ang yakap. Pero hindi pa doon nagtatapos, dahil ang isa naman ay nakangising gumapang sa pwesto namin. My eyes went wider, if that’s even possible, when he straddle on my lap. Natatawa naman niyang pinatong ang mga kamay niya sa balikat ni Kael kaya tuluyan akong nakulong sa pagitan nilang dalawa. What the fuck?!

     “The hell? Get off of me!” I angrily said and still trying to make my way out of their hold.

     Damn it, bakit ba ang dali lang sa kanila na ganituhin ako? Now I know nasa lahi nga talaga nila ang pagi-invade ng personal space!

     Mapaglarong napanguso si Keagan. “Aw c’mon, Mistress. Don’t be a party pooper.” Then he leaned on my neck and gave me a long lick which made me shudder in disgust. “Have fun with us.”

     “Why don’t you guys let me go and leave me the fuck alone, that’ll be fun for me.” I groaned and still squirm my life away from them. I mean I’m trying to. Argh!

     “Just play along for a moment, Mistress. We just wanted someone to ruined their day for a moment.” Bulong ni Kael habang pinaglaruan ng mga labi niya ang tuktok ng tenga ko.

     I mean, I know they’re hot and good looking. It’ll be any gays’ dream to be sandwiched by this two. But damn it, this is so uncomfortable for me and I can almost feel my tears brimming. It just doesn’t feel right, unlike Cypher’s… Argh! No, I’m not going to think about that guy at this moment. Gusto ko lang makawala sa dalawang ’to!

     “Ano ba pinagsasasabi niyo? Edi puntahan niyo kung sino man ’yang sisiraan niyo ng araw, at ’huwag ’yong akin please lang dahil sirang sira na nga.” I whined.

     They just laughed while still sniffing and giving me small kisses to the either side of my neck. Pero hanggang doon pa lang ang ginagawa nila. For some reason, they just stayed there and didn’t really move. Kaya napagod din akong kumawala sa kanila at kumukuha ulit ng lakas para subukang kumawala ulit. Nakakapagod na ah. Hindi na nakakatuwa na lagi na lang kinukulong ng ganito. Ano ba ’tong magpipinsang ito? Wala na ba sila magawa sa buhay, at ’yong akin pa pinagtripan?!

     “Just stay still. And you’ll see what we mean.” Bulong ni Keagan at naramdaman ko ang pagngisi niya sa leeg ko.

     I frowned and try to get their bodies off me. Natigil naman ako sa paggalaw nang inangat na ni Keagan ang ulo niya paharap sa akin. Tumitig lang siya sa akin ilang saglit at tsaka ito ngumisi.  I glared at him but immediately got distracted when I felt Kael’s hold got tighter. Awtomatiko ko namang pilit inaatras ang sarili, kahit alam kong wala ring kwenta iyon, nang makita ko ang papalapit na Keagan sa mukha ko. My insides were panicking as I felt his breath on my lips, which means our lips were only like a few inches away. Napapikit na lamang ako nang mariin at hinintay na lang ang magiging kapalaran ko sa dalawang ito.

     “What do you guys think you’re doing?”

     Napamulat naman ako nang marinig ang nakakatakot ngunit kalmadong pamilyar na malalim na boses. Pero kahit kalmado man iyon, dinig ko ang inis doon na nakapagpakaba sa akin sa hindi ko malamang dahilan. Kita ko namang nakangisi pa rin sa akin si Keagan. Rinig ko naman ang mahinang pagtawa ni Kael habang nakasandal ang noo nito sa likod batok ko. “There’s your answer, our Mistress.” Bulong nito at nang medyo lumayo na si Keagan sa mukha ko, unti unti na akong napalingon sa pintuan.

     I saw Cypher standing there. His leaning against the door frame while arms were crossed. Napalunok naman ako nang makita ang malamig na tingin niya sa direksyon namin. Kahit tinitignan ko pa lang siya ay kinakabahan na ako sa mga susunod na mangyayare. Pero itong dalawa…

     “Couz!” Masiglang bati nilang dalawa.

     Hindi naman nagbago ang ekspresyon ng isa. Tuluyan na siyang pumasok at lumapit sa kama. “You guys knew that he’s the Mistress of this place. Kaya hindi niyo siyang magagawa na makipaglaro sa inyong magkambal.”

     Then he stared at me for a moment and I automatically submit to his gaze which made me cursed myself for being that weak. Pero iba kasi ang tingin na pinupukol niya sa akin. Hindi ito ’yong mga normal na malamig na ekspresyon niya na kaya kong tapatan. Ramdam kong may umaapoy sa loob looban nito.

     “Get the fuck off him and leave this room. I’ll give you 5 seconds to leave. If not, I won’t take you guys lightly.” He coldly said while I still feel his gaze on me.

     “5 seconds? Oh c’mon—”

     “Five.” Pagputol ni Cypher kay Keagan at tsaka hindi magkaugagang binitawan ako ng dalawa.

     Halos madapa dapa pa silang umalis sa kama tsaka mabilis na tumakbo paalis sa kwarto. Pero bago pa tuluyang sumara ang pinto, sumilip muli ang dalawa. “Ahhmm, be gentle with him Cy.” Sabay nilang sabi na ikinamula ko.

     “Leave!” Singhal niya sa dalawa pero hindi pa rin nito inaalis ang tingin sa akin.

     Kinindatan pa ako ng dalawa bago sila tuluyan ng umalis. I blink and try to sink in the things that just happened. Napatigil naman ako nang maramdaman ang paglubog ng kama sa tabi ko. Kita kong pinatong ni Cypher ang isang tuhod niya sa kama tsaka inilapat ang dalawang kamay. He looked at me closely for a few moments as I stare at him nervously but at the same time felt the odd feeling while staring at his eyes. Laking pasalamat ko na lang na lumayo na siya sa akin at umayos ng tayo. Tsaka ito umikot sa kabilang side ng kama. Agad naman napawi ang pagluwag ng loob ko nang walang sabi sabi niya akong binuhat.

     Magsasalita na sana ako at susuwayin siya nang agad din akong napatikom nang bigyan niya ulit ako ng mga nakakatakot niyang tingin. I bit my lip and just stared at his chest. Ilang saglit pa ay pinasok niya ako sa banyo tsaka niya ako binaba paupo sa counter. Pinanood ko naman siyang lumakad papunta sa tub at sinimulan iyon punuin ng tubig. Wala akong ginawa kung hindi ang panoorin siyang maglagay ng kung ano ano sa tub hanggang sa kumalat ang bango nito sa buong banyo.

     “Anong ginagawa mo?” Nerbyos kong tanong sa kaniya nang bigla na lang niyang hubarin ang suot niyang shirt.

     “We’re taking a bath. You don’t expect me to wear clothes on right?” Sabi niya at nanatili pa rin siyang nakatalikod tsaka binaba ang suot niyang shorts na ikinatuyo ata ng lalamunan ko nang makitang tanging tight boxer briefs na lang ang suot niya.

     Nang saktong paglingon niya ay napababa agad ako ng tingin sa kandungan ko at pinipilit na iwaksi ang katawan niya sa isip ko. Pero agad naman nagsink in sa akin ang sinabi niya kanina. Did he just said ‘WE’ are taking a bath? Like what the—?

     Nakita ko naman ang ibabang bahagi ng katawan ni Cypher sa harapan ko, mas lalo atang natuyo ang lalamunan ko nang masulyapan ang malaki niyang alaga, kaya unti unti ko namang inangat ang tingin sa kaniya. He stared at me intently as he gently place his hands on my legs. Binuka naman niya ito at ramdam ko ang pamumula ng mukha ko habang nakatitig lang kami sa isa’t isa. Lumapit siya lalo sa akin at inilugar ang sarili sa pagitan ng mga binti ko. I felt myself turning redder as his hands starts to rub my legs slowly. Hinihimas niya ito mula sa hita ko hanggang sa bewang ko at pabalik ulit sa dati. I bit my tongue and swallow my whimpers as he even trace his fingers on my tight boxers. At mas lalo lang nagpapalala ng pakiramdam ko ang pananatili ng tingin niya sa mukha ko. Fuck it. Fuck this weird feelings. I shouldn’t feel any of this.

     “Raise your hands.” Utos niya nang maramdaman kong hawak na niya ang laylayan ng t-shirt ko.

     Agad naman ako umiling iling sa kaniya.

     He sighed. “If you don’t want to take this off like a normal person. I will rip this shirt from you.” He warned and felt him any moment that he will literally rip this shirt.

     I gulped nervously and slowly raise my hands. Dahan dahan naman niyang hinubad ang damit ko at nilapag iyon a tabi ko.

     “Pwede namang ikaw na lang maligo or something. Mamaya na lang ako—”

     “What’s up being shy about it?” Pagputol niya sa akin. “You’re my husband. This should be a normal thing for us.”

     I frowned. “Right, and me being your husband without knowing it in the first place is not a normal thing.” I mumbled and he just chuckled.

     “You’ll love me.” He simply said.

     I stared at him. “And how can you be so sure about that?” Though sa loob looban ko, alam ko na kung ano ang nararamdaman ko para sa lalakeng ito. Which is weird and scary. Weird because first, I didn’t know him that much. He just mostly annoyed the hell out of me but there’s always the times that he really cares and make me feel important and… safe. And it’s scary, because if I pursue this feelings further, I know that it will not end well for me.

     He shrugged and gave me a peck on my lips which still shocked me even though he always do that. “I’m just sure.”

     And with that, mabilis na niya ako inusog paalis sa counter at binuhat. Awtomatiko naman akong napahawak sa braso niya at hindi ko na lang din maiwasang mamula dahil sa mga binti kong nakapulupot sa bewang niya habang ang mga kamay niya ay na sa pwetan ko. He didn’t let me go until we got closer at the tub. Humakbang na siya doon nang walang kahirap hirap tsaka na siya umupo habang ako ay mabilis na umalis sa kandungan niya at pumunta sa kabilang dulo. Tumawa lamang ito sa ginawa ko tsaka siya sumandal sa headrest.

     “Relax, dear husband.” He smirked. “Be thankful that I’m kind enough to let our underwears on. Sa susunod hindi na ako magiging ganito kabait.” Sabi niya tsaka isinandal ang braso sa gilid ng tub habang sinandal niya ang baba sa kamay niya at mataman akong tinitignan.

     Inirapan ko naman ito tsaka niyakap ang mga tuhod at tinitigan na lang ang bula doon. “As if there will be a next time.” I whispered but it’s enough for him to hear.

     He laughed and shake his head. “Trust me. There will be.” Tsaka ko narinig ang paglagaslas ng tubig kaya napaangat ako ng tingin. He’s currently making his way closer to me. Napahigpit na lamang ako ng yakap sa sarili nang tuluyan na siyang makalapit sa akin. “How about you let me scrub those twins’ kisses from you?” Sabi niya at inabot ang scrub sa tabi. Hindi naman ako gumalaw at tinignan lang siya. He cock his brow at me. “Put your knees down, babe. Or do you want me to do it instead?” Then he place his hands on my knees and I automatically out them down as I just do an indian sit.

     He chuckled and started to scrub my neck. I can’t help but feel satisfied as he touch me carefully with those rough hands. Hinayaan ko na lang siya sa ginagawa niya dahil alam kong wala naman akong laban kung tututol pa ako.

     “Bakit nga pala gano’n mga pinsan mo? I mean no offense, but they’re ahhmm…” Panimula ko at sinubukang putulin ang katahimikan. Since I’m not leaving this bathroom as fast as I want, might as well just talk to him.

     Natawa naman siya. “Don’t worry about them. Gano’n na talaga sila. They’re just using you against me para magselos ako o kung ano pa man. I mean, it’s hot seeing you getting sandwich by them and I’m completely sure that they won’t do a thing on you. But baby I’m kind of jealous because I rather be the one making your whole body all red and hot because of—”

     “Oo na, oo na, huwag mo ng ituloy pa.” Inis na sabi ko sa kaniya habang tinakpan ang bibig niya. Maybe talking to him isn’t a good idea. Argh, I should’ve known.

     I felt him smirked and he totally lick my hand. Tinanggal ko naman iyon sa bibig niya at sinamaan siya ng tingin. He chuckled and continue to scrub my chest. And this asshole even tease my nipples. Pero nagkunyareng patay malisya na lang ako kahit na mukhang hindi ako nagtatagumpay doon.

     “Your turn.” He said tsaka inabot sa akin ang scrub. Sisinghalin ko na sana siya ng kung ano bang bigyan niya ako ng tingin na nagsasabing hindi rin ako mananalo kung makikipagtalo pa ako sa kaniya.

     I don’t know why I’m fucking shaking. Pero kinuha ko na lang ito nang mabilis. Nang makuha ko iyon ay napahigit pa ako nang hininga nang dalhin niya ako sa kandungan niya at siya naman ang sumandal sa tub.

     “Go on.” He said as he close his eyes and rest his head.

     Napalunok na lamang ako habang tinitignan ang namumulang balat niya dahil sa init ng tubig. I mean hindi naman ganoon kainit, katamtaman lamang. But he’s so pale af, that’s why. Napahinga naman ako nang malalim at sinimulang pasadahan ng scrub ang katawan niya. Hindi ko alam kung ilang beses ako napapalunok dito dahil nanunubig ata ang bagang ko sa ganda ng katawan niya. Tao lang ako, kaya intindihin niyong malaking tukso itong nasa harapan ko. At hindi lang ’yan, ramdam ko ang mga kamay niya sa bewang ko. It’s either it’s on my legs or waist. At may kasama pa itong mapang-akit na pagpisil na mas ikinahirap ng trabaho ko. And I tried to swallow my moans as I felt his deadly animal under my ass. And this fucker purposely move from time to time. Kita ko ang ngisi niya tuwing napapasinghap ako sa pagkakaroon lalo ng contact sa alaga niya. Good heavens let me survive this shit please. Argh.

     Ilang saglit pa ay napamulat na muli siya kaya natigil din ako sa ginagawa at tinignan din siya. Wala naman siyang ginawa na kung ano. Nakaupo lang siya doon habang tinititigan ako. Hindi ko naman ulit maiwasan na mawala sa mga pamilyar niyang mata. Napangiwi ako bigla nang makaramdan nanaman ako ng kirot sa ulo ko. Awtomatiko akong napahawak doon at nabitawan ang hawak at napapikit saglit . Damn it, what’s happening to me?

     “Relax, babe. Just relax.” Bulong niya sa tenga ko habang ramdam kong hinihimas nito ang ulo ko na kahit papaano nakatulong sa pagbawas ng kirot. “Tell me. Anong nangyayare sa’yo? May masakit ba o kung ano pa man? We can always call a doctor. We have an hospital here in the island just so you know.”

     I frowned. Of course they have an hospital here, like duh? Kompletong kompleto nga sila, makakalimutan ba ang hospital? Argh. “I’m okay.” Sagot ko na lang sa kaniya at iniwas ang tingin sa kaniya. Babangon na sana ako mula sa kaniya, at kung nahulaan niyo na, syempre hindi ako hinayaan ng lalakeng ’to.

     “Of course you’re not silly.” Then I yelp as he turned us.

     Ako naman ngayon ang nakaupo sa tub habang siya naman ang nakakandong sa akin. Apparently I am cornered, the fuck again, as he put his hands at both sides of me. Agad naman ako napahawak sa dibdib niya at pinilit na itulak siya. “Can you just please move?”

     Of course, what do I expect to this muscular ripped pale handsome guy, he didn’t even move an inch as I take all my strength to push him. Well, not really ‘ALL’ my strength, because there’s this little fucking part of me wants him to be close to me. Fuck it!

     “Sabihin mo muna sa akin kung ano problema mo at—”

     “Ikaw ang problema ko.” Mariin na sagot ko sa kaniya at tinitigan siya nang masama.

     Walang sinuman ang gumalaw sa amin pagkatapos ko sabihin iyon. He just stared at me while still straddling on my lap and his palms on the tub at the either side of my shoulders. And I just stared him back with still my hands on his chest. If I pay attention closely I might overthink something about his heart beating just as fast and loud as mine. Pero mas ginugulo pa rin ng utak ko kung sino ba talaga siya. Noon ay wala akong ibang napapaginipan o bigla biglang natatandaan kung hindi ang pagkamatay ni Mama at ang pagtakbo ko palayo sa kaniya. Pilit ko man tandaan kung ano ang mga sumunod na nangyare, wala talaga ako makuha.

     Isang araw ay nagising na lang ako sa hospital at nasa tabi ko sila Tito Orene at ang pamilya niya. Doon niya na rin pinaliwanag sa akin na may tumawag daw sa kaniya na nasa hospital daw ako. Tinanong ako nito kung ano ang eksaktong nangyare pero ang huling naaalala ko lang ay ang pagkamatay ni Mama. Doon na rin nasabi ng doctor na may selective amnesia raw ako. Usually agad daw ito babalik kung may bagay o tao na makakapagtrigger sa akin tungkol sa mga alaalang nakalimutan ko.

     Ilang araw ang pananatili ko sa hospital, and Tito Orene is kind enough to call the police or inspectors to investigate our house. Nang makalabas ako sa hospital saktong natagpuan nila ang bangkay ng mga magulang ko. Pero hindi lang iyon, dahil parehas na silang nakaburol at may maayos na libingan pa nang matagpuan nila ito dahil may nag-iwan sa kanila ng sulat ng address ng sementeryo. Ang ganda pa ng lugar na pinaglibingan nila pero kahit kailanman ay hindi ko binalak na pumunta doon. Mas lalo lang sumasakit ang lahat na wala akong kaalam alam kung bakit nagkaganito ang pamilya ko. Pinatigil ko na rin sila Tito Orene sa pag-iimbistiga at sinubukan ko na lang na mamuhay nang mapayapa. Kahit alam kong hindi mangyayare ’yon dahil halos ilang beses akong hinahabol ng mukha ni Papa bago ako umalis ng bahay at ang mukha ni Mama bago siya mamatay.

     I can live with those. Nasanay na ako sa mga ito at hindi na ako natatakot pa hanggang sa naging minsanan na lang ang paglabas ng mga ito sa alaala ko. They mostly showed up at their Death Anniversaries. Pero simula nang makilala ko ang lalakeng ito, bumalik nanaman ng mas madalas ang mga ito. At mukhang mas nadadagdagan pa. Ang kinakainis ko lang ay paggising ko sa mga panaginip na iyon, ay hindi ko na maalala pa ang mga nangyare.

     I flinched as I felt my company’s hand touches my cheek and start to wipe something. Oh no, did I just cry unconsciously in front of him again? I groaned and try to push his hand away. Pero agad niya lang hinuli ang kamay ko at bigla ako nitong sinunggaban ng halik. Nanlalaki naman ang mga mata ko at pilit na isinasara ang mga labi nang maramdaman kong pilit niyang gustong pasukin ito. I tried to push him with my other hand but he just snatch it from his chest and pinned both of my hands on the tub at the either side of me.

     “No…” I said as I try to turn my head away from him. “Please, just stop—hhmmpp!”

     “I said relax, Mon coeur. “ He said as he stopped harassing my lips as he move his from both of my cheeks and kissing my tears away. “I’m here.” Then he leaned back and looked at me with determined but soft eyes. “I’m here now. You’re not alone. You’ll never feel alone, now that you know I’m here. Hindi kita iiwan kung ’yan ang iniisip mo. Just give this a chance and I promise that you’ll be the happiest man you could ever be in this world.”

     I stared at him with my wide eyes as he took my left hand and kissed the ring that he gave to me. Ramdam ko ang pagbilis lalo ng tibok ng puso ko at ramdam ko ulit ang pangingilid ng mga luha ko.

     “You’re lying.” I whispered and he stared at me. “With your work. You’ll leave me just the way they did. Ayaw ko magtake ng risk para sa isa pang ikakawasak ng puso ko. Kapag binigyan ko pa ’to ng pagkakataon alam kong hindi ko na mapipigilan ang sarili ko. At kapag iniwan mo ako—”

     “I won’t leave you, okay?” Pagputol niya sa akin.

     “No.” I said with a determined look. “You’re just wasting your time on me Cypher. Just let me go.” Magsasalita pa sana siya nang pigilan ko na siya. “Can you just leave me here alone for a moment?” Then he just looked at me. “Please?”

     He sighed then gave me a loving kiss on my forehead which just make things difficult for me. “ Bien

sûr

, Mon coeur. “ He mumbled as he get up from the tub. Pinanood ko naman siyang dumeretso sa shower room. Napahiga lamang ako sa headrest tsaka napapikit at pinakinggan ang rumaragasang tubig na nanggagaling doon. Maya maya pa ay narinig ko na ang pagtapos niya dito at paglabas sa banyo.

     I opened my eyes and stared at the ceiling. Pero habang patagal ng patagal ay mas nakikita ko lang ang malungkot at sakit sa mga magagandang mata ng lalakeng iyon bago niya ako iwan dito sa tub.

     I really have to get out of here.

Chapter Thirteen

Dedicated to:

seventrios

---

 "Do I really have to go?"

 Tanong ko kay Rosa nang makabihis na ako ng pormal na damit na inihanda niya. 

 "Elli, ilang beses mo na ginagawa 'to. Hanggang ngayon ba naman tinatanong mo pa rin sa akin 'yan?" Sagot niya habang inaayos ang coat na suot ko.

 Napabuntong hininga na lamang ako at hinayaan na lang ang anumang mangyayare sa araw na 'to. Halos mag-iisang buwan na pala ako dito sa lugar na ito. For the past few weeks, naging maayos naman ang lahat, nakapasyal na rin ako sa bayan, nakapagtour sa kabuuan ng isla, everything is fine except sa mga meetings na lagi kong dinadaluhan. Yep, meetings, at ito ngayon ang prinoproblema ko. Rosa said that I should attend their Master's meetings, social gatherings, and such such things. Para raw aware ako sa mga nangyayare sa business since asawa ako ni Cypher. And I think my 

husband just let Rosa teach me everything I have to know. I mean it’s not really necessary. Aalis din naman ako dito kapag nakakita ako ng pagkakataon.

 Noong una nga ay kabado pa ako pumunta sa mga ganitong klaseng eksena. Pero naging maayos lang din naman sa akin dahil wala naman akong ginagawa doon kung hindi ang makinig lamang. Kahit papaano ay naging interesado rin ako sa pagpapatakbo ng businesses nila. Ang hindi ko lang gustong bahagi ng meeting ay may mga nawawalan ng bahagi ng katawan ang kameeting ng demonyo kong asawa o 'di kaya ay lumalabas ang mga ito ng duguan. Syempre tuwing nangyayare iyon ay napapapikit na lamang ako at pilit na lang na hindi pinapakinggan ang mga sigaw na may halong sakit. 

 "You know, you need to step up." Sabi ni Rosa na ikinakunot noo ko naman habang naglalakad na kami palabas ng kwarto.

 I frowned. "What do you mean?"

 She looked at me. "There's also another reason kung bakit kita pinapasama sa mga meetings ni Master Cypher. Hindi lang 'yong makikinig ka doon at tiisin ang mga patayang nagaganap sa kwartong iyon."

 "Okay?" I said warily. "Spill the tea."

 "As you can see Master is a very viscous man. Kapag nasa meeting siya ay nakapokus lang ito sa mga sinasabi ng kausap niya kung interesado siya. Kung hindi ay papalabasin na lang niya ito agad. Pero madali rin siyang mawalan ng control kapag may isang pagkakamaling sinabi ang isa sa mga kasama niya sa industriyang ito. Kaya para hindi ka na rin magtiis sa susunod na dugo na dadanak mamaya, kung sakali man, I suggest you calm him down." Mahabang pagpapaliwanag niya.

 Inalis ko naman ang tingin sa kaniya at nilaan iyon sa dinaraanan. Kapag magsisimula na ang pagpupulong, dalawa lang ang pinapakita ni Cypher na ekspresyon. His cheshire grin and cold deathly stares. Pero kapag may hindi siya nagustuhan sa sinabi ng mga kameeting niya. He either let his men shoot you with those evil grins or stare you with those cold merciless eyes. And I promise, they're both equally scary. 

 Well, I'd like to save myself from watching another bloodshed show. Pero wala naman akong lakas ng loob para gawin iyon. Dahil una, simula noong huling usapan namin sa banyo nitong mga nakaraang Linggo, Hindi na niya ako kinakausap pa. Ni minsan ko na nga lang 'yan makita sa isang araw. At kapag magkikita kami, panigurado ay dahil sa mga meetings na hawak niya kung saan, of course, pinipilit akong ipasama ni Rosa. Kapag nandoon naman ako ay hindi niya ako tinatapunan ng tingin. Kung titignan naman niya ako, which is mostly rare, wala akong nakita kung hindi lamig at parang bang walang buhay doon. 

 I should be glad, I guess? Kasi kapag nagtagal ang ganitong set-up namin, alam kong magsasawa na siya at marerealize na wala akong kwenta diba? 

 At syempre dahil may abnormal akong nararamdaman sa puso ko para sa kaniya, alam kong masasaktan ako kung mangyare man 'yon. I hate myself. I'm planning to escape but I can't seem to leave him in the first place. Tuwing dinadaan daanan lang niya ako, pakiramdam ko lahat ng sinabi niya sa akin ay wala lang. Parang purong pagpapanggap lang? Or is it my fault? Because I can't give him the chance that he wants? Argh. Ako rin 'tong magulo! Fuck this feelings.

 "Hey, ang lalim naman niyang iniisip mo." Sabi sa akin ni Rosa nang makapasok kami sa elevator. 

 I sighed. "How can I calm him down? Ni hindi na nga kami nag-uusap. Hindi nga ako tinitignan ng lalakeng 'yon na hindi siguro tatagal ng limang segundo. Alam kong mapapahiya lang ako kapag sinubukan ko 'yang sinasabi mo."

 She rolled her eyes. "Please stop the drama." Komento nito na ikinasama ko lang ng tingin sa kaniya. Natawa naman siya sa akin tsaka marahang inayos ang collar ng suot ko. "Trust me. He will listen to you. Kung ano man ang issue niyo ngayon, makikinig at makikinig pa rin siya sa'yo. Hinihintay ka lang niya na ikaw ang unang magsalita. Susunod naman sa iyo 'yon, obviously. Noon nga ay walang nakakalabas ng buhay sa meeting kapag hindi nagustuhan ni Master ang mga sinabi nila. Nagugulat nga ang iba nang makitang lumabas pa silang duguan at may konting galos lang." She shrugged.

 I frowned. "Galos? Kulang ang daliri. May saksak sa kahit saang parte ng katawan. Tadtad ng bala but thankfully humihinga pa... Barely. Galos tawag niyo doon?" I groaned.

 Natawa na lang siya at inalis ang mga hibla ng buhok na tumatakip mukha ko. "At least they're not dead. Unlike before. Malaki ang nagagastos namin dahil kami rin ang nagpapalibing. And I tell you, Master gave them a decent funeral. But it's not like it's a big loss in the Mafia's whole account. Pero siyempre ngayong nandito ka na, ni isang tao sa mga meeting na dinaluhan mo ay walang lumalabas na patay. Because you're there. Just by the sight of you, he's calming himself down. What more kung ikaw na mismo ang magpakalma sa kaniya." Tsaka bumukas ang elevator at sinundan ko na ulit siya palabas. "Just give it a try."

 I bit my lip anxiously. "Paano ko naman siya papakalmahin?" 

 She raised her brow at me. "I don't know. Asawa mo siya, alam mo na dapat 'yon."

 Napanguso naman ako na ikinatawa ulit niya. Right. Asawa ko nga siya eh hindi ko pa rin siya ganoon kakilala except sa mga trabaho niya at kung sino siya on the outside. Hindi naman ako nag-eksperimento o tinignan kung ano ba nagpapakalma sa kaniya. Ang alam ko lang ata kung ano ang nagpapagalit sa kaniya. Ni hindi nga kami magkatabing natutulog katulad ng mga normal na mag-asawa. I mean it's fine with me, to save myself from heart attack. Pero sa isang buwan ko dito sa teritoryo niya, kahit kwarto niya ang tinutulugan ko, hindi naman din siya natutulog doon. So paano ko pa malalaman ang mga bagay bagay sa kaniya? I even tried to ask Rene, but it seems like she just know just as much as me. Though it's kind of pitiful because they were siblings. Pero ayos lang naman daw iyon sa kaniya dahil alam niyang busy ang Kuya niya at nagagampanan pa rin naman daw nito ang pagiging kapatid sa kaniya. For such a young age, she's really understanding. Kung ako 'yon... Well I don't know, maybe I'll understand the situation too. But not the situation where I am right now.

 At 'yong magkambal nilang pinsan? Huwag niyo na tanungin. Walang ginawa ang mga iyon kung hindi ang landiin at harutin ako pero sabi nga ni Cypher ay hindi naman ako gagalawin ng mga ito. Kaya hinayaan ko na lang sila kahit ang sarap nilang pag-untugin pareho. Sumasama din ang mga iyon sa meetings. It's weird because they turned out to be my 'bodyguards'. Shocking, I know. Tinutulan ko nga iyon dahil wala naman akong pupuntahan, dagdag mo pa na puro tauhan lang naman ni Cypher ang nakikita ko rito, pero sabi ni Rosa ay inutusan daw sila ni Cypher kaya nandidito ang mga ito. Sinabi rin ng kambal sa akin na iyon nga ang sadya nila dito, at hindi lang basta 'visiting' ang gagawin nila. 

 So far they just do what they just got to do. Minsan nang may magtutok sa akin ng baril, na nagpapigil ata sa akin sa paghinga ng ilang minuto, habang nasa meeting dahil nagkaalitan sila nila Cypher. At bago pa nga nito tuluyang matutok sa akin ay agad ng binaril ni Kael ang kamay nito. Hindi rin nila ako hinahayaan na mahawakan ng mga bisita hangga't hindi ko sinasabi kung ayos lang sa akin, kahit makikipagkamayan lang ay haharangan na nila ito sa harapan ko. But I know better than to protest. They're hard headed creatures, kaya sabi rin ni Rosa na hayaan ko na lang sila dahil trabaho daw nila iyon.

 Nang makarating na kami sa malaking pintuan ng meeting hall may mga ilang guards na nandoon at nagbow sa akin. It still feels weird, but they all just say the same thing 'hayaan ko na lang'. Nakita ko rin doon sila Keagan at Kael na nakangising naghihintay sa akin.

 "Now. Just be... chill." Paalala ni Rosa at marahang pinisil ang balikat ko. "Just remember na hindi ka lang basta kung sino dito. You're the Mistress now. You also have the authority and to control the Master. Just chin up." Then she chuck my chin. "And you'll be all good." Humakbang ito paatras sa akin at tsaka ito nag-bow. Nginitian niya muli ako tsaka na umalis.

 "Mistress, you're ready?" Tanong ni Keagan nang pumwesto na sila sa harapan ko.

 I frowned. "No?"

 They chuckled. "Well you should be." Dagdag ni Kael tsaka na niya tinanguan ang mga bantay at binuksan na nila ang pinto.

 I sucked my breath silently when I saw a lot of strangers sitting and the others were just standing or leaning on the wall. Kaya hindi na rin ako magtataka na madami rin kaming kasama dito sa loob. At kahit kakapasok ko pa lang, damang dama ko na ang tension na nagaganap. Napatingin naman silang lahat sa akin at agad silang natigil sa usapan. Si Cypher naman, tamad lang itong nakasandal sa upuan niya at mukhang kanina pa ito nakikinig? Shit, nagsisimula na ba? Edi sana hindi na lang ako tumuloy. Argh, I'm not a fan of special entrances. 

 "Oh, is this your Mistress, Infierno?" Taas kilay tingin sa akin ng isang gwapong estranghero. Matipuno rin ito katulad ni Cypher at tantiya kong magkasingtangkad din sila. Hindi naman siya sinagot ni  Cypher at tinignan lang siya ng masama nito na ikinatawa ng isa nang masulyapan niya ito. "Well, I take that as a yes." He smirked and stood up. "Manners boys." Sabi niya sa mga kasama niya at nagsiharapan sa akin ang mga ito at nagbow. Great, kotang kota na ako sa mga paganito nila. Lumapit naman sa akin ang lalake na nakapormal na suit. Nang makalapit na siya ay agad na humarang sa harapan ko sila Keagan at Kael. Napataas naman ng kamay ang isa na parang sumusuko. "Woah there, I just want to meet this beauty." Then he smirked. 

 "It's okay." I mumbled. Then they give him a little way.

 "Mario Jackson is the name Mistress." Tsaka nilahad ang kamay nito.

 He seems suspicious but who am I kidding, lahat naman ng taong nakikilala ko sa meeting na ito ay mukhang hindi mo mapagkakatiwalaan. I sighed and grab his hand. I expected that it will just be a handshake but he pull my hand and lean on it as if he's going to give it a kiss.

 "If you still want your hand and lips attach on your useless body, get off of my husband." Rinig naming sabi ni Cypher. 

 Ngumisi naman sa akin si Mario at binigyan na lang ng pisil ang kamay ko tsaka ako binitawan. Lumingon naman siya sa direksyon ni Cypher at katulad kanina ay ganoon pa rin ang pwesto nito. Ni hindi man lang ata kami tinapunan ng tingin habang tinititigan lang niya ang baril na hawak niya. And why the hell I feel disappointed but happy at the same time on what he just said earlier?

 "Geez, I just wanted to meet him. I heard a lot of beautiful things about your husband." Then he looked at me. "And with all of that, I agree." He winked then bow and made his way to his seat.

 I just frowned and let the twins lead me to my sit which is just besides their beast of a cousin. Papaupo na sana ako doon nang hinawakan nito ang braso ko at marahang hinila papaupo sa kandungan niya. I even saw all his men smirked which made me blush. Well this is the first. I mean after what happened between us in the bathroom, this is the first that he held me like this again. Like why? Napatingin naman ako sa kabilang dulo at nakitang nakangisi sa direksyon ko si Mario na nagbigay sa akin ng kilabot.

 "Continue." Sabi ni Cypher habang muling sumandal sa inuupuan at sinimulang himas himasin ang hita ko. 

 I looked at him as he just listened to the meeting. Napabuntong hininga naman ako at isiniksik na lang ang mukha sa leeg niya para matakpan ang hiya ko pero nanatili pa ring bukas ang tenga ko sa sinasabi ng isa sa mga tauhan ni Mario. Dama ko namang natuwa ito sa ginawa ko dahil mas hinigpitan niya ang yakap sa akin at pinagpatuloy ang paghawak sa mga hita at bewang ko.

 "As I was saying. Nandito kami para i-renew ang bond ng Mafia sa inyo na isinagawa ng ama mo at ni Senior Dante, ang ama ni Lord Mario. Para maipagpatuloy ang mga dealings na isinagawa nila dati sa black market ng magkasama. At mas lumakas ang pamamalakad ng bawat---"

 "And why should I agree with that?" Malamig na pagputol ni Cypher habang nililibang niya ang sarili sa paghawak sa akin.

 "Because we have to." I heard Mario speak this time. "Ayaw mo no'n? Edi mas lalong lalakas ang forces ng mga nasasakupan natin kung muli nating ipagpapatuloy ang partnership na ginawa ng matatandang 'yon."

 Hindi naman nagsalita saglit si Cypher at patuloy lang pinapasadahan ng mga kamay niya ang katawan ko. Which made me oddly weird and comfortable at the same time. At kinain ko na muna ang hiya ko, because I know better than to protest with him about this right now. 

 "No. Get out of my place. I don't need to add weaklings under my jurisdiction." Sagot niya sa kabila.

 Rinig ko ang pagngisi ng mga kasama namin habang naramdaman ko ang tension na nababalot sa kabila. I lean back and turned to see our visitors. From what I'm seeing right now, it's definitely about to get ugly. Lahat sila ay napapaigting panga, nakayukom ang mga kamay, ang iba pa nga ay parang nangangati ng hugutin ang mga baril na dala nila, habang sinasamaan kami ng tingin. Kita ko namang si Mario na ang kaninang maloko na tingin at ngisi niya ay napilatan ng malamig na ekspresyon. Bigla namang napako ang tingin niya sa akin tsaka ito muling ngumisi pero nanatili ang lamig sa mga mata niya, which is damn uncomfortable.

 "How about you Mistress? What do you think about renewing our alliance?" Then he tilt his head at me.

 Dahil sa hindi malaman kung dapat ba ako mangealam dito, napatingin naman ako kay Cypher at gano'n lang din ang tingin niya kay Mario. My goodness, feeling ko magiging freezer 'tong hall na 'to dahil sa mga tingin nila. 

 "Oh, don't look at your husband like you're asking for permission. May karapatan kang magsalita at mangealam patungkol dito. Hindi ba 'yan sinabi sa'yo ng butihin mong asawa?" Taas kilay na tanong ni Mario sa akin nang maibalik ko ang tingin sa kaniya.

 Naramdaman ko naman ang pagtigil ng kamay ni Cypher sa bewang ko. Pero hindi lang ito nagsalita at mas masama lang tinignan ang kabila. Ramdam ko ang kaba na nararamdaman ng mga nasa paligid namin. I mean, sino ang hindi kakabahan? Kung dalawang demonyo ba naman ang magkaharapan ngayon. 

 "Ahhmm..." Panimula ko habang nag-iisip ng dapat at tamang sasabihin. Bigla namang napako sa akin ang atensyon ng lahat. Damn it, the pressure. Kahit pinag-aralan ko kung paano pakalmahin ang puso at isipan, hindi ko magawa iyon sa sariling ngayon. Ikaw ba namang napapalibutan ng mga armadong tao na parang bang any moment, maling salita lang patay ka na.  

 Marahan namang pinisil ni Cypher ang bewang ko. Ramdam ko ang paglapit ng mga labi niya sa tenga ko at binigyan pa ito ng malambot na halik. "Go on." He whispered as he gently bit my earlobe which made my face flush. This guy. Now it's not the time for that!

 Napahinga naman ako ng malalim at iniignora na lang ang pangrerape na ginagawa niya sa tenga ko. "Can I hear a bit more about why should we renew the alliance? I don't know if you guys already mentioned it to him earlier. Pero kita niyo namang kakarating ko lang. Kaya kung gusto niyo ang opinyon ko, you need to repeat those things again. What will be the beneficials and the detrimental this time? Weaknesses? The vigor of the whole clan? Give me as much as information as I want. At kapag narinig ko na lahat, tsaka ko sasabihin ang palagay ko." At napahinga ako nang malalim. I'm glad that I didn't even stutter.

 Natahimik naman ang lahat at napanganga sa akin. What? Hindi ba ganito ang mga dapat malaman sa mga ganitong bagay? May mali ba sa sinabi ko? 

 Naramdaman ko muli ang paggalaw ng mga kamay ni Cypher habang natatawa ito ng mahina sa tenga ko at tsaka binigyan ng halik ang leeg ko. Muli itong sumandal at inihayag ang kamay niya sa kabila. "You heard my Mistress." He said calmly, though I can distinguish the tone of proudness in it. And it made me proud too for some reason.

 Mario looked at me with interest and amusement. Which I don't like. "Well well well." Then he chuckled. "What a lucky bastard. Having a beautiful and smart husband, huh." Pinagsiklop niya ang kamay sa ibabaw ng mesa at mas mataman pa akong tinignan. "Before we continue this meeting---"

 "We should continue Jackson. I don't have the time for your bullshit." Pagputol sa kaniya ni Cypher.

 Nagtaas kilay naman si Mario sa kaniya. "Oh? I just wanted to offer something for your husband and I think he has the time for this shit that I'm about to say." He smirked and looked at me again. "You want to escape this island right?" Naramdaman ko ang pagtigil ng kasama ko. Kahit ako ay napatigil at nagpokus bigla sa mga susunod na sasabihin nito. "I can help." Then his grin went wider.

 "What do you mean?" I asked. Though my inner part is anticipating on his offer.

 "Akala niyo ba hindi ko alam? Master Cypher Infierno, forced the little lamb, Dr. Elliott Javez, to be his husband." Tsaka ito tumawa. "Wow, that is so... piteous."

 Napalunok lamang ako habang tumigil ata sa paghinga ang lahat. Napatingin ako sa nasabing asawa ko at kita ang umaapoy na galit sa mga mata niya na nakakapagpapigil hininga nga.

 "But I get it anyways. If I were him, I'll definitely fuck you 'til dawn." Then bit his lower lip as he stare at me. 

 And with that, all hell break loose.

 Napa-igik na lamang ako nang biglang hinugot muli ni Cypher ang baril niya at tinapat ito kay Mario. Nilabas na rin ng kabilang panig ang mga sandata nila at itinutok sa direksyon namin. Gano'n din ang ginawa ng mga kasamahan namin sa kanila. Habang si Mario ay napakibit balikat lang at natatawa sa mga nangyayare. 

 "The hell did you say to my husband, Jackson?" I shudder as I think I just heard the demon himself spoke.

 Mario smirked. "What? May nasabi ba akong mali? Sinasabi ko lang naman ang sa tingin ko Infierno. Huwag ka mag-alala sa'yo naman na siya. May magagawa pa ba ako doon. Unless he wants to play with me as well, I don't mind at all. That would be great. Right? Mistress?" He playfully said. I can tell that he's just saying this to pissed Cypher. Well, congratulations to him. "Fuck!" He screamed as his shoulder is now flowing with his own blood. Laking pasalamat ko na lang na silencer ang gamit na baril ni Cypher kaya hindi ko na inalala kung mabibingi ako sa tunog ng baril.

 Mukhang gaganti na sana ang mga tauhan ni Mario para sa kaniya nang nakita rin nilang nakahanda rin ang mga kasamahan namin. "Go and shoot us." Cypher challenge them. "Huwag niyong kakalimutan na nasa teritoryo ko kayo. One fucking wrong move, no one will come out alive in this place." Then he pull the trigger again as Mario screamed another batch of curses through his painful breaths. 

 Patagal nang patagal, ramdam ko ang pagbigat lalo ng tensyon na namamagitan sa dalawang panig. Kita ko namang aasikasuhin na sana ng isa sa mga tauhan ni Mario ang mga tama niya nang walang kakurap kurap na binaril ni Cypher sa ulo ang tauhan na nakapagpagulat sa kabila. Kita ko ang ekspresyon ng isa sa kanila na parang babaril na sana siya nang pigilan ko ito.

 "Don't shoot." Sabi ko at agad silang napatingin sa akin. "You knew better than to shoot one of us. Specially him." Sabay hayag kay Cypher. "Hindi siya nagbibiro na walang makakalabas ng buhay sa inyo kapag gumanti pa kayo. So if I were you, keep those guns to yourself." Nakita ko ang takot sa kanila though alam kong pilit din nilang tinatakpan iyon. How great that I can easily read everyone's expression except for my demonic husband.

 "Listen to the Mistress." Mario groaned as he just leaned back. Pero agad itong napasigaw ng may tumama muling bala sa kaniya, and this time, sa kabilang braso naman.

 Nanlalaki naman ang mata kong tumingin kay Cypher. You know that he is not in himself when his eyes became darker and when he's being eerie silent while mercilessly shooting someone. Narinig ko ulit ang paghahanda ng kabila at ngayon ay parang wala na silang pakealam kung mamamatay sila sa kwartong ito. 

 Fuck it. 

 "That's enough!" Malakas kong sabi kay Cypher. Tinignan lamang ako nito at ganoon pa rin ang ekspresyon niya na ikinakilabot ko pero hindi iyon pinansin. Lumingon muli ako sa kabila. "Mario, convince your men to put their guns down." He looked at me with his painful expression. Napabuntong hininga na lang siya at tinanguan ang mga tauhan niya. Agad naman silang sumunod kahit na nandoon pa rin ang tension sa kanila. Lumingon ako sa mga kasama namin. "Put those damn things away. Kung ayaw niyong iputok ko 'yan sa mga lalamunan niyo." Inis na utos ko sa kanila at agad din silang sumunod na may halong gulat pa sa mga mukha nila. They never really heard me speak up. So I'm surprised to myself either. Napabuntong hininga naman akong napahawak sa braso ni Cypher. "Put the gun down." Sabi ko sa kaniya pero ganoon pa rin ang ekspresyon niya habang nakatingin sa akin. Napalunok naman ako sa kaba pero hindi pinutol ang tinginan namin. "Please," I beg. "Cypher." I bit my inside cheeks as I say his name. I never really say his name out loud but I kinda knew that it will relax him. At least that's what I'm assuming.

 He blink twice at me before sighing and giving me a peck on my lips. Tsaka niya na binaba ang baril na hawak niya at inilagay lang iyon sa ibabaw ng mesa. But I think it's better than him holding it and targeting to end someone's life. Napahinga na rin ako nang malalim nang maramdaman ko ang pag-relax niya sa inuupuan. Pero nandoon pa rin ang tensyon, but at least he's good now.

 "Fucking shit." Rinig kong sabi ni Mario na ikinalingon ko. Inaasikaso na siya ngayon ng isa sa mga tauhan niya. Habang ang iba naming kasamahan ay lumapit sa taong binaril ni Cypher sa ulo at binuhat na ito paalis sa hall. Gusto pa ata sanang magprotesta ng iba pero mas pinili na lang nila ang manahimik at makiramdam.

  I sighed tiredly. Who would have thought that gaining all of those braveness can make you exhausted. "Let's just end this meeting for now." Pagputol ko sa katahimikan. "Magpalamig muna tayong lahat, tsaka na lang natin ulit pag-usapan ang tungkol sa alliance na gusto niyo."

 Mario chuckled but automatically hisses on his wounds. "Sure thing Mistress. Pakalmahin mo 'yang asawa mo. Geez, I'm just kidding on what I just said earlier. But I mean I don't mind smashing that ass---"

 "Keep that mouth shut Jackson, or else I won't let my husband stop me this time." Cypher warned as he starts to rub his hands on my thighs.m and waist again. Despite on what happened earlier, he acts as if shooting a person in the head is on his daily basis. Well, it kinda is though.

 "Fine fine--- argh, damn it." Mario hisses.

 "Why don't you guys bring him to the hospital." I suggested.

 "That's very kind of you Mistress---"

 "Let him die." Pagputol muli ni Cypher sa kaniya.

 Napairap naman si Mario. I'm surprise that he can still act like this. I frowned and looked at some of Cypher's men. Mukhang nakuha naman nila ang gusto ko kaya agad na nilang pinuntahan si Mario at ang mga tauhan nito. Maya maya pa ay inalalayan na siya ng mga kasamahan niya habang ang ilan sa mga tauhan ni Cypher ay tumatawag na ng ambulansiya.

 "Wait, before I go or die." Mario said as he rolled his eyes at Cypher. "Think about my offer beautiful. I'm serious about it. You want to get back to your normal life, right? I'll give that to you. Just contact me. And I'll be there to help." He wink before the door closes.

 "Get out." Malamig na utos ni Cypher sa mga tauhan niya at nagsilabasan naman ang mga ito. Kahit sila Kael at Keagan ay binigyan ako ng nag-aalalang tingin dahil alam naming lahat na tinulak na ni Mario ang kaduluhan ng galit ni Cypher. Hinila na lamang sila nila Axel at Kai hanggang sa tuluyan na muling sumara ang pinto.

 Bago pa ako makapagsalita ay binigyan na niya ako ng mapang-apoy na halik. His kisses became harder and harder as each seconds goes by. I can't do anything but to hold on to him. Napaungol na lang ako nang mas lalo lang niyang dinidiin ang mga halikan namin. Pero hindi na ako nagprotesta pa...

 Because I knew I miss this even though he's angry right now and his kisses might bruise my lips but for some reason, I don't care about that right now.

 Still, I can't help but admit that I miss him.

“You want to get back to your normal life, right?”

 I groaned and just erased Mario's offer because I have a lot of time to think about that later. But right now, my body wants to cooperate with the hotness of Cypher is giving to me right now.

 And deep down, my heart also wants this.

Chapter Fourteen

“Cypher.”

     I moan between our kisses as he keep battling my tongue with his. Napahawak ako nang mariin sa mga balikat niya habang nakaalalay ang isang braso niya sa likod ko. Ang isang kamay naman niya ay lumilikot sa buong katawan ko. It started to my neck, chest, waist, thighs. I hiss as I felt his hands went deeper in my inner thighs and slightly brush my slacks covered shaft. I whimpered like a whore as I held my dear life on to his shoulders.

     My moans became more audible as he cupped my covered erection and start massaging it. Ang mga halik naman niya bumaba sa panga ko papunta sa leeg. He quickly found my soft spot there and deliciously suck my flesh. I just lay there on his lap with mouth opened for my moans to come out and eyes closed, just feeling the best pleasure that I have ever tasted. And damn it, we’re still in our clothes while I’m about to get crazy here. I unconsciously start humping on his hand searching for more friction on my hard on. Oh goodness, I didn’t know that I can be this slutty just by his touch.

     He chuckled then put more pressure on me and at the same time keeping my waist still. “Don’t worry baby. I got you.” He said seductively and I groaned as he suck my little adam’s apple.

     He sit me upright as he start to remove my coat. If I was in my normal sane, I might be able to protest and leave this beast here alone, but damn, my mind is in haze right now. All I can think is the pleasure and my heartbeat beating uncontrollably just by being close to him. Pinaikot niya ang buong katawan ko hanggang sa nasa magkabilang gilid na niya ang mga binti ko. I breath deeply as I watch him watching me while he start to unbutton my polo. I yelped as he stand up and I automatically wrapped my legs and arms to his body. Napahigit ako ng hininga nang ihiga niya ako sa long table na nasa harapan namin. Tinanggal na niya ang pagkatuck-in sa polo ko at sinimulan namang pagtuonan ng atensyon ang sinturon ko. My little sane came back as I tried to move my hands to stop him, but he just catch both of my hands with his then pinned them above my head. Napalunok naman ako sa kaba nang tignan niya ako ng diretso sa mata at mas inilapit ang mukha sa akin.

     “Don’t fucking move, Elli.” He darkly said. I should be scared but damn myself for being turned on with the way his husky deep voice ordered me what to do. Gosh, I didn’t know that I have this in me.

     “Cypher.” I whispered. I’m officially becoming speechless with this man. All I can just say is his name!

     He stared at me with his stormy grey eyes which is about to give me a hell of a typhoon in my insides. Naramdaman ko ata ang panginginig ng buong katawan ko sa ilalim niya nang ngisian niya ako. It’s not his usual playful grin. It’s beyond frightening and tormenting. Pero kahit na gano’n ay kita ko pa rin ang galit sa mga mata niya at…kalungkutan? I’m confused. Tinitigan niya pa ako saglit tsaka niya na ulit binaba ang isa niyang kamay at tuluyang tinanggal ang sinturon ko. I just nervously watched him with my hands still pinned above me. Napahigit muli ako ng hininga nang bigyan niya ulit ako ng mainit na halik hanggang sa naramdaman na ng nakatayo kong alaga ang lamig ng kwarto. Cypher completely strip my pants and boxer off. He leaned back for a moment while still pinning me down. He stared on my body and I can’t help but feel conscious for some reason. Gustuhin ko mang takpan ang dapat kong takpan ay hindi ko magawa dahil kung nanaisin ko mang kumawala sa hawak niya, alam kong hindi niya ako hahayaan, proven and tested.

     He hummed as he sink his face on my neck and inhaled my fragrance. I bit my lip as I felt his minty breath on my flushed skin when he exhaled. Then he leaned back again and looked at me with those cheshire grin on his lips. “ Beau, Mon

coeur

. “ I stared at him dazedly as I lay under him with just unbutton polo on. “Relax, sexy.” He whispered. “I’ll make you feel good until that smart ass brain of yours won’t even think of leaving.”

     I gulped nervously at his warning as he head down on my body. Dahan dahan na niyang binitawan ang kamay ko habang naramdaman kong nalipat ang mga hawak niya sa magkabilang bewang ko. I raised my head and was about to push him, yes my sane is still fucking fighting, but eventually totally forgot about it when I saw his tongue gave my cock a delicious lick from my balls to the tip. I moaned and immediately rest my head on the table as I felt his hot mouth cover me whole. Nanginginig namang napunta ang mga kamay ko sa buhok niya habang tumataas baba ang ulo niya sa akin. Napasabunot ako doon nang mas sinipsip niya pa ang alaga ko na nakapagduliro sa akin lalo. My back arch as he suck the tip as his hand move up and down on the rest of my shaft while the other one is fondling with my balls. Oh goodness, why is he so good in this.

     “Cy… Cypher.” I mewled and start thrusting into his mouth. But he just pinned my waist in place.

     “I said don’t move, baby.” He growled. “Look at me.” He ordered. I bit my lip and my mouth went salivating as I saw him looking at me intently with his hand starts to pump me again. I was about to lay my head again and just take the pleasure in me, when he growled at me again. “You bad sweet boy. I said fucking look at me.” Agad ako napaangat ng ulo nang lalong lumalim ang boses niya, which I found it very sexy than scary to be honest. Argh, I’m a terrible person. I watch him smirked and gave the tip of mine a long delicious lick. Little whimpers escape my lips as my brain start to carved the sight that I’m seeing right now. “Watch me, baby. Watch me how I pleasure you.” He purred and slowly take me in his mouth again while still intently watching my every reaction.

     I unconsciously leaned my other arm on the desk for support and my other hand still on his head. Kahit na nangangalay na ako sa pwesto ko ay mas pinili ko pa ring tiisin ito. Watching him eating me alive made me more turn on. I can see my inner slut offering his ass to this beast. Damn it.

     “C-Cy, please… I’m about to…” I heaved as I felt my balls getting tighter. Nakuha naman niya ang pinaparating ko pero imbes na ialis ang bibig niya sa akin, ay mas diniinan niya pa ang pagsipsip at mas binilisan ang paggalaw doon. Tuluyan na muli akong napahiga sa mesa at alam kong malakas ang impact ng pagkahiga ko pero hindi ko na inalintana pa iyon at mas nanaig sa akin ang sarap na nararamdaman. “Cypher, Cypher, Cypher.” I started to chant his name as I can feel myself going to explode any moment.

     I made a silent scream and my back archs as I felt my cum burst out of my cock into his mouth. Mas napadiin din ang pagsabunot ko kay Cypher pero hindi na niya inalintana iyon at nagpatuloy sa ginagawa. Naramdaman kong pinakawalan na niya ako sa bibig niya at pinantay muli ang mukha nito sa akin. Nang unti unti ko nang mailabas ang lahat lahat sa akin sa kamay niya na nanatiling gumagalaw doon, kumalma na ako kahit papaano at naramdaman na lang ang pagod sa katawan.

     I looked at the beast hovering me with my half lidded eyes. He’s smirking down at me and gave me a toe curling kiss ones more which made me groaned. Binigyan niya pa ako ng mabilis na halik tsaka na ito umalis sa ibabaw ko at tumayo ng maayos. I just lay there completely exposed with my bare legs wide open on both side of his toned waist, hands sprawled above my head, and with my polo on also didn’t do anything to cover my nakedness. He stared at me lustfully and my eyes went wide as he raised his hand which is now covered with some of my semen. He licked it then smirked at me which made my inner slut bend over even more to this beast. Oh god.

     “C’mon darling. Let’s get you cleaned up.” He said as he reach for my hands and help me to sit up. Nang makatayo na ako ay agad ding bumigay ang mga tuhod ko kaya natatawa naman akong sinalo at inalalayan ni Cypher hanggang sa makatayo ako ng maayos.

     I felt my face turned bright red as I realize what we just did. Hindi ko na siya hinintay pa at nauna ng tumakbo sa office niya kung saan naka-attached din ito sa hall meeting at hindi na lang inisip na tanging polo lang ang suot ko ngayon at tsaka dumeretso sa banyo doon. Rinig ko pa ang pagtawa ng hayop bago ko tuluyang sinara ang pintuan at napasandal doon.

     “Fuck.” I whispered as I went straight to the sink. I immediately winced as I saw my messed up look. Napahilamos naman ako sa mukha habang tinitignan ang sarili sa salamin. “What the hell have you done Elli?” I groaned as I noticed the love bruises on my neck. Napabuntong hininga na lang ako at tuluyan ng hinubad ang suot na polo. I quickly jumped on the shower and start to calm myself. What the hell was that? I didn’t even stop him. I mean, I know exactly why I didn’t stop him but I should have! “Argh!” I groaned even more as I closed my eyes and hung my head up to distract myself by feeling the water falling on my face.

     As I just trying to relax my hammering fucking heart, lalo lang itong lumakas nang marinig ko ang pagbukas at pagsara ng pintuan ng banyo. Right, I locked it, but of course stupid little me, he owns the majestic place and probably has a key in every door. Argh. Napamulat naman ako pero nanatili lang ang tingin ko sa harapan. I didn’t bother to turn and see who it is, ’cause we all fucking know who it is anyway. Rinig ko pa ang pasipol sipol nito na mas lalo kong ikinakaba nang marinig ko ang pagbukas ng shower room at ang mga sipol niya ay malinaw ko ng naririnig sa likod ko. Napahinga naman ako nang malalim nang makita ko ang braso niya na inaabot ang bottle body wash na nasa harapan ko lang. He take a good amount of it. I felt him step closer and I gasped silently as I felt his cock, bare, mind you, pressed against my back. I tried to take a step away from him, but he just caught my waist with one hand and start to spread the aromatic body wash on my shoulder and neck.

     “What are you doing?” I asked nervously.

     “Cleaning my husband. It’s my job anyway since I’m the one who did dirty things to you earlier.” He whispered in my ear which made me shiver as he starts to massage my neck.

     “Please, Cypher.” I whispered back as I felt his hand went down and start to flick my nipples. Napakagat labi na lang ako para hindi makapaglabas ng anumang ingay na ikakapanalo niya.

     “Please what, sexy?” He purred and start to play my ear with his sinful tongue.

     “Don’t do this. I don’t want it.” I convinced him, and it kinda turned out I’m trying convince myself more.

     He hummed. “Ayaw mo?” Naramdaman ko naman ang pagbaba pa ng kamay niya. “Your body says the opposite.” Then before I can push his hand away, he fastly hold my cock, which is now in attention, again. Like his commander has finally return.

     “N-No.” I said as I weakly push his hand as it starts to move up and down on my length.

     “Yes, baby.” He sneered. “C’mon. Enjoy yourself and relax.” Then he walked a little to the side until his back is leaning on the wall while I’m leaning against him. “It’s good right?” He sexily asked as I leaned my head on his shoulder with eyes closed. “Open those beautiful doe eyes, sweetie and looked to the front.” I moaned softly and do what he says.

     “Ohhh gosh.” I whispered as I saw us in the mirror. Fucking mirrors. They always hunt me. Even here! My breathes get heavier as I observed our delicious reflection. Me leaning against him as his large pale hands around my waist and cock. Him staring at me on the mirror with a sexy smirk on his lips.

     I watch him leaned his lips against my ear. “Sing for me, Elli.” And with that, the slow strokes starts to became faster. Once again, I did what he said. I sing his name with erotic moans of my inner slut. “That’s it, sexy. That’s it.” He whispered as he gave me soft kisses on my cheeks and neck but giving me strong tasty strokes down there.

     “Oh my god.” I mewled as I held on both of his arms. I can feel my nails digging on his skin but he doesn’t mind it at all. “Cy-Cypher…” I moaned as I felt my balls tightening again.

     “Let it out. Milk on my hand baby.” He groaned and move his hands faster. I started to scream my moans louder as I felt myself explode again for the second time. My eyes completely rolled out of pleasure. Cypher pump my shaft a few more before letting me go. We stayed in that position for a few moments as he turned my body to his. I just tiredly leaned against his body. Hinawakan naman niya ang baba ko at itinaas ang tingin ko sa kaniya. He smirked down on me as I stared in dazed. “If you think of ever leaving this place. Drop it. Because you can’t. Kapag nalaman kong sinusubukan mong makaalis sa lugar na ito. Look forward to your punishment, baby.”

     And with that, I just closed my eyes as he gave me a hot soulful kiss which made my body sagged even more on his hold.

---

     “I see that you’re okay and walking just fine.”

     Taas kilay na salubong sa akin ni Rosa nang makalabas na ako sa office ni Cypher na tanging bathrobe lang ang suot.

     I pouted. “Yeah right.”

     She chuckled and gestured our way to the elevator. “Well it’s a good thing. I mean it’s not like Master is really going to hurt you.” Then she pause for a second as she press the button of the elevator. “Hmmm, pwede ka naman niyang saktan sa ibang paraan. At sa nakikita ko ngayon na maayos ka pa naman nakakapaglakad. Mukhang hindi niya pa nagagawa ’yon.”

     Namula naman ako bigla nang mas malinaw pa sa araw ang pinapahiwatig niya sa akin. “Rosa!”

     Natawa ulit siya sa reaksyon ko kasabay din no’n ang pagbukas ng elevator at tsaka na kami sumakay doon. “Mind explaining kung bakit bathrobe na lang suot mo? Ang ganda pa naman ng suit na pinasuot ko sa’yo kanina tapos lalabas ka lang ng nakaganiyan?”

     “Nothing. Trip ko lang.” I mumbled which just made her chuckled again.

     Pagkatapos akong halikan ni Cypher ay binitawan na niya ako at sinabing sabay na kami maligo. And nope, I ain’t doing that after what just happened. Nang nabitawan na niya ako, agad na ako lumabas sa shower room. Hinayaan lang niya ako, and in fact, tinawanan pa ako ng gago habang nagkakandaugaga akong sinusuot ang bathrobe. Hindi na rin ako nagkaroon pa ng oras para kunin o tignan man lang ang damit na pinaghubadan ko. The fast I get away from him, the better. Hindi ko na alam ang mangyayare kapag may higit pang mangyare sa ginawa namin. Argh. And I have the damn feeling that I’ll just let him do it. Fuck it!

     Nang makarating na kami sa palapag papunta sa kwartong tinutulugan ko, which is kwarto ng bwisit na Master nila, nakita kong nakaabang doon ang magkambal at kinukulit si Cyrene.

     “Kuya Elli!” Sigaw ni Rene tsaka ito tumakbo papunta sa akin. Agad naman nitong hinawakan ang kamay ko na ikinatawa ko ng mahina, tsaka sabay kami lumapit sa kambal. Katulad ng reaksyon ni Rosa kanina, nakataas ang kilay ng dalawa at tinignan pa ako mula ulo hanggang paa. Medyo natigil pa nga ito sa leeg ko, kaya agad ko na tinakpan ng robe ang mga nilagay ng hayop na ’yon. Argh, it’s clearly visible.

     “So… Nag-alala lang tayo sa wala?” Ngising tanong ni Keagan kay Kael.

     The other twin shrug. “Well, he got laid, which is cool. How is it?” Mapang-asar na tanong sa akin ni Kael.

     Sinamaan ko naman sila ng tingin habang natatawa na rin sa gilid ko si Rosa at binuksan na nito ang kwarto. I felt Rene tug my hand lightly. I hummed as I looked at her. “You got laid Kuya Elli? Does that means humiga ka po? Saan po?” Inosenteng tanong nito na mas ikinamula ko at mas ikinatawa ng lahat.

     “At your Grand

frère ’s office Rene.“ Natatawang sagot ni Kael habang papasok na kaming lahat sa kwarto.

     Hinampas ko naman siya sa braso niya na mas lalo lang niyang ikinatawa. Napakunot noo lalo si Rene at magtatanong pa sana nang bigla namang sinabi ni Rosa, thankfully, na nasa labas daw ang kaibigan nito na taga bayan. Kaya laking pasalamat ko na lang na nawala rin sa isip niya ang mga kalokohan ng mga pinsan niya. Hinalikan pa ako nito sa pisngi tsaka nagpaalam sa amin na makikipaglaro raw muna siya sa mga kaibigan niya. At ayon, nagmamadali na itong umalis sa kwarto. I swear, hindi ko alam kung ilang takal ng kape ang nasisinghot ng batang ’yon. She’s always energetic and hyper. Minsan ko nang makita sila naglalaro ng mga kalaro niya. Halos lahat ay pagod na at gusto na magpahinga habang siya ay sige pa rin at parang wala talagang kapaguran.

     “So…” Rinig kong sabay na panimula ng kambal na ikinapikit ko na lang saglit dahil alam kong aasarin nanaman nila ako. It’s their daily basis thing. “If we pull this robe off, we will be able to see you in your underwear or none?”

     I groaned and quickly walked away from them. “I’m just going to shower.”

     “Hindi ka pa ba nakakapag-shower?” Takang tanong sa akin ni Rosa habang nakatingin ito sa basa kong buhok.

     “Mrs. Rosa, iba ang shower na ginawa nila.” Hirit ni Keagan tsaka ko ito naramdamang umakbay sa akin.

     Aalisin ko na sana ang braso niya nang pinulupot naman ni Kael ang braso niya sa bewang ko. “Yeah, sex in the shower.” Deretsong sabi niya habang tumawa naman nang malakas si Keagan at napailing lamang si Rosa.

     “We didn’t do anything.” I whine and get off in their holds.

     “Yeah yeah. If you say so.” Sabay nilang sabi tsaka na sila nag-unahang humiga sa kama at nilabas ang mga phones nila.

     I tilt my head at them as I remembered, wala pa pala akong pinampapalit sa nasira kong cellphone. Maybe I should go at the shops later. Meron naman sigurong nagtitinda ng cellphone sa bayan nila. Para na rin matawagan ko si Tito Orene. I’m glad that I memorize his number before. Hindi rin kasi ako makatawag dito dahil hindi ko rin nagawang itanong sa mga taong nasa paligid ko kung pwede ba. But I doubt I can’t make a call unless I have my own phone. Tuwing hihiramin ko ang cellphone ng kambal, pinagdadamutan lang ako ng mga ito. Si Rosa naman hindi ko pa nakitang humahawak na kahit anong gadget except sa telephone service ng kwarto. And of course, sinubukan ko namang tumawag sa telepono dito pero para nga lang talaga ito sa mansion at hindi ka pwede makatawag sa labas.

     May inabot naman sa akin na mga damit si Rosa. Para raw hindi na ako mag-abala pa na lumabas ng nakaroba. I thanked her and went to the bathroom. I made a quick shower. Yeah, the quickest as I can do. Dahil kung saan saan lumilipad ang utak ko kapag nagtagal pa ako sa shower, lalo na’t hindi ko na ata matitignan pa ng normal ang mga shower rooms dito sa mansion dahil sa… Argh! You get the tea.

     Nang makapagbihis na ako ay hindi na ako nagtagal pa sa banyo at lumabas na. “Guys can you…” My voice trailed off as I didn’t saw the twins on the bed.

     “What?” Taas kilay na tanong sa akin ni Cypher nang iangat ang tingin niya sa laptop niya papunta sa akin habang prenteng nakaupo sa kama. Yes, this freaking guy, again.

     Kinunotan ko ito ng noo. “Where are the twins?”

     He shrugged and turned his gaze back on his laptop. “Probably in their rooms. Fucking each other.” Then he glanced at me with a smirked. “We can also do that here and continue what we left on earlier.”

     Inirapan ko na lang siya at pilit na lang tinatago ang pagkamula ng mukha dahil sa mga alaalang nangyare kanina. “And what are you doing here?”

     “’Cause it’s my room.” He simply answered as he typed something.

     “Right.” I sarcastically said. “But it’s rare to see you here.”

     Then he closed his laptop and looked at me again. “Come here.”

     Inirapan ko ulit ’to. “Ayaw ko nga. Mamaya kung ano pang mangyare lalo na nasa kama ka.”

     He evilly grin. “Why? Are you expecting to? I don’t mind at all.”

     Namula ako nang tuluyan sa sinabi niya. “Che!” I hissed at him and walked away from his amused laughter as I went my way at the balcony. Napatingin naman ako sa baba at agad na nakita ang ilang mga tao na nagtratraining sa baba. Nang mapansin nilang nanonood ako ay nag-bow silang lahat na nakapagpahiya pa rin sa akin. I just smiled and nodded then they continue on their trainings. I sighed and rest my elbows on the railings as I clasped my hands together. Inalis ko na lang ang tingin ko sa kanila at tinignan ang isa sa mga paborito kong titigan sa lugar na ito.

     I felt him on my back as he wrapped his arms around my waist and rest his chin on my shoulder. Napabuntong hininga na lang ako at hindi na lang siya pinansin, though mahirap dahil dama ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko nang maramdaman ko ang init ng katawan niya sa akin. Argh.

     “Beautiful, right?” He whispered as we looked both at the sunset of the beach.

     I hummed in agreement since I love seeing it. We just stay there while him still hugging me from the back. Naramdaman ko naman ang pag-angat ng ulo niya tsaka ito tumayo nang maayos. “Lean on me. You’ll feel more comfortable.” He said as he guide me to stand straight before making me leaned back against him. Naramdaman ko na lang ang pagpatong ng baba niya sa ibabaw ng ulo ko habang pareho naming pinapanood ang papalubog na araw.

     This is oddly… comfortable

. And

it’s making my plan on leaving vulnerable. Shit.

---

     “So… What are we doing here again?” Tanong ng magkambal nang makarating na kami sa bayan.

     Sasagot na sana ako nang biglang sumingit si Rene. “SHOPPING!” Tsaka na ako hinila nito papunta sa iba’t ibang mga stores habang nagkibit balikat lang sumunod ang dalawa.

     I just let Rene roam around, is not like she’s going to get lost in here anyway, as I also looked for a new cellphone. Well I don’t know if it’s okay for me to get a new one? But who cares, I still have my own right to own something, even though Rosa said that I don’t really need to pay anything in here because my husband already owns all of the things in this island. Rich fucker. Speaking of him, nagpaalam naman akong pupunta kami dito sa bayan. He just nodded and says he can’t accompany us because he has work to do, which is very okay to me. Hindi na ata kakayanin pa ng puso ko lumapit pa sa lalakeng ’yon.

     Bawat pasok namin sa store ay masaya kaming binabati ng mga tao doon. Ang iba pa ngang saleslady ay sunod ng sunod sa akin habang nagtitingin lang ako ng kung ano ano. I sighed and still haven’t seen any cellphone store nearby. Halos makakalahati ng bilhin ni Rene ang buong bayan, hindi ko pa rin mahanap ang hinahanap ko. Ang magkambal nga, ilang babae at lalake na nalandi bawat store na pinapasukan namin.

     I sighed as Rene called me while skipping her way to me happily. “Look what I got po!” Masayang sabi niya tsaka lahad sa akin ng box.

     Napataas kilay naman ako at tinignan ang loob. “What is this…” My voice trailed off as my eyes widen when I see a cellphone inside. I looked at the beaming Rene. “Where did you get this? Kanina pa tayo nag-iikot pero wala naman akong nakitang store na nagbebenta ng ganito?”

     She frowned. “Kuya Elli, wala naman po talaga nagbebenta ng cellphone here. Sa house po nagbibigayan ng mga gadgets dahil po nakaspecialize po ’yon!”

     Ako naman ang napasimangot. “And how did you know that?”

     “Mrs. Rosa told me po when I’m asking for a new ipod but couldn’t find any in here.” Masayang sabi niya.

     Napatingin naman ako sa hawak ko pabalik sa kaniya. “And where did you get this?”

     She gestured me to lean closer. Ginawa ko naman iyon tsaka ito bumulong. “There’s this handsome man po. Sabi niya po give ko daw po ’yan sa’yo, gift niya daw po ’yan eh nakalimutan niya lang daw po ibigay. Tapos secret lang daw po namin ’to kasi baka daw po mag-fight kayo ni Grand frère. “

     Kinunotan ko naman siya ng noo. “Handsome man?”

     Tumango tango naman ’to. “Yes po. Kaso he’s hurt po eh. I saw a lot of bandages in both of his arms po.”

     I froze when I exactly knew who it is. Napatingin ulit ako sa cellphone. Tinignan ko naman ang magkambal na may kinakalantaring lalake sa kabilang dulo. I sighed and turned to the phone and open it. Kita ko namang may message agad doon at tinignan ko iyon.

From: +639*********

     If you saw this message, go to the deep side of the forest near of the market. May tao ako doon na

maghahatid

sa’yo papunta sa akin. It’s your choice if you want to know something more to your husband and escaping this island. Have a wonderful night Mistress.

-M.J

     Napalunok naman ako at muling tinago ang cellphone sa box. Tumayo ako nang maayos at kumuha ng mga damit na malapit sa akin tsaka tumawag ng tauhan dito. Sinabi ko rito na kukunin namin ito at masaya naman itong tumango tsaka umalis saglit. Maya maya pa ay may bag na itong dala kung saan nandoon ang mga pinili kong damit. Nang makaalis na ito ay binaon ko sa loob ang box.

     I looked at Rene who’s busy playing around with the kids at the store. And the twins still making their way to the pants of their next victim. “Here goes nothing.” I said to myself as I carefully go outside without them noticing me. Nang makalabas na ako nang tuluyan ay pumunta na ako sa sinasabi ni Mario sa akin. Alam kong siya iyon dahil sino pa ba diba? I sighed and trying not to look suspicious on making my way at the dark side of the market which lead to the forest. Napalunok naman ako doon at nagpatuloy lang sa paglalakad. Good thing the moon is bright enough for me to see anything in here.

     I flinched and I felt my heart hammered when someone touches my arm. Good thing I didn’t scream or something when I saw one of Mario’s men. He guided me deeply of the forest. Binilsan pa namin ang paglalakad dahil sabi nito ay ilang saglit lang mapapansin na ng mga tao ang pagkawala ko. I sighed when we got to the wide opening of the forest. Hindi ko alam kung gaano na kami kalayo sa pinanggalingan ko, basta ang alam ko lang ay nasa dulo na kami ng isla dahil sa kabilang dulo ay kita ko na ang isang malaking barko na malapit lang sa pampang ng dagat.

     “Mistress.” Masayang bati sa akin ni Mario habang matikas pa rin itong nakatayo kahit na may mga bandages ang kalahati ng katawan niya. I don’t know if it’s okay for him to be out of medication because of his wounds, but it’s his life anyway.

     “What do you want?” I asked.

     He snickered. “What do I want?” Then he walked closer to me. Napahinto lamang siya ng ilang dangkal na lang ang layo namin. “Hindi ba kaya ka pumunta dito dahil ikaw ’tong may kailangan?” Natahimik lang ako at nakipagtitigan sa kaniya. He smiled at me then lean forward until our faces is on a couple inches apart. “You know I can take you away from here right now.” Napalunok naman ako sa sinabi niya. He chuckled. “But of course I’m not that crazy. Your husband will suspect me on taking you and probably kill me in no time.” Then he rolled his eyes. “But anyway, I’m just here to remind you that my offer is still open. Just one call beautiful, and you’ll be all free.” Bulong niya. “Just think about it.” Tumayo na siya ng maayos at medyo napangiwi pa ito dahil sa mga sugat niya. “Damn your husband. Muntikan na putulin ang braso ko.” He muttered. “Hide the phone from anyone if you still considering my offer. Your husband probably going to throw it in the ocean or something if he finds out that the phone is not one of his territory. And don’t worry about Cyrene. I know the little girl, she probably going to forget about that phone later on.” He shrugged.

     I squint my eyes at him. “Why are you doing this anyway?”

     He pause for a second and gave me an evil grin. “I just want to pissed Cypher off. Nothing serious and personal.” Then he chuckled. “And I just want to mess up his plans to you. But of course it’s up to you if you—”

     “His plans?” I confusingly asked.

     He nodded slowly and still giving me those evil look. “Bakit? Sa tingin mo ba ginawa ka niyang asawa dahil gusto ka niya, dahil nakuha mo ang atensyon niya? Sorry to say Mistress, you are beautiful and sexy, but that’s just not how it turns out to him.”

     Kinunotan ko naman siya ng noo kahit ramdam ko ang pagkirot ng puso ko. “Bakit pala? Bakit niya pala ako dinala dito—”

     “Tsk tsk tsk.” Then he sway his finger at me like saying no. “That’s not my business.” He groaned as he put his hand down. “Find out yourself beautiful. It’ll be more fun and thrilling, right?” Tumawa naman siya nang malakas. “Don’t be naive, that’s all I’m going to advise to you. Well, it’s your business if you fall for him.”

     Napalunok naman ako sa kaba dahil mukhang huli na ang lahat ng mga sinabi niya. Is it true? Did he just lie? So everything that he said, is just a lie? Or this man is the one lying to me? I’m fucking confuse. It’s hard and I can’t tell who is lying or not.

     Pareho kami napatigil nang marinig namin ang emergency sound na nanggagaling sa mansion ni Cypher. “Well, looks like they found out that you’re missing. I have to go, bago pa pasabugin ng asawa mo ang barkong sasakyan namin.” He turned at inalalayan naman siya ng mga kasama niya.

     “Wait.” I said then he stopped. “Paano ako makakasigurado na mapagkakatiwalaan kita?”

     “You can’t, Mistress.” He turned and gave me another smirked. “As I said, it’s up to you. You really can’t trust anyone in our world. Even if it is your husband.”

     And with that they got aboard to their ship as I stand there watching them sailing off the island while the emergency sound coming from the mansion getting louder.

Chapter Fifteen

Dedicated

to:

wiyrda

---

     What the hell I’m going to do now?

     Tanong ko sa sarili habang napabuntong hininga na lang sa emergency sounds na naririnig ko. Nakaupo lamang ako malapit sa pampang at iniignora ang tensyon na nararamdaman ko sa buong isla. As of now, I don’t really care if they are in panic or something. I just want to be alone for now. Kahit ngayon lang, masink in ko man lang lahat lahat ng mga nalaman ko ngayon bago nila ako matagpuan dito.

     Napatingin naman ako sa bag na nasa tabi ko kung saan nandoon ang binigay ni Mario na cellphone sa akin. I hug my legs as I rest my chin on my knees while looking at the bag and having an argument in my own freaking mind. Ito na ’yon hindi ba? Ito na ’yong hinahanap kong paraan para makaalis sa lugar na ito. Isang tawag ko nga lang sa kaniya ay makakaalis na ako sa lugar na ito. Pero mapagkakatiwalaan ko ba siya?

     Argh. Who the fuck I’m kidding with? Alam ko namang hindi iyon ang pinaka-issue kung bakit ako nakikipagdebate sa sarili ko. Mapagkakatiwalaan man ang lalakeng iyon o hindi, iba naman ang tumatakbo sa isip ko kung bakit nagdadalawang isip akong ikonsidera ang offer na binibigay nito.

     “There you are.”

     I sighed and turned to see my founder. “Hi Rosa.” Bulong ko na ikinataas naman ng kilay niya.

     Bumuntong hininga rin ito tsaka hinawakan ang earpiece na suot niya. “I found him. I’ll bring him there right now.” Awtomatiko namang nawala ang emergency sound pagkasabi niya no’n tsaka na niya binitawan gadget sa tenga at napatingin sa akin. “Let’s go, boy. You have no idea what trouble you get into.”

     Medyo kinabahan naman ako sa sinabi nito. Inakala siguro ni Cypher na tumakas ako. Napalunok na lamang ako nang maalala ang banta niya sa akin na “punishment” kung malaman niyang sinubukan kong tumakas. I mean I’m not trying to…yet. Nakipagkita lang ako kay Mario, and I’m damn sure he will not be happy with it when I say so anyway. Napaangat ako nang tingin nang hindi ko man lang napansin ang paglapit ni Rosa sa akin at nilahad ang kamay nito sa harapan ko.

     Tinignan ko iyon saglit at napahinga na lang nang malalim tsaka muling tumingin sa dagat. “Pwedeng dumito muna ako?”

     Ilang saglit pa ay naramdaman ko itong umupo sa tabi ko. “Why? May problema ba? You can always tell me.”

     “Right, parang naman masasabi ko sa’yo na ang pinakaproblema ko ’yang boss niyo.” I muttered.

     I heard her sighed. “Parang hindi naman bago ’yan.” Tinignan ko siya at binigyan lamang niya ako ng ngiti. She picked her earpiece out and switch something on it. “Ayan nakapatay na. No one will hear your rants except me and you.” Then she gestured her hand for me to go on.

     I stared at her for a moment before drawing my attention back to the sea. “Why am I here?” I asked as I watched the waves smashing down the shore. “I still don’t get it.”

     “Akala ko ba sinagot na ’yan ni Master?” Tanong niya na nagpasimangot sa akin.

     “Right. That ‘You’re mine’ bullshit answer.” Bulong ko at pinako ang atensyon sa buwan na nagrereflect ngayon sa dagat. It’s quite beautiful to be honest. At least something can make my mind relax after all of this stressful shits.

     “It’s not my place to say it.” I heard her answered.

     I looked at her then frowned deeply. “Tell me, hindi lang ito lahat dahil sa nagustuhan niya ako o kung ano pa mang mga kawalangyaang sinabi niya sa akin.” I swallowed the hurt forming in my heart. Does he really have a plan on me? Is Mario telling the truth?

     She sadly smiled at me. “It’s not my place to answer that either.”

     Napahigpit ako ng hawak sa binti ko. “He’s planning something for me, isn’t he?” I whispered as I bit my lip in anticipation for her answer.

     “I’m sorry, Elli. But I can’t answer any of that either.” She said.

     I blink at her for a moment before turning my gaze on the calming waves. Ano pa bang inaasahan ko? Kung ano man ang balak sa akin ng lalakeng ’yon, alam ko sa huli walang kakampi sa akin. Walang tutulong sa akin. Dahil lahat sila ay pagmamay-ari ni Cypher. Lahat siguro sila ay alam ang mga pinaplano ni…

     Tinignan ko muli ang katabi ko na nanatiling inoobserbahan ang bawat galaw ko. “Did you guys knew? Lahat ba ng tao dito nakakaalam kung anumang plano niya sa akin?”

     Agad naman siyang umiling. “No. No one knew exactly what it is. Ang alam lang ng halos lahat ay asawa ka ng Master, ’yon lang at wala ng iba pa. Everyone didn’t know anything if he has a plan to you or whatever you might call it.”

     “Kahit ikaw?” I asked.

     She sighed. “I knew something.” Sagot niya habang nakatingin ng diretso sa mga mata ko. “Pero walang sinabing kahit na ano si Master Cypher sa amin. Kahit matagal na akong naninilbihan sa pamilya nila, masikreto talaga siyang tao. Basta nagulat na lang kami na pinapabantay niya na ang bawat galaw o ginagawa mo noong isinasagawa namin ang mission sa Gordon Hospital.”

     Now that sounds kind of creepy? But I just nodded slowly. “Pero ano naman ’yang nalalaman mo na posibleng plano niya—”

     “I can’t really say it, Elli. I’m so sorry.” Pagputol niya sa akin. “Lalo na’t hindi ako ganoon kasigurado sa hula o assumptions ko. But all I know, it might be connected to his past.”

     Tinignan ko pa siya saglit bago muling magsalita. “What is it? Please tell me. Kahit ano lang. Kahit hints, clues, or something that can help me be aware of this guy.” I begged.

     She stared at me for a moment before sighing again. “I can’t really say any specific things to help you.” Then she held my shoulder and looked at me intently. “But you can help him.”

     Kumunot naman ang noo ko. “What do you mean? And help him with what?”

     “Think of him as your patient again.” Panimula niya. “A special patient perhaps.” Makahulugang sabi nito na mas lalong ikinakunot ng noo ko. “Kailangan niya ng tulong. Wala ako masyadong alam sa buong nangyare sa kaniya. But all I can say that he’s damaged. For you and him to be safe in anything from his plans, you have to help him.” Pagpapaliwanag nito na lalo ko lang ikinalito.

     “Akala ko ba wala siyang sakit—”

     “Wala nga. Dahil matagal na siyang sinira ng sakit na naranasan niya dati.” She said meaningfully. “Elli, hindi ka na lang basta doctor ngayon. Asawa ka na rin niya. At kung ano man ang nagpasira sa kaniya sa nakaraan, alam kong ikaw lang makakapag-ayos no’n.”

     Sinimangutan ko naman siya at tinanggal ang kamay nito sa balikat ko. “How the hell I’m going to help him? He’s obviously playing with me…with my feelings.” I whispered the last part but I knew that she heard it.

     “Papayag ka ba na gano’n lang ang gagawin niya sa’yo?” She comeback. “Akala mo ba hindi ko alam na gustong gusto mo tumakas ngayon. Alam ko rin na kaya ka nandito dahil nakipagkita ka kay Master Mario na nagbibigay sa’yo ng oportunidad na tumakas.” Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya, magsasalita na sana ako nang pigilan naman niya ako. “Of course I knew it. The twins told me about what happened at the meeting with them. At alam ko ring dito nakapwesto ang barkong sinakyan nila. I just put things together and it’s easy to guess it of course.”

     Napanguso naman ako nang maalala na psychiatrist din pala ang kaharap ko. Nasabi rin niya sa akin na nakapagtapos nga raw siya bilang psychiatrist, dahil madali raw basahin ang mga tao at nakakatulong din daw ito sa trabaho nila ngayon. I agree, of course. But it’s an disadvantage for me. Kapwa doctor ko ’to. Malamang alam niya rin ang mga tumatakbo sa isip ko ngayon kahit na subukan ko mang takpan ang mga ’yon.

     “Mas madali na lang na tumakas ako dito kesa sa makipaglaro ng apoy sa boss niyo.” Sabi ko dito habang nakayukom ang mga kamay nang maalala ang mga pinagsasasabi sa akin ng hayop na ’yon. I don’t know if it’s true or not, but this fucking feelings in me wishing that all those sweet bullshit that he said was true. Dine-deny ng nararamdaman ko na maaaring pinaglalaruan niya lang ako. Damn this feelings. Why do I even fall for that guy? Like why?! Argh!

     “Of course it’s not THAT easy.” Sagot naman sa akin ni Rosa. “Kapag tumakas ka, hahanap hanapin ka niya. Kaya ’yang inaasam mong kalayaan? Hindi mo rin malalasahan dahil bago ka pa makatapak sa pinanggalingan mo, buhat buhat ka na niya pabalik dito.” She said as I gulped nervously. “And I tell you, it will be ugly. Hindi ko masisiguro ang kaligtasan mo kapag nalaman niyang tumakas ka. Sa ngayon, huwag ka mag-alala dahil nasa tabi mo ako at susubukan kong ipaliwanag ang kung anumang palusot na maiisip ko. Pero kapag tinotoo mo na ang pagtakas mo.” She paused and it just made me more tensed. “Make sure he won’t found you. Which I doubt of course.” Napahinga naman siya ng malalim. “Kaya kung ako sa’yo, gawin mo na lang ang sasabihin ko. Tulungan mo siya sa kung anumang pinagdadaanan niya ngayon. You’re a doctor and his husband. And I can totally see that he has a soft spot for you despite of whatever he is planning. Help him and I’ll help you as well.”

     I squint my eyes at her. “You? Help me?”

     She nodded. “You’re a good guy, Elli.” Then she smiled at me softly as she caressed my cheeks. “You actually reminded me of my son.”

     My features got soften and just let her touch my cheeks. “Really?” She hummed. “Where is he?”

     Dahan dahan naman niyang binawi ang kamay niya. “He died. Years ago.” She said then shrugged. “Don’t say anything about it. It’s in the past.”

     Kahit nagulat man ako sa sinabi niya, sinunod ko na lang ang pagtikom ng bibig ko tungkol doon. I didn’t really knew that she has a son. I mean all I knew that she has a husband, which is Mr. Permento na ang tunay na pangalan ay Erman. Yes, the butler that I haven’t seen yet since I got here. Nagulat din ako no’ng nalaman ko. Sa trabahong ding ito sila nagkakilala ni Erman. Pero ngayon ko lang nalaman na bumuo din pala sila ng pamilya. Maiintindihan ko rin naman kung hindi nila pinlano ang magkaanak dahil sa trabaho nilang pareho. But yeah, unfortunately they had a son who died years ago… I want to know what happened, but of course I’m not nosy and stupid enough to ask that kind of sensitive question.

     I cleared my throat. “Can I at least know what’s his name?”

     She beamed, which I rarely see from her. “His name is Joey. Naging member din siya ng Mafia. But of course, alam mo naman ang sakripisyo na dapat naming gawin, maprotektahan lang ang dapat protektahan, kahit ikamatay pa namin.” She sadly stated.

     I just stared back at the sea again as I blink the tears away when I exactly remember what my mother did for me back then. Tahimik lang kami napatitig sa dagat habang dinadama ang malamig na simoy ng hangin. Hinayaan ko namang lumipad ang utak ko kung saan saan. Unfortunately, my mind drift on to him . Help him? Like did he even need that? How can I fucking help him, knowing that he might just planning on killing me, making me his bitch, or I don’t fucking know.

     “Just try, Elli.” Pagputol ni Rosa sa katahimikan naming dalawa. Tumayo naman siya at tinignan ako. “Just try. I know you can definitely help him cope up with his past issues or something that happened to him. He’s just holding up. Sinubukan na naming tulungan siya, at syempre, a hard headed like him won’t let us.”

     I frowned. I reached for my bag and stand up as well. “And he will let me?”

     She chuckled. “Boy, matagal ka na niyang hinayaan pasukin ang buhay niya.” She said and I frowned even more. “He just doesn’t realize it yet. Para rin sa’yo ’to. Alam ko namang may nararamdaman ka na sa kaniya.” Taas kilay na puna niya sa akin.

     Naramdaman ko naman ang pamumula ng mukha ko. “No, I’m not.” I whispered and winced at my obvious lie.

     Napairap naman siya sa akin. “Right. I’m a doctor, and psychiatrist like you. Alam kong alam mo kung anong tumatakbo diyan sa loob looban mo kahit ilang beses mo pang balewalain.” She pinched my cheeks softly. “Just give it a chance. I know for sure that you’ll be happy with him.”

     I looked at her and I felt my heart aching again just by thinking of him might playing with my feelings. “At paano kung hindi? Paano kung masaktan lang ako?”

     “Kaya nga nandito ako.” She said softly. “Hinayaan ko na masaktan at mawala ang anak ko dati. At ngayong nakikita ko siya sa’yo, hindi ko hahayaang mangyare ’yon sa’yo.” Bumuntong hininga naman siya. “Kapag may mangyareng hindi maganda. Ako mismo ang tutulong sa’yo umalis dito.”

     “Pero diba sabi mo—”

     “Na mahirap at mahahanap ka rin niya? Ako nang bahala doon.” She said in a determined tone. “Sa ngayon, focus on healing our Master. That’s your job as a Mistress. Stitch up his wounds and make sure that it won’t open again. Follow your instincts, your feelings, and you’ll be all good. And I know what happened to your past.” Tatanungin ko na sana ito ng pigilan niya ulit ako. “Don’t ask me. In this world, anyone can know anything, especially from a vulnerable guy like you. No offense.” Napanguso na lamang ako na ikinatawa naman niya. “At alam kong nang mangyare ’yong kababalaghang naranasan mo noon, pinapangarap mo na makahanap ka ng pagmamahal diba? It might sound cheesy but face it. You’ve been dreaming for someone lean on and take all those heavy sorrows away from your shoulders. Because for the past years, you’ve been independent. And I think it’s time to loosen up a bit. Right?”

     I stared at her. I can say no and be stubborn but I can’t. Lalo na’t nakikita ko sa mata niya ang tingin na binibigay sa akin ni Mama noon na parang puno ng pagmamahal. Napabuntong hininga naman ako at tumango tango. “Right.” I whispered then she smiled as she pat my cheeks softly.

     “But be careful. If something goes wrong. I’ll take you out of here. No matter what it takes.” She said. “It’s like a mother thing.” She chuckled and shrugged. “He’s damaged, just like you. At kung meron mang dapat tumulong sa kaniya, ikaw iyon. At ganoon din siya sa’yo. C’mon. Kanina ka pa hinahanap ng asawa mo.”

     Nauna na siyang maglakad at sinundan ko naman siya. I just watched her back as my mind started to think slowly on what should I do.

     “You’ve always been dreaming for someone to lean on and take all those heavy sorrows away from your shoulders.”

     Napahinga naman ako nang malalim nang maisip na tama naman lahat ng sinabi niya. Simula nang mamatay ang mga magulang ko, mas tinatagan ko ang sarili ko dahil alam kong wala na akong masasandalan pa, at napunta na sa puntong nakakapagod din pala. Kahit na nandiyan si Tito Orene, syempre may sarili naman itong pamilya at iba pa rin ang magkaroon ng sarili. Lahat ng kalungkutan noon ay dinadaan ko sa pag-aaral, pagtratrabaho, ni hindi rin ako nagkaroon ng oras para sa sarili kong kasiyahan dahil kinakain lang din ng kalungkutan ang loob looban ko. And I have to admit, simula nang dumating si Cypher sa buhay ko, he make me feel lighter. Parang lahat ng bigat sa buhay ko ay binuhat niya at iniligtas ako sa kalungkutan. The guy is evil, yes, but it doesn’t seem to make my heart stop thumping for him. He is my husband. Basically like my own family now. At alam kong kapag pinakawalan ko ang mga inaalala ko ngayon, alam kong sasaya ako. Pero hanggang saan naman ako aabutin ng sayang ’yon? Ayaw ko pa rin dumating sa punto na masisira lang ulit ako.

     “Mistress.” Napaangat naman ako ng tingin nang makita sila Axel at Kai na nakabow sa akin ngayon habang nasa likod nila ang isang black limousine. I frowned at the luxury car which is not really necessary but I just ignored it. Wala rin naman akong laban sa mga ganitong bagay.

     I nodded and Rosa opened the car door for me. Pumasok na lamang ako sa loob at awtomatikong napatingin na lang sa bintana nang umandar na ang sasakyan. Nang mapadaan kami sa bayan, kita ko naman ang mga tao doon na nag-aalalang nakatingin sa sinasakyan namin. I frowned and remember something. “Where’s Cyrene and the twins?” Tanong ko kay Rosa.

     “Cyrene is already in the mansion. She’s worried for you though. Siguro ay naghihintay pa rin ’yon sa kwarto niyo katulad ng huling inutos ko sa kaniya.” She explained. I nodded guiltily for going off just like that. “And the twins…” Patuloy niya. “They’re getting punish.” Simpleng pagpapaliwanag nito.

     Nanlaki naman ang mga mata ko. “Punish?”

     Tumango naman siya. “They supposed to watch and always be there for you. And they seemed to fail their duties.” She looked at me and I hung my head low making me feel even more guilty. They don’t deserve that. Ako namang itong bigla bigla na lang umalis nang walang paalam.

     Nang matigil na ang sasakyan sa Mansion agad na kami pinagbuksan ni Axel ng pintuan. “Can you guys take me to the twins?” I asked.

     Nagkatinginan naman sila ni Kai bago siya sumagot. “Mistress, nasa dungeon pa rin sila at pinaparusahan sila ni Master ngayon mismo habang nag-uusap tayo. I think it’s not the best idea for you to show up in there and add more fire to his madness.” He seriously stated.

     “Just stay and behave in your room princess. Wait for your turn.” Kai, as always, grinned at me.

     Naramdaman ko naman ang kamay ni Rosa sa braso ko. “Listen to them, Elli. Don’t worry about the twins for now.” Sabi nito tsaka na ako hinatid papasok sa mansion nang mag-bow sa akin ang dalawa.

     Nagulat pa ako nang pagpasok namin doon ay maraming tauhan ang nag-aabang sa amin. Agad napawi ang pag-aalala nila sa mukha at yumuko sa gawi ko. Hindi na ako nakapagsalita pa at hinayaan na lang si Rosa ang makipag-usap sa lahat bago ako inalalayang hinatid palayo sa kanila.

     “What just happened?” I asked when we got in the elevator.

     She frowned. “They’re worried for you and for the twins. But since you’re here now, they were kind of relieved. But for the twins…” Then she shake her head. “Nang masabi ko sa kanila na nahanap na kita. Mukhang doon na rin sinimulan ni Master ang pagpaparusa sa dalawa.”

     Napalunok naman ako at labis na nag-aalala sa magkambal. “Hindi ba talaga ako pwedeng pumunta doon sa kung saan man nila pinaparusahan ’yong dalawa? Hindi naman nila kasalanan—”

     “Kasalanan man nila o hindi, sa paningin ni Master…” Then she looked at me. “It’s still they’re fault.” Tsaka bumukas ang elevator at nauna na itong lumabas kaya agad ko naman siyang sinundan.

     “But it’s completely my fault.” I whispered when we stopped at the door.

     Tinignan naman niya ako nang mabuti. “Syempre Elli. Trabaho nilang bantayan ka at obvious namang hindi nila nagawa iyon ng maayos para kay Master. So now they have to deal their consequences. And all you have to do is to suck it in too. Kaya ngayon pa lang sinasabi ko na sa’yo. Don’t ever escape without informing me. If you try my suggestion and it fails, I’ll be willing to lose my job to help you.” She sincerely said.

     Hindi na ako nakapagsalita pa nang buksan na niya ang pintuan ng kwarto. Nakita ko namang nakahiga si Cyrene sa kama at mahimbing na natutulog. Napabuntong hininga naman si Rosa at nilapitan ang pwesto ni Rene. Mukhang bubuhatin na niya sana ito nang pigilan ko siya. “Hayaan mo na muna siya. Ako na magdadala sa kaniya sa kwarto niya kapag dumating si Cypher.”

     She frowned at me for a sec before nodding then went to the walk in closet. Tinignan ko ang pwesto ni Cyrene tsaka inilapag ang bag sa isang tabi at lumapit doon. Marahan akong umupo sa kama at nag-alala naman ako bigla nang makitang namumula ang mukha niya. Dahan dahan mo namang pinahid ang luha na nakabakas sa mga pisngi niya.

     “Here.” Rinig kong sabi ni Rosa pagkalabas niya at may dalang mga damit. “Go take a shower first. Then rest.” Tsaka ito lumapit at inabot ang damit sa akin. Napatingin pa siya saglit kay Rene. She leaned forward then brush the hair out of the child’s face. “You know, when she got here, wala na siya ibang ginawa kung hindi ang umiyak at hinahanap ka.” I looked at Rene too then sighed. Rosa caressed her cheek one last time before standing up properly. “Go now. Para makapagrelax ka muna bago mo harapin si Master.”

     Napangiwi naman ako doon at tumango na lamang tsaka kinuha ang mga damit at nagtungo na sa banyo. Pagkasara ko ng pintuan ay nilapag ko na ang damit sa counter at dumeretso sa shower room. I just immediately strip my clothes off and start to do my shower routines. Napapikit na lamang ako at napatingala habang dinadama ang tubig na pumapatak sa mukha at katawan ko.

     “Just give it a chance. I know for sure that you’ll be happy with him.”

     “Just give this a chance and I promise that you’ll be the happiest man you could ever be in this world.”

     Chance. Should I really give this damn delusion a try? I’ll probably die either way. Kapag tinawagan ko si Mario at tumakas ako, sigurado akong tama nga ang sinabi ni Rosa na hahanapin din niya ako at lalala lang ang lahat. Pero ano namang mangyayare kapag nanatili ako rito?

     I sighed and turned the shower off. Agad na ako nagbihis at lumabas sa banyo. Nandoon pa rin si Cyrene na higaan at mahimbing pa rin ang tulog. Si Rosa naman ay mukhang lumabas na ng kwarto. Nagtungo naman ako sa bag na kanina ko pa dala dala at hinalungkat ang box doon. Nang makita ko na, kinuha ko na agad ang cellphone sa loob. I opened it and start to dialed Tito Orene’s number just like I intended to do in the first place.

     “The number you have dialed is not available right now. Please leave a message after the beep.”

     Napalunok naman ako at nagsalita. “Tito Orene, si Elli po ’to. Tawagan niyo po ako kaagad pagkakita niyo nito.” Simpleng sabi ko at binaba na ito. I stared at the cellphone for a minute. It’s really small, like it’s compatible enough to hide it anywhere. Pero saan ko naman itatago ’to?

     “Kuya Elli?” Napatingin naman ako kay Cyrene na ngayo’y gising na at kinukusot ang kaliwang mata nito.

     Binaba ko naman ang bag at binulsa na lamang muna ang cellphone tsaka siya nilapitan. Napaupo naman ako sa tabi niya at awtomatiko naman itong napayakap sa akin. “Hey, don’t cry.” I whispered as I heard her sniffles.

     “Saan ka po galing? They were all in panic po, I thought you’re in danger na and didn’t notice it because I’m playing with my friends. Sorry po Kuya Elli. Désolée .” Then she buried her face on my chest.

     Dahan dahan naman akong napasandal sa headboard ng kama at nilagay siya sa kandungan ko. Awtomatiko namang isiniksik niya ang mukha niya sa leeg ko at dama ko ang mga luha niya sa balat ko. Napabuntong hininga na lang ako at marahang pinasadahan ng kamay ang likod niya para kumalma siya kahit papaano. “Don’t cry. I’m not in danger. It’s all my fault, hindi ko kayo sinabihan na aalis lang ako saglit.”

     She leaned back and looked at me. “Saan ka po ba galing?” She curiously said and sniffles again. I smiled and before I can answer anything, siya na rin ang sumagot sa tanong niya. “Ah! Nagkita po ba kayo nung Handsome man? Did you thank him lang po because of the phone?” She asked innocently.

     I frowned and internally rolled my eyes to Mario. Right, mukhang hindi niya pa ganoon kakilala si Rene dahil hanggang ngayon ay naalala pa rin nito cellphone na pinaabot niya dito.

     Tumango na lamang ako bilang sagot. Mukha namang napahinga siya nang maluwag sa nalaman. Another guilt stabbing on my chest. I sighed. “You can’t tell anyone about it, okay?”

     Siya naman ang napasimangot. “Bakit naman po? Baka po mas lumamig ang head ni Grand frère kapag po nalaman niyang nagpasalamat lang po kayo kay Handsome man.”

     I winced at her idea. “I think not.” I whispered. “Just keep it a secret, okay?” I said with a hint of begging tone.

     She stared at me for a moment which made me kind of nervous. Yes everybody, a stare from a five year old can make you sweat. Napanguso naman siya sa akin at tinaas ang hinliliit ng kamay niya. “Just pinky promise that you won’t leave again without saying goodbye or see you later to me.”

     I sighed and smiled at her softly. “Of course.” Then wrapped my pinky finger in hers. “I pinky promise.”

     Then she giggled and start talking about the day we spent in town before I was missing. How I wish I can be a kid again. Like I was just crying a few minutes ago then I’m starting to blabber random things next. Habang nagkwekwento siya, hindi ko namang maiwasan na maisip muli ang cellphone na nasa bulsa ko ngayon. Saan ko nga ba pwede itago ’to? I definitely can’t hide it here in this room. Napako muli ang atensyon ko sa dumadaldal na Rene tungkol sa kung paano siya laging nananalo sa mga laro nila kanina at kung gaano karami siyang nakuhang mga bagong gamit na galing sa bayan. As I stared at her, my mind click in an idea. I don’t know if it’s the best idea, but it’s good for now.

     “Rene.” I called her attention.

     She stopped talking then looked at me. “Yes, Kuya Elli?”

     Nilabas ko naman ang cellphone at binigay iyon sa kaniya. “Can I ask you a favor?”

     She took the phone confusedly. “What favor po?”

     I smiled softly. “Can you hide this thing for me? You’re the only one I trust to hold this.”

     She beamed. “Of course! Of course!”

     Then she started to happily hug the phone like it was a precious thing. I chuckled then pinch her cheek. “Pero huwag mo ipapakita kahit kanino. Lalo na kay Kuya Cypher mo.” I reminded her.

     She think for a moment then looked at me. “Ah! Sabi po ni Handsome man kasi magfa-fight daw po kayo ni Grand frère? “

     I winced but nodded. “Yes. So please hide it for me. Kapag may natanggap kang message o tawag. You tell me okay?” Yeah, I trust a child to hide my phone and update me if I get any calls or messages. Okay, sue me or whatever. But you have to see her expertly chatting her friends through texts. Noong limang taong gulang ako, manonood lang ako ng SpongeBob tuwing umaga at maglalaro maghapon. Anyway, that’s why I don’t worry that much because I at least knew that she can handle it. And no one will be suspicious about it.

     Tumango tango naman siya. “Okay po! I’ll hide it po. And it’ll be perfectly safe in me!” Then she put the phone in her pocket and continue her neverending stories.

     I just leaned back and listen to her to distract myself. Ilang saglit pa ay nakita ko ng humuhikab ito at parang pabigay na ang mga mata. Napatingin naman ako sa wall clock ng kwarto at napasimangot nang makitang maghahating gabi na. I bit my lip as I remember the twins. Ang haba naman ng parusang ginagawa nila sa dalawa. I’m starting to get worried sick and guilt really wants to eat me right now. Napahinga ako ng malalim at napatingin kay Rene. She smiled while staring at me with her lidded eyes.

     I chuckled and carry her out of the bed. “Let’s get you in your room.” I said then she nodded and leaned on my shoulder, tsaka na ako lumabas habang buhat buhat siya at pumunta na sa kwarto niya na medyo malayo layo rin sa kwarto na pinanggalingan namin kahit na nasa iisang palapag lang sila.

     I gently put her down on her bed. Kukumutan ko na sana siya nang bumaba din siya sa kama at pumunta sa isa sa mga walk in closet niya. Well, I’ve been here in her room before when she wanted to play tea party with me. And I know the door that she walked in is full of toys. Ilang saglit pa ay bumalik na siya sa kama. “I put the phone po in one of my toys.” Then she yawned. “Para po akalain nilang toy ’yon or isa po sa mga gadgets ko po. Kaya it’s safe po, wala po mangengealam…” Her voice trailed off as she slowly fell asleep.

     Natawa na lang ako nang mahina at kinumutan siya tsaka ko ito hinalikan sa noo. Lumabas na ako at nagtungo na ulit pabalik sa kwarto kanina kung saan aabangan ko ang anak ni kamatayan. Argh. Nang matigil na ako sa harapan ng kwarto ay napahinga pa ako ng malalim bago tuluyang binuksan ang pintuan. Pero agad din akong napahigit ng hininga at napako sa kinakatayuan nang makitang nandoon na pala ang hinihintay ko.

     His back is facing me right now. I gulped nervously as my eyes explore his sweaty body when he turned around, he’s body is indeed toned but that didn’t really caught my attention, even it does for most of the times, what caught my eyes that made my breath hitched is the blood that seemly sloppy spread all around his chest and abs. At alam kong hindi niya dugo iyon. Mas lalo naman lumakas ang tibok ng puso ko nang makita ang nakakatakot na tingin sa mga mata niya.

     He started to take steps forward to me. Gusto ko mang umatras at umalis pero hindi ko na lang ginawa dahil alam kong lalala lang ang sitwasyon kapag iniwasan ko pa siya. Then he stopped in front of me and looked down at me. Ramdam kong parang nanliliit ako sa mga tingin na binibigay niya.

     “Cypher.” I whimpered.

     He sighed and dropped his head on my shoulder which shocked the hell out of me. “I thought you leave me.” He whispered.

     I felt my heart ache as the way he said it. My mind started to be confused if this side of him is true or not? Is he acting? Or is it really true that the voice he’s making is like a kid who is afraid of getting left alone?

     “Cypher—”

      “Please.” He said then leaned back and looked at me. “Don’t do that again.” Then he caressed my face as he leaned his forehead on mine. “Don’t leave just like they did to me.” He whispered as his eyes were closed and lips were trembling.

     “He’s damaged, just like you. At kung meron mang dapat tumulong sa kaniya, ikaw iyon. At ganoon din siya sa’yo.”

     He opened his eyes and I gasped silently as all I can see in it is him being afraid of something. “Please.” He whispered.

     Am I brave enough to face this? To give this a try?

     I stared at him for a moment. Napahinga naman ako nang malalim at unti unting nilapat ang labi ko sa labi niya. As I felt his soft manly lips, my insides are starting to go crazy and everything right now, seems so…right. It felt really good and it just made my heart in joy as we kissed each other softly which he rarely do.

     “

You really can’t trust anyone in our world. Even if it is your husband.“

     But for now…

     I’ll trust myself to try this madness.

Chapter Sixteen

Dedicated to:

davidtabios7

---

     “Hey, wake up.”

     I groaned and stirred to the other side as someone is shaking me and interrupting my beautiful sleep. “Go away.” I said and try to relentlessly swatting the hand away.

     I heard him snickered. “C’mon, we need to go. Baka hinahanap ka na ng mga magulang mo.” He gently said as I felt him caressing my face like I’m the most precious thing on earth.

    

Dahan

dahan ko namang binuksan ang mga mata ko at napatitig sa

nagmamay

-ari ng kandungan na hinihigaan ko ngayon. He smiled at me as I slowly reach my hand up to his face. I giggled when he kissed my palm before leaning on it. Napatitig naman ako sa mga mata niya na

nagmimistulang

kakulay

ng mga

ulap

kapag

magkakaroon

ng

bagyo

. And that even made him perfect for me.

     For goodness sake.

Papasok

pa lang ako ng highschool sa susunod na pasukan at may ganito na akong

kacornyhan

na

nalalaman

. Speaking of leaving…

     I sighed and stared at him. “

Pwede

bang dito muna tayo saglit?“

     He frowned. “Elli.”

     “Please.” Pinagsiklop ko naman ang mga kamay ko, and try my best to pull out my puppy face.

Minsan

na niyang sinabi na tuwing ginagawa ko raw ang ganitong ekspresyon ay hindi niya raw ako

makuhang

matanggihan

.

     He hesitant for a moment and stared at me before sighing. “Stop that. You know that’s my weakness, right?”

     I giggled and sit up. Umusog pa ako papunta sa tabi niya at hinawakan ang kamay niya. “So, you’re saying that we will stay here for a little while?” I said while rubbing my thumb on his pale hand.

     He looked at me then rolled his eyes. “As if I have a chance against you.” At marahan niyang

kinurot

ang ilong ko gamit ang isa niyang kamay.

     I beamed at him and put my head on his shoulder. Naramdaman ko naman ang pagdantay ng ulo niya sa ulo ko at parehas kaming

nakuntento

sa ganoong pwesto habang

nakasandal

sa malaking puno na nahanap namin habang naglalakad lakad kami sa paligid ng isla.

    

Sa ilang linggo ko sa

islang

ito, siya lang ang lagi kong nakakasama. Sa totoo nga hindi ko malaman kung bakit nag-stay pa kami dito nila Mama ng ganito

katagal

, no’ng una akala ko saglit lang kami at pupunta na ulit sa ibang lugar dahil iyon na ang

nakagawian

namin noon. Still, I’m quite thankful, dahil nakakasama ko naman ang lalakeng ito. Pagkatapos ng una naming pagkikita, parati ko lang din siya

nadadatnan

sa pwesto niya kung saan ko siya huling iniwan. Nandoon lang siya

palagi

, o ’di kaya ay nasa paligid man siya pero ang mga bagong shells na lagi niyang

iniipon

ay nandoon lang. Kaya simula no’n lagi ko na lang siya

sinasamahang

mangolekta

ng mga shells, kahit na wala naman ako masyadong

maiitulong

. Ang

talas

kaya ng paningin nito, sobrang liit lang ng shell nakikita niya nang walang

sablay

. Samantalang ako, kung hindi ko pa

matatapakan

edi hindi pa ako

magkakaroon

ng

silbi

sa paghahanap ng mga ’to.

    

Sa

nagdaang Linggo, masasabi ko na mas

napalapit

kami sa isa’t isa. Like look at our position right now?

Diba

hindi halatang “close” kami, insert sarcasm. Pero wala naman kaming

pinag

-usapan pa tungkol sa kung ano ba relasyon namin. And I’m okay with it. I might freak out if he ask me to be more than just friends. I mean, hindi naman sa

aayaw

ako

, ang gwapo nito at ang bait bait pa, pero

hindi lang ako handa sa mga ganiyang lalo na’t

magha

-highschool

pa lang ako! Kaya sa ngayon, ito siguro ’yong

tinatawag

nilang mutual understanding? Yep, I think that’s it.

     I always know my gender identity. Actually si Mama unang

nakapansin

. Kaya nang umamin ako, hindi rin sila nagulat at tanggap naman nila. I’m also thankful for that. And speaking of parents…

    

Kilala

na rin siya ng mga magulang ko.

No’ng

unang

pagkikita

nila, maayos naman dahil hindi naman bago sa kanila ang

pagkakaroon

ko ng bagong kaibigan. But something is odd when they see each other, or should I say, when my parents see him.

Sa

mga kaibigan ko sa lugar namin, ayos lang sila,

nakikipag

usap

pa nga at parang anak na rin ang

turing

nila sa mga ito. Pero pagdating sa kaniya? I don’t know if it’s just me or they look kind of scared? Parang

mailap

sila dito at tuwing kinakausap nila ito parang bang

kumakausap

sila ng mas

nakakataas

sa kanila. I don’t really get it. He’s a highschool student, he’s just two years older than me, it’s not like he already achieved something big, right?

    

Siguro

ay

ilusyon

ko lang ’yon. Baka

nag-

aadjust

pa sila sa kaniya. Unlike my friends back at home, they’re really loud and cheerful, and him? He is the total opposite. He’s very quiet. Mostly, ako lang ’yong

dumadada

sa aming dalawa.

Kinekwentuhan

ko siya ng kung ano ano, mga nangyare sa school, mga kaibigan ko, si

Chie

Chie na nasa

kapitbahay

namin ngayon, at marami pang iba. Halos

ikinwento

ko na ata buong buhay ko sa kaniya.

Samantalang

siya,

iilan

lang ang nakwekwento niya sa akin.

Katulad

ng kaya raw siya nandito sa

isla

dahil

nagtratraining

daw siya dito kasama ang Papa niya.

Tinanong

ko naman kung para saan, sabi niya lang, “Just to be stronger.” And that’s it.

     “Hey.” I called to cut the silence and turned my head to him as he raised his head because of my movement while my chin is still resting on his shoulder.

     He hummed and looked at me. Napalunok naman ako nang makita siya nang

malapitan

. Halos

nagbabanggaan

na ang dulo ng mga ilong namin.

Tinignan

niya lang ako nang deretso sa mata at hindi ko namang maiwasan ang mamula at

mapaiwas

ng tingin. I felt his fingers hold my chin to turn my gaze again back at him. Bago ko pa man siya tuluyang tignan, may malambot na bagay na

dumikit

sa labi ko.

Kahit

ilang segundo lang iyon, parang ilang oras iyon para sa akin. Then he looked at our front, leaned his head on the trunk of the tree and closed his eyes like he did not just kiss me.

     He kissed me?

     Oh my god! He did kissed me!

    

Napahawak

naman ako sa labi ko habang nakatitig lang sa kaniya. I saw him smiled contentedly as he squeeze my hand softly and started playing my fingers with his. Napasandal na lang ako muli sa puno at hindi makapaniwala sa nangyare.

     This guy just stole my first kiss! Goodness, I can feel my heart starts hammering out of my chest. Napakagat labi naman ako at napatingin sa kaniya. I sighed and try to calm my heart as I observed him. The way the sunlight hits the other side of his face and made the traces of it looked more beautiful. He almost looked like an angel! Almost, dahil paggising, kahit tahimik ’yan most of the times,

matindi

rin dila niyan sa pang-

aasar

sa akin. Pero kahit na ganoon, he is just beautiful to be called abnormal by the others. Like what are they thinking? Are they blind or something?

     My breath hitched as he slowly opened his eyes then turned at me. The light of the setting sun behind him makes his eyes kind of standout. I can’t help but put my hand on his cheek again then caressed it as I stared more at his stormy grey eyes.

     He kissed my palms and smirked at me. I pout and rolled my eyes as he chuckling hold my hand. He stand up and tug my hands. “Let’s go, Mon Coeur.”

     I frowned and stand up. “What was that even mean?”

     He just chuckled and shake his head.

     “Aw, c’mon. Tell me please?” I said and give my puppy eyes again.

     “That might work a lot of times but not this time. Let’s go.” Sabi nito at marahan na akong hinila

palakad

.

    

Habang

naglalakad pauwi, patuloy ko pa rin siya kinukulit kung ano ibig-sabihin ng tinatawag niya sa akin. Nakapagpatawa lang ito sa kaniya hanggang sa makarating na kami sa

tinutuluyan

naming beach house.

     “My heart.”

     “Huh?”

     He gave me a soft kiss again as my eyes widen and my whole body seemed to froze. “That’s what it means.” Then he walks away.

     I stared at his figure as I touched my chest. “My heart.” I whispered as a smile broke into my lips.

.

.

.

.

     Bigla ko namang napamulat ang mga mata ko. Napatitig lamang ako sa kisame at napapahinga nang malalim habang pilit na hinahalungkat ang masayang panaginip. Pero katulad pa rin ng dati, hindi ko pa rin ito matandaan. But all I know that it is a happy dream.

     Napabuntong hininga na lamang ako at kasabay no’n ang paghigpit ng yakap ng katabi ko sa akin. I looked at my side and saw the sleeping beauty. I frowned and remembered that he’s the beast when he wakes up. I completely turned at his side and stared at his sleeping features. Napakagat labi na lamang ako nang maramdaman ang saya at kuntento sa puso ko. Pero may parte pa rin sa utak ko na tumututol tungkol sa desisyon na isinagawa ko kagabi. I shake my head internally and talked to myself again that I’m going to take a risk on this one. ’Cause whenever I’m with this guy, I feel ease.

     Kagabi, pagkatapos ng halik na binigay ko sa kaniya, nginitian niya lang ako at dumeretso na sa banyo. Ako naman nakatulala lang sa pwesto hanggang sa narinig ko na ang pagbukas niya ng shower sa loob. Ni hindi niya ako sinigawan, sinaktan, tinakot, o kung ano pa man ang maaari niyang gawin. He just told me to don’t do it again. And that’s it. Hinalikan ko lang siya, pagkatapos no’n…wala na. Nilinis lang niya ang sarili niya. Gusto ko pa nga sampalin ang sarili ko dahil hanggang sa matapos siya maglinis ng katawan, nandoon pa rin ako sa pwesto ko, ni hindi man lang ako nakaramdam ng malay dahil sa gulat nang wala man lang talaga siya ginawa. Kung hindi pa ako tatawagin ni Cypher, baka hindi pa ako gagalaw sa kinakatayuan ko. Argh, nakakahiya.

     And right, we’re on the same bed. Walang nangyare ha! Natulog lang kami. I mean, may kaunting make out session lang pero ’yon lang ’yon! Tapos niyakap lang niya ako hanggang sa ako na ang unang nakatulog sa aming dalawa. Ginawa pa nga akong bata nito. The way he hugged me and pat my butt gently, like I’m some kind of a baby. But I’m going to admit, it really did help me to fall asleep faster. I’m quite thankful about it, dahil alam kong nagtatumbling nanaman ang puso ko sa ideyang magkatabi kaming matulog. First time ’to sa isang buwang pamamalagi ko dito sa kwarto niya. And it’s also my first time to sleep with someone else. And damn it, it’s really…comfy? Kahit puno ng muscles ang katawan niya, hindi naman iyon kabawasan sa komportableng nararamdaman ko kapag nakayakap siya sa akin.

     Napalunok naman ako at tinitigan pa siya. As I look at him more, I can’t help but to feel familiar with him. Kahit na ito ang unang beses ko na may makasamang matulog, hindi ako kinabahan o kung ano pa mang pakiramdam na hindi makatulog. In fact, I sleep faster than before, I am more comfortable, plus, I have the nicest dream I’ve ever had. Kahit na hindi ko ito naaalala, alam kong masayang panaginip iyon. Parang bang may magandang nangyare sa akin o kung ano pa mang ikakasaya ng puso ko.

     I sighed as I looked at his closed eyes. Hindi ko alam kung bakit sabik na sabik akong makita ang mga mata niya. Parang na-miss ko ito? Kahit na ilang beses ko naman na siya nakikita. Argh! The hell. I’m totally confused right now.

     The more I stared at him, the more I do some things unconsciously. Like moving my hand on to his cheek before I can stop myself. I bit my lip even more as I caressed him and rub my thumb softly on his cheek near his eyes. Napahigit naman ako nang hininga nang maramdaman ang paghila ng braso niya sa katawan ko papalapit pa lalo sa kaniya. Nanlalaki ang mga mata kong nakatitig sa kaniya habang unti unti niyang minulat ang kaniya. Despite of my nervousness, I can’t help but stare in awe at his eyes. Oh god, kahit paggising ganito siya kagwapo? Musta naman kaya ako? I’m kinda freaking out, baka mamaya may muta ako, may panis na laway, bad breath?! Argh, why the hell am I being conscious with this guy lately?

     He lazily smile and gave my palm a peck that made me hitched my breath for no reason. “Good morning.” He purred on my hand.

     “Good morning.” Mahinang bati ko pabalik at unti unting binawi ang kamay.

     He hummed then hugged me tighter as he lower himself and stuck his face on to my neck. I involuntarily shiver as I felt his breath on my skin. “You really smell good.”

     I pout and trying to fight my blush even though it’s useless. “Of course I am.” I muttered to hide my shyness.

     Natawa naman siya at naramdaman ko ang pagpasada ng kamay niya sa likod ko. Una ay ayos lang naman, pero nang maramdaman ko ang pagpasok ng kamay niya sa loob ng t-shirt ko…damn this pervert. Gano’n lang din ang ginagawa niya sa likod, pero ang mas ikinamula ko pa ay ang pagpasada din ng mga daliri niya sa waistband ng pajama ko. Hinahampas ko naman siya tuwing ginagawa niya iyon at wala naman siyang ibang ginawa kung hindi ang tumawa sa leeg ko. I sighed and can’t help but feel… contented with this kind of morning.

     He leaned back and looked at me. Before I can say anything he immediately gave me a toe curling kiss. Hindi ko na inisip kung mabaho man hininga ko o kung ano, basta humalik lang din ako sa nakadadala niyang mga labi. Napaungol ako nang kagatin niya ang ibabang labi ko at kinuha naman niya ang oportunidad ng pagbuka ng bibig ko sa pagpasok ng dila niya. Ohhh these sinful man really make me out of my mind! His tongue explore the insides of my mouth in every corner of it before catching my own tongue. I moaned again as he sip it and played with it. I felt myself totally lay down on the bed as he went over me without breaking our kiss. When he let go of my tongue, he starts to nibble my lips that made my commando down there slowly getting up in attention. And this guy seems to know his timing as he let go of my lips. My nature whore try to chase it but he just chuckled which made me snap in reality as my face turned bright red.

     “Right, baby.” He said then gave me a peck. “I’m going to get shower first. Pagkatapos ko ikaw naman. O gusto mo sabay na lang tayo, since we already did that? More than that actually.” He huskily said.

     Pinanlakihan ko naman siya ng mata at agad naman akong umiling. Natawa na lang siya at binigyan ng halik ang dulo ng ilong ko bago tuluyang umalis sa ibabaw ko. And I think I just get my insides back to work when I heard the door shut. Napabuntong hininga naman ako at tinakpan ang mukha gamit ang comforter. I groaned and want to slap my inner self for being such a slut when it comes to him. Fucking hormones.

     Napahinga naman ako nang malalim at napaupo sa hinihigaan. I took the remote control of the room on the side table. Niyakap ko na lang ang mga binti ko tsaka pinalitan ang mga salamin na maging transparent. Unti unti naman akong nasilaw sa papasikat na araw pero kahit na ganoon ay nagpapakalma naman sa akin ang paligid.

     I wonder if Tito Orene got my message. I just wanted to make sure if he’s really okay. Minsan ko naman na natanong dati kay Rosa ang kalagayan niya, sabi naman nito ay hindi raw nila ito pinakealaman dahil wala itong kinalaman sa mga kabaliwang ginawa ng hospital na iyon, which is I already knew, pero hindi niya raw alam kung nasaan na ito ngayon. Well at least I’m relieved that he’s safe, I guess.

     Ilang minuto pa ako nagmuni muni sa paligid nang marinig ko na ang pagbukas ng pintuan ng banyo. Awtomatiko naman akong napalingon doon na medyo ikinatigil at ikinasisi ko. Napalunok lamang ako habang tinititigan ang bagong ligo na Cypher. I swear that it’s one of the most hottest thing you’ll ever see. His white hair is dripping wet as the droplets of water where running deliciously down on his exposed toned pale chest even though he is wearing a robe. A damn robe. How the fuck can someone came out from the shower and looking like a greek god just by wearing a robe?

     Napahigpit naman ako ng yakap sa sarili nang mapansin niya ang pagkamangha ko sa kakisigan niya at nginisian ako nito. Huminga naman ako nang malalim nang lumakad siya papalapit sa kama at naupo sa tabi ko. He placed his hand on the bed behind me and leaned closer to me while I automatically hug myself tighter.

     “What?” I’m aiming for a snob tone but I guess it didn’t work because it turns out like a nervous one. Argh. Why am I so whipped with this guy? Oo na inaamin ko na ’yon. Dahil sino pa ba ang lolokohin ko sa pagsabing hindi ako naaapektuhan sa presensya niya.

     He grinned at me. “You know…” Panimula niya. “You can touch me all you want. Asawa mo naman ako. Parang huhubaran mo na ako sa mga tingin mo. I don’t mind my dear husband. I would gladly serve myself to you.”

     Parang nanuyo naman ang lalamunan ko sa sinabi niya. Inirapan ko na lang ito at umiwas ng tingin. “Pervert.” I mumbled.

     He chuckled. “Ako pa talaga.” Sinamaan ko naman siya ng tingin at napataas na lang siya ng kamay na parang sumusuko. “Easy, baby.” He smirked for a moment. Unti unti na siyang sumeryoso ulit ng tingin na ikinataka ko naman. “Go take a shower. Meet me in the dining hall, mag-uusap pa tayo tungkol sa nangyare kagabi.” Tsaka na ito tumayo at dumeretso sa walk in closet.

     Hindi ko naman maiwasan ang kabahan sa sinabi niya. Pero tumayo na rin ako at pumunta sa banyo. Kailangan ko ring alamin ang kalagayan ng kambal. I still feel sorry and fucking damn guilty. Hindi pa rin matanggal sa isip ko ang duguang katawan ni Cypher kagabi. At mas lalo lang ako kinakain ng sama ng loob sa sarili tuwing iniisip ko na dugo iyon nila Keagan at Kael. I hope they’re okay, which I fucking doubt. Just looking at Cypher last night, those cold mad stares, I know that he didn’t go easy with them. But for godsake, they’re his cousins! His family…

     Nang matapos na akong maligo, agad na ako nagsuot ng roba at lumabas sa banyo. Napatingin naman ako sa paligid at napansing lumabas na siguro ang kasama ko. I sighed and went straight to the bed as I saw clothes there. Mukhang hinanda niya ito bago siya lumabas. Kinuha ko na ang remote at inactivate ang frosted glass para matakpan ang buong kwarto habang nagbibihis ako.

     Dining hall? Sana naman tama ang pagkakatanda ko noong inilibot ako nila Rosa at Cyrene sa paligid ng mansion. I mean, iilan lang naman ang lagi kong pinupuntahan sa mansion na papasa pa bilang kasing laki ng Mall of Asia, okay I’m exaggerating but it is really big. Dagdag mo pa na lagi lang ako sa kwarto kumakain kasama si Cyrene. And speaking of the child…

     “ Bonjour , Kuya Elli!“ Masiglang bati nito pagbukas na pagbukas ko ng pinto para lumabas na.

     I smiled. “Good morning Rene. You’re joining breakfast with us?”

     She beam and nodded. “ Oui ! Grand frère woke me up then said that we’re all going to have breakfast together!“ She said excitedly then automatically raise her hands and I just chuckled as I picked her up.

     “Is that so? You seem excited.” I hummed as we went in the elevator.

     Tumango tango naman siya. “Of course po! Ngayon ko lang po ulit makakasabay si Grand frère magbreakfast.” She happily said and do her weird wiggle happy dance in my arms.

     I smiled gently at her. Kahit na laging busy si Cypher at hindi masyado nakikisama kay Rene, mas naintindihan lang ito ng bata at nagiging excited pa kapag nalamang makakasama niya ang Kuya niya. That’s a good positive thing. At least hindi siya nagbabaon ng sama ng loob. The child herself is precious.

     Laking pasalamat ko na rin na kasama ko si Cyrene at siya na nagturo sa akin ang daan papunta sa malaking dining hall na malapit na ring pumasa bilang isa sa mga Michelin star restaurants. Argh, how rich is this guy?

     “ Grand frère! “ Sigaw na bati ni Rene. Speaking of the devil himself. She wiggled her way out of my arms then run to his brother.

     Ngumiti naman sa kaniya si Cypher at natawa na rin ito nang awtomatikong napayakap si Rene sa mga hita niya. “ Bonjour

, petite sœur. “ And picked her up as he walked to the long dining table.

     I can’t help but smile at the two. Cypher is just quiet and listening to his blabbering sister. Yeah, I can definitely tell that he acts differently towards her. Napakibit balikat na lang ako at sumunod sa kanila. Binaba na ni Cypher ang bata sa upuan nito tsaka ito nagtungo sa upuan na malapit sa akin at pinaghila ako. Tinaasan ko naman siya ng kilay, well this is new. He just chuckled and bow his head at me like I’m some kind of a lady. Namula naman ako at inilingan na lang siya tsaka umupo. He gave me a wink before going to his seat. Sa buong almusal namin, tanging ang dalawa lang ang nag-uusap. I don’t mind, it’s very relaxing to be honest.

     “You want to go to the beach, Rene?” Yaya ni Cypher.

     Lalo namang lumaki ang ngiti ng isa at masaya itong nagtatango tango. “Are we going to collect pretty shells po?”

     I froze and looked at them both as Cypher nodded while Rene is starting to dance happily on her chair again. Collecting shells?

     I winced and unconsciously hold my head that aches for a second. Napansin naman iyon ng nga kasama ko. “You’re okay?” Rinig kong tanong ni Cypher.

     Nawala rin naman ang sakit nito kaya tumango ako sa kaniya. “Yes, I’m okay.” I said then drink my coffee.

     “Are we still going po sa beach or you need to rest po Kuya Elli?” Rinig kong nag-aalalang tanong ng isa naming kasama.

     I smiled at her. “We’re still going. I can relax there.” Then she start cheering again. I don’t know where she got all the energy. But that is Cyrene for you.

     “Why don’t you get your bucket for the shells and we’ll wait you at the entrance.” Sabi naman ni Cypher at hindi pa kami tuluyang nakakatayo nang tumakbo na palabas ng dining hall si Rene na ikinatawa naman namin.

     “So…” Panimula ko. “You guys collect shells?” I asked as I felt the familiarization in my heart.

     He nodded as he wrapped his arms around my waist and we walked out of the hall. “Yeah…” Then he glanced at me. “It’s been a habbit.”

     I looked at him for a moment then I can still feel something familiar in me.

---

     “I found one, I found one!” Sigaw ni Cyrene at pinakita sa amin ang shell bago ito nilagay sa pink bucket na buhat buhat ni Cypher.

     I can’t help but smile. Hey, it’s not everyday that you get to see a Mafia boss holding a pink bucket and collecting shells with his sister.

     Ilang saglit pa ay may nakita kaming ibang mga bata at mukhang mas sumaya lalo ang araw ni Cyrene nang makita ang mga kalaro niya. She skipped her way to us. “Can I play and swim with them, Grand frère, Kuya Elli ? “ She asked.

     “Go on. Me and your Kuya Elli will be here.” Cypher said softly and her sister beamed at him then run her way to her playmates. “Let’s go.” Yaya niya sa akin sa kubo na malapit sa amin. Tumango naman ako at sinundan na siya.

     We silently sit at the hut while watching the kids play their hearts out on the sand and beach. I don’t know why, but all of a sudden I’m having nostalgic feeling with this place. Like it’s instantly became damn familiar. Parang bang nakapunta na ako dito noon pa. Hindi ko naman ito naramdaman noong unang punta ko dito.

     Katulad ng lalakeng katabi ko. No’ng una ang tingin ko lang sa kaniya ay isang estranghero na akala ko’y pasyente ko and you guys know the rest. Pero noong paggising ko rin sa isang panaginip, na hindi ko rin maalala, parang bang matagal ko na siyang kilala? Argh, this is damn frustrating. I know I have selective amnesia. But I never really knew if we have a past or something? Hindi ko naman siya nakikita sa mga album pictures sa bahay, sa mga social media accounts ko. My friends didn’t really mentioned something about a guy with stormy grey eyes. Kahit si Tito Orene wala ring sinabi sa akin. Ang alam lang din niya ay pasyente itong si Cypher.

     I also remember going to a beach with my family, but not on here. Like this place is different than the beaches or islands that I remember.

     “You’re spacing out again.” Nagising naman ako sa reyalidad nang marinig kong magsalita ang kasama ko na nanatiling nakatingin sa mga batang naglalaro.

     I just sighed. “Get use to it.”

     He chuckled and shake his head. “Probably will.”

     Natahimik naman ulit kaming dalawa nang maalala ko ang kanina ko pa inaalala. “Where are the twins?” I asked calmly.

     I gulped nervously as I saw his features darken and his warm aura instantly went cold. “They’re in their rooms now.”

     Napakagat naman ako sa labi. “C-Can I ask what did you do to them?”

     He looked at me as I winced at the cold stare. “Punish them. Take it as you will.”

     “Pero hindi naman nila kasalanan na—”

     “I know.” He said. “Still it’s their job to watch you. Hindi ko alam kung anong iniisip mo at nakipagkita ka kay Mario ng gabing iyon.”

     My eyes widen and open my mouth to say something but I just shut it automatically when I didn’t really know what to say. He knew? He fucking knew. Did Rosa tell him? Pero sabi niya sa akin siya na raw bahalang—

     “No one told me anything. I just knew.” Pagputol naman ni Cypher sa iniisip ko. “I have eyes everywhere, babe.” Then he gave me his cheshire grin. That terrifying up to no good kind of grin. “C’mon, you think I’m that stupid to not know this shit?” Then he pull something in his pocket.

     “C-Cypher.” I said as I stared at the phone that Mario gave to me.

     “You’ll still be punish, baby.” Then he leaned closer as he gave me a peck. “I’ll make sure that you can’t leave here. That you can’t leave me. Just watch.”

     I stared at him more as he held my jaw and pull me closer.

     “Don’t push me, Elli. You don’t want to see me out of control when I get mad. Do you?”

     My breath hitched as I can feel myself slightly shaking in fear. He might be sweet and caring earlier but I need to remember…

     He’s still a beast.

     No matter where you look at it.

     He’s still a beast.

     “So behave, my beauty.” He smirked. “Behave.”

Chapter Seventeen

“I’m so sorry about everything, guys.”

     I whispered as I lowered my gaze and can’t look at the twins without feeling any guiltier like I am right now. Pagkatapos ng usapan namin ni Cypher sa beach, ilang oras pa, yeah a silent torturing hours, ay tinawag na niya si Cyrene na basang basa at tuwang tuwa sa araw niya na medyo nagpainggit sa akin dahil hindi nakakatuwa ang araw ko ngayon. Nang makabalik na kami sa mansyon ay nagpaalam ako kung pwede bisitahin ang kambal. Thank goodness he’s okay with it and let me.

     “Aw, it’s okay, Mistress.” Keagan winced as he tried to adjust himself to the headboard of his bed. “What happens happened.” He shrugged and silently cursed at his wounds.

     “Yeah, it’s fine. Don’t feel bad about it.” Sabi ni Kael at ngumiti pa sa akin na agad din niyang ikinangiwi dahil sa pasang natamo niya sa mukha.

     Right, that made me feel bad even more. Just looking at them…Argh, pakiramdam ko hindi ako matatahimik hangga’t hindi sila tuluyang gumagaling. Halos buong katawan nila ay puno ng bandages. Kahit sa mukha, visible ang tindi na ginawa ni Cypher. Pero hindi naman dumating sa punto na hindi ko na sila makilala. Sadyang bugbog sarado talaga ang lagay nila ngayon. Their wounds are like seems to be some slashes or something and it’s also quite visible in their bandages. Tinanong ko pa nga sila kung anong ginawa sa kanila ni Cypher, pero nginitian na lang nila ako at sinabing hindi ko na dapat alalahanin pa ’yon.

     I bit my lower lip and looked at them as I felt tears brimming in my eyes. “Sorry talaga. Kung alam ko lang na ganito mangyayare sa inyo…” My voice trailed of as I fight my tears back.

     They just both chuckled. “Nah, huwag ka na umiyak. Baka kapag nakita ka ng asawa mo ng ganiyang lagay, mapupuruhan na niya kami ng tuluyan.” Kael playfully said.

     “Hayaan mo na. Tsaka naintindihan ka naman namin kung bakit mo nagawa ’yon.” Sabi ni Keagan.

     I tilt my head at them. “Y-You guys do?”

     Tumango naman si Keagan. “Yeah, we kind knew the situation. Kung ako rin naman isang araw magigising na nasa teritoryo ako ng isa sa pinakamalakas na Mafia boss sa mundo at ginawa pa akong asawa nito. Dude, I’ll definitely freak out too.”

     “Yep. I’ll probably dreamed in escaping this place like you do.” Kael agreed. “But on the second thought…” Nginisian naman ako nito. “I can be a good sexy husband and stay here with my hell of a beast husband.”

     “Yeah. With that face and body of Cypher? C’mon Mistress, you can’t deny that he is irresistible. Right?” Keagan said teasingly while moving his brows up and down to me.

     Sinamaan ko naman sila ng tingin at ramdam ko ang pag-init ng mukha ko na lalo lang nilang ikinatawa. I rolled my eyes at them. “Alam niyo, ganiyan na kalagayan niyo, nakuha niyo pa maging manyak.” I mumbled and they just laugh even more. Pero kita ko rin na nasasaktan din sila sa pagtawa nila na nagpapadagdag lang ng masamang kalagayan sa konsensya ko.

     “Well, that’s how we are.” They both said in synced and chuckled again.

     Nginitian ko naman sila dahil kahit ata inuntog ni Cypher ang mga ito sa kung saan man, ganoon pa rin sila. They stay happy go lucky type of guys. Wala rin silang sama ng loob sa akin o kay Cypher, parang bang alam nila na dadating ito sa buhay nila o kung ano pa man. I’m glad that they’re okay, barely, but still okay and alive.

     Ilang oras pa ako nanatili sa kwarto nila at nakipagkulitan lang. Tinadtad pa nga nila ako ng asar sa kung ano mang maisip nila. Hinayaan ko na lang sila para gumaan gaan naman din ang pakiramdam nila. Doon sila masaya kaya hangga’t hindi pa magaling mga sugat nila, I’ll sacrifice my ego for a while too. Nasabi rin nila sa akin na sila pa rin naman daw ang mga bodyguards ko. But for the meantime, habang hindi pa nga sila magaling, ay baka raw may papalit pansamantala sa kanila. Biniro pa nga ako ng mga ito na huwag ulit gawin ang ginawa ko sa kanila, ang pag-alis ng walang paalam o pagtakas, baka raw mapatay na ng asawa ko ang mga iyon, kaya maawa raw ako. I don’t know if I should feel mad or sad about it. But they just laugh at my guilty face. I guess I’ll just be annoyed on that kind of remarks.

     “Speaking of what you did.” Panimula ni Keagan. “Do you really want to escape? Like no offense, it’s your own life and shits, pero bakit ka pa tatakas dito? May boyfriend ka bang naiwan? Pamilya?”

     Napatigil naman ako saglit at napahinga ng malalim. “No, I have no one before I came here to be honest.” I whispered.

     “So what’s the point of leaving?” Tanong ni Kael. “You have us. You can stay here. Huwag mo na gawing komplikado ang lahat. Simple as that.” He said while Keagan at his side agreeing.

     I stared at them for a while. I have them . I never have anyone in my life after my parents die. Tanging si Tito Orene lang pero kahit na ganoon, hindi ko pa ring maiwasan ang malungkot sa pakiramdam na parang ako na lang mag-isa. Kaya kung babalik man ako sa pinanggalingan ko… I’ll be alone again. I’ll feel nothing but emptiness again. I probably won’t feel at ease when I sleep in my bed again. I’ll have nightmares again. I’ll just cry everytime when I remember those horrible memories how everything I love was gone. How the old me was gone.

     “Will it be worth it?” Pagputol ni Keagan sa mga iniisip ko. “All those future efforts you might put on just to leave this place, will it be worth it? As far as I know, YOU, my cousin,” He smiled. “are now part of the family.”

     Natahimik naman ako at napakagat sa ibabang labi dahil parang sumabog ata sa saya ang puso ko. After my parents die, I never really knew any of our relatives. Laging sila mama at papa lang ang nakakasama ko. Kahit kailan ay hindi rin nila nabanggit kung may pinsan ako, may Tito, Tita, Lolo, Lola. Kaya nang mamatay sila. Wala ng natira sa akin. It’s just all about me these past years.

     Napangiti rin si Kael at tsaka binigyan ng malisyosong tingin ang kakambal niya. “Since when did you become so cheesy?”

     Inirapan naman siya ni Keagan. “C’mon, we can’t let him leave. If he leave, we will be dead meat next time.” Pabirong sabi nito.

     I gave them a smile and chuckled. Right, they’re family now huh. “Kinausap na ako ni Rosa tungkol dito.” Panimula ko at nanahimik naman sila para pakinggan ako. I bit my lower lip harder in anticipation. “I’ll stay.” I whispered, but enough for them to hear it.

     Napahinga naman sila nang malalim at magaang ngumiti sa akin. “That’s the greatest decision you’ll ever make, Mistress. Hey, Cypher might be…” Then he leaned forward. “A little bit crazy.” He whispered playfully and leaned back. “But I’m sure he’ll take a good care of you.”

     “A very good care.” Makahulugang sabi ni Kael na ikinatawa nilang magkapatid.

     “Right.” I answered while rolling my eyes at them again but can’t help to join their chuckles.

     “You guys will be cool. Pakitaan mo lang ’yon ng love love, edi nasa kama na kayo in no time.” Kael shrugged as Keagan smirked at me while nodding.

     Napahilamos naman ako ng mukha. “Argh. Stop it already, you perverts.” I mumbled and they just laugh at me. Goodness, hindi ko ata sila makakausap nang matino na tatagal ng mga limang minuto. Kung seryoso man ang sasabihin nila, may kamanyakang dagdag doon.

     I sighed as I remember something. “Hey guys.” I called their attention. “Do you know anything about Cypher’s past? Sabi ni Rosa ay parang nasira raw siya ng nakaraan niya? I’m hoping that you guys can tell me something?”

     They looked at each other for a moment. Parang bang nag-uusap sila gamit ang mga ekspresyon nila. Well, I guess it’s a twin thing. Lumingon na rin sila sa akin at si Keagan naman ang unang nagsalita sa kanila. “Well…” Tinignan niya ulit si Kael na umiwas lang ng tingin at parang naging interesado bigla sa mga nakabalot niyang sugat na ikinasimangot ni Keagan. He turned to me again. “I don’t know if we should say this…” His voice trailed off and bit his lower lip anxiously. “But I’mma say it anyway. Kapag nagkaalaman si Kael isumbong mo.”

     “Hoy, ako pa dinamay mo.” Singhal naman ni Kael. Marahan namang sinundot ni Keagan ang balikat nito na may sugat na agad na ikinamura ng isa. Natahimik na lang ito at napanguso. “We’ll just give you a bit of knowledge? Kasi… Damn it. Ang alam lang namin ay, yeah, he’s definitely damaged by his past. Clearly, hindi namin masyado alam ang eksaktong nangyare.” He mumbled.

     Keagan nodded. “Ang alam lang namin baka konektado iyon sa pagkamatay nila Tito, ’yong ama niya, at ang isa pa naming pinsan, which mean his brother.”

     Nanahimik ako pansamantala at tinitigan lang sila. They just shrugged and they both winced at the same time. Napahinga naman ako nang malalim. “H-How did they die?” I whispered as I can definitely feel how hurt it was.

     “We…” They both looked at each other again before turning to me and sadly smile. “…we actually don’t know honestly. I mean the rest of our family and relatives don’t know any of it. We were just shocked that one day Cypher called us and said that they’re dead. And yeah…” Kael’s voice trailed off as he winced again but not because of his wounds this time.

     “Well, that’s the tea.” Keagan end awkwardly.

     I slowly nodded. I wonder what happened. “Can I ask what kind of person Cypher is, before that ?”

     They both smile sadly again. “He was very different to be honest. Lagi pa naming kalaro ’yan. Lahat kami ay nagkakasundo, hindi ka pa nga maniniwala na palakaibigan kaya ’yan dati.” Keagan chuckled then it slowly fade. “But, yeah, he change into a completely different person after what happened and it’s also the time that he inherited this.” Then he gestured his hand to the place.

     “Pero hindi dapat siya ang magmamana nito.” Panimula ni Kael.

     I knotted my forehead. “What do you mean?”

     “’Yong kapatid niya dapat ang nasa posisyon niya ngayon. Kaya lang, you know the rest.” He said.

     I tilt my head. “What’s his brother look like?” I asked curiously.

     “That…” Panimula ulit ni Keagan. “…we don’t know again.”

     I frowned. “Paano naman nangyare ’yon, eh magpinsan kayo diba?”

     “Kahit na magpipinsan kami, hindi pa namin ’yon nakikita. Kasama kasi iyon sa mga batas sa pamilya nila. Kung sino man ang magmamana ng nakatataas na posisyon, hindi ito pwedeng magpakita sa kahit na kanino, except sa kanilang magpapamilya.”

     “Right, he’s just literally training his ass off throughout the years in we don’t know where. That’s all we know. Ipapakilala lang siya kapag ipapasa na sa kaniya ang posisyon. And let’s just say, he didn’t make it at all.” Kael said sadly.

     “Kahit sa burol o libing? Hindi niyo siya nakita?” Takang tanong ko.

     “Nope. We saw them in a jar.” Keagan answered.

     “Ashes.” Kael continued.

     Napangiwi naman ako sa sinabi nila. Brother? “How come Cyrene never told me?” I mean, knowing the child, she is a talkative one. Kaya imposibleng malagpasan niyang ikwento sa akin iyon.

     “Unfortunately, for Rene. Syempre, hindi na niya naabutan ’yon. And I doubt your husband will tell anything about it.” Sagot ni Kael.

     “You do realize that Rene is not Cypher’s real sister, right?” Keagan said.

     Natahimik ulit ako sa sinabi nito. Alam ko ang pagkakaiba nilang dalawa, pero hindi naman napunta sa isip ko na hindi kadugo ni Cypher ang bata. “Did Rene knew?”

     Tumango silang dalawa. “Cypher explained to her as soon as she start to understand things.” Sagot ulit ni Keagan na ikinasimangot ko dahil napakabata niya pa para malaman iyon. Pero kung sabagay, kung mas maagang malalaman, mas may tsansang hindi magkakaroon ng mga komplikadong pangyayare sa dadating na panahon.

     “And you know Rene. She just understands it all, as long as she’s still Cypher’s sister, she said.” Kael continued.

     I nodded. “How about their mother?”

     “Rene’s mother was actually Cypher’s stepmother. And the fam didn’t like her. The woman is just pure evil, poor Cyrene.” Keagan said while shaking his head. “Pero nang mamatay si Tito, umalis na rin ang babaeng iyon. Wala kaming nakuhang balita doon hanggang sa may tumawag kay Cypher at sinabi ang tungkol sa pagkamatay ng babae nang mapanganak si Cyrene. Cypher investigate and take care of all baby Rene’s needs. Nang hindi rin malaman kung sino ang ama nito dahil nabalitaang kung sino sino ang pinapatulan ng babaeng ’yon,” Then he shivered in disgust. Inirapan ko naman ito na parang hindi nila ginagawa iyon na ikinatawa ng isa naming kasama. “Cypher took the responsibility.” He ended with a hurtful shrug.

     “And Cypher’s mother.” Panimula ni Kael. Wow, it’s like they performed this kind of explanation. Ni walang nag-uunahan kung sino ang magsasalita. Aakalain mong praktisado nila ang isa’t isa. “Namatay din siya matapos niyang maipanganak si Cypher.”

     Dahan dahan naman akong napatango at isinaloob sa utak ang mga nalaman. Like damn, that’s a lot of information. But it’s helpful. I need all of it as much as I can and heal Cypher. To tame that beast growing inside him. I’m going to stay here, there’s no turning back. Might as well just do my first reason why I met that guy…

     To tame him.

---

     “You’re okay?”

     Napalingon naman ako sa narinig na boses. Kita ko namang nag-aalalang nakatayo sa pintuan ng balcony si Rosa.

     I smiled a little. “I’m fine.”

     Bumuntong hininga naman ito at lumapit sa akin. Sinandal din niya ang mga siko niya sa railings at tinignan ang papalubog na araw. Muli ko lang din tinignan ang magandang tanawin.

     “I’m guessing he find out, huh?” She said lowly.

     Ako naman ang napabuntong hininga. “He told you?”

     Naramdaman ko ang pag-iling niya kaya nilingon ko siya. Kita ko namang napasimangot din ito. “As if.” She said and kiddingly rolled her eyes. “Here.” Tsaka may binigay sa akin.

     Nanlaki naman ang mga mata ko at unti unting kinuha ang cellphone na binigay sa akin ni Mario. “H-How did you—”

     “Master gave it.” Then she turned her gaze at me. “He said it’s yours anyway. At na sa’yo naman ang desisyon kung ano ang panggagamitan mo diyan.” Sabay hayag sa cellphone.

     I looked at the phone and frowned. “Binigay niya sa akin ’to kasi mataas ang tingin niya sa sarili niya na kahit saan ako magpunta, mahahanap at makukuha niya rin ulit ako.”

     Rinig ko naman ang mahinang pagtawa ng katabi ko. “Exactly.”

     Sinandal ko ulit ang siko sa railings at binuksan ang phone. Inaasahan kong may message na si Tito Orene pero nadismaya lang ako. Then I just stared at my phone. I looked up the view and sighed. Binwelo ko naman ang kamay ko tsaka binato ang hawak sa kung saan man.

     Rinig ko namang napapito si Rosa. “Nice throw.”

     “Thanks.” I mumbled.

     She chuckled. “I’m guessing you’re willing to try huh?”

     Nilingon ko ulit siya at kita ko namang nakatingin pa rin siya sa akin. She has a soft smile on her face and I just gently return it. “I’m not just going to try. I’m going to stay.”

     She beamed and slowly reach for me to hug. “That’s nice, Elli.” Then she leaned back and hold my shoulders. “Just so you know, I’m still here no matter what.” Then she pat my cheek and went back to her position.

     I nodded and we both looked at the view as we admire it again. Ilang saglit pa ay muli kong tinignan si Rosa at nakapikit ito na parang bang dinadama ang sariwang hangin.

     I hate to break the nice atmosphere but… “Can you tell me about Cypher’s father…” Napadilat naman siya at lumingon sa akin. “…and his brother?”

     She frozed and tilt her head to me. “Where did you know that he has a brother?”

     I bit my lower lip. “Keagan and Kael told me a bit of it.”

     Tinitigan niya pa ako saglit tsaka siya napabuntong hininga. “How much did you know about them?”

     “Hindi naman din ganoon kadami. Just his whole family were dead, and he only has Rene, which is not his biological sister.” Then I sadly smile as she nodded. “And a bit of his brother that supposed to be the heir of this clan or something?” Pag-aalinlangan ko.

     Tumango tango naman siya at muling napatingin sa papalubog na araw. “Right.”

     “Sabi rin nila simula ng mamatay ang tatay at kapatid niya, doon na daw nag-iba si Cypher? May iba ka pa bang alam?” I said while biting my lower lip harder with anticipation.

     “I do.” Then she nodded and turned at me. “But I still can’t tell you.”

     My shoulders slumped and nodded slowly. “Okay, I understand.”

     I heard her sighed. “But I guess I can tell you a bit more about his family.” Nginitian ko naman siya at tinanguan. She also smiled at me then started talking. “The late Master Carter is way different than Master Cypher.” Panimula niya. “I mean Master Cypher is also different when he was younger too, almost the same personality with his father. Pero siyempre iba ang pamamalakad niya sa pamamalakad ng ama niya sa business na ito. Master is really secretive and mysterious, while the late Master is very open and always asked for opinions if necessary. But either way, they both have the most successful Mafia clan in the country. When Master Cypher was younger, he was always the playful one, in a good way, and very easy to read to be honest.” Then she smiled like she’s reminiscing the young Cypher. “He was a gentle kind of boy. Kung makita mo lang, hindi mo aakalaing makakasuntok ’yan ng kung sino. I guess he inherited that trait from the late Mistress Chessa.” She shrugged. “But after the incident…” Malungkot naman itong ngumiti. “Of course, he change.”

     I nodded slowly as I looked at the sunset. He’s gentle, playful, and easy to read? Never thought of it, but of course the trauma might’ve hit him hard and he change into what kind of person he is right now. I turned to her. “And his brother? Have you seen him? Sabi ng magkambal ay hindi daw nila nakita ito?”

     Napailing din naman siya. “One time, the late Master and Mistress went into a long vacation, a five year vacation.” She nodded. “Pag-dating nila sa dati naming teritoryo—”

     “Dati?” Kunot noong pagputol ko sa kaniya.

     She nodded again. “Nang mapasa na kay Master Cypher ang posisyon, nagulat na lang kaming lahat na inilipat na niya kami dito at maayos na ang lahat. Wala na kami inakasong kung ano pa kung hindi ang iayos lang ang mga sariling gamit.”

     I tilt my head and stared at the trees for a moment. Akala ko dati na silang nandito. The way the island looks like. Akala ko simula una pa lang, ito na ’yong main territory nila…

     “At pagdating nga nila sa dati naming teritoryo, si Master Carter lang ang nakita namin at buhat buhat ang sanggol na Cypher. And I’m assuming you knew what happened to Mistress Chessa.”

     I nodded at the tragic event. “And his brother?”

     “We never see him, we don’t even know how old is he, what he looks like, what his name, we just all knew that he exists. Sa ibang bansa ito nag-aral at kung uuwi man ito dito, sa ibang lugar ito pumupunta. Si Master Carter ang nagtretrain dito. Habang si Master Cypher naman ay ineensayo ng kanang kamay ni Master Carter. Paminsan minsan ay nagpapalitan sila. Minsan aalis sila Master Carter at Master Cypher para magtrain. Pero kadalasan nakatutok ang ama nila sa isa.” She explained.

     “How about Cypher? Nakita niya ba ito?” I asked curiously.

     “Of course. I might say that they were close. Pero wala naman din sinasabi si Master Cypher tungkol sa kapatid niya. Kaya hanggang sa mamatay ito, nanatili itong misteryo sa amin.” She said dimly.

     I stared at the sun and sink in all the new revelations. Iniisip ko pa lang ay parang ako ang nasasaktan para kay Cypher. “We’re kind of the same.” I whispered. Like I mean, we lose those people we love.

     Rosa hummed. “Yes. That’s why, you should help him.” I turned at her as she smiled at me. “You can do it. I know you can. He never felt love after that incident. I know you’re the same too.”

     “No.” Pagputol ko sa kaniya. “I’m already feeling it again.” I said meaningfully. “Towards him.” I said lowly as I felt relieve on saying it in words.

     No more denying. No more excuses. I’ll stay with him and pour my feelings no matter where it takes me.

     She stared at me for a moment then smile widely. Hinawakan naman niya ang kamay ko na nasa railings. “I’m happy for you.”

     Ngumiti din ako sa kaniya at sabay na naming ulit nilingon ang araw na tuluyan nang lumubog. He’s been through a lot, I can tell it. So was I. And I will help him.

     Love him

’til

he feels the same.

---

     Napatigil naman ako sa paglalakad nang makita ko ang mga damit sa buhanginan. Tumingala ako at tinignan ang nakatalikod na pigura ni Cypher na ngayo’y nakababad ang kalahati ng katawan sa dagat. He’s just standing there and I’m guessing he’s not wearing anything under, ’cause I can clearly see his boxer briefs laying with the rest of his clothes.

     Oh god, this is going to be tough.

     Napalunok naman ako at naghubad na rin ng damit. Matapos ang usapan namin ni Rosa, sinabihan na rin niya ako na siya na ang bahalang i-contact si Tito Orene na ikinapasalamat ko naman at lumabas na rin ito habang ako ay nanatiling tumambay pa saglit sa balcony. Pero ilang saglit pa ay nakita ko naman ang papaalis na Cypher, I was assuming that he will be here, and yep he’s here all right. Nang wala na akong suot maliban sa boxers, ’cause there’s no way I’m going there without it, napahinga na ako nang malalim at naglakad na papunta sa dagat.

     I bit my lip as I walked closer to him. Ni hindi man lang ito gumalaw para tignan ako. Alam ko namang alam niya na may tao sa likod niya ngayon dahil sa mahinang paglagaslas ng tubig sa bawat lapit ko sa kaniya. Nang makalapit na ako nang tuluyan, tinignan ko pa saglit ang matipuno niyang likod. My eyes slowly went down and instantly went up also. Yep, he’s definitely not wearing anything! Napapikit na lamang ako at nagbigay ng munting dasal na sana hindi ako kainin ng tukso dahil kailangan naming mag-usap. I sighed as I slowly push my arms and wrapped it around his trunk toned pale waist. Narinig ko naman ang pagbuntong hininga niya habang isinandal ko ang buong katawan at pisngi sa likod niya.

     “What are you doing here?” I heard him asked.

     “We need to talk.” I whisper lowly.

     He hummed as I felt his hands hold mine. “Tungkol saan?”

     I’m just glad that his tone is calm. Not his cold merciless voice. Baka mas lalo lang ako mahirapang magsalita at hindi masabi ang gusto ko kung gano’n. Ramdam ko namang haharap na siya sa akin pero hinigpitan ko lang ang yakap ko para hindi matuloy ’yon.

     “What—”

     “I throw the phone.” Pagputol ko sa kaniya. Nanahimik naman siya saglit at ramdam kong haharap nanaman siya pero pinigilan ko ulit iyon. He can turned without any effort, kaya alam kong hinahayaan lang niya ako.

     Bumuntong hininga naman siya. “Why? That ain’t fun. Akala ko pa naman ay makakapaglaro na tayo ng habol-habulan at tago-taguan.” I can feel him grinning.

     I frowned and swatted his abs. And oh my, parang ako lang din nasaktan sa katigasan nito— argh, okay okay, I need to concentrate. Narinig ko naman tumawa ito at tuluyan ng humarap sa akin. Hinayaan ko na lang siya at pinipilit ang sarili na huwag titingin sa baba dahil sa sobrang lapit namin, dama ko ang alaga niya sa tiyan ko. It’s not even that erect, like how the hell I can feel like it’s a freaking giant— my goodness, I really need to concentrate.

     Napalunok naman ako nang makita sa malapitan ang mukha niya. He just stared at me as he reach for my arms and wrapped it around his neck. Then his hands went down around my waist as he starts rubbing my skin. I bit my lip as I unconsciously leaned further to him.

     He smirked at me then his hands went up on my chin as he tilt my head to focus on his face. “So, my dear husband…” Then he licked his lips as I found myself stared at it. “…are you saying that you’re going to stay here, with me?”

     I nodded as I watched his lips. Those plump sinful lips. Just thinking of kissing it made my inner whore slowly going out of his cave.

     He hummed and slightly chuck my chin to focus on his eyes. He gave me an evil grin as I tightly hung my arms around him. “If you’re going to stay…” Bulong niya at mariin akong tinitigan. “Are you willing to die for me?”

     My breath hitched at his last words. But it doesn’t scared me. Just me thinking of sacrificing myself to him, doesn’t scare me at all. Unang kita ko pa lang sa kaniya, alam ko ng mababaliw ako sa kaniya at handang ibigay ang lahat. It’s easier said than done, but if they made me choose, I’ll definitely give my body to his. Oh my god, I don’t even know that I am like this when I fall. “Yes—”

     “No, no.” Pagputol niya sa sasabihin ko. “That’s fucking easy.” Then he chuckled and gave me his cheshire grin. “Are you willing to live for me? To live with me? For the rest of your life?”

     Ramdam ko ang panunuyo ng lalamunan ko at paglakas ng tibok ng puso ko. “I am.” Without a doubt.

     In an instant his features darkened. “There’s no turning back.”

     Magaan ko naman siyang nginitian at mas inilapit ang sarili sa kaniya. “I won’t. This rabbit of yours, fallen into your trap, beast.”,

     “I know, darling. I know.” He said darkly as he attack my lips and start to kiss me senseless. I felt his hands on my butt and pull me up as I wrapped my legs around his waist.

     My hands went to his wet hair and angled myself to kiss him deeper as the bright moon shine our heated bodies.

Chapter Eighteen

Dedicated to:

seventrios

Belated happy birthday 🎂✨

And also to the people who’ve been waiting for this chapter…

---

 I feel like I'm drowning.

 Hindi dahil nasa dagat kami o kung ano pa mang konektado sa tubig.

 Dahil sa lalakeng ito...

 "C-Cypher." I moaned as I unconsciously tightened my grip on his wet white hair. Mas lalo lang lumakas ang ungol ko nang hulihin at sipsipin niya ang dila ko. Ramdam ko ang pagbaba niya nang kaunti sa katawan ko hanggang sa muli akong napaungol nang maramdaman ang alaga niya sa akin. I start humping him like my life depends on it. Like I need him for me to breath. Muling lumibot ang dila niya sa bawat sulok ng bibig ko, kadalasan pa ay kinakagat niya nang mariin ang ibabang labi ko na mas nakakapagpalala ng apoy sa loob ko. It's freaking cold earlier and now I felt like I'm in a hot tub in just one kiss.

 He hummed at my moans as I felt him move like he was walking to... I don't even know where. All I know is my mind starts to neglect me as my tongue keep battling with his while I rub myself to his big ass cock. Oh my god, I can't believe I just said that. 

 Ilang saglit pa ay naramdaman ko na ang pag-ahon namin sa dagat hanggang sa nakatayo na siya malapit sa mga damitan namin. I don't know how he did that. Ni hindi man lang ito nahirapan sa paglalakad habang naglalaban ang mga labi namin. Humiwalay na siya ng halik at tinitigan ako. I dazedly look back at him as he gave me a smirk. He leaned on my neck as I felt the tip of his nose ran on my throat. I shivered when I felt his minty breath on my bare skin. Napaungol muli ako nang sunggaban niya ang leeg ko. Walang malay ko naman siyang mas diniin sa akin na nakapagpatawa sa kaniya ng mahina. I think I'm starting to get out of my mind. Just him chuckling like that? It's the most fucking hot and sexy sound that I've ever heard. 

 He leaned back again while still wearing his smirk. Napalunok naman ako nang maalala kung nasaan kami. Oh damn, in this point I'm ashamed to say I don't even care if someone sees us. I just want him...

 "How about you go to our room first." Sabi niya at tsaka ako tuluyang binaba sa buhanginan. 

 I tilt my head at him as I'm still in dazed on our heated kiss earlier. "Huh?"

 Natawa ulit siya nang mahina at lumapit sa akin. I gulped nervously as my breath hitched on how hot he looks right now. The man himself is a freaking sex god! Napahigit naman ako nang hininga nang marahas niya akong tinalikod tsaka kinulong ang bewang ko sa mga braso niya. "Go to our room. Have a shower, a bath, anything you like. Then wait me on our bed, baby." He huskily whispered on my ear as I shudder in pleasure when I felt him bit seductively my earlobe. Hindi rin nakatulong sa sitwasyon ko ang galit niyang alaga na nararamdaman ko ngayon sa likod ko. "Sige na magbihis ka na." Muli niyang bulong tsaka binigyan ng halik ang leeg ko tsaka ko 'to naramdamang humiwalay sa akin. I think he's wearing his clothes too as I heard him picked up his boxers and pants.

 Napahinga naman ako nang malalim at tsaka sinunod ang sinabi niya. Nang tuluyan na akong nakabihis, nilingon ko ulit siya at nakitang naka-krus ang mga braso nito at tinitignan ako nang mabuti. Agad namang nag-init ang mukha ko nang mapagtanto kong pinapanood niya pala ang bawat galaw ko. Nginisian muli ako nito. "Go babe. I want you in our bed..." Then his grin widened. "...naked."

 Muli akong napalunok nang natuyo ata ang lalamunan ko sa huling sinabi niya. He gestured me to go already as he raised his eyebrow at me. Napakagat labi naman akong tumalikod sa kaniya at nagsimulang maglakad pabalik sa mansion. Ramdam ko ang mga tingin niya na pumapako sa likod ko habang tinatahak na ang daan paalis sa lugar. I unconsciously speed up my walks which made me realize how excited my libido is right now. Ni hindi ko na nilingon pa ang mga bumati sa akin at dire-diretso lang pumasok sa elevator. I can still feel myself in heat. Even my commando down there is still in attention. Parang atang guminhawa ang loob ko nang bumukas na ang elevator tsaka na ako naglakad papunta sa kwarto. Woah that seems to be a long elevator ride for me. When I finally entered the room, I take a big breath as my mind flew in our hot encounter. 

I might die in pleasure after this.

I groaned and went straight to the bathroom. Agad ko na hinubad ang mga damit ko at nilagay iyon sa hamper tsaka dumeretso sa shower room. I sighed in relief as I felt the cold shower tuned my body down for a bit. Ginawa ko na ang mga shower routine ko, at hindi ko pa nga namalayan na sobra ko atang nilinis ang sarili ngayon. Argh! I’m like an excited teenager. Like what the hell?

 Napasimangot na lang ako sa sarili at lumabas na ng banyo habang suot ang roba. Napasulyap pa ako sa kama na lalong ikinamula ng mukha ko sa maaaring mangyare mamaya. Lumapit ako sa side table at kinuha ang remote ng kwarto. I bit my lip as I press the button to turn the transparent windows into a reflective one. Huminga ako ng malalim nang tuluyan na makita ang buong sarili kahit saan man ako lumingon ngayon. I bit my lower lip harder as I untie my robe then shrugged it off and let it fall on the carpeted floor. As I saw myself completely naked like the day I was born, my heart goes haywire at the possible event later. Umakyat na ako sa kama at agad na kinuha ang kumot tsaka ako nagtago sa ilalim no'n habang yakap yakap ang mga binti.

 I'm really going to do it? I really am going to do this? Argh. I don't really know what to expect. I'm freaking 26, and I'm still a virgin. Kaya hindi niyo ako masisisi. Tsaka si Cypher lang ang unang lalakeng humawak sa akin, I mean ng ganoong ka-intense na hawak...basta 'yon! When he gave me a blowjob on his meeting hall, handjob at the shower, oh and when he made me cum on his room at the hospital, it's really blissful and I'm not going to deny that memory always hunt me! I can tell that whatever happens tonight, will definitely hunt me more.

 Napatigil naman ako nang marinig ko na ang pagbukas ng pinto. Kahit ata paghinga ko ay tumigil nang makita ang anino niya sa kumot na lumapit sa pwesto ko. I tightened my grip at the blanket as I heard him chuckled and walked away. Unti unti ko namang inilabas ang ulo ko sa kumot at tinignan ang kwarto nang marinig ko ang pagsara ng pintuan ng banyo. Ilang saglit pa ay narinig ko ang pagbukas ng shower sa loob. I frowned and lay completely on the bed. 

 "Maybe he's just playing with me." I whispered as I winced at my pathetic voice. 

 Hindi ko alam kung ilang minuto ako nakatulala sa kisame hanggang sa narinig ko na ang pagtahimik sa banyo, means tapos na siguro siya maligo. I breath deeply as I heard the door opened. I didn't dare to look 'cause I'm too nervous to move anyway. Naramdaman ko muli ang paglapit niya sa pwesto ko. Mas lalong lumakas ang tibok ng puso ko nang maramdaman ko ang paglubog ng kama sa tabi hanggang sa unti unti ng maharangan ni Cypher ang kisameng kanina ko pa tinititigan. He just swiftly went over me and, damn this guy, he's freaking naked again! Ang tanging humaharang lang sa hubad naming katawan ay ang kumot na nakabalot sa akin. 

 He hummed. "You seemed nervous?" Then he grinned widely at me as he leaned closer.

 Hindi ko na alam kung humihinga pa ba ako ng tama. I tell you, there's nothing hotter than a wet looking Cypher. His whole body is dripping wet like he didn't have the time to use a towel and just go straight here after the shower. Mas nagpalala lang ng sitwasyon ay ang bango niya. That sweet but masculine smell. Argh, how can I not resist the guy.

 Dahan dahan ko namang ginalaw ang mga kamay ko papunta sa leeg niya. I deeply sighed as I pull him closer to me until our lips meet again. This kiss is different than earlier. It's sweeter and passionate. Like we have all the time of the world. We're not rushing or anything, just feeling each other's touch. 

 I slightly whimpered as he bit teasingly my lower lip. Hinayaan ko namang lusubin ng dila niya ang loob ko at muling hinalughog ito. I automatically submit to his kisses and let him lead me to wherever. Ilang saglit pa ay mas lumalalim na ang halikan namin pero sakto namang humiwalay siya. I groaned and try to chase his lips but he doesn't let me. 

 I opened my eyes and stared curiously at him. My breath hitched as I felt his hand move up and down on my chest to my slender waist. "Tell me..." He whispered. Naramdaman ko ang unti unti niyang pag-alis ng kumot sa katawan ko. I shudder when I felt his bare heat on me. "...what do you want, baby?" He continue as he leaned down on my neck. I let out a shaky breath as I felt his majestic cock rubbing on my own. He started to suck and nibble the soft spot of my neck which made me melt even more under his grinding body. 

 "C-Cy..." My voice fade out as I moan louder after he grind harder on my fully ready commando. 

 "C'mon, baby. Tell your husband what you want." He sexily whispered on my neck.

 Oh god, this guy will be the death of me. I unconsciously tightened my grip on his shoulders. "You..." I mewled. "I want you. Please, please, please..." I whispered like a needy whore as I start to hump back on him for more delicious friction.

 He hummed and leaned back from my neck. Binigyan naman niya ako ng mabilis na halik tsaka ito tuluyang lumayo sa akin at umupo sa hita ko. I can feel my eyes bulging out as I completely saw his enormous cock. Oh my goodness, I can't believe that I'm going to say this but...kakasya ba sa 'kin 'yan?! I mean of course I'm a virgin but I'm not new on the knowledge of sex between both guys. At tinititigan ko pa lang ang kaniya, pakiramdam ko matagal ata ako hindi makakalakad at makakaupo nang maayos. Yes, I completely accept that I'm the bottom in this relationship. I can't top him either and I love being under him anyway. 

 Narinig ko naman ang pagtawa niya nang makita nito ang reaksyon ko. "It'll fit, baby. Don't worry too much." He said which made my face heated up even more. "Just enjoy." He purred. Umalis naman ito sa ibabaw ko tsaka ito umupo at sumandal sa headboard. I also sit up but went to his front instead beside him. "I have pleasured you so many times and enjoyed myself with it, darling." Then he sexily brushed his hair up with his hand as he slowly stared down at my whole nakedness which made me turn on even more when I saw burning lust swimming in his eyes. "How about it's your turn to do the favor?" He purred as he gestured himself to me. It feels like offering his body to me.

 I sit there in shocked but at the same time still feeling the excitement to touch him. Pero ano gagawin? Natatakot ako na baka may mali akong gawin, o 'di kaya ay hindi siya masarapan, unlike sa mga ginawa niya sa akin na nakakapagpatirik talaga ng mga mata ko. 

 "Hey." He called my attention as I felt his fingers touched my chin and made me stared at him. "Do the things that gives you pleasure also. Huwag ka masyadong mag-isip ng kung ano. Just by looking at you, I wanna jack off myself. What more if I feel you touch me?" He said like giving me the encouragement. 

 Lumapit ito sa akin at binigyan muli ako ng mapang-apoy na halik. Naramdaman ko naman ang paghawak niya sa batok ko at hinila ako nito hanggang sa tuluyan na muli siyang sumandal sa headboard habang ang kalahati ng katawan ko ay nakasandal sa matipuno niyang dibdib. While our tongues battling each other, I felt his hand hold my hand and guide it to roam his body. Ilang saglit pa ay binitawan na niya ang kamay ko at hinayaan na lang ako sa mga susunod na gagawin. I guess the kiss distract me for overthinking things as I glide my hand  again on his muscular body. He groaned a little between our kisses when I flicked his erect nipple. Tinuloy ko lang ang paglalakbay ng kamay ko sa matipuno niyang dibdib, abs, V shape that leads to his cock. Naramdaman ko na lang ang sarili na unti unting umakyat sa mga hita niya. I break our kiss and stared at him as I straddle on his lap while his commando is just in front of mine. Goodness, he's freakishly stunning. 

 He started to relax himself while watching me salivating on his toned pale body. I bit my lip with anticipation as I slowly wrapped my hand on his bulbous cock. I heard him groaned as I slightly gave him a squeeze. Napaangat naman ako ng tingin at kita kong nakatingin ito ng diretso sa akin. Kitang kita ang pagnanasa sa mga mata niya at alam kong ganoon din ako sa paningin niya. I slowly move my hand up and down on his shaft. He bit his lower lip as pleasure started to written on his features. Nanatili pa rin ang tingin niya sa akin na mas lalong nagpapagana lang sa nararamdaman ko. Mas binilisan ko naman ang paggalaw ng kamay ko sa alaga niya. He leaned his head back and let out his soft moans with his eyes close and taking in the pleasure that I gave to him which made me more confident knowing I can make him feel like this. 

 Napahinga naman ako nang malalim at umurong ng kaunti palayo hanggang sa nakadapa na ako sa pagitan ng mga hita niya. I looked up at him and saw him stared down at me. The way his eyes just darkened with so much lust made me leaking out. Still staring at him, I dipped my self between his thighs and fondle his balls with my tongue as my hand still on his shaft. Ramdam ko naman ang paghigit ng hininga niya nang sipsipin ko ito at nanatili ang tingin sa kaniya.

 "That's it, baby." He erotically said as he brush my hair up with his hand. "Ugh, you're doing so good." He groaned that made my self esteem boost up. 

 I smirked at him as I let my tongue out and start to lick him from his balls to the tip of his raging cock. I tasted the bit saltiness of his pre-cum which made me more eager to pleasure him. I looked up to him again as his hand just keep softly brushing my hair up. I started to slowly wrapped his delicious cock in my mouth and go deep as much as I can. He's a mouthful even though I think I'm just halfway through his wholeness. I even gagged when I bring myself even further.

 "Don't force yourself, baby. You're hot enough on what you're doing to me right now." He purred still softly caressing my hair. 

 I hummed which made him moaned back. I start to bob my head while pump my hand at the rest of his shaft. His growls and groans made me unconsciously humped on our bed. Ilang saglit pa ay naramdaman ko na ang paghigpit ng hawak niya sa buhok ko tsaka ako marahas na inangat nito. My mouth gave a popped sound as I let go his erection. Bago pa ako makahuma sa ginawa niya, naramdaman ko na ang mga labi niya sa akin. His kisses were wild and hot as always. He tilt my head and deepened our kiss. Humiwalay na rin siya habang nakasabunot pa rin sa buhok ko na hindi naman nagbibigay sa akin ng sakit dahil siguro lunod na rin ako sa init ng katawan na binibigay sa akin ng lalakeng ito. 

 "Kneel on all fours, baby." He whispered and let go of me as he move away. Sinunod ko naman ang gusto niya habang pinanood siyang pumasok sa banyo. 

 Ilang saglit pa ay bumalik na ito habang may hawak na maliit na bote. "W-What's that?" I asked breathlessly.

 He raised his brow at me. "Lube, darling. I don't want to hurt you even more." Then he winked at me before positioning himself at my back.

 I can feel my face heating up and I just look to the side but it just made it worst when I see our reflection. Napakagat naman ako sa labi nang makitang pinagmamasdan ni Cypher ang kabuuan ng likod ko. I gasped as he kneel and went closer as I feel his length at the crease of my ass. He leaned down and hold my hands. Inalis naman niya iyon sa pagkakapatong sa kama at nilagay iyon sa taas ng ulunan ko habang tuluyan nang nakalapat ang dibdib ko sa kama. My breath hitched at my position. Half of my body is flat on the bed while my butt is proudly raised for Cypher and thankfully my knees is still in stable to held it up. 

 Nakahawak pa rin siya sa mga kamay ko tsaka ito lumapit sa tenga ko. "Hold on, sweetie." He whispered and gave me a peck on my cheek.

 I unconsciously gripped the pillow above me and pull it closer as I buried my face on it. Naramdaman ko naman ang paghiwalay lalo ni Cypher sa mga tuhod ko para magkaroon pa ng sapat na espasyo sa gitna. Ilang saglit pa ay may naramdaman na akong malamig na bagay at pinasok niya ito sa akin. I moaned at the slight uneasiness of his finger inside my ass. Pero agad din namang nawala iyon at napalitan ng sarap hanggang sa dinagdagan niya pa iyon ng dalawa pang daliri. I felt him grab my cock and start to pump it as his other hand worked on my ass. 

 "Ughhh... Cypher." I moaned on the pillow as I felt the blinding pleasure starting to build up inside me. I can feel myself shaking as I mewled when he hit something inside me. Oh gosh, I never knew foreplays can be this heavenly good.

 Nanatili lang ako sa pwesto ko at walang ginawa kung hindi ang paulit ulit na inuungol ang pangalan niya. Hanggang sa naramdaman ko ng malapit na ako sa tinatamasa kong dulo. "C-Cy... I---Ahhh!" I automatically arched my back as I leaned my face away from the pillow to stare at the ceiling as I screamed my moans. His hands still slowly working on me as I limply lay again on the bed. 

 Pero hindi pa ako nakakahuma sa nangyare nang maramdaman ko ang mga kamay niya sa bewang at leeg ko. He pull me up as he let me leaned against his body. "We're not done yet, sexy." He huskily whispered as he turned us both to the side were I can completely see myself again in the mirror. I let out a shaky breath as his hand sexily wrapped on my waist and on my neck. He grabbed my jaw then turned my head and smash my lips with his. Patuloy lang muli ang paglalaban ng mga labi namin hanggang sa maramdaman ko na ang alaga niya na ngayo'y balot balot na ng lube. I felt him positioning himself on my entrance as he keep our kisses hot. He let my lips go then turned my head in front of our reflection. "Watch yourself being mark, 

Mon Coeur. “

 At unti unti na niyang ipinasok ang sarili sa akin. Hindi pa siya tuluyang nakakapasok pero pakiramdam ko mahahati na ako sa dalawa. "N-No..." I said as I felt the tip head of his cock entered my ass. Tears flowing on my cheeks. Damn it! "C-Cypher..." I whispered hurtfully.

 "Shhh... Relax baby." He said as he let go of my waist for sec and grab the lube bottle. I felt him poured some more of it on his cock and my ass. "Just push out and relax. It'll hurt you more if you fight against it." He purred as he starts nibbling my neck. Ang kamay naman niya ay bumalik muli sa bewang ko pero binaba niya muli iyon sa alaga ko. He pump my shaft for distraction as he move inch by inch. I can hear his low curses as he slowly, really slowly, move his way inside me. 

 It feels like an eternity when I finally felt his balls on me meaning he is now deeply and fully inside me. My goodness he's a lot to take. I'm surprise that I'm not bleeding or something, now I'm thankful for the lube. Lots of lube, to make things less hurt. We didn't move for a moment. He just keeps leaving marks on my neck and pumping my cock. I tried to move a little but I feel a burning sting on my ass. Oh god, why does he have to be this big?!

 "M-Move..." I moaned. 

 He chuckled and slowly let me go as I'm all fours again. I can see our lustful expressions in the mirror which just made me turned on even more than I am right now. "Enjoy, baby." He said as he stared at me in the mirror and started to move.

 It's a long and slow move at first. It's like he's really being careful until I'm comfortable enough with this. Napahigpit na lang ang hawak ko sa kama at kagat labing pinapanood ang bawat galaw niya sa salamin. I unconsciously lay my chest on bed and let my ass high up for him while still staring at our reflection. Oh my god, I looked like a whore in our position but I couldn't care about it anymore as the stinging pain starting to replace by a pleasurable feeling. 

 Ilang saglit pa ay mukhang nakita na ni Cypher ang sarap na nararamdaman ko at tsaka na bumilis ang galaw niya. I start shouting my moans as he keep hitting my prostrate again and again. Kita ko muli ang pagtulo ng mga luha ko, hindi dahil sa sakit, kung hindi dahil sa sarap na nararamdaman. This is too much. Too much. 

 "A-AHHH C-CYPHER!" I moaned as he held me up again. I started to move back which made him hissed and groaned even more on my neck as he starts nibbling it. Hindi rin naman ako nagtagal at lumabas na rin ang nararamdaman ko pero patuloy lang siya sa paggalaw sa likod ko. 

 I mewled in protest as he drawn his cock out of me. Pinaharap naman niya ako sa pwesto niya at inilagay sa kandungan niya. Agad akong naglabas ng mahabang ungol nang makapasok muli ang alaga niya sa akin. Humiga naman siya sa kama at inilagay ang parehong kamay sa bewang ko. "Ride me, baby." He sexily groaned. 

 I bit my lower lip as I started to move up and down on his shaft. Ipinatong ko ang mga kamay sa dibdib niya at unti unting binibilisan ang paggalaw. My mouth stays open as I stared at the ceiling while moving against him. I moaned louder and louder as I felt him hitting my insides again at every move. My balls are getting tighter and by just a few more moves, I cum on his toned abdomen. I shakingly still moving as he sit up and gave me a hot kiss. His tongue starts to swirl all around my mouth as he thrust in me. Ilang saglit pa ay pinahiga na niya ako sa kama at siya naman ang nasa ibabaw ko. He hold both of my legs and place it on his chest. He starts to move again as he folded me in half. I moaned like a slut, his slut, as I move my hands above my head and hold on to the bed. 

 I mewled under him as I watch his lustfully features. He groaned and moaned with his every move. I turned to my side and it made me feel like my body is completely on fire by our reflections. I watched him fuck me deliciously. Arghhh I have to agree that the mirrors were a nice touch to this room.

 Lalo nanamang lumalakas ang mga ungol ko nang unti unti ko nanamang nararamdaman ang bumubuo sa loob ko at handa na ulit itong lumabas. I turned to him then I didn't even take a good look as he smash his lips against me. A few more thrust, I held my head up and breaking our kiss. I let out a silent scream and arch my back as I cum again. I don't know how many times I did that but damn it's the best thing to experience. Cypher growled loudly on my neck as I felt him cum on his last few thrust in me. I moaned and felt his cum pooling inside me. 

 A few more moments, he thrust slowly then let his commando out of me. I lay under him limply and catch my breathing. Ganoon din ang ginawa niya habang nakasiksik Ang mukha niya sa leeg ko. Ilang saglit pa ay umalis na ito sa ibabaw ko at naglakad papunta sa banyo. Hinayaan ko na lamang siya dahil ang utak at puso ko ay hindi pa rin makahuma sa nangyare. Maya maya'y lumabas na ulit si Cypher na may dalang maliit na balde at inilagay iyon sa side table. He carry me a bit as he positioned my body correctly on our bed before starting to clean me up. Hindi ko pa maiwasang mamula nang linisin niya ang alaga ko na ikinatawa niya. Oo, pagkatapos ng nangyare, may hiya pa rin akong nararamdaman. Argh.

 After he cleaned me up, he joined with me on the bed again. He reached for me and place my whole body on him. I stuck my face on his neck as I deeply sighed and closed my eyes in tiredness. I felt him gently pat on my back like making a baby to sleep. Hindi ko namang maiwasang ngumiti at mas lalong isiniksik ang sarili sa kaniya. Naramdaman ko pa ang paghalik niya sa ulo ko. 

 "You're mine, 

Mon Coeur. “ I heard him whispered.

 I didn't answered anything back darkness eats me to sleep. And I let myself get comfortably sated with his warmth.

Chapter Nineteen

Napahigpit ako ng hawak sa kabilang dulo ng mesa nang maramdaman ko ang pagbilis at paglakas ng pagbayo niya sa akin. Oh god, if he keeps hitting my sweet spot again and again, I won’t last any longer. Naiiyak na ako dahil sa kakaibang sarap na nararamdaman, hindi ko na rin alam kung ilang beses na ako napapamura o kung gaano na kaingay ang mga ungol ko. Tanggap ko na ang kapalaran ng utak ko, hindi ko talaga ito maaasahan tuwing inaangkin ako ni Cypher.

     I mewled even further as he hotly abuse my prostrate which led me into cumming all over again. And he doesn’t stop there! He just continue to thrust in me which made my commando get all excited once more. Oh my goodness. It’s been how many weeks since I accepted the fact that I have feelings for this guy and I will stay with him. At sa ilang Linggong iyon, ilang beses na rin niya ako inangkin. He always get the chance and fuck me on every flat surface we found. For example, his office table.

     I am currently bend over on this table while he fuck my ass into oblivion. His moans and grunts on every thrust just added more fuel in my burning body. And he even do dirty talks to me which is not helping to make the situation calm down either!

     I felt his hand move to my shaft. “C’mon, baby. Sing sexily to your husband.” Then he starts to pump his hand on me as I just screamed in ecstasy. My pet down there is so sensitive right now, I don’t think I can held it much longer.

     Sakto namang narinig namin ang pagring ng cellphone niya sa tabi. He just immediately pick it up and looked at the caller. Akala ko ay titigil na kami saglit pero agad niya lang ako pinatayo muli at iniharap sa kaniya. Binigyan naman niya ako ng mapusok na halik tsaka ko naramdamang iniupo niya ako sa mesa. He slowly push me to lay down on the table and slightly pull me so that my ass is on the edge of the surface. Napalunok naman ako nang ilagay niya sa magkabilang balikat niya ang mga paa ko. Ipinasok na niya muli sa akin ang alaga niya sa akin na ikinaungol ko muli at tsaka ito yumuko papalapit sa akin. Up until now, I’m still surprise to myself that I am this flexible!

     “I’m just going to answer this call, baby.” He huskily said as he smirked to my terrified features. Oh no… “So please be quiet for a moment.” He evilly ordered as he answer the call and put an end to the annoying ringtones.

     Pinanood ko naman itong magsalita saglit sa kausap bago siya nagsimulang gumalaw ulit sa akin. He smirked at me and even put a finger on his lips to shush my whimpers as he thrust deeply in me. Damn it he is so evil and sexy at the same time! Hindi ko alam kung paano niya nagagawang pormal na makipag-usap sa kung sino man ang kausap niya ngayon sa telepono niya habang ako ay nababaliw na dito at hindi malaman ang gagawin dahil ayaw ko rin namang gumawa ng kahit na anong ingay. Nakakahiya kung nagkataong marinig ako ng mga kasamahan niya sa trabaho. And I know he’s purposely doing this! This fucking beast!

     He continue to negotiate on whoever that is as he played his thumb on the tip of my cock while his thrusting get deeper and deliciously harder. Napapatakip na lamang ako ng bibig para kahit papaanong makulong doon ang ungol na aksidente ko mang mailabas. But this guy is not helping at all as he keep positioning himself, with no effort, to hit my sweet spot. I’m kind of relieved when he left my shaft alone but fuck it, he leaned forward and forcedly hold my hands away form my mouth and pinned it above my head while his other hand is still on his phone. This so pure cruelty! Nginisian ako nito at nilakasan pa ang bawat pagbayo niya sa akin. I silently cry my moans as pleasure surely blinds me under my evil beast that is now my husband.

     “Okay, just send me the email and I’ll read it as soon as I receive it.” He lastly said then turn the call off. Thank god! Then he rammed my ass again and this time I let myself do those erotic sounds out.

     “I-I’m going to… Cypher!” I said as my mind totally blacked out as my cum spurts all over my stomach.

     He growls afterwards as I felt him milked in me. Goodness, I think I just saw heaven before my eyes. Argh.

     “That’s a good fuck.” I heard him whispered.

     I lazily looked at him as my mind still sated from what happened. “I hate you for doing that.”

     Natawa naman siya nang mahina tsaka ito tumayo ng maayos. I whimpered as he pull his monster out of me then he helped me to sit up. Pagkaupo ko ay hinalikan niya ako. “I love watching your face in pleasure.” He huskily whispered which made me blush in his delight. This damn guy.

     “I’m never going in here ever again.” I mumbled.

     Tumawa naman siya ng malakas na lalo kong ikinasimangot. “Nah.” He said when he calmed down as he put his finger tip on my chin and made me looked up. “I know you can’t resist me, babe.” Then he gave me a soft sexy peck.

     I groaned and push him, which didn’t even bulge him a bit. He is damn right. Between the both of us, I’m starting to admit that I’m the sex addict in here. I know, it’s horrible! But I don’t mind at all, though I’m still shy whenever Cypher gets in me. Oh my goodness, I can’t believe I’m starting to become a slut.

     Narinig ko naman ang pagtawa ng kaharap ko at doon ko lang napagtanto na malakas ko palang nasabi ang huling iniisip ko. Umaapoy naman sa init ang mukha ko dahil sa hiya. Napatigil naman ako nang hulihin niya ang isang kamay ko. Sinundan ko iyon ng tingin hanggang sa ilapat niya iyon sa hubad niyang dibdib.

     I gulped nervously and in excitement at the same time as he slowly guide my hand to his chest, abs, then lower than that… “My little slut though.” He sexily whispered as he made my hand wrapped on his magnificent cock.

     My god. I can’t believe that him calling me names makes my commando in attention again. And it didn’t help when he gave me a toe curling kiss. Probably going to have another round of hotness, which I don’t mind at all!

---

     “Me too Kuya Elli! Me too!”

     Natatawa ko namang binaba si Jerry, isang batang lalake na anak ng isa sa mga tauhan ni Cypher na nakatira rin sa mansion at ang lagi ring kalaro ni Rene na ngayo’y tinataas ang mga kamay sa akin. Nang maibaba ko na ang isa, agad ko na binuhat si Rene padapa sa tubig ng dagat tsaka ko ito inalalayang lumangoy habang masaya niya pang sinisipa sipa ang tubig na tumatama sa mukha ni Jerry na ikinakanguso lang ng isa. Tinawanan ko lamang sila sa mga reaksyon nila at nagpatuloy na nakipaglaro sa dagat kasama sila.

     Ako ang bantay nila ngayon dahil mukhang may bisitang dumating kanina. At dahil ayaw ko na makakita pa ulit ng nagpapatayan kung sakaling magkainitan sila doon, which is definitely not possible, ako na lamang ang nagbantay sa dalawang bata. I rather swim with these kids than swim in people’s blood in that meeting hall.

     Mabuti nga ay hinayaan lang ako nila Cypher at Rosa, pero base rin sa naobserbahan ko kanina, mukhang ayaw din nila akong makita ng bisita nila. Sila Keagan at Kael naman ay nasa buhanginan lang at tutok sa pagbabantay sa amin. I don’t know what is it today, but for once, I saw the twins so serious. Ni wala akong narinig na kahit anong biro o kamanyakan sa kanila simula nang lumabas kami sa mansion nang dumating ang sinasabi nilang “bisita”.

     I can’t help but feel slightly tensed with the atmosphere in the place. It’s like I just had a good fuck earlier then I’m having a weird feeling now. Mabuti na lang at natutuon ang atensyon ko sa mga batang kasama ko. At least nakakapagrelax ako kahit papaano at hindi na inaalala ang kung ano mang ginagawa nila sa loob. Pero hindi ko namang maiwasan ang mag-alala. Argh. This day is a bipolar one. We’re having fun this morning then we’re tensing this afternoon.

     “Let’s go have some snacks first?” I suggested to the kids and they didn’t even answer. They just ran wildly to the twins who has our food. Well I guess they look really hungry and eager to have some food, I’ll take that as an answer.

     Napapailing na lang ako sumunod sa dalawa. Inabutan naman ako ng towel ni Kael habang inaasikaso ni Keagan ang dalawang bata sa mga towels nila. Inilabas ko na ang mga pagkaing hinanda sa amin ni Rosa sa malaking picnic basket. Agad na ring sinunggaban ng dalawa ang pagkaing binigay ko sa kanila tsaka sila masayang nag-usap ng kung ano man. Paminsan minsan ay nagkwekwento sila sa akin at nakikinig lamang ako habang iniinom ang juice na hawak ko. Sinusulyapan ko pa ang dalawa pang kasama namin na hanggang ngayo’y seryosong aura pa rin ang nasa paligid nila.

     Mabuti na lang at hindi ito napapansin nila Rene dahil tuwing binabaling ng mga bata ang atensyon sa kanila, bumabalik naman sila sa dati nilang ugali, well not that much actually. Ilang saglit pa ay napagod na ang dalawang bata sa kakulitan nila. They both sandwiched my lap and hug both of my thighs like it’s a teddy bear. I sighed and gently tap their backs, just like how Cypher always do to me every night, I even hummed a song to ease down the uncomfortable quietness until they finally fall asleep.

     “Ano bang nangyayare?” Mahinang tanong ko sa kambal nang masigurado kong mahimbing na ang pagtulog nila Rene at Gerry.

     “Nothing for you to worry, Mistress.” Seryosong sagot ni Kael.

     “Everything is fine, don’t stress about it.” Dagdag pa ni Keagan.

     Tinaasan ko naman sila ng kilay at ganoon pa rin kaseryoso ang mga ekspresyon nila. Right. I don’t need to worry anything when they giving me this, when the whole mansion is giving me this dark vibes. “If you’re going to convince me to just ignore it, try harder. Psychiatrist ako bago pa ako mapangasawa ng boss niyo, kaya huwag niyo akong linlangin.”

     They didn’t answer and just stared back at the mansion before going back to me. It’s kind of creepy to see them do it in synced. “We can’t really say anything, sorry Mistress.” Keagan said.

     “I think it’s safer to ask your husband. Kakagaling lang namin, at ayaw na naming mabalian pa ulit ang kahit na anong parte ng katawan namin.” Sabi naman ng isa na ikinangiwi ko pa nang maalala ang mga natamo nila nang parusahan sila.

     Hindi ko na sila pinilit pa at ginising na maya maya ang mga bata. Nag-aalinlangan pang bumalik ang magkambal pero mag-gagabi na at baka lamigin pa ang mga kasama namin. Kaya bumalik na rin kami sa mansion, una naming hinatid si Jerry sa kwarto nila, tsaka na kami umakyat sa palapag ng mga kwarto namin. Ako na nagbihis kay Rene ng pampatulog at dahil din siguro sa sobrang pagod sa kakalaro buong maghapon ay nakatulog naman din ito kaagad. Pumunta na ako sa kwarto at tsaka ko nakita ang magkambal na nag-uusap sa balcony. Napabuntong hininga na lamang ako sa kanila at dumeretso na lang sa banyo.

     I wonder what the hell is going on. Simula nang dumating ako dito, ngayon ko lang sila nakitang nagkakaganiyan. Kahit namang may bisita kami noon, na muntikan na nila patayin nang nagkaroon ng alitan, hindi naman sila nagkakaganito.  I mean despite of the true works of the people in this mansion, they’re all warm and kind, but the tension right now reminds me what job they’re doing.

     Sana maayos lang ang lahat. Blood bath is not my favorite. Kahit na tanggap ko na ang trabahong ginagawa ng asawa ko, hindi naman ibig sabihin na ayos lang din sa akin na magpatayan sila. Pero wala naman akong magagawa kung hindi ang mag-alala at magbigay ng payo kung kinakailangan. But I do hope that everything’s okay.

     Speaking of everything’s okay… I still haven’t heard anything from Tito Orene. Tuwing tinatanong ko si Rosa, hindi niya pa rin daw ito ma-contact kaya napagdesisyunan niyang ipahanap din ito sa isa sa mga tauhan na pinagkakatiwalaan niya doon sa lugar namin. Alam naman ni Cypher ang mga ’to at hinayaan na lamang din niya si Rosa na gawin iyon. Pero imbes na guminhawa ang loob ko dahil tinutulungan nila ako, parang pakiramdam ko may hindi tamang nangyayare…

     I cleared my mind as I did my shower routine. Ilang saglit pa ay nagsuot na ako ng roba at lumabas na ng banyo. Tinignan ko naman ang balcony pero imbes na ang kambal ang makita ko, ang asawa ko ang naroon ngayon. Nakatalikod lang ito sa akin at kita ko ang usok na nanggagaling sa kaniya na nagsasabing naninigarilyo nanaman ito.

     I sighed and looked at the bed. Napangiti naman ako nang makitang pinaghandaan niya ulit ako ng masusuot. It’s just his shirt and a boxer. Don’t judge me, sa ilang beses na naming nakagawa ng kababalaghan, nakasanayan ko na rin na ito ang suotin ko tuwing matutulog kami. Which he mostly like, as you can tell.

     Sinuot ko muna ang boxer tsaka inalis ang roba at sinuot ang t-shirt niya na parang dress na sa akin. I’m not complaining, it’s actually comfy. Nang maayos ko na ang roba na hinubad ko ay dumeretso na ako papunta sa asawa ko.

     Tumigil lang ako sa medyo may kalayuan sa likod niya para hindi maamoy ang usok na binubuga niya. Argh, I hate cigarettes. I don’t know why people like it that much, but all I know it’s that it relax them and it can be addicting too. Thank goodness that this man is not the latter, baka mabuhusan ko lang siya ng tubig kung nagsisindi siya ng mga ’yan araw araw.

     “What? You’re not going to give your husband a hug?” Rinig kong tanong niya habang nakatalikod pa rin ito sa akin matapos siya muling magbuga ng usok.

     I scrunched my nose. “You’re stink. So I don’t think so.” Sabi ko naman na ikinatawa niya.

     Kahit na bumigay na ako sa isang ito, at alam na alam niya iyon unfortunately, hindi naman siya nagbago. Ganoon pa rin siya makipag-usap sa akin. He’s either caring or a jerk. Most of the times he just laughs at whatever I say, it is like all the things I do and say, amuse him. But it’s scary, and a bit sexy as hell, when he’s serious. Argh, I’m whipped, I know.

     “Okay.” He shrugged then put his half cigarette on the ashtray. Tsaka naman ito may kinuhang maliit na lalagyanan sa bulsa niya at doon ko na rin na laman na mga candy mints pala ang laman nito.

     Sinimangutan ko na lang siya at napapailing na lumapit sa pwesto niya. Hindi pa man ako ganoon nakakalapit sa railings, humarap ito at hinila na niya ang bewang ko tsaka ako pinaikot nito pasandal doon. Napalunok naman ako at inilapat ang mga kamay sa matipuno niyang dibdib. Bago pa ako mapaangat ng tingin ay sinalubong na ako ng labi niya. I gasped at the surprise attack but eventually submit and give in to his melting hot kisses. I even felt him push some little candies in my mouth then sucking it back with my tongue like it’s also one of his candies. Oh god, where did this guy got his hotness?!

     After for who knows how many minutes, he finally break the kiss and leaving me panting. He smirked and seem to be satisfied at my state just like everytime he pour his sexiness in action. Napahinga na lamang ako nang malalim hanggang sa tumino na ang kalamnan ko. Wala naman siyang ibang ginawa kung hindi ang titigan at panoorin ako. He always do that! I can’t help but blush from it though. At tsaka hindi ko rin mabasa ang ekspresyon niya tuwing pinapanood niya ang bawat galaw ko. Sometimes it’s mischievous and sometimes it’s just so cold. But all I know is he’s masking his emotions, his real emotions. At least that’s what my psychiatrist mind thought about.

     Bumuntong hininga na lamang ako at ibinaba ang tingin sa mga kamay ko na nasa dibdib niya. Pero agad din iyon naangat nang ilagay niya ang daliri niya sa baba ko at itiningala muli ako sa direksyon niya.

     “Have I ever told you that you’re beautiful?” He whispered.

     Kung may ikamumula pa ako sa sitwasyon ngayon, hindi ko na alam ang gagawin pa. Dagdag mo pa ang malakas at mabilis na tibok ng puso ko na parang bang tatalon na ito palayo sa akin. Seriously, hindi ko akalaing kikiligin ako ng ganito na parang isang teenager! Argh, sue me.

     He laughed at my reaction, as always, as I swatted his chest which just made him laugh even more. Hindi ko na ring maiwasang mapangiti sa tawa niya. Kahit pagtawa, gwapo? Saan hustisya Lord?

     Nang kumalma na siya ay niyakap lamang ako nito at tsaka niya sinandal ang baba niya sa tuktok ng ulo ko. I sighed contentedly on his collar as I take in his scent. There’s a hint of smoke in it but overall, I can still smell his sweet and masculinity aroma.

     “What happened earlier?” I finally asked to break the comfortable silence.

     “Someone just pay me a visit.” He answered back.

     Hinintay ko pa siyang magsalita muli pero wala na akong natanggap pa. “Who is it?”

     “My father’s second in command.” Sagot niya muli.

     I think that’s why the place, even the people, got all tense? I mean, the “visitor” is his father’s right hand. At kung tama ang natatandaan ko sa sinabi ni Rosa sa akin dati, ito rin ang kadalasang nageensayo kay Cypher noon.

     “How is it?” I asked once again as I simply slide my hand up from his chest to his shoulder then gently massage it.

     “You can tell it’s not that great.” He seriously answered.

     I hummed. “You want to talk about it?” I offered when I sense something odd.

     “No, don’t worry about it.” Sabi niya at tsaka hinigpitan ang yakap sa akin.

     Napabuntong hininga lamang ako at hindi na nagtanong pa. Even though my gut sensing something not right…

---

     “Gusto mo ba sumama sa loob o hihintayin mo na lang ako dito?”

     Tanong ko kay Rene habang buhat buhat ko ang mga librong pinagkaabalahan namin pansamantala dahil nagsimula na ulit ang pag-aaral nito.

     Home schooled lamang ang karamihan sa mga batang nandito sa isla. Kung nais naman ng pamilya na pumasok sila sa mga paaralan, ayos lang namang manirahan sila sa kabilang dako dahil walang paaralang nakatayo dito. Nasa kanila na rin kung babalik ang mga bata para mag-train bilang isa sa Clan o pwede ring magkaroon sila ng sarili nilang pamumuhay. Karamihan naman ay bumabalik dito, and I’m impressed to say that most of the guys here were all college graduates. Ang mga gusto namang manatili dito sa isla, ay matuturuan pa rin naman, katulad ni Rene. But mostly it’s online class, kaya kadalasan ay tinutulungan ko siya sa mga bagay na hindi niya maintindihan.

     “I’ll just wait here, Kuya Elli! I might sira something sa loob eh.” Sagot nito habang mapaglarong pinapatalbog ang malaking bola na dala dala niya.

     “Okay, saglit lang naman ako.” I said and entered at the library.

     Yes, may library sa mansion. Which I truly love! Paminsan minsan ay dito ako tumatambay pero kadalasan ay nasa labas o kwarto dahil ayaw ni Rene dito, kaya hindi ko pa masyado nalilibot ang kabuuan nito. “Na-didizzy” daw siya dahil ang daming libro sa paligid. But at least she’s good in her study despite of her hating an activity called reading, though the girl prefer to play all day long.

     As I put the last book at the shelf, I am ready to go when I saw something at the corner. Curiosity eats me as I walked closer to a glass box. Nang makalapit ako doon, nakita ko na nang malinaw ang laman nito.

     “A shell?” I asked confusedly and leaned closer to it.

     “Here. It’s not as pretty as the others but you can keep it.”

    

“I have to go! See you when I see you!”

     Agad naman akong napaatras at napahawak sa ulo ng makaramdam ako ng pagkirot doon. The heck? I looked at the shell again and I’m not sure, but it’s oddly familiar. I have seen hundreds of shells, but why this one seems to trigger something in my mind…

     Napaatras na lamang ako doon at tinalikuran na ito tsaka mabilis na lumabas. Tiniis ko na lang ang pagkirot ng ulo ko at nananalangin na sana mawala rin ito mamaya.

     This place… Since I’ve been here, I’ve been also having some dreams and flashbacks about something. The frustrating part, as always, it’s all blurry! And I eventually can’t remember it, but it oftens leave me in a nostalgic state.

     Dati na ba akong nagpunta dito? Kung ganoon, kailan? At bakit sa pagkakatanda ko ay wala akong nakitang litrato ng isla na ito kasama ang pamilya ko? Halos lahat ng mga beaches, islands, mountains, na napagbakasyunan namin, ay may litrato kami at nakasulat pa sa tabi ang pangalan ng lugar. But I never really seen this one? And I am damn sure, na hindi ito isa sa mga litratong nakita ko noon dahil natatandaan ko naman ang mga iyon. I’m confused.

     “Rene?” I called as I got out of the library and didn’t see her. I tilt my head then walked at the corridor. She might be playing around with her ball. Saktong pagliko ko sa corner, nakita ko naman ang nakatalikod na Cyrene. She isn’t moving, which is so not her because staying still isn’t her cup of tea. Pero nanatili lang ito nakatayo habang nakatingala sa isang matandang lalake. Nang matitigan ko na rin ang tinitignan niya, doon din ako napatigil.

     I can sense this man’s authority. Kahit na kita kong may edad na ito, nandoon pa rin ang tikas niya. I even flinched a little when his gaze turned to me. Napakurap pa ako saglit bago tawagin ang pangalan ni Rene. Agad namang lumingon ang bata sa akin tsaka ito nagtatakbo papunta sa likod ko at tinago ang sarili doon habang marahang sumisilip sa lalakeng nasa harapan namin.

     I felt myself tensed as the man walked closer to us. Hindi naman ako gumalaw o kung ano pa man, pinanood ko lang itong lumapit sa amin.

     “Mistress.” Even his deep voice has so much power in it, almost as the same as the authority that Cypher held. Yumuko naman ito sa amin tsaka tumayo muli nang maayos. “I’m glad to finally meet you. The name’s Gregory, late Master Carter’s second in command.” He formally said as he offer his hand to me.

     I took it and we both shake our hands. “Elliott Javez.” Maikling pagkilala ko tsaka na kami bumitaw sa isa’t isa.

     “And the young lady?” He said as he gestured the shy Rene.

     I looked at her and she just also looked at me. I just encourage her to introduce herself by gently taking her out from her hideout. “Cyrene Infierno, Monsieur. “ She mumbled but still hugging my waist.

     “ Ravi de vous

rencontrer

, Mademoiselle .“ Then he also bowed at her which made Rene slightly giggled as I also smile when she seems to warm up again. “Do you like to join me for some tea?” Yaya niya at nakatingin na ito sa akin. “And how about some cupcakes as well for Mademoiselle? “

     Kahit hindi na ako sumagot pa, alam ko namang doon pa lang ay nakuha na niya sa Cyrene. Hanggang sa natagpuan ko na lang ang sarili na naglalakad na kami katabi si Sir Gregory habang nagsimula naring dumaldal nang dumaldal ang batang kasama namin. Despite of the scary aura, he seems to be a very kind one. Nang makarating na kami sa malaking yard, agad namang nakita ni Cyrene ang naglalarong Jerry. Hinayaan ko na lamang ito tumakbo doon nang makaupo na kami ng isa ko pang kasama sa isang mesa.

     “Do you prefer tea or coffee?” Tanong niya at nilahad ang dalawang maliit na pot na nasa mesa.

     I’m not a tea person to be honest. “Coffee sounds good.” I answered. He nodded then gracefully pour my cup with coffee.

     Ilang saglit pa ay hinatid na ng isang tauhan ang mga pastries at cupcakes. Pero mukhang maya maya pa iyon magagalaw nila Rene dahil busy pa ito sa paglalaro.

     “It’s been a long time since I visited here.” Panimula ng kasama ko. For some reason, I don’t feel that tense with him anymore. If you really looked at it, he’s not that bad to be with. Even Rene liked him! Like I mean, Rene likes everyone, so yeah.

     “Kaya po ba hindi kayo pamilyar kay Rene?” Tanong ko.

     Tumango naman ito. “I do know about the little lass. But this is my first time seeing her.” He said as he watched the kids playing around. “And I also knew about you.” Then he turned to me.

     I just nodded and awkwardly sip my coffee.

     “It’s really nice to see you. For some reason, Cypher doesn’t want that.” Then he sip his tea.

     I kind of knew that, but didn’t really know the reason. The man seems not that dangerous. Right? “Bakit naman po?” Tanong ko.

     Nagkibit balikat ito. “Who knows why.” Then he looked at me seriously. “Kamusta naman ang pananatili mo dito?”

     I don’t know why, but I felt something odd again instantly. “Maayos naman ho.”

     He nodded then leaned back to his chair as he watch the kids again. “That’s good. For now.” Lalo lang nito ikinalito ang utak ko. “But be careful.” Then he turned to me again with cold eyes which made me shiver at some point. “You still don’t know your husband that well.”

     “What do you mean? Cypher is my—”

     “You don’t know him completely… yet.” He said then reach for my hands. “Use this when needed.” He lowly said as he simply put something on my palm but he act like he’s just caressing it. “Act natural. As we’re talking, your husband is watching you from somewhere.” Then he slowly retreat and let go of my hands.

     Pasimple ko ring binawi ang kamay ko at marahang sinilip ang binigay niya. It’s a key? I looked at him.

     “Hold on to that. Make sure that your husband doesn’t see it. You’ll be needing it someday.” He said as he reach for two little plates and put some treats on it.

     “How will I know?” Takang tanong ko.

     Then he place the treats in front of the two occupied chairs. “Oh you’ll know. Trust me.” And as if on cue, Rene and Jerry went in our table. They beam as Sir Gregory gave them the sweet treats.

     I looked at once more at the key. It’s nothing special to be honest. It’s a simple…key. I wonder what this man is talking about? Tinignan ko ulit siya at mahinahon lang ito nakikinig sa mga bata.

     Is it okay to keep a secret to your husband? And why would I keep it from him, it’s just a key?

     “You’ll be needing it someday.”

     I sighed then simply put the key in my pocket. I’ll hold on to it for a while. And hoping for something worth it for keeping this to my beast.

Chapter Twenty

“What are you doing?”

     Napatigil naman ang lahat at napatingin kami sa kung saan nanggaling ang malamig na boses. Actually, I don’t even have to turn around and see who is it. Because there’s only one person who can make you feel terrified with just his voice.

     “We’re having cupcakes, Grand frère !” Masayang sagot ni Rene at tsaka muli na lang sila nagpatuloy ni Jerry sa pagkain ng mga binigay ni Sir Gregory.

     I can’t help but frown in the thickness of tension with these two powerful people. Tahimik na lang ako nagbibigay ng dasal na sana hindi sila magbarilan sa harap ng mga bata. That’ll be awful and traumatic.

     “Can I talk to you for a moment, Gregory?” Tanong niya sa matandang kasama namin. At least I’m kind of relieved to hear that they’ll going to kill each other away from our sight.

     “Of course, Master Cypher.” Magalang na sagot ng isa at tinignan naman niya kami. “If you’ll excuse me Mistress and little ones.” Tsaka na ito tumayo. “Sana magkausap ulit tayo, Mistress Elliott Javez.” He bowed at me before going to Cypher.

     “You forgot his last name?” Tanong ni Cypher sa matanda.

     “He introduced as Elliott Javez earlier, Master.” Sagot muli ng isa tsaka niya nilagpasan ito habang malamig lang ako tinignan ng asawa ko bago sumunod kay Sir Gregory. Okay… What did I do this time? Nakipag-usap lang naman ako sa tao pero parang mali pa iyon? Mali ba pagpapakilala ko… Oh shit. I think I forgot something.

     Napabuntong hininga na lang ako at pinanood ang mga pigura nilang papasok sa mansion.

     “

You still don’t know your husband that well.“

     It’s true that I don’t know anything about him, except for his outside being. And I already knew that. Still, I’m trying my best to seek in more. Sa mga bagay na napapaginipan ko, sa mga bagong alaalang pumapasok sa akin, alam kong may kinalaman siya doon. Kahit na nalilito pa rin ako kung paano siya naging bahagi ng mga alaalang nawala sa akin. But I guess I just need to find that out.

     “Kuya Elli.” Rinig kong tawag sa akin ni Rene at nilingon ko naman ito. “Can we have more?” She said as she and Jerry gave me a puppy eyes while handling their plates to me.

     Kinunotan ko naman sila at tinignan ang tray na kanina puno ng mga putahe na ngayo’y puro crumbs na lang ang nandoon. These kids will be hyper even more because of those sweets. But how can I resist those cute looks. Argh, of course they knew that I can’t deny them.

     “Fine, fine.” I chuckling said as they cheered. “Wait for me here, okay?”

     “Okay po!” Sabay nilang sabi.

     Napailing na lamang ako sa kanila at kinuha ang tray tsaka tumungo sa loob papunta sa malapit na kusina. Pagpasok ko doon ay agad naman ako napansin ng mga taong nagtratrabaho doon at tsaka nila ako binati. Agad naman akong nakiusap sa mga pastries at cupcakes para sa mga bata at masaya naman nilang kinuha ang tray.

     Nang sinimulan na nilang punuin ’yon, nilibot ko na lamang muna ang tingin sa paligid. This kitchen isn’t the main one. Yeah, you heard it right, they have the main kitchen and this one, if I remembered it right, according to Rosa it’s like a mini kitchen. Dahil malapit ito sa yard at pool, madali rin kami makakuha ng pagkain kapag napag-isipan naming tumambay doon katulad ngayon.

     Bumuntong hininga naman ako at napanguso dahil sa yaman na taglay ni Cypher. I don’t think that I’ll get used to it anytime soon.

     And speaking of the beast…

     Agad napatigil ang tingin ko sa doorway ng kusina nang makita ang pigura niya kasama si Sir Gregory. I can’t help but feel curious when I suddenly remember that they’re going to talk about something, if not killing each other. It’s just probably about work. But my fucking gut is saying something else.

     Nagpasuyo naman ako sa mga tao na kasama ko na sila na lamang ang magdala ng mga pagkain sa mga bata. Hindi ko na sila hinintay pa na sumagot at agad na ako lumabas sa lugar.

     I looked around and didn’t really know where the hell did they go, but I just keep walking. And to my luck I heard a booming voice somewhere. Sinundan ko naman iyon hanggang sa matagpuan ko ang sarili sa papalikong corridor. Pasimple naman ako nagtago sa pader at dahan dahang sumilip. Napabuntong hininga ako at nagtago muli nang makita ang dalawang hinahanap ko.

     “You know you can’t keep this to him—”

     “I fucking can. Now shut up Gregory. Kahit kanang kamay ka ng ama ko, hindi kita sasantuhin.” I shivered as I heard the cold voice of my husband.

     “Paano kung makaalala na siya?” Kalamadong tanong naman ng isa kahit na inatake siya ng kalamigan ni Cypher. I guess he’s used to it.

     But are they talking about me? Or I’m just assuming? Makaalala? Did they know about my selective amnesia? Do they know something about the things I forgotten? If so, what the fuck?

     “Just leave, Gregory.” Cypher darkly said.

     And I didn’t hear anything after that except Sir Gregory saying, “Of course, Master.” Then relief washed in me as I heard his footsteps fading from the other side and not this way.

     But my relief soon deflated when I decided to simply have a glimpse in their place, to check if they both leave or something…

     “Someone’s being nosy.” Cypher said as I catch myself staring at his figure that is leaning to the side at the wall close to me while his toned arms were crossed and intently looking at me.

     I bit my lower lip when he finally walked closer to me. Napaatras naman ako hanggang sa hindi ko na namalayan na tuluyan na akong nawalan ng kawala sa isang ’to nang wala na akong maatrasan kung hindi ang pader.

     He rest his arm above my head as he leaned forward to my eye level. “How much did you heard, Mistress Elliott Javez Infierno ?” He coldly asked which I’m not used to because he didn’t usually uses this tone to me when something finally happened between us. And I even winced when say my full official name. May diin pa nga doon para ipaalala sa akin na kadugtong na ng pangalan ko ang apelyido niya.

     “Not much.” I didn’t intend to answer that inaudible. Pero ramdam ko ang pagtibok ng puso ko. And this time, alam kong hindi kilig ito, kung hindi takot at kaba.

     He hummed as I felt his free arm circle around my waist. Napahigit naman ako ng hininga nang maramdaman ang kamay niya na pumasok sa grey sweatpants at boxers na suot ko. Ang takot at kabang nararamdaman ay nahaluan ng hiya at tuluyan akong namula nang mapagtanto kung saan nakalugar ang kamay niya. Goodness, his groping my ass cheek, bare!

     “Sabihin mo sa akin mga narinig mo.” He said as he still intently looking at me. How can he be this serious while squeezing my ass?!

     “C-Cy…” Awtomatiko naman akong napahawak sa mga balikat niya tsaka ko isinandal ang noo sa dibdib niya nang maramdaman ko ang pagpasok ng isang daliri niya sa akin.

     I whimpered as he starts to rimmed my ass. “Tell me you naughty baby.” He coldly said. His still doesn’t have any emotion except his coldness. Napaangat naman ako ng tingin at nakitang seryoso pa rin ang mukha niya. Kadalasan kapag ganito ang sitwasyon namin, ay nakangisi ito sa akin na parang bang nage-enjoy siya sa bawat ekspresyong binibigay ko sa ginagawa niya. But it’s different this time. I can see in his eyes that there is no mercy at all.

     “N-Narinig ko lang ang tanong ni S-Sir Gregory tungkol sa paano kung maalala n-ng kung sino man ang p-pinag-uusapan niyo.” I managed to answered him while stuttering as I felt him insert another finger.

     It’s arousing of course, but it’s also uncomfortable since there’s no lube and his fingering me dry. I’m quite thankful that it has been a habit of me cleaning myself in and out when we started humping each other, because I found out his never ending maniac perverted stamina. It’s like you’ll never know the time that he’s already bend you over on a flat surface. Argh, why am I talking like this?

     I winced when he deeply thrust his two fingers in me and didn’t budge at all. He just stay there. “Is that so?” Then he smirked at me. Oh no…

     “Cypher, stop.” Sita ko sa kaniya nang maramdaman kong tinanggal na niya ang atensyon sa pwetan ko at ipinunta iyon sa alaga ko sa harapan. “N-No…” I said as I tried to push him.

     “No? But someone is quite excited in here.” He huskily said as he start to pump my now fully erect shaft.

     I just pant and hide my face on his chest to at least hide my embarrassment to the people who might walk in and see us in this state. Pinilit ko ko namang itago ang mga lumalabas na ungol ko sa pamamagitan ng pag-lapat ng bibig ko sa dibdib niya para matakpan iyon. And of course, this cruel beast didn’t let me as he tilt my chin and amusingly stared at me.

     “C-Cypher…” I whimpered as he pump harder and keeps playing on my head mushroom which is now leaking in pre-cum.

     He hummed and leaned down as he evilly lick my lips which just added to my raging heat. “A punishment for eavesdropping.” Then he starts to pump faster which made me mewled. “And a punishment for forgetting your real surname.” Gustong gusto ko na lang itago ang mukha ko pero hindi niya hinahayaang igalaw ang tingin ko palayo sa kaniya. “Always look at me while I pleasure you, baby.”

     I can’t help but whimpered and gave out a lowly moan as I can feel myself getting close in my climax. Mukhang naramdaman naman niya iyon at mas binilisan pa ang paggalaw hanggang sa hindi ko na mapigilan pa. Hinila ko siya sa batok niya at agad siyang hinalikan nang sumabog na ako nang tuluyan para matakpan ang malakas na ungol na maaaring lumabas. He just simply complied and start ravishing my mouth as he milk me dry. I circled my arms completely around his neck for support as I felt my knees trembling. This guy, kahit saan inaatake ako!

     Humiwalay na siya ng halik at doon ko na rin naramdaman ang pagtanggal ng kamay niya sa boxer at sweatpants ko. He slowly raise that hand to my view and it is now filled with my juices. Napalunok naman ako nang pasadahan ng dila niya ang kamay niya at tinikman ang nilabas ko. “Delicious as always.” He smirked as my face turned into a darkest shade of red. His kinky as fuck and I’m loving it? Argh, gosh please no. When he finished to lick seductively his hand clean, he took a step back which made me release my hold to him. “That’s a beautiful spot you got there, baby.” He beamed, a kind that pisses me off, to me as he looked at my pants.

     Hindi ko na kailangang tumingin doon dahil alam ko naman ang makikita ko sa gitna ng pambaba ko. Especially I’m wearing a GREY sweatpants for goodness sake! Paano ako maglalakad nito pabalik sa kwarto namin? Wala pa namang malapit na elevator dito at malamang sa malamang ay may makakasalubong ako kung sakaling magmatapang ako na lumakad paalis dito. Even though I know they will just pretend that they didn’t see a thing on me, it’s still freaking embarrassing!

     Nawaksi naman ang pamomoblema ko nang hilahin muli ako ni Cypher tsaka walang kahirap hirap na binuhat na pang-bridal style. “The hell are you doing?” Inis na sabi ko sa kaniya at nagsimula na siya maglakad.

     “Kung ako sa’yo itatago ko na lang ’yang ‘basa’ sa gitna ng sweats mo. And just enjoy the ride.” He shrugged as he briskly keeps on walking na parang bang hindi niya ako buhat buhat.

     Namula nanaman ako at sinunod na lang siya. Pasimple ko na lang inilagay doon ang mga braso ko doon na umepekto naman habang itinago ang mukha sa leeg niya kapag may makakasalubong kaming mga tauhan niya na bumabati o yumuyuko sa amin. This is a new level of embarrassment. Nang makapasok na kami sa elevator, ako na ang nagpindot ng floor namin at naghintay na lang dahil ayaw niya akong ibaba kahit pilitin ko siya. Stubborn perverted dumbass.

     I sighed when the elevator finally opened and he made way to our room. Pagkarating doon ay dumeretso pa siya sa kama at doon ako ibinaba nang tuluyan. Pero hindi naman niya nilayo ang hawak sa akin. Nakahiga lang ako sa kama habang nakaalalay pa rin ang dalawang braso niya sa batok at mga binti ko. He’s just laying on his side as he stared at me…again.

     “What?” I hissed to hide my blush.

     He smirked then shake his head. Lumapit naman ito lalo sa akin habang napahigit lang ako nang hininga nang bigyan niya ako ng masuyong halik. “Whatever you heard earlier. Don’t think about it too much. ’Cause it’s none of your business, baby.”

     It’s a harsh playful comment but I just pout and nodded at him. Pero hindi pa rin mawala sa isip ko na baka ako ang pinag-uusapan nila kahit wala naman akong kasiguraduhan. Or my guts are just messing with me.

     Umalis na ito sa ibabaw ko na nakapagpahinga na sa akin nang maluwag tsaka na ako tuluyang umupo sa kama. “Go take a shower, babe. Then let’s have dinner date together.”

     Kinunotan ko naman siya ng noo. “But still kind of early? Papalubog pa lang ’yong araw.”

     “And it’s all perfect for me.” He said as he winked at me before going to our walk in closet.

     I can’t help but blush even further though slightly confused. Lagi naman kami sabay kumain kasama si Rene, so ibig sabihin kami lang dalawa kakain ngayon? I frowned at my heart when it beats faster at the idea. Tumayo na lang ako at dumeretso na sa banyo. Napangiwi naman ako nang tuluyan ko na mahubad ang pants at boxer ko na ngayo’y basa sa gitna dahil sa kagagawan ng lalakeng iyon. I can’t believe he did that. Buti na lang walang taong dumadaan. O baka meron man kaso nahiya nang makita kami? Argh, nakakahiya!

     Pero bago ko pa ilagay ang mga damitan ko sa hamper, agad ko namang naalala ang susing binigay sa akin ni Sir Gregory kanina. Napasimangot naman ako doon at inisip kung para saan ba ito. Why would I need a key anyway? Is it a master key or something? I don’t know. Argh, I’ll just going to keep it for a while, I guess.

     Hinubad ko na ang simpleng kwintas na suot ko. Dahil medyo may kaliitan naman ang susing ito, hindi naman ito mahirap pakibagayan sa lace. Since I don’t know where to keep it hidden, let’s just all pretend that it’s a necklace? Yeah. Great idea, for now.

     Kinalimutan ko na lang din muna ang mga nangyare kanina, kahit mahirap, sa pamamagitan ng pagligo ko. Pero tuwing pumipikit ako, nakikita ko ang malamig na tingin sa akin ni Cypher, at unti unti itong napalitan ng isang binata na may itim na buhok pero malabo naman ang pagmumukha. Napailing na lamang ako tsaka na pinatay ang shower nang matapos na ang mga routine ko doon.

     I’ll probably going to deal with that later. Nakakalimutan ko man ang mga nangyare sa mga panaginip ko, kahit papaano ay naaalala ko na rin ang naging kasama ko doon. At kadalasan iyong binatang iyon ang nakikita ko. But of course, the fate hates me, because his face is all blurry. Though I know something wonderful happened when I dreamt of him, ’cause I feel so happy and content when I woke up from those dreams this past few weeks. Well, I guess I’m getting there. Kung dati ay kahit na ano sa panaginip ko ay hindi ko maalala, ngayon kahit papaano naaalala ko ang binatang ’yon. Maybe soon the faceless boy will soon have a face that I’ve been dying to see. I hope it’ll happen soon. It has to be or else it’ll probably just going to hunt me.

     “Ready?” Tanong ni Cypher nang pumasok ulit ’to sa kwarto nang saktong tapos na ako magbihis at pasimpleng itinago ang susi na ginawa kong kwintas sa loob ng shirt ko.

     Tumango na lamang ako at sumunod na palabas ng kwarto. He just rest his hand on my waist as we made our way to the elevator then outside of the mansion. Tinignan ko naman siya saglit nang pagbuksan niya ako ng pintuan ng kotse. He just raised his brow at me then I frowned back and get in the passenger seat. Narinig ko pa ang mahinang pagtawa nito bago isara ang pintuan at umikot papunta sa driver seat.

     “Where are we going anyway?” Tanong ko nang makapasok na siya sa kotse at sinimulang paandarin ito.

     He just shrugged. “You’ll see.” Sabi lamang nito at hindi na ako pinansin pa.

     Napairap na lamang ako at tumingin sa dinaraanan namin. Hindi nagtagal ay napatigil kami sa harap ng mapunong parte ng isla. Ako naman ang napataas ng kilay sa kaniya. “Dito mo ba ako balak patayin?”

     He laughed at me then throw me an amusing look. “No, honey.” He chuckled. “Why the hell did you think of that?”

     Ako naman ang pabirong nagkibit balikat. “That’s what I’ve seen in some movies.”

     Natawa lamang ulit ito bago bumaba sa kotse. Sumunod naman ako at pumunta na sa tabi niya. “Killing you is never an option, darling. A lifetime of suffer with me is a greater plan. And besides, I don’t need to rape you, I know you’re willing to give your body for my pleasure.” He said then held my waist again and guided me in our way.

     I shivered at that comment and he seems happy with my reaction. Right, husband or not, he really just have a thing about scaring someone, and seduce me. Well as long as I am with him, I think it’s more of a pleasure than suffer.

     Ilang minuto na kami naglalakad at hindi na lamang ako nagsasalita o nagtatanong pa dahil alam kong hindi naman ako sasagutin nitong kasama ko. Maya maya pa ay may nakita na akong kakaiba sa pagitan ng mga puno. I felt my heart starts hammering when I’m feeling nostalgia. This nostalgic state again.

     Hindi ko na napansin na ako na pala ang nauuna sa paglalakad nang hindi ko na naramdaman ang kamay nito sa bewang ko. Pero hindi ko naman siya nilingon at nagpatuloy lang sa paglalakad hanggang sa tuluyan ko na nalagpasan ang mga puno.

     I stopped at my tracks and gasped. Nanlalaki ang mga mata ko at ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko. Hindi dahil sa mga fairy lights na pumapalibot doon na kapag tuluyan nang lumubog ang araw ay iilaw ang mga iyon. Hindi dahil sa mga naka-set up na upuan at mesa na puno ng mga pagkain. Kung hindi dahil sa…

     “Where are we going anyway?”

    

Takang

tanong ko sa kaniya habang patuloy lang niya ako

hinihila

. Gosh, ang sakit na ng paa ko

kakalakad

!

     “You’ll see.” He said and totally ignore me again.

     I frowned at his back and just keep following him since I really don’t have any choice to stop. “But I wanna watch the sunset!

Kanina

pa tayo naglalakad lakad sa paligid ng isla, hindi ka pa ba napapagod?“ I whined.

     Pero hindi lamang niya ulit ako pinansin at nagpatuloy sa paglalakad.

Minsan

hindi na nakakatuwa pagiging sobrang tahimik niya!

     “We’re here!” Masayang sabi niya nang

makalagpas

na kami sa mapunong lugar.

     I take in the sight of the majestic tree in front of me. Napatingin naman ako sa gilid ko at kahit na nasa mapunong lugar kami kanina, kita naman hanggang dito ang dagat at ang papalubog na araw. I felt my tears brimming and heart aching together with my throbbing head.

     “

Do you like it?“

     “Do you like it?” I heard Cypher whispered in my ear when he hugged me from the back.

     “The wind is refreshing and we can totally relax here.”

     “The wind is refreshing and we can totally relax here while we’re having dinner.”

     “We can still see the sun setting on the ocean.”

     “And we can still see the sun setting on the ocean.” He whispered again.

     What is happening? Kahit na ramdam ko na ang pagkirot ng ulo ko at pati na rin ng puso ko, hindi naman ako gumalaw sa pwesto ko habang ang mga luha ko ay nagkakarerahang lumabas pababa sa pisngi ko.

     I felt his chin rest on my shoulder.

     “Mon Coeur.” He whispered again.

     “What was that even mean?”

     “Aw, c’mon. Tell me please?”

     “That might work a lot of times but not this time. Let’s go.”

     “My heart.”

     “My heart…” I said unconsciously.

     I heard him hummed. “That’s what it means.”

     And with that the throbbing of my head, the aching of my heart, the pool of tears in my face, it all completely exhaust me as I drift into nothingness together with the sun finally setting in…

Chapter Twenty-One

Why did I agree on this again?

---

 "Hey, sleeping beauty." 

 Napamulat naman ako nang tuluyan nang marinig ko ang boses ng taong mahal ko at natagpuan ang sarili na nakahiga sa kandungan nito. His looking down at me with a soft smile on his lips while gently plays with my hair.

 

It’s like

this is a normal thing to us

…

 Tinitigan ko pa muna siya at hindi ko na napansin ang pag-angat ng kamay ko papunta sa pisngi niya. Napangisi lamang siya sa akin at marahang binigyan ng halik ang palad ko. Napalunok naman ako nang sumabog sa sobrang kapamilyaran ang puso ko. 

 

It’s him. Right?

 Hindi pa man ako sigurado, pero alam kong siya ang binatang nakakasama ko sa mga panaginip ko. At alam ko ring bawat pamilyar na lugar sa islang ito ay naging parte ng mga alaalang nakalimutan ko, katulad ng malaking puno na ito. And those eyes, I know I've seen it way before. Kahit na hindi pa ganoon kakompleto ang mga alaala ko, alam kong parte siya doon. I just freaking feel it. 

 "Since you're already awake, kumain na muna tayo." Yaya niya tsaka ako inalalayang umupo na sinunod ko naman. 

 Nauna na siyang tumayo at tsaka niya inabot ang kamay sa akin para tulungan akong tumayo. I grab it and he pulled me as his other hand instantly went around my waist. Hinila naman niya ako palapit hanggang sa magkalapitan nang tuluyan ang mga katawan namin. 

 I stared at him for awhile before my gaze shifted to his back. Nakita kong gabi na pala at lumubog na ang araw. Doon ko na rin nilibot ang paningin ko sa paligid. I just stared in awe as I see the beautiful fairy lights finally on lit and lighten the whole area. 

 "You haven't answer my question earlier." Agad muling nabaling ang tingin mo papunta sa kaniya. I tilt my head at him and he just chuckled at me. "Do you like it?" 

 I don't know why, but the way he say it makes me wanna cry. It's like I missed this guy so much, or I missed the guy who always bring me here in this familiar place. I might be unsure but this feeling really makes everything better than being frustrated at the fact that I don't know what's going on in my mind. 

 At least I have a lead, I am assuming something, for now, I hope that this guy is the boy I met with also has stormy grey eyes. Sa ngayon, ito muna ang panghahawakan ko. Kailangan ko pa ng oras at alam kong dadating din ako sa puntong maaalala ko na nang tuluyan ang mga nawala kong alaala. 

 "Of course. It's beautiful." I said as I circled my arms around his neck. "Thank you."

 "Anything for my baby." Then he gave me a soft kiss.

 

“I’ll do anything for you, Elli.”

 I winced and hold my head when it suddenly throb as I remember something again. Pwede bang kapag may maaalala ako, hindi na sasakit ang kung ano man sa akin? Argh.

 "You okay?" Tanong ng kaharap ko. 

 Tumango naman ako. "Yeah. Let's just eat. I'm kind of hungry." And on cue, my stomach remind its presence as we heard it growling for food. 

 Namula naman ako sa hiya habang tumawa nang mahina ang asawa ko at binigyan muli ako ng mabilis na halik. "Right, we should fill this angry tummy of yours with foods." Tsaka na niya tinanggal ang mga kamay ko sa kaniya at hinila na ako papunta sa mesa. 

 Pinaghila pa ako ng upuan nito at agad naman akong umupo. Nang makaupo na rin siya sa upuan niya, siya na ang nagbukas ng mga takip ng pagkain at nilagay iyon sa table tray na katabi lamang ng mesa para may sapat na espasyo pa doon. Hindi ko namang mapigilan ang ngumiti nang asikasuhin niya ako sa pamamagitan ng paglagay ng pagkain sa plato ko, pagdagdag ng wine sa baso ko kapag malapit na ito maubos. 

 See, he can be caring and thoughtful. Is this how the beast behave when he is being tamed? Wait, did I really tamed him? Nagawa ko na nga ba iyon? I hope so. I mean, I'm glad that he is this calm towards me. Kahit sa mga nakalipas na meetings niya ay may malaki ring improvement. Though nandoon pa rin ang mga barilan. But I learned to look on the brighter side that to the fact na halos dalawa o tatlong bala na lang ang binibigay niya sa mga ito. It's not much, but hey, progress is progress.

 Nang matapos na kaming kumain, iniligpit na rin namin iyon sa table tray sa tabi para kapag kukunin na ito ng mga tauhan ay madali na lamang. Right now we're just sitting and relaxing against the tree. My head is leaning comfortably on his shoulder. Parang bang, normal talaga na gawain namin ito dati pa kahit na ngayon niya lang ako dinala dito. At iyon pa ang lalo na nagpapalakas ng loob ko na siya nga ang binatang iyon.

 Umalis naman ako sa pagkakasandal at tinitigan siya nang malapitan. His eyes are closed, his breathing peacefully, he's definitely an angel when he's like this. I don't know why, but I'm anticipating to see that grey eyes again. 

 Ilang saglit pa ay mukhang naramdaman na niya ang pagtitig ko nang imulat niya ang mga mata niya at lumingon sa akin. We both frozed as we stared at each other while our faces were only inches apart. My heart explode again in familiarity. It's just like something like this happens before. 

 Habang tinitignan ko siya unti unti kong nakikita ang binata na humawak sa baba ko at unti unting inilapit ang mga labi sa akin. 

 Pero bago pa makalapat iyon, may narinig na kaming pagsabog sa hindi kalayuan, at doon na rin naputol ang mga imahinasyon ko nang marinig na namin ang emergency sound na nanggagaling sa mansion. 

 The warmth aura of Cypher instantly went cold as he held his earpiece and it looks like he's listening to someone over it. "We need to go." Malamig na sabi niya at mabilis na itong tumayo na agad ko namang sinunod. 

 I worriedly looked at him as we drive our way back to the mansion. "What happened?" Paglakas loob na tanong ko sa kaniya.

 "We're getting attacked by some fuckers." Kalamadong sabi niya pero nandoon pa rin ang malamig na ekspresyon nito. Hindi na ako sumagot pa nang saktong pagdating at paglabas namin sa kotse nakaabang na doon sila Keagan at Kael kasama. "You go stay in the safe room." Direktong sabi sa akin nito. "Stay in there at huwag na huwag kayong lalabas doon hangga't hindi kami ang sumusundo sa inyo." Mariin na sabi niya sa akin. 

 Tumango naman ako. "Please be safe." Mahinang sabi ko at sinuklian naman niya agad ako ng mabilisang halik tsaka na ito umalis. 

 Inalalayan naman ako ng kambal papunta sa safe room na nasa underground ng mansion. Nang makarating kami doon, kita ko rin ang mga karamihan sa tauhan ng isla na hindi kayang lumaban. Binati at binigyan pa rin nila ako ng respeto kahit na nanginginig na sila sa takot. Agad na ring nagpaalam ang magkambal na lalabas para tumulong sa pagpuksa sa mga nagmatapang na sumulong dito. Hinayaan ko na lamang sila at sinimulang libutin ang paligid. 

 Agad ko naman nakita si Jerry na ikinaputla ko. Umiiyak ito at agad ko siyang nilapitan. I squatted in front of him. "Jerry, saan si Cyrene?" Biglaang tanong ko nang maalala ko na siya ang huling kasama nito bago ko sila iwan.

 Umiyak lang lalo ito at naiiling iling. Tinignan ko naman ang Nanay na yakap niya at umiling lang din ito sa akin. Mabilis naman akong tumayo at inilibot ang tingin sa paligid. I started calling Rene's name but she's not here. Kahit ang mga tao doon ay napansin na wala nga rin ito. Hindi na ako nagdalawang isip pa na dumeretso papalabas ng safe room. 

 "Mistress, dito lang po kayo, delikado po sa labas!" Pagpigil sa akin ng isa sa kanila. Kita ko ang takot sa mga mata niya.

 I softly smiled to at least ease his fears down. "I'll be fine. Hahanapin ko lang si Rene. Babalik din ako kasama siya." Agad ko na tinanggal ang hawak niya sa akin at bago pa nila ako pigilan, patakbo na akong lumabas sa safe room. 

 Mabuti na lang at tanda ko ang code na nilagay ni Keagan kanina kaya matagumpay akong lumabas tsaka sinara muli ang safe room bago pa nila ako pigilan ulit. I sighed and started to go inside the elevator until I'm in the main floor again. The CCTVs might caught me and Cypher will probably kill me for this, but I can't help to feel worried to the kid. Nasaan ba ang batang 'yon?! Bakit hindi siya sumama kela Jerry samantalang magkasama naman na sila kanina?!

 My heart is racing as I run inside the elevator again and hoping that she was in our room. Lagi niyang nasasabi sa akin dati na doon daw siya dederetso kung may mangyareng hindi maganda dahil iyon ang kwarto ng Kuya niya at doon niya rin daw ako hahanapin. Pakiramdam niya ligtas siya doon. Damn that kid, I didn't knew that she's so serious about it! 

 Paglabas ko ng elevator agad ko na tinungo ang kwarto namin. "Cyrene!" I called as I went inside.

 "Kuya Elli!" Nagpintig naman ang tenga ko nang marinig ang masayang bati sa akin ni Rene na ikinalito ko pa bago lumingon sa balcony kung saan nanggaling ang matining niyang boses. 

 I stopped in my tracks when I saw that she isn't alone. "Mistress." Ngising bati ng kasama nito sa akin. 

 My eyes automatically glared at him. "Mario." I grimly said.

 "Aw, I think someone is not happy to see me huh?" He said playfully as he walked behind the smiling Rene who is quite busy playing some games in a tablet. He rest his hands on her shoulder. "She's fine, so chill out. The baby girl here seems to be having fun with me." He chuckled.

 Inangat naman ni Rene ang tingin niya sa akin at tumango tango ito. "He's right Kuya Elli! Mr. Handsome is so nice po. Sinamahan niya po ako dito while I'm scared when I hear some pagsabog po! Look po oh, he even let me play with his tablet. There's a lot of games po!" Masayang paliwanag ng bata sa akin.

 I frowned. Nice job on getting the kid's good side huh. "Come here Cyrene." 

 Siya naman ang napasimangot. "Pero po---"

 Nanlaki naman ang mga mata ko nang makita ang unti unting pagtumba ni Cyrene sa kinauupuan niya. Agad naman ito sinalo ni Mario habang hawak ang isang syringe na itinusok nito sa leeg ng bata. 

 My eyes instantly went on fire and attacked my deathly glares to him. "What the hell did you do?" 

 "Relax, Mistress. Pinatulog ko lang siya." Ngising sabi niya tsaka na niya tuluyang binuhat si Rene at naglakad paderetso sa loob ng kwarto. 

 Mabilis ko lamang siya sinundan at agad na pumunta sa tabi ng bata nang mailapag na siya ito sa kama. I instantly sighed in relief when her pulses are still beating and she is breathing peacefully like she really is asleep. 

 "See, I told you she was just sleeping." Rinig kong sabi ng isa kong kasama. 

 I glared at him. "What the hell are you doing here anyway?"

 He raised his hands like mockingly surrendering to me. "What? I just want to pissed your husband a bit. Masakit kaya 'yong mga iniwan niyang sugat sa akin." 

 "Mabuti nga sa'yo. Umalis ka na lang dito at paniguradong nakita ka na agad ni Cypher---"

 "Oh beautiful, I'm not that stupid. Pina-hack ko ang buong system ng isla. Kaya nga kami nakasugod ng walang kahirap hirap. Though hindi rin ito magtatagal at ilang saglit pa ay gagana na ulit ang mga cameras na nakapaligid dito. Kaya bibilisan ko na lang ito nang makaalis na tayo dito." He shrugged.

 My forehead knot at his last word. "Tayo? Aalis tayo? Nasisiraan ka ba?"

 He chuckled. "Maybe. As I said way before, my offer is still open."

 Mas lalo namang kumunot ang noo ko. "Kaya ka ba nandito para lang diyan. Sorry for wasting your efforts. Wala naman akong sinabi na aalis ako dito at papayag sa hinihingi mong offer. I'm planing to stay here so get the fuck off in this island."

 Napapito naman ito nang mahina na parang bumilib pa siya sa pagsagot ko. "Feisty. I like it." He said and chuckled again. "It seems that you're enjoying your husband's company. But perhaps the name Orene Marquez might ring a bell for you?" 

 Napatigil ako sa sinabi nito. Unti unti naman akong napatayo at nilapitan siya. "How did you know him?"

 Nagkibit balikat naman ito at binigyan ako ng malisyosong ngisi. "I just came to know how important that person is to you. And in fact..." Mas lalo namang lumawak ang ngisi niya sa akin. "Alam ko kung nasaan siya."

 Kinuyom ko ang mga kamay ko. "Where is he? Did you hurt him? Did you---"

 "Woah, hold on there, beautiful. I didn't even do anything to that old man. I just knew where he is. Since walang kwenta naman ang mga taong inaasahan mo na tutulungan ka para mahanap siya, ako na lang ang tutulong sa'yo." Pagpapaliwanag niya.

 I squint my eyes at him. "And why are you doing this?"

 He sighed. "Because, as I said earlier, I want to pissed your husband. It's just a revenge thing." He shrugged. "Besides..." Then he smile evilly. "You also want to know the true colors of 

Master Cypher.“ Tinignan ko lamang siya habang naglalaban pa rin ang loob ko sa mga sinasabi niya. “Mistress, do you think you have tamed that beast?” He asked while chuckling. “Do you actually thought that you finally made himself a good loving husband eh?”

 "Just go straight to the point Mario. Wala akong panahon para makipaglokohan pa sa'yo. Kaya umalis ka na lang---"

 "Oh no, magkakaroon ka ng panahon sa sinasabi ko. I'm sure." Malakas na loob na sabi niya. "Just accept my offer. Alam kong matagal mo nang hinahanap 'yang Orene Marquez na 'yan. At hindi ka makakapaniwala kung nasaan siya ngayon."

 "Where is he then?" Tanong ko dito at nararamdaman ko na ang sarili na unti unting nagpapauto sa kaniya. I tried my best to let my psychiatric mind out to observe if he is lying. Even with all his playful mood, I can tell that he's telling the truth or he is just a very good actor.

 "How about you come with me? It'll not be fun if I told you where. At paniguradong hindi mo rin ako papaniwalaan kung sasabihin ko lang kung nasaan siya. Kaya mas magandang ipakita ko na lang sa'yo, hindi ba?" He smirked.

 Tinitigan ko naman siya habang pinag-iisipan ang mga sinabi niya. Should I go with him? Paniguradong hahanapin ako nila Cypher kung nagkataon. At baka patayin pa niya ang mga ito. Is this guy suicidal?

 "Of course hindi kita basta basta kukunin." Napairap naman siya na parang bang nabasa niya ang iniisip ko. "You'll leave something behind. Like a letter or something important that will look like that you leave this place willingly? Just anything that can make look the act as if you're really want to go with us."

 I frowned. Nasisiraan ba 'to ng bait? O ako ata ang nasisiraan dahil pinapatulan ko pa ang mga pinagsasasabi niya. "And why the hell would I do that?"

 "Para malaman mo kung nasaan ang hinahanap mo." Then he smiled invitingly.

 Napalingon naman ako sa natutulog na Cyrene. Should I really go? I have my doubts about this, pero nag-aalala ako kay Tito Orene. Magdadalawang buwan na akong nandito at wala pa rin ako nahahagilap na balita tungkol sa kaniya. 

 Is this worth it? Mapagkakatiwalaan ko ba ang lalakeng 'to? Paano si Cypher? Ano ang magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang sumama ako dito? Pero si Tito Orene...

 "There's only one way to find out, Beautiful." Bulong ng kasama ko nang maramdaman kong malapit na ito sa likod ko. "C'mon, don't worry too much. Ibabalik din kita sa asawa mo at hahayaan ko na kayo mamuhay nang payapa." He mockingly said. "Just try it. Sinisigurado ko namang magkikita ulit kayo ng Orene Marquez na iyon. Malalaman mo na rin ang tunay na kulay ng asawa mo. Malalaman mo na rin, kung talaga napaamo mo na ang halimaw na iyon. It's a win win for the both of us. Kapag pumayag ka na ngayon at nakaalis na tayo, hahayaan ko na itong isla na ito at hihintayin na lang natin ang gagawin ng asawa mo." He said and it feels like a demon whispering me to do stupid things.

 I'm willing to ignore this guy and all this shit. Pero hindi ko naman maiwasang maalala kung paano ako arugain at alagaan ni Tito Orene noong mga panahong nawala ang mga magulang ko. Siya lang din ang laging nakakaintindi sa akin. Siya lang ang naging tanging kakampi ko sa lahat ng bagay. Malaking tulong na ang nabigay niya sa akin. At ang makita siya muli ay magpapagaan sa nararamdaman ko. 

 Napabuntong hininga naman ako at napatingin sa kaliwa kong kamay. I looked at the emerald ring that Cypher gave to me. 

 Babalik din ako. There's no doubt that my husband will find me. Pero gusto ko lang malaman kung nasaan ang naging tatay tatayan ko nitong mga nakalipas na panahon. 

 Unti unti ko namang tinanggal ang singsing sa daliri ko tsaka ko iyon nilagay sa side table. Narinig ko naman ang pagngisi ng tao sa likod ko. "Nice choice, Mistress."

 And with that, I felt a sting on my neck. Like something sharp went in. Doon ko na rin narehistiro na may tinurok sa akin si Mario nang unti unting umikot ang buong paligid ko hanggang sa tuluyan na akong nawalan ng malay.

---

Why did I agree on this again?

Tanong ko sa sarili habang sinisimangutan ang lalakeng kaharap ko. Mag-dadalawang araw na ako dito at hindi naman ako nito dinadala sa taong hinahanap ko. Hindi ko alam kung saang lupalop na kami napunta, sinubukan kong tanungin sa kaniya pero binabalewala lang niya iyon. Katulad ngayon, niyaya lang ako ng loko na kumain sa labas na kala mo’y magkaibigan kami.

 "So where's Tito Orene? Niloloko mo lang ba ako? Pinagtritripan?" I frowned as he take sip on his scotch whiskey. Who drinks alcohol while the sun is still brightly shining?

 "You'll see him. Just relax and enjoy your food, beautiful. Dapat nga ay magalak ka na kasabay mo ang isang katulad ko mananghalian. Hindi mo ba alam na maraming gustong pumalit sa pwesto mo ngayon?" He shrugged and continue to eat his steak.

 Lalo naman akong napasimangot sa sinabi niya. "Kung may makikipagpalit sa akin ngayon, I will utterly respect that person for saving me in this cringiness."

 Natawa na lang siya sa komento ko. "Dadating din tayo doon kay Tito Orene mo." Sagot nito at umirap pa. "Just wait and see. Baka nga mas ginusto mo na lang na naghintay kesa alamin mo na agad ang totoo kung nasaan siya." 

 "I don't really get you. Bakit ba hindi mo na lang sabihin kung nasaan siya para hindi masayang ang oras ko?" Inis na turan ko sa kaniya.

 "Oh where will be the fun there? Mag-enjoy ka na lang muna sa kalayaan mo. Pwede kitang samahan sa mall, park, everywhere. Hindi ka ba nabagot sa islang 'yon? If you don't want to go outside, we can always have some fun in my room." Then he winked at me.

 Don't get me wrong, he is really handsome. A total alpha male that everyone might like to jump in that kind of request he's making. But not me! "No thanks, Cypher gives way more fun." I mumbled.

 He chuckled. "Right, that husband of yours." Then he smirked at me. "Tignan lang natin." Sabi nito at pinagpatuloy muli ang pagkain. 

 Napabuntong hininga na lang ako at pinagpatuloy na rin ang pagkaing nasa harapan ko. 

 In fairness naman sa kaniya, he's treating me okay. Paggising ko pa nga matapos niya akong turukin ng kung ano mang pampatulog na iyon, natagpuan ko na lang ang sarili sa isang disenteng kwarto. I even imagined myself in some sort of a dungeon or something, but no, so far I've been treated here just like the way I am treated at Cypher's lair. The only difference is they don't address me as 'Mistress'. But overall, the people who go in and out in the room I am currently staying, dahil lagi lang ako nandoon at wala akong intensyon na lumabas kung hindi naman iyon papunta kay Tito Orene, they were all nice. 

 Ang bwiset lang naman ay itong boss nila na napilit akong lumabas para samahan siyang kumain. Maayos naman ang pakikitungo niya sa akin pero isang bwisit pa rin dahil pinapaligoy niya pa ang lahat. 

 "So Mistress..." Tawag sa akin ng kaharap ko. I just gave him a boring look which made him chuckled. "How's your relationship with Infierno?" Tanong nito na ikinataas ng kilay ko.

 "At ano naman iyon sa'yo?" Pagtataray ko.

 Nagkibit balikat lang ito. "Nothing, I just wanna know. It seems you're pretty good on staying in that boring island. Hindi katulad no'ng unang kita natin na alam kong kaunting tulak ko pa sa'yo ay alam kong bibigay ka na sa binibigay kong opportunidad na tumakas. But now, parang hindi ka na mapakali na bumalik doon. So enlighten me why." 

 Sinimangutan ko naman siya at sinubukang ignorahin ang mga sinasabi niya. There's no way I'm going to talk about my relationship with this guy. 

 "Aw c'mon. You're no fun." Komento nito at inirapan ko na lang siya. "Is he that good in bed? You know you can always try something new?" He said seductively. 

 "Eh kung tusukin ko 'tong tinidor sa lalamunan mo?" Banta ko.

 Tumawa naman siya sa sinabi ko. "Easy tiger." Then he keeps on chuckling. "I really like you, Beautiful. You're very sexy when you're acting all brave and tough." He grinned. "Lucky Cypher to have him tapped your ass."

 Hindi ko na lang pinatulan pa ang sinabi niya at tinutok na lang ang atensyon sa pagkain. One of the reasons why I'm hating my stay here, because this guy is a freaking pervert. Walang oras pa na aakitin niya ako na parang feeling niya eepekto sa akin ang mga 'yon. Kung umepekto 'yan sa mga babae o binabaeng nakalantari niya, pwes hindi sa akin. And besides I have my husband who is way hotter!

 Speaking of my husband, hindi ko na lang maiwasan kung hindi ang mapangiwi nang maisip ko kung gaano na kaya ito kagalit sa akin. Sabi niya ay hahanapin niya raw ako kung saan man ako magpunta. But how will he get me back? 

 Siguro ay nasabi na rin ni Cyrene ang mga huli niyang naalala noong gabing iyon. At alam kong alam na rin nila na sumama ako dito sa lalakeng ito. 

 "You know..." Panimula ulit ng kaharap ko at tinignan ko naman siya habang tinitignan naman niya ang baso niya na may alak. "If I'm going to give you an advice about whatever you are feeling right now to Infierno." Then he turned his gaze at me seriously. "Don't fall too much. You don't fully know that guy."

 I frowned. "And why are you telling me this? It's not like our relationship is any of your concerns."

 He chuckled. "True." Then he took his alcohol drink in one gulp. "Just take it a friendly warning that's all. Don't depend on the idea that you already tamed the lion. You might got eaten." He said knowingly as he pour some more whiskey on his glass. "Want some?" Alok niya sa akin.

 Matapos kaming kumain, hinayaan na lang niya ako dumeretso sa kwarto na pansamantala kong tinutuluyan. Agad akong nahiga sa kama at nagmumuni muni habang nakatulala sa kisame. 

 

“Don’t fall too much.”

 Right, I think we're a little bit late for that warning...

 

“If I offer you to live with me in the future, would you say yes and do that?”

 I looked at him as he asked a sudden question. Hindi naman siya nakatingin sa akin, kung hindi sa 

pagragasa

ng alon sa pampang habang nakaupo kami sa buhanginan.

 "Why? Would you like me to live with you?" I asked.

 He turned to me and smile. What I learned about hanging out with him quite often, is he rarely smile genuinely. He always smirked, frowned, or just simply emotionless. But if he does smile like that, it just gave my heart a different kind of warmth.

 "Of course. If you wanted to?" 

Alanganing

sabi nito.

 I smiled back. "Sure. Let's do that."

 Then his smile turned into a playful smirked. "I'm warning you, if you stay with me. You can't leave me anymore."

 I snickered. "And what if I leave?" I playfully asked but his face turned quite serious. 

 "I'll find you. And make sure you'll be back to me in no time."

.

.

.

.

 I groaned when someone started to shake my body. 

 "Wake up, Mistress. You got a wonderful message from your husband." Rinig kong mapaglarong sabi ni Mario.

 Agad naman akong napabangon sa kama at tuluyang nagising sa sinabi niya. He handed me a laptop while still smirking at me. Tinignan ko naman iyon at tsaka niya pinindot ang isang video.

 I saw my handsome husband in it. But the way he evilly smile, makes me shiver for some reason.

 

“Hello

my dear husband.“ Panimula niya. “Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip mo para sumama diyan kay Jackson. But I guess you might regret it later on. I would glad to smash his place down and get you but that’s a bit tiresome. Instead, I’ll just make you comeback willingly to me.”

 He said as he move the camera. Doon ko na nakita ang paligid niya. Puro lamang ito kulungan sa gilid at nagtaasan pa ang balahibo ko nang makita ang mga iilang tao sa loob nito na parang bang silang tinuring na mga hayop. Pero agad na bumagsak ang puso ko nang tinigil niya ang camera sa isang kulungan.

 "T-Tito..." My voice fade out as I saw Tito Orene helplessly laying inside the cell. Ang laki na rin ng ipinayat nito at parang bang nahihina na ito sa mga natamo niyang bugbog sa katawan. Pakiramdam ko ay nagsiwalaan lahat ng dugo ko nang malaman nang tuluyan kung nasaan siya.

 

He’s in the hands of my husband all this time.

“Now come and get him, my naughty husband. Or else say goodbye to this old man.” Then he evilly laugh.

 It's full of cruelty like you just wanna hide somewhere and stay there forever. 

 

“I told you, baby.” He smirked. “

You can’t leave me.“

 Hindi ko namalayan na kanina ko pa pala pinipigilan ang paghinga ko nang matapos ang buong video. Dahan dahan ko namang inangat ang tingin ko sa kasama ko na may mapaglarong ngisi pa ring nakaakibat sa labi niya na hindi nakakatulong sa takot na nararamdaman ko. 

 "Shocked?" He chuckled. "I told you, beautiful." Then he leaned down as he closed the laptop as his eyes filled in amusement.

 "You haven't tamed the beast yet."

Chapter Twenty-Two

“Here we are.”

 I heard Mario said as I dejectedly looked outside of the car. We're outside of some kind of a mansion. According to Mario, ito raw ang dating main territory ng mga Infierno bago sila lumipat sa isla. Pero kahit na lumipat na sila, hindi naman ito ibinenta o kung ano pa man. May mga tao pa rin dito, at karamihan ay ang mga dating tauhan ng Tatay ng 

asawa ko.

Speaking of my husband. That fucker. Hindi ko na alam ang dapat maramdaman, pakiramdam ko na lang ay mababaliw ako sa mga nangyayare. Ang taong lagi kong inaalala at hinahanap, hawak pala ng lintek na lalakeng 'yon! Alam niya kung gaano ako kadesperadong mahanap si Tito Orene. Alam niya na nagpatulong ako kay Rosa. He fucking knows yet he acts like he didn't knew a thing about him?! 

 Ang mas kinakasakit pa ng puso ko ay kung alam din ba ito ni Rosa? Siya nag-volunteer na manguna sa paghahanap kay Tito. Does she know all this time? Did she just betrayed me? Lied to me?

 Hindi ko na alam kung sino ang pagkakatiwalaan pa. Matapos lahat ng mga nalaman ko, alam kong wala na talaga akong kakampi ngayon. I'm too upset and hurt to even think about someone other than Tito Orene and my son of a bitch husband.

 "Well, my job here is done. I pissed your husband, and you finally found your old man. Isn't it great?" Mapang-asar na sabi ng lalakeng nasa passenger seat. Sinamaan ko naman siya ng tingin sa rearview na ikinatawa niya. "What? I'm just lightening up the mood."

 Inirapan ko naman siya at bumaba na sa sasakyan. Nakita ko naman sila Keagan at Kael na naghihintay doon. Did they also knew?

 "Hey beautiful." Napatingin ulit ako sa sasakyan at nakababa na ang binata ng kotse sa side ni Mario para makita ko ito nang maayos. "Kung magsawa ka sa asawa mo. I'm always here to keep you company. I'm confident that I'm better in bed than him." Then he winked at me.

 I frowned. "Just go away."

 Nagkunyare pa ito na parang nasaktan habang hawak hawak ang dibdib niya. "That's so mean!" Tsaka muli itong tumawa. "Well I would glad to help you again but I don't want to push Cypher's buttons. Hindi na nga niya irerenew ang samahan ng clan namin, papatayin niya pa kami. So I can't take the risk anymore... for the meantime." He grinned.

 Isasara na niya sana ang bintana nang pigilan ko naman ito. "Thank you... I guess." I mumbled. Kahit na ginawa niya lang ito para inisin ang asawa ko, at least siya rin naman ang naging dahilan para malaman ko kung saan at ano ang kalagayan ni Tito Orene ngayon.

Then he evilly smiled at me. "Good luck, Mistress. Hope to see you still alive next time." Then he closed his window as his car immediately went off.

 Napahinga na lang ako nang malalim habang pinapanood palayo ang kotse niya habang may mga nakasunod din itong ibang sasakyan ng mga tauhan niya. Lumingon na muli ako sa panibagong mansion na tatahakin ko. It's scarier this time. It's magnificent but it is more intimidating than the one on the island. At hindi mo rin mahahalata na matagal na itong nakatayo rito. Kitang kita sa nagdaan na panahon ay alagang alaga pa rin ang lugar. 

 As much as I want to admire the place, I can't help but feel down when I clearly remember why I am here. Kahit na ramdam ko ang bigat ng loob kong tumuloy sa mga paa ko, lumakad pa rin ako palapit sa kambal. 

 "Are you okay? They didn't hurt you, right?" Nag-aalalang tanong ni Keagan habang inoobserbahan din ako ni Kael. 

 Are they really concern? Or they're just pretending? Did they also knew something? I don't know what to think anymore. I really like these twins and it breaks my heart at just the mere thought about them keeping something important to me.

 "Pwedeng bang dalhin niyo na lang ako kaagad kay Cypher?" Mahinang sabi ko at iniiwasan sila ng tingin. 

 Narinig ko pa ang pagbuntong hininga nila tsaka na ako iginaya papasok sa malaking mansion. Pagpasok namin ay agad akong sinalubong ng bati ng mga tauhan doon. Binigyan ko lamang sila ng maliit na ngiti at tango. Pansin ko rin na karamihan sa kanila ay hindi ko masyadong mamukhaan marahil sila siguro ang nagbabantay sa lugar na ito. 

 Katulad din ng nakagawian kong mansion sa isla, high-tech din ito pero nandoon pa rin ang mga old classic na disenyo sa paligid. At hindi katulad doon sa isla, very minimalist ang pinaka-theme dito. Don't mind me on describing things like this, dahil sa ngayon gusto ko na lang muna libutin ang tingin sa lugar bago harapin ang impyernong lalakeng iyon. 

 Tahimik lang namin tinatahak ang daan. Tahimik. Hindi ito ang nakagawian ko sa magkambal na laging dumadaldal o 'di kaya ay lagi akong inaasar. Pero mas mabuti na rin ang ganito dahil hindi ko rin alam kung paano na sila papakisamahan pagkatapos ng lahat ng nalaman ko. 

 Natigil kami sa malaking pintuan na ngayo'y binabantayan nila Axel at Kai. Axel just gave me his usual cold stare. While Kai is beaming at me as always before holding his earpiece and saying something about me being here. Ilang saglit pa ay kinindatan pa ako nito tsaka na nila binuksan ang pintuan. Napakuyom na lamang ako ng kamay at napahinga nang malalim nang makita ko si Cypher na nakasandal sa malaking office table nito na nakapwesto lang mismo paharap sa pintuan. I am mad, upset, and all, but I do missed him. But that didn't matter to me right now. 

 Unti unti na akong naglakad papasok at sakto ko ring narinig ang pagsara ng pintuan sa likod ko. Tinitigan ko naman ang asawa ko na may nakakalokong ngising nakapaskil sa labi niya. Tulad ng huling kita ko sa video na pinadala niya sa akin. 

 "Welcome back, baby." He smirked then opened his arms to me. "No hugs and kisses? Dalawang araw din tayong hindi nagkita."

 I glared at him. "Where's Tito Orene?"

 He hummed as he crossed his arms. "Hindi mo man lang babatiin ang asawang tinakasan mo?" Sarkastikong tanong nito sa akin.

 "Hindi ako nakikipaglokohan sa'yo Cypher." Mariin kong sabi sa kaniya tsaka naglakad palapit sa kaniya. "Nasaan siya? Anong kahayupang ginawa mo sa kaniya?!" I unintentionally yelled but I don't really mind about it. 

 "Oh... Orene Marquez, huh?" Panimula niya. "He's still alive don't worry. Plano ko na nga siyang pakawalan nang sa tingin kong hindi ka na nagbabalak na umalis." At nagkibit balikat pa ito. "But you seemed to have a different plan. So might change what's mine as well."

 I stopped on my tracks when I'm only a few inches apart from him. "Kailan mo pa siya kinulong na parang hayop?"

 He chuckled as his arms went around my waist. Agad ko namang inilapat ang mga kamay ko sa dibdib niya at pinipilit siyang itulak pero hindi naman niya hinayaan iyon. "I'm hurt, babe. Kinulong na parang hayop? I treated him nice. Not until you decided to join Mario with his antics."

 "Kung hindi dahil sa kaniya, hindi ko pa malalaman na kinulong mo si Tito." Tsaka pinagpatuloy ang pagpiglas sa mga hawak niya. "Let me go, you jerk!"

 "Jerk?" Taas kilay na tanong niya sa akin habang binibigyan ako ng mga malisosyong ngisi. "Parang noong nakaraang araw lang inuungol mo ang pangalan ko. Now you're calling your husband a jerk---"

 Naputol naman ang sasabihin niya nang hindi ko na napigilan ang sarili na sampalin siya at dahil siguro sa bigla niya ay nakaalis na rin ako sa hawak niya. "Because you are! Why the hell did you do that to the only person who cares for me after all those years of being alone? Bakit hindi mo na lang siya hinayaan sa buhay niya at 'yong akin na lang ang sirain mo?!"

 I saw him clenched his jaw then turned to me. Napahigit ako ng hininga nang makitang wala na ang malokong ngisi sa mga labi niya. His lips were in thin line, his features got darken, his whole being turned into grim. 

 "I'm ruining your life?" I shivered on how cold his voice turned out as he walked towards me. Awtomatiko naman akong napaatras pero agad na niya hinila ang braso ko at tsaka ako inikot nito pasandal sa mesa niya. He put his hands on each side of me on the table as he leaned forward to my eye level. "Darling, that's totally my plan." Then he gave me his famous cheshire grin. 

 "Cy---"

 Naputol naman ang sasabihin ko nang sunggaban niya ako ng halik. It's a kiss that will not be my favorite. Wala akong ginawa kung hindi ang tulak tulakin siya palayo sa nakakasugat niyang mga halik. Nahahalata ko doon ang purong kasamaan at parang bang pinapahiwatig niya na pagmamay-ari niya ako. I can't help but let out a hurtful moan as he bit my lower lip. Bawat kagat, sipsip, ay puno ng panggigigil. Hanggang sa dumating na sa punto na nalasahan ko na ang sariling dugo dahil siguro galing sa sugat ko sa labi na binibigay niya.

 He eventually stopped then stared at me. I felt my tears brimming but there's no way in hell I'm going to cry in front of him this time. "I hate you." Panimula ko na ikinangisi naman niya. "You freaking monster---"

 "Shush baby. This monster might eat you alive." He leaned closer to me. "Hate me huh? Have you forgotten...

 You're a rabbit who fell to this beast."

---

 I deeply sighed and take in the fresh air of this big garden in this place. 

 Matapos ang mga pangyayare kanina sa opisina ni Cypher, hinayaan na lang niya ako itulak siya palayo at tsaka na ako tumakbo palabas. Susundan pa nga sana ako nila Keagan at Kael pero binigyan ko lamang sila ng masamang tingin at mukhang nakuha naman nila ang pinapahiwatig kong gusto ko mapag-isa. Kaya kung saan saan na ako napadpad, hanggang sa nakita ko itong malaking hardin nang napagdesisyunan kong lumabas sa mansion na iyon.

 It's really refreshing in here. And even if it's a big greenhouse, presko dito at maganda rin ang pagkakadisenyo. Halos sa buong pagmumuni muni ko ay nalibot ko na ang buong paligid nito. Mangha din ako sa iba't ibang mga bulaklak na nakatanim rito. May iilang mga prutas at gulay din pero karamihan, ang sumasakop dito ay ang makukulay na mga bulaklak. 

 Nang mapagod na ako sa paglalakad umupo na ako sa isa sa mga benches ng hardin at doon ipinagpatuloy ang pag-iisip ng mga bagay bagay.

 I don't get it. Why can't I just have a simpler and more normal life? Akala ko ayos na ang lahat dahil sa wakas natagpuan ko na rin ang ituturing kong bagong 

pamilya .

 Tama nga sila, hindi ko pa lubusang kilala ang asawa kong iyon. Pero tuwing tinititigan ko siya, tanging ang binatang lalake sa mga panaginip ko ang naaalala ko na nagsasabi sa akin na kilalang kilala ko ito. Alam kong siya iyon. It has to be. But I can't be sure either. Sa mga panaginip kong iyon, puro masasayang pangyayare lamang ang naranasan ko. Parang bang perpekto ang lahat. And it is far from now.

 Napatigil naman ako sa pag-iisip nang may marinig akong paparating sa pwesto ko. Tinignan ko naman iyon at hindi ko mapigilang ang lungkot at galit na umusbong muli sa puso ko nang makita ko si Rosa. Nakita niya siguro ang ekspresyong binibigay ko sa kaniya kaya binigyan lamang niya ako ng malungkot na ngiti.

 "Can I join you?" Mahinahong tanong nito.

 Tinignan ko pa siya saglit bago tumango at tumingin muli sa mga halamang kanina ko pa tinutulalaan. I have no energy to argue as of the moment. Gusto ko lamang na magkaroon ng kapayapaan ang isipan ko. At mukhang nakakatulong naman ang hardin na ito sa akin.

 "It's beautiful in here, right?" Rinig kong sabi ng katabi ko. Hindi ko naman ito sinagot kaya napabuntong hininga na lamang siya tsaka nagpatuloy sa pagsasalita. "Ang nagtayo ng hardin na ito ay ang ina ni Master Cypher na si Late Mistress Chessa." Panimula niya muli at napansin siguro niyang nakuha iyon ng atensyon ko kaya nagpatuloy siya. "Katulad mo, ayaw din ng Late Mistress sa mga gera, away, at kung ano pa mang patayang sangkot sa trabaho ng Late Master Carter. Pero syempre tanggap niya ang asawa niya maging sino o ano man ito. Kaya para malibang niya ang sarili, itinayo niya itong hardin."

 I nodded. "It is beautiful." I finally agreed.

 Napahinga naman siya ng malalim. Marahil siguro sa pagsagot ko pero hindi pa rin nito naaalis ang pagdududa ko sa kaniya. 

 Ilang saglit pa ay nagpatuloy muli siya sa kwento niya. "Tuwing wala ang Late Master o hindi kaya'y may trabaho itong inaasikaso. Laging nandito ang Late Mistress. Kadalasan nagtatanim, nagdidilig, o 'di kaya'y uupo lang din dito para magbasa ng libro. Para ba mawala sa isipan niya ang mga masasamang nangyayare sa paligid niya. Pero kahit na ganoon, naging maintindihan ito. Mabait din siya sa lahat kaya mahal na mahal din siya ng mga tauhan dito. Noong nalaman naming nawala ito dahil sa panganganak, lahat kami nalungkot pero mas nagpokus na lang kami sa pag-aalaga sa anak niya. Since ang isa pa niyang anak ay hindi na namin nakita, kay Master Cypher kami nakatutok noon pa man."

 Napasimangot naman ako. "At mukhang hindi niyo siya natutukan nang mabuti." I said bitterly.

 Naramdaman ko ang paghawak niya sa kamay ko kaya napatingin ako sa kaniya. She smiled softly. "You know that he's in damage."

 "Ako rin naman." Sagot ko. "At ngayong nalaman ko na itinuring niyong parang hayop ang lalakeng itinuring kong tatay sa loob ng mga taong wala akong malapitan kung hindi siya. Parang mas nasira niya ata ako." I said and trying to fight my tears as I remembered Tito Orene's state.

 "I don't know if you'll be able to believe me after what you just learned. Pero gusto ko lang na malaman mo, na ginagawa ito ng Master para sa ikakabuti mo rin." She said.

 Iniwasan ko na lamang siya ng tingin at inignora ang mga sinabi niya. Right, parang papaniwalaan ko pa 'yan.

 She looked at me before sighing. "Do you want to go and visit him right now? Master said I should take you there if you wanted to."

 I stared at her for a moment before asking back a question. "You knew all about this after all, didn't you?"

 "I did." Diretsong sagot niya. "I'm under Master Cypher's order." Then she gave me her guilty smile again. "I'm sorry, Elli."

 Iniwas ko na lamang ulit ang tingin sa kaniya tsaka na tumayo sa kinauupuan. "Just take me to him."

 "Of course." She answered as she stand up and lead the way.

 Pagkalabas namin sa greenhouse, kita kong nandoon din ang magkambal na nakasandal sa isang kotse at nag-aabang sa amin. They gave me a shy smile like it's also telling me they knew all about this shits. So overall, ang pinakapagkakatiwalaan ko lang sa kanila ay ang limang taong gulang na si Cyrene. 

 Pinagbuksan naman nila kami ng pintuan at tinignan ko pa muna si Rosa. "The dungeon is on the other side. So let's go if you want to get there as soon as possible." Pagpapaliwanag niya. 

 Tumango na lamang ako at pumasok na sa backseat ng sasakyan tsaka siya sumunod. Nang makasakay na rin ang magkambal sa harapan, tinahak na namin ang daan sa lugar na kahit kailanman hindi ko nanaising makita sa personal. Pero kailangan kong tiisin iyon dahil gusto ko ring makita si Tito Orene. 

 Ilang minuto pa ay nakarating na kami sa isang simpleng isang palapag na building. Just by looking at the outside, I instantly knew that I won't like it here. It's pretty decent but at the same time terrifying. 

 Napahinga na lang ako ng malalim bago lumabas ng kotse at sumunod sa magkambal habang katabi ko naman si Rosa. Nakipag-usap pa ang mga ito sa mga gwardiyang nakabantay doon. Tinignan naman ako ng mga 'yon at yumuko tsaka ako binati. I awkwardly smile and nod before they opened the door. Pagpasok namin sa loob sinundan pa kami ng dalawang gwardiya at sila na rin ang nanguna sa pupuntahan namin. At first, it's not bad because I can't really see anything except a spacious floor and nothing else. Pero nang pumasok kami sa isang elevator at doon ko na napagtanto na nasa underground ang mga kulungan. My breath hitched as I saw the things that I've seen in the video. 

 It's eerily quiet and at the same time it gives me the most uncomfortable feeling right now as the people in the cell watching our every move. Hindi naman madumi, mabaho, o kung ano pa mang hindi kaaya aya sa lugar. Kahit nga ang mga kulungan nila ay hindi basta basta dahil nababalutan din ito ng mga makakapal na salamin na paniguradong hindi mo kaagad masisira kahit tamaan mo pa ito ng bala. Ang tanging nakakatakot lang dito, ay ang kalagayan ng mga tao. Some were pretty much okay. And some were, not that okay, if you know what I mean. 

 Pansin ko rin na medyo may kalamigan sa lugar na ito. Dagdag mo pa ang parang malabakal na sahig at dingding. At maninipis lamang ang mga suot ng mga tao dito na mukhang mas lalong nagpahirap lang sa sitwasyon nila. 

 Umiiwas na lamang ako ng tingin dahil pakiramdam ko mas pinapanood nila ako kesa sa mga kasama ko. Ramdam ko naman ang paghawak ni Rosa sa likod ko at inalalayan na lang ako na dumeretso lamang sa tinatahak naming daan. Naramdaman siguro din niya ang pagkabalisa ko kaya marahan niya pa hinahagod iyon para pagaanin ang pakiramdam ko na mukhang gumana naman kahit papaano.

 Agad namang napawi ang paggaan ng loob ko nang makita ko na sa bandang dulo si Tito Orene. Hindi ko na namalayan na tumakbo na pala ako papunta doon at iniwan ang mga kasamahan ko. Napaluhod ako sa malamig na sahig at napahawak sa makapal na salamin na humaharang sa amin habang tinititigan ang sitwasyon ng taong nag-aruga sa akin. He doesn't fucking deserve this!

 Ilang saglit pa ay napansin na siguro nito na may tao sa labas kaya napatingin siya sa direksyon ko. Nanlaki naman ang mga mata niya tsaka mabilis na gumapang palapit sa akin. Napakagat labi naman akong inoobserbahan siya. Muntikan ko pang hindi marinig ang pagpaalam ng mga kasamahan ko na hihintayin na lamang nila ako sa labas tsaka na nila kami iniwan dito.

 "T-Tito Orene." I called. Mukhang maririnig naman niya ako magsalita dahil may mga maliliit na butas naman sa mga salamin.

 He smiled softly then tapped the glass. "Calm down, young man. Ayos lang ako."

 My blood started to boil again as I definitely knew that he's not okay. "Ano ba pinagsasasabi mo Tito? Kailan ka pa nila kinulong dito? May ginawa ba sila sa'yo? Pinahirapan ka ba nila masyado?" I frantically asked. 

 "I'm fine, Elli." Sagot niya tsaka umupo nang maayos sa harapan ko na siyang ginaya ko naman. "Nandito na ako simula nung mangyare ang insidente sa hospital."

 "But why? Bakit ka nila hinuli at nilagay dito? Wala ka namang ginawang masama." Naiinis na sabi ko.

 Napaiwas naman siya ng tingin sa akin na ikinataka ko. "I-I don't really know." Napatingin muli siya sa akin at binigyan ako ng malungkot na ngiti. "Siguro para gamitin ako ng asawa mo laban sa'yo."

 Kahit na nanggagalaiti na ako pinilit ko pa ring pakalmahin ang sarili nang mas lalo akong nagtaka sa sinabi niya. Did they tell them that Cypher's my husband? "Paano niyo po nalaman na asawa ko si---"

 "Ah, narinig ko lang minsan na pinag-uusapan ng mga gwardiya." Mabilis na pagputol sa akin nito. 

 

Something is not right.

 I shake my head internally. I'll think about it later. Sa ngayon kailangan kong palayain dito si Tito Orene. 

 "Paano po sila Tita at 'yong anak niyo?" Tanong ko. "Alam po ba nila kung nasaan kayo o bigla na lang talaga nila kayo nilagay dito?"

 "They knew, Elli. Don't worry. They were kind enough to let my family knew about me being held in here." Simpleng sagot nito. 

 "Pasensya na po at nasangkot pa kayo dito. Huwag kayo mag-alala, hahanap po ako ng paraan o 'di kaya'y papakiusapan ko si Cypher na palayain kayo." Determinadong sabi ko sa kaniya. 

 "Hindi ka naman ba niya sinasaktan?" Nag-aalalang tanong nito.

 Umiling lang ako. "Ayos lang po ako. Kumain na po ba kayo?" 

 Tumango naman ito. "Kakatapos lang. Maayos naman ang mga pagkaing binibigay nila sa amin. Sadyang nawawalan lang ako ng gana kadalasan dahil sa sobrang pag-aalala sa'yo." 

 I stared at him for a moment before sighing. Why am I feeling something not quite right? Si Tito Orene na 'tong nasa harap ko. Ang taong tanging pinagkakatiwalaan ko. I really need to get him out of here.

 I ignore the feeling in my gut as I talked more to him.

---

 "Let him out."

 Pagmamatapang na bungad ko nang makapasok ako sa master's bedroom.

 Tinaasan naman ako ng kilay ni Cypher na nakaupo lamang sa kama habang may hawak hawak na alak. "Let out who?" 

 "Tito Orene." Naiinis na sagot ko rito.

 Napa-'oh' naman ito na tila parang nang-aasar pa. "Paano kung ayaw ko?"

 "Hindi ako nakikipaglaro, Cypher." I glared at him.

 "Well, I am though, baby." He smirked.

 I deeply sighed. "Just please. Kung ayaw mo siyang pakawalan, bigyan mo na lang sana siya ng matinong kwarto o kung ano pa man. Huwag lang doon." Pakiusap ko dahil hindi ko na rin alam ang gagawin pa.

 Inilagay naman niya ang alak niya sa side table at tinignan ako nang maiigi pero nandoon pa rin ang mapaglarong ngisi sa labi niya. "What will you do to make me do that then?" He challenged.

 Napalunok naman ako sa kaba. 

This is not good. “Anything…” Mahinang sabi ko na alam kong baka ikasisi ko rin sa huli.

 He hummed then just stared at me for a whole damn minute. And this is making me anxious, at the same time nervous on what will he make me do to please him.

 "Anything, huh?" He finally said as evilness creep in his way. Oh no. "Stand in the middle of the room. And face the window." He ordered, but this time, he is seriously let his cold aura.

 Napahinga na lang ako nang malalim tsaka iniwaksi lahat ang maaring isipin habang naglakad na papunta sa gitna ng kwarto tsaka tumalikod sa kaniya para humarap sa bintana. 

 Ilang saglit pa ay napahigit ako ng hininga nang biglang namatay ang mga ilaw at wala ng makikita sa kwarto kung hindi ang liwanag ng buwan na pumapasok dito mula sa bintanang kaharap ko. 

 I flinched a little as I felt his hands wrapped around my waist. Wala akong ibang ginawa kung hindi ang mapalunok lamang sa bawat himas niya sa iba't ibang parte ng katawan ko. I even tried to suppress my moan as his hand went in my shirt and start playing with my nipples. 

 "Do you remember what the last thing I said to you when we were in the hospital?" Bulong niya sa tenga ko.

 I didn't answered but shivered as he gave me a long lick on my neck then back to my ears. Napakagat labi na lang ako dahil tandang tanda ko pa ang sinabi niya sa akin noon.

 "You'll let me use you 'til I'm satisfied. Right?"

Chapter Twenty-Three

“If I let you ravage me, will you let him go?”

 I asked submissively. Pero kahit na may nangyare na sa amin, hindi ko maiwasang isipin kung ano ang mga maaari niyang gawin. Sasaktan niya ba ako? Pipilitin? Pwepwersahin sa mga bagay na hindi ko kayang gawin?

 He hummed. "Depends on how you please me." Ramdam ko naman ang pagbigay niya ng munting halik sa leeg ko tsaka ako tuluyang binitawan. 

 Narinig ko naman ang mga hakbang at pag-upo nito sa kama. Ilang saglit pa ay awtomatiko ng sumara ang mga blinds ng bintana. Bago pa man kami tuluyang kainin ng dilim sa loob ng kwarto, unti unti namang lumiwanag ulit. It's more likely in a dim mode, but enough to see the whole room. 

 I didn't move an inch to my place until I heard him say something again. "Turn around." He ordered and I just quickly obeyed it.

 Halos mahigit ko pa ang hininga ko nang makitang wala na itong suot na pang-itaas kaya malayang nalilibot ng mga mata ko ang matipuno niyang katawan. I bit my lower lip in anticipation on what's going to happen. 

 He's leaning his hands on the bed and tilt his head to me. "Strip."

 I dumfounded looking at him. "Huh?"

 Nginisian naman ako nito. "I said strip. I don't know if you remember, but I clearly told you a few months ago in the hospital that you'll be willingly strip your clothes for my pleasure. Now go on, sexy." Then he licked his lips like I'm some kind of a desert for his last meal. "Give me a good show."

 I let out a shaky breath and really don't know what to do. Tuwing inaangkin niya ako, kahit siya ang laging nasa control, sinisigurado naman niya na komportable ako sa mga ginagawa niya. But I'm quite hesitating on this one...

 "If you're not going to do it, I'll just leave and get back to work." Seryosong sabi nito habang mariin akong pinapanood. "Stop wasting my time. Binibigyan na kita ng oportunidad para pag-isipan ko ang gusto mong mangyare. But you have to put all the work to make me do it."

 Napalunok naman ako tsaka huminga ng malalim habang iniisip at sinasabi sa sarili na kaya ko 'to. Kayang kaya ko 'to. It's not like he haven't seen my whole body. So it'll be okay... Right? Pero bakit nasasaktan ako sa ganitong pang-uutos niya sa akin. It might be a turn on but in this case, it's degrading me.

 Huminga ulit ako nang malalim tsaka unti unting hinawakan ang laylayan ng shirt ko. Dahan dahan mo naman iyon tinaas hanggang sa tuluyan ko na itong mahubad sa katawan ko. Hinayaan ko na lang iyon bumagsak sa sahig tsaka ko na tinuon ng pansin ang sinturon ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko pero iniwaksi ko na lang iyon hanggang sa natanggal ko na ang sinturon ko at naging madali na sa akin ang pagtanggal ng pantalon ko. Napakagat labi naman ako nang boxers na lang ang suot ko. Tinignan ko pa si Cypher at tinaasan naman ako nito ng kilay. I take that as I sign then I slowly pull out my underwear until I am bare as the day I am born. Medyo nalamigan pa ako nang tuluyan ko nang maramdaman ang lamig ng kwarto. 

 I heard him hummed like he was satisfied on what he was seeing. "Beautiful." He said. "Kneel and crawl towards me." 

 Agad ako muling napaangat ng tingin sa kaniya. I am hesitant to do this things. It's out of my comfort zone.

 "You're not going to do it?" He mockingly said. 

 Hindi ko na lang inisip ang sakit na nararamdaman sa pagkatao ko at sinunod na lamang siya. I slowly crawl my way to his direction, hanggang sa muli akong lumuhod sa pagitan ng mga binti niya. Nasa mga kamay ko lamang nakatutok ang mga tingin ko hanggang sa naramdaman ko ang paghagod ng kamay niya sa buhok ko. I almost purred in content and relieve 'cause I thankfully felt the concerned Cypher that I know. But not for too long. Napahigit ako ng hininga nang maramdaman ang biglaang paghigpit niya ng hawak sa buhok ko tsaka ako marahas itiningala. I can't help but shudder as I see the evilness swimming in his gorgeous eyes. 

 "You really willing to do anything to pleasure me?" He said huskily. I can't help but nod as I stared mesmerizingly to his eyes. "Speak, boy." He growled.

 "Yes. Use me as you please." I said almost inaudible as I lost myself on his stares.

 He smirked. "Aren't you scared?"

 Kahit na hindi ko maintindihan ang mga ginagawa niya, ang mga emosyon, ang mga iniisip niya. Kahit na alam ko sa sarili ko na kaya niya akong saktan, physically and mentally. Kahit na may hinanakit ako sa kaniya dahil sa pagpapahirap sa taong naging magulang ko nitong ilang taong nakakaraan nang mawala ang mga tunay kong pamilya. Kahit na ganito siya kasama. Kahit pa siguro masaktan ako...

 "I love you." I finally whispered.

 Napatigil naman siya at unti unting nawala ang mapaglarong ngisi sa mukha niya at naging malamig ang ekspresyon niya na tumagos sa puso ko. Wala na siyang ibang ginawa pa sa ilang segundong dumaan, kung hindi ang titigan ako. 

 

“Do you know what love is?”

 He nodded then didn't answer anything back.

 I pouted as we watch my parents having their solo time at the beach. They look so happy like nothing else matters at the moment besides their smiles and laughter.

How I wish to marry someone and be happy like that!

 Hindi ko namang mapigilan ang ngumiti nang marahan sa nakikita

at

naiisip

.

 "I love you."

 

Napatigil naman ako sa narinig at medyo napaisip pa ng ilang segundo bago ko tuluyang

maproseso

ang sinabi niya. Nanlaki

naman ang mga mata ko at mabilis pa sa

kidlat

na lumingon sa katabi ko na nakatingin pa rin sa mga magulang ko.

 Then he slowly turned to me. "And that's all I know." He smiled.

 "Love me, huh?" Rinig kong sabi niya na nakapagpagising sa akin sa reyalidad. 

 What was that? I just saw that 

boy again in this situation. Like I remember something again but it’s all so fast and in bliss.

 Pero iniwaksi ko na muna ang mga iyon at nagpokus sa lalakeng nasa harapan ko. Matalim siyang nakatitig sa akin at hindi ko pa maiwasang mapangiwi nang unti unti kong nararamdaman ang paghigpit ng hawak niya sa buhok ko. Sinubukan kong kainin ang ingay na maaari kong ilabas nang hilahin niya ako paangat sa pamamagitan ng hawak niya sa buhok ko. 

 "Then prove it." He coldly said. 

 And with that, he smashed his lips on to mine which led to another hurtful kiss. I can't help but moan and gave him the full control. Nalalasahan ko nanaman ang sarili kong dugo, but this time, he doesn't stop. Patuloy lang siya paghalik sa akin at hindi ko rin naman siya pinipigilan. Hindi na ako pumalag pa sa bawat panggigigil na hinahatid niya sa labi ko. I just go with the flow and see where it takes me. 

 Ilang saglit pa ay unti unti nang bumagal at huminahon ang mga halik na binibigay niya. I even let out I sigh in relief between our kisses as I felt him becoming more passionate like the way he always does when we we're having our intimate moment. 

 Naramdaman ko na rin ang pagbitaw ng kamay niya sa buhok ko tsaka ako iginaya papaupo sa kandungan niya. Hindi ko naman maiwasan ang mapaungol sa pagitan ng halikan namin nang maramdaman ng alaga ko ang init ng katawan niya. 

 I started to move my hips and hump for some delicious friction. Sinimulan ko na ring igalaw ang mga kamay ko sa balikat niya at ililibot na sana iyon sa matipuno niyang katawan nang pigilan naman niya ako. "Don't fucking move and touch me." He growled. "You're not allowed to do any of that." He said as he finally gave our lips some space. "For this night, you are nothing but my toy to pleasure me. And toys unfortunately don't move, right babe?" He grinned evilly as I gulped nervously.

 "H-How can I pleasure you then?" I whispered as I put my hands to my side when he finally let it go.

 Naramdaman ko naman ang daliri niya sa baba ko tsaka ako marahang hinila para bigyan ng malambot na halik na halos magpatunaw na sa akin. "Use that pretty mouth of yours. Since I've noticed that you've been really good on using it while arguing with me." Tsaka niya marahas na binitawan ang baba ko na nakapagpasakit sa akin ng kaunti. 

 Inilapat na niya ang mga kamay niya sa likuran niya sa kama. He leaned and looked at me as he raised his brow. He gestured me to do something to gave him pleasure. 

 "Hands behind your back, darling. Or do you want me to tie it for you?" He warned. It seems a playful option, but this is Cypher we are talking about here.

 Napahinga na lang ako nang malalim at pinaghawak sa isa't isa't ang mga kamay ko sa likod. I leaned forward on his lips again and timidly kissed him. He happily opened his mouth as he let me take control of it which is kind of difficult to me. I'm not use on being in control in this kind of intimate situation. Naramdaman ko naman ang pagtapik niya sa binti ko at inalalayan akong inalis sa kandungan niya hanggang sa parehas na kaming nakatayo. 

 I whimpered as he slightly take control in our kiss for a bit when he suck deliciously my tongue. Pero sandaling lamang iyon at humiwalay na rin ang labi niya sa akin. Habang ang akin naman ay lumibot sa pisngi niya papunta sa panga niya. I trace his jawline using my tongue then sip his chin for a bit as I made my way down to his neck. Isinasagawa ko na lamang ang mga kadalasang ginagawa niya sa akin at tahimik na lang akong nananalangin na sana tama ang ginagawa ko. I want to please him, not just because of my request for Tito Orene's safety, but also, I wanted to prove that I can do anything for him. 

 Hindi naman niya ako masyadong pinapahirapan kung tutuusin. He even gave me more access to his neck as I suck his adam's apple and lick my way to his collar. I went further down as I'm being addicted to his smell and taste. He taste as wonderful as ever, let's start there. 

 Nang makarating na ako sa matipuno niyang dibdib, I gave him various of love bites from here and there. I slightly leaned down to his nipples and use my tongue to tease the nub. Marahan ko pa iyon kinakagat na nakapagpaungol sa kaniya nang mahina na nagpalakas naman ng loob ko at mas ginalingan pa sa ginagawa. Palipat lipat lang ako sa dibdib niya hanggang sa napagdesisyunan ko ng bumaba pa. I can't help but also moan as my tongue touches those sinful, not 6, but 8 pack abs. Oh my goodness, he is a sex god on legs.

 Unti unti pa akong bumaba hanggang sa marating ko na ang V shaped niya at tuluyan na muli akong napaluhod hanggang sa umabot na ang mga labi ko sa pantalon niya. Napakagat labi naman akong tumingala sa kaniya. 

How am I going to strip him?

 He just coldly looking at me but I can still see the lust in his eyes which made me eager to continue. Binalik ko na muli ang tingin ko sa pantalon niya at napagdesisyunang gamitin ang bibig para tanggalin iyon. Thank god, at hindi siya nakasinturon. Isipin niyo kung ilang dekada aabutin ko para matanggal iyon.

 Nang matanggal ko na ang butones ng pambaba niya, tinignan ko pa siya sa taas at dahan dahang kinagat ang puller ng zipper. Hindi maiwasan ng puso ko na sumaya habang unti unting ibinababa ang zipper niya dahil kita kong padagdag nang padagdag ang apoy sa mga mata niya na nagpapadagdag din sa nararamdaman ko. Sinubukan ko na ring ibaba ang pantalon niya at laking pasalamat ko pa na tinulungan na niya ako doon. And for fucking sake, this guy is oozing in confidence, he's not wearing anything under and my commando down there is probably leaking right now as I widely looking at his magnificent erection pointing towards me.

 "Look up to me." He ordered as I obediently obeyed it. "That's it. Watch me as you pleasure me with this luscious mouth of yours." He huskily said as he caressed my lower lip using his thumb. 

 My breath hitched at his dirty talks. My gosh, he is indeed sinfully sexy, that should be illegal for having this amount of hotness! Pinaloob niya pa lalo ang daliri niya sa bibig ko at marahan ko namang sinipsip 'yon habang nakatingin pa rin kami sa isa't isa. He grinned evilly as he take his hand and put it at the back of my head. He slowly pull me forward as I gladly opened my mouth and swallow his mushroom head. He groaned in my wet warmness as we still keep our eyes locked. He eventually let go of my head and let me do my next move. 

 I timidly lick and suck his head while still looking up to him. I can't help but feel turned on as he stares at me with dominance which made me eager to please him even more. Sinimulan ko ng igalaw ang ulo ko at unti unting sinusubo ang kahabaan niya. Rinig ko ang mahina pero mahabang ungol niya nang halos masakop ko na siya sa bibig ko. For how many times we've done this, I thankfully trained my gag reflex to at least take him a bit more.

 I started to bob my head and at the same time move my tongue in various places of his shaft. Ilang saglit pa ay sinasalubong na rin niya ang bawat galaw ko. Napatigil pa ako nang hawakan niya ang magkabilang ulo ko tsaka itong kusang gumalaw sa loob ng bibig ko. Kahit na ganoon ay hindi naman niya ako hinahayaang mahirapan sa pagsubo sa kaniya. He even made sure that he's not surpassing my limit, which of course, as whipped as I am with this guy, made my heart flutter. 

 Gustong gusto ko na hawakan ang sarili ko dahil sa sobrang kasabikan ko sa bawat ungol at ekspresyong binibigay niya. Pero syempre natandaan ko naman ang babala niya na huwag igagalaw ang mga kamay at ayaw ko namang kalabanin pa siya doon. 

 After a few more thrusts, I finally tasted his cream as he growled in pleasure which also made me moaned that gave a delish vibration to his shaft. Nang makahuma na siya ay inalis na niya ang alaga niya sa bibig ko. He gestured me to stand up which I comply easily. "All fours on the bed." He whispered on my ear as I shuddered when he gave it a lick before finally letting me go towards the bed. 

 I walked and crawled on the bed with anticipation while still sporting my raging hard on. When I'm finally all fours, doon na rin bumalik si Cypher galing sa banyo. I shriek in surprised as I felt him slap my ass cheek. Mas humigpit ang paghawak ko sa kama nang palakas nang palakas ang palo niya sa bawat pisngi ng pang-upo ko. I'm definitely sure it's freaking red right now. 

 Matapos ang huling palo niya, na muntikang magpabigay sa akin, marahan naman niyang hinimas himas iyon at binigyan ng mga maliliit na halik. Then he made me lay on my back as my legs were wide apart with him in between. Hindi ko pa maiwasang nerbyosin nang makita ulit ang mapaglarong ngisi sa mga labi niya habang pinupuno ng lube ang kahabaan niya. 

 "Hands up." Tsaka niya itinaas ang mga kamay ko. "Another thing for your punishment." He said as he leaned back while slapping his dick on to mine which made me whimpered in his delight. "You can't cum 'til I say so." He evilly said as he started to align himself in me. 

 Now that's a tough one. He knew that I easily explode especially when he hit my sweet spot on every fucking thrust he make! Oh god.

 I groaned and heaved as I felt his mushroom head in me. Medyo masakit ito ngayon dahil hindi man lang niya ako na-prep katulad ng lagi niyang ginagawa. Sa una ay dahan dahan lang ang pagpasok niya. Pero nang makaabot na sa kalahati ang kahabaan niya papasok sa akin, umatras muli siya hanggang sa ulo na lang muli ang nasa loob ko. Pero pasigaw akong napaungol nang biglaan niyang pinasok ang kabuuan niya sa akin at natamaan niya ang loob ko. Ramdam ko ang pangingilid ng luha ko dahil sa sakit pero natatapalan din naman iyon ng sarap kahit papaano.

 He take long and hard thrust in me. Ganoon lang din ang gagawin niya, aatras hanggang sa pinaka-tip na lang ang natira tsaka ako babayuhin nang malakas at tatamaan ang prostrate ko. I'm a moaning mess and I can feel my tears starts to fall down 'cause I desperately want to cum. But I try my best to prevent it until he say so. 

 Unti unti nang bumilis ang pagbayo niya sa akin na mas lalo lang nagpalala ng sitwasyon ko dahil wala na akong sakit nararamdaman. Tuluyan na akong nabubulag sa sarap at gustong gusto ng sumabog ng loob ko sa bawat pagtama niya sa akin. Wala akong magawa kung hindi ang mapahawak nang mahigpit sa kama at hinahayaang lumabas ang malalakas kong mga ungol. I can see my mushroom turned into almost purple for wanting it to cum so badly. And this beast even put more fuel in my fire as he starts to pump my shaft as fast as he thrust in me. I won't last. I definitely won't last any longer!

 "P...Please Cypher. Please!" I mewled when he hit my sweet spot again and again.

 He evilly smirked and moaned as he just move faster that leave me into bliss. I keep shouting my begs but he didn't say anything except his groans and moans that just went straight to my commando and turn me on even more if it's possible right now. 

 "Cum with me." He said as I didn't even let him finish his sentence. 'Cause I automatically shoot myself out when I heard him said the first word. I'm officially felt in heaven as long spurts of cum went out of me and I also felt him milk inside me. I am shaking in pleasure as I tell to myself that's the best orgasm I've ever had!

 Nang makahuma na ako sa nararamdaman, inalis na ni Cypher ang alaga niya sa akin tsaka ito tumayo papunta sa banyo. Akala ko ay maghahanda lang ito ng panglinis sa akin, dahil iyon ang naging kagawian niya matapos akong angkinin. 

 Paglabas nito ay may suot na itong sweat short tsaka walang tingin tinging lumabas sa kwarto. I found myself dumbfounded as I stared at the door. 

 Napaupo ako at napakuyom ng kamay habang ramdam ko ang sakit na bumubuo sa puso ko. Ramdam ko ang pangingilid ng mga luha ko pero isinantabi ko iyon at sinasabi sa sarili na babalik din siya. I hug my legs and just waited that night for him to come back. For him to cuddled me and pat me gently until I fell asleep. Hanggang sa sumikat na ang araw, nakatulala lang akong umiiyak sa pintuan na nilabasan niya at walang Cypher na bumalik pa.

 And I realized, he just leave me here. Just like a toy...

---

“I miss you po, Kuya Elli!”

 Napangiti naman ako sa huling sinabi ni Cyrene bago namin tuluyang tinapos ang tawag. Naiwan kasi ito sa isla kaya tanging tawag o video calls ang nagagawa namin. Na-guilty pa ako nang paggising niya ay parang hindi daw mapakali ang mga tao, at doon niya nalaman na nawawala raw ako kaya iyak siya nang iyak sa mga araw na iyon. Nandoon naman sila Jerry at ilan sa mga lagi niyang kalaro para patahanin siya hanggang sa tuluyan na muli siyang sumaya nang malamang nahanap na ako ni Cypher. 

 "Mistress, pinapatawag po kayo ni Master sa meeting hall." Sabi ng isang tauhan nang putulin nito ang pagmumuni muni ko sa hardin.

 Napabuntong hininga naman ako at tumayo sa kinauupuan tsaka sumunod dito. Nang makalabas kami, sumunod na rin sila Keagan at Kael na nakaabang doon. Hanggang ngayon hindi ko pa rin sila ganoon kinakausap. Kahit si Rosa, ganoon lang din ako sa kaniya. Kahit sino ata ayaw ko kausapin, pwera lang kay Tito Orene na lagi kong binibisita, matapos ang sakit na binigay sa akin ni Cypher noong isang gabi. I wonder if he'll consider my request...

 Matapos ang pangyayareng iyon, hindi ko na siya mahagilap pa sa kung saan. At kadalasang sa hardin ang nagiging takbuhan ko tuwing naaalala ko ang mga nangyare. It fucking hurts and at the same time I still asked myself if I did anything wrong. Though despite the little, not that little actually, heartbreak, I still love that beast. You can punch me all you want and tell me I'm stupid, but that's just how it is.

 Pagpasok namin sa meeting hall, hindi lang kami ang nandoon. May mga ibang tao rin katulad nila Rosa, Axel, Kai, pati si Sir Gregory nandito, kahit si Erman na ngayon ko lang ulit nakita ay nandito rin, at ang ilan pang mga tauhan. Iginaya naman ako ng kasama ko papunta sa katabing upuan ni Cypher. I lowered my gaze and didn't dare to look at him as I took my seat. 

 "Orene Marquez." Napaangat naman ang tingin ko nang marinig kong magsalita si Sir Gregory. "He's been your guardian since you lost your parents, right?" 

 Napatango lamang ako at nagtataka kung para saan ba itong meeting na ito. 

 "Do you even know, why your family died?" Tanong muli nito na ikinaputla ko. 

 "H-Hindi po." Panimula ko. "May kumuha sa aming mga tao at ako lang po ang nakatakas sa amin."

 "How did you escaped?" 

 Napatingin naman ako sa katabi ko na ngayo'y nakatingin na rin pabalik sa akin at parang inoobserbahan ako. "Hindi ko po masyadong maalala." Mahinang sabi ko at tumingin muli kay Sir Gregory. "Ang pagkamatay lang po ni Mama ang huling naaalala ko." I said as I swallowed the lump forming in my throat. Tears is not needed in this situation Elli!

 "Sorry about that." He said. But I think he just said it because it's the logical thing to say. "We found something about the people who killed your parents." Nanlaki naman ang mga mata ko sa kaniya. "And Erman here, will tell you what he found out."

 And on cue Erman started to speak. "Mistress, your family didn't do anything to deserve the tragic. The people who kidnapped you were mainly part of the darkness of the Mafia world. Unlike us, they do human trafficking and such. At mukhang nakuha niyo ang interes nila..." Sabi nito at napatingin pa saglit sa katabi ko bago muli sa akin. "I don't know if I should call you lucky, dahil ikaw lang ang nakatakas ng buhay noon, at ang karamihan sa mga nakasama mong nakakulong doon ay pinatay nilang lahat." He paused as he let me processed what he just said for a bit. "And all I found out that right now, they were looking for you."

 Napatigil naman ako sa narinig. "Looking for me?" Pero ilang taon na ang nakakalipas...

 He nodded. "Alam naming ilang taon ka ring nanahimik matapos ang araw na iyon. At wala namang bumagabag sa iyo sa nagdaang taon." Sagot nito na parang nabasa nito ang iniisip ko. "And I have a conclusion that your guardian, is probably working with them."

 Kinunotan ko ito ng noo. "What do you mean?"

 "Noong mga taong lagi mo siyang kasama, hindi ka naman ginagambala ng mga kung sinong Mafia. Pero nang mawalay kayo nang tuluyan sa isa't isa, kahit hindi pa man nila alam nitong nakaraan na asawa ka na ni Master Cypher, doon sila nagsigalaw at pansin kong hinahanap ka ng lahat. At nang makarating ka dito sa mansion, biglaang kumalat na nandito ka. Sa ngayong nag-uusap tayo, paniguradong nagplaplano na silang makuha ka." 

 "Pero bakit naman maraming maghahanap sa akin---"

 "Ayon sa nalaman ko, ang pinakapinuno ng nanguha sa inyo ng pamilya mo dati, ay maglalaan ng ilang milyon sa makakahanap sa iyo. Kaya lahat ay hindi mapakali at kaniya kaniya na ng diskarte, mahanap ka lang. Since nahuli namin ang 

guardian mo at wala na siyang koneksyon patungkol sa’yo.“

 Napalunok lamang ako at isinaisip nang mabuti ang mga sinabi niya. "Paano naman nasangkot dito si Tito Orene? Wala naman siyang ginawa sa akin na kung ano? Buong buhay ko nang mawalan ako ng magulang, hindi niya ako sinaktan. Kung nagtratrabaho siya sa mga walangyang 'yon, edi sana noong una palang pinatay na niya ako."

 "His job is to guard you until you are ready to be killed." Malamig na sabi ng katabi ko na ikinalingon ko naman. "They want to kill you in the most hurtful way as possible. Not only you'll get hurt physically, they also had a plan to hurt you mentally and emotionally by trusting the last person you see as a 

family. “

 Mariin mo naman siya tinignan. "That's not true." I said. "Baka dahil sa'yo kaya nila ako hinahabol ulit. Kung hinayaan mo na lang sana ako. Kung hindi mo ako ginawang asawa mo. Hindi magkakaganito ang buhay ko!"

 My breaths felt heavy as I said those words. Alam kong nadala lang ako ng galit kaya ko iyon nasabi, pero wala silang karapatan na akusahan nang masama si Tito Orene dahil sa lecheng 

conclusion , na wala namang kasiguraduhan!

 "And what do you want?" He asked still looking straight at me.

 "Let him go." I said with determination.

 Ramdam ko ang pagbigat ng tension sa paligid. Muntikan ko pa ngang makalimutan ang mga tao sa paligid namin dahil sa maapoy na pakikipagtitigan namin sa isa't isa. I'm not going to lose. Hindi ako magpapatalo sa takot dahil lang nasa teritoryo niya ako. Dahil lang 

asawa niya ako.

 "Fine." He coldly said. He stared at me for a moment before he stand up and started to walk out of the room. 

 Pero bago pa siya tuluyang makalapit sa pintuan, lumingon pa siya muli sa akin. And he eventually said something that broke my heart even more as it is.

 "Don't expect me to be there and save you when your naiveness decided to kill you."

 Tsaka na itong tuluyang lumabas at marahas na sinara ang pintuan.

Chapter Twenty-Four

“This will be your room temporarily, hangga’t hindi ka pa tuluyang pinapalaya ni Master.”

 Napabuntong hininga na lang ako habang pinapanood si Rosa na ipakita kay Tito Orene ang magiging kwarto nito pansamantala. That's right, Cypher is true to his words. Pinaalis na niya si Tito sa kulungang iyon at inilipat dito sa mansion. Bago rin kami umalis doon, ay binigyan na nila ito ng komportableng damit. Sabay pa kami kumain ng tanghalian bago tuluyang pumunta sa magiging kwarto niya. 

 "Salamat." Marahang sabi ni Tito sa kasama namin.

 "Kung wala ka ng kailangan pa, aalis na muna ako. Huwag ka mahiyang magsabi kung may kailangan ka pa, Dr. Orene." Sabi nito. 

 "Please, Orene is fine. Wala tayo sa hospital." Ngiting sagot ng isa na ikinangiti nang maliit ni Rosa.

 I almost forgot that they were co-doctors at the Gordon Hospital back then. Kaya hindi rin nakakapagtaka na mabait si Rosa sa kaniya dahil siguro sa pinagsamahan din nila kahit saglit lamang iyon. Pero deep down, alam kong pinapanood at binabantayan niya rin ang bawat galaw ni Tito. Kahit ang magkambal ay nakaantabay lang sa tabi tabi at masinsinang inoobserbahan ito. 

 Argh, ako ang nastrestress sa kanila. Bakit ba iniisip nila na sasaktan ako ni Tito Orene? He's too kind to even punch someone or something. He always disagree in violence. Lagi siyang naniniwala na lahat ay nadadaan sa masinsinang usapan. Simple lang din siyang tao. May asawa at anak, tsaka isa siyang magaling na Psychiatrist, kaya bakit niya pa kakailanganing makisama sa gulo ng mundo nila para lang saktan ako?I'm not even that special to begin with. Wala naman akong natatandaang espesyal sa pamilya ko. 

 This is so damn messed up. Kailan ba ako magkakaroon ng mapayapang buhay. 'Yong walang barilang maririnig at dugong dadanak kung saan saan? Hindi ba ako qualified magkaroon ng ganoong pamumuhay? May ginawa ba akong masama sa dati kong buhay kaya nagkaganito 'yong akin ngayon? 

 "Elli, dito ka lang ba muna o lalabas ka na din?" Nagising naman ako sa pag-iisip ko nang marinig ko ang tawag sa akin ni Rosa.

 I looked at Tito Orene before going back to her. "Dito na muna ako." Sabi ko na lang. Mas okay na samahan ko na lang si Tito dito. Wala rin naman akong gagawin kung lalabas ako o kung ano pa man. 

 Tinitigan pa ako saglit ni Rosa at alam na alam ko ang mga titig na iyon. Maski siya ay ayaw akong iwan sa kamay ni Tito, pero hinahayaan lamang nila ako dahil wala rin silang magagawa sa katigasan ng ulo ko. Kaya minamabuti na lang nila ang pagbantay sa amin sa kalayuan. 

 "Sige, nasa labas lang sila Keagan at Kael, kung may kailangan kayo." Sabi nito tsaka na umalis matapos pa bigyan si Tito Orene ng mga tingin niya na parang may kahulugan pa iyon?

 Rosa is acting weird lately. But I don't know. Baka stress lang din sa trabaho?

 I sighed and sit on the bed when the door is finally closed. "May problema ba?" Rinig kong tanong ni Tito Orene na ngayo'y nakatayo sa harapan ko. 

 I looked at him and my mind is racing everytime I remember what happened in the meeting hall yesterday. Pagkatapos lumabas ni Cypher, binilinan na lamang ako ni Sir Gregory na mag-ingat tsaka na rin sila nagsilabasan hanggang sa ang magkambal na lang ang natira sa loob na binabantayan ako. 

 

“Don’t expect me to be there and save you when your naiveness decided to kill you.”

Muli na lang ako napabuntong hininga at tuluyang humiga sa kama tsaka tinulalaan ang kisame. “I’ll take that as a yes.” Sabi muli ng kasama ko tsaka ko naramdamang umupo ito sa tabi ko. “Care to tell?”

 Sinulyapan ko naman siya bago muling binalik ang tingin sa kisame. "Nothing. Just some husband and husband fight." I answered.

 He hummed. "Is it because of me?" 

 Doon na ako muling napaupo at tinulalaan na lang ang bintanang nasa harapan namin. Kahit na medyo harsh ang binibintang nila sa kaniya, binigyan pa rin nila ito ng maayos na kwarto. O baka sadyang lahat lang talaga na nasa mansyon na ito ay ganito kaganda. 

 Hindi ko alam kung nakailang buntong hininga na ako sa nagdaang oras pero mukhang iyon lamang ang tanging magagawa ko sa sitwasyong ito. "Kind of." Mahinang sagot ko sa kasama. 

 Nanahimik pa muli ang paligid bago siya nagsalita ulit. "I'm thankful for convincing your husband for this." Panimula niya. "Pero sana hindi na lang kayo umabot sa puntong kailangan niyo pang mag-away."

 Tinignan ko naman ito. "Ayos lang 'yon, Tito. Matigas lang talaga ang ulo ng isang iyon." I mumbled.

 He chuckled. "Aren't you as well?"

 Napangiti na lamang ako at nakisabay sa tawa niya. See? How can they accused him to hurt me? They're might be just overacting because of the tension in their world. Hindi ko pa rin talaga makuha bakit ang nagpahuli sa amin noon ay maglalaan ng malaking halaga sa kung sino man ang makakahanap o huli sa akin. Hindi pa ba sapat na pinatay niya mga magulang ko? Pakiramdam ko tuloy pinagpyepyestahan na nila ang ideyang mahuli ako. Argh.

 "You should talk to your husband." Biglang sabi ni Tito na ikinagulat ko pa.

 "At bakit naman po?" I say half-heartedly.

 Inirapan lamang ako nito. "Obviously, it's not healthy for your marriage. Dapat nga ay hindi ka pumapayag na tulugan niyo ang away niyo. Try to logically think about your fights, don't pour so much emotion into it, malamang ay nabubulag ka dahil doon. You're a psychiatrist too."

 I pouted. "I just can't understand him, even though I'm, as you say, a psychiatrist. I just can't read his expressions. Pero akala ko nga maayos na ang lahat sa amin. I might be wrong..." My voice trailed off as I remember his coldness towards me.

 Dapat nga masanay na ako sa ganoong ugali niya. Pero hindi ko naman maiwasang masaktan. Lalo na parang pinapahiwatig niya na wala na siyang pakealam sa kung ano mang mangyare sa akin. And it's the total opposite of my feelings towards him. 

 "You love him." Tito said. It's not even a question, it's a firm statement.

 I smiled a little. "Since the day I met him in that hospital."

 Lumapit ito sa akin tsaka ako inakbayan. Awtomatiko ko namang sinandal ang ulo ko sa balikat niya. "Everything's will be alright." He ended.

 I snickered. "No advices or opinions from a great psychiatrist?"

 Narinig ko naman ang mahinang pagtawa nito. "Nope. I don't know what to say since I can't read your husband as well. Kaya nga tinawag kita dati para gamutin siya diba?" He jokingly said. Tsaka ito bumuntong hininga. "I'm sorry."

 Umalis ako sa pagkakasandal sa kaniya at tinignan siya. "For what?"

 "Kung hindi siguro kita tinawagan at dinala doon, siguro nandoon ka pa rin sa trabaho mo ngayon at nanahimik lamang." Paliwanag niya.

 I smiled. "That's fine. I'm quite happy that I met him anyway. Despite of the issue in that hospital. Ako nga po dapat mag-sorry dahil nadamay pa kayo dito. Gagawa po ako ng paraan para mabilis kayo makalaya at makauwi sa pamilya niyo."

 Binigyan niya rin ako ng ngiti at tumango ito sa akin. "Nga pala, I've been wanting to ask this. Bakit nga ba nila ako dinala dito? Noong una ang suspetya ko dahil baka inaakala nilang sangkot ako sa pagdrodroga sa mga pasyente. Napag-alaman ko kasi na isa sila sa mga Mafias na tumutulong sa gobyerno. Tapos ngayon, hindi na ako masyadong sigurado? Iyon ba ang tunay na dahilan?"

 I stared at him for a moment and try to see if something's suspicious. But there's none. I smiled confidently that he is not what they accused him to be. Pero ayaw ko rin sabihin ang tunay na dahilan sa kaniya. I'll just hide it and he doesn't need to know that they're suspecting him to hurt me. Dahil alam ko naman sa una pa lang na hindi totoo iyon. "Mukhang dahil nga po doon." Pagsisinungaling ko.

 Napabuntong hininga na lamang siya. "Sana naman ay makita nilang malinis ang intensyon ko. Kung alam ko lang noong una pa lang, edi sana ginawan ko na ng aksyon at hindi tayo magkaganito pati ang mga pasyenteng nadamay pa."

 Magsasalita na sana ako nang may kumatok sa pintuan at tsaka iyon marahang binuksan ni Keagan. "Elli, pinapatawag ka ni Cypher." Sabi nito na ikinabilis naman ng puso ko. 

 Naramdaman ko naman ang pagtapik ng katabi ko sa balikat ko kaya binalik ko ulit ang tingin sa kaniya. "Sige na. At ayusin niyo na rin ang away niyo mag-asawa." Napailing naman siya. "Hindi ako makapaniwalang may asawa ka na talaga."

 Natawa naman ako tsaka tumayo sa kinauupuan. "Babalikan ko na lang din po kayo dito. Magpahinga muna kayo." Sabi ko naman.

 "Oh no. Take your time. Alam ko ang mga gawain ng mag-asawa." Makahulugang sabi nito.

 I felt my face heated up as I roll my eyes at him. Tsaka na ako lumakad palabas ng kwarto at narinig ko pa ang mahinang pagtawa niya na ikinailing ko na lang. Nang makalabas na ako sa kwarto nakita ko pa ang dalawa pang tauhan doon. Bumuntong hininga na lamang ako matapos silang batiin pabalik nang batiin nila ako. Sila siguro ang magbabantay kay Tito Orene. I don't really see the point of it because the man is clearly harmless. Pero hinayaan ko na lang ang mga ito at nagtungo na sa kung nasaan man ang 

asawa ko.

 Ilang saglit pa ay nalaman ko ng sa Master's bedroom kami pupunta. Last night I, again, slept alone. Actually medyo nahirapan pa ako sa pagtulog dahil tuwing pipikit ako lagi ko nakikita ang mga mata ni Cypher at naririnig ang mga huling salitang sinabi niya sa akin. Pati na rin ang pang-iiwan niya sa akin matapos niya akong angkinin. Dagdag mo pa ang mga akusasyon nila kay Tito Orene. Yep, I have a lot to overthinking with. I should've do some tricks that I usually advise to my patients who has having trouble of sleep because of their mind kept thinking about problems. But apparently, I'm a person too, and I just can't help but overthink those things. Ang pinakamagandang nangyare lang ata sa akin ay ang pagkakaroon ko ng magandang panaginip kasama ang 

binatang iyon. I almost wanted to just cuddle in that bed and sleep more to dream about that boy again. And of course, unfortunately, I can’t do that.

 As we are walking down the hall, I felt the twins kept glancing on my way. Hindi ko naman mapigilan ang mapabuntong hininga tsaka nagsalita sa kanila. Which probably the first time since what happened on my first day being here. "We're okay. I just don't know how to be socialize just yet after what happened. Kaya huwag niyo ako sulyap sulyapan na parang bigla na lang ako maglalaho sa paningin niyo."

 I heard them snickered. "Well, it happened many times though." Sabay nilang sabi at nagtalo pa sila na kung bakit daw nila ginagaya ang isa't isa.

 Hindi ko naman maiwasan ang mapangiti. At least they made the atmosphere at ease and look pretty normal.

 "So you're not mad at us anymore?" Tanong ni Kael at tinitignan naman ako ni Keagan. Pareho pa silang may nakakaawang tingin sa mga mukha nila. 

 I rolled my eyes at them. "As if I have a choice to stay mad at you guys. It's not your fault anyway, so I understand."

 Pareho naman silang napa-"Yes!" at sinimulan na akong daldalan ng kung ano ano na nakapagpahinga sa akin nang maluwag. Baka kapag hindi ko pa sila kausapin, pare-pareho lang kami magiging miserable, lagi pa naman kami magkasama. And right, it's not their fault to keep a secret from me. It's their job in the first place. I'm even quite thankful that they're okay and didn't got punish again because of me. That's a bright side.

 Nang makarating na kami sa kwarto ay iniwan na nila ako sa harapan nito tsaka pa sinabing, "Good luck." Na ikinailing ko na lang.

 I deeply breath before opening the door, but I immediately got taken aback when someone gave me a forceful hug that made me stumbled for a bit.

 "KUYA ELLI!" Matining at malakas na bati sa akin ni Rene.

 "Rene! What are you doing here?" Sabi ko sa kaniya tsaka lumuhod para malebelan siya. 

 Napanguso naman ito sa akin. "I wanted to see you na po! I asked

Grand frère if I can go here. And he said pwede daw po.“ She beamed.

 I sighed then smiled back at her. I miss this kid! "It's nice to see you too. So how's your trip here?" Panimulang tanong ko tsaka na ako tumayo nang maayos at iginaya siya papasok muli sa kwarto. 

 I looked around as I listen to Rene's blabbering. Nakita ko naman ang hinahanap ko na nasa balcony at mukhang may kinakausap sa cellphone nito. Umupo naman kami ng kasama ko sa kama at tsaka patuloy lang na nakipagkwentuhan sa kaniya. Kahit na minsan, I mean lagi, akong napapasulyap sa pwesto ni Cypher. 

 "Kuya Elli, gala po tayo mamaya. Show me around po! Punta po tayo sa mall. Bibili po ako ng mga pasalubongs for Gerry and my other playmates pagbalik po natin sa Island!" Masayang sabi sa akin ni Rene. "Please! Please! Please!" Pilit niya kahit wala pa naman akong sinasabi habang magkalapat pa ang dalawang palad niya at binibigyan ako ng kaniyang maamong tingin na tiyak hindi niyo rin matatanggihan.

 Natawa na lang ako nang mahina sa kaniya tsaka marahang kinurot ang ilong niya. "Ask your Kuya." Sabi ko na lang na ikinatili naman niya sa sobrang saya tsaka nagtatatakbo papunta sa direksyon ni Cypher na saktong kakatapos lang sa kausap nito sa cellphone.

 I looked and watch them as Rene excitedly ask Cypher for her request. Tinignan pa ako saglit ni Cypher na ikinalunok ko pa. Iniwas naman din niya ang tingin niya sa akin tsaka siya marahang tumango sa kapatid niya.

 Hindi ko mapigilan ang malungkot sa sitwasyon namin. Hanggang kailan ba kami magiging ganito? Lagi na lang ba niya ako iiwasan at iiwan sa mansyon na ito? If he could just explain things to me... 

 

Mahirap ba ’yon?

 "Kuya Elli! Kuya Elli! He said yes po!" Excited na sabi ni Rene habang nagtatalon ito papunta sa direksyon ko.

 I smiled at her and glanced at Cypher for a moment only to see him staring back at me. Napahinga na lang ako ng malalim tsaka binalik ang tingin kay Rene. "Then you should go and change. Mag-uusap lang kami ni Kuya Cypher mo." Agad naman itong tumango tango tsaka na tumakbo palabas ng kwarto. 

 Tumingin ulit ako sa direksyon ng asawa ko na hanggang ngayo'y nakatingin pa rin sa akin na ikinakaba ko ng kaunti. Marahan ko pang pinasadahan ang kamay ko sa kama na parang makakatulong iyon magpakalma sa akin bago ako tumayo tsaka naglakad palapit sa direksyon niya. 

 Bawat hakbang ko yata ay pabigat nang pabigat. Ramdam ko pa ang paglakas ng tibok ng puso ko dahil sa mga malalamig na tingin na ibinabato niya sa akin. Damn it, bakit ba ang lakas ng epekto nitong lalakeng ito sa akin? Samantalang siya parang wala lang sa kaniya ang presensiya ko... Ewan ko ba bakit ko sinasabi 'yan at sinasaktan ko lamang ang sarili ko. Ang martyr tuloy ng dating ko. Argh.

 Hanggang sa napatigil na ako nang ilang pulgada na lang ang layo ko sa kaniya. Pero hindi pa rin niya pinuputol ang tingin sa akin kaya ganoon lang din ang ginawa ko sa kaniya. 

 "Hindi ka ba maghahanda? Aalis kayo nila Rene mamaya." Pagputol nito sa katahimikan na namamagitan sa aming dalawa tsaka prenteng sumandal sa railings.

 Tinignan ko pa siya saglit bago magsalita. "Let's talk, Cypher." Sabi ko dito.

 "About what? May kailangan ba tayo pag-usapan? I let go your so-called guardian from the cell already." Malamig na sabi nito na halos maghatid pa ng ginaw sa akin. 

 "Everything. We need to talk about everything. Huwag mo akong iwan na walang kaalam alam, Cy."

 "Aren't you mad at me? After what I just did---"

 "I am mad." Pagputol ko sa kaniya. "I am damn angry at you. But I'm willing to understand what are you thinking or planning on. Ipaintindi mo sa akin lahat. Hindi 'yong hindi mo na lang ulit ako papansinin."

 Natahimik naman siya saglit at tinignan lamang ako bago muling magsalita. "The less you know, the better." Sabi nito tsaka tumayo nang maayos. "You don't need to know anything yet. Just go and get ready. May lakad pa kayo ng kapatid ko."

 Lumakad na ito papalagpas sa akin pero bago pa mangyare iyon, hinawakan ko siya sa braso na nakapagpatigil naman sa kaniya. "I've been wanting to ask this." I said. "Though it's probably not connected on what is going on right now, but I just desperately want to know." I paused and wait for him to talk which he didn't, that's why I just continued. "H-Have we met before?"

 Lumingon naman siya sa akin at pinilit ko muling basahin ang ekspresyon niya. Why is he so damn good at masking his emotions? 

 "Like way before? Bago pa tayo magkita sa hospital?" Pagpapatuloy ko at nanatiling inoobserbahan siya.

 He stared at me for a moment before cutting our gazes when his phone rings. Wala niyang sabi sabing tinanggal ang hawak ko sa braso niya tsaka na ito naglakad paalis at sinagot ang tawag. 

 I, once again, felt like a toy as I stared his back walking away. 

 

“Don’t expect me to save you when your naiveness started decided to kill you.”

---

 "Mrs. Rosa, hindi ka po talaga sasama sa amin?" Tanong ni Cyrene habang inaayos ang kaniyang suot na pink na sumbrero.

 Ngumiti naman si Rosa sa bata. "May trabaho pa akong gagawin. Sa susunod na lang ako sasama." Sabi nito tsaka tumingin sa akin at binigyan ako ng nag-aalalang tingin. "Are you really okay to go out?" Tanong niya sa akin. Tumango na lamang ako tsaka niya tinignan si Tito Orene na napagdesisyunan kong isama para makalabas na ito kahit papaano. "Bantayan mo na lang sila Orene." Makahulugang sabi ni Rosa na ikinataka mo pa... Maybe she trust him or testing him? I don't really know.

 "Akong bahala." Sabi na lamang ni Tito. 

 "Oh sige. Pakabait ka Cyrene, huwag mong masyadong stress-in mga kasama mo, lalo na si Mistress." She said as she chuck my chin that made me warmly smile at her. 

 "I'll guard Kuya Elli too! Don't worry Mrs. Rosa!" Masayang sabi ni Rene na ikinatawa naman namin tsaka na nagpaalam si Rosa. Nang makasakay na kami sa sasakyan, kasama ang ilang mga tauhan ni Cypher, of course, tsaka na masayang sinabi ni Rene sa akin ang mga gusto niyang bilhin pagdating namin sa mall.

 Habang nasa byahe, hindi ko naman mapigilan ang mapaisip sa maikling usapan namin ni Cypher kanina. Mahirap ba talagang ipaalam sa akin mga iniisip niya? The less I know, the better? At tsaka, bakit inignora niya lang ang huling tanong ko sa kaniya? Have we really met before? Or I'm just assuming things? Argh, mas mahirap pa ito hanapan ng sagot kesa sa mga exams ko noon.

 "We're here!" Masayang anunsyo ni Cyrene na para bang hindi kami aware na nakapark na kami sa mall ngayon.

 Mabilis na kaming bumaba sa sasakyan tsaka na pumasok doon. Naramdaman ko naman ang pagtapik sa akin ni Tito Orene na parang bang nagbibigay sa akin ng comfort. Napansin siguro nito ang pagkabalisa ko sa byahe. 

 Habang naglalakad lakad sa mall, kadalasan namang kinakausap ni Cyrene si Tito Orene. Mas nagagalak pa nga siyang kausapin ng bata, which is reasonable since Tito Orene is an expert when it comes on having good terms with children. Kaya hinayaan ko na lamang sila maghalubilo at pinapanood sila na nakatulong din sa akin kahit papaano na kalimutan ang mga problemang iniisip. 

 "What food would you guys like?" Tanong ni Tito Orene. 

 Nilayo ko naman ang tingin kay Rene na nasa loob ng isang kiddie park tsaka siya  tinignan. "Food?"

 "Pangmeryenda, anong oras na rin. Para pagtapos ni Cyrene diyan, may makakain na siya agad kahit maliit lang." Sabi nito na ikinatango ko naman nang tignan ko ang sariling relo.

 "Sige, ako na lang ho bibili." Sabi ko at tinanong pa siya kung anong gusto niyang pagkain tsaka na ako umalis kasama ang dalawang tauhan. Ang iba naman ay naiwan doon at binabantayan sila Tito Orene at Cyrene. Hindi na lang ako nagsalita at hinayaan na lang sila. I'm more comfortable with the twins, but for some reason, they have a job to do with Cypher. Kaya iba ang mga kasama namin ngayon. 

 Nang makarating ako sa food court, tinanong ko na rin sila kung may gusto din silang kainin pero tinanggihan lamang nila ang alok ko kahit anong pilit ko. 

 Habang inaantay ang pagkain, hindi ko namang maiwasan ang mapatingin sa paligid. Ikaw ba namang laging nakakulong sa isang mansion, siyempre lulubusin ko na ito. It's not everyday I get to see people who don't address me as their Mistress. I mean that's my life right now.

 Habang pinagmamasdan ang bawat mga nagkakasiyahang tao, natigil naman ang tingin ko sa isang pamilyar na pigura. "Rosa?" Bulong ko nang makitang nakatingin ito sa akin pero agad naman itong nawala nang dumami ang mga tao sa daan nito. Napakunot noo na lamang ako tsaka nalayo ang tingin doon nang dumating na ang mga inorder ko. Awtomatiko naman itong binuhat ng mga kasama ko habang ako ay binabalik ang tingin sa pwesto ni Rosa kanina. 

 Namamalik mata lang ba ako? Pero ano naman ang ginagawa niya dito kung sakali? Sabi niya may trabaho daw siyang gagawin? Baka... namalik mata nga lang talaga ako?

 Pagdating ko sa pwesto nila Tito Orene, nag-aalala itong lumapit sa akin habang ang mga bantay ay may kinakausap na security. "Anong nangyayare?" 

 "Nawawala si Cyrene." Sabi nito na ikinakaba naman ng puso ko. 

 "Paanong nawala? Binabantayan niyo siya diba? Paanong mawawala 'yon?" Inis na tanong ko. 

 "We didn't know. Dumami na lang bigla ang mga bata sa park. Ilang saglit lang napansin naming wala na siya doon." Paliwanag niya.

 Napahinga naman ako nang malalim at tinignan ang mga gwardiyang kasama ko. "Let's split up and find her, baka nasa tabi tabi lang 'yon." Sabi ko at aalis na sana ako nang hawakan ako ng isa sa kanila sa braso.

 "But Mistress, hindi po kayo pwedeng umalis mag-isa." Sabi nito.

 "Then follow me or whatever." Sabi ko na lang tsaka tinanggal ang pagkakahawak niya sa akin at mabilis na tumakbo palayo. 

 Patuloy lang ako sa pagtakbo at tinatawag pa ang pangalan ni Rene, nagbabakasakaling marinig niya ako. Hindi ko na rin pinansin kung sinusundan ba ako ng mga kasama ko o hindi, basta mahanap namin si Rene mas ikagagaan pa ng loob ko. I just can't help but feel worried, sana lang ay ayos lang siya at naggala gala lang sa kung saan. 

 Habang nagtatanong ako sa mga tao sa paligid, sa hindi kalayuan may nakita akong pamilyar na sumbrero. Agad naman akong pumunta doon at pinulot iyon. Tumingin tingin ako sa paligid ko at nagsimulang maglakad pa habang hawak hawak ang sumbrero ni Rene. Napansin ko na rin na walang masyadong mga taong dumadaan sa tinatahak kong lugar. 

 "Rene?" I called and hoping for a response as I walk even further. 

 Saktong pagdaan ko sa isang papalikong corner na papunta sa Fire Exit, I heard a muffled sound. I simply turned to look and instantly got froze on my tracks. 

 Napahigpit ang hawak ko sa sumbrero nang makita ko si Cyrene na umiiyak at nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa akin habang hawak hawak siya ng isang estranghero na may hawak na baril na nakatutok sa sintido ng bata. 

 "K-Kuya Elli." Naiiyak na tawag sa akin ni Cyrene.

 Napalunok naman ako tsaka dahan dahang lumapit sa kanila."Please let her go." Saktong pagsabi ko no'n ay may narinig akong mga putukan sa hindi kalayuan. Mga sigawan ng tao sa mall, pagsabog ng kung anuman na mas lalong nagpaiyak kay Cyrene, pero hindi ko na lang iyon pinansin at hindi inilayo ang tingin sa dalawa.

 Ngumisi naman ang lalake sa akin. "Kung sasama ka sa amin, pakakawalan ko 'tong batang ito." Sabi nito.

 Kita ko pa ang pag-iling iling ni Rene pero hinigpitan lang ng lalake ang hawak nito sa kaniya at mas itinutok ang baril sa ulo nito.

 "Please, just let her go. Sasama ako kung gusto mo, basta huwag niyo na siyang idamay." Pagmamakaawa ko.

 Lalo namang lumaki ang ngisi nito pero agad itong napawi na ikinataka ko hanggang sa lumuwag ang hawak niya sa bata at nagtatatakbo nang lumapit sa akin si Rene hanggang sa natumba padapa ang estranghero tsaka kumalat ang dugo nito na nanggagaling sa ulo niya. Niyakap ko naman nang mahigpit ang umiiyak na si Rene habang unti unti kong inangat ang tingin sa hindi kalayuan.

 "Cypher." I whispered as I saw him holding his silencer and walk closer to us. 

 Lumingon na rin si Rene nang marinig niya ang sinabi ko. "

Grand frère! “ Tawag nito tsaka tumakbo palapit sa kapatid niya na agad niya ring niyakap sa bewang.

 Cypher just patted her head and looked at me. "Hide somewhere for the meantime. Hindi rin tayo makakalabas sa Fire Exit dahil doon papasok ang karamihan sa kanila." Tsaka niya kami iginaya papaalis sa lugar nang buhatin niya si Rene. 

 Luckily wala kaming nakasalubong na mga tao sa dinaraanan namin hanggang sa napunta kami sa isang palikuan na papunta sa mga banyo. Pinapasok naman niya kami sa isang CR. Pinasa niya sa akin ang bata na agad ko namang binuhat. "Here." Sabay abot sa akin ng silencer niya na kinuha ko na lang agad kahit hindi ako sigurado kung kaya ko mang gamitin iyon.

 "P-Paano ka?" Sabi ko at naramdaman ang paghigpit ng yakap sa akin ni Rene.

 "If I take you with me right now, it'll be more dangerous. Magtago muna kayo dito." Tsaka marahang binigyan ng halik sa ulo si Rene, tsaka ang kamay ko na nasa ulunan ng bata. "I'll be back. Wait for me here."

 "How w-would you do that? Paano kung mahanap nila kami dito?" Natatakot na tanong ko. 

 "The ring. There's a GPS hidden in there." He said then gave me a peck on my lips. "I'll always find you in no time even if they caught you here. Lock the door." Huling sabi nito tsaka na umalis at agad ko na lang din isinara ang pintuan.

 Inilapag ko naman si Cyrene sa sink countertop tsaka pinunasan ang mga luha niya at pinipilit na iwaksi sa isip niya ang mga naririnig naming pagsabog at barilan sa labas. 

 Hanggang dito ba naman sa mall? Maraming mga tao ang madadamay, talaga bang hindi sila pumipili ng lokasyon sa paggera? 

 I just hug Cyrene as I hide her on my chest and just concentrate my mind on her sobs than the war outside. 

 Ilang minuto pa siguro ang lumipas, pagkatapos ng isa pang pagsabog, bigla na lang tumahimik ang kapaligiran. Ang tanging malinaw na tunog na naririnig ko ay ang mahinang pag-iyak ni Rene. Hindi kami gumalaw o kung ano pa man. Pinapakiramdaman ko pa ang paligid nang bigla naming narinig ang paggalaw galaw ng doorknob. 

 Sigurado akong hindi si Cypher iyon dahil narinig ko pa ang pagbaril nito sa pintuan na ikinatalon ng puso ko dahil sa takot. Agad ko na binuhat si Cyrene at pumasok sa huling cubicle. Pinaupo ko na lamang siya sa ibabaw ng toilet cover at sinensyasan siya na huwag gumawa ng kung ano mang ingay. Hinarap ko na ang pintuan ng cubicle at sakto namang narinig namin ang tuluyang pagbukas ng pintuan. Pareho ata kami ni Rene na nakahigit ang hininga at hinihintay ang susunod na gagawin ng kung sino mang nasa labas.

 I flinched and automatically raise the silencer when I heard the stranger forcedly opened the other cubicles. Narinig ko pa ang pagtawa nito at mukhang nilalaro pa kami. Alam kong alam niya kung nasaan kami, pero mas pinili pa nitong takutin kami sa pamamagitan ng pagbukas sa bawat cubicle na nasa unahan. 

 Hinanda ko na ang sarili nang makita ko ang anino ng mga paa nito sa baba at hinihintay na lang na buksan niya ang pintuan para makalabit ko na ang silencer sa nanginginig kong mga kamay. Pero bago mangyare iyon, may narinig pa kaming isang pagputok ng baril na ikinasigaw naman ni Cyrene. Narinig ko naman ang pagtumba ng tao sa likod ng pintuan na hinaharap ko. 

 "Elli? Cyrene?" Rinig kong tawag ni Tito Orene na ikinalaki ng mata ko. 

 I turned to Cyrene and gestured her to stay there. Unti unti ko namang binuksan ang pintuan at napahigit lalo ng hininga nang makita ang estranghero na nakahilata habang dumadanak ang dugo nito sa sahig. Lumingon ako sa pinakagilid at nakita doon si Tito Orene na may hawak na baril.

 Marahan itong ngumiti sa akin at tsaka ito natumba sa kinatatayuan at doon ko na napansin ang mga tama ng baril nito sa likod.

Chapter Twenty-Five

“You don’t need to worry anything. The patient is okay, and luckily for him, wala namang balang tumama na magdudulot sa kaniya sa seryosong kalagayan. We already removed the bullets, he’ll be okay after a few weeks.” Rinig kong sabi ng doctor habang nanatili ang tingin ko sa nakahilatang Tito Orene.

Napahinga na lamang ako nang malalim dahil sa kaginhawaan na naramdaman na maayos na ang kalagayan nito. Matapos itong matumba, agad namang pumasok sila Cypher sa loob ng banyo. Bago niya pa kami malapitan mabilis ko ng sinabi na dalhin na nila si Tito Orene sa hospital tsaka ko na kinuha si Cyrene at sumunod sa kanila. Pero imbes sa hospital ang diretso namin, sa mansion kami napunta at napag-alaman ko ring may hospital na nakatayo sa lupaing nasasakupan nito, para siguro sa mga tauhang nasusugatan sa laban na lagi nilang pinupuntahan o kung ano pa man.

I’m just glad, that everything seems okay. Hindi ko pa natatanong ang mga nangyare pero alam ko naman ang pakay ng mga taong sumugod sa mall na iyon. Napag-alaman ko ring wala naman masyadong nasaktan sa mga taong nandoon kung hindi mga sugat lamang. Sa mga tauhan ni Cypher, may iilan ang sugatan pero karamihan ay maayos ang lahat.

Si Cyrene ay nasa mansion na ngayon kasama ang magkambal. Habang nasa byahe nga ay nakatulog na ito sa yakap ko. Gusto ko pa sanang samahan siya pero nag-aalala rin ako kay Tito. Mabuti na lang at nandoon sila Keagan at Kael, sila na raw ang bahala sa kaniya.

Nang matapos na ang doctor sa mga balita at paalala niya, nagpasalamat na kami dito tsaka na ito lumabas sa kwarto. Sakto namang pumasok sila Rosa, Erman, at Sir Gregory. Agad naman akong nilapitan ni Rosa sa kinauupuan ko at tsaka ako nito hinawakan sa balikat para siguro magbigay suporta. I suddenly remember seeing her at the mall… Siguro ay namalikmata lang talaga ako o nandoon na talaga siya para bantayan kami?

Narinig ko namang nag-usap sila Cypher tungkol sa nangyare at sa attempt na pagkuha sa akin. May nahuli naman silang mga tauhan ng gustong kumuha sa akin. At pipilitin nila itong pagsalitain ng kung sino ang pinuno o ang puno’t dulo ng lahat ng ito. Hindi na ako masyadong nakinig pa sa mga usapan nila at nanatili na lang tinitignan ang paghinga nang malalim ni Tito Orene sa pagtulog niya. The way he smiled then just almost lifelessly fell down, made me remembered my mom when I saw her die in front of my eyes. Ngayon tuwing pipikit ako, wala na ako iba pang makita kung hindi ang pagmamakaawa sa akin ni Mama na iwan na lang siya doon.

“Elli.” Rinig kong tawag sa akin. Napalingon naman ako kay Erman at doon ko na lang din napansin na lahat sila ay nakatingin sa akin ngayon. “Can you tell us, what happened to Mr. Marquez?” Tanong nito.

I’m actually tired and I don’t really want to engage with this right now. But I have no choice but to tell them anyway. Tinignan ko pa saglit si Cypher na ngayo’y nakasandal lang sa pader at mariin akong tinitignan tsaka ko na lang binalik ang tingin kay Tito. “Nagtatago kami ni Cyrene sa isang CR. Nang matapos ’yong laban dahil sa biglaang pagtahimik, may biglang gustong pumasok sa tinataguan namin. We hid inside the last cubicle as the stranger opened the door. Bubuksan na sana ng estranghero ’yong cubicle na tinataguan namin nang bigla kami makarinig ng pagputok ng baril tsaka ko na rin narinig ang pagtawag ni Tito Orene sa amin. Paglabas ko, nakita ko na lang siyang natumba at may mga tama sa likod.”

Tumahimik naman sila saglit at tanging ang monitor na nakakabit kay Tito Orene lang ang naririnig namin. Ilang saglit pa, pinutol na ni Sir Gregory ang saglit na katahimikan. “What a great actor.” Komento nito.

Agad namang nagpantig ang tenga ko at tinignan ang direksyon niya. “What did you just say?”

“He’s a great actor. I can tell.” Seryosong sabi nito na parang bang hindi mo aakalaing may halong sarkastiko sa sinabi niya.

Naramdaman ko na lang ang pag-init ng dugo ko sa sinabi niya. “Actor? Muntikan na siyang mamatay!” I snapped as I stood up.

“Elli, calm down.” Rinig kong sabi ni Rosa na nasa tabi ko.

I looked at her. “He almost die. He save us. Kung hindi dahil sa kaniya, baka wala na kami ni Cyrene dito ngayon!”

“Or it can be part of a plan.” Komento muli ni Sir Gregory.

“Or he just really risked his life to save our asses!” I hissed at him.

Nagkibit balikat naman siya na parang bang wala lang sa kaniya ang galit ko sa mga sinasabi niya. “You can never tell, Mistress. You can never trust anyone.”

“Of course.” I sarcastically said. “Kaya ang dali lang mawala ng isang limang taong gulang na bata sa mga paningin ng mga tauhan niyo. That stranger just put his gun on the child’s head. Umalis lang ako saglit para bumili ng lecheng pagkain, tapos iyon na ang nangyare! Yeah, I should’ve never trust them to babysit Cyrene—”

“That’s enough, Elli.” Pagputol sa akin ni Cypher.

Tinignan ko naman siya. “He save us, Cypher. Siya pa ang unang bumalik para sa amin. Kaya huwag niyo masabi sabing arte niya lang ang lahat dahil muntikan na siyang mamatay kung ganoon pala siya kagaling umarte!” Huling sabi ko tsaka ko isinantabi ang paghawak ni Rosa sa balikat ko at mabilis na lumakad palabas sa kwarto.

As I walked down the corridors, may mga bumabati pa sa akin na mga tauhan nila. I’m so tired and stressed to even bat an eye on them. Nang makarating na ako sa labas, kita ko naman ang sasakyan na nakaabang doon kaya agad na akong sumakay sa loob nito.

“Sa mansion.” Utos ko sa driver na agad naman nitong sinunod at makalipas ang ilang minuto nandoon na kami.

Nang makababa ako sa sasakyan, hindi ako dumeretso sa loob ng mansion. Tumakbo na lamang ako papunta sa hardin sa hindi kalayuan. Pagpasok ko doon, unti unti na akong napatigil sa pagtakbo hanggang sa naging lakad na lang iyon tsaka napatigil sa pinakagitna ng greenhouse.

I hug myself as I cry silently while staring at the beautiful flowers surrounding me.

“Tumakas ka na.”

“Umalis ka na!”

“Pakiusap anak, para sa akin. Iligtas mo ang sarili mo.”

Agad naman ako napatigil sa pag-alaala sa mga alaalang laging bumabangungot sa akin nang maramdaman ko ang pagpulupot ng mga matitipunong braso sa bewang ko. I sob then I was about to turn and look at him when I felt his chin rest on my shoulder. I just decided to continue looking at the flowers and let him hug me which made me calm for some reason. I still cried silently, pero mas gumaan naman ang pakiramdam ko dahil nandito siya. For once, I felt that I have someone to lean on.

“It’s okay.” He whispered as he gently sway our bodies like we’re dancing in some inaudible music. “I’m here. I’m already here.”

I turned and stared at him as he get off on my shoulder to give me some space. Tinitigan ko pa siya saglit bago unti unting lumapit sa kaniya. He just let me lean closer as I timidly touch his lips with mine. Hindi naman siya gumalaw kaya ako na ang unang kumilos sa amin. I gently kiss him and he just let me take control. I just keep nipping his soft lips until a few seconds or minutes have passed, I finally let go.

“Cypher.” I whispered with a shaky breath.

“I’ll listen.” Sabi nito at agad naman akong napatingin sa mga mata niya. “Let it out. All of it. I won’t say anything. I won’t judge you. Nandito lang ako para sa’yo.”

Naramdaman ko na lang ang pagnginig ng labi ko at muling pag-init ng mukha ko hanggang sa may mga panibagong luha nanaman ang nagsibagsakan sa mga pisngi ko.

I can’t help but rant all of my problems. My family being killed. Seeing my mother died. Not beeing able to take a last look on my father. Being alone all these years. Being with the only person who’s always been with me, which they were accusing as someone who will hurt me. How everything is just trolling me out of nowhere.

I just keep on ranting while I held on his shoulders and looking straight at his stormy grey eyes like I’m asking for some help. Like I’m begging him for something. Until my voice trailed off, I just felt so exhausted and I can’t seem to hold on myself anymore as I felt him carry me like some kind of toddler. He sat on one of the benches as I’m straddling on his lap.

Hinayaan ko na lang ang sarili na mapasandal nang tuluyan sa ibabaw niya. Isiniksik ko pa ang mukha ko sa leeg niya at napahinga nang malalim nang maamoy ko ang bango niya. Just his whole being calms me. Naramdaman ko pa ang pagtapik tapik nito sa likod ko.

“It’s going to be alright. Nandito na kami, ako.” Sabi nito tsaka ako muling napatingin sa kaniya. He gently smiled at me, which I missed, no coldness, no playfulness. “You’re not going to be alone now. I promise you that.”

“Don’t promise something that you will just break afterwards.” I mumbled.

He chuckled. “Tinutupad ko ang mga pangako ko.”

I pouted which made him delighted. Hindi ko na lang din maiwasan ang mapangiti sa kaniya, pero agad ding napawi iyon nang may maalala ako. “Cypher, can you just let Tito Orene go?”

Napatigil naman siya saglit pero agad ding lumambot ang ekspresyon niya sa akin. Which is kind of new for me. But I can see that he’s tired or something. Parang bang napagod na ito sa kakatago sa maskara niya. Which made me relief and happy as he finally opening up for me. “Do you really trust him that much?”

Tumango tango naman ako. “Just let him go home to his family. They might be waiting for him.”

Tinignan niya pa ako. “You know, I am pissed of myself on not being able to be there when you guys were about to—”

Pinutol ko naman ang sasabihin niya nang marahan ko siya binigyan ng halik sa labi. “That’s okay. I’m sorry for rubbing it in you. Imbes na tanungin ka kung maayos ka lang ba, kung hindi ka ba nasugatan o kung ano pa man, binuhos ko pa ang galit sa’yo.” Sabi ko tsaka marahang pinasadahan ng kamay ang braso niyang may benda. Napag-alaman ko namang nadaplisan ito ng bala pero masyado akong okupado sa nangyare kay Tito Orene, sa pag-iyak ni Cyrene, at hindi ko na siya inalala pa. Does that count me as a bad husband?

“How can you be so kind?” Birong tanong nito tsaka ko ibinalik ang tingin sa kaniya.

“Because…” Panimula ko tsaka marahang ngumiti sa kaniya. I probably won’t get any response when I say this. “I love you.”

Hindi naman siya nagsalita pa kaya agad ko na lang itinago ang sarili sa leeg niya. Tahimik lamang siya at ilang segundo pa ay naramdaman ko na muli ang pagtapik tapik niya sa likod ko.

At least, he didn’t leave me this time. And that’s enough for me.

---

“What if one day, I got lost?”

Tanong

ko sa kasama ko habang naglalakad lakad sa pampang at tinutulungan itong

maghanap

ng mga shells.

“You’re talking nonsense again.”

Sagot

lamang nito tsaka ito yumuko nang may mahanap siguro itong shell na

nalagpasan

ko. I don’t really know why I’m helping him with this, I’m not good at looking for those shells. Pero lagi niya rin naman akong

isinasama

dito.

Napanguso na lamang ako sa sinagot niya. “Nagtatanong lang eh.” I mumbled when I felt something beneath my foot. “Oh!” I exclaimed when I finally found a shell. Pinulot ko naman iyon tsaka lumapit sa kaniya.

Nang

iabot

ko na sa kaniya iyon, ngumiti naman ito nang marahan sa akin tsaka niya nilagay iyon sa bucket na dala dala niya. “I’ll find you.”

Tinaasan

ko naman ito ng kilay dahil sa taas ng

kompiyansa

niya sa

pagkakasabi

niya no’n. “At paano ka naman

nakakasiguro

na mahahanap mo ako?“

He shrugged. “Well, you’re not really good at hiding anyway.”

“Hey!”

Saway

ko sa kaniya.

Naalala

siguro nito na tuwing naglalaro kami ng

tagu

taguan

, kahit gaano pa

kalayo

ang

marating

ko,

nahahanap

naman niya agad ako.

Inakusahan

ko pa nga siya na

nandadaya

, pero hindi raw dahil hindi na masaya kung

mandadaya

daw

siya.

Natawa

naman siya ng mahina. “Just trust me. I’ll be on your side in no time.” Sabi nito at

inunahan

pa ako sa paglalakad.

“And when you found me?”

Habol

ko sa kaniya.

“Then we will live together and make new memories.” He smiled and hold my hand as we walk on the shores.

.

.

.

.

I felt my whole self in warmth. Like something heavy is pinning my body down. Unti unti ko namang binuksan ang mga mata ko at sumalubong naman sa mukha ko ang sinag ng araw na nanggagaling sa bintana na agad ko ring ikinapikit para makapag-adjust din ako sa liwanag. I blinked for a few times then stared at my surroundings. I’m in our room? Last thing I remember I was in the garden with…

Napatigil naman ako nang mapagtanto kong nakadapa sa katawan ko si Cypher. Napalunok pa ako nang maramdaman ko ang malalalim na paghinga nito sa leeg ko dahil nakasiksik doon ang mukha niya. At mas nakadagdag pa sa paglakas ng tibok ng puso ko… His naked. Yes, naked. I can feel that he is not wearing anything down there. Habang ako naman ay suot suot ang T-shirt niya at ang boxers ko, like he usually wants me to wear. Argh, the fact that my boxers is so short, I’m feeling his monstrous cock, bare, on my thighs. Oh god please ilayo niyo po ako sa tukso at baka mapatulan ko ’to kahit tulog.

Mukhang nakatulog ako sa hardin at dinala niya na ako dito. At binihisan din ng kung anong gusto niyang dapat kong suotin tuwing matutulog kami magkatabi. Not that I mind though.

Huminga na lamang ako ng malalim at hindi na lang inintindi ang malaki niyang alaga na nasa bandang binti ko. I move my hands as I wrapped my arm over his toned back and while the other one is gently playing with his white hair. It’s so soft even though its owner has a rough stony figure. As I gently combing it with my hand, I noticed that his roots were black.

Naalala ko naman ang binatang nasa panaginip ko. He has black hair! Maybe, it really is him after all… He has to be. Dahil sino pa ba kung hindi siya ’yon, sino pa ba. I’m sure it’s him. I just have to further asked him what happened in the past. Just to clarify this messy memories.

I heard him groaned as he hug me tighter. Para akong naestatwa sa kinahihigaan nang maramdaman ko ang munting paghalik nito sa leeg ko na umakyat papunta sa baba ko hanggang sa bigyan niya ng mabilisang halik ang labi ko at nanatili lang nakapikit ito. “Good morning.” Bati niya tsaka na niya minulat ang mga mata niya.

I can’t help but stare his beautiful eyes in awe. Dagdag mo pa ang sinag ng araw na sumasang-ayon sa buhok niya dahil nagmumukha siyang parang anghel doon. Goodness, how I wish I am this gorgeous even when I just woke up.

Nagising naman ako sa iniisip nang maramdaman ko muli ang paghalik nito sa labi ko. “You’re spacing out. What are you thinking anyway?”

Napaiwas naman ako ng tingin. “Nothing.” I mumbled and peek at him. “Good morning.” Bati ko pabalik na ikinangiti naman niya.

We stared at each other for a bit. Napakagat labi na lamang ako nang maramdamang tumitigas ang alaga nito sa bandang binti ko. Pinanlakihan ko naman ito ng mata tsaka siya pinalo sa likod niya. “Cypher.” I hissed which made him laugh.

“What?” Painosenteng tanong niya tsaka muling isiniksik ang mukha sa leeg ko.

I bit my lower lip again as I felt him start nibbling the soft spot of my neck. Muli itong unti unting umakyat sa panga ko. He even traces my jawline with his tongue before capturing my lips. I automatically open up for him and welcome his wet delicious sinful muscle. I moan softly when he suck mine and even bit my lower lip from time to time. Mas lalo lang nakadagdag sa init na nararamdaman ko ang panggigigil niya sa mga halik niya pero hindi ’yong puntong masasaktan ako.

Agad naman naputol ang halikan namin nang may marinig kaming pagkatok sa pintuan. “ Grand frère! Kuya Keagan and Kuya Kael said stop harassing Kuya Elli para makapagbreakfast na po tayo!“

I groaned when I heard the twins laughing as Cyrene shouted. Narinig ko rin ang Mahinang pagtawa ng kasama ko. “Let’s continue this later.” Bulong nito tsaka mabilis na hinalikan ang labi ko at umalis na sa ibabaw ko.

Hindi ko naman maiwasan ang mapatingin sa matipuno niyang likod at sa pang-upo nito nang tumayo na siya at nag-unat unat pa. I think he sense me ogling him as he looked back at me. “Wanna take a bath together?” My face heated up as he wink at me before going in the bathroom.

I just smile unconsciously. There’s nothing better than waking up with your love… And having a bath together.

---

“Dito banda, ang main hall ng mansion.” Sabi ni Rosa nang buksan ng mga tauhan ang malaking pintuan para sa aming tatlo nila Cyrene.

Napatingin lamang ako sa paligid habang nagtatatakbo naman si Cyrene sa paligid at manghang manghang tinitignan ang mga paintings na nakapaskil sa paligid. I’m relief that she didn’t think too much about what happened yesterday. Mukhang aware siya na maaaring mangyare ’yon. It’s quite sad, dahil bata pa siya pero ayos na rin iyon. She’s really understanding and positive. Mabuti na lang at nandiyan din ang kambal, mukhang hindi nila iniwan ito hangga’t hindi pa nagiging okay. Kaya medyo nagulat pa ako kanina na ang taas taas ulit ng energy niya.

Pagkatapos namin mag-almusal, umalis naman ulit si Cypher para sa trabaho nito. At doon na rin kami niyaya nila Rosa na maglibot libot sa paligid ng mansion dahil pareho kami ni Cyrene na first time makapunta dito. Mamaya din siguro ay lilibutin pa namin ang mga nasasakupan pa nila sa labas. Argh, parang sa Isla lang din ang peg ng teritoryo nila. Though ang pinagkaiba lang ata ay ang mga disenyo. But it’s still as impressive.

Matapos sa main hall, lumakad ulit kami sa panibagong corridor at nakikinig lang kaming dalawa ni Rene sa mga sinasabi ni Rosa tungkol sa lugar. Nasa harapan ko lang silang dalawa habang ako ay medyo nakapalikod at sinusundan lang sila.

Ilang saglit pa lamang ay may nakita na akong isa pang papalikong corridor, akala ko ay may sasabihin nanaman si Rosa doon dahil iyon ang lagi niyang ginagawa sa bawat madadaanan namin. But surprisingly, we just walked passed it.

Napatigil na lamang ako at tinignan ang mahabang hallway na nilagpasan namin. There’s nothing much and it’s unusually dark? Halos lahat ng nasa mansion ay well lighted pero sa parteng ito, walang halos kailaw ilaw kaya hindi ko na matukoy pa kung ano ang nasa dulo nito.

“Elli?” Napalayo naman ang tingin ko doon nang tawagin ako ni Rosa.

“Anong meron dito?” Tanong ko sabay tingin ulit sa madilim na hallway.

She shrugged. “Nothing too important. Mga imbakan lang ’yan ng mga lumang gamit.” Sabi nito tsaka kami muling niyaya ni Rene palayo sa lugar.

I take a last glance of it before making myself follow the two. I’m being curious again. Argh, this curiosity will low-key get me into trouble. Proven and tested.

Pagkatapos na rin ng paglilibot namin sa buong paligid ng lupain, napagdesisyunan na naming tumigil sa hospital para bisitahin si Tito Orene.

“Uncle Orene!” Masayang bati ni Cyrene pagpasok namin sa kwarto nito.

“Hey Cyrene. How’s your day?” Masayang tanong din nito at agad naman siyang dinaldalan ni Cyrene.

Kinamusta din namin siya ni Rosa at nasabi na daw sa kaniya ng doctor na magpahinga lamang siya at pwede na rin siyang lumabas kaagad basta din ba iinumin nito ang gamot na ibibigay sa kaniya.

“Tito, nakausap ko na po si Cypher.” Panimula ko nang lumabas na si Cyrene nang sunduin ito ng magkambal para maglaro siguro. I swear those twins can be more childish than her.

“Elli, ayos lang kung gusto pa nila akong bantayan o kung ano pa mang nasa isip nila para sa akin.” Marahang sabi nito.

I smiled. “No Tito. Pumayag na si Cypher na pakawalan ka para makauwi ka na sa pamilya mo.”

“Really?” He exclaimed and smiled enthusiastically. Pero agad naman iyon napalitan ng pag-aalala. “Hindi mo naman siguro inaway ulit ’yang asawa mo?”

Umiling naman ako. “Nope. We’re good. Don’t worry. As soon as you get better, pwede ka na ulit umuwi kela Tita.” Sabi ko na ikinatuwa naman niya.

As he says thank you, I don’t know why, he’s smiling and all but his eyes seems showing the opposite. Hindi ko na lamang pinansin pa iyon at baka masyado lang akong nag-aalala sa kaniya. Kaya nagpatuloy na makipag-usap sa kanilang dalawa ni Rosa.

Ilang saglit pa ay nagpaalam na kami dito para makapagpahinga na siya.

“Elli.” Tawag niya nang una na makalabas si Rosa. “Be careful.” Makahulugang sabi nito na ikinatango ko na lang kahit medyo nagtataka.

Nang makalabas na ako ay naglakad na kami ni Rosa paalis. “He seems true and honest on his reactions and what he’s saying.” Biglang komento ng kasama ko nang makasakay kami sa elevator.

I looked at her. “What do you mean?”

“I mean, mukhang posible ngang hindi siya ’yong inaakala naming tao.” Sabi nito.

“Of course, he isn’t.” Agad na sagot ko.

She chuckled. “Chill. Nagsasabi lang ako ng mga insights ko. Pero kailangan mo pa rin mag-ingat. Hindi lahat ng tao, mapagkakatiwalaan mo.”

Tinignan ko naman siya saglit bago ulit magsalita. “Rosa.” I called. “Nasa mall ka ba kahapon, bago mangyare ’yong gulo doon?”

She looked at me like she’s kind of confused. “No. Nasa mansion lang ako at may ginagawang trabaho. Bakit mo naman natanong?”

Sasagot na sana ako nang bumukas ang elevator at may pumasok na mga tauhan na bumati pa sa akin. “Nothing.” I answered and she just hummed.

Siguro nga ay namalikmata lang ako…

---

“Wake up, sleeping beauty.”

I felt someone shaking me and I groaned as I opened my eyes just to see Cypher’s face. I lazily smiled at him. “You’re home.” Sabi ko na lang at humikab pa. Nakatulog ata ako kakahintay sa kaniya. Napatingin naman ako sa wall clock at medyo nanlaki pa ang mga mata ko nang makitang alas dos pa lang ng madaling araw. No wonder I’m feeling a bit groggy.

“Yeah. Magbihis ka na. Aalis tayo.” Sabi nito na ikinakunot ko pa.

Napaupo naman ako sa kinahihigaan. “Huh? At saan mo naman ako balak dalhin ng ganito kaaga…” My voice trailed off as I saw some baggages in front of the bed. Mapagtanong ko naman siya tinignan.

He just gave me a peck on the lips. “It’s a secret. C’mon, si Cyrene sasama din sa atin.” Sabi nito.

And on cue naririnig ko na ang ingay ni Cyrene sa labas ng kwarto pati na rin ang pag-aaway ng kambal. Laking pasalamat ko na lang, na kami kami lang din ang may kwarto sa palapag na ito kaya hindi na ako nag-alala kung may magigising kaming ibang mga tao.

Nagtataka man ay bumaba na ako sa kama at dumeretso na sa banyo. I just took a warm shower then dressed myself in something comfy, dahil ganoon lang din naman ang suot ng kasama ko. Binuhat na nila Axel at Kai ang mga bagahe namin tsaka na kami lumabas ng kwarto. Nakasalubong na rin namin sila Cyrene, and believe me, walang pinipiling oras ang pagka-hyper ng batang ito.

“Might as well continue your sleep. Mahaba pa ang byahe natin.” Sabi ni Cypher nang makapasok na kaming lahat sa isang van.

Kasama din namin ang magkambal pati ang dalawang pinagkakatiwalaang tao ni Cypher sa kung saan man ang punta namin. Tinanong ko pa siya kung saan talaga kami pupunta nang umandar na ang sasakyan na minamaneho ni Axel. Pero nagkibit balikat lamang ito tsaka kinausap sila Kai at ang magkambal patungkol sa kung ano man at hindi na ako pinansin. Alam siguro nito na hindi ko siya tatantanan kaya niyakap ko na lang si Cyrene na nakakandong sa akin na naging lowbat kaagad at tulog na tulog. Napasandal na lamang ako sa kinauupuan at napatingin sa madilim na daanan hanggang sa hindi ko na namalayan ang pagtulog ko.

“Kuya Elli! Wake up! Wake up! Wake up!” Rinig kong matining na pagsigaw sa akin ni Cyrene at malakas pang niyuyugyog ang katawan ko.

“Alright I’m up. Gising na ako.” Natatawang sabi ko nang imulat ko na ang mata ko.

“We’re here!” Sabi nito tsaka umalis sa kandungan ko at bumaba na rin sa bukas na sasakyan. Ako na lang pala ang nandidito, mukhang lahat sila nagsibabaan na.

Bumaba na rin ako sa sasakyan habang sinusuklay ang buhok gamit ang kamay para kahit papaano ay maayos ito. Pero agad naman akong napatigil sa nilalakaran nang mapagtanto ko kung nasaan kami.

“No way.” I whispered as my eyes widen when I looked at the house in front of me. “No fucking way.”

I walked closer and stopped in my tracks as I saw Cypher standing at the front door.

“Ma?” I called. Pero wala namang sumagot kaya mas lalo akong lumapit doon kahit na nararamdaman kong lalabas na ang puso ko sa sobrang kaba. “Papa? Nandiyan po ba kayo?”

Nakita kong medyo

nakabukas

ang pintuan ng kwarto nila. Napalunok pa muli ako at dahan dahang binuksan iyon…

Blood.

It’s my house. My family’s house. Simula nang mangyare ang insidente noon, hindi ko na ito binalikan pa. Paglabas ko sa hospital noon, ni hindi ko na binalak ang pumunta pa dito at hinayaan na lang ang kung sino man na asikasuhin ito. ’Til this day, I can only see this house as a nightmare…

Cypher walked closer to me and held my hand. Wala siyang sabi sabi na hinila ako papasok sa loob. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong asahan. Pero nang makatapak ako sa loob ng bahay na ito, matapos ang ilang taon, hindi ko maiwasang mamangha at malungkot. Parang bang walang patayang naganap sa bahay na ito. Ganoon pa rin ang lahat ng mga gamit, bago man pero ganoon pa rin ang disenyo ng kabuuan ng mga gamit sa loob. I even looked at the pool outside na ngayo’y masayang pinaglalaruan ng magkambal at ni Cyrene. Parang bang hindi tinapon doon ang hiwa hiwang katawan ng aso ko. Hanggang sa mapatigil ako sa kwarto ng nga magulang ko.

I felt my body shaking terribly as my eyes watered in tears. Pakiramdam ko ay bibigay ang mga tuhod ko pero bago pa mangyare iyon, may mga matitipunong braso na umakap sa akin.

“Welcome home.” Bulong niya sa tenga ko. “But this time, if we leave in this house, you’ll remember nothing but memories…”

Napalingon naman ako sa kaniya. “…with us.” Then he gave me a peck. “With me.”

My tears finally fall as I hid myself on his neck and cry. My heart seems to be mending as my days passed with this guy. How can he hurt me but instantly heal me?

“C’mon. Let’s make some new memories in here.” Sabi nito at marahang ngumiti sa akin.

“And when you

found

me?“

“Then we will live together and make new memories.”

Chapter Twenty-Six

“A puppy?”

I said as I stared down

on

a little golden retriever who’s playing around my feet. I’m honestly not into taking care of puppies or any animals. They’re cute, but annoying at the same time! So I really don’t get it why people like them.

“Yes, Elli. He’s part of the family now. Don’t you like him?”

Sabay

akbay

sa akin ni Papa.

I frowned. “

Bakit

naman po kayo kumuha ng

tuta

?“

He chuckled. “I know you’re not fond of animals. But give it a try. A dog is every man’s best friend they say.” Sabi niya tsaka marahang tinapik ang balikat ko at sumunod kay Mama sa kusina.

I looked back at the puppy.

Napaupo

na lamang ako sa sahig at agad naman itong nagtatalon talon sa kandungan ko.

“Elli, she doesn’t have a name yet. Gusto mo bang ikaw na lang

magpangalan

sa kaniya?“ Sabi ni Mama nang

silipin

ako nito

sa sala.

I pout and looked at what’s in front of me. “I guess.” I whispered. “Hey you, is Chie Chie fine for you?”

Tumahol

naman ito tsaka

dinaladilaan

ang kamay ko na ikinatawa ko na lang.

Inangat

ko ang tingin ko at nakita ko ang

pagngiti

ng mga magulang ko sa akin.

“You’re crying again.” Agad naman akong napalingon sa katabi ko.

“Huh? Ahhmm…” Tsaka ko naman kinapa ang pisngi ko at pinunasan ang luha doon. “I-I didn’t notice.” Sabi ko na lang at muling tinignan ang pool na nasa harapan namin.

It’s already midnight, tulog na lahat ng kasama namin. Pero hindi pa naman ako inaantok, kahit na kulang pa ako sa tulog, kaya mas pinili ko na lang na tumambay dito sa pool area. Si Cypher naman hindi ko malaman kung inaantok na, pero mas pinili lang din niya na samahan ako rito. Palagi nga itong nasa tabi ko. Habang nagkakasiyahan ang mga kasama namin, nasa tabi ko lang siya, tahimik, at parang bang inoobserbahan ako.

I’m thankful for that though, kung hindi ay baka bigla na lang ako magmental breakdown. Ironic for me being a Psychiatrist. But we’re all people. I’m having this sad depressing phase in life too.

Ilang saglit pa ay tumayo ang kasama ko sa bench na inuupuan namin. Nanlaki pa ang mga mata ko nang hubarin niya ang T-shirt niya at tsaka sinunod ang pantalon na suot niya hanggang sa naka-tight black boxers na lang ito na nagcompliment naman sa kalakihan niya.

Right, forgive me, I just said something about having a sad depressing phase but you got to understand that this guy is a freaking sex god on legs!

“Let’s swim?” Sabi naman nito tsaka na naunang lumakad palapit sa pool at nilubog ang katawan doon.

He turned around and raise his brow at me like saying if I’m coming or not. Napalunok naman ako at hinubad na rin ang shirt na suot pati ang short pants hanggang sa nakaboxers na lang din ako. I bit my lip as I walked to the pool while him staring at me. I slowly lowered myself in the pool and I even shivered at the coldness of the water. Ininda ko na lang iyon at lumapit kay Cypher.

He instantly wrapped his arm around my waist as his other hand caressed my cheek. I automatically leaned on to it and sighed in contentment.

Silence surrounds us from a moment before I gather my courage to speak. “Cypher.”

He hummed as a response.

Tiningalaan ko naman siya. “Why did you leave me that night?” I asked and it’s almost like in a whispery tone.

Mukhang alam naman niya ang gabing tinutukoy ko. Iyon ’yong nagkagalitan kami nang makabalik ako sa kaniya galing sa mga kamay ni Mario at nag-away pa kami dahil kay Tito Orene. That night would’ve been as amazing as the other nights I’m with him, but the fact that he just leave me… Don’t get me wrong, I’m okay with it now. But if it happens again? It will totally hurt as much.

He stared at me before leaning down and resting his forehead on my shoulder. I’m even quite surprised as he sighed and breath like he was tired of something. Like he just give up and leaned on me. “I’m sorry.” He whispered. “I know that I hurt you that night and saying ‘sorry’ is unforgivable. But I just don’t want to go overboard and might hurt you even more if I didn’t leave.”

“Cy…”

“If I stayed there, I might not be able to control myself. Nang mawala ka sa isla, I’d panicked and got scared that I lose you again.”

Wait, again?

“Kasi sabi mo hindi ka aalis. You said that you’ll stay. You even agree on living with me even though you knew how dangerous it is. I even told you before right? Don’t do it again. Don’t just leave me. I finally found you, so please…” He beg, it’s like a child asking desperately. I haven’t seen this side of him for a while. Huling kita ko sa ganitong Cypher, ay noong nagbalik ako galing sa pakikipagkita ko kay Mario at inakala nilang lahat na nawawala o tumakas ako.

My heart is beating so fast in joy and contentment. Bigla namang pumasok sa isipan ko ang binatang laging nasa panaginip ko. I held his face and made it leaned off my shoulder to take a good look of him. I silently gasped as I saw swirl of emotions on his face. Not his cold or playful face. But something really touches my heart and made me read him easily. Like he’s finally showing me his other side.

Like a beast actually been tamed.

I smiled at him. “Right.” Panimula ko habang may namumuong luha sa mga mata ko. “You finally found me.” I said. “We will live together.” My tears started to fall down and it is like, I missed him for some reason. “And make new memories, as you say.”

He smiled and chuckled before leaning down and gave me a soft long kiss. “Yes. We will.”

I held both of his face with both of my hands. I gently caressed his face and take in the sight of his handsomeness. It really feels like I missed him. Like I haven’t seen him in so many years…

“Do you know… What love is?” I asked unconsciously.

Tinignan niya pa ako saglit bago niya muling unti unting inilapit ang mukha niya sa akin. “I love you.” He whispered but enough for my heart to hear. “And that’s all I know.” Then he once again captured my lips.

I sighed in relief as I move my hands on his hair and pull him closer as our passionate kiss becoming hotter. He lick my lower lip like asking permission to invade my insides. I gladly opened my mouth and he instantly ravage my tongue, the corners of my mouth, everything. Na parang bang siya ang nagmamay-ari nito. Na sa kaniya lang ako. Which is true. I am his. And he also made me feel that he is mine.

I felt his hand went down on to my leg and made it wrapped around his waist. Napayakap na lamang ako sa mga balikat niya at itinaas pa ang isang binti papulupot sa kaniya hanggang sa buhat buhat na niya ako. He carried me while his palms are on my ass cheeks.

I groaned as I push myself even more to him. Tinaas niya pa ako ng kaunti hanggang sa naputol na ang halikan namin nang bumaba na ang mga labi niya sa panga ko. Napapahinga na lang ako nang malalim nang marating na ng mga maapoy niyang halik ang leeg ko. He went down until his attention is on my collarbone. I can’t help but made a whispery moan as he bit my flesh and suck it.

Ilang saglit pa ay naramdaman ko na ang paglakad niya sa pool habang ninanamnam pa rin ang leeg ko. Naramdaman ko na lang ang sarili na nakasandal sa side ng pool at wala niya akong kahirap hirap na binuhat paupo doon.

I dazedly looked at him as he smirked at me while he put his pointer finger on his lips, gesturing me to keep quiet. Napalunok naman ako sa nerbyos pero hindi ko rin maikakaila ang excitement na nararamdaman. Oh god, the pervert me is back in action.

Binalikan na niya ulit ang leeg ko hanggang sa mas bumaba pa siya doon. I bit my lip to keep my moans to myself as he capture my beading nipple while his hand playing on the other one. He just keep switching on each side as my commando felt uncomfortable inside my boxers.

Nang magsawa na siya sa dibdib ko, bumaba muli ang lakbay ng mga labi niya. Ramdam ko ang paghawak niya sa waistband ng boxers ko tsaka ito binababa. Tinaas ko ng kaunti ang pwetan ko para tuluyang mahubad ang pangbaba ko.

I even shivered as my cock felt the cold breezing wind as Cypher finally set my boxers aside. I felt my face heating up as he stared at me hungrily.

Narinig ko naman ang mahinang pagtawa niya tsaka siya muling umangat papantay sa mukha ko at binigyan ako ng mabilis na halik. “I love how you still blush even though we’ve done this so many times.” Komento niya na ikinanguso ko na lang at lalo ko pang ikinamula.

He just smirked at me before leaning down again. My head automatically went up as I close my eyes and lips shaped into ‘o’ when I felt his wet mouth take my needy cock. Agad na lang ako napahawak sa buhok niya at pinanood ang paggalaw ng ulo niya.

I did my very best to keep my moans to myself. Others might hear us, especially Rene! Oh god, we have a kid in this house, and I don’t want to dirty her innocence by seeing us in this position.

“Cypher, can w-we just continue this in t-the room?” I whined as he suck me further and ignore me.

I definitely won’t last any longer if he keeps—

Agad kong tinakpan ang bibig ko gamit ang kamay ko nang natamasa ko na ang kasukdulan ko. I’m just hoping that I didn’t moan too loud and my hand helps to cover up the sound that I let out. My breaths became heavy and I feel myself shaking, not because of coldness mind you.

When he finally lick me clean, he finally leveled himself in front of my face with his famous playful smirk. “That’s fast.”

Naramdan ko naman agad ang pag-ragasa ng dugo ko sa mukha nang sinabi niya iyon. Argh, nakakahiya. Kasalanan ko bang hindi ko na mapigilan?

He chuckled as he gave me a peck before leaning back and went to the side. Umahon naman na siya at mukhang naglaway pa ata ako sa pagflex ng muscles niya sa braso nang buhatin niya ang sarili paalis sa pool. Pinulot naman niya ang boxers ko tsaka ito binigay sa akin. Namumula ko namang kinuha iyon tsaka na rin tumayo at sinuot ito habang nauna na siyang pumunta sa mga damitan namin. Pagkasunod ko sa kaniya, hindi naman siya nagbihis, kung hindi inabot niya lang sa akin lahat ng damit namin. Nagtataka ko namang kinuha iyon sa kaniya. Saktong pag-abot ko no’n ay agad na siya pumunta sa gilid ko at binuhat ako na pang-bridal style. I yelped in surprise as he just chuckled at my reaction before going in the house.

Namumula lang akong nakatitig sa maputi at matipuno niyang dibdib hanggang sa dire-diretso itong pumasok sa isa sa mga kwarto. Walang sabi sabing inilapag niya ako sa malaking kama. Napalunok at napahawak na lang ako nang mahigpit sa mga damit habang pinapanood ko siyang hinuhubad ang tight boxers.

I bit my lip as my commando instantly get hard again when I saw his majestic cock. And oh my goodness, it’s pointing at me like it wants me!

Lumuhod naman siya at tsaka binigyan ng halik ang binti ko, papaakyat sa hita ko, then he gave a sinful lick to my very alive dick, tsaka niya pinagpatuloy ang halik niya papaakyat sa tiyan ko, sa dibdib and even gave my nipples each lick. Argh, he’s a living tease! Then he went up until he face me again. But before anything else, he gave me a loving kiss on my forehead.

My heart burst in warmth when I heard him say those words again. “I love you.”

I smiled and wrapped my arms around his neck. “I love you too.” Then pull him down and continue our kiss.

Matapos ang mahaba naming halikan, humiwalay na rin ito at umalis sa ibabaw ko. Nagtataka ko naman siyang tinignan at pumunta ito sa isang closet na parang may hinahalughog doon. I instantly blushed as I recognize a bottle of lube. He’s a tease, a sex god, and he’s fucking ready!

He put an enough amount on his fingers as he stared at me and watch my every reaction when he insert his two fingers in me. I let out shaky breaths as he move it inside me and it didn’t take long for me to moaned like some needy slut when he found my sweet spot. Medyo nanlaki pa ang mga mata ko dahil sa ingay na ginawa ko at iniisip na baka may makarinig sa amin.

Mukhang napansin naman iyon ni Cypher tsaka sinabing, “Don’t worry, I’ve already made the rooms soundproof.” He smirked then purposely keep hitting my prostrate as he added another finger.

“Please.” I mewled. “Please, take me. Just take me.” I beg as I turned into a moaning mess.

“Such a lewd request.” He commented as I saw his other hand holding the bottle and gave his cock a big amount of lube.

And seeing him pump his own commando just added to my fuel which made me keep on begging him to take me. Agad naman niya ako pinatahimik nang walang sabi sabi niyang inatake ulit ang labi ko. He kissed me into oblivion as he work his hand in me. Then I just felt being hauled out of the bed and found myself laying on his hot delish body.

Pinutol ko na ang halikan namin at umupo sa bewang niya. Napakagat labi na lamang ako nang makita ang nakahain sa harapan ko at mukhang parehas lang kami ng nararamdaman ngayon dahil sa mga tingin niya sa akin. It looks like a predator wanted to attack his prey.

“Take the lead, baby.” He huskily said as he teasingly grind on to my ass.

Napalunok na lamang ako habang sinimulan ng iangat ang sarili at ipinwesto sa malaki niyang alaga. I hold it and it’s really enormous but delicious and made me salivating at the same time. Kagat labi ko na lang ito itinapat sa akin. I shudder when I felt his cold lube covered cock on my crease. My ass gently swallow his mushroom head which gave me a groaned from him as he move his hands on my waist.

Kitang kita ko ang pagpipigil niya na atakihin ako kaya binitawan ko na ang alaga niya at pwersang umupo nang tuluyan. We both moaned at my sudden action. It hurts on my part but it totally paid off when my prostrate remind its presence and I just felt deliciousness.

Inilapat ko ang mga kamay ko sa abs niya at nagsimulang gumalaw sa ibabaw niya. I didn’t held back, I just moaned, mewled, and furiously move on top of him.

“You’re so sexy, baby. So fucking hot.” He growled as he also, equally, move in me.

I think I’m seeing lots of stars when he keeps hitting my spot. I didn’t even said anything except loud moans as I climax but didn’t stop moving as well.

Umupo naman si Cypher kaya agad ako napahawak sa balikat niya. He didn’t say anything but just watch me as I keep moving. I even felt some tears sliding down my face, not because I’m hurt, but because it’s just too much for me. Too much pleasure. But I can’t get enough of it. I want more.

Mas lalo namang lumakas ang ungol ko nang hawakan niya ang alaga ko. He pump it as I move up and down on to him. I felt myself nearly exploding again as he lay me down on the bed. Siya naman ang nasa ibabaw ko. He held both of my legs as he started to thrust in me hard. I cried my moans while also watching him move his hips on to me.

Then he let my legs wrapped on his waist as he leaned down to me. He gave me a hot kiss as I felt myself getting close again.

“Cum with me, Mon Coeur .” He said then thrust even faster and harder which made me blind in pleasure.

I moaned so loud as I explode and felt like I’m in heaven as I also felt his seeds inside me.

He’s still thrusting but slower when he asked, “Can I make love to you all night?”

I looked at him with a hot face as I response, “Do you really have to ask that?” Then I moaned when he hit my prostrate again.

He smirked and gave me powerful thrusts as we spend our remaining time before sunrise making love to each other.

---

“Tito Orene, ayos na po ba talaga kayo?”

Nag-aalalang tanong ko sa kaniya nang bisitahin ko ito sa kwarto niya sa mansion nang makabalik kami sa maikli naming bakasyon. Nalaman ko kasing nagpumilit na itong lumabas sa hospital. Ayos lang naman daw na lumabas labas siya sabi ng doctor huwag lang masyadong bibiglain ang katawan. Pero hindi ko naman maiwasang mag-alala sa kaniya.

He snorted at my reaction. “Ayos na ayos iho. Tsaka mas maganda na ’tong naigagalaw galaw ko na ang sarili ko. Baka mas lalo lang lumala ang kalagayan ko kapag nanatili pa ako doon sa hospital.”

Napabuntong hininga naman ako. “Nag-aalala lang po ako.”

Natawa naman ito nang mahina tsaka naglakad palapit sa akin. He patted my shoulder. “Why don’t you tour me around as we talk about your little vacation with your new family?” He said.

I beamed at him when he said about my ‘new family’. Sumang-ayon naman ako sa gusto niya at lumabas na kami ng kwarto. Susunod pa nga sana ang mga gwardiyang nakabantay kay Tito Orene pero sinabihan ko na lamang ang mga ito. And in my relief, hinayaan na lamang nila kami. Mukhang alam na rin nila na hindi na ganoon kadelikado ang pagsama ko kay Tito Orene nang mag-isa.

As we walked to the long corridors, I started to blabbing on about the weeks in my family’s old house. It’s been blissfully amazing! Pagkatapos ng gabing pagtatalik namin, of course, for apparent reason, nalaman ng magkambal pati nila Kai at Axel tungkol sa ginawa namin sa pool. I have no idea how or when they saw us, but I’m just glad that Cyrene is totally clueless about it. Ang mahirap lang ay kailangan ko laging ilipat ang atensyon ng bata palayo sa topic na iyon. Habang lahat sila ang natutuwa lang sa reaksyon ko.

Umaalis rin kami sa bahay na iyon para ipasyal si Rene. Tuwang tuwa rin naman ito makakita ng bagong lugar, at kasama pa namin si Cypher na mas lalong nagpataas ng energy niya, kung may itataas pa ’yon sa ganoong lagay. Kapag nasa bahay kami, parang normal lang ang mga araw namin, which I love. Having ordinary meals together. No Mistress or Master thing dahil magpinsan naman sila ng magkambal. Sila Kai at Axel naman ay matalik na kaibigan ni Cypher kaya kapag sila sila lang, hindi na nila ito tinatawag na Master. Pero si Kai, dahil mapang-asar siyang tao, Princess pa rin ang tawag niya sa akin. Si Axel naman, sadyang seryoso lang talaga siyang tao kaya patuloy niya pa rin akong tinatawag na Mistress. But at least it’s just us. Wala rin naglilingkod sa amin o kung ano pa man. Parang bang walang konektadong patayan sa trabaho nila. It’s completely normal.

But of course, we have to go back in here. May trabaho pa sila at naiintindihan ko naman iyon. Kung may oras ulit, babalik kami roon. Our house is kind of far from our neighbors, kaya wala rin kaming problema na makihalubilo sa mga taong nandoon. Lalo na kung ang mga kasama ko na sa unang tingin pa lang ay mai-intimidate ka na.

“That’s nice, Elli.” Komento naman ni Tito Orene sa mga kwento ko. Kita ko namang may lungkot sa mga mata niya kahit na nakangiti siya sa akin ngayon.

Napakunot noo lamang ako sa pag-aalala. “Are you okay Tito?” Tanong ko.

And on cue, nag-ring ang phone nito. Binalik na rin kasi nila ang mga gamit nito nang mapakiusapan ko si Cypher na pakawalan na lang siya, kaya nagagamit na niya ulit ang cellphone niya.

“Ah, teka lang iho, sagutin ko lang ’to. Tumatawag si Tita mo.” Sabi nito tsaka lumakad na palayo nang makatango ako.

Tito Orene always smiles in front of me. But at the same time, he has this sad eyes that just made my gut felt something wrong. I hope he really is okay.

Napabuntong hininga na lang ako at maglalakad na rin sana nang mapansin kong natigil pala kami sa tabing hallway na nilagpasan namin dati nila Rosa. ’Yong sinasabi nitong imbakan ng mga lumang gamit.

Napalingon naman ako sa magkabilang gilid ko at wala namang tao doon. Tinignan ko ulit ang may kadilimang hallway. My curiosity is like pulling me towards this way for some reason. Argh, I hate myself for having such a curious mind all the time.

Muli na lang ako napalingon sa direksyon na dinaanan ni Tito Orene. Siguro masyado itong nalibang sa pag-uusap nila ni Tita kaya hindi na niya napansin na masyado na siyang lumayo. Oh well, I guess if it’s just some old storage room or something, nothing would hurt by just looking at it… Right?

Napatango na lamang ako sa sarili at tinahak na ang hallway na kanina ko pa tinititigan. As I’m walking, it’s not really that dark. May kaunting ilaw pa rin naman at dahil iyon sa mga ilaw na nanggagaling sa corridor na inalisan ko. At least nakakakita pa rin ako dito.

While looking around, there’s nothing special into it. It’s really simple. No designs at all. Just an ordinary… hallway. Parang ngang ito ’yong mga hallway na nakikita mo sa mga horror movies. I don’t believe in ghosts and those kind of stuffs, but if they were true, I’m hoping that they don’t show instantaneously in front of me. Like I’m having a hard time keeping up with this new Mistress thing in life. Ayaw ko ng may dadagdag pang kababalaghan sa storya ng buhay ko.

Ilang saglit pa ay napatigil na ako sa pinakadulo ng nilalakaran ko. I tilt my head as I stared at an old looking door. Well, it’s still pretty decent, but if you compared it to the other doors in this mansion, this one looks old and normal.

Nilapitan ko naman iyon at sinubukang buksan. “It’s locked.” I said to myself. I didn’t even tried to look for some automatic buttons to open this one, because it is just an ordinary door out of all the doors here in this place. Maybe it has to be opened by a key.

That’s a shame. Napakibit balikat na lamang ako at aalis na sana nang maramdaman ko ang kaunting paggalaw ng kwintas na suot ko. Then I suddenly remember the key that Sir Gregory gave me.

I looked back at the door and try to examined the doorknob. Napahawak naman ako sa susi na ginawa kong kwintas. Sabi ni Sir Gregory kakailanganin ko raw ito, kaya kahit wala naman ako kaide-ideya kung para saan, lagi ko na lang din ito sinusuot at mukhang hindi rin ito masyadong binibigyan ng pansin ni Cypher.

I noticed the doorknob’s keyhole is little enough for this key.

This is ridiculous.

Pero… wala naman sigurong mawawala kung susubukan ko, hindi ba?

Napahinga na lamang ako nang malalim at hinubad ang kwintas na suot ko. Pasimple ko na lamang ito nilusot sa keyhole at, “It fits.” I said to myself when it perfectly fits. I turned the key and heard a click meaning it’s unlocked.

Tumingin pa ako saglit sa likod ko at wala pa rin namang dumadaang tao doon. Then I just took a step inside and just let the door opened incase if someone calls my name outside and I’ll be able to hear it.

“Woah.” I said as I wonder my sight around. Well it’s true, it seems to be a storage room. But this is the kind of a storage room that every antique buyers would’ve dream. Vase, chairs, tables, figurines, all of these were like some high price antiques. Old classics, it’s so aesthetic, this should be a museum for a reason! At dagdag mo pa na malinis ang paligid, mukha hindi rin talaga nilang hinahayaang may alikabok na kumakalat sa kahit saang parte ng mansion.

But what catches my attention, is some kind of cloth that is hanging on the middle of the wall. Like it’s hiding something. I’m assuming a painting? Or maybe a picture?

I shrugged and just walked straight towards it. I guess this is something special? I mean, nasa dulo ito, agaw pansin din dahil nakagitna, at mukhang may kalakihan din ito.

Nang makalapit na ako, marahan ko namang tinaas ang tela. Oh it is a picture. But I can’t get a closer whole look of it…

Bigla namang tumunog ang emergency sound ng mansion na ikinagulat ko at aksidente ko pang nahila nang tuluyan ang hawak kong tela. I even cursed as I catch the cloth and try to immediately think on how I would hang this back. At bakit nanaman kaya tumunog ang emergency sound? May nangyare nanaman bang pag-atake?!

Ilalapag ko na lang sana ang tela sa tabi at aalis na sa lugar nang mapaangat ang tingin ko sa malaking litrato.

I felt my heart just drop and even the big cloth that I’m holding also drop on the floor as I stared at the frame in disbelief.

“H-How…”

It’s Cypher’s family picture. His father, the Late Master Carter, sat in authority on a expensive chair while holding his wife’s, Late Mistress Chessa’s, picture frame. He has a smile on his face. Then standing next to him on the right side, I’m assuming it’s Cypher because of the white hair. He has this big cheshire grin on his face. And on the left side…

Another boy.

Who’s definitely look like Cypher.

Identically look like him.

Same eyes,

Same features,

But with black hair.

And an expressionless face…

“Alam mo may napansin ako!” I exclaimed at him while we were walking on our way to the big tree we found a few days

ago to watch the sunset.

“

Ano

naman ’yon?“ He calmly asked.

Napanguso naman ako sa kaniya. “I’ve been talking a whole bunch of stories about my family. Tapos ikaw wala man lang sinasabi sa akin tungkol sa pamilya mo! Pangalan mo nga lang alam ko eh.” I whined.

He chuckled as he squeeze my hand. “Hindi mo naman ako tinatanong tungkol diyan.”

I put up a curious face. “Then tell me about your family! Like where’s your mother, since I already met Tito Carter. And do you have siblings or just also a solo child like me?”

Nailing na lang ito sa akin dahil siguro sa dami ng tanong ko sa kaniya. “My mother died when we were born.”

“Oh…” I sadly said then immediately went curious again. “We?”

Tumango

naman siya. “Yeah. I have a sibling. We’re twins actually.”

Nanlaki

naman ang mga mata ko na ikinatawa naman niya. “That is so cool! Is it a girl or boy?

Magkamukha

ba kayo?“

He hummed. “He’s a boy. And yes, we are identical.” Then he shrugged. “Though recently he started to dye his hair white.”

Napakunot noo naman ako. “And why is that?”

“Sabi niya para hindi daw

malito

’yong mga tao sa amin kapag nakilala na ako ng lahat.“

Paliwanag

nito.

“Oh right. You told me about this training training thing, which I still don’t get it. Like why aren’t you allowed to be seen by anyone?”

Natawa na lang ulit siya. “Nah, I’ll explain it when the right time comes.”

I pouted but didn’t push him any further for it. “Then… What’s your brother’s name? Is it close to your name as well?”

He smiled. “Not really. Pero

nagsisimula

din siya sa C.“

“Okay? Then what is it!” I demanded which made him chuckled again.

“Cypher. His name is Cypher Infierno.” He answered.

I tilt my head. “Cypher?”

He hummed and nodded.

“It’s a cool name.” I commented.

“It is.” Then he raised his eyebrow. “But cooler than mine?”

I snorted. “Your name is pretty. Too pretty for a manly guy like you!”

He chuckled. “Well, blame my mom.”

“But it’s okay. Even though I like Cypher’s name… I like yours better, Celestine!” I exclaimed.

“Celestine.” I said as I hold on to my head when I felt it aching and throbbing.

Unti unti naman akong napaatras habang nanlalaki pa rin ang mga mata ko sa litratong nadiskubre ko. I flinched when I bump something behind me. Agad naman ako napalingon at nakita si Tito Orene, pero hindi siya nag-iisa. May mga estranghero sa likod niya na ikinakaba ng puso ko.

“Tito Orene—”

Naputol naman ang sasabihin ko nang may tinurok siya sa leeg ko. Masyadong mabilis ang pangyayare kaya hindi ko na ito naiwasan hanggang sa naramdaman ko na lang ang sarili na nanghihina.

Tinignan ko pa siya bago tuluyang natumba sa sahig habang ang umaalingawngaw na emergency sound ay parang hindi ko na masyadong marinig. Nararamdaman ko na lang ang pagbigat ng mga mata ko na parang bibigay na ito at pipikit na lamang. Pero bago pa mangyare iyon, pinilit ko pa ang sarili ko na mapalingon muli sa malaking frame na nakapaskil sa pader.

I stared at the black haired boy with the same stormy grey eyes as the white one before darkness finally eats me.

“Celestine…”

Chapter Twenty-Seven

“Mama, lalabas lang po ako!”

Paalam ko

habang

papatakbo

na ako palabas ng bahay kahit hindi pa ito

sumasagot

. It’s boring in here, so I need to go out. And we’re on a island for vacation. Sayang naman kung hindi ko pa ito

lubusang

lilibutin

. Though I still have a lot of time to stroll around dahil nandito naman kami hanggang sa matapos ang summer vacation. But I might as well to start my little adventure in here.

This island is not that bad at all. It’s really beautiful in here and probably one of the most mesmerizing place I know. And I’ve been to a lot of places, mind you. Pero hindi katulad sa ibang lugar na

napuntahan

namin, walang masyadong

katao

tao dito. May iilan, pero karamihan ay mga

tabahador

dito.

Kakadiskubre

lang kasi ng islang ito, kaya siguro wala pa

gaanong

tao.

Napanguso na lang ako

habang

naglalakad sa pampang. Maganda nga ang isla, ang boring naman. Wala akong kalaro at makakasama sa

paglilibot

dito. Syempre nandito ang mga magulang ko, pero iba pa rin ’yong may kasama ka na

nalalapit

lang sa edad mo. Sa mga beaches at islands na

napuntahan

namin nitong mga nakaraan na bakasyon, marami akong mga

nakikilalang

mga bata at bagong

makakalaro

. Pero dito…

Naputol naman ang pagmumuni muni ko nang makita ko nanaman ang binata na nakita ko noong isang araw. I smiled widely as I saw him walking by with a little bucket.

Well, one playmate is better than none!

Masaya naman akong tumakbo

patungo

sa direksyon niya. I was about to touch his shoulder when he instantly turn and grab my arm. Pinaikot pa ako nito at

pwersahang

pinadapa

habang

nasa likod ko ang brasong hawak hawak niya na pakiramdam ko ay malapit na atang

mabali

.

Ramdam

ko pa ang

pag

ipit

niya sa akin gamit ang tuhod niya na nasa likuran ko. Agad ko namang ginamit ang isa kong kamay at

pinagpapalo

’yon sa buhanginan

habang

sinisigawan

siya. “Let me go! You

might

break my arm!“ Naiiyak na sabi ko at agad naman niya akong binitawan.

“Sorry… Akala ko kasi—”

“I’m just going to say ‘Hi’.” Naiiyak na sabi ko tsaka napaupo nang maayos

habang

marahang

minamasahe

ang sariling braso at dahan dahang

iniikot

ang balikat. “Why do you have to do that?” I hissed.

Kita ko namang napakamot ito sa

batok

. “Sorry na. It’s just my fighting instinct. I thought something danger is coming. But it seems to be the total opposite of it.”

Inirapan ko naman ito tsaka napanguso. “But it doesn’t change the fact that you hurt me.”

Tuluyan na rin itong napaupo sa harapan ko. “Masakit ba talaga?” Tanong niya at marahan pang hinawakan ang braso ko na may

bakas

pa ng hawak niya.

I stared at him as he examined my arm. I can’t help but admired his looks. He’s so pale and he can pass on looking like an angel. A manly angel though. He seems delicate but at the same time intimidating with all those muscles. Kaya naman parang wala lang sa kaniya ang

itumba

ako sa buhanginan.

“—Kid. Hey kid.” Nagising naman ako sa iniisip at tuluyang napunta ang atensyon sa kaniya. He’s looking at me weirdly. “Are you okay? You’re spacing out. Masakit pa rin ba?” Tanong niya at doon ko na rin napansin na

minamasahe

na niya ang braso at balikat ko.

Surprisingly, it’s not that hurt anymore. Pero may nararamdaman pa rin akong kaunting pagkirot kapag

naigagalaw

ko ang balikat ko. But it’s bearable, so it’s all good. “It’s okay.” I inaudibly said. Then he raise his brow at me when I point him. “But you’re still not forgiven!” I exclaimed.

He chuckled, which is pleasant in my ears. “Okay? So what should I do for you to forgive me?” Sabi nito tsaka marahang hinalikan ang tuktok ng kamay ko na agad ko namang ikinamula.

H-He kissed my hand!

Oh my god. Who does that? Is he gay too? Well even at such a young age, I know to myself that I’m more into ogling muscular men than girls with big boobs. At laking pasalamat ko pa na ayos lang ang mga magulang ko doon. Tanggap daw nila kung sino ako at kung saan ako

sasaya

basta ba hindi ko sasaktan ang sarili ko.

But this guy… “Are you gay?” Before I can stop myself, it just came out of my mouth. Gulat ko namang tinakpan ang bibig ko at

nanlalaki

ang mga mata

habang

tinititigan siya. I hope he didn’t take it in the wrong way.

In my relief, he didn’t seem to be offended on it. Nagkibit balikat lamang siya. “If liking you makes me gay. Then I guess so.” Then he winked at me.

Lalo naman akong namula sa sinabi niya. “L-Like me? Y-You’re crazy.

Kakakita

lang natin no’ng isang araw. Plus! I didn’t even know your name.“ I whined to hide my embarrassment. And why the hell I’m stuttering? Argh.

He hummed. “Is that so?” Panimula niya tsaka marahang binitawan ang braso ko at

inilahad

ang kanang kamay niya. “Celestine Infierno. Nice to meet you.”

I looked at him and his hand. I timidly took it as we shake hands. “Elliot Javez. But you can call me Elli.”

Then he warmly smiled at me. “I think Mon

Ceour

, will fit to you too.“

Napanguso naman ako sa sinabi niya. “Mon

shur

?“

He chuckled and nodded. “Mon

Ceour

.“

Kinunotan ko na lamang siya ng noo. “What was that even mean?”

He shrugs. “You’ll know.” Then he shyly peaks at me that made my turn to raise my brow at him. “Am I forgiven?”

I suppress my smile as I pretend to think. He is so cute! “Nope.” Sagot ko tsaka binawi ang kamay na hindi ko na napansin na kanina niya pa hawak hawak. Tumayo na ako at

pinagpagan

ang sarili

habang

tumayo na rin siya sa kinauupuan.

“Then, what should I do for you to forgive me?” Tanong niya

habang

pinapanood ako sa ginagawa.

Hinarap ko naman siya at nginitian nang malaki. “Be my playmate!”

He snorted. “That’s easy.”

Then I frowned and start to think something hard that he’ll be complaining with. “Then can I give you a nickname?”

Tinaasan naman niya ako ng kilay. “Nickname? What am I? Your pet?”

I pouted. “Hey, Celestine is a mouthful! It is a pretty name by the way, but it’s too long!” I whined and gave him my puppy eyes. People around me told me about using it as a weapon because… I don’t really know. They just said that they can’t resist me if I’m using this expression. I hope it works to him

too!

Tinitigan naman niya ako tsaka na ito natawa at marahang pinisil ang pisngi ko. “Fine. Let me hear that nickname you made for me.”

Nginitian ko namang siya nang malaki. “

Celly

!“ I screamed joyfully.

Napasimangot naman siya na ikinatawa ko. “The heck? I’ve never heard such an ugly nickname.”

“Hey! That’s so rude. Ang cute nga eh.

Magka

-rhyme

pa tayo, Elli and Celly. Kung

mapangitan

ka man, wala ka ng choice, iyon nga gusto ko.“ I said as I crossed my arms.

Bumuntong hininga naman siya. “Wala na bang iba?”

Nangingiti

naman akong umiling iling sa kaniya. Napairap na lang siya at

inilingan

ako. “Fine, whatever.”

I cheered as I look at his bucket. “Oh, you’re collecting shells again? Can I help?”

Then he picked up the bucket and held my hand with his other hand. “Of course you can, Mon

Ceour

.“

I beamed at him even though I am blushing at our holding hands and I didn’t still understand what that nickname means. But at least my vacation won’t be that boring anymore!

“Let’s go then,

Celly

.“

---

“Elli, may bisita ka!”

“Wait lang po!” Sigaw ko pabalik kay mama habang

naghahanap

ako ng

masusuot

na damit.

Si

Celly

panigurado ’yon. Ilang araw na rin simula no’ng lagi ko na siyang nakakasama

maglaro

at

maggala

sa isla. Mukhang madalas o matagal na ata siya sa islang ito dahil alam niya ang mga

pasikot

sikot

, at kilala siya ng

karamihang

nandito.

Pero tuwing may makakasalubong kaming mga taong nagtratrabaho dito, parang bang

ginagalang

siya? I mean, kapag kami kami lang nila Mama at Papa,

palakaibigan

naman ang lahat. Pagdating sa kaniya, talagang

ngingitian

siya at

magba-bow

pa na lagi kong

ikinakataka

. Kadalasan ay

tinatanguan

niya lamang ang mga ito at mukhang hindi naman na-offend ang mga tao sa ganoong sagot niya sa kanila, medyo tuwang tuwa pa nga ata sila na tinanguan sila nito. I even asked him about that, but he just shrugs and change the topic. So I just didn’t push him about it any further. Mahirap pilitin ang ayaw magsalita.

Nang

makabihis

na ako, agad na akong lumabas ng kwarto. Pero unti unti naman akong napatigil nang makita ko ang

senaryong

nasa

harapn

ko.

Celly

looks calm as always, like he just didn’t care what’s around him. While my parents… How should put this? They look kind of nervous but at the same time, they seemed to be respectful? Wait, pati ba naman sila?

Napalingon naman sa direksyon ko si

Celly

at ngumiti ito sa akin. Mukhang nagulat pa ang mga magulang ko sa

reaksyong

binigay nito tsaka na rin sila napatingin sa direksyon ko. Agad ko na lamang sila nilapitan at iniwaksi na lang ang mga iniisip. Baka

guni

guni

ko lang ’to. Baka nagulat lang sila dahil akala rin siguro nila na kami lang ang nandito pero

nakahanap

pa ako ng kalaro.

“Hey, kanina ka pa?”

Panimulang

tanong ko kay

Celly

.

Umiling lamang ito

tsaka

sinilip

ang mga magulang ko.

Tinigan

ko rin naman sila Mama at Papa. Nang mapansin nilang nakatitig ako sa kanila, bahagya na lamang

napaubo

si Papa tsaka nagsalita si Mama. “Ah, Elli

naipaalam

ka na sa amin ni Celestine.“

I beamed at them. “I’ll be back before dinner.” Sabi ko tsaka na niyaya si

Celly

nang bigyan ako ng tango nila Mama.

Napansin ko pa ang bahagya nilang

pagtingin

sa kasama ko pero agad na rin nila iniwas ang tingin nila. Habang itong katabi ko ay parang wala lang iyon sa kaniya. Na parang bang normal lang ang lahat.

“Is it just me, or my parents treated you differently?” Takang tanong ko nang tuluyan na kami

makalayo

sa bahay.

Nagkibit balikat naman ito. “It’s just you.” Then he looked at me. “I saw the mini cafe have some new dishes.” He smirked. “Kung sino ang mahuli sa pampang,

manlilibre

.“ Then he ran.

“Hoy,

Celly

!

Madaya

ka talaga!“ Sigaw ko at tumakbo na rin pasunod sa kaniya habang naririnig ko ang

pag

alingawngaw

ng tawa niya.

---

He kissed me!

Oh my goodness, my first kiss has been taken… By him! I feel like I’m in heaven. I’m just so happy right now.

And

did he just say,

’my

heart’

? I think my heart literally jumping in joy!

Pero agad naman napawi ang saya na nararamdaman ko nang

maalala

kong bukas na pala ang

alis

namin. Vacation is over, and we have to go back. I still have school and my parents also have their jobs.

I wonder if next vacation Celly will be here again? Nakalimutan kong itanong kanina. Argh, medyo okupado lang ’yong isip ko sa gusto siya makasama ngayong araw. Panigurado bukas ay magiging busy kami nila Mama sa

pag

impake

ng mga gamit namin.

Kaya nga pinilit ko pa siya na manatili doon sa puno. Gladly,

pinagbigyan

naman niya ako. Effective talaga ’yong puppy eyes expression ko sa kaniya!

Tsaka

alam din naman niya na bukas na

alis

namin kaya din siguro ganoon. Pero hindi kami nagsalita patungkol doon. We just spend our day like how we usually do, except for the kiss of course. I’m thankful for that though, at least this trip will definitely be unforgettable to me.

I should’ve ask him for his phone number or any social media accounts. Pero minsan ko na siya natanong tungkol diyan at sabi niya lang ay wala raw siyang mga ganoon.

Noong

una hindi pa ako

naniwala

. But

Celly

is not the kind of person who lies. I mean that’s what I know. Kaya hinayaan ko na lang iyon, tutal

nagkikita

naman kami parati pero iba na pagdating bukas dahil aalis na kami.

I woke up the next morning then lazily got up.

Agad

ko naman tinignan ang wrist watch ko sa side table. “10 o’clock?!”

Sigaw

ko at tinitigan pa ulit nang mabuti ang

orasan

. Hindi naman ako

nagkamali

ng tingin tsaka na ako bumaba sa kama at lumabas

ng kwarto.

Pagdating ko sa sala nandoon naman sila Mama at Papa.

Parehas

silang relax at

nakapambahay

lamang. I looked around and didn’t see any baggages. Supposedly ngayong oras na ito ang alis namin. Pero bakit hindi nila ako

ginising

?

Bakit

hindi pa kami aalis?

Bakit

hindi pa kami

mag-

impake

?

“Oh anak, gising ka na pala. Kung

nagugutom

ka may pagkain diyan sa mesa, kanina pa kami

nagbreakfast

.“ Sabi ni Papa.

Kinunotan

ko naman sila ng noo. “Hindi po ba ngayon ’yong alis natin?

Nagbago

po ba ng schedule?“

Parehas

naman silang napatigil na mas lalo kong ikinataka . Nagkatinginan

pa muna sila bago ako nilapitan ni Mama. “

Anak

,

mag-stay

muna tayo dito ng ilan pang buwan.“

Ako naman ang napatigil at mas

sinaisip

ang sinabi niya. “Po?”

“Napagdesisyunan kasi namin ni Papa mo na

dumito

muna ng ilang buwan.“ Sabi nito at marahan pang

sinuklay

ang buhok ko gamit ang kamay niya. And it seems like she just did that to calm herself. My mom is not the best person to hide something.

“Are you guys not telling me anything? May nangyare po ba?”

Nag-

aalala

kong tanong sa kanila.

Lumapit

na rin si Papa sa amin tsaka

inakbayan

si Mama. “

Walang

problema anak. Gusto lang namin

makapagrelax

muna dito.“

“Pero paano po ’yong school?

’Yong

trabaho niyo po?“

“We already cover that up.

Mago

-online

class ka muna habang nandito tayo.“

Sagot

ni Papa habang tahimik lang na

sumasang

-ayon si Mama.

“Why don’t you go and eat something?

Anong

oras ka na nagising.“

Pag

iiba

ng topic ni Mama at marahan na akong tinulak papuntang kusina.

Hanggang

sa

nananghalian

kami nang sabay, hindi na namin pa

pinag

-usapan ang pananatili sa isla at naging normal lang ang araw namin.

“Elli, si Celestine nandito!” Rinig kong sabi ni Mama tsaka na ako lumabas ng kwarto.

“Hihiramin ko po muna ulit si Elli.”

Paalam

ni Celly kay Mama.

Agad

namang pumayag ito tsaka na kami nagpaalam sa kaniya at lumabas na ng bahay.

Habang

naglalakad kami papunta sa malaking puno para tumambay, sinabi ko sa kaniya ang balita na

mananatili

muna kami dito sa isla ng ilang buwan.

“I know.” He said calmly and not even batting me a look.

I frowned. “

Paano

mo naman nalaman?

Ngayon

ko nga lang nasabi sa’yo.“

He shrugged then looked at me. Napatigil naman siya sa paglalakad kaya napatigil lang din ako.

Magsasalita

na sana ako para tanungin siya nang mabilis naman siyang yumuko nang bahagya at bigyan ng mabilis na halik ang labi ko. “I just knew. Since dapat kanina pa kayo aalis, hindi ba? That’s why I assumed that you guys might stay here for a while.”

Napahawak naman ako sa labi ko at namumulang tinitigan siya. “Huh?” Sabi ko na lang na ikinatawa niya.

He held my hand and we continue to walk again. “You should be glad that you’re staying here.” Then he smiled warmly at me which just made him so bright for me. “It means you get to stay longer with me.” He beamed.

Tinignan ko pa siya ng ilang saglit tsaka na rin tumango at marahang pinisil ang kamay niya. “You’re right.” I agreed.

Despite of my confused mind, I just let it go and enjoy being with him.

---

“Merry Christmas, Celly!” Masayang bati ko nang

sunduin

ulit ako ni Celly.

Ngumiti

naman siya sa akin. “Merry Christmas, Elli.”

Tsaka

ito tumingin sa likod ko kung saan

naroon

ang mga magulang ko.

Kakatapos

lang namin kumain ng Noche Buena, at

nakatambay

na lamang kami

magpamilya

sa sala.

Ala

una na ng madaling araw pero hindi pa naman ako inaantok! Lalo na’t makakasama ko ngayong

pasko

si Celly.

Tumango

naman si Papa sa amin. “

Mag-

iingat

kayo.

Pakibalik

na lang siya nang maayos, Celestine.“

“

Opo

.“ Maikling sagot ng isa at

bahagyang

ngumiti tsaka na kami lumabas ng bahay.

“So where are we going?” I asked as we walk.

Then he hold my hand which still made me blush.

Laking

pasalamat ko na lang na medyo madilim

patungo

sa dagat at tanging

liwanag

lang ng buwan ang

gumagabay

sa amin.

“Okay lang ba sa’yo na maglakad lakad tayo?”

Tanong

niya at marahang pinisil ang kamay ko.

I smiled at him. “Sure.”

Hinubad

na namin ang tsinelas namin tsaka iyon

dinaladala

habang naglalakad sa pampang at nakikipaglaro ang aming mga paa sa alon. I sighed in contentment as I looked at him. It’s been so many months, since my family decided to stay here in this island. Kita niyo nga namang inabot pa kami ng

pasko

dito. Though I’m not complaining. I am actually happy! My parents were more relaxed, they have more time for each other. And me on the other hand, enjoying my days with this guy.

Celly, Celestine, is such a sweet and caring guy.

Paniguradong

hindi ito halata sa karamihan, but he is! Pero siyempre may mga oras na

napakasungit

niya pa rin, but I can handle that.

Sa

ilang buwan na lagi kaming magkasama, masasabi ko namang

nakikilala

ko na siya nang

lubusan

. Well, hindi ganoong

kalubusan

, but I’m getting there, okay?

Nalaman

ko na rin ang iba’t ibang mga

storya

tungkol sa pamilya niya, lalo na kay Cypher, ang

kakambal

niya.

Mukhang

close na close sila dahil mukhang

sumasaya

rin si Celly kapag

kinekwento

niya ito. Nakita ko na sa mga litrato si Cypher nang paminsan minsan ako

iniimbitahan

ni Celly sa bahay

bakasyunan

nila.

Bahay

bakasyunan

na papasa na bilang mansion! I also met Tito Carter, he’s kind and jolly but still have this kind of authority aura, just like Celly. Nakita ko na rin sa mga litrato si Tita

Chessa

, Mama nila Celly. The twins got her eyes! And she’s a fine lady, no wonder Tito Carter is still head over heels with her even though she’s in heaven right now.

And Cypher seems very cheerful too according to

Celly’s

stories about him. Parang bang

hati

ang personality nilang magkambal, at

sang-ayon

naman sila sa akin.

Magkamukhang

magkamukha

talaga sila, pero pinakita sa akin ni Celly ang recent picture nilang

magpamilya

na

nakalagay

sa isang kwarto.

Nakaupo

si Tito Carter sa isang upuan habang hawak hawak ang picture ni Tita

Chessa

, at nakatayo naman sa magkabilang gilid niya sila Celly at Cypher. He has a white hair indeed. But it suits him though.

Bumagay

sa mga mata niya. And then I’m kind of thrilled to meet him. Sabi pa ni Celly ay

magkakasundo

kami nito dahil halos parehas kami ng personality. Which is cool!

“I don’t have a gift.” Rinig kong sabi ng kasama ko.

Tinignan ko naman ito. “I don’t have one either, so don’t worry.” Wala naman akong

mapagbibilhan

ng maganda dito. At least I’m relief that both of us don’t have any gifts for each other.

He hummed and just nodded before looking straight at our

front.

I’m still looking at him. “Celly.” I called.

He turned to look at me.

“When you say about living together…” Then I shyly lower my head. “Are you serious about that?”

Oh god, I’m still freaking young and I’m thinking about this? Argh.

Kita ko naman ang

pag

angat

ng kamay niya at hinawakan ang baba ko tsaka itiningala ang paningin ko. “I am serious about it.” He said carefully, like he really wants me to sink all of those words in my mind. “But do you want to?”

I snorted as I tiptoes and kiss his cheek. “Of course.”

Namumulang

sabi ko na ikinangiti naman niya.

“All right then. I’ll just going to seal this deal.”

Sagot

nito.

Napakunot

noo naman ako at tatanungin na sana siya nang bahagya siyang yumuko. Then he softly close the space between his and my lips. This time, it’s not just any simple pecks that he usually do. He move his lips softly, like we’re both shy to each other but later on nipping on each other’s lips.

Nang

humiwalay na ito sa akin tsaka siya nagsalita na medyo ikinagulat ko pa, “Do you know that you’re my first kiss?”

Nanlaki

naman ang mga mata ko.

He chuckled at my reaction. Then pinch my cheeks. “By the way, if I will give you a ring, what kind of design or ring do you like?”

I blushed at his question. “Why a ring?”

Nagkibit

balikat naman siya. “I might get you one in the future.”

---

Nagdaan

ang bagong taon, Valentine’s, at isa pang summer vacation. Pero ngayong araw na ito, aalis na talaga kami sa

islang

ito.

“I knew you will be here.”

Napaangat naman ako ng tingin kay Celly. I sob then just hide my face again on my knees. Narinig ko na lamang ang pagbuntong hininga nito tsaka ko naramdaman ang

pag

-upo

niya sa tabi ko.

“Why are you hiding here?” Rinig kong tanong niya.

I’m here in our big tree place, sulking. “Hiding.” I sniffled.

“Why?” He asked again.

“You know why!” I whined.

Narinig

ko pa ang

bahagyang

pagtawa nito. “Alright, alright, no need to shout at me.”

Bahagya

kong inangat ang tingin ko at sinilip

siya. “I don’t want to leave.” I whispered.

He smiled softly before cupping my face and making it to entirely leaned off my knees. Then he started to wipe my tears with both of his thumb while caressing my cheeks. “But you have to.”

“But I don’t want to!” I whined like a little kid.

He chuckled. “I don’t want to either.” Sabi niya na

nagpatahimik

din sa akin. “But we have to go and be separated for a while.” Napailing naman ako pero bahagya niya lang itinapat muli ang tingin ko sa kaniya. “Hey, I told you before right? I’ll find you. Just wait.”

“Hanggang kailan naman ako

maghihintay

.“ Then I sob.

“I’ll be by your side before you know it.” He said then wipe my tears again.

---

I feel like my whole body is just so heavy all of a sudden. Pakiramdam ko ay parang hindi ako

makahinga

. What’s happening? My head hurts so much, I felt like being hit by a truck or something…

Unti

unti ko namang minulat ang mga mata ko at agad na sumalubong sa akin ang nag-

aalalang

mukha nila Mama.

Nang

makita nila akong gising agad na nila akong nilapitan.

Umiyak

pa si Mama habang si Papa naman ay nag-

aalalang

nakatingin sa akin.

Pinupudpod

pa ako ng mga halik ni Mama.

What the hell just happened?

I’m assuming I’m in a hospital right now. Pero ano bang nangyare? I can’t remember anything…

Pumasok naman ang doctor tsaka kinausap sila Papa bago ako

kinompronta

. He asked me lots of questions. But nothing I can’t handle. It’s just like, what’s the date today, the last thing I do, the last thing I remember, “I was on a Island with my parents for summer vacation.”

I answered.

“Can you tell how many days you guys stayed there?” He asked.

“I just remember that we arrive there couple days ago?”

Tumango

na lamang ang doctor tsaka nagpasalamat sa akin at kinausap ang mga magulang ko. Kita ko naman sa mga ekspresyon nila na habang

sinasagot

ko ang mga tanong ng doctor, ay parang

namutla

lamang sila. Nang makaalis na ang doctor, agad ko silang tinanong kung anong nangyayare.

“We were on our way home.

Kaso

napunta tayo sa

mababatong

lugar ng dagat at dagdag mo pang malakas ang

pag

-alon

ng mga oras na iyon kaya hindi masyado

nacontrol

ng

magbabangka

’yong sinasakyan natin.

Dahil

sa sobrang

pag

uga

nito,

nahulog

ka sa

bangka

at mukhang

tuma

ma

ang ulo mo sa mga

batong

naroon

.“

Paliwanag

ni Papa at bahagya pang tinignan ang

nakabenda

kong ulo.

Napatango naman ako. “

P-Pero

, kung pauwi na po tayo bakit ’yong huli ko lang natatandaan…“ My voice trailed off as I think I know what’s up with me right now.

Pinaliwanag

naman ni Papa ang lahat na

nagbakasyon

kami sa isla ng isang taon, na ikinagulat ko pa, pero agad naman niyang

naipaliwanag

nang maayos iyon sa akin.

Pati

ang

petsa

,

itinama

niya sa akin.

Sa

buong pagpapaliwanag ni Papa, tahimik lang si Mama. She seemed guilty for something, which I didn’t know why.

“

Anak

, wala ka talagang ibang natatandaan?“

Tanong

bigla ni Mama. “

Kahit

’yong mga nakilala mo sa isla?“

Kinunotan ko naman siya ng noo. “Wala po talaga… Sino sino po ba mga nakilala ko doon?”

Natahimik naman siya kaya agad na

sumingit

si Papa. “

Ahhh

, wala, mga nagtratrabaho lang doon.

Makikilala

mo rin naman ulit sila kapag nagpunta ulit tayo doon.“

I’m still observing Mama but she just immediately excuse herself. Napahinga naman nang malalim si Papa tsaka nagpaalam sa akin na susundan si Mama saglit.

Napatitig naman ako sa kisame at napahinga nang malalim. I have an amnesia. I think it’s what they called selective amnesia?

I hope I didn’t forget anything important in that island where I spent a whole year.

---

Not again.

Sabi ko na lamang sa sarili nang

pagmulat

ko ay nakita ko ang pamilyar na puting kisame. Napatingin ako sa gilid ko at sumalubong sa akin si Tito Orene na may

pag

aalala

sa mukha.

Pinaliwanag naman niya lahat ng nangyare sa akin.

Pati

sa pamilya ko…

Pumasok

naman ang doctor at tinanong ako tungkol sa kalagayan ko. Parang ganito lang din nangyare sa akin noong

kabataan

ko. I’m hoping that I didn’t forget another year! But I think that’s not the case, dahil malinaw na malinaw sa alaala ko ang pagkawala ni Mama sa harapan ko.

Pero hanggang doon na lang ang natatandaan ko. Ang pagkawala ng pamilya ko.

“Natatandaan mo ba kung paano ka

nakatakas

?“

Pagtatanong

ni Tito Orene.

I shake my head. “My mom died.” Then they went silent. “That’s the

last

thing I remember.“

. . . .

I slowly opened my eyes as I groaned in pain when I felt my head throbbing. Nilibot ko na lamang ang tingin ko sa paligid. I’m in a room, like a room made in metal. There’s no windows or even furnitures.

Nakaupo ako sa isa ring bakal na upuan. Ang magkabilang braso ko ay nakapatong sa magkabilang sandalan nito at may bakal na nakapulupot doon. Kahit sa katawan ko na nakasandal, ay nakapulupot din sa bakal na nak-attach sa upuan. Like there’s no way out.

The last thing I remember, is Tito Orene… Did he really just did that to me? Pinatulog niya ako at nilagay sa kwartong ito? Isa ba talaga siya sa gustong manakit sa akin? Lahat ba ng pag-aakusang binabato nila sa kaniya, ay totoo?

Then…

Celestine.

“Celly.” Bulong ko at ramdam ko ang pag-init ng mukha ko hanggang sa may mga luhang nagsibagsakan sa pisngi ko.

How can I forget about him? My first love…

But, how about Cypher? How—

Agad naman akong napatingin sa pintuan na kaharap ko lamang nang marinig ko ang unti unting pagbukas nito.

“Well, well, well. Someone’s already awake.”

Nanlaki naman ang mga mata ko habang pinapanood na lumapit sa akin ang taong pumasok sa kwarto.

Tumawa naman ito sa reaksyon ko. “Miss me, beautiful?” He said then leaned forward to level his face in front of me.

“Mario.” I muttered as I throw him a deathly glare but it didn’t even budge him of course.

He smirked. “The one and only.”

Chapter Twenty-Eight

“Aw c’mon, Mistress .” Mario said as he brush his hands across my cheeks. Agad ko namang iniwas ang mukha ko at pinagpatuloy na tignan siya nang masama. “Don’t give me those kind of stares. Parang wala tayong pinagsamahan.” Then he laughed as he leaned back and stand straight in front of me.

“You…” Bulong ko na ikinataas ng kilay niya. “What do you want from me, you piece of—”

“Hold on, tiger.” He chuckled. “No need to cuss on me.” Nagkibit balikat naman ito tsaka ako nginisian. “Except for having a taste of your ass and pissing your husband off, I don’t really want anything from you.” Balewalang sabi niya tsaka siya may inilabas na sigarilyo. Kita ko namang lumapit ang isang tauhan sa kaniya at in-offer-an ng lighter tsaka sinindihan ang sigarilyo niya.

“Then why are you here?” I said as I gritted my teeth in annoyance.

“Just helping someone who wants you dead.” He shrugged like it’s a normal thing to say. He hummed and nodded contentedly. “I love witnessing people killing each other.” Dinilaan niya pa ang ibabang labi niya na parang iniisip niya pa lang iyon ay natatakam na siya. I just shuddered on how terrifying he is.

“Someone wants me dead?” Kunot noong tanong ko at inignora na lang ang huling sinabi niya. “Then who the fuck is it? Isn’t it you? Tutal lagi mo rin kaming ginugulo.”

Napairap naman ito sa akin tsaka ako muling binigyan ng nakakalokong ngisi. “Of course not, beautiful. Kung ako man ang may pakana nito, wala ka dapat sa kwartong ito. You should’ve been on my bed while I make you into a moaning mess.” Sinamaan mo naman siya ng tingin tsaka ito tumawa nang malakas.

“Deretsuhin mo na nga, Mario. Sino nagpadala sa akin dito?” Naiinis na sabat ko sa kaniya.

“Just wait and enjoy my company for now.” Sagot nito tsaka muling humithit sa sigarilyong hawak niya. “Be glad na ako ang una mong nakita. At least you’re not that hurt or offended. Pero ang susunod na papasok dito?” He grinned evilly, which made me nervous for some reason. “You better be ready.”

Napalunok na lamang ako tsaka siya tinanong ulit. “Bakit ka nandito kung hindi ikaw may pakana ng lahat? Bakit mo tinutulungan ’yong kung sino man nagpadakip sa akin?” I asked and he just continue to smoke while ignoribg me. I squint my eyes at him. “Cypher will kill you.” Banta ko sa kaniya.

He hummed like it didn’t really bothered him. Of course. His been shot by Cypher three times and even have the audacity to annoy him. This dude is a maniac or something. “Nothing important to be honest. I’m just bored.” He said then drop his cigarette and step on it. “And Cypher?” He snorted. “That husband of yours? Nakaasa ka pa rin sa kaniya kahit na may malaking sekreto siyang tinatago sa’yo? Right, have fun with that.”

Hindi naman ako nakapagsalita sa sinabi nito. Did he knew? Wait, how did he knew something about it? This guy add up in my confusion. And as much as I don’t want to think about it because I’ll just have a massive headache, I just can’t help it and I have to. Despite of what’s happening right now, I can’t help but to think Cypher and Celestine.

Celly. Marami akong tanong na gustong masagot. Bakit hindi sinabi sa akin nila Mama at Papa tungkol sa kaniya nang makalimot ako? Bakit sila naglihim sa akin? And I can’t ask them that right now. And never will…

But where is he?

I remembered that they said Cypher’s father, which is Tito Carter, and his brother were dead…

No it can’t be… Right? He’s dead? No, I think there’s must have been a mistake to that. He promised…

He promised to find me… But Cypher did find me? What’s going on? Ano ba nangyare sa pamilya nila? I wanna know badly. I’m fucking confuse and I hate it. I just want answers.

But the way Cypher move, the way he talks, the way he shows how much he cares for, love me. Hindi ba siya rin ang pinakadahilan ng pagkaalala ko bigla sa mga nangyayare noong mas bata bata ako? Naging malaking parte siya sa buhay ko ngayon…

Naputol naman ang pag-iisip ko nang marinig ko muling bumukas ang pintuan. Inangat ko naman ang tingin ko at nakita ang mapaglarong ngisi ni Mario na nakaharang ang katawan para hindi ko tuluyang makita ang pumasok.

“She’s here.” He said and chuckled. “Your soon to be murderer.”

Kunot noo ko ’tong tinignan tsaka na siya umalis sa harap ko para makita nang tuluyan kung sino ang pumasok. I felt my whole body froze as I saw the guilty looking Tito Orene. He can’t even look at me in the eye. Pero pasimple niya akong sinisilip saglit at kita ko ang pagkabalisa niya sa sitwasyon ko bago ito mapaiwas ng tingin. I don’t know what’s up with him and why did he do this. But for now I’m more interested to ask that question to the other person who walked in this room. The one who’s with him, shocked me even more.

I think my heart just drop and all of my energy got drain, but still my eyes are open wide as I look at the other person. She’s the last person that I want to see in this room. The last person that I will suspect on being the mastermind of all this shit.

“Rosa.” I whispered as I saw her.

“Hello, Elli.” Bati nito tsaka tuluyang lumapit sa akin habang si Tito Orene ay nanatili lang malapit sa pintuan at nakatingin sa akin.

Wala siyang magawa kung hindi ang obserbahan ang mga susunod na mangyayare sa akin. Pero halata ang takot nito, hindi para sa kaniya, kung hindi para sa akin. I don’t get it. Didn’t he betrayed me? My trust? He still have his guilty looking face and I just felt like for sure he didn’t really want this thing. Pero bakit?

And Rosa? I still can’t believe that I’ll see her in here. In this fucking mess. Out of all people.

“Why?” Iyon na lang ang nasabi ko habang matamang tinititigan ito.

Narinig ko na lamang ang pagtawa ni Mario na parang bang nage-enjoy siya sa mga nangyayare habang ako ay kabaligtaran sa nararamdaman niya. I’m in the verge of crying, miserably just wanted to asked what the hell she’s doing in here and blabber tons of questions. But of course, I remain silent and trying my best to swallow my emotions. I breath deeply as I’m trying to calm myself down. I need answers first.

“Why?” Pag-uulit niya sa sinabi ko. “I just want you to die. You and Cypher.” She coldly said.

Hindi siya ’yong Rosa na kilala ko. The Rosa I know is kind and will never be this cold towards me. She take cares of us. She’s like a mother to me and Cyrene. It breaks my heart to hear her say that. Lahat lang ba ng pagsasama namin ay arte lang?

“You betrayed Cypher.” I said.

“Matagal ko na silang trinaydor, Elli.” Sagot naman niya.

Kinunotan ko ito ng noo at napayukom ng kamao. “But why? Bakit mo ginagawa ’to? As far as I know, walang kasalanan sa’yo si Cypher—”

“Don’t you dare say that like you know anything at all!” Pagputol niya sa akin at kita ko rin ang namumuong kamao sa kamay niya. Nanginginig pa ito na parang kating kati na siyang patayin ako. “Walang kasalanan? WALANG KASALANAN?!”

Natahimik naman ang lahat sa sigaw niya. Kita kong nakayuko na lamang si Tito Orene, habang si Mario naman ay nakasandal sa pader sa gilid at mukhang nagugustuhan ang mga nangyayare. The guy is just really creepy.

“Marami silang atraso sa akin.” Galit na sabi ni Rosa at nanggagalaiti itong lumapit lalo sa akin.

I just stay still since I can’t really move right now and hoping that she won’t stab or shoot at me instantly. That’ll be a boring ending of my story.

“Lahat sila papatayin ko. Lahat ng mga importanteng tao ng mga Infierno papatayin at isasama sa libingan nila.” Pagpapatuloy niya.

I stared at her and almost unable to talk because I’m terrified right now. How can she say those things without even blinking? Like she already made a decision. “R-Rosa.”

“ Late Master Carter .“ She said it with sarcasm. Like the name she just said is a joke. No respectful tone like she usually use. “That guy…” Then she clenched her jaws. “…rape me. He took my innocence at such a young age. I was just fucking 18 years old and reserving myself for the guy that I will marry. While that creature decided fuck me senseless. Kahit na nagmamakaawa na akong tumigil siya. TINULOY NIYA PA RIN!”

Nanlaki naman ang mga mata ko at napatitig lalo sa galit niyang mga mata. Tito Carter? There’s just no way. The man himself is kind and lovely as far as I remember. Even though he’s a Mafia boss, which I just obviously knew recently, he doesn’t look like he can hurt someone… Does he?

“Pero syempre, dahil siya ang boss namin. Dahil mabait siya. Dahil ang tingin ng lahat sa kaniya ay anghel kahit hindi kaaya-aya ang estado niya sa buhay. Dahil hindi nila makita na may nagtatagong demonyo sa likod ng mukha nito. Dahil siya ang mas nakakataas sa amin. Siya ang kakampihan ng lahat.” She angrily exclaimed. “Kahit ang mga sarili kong mga magulang hindi ako pinaniwalaan kahit na umiiyak na ako, may tumutulong dugo sa pribadong parte ng katawan ko, gusot gusot ang damit, may mga pasa sa katawan, hindi pa rin sila naniwala at binalewala lang nila ang sitwasyon ko nang sinabihin kong ginahasa ako ni Master Carter. They didn’t believe me and they even said that if all what I just said was true, they said that I wanted it anyway. Ang baboy diba? Mga gago diba? Yeah, that’s my family. I’m a mess at that time, Elli. No one’s really there for me. And all they just thought of me is some kind of a lunatic. So I hid it. Nilunok ko lahat ng sakit habang diring diri ako sa sarili ko. Tiniis ko na lang lahat hanggang sa nakilala ng hayop na ’yon si Chessa. And guess what?”

She chuckled as I can feel my eyes is about to pop out of my head when I heard this revelations.

“The same day of their wedding, I found out that I was pregnant.” She laughed like she’s remembering every single detail of what happened on that day. “I told him about it. Of course, because it’s his son anyway. Our son. But what did he do? He just got mad and threatened me to never tell it to anyone or else he will kill me. He even ordered me to just abort the child. Tinalikuran niya ako habang hinarap niya ang mga taong manghang mangha sa kaniya, not knowing about his pure evilness. And my parents shrugged me off when I needed the most help. Pero laking pasalamat ko na lang na dumating si Erman sa buhay ko, sa buhay namin ng anak ko. Tinuring niya ito parang kaniya, at tinuruan sa mga dapat nitong malaman. Sa mga oras na iyon, masasabi kong handa akong kalimutan ang lahat ng karumaldumal na nangyare sa akin at mas ituon ang atensyon sa pamilya ko. Handa na akong ibaon sa limot ang mga nangyare. Pero mukhang sinusubukan talaga ng pamilyang iyon ang pasyensya ko.”

She leaned forward as she held my shoulder like she wants me to listen carefully to her. “They let my son to be killed.” She said with terror eyes. “Hinayaan nila itong maiwan sa teritoryo ng kalaban namin. Hinayaan nilang patayin siya ng mga iyon. Na parang bang wala lang siya para sa kanila. Na parang ayos lang ang lahat na mamatay siya. Doon ko lang din nalaman na sinadya nila ang lahat dahil ayaw ng linis linisang Master Carter na malaman ng asawa niya ang tungkol sa anak ko, sa anak namin ! Ilang taon na ang anak ko, at talagang walang awa niyang hinayaan iyon mamatay sa mga kamay ng kaaway nila. Para nasabing aksidente lang ang lahat? Bullshit.”

Unti unti na siyang napatayo muli nang maayos at kitang kita ko ang apoy sa mga mata niya dahil sa sobrang galit habang sinasabi sa akin ang mga ito. I didn’t say anything as I’m still shocked and totally speechless.

“He rape me. My family didn’t believe in me. He killed my son. My husband didn’t believe in me as well and that really affect our relationship.” She grinned evilly which is the most terrifying thing you can see at her. “That’s why, I killed them. I killed my own family. I killed Carter and his son, the heir of that stupid clan. Just like what they deserve.”

I can’t help but let my tears fall as my heart got broken even further.

“My family is an easy kill. Just adding a little food poison in their system and watch them choke to death, is simply one of my favorites.” I shivered at the thought.

How can she do that? It’s just so cruel and evil. They didn’t believe her but, that’s her family…

“I secretly turned my back at the clan without being suspicious and looked for a Mafia who will help me to banished them. Swerte ko na lang at nakakilala ako ng isang uto utong Mafia boss. He made me his wife not knowing where I came from. And at our wedding night.” Natatawa naman ito na parang nasisiraan na ng ulo. “I stabbed him to death. I took all of his wealth and his clan. I became a Mistress without anyone knowing. And then my favorite part of the story comes.” She beamed.

But it made me feel like I’m in a total darkness despite of how brightly she smiles. It’s just pure evil.

“I plan everything and attack the two Masters when they are at their most comfortable state. Like they thought they will be just in a nice vacation as I ambushed their where they are.” Tsaka siya muling tumawa nang mas ikinakataas lang ng balahibo ko. “I killed the monster. I killed Master Carter. And I killed Master Celestine !”

“No…” Bulong ko.

“Yes, Elli. YES! I killed both of them.” Proud niyang sabi na parang bang ito ang pinakamalaking achievement niya sa buhay. “Then next. I will kill Cypher.” She grinned. “I already let him live for so long, at patagal nang patagal mas nakikita ko na sa kaniya ang walangya niyang ama. Hinayaan ko lang siya mamalagi sa mundong ito. He’s so ignorant.” Sabay tawa niya. “He’s so full of himself. That’s why I thought he will just messed up the clan and bring it to the ground with him because the kid didn’t really got trained that much unlike his brother. But as years past, it looks like I’m wrong and it pissed me off as they still considered one of the most powerful mafia in the country. So I will end that now with ending his life.” Nginisian naman niya ulit ako. “But don’t worry. You’ll be together soon. I’ll make sure the you two will be in the same grave. So just wait a little bit more. Makakasama mo na rin ang asawa mo.”

Hindi na ako nakapagsalita nang tumalikod na siya at nagsimula nang maglakad. Pero bago pa siya makalabas, inipon ko lahat ng tapang ko at tinawag siya. “So all of the things we’ve been through together, all of the advices you gave, all of the care, kindness, they’re all fake?”

Napatigil naman siya doon. Ilang segundo rin bago niya ako muling nilingon. Wala na ang mga ngisi sa labi niya at napalitan na iyon muli ng malamig na ekspresyon.

“They are all just an act, stupid boy. Sa tingin mo ba talaga matapos lahat ng nangyare sa akin ay magkakaroon pa ako ng ni isang katiting na pake sa kahit na sino?” Then she smirked again. “And why would I care about you if I’m the one who killed your family.”

Naramdaman ko na lang ang pagtigil ng buong paligid ko. Halos marinig ko na ang bawat pantig ng puso ko. Pakiramdam ko ay naninilim ang mga mata ko sa sinabi niya. “You didn’t…”

“I did, Elli.” She said. “I told you, whoever got attached to the Infiernos, will suffer and be killed like them. Kaya nang malaman ko kung sino ka talaga. At kung gaano ka kaimportante sa kanila, I immediately made my move. But sadly, I only killed your parents. And didn’t got the chance to kill you, dahil maraming nakabantay. Pero huwag ka mag-alala, malapit mo na rin sila makasama. You already missed them, right?”

Mas lalong nagtuloy tuloy sa pagbagsak ang mga luha ko. “You’re a monster!” Sigaw ko tsaka pilit na kumakawala sa kinauupuan.

“I know that, Elli. Trust me, I know.” Tsaka ito tumingin kay Mario. “Let’s go. May kailangan pa tayong pag-meeting-an.”

Mario smirked at her. “Don’t order me around, old lady.” Napairap na lamang ang isa at lumabas na ng kwarto. Tumayo na nang maayos si Mario at lumapit muli sa direksyon ko. “What a drama.” Buntong hininga nito tsaka pinunasan ang mga luha sa pisngi ko. Agad kong iniwas ang mukha ko sa kaniya at sinamaan muli siya ng tingin. Tumawa na lamang siya nang malakas at napailing. “Okay, suit yourself, Mistress.” Sabi na lamang niya sabay kinindatan pa ako tsaka napitong naglakad palayo sa akin at lumabas kasunod ang iba pang mga tauhan.

Napatingin naman ako sa taong natitira dito sa loob. “Tito Orene.”

Naiiyak namang lumapit ito sa akin. Marahan siyang lumuhod sa harapan ko at kita ko ang pagbagsak ng mga luha niya. “I’m so sorry, Elli. Hindi ko alam ang gagawin ko. Hawak niya ang pamilya ko. Kapag hindi ko sinunod ang mga pinag-uutos niya, papatayin niya ang asawa’t anak ko.”

Tinitigan ko naman siya at tsaka na muling nagsibagsakan ang mga luha ko. I don’t know what to do anymore. “Tito, n-natatakot ako.” Bulong ko.

Malungkot niya ako tinignan tsaka tumayo at pumunta sa likod ko para yakapin ako. Agad ko na lang sinandal ang ulo ko sa mga braso niyang nakapulupot sa leeg ko at humagulhol.

This is too much. Just too much. I can’t take it anymore. I need him. I badly need him…

Cypher, please, save me.

Chapter Twenty-Nine

HIS’

“I have to go! See you when I see you!”

Sabi ng bata nang marinig namin ang

pagsigaw

ng isang babae, I’m assuming it’s his mother.

I just watch him run until I can’t see his figure anymore. “Elli huh?” I said to myself when I heard the lady called him in that name, so probably his name is Elli.

“Master Celestine.” Napalingon naman ako. “Hinahanap na po kayo ni Master Carter para mananghalian.” Sabi ng tauhang tumawag sa akin.

Tinignan ko muli ang direksyon na

tinakbuhan

ng batang nakilala ko. It’s weird, I’ve been here for so many times, but this is my first time seeing another kid around my age.

Bihira

lang may

bumisita

sa islang ito,

bukod

sa amin dahil may

tinayong

bahay bakasyunan ang pamilya ko rito at ito rin ang isa sa mga training grounds ko. At tsaka ang alam ko rin ay medyo mahirap mahanap ang lugar na ito at mahirap ding puntahan kung

sasakay

sa isang

bangka

dahil sa mga

mababatong

parte ng dagat. But I guess they are here for vacation and experience something new since this island just been covered in some news and magazines. Government is promoting this place because it is indeed a beautiful paradise.

Naalala

ko naman ang sinabi ng bata sa akin tungkol sa mga mata ko.

Agad

naman akong napatingin sa medyo may kalayuan na isla at kita kong may mga namumuong

madidilim

na

ulap

doon.

Stormy grey?

I just snickered and shake my head. What weird kid for saying that.

Agad

ko na lang inilagay ang mga

naipon

kong shells sa maliit na bucket tsaka na iyon binuhat at sinundan ang tauhan pabalik sa

tinutuluyan

namin.

Habang

naglalakad papunta sa sasakyan hanggang sa makasakay at umandar iyon, dahil may kalayuan mula rito ang

tatahakin

namin, hindi pa rin

maalis

sa isipan ko si Elli. Well, I’ll just call him Elli since that’s what I’ve heard.

He called my eyes pretty? Though almost everyone called it weird and abnormal. When others see me and especially my brother, the first thing that snatches their attention is our eyes. Pero kapag kay Cypher, mukhang nakakalimutan din nila ang

pag

iisip

sa mga mata niya.

He is the friendly twin. He always smiles, seems kind, and cheerful. He doesn’t even like fighting. Kaya minsan hindi ko alam kung

matatawa

o

maaawa

ba ako kapag pinipilit na siyang

i-train

nila Dad.

As you can tell, I’m his opposite twin. I’m far from being cheerful. Kind? I can’t be kind. I can’t be softhearted, because I was born on not to be like that. Kaya karamihan ng taong

nakakakita

sa akin, which is not that many due to my ’family

rules’

, lagi silang

naiintimida

sa mga mata ko. There’s some kids in my school, which is on the other side of the world, say that I have a ghost’s eyes. Like they’re scary and all.

I don’t really care about anyone saying that. Even when my dad says that it’s an advantage of mine, I just don’t really care. Hindi naman sa ayaw ko sa mga mata ko, dahil nakita namin ni Cypher sa mga pictures na nakuha namin ito kay Mama. Maybe it’s just me, because they seem to be terrified with me than my twin. Like I even didn’t do anything yet. Cypher said that I have an emotionless attitude and it’s good because, again, it’s an advantage.

Advantage for what? For me being an heir of the Infierno Clan. Being the what they called, the future

‘boss’

of the strongest Mafia in the country.

Simula

nang

mamulat

ako sa mundong ito, nakasulat na sa

tadhana

ang kapalaran ko. Kaya nang

magka

-isip

na kami ni Cypher, agad na

pinaliwanag

sa amin ni Dad ang lahat. And I’m glad that my brother won’t be in this kind of mess. I just can’t imagine him training everyday and being heartless like me. Kaya

tinanggap

ko na lang ito nang walang labag sa loob. It’s not that I have a choice either.

That’s why I embrace this behavior. Being emotionless, cold, scary. Because as just what they always said, it’s an advantage. But that kid. That kid just made me blush? Made me shy? If my family knew about this, if my brother knew about this, they’ll all be laughing or give praises to Elli.

He’s the first one who call my eyes

‘pretty’

. Like it’s some kind of a gem to him or something. Kaya siguro ganoon ako

makareact

. Pero parang

nakakapanibago

pa rin.

Nang

makarating na kami sa bahay bakasyunan, dumeretso lang agad ako sa isang garden. As I put my bucket of shells near it, I remembered my mom loves gardens. I heard that in our main territory she has a big greenhouse. I haven’t been there, because I’m not allowed to be there yet. She also love collecting shells, and I don’t really fond of them to be honest, but it became a habit since my dad always do it whenever we’re near at a beach. It also relaxed me for some reason and clears my mind before I go training again.

Speaking of shells. Napatingin ako sa she’ll na binigay sa akin ni Elli. It’s not that beautiful… But I’m going to keep it with me.

“So how’s your day, Celestine?”

Tanong

ni Dad nang

magsimula

na kami mananghalian. He always asked me that question, since during the morning, we don’t really see each other.

Siya

pa rin

naman ang may hawak ng Mafia clan namin hangga’t wala pa ako sa legal na edad para

palitan

siya sa pwesto

kaya puro trabaho pa rin ito.

“Good.” Maikling sagot ko. “I met a kid earlier at the beach.”

Napataas kilay naman siya tsaka saglit na napaisip. “Ah right, I remember the staffs here saying that there’s a family staying here for 2 months I guess? Just a summer vacation, that’s what I heard.

Siguro

ay kasama ang batang iyon.“

I nodded then continue to eat my food.

“Well how is this kid then? Wait, is it a she or a he?” Muling tanong ni Dad.

I salute to this man and Cypher. I don’t talk too much, pero

nama-manage

pa rin nilang pagsalitain ako dahil din sa mga endless talks nila. “He’s a boy.” Then I shrugged. “He’s fine. He even call my eyes pretty.”

As expected, I heard him chuckled. “Oh really?” Then he smiled. “That’s interesting. Most of the people who see it gets scared and intimidated. And he compliments you having a pretty eyes.”

Napangiti na lang din ako tsaka nailing nang maalala muli si Elli. “Yeah, he is interesting.”

My dad gave me a knowing look before ruffling my hair and goes back to his food. “Well, your stay here won’t be that boring this time. Don’t you think?”

---

“

Celly

!“

Elli screamed joyfully when he finally decided on what nickname he’ll call to me.

Napasimangot naman ako na ikinatawa niya. “The heck? I’ve never heard such an ugly nickname.”

But to be honest, I’m okay on what he calls me, if it that makes him happy.

Isn’t it weird for me? But I don’t know, that’s just how I feel.

“Hey! That’s so rude. Ang cute nga eh.

Magka

-rhyme

pa tayo, Elli and Celly. Kung

mapangitan

ka man, wala ka ng choice, iyon nga gusto ko.“ He said as he crossed his arms.

“Wala na bang iba?” He happily shake his head as I just rolled my eyes at him then also shake my head at his silliness. “Fine, whatever.”

He

cheered when he noticed my bucket of shells. “Oh, you’re collecting shells again? Can I help?”

I

picked up the bucket and held his hand. I can’t help but just feel happy. His hand is so soft and I made a great decision on holding it again. When I kissed it earlier, I automatically wondered if his lips are soft too.

“Of course you can, Mon

Ceour

.“

I said.

Mon Coeur. My dad used to call that to my mom. And I never really thought that I’ll be using it too. But it’s just the right nickname for him. Is this what they called love? Cypher always blabbering it to me, like on having a great lover in the future, while me, I don’t really imagined myself in that situation.

Mon Lapin also suits him. Since he’s as adorable as a rabbit…

But how come I just met this kid twice and I can instantly imagine being with him? This is weird, but I’m happy with it.

---

“Are you also here for a vacation?”

Nilingon

ko naman si Elli nang naglalakad lakad kami sa paligid ng isla. “No.” I answered and just looked at our way again.

I can feel him glancing at me. “So, you live here?”

I chuckled on how curious he is. “I’m training here.”

“For what?”

I shrugged. “To be stronger.”

“For what?”

I looked at him and raised my brow. “Because I have to.”

“Why you have to?”

Natawa

naman ako nang mahina. “You’re being curious about everything again.”

He frowned. “Celly, if you just gave me a straight answer, I won’t be this curious.”

I snickered. “Trust me, you’ll be more curious if I tell you.”

Tsaka

na naglakad.

I heard him whined as he follow me again and walked on my side. He still keep asking me to gave him answers. But I’m afraid if I tell him this soon, I might scared him off. And I don’t want that to happen. I want to be with him.

Napapatigil

lang siya sa pagtatanong kapag may mga staffs na bumabati sa amin, sa akin. At mukhang napansin naman iyon ng isa pero hindi na lang niya

pinagtuonan

iyon ng pansin tsaka pinagpatuloy ang pangungulit nito sa akin.

Nang

makarating kami sa mapunong lugar.

Agad

kong hinawakan ang braso niya at inilapit siya sa akin.

Natahimik

naman siya at nanlalaki ang mga mata na nakatitig sa akin. I suppress my smile as I found him really adorable. Especially when I hold his hand or make myself closer to him, he always blush prettily.

“Let’s just say, I want to be stronger to be able to protect you in the future.” I said which made his face even redder. “How about that?”

---

“Dad, can I have a request?”

Bungad ko nang makapasok ako sa office niya. Kakagaling ko lang kela Elli nang

mahatid

ko na ito.

He’s leaving tomorrow. Hindi ko rin alam ang gagawin ko kaya pinili ko na lang na hindi

pag

-usapan ang patungkol doon dahil akala ko

kakayanin

ko kahit papaano. But I was wrong. After that soft innocent kiss, it was over for me. There’s no way he will leave this soon.

Kita ko namang napataas ng kilay si Dad. “A request?” He said interestingly. “You never really ask for something. Now this is new. What is it?”

Nakakapanibago nga ito. I never really ask for something because I just don’t want anything in the first place. But it’s different now. I know that I want him.

“Can you make the Javez family stay here until we leave too?” I said with a straight face.

He looked at me for a while before saying anything else. “But they’re leaving tomorrow right?”

“I know you can do it.” I answered.

Napangisi

naman siya. “Of course I can.”

Napasandal

siya sa kinauupuan niya tsaka

pinagkrus

ang mga braso niya. “Can you tell me why? I mean I know exactly why. But enlighten me, son.”

I looked at him for a second before answering without any hesitation. “I want Elli to stay.”

He sighed. “Do you perhaps have feelings with this boy?”

“I do. Do you have any problem with that?” Sagot ko rito.

Natawa

naman siya nang mahina. “Look at you. Acting like some kind of a gangster in front of your father.” Then he smiled. “I don’t have any problem who you and Cypher like. As long you know your limits. Especially you.”

I just looked at him straight in the eye. Na parang bang

nagsusukatan

pa kami ng tension sa isa’t isa.

Bumuntong hininga na lang ulit siya tsaka tumayo. “Fine. I’ll talk to his parents. Offer them what I have to offer for them to stay.” Then he walked closer to me. “But son, you only have a year, okay?

Aalis

din tayo

pag

kaalis

nila. Hindi natin sila pwedeng

idala

dala kahit saan. Lalo na si Elli. He’s a nice kid. I know he had his dreams. But don’t ruin it for now. Don’t rush things. You have my blessing if you want to make him your Mistress in the future.“

Tsaka

niya tinapik ang balikat ko at tuluyang lumabas ng opisina.

My mistress?

I smiled to myself at the thought. That won’t be bad at all. After all, I knew from the first time I met him, he’ll be with no one except me.

---

It’s been months since my dad talked to Elli’s parents. They seemed to be scared at us but I guess my father assure them about not touching or hurting them and especially their son. Thankfully they agreed and I’m here walking on the shore with my love on the early day of Christmas.

“By the way, if I will give you a ring, what kind of design or ring do you like?”

He

blushed at my question. “Why a ring?”

I shrugged like it’s nothing but my heart is furiously pounding right now

. “I might get you one in the future.”

Mas lalo naman siyang namula doon na ikinangiti ko. Tinulak niya pa ako pero parang wala lang naman iyon sa akin at

pinagpatuloy

lang ang

paglalakad

.

“Don’t mess with me.” He whispered.

“I’m not messing with you.” I answered back.

He frowned. “If we leave, we might won’t see each other anymore.”

Kinunotan ko siya ng noo. “

Paano

mo naman nasabi?“

Napanguso

na lamang siya tsaka

pinagkrus

ang braso. “

Ayaw

mo nga ibigay sa akin number mo eh or number ng kung sino man sa bahay niyo. Para at least kung

maghiwalay

tayo,

makakausap

pa rin kita.

Tsaka

paano

kung—

“

Pinutol

ko ang mga sasabihin niya nang halikan ko siya nang mabilis sa labi na ikinatigil naman niya. “You blabber too much.” I said then walked again.

Ilang saglit pa ay sumunod na ulit ’to sa akin. “Celly!” He whined and I just chuckled.

“Don’t think about it too much, Elli. You’re not leaving yet anyway.” Sabi ko na lang at tinignan siya.

Napababa na lamang siya ng tingin. “But I know we will. I’m just going to miss you that’s all.” He muttered sadly.

I grab his hand again and made him stopped walking as I turned him to me. “Me too.” I whispered. “Pero magkikita pa rin tayo. Trust me.”

He looked up with sad eyes. “Really?”

I hummed and nodded. “Besides, I’m going to give you a ring and marry you, right?”

He blushed prettily again and punch my shoulder which just made me laugh as I hug him

.

---

“Please keep him safe.”

Sabi ko sa Mama ni Elli habang pinapanood naming dalawa ang asawa’t anak niya na inaayos ang mga gamit sa

bangka

.

Nang

pumunta ako dito kanina nagpapanic sila na nawawala si Elli. Without any hesitation I just run and go to the place I surely know where he would be. And I’m right as I manage to bring him back. If only I can just take him with me, but of course I can’t do that. My father will kill me if I just kidnapped him. And it’s dangerous for him to be with me for now. I need to do a lot of training to be able to protect him.

“Celestine.”

Tawag

sa akin ng Mrs. Javez. “What are you planning for my son?”

Rinig ko ang takot at

pag

aalala

nito sa anak niya. Bumuntong hininga na lamang ako. “I’ll marry him in the future. But for now, take care of him.”

Hindi ito nakapagsalita saglit.

Tumingin

sa direksyon namin si Mr. Javez at nag-

aalalang

tinignan ang asawa niya bago ibalik ang atensyon kay Elli ng tawagin siya nito.

“You’re dangerous for my son.” She said.

“I know.” I said. “That’s why I’m letting him go for a while until I can fully protect him.” I said then Elli looked on my way. He smiled at me sadly as I just turned my back at him.

I’ll

get you back.

---

“Kuya!”

Masayang

bati sa akin ni Cypher nang pumasok ito sa kwarto ko.

Nang

umalis sila Elli,

naghanda

na rin kaming umalis at pumunta sa homeland ni Mama dahil may

pinatayo

silang bahay dito nila Dad.

Dito

rin kami kadalasan nagkikita ni Cypher, katulad ngayon na mukhang kakarating lang niya.

“

Akala

ko ba mamaya pa dating mo.“ I said.

He pouted . “I heard from Dad that you got yourself a lover when you’re at the island.” Sabi nito nang agad siyang

sumampa

sa kama ko. “Tell me about him! Tell me!”

Natawa

na lamang ako sa

inaasal

niya. Sinunod ko na lamang ang sinabi niya dahil kung hindi ay paniguradong hindi ako

tatantanan

ng isang ito, which reminds me of Elli. If these two meet, it’ll be a disaster. Though Cypher is a bit more cheerful and naughty too. Pero alam ko namang

magkakasundo

sila.

“Wow, you’re really

inlove

.“

Komento

ni Cypher nang napagdesisyunan na naming lumabas ng kwarto para kumuha ng meryenda.

Tinaasan

ko naman siya ng kilay. “You think so?”

He nodded. “

Ngayon

lang kita nakitang

dumaldal

ng ganiyan at iisang tao lang

pinagkwekwentuhan

natin.“ He shrugged and gave me a goofy smile. “Nakascore ka?”

I frowned at him though I can feel myself blushing. “Just a few kisses.”

Tumawa

naman siya nang malakas. “Aw! Ang

hina

tol

!“

Sabay

tawa ulit nito.

Natawa

na lang din ako. “He’s just turning fourteen, dude. And I’m not like you who have fucked so many boys and girls at the age of sixteen. Like calm your hormones down, baka

matamaan

ka ng sakit diyan.“

Tumawa

naman siya ulit ng malakas. “I guess thanks for the reminder, bro.” Then he rolled his eyes at me.

Magsasalita na sana ako nang marinig namin ang emergency sound ng bahay. Napatigil kaming dalawa at nagkatinginan tsaka na tumakbo. Pero agad kong hinawakan ang braso ng kakambal ko nang pagliko namin sa isang corner ay may nakasalubong kaming dalawang estranghero. I quickly pull my gun, which I always have in me because you can never really know what will happen, and shoot them without even blinking. Ramdam kong nanlamig ang katawan ng katabi ko dahil siguro sa takot. He’s not used to this, and I need to protect him until we got to the safe room.

Hinila

ko na siya at hinigpitan ang hawak sa kaniya na parang bang mawawala ito. Unti unti naman kaming napatigil nang may marinig kaming mga boses. Agad kami nagtago sa isang tabi at

tinalasan

ko na lamang ang

pandinig

ko tsaka pinakinggan ang

pinag

uusapan

ng mga ’yon.

“Find the heir and kill him! Hindi tayo aalis dito hangga’t hindi niyo

napapatay

’yon!“

Sigaw

ng isa sa mga kasama niya.

“How about the other kid? Hindi ba ngayon ang dating no’n dito?”

Tanong

ng isa.

“Paniguradong wala pa iyon dito. Sabi ni boss

mamayang

gabi pa raw ang dating ng batang iyon. And I heard that he’s not important. He’s useless anyway. The boss said leave that boy alone. Ang

mahalaga

ay

mapatay

natin yang si Carter pati ang

tagapag

-mana

niya.“

“What’s the heir even look like? Boss didn’t give us any picture of him.”

“I don’t know, idiot.

Malalaman

din natin ’yan pagnakita natin siya.

Tsaka

madali lang naman siya mamukhaan dahil iyon lang naman ang binata rito.“

Sagot

ng isa tsaka sila nagpatuloy sa paglalakad.

Nang

wala na sila hinila ko na ulit si Cypher. Wala akong naririnig sa kaniya kung hindi ang

paghingal

lamang niya sa pagtakbo namin. Maybe he’s just nervous and scared.

“Huwag ka mag-alala Cypher.

Malapit

na tayo papunta sa safe room.“

Bulong

ko na lamang habang tumatakbo pero wala akong nakuhang sagot sa kaniya.

“THERE! MAY

NAKITA

AKONG TUMATAKBO DOON!“

Napamura na lamang ako sa sarili at mas binilisan ang pagtakbo habang naririnig ko na ang mga yapak ng mga iyon palapit sa amin.

Kahit

na wala pa sila sa corridor na tinatahak naming, alam kong malapit na sila.

Agad kaming napatigil nang may marinig din kaming mga boses sa direksyon na tinatahak namin. “CHECK ALL THE ROOMS!” I looked back and I knew that after a few more seconds another pack of strangers will be there.

We’re trapped.

Nagsimula na ako mag-isip ng mga paraan kung papaano iligtas ang kapatid ko. I heard they will let him live. I guess it’s just me that they want. That’s a relief for me. If I die right now…

Napatigil naman ako sa

pag

iisip

nang

agawin

ni Cypher ang baril na hawak ko. Taka ko naman siyang nilingon pero bago pa ako makapagsalita, agad niya ako tinulak sa isang kwarto na nasa gilid lang namin.

“Cypher, what are doing—”

“Pretending to be you.” He said then closed the door.

Agad ko namang pinilit na buksan ang pinto. Pinindot ko ang mga codes para

mabuksan

lang ang pinto pero laging error lang iyon. I cursed myself again when I realized Cypher probably reset the code of it outside. Two things I hate about Cypher in this moment, he’s good in technologies, he’s the one who made this security codes in the doors of the house, kaya alam niya ang

pasikot

sikot

sa mga ’to. And number two, doing such stupid things.

“Let me out of here! CYPHER!” I shouted as I knocked the door.

“Don’t be dramatic brother.”

Sabay

tawa niya na mas

ikinalaglag

lang ng puso ko. “It’s just like playing pranks to them.

Aakalain

nila na ikaw ang pinatay nila. That’ll be a great joke, don’t you think?“ He said.

“Fuck you, Cypher. Hindi ito ang oras para

maglaro

. Let me out of here!“

Galit

na sabi ko sa kaniya habang pilit na

pinipindot

ang mga codes na puro error pa rin ang lumalabas.

“Aw c’mon.” He said. “I just wanted to do something for you guys.”

“CYPHER—”

“I won’t be useless anymore, Kuya.

Dahil

ililigtas

kita.“

“There’s the kid!” Rinig kong sigaw ng isang malalim na boses.

“Go look for that Elli guy. Base on your stories, he’ll be a great Mistress of our clan.” I heard him said.

Hindi na ako nakapagsalita pa at pakiramdam ko ay

nabingi

na lamang ako nang may marinig akong mga barilan sa labas.

---

“Master Celestine.”

Unti

unti akong napaangat ng tingin at nakita doon si Gregory na duguang nakatayo sa mukhang sinira nilang pintuan. May mga sugat itong natamo at tama ng mga baril. But that didn’t made me feel anything.

I motionless stood up and walked outside of the room. Napatigil na lamang ako at

napababa

ng tingin nang makitang inaasikaso nila ang katawan ng kapatid ko. I almost can’t recognize him. It looks like they enjoyed shooting him. May mga tama siya sa mukha, leeg, katawan, lahat parang pinagpyestahan siya ng bala. Ang tanging parte lang na naging pamilyar sa kaniya, ay ang puting buhok niya na may halo na ng sarili niyang dugo.

Tinitigan

ko lamang siya habang pasimple akong

sinisilip

ng mga tauhan.

“Where’s Dad?”

Malamig

na tanong ko at hindi pa rin

tinatanggal

ang tingin sa katawan ng kapatid ko.

Gregory didn’t say anything and he don’t have to, ’cause I take that as an answer.

“Burn them.” I ordered.

“Master?”

“Cremate their bodies, put it in a nice jar or something. And clean this mess.”

Utos

ko tsaka tinitigan pa huling saglit si Cypher tsaka umalis sa lugar.

Pumunta naman ako sa opisina ni Dad at kita kong

nagkalat

ang dugo sa sahig pero wala ang katawan niya doon. It’s a good thing. I don’t want to see my father lifeless and in unrecognizable form

too.

I weakly got on to my knees as I stared at the pool of blood and trying not think that it’s his. If you think I cried, I don’t. I just numbly stare into nothingness. After a few minutes of being alone, I heard someone knock the door.

“Master, we’ve captured two of the men who ambushed us.” Rinig kong sabi ni Gregory.

Tumayo

naman ako at unti unting

ngumisi

tsaka tinignan ang direksyon niya.

Nagulat

naman siya sa ekspresyon ko. “Take me to them.”

Nang

mapuntahan

na namin sila agad na

binalita

sa akin ng mga tauhan ko ang tungkol sa ayaw nila magsalita. I looked at their pathetic state and laugh wildly at them.

Tumingin

naman ang mga hayop sa akin ng may takot sa mga mata nila. They’re quivering in fear.

Kinuha

ko naman ang baril ng isa sa mga tauhan ko tsaka nilapitan ang dalawang

nakatali

sa upuan. “Kung ayaw magsalita, edi tuluyan nating

patahimikin

.“ Sabi ko

tsaka

tinaas ang baril at nilapat iyon sa ulo ng isa sa kanila.

Nanlalaki

ang mga mata nila at hindi malaman ang gagawin.

“

Ayaw

pa rin?“ Then I pulled the trigger.

Napasigaw

naman sa takot ang isa na ikinatawa ko lamang tsaka sa kaniya

tinutok

ang baril. “Kung magsasalita ka, sabihin mo na. Malay mo, pakawalan pakita.

Sino ’yang hayop niyong boss?“

Napalunok naman ito sa baril na hawak ko. “

B-Basta

i-isa

siya

s-sa

mga tauhan

n-niyo

.

’Yon

lang

a-ang

alam ko!“

Narinig ko naman ang

pagsinghap

ng mga tauhan ko. At tinitigan ko lamang ang lalake na nanginginig sa takot.

“Is that so?” Sabi ko na lamang tsaka binaba ang hawak na

ikinahinga

nito nang maluwag. I grinned widely at him. “Thank you for speaking. It’s not that hard right?” I saw him stared at my eyes and he can probably see death in it as he can’t help but whimper in fear which just made the beast inside of me satisfied. “

Dahil

diyan, may

ipaparanas

ako sa’yo.“ Tumalikod na ako dito at hinarap ang mga tao ko.

“Burn him alive. Make him experience what will hell looks like.”

Utos

ko tsaka na ako naglakad paalis sa lugar habang naririnig ko ang pakiusap na sigaw ng lalake.

---

“Master Celestine, you dyed your hair?”

Gulat

na

sambit

ni Gregory nang lumabas ako mula sa kwarto ko.

“Gregory.” Tawag ko sa kaniya at tinignan siya. “It’s Master Cypher from now on.”

Nanlaki pa ang mata niya pero

mukhang

agad naman niyang naintindihan ang pinapahiwatig ko. “Yes, Master Cypher.”

I looked at one of the mirrors and saw myself. My new self. I may look extremely like Cypher but I can see our difference. This Cypher is dead looking too, like he’s not alive at all either.

Cypher, I’ll make people see that you’re not useless at all. And you’ll always be my hero. You and Dad.

“Buy the island, Gregory. That will be the clan’s new territory.”

Utos

ko.

Kahit

na gustong

magtanong

nito, hindi na niya ginawa pa at sumunod na lang sa utos ko.

Nang

makalabas na ako, agad na ako dumeretso sa kotse at papunta na kami ngayon sa main territory kung saan naroon lahat ng mga Infierno at mga tauhan na hindi ko pa

nakikilala

sa personal. But Cypher made me saw enough pictures and introduce them to me. So I’ll be good.

Napatingin na lamang ako sa labas ng sasakyan. “May nahanap na kayo tungkol sa mga Javez?”

Sinabi

naman ni Gregory sa akin ang mga

nakalap

nila. I didn’t move a muscle when I heard him say that they got into a little accident which caused Elli having a selective amnesia. They also said that his parents didn’t say anything about me.

For now, it’s a good thing.

Magulo

pa ang lahat ngayon at hindi niya kailangang mag-alala tungkol sa kung ano na nangyayare sa akin. I’ll let him be

unaware

of me for the meantime, but I will still keep an eye on him.

Nang

makarating na kami sa territory ng Infierno

bumungad

sa akin ang mga bati ng tao na ngayon ko lang nakita.

Nagtaka

naman sila nang hindi ko sila

pansinin

.

Siguro

ay nakakapanibago iyon para sa kanila.

Nang

nasa main hall na kaming lahat, hinayaan ko na lang si Gregory na sabihin ang lahat sa kanila. But this time he said that father and ‘the heir’ got killed. They were shocked, sad, and gave various of emotions. While I observed every single one of them. Kung isa sa mga nagtratrabaho sa amin ang

traydor

, then I can’t trust them fully.

“Then who’ll be the new Mafia boss?”

Tanong

ng isa sa kanila.

“Ako.”

Malamig

na sagot ko. Pero unti unting napalitan iyon ng ngisi. Ngising alam nilang hindi

nakikipagbiruan

o kung ano pa man.

“Kung may reklamo, you’re welcome to meet my wrath.”

---

Years has passed and I finally held him. But he’s bathing with his own blood right now.

“T-that’s a beautiful pair of eyes.” Elli said before closing his eyes.

He didn’t seem to change at all. Nang makarating na kami sa hospital, agad na nilang

inasikaso

ito. Ilang oras sa paghihintay, lumabas na rin ang doctor at sinabi sa akin na maayos ang kalagayan niya.

Pumasok

na ako sa kwarto nito

at

tinigtigan

ko

lang ang nakahiga niyang katawan.

Tanging

tunog lang ng monitor ang naririnig sa loob hanggang pumasok sila Kai at Axel. They are Gregory’s nephews and my trusted men.

“We found Mrs.

Javez’s

body, Master.“ Sabi ni Axel.

“And her husband?”

“He’s cut into pieces, Master.” Sagot ni Kai habang

nakangiti

.

Tinignan

ko ulit si Elli bago magsalita. “Gave them a proper burial. Contact any guardian of Elliott Javez.”

Nagbow

naman sila sa akin bago lumabas ng kwarto.

Nanghihina

naman akong lumapit sa kaniya. I gently caressed his face and leaned down as I gave him a soft kiss on his forehead.

Pag

angat

ko sa sarili, nagulat na lang ako nang may

luhang

tumulo

sa mukha niya na nanggaling sa akin.

I chuckled at myself as I wipe my pathetic tears. “You’re really unbelievable, Mon Coeur.” I said. “Don’t worry. I promise that I will give all of the deaths of our loved ones justice. And for the time being, I’ll keep on watching you. I’m here. Always here.”

.

.

.

.

Agad kong sinagot ang tawag sa cellphone ko. “How’s everything?”

“Everything’s clear, Infierno.”

I smirked. “Thanks, Jackson.”

Narinig ko naman ang pagtawa nito. “We’re good okay?

Huwag

mo akong

isama

sa

libingan

ni Rosa.“

I hummed. “Why would I do that? We’ve been partners in this world since we were young.” Sabi ko naman.

You heard it right. Jackson, unfortunately, is my friend. It might be a shock, but he is. Matagal na naming kilala ang isa’t isa dahil paminsan minsan ay magkasama kami sa pagtre-training. At nang mamana na niya ang Clan nila, agad na kami nagsagawa ng plano kung paano hulihin nang walang mintis ang traydor sa amin.

Nang pumunta ito sa isla para mag-renew ng alliance, it’s all just an act. As we do that, naglibot libot na rin ang mga tauhan niya sa territory ko. Pero sadyang nainis niya ako nang pakealaman niya ang asawa ko kaya ko siya nabaril. But it’s not a big of a problem. I think it also helps. Akala nang lahat ay magkaaway na ang Jackson’s at Infierno’s clan. Kaya naman lumapit sa kaniya si Rosa, at doon pa lang, nalaman na namin ang ginagawa nito.

Matagal ko na ring pinahuli si Orene Marquez. We have a suspicion that he knows something about what happened to Elli’s family. And we’re quite right. Hindi naman ito nagsasalita ng kung ano patungkol kay Rosa, that’s why I just kept him captive but I know he’s being forced because his family is in the line. Sinigurado naman ni Mario sa akin na walang mangyayare sa mga ito. Pero pinanatili ko muna si Orene sa kulungan dahil bali balita ko ay may iilang tauhan si Rosa doon at binabantayan ang mga galaw nito.

That bitch. She surely planned this well huh? After all these years of being in our good side.

“And even if I do kill you, Satan won’t welcome you anyway.” Sabi ko kay Jackson na ikinatawa naman niya.

“Same as you, Infierno. You might even seized the demon’s throne.” He commented.

I just smirked. “I already did.”

Chapter Thirty

Third Person’s

Isa sa mga tauhan ni Rosa ay pumasok sa opisina niya. Mataman namang nag-oobserba si Orene sa gilid ng kwarto at pinanood niyang lumapit ang tauhan sa kinauupuan ni Rosa. May binulong ito sa babae at nakita ni Orene kung paano nagbago ang malamig na ekspresyon nito sa galit.

“That jerk!” Sigaw nito na ikinagulat ng mga taong kasama niya sa opisina. Kitang kita kung paano umaapoy sa galit ang mga mata niya na ikinatakot ng karamihan. “Don’t let that Mario Jackson come in here again. Patayin niyo siya kung kinakailangan. That traitor!”

Hindi maiwasan nila Orene na mapapikit sa lakas ng pagsigaw ni Rosa. Halata ang panggigigil nito sa lalakeng binanggit niya. Pero hindi na lamang sila gumawa ng kahit na anong galaw nang sinimulan ni Rosa batuhin ang kung anumang mahawakan niya. They all gasp as she pull out her gun and shoot the man who told her about the news. But still they just looked down like nothing happen, while Orene try to calm himself before he throws up as he saw the blood of the man started to pool on the floor.

Ilang saglit pa ay kumalma kalma na rin kahit papaano si Rosa. Pero nandoon pa rin ang galit niya at kita sa paghingal niya na nagpipigil na lamang siyang pumatay pa ng kahit na sino. Nanginginig ang mga kamay niya at gusto na lamang niya barilin lahat ng nakikita niya. Napaupo na lamang siya muli at mahigpit na hinawakan ang mesa para pigilan ang sarili.

It is true that she’s a psychiatrist, she learned things that can make people believe that she’s not crazy at all.  She learn how to deceive people easily. That’s why she haven’t caught red handed throughout the years of staying in the Infierno Clan. Pero kahit na sabihin niyang natatago niya ang tunay na katauhan niya, hindi pa rin mapagkakaila na mas lumalakas ang halimaw niya sa loob.

Gusto niyang iuntog ang sarili niya sa kahit na saan, matanggal lang ang mga boses na naririnig niya sa utak niya. Mga boses na nagsasabing patayin na niya ang lahat dahil sasaktan lang naman siya ng mga ito. At tuwing nagsisilabasan ang mga boses na ito, hindi niya maiwasan kung hindi ang maalala muli ang mga karumaldumal na pinagdaanan niya sa buhay. Ang panggagahasa, ang hindi paniniwala ng pamilya niya sa kaniya, ang pagkamatay ng anak niya, pagbabalewala ng asawa niya sa kaniya. It’s eating her up, any moment the monster inside her will take her body fully. She’s sick, mentally. She knows that. She learned about the humans’ emotions and mental state. Ramdam niyang may problema siya, pero hindi niya iyon inaamin sa sarili niya.

Even Orene knows what Rosa’s state is. Matagal na niya iyon alam simula nang makilala niya ito. Magdadalawang taon nang matapos ang insidente sa pamilya ni Elli, pauwi siya galing sa trabaho noon at bigla na lang siya dinakip ng mga estranghero. Nang dalhin siya ng mga ito kay Rosa, he instantly knew something’s odd about the lady. Minsan na niya sinabi ito sa babae pero nagalit lang ito sa kaniya at pinagbantaan pa na kung hindi siya tatahimik, ang pamilya niya ang patatahimikin nito.

Matapos mangyare iyon, hindi na siya naging komportable pa sa sarili niya. Him and his family were so scared. Hindi siya makahingi ng tulong dahil alam niya ang magiging kapalaran nila kapag may sinabihan sila. Kaya ginawa na lamang niya ang trabaho na binigay sa kaniya. Ang pagbabantay kay Elli at pagbibigay ng balita kay Rosa tungkol dito.

Kaya nang magkaroon ng mission ang Mafia ng mga Infierno sa Gordon’s hospital, pinalipat siya kaagad ni Rosa doon. He didn’t really knew anything about that hospital. Hindi niya rin alam na may ganoong mangyayare doon, akala lang niya ay inilipat lang siya at dadalhin si Elli doon. But he’s totally clueless. It’s like obeying an order and didn’t know the purpose of it. Until he heard what the lady have been through.

It’s heartbreaking of course. No wonder that Rosa is in this kind of state. She needs help, but unfortunately, Rosa didn’t want that.

She doesn’t need help. When she asked for help, no one did really care. So she thought she just have to do it all by herself. No one will believe her except the monster inside her. Yes, when the days got really dark for her, this monster is her light. But she didn’t realize that it just leading her deeper to the darkness.

Nang tuluyang kumalma si Rosa, wala nang marinig na kahit na anong ingay sa paligid kung hindi ang pagbukas nito ng kabinet sa ilalim ng mesa niya at may kinuha doon. Napatigil ang lahat at ang iba ay parang nawalan ng dugo sa mukha nang makitang may nilabas itong bomba. It’s a time bomb and the good thing for now, it is not ticking yet.

Malaki namang napangiti si Rosa tsaka malakas na tumawa. While everyone is staring at the time bomb on her desk. Ilang saglit pa ay tumayo na ito at tumatawang lumabas sa opisina kasunod ang ibang mga tauhan hanggang si Orene na lang ang nasa loob na tinititigan pa rin ang bomba na nasa mesa.

---

Nangingiti pa ring naglalakad si Rosa papunta sa kwarto kung saan niya kinulong si Elli. Ang mga tauhan namang nakasunod sa kaniya ay nagkakatinginan na lamang. Minsan na rin may nagsabi na baliw ang boss nila. At hindi na nila ulit masabi pa iyon kahit sila sila lamang dahil walang awang binalatan ng buhay ang huling nagsabi nito.

Pinagbuksan ng pintuan ng mga tauhan si Rosa nang makarating na siya sa harapan ng kwarto. Hindi naman maiwasang mapangisi lalo si Rosa pero unti unti ring nawala iyon nang iangat ni Elli ang tingin niya para tignan kung sino ang pumasok.

When Rosa said that Elli reminds her of her son, she’s not lying or acting. It is true, she has a soft spot for the boy. But that made the monster inside her angry and starting to remind her that he’s just Cypher’s bitch that will probably laughing at her right now.

Naglakad naman nang mabilis si Rosa palapit kay Elli tsaka ito binigyan ng malakas na sampal. Napamura na lang sa isipan si Elli nang ramdam niya pa ang hapdi sa kaliwang pisngi niya. Pinaharap naman ni Rosa ang mukha nito sa pamamagitan ng paghawak ng pisngi nito gamit ang isa niyang kamay.

Nangingiyak naman si Elli habang tinitigan si Rosa dahil sa higpit na paghawak nito sa kaniya. Kita niyang may awa doon kaya bibitawan na sana siya nito nang bumalik nanaman ang apoy sa mga mata nito at mas hinigpitan ang hawak sa kaniya. Ramdam niya ata ang pagbaon ng mga kuko nito sa pisngi niya.

“I will kill you, Elli. You and your husband. But for now, let’s give him a little play.” She smirked and laugh evilly.

---

“Sorry Sir Mario, hindi na po kayo pinapapasok dito ni Mistress Rosa.” Sabi ng mga gwardiya kela Mario.

Napataas kilay naman si Mario tsaka ito napatawa nang mahina at tinignan ang mga tauhan na kasama niya na nagsingisian naman sa mga kaharap nila. The guards felt the chills when Mario, one of the most scariest Mafia boss, gave them a sarcastic question. “I wonder why is that?”

“Sir please get out on our property before we force or kill you.” Pormal na sabi ng gwardiya.

Napapito naman nang mababa si Mario. “Kill me? How brave.” Then he laugh as all the men behind him raise their guns and shoot all of the guards before it can even move. “Oops, sorry, I killed all of you first.” He chuckled as he looked up at Rosa’s territory.

---

“We’re getting attacked, Mistress!” Rosa’s men immediately said as soon as he opened the door.

Napataas kilay naman si Rosa dito tsaka tinignan si Elli. She saw a little hope in his eyes that made the monster inside her wanted to change that.

“Prepare to leave. Dalhin niyo ’to sa secret exit.” Mabilis na utos nito tsaka nagsilapitan ang mga tauhan niya at kinalas ang mga nakabalot na bakal sa katawan ni Elli.

Agad na ring lumabas si Rosa kasama ang ibang mga tauhan nito tsaka siya bumalik sa opisina. Nakita naman niyang nakayuko at nasa gilid pa rin si Orene. Hindi niya lamang pinansin ito tsaka kinuha ang bomba sa mesa at nilagay iyon sa isang bag. Paglingon niya muli kay Orene, agad niyang tinaas ang baril niya at binaril ang dalawang magkabilang hita ng lalake. Orene just screamed in pain as he helplessly fall on the floor.

“Thanks for your service, Orene. I just thought on giving you a remembrance.” She smirked before she walked out.

---

“They already escaped, My Lord.” Sabi ng isang tauhan kay Mario.

Mario hummed as he slash the neck of his captive using his shining pocket knife that is now covered with blood. “Call Infierno about it.” Utos niya tsaka na siya lumakad habang may nag-abot sa kaniya ng panyo at kinuha naman niya iyon para punasan ang kamay niya.

As he thought, sinadya talaga ni Rosa na kaunti lang ang dadalhin niyang tauhan dito. He didn’t really thought that the bitch will immediately knew about him betraying her. Maybe she’s not that stupid at all, huh. The place that Rosa is heading has probably guarded more of her men.

Nang makalabas na siya sa lugar nakita na niya na hawak ng mga tauhan niya si Orene. He just smirked. “What a gift for your obedience.” He commented as he looked at the man’s wounds. “Bring him to a hospital. I don’t want Infierno nagging at me because his husband might kill him if we let this man bleed out. And burn this place with the people inside of it.” Sabi niya at nagsisunuran naman ang mga ito.

Napatingin ulit siya sa malaking mansion nang marinig niyang magsalita si Orene. “She has a bomb…”

---

“Okay, we’re on our way.” Sabi ni Celestine nang makapasok na sila sa kotse. Agad niyang nilingon ang kinakabahang Erman pero kahit na ganoon ay kalmado pa rin ang panglabas nito. “Are you sure about this place?” Tanong niya rito.

Napatango naman si Erman. “Yes, Master. Doon ko na-trace ang main territory ng dating Mafia boss na napangasawa niya.”

Napataas kilay na lamang si Celestine, before giving the man a smirked. “A husband tracing and investigating his own wife.”

Bumaba na lamang ng tingin si Erman sa mga kamay niya. He blinked back his tears as he saw his wedding ring. “Master, can I have a request?”

“If it’s about forgiving your wife, go kill yourself instead.” Malamig na sabi nito.

Malungkot namang napangiti si Erman. “Let me just talk to her.”

“You said she is sick right?” Celestine said. “What if she just kill you on the spot?”

“Then I’ll accept it.” Sabi na lamang ng lalake.

Celestine didn’t say anything for a moment. “My father…”

“I know, Master.” Erman said sadly. “She told me when I asked who’s her son’s father. And it’s my fault to brush it off when she also said that Master Carter purposely let him be killed. I should’ve know she has a serious problem.”

Kita naman ni Celestine na walang galit o hinnanakit doon para sa kaniyang ama. Tanging kalungkutan at pagsisisi lamang. Napatingin na lamang siya sa bintana at inalala na minsang nasabi ng ama niya tungkol sa paghihiganti ng isang tao dahil sa mga kasalanang nagawa nito. He never really knew who it is back then, but he had a hunch that his father knows what will happen. Alam nito na papatayin siya ng taong nagawan niya ng malaking kasalanan. Kaya siguro nang makita niya noon sa mga cameras ng bahay nila kung saan sila sinugod, hindi na lumaban pa ang ama niya nang saksakin siya nang estranghero na nakamaskara, na napagtanto niya na ngayon na si Rosa pala. He just stared at her like he’s apologizing before he lifelessly fall down on the floor as the lady keeps stabbing him into oblivion.

“I’m not mad at your father, Master. He got drugged back then. Na-set up siya ng mga partners niya sa business noon. Nagkataon lang na si Rosa ang pumasok sa kwarto niya noon para hatiran siya ng pagkain. Kaya kinabukasan ng insidente, wala siyang maalala. Nagulat na lang ito na lumapit sa kaniya si Rosa at sinasabing nabuntis niya ito. He was shocked and didn’t really know how to react since it was his wedding day. Kaya namang pinakasalan ko na lang din si Rosa noon para hindi siya pag-initan ninoman dahil sa anak niya.” Sabi muli ng katabi niya.

“Father is deeply regretted all of it.” Sagit niya.

Erman hummed. “Yes, I know, Master. We have our mistakes too. Dapat nalaman na namin tungkol sa trauma na nadulot niya sa nangyare at naging sakit niya sa pag-iisip. Kaya akala niya tuloy na hindi kami naniniwala sa mga sinasabi niya. Na wala kaming pakealam sa kaniya. Pinaglalaruan siya ng halimaw na bumubulong sa utak niya. Lumala pa iyon nang mamatay ang anak niya at inakalang kagagawan iyon ni Master Carter. Pero ang totoo niyan ay sinubukan siyang iligtas ni Master at sinadya naman ng anak niya na magpaiwan para iligtas ang ama niyo sa kapahamakan.”

Natahimik naman silang dalawa, kahit sila Axel at Kai na nasa front seat at ang magkambal na nasa likod ay tahimik lang nakikinig. Ilang saglit pa ay nakita na nila ang teritoryo ni Rosa at nandoon na rin sila Mario kasama ang mga tauhan nito na hinihintay na lamang sila.

“I won’t kill her.” Sabi ni Celestine na ikinagulat naman ni Erman.

Hindi na rin maiwasang magalak ito nang maproseso nang tuluyan ng utak niya ang narinig niya. “Thank you, Master Cypher.”

Celestine didn’t say anything when he heard the name. If this mess ended, he won’t change his name anymore. He’ll be Cypher in this reckless world because he already embrace what type of man he is when it comes to his businesses. For his brother’s name to be remembered by everyone.

But he’ll make an exception for Elli. Right now, Celestine would sacrifice anything for his love to call him Celly again.

---

Nang makarating sila Elli sa hideout, agad naman siyang pinunta sa isang kwarto. This time, he is not tied on a chair. He is currently chained. His arms were hanging too high that he is only tiptoing to touch the floor. This is really uncomfortable for him, pakiramdam niya ay kung may itataas pa ang mga nakatali sa kamay niya paniguradong mababalian siya.

“They’re here, Mistress.” Sabi ng isang tauhan kay Rosa habang pinagmamasdan ang nahihirapang Elli sa gitna ng kwarto.

Natawa na lamang si Rosa na parang nagagalak siya dahil naaayon sa kaniya ang lahat. “Have fun with them then.” Sagot nito sa tauhan.

Alam ng mga tauhan ang ibig-sabihin nito. Iyon ay ang pabagalin ang mga kalaban sa pagpunta sa kwartong ito. They don’t really have any choice. If they go and fight, they’ll die. If they didn’t obey, they’ll die. Nag-bow na lamang ang mga tauhan na nasa kwarto tsaka sila naglabasan at sinabihan ang mga tauhan na nakapaligid sa mansion na maghanda sa darating na laban.

“While we’re waiting for your husband. Let’s also have some fun.” Sabi ni Rosa.

Tsaka naman pumunta sa isang gilid si Rosa. Walang nagawa si Elli kung hindi ang mapasinghap na lamang nang bumalik si Rosa sa harapan niya habang may dala iyong itim na latigo. Halos mawalan siya ng dugo sa mukha dahil sa kaba nang hinampas ni Rosa iyon sa sahig at rinig kung gaano kasakit iyon kapag tumama ito sa katawan ng isang tao.

“Rosa, please.” Elli whimpered as he terrifyingly stare at the whip.

Tumawa naman nang malakas ang babae. “Please? When I say that word, no one listened to me. So why should I gave mercy to you or to anyone.”

Walang sabi sabing malakas na hinampas ni Rosa ng latigo si Elli sa dibdib na ikinasigaw naman ng isa. Hindi pa man nakakahinga si Elli galing sa sakit nang tirahin muli siya ng magkakasundo na hampas sa harapan ng katawan niya hanggang sa mapunta ito sa likod niya.

Naiiyak na lamang siya habang napapasigaw sa bawat bayo ng latigo sa balat niya. May bumabakat na ring dugo sa damit niya. Tanging magagawa na lang niya ay maghintay kung kailan ito matatapos. Gusto na lamang niya magpahinga.

Gusto na lamang niya makasama muli ang asawa niya at ang bago niyang pamilya. Mahirap ba iyon matupad?

Wala ng ibang maririnig sa kwartong iyon kung hindi ang sigaw niya at ang malalakas na pagtawa ni Rosa sa bawat hampas nito sa katawan niya.

---

“You know what, I might give Rosa’s men some credits for being this brave.”

Komento ni Mario habang nakatingin silang lahat sa mga tauhan ni Rosa nakatipon sa harapan ng main door ng mansion at handa nang makipaglaban.

“They’re stupid for even thinking that they can win.” Sagot naman ni Celestine na ikinatawa naman ng isa. “Shoot them all. I don’t have time for these idiots.” Malamig na sabi niya sa mga tauhan niya.

“You heard the man.” Mario chuckled as their men started shooting.

Rosa’s men is not totally aware until some of them fall on the ground. “They’re using silencers!” Sigaw ng isa tska na rin sila nagsisugod at nagsi barilan.

May mga granada pang binato ang mga ito patungo kela Celestine. At agad naman silang nagsiiwas sa lugar at tumakbo nang malayo bago pa ito sumabog nang tuluyan. They run straight to Rosa’s men and charge without hesitation. People are attacking each other, shooting each other on various places of the mansion. Mapaloob man o sa labas, may nagaganap na laban na tiyak ayaw mapanood ng karamihan. Ang kaninang malinis na lugar ay namantsahan na ngayon ng dugo at apoy na galing sa mga pagsabog.

Mario even went up in a balcony and amusingly watch the fight below him. Susugod na sana ang isang tauhan sa likod niya nang agad na lamang niyang nilingon iyon at binaril sa mata. Napailing na lamang siya tsaka nilapitan ang lalakeng binaril niya. Napadila na lamang siya sa ibabang labi niya tsaka malakas na tinapakan ang mukha ng taong iyon.

“That’s enough, Jackson.” Sabi ni Celestine.

“Awe, you’re no fun, Infierno.” Sabi niya.

Agad naman tinaas ni Celestine ang barili niya sa direksyon ni Mario at tsaka kinalabit iyon. Mario didn’t move a muscle as he heard someone fall from behind. He tilt his head as he turned and looked down at the balcony. He saw one of Rosa’s men has a shot on its forehead.

“Man, this dudes can even climb up in here just to kill us? Lucky Rosa.” Komento ni Mario habang tinititigan ang lalake na nakamulat pa rin ang mga mata kahit wala na itong buhay pa.

Napatingin na lang muli si Celestine sa loob at saktong may espada na sanang puputol sa ulo niya nang mabitwan din iyon ng may hawak. He watched the man fall on his knees while screaming in agony when Mario shoot the guy’s crotch.

Both Celestine and Mario smiled at the agonizing view. The man didn’t know where to be afraid right now. Death or the two demons watching at him.

---

“ARGH!”

Sigaw ni Elli sa huling pag-lapat ng latigo sa likod niya. Ilang saglit pa ay nagsikalasan na ang mga nakatali sa kamay niya. He fall helplessly to the ground and hissed at the pain he’s feeling all over his body. Hindi pa siya nakakahuma sa paninilim ng paningin niya dahil sa sakit nang muli siyang napadaing nang maramdaman niya ang pagsabunot sa kaniya ni Rosa tsaka marahas na pinatayo.

Sakto namang bumukas ang pintuan ng kwarto. “M-Mistress.” Sabi ng tauhan habang duguan ang nasa pribadong bahagi nito.

Nanlaki lamang ang mata ni Rosa nang matumba ang tauhan sa kalagitnaan ng maliliit na lakad nito at unti unting dumanak ang dugo nito sa sahig. Nanghihina namang tinignan ni Elli ang mga taong nasa pintuan. He felt relieve as he saw his husband. While Celestine is feeling the opposite as his hand itches to just strangle the woman to death.

Tumawa naman si Rosa nang makita niya ang hinihintay nila. “Master Cypher!” Sarkastikong tawag nito. “You’re finally here. Nag-enjoy ba kayong makipaglaro sa mga tauhan ko?”

Celestine coldly looked at her as he finally walked closer to their direction. Nang makalapit siya, tinignan niya muli ang estado ng asawa niya na nagpalakas lang ng apoy sa galit niya. But he didn’t say anything then stared at Rosa. The lady’s smile slowly fades as she saw how the Mafia Boss’ eyes lit up with anger but has a grin on the lips. One of the most terrifying thing you’ll see if you mess with him.

Nanginginig namang ilalabas na sana ni Rosa ang baril niya nang agad namang hinila ni Celestine ang buhok nito na nakapagpasigaw sa isa at unti unti na nabitawan nito si Elli na agad namang nasalo nila Keagan at Kael.

“You’re really trying to test me, Rosa?” Tanong ni Celestine habang nakangiti.

Hindi pa man nakakasagot ito nang salubungin siya ng kamao ni Celestine. Natumba naman agad ang babae at ramdam niya ang pagtulo ng dugo mula sa ilong niya. Pag-angat naman niya ng tingin agad na siyang sinipa sa gilid ng ulo niya na ikinaungol niya sa sakit. Hindi pa man siya nakakahuma nang maramdaman niya ang latay ng latigo sa likod niya. Napaharap naman siya at kita niyang nakangiti sa kaniya si Celestine at pinagpatuloy ang paghampas nito sa harapan niya.

Bwebwelo pa sana muli ito nang may pumigil sa kamay niya. Taas kilay namang napalingon si Celestine sa taong pumigil sa kaniya. “Master, ako na po bahala dito.” Sabi ni Erman.

Kung hindi pa siguro nagpakita si Erman, ay baka makalimutan na niya ang sinabi niyang hindi papatayin ang asawa nito. Bumuntong hininga na lamang si Celestine tsaka pinulupot ang latigo na hawak at binato iyon sa mukha ni Rosa na ikinadaing muli nito. He didn’t say anything else as he walk to his husband’s direction.

Nang lumapit siya doon, kinuha niya na si Elli sa hawak ni Kael. Napamulat pa ng kaunti si Elli at marahang napangiti nang makita niya ang asawa niya tsaka siya unti unting nawalan ng malay. Naiwas naman ni Celestine ang tingin niya sa asawang hawak hawak niya nang marinig nilang nagsisisigaw si Rosa.

“Sorry?! Patawad?!” Natatawang sigaw ni Rosa habang may dumadaloy na dugo sa ilong nito at unti unting nagiging visible ang mga pasa nito. “Hindi niyo ako pinaniwalaan! Walang kahit na sinong naniwala sa akin!” Sigaw muli nito sa asawa niya na pinapakalma siya.

Agad naman siyang niyakap ni Erman at hindi naman pumalag si Rosa. “Mahal na mahal kita. Mahal na mahal.” Naiiyak na sabi ni Erman tsaka ito humiwalay ng yakap at kinuha ang kamay ng asawa niya. Pinakita niya rin ang kamay niya sa kaniya kung saan nakasuot sa daliri niya ang singsing nila na sumisimbolo sa pagiging asawa nila. “Hindi dahil sa hindi ako naniwala. Lagi lang din akong nasa tabi mo nang mangyare ang lahat, pero ikaw ’yong tumutulak sa akin, sa amin. Akala mo lang na pinabayaan ka ng pamilya mo, akala mo lang na pinabayaan kita. Rosa, binubulag ka ng halimaw na bumubulong sa’yo. Please, tama na. Nandito ako, hindi kita hahayaang mag-isa, kahit kailan, hindi kita hinayaan—”

Umalingawngaw naman sa buong paligid ang pagputok ng isang baril. Natahimik ang lahat nang matumba nang tuluyan si Erman sa kinauupuan at may tama ito sa dibdib. Unti unti namang napatayo si Rosa sa kinauupuan habang hawak ang baril.

“Pasensya na rin Mahal.” Naiiyak na sabi niya at kita ang panginginig sa kamay nito. “Pero huwag kang mag-alala. Susundan kita. Susunod kami.” Tsaka niya tuluyang hinubad ang jacket na suot niya at kitang nakapulupot sa kaniya ang time bomb na ikinagulat ng karamihan.

“Kung mamamatay ako. ISASAMA KO KAYO SA IMPYERNO!”

Epilogue

Am I dead?

Tanong ko sa sarili habang tinitignan ang buong paligid ko. I really can’t see anything except just… nothing at all. The place is all white. It’s like I’m stuck in a room without windows, doors, roof, just white walls and floor. Pero malawak ang lugar, parang ngang hindi ko pa makita ang pinakadulo nito.

Wait… Is this what heaven looks like?

“I don’t think so.”

Agad naman akong napalingon nang may marinig akong pamilyar na boses. Nanlaki ang mga mata ko nang makita kung sino ito.

“Cypher?”

He smiled. A genuine one. But it seems different from his genuine smiles he use to give me. “Oh so you know me!” Masayang sabi niya.

Napakunot noo naman ako. “Umm, of course? ’Cause you’re my husband?”

He tilt his head and looked at me curiously before his mouth shaped into ‘o’, like he just realized something. “Right, your husband.” Sabi niya tsaka ito tumawa nang mahina. “I think you got the wrong Cypher.”

Lalo naman atang napakunot ang noo ko sa sinabi niya. “What do you mean?”

“Well, I’m not the Cypher that you are talking about. I’m not anyone’s husband. I died before getting one.” He shrugged like it was nothing.

The way he talk is so different. Not the Cypher I know… “You’re not Celly, right?”

Napatigil naman siya at tinitigan ako tsaka siya tumawa nang malakas. “Oh, I almost forgot that you call my brother ‘Celly’.” Then he even sheds his tears that was caused by laughing too much.

“Your brother?” I asked.

Napangiti lalo siya nang maluwag tsaka tuluyang lumapit sa akin. Now that he’s near, he is the exact replica of my husband. Except this man’s aura is more approachable and friendlier. And that’s far from the Cypher I know…

Napatigil ako sa pag-iisip nang may mapagtanto ako. Tinignan ko nang mariin ang kaharap ko. He smile wider like he knows that I finally realized something. Naalala ko naman ang asawa ko at ang mga memorya na nawala sa akin. Could it be…?

I was startled a little when the man stretched his hand to me like offering a shake hand. “Cypher Infierno. I mean, the legit one.” Then he chuckled. “I’m your husband’s twin brother.”

Inabot ko naman ang kamay niya. “Elliott Javez Infierno.”

He smiled. “Ohhh, our surname suits you.”

I blushed at the comment. But I still focused on something that is bothering me. “So my husband, that is, I’m assuming, pretending to be Cypher is my Celly?”

Tumango tango naman ito nang mabitawan na niya ang kamay ko. “Yes. It’s quite obvious, isn’t it?”

Napapalo na lang ako sa noo dahil sa kaangahan ko. I should’ve known! Like the way he talks, moves, the way he made me remembered about the past, everything… Argh.

“Don’t be too harsh to yourself. No’ng makailan ka lang naman nakaalala. It’s not too late to put things right. At least alam mo na ang tunay na pagkatao ni Kuya.” Sabi ni Cypher tsaka napamulsa sa white pants na suot niya.

“Right.” I said then looked at him again. “What exactly happened? Bakit nagpapanggap si Celly na maging ikaw?” Tanong ko sa kaniya.

“Asked Kuya instead. It will be weird if you woke up from this dream then you already know what happen.” Then he chuckled.

“Dream? So I’m really not dead?”

Umiling naman siya at nanatiling nakangiti. Yep, this man is way too far to be my husband. I mean, Celly does smiles, but his twin’s smile is more cheerful and full of energy. He reminded me of Cyrene’s vibe to be honest.

“You’re not dead yet, silly. Tulog ka lang at nananaginip.” Sabi niya. “I just show up to you, para paggising mo, kilala mo na kung sino ang una mong makikita pagmulat ng mga mata mo.”

“Huh?” Nasabi ko na lang na ikinatawa niya.

Napailing naman muli siya tsaka nilagay ang kamay nito sa balikat ko. He stared at me as he says, “Please take care of my brother. Don’t leave him again. I think it’s time for him to be happy, at alam kong ikaw lang ang makakapagbigay ng ganoong saya sa kaniya.” Kumindat naman siya tsaka na binitawan ang balikat ko. “But can I ask you one more thing?”

Wala naman akong ibang nagawa kung hindi ang mapatango.

“Do you love my brother because he is Celly or because he is Cypher?” Seryosong tanong niya.

Tinulalaan ko naman siya saglit tsaka pinag-isipan at isinapuso ang tanong niya. Pinakiramdaman ko naman ang nararamdaman ng puso ko.

“No matter what name he’s using, he’s still the same person that I will always love. Kaya nga kahit nakalimot ako, napamahal pa rin ako sa kaniya, dahil siya lang talaga simula sa una ang nilalaman ng puso ko.” I said as I smile softly.

Cypher also beams at me. “I’m glad.”

. . . .

Mahina naman akong napadaing at unti unti ko nang minulat ang mga mata ko. I don’t know why, but I’m expecting to see a white ceiling for some reason and thinking I might be in a hospital again, since laging doon ako nagigising kapag may nangyare sa akin. Hey, I’ve been through a lot, and the ceiling of the hospital is the first thing I always see after I passed out. Pero ang pamilyar na kisame ang bumungad sa akin. Napalingon ako sa kaliwa ko at nakita ang pamilyar na paligid na nakikita ko sa transparent windows.

I’m back on the island?

Napatingin ako sa kanan ko at doon ako napahigit nang hininga. I saw him sitting on a chair as his arms were folded on the bed and his face is leaning on it. He’s sleeping so peacefully even on a uncomfortable position.

Tinignan ko pa siya saglit bago ko natagpuan ang sariling kamay na unti unting lumapat sa pisngi niya. I brush my thumb gently on his cheek. I watched in anticipation as his closed eyes slowly opened. He blink a few before realizing my hand is on his cheek. Napaangat naman siya ng tingin sa akin.

I can feel my heart thumping really loud right now as he smile lazily then gently grab my hand with his and gave a soft kiss on my palm before sitting up straight and still holding me.

“Hey.” He greeted.

Which made me chuckled and blush at the same time. Don’t blame me! He’s voice is too husky and sexy when he said it. “Hey.” I greeted back as he squeeze my hand softly. “What happened?” Last time I remember, they saved me from Rosa and then I passed out.

Napabuntong hininga naman siya tsaka kinwento ang buong nangyare nang mawalan ako ng malay. It’s shocking and sad at the same time when Rosa killed his own husband, Erman. But it’s not Rosa who actually killed him, it’s the monster inside her. Being in Rosa’s hand for a moment, I knew that she needs help, mentally. And it’s quite scary on how she managed herself through these years with that kind of problem.

Pagkatapos na ilabas ni Rosa ang bomba, napagtanto niya rin na hindi na ito gumagana. Nasabi ni Mario na nireset ni Tito Orene, na ngayo’y nasa hospital, ang time bomb nang iwan ito ni Rosa sa opisina niya para puntahan ako. Of course, Rosa breakdown again and attempted to shoot Celly. Pero naunahan na siya ni Axel dahil nabaril siya nito sa kamay kaya nabitawan ni Rosa ang hawak nitong baril.

Right now, she’s in a mental hospital and is being taken care of. Celly said that he promised to Erman that he won’t kill his wife. It’s a good idea for me too. She really needs help. I know Rosa is a kind person. It’s just that darkness totally win over her sanity. I hope she can be heal and start over again.

“That’s a relief then.” I said as I sighed contentedly.

“I’m sorry.” Rinig kong bulong ng katabi ko. “I was late, nasaktan ka pa tuloy.”

I snorted. “At least you save me. And you also found me.” He looked at me as I smile at him. “As you always did, Celly.”

Natigilan naman siya sa huling sinabi ko. He stared at me for a few more seconds before breaking a smile as I saw tears starting to fall down. “Of course. I will always find you, Mon Coeur. “

I burst into tears as he leaned forward and gave me long loving kiss. My heart jumping in so much joy as the man that I always love since I was a kid is already in my arms all along.

---

A month have passed after the incident, thing that’s happening in my life is like a dream. Though not exactly what I dreamed for, because who would want a mafia boss to be his husband, right? But I don’t give a damn because I love my man anyway.

Naipaliwanag na rin sa akin ni Celly lahat ng nangyare sa kaniya at kung paano siya napunta sa ganoong sitwasyon na palitan ang pangalan niya. I cried while he’s telling me the story, I can’t help it. Pero ang walangya, tinawanan lang ako sa naging reaksyon ko. But I’m amazed and definitely fall much deeper on how brave and tough he is after all of those things. Hindi ko pa nga maiwasan ang mamula lalo na lagi niya na pala ako binabantayan dati pa. Habang ako walang kamuwang muwang sa nangyayare sa paligid ko noon. Argh.

Also, Celly’s name is will officially Cypher in the Mafia world. Dahil doon din naman siya nakilala ng lahat at ayaw niya na ring baguhin pa iyon. Pero para sa amin lang daw ni Cyrene ang karapatan na tawagin siya sa tunay niyang pangalan. He said that in their world, he is Cypher. But at home, he is just my Celly and that’s all.

And you won’t believe when I say Cyrene knew all this time about his brother’s true name! I asked her once, and you know what, she just answered me with, “Oh, you didn’t know po Kuya Elli?” Malay ko bang alam ng bata! Simula nang makilala ko ito tanging Grand frère lang naman ang tawag niya kay Celly. I just can’t help but feel really defeated while my husband just find this revelation to me amusing.

“Elli, mabuti naman at napabisita ka rito.” Bungad sa akin ni Tita Karmen nang pagbuksan niya ako ng pinto.

Nakipagbeso ako rito nang may maramdaman akong maliliit na braso na pumulupot sa bewang ko. “Kuya Elli, buti bumisita ka po!” Masayang bati sa akin ni Karlo.

Ginulo ko naman ang buhok nito na ikinatawa niya. “Syempre naman, namiss ko ata kayo.” Sabi ko tsaka tinignan si Tita Karmen. “Si Tito Orene po?” Tanong ko.

“Nandoon sa pool area. Puntahan mo na lang at dadalhan namin kayo ni Karlo ng meryenda doon.” Sabi nito tsaka hinila ang anak niya na kumaway kaway pa sa akin bago pumasok sa kusina.

It’s good to see Tito Orene’s wife okay. Nakarecover naman ito sa cancer na nilalabanan nito kaya balik pagiging ina at asawa muli si Tita Karmen.

Dumeretso naman ako sa pool area at nakita ko si Tito Orene na malapit lang sa table. May binabasa itong libro habang nakaupo siya sa isang bench. Gladly, hindi ganoon kalala ang natamo niya sa tama na binigay sa kaniya ni Rosa. Ngayon ay recovering na ito. Pwede naman na niyang mailakad ang mga paa niya. Kaso makulit din itong si Tita Karen na huwag muna siya masyadong gumalaw galaw at hayaang pagpahingahin ang mga binti niya. Kaya ngayon ay wala siyang masyadong ginagawa kung hindi ang magkulong dito sa bahay. Natatawa na lang ako tuwing kinakamusta ko siya sa tawag at sinasabing napaparanoid nanaman ang mahal niyang asawa.

“Elli, napabisita ka.” Ngiting bati sa akin ni Tito nang mapansin na ako nito.

“Siyempre naman po, matagal ko rin kayo hindi nakita.” Sabi ko tsaka umupo sa bench na malapit sa kaniya.

Nakipagkwentuhan pa ako rito nang dumating na rin sila Tita Karmen at Karlo. Masaya kaming kumain ng meryenda at nagkwentuhan ng kung ano mang kailangan naming mahabol sa isa’t isa.

“Mabuti naman po at pumayag kayo tumira dito.” Panimula ko nang umalis na sila Tita Karmen at Karlo para hugasin ang mga pinagkainan namin.

“Dapat nga ay magpasalamat kami sa’yo, Elli. At pinagkatiwalaan mo kami sa bahay na itinayo ng mga magulang mo.” Sagot nito na ikinangiti ko na lamang.

After Tito Orene got out from the hospital, nirequest ko na lamang sa kanila na dito sa bahay namin nila Mama at Papa sila tumira. I figured out that the house they were staying was under Rosa’s name. Pinalipat sila doon para wala talaga silang kawala. Pero dahil paniguradong hindi naman kami masyado makakapunta nila Celly dito, I offered them the house. Of course pumayag naman si Celly. He even make sure about the security of the house and Tito Orene’s family which made me really relief too.

Matapos ang ilan pang oras, nagpaalam na rin akong umalis nang dumating na ang magkambal para sunduin ako. Habang nasa kotse kami ay tuloy naman akong kinukulit ng magkambal. Minsan hindi ko na rin malaman ’yong sasabihin pa sa mga pang-aasar nila. Ilang beses na nila akong inaaya na makipag-foursome daw sa kanila at kasama namin si Celly. I know they’re joking. I mean… I hope they’re joking anyway.

Ilang oras pa ay sumakay na kami sa isang helicopter para mas mapabilis ang pagdating namin sa isla. Hindi ko alam pero parang tumahimik naman ’yong magkambal nang makasakay kami. I just shrugged it off, wala na siguro silang mapag-usapan, which is quite impossible dahil hindi naman sila nawawalan ng mapag-uusapan. Kung hindi sila mag-aaway, puro mga iba’t ibang babae at lalake ang laman ng ulo nila sa taas at baba.

Matapos ang ilang minuto, nakarating na rin kami sa isla. Inalalayan naman ako ng kambal na makababa sa sinakyan namin tsaka na nauna na maglakad.

“Guys, gusto niyo ba ng meryenda? Nagpa-bake ako ng cake, ’yon kasi ’yong gusto ni Cyrene para mamaya—”

Naputol naman ang sasabihin ko nang may tumakip na panyo sa ilong ko. Dahil sa gulat hindi ko na naiwasang masinghot ang amoy nito na unti unting nagpahina sa akin. My energy slowly slipped out as I felt myself falling and saw the twins catch me with grin on their faces before darkness win over me.

---

I groaned and slowly wake up. Napapikit pa muli ako ng mata at minulat iyon. Bumangon naman ako sa hinihigaan at tinignan ang kapaligiran ng kwarto namin ni Celly. Napahawak pa ako saglit sa ulo ko at inalala ang huling nangyare.

Did the twins just made me smell something for me to passed out?

Napakamot na lang ako sa ulo at agad din akong napatigil sa ginagawa nang mapansin ko ang sleeves na suot ko. I immediately looked down and my eyes widen as I saw my clothes. Tumayo naman ako kaagad at kinuha ang remote ng kwarto para ipalit iyon sa reflective glass. Mas lalo atang nanlaki ang mga mata ko at napanganga pa ako nang makitang nakasuot ako ng isang elegant white suit.

Naputol naman ang pagkalito ko sa damit nang may narinig akong pagkatok sa pintuan. Iniwas ko na ang tingin sa sariling repleksyon tsaka lumapit doon. Nang buksan ko iyon, medyo napatingin ako sa baba nang makita si Cyrene pala iyon. At ikinataas pa ng kilay ko nang makitang naka puti itong gown na bumagay sa kaniya. I would’ve compliment her dearly if I’m not confuse on what is happening right now.

Ngitian ako nang malaki ng kaharap ko. “Kuya Elli, you’re awake na! Tara na po at baka malate ka po!” Sabi nito.

Magtatanong pa sana ako nang agad na niya akong hilahin palabas ng kwarto. Habang papalabas kami ng mansion, pansin ko na walang masyadong tao ngayon dito. Kadalasan mga ganitong oras ay lumilibot sila at binabati pa ako kapag nadadaanan sila. Ngayon ay napakatahimik ng paligid.

Nang makalabas na kami, kita ko namang nasa harapan ng isang kotse sila Keagan at Kael at malalaki ang ngisi na binibigay nila sa akin. Pinagbuksan na nila ako ng kotse at bago ko pa man matanong kung anong trip nila, ay hinila nanaman ako ni Cyrene papasok sa backseat. I swear, kung gaano kaliit ang batang ito, kabaligtaran naman iyon ng lakas niya.

Habang nasa byahe papunta sa… hindi ko rin alam kung saan. Nakailang tanong na ako sa mga kasama ko pero hindi naman nila ako pinapansin.

“You’ll see din po, Kuya Elli.” Cyrene beams.

Napanguso na lamang ako at ikinatawa naman nila iyon hanggang sa tumigil na ang sinasakyan namin. Pinagbuksan naman agad kami ng magkambal tsaka na kami bumaba. Ramdam mo ang paglakas ng tibok ng puso ko nang malaman ko kung nasaan kami. Napalunok na lamang ako at hindi na nagsalita pa habang sinusundan sila sa loob ng mapuno na lugar.

I can feel my breath hitched as I saw our favorite place when we were kids. But this time, I didn’t just see the big tree. I see people staring at me on both sides. I heard the orchestra playing some song at the side. Hindi ko na rin napansin na wala na pala ang magkambal at si Rene. Pero ang kinatigil ng paglilibot ng paningin ko ay ang taong nasa pinakadulo ng carpet of roses malapit sa paanan ko.

“Elli.” Napalingon naman ako sa gilid at nakita kong lumapit sa akin si Tito Orene.

“Tito.” Bulong na tawag ko sa kaniya tsaka ako niyakap nito.

“It’s time for you to be happy with your new family, young man.” He said as he offer his arm to me.

Hindi ko naman maiwasan kundi ang mapangiti at ramdam kong dito pa lang ay iiyak na ako sa saya. Sinukbit ko na ang kamay ko sa braso niya tsaka kami naglakad sa gitna.

(“You Are Mine” by Spencer Combs ft. Holly Maher)

There is no word to show you how,

No song that’s come from davids crown

…

Bawat lakad ko ay parang mas ikinakabilis ng puso ko. Kita ko ang mga tao na nakapaligid sa amin na nakangiti. There are his men and I also can’t believe some of my closest friends in the hospital where I was working were here.

Pero kahit na maganda ang nasa paligid ko ngayon, maganda ang pagkakadisenyo ng simpleng paborito naming lugar. Hindi ko naman maiwasan ang mapatitig nang tuluyan sa lalakeng hinihintay ako sa dulo.

I could take my sole and pour it out

At your feet, but Ill wait patiently, for you…

Marahan naman itong ngumiti sa akin, which I also gave him back. Lalo nagtatalon sa saya ang puso ko nang makita kung paano niya ako titigan. Mula noon hanggang ngayon, nandoon pa rin ang pagmamahal sa mga titig niya. Kahit naman na nakalimot ako, alam kong siya at siya pa rin hahanap hanapin ng puso ko.

Ohhh I will, forever and always

Put you before me, to the end of time…

“Hey.” Unang sabi ni Celly nang makarating na kami ni Tito Orene sa pinakadulo.

I softly chuckled. “Hey.”

Until then, my last breathe rolls in

Oh I am yours and you are mine…

Marahan naman akong binigyan ni Tito Orene ng halik sa noo tsaka ito nakipagkamayan kay Celly. Kinuha na niya ang kamay ko at marahan pang pinisil iyon habang humarap na kami sa maliit na altar na nasa harapan lang ng malaking puno na dating pinagtatambayan lang namin.

My heart beats for you alone.

No house can hold, the love that we own…

“We are gathered here this afternoon to celebrate a commitment of love, a commitment Mr. Celestine Infierno and Mr. Elliott Javez believe.” Panimula ng pare.

Sa buong seremonya, wala na akong ibang inalala pa kung hindi ang taong nasa tabi ko ngayon. I think he’s just the same as I am dahil tuwing lilingon ako ay nahuhuli ko rin itong nakatitig sa akin na siyang ikinangiti ko naman.

Everytime you fall from grace to your knees

I’ll wait patiently, for you…

“Mr. Infierno, do you take Mr. Javez to be your husband, to have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to cherish with devoted love and faithfulness till death do you part?”

Marahan pang pinisil ni Celly ang mga kamay ko na hawak hawak niya at matamang nakatingin lamang sa akin. “I do.”

Ohhh I will, forever and always

Put you before me, to the end of time..

.

“Mr. Javez, do you take Mr. Infierno to be your husband, to have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to cherish with devoted love and faithfulness till death do you part?”

I smile as tears starts to fall down. “I do.”

But until then, my last breathe rolls in

Oh I am your and you are mine…

“You may now share your personal vows to each other.”

Huminga pa ng malalim si Celly na siyang mahina kong ikinatawa. “When I was a kid, I thought I already knew the exact future ahead of me. I’ve been training in years for nothing. I keep pushing myself to fight for nothing but for the Clan only. Because I have to and it’s been my responsibility since I was in my mother’s womb.

Having someone in the future never crossed my mind. I still remember how my brother keep telling me stories about having a great lover who will grow old with you. I thought it was plain stupid because I knew back then that I would never found that someone. Then all of my plans and perspective in life change when I met you. I even said to myself that you’re kind of weird because you even compliment my eyes pretty and you always say that even when you forgot about us.

You know, that year in this island was the best thing that happened to me. We were young back then, but I know that you will still be there at end of the path that I am taking. You’re like the price that I always wanted to win with. I let you go, even it’s hard for me because I want nothing more but to be with you. But I have to, because I’m not training or fighting anymore because of my family businesses, I did it to be able to protect you and to be qualified to be with you.

I always remember all of my promises, and now I’m happy that I’ll be able to fulfill it. I finally found my heart, right here in front of me.“

Someday we’ll see what forever means my love.

Someday we’ll see what forever means my love…

“Celly.” Panimula ko na siya namang ikinatawa niya nang mahina. “’Til this day, I’m still glad that you’re always there for me. Hindi ko alam kung paano mo nagawang mag-stay nitong mga nakalipas na taon habang ako hindi kita natatandaan. When I got selective amnesia, I knew back then that a big part of me is missing. I’m not mad at my parents for not telling me the truth, I knew that they did it for me, for my own safety. But I still regret those years of not remembering you.

My stay in this island years ago was a blissful for me. I didn’t expect that I will met my first in everything here. My first and last. I never even thought to found someone that will love me this much throughout the years. And when I saw you in the hospital, it’s like I fell for you all over again despite of my missing memories.

Whatever name you have, Cypher or my Celly, you’ll always be the same person that my heart always wants. I may not have the strength to fight, but always remember that starting this day, I’ll always be here and give you strength for all the challenges you might face. I won’t leave anymore, Celly. I won’t forget you anymore. I’ll stay by your side until our hair starts to grey and our skin starts to crinkle.

I’m happy to be with you too. I finally won’t be the Elli that change apartments and didn’t seem to know what home is when I thought I would be all alone ’til I get old. Because right now, what’s in front of me is my home. And we will make new memories like you always said.“

Then we heard the crowd in awe and some of them even crying when we finished our vows.

Someday we’ll see what forever means my love.

Someday we’ll see what forever means my love…

“ Mon Coeur , I give you this ring as a symbol of my vow, and with all that I am, and all that I have, I honor you in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit.“

“Celly, I give you this ring as a symbol of my vow, and with all that I am, and all that I have, I honor you in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit.”

Sabi namin sa isa’t isa nang simulan na naming suotin ang singsing. I even chuckled as I saw the shell design of our rings, which I love. It will always remind me on how we met.

“By the power vested in me by God and man, I pronounce you husband and husband. What God has joined together, let no man put asunder. You may now kiss your spouse.”

Wala namang sabi sabi na hinila ako ni Celly sa bewang na siyang ikinatawa ko at sinunggaban ako ng halik sa labi.

I will, forever and always

Put you before me, to the end of time.

“I present to you, Mr and Mr. Infierno.” Sabi ng pari at nagsipalakpakan naman ang mga madla. Rinig ko pa ang pagsigaw at pagpito ng mga tauhan ni Celly. Pati na rin ang mga pagtawag sa amin ni Cyrene na ikinatawa lang namin dahil sa tining ng boses nito.

“Do you know what love means?” Tanong niya nang maghiwalay na ang mga labi namin.

I smiled and gave him a peck. “I love you, that’s all I know.”

He chuckled. “I love you too, and that will be forever in my mind and heart.” Then we gave each other another loving kiss as the guests around us cheer for us.

A doctor fell in love with his patient? That seems very typical and romantic for others.

But not for me. There are a lot of obstacles that I had surpassed. A lot of twists in life that I never really expect that will happen to me. Especially being involved with this man who turns out to be more than just a patient.

This man is a beast. A crazy beast that’s been finally tamed by this rabbit. And we will love each other until our last breath rolls in.

---

End.

July 13, 2020

Thank you for all the support in Celly and Elli’s story. You guys have been great on giving them so much love. I love you and take care everyone! ❤️✨

Special Chapter

Napahawak na lang ako nang mahigpit sa kama habang tinatago ang sariling mukha doon para matakpan ang mga malalakas kong ungol. This is too much. He’s always too much!

Pasigaw naman akong napaungol nang maramdaman ko ang pagsabunot niya sa buhok ko tsaka inangat ang ulo ko paalis sa kama. “Don’t hide those sweet tones, baby. Let your husband hear it.” He purred as he let go of my hair and put his hand back on my hips.

I can’t help but scream in pleasure as he starts pounding me again to oblivion. I can definitely see stars before my eyes on each thrust he make as he keeps abusing my sensitive sweet spot.

“C-Celly, that’s enough. We n-need to—” Naputol naman ang sasabihin ko nang muli niyang tamaan ang loob ko na nagpanginig sa buong kalamnan ko.

Then it just added more fuel in my own heat as he even keep smacking my ass, which I found really hot. “You really want me to stop here, darling?” He asked as I just answered him with my lewd moans.

I honestly can’t think straight anymore. This beast just attacked me from nowhere! Ang alam ko lang ay naghahanda na kaming umalis sa hotel na pansamantalang tinutuluyan namin dahil a-attend kami ngayon ng kasal ni Mario. Yes, kakasal ang hayop na ’yon, don’t ask me why or how. But as I was saying, I was just tying my own neck tie and the next thing I knew I am naked, not completely ’cause for some reason this man leave the tie on my neck alone, on this bed with him giving me blinding pleasure.

After a few more thrusts, I came and stained the sheets again. I don’t know how many times I’ve cum. I don’t even know where we begin and when this will end.

Napadaing naman ako nang hugutin na niya ang alaga niya paalis sa loob ko tsaka niya ako inikot pahiga sa kama. I dazedly look at him as he smirked at me.

“We’re going to be late.” Bulong ko.

He crawled his way on me and settle himself on my lap. Hinawakan naman niya ang laylayan ng tie na suot ko tsaka niya ito marahang hinila kaya naman tinulak ko ang sarili na mapaupo. Saktong pag-upo ko ay doon na niyang marahas na hinila ang tie at sinunggaban ang labi ko. Our tongue dance and swirl each other again. I mewled as he keeps sucking my bottom lip. I gave him the same intensity as I also keeps sucking his sinful tongue.

Pinutol na niya muli ang halikan namin tsaka niya ako muling tinulak pahiga sa kama. I stared at the alpha himself as he smirks down at me. Napalunok na lamang ako nang makita kung paano niya ako titigan habang binibigyan niya ng atensyon ang alaga niya.

He scooted himself a little closer and I moaned as our cocks touches each other. He started to stroke both of our commandos with his hands as he watched me helplessly moan like a wanton whore. I’m going crazy. The wetness and warmness of both of our cocks brushing each other as he stroke them. I can’t help but just whimpered under his heated gaze.

I stared at his dilated eyes that is almost got dark in lust. Then I lost it when he move his hands faster and jerk both of our dicks with sparks of pleasure. Hindi mapigilan ang paglakas ng mga ungol ko. Right now, I don’t even care kung ano na mangyayare sa kasal ni Mario, ’cause my husband is extremely good in distracting me.

Nang nararamdaman ko nanaman na lalabasan muli ako, mukhang naramdaman niya rin iyon kaya binagalan niya ang paggalaw ng mga kamay niya. I groaned in frustration as he slowly stopped then move his thumb on my mushroom head and played with the oozing pre-cum.

Then he leaned down for a second as he gave my cock a long sinful lick. He looked at me as he lick he lips. “Delicious.” He said which made me blush furiously.

Gumapang ulit ’to paangat pa sa katawan ko hanggang sa nasa dibdib ko na siya. I rest my hands on his thighs as I stared at his monstrous cock that is only a few inches away of my face. The erotic smell of him made me drool.

I felt his hand caressed my face as he even move the locks of my hair. I just looked at him as I opened my mouth and move myself closer to the angry commando just like how he wanted when we are in this position. I heard him growled as the tip of his mushroom head felt the wet cavern of my mouth. I felt him reach my weeping cock and stroke it as I bob my head.

I felt his thrusts in my mouth but not too deep to reach my gag reflex. I’m totally getting numb in pleasure as I, once again, spill my seeds in his hand. I moaned which added a delicious vibration on his shaft. Narinig ko na rin ang malalim niyang pag-ungol nang nalasan ko na ang kaniya.

I gave his commando a few more stroke before letting it go as I lay completely restless on the bed. Umalis na sa pagkakaupo sa dibdib ko si Celly tsaka na ito dumapa sa ibabaw ko. I felt him lick the side of my lips and chin which has dribble of cum. Then I opened my mouth and gladly welcomed his tongue again.

“I’m not done yet.” Bulong niya nang humiwalay na siya ng halik.

I bit my lip in anticipation as he stand up out of the bed. I can feel myself in heat again as I saw him stroke his own commando and giving me his cheshire grin. “That’s for seducing me.”

I frowned. “Seducing ka diyan. It’s your own fault, you pervert beast! Wala akong ginagawa tapos bigla bigla kang nanununggab.”

Tumawa naman siya nang mahina. “What can I do? I can’t resist such a hot husband.” He said as he harshly pull my legs closer to his and rest it on his chest. He start to align himself on my hole and slowly entered.

I moaned as I felt full again. Napalakas naman ang ungol ko nang bigyan niya ako ng malakas na pagbayo na ikinatama nito sa prostrate ko.

He leaned down and gave me a soft peck. “We still have time don’t worry. Let this beast ravish his rabbit, please?”

---

“Hey, you guys came. Akala ko magpapakasasa na lang kayo sa kwarto niyo.”

Bati sa amin ni Mario nang makarating kami kung saan gaganapin ang kasal nito. They currently going to have a forest wedding, just like our wedding a few months ago. It’s very beautiful and the vibe in here is very relaxing.

“Does your bride chose the place?” Tanong ko habang tumitingin sa paligid.

I heard him snorted. “Groom you mean.”

Napatingin ulit ako dito at kinunotan ng noo bago ko mapagtanto ang sinabi niya. Napa-“oh” na lang ako at tumango tango. Kung baga parang sa amin lang din ni Celly. Woah, that’s nice. Mabuti naman at pumayag ang pamilya nila. But I think it’s all about converging their clans’ power. I remembered Celly says that this is just an arrange marriage, though I do hope that this groom can handle Mario’s creepiness.

“You’re looking as beautiful as always, Mistress.” Komento sa akin ni Mario at halata namang inaasar niya lang ang katabi ko na ngayo’y nakasimangot sa kaniya.

Inabot naman ni Mario ang kamay ko at bibigyan na sana iyon ng halik nang kuhanin naman iyon ng asawa ko sa kaniya. “Keep your hands to yourself, Jackson. Ayaw mo naman sigurong madatnan ka ng mapapangasawa mo na putol ang kamay at duguan ang labi.”

Tumawa naman nang malakas ang isa na ikinatingin ng ibang bisita. “Oh Infierno, you never failed to amuse me.” Then he looked at me and give me a wink. “Don’t worry, I’ll just attack my soon to be husband instead. He’s quite a beauty too.”

Kita ko namang napangisi si Celly. “Right. Good luck with that.” He said meaningfully na ikinatawa ulit ng isa.

I just tilt my head to them in confusion. Well, I never really met the mysterious groom. But what I do heard is that he is really beautiful for a man and tough too. Hindi naman na bago iyon dahil lumaki rin ito sa pamilya ng mga Mafia. I guess I don’t have to worry about him with Mario. I think he can handle it.

Narinig na namin ang emcee na magsisimula na raw ang kasal. Nagsipwesto na ang lahat at pumunta na sa kani kanilang mga upuan. Pumwesto na rin sa harapan si Mario, naka-tuxedo ito na mas ikinagwapo naman nito at naging seryoso na ang ekspresyon niya na aakalain mong hindi siya ’yong baliw na lagi kong nakasalamuha. Nasa tabi naman niya si Celly na gwapong gwapo rin sa suot nito, bias ako kaya mas gwapo siya sa lahat ng nandito. Siya kasi ang best man ni Mario, katulad lang din sa kasal namin siya rin ang naging best man ni Celly. It may seem not that obvious, but they really are close friends.

Nakaupo lang naman ako sa bandang harapan malapit sa kanila, ayaw din kasi ni Celly na nawawala ako sa paningin niya kaya nasa malapit lang nila ako. I’m not complaining anyway. Maraming mga Mafia boss ang bisita sa kasalang ito, kaya mahirap na kung maliligaw pa ako ng landas dito.

Ilang saglit pa ay narinig na namin ang pagtunog ng piano tsaka na kami nagsitayo nang maayos at nilaan ang atensyon sa gitna. May parang garden door sa pinakadulo nito, at paniguradong sa likod no’n ay ang lalakeng papakasalan ni Mario.

Nangingiti naman ang lahat habang tinitignan ang mga abay, ninong at ninang, sponsors, flower girl, ring bearer, at ang mga magulang. Mukhang mag-isa ata lalakad ang groom, I guess that’s okay, it’s like a special entrance.

Nang makalakad na ang lahat at nasa mga pwesto na, dumating na ang pinakahinihintay ng lahat. We all wait in anticipation as the door slowly opened…

We all gasped as we saw no one behind the doors. Kahit ang nagtutugtog ng piano ay napatigil at nagulat na rin na walang tao doon. Lahat ay natahimik at natigil sa nakita. Halos lahat ata kami ay napatingin sa direksyon ni Mario.

Kita ko namang mahinang natawa si Celly tsaka binigyan pa ng tapik ang napatigil na Mario. Pumunta na ang asawa ko sa tabi ko at ipinwesto ang sarili sa likod ko. Niyakap niya ang bewang ko habang binigyan ng halik ang leeg ko bago tuluyang isandal ang baba niya sa balikat ko.

Kita ko namang may isang tauhan na lumapit sa nakatigil na Mario at may binulong dito. Unti unti namang napangisi si Mario hanggang sa tuluyang umalingawngaw ang tawa niya sa paligid.

“That boy really want to play, huh?” Rinig kong sabi niya at mas natawa pa na ikinatahimik namin.

“Wedding is postponed for now everyone!” Sabi niya sa amin. “I’m just going to hunt my prey.” He said then leave the place as we all just stared before the guests breaks their questions and gossips.

Napatingin naman ako sa kasama ko. “What just happened?” I asked.

He hummed. “Nothing. Someone just ghosted his groom.” Then he chuckled as he hug me tightly.

Napataas kilay naman ako dito. “Will Mario be okay?”

Lalo naman siyang natawa. “Baby, don’t worry about Mario. That guy can handle anything. Worried about his runaway groom instead when he meet his fiance’s wrath.” Then he kisses my cheeks. “How about we go out and find something to eat? Since the celebration is completely over.” Yaya niya tsaka hinawakan ang bewang ko.

Napailing na lang ako sa kung paano siya kakalmado sa nangyare at tinawanan pa ang kaibigan niya. “Fine, let’s go.” Sabi ko na lang.

Tinignan ko pa ulit saglit ang altar na naka-set up sa harapan at ang buong paligid. Napabuntong hininga naman ako. It’s such a waste.

But I’m not here to judge anyway. I hope everything will be alright with their own story.

Special Chapter

Celestine’s

“One more.”

Inulit niya muli ang stunt na tinuro ko. Kita kong naliligo na siya sa sarili niyang pawis at hinihingal na ito sa bawat galaw na ginagawa niya. Tumingin ulit siya sa akin nang matapos niya ang stunt.

Napailing naman ako. “One more.” I said as he looks like he’s about to complain but he knows better than to say anything while we’re on training.

Ginawa niya ulit ang tinuro ko sakaniyang skills, without any complains. Kahit bata pa lang, kita mo na sa lakas niya na kaya na niyang magpatumba ng mga tauhan namin. I’m proud of course, but I have to be tough too, kung hindi ay baka hindi siya matuto at hindi siya maging handa sa kinabukasang kakaharapan niya.

Matapos ang huling pagsipa niya sa dummy na pinag-eensayuhan niya, hinihingal na siyang natumba at napahiga sa kinatatayuan. Nakabuka lang ang bibig niya habang hinahabol ang paghinga niya. Nanatili lang ang tingin niya sa langit habang nakahiga pa rin ito sa damuhan.

“One mo—”

“Anong one more, one more?” Naputol naman ang sasabihin ko nang may marinig kaming boses.

“Daddy!” Napataas kilay na lang ako nang makita ang batang ineensayo ko na kanina ay parang mamamatay na sa kakapusan ng hininga at wala ng kalakas lakas na nakahiga sa lapag, ay parang muling nabuhay nang makita ang ama niya, ang asawa ko.

Masama naman akong tinignan ni Elli at nakapamewang ito. Through the years being with him, whenever he does that, he always looks like a kitten trying to scold a lion. “Celly, bakit mo nanaman masyadong pinapagod si Caius?” Lalapitan ko na sana siya para lambingin nang sugurin naman siya ng anak namin. Yayakapin na sana siya nito nang itaas niya ang kamay niya para pigilan iyon. “Anak, I would love to give you a hug, but you stink.”

Napanguso naman ang isa na parehas naming ikinatawa. “Stop that, you’re too old on doing that.” Pabirong saway ko.

He looked at me like he was more hurt on what I just said than me giving him a punch. “Papa, how can you say that? I’m only 15 years old. Daddy always do it all the time.” He whined.

Pinulupot ko naman ang braso ko kay Elli at hinila siya palapit tsaka binigyan ito ng halik sa pisngi. “’Cause your dad looks cute whenever he does that.” Then I make my husband’s face turned and gave him a peck on his lips.

Kita naman naming tinakpan ni Caius ang sarili niyang mga mata. “Ew, please stop.” Natatawang sabi nito.

“Papa! Daddy!” Rinig naming sabi ng isang matining na boses.

Napatingin naman si Caius doon at napangisi. “Well if I can’t give daddy a hug, I’ll give it to someone else instead.” Mapaglarong sabi nito tsaka pumunta sa direksyon ni Ellen na anim na taong gulang pa lamang.

Rinig naming tumili ito nang sugurin siya ng yakap ng pawisan niyang kuya. “Kuya let go of me! You’re stink and sweaty, ew!” Reklamo niya at pinagpapalo pa ang likod nito nang buhatin siya ng kapatid niya sa balikat na parang isang sako ng bigas.

“Caius, put your sister down!” Saway ni Elli na ikinatawa ko na lamang.

Natatawa namang lumapit sa amin si Caius habang buhat buhat ang prinsesa ng pamilya namin.

Years ago, we finally decided to have a child. Dahil alam kong darating ang araw na kailangan ko ng bitawan ang pwesto ko at ipasa iyon sa nararapat. Elli got excited of course when we finally decided to do a surrogation process with my sperm. I have no problem with Elli doing it first, dahil anak ko pa rin naman iyon basta galing sa kaniya. Pero siya na rin nagsabi na mas mainam kung kadugo ko ang magmamana ng pwesto at gusto niya rin daw makakita ng sinasabi niyang ‘mini’ Celly.

And then we have Caius. He does looks like me. He has my eyes and pale skin. That’s why when Elli saw him, he fell in love with our son instantly. Kaya tuwing tine-train ko ito na lumaban, hindi maiwasan ng asawa ko na mag-alala dito. Good thing Caius always assure him that he will be fine. But it also seems when my trainings got a little bit harsh on him, Elli always scolds me. Though I’m used to it, it always lead in a hot make up sex anyway.

After a few more years, we decided to have another child, and this time with Elli’s own version. Then God gave us a sweet baby girl. Elli always comment about me keep spoiling our princess but I just can’t help it. She’s the exact replica of my husband, an exact replica of an adorable little rabbit. And she also has the same energy as Cyrene and Cypher. She’s so cheerful and friendly. That’s why me and Caius were being overprotective with her that sometimes annoys her to be honest.

Binaba naman ni Caius si Ellen at naghabulan pa ang dalawa habang umaalingawngaw sa paligid ang mga tawa nila.

“I’m happy.” Rinig kong sabi ni Elli tsaka sumandal nang tuluyan sa dibdib ko habang pinapanood naming naghahabulan ang dalawa naming anak.

Hinigpitan ko naman ang yakap sa kaniya tsaka binigyan ng halik ang leeg niya bago sumandal sa balikat niya. “Me too.” I whispered.

“Thank you, Celly. For giving me such a happy family.” Sabi niya at lumingon sa akin na ikinangiti ko naman.

Binigyan ko pa siya ng mabilis na halik sa labi. “And thank you, for giving me such happiness that I would never imagined before.”

“I love you.” He whispered.

“I love you too Mon Coeur , and that’s all I know ’til the very end.” I replied and gave him another kiss.

“Papa! Daddy! Stop smooching each other’s faces. We’re hungry na!” Naputol ang halikan namin nang marinig namin ang sigaw ni Ellen tsaka tinignan ang mga anak namin.

Buhat buhat na nang maayos ni Caius ang kapatid niya habang parehas silang nakangiti sa amin. I sighed contentedly and looked at my husband who’s smiling at me too.

“Let’s go?” Yaya niya sa akin.

Tsaka na niya ako hinila papalapit sa mga anak namin at masaya naming tinahak ang daan pabalik sa tahanan namin.

Crimson Series Book 2

Next

Crimso

n story will be about Mario Jackson, everyone! If you’re interested, please do check it out.

I’m really thankful for all the love and support. For all the compliments that really boost my confidence to continue writing. Love you all and stay safe everyone! ❤ ️