CREXION: Ang Lalaking Isinumpa [ BXB ]

FORTYUNEYT · 19 chapters · 27,694 words

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

This is my first ever story huhuhuhu.

Bakit

bigla nila akong pinagbibintangan? Hindi ko

magagawa

ang

sinasabi

nila sa akin.

Ayaw ko ng ganitong buhay. Ayaw ko nang apihin. Ayaw ko nang mapagtawanan. Ayaw ko nang kutyain. Ayaw ko nang pandirihan.

Lalake

ako!

lalake

ako!

Bakit ganoon? Bakit walang sino man ang tumagal sa tabi ko pagkatapos nilang malaman ang kapansanan ko?

Salot

ako!

Salot

ang isang lalaking may

kakayahang

mabuntis

. Ayaw daw nilang

maagaw

ang

kanilang

mga asawa at

ipagpalit

sa isang

nanganganak

bakla

ayon

pa ng aking mga

kapit

-bahay.

Mas

masahol

pa ba ang

kalagayan

ko kaysa sa isang

masahol

kriminal

Ayaw ko na ng ganito. Ayaw ko na sa mundong ito, puro sila may galit sa akin. Hindi ko na alam ang gagawin pa.

Pwede

na po ba akong

magpahinga

AFTER opening his eyes, Crexion immediately noticed that he had lost all of his memories. Na tila ba isa siyang bagong silang na sanggol but why is it…

may dala-dala siyang nilang

kaniyang

sinapupunan?

And that son of a monster destroyed everyone and everything he treasures.

EVERY SINGLE THING.

Date republished:

December 20, 2023

Date finished: ?

Few reminders for you to read!!

📌 This story contains mature contents. Please consider to think twice. ’Di kargo ng konsensiya ko kung mandiri kayo sa kapangitan ng description skills ko, may warning na’t lahat-lahat kaya h’wag niyong i-report.

📌 This story is written out of boredom and curiosity. Must expect grammatical errors and typos as you read further. Medyo inexperienced haha. (And of course, my vocabulary isn’t that wide.)

📌 This story may scream nonsense!

📌Must expect dizziness, cough, and fever upon reading the writer’s bad style of writing.

📌 Trying hard mag-english!

📌 Please don’t expect too much from this story, YOU WILL BE DISAPPOINTED.

📌 This is a story of a guy who has an ability of conceiving a child (male pregnancy) and his partner. This clearly revolves around BOY TO BOY relationship.

📌 Characters, places, events that resemble anyone, anything, or any event are purely coincidental.

📌 My mother tongue is Bisaya, so if you encounter (an) unfamiliar word(s), kindly notify me immediately.

📌 If ever may misinformation akong nailagay, you can always correct it. You’re free. (Be responsible and be respectful.)

📌 Please leave votes and comments in every chapter for motivation. Not a must pero maa-appreciate ko talaga.

📌 I do not own any picture that is found in this story. Credits to the rightful owner.

📌 And lastly, don’t exploit a chapter or anything from the story without the author’s consent. Plagiarism is a super duper serious crime!

Iyon lang, ingat kayong lahat.

FOR FUTURE PURPOSES:

Reader’s discretion is

advised

FB ACCOUNT

FORTYUNEYT

@ FORTYUNEYT

Chapter 1

Nakakatuwa lang dahil ni hindi man lang umabot ang mga chapters ng 1K words. Anyways, enjoy reading.

Chapter 1

3RD PERSON’S POINT OF VIEW

MALAYONG probinsiya, ipinanganak ang isang batang lalake. Sa unang tingin, mukha lang itong normal na batang lalake, ipinanganak na malusog at kompleto ang mga parte ng katawan.

Okay na sana kaso…

“Mr. and Mrs. Garner, your son is experiencing a very rare case. Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin, may iilang organs siya na ang babae lamang ang pwedeng magkaroon, uterus at fallopian tube while the rest are for males. I really don’t know what to do. I’m afraid baka may mangyaring ikapapahamak ng kaniyang kalusugan in any time since we haven’t encountered and studied this kind of case. Wala akong gaanong kaalaman at higit sa lahat, hindi ko alam kung paano pa siya mabubuhay nang matiwasay sa ganitong ayos. I can’t guarantee anything. I really want to study him but dahil probinsiya ito ay hindi sapat ang mga kagamitan…” Mahabang pagsalaysay ng doktor.

“ … all I can suggest is dalhin niyo ang bata sa siyudad nang mas matutukan pa ang kaniyang kondisyon. In that way, baka may apparatus silang makatulong sa upang tingnan ang mangyayari sa kaniya. I think hindi lang naman siguro siya ang may ganitong kaso, baka siya lang sa Pilipinas, pero baka sa ibang bansa, may katulad siya.“ Dagdag pa ng doktor.

“May mga parte ng katawan na katulad ng babae?! I’m sure he can even conceive in the near future!” Matigas ang tono ni Galileo Garner na siyang ama ng bata. Napabuga siya ng hangin. Hindi niya alam kung bakit sa unang anak pa nila ito nangyari.

Tumikhim ang doktor na kanilang kinonsulta, “But there’s nothing wrong with that. Everyone’s uniquely created-”

“I can’t accept this! Bakit pa kasi sa dinami-dami ng tao ay sa anak pa natin?! We are not evil-doers, hindi natin deserve ang ganitong anak.” Puna ni Maricar Garner na nakataas ang kilay. Ni hindi man lang niya pinatapos ang doktor na magsalita. Pinadaan niya ang kaniyang mga daliri sa kaniyang buhok. Frustrated.

Kung kani-kanina lang ay tila babasagin kung itrato nila ang bata dahil nilalagnat ito, ngayon ay tila ba nandidiri na sa bata ang dalawa at halos hindi na ito magawang lapitan.

DALAWANG tao ang abala sa kung ano mang ginagawa nila. Nakasuot sila ng napakalaking damit, nakashades at naka-cap. Preparadong-preparado ang mga ito na para bang may isasagawang krimen at kinakailangang pulido ang bawat galaw. May dala-dala silang isang basket na may lamang sanggol. Hindi nila kayang magpalaki ng salot at wirdo. Baka pagtawanan sila at ipagtabuyan.

Bakit pa sila gagastos sa isang abnormalidad? May marami pa silang oras na bumuo muli ng isang normal na bata… normal na tao.

Nilagyan nila ng pagkakakilanlan ang bata. Napakaimposible man ngunit nagawa nilang bigyan ng pangalan ang bata at mapabinyagan dahil baka marami itong kasalanan sa kaniyang dating buhay kaya kinakarma ngayon.

Hindi naman ganoon ka-imposible, mukha lang namang normal ang bata kaya walang kung sino man ang nandidiri dito maliban nalang sa mismong magulang niya.

Nandoon na ang kaniyang birth certificate at iilang pera tutal responsibilidad naman nila ito bilang mga magulang pero ang kapalit noon ay aalis na sila sa lugar na iyon at magpakalayo-layo na. Ayaw nilang magpalaki ng isang abnormal.

Sa kalapit na probinsiya nila naisip gawin ang pinaplanong pang-iiwan sa bata. Mas mainam kasi doon dahil sinasabing mabubuti raw ang mga residente doon.

Buo na talaga ang desisyon nila. Sisiguraduhin muna nilang nasa mabubuting kamay ang bata bago sila maglalaho sa buhay nito. Bilang respeto na sila ang bumuo nito… na sila ang nagbigay silang sa nilalang na ito.

Angel’s Hope. Iyon ang pangalan ng bahay-ampunan na pinamumunuan ng tatlong mga madre. Maganda ang kalapit na probinsiya dahil mas malago ito kaysa sa probinsiyang pinanggalingan ng dalawang estranghero.

Hindi kalayuan muli ay ang napakalaking simbahan kaya bago pa sila magdalawang-isip at makonsensiya, kumatok ang mag-asawang Garner sa pintuan ng bahay-ampunan. Nang marinig nilang may papalapit na tao at handang buksan ang pinto ay doon na nila napagpasiyahang tumakbo at hindi na muling lumingon pa.

ALAS DOSE ng gabi, sa loob ng isang apat na sulok na silid may nakahigang lalake, ang binatang si Crexion. Namimilipit siya sa biglaang sakit na kaniyang nararamdaman. Parang pinipiga ang kaniyang puson sa hindi maipaliwanag na dahilan. Sa tanang buhay niya ay ngayon niya palang ito naranasan. Gusto niyang bumangon para uminom ng pain killer na alam niyang nasa kabinet ngunit pinipigilan siya ng kaniyang puson.

May

nakain

ba akong

masama

Sumakit ito nang sumakit at impit na nga siyang napasigaw. Doon naman nagising si Sister Lucia. Mabilis niyang kinusot ang kaniyang mga mata at dinaluhan ang namimilipit na si Crexion. “Crex, Crex, hijo! Anong nangyayari sa iyo?! Diyos ko!”

Tila naman naalimpungatan ang dalawang madre na sina Sister Marie at Sister Gustava dahil sa kaguluhan. Napalitan ang gusot na gusot na mukha nila ng pag-aalala nang makita ang kalagayan ni Crexion. Mabilis silang kumuha ng makapal na damit upang makahingi ng tulong sa labas dahil napakaginaw ng hangin sa madaling araw.

Mabait si Crexion simula bata pa, ito ang pinakabata at pinakahuling inampon ng mga madre dahil na rin sa kakulangan ng pondo. Hindi ito sumusuway sa kahit anong gustong ipagawa sa kaniya ng mga madreng kumupkop sa kaniya. Matulungin din ito kaya mabilis na nakuha nito ang loob ng kanilang mga kalapit na bahay. Talentado din ito sa pagkanta. Kung meron lang talagang napadpad sa lugar na willing mag-ampon ay tiyak na nakuha na at naampon na ito.

Lumabas sila ng bahay tulugan at humingi ng saklolo sa mga may kalayuang kapit-bahay. Ang mga kabahayan ay walang mga ilaw kaya’t hindi masyadong maaaninag ang lalakaran kung wala kang dalang ilaw. Tiyak rin silang maririnig sila ng nga taong nakabantay sa simbahan.

Ang ipinagtataka lang nila ay kung bakit ang kaninang tahimik na gabi ay napuno ng pag-alulong mga aso… na para bang may alam sila sa nangyayari kay Crexion.

Hinawakan ni Crexion ang malamig at nanginginig na kamay ni Sister Lucia, “Huwag kayong mag-alala, okay lang ak-.”

Bago pa man siya mawalan ng malay ay may narinig pa siyang nagsalita sa kaniyang tenga kasabay ng pananayo ng kaniyang mga balahibo. “ Sa

pagsapit

ng ika-

apat

na araw ng

Hulyo

, ikaw ay magiging akin na. Hindi ako

naghintay

ng matagal para sa wala. Mahal ko,

magsasama

na tayo.

Hindi na talaga tayo

magkakahiwalay

. “

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Chapter 2

Rated 16. You’re warned.

NAALIMPUNGATAN ako sa isang malakas na tunog. Kanino ba galing ang mga iyon? Isang matinis na sigaw at mga ungol ng isang babae. Impit nga lamang at tila kinokontrol ang ingay. Ano ba iyan? Napakaingay naman.

Nasaan pala ako? Bakit walang mga tao dito?

Plain na puti lamang ang nakikita ko sa buong kwarto. May dextrose na nakakabit sa aking pulsuhan at naka-hospital gown ako. Ganito ’yung mga nakikita ko sa mga teleserye kapag ang setting ay sa hospital.

Nasaan pala ang mga tao dito? Sa pagkakaalala ko, kinakailangang may mga taong nakapalibot sa akin. Iyong mga taong hinihintay ang paggising ko kumbaga katulad sa mga pelikula.

“Ahhh, ohh! Sige pa!” Saglit pa ay pumalit naman ang isang malalim boses ng isang tila napipikon na lalake, “Don’t come yet, I’m still nowhere near.”

Pinilit ko man na hindi pakinggan ay nanaig pa rin ang kuryosidad ko. Dahan-dahan kong hinawi ang nakatusok sa palapulsuhan ko na sanhi ng pagdurugo ko. Hindi ko ito pinansin at pinagpatuloy ang paglapit sa direksiyon ng malalakas na mga ungol.

Hindi ko alam kung bakit pa ako nakikiusyoso, e hindi naman pamilyar ang mga boses nila. Para silang hirap na hirap dahil napapaungol sila sa sakit.

Ewan. ’Di ko pa ako nakakarinig ng ganitong mga ingay noon, ngayon pa lang.

Isang pintong nakabukas ng kaunti ang pumukaw ng aking atensiyon. Hinawi ko ito at napamaang sa aking nakita. Halos takpan ko na nga aking mga mata.

Isang lalakeng nurse at isang unipormadong doktor. Binabayo ng doktor ang likuran ng maliit na lalaking nurse.

Nakakapit ang lalaking nurse sa balikat ng doktor habang ang doktor ay nakahawak ng mahigpit sa leeg nung nurse. Akala ko babae yung umuungol kanina. Hindi maaaninag ang kanilang pang-ibabang katawan dahil may mataas na mesa sa kanilang harapan.

Naestatwa ako sa aking kinatatayuan. Gusto kong umalis at baka ako pa ay makita ng mga ito ngunit may parte sa aking utak na kuryoso at gustong magpatuloy sa panonood

“A-Ahhh! Bilisan mo pa!”

Nang-iinit na din ang aking katawan at tila naaapektuhan sa kanila. Nakakapaso ang singaw na pinapalabas ng aking katawan. Tiningnan ko ang aking ibaba at may namumukol na rito.

Naku! Tumingin sa akin ang lalaking nurse!

Napaayos ako ang sarili ko at hindi inalintana ang nakabukol kong harapan. Hinintay kong tumigil sila sa kanilang ginagawa kaso pumikit lang ang lalaking nurse kahit nakita niya ako at nagpatuloy sa paggawa ng wirdong ingay.

“Ahem.” Tumikhim na lamang ako para tumigil sila dahil tatanungin ko kung anong ginagawa nila kaysa naman tumunganga na lang ako dito at baka sumakit na naman ang aking puson. At saka tatanungin ko na lang din kung saang ospital ako, ano nga bang tawag sa term na iyon? Ah oo, naka-confine ba iyong tawag doon at bakit wala man lang dumalaw sa akin.

Hindi pa din kasi ako naoospital noon. Clinic lang yung napuntahan ko.

Napakadami kong gustong itanong sa kaniya ngunit nakakatakot magtanong sa hindi mo kakilala. Oo, kahit doktor siya ay hindi ko naman alam kung paano dapat magtanon.

Napangiwi ako. Eh hindi naman yata nila ako narinig.

“Ahem!” Nilakasan ko ang aking pagtakhim at doon na ako napansin ng doktor. Tumigil ito sa pagbayo at tila may tinanggal sa likuran ng nurse. Prente nitong isinara ang zipper nito atsaka sinenyasan ang lalakeng nurse palabas.

Mabilis na naglakad ang nurse patungo sa pinto, kung nasaan ako. Nakuha pa nitong banggain ang aking balikat. Pumasok na ako sa kwarto. Busy sa pagpupunas ng tissue ang doktor sa lamesa na hindi ko alam kung bakit e wala naman akong nakitang natapon na tubig.

Sabi na nga ba nakaistorbo ako.

Isang lalakeng may perpekto at manly na mukha ang bumungad sa akin. Isang anghel na bumaba sa lupa at kung babae ka man ay nanaisin mo na lang na dumito na lang ito. Matangkad ito at bakat na bakat sa kaniyang namumutok na mga masels ang suot-suot na unipormeng pang-doktor.

Wala namang malisya ang pag-obserba ko dahil hindi ako attracted sa iba pang lalaki. Sometimes mayroon talagang time na may naappreciate kang tao sa pisikal na itsura.

Mataman akong tinitigan ng kaniyang mapupungay na mga mata. Hindi ko alam ang gagawin kaya yumuko na lang ako at pinaglaruan ang aking mga kamay. Hindi ko kayang salubungin ang kaniyang mga nakakapasong tingin.

Baka naman kase importante yung ginagawa nila kanina tapos naistorbo ko.

Ayan kasi atribida ako, ’pag ako sasapakin niya, tatanggapin ko nang lubos o baka naman hindi iyon ang dahilan kung bakit nagagalit siya?

Napasinghap ako. Baka hindi pa ako bayad sa aking hospital bills kaya siya ganiyan!

Nakarinig ako ng yapak papalapit sa akin kaya umatras ako nang umatras dahil papalapit din siya nang papalapit. Hanggang sa mabunggo ako ng isang human sized anatomy na nasa gilid. Akala ko madadaganan ako noon kaso may isang braso ang pumulupot sa akin. Nanuot sa ilong ko ang ’di gaanong matapang na pabango. Inaamin ko mabango iyon at sakto lang sa taste ko.

Mamaya tatanungin ko na din kung makikita lang ba ’yang pabango niya dito sa malapit at baka makabili ako.

Tinignan ko siya at ayun ang kaniyang isa pang kamay ay itinutulak ang anatomy pabalik sa kaninang pwesto nito nang hindi pa din ako binibitawan.

“Careful…”

TAHIMIK kong minamasdan itong doktor na nagambala ko. Hindi siya umiimik at nakatuon ang mga mata sa hawak na papeles.

Tumikhim ako. Feeling ko nga 100 years na akong nakaupo at mukhang wala siyang balak magsalita.

Ano

iyan

“Doc.”

“DOC!”

“DOC!! May sunog!”

Tang na juice, ni hindi man lang ako pinansin. What if totoo yung sunog? Sana nakiramdam man lang siya.

Lapitan

ko kaya tas

sigawan

ko?

O ’di kaya ay

sapakin

ko, para

makabawi

man lang.

Lumapit ako sa kaniya at naglakad patungo sa upuan niya. Ngunit tila ako pa ang nagambala sa malakas niyang presensiya kaya binalak ko sanang umatras at bumalik sa kinatatayuan ko kanina ngunit hindi ko inasahang hihigitin niya ako kaya napaupo ako sa kaniyang kandungan.

Akmang aalis ako ngunit pilit niyang ipinupulot ang kaniyang malalakas na braso sa aking bewang.

“You smell freaking good, Mahal.”

Nakakakiliti ang hininga niya sa aking leeg. Pilit man akong tumatakas sa yakap niya ngunit mas lumalakas ang pwersang ginagamit niya kaya tumigil na lang ako.

Mahal?!!

Panaka-naka niyang sinisipsip ang balat ko sa leeg. Hindi na ako nakaalis sa hawak niya. Gusto ko na talaga siyang pilipitan ng leeg.

’P

ag ako

nakatakas

susuntukin

ko ito kaso ’wag nalang pala bak

patayin

niya ako.

“Pakawalan mo sabi ako! Hindi na ako natutuwa!” Kahit anong sabihin ko ay hindi pa rin niya pinapakinggan at patuloy lang sa pagsipsip at pagkagat sa ibat-ibang parte ng aking leeg pababa sa aking balikat. Hindi ko namalayan nakababa na pala ang aking damit. Nakakainis!

’Di nagtagal napagod na ako kakapumiglas habang siya patuloy lang sa pagkagat, pagsipsip sa aking leeg at kung minsan ay pagdila sa aking pisngi.

Nakakapanghina

ang ginagawa niya parang

inuubos

ang

buo

kong

lakas

Nararamdaman ko run na bumabalik sa akin ang sensasyong aking naramdam noong ako’y nanoood sa kababalaghang ginagawa nila ng nurse na iyon. Mainit. Nais kong maghubad na lamang.

Malakas na bumukas ang pinto kasabay ng malalakas na singhap. “CREXION!”

NAG-IISA na lang ako ngayon sa may sulok habang umiiyak dahil malayo sina Sister Gustava sa akin. Napakalayo ng distansiya sa pagitan namin.

“What is happening, Crexion?! Are you out of your mind? Hindi ka namin pinalaking ganito.” Galit na nagmartsa si Sister Gustava sa aming harapan habang sina Sister Marie at Sister Lucia ay tahimik lang ngunit seryoso ang mukha. Bawal na bawal para sa kanila ang relasyon ng dalawang magkaparehong kasarian.

“Hindi po tama ang nasa isip niyo—” Nagpupumiglas ako ngunit mas lumakas ang pwersa ng lalaking may hawak sa akin at pinatahimik ang aking bibig gamit ang isa niyang palad.

“You CAN’T order us. I will be marrying him and that’s final. We love each other and hindi kayo ang makakahadlang. It’s not you, neither every fucking being existed in this world can oppose my decision! For now, magpaalam na kayo sa pinakamamahal niyong anak —no! Umalis na kayo sa harapan ko habang may pasensiya pa ako!” Dumagundong ang boses ng lalakeng may hawak sa akin na tila nagpayanig sa matiwasay na kwarto.

“Hindi kayo ang magdidikta ng aking gagawin!”

Nakakatakot, kahit ako nanginig sa biglaan niyang pagsigaw. Para bang inuutusan niya ang lahat na yumuko at sumunod sa kaniyang mga utos at kapag hindi nasunod ay may masamang mangyayari.

Anong

kasinungalingan

ang

pinagsasabi

niya? Mahal?! We are not even related to each other. Ngayon ko

palang

siya

nakilala

atsaka

kasal

?! I’m not even attracted to guys.

Nahihibang na ba siya? I can’t imagine kung paano siya naging doktor kung hindi niya magamot ang kaniyang sarili.

Hindi ko maipaliwanag ngunit biglang natahimik ang tatlong ina ko at naging blanko ang mukha. Tila nawala rin ang kislap sa kanilang matat nagmistulan itong walang kabuhay-buhay. Tumango sila at naglakad paalis sa kwarto na tila ba napapaloob sa kung anong mahika, ang kanilang mukha at mata ay naging blangko.

Bakit

nila ako

iniwan

sa lalaking ito? Anong

nangyayari

Naguguluhan

na ako.

PILIT akong sumisiksik sa pinakagilid ng kwarto. Hindi ko siya kilala at baka patayin niya ako dito. Kahit anong pag-iyak at pagtawag ko ng tulong, walang dumadating.

Kaunting damit at pagkain lang ang kasama ko sa apat na sulok na kwarto. Umalis siya at hindi ko alam kung kailan babalik. Sana hindi na siya bumalik.

Nakalock ang pinto kaya hindi ko alam ang gagawin. Ano kaya ang nangyari kina Sister Gustava? Nasa mabuting kalagayan kaya sila?

Dito napagisip-isip ko.

Paano kaya kung hindi ako

iniwan

ng mga magulang ko sa

simbahan

Mapupunta

ba sa

puntong

magiging

bilanggo

ako ng isang taong di ko kilala kung

nandodoon

ako sa tunay kong bahay na

inaalagaan

pinoprotektahan?

Bago ko naipikit ang mata ko ay narinig ko pa ang pagbukas ng pinto kasabay ng natatakot at nauutal na boses.

“K-King, I don’t have the right to say this but you don’t have the right to marry a boy. I-It is against our rules, a king must have his queen not marry another king.”

CREXION

: ANG LALAKING

ISINUMPA

FORTYUNEYT

Chapter 3

NAPAIWAS ako ng tingin sa isang babaeng tinutulungan akong maligo sa isang malaking tub na puno ng bula at rose petals, may mga scented candles din na nakapwesto sa iba’t-ibang bahagi ng kwarto. May kung ano siyang mahikang ginagawa kaya biglang kuminis at lumambot ang aking balat and it’s been an hour since nakalublob ako dito, antagal niyang matapos.

It’s too

akward

babae

pa ang

tumutulong

pagligo

sa akin

but

kailangan

kong

magpadala

agos

. I don’t know kung

demonyo

din ’tong

babaeng

’to at baka

mawalan

ako ng buhay kapag

sumuway

ako.

Kung namumula na ang balat ko kakakiskis niya, ang babae naman ay may kutis ng papel. Walang bakas ng dugo sa kaniyang mukha at mga braso. Ewan ko na lang talaga. Kung hindi siguro mainit ang tubig sa bathtub at malaman ko na malamig ang balat niya na tila ba hindi siya nabubuhay ay talagang mas gaganahan akong makatakas dito.

I don’t know when did I got here pero natagpuan ko lang ang sarili ko sa isang mala-kastilyong bahay or kastilyo nalang, hindi sa exaggerated ang pagkakadescribe ko, it’s just that castle-themed talaga ito. Kahapon nasa hospital ako, ngayon biglang lipat ng lokasyon. I can sue them for abducting me kaso I’m sure I can’t win, judging from this fancy castle.

Binabaliw ba ako ng mga taong

nakapalibot

sa akin?

Kung oo,

malapit

na talaga akong

mabaliw

bilis

ng mga pangyayari.

Kanina ko pa din tinatanong itong nag-iisang kasama ko dito kung para saan ba itong mga ganito ngunit parati lang siyang sumasagot ng, “Malapit na po ang kasal ng mahal na hari at imbitado po kayo.”

“Kelan ba iyang kasal na iyan?” Tanong ko sa kaniya ngunit kinilabutan lang ako sa malaki niyang ngiti.

Nakakainis! Sino ba kasi iyang mahal na hari nila at bakit kailangang kasali pa ako sa kasalang magaganap na iyan?! All these time, sina Sister lamang ang nakasalamuha ko at mga tao sa ampunan at simbahan. Ni hindi ko nga alam na may nag-e-exist pala na kaharian dito sa Pilipinas dahil hindi naman ako gaanong lumalabas sa ampunan except kapag nagraraket ako sa pagkanta.

Nagpaubaya na lamang ako, nakakapagod magtanong ng parehong tanong at maakakuha rin ng parehong sagot every time.

Tumikhim ang babae at yumuko bago tumalikod, “ pangalawang

hari, aalis na po ako. Masaya akong napagsilbihan ka.“ Ano daw? ’Di ko narinig ’yung una niyang sinabi.

At ngayon nag-iisa na ulit ako sa kwarto. Suklam at kalungkutan ang unti-unting pumupuno sa aking dibdib.

If I could escape here, I will not hesitate to kill him with my bare hands.

Joke lang. Pinalaki akong may takot sa Diyos ng aking mga ina. Wala akong kakayahang pumatay. Tatakas lang ako tapos mananahimik, it’s a win or win decision than to be killed here. Babalik ako sa dati kong buhay na tahimik at hindi ganito kagulo.

Kailangan kong makatakas. Maysa demonyo ata iyong doktor na iyon dahil nakontrol niya ang mga ina ko. Baka plano akong ialay ng alalay niya kaya ako pinapaliguan at pinapabangohan. Baka pagkatapos maligo ay papakainin ako nito ng masasarap para busog ako ’pag inalay na.

Inilibot ko muna ang aking mga mata sa panghuling beses upang maghanap ng kahit anong butas upang makatakas at nang makitang wala talaga ay saka ko na napagpasyahang umalis na sa pagkakalubog sa bathtub at magpatuyo. May damit ding plantsado at malinis na nakatupi sa gilid kaya isinuot ko nalang ang mga iyon.

It’s been three days. Tatlong araw na akong nakakulong sa kwartong ito. Food and clothes are sent here by another servant but not company, pagkatapos nilang ibigay ang pangangailangan ko ay umaalis sila kaagad. Nakakabaliw! Nakakabaliw ang walang kausap. Namimiss ko na ng aking mga ina, ang kanilang pag-aalala sa akin. Oo naman at hindi ako pinapabayaan dito pero iba pa rin kasi kung may pagmamahal ng ating mga nanay.

Tumingin ako sa salamin at kitang-kita ko ang isang lalakeng may tila walang buhay na mata. Isang lalakeng nawawalan na nang pag-asa sa buhay. Ako pa ba ito?

Is this some sort of torture?

Some reality show?

Hindi pwedeng makulong lang ako dito. Mapupunta sa wala ang pinaghirapan ng aking mga ina. I don’t want them to have a failure son or think that they raised me wrong. Gusto ko pang makabawi sa lahat ng tulong at pagmamahal nila at hindi ko iyon magagawa kung makukulong ako dito.

Isa pang misteryosong bagay ang lumitaw sa aking isang kamay: isang koronang tattoo. I don’t know kung anong meaning niyan and it’s not important to ask about it right now.

Nawawalan na ako nang mga plano. Gusto kong makatakas sa impyernong ito. Naho-homesick na ako at natatabangan na ako sa ibinibigay nilang pagkain sa akin na walang asin at bawang.

Sinuntok ko ang salamin ng malakas at paulit-ulit hanggang sa dumugo ang mga kamao ko, manhid na ako. I

need to get out of here bago pa ako

tuluyang

mabaliw

Kung kinakailangan kong umarte na magpapakamatay ako ay gagawin ko dahil kapag sinugod nila ako sa ospital. Baka doon mas malaki ang tiyansa kong makatakas.

Ni hindi ko pa nga nalalaslasan ang aking palapulsuhan nang biglang may sunod-sunod na malalakas na katok kasabay wirdong tunog at kaluskos ang nakapabaling ng atensiyon ko sa pinto. May tila ba mga tao sa likod ng pintuan at mabibigat ang ginagawang paghinga ngunit maya’t-mayang sumisinghot na tila ba may naamoy na kay bangong pagkain.

Kaagad kong tinakbo ang pinto upang i-lock. Hindi ko gusto ang nase-sense kong panganib sa likod ng pintong iyon.

Hindi pa nga nakakalapit ang aking kamay sa doorknob ay nauna na sila at kaagad nilang linakihan ang awang ng pinto. At dahil wala na ang tanging sagabal ay bumulaga sa aking harapan ang dalawang babaeng maids na kapwa pula ang mga mata, pareho silang naglalaway at nakatitig sa duguan kong mga kamao at tila ba handang-handa na silang sugurin ako.

Sila iyon! Ang dalawang maid na pinagsilbihan ako sa loob ng tatlong araw. Kung hindi pa dahil sa suot-suot nilang maid uniform ay hindi ko talaga sila mamukhaan dahil sa kanilang nakakatakot na anyo.

Pinagdikit ko ang aking mga palad at ipinikit nang mariin ang aking mga mata upang magdasal na sana hindi totoo ang lahat ng ito… na sana binabangungot lang ako.

Ngunit ramdam ko, hindi nawawala ang presensiya ng dalawa.

So this will be my death?

Ang makain ng mga

halimaw

na halang ang

kaluluwa

uhaw

sa dugo ng tao.

What have I gotten myself into?

CREXION

ANG

LALAKING

ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Chapter 4

NAPAPAHID ako ng aking luha nang makitang nandito na kaagad sila sa harapan ko. Ni hindi ko man lang narinig ang yapak ng kanilang mga paa, na para bang mas magaan pa sila sa hangin o hindi kaya’y napakabilis ng kanilang paggalaw na pati ang tenga ko ay hindi nakahabol. Walang ano-anong sinapak ko ang dalawa. Adrenaline rush kumbaga.

Hindi ko pala nabanggit na blackbelter ako kasi sumali ako sa mga extra curricular activities sa school kaya kahit delikado ay malakas ang loob kong mamamatay muna sila bago ako.

Todo iwas ako sa kanilang mga mahahabang mga kuko. Pwede ng mailagay sa Guiness Book of Record dahil sa haba at talim ng mga ito. With their speed, if I blink, diretso ako sa kamatayan. Todo iwas na lamang ako, siyempre malalakas din sila plus the speed kaya alam kong dehado ako.

Isang pikit-mata lang nasa likod ko na ang isang maid. Ang kaniyang mahahabang pangil ay nakalabas na mula sa kaniyang labi, ang kaniyang dila ay biglang nasa kamao ko na. Bukod pa doon, nanlilisik at kulay pula ang kaniyang mata sa malapitan. Nagsilabasan na rin ang mga ugat niya sa leeg at sa kaniyang noo na tila ba kinamumuhian talaga niya ang existence ko rito sa kastilyo… o mas worst existence ko sa mundo.

“I-Inaano ko ba kayo?!” Pabulyaw kong tanong sa gitna ng aking pagtakbo papalayo sa kanila.

“Hindi pwedeng ganito kahina ang magiging asawa ng mahal na hari! Ikaw ang magiging kahinaan ng kaharian namin na matagal na binuo ng mahal na hari. Isa lang ang dapat naming gawin at iyon ay ang patayin ka!” Itinaas nito ang matutulis na kuko at sinenyasan ang isa pang kasamang maid. Kumilos ang maid at binuhat ang lahat ng pwedeng mailagay na pangharang sa pintuan upang ’di mabuksan ng mga nasa labas.

Sa lakas nilang ’yan, sino pa ba ang kinakatakutan nilang makapasok?

“Kung hindi niyo ako gusto na nandito, edi sana pinakawalan niyo ako! Hindi tong papatayin niyo pa ako pagkatapos niyo akong ikidnap!”

“Kung hindi ka namin mapapatay ngayon, ang aming lahi ang mamatay dahil sa iyo!” Ewan ko! Gulong-gulo na ako sa pinagsasabi nila. Ayaw ko rito, ayoko pang mamatay!

Napapaungol ako sa sakit nang sabunutan ako ng isang maid. Parang kaya niya na akong kalbuhin dahil sa lakas ng pwersa ibinibigay niya.

Bakit

hinayaan

anginoon

mapunta

ako sa kamay ng mga masasamang-

loob

Nawala bigla ang tapang ko. Kung hindi ako dinala dito, hindi sana ito mangyayari. Tumulo na naman ang mga luha ko, gusto ko nang umuwi at bumalik sa dati kong buhay. Walang-hiyang doktor na iyan.

I hate you !

I hate you!

Pero bakit naisigaw ko pa rin ang, “DOCC!!! TULUNGAN MO AKO!”

“At last you called me. Iyon lang ang hinihintay ko, Mahal!” Tuluyan nang nanlabo ang aking paningin kasabay ng pagtalsik ng mainit na likido sa aking katawan.

… PAGKAGISING ko ay nagulat ako nang makita ko ang dalawang maid na nakagapos sa aking harapan, nakatingin nang diretso sa akin. Nanlilisik ang kanilang mata at kapwa duguan.

Kaagad akong napatayo at tila pa maiihi sa takot. Akala ko pa naman iniligtas ako ng Doctor Quack-quack na iyon.

“How are you, hmm?” Isang malambing na boses ang biglang namayani sa kwarto. Si Doc., mahigpit na kumakapit sa aking damit ang kaniyang mahahabang mga daliri.

Ang puno ng takot kong mga mata ay napalitan ng galit. Gusto ko siyang sumbatan at tanungin kung bakit niya ako dinala dito, kung sino ang ikakasal, kung anong klaseng mga halimaw sila, at kung bakit… ang tagal niyang dumating. Ngunit bago ko pa maibuka ang aking bibig ay inunahan na niya ito ng isang patak ng halik.

“Anong gusto mong gawin ko sa kanila, hmm?” Ayaw kong magsalita dahil kitang-kita ko ang mala-demonyong mata ni Doc. na tila ba inaanyayahan akong gawin ang nais ko sa kanila at kahit anong gusto kong iutos ay gagawin niya. Na kung gusto kong utusan siyang patayin sila ay susundin niya nang walang pag-aalinlangan.

Hindi ko alam ang sasabihin, hindi ko mahanap ang aking boses. Sadyang natraumatized ako sa pangyayari kanina na halos ikamatay ko. Ang mas nakakatakot pa ay sa gikid ng mga maid ay isang mesa na puno ng mga kutsilyong gawa sa silver.

Ano ito, isang Hollywood Movie? Twilight, ganoon? Bampi-bampira? E, hindi naman sila totoong nag-e-exist.

“Anong nangyari sa mga sugat ko? Bakit tila bigla silang nawala?” Tanong ko sa kaniya. Duguan ang aking damit ngunit wala akong maramdamang sakit sa aking buong katawan, wala rin aking makitang sugat sa aking balat na alam kong sinugatan ng dalawang maid.

Hindi kaya?!

Kinwelyuhan ko ang doktor, nakaangat ang dalawang kamay niya na parang kriminal na sumusuko sa mga pulis. “If you’re thinking na kinonvert kita into one of us, no, you’re wrong. I just used my healing abilities on you.”

Pinaghiwalay niya ang kunot na kunot kong noo gamit ang kaniyang dalawang daliri. Kinindatan niya pa ako na halos ikaubo ko, “If we consummate our wedding, kung mawasak ko ang sa’yo dahil sa laki ko, I can always heal you.”

“Putragis naman, akala ko ba a-attend lang ako ng kasal nung hari niyo bakit naging ako na ang ikakasal?!” Kunot-noo kong tanong sa kanila ngunit wala namang sumagot.

“Gusto ko nang umalis dito, pwede ba?! Hindi ako laruan na pwede mong dalhin kahit saan! Sawa nako sa mga laro mo. Kung sino ka mang talipandas ka, maaari bang palayain mo na ako. Ayaw ko na dito!” Hindi ko alam kung saan ako nakakuha ng lakas ng loob na pagsalitaan siya ng ganoon.

Ngumisi si Doc. at yumuko para kintalan ulit ako ng halik. “Still a no, Mahal. Hindi ka makakaalis dito.” Hinawakan niya ang bewang ko at biglang hinigpitan ang hawak. As of now, ramdam na ramdam ko ang galit niya.

“May ibang mga tao—bampira pa naman. As far as I know, ang tao ay para sa tao ang b-bampira ay hindi para sa tao.” Kahit natatakot ay nagawa ko pang sabihin iyan. Kasi totoo naman, nararapat tayong makisama sa kauri natin.

“Gusto mo bang ako nalang ang magdesisyon para sa iyo? Gusto mo bang pilipitin ko ang mga buto nila at ipakain sa mga alaga kong leon ang kanilang katawan?”

“Kung aalis ka, silang lahat papatayin ko. Ang lahat ng mga tauhan ko dito, papatayin ko para walang sino man ang magtangakang paghiwalayin tayo. I’m a King, but I don’t need subjects who defies me.” Ayaw kong may mapahamak, isa pa, alam kong ginagawa lang nila ang kanilang trabaho. Sino bang alagad ang gugustuhin na ang hari nila ay magpakasal sa isang hamak na lalaking tao na bigla-bigla nalang sumulpot upang guluhin ang tamang ayos ng ikot ng kanilang mundo?

Sarili ko ba ang pipiliin ko o lahat ng kauri niya na nabubuhay lamang ng tahimik at pinoprotektahan lamang ang kanilang mahal na hari?

Unti-unti kong inilagay ang aking kamay sa mukha ni Doc., “’Wag mong gawin iyan. S-Sige, dito muna ako. Hindi kita iiwan, ha. Dito lang ako, pangako. ’Di ako aalis.”

“Then kiss me and I will trust your words.”

“O-Okay.” Nauutal kong sambit. Pinamulahan pa ako ng pisngi dahil andito pa kami sa harap ng dalawang nakagapos na maid maghahalikan. Hindi na ako nakaangal pa nang kabigin niya ako at gawaran ng isang nakakalunod na halik.

Puno ng pangungulila at pagmamahal.

At doon, dahil sa isang

pangako

makukulong

na ako sa mga kamay ng isang Doktor na pangalan nga ay ’di ko alam,

pagkatao

pa kaya?

CREXION

ANG LALAKING ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Chapter 5

RATED 16

’wag naman sana

mareport

huhuhu.

NAPAUNGOT ako nang maramdaman ang lamig ng hangin. Pabigla akong napabalikwas mula sa pagkakahiga nang maalala ang ipinangako ko sa hari ng mga halimaw… na hindi ako aalis sa tabi niya. Gusto kong magsisigaw ngunit nahagip ng aking mga mata ang isang ma-appeal na lalaking may misteryosong ngiti.

Si Doc. bakit titig na titig siya sa akin?

Doon ko lamang napag-alamang wala pala akong saplot at nakatali malapit sa isang malaking bintana na gawa sa salamin. Dahil sa sinag ng buwan ay kitang-kita ko ang aking kahubdan sa isang full body sized mirror. Malamang ay dahil sa sinag ng buwan, matagal nang pinagpiye-piyestestahan ng kaniyang mga mata ang aking katawan.

Nanuyo ang aking lalamunan sa naisip.

Napapalibutan kami ng mga kandila na hindi ko alam kung para saan. Hindi naman siguro ako isasailalim sa isang ritwal, no?

Ngunit hindi, nanunuot ang isang hindi ko maipaliwanag na amoy sa aking ilong. Mabango ito, parang pinagsamang amoy ng tobacco at vanilla, ngunit hindi ko alam kung bakit ngunit tila nahihilo ako at tila ba nag-iinit ang katawan ko? Pawis na pawis ako at tila ako isinalang sa mainit na kalan.

Ano na naman ba ito?!!

Hindi ko na namalayan na nakalapit na pala si Doc. na kanina ay nakatitig lang nang matiim sa akin. Hinawakan niya ang mukha ko gamit ang kaniyang mga kamay habang pinapatakan ng maliliit at maiinit na halik ang aking buong mukha.

Gusto kong

mandiri

sa ginagawa niya ngunit bakit iba ang

ginagawa

ng aking katawan?!

Ngunit itanggi ko man ay may unti-unting nabubuhay na init sa loob ko. Kasabay nito ang pagbuhay ng aking alaga sa ibaba.

“So beautiful.” Ang mga labi niya ay bumababa sa aking leeg habang ang kaniya ng mga kamay ay naglalaro na sa aking mga utong. Sinisipsip at minsa’y kinakagat niya ito na parang isang masarap na kendi.

“Ahhmmm. Oooh!” Hindi ko napigilan pa at kusa ng lumabas ang isang ungol sa aking mga labi na ikinasaya naman ng lalaking nasa harapan ko at tila hinusayan ang ginagawa. Masarap!

Ang kaniyang mga labi ay lumipat sa aking kaliwang dibdib habang ang isang kamay ay bumaba sa aking pwetan at nilakumos ito.

“Aray! Ohh-” Masakit. Biglaan niya kasing kinagat ang aking utong.

Hindi ko man aminin ay tila ba nae-enjoy ko na ang

ginagawa

niya ngayon.

Speaking of…

“Stop!” Pinatigil ko ang lalake gamit ang pagtulak sa kaniyang mapipintig ba dibdib. Inirapan ko siya, “Ganito-ganito ba iyong ginagawa niyo ng nurse doon sa hospital? Pwes, ayaw kong gawin ito!”

Hindi ko naman mapagtanto kung bakit nagtutunog pa akong nanunumbat sa kaniya. E, buhay niya naman iyon. Lalaki ang matipunong Doktor, gwapo, mukhang artista sa Hollywood, at tiyak akong mataas ang libido nito. Bampira ito at tiyak akong matagal niya na itong ginagawa sa iba pang mga bampirang kursunada niya.

Unti-unting bumaba si Doc. sa aking paanan at hinawakan ang aking ari. Basang-basa ito maya napaiwas ako ng tingin. Nakakahihaya naman.

“Mahal, that’s all in the past. Matagal akong nagtiis dahil napakatagal mong dumating. But don’t worry, hindi-hindi na. Now that you’re here, ikaw lang ang sasambahin ko, Mahal!”

Isinubo niya ito at nilaro-laro ang aking dalawang bola. “Hngg. Hmmm! Haaa.”

Ganito pala ang ginagawa ng puro lalaki!

Maingat niya itong inilalabas pasok sa kaniyang bibig at kung minsan ay dinidilaan. “You’re mine! Only mine, Mahal!”

Tangina. Palakas ng palakas ang mga ungol sa mga labi ko.

“More! Bilisan mo pa! Hmmm.” Sumunod naman niya iyon at tila alam kung anong bilis ang gusto ko kaya hindi nagtagal ay nilabasan ako.

“Ahhhh!”

Nahihibang na ako sa sensayong ngayon ay namamayani sa aking kalooban at hindi na napigilan ang mga salitang lumalabas sa aking bibig. “Doc. pakitanggal ang aking gapos.”

“Hmm? Bakit na naman? Parati mo namang sinisira ang mood, Mahal “ Tumigil siya sa kaniyang ginagawa. Bakas sa mukha niya ang pagkabitin.

“Gusto kitang tulungan.” Sabay titig sa malaking bukol sa kaniyang pantalon. Kanina pa ako binubulungan ng kung anong demonyo na palabasin ito mula sa masikip na pantalon kung saan ito kasalukuyang nakakulong.

Mabilis niyang kinalagan ang aking gapos. Pinangko niya ako at mabilisang inihagis sa isang malambot at malaking kama kaya napasigaw ako. Lumuhod siya sa harapan at inilabas ang isang nangangalit na halimaw. Sinakal niya iyon.

Tangina. Ang laki! Hindi ko yata kaya.

Akmang aalis sana ako sa kama dahil pinangunahan ako ng pag-aalinlangan ngunit mabilis niyang hinawakan ang aking kamay. “What you said awhile ago, you should do it. Ayaw ko pa naman iyong puro dada lang, walang gawa. I’m so gonna punish you.”

“Fvck that blowjb, I want you right now! Be ready, Mahal. Masama ako kapag binibitin.” Hinigit niya ang aking bewang at may ibinuhos na malamig na likido sa aking butas.

Unti-unti niyang ipinasok ang dalawa niyang daliri sa aking butas. “Ahh. M-Masakit!”

“Hush, hindi ko pa nga naipapasok ang akin.” Dahan-dahan niyang inilabas-masok ang kaniyang mahabang daliri sa aking butas.

“Ahhh.” Ungol ko nang may masaging kung ano ang pinakamahaba niyang darili.

Hindi na

masakit

.. masarap na.

“ I guess you’re ready.“ Iniangat niya ang bewang ko kasabay ng unti-unting pagpasok ng isang bagay na tila pumunit ng buo kong katawan.

“Ugh! You’re tighter than I expected.”

“Ilabas mo, masakit!” Ngunit imbis na ay ilabas ay mas ipinasok niya ito ng mas malalim. Napaiyak ako at napahawak sa kaniya ng mahigpit. Mas masakit pa ito kaysa nong nasugatan ako ng dalawang bampirang maids.

Hinahalikan at dinidilaan niya ang aking balikat na aaminin kong nakatulong para hindi mapokus ang atensiyon ko sa pumapasok sa akin.

Ang kaniyang maingat na paggalaw ay unti-unting bumilis kasabay ng kaniyang kamay na nagtataas-baba sa aking ari.

“Ahh, so tight. I hope

mabuntis

kita pagkatapos nito.“ Kahit hindi ko na siya masyadong nadidinig ay hindi na iyon importante. Nahihibang ako sa sensasyong nararamdaman ko mula sa pagsasama ng aming mga katawan.

Kapwa kami pinagpapawisan at nagsasayaw sa ilalim ng sinag ng buwan, na tangging saksi ng aming pag-iisa.

Ilang sandali pa ay nanginig ako kasabay ng pagpulandit ng isang likido papabas sa akin. Sapol ang kaniyang mukha.

“Naku, sorry!”

“You’re so hot, Mahal! Ahhhh. Akin ka lang! Akin lang ’to! “Bumilis ng bumilis ang kaniyang pagbayo hanggang sa pinuno niya na ang aking butas ng kaniyang likido.

Pagod na pagod na ako ngunit sa halip na patulugin niya ay iniba niya ang aming posisyon. Ngayon ay nasa ibabaw na ako at ginagabayan niya sa pagtaas-baba.

“Ahhhh.” Para akong kinikiliti nang makita ang ekspresiyon niyang sarap na sarap. Kaya pinag-igihan ko pa. Ngayon, sinasalubong ko na ang kaniyang nakakalunod na halik.

Kaso unti-unting nanlabo ang aking paningin. Kasabay ng pagbagsak ng aking katawan ay ang malakas na pagtawag niya sa aking pangalan.

“Crexion!”

ANG hindi nila namalayan ay may dalawang pares ng ginintuang mata at labis ang pagkuyom ng mga kamao nito. Pero iniwasan nitong masugatan sapagkat baka malaman ng mga bampira ang presensiya niya.

Halang ang mga iyon sa dugo.

“Pwe!” Sinuntok niya ng mahina ang dingding at bumalik sa pagiging lobo na may pilak na balahibo ang anyo nito. Punong-puno ng galit at inggit ang kulay ginto na mga mata nito.

“Babalikan ko kayo. Hintayin niyo lang.”

CREXION:

ANG LALAKING

ISINUMPA

LL RIGHTS RESERVED

@FORTYUNEYT

Chapter 6

Very thankful po sa 17 followers, now it’s 2.18K! Maraming salamat po sa suportang parati niyong ibinibigay!

PANAKA-NAKANG hinahalikan ni Iñigo ang malalamig na kamay ni Crexion. Malaki ang ngisi na nakapaskil sa mga labi niya.

wakas

ay nakuha ko na ang katawan mo, Mahal, sana sa

susunod

ang puso na.

Hindi man niya maamin sa sarili ay nae-excite na siya sa mga araw na darating at kung may nabuo ba ang kanilang pagtatalik o kung wala naman ay alam niyang hindi niya ito titigilan.

’Di

magtatagal

makukuha

ko na ang

loob

mo at

papayag

ka na na

pakasalan

ako.

Saglit

lang, Mahal. Kapag

natapos

ko na ang mga

gusot

na ito ay

buong

buo

kitang

aangkinin

Hindi ko

hahayaang

maagaw

ka ng

mga

Lycan na

iyon.

Flashback

Nabuhay

ang isang Felix

Natividad

noon. Isa

siyang

anak ng

kapwa

Lycan na

hardinero

kasambahay

sa mansion ng mga Ferrera.

Mabuting

bata si Felix at

parating

tumutulong

sa mga

magulang

Sa mga

panahong

iyon,

namumuno

ang

bampira

sa iba pa pang mga species ng

mga

nilalang

daigdig

. Sila ang nasa

pinakatuktok

tatsulok

kasunod

ang mga

Lycans

, Werewolves, at mga tao.

Ang

kaibahan

lamang ng mga Lycans o Lycanthropes at Werewolves ay nakakapagtransform ang mga Lycans into wolves kung ano mang oras nila gusto, habang ang mga Werewolves ay nakakapagtransform lamang

tuwing

full moon.

Ibig

sabihin ay mas

malakas

ang

lahi

ng mga Lycans

kaysa

pinsan

nitong mga Werewolves. Mas

matalino

rin sila at hindi

kagaya

ng mga Werewolves,

nakokontrol

nila ang sarili kahit

anyong

lobo na sila.

Kung kaya ang mga Lycans ang

pinakainaasahan

pagsisilbi

sa nga bampira, ang

pinakamayaman

pinakamatalino

puinakamalakas

pinakamakapangyaring

lahi

Isang araw ay habang

pinipilit

niya ang kaniyang ina na

hayaan

siyang

hugasan

ang mga plato na nasa

lababo

ay may

pumasok

na isang

batang

lalaking

kusina

parati

na lang

nakakunot

ang noo at

seryoso

. Sa mga oras na

namamalagi

siya dito sa

mansiyon

upang

tumulong

pangalawang

beses lang niya itong

nakitang

bumaba

mula sa

ikatlong

palapag

upang personal na kumain o ’di

kaya’y

uminom

tubig

Ito ay si Señorito Iñigo, ang

panganay

na anak ng mag-

asawang

Ferrera. Dalawa ang anak nila ni

Señora

Florida at

Señor

Policarpio

. Si Señorito Iñigo at ang

inampon

nilang Lycan na si Señorito Hilton. Sabi raw ng Nanay,

makapangyarihan

rin si Señorito Hilton sapagkat

nanalatay

sa dugo nito ang dugo ng

namayapang

hari ng mga Lycans.

Magkaibang

magkaiba

ang

ugali ng dalawa. Sa

katunayan

kaibigan

ko si Señorito Hilton kasi

sobrang

bait niya at

palakaibigan

tapos

si Señorito

Iñigo

sobrang

kabaliktaran

naman ni Señorito Hilton.

Parati

siyang galit at

sinusumpong

araw-araw.

Gusto ko

ngang

makipagkaibigan

sa kaniya kaso

parati

niya akong

sinasabihang

, “Know your place.”

Napapakamot

na nga lang ako ng ulo kasi hindi ko naman siya

maintindihan

Oo,

noong

natalo

ng mga Ferrera ang hari ng mga

lycans

unti

unting

bumaba

ang

estado

ng mga

lycans

. Hindi sila

pinapaaral

at ginagawa lamang na

alipin

Nagpatuloy

na lang ako sa

paghuhugas

kasi nga baka

makulitan

na siya sa akin.

Patapos

na sana ako sa

paglalagay

ng mga

hinugasan

lalagyan

kaso may

humawak

sa dalawa kong

braso

“Felix! Felix! Laro tayo!” Si Señorito Hilton ang nakahawak sa kaliwa kong kamay. Mas bata ito sa akin ng dalawang taon kaya napakaliksi. Okay lang naman kasi

magaan

ang loob kong

makipag-usap

sa kaniya kasi

Lycan

din siya hindi katulad ng mga among pinagsilbihan ko na talagang nakakatakot.

Unti

unting

lumuwag

ang

kapit

ng kamay ng

nakahawak

sa kanan kong

braso

kasabay

mabibigat

na mga

yapak

patungo

pintuan

kusina

Huli

na upang

magtanong

ako dahil

nandodoon

na sa

hagdan

ang Señorito

Iñigo

Ano kaya ang

kailangan

niya?

“ Don’t make a mess here, sa

labas

kayo

maglaro

.” Napasimangot ako. Hindi na ako

kinakabahan

sa kaniya ngunit ako ay

nagagalit

na.

Napansin

ko na naman kasi na

nanginging

si Señorito Hilton.

Sinabi

niya rin kasi sa akin na masama raw ang Señorito Iñigo dahil hindi siya

itinuturing

totoong

kapatid.

Naglaro

na lang kami ni Señorito Hilton sa hardin nila dito sa

mansiyon

pagkatapos ko

maghugas

. Ilang

sandali

pa ay bigla na lang akong

nakaramdam

mabibigat

na mga

titig

na tila ba

nanggaling

itaas

kaya

nilingon

ko ito.

Si Señorito Iñigo!

Dahil

biglaang

paglingon

ko ay tila

nagulat

siya at mabilis

isinarado

ang

bintana

Sa mga

nagdaang

araw,

lumaki

sila ni Señorito Hilton na

parating

magkadikit

. Ayaw na ayaw siya

nitong

iwanan

parating

nakakapit

sa kaniya. Gusto nitong

nakaholding

hands sila

parati

at kapag hindi niya nito pinapansin ay

nagnanakaw

ito ng halik sa kaniyang pisngi. Ang mas

nakakagulat

pa ay

umamin

ito na may gusto daw ito sa kaniya.

Kinse

anyos

pa lamang si Señorito Hilton,

Dise-

nueve

ang

edad

ni Señorito Iñigo at

dise-

siyete

naman ang

edad

ko.

Tiyak

akong

kaibigan

lang ang turing sa akin ni

Señorito

Hilton, parte siya ng

Pamilya

Ferrera at ako ay

hamak

na isang

aninilbihan

lamang. Kaya kung ano mang nararamdaman nito para sa akin, alam kong dahil lang iyon sa

kawalan

niya ng

makakausap

kastilyo

Maraming

taon ang

lumipas

at mas

napalapit

ang

loob

niya sa mga Ferrera.

Itinuturing

na nga daw

siyang

pangatlong

anak ng mag-asawa. Puno ng

kasiyahan

ang

mansiyon

ng mga Ferrera.

Hanggang sa

sumapit

ang ika-

dalawampu’t

isang

kaarawan

ni Felix. Hindi niya

napigilan

ang mag-

asawang

Ferrera dahil

nakahanda

na ang mga ito ng mga

handaan

para sa

kaarawan

niya.

Pinilit

ko sila na pili lamang ang

magiging

bisita

dahil hindi naman

gaano

kaimportante

itong

kaarawan

ko.

Nagtaka

rin ako nang

makatanggap

ng isang mamahaling

kwintas

pagkagising

ko sa umaga. ‘Sei Mio, Felix’, iyon ang

nakalagay

“Happy birthday, Felix!”

“

Naku

, ang

laki

mo nang bata ka.”

“Maligayang kaarawan,

hijo

!”

kasagsagan

ng mga

pagbati

ay bigla nalang

lumitaw

si Señorito Iñigo at

biglang

may

inanunsiyo

, “Felix is mine! ’Wag na ’wag niyo akong

pakikitain

lumalapit

kayo sa kaniya! Ang lahat ng

tumututol

makakatikim

bagsik

ko.”

Nilingon

ko ang mga mga tao,

kapwa

sila

nakatingin

sa akin ng may

disgusto

. Pilit na

sinisipat

ang

buong

pagkatao

ko na tila ba

nakikita

nila pati

kaloob

looban

ko.

Napuno

ng mga

kantyaw

bulongan

ang

buong

silid

Ang

masayang

pagtitipon

tuluyan

nang nag-iba.

“

Bakla

!”

“Salot.”

“Malandi!”

“Walnghiya, sana mamatay ka nalang!”

Gusto kong

kainin

nalang ako ng

lupa

nang

buo

. Ano ang mga

katagang

lumalabas

bibig

ng mga tao? Anong

nangyayari

kay Señorito Iñigo? Bakit niya

nagawang

sabihin ang mga iyon sa

harap

ng nga tao?

Pinapahiya

niya ba ako?

Pumihit

na lang bigla ang mga

paa

patungo

pintuan

Namalayan

ko na lang ang

sarili

kong

nakayuko

loob

ng aming

tahanan

umiiyak

hanggang sa

nakatulog

na lamang ako.

Pagsapit

hapon

, habang ako ay

galing

gubat

upang

kumuha

panggatong

dahil nais kong

magluto

para kina

Inay

Itay

ay tila

napako

ako sa

kinatatayuan

ko nang

masilayan

ang

nasusunog

naming bahay. Halos hindi na ako

makakita

dahil sa nag-uulap kong mga mata dahil sa

luha

habang

papalapit

sa bahay. Nasa

labas

ang mga taong may

dalang

apoy

paulit

ulit

sumasambit

ng, “Ang Señorito Iñigo ay

nahawaan

salot

kaya hindi nito

sinasadyang

umibig

salot

na si Felix.

Iniuutos

Señora

burahin

ang lahat ng

konektado

salot

na iyon upang hindi na

makahawa

pa ng iba!”

“

Dahil

sa kaniya,

mawawalan

tayo ng sunod na

henerasyon

! Isang

salot

! Kailangan niyang mamatay!”

Ang dating mga

masasayang

mga mukha ng mga tao kapag

nakikita

si Felix ay

napalitan

pagkamuhi

pandidiri

Ang

Inay

Itay

Huli

na ang lahat

natupok

na nga ang bahay

namin

na kanina lang ay

tinutulugan

lang ni

Inay

Itay

“No, Felix! Come back!” Sigaw ni Señorito Hilton ngunit hindi ko siya pinansin.

Tumakbo

ako

patungo

pinakamalapit

na sapa at

lumangoy

pinakamalalim

na parte nito.

Unti

unting

kong

inilubog

ang

sarili

kong katawan at

lumangoy

patungo

kinailalaliman

at hindi na nag-

abalang

umahon

pa.

“

Isinusumpa

ko, sa

muli

mong

pagkasilang

mundong

ito mahal kong Felix,

sisiguraduhin

ko na na wala nang

makakapigil

pa sa

pagmamahal

ko sa iyo. Tayo ay

mamumuhay

payapa

at walang

sagabal

magkakaroon

ng mga anak.

Hihintayin

ko ang

pagbabalik

mo.”

Saksi

siya sa mga

sandaling

nagpakamatay

ang

minamahal

niya at

inaamin

niya

kasali

siya sa may

kasalanan

Ang may sala nitong lahat ay ang mga taong

makikitid

ang utak.

Iyon

ang

huling

laman

ng isip niya bago

pumatay

pagharian

ang buong

angkan

ng mga bampira sa

edad

bente

-tres. Hindi

hinayaang

matapos

ang araw na hindi

ipinaghiganti

ang

pagkamatay

minamahal

CREXION

: ANG LALAKING ISINUMPA

ALL

RIGHTS RESERVED

FORTYUNEYT

Chapter 7

Votes and comments will be much appreciated, mga Mare!

NAGISING ako dahil sa malamig na kamay na humahaplos sa pisngi ko. Pagbukas ng aking mata ay bumungad agad sa akin si Doc., malambot ang ekspresiyon ng kaniyang mukha.

Nasa ospital kami. Ang lugar kung saan kami unang nagkita. Ang lugar kung saan ko nakita siyang may tinitirang nurse.

Kinuha niya ang aking kamay at pinatakan ito ng halik. Ang malalambot niyang labi ay lumapat- tila ako nabuhusan ng isang balde ng malamig na tubig.

Nakipagtalik

ako sa isang

estranghero

Ang pag-iisa ng aming katawan. Ang malakas na tunog ng aking dibdib. Ang pawisan naming katawan. Isang pangyayaring hinding-hindi ko malilimutan.

Kitang-kita sa aking mga braso at hita at sa iba pang parte ng aking katawan ang mga pantal-pantal na tila kagat ng malaking insekto; may kulay pula pa rin, may kulay lila na. Masakit din ang aking panga at ang aking butas. Masakit ang buo kong katawan, para akong nag-acrobat.

Napatakip ako ng mukha at napaiyak dahil sa katangahan ko. Hindi ko alam kung paano ko nasikmurang makipagtalik sa isang bampira. Saan ba ako nakakuha ng lakas at hinayaan kong kunin niya ako.

Baka kinontrol niya din ako

kagaya

ng pagkontrol niya sa mga

ina

ko.

(Refers to the hospital scene at chapter 2.)

Ni hindi ko pa nga nararanasan ang sex maliban kahapon. Hindi rin ako bakla kaya bakit? Bakit biglang natupok ang itinaas kong panangga para hindi hayaan ang sariling maging komportable sa presensiya niya?

Bampira siya. Mamamatay-tao. Ni hindi ko pa rin makakalimutan ang pilyo niyang ngiti habang hinahayaan sa akin ang desisyon kung aalis ba ako o papatayin niya lahat ng mga bampira sa kaniyang kastilyo.

Delikado siya sa akin… sa amin ng mga ina ko.

Ikinulong niya ako sa kaniyang mga bisig, “Hush now, I will explain everything later.”

Ngunit nang hindi tumigil ang paghikbi ko ay inilapit niya ang mukha niya sa akin. Amoy na amoy ko ang hininga niya na amoy mint.

“You are safe with me, Mahal. You can trust me.” Bulong niya sa tenga ko gamit ang pinakamalumanay niyang tono. Pinahiran niya rin ang mga luha kong patuloy na nahuhulog mula sa aking mga mata. Ang mga kulay itim niyang mga mata ay pilit na sinasabayan ng kaniyang makakapal na kilay na tila ba nagsusumamo.

Labis ang pagkagulat ko nang sinalubong ng kaniyang mga labi ang hindi pa tumatahimik kong bibig na abala sa pagngawa. Ang kaniyang mga kamay ay pumwesto sa aking mga pisngi upang patagalin ang aming paghahalikan bilang kaniyang solusyon para matigil na ako sa pag-iyak.

Alam ko na pala kung bakit niya ako nakuha. Dinala pala ako ng bampira sa paganitong pag-arte.

Effective nga.

Nang tumahan na ako ay kaagad kong pinunasan ang aking mga labi gamit ang aking damit. Kitang-kita ko ang pagdaan ng sakit sa kaniyang mga mata.

“Those nuns aren’t real nuns, mga taga-sunod ko sila. I planted fake memories into their heads, na mga madre sila at pagsapit ng ika-apat ng Hulyo ay may kakatok sa kanilang pintuan at may dalang sanggol. I ordered them to raise you, Tinanggalan ko din sila ng memorya about them being my subjects. Mahirap mang paniwalaan pero I hope you will, Mahal.” Huminga siya nang malalim.

“We are vampires, yes we sometimes drink human blood but napagtiya-tiyagaan naman ang dugo ng mga hayop. Kung makakainom man kami ng dugo ay ’yung mga blood bank lang na common lang ang blood type, since doctor ako.” Umalis ako sa hospital bed at nanginginig na sumiksik sa sulok ng kwarto.

“H-hindi iyan t-totoo! Mga tao ang mga ina ko! Umalis ka dito, I don’t want to listen to your lies anymore!” Sapo-sapo ko ang ulo ko dahil sa biglaang pagkahilo. “Umalis ka!”

Ayaw ko nang makinig sa tila pantasya niyang sinasabi. Bampira rin ang mga ina ko? Hindi ako baliw para paniwalaan siya.

Tumayo siya upang lumapit sa akin, itinaas niya ang kaniyang kamay at gusto sanang umalalay kaso tinapik ko lang iyon. Mabilis akong bumalik sa kama at nagtalukbong, hindi ma-absorb ng utak ko ang buong katotohanan.

O dapat ko bang

paniwalaan

“Kapag lumapit ka, tanggalin ko ’to!” Pagtukoy ko sa IV fluid na nakatusok sa aking palapulsuhan.

Diyos ko, kung nanaginip lang ako, sana magising na ako!

… DALAWANG araw akong hindi lumabas sa kwarto. Habang tulog ako ay ibinalik na naman nila ako sa malaking kasilyong iyon. Ni hindi ko nga ginalaw ang pagkain na dinadala ng mga kasambahay. Wala akong ganang gumalaw, wala akong ganang lumabas at harapin ang bampirang iyon. Sa dalawang araw na iyon ay mulat lamang ang aking mata.

Nagtataka ako kung bakit hindi pa ako gumigising mula sa napakatagal na panaginip na ito. Gusto-gusto ko nang makita ang aking mapagmahal na mga ina. Mayakap at kausap sila nang masinsinan.

“Crexion, anak!” Napabalikwas ako dahil narinig ko ang tinig ni Sister Marie. Binuksan ko kaagad ang pinto at bumungad sa akin ang luhaan niyang mukha. Halos pigain niya na ako dahil sa higpit ng yakap niya sa akin.

“Halika, hijo. Nasa sala sina Sister Lucia at Sister Marie.” Tumango ako at tahimik na sumunod sa kaniya. Wala akong lakas dahil hindi ako kumain sa loob ng dalawang araw.

Pagkarating ko sa sala ay agad akong dinaluhan nina sister Lucia at Sister Gustava ngunit umiwas ako at naglagay ng distansiya. Napabuntong-hininga lamang sila.

Hindi maipaliwanag ang saya ko nang muli ko silang makita. Pero kung totoo ngang kasabwat sila nong hari ng mga bampirang iyon, bukod sa sarili ko, sino nalang ang pagkakatiwalaan ko ng aking buhay?

“We know that you already know the truth, hijo. Ibinalik na ng hari ang aming mga ala-ala noong nasa hospital ka.” Si Sister Gustava. Napaiwas ako ng tingin nang mapansing ang maiitim ng parte sa ibaba ng kaniyang mga mata.

“I know, mahirap paniwalaan ito para sa iyo, anak. Kaya binigyan ka namin ng panahon makapag-isip-isip.” Si Sister Marie. Nangangayayat na ang mahal kong ina. Mukhang kagaya ko, nawalan siya ng ganang kumain.

“Ngunit hindi namin masikmura na nagkukulong ka sa silid na ito at hindi kumakain. Gusto mo bang nagpakamatay?! Kahit utos lang ito ng hari ay minahal ka namin nang totoo. Para sa amin, anak ka namin, Crexion.” Si Sister Lucia na umiiyak na.

“Hindi ko kayo mapapatawad-hindi ko mapapatawad na nagsinungaling kayo sa akin… ako din naman e, itinuring ko na din kayong magulang. Hindi kayo nagkulang upang iparamdam na mahal niyo ako.” At doon, bumuhos na ang luha ko. Hindi ko na matiis pa ang mga taong nagsilbing aking mga magulang.

Nadawit lang sila dito.

“E, ano ngayon kung mga bampira kayo? Wala naman akong nakitang nanakit kayo ng kapwa, sa halip pa ay marami na kayong natulungan. Mabubuti kayong mga magulang at hindi ko pinagsisihang dumating kayo sa buhay ko.” Sinugod ko sila ng yakap at kaming lahat ay nag-iyakan na. Habang nandidito pa sila ay pinaparamdam ko rin kung gaano ko sila kamahal at pinapahalagahan.

Sabay-sabay din naming kinain ang mga pagkaing nakahanda sa aming harapan. Ganadong-ganado ako lalong-lalo na at nandito na sila sa tabi ko.

Naging matuwid ang pag-upo namin nang maramdamang may tao-bampira pala na nasa gilid, “Mahal na hari.”

Umubo ang lalake, may ngiti sa kaniyang mga labi, “Mabuti’t kumain ka na, Crexion.”

“Crexion, ito pala ang mahal na hari, ang totoong pangalan niya ay Iñi-” Pinutol ko na ang sasabihin ni Sister Gustava. Aba’t iniaatas niya pa sa iba ang dapat na ginawa niya noong una kaning nagkita.

“Hindi mo obligasyong magsalita para sa kaniya, Sister Gustava. Nakikita ko namang may bibig siya.” Napasinghap ang tatlong mga Madre dahil pinagsalitaan ko ng masama ang kanilang hari. Ngunit binalewala ko ang pagsaway nila.

Magsasalita pa sana si Sister Gustava ngunit inunahan na siya nitong hari nila, “Well, Crexion, I’m Iñigo Farrax Ferrera. You can call me anything that suits you. Isa akong doktor sa mundo ng mga tao at hari naman sa mundo ng mga bampira. I’ve been living for a very long time that I even forgot to count after I passed 250.”

“Anong kailangan mo sa akin at pinaalagaan mo ako sa kanila noong sanggol pa lamang ako?” Iyan ang unang tanong na lumabas sa aking bibig. Marami, napakarami tanong ang gusto kong sagutin niya.

Gusto niya na naman sanang lumapit sa akin ngunit nang makita ang nakakunit kong noo ay hindi na ito tinuloy, “Because your parents told me to. Hindi iyong totoo mong magulang ngayon but your parents before. Mga magulang mo sa dati mong buhay… na ’wag kang hayaang may mangyaring masama sa iyo.”

Ngayon, past life na naman ang babanggitin niya.

Gusto ko pa sanang magtanong ngunit dahil sa kawalan ng tulog ay umikot na ang paningin ko. Hanggang sa natumba ako sa harapan nilang lahat. Ngunit hindi ko naramdaman ang lamig ng sahig bagkus ay mahigpit na bisig ang pumulupot sa aking katawan.

Tama nga, hindi niya hinahayaang may masamang mangyari sa akin.

CREXION

: ANG LALAKING ISINUMPA

FORTYUNEYT

Chapter 8

HINDI sila makaimik. Siguro’y hindi alam ang gagawin sa ganitong sitwasyon. Nakapamaywang akong nakatayo sa harapan nila. Iyong hari nila ay nakaupo sa sahig at nakayuko, inutusan ko. Nanatiling tahimik ang tatlong madre, tila napako na sa kinauupuan; hindi alam kung saang kampo aalyado.

Hindi ko alam kung saan

galing

ang lakas ng loob ko.

Hello? Mga bampira kaya sila tas gaganituhin ko lang. Isa pa, parang sinasabihan na din akong walang utang na loob. Siguro’y kapag may nakaalam na iba pang bampira sa pinaggagawa ko sa kanilang hari ay susugurin na naman nila ako.

Kung totoo ngang may masamang mangyayari sa akin kung hindi ako ibinigay sa mga madre noong sanggol ako ay napakalaki ng dapat kong tanawin na utang na loob sa kaniya.

Tumikhim ako bago nagsalita, “Bakit mo kinokontrol ang buhay ko? Kung alam mo pala na isisilang akong muli ay sana simula pa lang ay ikaw na lang ang kumupkop sa akin at ’pag nagkaisip na ako ay doon mo na sasabihin hindi iyong umabala ka pa ng ta—bampira.” Pagtukoy ko sa tatlong mga madre. Hindi naman siya nagsalita.

Wala nga akong

utang

ng loob.

Pinasadahan ko ng palad ang buhok ko, “Teka nga, gaano mo ba ako ka-kilala sa dati kong buhay?” Naguguluhan na rin ako, gaano ba kami kaclose noon at ipinagbilin ako ng mga magulang ko sa kaniya?

“Pwede bang itaas ko muna itong ulo ko, nangangawit na ako eh…” At nakonsensiya naman si ako kaya pinayagan ko.

“Sige.” Baka isipin niyo nagpalit na ako ng pwesto at ako na ang kontrabida dito.

Umayos siya ng upo at nagpatuloy sa pagsasalita, “… back then, your name was Felix Natividad and m-magkaibigan tayo. Parati tayong magkadikit, w-well—I was the one who’s clingy, I-I always follow you even if I am aware that you are just the son of our hardinero and our maid. “ Medyo malikot ang mga mata niya pagkasabi niya noon. Nasa tono niya ang pagiging mapagmataas.

Sinungaling

! Siguro ay may kasinungalingan siyang idinagdag sa salaysay niya.

“As you can see, noong una kang dinala ng mga magulang mo sa aming mansion ay nahumaling ako sa iyong kagandahan. It felt like my mind and heart say, ‘Hindi dapat mawala ang kagandahang iyan. I will protect him no matter what.’, that was the first thought that actually crossed my mind. Gusto-gusto kitang lapitan at tanungin ang pangalan mo.” Ang kaninang malikot na mata, ngayon ay naging masuyo.

“I really wanted to be your friend that time, Felix…” Naging malungkot ang kaniyang mga mata at maya’t-maya pa ay ngumiti siya ng pagkalaki-laki na hindi naman umabot sa mga mata, “We became good friends, hanggang sa magkaaminan tapos naging t-tayo noon.”

“Your parents accepted our relationship pero hindi l-lahat. Maraming tumutol and sa kasagsagan ng problemang iyon, your parents died on an a-accident. You suffered from stress and depression hanggang sa hindi mo nakayanan, you took your own life.” Kahit puno ng sinseridad ang mga salita niya ay hindi ko alam pero parang may mali. Hindi ko maexplain e. Hindi na naman tumigil ang mga mata niya sa paggalaw.

Well, wala namang

makapagsasabi

katotohanan

bukod

sa kaniya e

Ah teka, may isang tanong pa ako. “Hindi ko pa alam ang sakit ko ah, noong isinugod ako nila Ina sa ospital ay wala namang nagsabi ng sakit ko. Maaari ko bang malaman ang findings na nakita ninyo sa akin.” Kinabahan ako sa pagbabago ng atmosphere ng living room. Ganoon ba kaseryoso ang sakit ko?

“A-Ah, iyon. Anak, baka dahil iyon sa pagod. Kaya nga hindi ka namin pinapatrabaho dahil baka maabuso mo ang katawan mo.” Ani ni Sister Gustava. Siguro nga, dahil kumanta pa ako sa club pagkatapos ko magturo at marami pa ang humirit at todo tanggap lang ako dahil maraming tip.

Nilingon ko iyong hari nila, “Well, y-yes. Iyan nga iyong dahilan. Na-overfatigue ka.” Sa pagkakataong ito ay palulusutin ko kung ano man ang itinatago nitong bampirang ito. Hindi ako dapat magpadalos-dalos.

Hindi ko din alam kung gaano katagal na kakampi ko ang tatlong mga madre, naibalik na sa kanila ang kanilang ala-ala at dahil mga kasunod sila ng bampirang nasa harapan ko ay hindi magtatagal ay pupunta na sila sa side nito.

Kinakailangan

kong

magpadala

agos

NAGING maayos naman ang pagtrato nilang lahat sa akin. Ang mga kasama namin sa mansiyon na dati ay pinapatay ako gamit ang matatalas na tingin ay wala na, nakayuko na silang lahat at magalang nang sumagot.

At iyong hari nila he insisted that I should call him Iñigo from now on. Kahit napipilitan ay sinanay ko ang sarili ko dahil kinakailangan kong pakisamahan sila.

’Pag may

maskara

siya, dapat

ako

mayroon

din.

Ngayon ay mag-a-apat na araw na matapos ang pagkompronta ko sa hari—kay Iñigo. Hindi naging madali ang dalawang araw na iyon. Kung hindi ko raw siya tatawagin na Iñigo ay gusto niyang tawagin ko siya sa aming endearment kuno na ‘Mahal’. Sinabi niyang hindi naman daw kami naghiwalay noon kaya kasintahan ko pa rin daw siya.

Biglaan na lang ay naging maasikaso siya, ginagampanan ang kaniyang parte sa dati daw naming pagmamahalan kuno . Hindi ko nakuha ang sarili kong maniwala.

Nakakahiya mang sabihin ngunit hindi na naulit ang pagiging isa namin—sa kama. Halos mapunta kami sa parteng iyan pero tumitigil naman siya at sinasabing nirerespeto niya ang desisyon ko.

“Ahhmmm.” Ungol ko nang pinagdikit niya ang aming kaselanan. Kasalukuyan kaming nasa banyo. Pinasok niya ba naman ang banyo habang tahimik akong umiihi.

Kinuha niya pa ang aking dalawang kamay upang gabayan sa pagtataas baba. Naging pormang bilog ang mga kamay ko upang makulong at masakal ang dalawang ari sa aking maiinit na mga palad.

“Hnggg.” Nakatingin ako sa gwapo niyang mukha nang nagpalabas siya ng ungol. Pawisan ito at ang maiitim na mga mata niya ay tila mas umiitim dahil sa purong pagnanasa. “Ahhhh!”

Gusto ko ngang hinaan ang boses ko dahil baka narinig kami ng ibang bampira na malapit sa amin kaso nahihibang na ako sa sarap. Hindi ko na rin namalayan ang kaniyang kamay na madalas nakakarating sa ibaba ng aking kaliwang tadyang at hinihimas ang tila bubuyog kong birthmark.

Kapwa kami mabilis na umulos sa gitna ng aking mga palad; malapit na sa kasukdulan. Lumapit ang kaniyang mukha sa pawisan kong balikat at marahan na kinakagat ito. “Ohhhh, I’m coming!”

Nauna akong labasan sa kaniya kaya siya na ang sinakal sa sarili niyang kargada sa harap ko. Napakagat-labi ako sa live action na nakikita ko. Papalit-palit ang kaniyang tingin sa aking mukha, sa mapuputi kong hita at sa tila napagod kong ari. “M-Mahal, you’re so beautiful! Ahhhh!”

Pinamulahan ako ng mukha at napaayos sa gulo-gulo kong buhok.

Hindi nagtagal ay nilabasan din siya sa kaniyang kamay. Bitin, iyon ang nakikita ko sa kaniyang mukha. Pero hindi siya nagsalita at kinuha lamang ang mga kamay ko sa lababo para hugasan.

H-Hindi sa gusto kong

matuloy

ah.

Pero hindi ko naman itinatanggi na hinahayaan ko lang ang pagnanakaw niya ng halik sa nga labi ko. Si Iñigo iyon, hindi ako makakatanggi sa kaniya. Alam kong kahit wala ang mga aphrodisiac candles ay feeling ko manlalambot pa rin ang tuhod ko sa kaniya.

Sino bang makakaayaw sa kaniya. Gwapo, matipuno at umaapaw ang kaniyang sex appeal. Hindi ko nga magawang mag-iwas nang tingin kapag pinapakita niya ako ng kaniyang mabuhok at matitigas na mga dibdib.

Kahit hindi ko na siya nakikita rito sa mala-kastilyong mansyon ay napapatalon ang puso ko kapag mukha niyang nakangiti ang bubungad sa akin pagkagising ko sa umaga. Kaunting lambing lang niya sa akin ay napapayag niya akong siya ang maghatid ng pagkain sa akin lasa umaga.

Nagulat pa nga ako nang may ipakilala siya sa akin na bago nilang chef. Tao ito at ito pa mismo ang naghahanda ng pagkain ko. Kaya hindi ko nakakakalimutang kumain dahil may lasa na ang pagkain.

“Don’t worry, Crexion. He’s with me. Hindi siya kakainin ng mga tauhan ko rito.” He assured me. Nabasa niya siguro sa isip ko na natatakot ako para sa ikalawang tao sa mansiyong ito.

Alas siyete na ngayon at nagmumuni-muni ako sa veranda. Tapos na rin akong kumain ng hapunan kaya nag-iisip nalang ako kung paano ko malalaman at mapapatunayan kong totoo ba talaga ang sinabi sa akin ni Iñigo.

Napatigil ako sa pag-iisip nang may tumapik sa balikat ko. Si Sister Lucia! Inilibot ko ang aking tingin sa paligid ay nadismaya nag siya lang talaga ang nakita. Sinenyasan niya akong huwag mag-ingay.

Nang makalapit ay bumulong siya sa akin… . . . . .

“’Wag kang mag-alala, itatakas ka namin.”

CREXION

: ANG LALAKING ISINUMPA

FORTYUNEYT

Chapter 9

Special thanks to everyone na babasa, bumasa, nagbabasa at magbabasa pa. Lovelots.

SA PAGSAPIT ng ika-alas tres ng madaling araw ay mabilis ngunit tahimik kong tinakasan ang mga guwardya ko sa may pintuan sa tulong nina Marie, Lucia at Gustava. Hindi ko gustong tawagin nalang sila basta-basta sa unang pangalan but they insisted dahil nga pekeng madre lang naman daw sila.

Naalala ko pa ang bawat salitang kanilang binitawan, “Kahit maliit na bagay lamang ay matulungan ka namin, Crexion. Sana ay hindi mo kami makakalimutan.”

Iyan ang mga salitang lumabas sa kanilang bibig noong isang araw bago ang isasagawang pagtatakas na tila ba namamaalam. Kahit na ipinapakita nila sa akin na tila natutuwa sila sa gagawing pagtakas ay taliwas ito sa ipinapakita ng kanilang mga mata… puno ng lumbay.

Bakit

sila

magpapaalam

eh kaming lahat ang nakakalabas sa

impyernong

mansiyong

ito ?

Binigyan nila ako ng isang kwintas na isa palang magic item na makakapag-alis ng presensiya ng isang tao at pinapalitan ito ng presensiya ng isang bampira. Ewan ko ba kung bakit nila tina-traydor ang kanilang mahal na hari.

Suot-suot ko din ang damit ng guwardiyang nakatalaga na lumibot sa buong lugar ngayong oras. May malaking sombrero din ito na tumatakip sa buong ulo ko kaya mas napapadali ang pagdi-disguise ko. Ikinulong nila ang dinakip nilang guwardiya sa hindi ko alam na lugar, sabi nila sila na daw ang bahala.

Sinabihan nila ako na nakaabang sila sa isang nakatagong daan na natatabunan ng mga halaman na nasa hardin ng mansiyon. Lumingon-lingon ako upang makasigurado, hindi ako pwedeng malingat man lang.

Binuksan ko ang isang half body sized na pintuan na tinatabunan ng mga halaman. Dahan-dahan akong pumasok at pagkapasok ko ay dahan-dahan ko din itong isinarado. Mabuti nalang at kaluskos lang ang nagawang ingay.

Mabilis akong nagtungo sa dulo nitong maliit at masikip na tunnel. Pagbukas ko ay bumungad sa akin sina Gustava. Malawak ang kanilang mga ngiti.

wakas ay

makakalaya

na rin ako.

“Sige na, hijo. Magpakalayo-layo ka na. ’Wag mong hayaang meron na namang kumontrol ng iyong buhay. Live as free as a bird, without looking back.”

? Ako lang?

Napatigil ako, “Nakatatak sa isip ko na tatakas ako dahil gusto kong matumbasan ang inyong mga pagod sa pagpapalaki sa akin ngunit ano nalang ang rason ko para tumakas kung hindi naman kayo sasama?”

“… unfair niyo naman eh. Sino na lang ang gagabay sa akin? Wala na nga akong mga magulang tapos mawawalan pa ako ng mga guardian. Hindi ko kayang malayo sa inyo na nagpalaki sa akin.” Umiiyak kong sambit. Kahit gusto kong sa utak ko lang manatili ang mga salitang iyan ay hindi ko na napigilan.

Ngunit kahit anong pang gawin ko o ’di kaya’y umiyak pa ako ng dugo ay hindi nito mapapalitan ang pagtitiwala at pagsisilbi nila sa kanilang mahal na hari. Buo na talaga ang kanilang pasya.

Mabuti

ngang

tinulungan

pa nila akong

nakalabas

Mabigat man sa loob ay pinilit kong ihakbang ang mga paa ko at naglakad patungo sa itinuturo nilang entrance. May isang bloke daw ng semento na medyo matingkad ang kulay, iyon daw ang pipindutin. Ginawa ko naman ito, at nakakamanghang awtomatiko nga itong nagbukas.

Ngunit hindi pa ako nakakalabas nang tuluyan ay…

“Akala mo makakalabas ka dito, ano.” Nanigas ako sa kinatatayuan nang may nagsalita. “Mahina ang amoy ng bampira sa iyo, kaya tiyak akong hindi ka kauri namin marahil ang amoy na iyon ay nanggaling lamang sa suot mo ngayon.”

Kahit

may

presensiya

ako ng bampira ay

nakaligtaan

namin ang

naayon

amoy

ng mga bampira.

Isa rin pala itong nakatalagang maglibot sa labas ng mansiyon, “Alam kong ikaw ang bihag ng mahal na hari, hindi ko din alam kung ano ang pumasok sa isip ng mahal na hari at ikaw pa ang gusto niyang pakasalan. Napakadaming mga babae.”

“Ngunit wala akong magagawa, kanang kamay ako ng mahal na hari at iginagalang ko ang kaniyang mga desisyon. Kaya ikaw ay kailangan kong isauli sa kaniya upang mapatawan ka ng karampatang parusa at ang mga tumulong sa iyo.” Madadamay ang tatlo? Kaya sila nagpaiwan hindi dahil gusto nilang magpaiwan ngunit papanagutan nila ang ginawang kapangahasan sa kanilang hari.

At dahil daldal siya ng daldal ay mabilis kong tinakbo ang labas na para bang nakalimutan kong hindi nga pala sila normal na mga tao.

Sa isang iglap ay nasa braso ko na ang kaniyang kamay, halos idiin niya na nga ang kaniyang matutulis na mga kuko. Madilim ang mukha ng lalaki. “Makakarating ito sa mahal na hari.”

NAKATITIG lang ako sa sahig nang matapos akong dalhin ni Hugh—iyong kanang kamay daw ng hari dito sa silid ni Iñigo. May inasikaso lang daw si Iñigo ngunit babalik namandaw agad. Mahigpit ang kanilang pagbabantay dahil nakakandado sa labas itong pintuan at marami ring bantay na nakakakalat sa paligid kung sakali mang bumalik daw iyong mga traydor na tumulong sa akin.

Ipinalibot ko ang mga mata sa buong kwarto. Biglang nag-init ang mukha ko. Dito… dito niya ako pinakinabangan. Dito niya ako sinamantahan.

Ngunit hindi naman matatawag na panggagahasa at pananamantala iyon dahil tila may sumanib sa akin at para bang nagustuhan ang kaniyang mga ginagawa. Isang nakakaadik na sensasyong dapat pinigilan kong maranasan.

Ang kaniyang mga

maiinit

halik

, ang kaniyang

pinagpalang

kamay, ang kaniyang

nakakapasong

mga

titig

Pinilit kong iwaksi iyon sa isip ko at tinakpan ang aking namumulang mukha. Ngunit napatigil ako sa pag-iisip nang may nakita akong nakausling pinto sa loob nitong kwarto. Hindi ito gaanong halata ngunit kapag tinitigan mo nang maagi ay makikita mo ito.

Gusto kong makita ang itinatagong baho noong Iñigong iyon.

Patayo pa lamang ako ngunit may taong padabog na binuksan ang pinto. Maya’t-maya pa ay maririnig sa buong kwarto ang pagtunog ng lock at sinamahan pa ng kaniyang mabibigat na mga yapak na papunta sa kinauupuan ko.

“I heard you tried to escape.” Hinawakan niya ang dalawa kong palad. “Was your adventure fun?” Nakakatakot ang biglaang paglalim ng kaniyang boses.

Nakakapanibago. Nakakatakot.

“How about mag-suggest ako ng mas masayang gagawin mo. As you know, medyo nahirapan ang mga bampirang sumusunod sa akin na hanapin ka. They all suffered from my anger for not catching you faster.” Malaki ang ngisi sa kaniyang mga labi.

“Maswerte ang tatlong iyon at hindi pa sila nahahanap.” Obvious na obvious na silang tatlo nga ang tumulong sa akin ngunit tumanggi pa ako, “H-Hindi ah, walang tumulong sa akin. A-Ako lang mag-isa ang nakaisip na tumakas.”

nautal

pa.

“You have the guts to lie? Sige nga, maniniwala muna ako sa iyo ngayon because ikaw muna ang ipa-prioritize ng ating gagawin ngayon.” Ayan, mas mabuting ako na lang ang maparusahan.

“… how about my people? Dahil nakalasap sila ng hagupit ko, might as well parusahan ang daga upang hindi na maisipan pang takasan ang pusa.” Pinangko niya ako at dinala sa kama. Bigla nalang akong hindi makagalaw.

Kinokontrol

iya ba ulit ako

gaya

ng pagkontrol niya noon sa akin dito sa

mismong

silid na ito?

Gustong-gusto kong magsisigaw o ’di kaya’y magpumiglas ngunit tila ba hindi na sa akin ang katawan ko

At sa isang

iglap

wala na ang aking

saplot

. Sa kaniyang harap, para akong naging si Adan na walang

kamali

malisya

, buo ang

tindig

at…

nakahubad

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

LL RIGHTS RESERVED

FORTYUNEYT

Chapter 10

WARNING! WARNING! NOT SUITABLE FOR THE UNDERAGED.

NAMUMUO na ang pawis sa aking noo. Ang aking mga kamay ay itinali niya sa upuang inuupuan ko. Bigla na lang niya kasi akong inilipat sa upuan mula sa kama kanina. Hindi ko pinahalata na maluwag lang ang pagkakatali niya. Pero mukhang alam naman talaga nito at sinadya lang luwagan.

Maybe ayaw niyang masaktan ako sa higpit?

Pwede.

Pwede ring hindi.

Nakakahiya at talagang bukas ang ilaw at malaya ang kaniyang mata upang lakbayin ang kabuoan ko. Kung ito ang una sa kaniyang nakakamatay na parusa ay parang gusto ko nang umayaw at magpakain nalang sa lupa.

“M-meron bang CCTV d-dito?” Kinakabahan kong tanong. Kasi kapag nagkataon ay talagang hindi ako makakaalis dito kung gagamitin niyang banta ang video kong nakahubad.

“No, don’t worry, Mahal. Mas lalong-lalo hindi kita pagbabantaan sa ganoong paraan.” Napasinghap ako. Naalala kong nakakabasa pala ng isip ang mga bampira.

Napatiim-bagang ako dahil sa pagkainis. “So ano, Iñigo? Matagal mo nang binabasa ang isip ko? Na pinaglalaruan mo lang ang isip ko upang malaman kung ano ang maging reaksiyon ko sa mga pakanang past life na sinasabi mo?”

Naiinis ako. Para akong pinagtaksilan.

Hindi niya ako pinansin kaya napasimangot ako. “Let’s put this on.”

Kumuha siya ng isang kulay itim na bilog na mukhang singsing at inilagay ito sa katawan ng aking ari. Hindi ko man alam kung ano iyon ngunit tiyak akong ginagamit iyon upang magturo ng leksiyon. “Nakakatuwa ang mga iniimbeto ng mga tao ngayon.”

Ang mas nakakagulat pa ay nilagyan niya ako ng piring. Hindi ko alam kung saan siya natuto ng ganito. Sinimulan niyang itinaas-baba ang kaniyang isang kamay.

Ano

itong

nararamdaman

ko, bakit ako naging

sensitibo

Ano iyon? May kung anong mainit at basang bagay. Dila?! Nagsimula niyang dilaan ang tuktok ng aking ari pababa sa aking dalawang bola. Tumutulo na ang pawis mula sa aking noo dahil sa kagustuhang tanggalin na ang piring atngapos. Ang senswal na tunog lang ng kaniyang ginagawa ang maririnig sa buong kwarto.

Ni hindi ko nga alam kung paano ivi-visualize ang nangyayari ngayon. Paano ko ba sa sabihin kina Marie, Lucia, at Gustava na ang kanilang hari na tiyak ay walang sinasantong kahit kanino ay niluluhuran ang isang mortal at tila pa nga ay sinasamba.

Hindi ko alam kung ano ang susunod niyang gagawin. Tila ba thrilled ako sa susunod na gagawin niya, para akong na-e-excite.

Na-e-e

xcite?!

Nababaliw

na ba ako?

Gustong-gusto ko mang magpumiglas ngunit nasa ilalim pa rin ako ng kaniyang kapangyarihan.

Ayaw

ko ng ganito!

Ang kaniyang libreng palad ay humahaplos sa ibat-ibang parte ng aking katawan. Ngunit tumatagal sa aking dibdib. Nilalaro niya ito ng paikot at bahagyang pinipisil.

“Ahhhh.” Gusto kong selyohan ang aking bibig dahil sa ingay na lumalabas mula rito. Bakit ba may epekto ang mga ginagawa niya sa akin?

Mainit

nakakapaso

“Ohhh!” Nagtagal ang ganoong ayos ko hanggang sa maramdaman kong malapit na ako. Ngunit hindi naman ako nilabasan. Sumasakit na puson at ari ko.

“Tanggalin mo iyan, Iñigo.” Pagtukoy ko sa inilagay niya sa aking manhood. Kating-kati ko nang tanggalin ang gapos na ito ngunit patuloy lamang siya sa kaniyang ginagawa. Tila ba pumipigil iyon na labasan ako. “Hmmm.”

Masakit

“Ask for it louder. Beg, Crexion, beg.” Tiyak na may ngisi na nakapaskil sa kaniyang mga labi. “Kung ayaw mo nito, magmakaawa ka, sabihin mong hindi ka na tatakas pa. Ipangako mong dito kalang sa tabi ko… na

mamahalin

mo ako.“ Hindi ko binigyan ng pansin ang kaniyang mga salita.

“You swore, hmmm.” Nanlalambing niyang bulong sa akin. “You swore but you broke it.”

Makalipas ng ilang minuto ay hindi naman niya narinig ang nais niyang tugon mula sa akin ay nagsimula muli siyang dilaan ang aking ari, maya’t-maya ay ipapasok sa mainit at masikip niyang bibig. Bumabalik na naman ang naramdaman ko noong unang may nangyari sa amin dito sa kwartong ito.

Hindi ko na naman

mapigilan

ang

sariling

hindi

magustuhan

ang ginagawa niya.

Napasinghap ako nang kaniyang pinaglaruan ang naninigas ko ng mga utong. “Hmmm.” Dahil doon ay nangati ang mga kamay ko at nabuwal ko ang tali. Kaagad namang kumapit ang aking mga kamay sa kaniyang malambot na buhok.

Patuloy na idinidiin ang kaniyang bibig sa nangangailangan kong utong. At tila ba ay alam na alam niya ako kaya kinakagat-kagat niya iyon at sinisipsip na parang isang kendi.

“Ahhmmm!” Halos mapatalon ako nang maramdaman ang kaniyang daliri sa butas ng aking pwet upang maging handa ito. Habang ang isang kamay naman niya ay naglakbay patungo sa pwesto ng aking birthmark.

Bumulong siya sa akin, “ My female

lycan …“ pero hindi ko ito narinig.

Nanlaki ang mga mata ko pagkatapos niyang tanggalin ang aking piring. Nakatayo si Iñigo, nakangisi habang sinasakal ang kaniyang kargada.

Isang napakalaking temptasyon!

Tinanggal niya ang mga daliri mula sa aking butas at isinubo niya iyon. Kaya napaiwas ako ng tingin. May lasa ba iyon?

“Oo, masarap siya. Lasang vanilla.” Pukaw niya sa aking atensiyon. Inirapan ko lang siya, dugyot niya. At humalakahak lang ang demonyo. Talaga ngang nakakabasa siya ng isip.

“Are you ready?” Umiling-iling ako. Nabibingi na naman ako sa lakas ng tibok ng puso ko. Hindi iyan magkakasya sa akin.

Nagnakaw siya ng halik sa aking nakaawang na mga labi, “Kasya ’yan. Nagkasya nga iyan noon.”

Napatingala ako sa kisame. Ito ang totoong parusa. Impit akong napasigaw ng maipasok niya na ang ulo ng kaniyang malaking batuta.

Napakagat-labi ako nang maipasok na niya ito nang buo sa isang malakas niyang ulos. Hindi ito kagaya ng iniisip ko, hindi maikukumpara ang sakit na naramdaman ko ngayon sa sakit noong una namin itong ginawa sa ilalim ng sinag ng buwan.

Ngayon, masuyo ang kaniyang galaw. Tinanggal na rin niya ang tali sa aking paa upang madali niya akong dalhin sa kahit saang sulok ng kwarto niya gusto. Pinaparamdam niyang totoo ang pagmamahal na kaniyang ibinibigay sa akin. Nakangiti ako sa isip ko hanggang sa naabot namin ang kasukdulan.

“Oy, oy! Stop muna!” Pagpapatigil ko sa kaniya na parang ako ang napagod sa aming pagtatalik e hindi naman ako ang umuulos at nagbubuhat ng parang lantang gulay kong katawan.

“Pagod ako, Iñigo!” Tila napagod ako kakasigaw at kakalmot sa kaniyang likod.

“Matulog na muna tayo!” Utos ko sa kaniya. Napansin kong tumango siya at talagang nirespeto ang aking desisyon kahit na hindi pa humuhupa ang katigasan ng kaniyang kahabaan.

“Stay here, gagawan ko ’to ng paraan.” Humalik siyang muli sa aking labi na nagpabilis ng tibok ng puso ko bago pumasok sa malamig na banyo.

“I think I love you, Iñigo.” Bulong ko sa hangin at mapait na napangiti. Hindi ko naman tinatanggi na nahulog na ang puso ko sa kaniya.

“But I think I love my mothers more.”

Sorry.

Maingat akong naglakad at dumiretso sa pinto. Binuksan ko ito ngunit tama nga ako ng hula. May mga bantay pa rin sa likod ng pinto. At dahil malalaki ang mga bampirang nag-aabang sa pinto ay halos wala na akong makitang butas upang tumakbo palabas. Tila mga bodybuilder sila na katulad ng mga bouncer sa bar na tinatrabahuan ko dati. Kaya siguro hindi mahigpit ang pagkakatali niya sa akin dahil meron pala siyang back-up sa labas. Dumiretso ang tingin nila sa ibabang bahagi ng katawan ko.

Nakahubad

ako at nakikita nila itong lahat.

Mabilis kong isinarado ang pinto at itinakip ang dalawang kamay sa aking mukha at nakalimutan ang layon kong tumakas.

“Hmm, bakit pumasok ka ulit dito?” Nakasandal si Iñigo sa dingding at prente kong pinasadahan ang topless niyang katawan. Nagkrus ang kaniyang malalaking braso sa kaniyang dibdib.

Ipinikit ko ang mga mata ko dahil sa kahihiyan, “Ayaw ko dito, gusto kong makalabas, hindi ganitong nakakulong ako, bakit ka ba namimilit…” Pilit kong pinupunasan ang mga luhang patuloy lang sa pagtulo. Tinanggal ko iyong kung anong inilagay niyang stopper sa ari ko at pilit kong kinukuha ang mga damit ko sa sahig kahit umiiyak. Mabilis ko iyong isinuot.

“… ano ba ang m-makukuha mo sa pagkulong mo sa akin dito at ang p-pagpakinabang mo sa aking katawan?” Singhot lang ako nang singhot, wala ng pake kung marinig niya ba nang maayos. Mahal ko siya, inaamin ko, pero kung hindi ko siya kukumprontahin ay hinding-hindi niya na ako papakawalan dito.

“Hindi naman ako nangarap na makulong lamang dito ah. Ibigay mo sa akin ang mga ina ko. Hindi ka nalang sana dumating sa buhay namin.” Pilit kong linalagyan ng determinasyon ang aking mga salita kahit alam kong hindi na ako makakatakas pa dito. “Kung hindi ka nagpakita ay matiwasay lang sana ang buhay namin ngayon.”

Nawala ang kaniyang bangis nang makitang galit ako. Natataranta siyang sumunod sa akin na ikinatalon ng puso ko.

“I’m sorry I did that to you, Mahal.” Iyon ang sinserong sabi ni Iñigo habang kinukuha ako para yakapin. Sinuotan niya ako ng isa pang layer ng damit dahil napansin niyang nanginginig ako.

Pero hindi naman sa lamig kundi sa inis.

“Pasensiya na talaga, Mahal. Hindi ko sinasadyang, natabunan lang ng galit at pagkatakot ang sistema ko. Akala ko mawawala ka ulit sa akin.”

“I love you so much. And I can’t afford to lose you now that Hilton is back to hurt us again.” Nanghihina ako habang nakikita ang mga luhang bumababa sa kaniyang pisngi. Nagmamakaawa ang kaniyang itim na mata at kinakaposan siya ng hininga dahil sa pag-iyak.

Kahit anong galit ko ay hindi ko naman yata kayang nakikita siyang umiiyak.

Tumingkayad ako at binigyan siya ng halik na kaagad naman niyang tinugunan. “Ginawa ko lang namang tumakas para magkaroon ng kaunting katiwasayan sa buhay ko at buhay ng mga Ina ko.”

“I’ll do it! I’ll bring them back for you, just don’t leave me again.” He begged me while still shedding tears.

“Talaga?! Salamat, Iñigo!” Natutuwa ako habang pinapahiran ko na rin ang kaniyang mga luha. Hinalikan ko siya sa pisngi.

“Nakakarami ka sa akin ah.” Natatawang sagot niya habang tinatanggal muli ang aking saplot. Hinalikan niya ang aking labi patungo sa aking leeg na ikinaliyad ko.

“Hmmm!” Dahan-dahan niya akong inihiga sa kama. Ang isang kamay niya ay nilalaro ang aking tenga habang ang isa ay kinukuha ang kamay ko patungo sa nakabukas niyang zipper.

Nagpadala na naman ako sa tukso.

Ngunit napatigil kaming dalawa sa aming ginagawa nang biglang bumukas ang pinto. Mabilis kong kinuha ang kumot at pinulupot ito sa aking kahubdan.

Kasunod nito ay isang dumadagundong na boses. “Hoo! Nakauwi na ako…”

“… mabuti at nagawa mo nang maayos ang pinapagawa ko. Salamat at iningatan mo ang pinakamamahal kong si Felix. Sorry Felix ko at tila hindi ka na nasasayahan dito, sorry at pinaghintay kita. Matagal kasing nawala ang mga sagabal eh.” Nakabukas ang mga braso niya na tila ba naghahangad ng isang mainit na yakap.

“

Maaari

ka nang

makaalis

Kuya

.“

CREXION

ANG LALAKING

ISINUMPA

LL RIGHTS RESERVED

@FORTYUNEYT

Chapter 11

HINDI na maipinta ang aking mukha dahil sa taong o tao ba talaga na nakaupo sa aking harapan. Hindi ko parin alam kung ano ang dapat na i-akto kapag may bagong nilalang na may koneksiyon sa buhay ko ang biglang nagpakita kahit may experience na ako kay Iñigo. Gulong-gulo na talaga ako dahil andaming sumusulpot na mga tao sa buhay ko. Punong-puno na ang memorya ko, dadagdagan pa?

Sino pa

diyan

ang

gustong

sumingit

Pagbubuksan

ko pa kayo ng pinto.

Pero ’di ba tinawag niyang kuya si Iñigo, hindi naman kasi niya binanggit na may kapatid siya, na may itsura rin. Baka nakahanda lamang sa buffet table nila ang mga blessings ni God ng kaguwapuhan at pinapak nila agad iyon. Habang sa akin isang kutsara lang.

Hoy, ano na? Pinaiwan kaming dalawa sa kwarto ngunit wala din naman palang gagawin.

“Hahay!” Humikab ako nang malakas para marinig niya. Kapag ba naniwala ako sa kaniya ay makakaalis na ako sa lugar na ito? O sa ibang lugar na naman ba ako matatagpuan.

Naks, parang bangkay lang.

“Okay, okay. Ako si Hilton Ferrera and we were childhood friends. We were super close, as in napakaclingy ko sa iyo noon. Tinuring na rin namin kayo ng parents mo na kapamilya namin. Time flew fast, ambilis mong naging twenty-one.” Nakangiti itong Hilton na ito habang nagsasalaysay. Kaagad kong napansin ang ginintuan niya mata na parang napakamisteryoso.

“Let’s get to the point, ginusto kita. Wait, let me rephrase that, minahal kita noon. Kahit ngayon ay mahal pa rin kita kaya nga pinaprotekta kita kay Kuya. Due to some official business, natagalan ako but now that I’m here, ako nalang ang kakailanganin mo. Ako nalang ang dapat bigyan mo ng pansin.” Wait lang, naglo-loading yata ang utak ko.

Una, si Iñigo. May nangyari sa amin, m-maraming beses na at muntikan pa ngang madagdagan kung hindi dumating ang mokong na ’to.

Ay, gustong matuloy?

Then, mahal niya daw ako. Nagmahalan kami noon at kalaunay naging magkasintahan. Tapos ngayon may biglang susulpot tapos biglang sasabihin na pinaprotekta niya ako sa Kuya niya—na siya lang dapat ang pagbibigyan ko ng pansin.

So ano,

nagsisinungaling

sa akin si

Iñigo

“Hindi totoo ang mga sinasabi ni Kuya. Inutusan ko siyang gumawa ng mga storya upang masagutan ang mga tanong na nasa isip mo. Kinakailangang may sumagot kumbaga.” So, lahat pala ng iyon ay scripted? Lahat ng mga matatamis na salita, pagkagalit, selos

at ang mga pinagsamahan namin ay planado lahat?

“Ano ang totoong nangyari sa mga magulang ko? Gusto kong malaman kung naaksidente ba talaga—” Pinalo ang aking leeg ng taong nasa aking likod na sanhi ng pagkawala ng aking ulirat.

“Hindi mo dapat malaman.”

FLASHBACK (Italicized or slanted words indicates flashback of flashback, bale flashback sa loob ng isang flashback dahil ang hindi naka-italicized, iyan ’yung unang flashback.)

“What are you thinking Iñigo?! Sa dinami-dami ng pagkakataon na dapat mong sabihin ang mga salitang yaon ay doon pa talaga sa maraming tao! You must be out of mind, thinking na pwede kang magkagusto sa isang lalake.” Galit na galit na bulyaw ni Señor Policarpio. Nangngalaiti siya at gustong-gusto nang bugbugun ang tahimik lamang na si Iñigo.

“Maybe nangahas ang batang si Felix na lasunin ang utak ng anak natin. Ganoon naman ang mga Lycans, mapangahas at mapagsamantala.” Mapagmataas na puna ni Señora Florida at inis na inis na pinaypay ang dala niyang abaniko na para bang nakakalimutan niyang halos tatlumpo’t limang taon nang loyal sa paninilbihan ang pamilya ni Felix sa pamamahay nila.

“It was really a mistake na ituring silang kauri natin, I should have listened to my amigas.” Dagdag pa niya.

“No! Mama, Papa, ako ang nagtulak na gawin iyon ni Kuya. Gusto kong tuldukan ang ugnayan natin sa kanila lalo pa at nalaman kong bakla pala si Felix. Sinunod lamang ni Kuya ang aking plano.” Taas noong saad ni Señorito Hilton na nagpakulo ng dugo ni Señorito Iñigo.

Ewan niya ba kung anong pinakain ni Hilton sa kaniyang mga magulang at bakit kuhang-kuha nito ang kiliti ng mga ito.

Gusto magsalita ni Iñigo ngunit hawak ni Hilton ang buhay ni Felix. Kumukulo ang dugo niya dahil pinagbintangan pa ng nakababatang kapatid ang lalaking minamahal niya na isang bakla.

Doon nagtapos ang kanilang pag-uusap. Umalis na ang kanilang ama at ina ngunit nagpaiwan si Hilton.

“Kuya, kung ikaw lang ang sasaya, paano na lamang ako?” Nakangising turan ni Hilton bago nilisan ang kaniyang silid. Iyan ang dahilan kung bakit hindi siya nakakalapit kay Felix kung nasa tabi niya si Hilton.

Hindi na bago sa Pamilyang Ferrera ang katotohanang ang inampon nila ay may dugong bughaw. Isang prinsipe ng mga Lycans, nag-iisang anak ng namayapang hari ng mga Lycans na si Harris. Ginawa premyo ng tyrant na si Harris ang kaniyang anak sa mga bampira.

At tila namana nga ni Hilton ang ugali ng kaniyang namayapang ama. Simula pa noong edad lima ay daig pa nito ang mga pusa dahil sa kahusayan sa paghuli ng mga daga at paglalaruan muna bago patayin. Hindi na mabilang ang pagkakataon na nakita ko siyang pumatay ng mga bampira.

At ito pa talaga ang may ganang sirain siya kay Felix. Kung alam lang talaga ni Felix at ng mga magulang niya kung gaano kasangasang ang baho ng Hilton na iyan.

Nagalit siya at binuksan ang nakatagong pinto kung saan naroroon ang kaniyang mga liham at mga bulaklak na para sana sa binatang bumihag sa kaniyang puso. Naalala niya ang araw ng una nilang pagkikita ni Felix.

“Ikaw po ba si

Señorito

Iñigo

Ikinagagalak

ko po

kayong

makilala

. Ako po si Felix.“ Hindi ko alam kung bakit biglang akong

napako

kinatatayuan

ko habang

nakatitig

sa maliit niyang mukha. O kay ganda ng kaniyang pares ng mga mata.

Napakaganda

niyang bata.

“Bakit hindi ka po

nagsasalita

bingi

po ba kayo?

Sayang

naman kung

ganoon

, gusto pa naman

kitang

maging

kaibigan

kagaya

ni Hilton.

“

K-

Kaibigan

“N-No, I’m not deaf. H-Hindi

kitang

gustong

maging

kaibigan

. You should know your place.“ Gusto kong

suntukin

ang

sarili

ko dahil nga

kasinungalingan

lang ang

lumabas

sa bibig ko.

Ngunit

kailangan

nararamdaman

kong

nakatingin

ang walang

kasing

samang

si Hilton sa

pwesto

namin.

“Hindi mo ako

gustong

maging

kaibigan

? Oki, may

bukas

pa naman kaya

babalikan

kita

bukas

ah upang

tanungin

ulit kung gusto mo na akong

kaibiganin

. Sige

paalam

.“ Umalis na siya at

iniwan

akong hindi

makapaniwala

sagot

niya at simula noon ay hindi na ako

lumabas

ng kwarto dahil hindi ko alam ang

i-a-

akto

kapag

nandiyan

siya.

“Hi po,

Señorito

!“

“

Señorito

kamusta

po.

Mahirap

po ba mag-aral?“

“

Señorito

laro

po tayo?“

Araw siya nitong kinakausap pero hindi niya ito

kinikibo

dahil

nahihiya

siya rito.

Nahihiya

siya na may

magawa

siya na hindi

ikinagusto

nito.

Doon

nagsimula

ang

kaunting

paghanga

hanggang sa naging

pagmamahal

na.

Napangiti siya dahil sa binalikang ala-ala. Ang mga liham na para sana kay Felix na naglalaman ng totoo kong nararamdaman at mga bulaklak na gusto ko sanang ibigay sa bawat pagsapit ng araw ng kaarawan niya. Pati nga pangalan at kung ilan ang mga anak na gusto ko mula kay Felix, na isang bihirang female lycan, ay naisulat ko na. Lalo lang akong nahulog sa kaniya nang maimagine kong magkakaroon kami ng sarili naming mini-me.

Gusto ko sana talagang ipagtapat ang aking nararamdaman sa kaniya nang kami lang ngunit hindi naman umayon sa plano ko na pasikreto lang dahil sa sinabi ni Hilton noon.

Okay na sana ang

patago

niyang

pagmamahal

kay Felix kaso…

“Kuya, alam kong may gusto ka kay Felix ngunit hindi ka dapat maging

bakla

dahil

nakakadiri

silang

nilalang

Babae

ang

nararapat

sa iyo kaya mas

nararapat

itong

makarating

sa mga

magulang

natin

.“ Mas

hinigpitan

ko pa ang

hawak

sa kaniyang

manggas

Hindi

natinag

si Hilton at

pinagbantaan

pa ang buhay ni

Crexion

, “Isa pa,

kayang-kaya

kong

pumatay

ng mga

bampira

na mas

makapangyarihan

sa mga

Lycans

, bakit ako

mahihirapang

pumatay

ng isang

hamak

Lycan

lamang?“

Alam

niyang

hindi niya

mapagkakatiwalaan

ang mga

magulang

dahil alam na alam

niya ang

totoong

kulay

ng mga ito.

Napakabuti

nila kapag may ibang tao ngunit alam kong may

itinatago

silang

baho

Wala itong

pinagkaiba

Lycan

na kanilang

kinupkop

Narinig

ko noon ang

usapan

nila ng mga

magulang

ni Felix na

pinapaalahanan

nina

Mama sila Jordan at Flora na siyang mga

magulang

ni Felix na

ibebenta

daw ni Mama si Felix sa isang

mayamang

personalidad

kagaya

napagplanuhan

daw upang

mabayaran

ang

pagka

ospital

ni Jordan ng ilang taon.

Iyon

ang

dahilan

ung bakit ako

nangangamba

“

Ngunit

may isang

paraan

upang

tuluyan

nang

mawala

si Felix dito nang mabilis. Hindi mo naman

gugustuhin

na sila Mama at Papa pa ang

magpaalis

kanila

.“

May ibang

kislap

akong nagpapansin sa mga mata nito.

Ang plano ay

sasabihin

ko raw ang aking

nararamdaman

kay Felix ngunit sa

harap

ng maraming tao sa araw ng

kaarawan

ni Felix tapos sila ni Hilton ang

magtutulungan

upang

makaalis

ang buong pamilya ni Felix sa lugar at

hahanapan

nila ng bagong

amo

malayong

-malayo

kanilang

bayan.

Ngunit

bago pa man nila

maitakas

ang

Inay

Itay

ni Felix ay

tinutupok

na ng

apoy

ang

kanilang

bahay na ayon sa

utos

ng kaniyang ina.

Hindi man

nadamay

si Felix ay ito pa ang

kumitil

ng sariling buhay.

Kasalanan

niya itong lahat kung hindi lamang siya

nakinig

kay Hilton.

Kung hindi siya

nagpabrainwash

dito.

Kung

naglakas

siya ng loob ay

bak

napigilan

niya ang

pagkuha

Panginoon

sa buhay ng mga

mabubuting

puso

Kung sana naging mas malakas sana siya kaysa kay Hilton at kung sana

naprotektahan

lang niya si Felix at ng mahal nito sa buhay.

“

Isinusumpa

ko, sa muli mong

pagkasilang

mundong

ito mahal kong Felix,

sisiguraduhin

ko na na wala nang

makakapigil

pa sa

pagmamahal

ko sa iyo. Tayo ay

mamumuhay

payapa

at walang

sagabal

magkakaroon

ng mga anak.

Hihintayin

ko ang

pagbabalik

mo.“

Saksi

siya sa mga

sandaling

nagpakamatay

ang

minamahal

niya at

inaamin

niya na

kasali

siya sa may

kasalanan

Galit na galit si

Iñigo

pagkatapos na

sagipin

ang patay na katawan ni Felix.

Pagkatapos

niyang

gawan

magandang

kabaong

hanapan

ng lugar na

pwede

niyang

paglibingan

kay Felix ay

tumakbo

siya patungo sa

kahariang

kanilang

pinamumunuan

. Ang kaniyang dibdib ay

napuno

hinanakit

puro

galit.

“Ahhhh!!!”

Hiyaw

niya.

Saktong

umuulan

kaya hindi

mapapansin

tumutulo

niyang mga

luha

Hindi

nagtagal

naligo

ang lugar ng mga

bampira

dugo

kapwa

niya

bampira

. Ang lahat ng mga

bampirang

sangkot

pagsunog

sa bahay nila Felix ay kaniyang

pinatay

Maski

ang kaniyang mga

magulang

walang-awa

niyang

kinitilan

ng buhay upang

bumuo

ng bagong

kaharian

kung saan siya ang

hari

at ang kaniyang

salita

magsisilbi

nilang

batas

Iñigo

Farrax

Ferrera, ang bagong

hari

ng mga

bampira

(END OF FLASHBACK)

CREXION

: ANG LALAKING

ISINUMPA

LL RIGHTS RESERVED

2020

@FORTYUNEYT

Chapter 12

Happy 358 out of 365 days. Merry Christmas everyone!

Votes and comments are highly appreciated, mga Mare!

“ARAY! Ang sakit!” Napasapo ako sa namimintig kong leeg. Tila namamaga pa nga ito na parang sinapok ako sa pwestong iyon gamit ang isang matigas na bagay.

At tinamaan na naman ako ng lintik! Mukhang ang Hilton na iyon ang may gawa nito sa akin.

Puting kisame ang namulatan ko. Maliit ang espasyo ng kwarto na tila ba pagng-isang tao lamang. Bukod sa nag-iisang pinto ay meron ring dalawang bintanang gawa sa kahoy na pinoprotektahan ng mga metal bars. Wala ring palikuran ang kwarto kaya hindi ko alam kung saan ako makakaihi.

But where is Iñigo? Paano niya naatim na iwanan ako sa kamay ng Hilton na iyon? Totoo ba talagang inutusan lang siya para bantayan ako?

So hindi niya talaga ako mahal?

Na ang lahat ng pinagsamahan namin, kahit hindi ganoon katagal ay pagkukunwari niya lang?

“I knew it!” Napatalon ako sa gulat nang pabalang na bumukas ang kulay dilaw na pinto na nasa harapan ko. Kasunod nito ay isang hindi pamilyar na pigura ng babae.

“Walanghiya ka, Felix! Pagkatapos mong sirain ang buong pamilya namin, babalik ka!” Sinugod ako ng babae. Tantiya ko ay nasa edad 30 lamang ito, maputi ang balat at kamukha ni Iñigo.

Sino siya at bakit galit na galit siya sa akin.

Napapikit na lamang ako dahil sa takot at inantay ang kaniyang gagawin sa akin. “Don’t do it, Mom! Baka magalit ako at hindi ka na talaga makakalabas sa abandonadong mansiyon na iyon.”

“Bakit mo pa ba siya dinakip pa, Hilton, he will hinder our plan of taking back our clan. Baka magkalat na naman iyan ng kaniyang kabaklaan at mahawa ka na rin.” Tugon ng tinatawag na Mom ni Hilton sa kaniya.

Ayaw kong mag-overeact sa pagtawag niya sa akin na bakla dahil kung noon ay nabaliw ako kay Iñigo, ngayon din naman. Napalunok ako ng sariling laway sa naisip.

“Ehem! Oo nga, mabuti ngang pakawalan mo na ako.” Tumango-tango rin ang babae at talagang sang-ayon sa sinabi ko, “Yes, yes. He’s the real monster for destroying us. I think you should reconsider-”

“I said shut up!” Bulyaw ni Hilton sa mukha ng ina. Napakagat nalang ang babae sa kaniyang labi bilang pagsunod sa anak. Sinamaan niya pa ako ng tingin na para bang kasalanan ko ang lahat.

Napangiwi ako. Oo, sinabihan na akong Felix ang panganalan ko sa aking past life pero hindi naman ako nasabihan na may kaaway pa ako at talagang ako pa ang dahilan ng pagkasira ng buhay ng kanilang pamilya.

Kulang nalang ay tuluyan na akong mabuang at pagpatiwakal ngayon na para tigilan na ako ng tadhana sa kaniyang patwist and turns sa simple sanang buhay ko.

Ano ’to telenovela o ’di kaya’y kdrama? Pero no joke, parang nagcrave ako ng caramel popcorn bigla.

“Umalis ka muna sa rito, Mom. I’ll call you when I’m done here.” Akmang aangal ang babae ngunit kaagad siyang pinutol ni Hilton. “The plan will never fail. Mark. My. Words.”

“Wala ba talaga akong opinyon rito?” Tanong ko makalipas ang ilang minuto ng katahimikan. “Oo naman, gusto kong malaman ang mga kaganapan sa aking buhay at interesado ako sa fantasy motif niyo rito pero pagod na ako kakaisip. Pagod na pagod.”

“Tapos na ang pagiging Felix ko. I am now Crexion Garner, in flesh and blood. Base sa sinasabi niyo, masalimuot ang sinapit niyo sa kamay ni ‘Felix’ pero ang Crexion ngayon ay walang pakialam sa mga plano niyong iyan. Siguro nama’y napagbayaran na ni Felix ang mga kasalanan niya kaya namatay siya. Let’s just move on!” Prente kong sabi. Siguro’y sinasakal na ako ni Felix ngayon at ng mga taong ginawan niya ng kasalanan.

“I want my life back. Kaya kayo, bumalik na rin kayo sa dating buhay niyo. Magkalimutan nalang tayo at kakalimutan ko ang perwisyong dinulot niyo sa buhay ko ngayon. Pero pangako, hindi ko kakalimutan na isa kayo sa malalaking dahilan kung bakit buhay ako at malusog ngayon. Now, I should take my leave.” Tumayo ako nagtungo sa pinto.

Gustong-gusto ko nang makaalis sa magulong mundo ng mga halimaw at maging normal na tao ulit. Enjoying a peaceful life, like humans do.

Dahil iniwan na naman ako ni Iñigo dito na parang ipinapahiwatig niya na bahala na ako sa buhay ko, bahala din siya sa buhay niya. Naku! Ang kapal ng mukhang kuhain ang loob ko tapos iiwan ako sa ere. Pinaramdam na kamahal-mahal talaga ako pero ano? Naglaho siya nang parang bula.

Kung makaalis man ako dito, isa lang ang pagsisisihan ko. Iyon ay ang hindi ko pag-amin na mahal ko siya.

Tutok na tutok ng ginintuan niyang mata sa akin at pinaparamdam sa akin na walang bahid ng kasinungalingan ang kaniyang sasabihin, “Pero Crexion, you can’t escape from your fate. You are a lycan, one of my own. Not only that, you are a female lycan. You’ll never know how rare the female lycans’ population is. Only two of ten thousands are born from our race. Sigurado akong ikaw nalang ang panghuling female lycan dito sa mundo. Your role is to give birth and nurture the future lycans after our ancestors were annihilated by the stupid vampires. Hindi simpleng mga lycans na galing sa mga male lycans kung hindi lycans na mas intellectual kaysa sa mga normal na lycans. They will soon lead us back to the top.”

“While female lycans are extraordinary, nakakasuklam na kaya din nitong mabuntis ng ibang lahi, lycan, tao… maging ang mga bampirang iyon na pumatay sa aking mga magulang.” Punong-puno ng suklam na sabi niya sa akin.

Kumunot ang noo ko, “anong akala mo sa akin? Baliw? I’m a man. Paano ako naging female lycan? At isa pa paano ako magkakaanak eh, I’m physically a man.” Hindi ako makapaniwala sa kaniya.

“My deceased mom was also a man, he was a female lycan like you. He had some female body parts that made it possible for him to carry a child in his belly. It is because of him that I can identify that you are like him since you give off a very sweet smell at kung hindi ako nagkakamali, may birthmark ka na queen bee sa iyong tadyang.” Ay queen bee pala iyon? Sa biology, ang mga queen bee naman talaga ang nanganganak at namumuno sa kaniyang angkan.

“Long long time ago, all the female lycans were blessed by God and were tasked to guide the whole population of lycans along with the appointed king. Ganoon din ang ibinigay na task ng Panginoon sa mga she-wolves ng mga werewolves.”

“Naku! Aanakan pa ako.” Bulong ko sa hangin habang ginugulo ang aking buhok. Hindi ko alam kung nakailang buntong-hininga na ako dahil sa mga walang sense niyang sinasabi, hindi dapat ’yan applicable sa earth ’no.

“No, hear me out first. Meaning to say, since I am the son of the previous Lycan King, you are to be my wife. I will treat you as my precious queen. Babaliktarin natin ang mundo at gagawing mas makapangyarihan ang nga lycans. Mas makapangyarihan pa sa lahat ng mga lahi. Kapag nangyari iyan, hindi na nila tayo aapihin, bagkus ay tayo pa ang mang-aalila sa kanila.”

Kinuha niya ang mga kamay ko pero binawi ko kaagad ito. “Your approval is the only thing that we are waiting for. Kung papayag ka, pwede kang bumalik sa pamumuhay ng normal, but of course, sa mundo na ating gagawin. ’Yong mga bampirang nuns, pwede ko silang ipahanap upang pagsilbihan ka. Ang gagawin mo lang talaga ay paramihin ang populasyon ng mga malalakas na lycans. That’s a win-win situation, right?”

Mukhang nagtatanong siya ngunit inaantok ako sa boses niya. Malapit na nga akong humikab at bumalik sa pagtulog dahil bumibigat na ang mga talukap ng mga mata ko.

Kaso parang walang manners kaya pinigilan ko ang sarili ko.

“If we’re lucky, we can expect to have another female lycan-” Hindi na niya natapos pa ang gusto niyang sabihin nang bigla akong napatakip sa aking bibig.

“Naduduwal ako, saan pwedeng sumuka?” Napakapit ako kay Hilton na nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa akin. Pinanlakihan ko rin siya ng mata dahil masakit sa lalamunan ang pagpigil.

Gustong-gusto ko nang sumuka!

“Crexion!” Itinaas niya ako sa hangin gamit ang kaniyang kamay na sumasakal sa aking leeg. Nanlilisik ang kaniyang mga mata at nagtatagis ang kaniyang mga matutulis na mga ngipin. “Don’t tell me you’re pregnant?”

CREXION:

ANG LALAKING ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Chapter 13

“HUGH! HUGH! Pumasok ka!” Pasigaw na tawag ni Hilton sa isang tauhan niya. At tila ba nasa likod lamang ng pintuan ang tinatawag niyang iyo ay mabilis itong nakarating sa harap namin.

Lumuhod ang matandang lalaki kay Hilton, “Ano ang maitutulong ko sa inyo, mahal na hari?” Pagtukoy ng kararating lamang na lycan sa ngayon ay tila hari ng mga lycans na si Hilton.

“Tulungan mo siyang sumuka sa CR. Bantayan mo at baka takasan tayo. Tsk! Everything is not going as planned! I’m fvcking damned!” Nakahawak lang ako sa aking leeg na kanina ay kaniyang mahigpit na sinakal. Hindi talaga makikita sa pisikal na anyo ang baho ng isang tao.

“I want the strongest army of lycans not a group of half-blooded vampires.” Matalim ang kaniyang tingin sa akin na para bang ako ang nakagawa ng mali sa kaniya eh siya naman iyon nanakal sa akin.

Hindi ako makapaniwalang ginawa niya iyon sa akin. Talaga namang wala nang mas ligtas na paglalagyan kundi sa mga tao, hindi dito sa mga halimaw na tila halang ang mga kaluluwa at kaya kang patayin sa isang pitik ng daliri.

Nagpaiwan si Hilton sa kwarto, humihithit siya ng kaniyang tobacco na parang isang kapre. Sana bumigay ngayon ang baga niya at maisugod siya sa ospital ni Iñigo. At oo, sasamahan ko siya doon.

Dahil

miss na miss ko na si

Iñigo

Iginiya ako ng matanda sa banyo ng bahay. At nang makita ko ang bowl ay doon na ako nagsuka. Hindi iyon normal sapagkat puro laway lang ang nilalabas ng aking bibig. “Urghhhh!!!”

Naku! Mukhang may masama pa akong nakain.

“Don’t you dare fvcking escape, Crexion. Baka patayin ko kaagad kayo ng anak mo.” Rinig kong sigaw ni Hilton mula sa kwarto.

Pinipilit niya talaga na may sanggol sa sinapulunan ko.

Nang matapos akong sumuka ay nagulat ako nang binigyan ako ng matanda ng malinis na tuwalya. “Manong Hugh po, ’di ba? Maraming salamat po at pasensiya na sa abala.”

Tumango ang matanda, “Walang problema.”

Pinapahiran ko ang aking mukha ng bimpo nang bigla niyang inilock ang pinto ng CR. Nang buklatin ko ang ibinigay nitong bimpo ay nahulog ang isang bagay, kulay puti at mukhang bagong bili. “Pregnancy test iyan, hijo. Baka gusto mong subukan.”

“Naniniwala po ba kayo na pwedeng manganak ang isang lalake? Ako hindi.” Tanong ko sa kaniya habang pinupulot ang pregnancy test. Binasa ko ang instructions na nakalagay sa box na pinaglalagyan nito.

“Batuta po ’tong nasa akin, hindi perlas.”

Nang hindi sumagot ang matanda ay isinagawa ko na ang proseso ng pagtetest sa aking ihi. Pinatakan ko ito ng kaunting ihi at inantay kung ilang linya ang magpakita. Sinasakyan ko lang ang trip ni Manong.

Kinatok ko ang pinto pero hindi ko pa ito binubuksan, “Andiyan pa po ba kayo, Manong Hugh?” Tanong ko sa kaniya habang hindi pa rin tinatanggal ang mata sa pregnancy test. Naflush ko na rin ang bowl.

“Oo, andito pa rin ako, hijo.” Tugon niya.

Huminga muna ako nang malalim bago nagsalita, “Tulungan niyo po ako…” Ilang sandali lang ay binuksan na ng matanda ang pinto.

Hindi sa nagbabase ako sa mukha na taliwas sa impresiyon ko kay Hilton, hindi ko maipaliwanag pero magaan ang loob ko sa matanda. Mukha rin siyang mabait at parang nadawit lang din sa gulong ’to kagaya ko. Alam ko, alagad din siya ni Hilton at bukod sa aking mga ina na nagpalaki at nagmamahal sa akin ay bakit niya ako tutulungan na hindi naman kakilala? Siguro ay matagal na ang matanda sa serbisyo dahil pinagkakatiwalan siya nang lubos ni Hilton.

But wala namang mawawala kung susubukan ko, ’di ba?

Lumapit ako sa kaniya at lumuhod, “Tulungan niyo po akong makatakas dito, maawa po kayo. Nagmamakaawa po ako sa inyo, gusto ko nang bumalik sa dati kong buhay.”

“Naku, tumayo ka, hijo.” Pilit niya akong pinapatayo ngunit umiling ako. Kung nanaisin niya ay sasang-ayon ako kahit iutos niyang halikan ko ang kaniyang sapatos. Kumapit ako sa kaniyang pantalon at mukhang mahuhubad pa iyon.

“Maawa po kayo.” Naiiyak kong pagsamo.

“Baka mapano ang sanggol sa iyong sinapupunan.” Nanlaki ang aking mga mata at napasinghap. May tinuro rin siya sa aking damit. May kung anong umiilaw sa ilalim ng aking pang-itaas na kasuotan.

Nang itaas ko ito ay napalunok ako nang makitang umiilaw ang ‘queen bee’ ko na balat. “Ibig sabihin ng senyales na iyan ay totoo ngang ikaw ay nagdadalang-tao. Hindi iyan impossible sapagkat ikaw ay babaeng lycan. Ikaw ang may hawak sa pagpaparami angkan ng mga malalakas na lycan.”

Napamaang ako at hinaplos ang aking maimpis na tiyan. “A-Ako? Nagdadalang-tao? Baka nagkakamali po kayo.”

Nilapitan ko ang pregnancy test at dalawang linya nga ang pinakita nito.

Siguro’y napapatanong ako kung anong pinagdadaanan ng mga ina habang may bata sa kanilang mga tiyan pero hindi ko naman gustong maranasan ang maging ina at manganak, lalo na’t lalaki ako.

“Kanino bang anak iyan, hijo? Sino ang maswerteng lycan ang iyong iniibig?”

Si Iñigo. Hindi isang lycan, kun’di isang bampira!

Ano nalang ang mapipintas ng mga tao sa akin kapag nalaman nila ito? Na ako ay isang mangkukulam? Isinumpa ako? Isang specimen na galing sa isang lab? Na isang totoong halimaw na magtatanggal ng karapatan ng mga babaeng manganak?

Napasalampak ako sa sahig ng CR, nanghihina. Ano na ngayon ang gagawin ko? Ano ang magagawa ko para sa batang nasa sinapupunan ko? Paano ko maaatim na isilang siya sa magulong mundo ng mga halimaw?

Mas gugustuhin ko na ngayong makaalis dito at tuluyan nang magpakalayo. Kapag kasama ko sina ang mga ina ko ay tiyak akong kakayanin namin ito lahat sa mundo ng mga tao. Hindi dito sa mga halimaw.

“Siguradong matutuwa iyon si Sera sa langit.”

“Sino po si Sera?”

“Ang lolo mo noon. Ang lalaking

bumihag

puso

ko. “ Napatango ako kahit hindi ko masyadong narinig ang huling sinabi niya.

“Sige na, tumayo ka na, hijo at tutulungan kita. Hindi na ako matatakot na sumugal bago ko pagsisisihan ko panghabang-buhay, Felix, hindi na.” Sabi niya sa akin na nagpakunot ng aking noo.

“Mabuti pa at tayo ay magtungo na. Nilagyan ko ng pampatulog ang tobacco ng Mahal na hari. Nakatulog na iyon Sa pagkakaalam ko, dalawang oras ang bisa nito.”

“Talaga?! Talaga?!” Napayakap ako sa kay Manong Hugh dahil sa galak.

Malalim ang gabi nang makalabas kami sa maliit na bahay. Dahil sa malamig na hangin ay napayakap ako sa sariling katawan. Nilibot ng aking mga mata ang lugar. Pinapalibutan ang bahay ng mga matatayog na mga puno. Mukhang nasa sentro kami ng isang masukal na gubat.

Bukod sa ingay mula sa mga nocturnal na mga hayop ay napakapayapa ng gabi. Mukhang malayo talaga ito sa kabihasnan.

Paano kami makakaalis dito?

“Tara na.” Napatalon ako sa gulat dahil may nagsalita sa likod ko. Laking gulat ko nang makita ang isang anyong taong-lobo na nakayuko at naghihintay na sumakay ako.

Oo nga pala, nakalimutan ko na ang mga lycans ay parang ang mga werewolves lang na nakikita ko sa mga pelikula. Nang makalapit ako ay kaagad kong napansin ang kulay abong balahibo niya. Kumikinang din ang kulay dilaw niyang mga mata.

“Ikaw po ba iyan, Manong Hugh?” Paninigurado ko.

“Sumakay ka na at baka magising pa si Hilton at mapatay tayong dalawa.”

“Sige po. Sige po.” Kaagad akong sumakay sa kaniya. Napakapit ako nang mahigpit sa kaniyang matigas na balahibo. Halos masuklay ko na iyon dahil bigla siyang tumakbo nang mabilis.

Di ba lycan din ako, ano kaya ang magiging itsura ko kapag nagshapeshift na? Mukha bang lobo o mukhang asong kalye?

Dahil sa napakababang temperature ng kagubatan ay umuusok na ang bibig ko. Kahit na napakabilis ng pagtakbo ni Manong Hugh ay hindi pa rin naiiba ang senaryong nakikita ko; puro pa rin mga matatayog na puno ang aming nadadaanan na parang nasa loob kami ng loop.

Halos nag-iisang oras na kaming naglalakbay. Kinamusta ko si Manong Hugh, “Malayo pa po ba tayo? Baka pwede muna tayong magpahinga at baka pagod na po kayo.”

“Hindi, hijo. Kukulangin ang dalawang oras para makaalis dito kung hihinto tayo. Baka maabutan tayo ni haring Hilton. Mas maliksi iyon kaysa sa akin na matanda na.”

“Paano kung ako nalang ang magtransform at maging taong-lobo tutal lycan din naman ako?”

“Hindi maaari, Felix.” Mabilis niyang tugon.

“Crexion po ang pangalan ko.” Pagtatama ko sa kaniya. Kahit dito nasa anino pa rin ako ni Felix.

“Maaapektuhan ang paglaki ng bata sa iyong sinapupunan kung gagawin mo iyan, Crexion. Bawal sa mga buntis na lycan ang pag-iibang anyo dahil ang buo ang enerhiyang kailangan ng bata para lumaki sa iyong tiyan. At kung kukulangin iyon dahil nag-transform ka ay baka magkaroon ng komplikasyon at mamatay pa ang bata.” Natahimik ako at napahaplos sa aking tiyan.

“E, paano po kayo?”

“Okay lang, hijo. Malapit na naman tayo.” Huminto si Manong Hugh sa harap ng isang manipis at mahabang tulay. Makitid din ito kaya isang tao lang ang pwedeng tumawid bago may sumunod na iba.

“Tumawid ka na at baka maubusan tayo ng oras.”

“Sigurado po ba kayo—” Napasinghap ako nang makarinig ng alulong na tila mula sa isang aso o isang… lobo.

“Dali na! Bilisan mo, hijo! Nagising na si haring Hilton!” Wala sa loob kong tinawid ang tulay. Paano ko naman narinig mula rito ang napakalayong alulong ni Hilton mula dito?

Napalingon ako kay Manong Iñigo na kumakaway-kaway sa akin. Nangngalahati na ang malakas ko sa tulay. Lumalalim na ang gabi at halos hindi ko na rin makita ang tinatapakan ko kaya mas nag-pokus ako.

Malapit na Crexion, malapit ka nang makaalis! Pag-igihan mo.

“Hugh! Where is Crexion?!” Nagulat ako sa boses ni Hilton kaya hindi ko namalayang may kulang pala na dalawang kahoy sa tulay at imbes na tumapak sa ikatlo ay hindi ko iyon nagawa.

“Ahhhh!” Sigaw ko dahil nakalambitin na ako sa manipis na tulay. Maririnig rin sa aking ibaba ang rumaragasang tubig ngunit wala nang mas iingay pa sa malakas na pagtambol ng aking puso.

Ano ang mangyayari kung mahulog ako?

“Crexion!” Kasabay ng pagsigaw ni Hilton ay ang pagdulas ng aking mga kamay at tuluyan na nga akong mahulog. Ngunit bago ko pa naramdaman ang aking katawan na nakalubig sa tubig ay biglang sumulpot ni Manong Hugh sa aking harapan. Niyapos niya ako sa kaniyang mabalahibong katawan at pinrotektahan ang aking tiyan na naglalaman ng bata.

“Masasamahan na kita sa langit, Sera.” Rinig kong sabi ni Manong Hugh bago tumama ang aking ulo sa isang matigas na bato.

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Chapter 14

DISCLAIMER: I do not own the rights to the pictures/photos and songs used as visualizer in the story.

“NAPAPANSIN niyo ba na ang tiyan ng lalaking kinupkop ng mag-asawang Valencia ay tila lumalaki nang lumalaki?”

“Oo nga, kung pagbabasehan sa tiyan ng mga buntis ay mukhang apat na buwan na ang tiyan nito.”

“Baka nabuntis siya ng mga chokoy dahil ang tagal yata niyang nagpalutang-lutang sa dagat.”

“Kawawa naman sina Mang Karding at Nay Isang. Bukod sa hindi makaalala ay may cancer pa sa tiyan ang nakupkop nila.”

“Sinumpa yata ng mangkukulam iyan. ’Yong barang-barang . Uso iyon ngayon.”

“Baka may lamang buhay na isda sa tiyan!”

Ilan lamang iyan sa mga sabi-sabi ng mga marites sa bayan ng Piasa, isang coastal town sa silangan. Nagkaroon ng ingay sa lugar na ito nang may mapadpad na katawan ng isang lalaki sa kanilang dalampasigan. Marami itong gasgas sa katawan pero ang kaniyang pinakamalubhang sugat ay matatagpuan sa kaniyang ulo.

Kaagad siyang dinala sa malapit na clinic. Halos mapuno pa nga ang maliit at masikip na clinic dahil sa pagsisiksikan ng mga tao. Wala kasing ospital na malapit at ito lang ang bukas. Kaagad siyang binihisan at pinunasan ng mainit na bimpo upang malunasan ang hypothermia. Binigyan din siya ng pangunang lunas ang sugat sa ulo at tinahi bago binendahan. Mabuti nalang at hindi naman gaano kalalalim ang sugat.

Wala naman silang tamang apparatus para tingnan kung anong naging damage ng kung anong aksidenteng nangyari sa lalaki sa utak nito. Kahit dalawang kutson lamang ang para sa mga pasyente at okupado na ng lalaki ang isa ay okay lang daw. Hindi naman naging problema ang pamamalagi nito sa clinic dahil natutuwa ang mga tao sa natutulog na mukha nito.

Matangkad

makinis

singkit

at pogi kasi.

May iba pa ngang nag-aaktong may sakit na nararamdaman upang maka-tsansing sa katawan ng natutulog na lalaki. Minsan pinaglaruan ang kaniyang kamay, minsan inaahitan ang kaniyang kilikili. Pero iyong iba, nanghahalik sa pisngi. Halimbawa, ang mga batang tila crush siya.

Nagtagal ito sa clinic nang isang linggo bago nagising ngunit ang problema ay hindi na nito maalala ang kahit ano. Kung anong nangyari sa kaniya, kung saan siya nanggaling, maski na ang kaniyang pangalan ay hindi niya raw alam.

Sa kabutihang palad, kinupkop ang lalaki nina Luisa at Ricardo Valencia. Isang matandang mag-asawa na namatayan ng dalawang anak dahil sa pagkalunod sa dagat. Ngayon ay masayang-masaya ang dalawa sa bagong anak na mabubuhusan nila ng kanilang nakaipon na pagmamahal na para sana sa namatay nilang mga anak.

“Shoo! Ang ingay niyo, alam niyo namang may amnesia ’yung tao.” Saway ni Imong sa mga ale na nagbubulungan. Nang mapatingin ako sa kanila ay nginitian lang nila ako nang matamis.

“Tara na, Alon. Male-late ka na sa bar.” Tumango ako at sumunod sa kaniya. Alon? Like the waves that washed me ashore. Napakagandang pangalan.

Hindi man ako tuluyang binigyan ng Valencia na apelyido ay nabiyayaan naman ako ng pansamantalang pangalan at tahanan kasama ang mga matanda.

Bilang pagtugon sa pagmamahal ng mga ito sa akin ay nag-apply ako ng trabaho sa isang bar sa malapit na beach resort bilang singer. Hindi ko alam pero parang sanay na sanay na ako sa ganitong pagkanta sa harap ng mga tao.

Siguro’y ito rin ang trabaho ko bago ako mapadpad dito sa Piasa.

Nang makarating ay pumwesto na ako sa harap kasama si Imong. Hinawakan ko na rin ang matagal nang naghihintay kong mikropono. “Mic test. Mic test.”

Kinindatan ako ni Imong, siya ang nakatoka sa paglalaro sa electric guitar. Senyales niya iyon upang sabihin na pwede na kaming magsimula.

“Thank you for coming here. Please enjoy and if you know the song, just sing along.” Huminga ako nang malalim at bago kumanta.

Playing. I’ll Never Go by Erik Santos

You would always ask me

Those words I say

And telling me what it means to me

Every single day

You always act this way

For how many times I told you

I love you

For this is all I know

Come to me and hold me

And you will see

The love I give

For you still hold the key

Every single day

You always act this way

For how many times I told you

I love you

For this is all I know

Gandang-ganda ako sa kanta kaya gabi-gabi ay ito ang panimulang kanta ko. Kahit napakalamig ng gabi ay hindi ko iyon inalintana. Mainit sa damdamin ang pagtayo ng mga bisita upang sumayaw kasama ng kanilang mahal sa buhay.

I’ll never go far away from you

Even the sky will tell you

That I need you so

For this is all I know

I’ll never go far away from you

Come to me and hold me

And you will see

The love I give

For you still hold the key

Every single day

You always act this way

For how many times I told you

Nang patungo na sa huling tatlong linya ng kanta ay pumikit ako. At sa aking galak, nakikita ko na naman ang kaniyang napakagwapong mukha. Ang itim na itim niyang buhok at mga matang tila nilulunod ako.

It was a face that seemed very familiar to my heart and unfamiliar to my mind at the same time.

I love you

or this is all I know

I’ll never go far away from you~

Napangiti ako nang marinig ang palakpakan ng mga tao. Hindi rin nagtagal ay sumunod na ang aking pangalawang kakantahing kanta.

“We now entertain song requests and jammers.”

“ANG galing mo talaga parati, Alon.” Sabi ni Imong sa akin paglabas namin ng beach resort. Inakbayan pa niya ako. Malaki ang aming ngiti dahil bukod sa talent fee ay nakakuha kami ng malaking tips sa mga turista.

Marami ring nagbigay sa akin ng kanilang nga contact numbers at plano akong kunin sa mga gaganaping piging sa kanila. Nagpasalamat naman ako kaso wala pa talaga akong nabiling sariling telepono.

Tiyak na matutuwa sila Nanay Isang at Tatay Karding sa isang matagumpay na araw na naman. Suportang-suportang pa naman sila sa kagustuhan kong kumanta. Bonus na ang pagkita ko ng pera mula rito.

“Ano ka ba? Ikaw rin kaya, Imong!” Nginitian lang ako ng lalaki. Dahan-dahan naming binabagtas ang daan patungo sa bahay ng mga Valencia. Nagpresinta siya na ihahatid niya raw ako.

Hindi rin naman kalayuan ang kanilang bahay. Speaking of bahay, inanyayahan niya pa ako na makibirthday daw sa kanila dahil birthday ng Tatay niya, tatlong araw mula ngayon. Gusto ko sana siyang hindian kaso sabi niya magtatampo si Manong Awing.

“Ang sabihin mo, pakakantahin mo ako sa bahay niyo!” Natatawa kong usal. Humalakhak din ang mokong sa aking turan.

“Sige na nga, kaibigan naman kita e!” Ngumisi ako ngunit nag-iwas lang siya ng tingin na parang nagtatampo.

Ano na naman ba ang problema nitong kaibigan ko?

Napakaswerte ko at naging kaibigan ko siya. Napakamaalaga niyo at bukod sa mga kumupkop sa akin ay siya lang ang nag-iisang nag-effort na ipakilala ang sarili niya sa akin at kaibiganin ako na talagang kailangang-kailangan ko sa bagong kapaligiran kung saan ako napadpad.

Napatingin ako sa napakalaking buwan. Para akong isang gamu-gamong namamagnet dito.

Full moon na naman pala ulit.

Napatingin ako sa kaniya ng kunin niya ang aking kaliwang kamay, ang kaniyang mga mata ay nangungusap, “Ipatingin kaya natin sa Doktor iyang tiyan mo, Alon? ’Di ba unti-unti na iyang bumibigat? Alam mo namang tutulungan kita hanggang sa makakaya ko.”

Hindi ako sumagot. Nakakahiya talaga na ganiyan siya kapursigidong tumulong habang ako ni isang singkong duling ay walang maibigay sa kaniya. Ni hindi ko nga siya magawang mailibre kahit fish ball man lang.

Nagdadalawang-isip din ako dahil napakalayo ng ospital mula rito at baka malaki pa ang gastos na mababayaran ko. Meron pa rin akong pending na babayaran na 5K sa clinic. Kung manghihiram ako kay Imong, tiyak na ibibigay niya ang kita at lahat ng pera niya sa akin kaya ’wag na.

Hindi naman ako mapagsamantalang kaibigan. Kahit apat na buwan pa lamang ako dito ay hindi naman ako nakakalimot na tumanaw ng utang na loob.

Hanggang sa makarating na nga kami sa pintuan ng aking bahay. Siguro’y gising pa sina Nanay Isang at Tatay Karding at hinihintay ako. “Ah e, sige. Kapag nakaipon na ako nang mas malaki-laking pera.”

Naestatwa ako nang bigla niyang halikan ang aking pisngi, “Mag-iingat kayo rito dahil may nabalitaan daw si Mang Rafil na may nakitang bangkay sa kalapit na bayan.”

“S-Sige ho.”

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Chapter 15

We’ve finally reached 3.5K reads, mga Mare!

Hope you enjoy reading. Votes and comments are highly appreciated po!

NANG ako ay magising sa kadahilanang ako ay nagugutom at gusto kong kumain, maingat akong naglakad patungo sa kusina. Ayaw ko namang maalimpungatan si Tatay Karding at Nanay Isang.

Sigurado akong mag-aalala na naman sila. Hindi lang naman kasi ang ibang tao ang may namamalayang pag-iiba ng aking katawan, partikular na aking tiyan. Hindi naman daw ito ganito kalaki noong kinupkop nila ako. Ngayon parang lumubo ito at naging bilugan.

Sa mga nagdaang buwan, natigil na rin ang aking pagsusuka at maya’t-mayang pagkahilo. Hindi ko nga alam kung dulot ba ito ng aking sugat sa ulo, e matagal na itong naghilom. Ngayon ay ang biglaang paggising nalang sa kalaliman ng gabi upang kumain ay ang naging lifestyle ko.

Baka ito pa ang dahilan kaya para na akong balyena… ang palagiang pagkain.

Binuksan ko ang ilaw at dumiretso sa aming mini-fridge. Natuwa ako nang makita ang dinuguan na nakalagay sa isang mangkok at isang pack ng slice bread. Nilagyan ko ng ice cubes ang mangkok. Natutuwa kong isinawsaw ang slice bread sa dinuguan. Matabang iyon dahil pinasadya kong hindi lagyan ng asin.

Best combo talaga!

“Ang

tabang

ng pagkain nila rito!

Kinulang

asin

bawang

.“

Napatigil ako nang may maalala. Nakikita ko ang sarili ko na bagot na bagot na nakatingin sa inihain ng dalawang maids. Halos naaalala ko pa ang matabang na lasa nito.

Ganito lang, hinahayaan ko lang ba bumalik sa akin nang dahan-dahan ang aking mga ala-ala. Hindi din naman ako nagmamadali at gusto kong sulitin ang buhay sa tabing-dagat.

Tinapos ko na ang aking pagkain at dumiretso sa aking personal na kabinet. Binuksan ko ito at inilabas ang aking dalawang malalaking garapon na ginawa kong alkansiya. Ang isa ay para sa maintenance ng dalawang matanda at ang isa ay para sa akin. Hinulugan ko ang para sa mga matanda ng isang libo at sa akin ay tatlong libo at limang-daan. Habang ang tirang dalawang libo’t limang-daan ay aking inilagay ulit sa aking bulsa. Ibibili ko iyon ng grocery para sa aming maliit na ref at pambayad ng aming kuryente at tubig.

Nang matapos ay kumuha ako ng bangko at nagsimulang magmaniobra para sa aking gagawing palayok. Ito ang ireregalo ko sa Tatay ni Imong. Tiyak akong matutuwa iyon dahil aksidenteng nasira ng pusa ang palayok nila.

Hindi ko namalayan ang mabilis na pagtakbo ng oras. Napaunat na lamang ako nang marinig ang pagtilaok ng mga tandang, senyales na mag-uumaga na. Hindi na ako bumalik sa pagtulog at nagsaing na lamang. Magigising na rin maya-maya ang dalawa.

Habang naghihintay na maluto ito ay kumuha ako ng walis at nagwalis ng mga tuyong dahon sa harap ng aming bahay. Exercise ko na rin iyon dahil nanakit ang aking likod dahil sa aking mabigat na tiyan.

’Di bale, ’pag umabot iyon sa quota ko na 25K. Magpapatulong ako kay Imong na pumunta sa kalapit bayan kung saan matatagpuan ang ospital na makakatingin sa aking kondisyon.

Bukod sa ayaw ko nang pagtsismisan ng mga kapit-bahay ay natatakot ako kung ano ang magiging epekto ng malaking bukol na ito sa aking kalusugan. Baka kapag pinabayaan ko ito ay mamamatay ako nang maaga.

Ayaw ko no’n!

Speaking of Imong, nakikita ko siya sa malayo na naglalaba. Ang sipag talaga niya at talagang napakabait na anak at magulang. Nang mapansin niya ako ay kumaway siya kaya kinawayan ko rin siya papalapit.

Mabilis kong tinapos ang aking winawalis at baka maalala ko pa ulit ang biglaang paghalik niya sa aking pisngi.

LUMIPAS ang dalawang linggo nang matiwasay. Ngayon ay nakasakay na kami ni Imong sa isang traysikel. Kakagaling lang naming sumakay ng 2 rounds sa jeep. Malapit na kami sa kinatatayuan ng bagong tayong ospital dito sa kabilang bayan.

Di hamak na mas malaki ito sa clinic na matatagpuan sa Piasa.

Parating nakasunod si Imong sa akin sapagkat sa mismong bayan na ito nababalitaang maraming kaso ng pagkamatay. May mga katawan daw ng mga residente na natatagpuang patay, kung walang kalmot ng kung anong halimay ay may kagat naman sa leeg na kamukha ng kagat ng mga bampira sa mga pelikula.

Marami na ang lumikas upang makatakas sa kababalaghang namamayani sa bayan kaya ganoon nalang ang pagtataka nila kung bakit pinatayuan ito ng ospital sa kalagitnaan ng mga patayan. Pero napakalaking tulong ng bagong ospital sa mga biktima ng mga tila mababangis na hayop dahil kaya nilang sagipin ang buhay ng mga ito kahit gaano pa kalala ng sinapit na injury.

Napakagaling daw ng mga doktor dito.

Napahawak siya sa tiyan na napakalaki. Limang buwan na niya itong iniinda at parati na arin siya nagsusuot ng mga damit na makakapal at triple ang sukat sa kaniyang orihinal na sukat upang hindi siya pag-usapan dito sa bayan.

Nararamdaman ko na! Malapit nang mawala ang bukol sa tiyan kong ito.

Kaagad akong dinaluhan ng isang matandang doktor nang matapos kaming igiya ng isang nars patungo sa kaniyang room. Dr. David Freecs. Iyon ang nakasulat sa desk nameplate niya.

“Maaari na po kayong umupo.”

“I’m Dr. David.” Inilahad niya ang kaniyang kamay.

“Alon po.”

“Imong.”

“Ano ang maitutulong ko sa inyong dalawa?” Nakangiting tanong ng matandang Doktor.

“May sakit po yata ako sa tiyan. Sabi nila mukhang cancer o tumor daw.”

“Pwede mo bang ipakita sa akin?” Kaagad kong itinaas ang aking makapal na damit upang ipakita sa kaniya ang aking tiyan. Marami na rin iyong stretch marks dahil sa biglaang paglaki ng aking tiyan. Minsan nga ay napakakati nito.

Binilhan lang ako ng ointment nina Nanay Isang ng ointment para mabawasan ang kati nito.

Napasinghap ang doktor sa nakita. “Let’s not panic, Sir Alon. I’m going to conduct few tests to know what’s growing inside your body.”

“Mamamatay na ba ako, Doc.?”

“I cannot tell yet, Sir Alon.” Natatawang sagot niya sa aking tila tanong. Oo nga naman, hindi niya pa mada-diagnose kasi hindi niya pa ako nache-check up.

“Kukunan ka namin ng blood sample bago ka itest gamit ang ultrasound machine namin para madiagnose kita.”

“’Di ba para sa mga buntis ang ultrasound?” Pagsingit ni Imong.

“Yes, it is commonly used to monitor the growth of the fetus for mothers. Pero kaya rin nitong makakita ng mga tumors, gallstones, spleens at iba pang mga abnormalidad sa ating tiyan.”

Napatingin ako kay Imong nang bigla niyang kunin ang aking kanang kamay, “Kung ano mang magiging resulta ng test mo, Alon. Makakaasa kang hindi ako aalis sa tabi mo kahit anong mangyari.”

“Sige, aasahan kita, Imong. ’Wag mo lang akong iwan dito ha. Sabay dapat tayong uuwi kapag natapos ako dito.” Pinisil ko ang kamay niya. At bilang tugon ay hinalikan niya ang aking noo.

Baka biglang sumakit ang ulo ko at mawalan ako ng ala-ala dito sa kalapit na bayan. Kapag ganoon at hindi na ako makakahanap ng katulad niyang napakabuting kaibigan at baka magpalaboy-laboy ako sa daan.

Tinulungan nila akong makahiga sa hospital bed dahil nahihirapan ako sa bigat ng aking tiyan. Nang matapos niyang kunan ako ng dugo ay nilagyan na niya ang aking tiyan ng malamig na tila gel.

“Makikita sa screen ang kung ano mang nasa loob ng iyong tiyan, Sir Alon. Tingnan mong mabuti.” Tinanguan ko ang mabuting doktor.

Titig na titig ako sa parang isang… sanggol na makikita sa screen. Gumagalaw ito at ginagamit pa ang kamay para kamutin ang ulo.

“

Kung ano mang magiging resulta ng test mo, Alon. Makakaasa kang hindi ako aalis sa tabi mo kahit anong mangyari

.“, iyon ang sabi ni Imong sa akin pero bakit tila bigla siyang napitlag at parang tatakbo sa takot.

Hindi naman siguro totoo ang nasa isip ko. Baka anyong-bata na tumor lang. Lalaki ako kaya imposible naman kung ganoon.

“I-Imong b-bakit?” Nagtatakang tanong ko sa kaniya ngunit nasaktan ako nang bigla siyang umiwas ng tingin.

“S-Sir Alon, it seems that you are… 20 weeks and 1 day pregnant.”

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Chapter 16

TAHIMIK kaming dalawa habang nakapila upang bumili ng mga niresetang vitamins ng doktor sa pharmacy ng ospital. Akala ko nga iniwan na ako ni Imong dahil bigla niya akong tinalukuran nang marinig namin mula sa doktor na talagang nagdadalang-tao ako.

Naiiintindihan ko naman siya. Maski ako ay ’di mawari ang dapat kong gawin. Gusto kong magkulong nalang sa ospital at hindi na lumabas pa para walang makaalam ng aking napakaimposibleng sitwasyon. Pero hindi maaari, kailangan ko itong ibalita kay Nanay Isang at Tatay Karding.

Sabi ng doktor ay blessing daw ito ng Panginoon, lalong-lalo na dahil sa napakaliit na populasyon sa Piasa at dito din na maraming kaso ng pagkamatay. Naging posible daw ang milagrong pangyayari dahil meron daw akong uterus kung saan dumi-develop ang bata.

Isa ito sa mga pinakarare na cases ng pagbubuntis at baka makarating pa ito sa media. Pero hindi ko pinahintulutan ang mga iyon. Privacy ko ito at ng magiging anak ko. Mabuti nalang at pumayag ang doktor ngunit ang kapalit nito ay dapat sa ospital ulit na ito ako manganganak.

Hindi ko naman magawang sabihin na mas mabuting tumor o cancer nalang ang tumubo sa tiyan ko kaysa sa isang bata sapagkat natutuwa ako dahil wala na sa panganib ang buhay ko at hindi na ako mamamatay.

Minsan nga ay nagagawa kong mag-isip ng masama gaya ng pagpapalaglag ng bata sa sinapupunan ko, lalong-lalo na at maging si Imong na malapit kong kaibigan ay hindi na ako pinapansin at parang natatakot pa na lumapit sa akin.

“Imong, kausapin mo naman ako oh.” Kinalabit ko siya. Nauuna kasi siyang maglakad sa akin dahil nabibigatan ako sa aking tiyan. Kung noong papunta pa kami rito ay sumasabay siya sa bilis ng aking paglalakad, ngayon hindi na.

Parang pinagsisihan ko pang pina-check up ko ’tong katawan ko.

Tapos na din kaming kumain at naghahanda na para bumalik sa Piasa. Ang kaniyang cellphone number din ang ibinigay naming contact ng Doktor para updated siya sa lagay ko. Kanina pa kami hindi nagkikibuan at pinoproseso pa ang bagong natuklasan.

Only God knows kung gaano ako nasasaktan sa ganitong pagtrato niya sa akin. I feel so alone kahit magkatabi kami sa loob ng traysikel patungo sa sakayan ng jeep. Kanina niya pa hindi pinapansin ang aking pagkalabit sa kaniya. Pinagtitinginan na nga kami sa traysikel kaso wa epek.

Gabi na noong nakasakay kami ng ika-second round ng jeep patungo sa Piasa. Siksikan ang jeep at antok na antok na ako dahil alas siyete na at napagod ako buong araw. Dumagdag pa na mukhang lahat ng pasahero ay natutulog din sa jeep dahil antok na antok din. Mabuti nga’t gabi kami makakauwi para hindi mapansin ng mga kapit-bahay ang aming pagdating.

Nagpapasalamat ako at mukhang makakauwi kami sa Piasa na hindi nararanasan ang kababalaghang pumapalibot dito. Napakatiwasay ng daan at pinagdadasal ko na hindi magpakita sa amin ang halimaw na nababalitaang pumapatay ng tao.

Gusto ko na talagang matulog kaso hindi ko pa naipipikit ang aking mga mata ay may nakita akong naging sanhi ng pagkawala ng aking antok. Napansin ko ang isang taong nakaupo sa tabi ng tsuper. Kinusot-kusot ko rin ang aking mata upang siguraduhin kung totoo nga ba ang aking nakikita.

Ayun siya! Isang babaeng puting-puti ang balat at nakatingin sa akin nang diretso mula sa rear view mirror ng jeep. Pula ang kaniyang mata at nakalabas ang kaniyang matutulis na mga pangil. kung gaano katulis ang kaniyang mga kuko ay ganoon din katulis ang kaniyang tingin sa akin.

Doon ko lang din napansin na bukod sa amin ni Imong ay may mga kagat ang mga pasahero sa kanilang leeg. At mukhang hindi pa ito napapansin ni Imong kasi nakatalikod lang siya sa akin na para bang bukod sa akin ay hindi na din niya papansinin ang mundo.

Ganoon nalang ang aking takot ng biglang lumingon ang babae upang tuluyan akong harapin. Rinig na rinig ko ang kaniyang mabibigat na paghinga, “Isa ka ring halimaw kagaya ng sanggol na nasa iyong sinapupunan.” Humalakhak siya nang pagakalakas-lakas na parang tawa ng isang mangkukulam.

“Patayin ang babaeng lycan at ang anak ng walang kwentang hari!” Sigaw niya na parang may inuutusang kung sino.

Kinalabit ko si Imong para ayaing bumaba, “Imong, tara na. Natatakot na ako rito.”

Pero napaiyak ako sa takot nang makitang kagaya ng lahat ng tao sa jeep ay nakatitig din si Imong sa akin nang mataman. Nanlilisik din ang kaniyang mga mata na para bang galit na galit.

“Patayin!”

Ngayon ko lang napansin na may kagat din siya sa leeg sapagkat ngayon palang niyo ako nilingon. Hindi nagtagal ay itinaas ni Imong ang kaniyang matutulis na mga kuko at nag-ambang kalmutin ang aking tiyan.

“Huwag!”

“…sing, Alon.” Naramdaman kong parang niyuyugyog ako pero hindi ko iyon pinansin.

“Maawa po kayo! Huwag niyo po akong patayin!” Patuloy lang ako sa pagmamakaawa. Ayaw ko pang mamatay. Ngayon pa na hindi lang ako ang nakikihati sa aking katawan.

Ngunit hindi nakinig si Imong at nakangisi lamang sa akin na parang may masamang binabalak, “Isa kang isunumpang nilalang! Ang nararapat sa iyo ay mamatay!”

“Huwag!!!”

“Alon, gising! Binabangungot ka!” Mabilis kong naimulat ang aking mata nang marinig ang boses ni Imong.

Sinisinok ko siyang niyakap at hindi inalintana ang tingin ng mga tao sa jeep. “Shushhh. Andito lang ako. ’Wag kang mag-alala.”

“Andito lang ako parati para sa iyo, Alon.”

“Salamat, Imong.” Sabi ko nang naglalakad na kami pauwi. Hindi na siya nagtanong kung ano ang napanaginipan ko at kung bakit hindi bumababa ang aking kamay sa aking bilugang tiyan. Ramdam kong nirerespeto niya ang katahimikan ko.

Nakahinga ako nang maluwag dahil sa galak. Bukod sa hindi naman pala totoo ang aking napanaginipan; hindi babae ang nakaupo sa tabi ng tsuper, walang kagat-kagat sa leeg ang mga pasahero, at walang nangyaring masama sa aking tiyan, ay pinapansin na rin ako ni Imong.

“Hanggang dito nalang ako.” Pagpapaalam ni Imong sa akin nang makarating na kami sa bahay ko. Ngumiti ako sa kaniya at nagpaalam din.

Nakatalikod na ako sa kaniya kaya hindi ko na napansin na pinupunasan na pala ni Imong ang kaniyang mga luha.

NAGISING ang diwa ko dahil sa ingay ng aming bubong na gawa sa yero.

Tak! Tak! Tak!

Mukhang binabato na naman kami ng mga kapit-bahay. Wari’y gusto nilang butasin ang bubong dahil sa lakas ng pwersang kanilang ginagamit upang bumato.

Gabi ngayon at hindi na ako nagtataka kung bakit hindi sila sinisira ng iba pa naming kapit-bahay sapagkat halos lahat ng tao yata dito ay galit at natatakot sa aking presensiya.

Isang buwan na ang nakakalipas mula nang nagpacheck-up ako sa doktor sa kabilang bayan at kalat na kalat na sa buong lugar na buntis ako at… lalake.

Ewan ko kung saan nila nalaman. Kung may nakarinig ba sa amin ni Imong na nag-uusap o may tagarito na nagkataong nandoon sa kabilang bayan at nasagap ang balita mula roon.

Taliwas sa napakabuting pagtrato nila sa akin noong una akong nagising dito na para akong isang biyaya na mapunta sa maliit na lugar na ito ay ganoon nalang ang kaibahan ngayon nang mapansing lumalaki nang lumalaki ang aking tiyan at napag-alamang ako ay buntis talaga.

“Palabasin niyo iyang halimaw na iyan!”

“Lumayas ka na dito, Alon! Umalis ka!”

“Maawa ka sa mga matandang nawalan na nga ng anak, tapos ikaw na lalaki ay kay dali lang mabuntis!”

“Salot!”

“Ang babae lamang ang dapat na mabuntis! Ang bakla ay nararapat lang na masunog sa impiyerno!”

“Nadadamay na ang lahat dahil isinumpa ka ng Panginoon!”

Ilan lang iyon sa ginagawa nilang pagbabatikos sa akin. Ako ang pinagbibintangan nila dahil nakarating na rito ang kung ano mang halimaw na pumapatay ng mga tao. Baka daw anak ng halimaw ang anak na dinadala ko o ’di kaya’y isa ako sa mga halimaw na iyon at pumapatay para mapakain ang halimaw na nasa aking tiyan.

Mahigit kumulang sampung katao na ang nabiktima nito sa loob lang ng isang buwan. Pati ang manager sa kinakantahan kong beach resort ay biglaang namatay dahil na rin sa kagat ng tila bampira.

Kahit anong gawin kong pagpapaliwanag na wala akong kinalaman sa ganoong pangyayari ay hindi nila ako pinapaniwalaan. Noong aking banggitin na may injury ako sa ulo sanhi ng pagkawala ng aking ala-ala ay bigla pang lumakas ang kutob nilang isa akong halimaw.

Oo nga naman, nilikha ng Panginoon ang mundo kung saan si Eba lamang ang nagluluwal ng mga bagong tao ngunit bakit nasali ang isang Adan na katulad sa panganganak?

“’Wag mo silang pansinin, Alon. Hindi ka isang salot.” Niyakap ako ni Nay Isang. Mukhang naalimpungatan na silang dalawa dahil sa ingay na nakapalibot sa amin. Naaawa na ako sa dalawang matanda. May edad na sila kaya dapat na natutulog sila nang maayos at hindi naii-stress.

“Hindi sumpa ang pagkakaroon ng anak, kundi isang biyaya, anak.” Pag-aalo ni Tatay Karding sa akin. Walang tigil na sa pagyugyog ang aking balikat dahil sa walang tigil na pag-iyak.

“Bakit po sila ganiyan? Hindi ko naman po ginustong mabuntis. Lalaki ako at ayaw ko rin po nito. Ayaw ko nang kutyain, pagtawanan at pagbintangan.”

“Tiisin lang natin sila, Alon. Nakapag-ipon na ako. Malapit na tayong makaalis dito. Hinding-hindi ka namin iiwan.”

“H-Hindi po maaari iyan, Nay Isang. Dito po kayo namumuhay. Hindi naman po pwedeng basta-basta nalang po kayong umalis dahil lang sa akin.” Hindi maaaring madamay sila sa gusot na ito. Hindi ako magsisising napunta ako rito dahil silangtatlo ni Imong ang may pinakabusilak na puso at tanggap ako bilang ako kaya ayaw kong mapahamak sila.

“Ako po ang kusang aalis—” Hindi ko natapos pa ang aking sinasabi nang makaamoy ng parang nasusunog.

“Nay Isang! Tay Karding! Alon!” Rinig kong sigaw ni Imong mula sa labas.

“’Wag kang makialam, Imong!”

“Pabayaan mo ang halimaw na iyan na masunog at matupok bilang kaparusahan!”

Ngunit ang aking atensiyon ay nakatitig lamang sa dalawang matatanda. Nakayakap sila sa isa’t-isa at nanginginig sa kaba at takot na mamatay sa loob ng bahay na mabilis na tinutupok ng apoy.

“Pero kung gusto mong

magtransform

, pwede naman.“

“Ang gagawin mo lang ay

pumikit

at i-visualize sa iyong utak ang

anyong

gusto mong

abutin

. Sa

atin

, mga taong-lobo tayo.“

Pumikit ako at sinunod ang boses sa aking utak. Hindi ko alam kung kaninong boses iyon pero malakas ang loob kong matutulungan niya kaming makalabas dito.

Taong-lobo. Malakas, malaking halimaw na mabalahibo at may nakakatakot na mukha ng hayop. May matutulis rin na ngipin at mga kuko. Isang tipikal na karakter sa isang piksiyunal na nobela.

Nang buksan ko ang aking mga mata ay pakiramdam ko napakalakas ko. Luminaw din ang aking pandinig at pang-amoy. Tila tumangkad ako dahil abot ko na ang aming bubong.

“’Wag kayong mag-alala, Nay, Tay. Ililigtas ko kayong dalawa.” Walang kahirap-hirap kong binuhat sina Nay Isang at Tay Karding bago ko sinipa ang umaapoy na likurang dingding na yari sa plywood. Kaagad ko rin silang inilapag sa sementadong daan.

Nanlaki ang mga mata ko nang biglang sumigaw ang dalawa sa takot. Ngayon ko lang din napansin na mabuhok na ang aking buong katawan. Kulay pilak ang mga balahibong nakayakap sa akin mula sa aking mga kamay patungo sa aking mga paa. Walang kasing tulis din ng aking mga kuko.

Hoo. Bilugan at mabigat pa rin naman ang aking tiyan.

At nang aking ilagay ang aking kamay upang hawakan ang aking mukha ay napasinghap ako nang maramdamang hindi na ito mukha ng tao kundi mukha ng tila aso. Pahaba at may matutulis na ngipin at tenga.

“H-Halimaw!!!” Sabay-sabay na sigaw naming tatlo sa aking nakakasindak na anyo.

“Mahal! Andito na ako.” Sabay-sabay rin kaming napalingong tatlo nang biglang may nagpakita sa dilim.

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

Daming

ganap sa chapter na

itey

@FORTYUNEYT

Chapter 17

Sorry sa super late na ud. It took a lot of time to finish this chapter for I became very busy. Votes and comments are highly appreciated, mga Mare!

ISANG pamilyar na matikas, matangkad, at may kutis na walang kasing puting lalake ang aming nakita pagkatapos naming hanapin kung saan ang pinagmulan ang boses. Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam ko habang nakatitig sa walang emosyon niyang mukha.

Familiar. Familiar siya para sa akin. Parang nakita ko na siya noon.

Nang magtama ang aming paningin, ang kanina’y walang emosyon niyang mata ay biglang nagkaroon ng… pangungulila? Ang kanina’y nakakunot niyang noo ay bigla nalang napayapa kasabay ng paghiwalay ng kaninang magkasalubong niyang mga makakapal na kilay.

Napahaplos ako sa aking tiyan dahil sa biglaang paggalaw ng bata sa aking tiyan na parang pamilyar din sa kaniya ang kakarating na lalaki. Hindi naman siguro, mukhang side effect lang ito ng pag-iiba ko ng anyo.

Pero may parte talaga sa akin na gusto siyang salubungin, yakapin at halikan.

Ngumiti siya sa akin at gusto akong lapitan. Malakas ang kabog ng dibdib ko at parang gusto na nitong sumabog dahil sa… sobrang pagkamiss sa kaniya?

Ewan. Hindi ko alam kung ano ang paliwanag sa nararamdaman ko ngayon.

“Who u? Wer u keym from? What u do here?” Tanong ni Nay Isang na nagpukaw sa akin. Mukha kasing foreigner ang lalaki kaya sinampolan niya ng Ingles. Makalapit na ito sa amin.

“Are u lost? Ur peymus, ’no?” Tanong rin ni Tay Karding dahil hindi sumagot ang lalaki.

Kaso lumipas na ang ilan pang sandali at hindi pa rin sumasagot ang lalaki at pinagpatuloy ang pagiging misteryoso. Ewan ko ba, baka hindi siya englishero, baka hindi kasali ang english sa lenggwaheng alam niya.

At dahil hindi nga namin siya kilala ay nagputuloy lang kami sa pagsisigaw na tatlo. “Ahhhh! Halimaw!!!”

Kitang-kita ko ang muling panginginig ng mga matanda. Mas takot pa yata sila sa akin kaysa sa malaking apoy na lalamon sana sa kanila kanina kung hindi ko sila niligtas.

Ramdam ko ang takot nila habang pinagmamasdan ang isang anyong halimaw na nakatayo sa kanilang harapan. Ang tanging makapagbibigay alam sa kanila na ako ito ay ang eksaktong damit na aking suot kahit na ganito na ang aking anyo. Lasog-lasog na ito dahil sa biglaan kong paglaki pero makikita pa rin naman na ito ang suot-suot ko kanina. At saka, nasa harapan pa nila ako nang mag-iba ako ng anyo.

Baka iniisip na nila ngayon na tama talaga ang mga inaakusa ng mga tao sa akin; na isa akong halimaw, na baka ako pa ang pumatay ng mga tao dito sa Piasa, na baka halimaw ang anak ko sapagkat ako’y halimaw din.

Gusto kong mag-anyong tao muli upang magpaliwanag at pag-usapan ang ganitong kababalaghan, tao sa tao, ngunit hindi ko wari kung paano iyon gagawin. Bago ako mag-isip ng kung paano ako magmamakaawa sa harapan nila ay kailangan ko munang makabalik sa pagiging tao.

Kaunting-kaunting tulak nalang at baka pagdudahan ko na rin ang buo kong pagkatao at pagkatao ng batang dala-dala ko.

Nang makarinig ako ng mga yapak ng mga tao na papalapit sa aming pwesto ay kaagad akong nagpaalam kahit nakatulala lang sila. “Paalam, Nay, Tay. Sabihin niyo nalang po kay Imong at sa mga kapit-bahay na nasunog ako sa loob ng nagliliyab na bahay.”

Kahit ipagpilitan ko pa ang sarili ko sa kanila ay alam kong hahayaan nila akong patayin ng aming mga kapit-bahay. Kapag nakita ako ng mga kapit-bahay sa ganitong anyo, tiyak na ang dalawang matanda pa ang magtutulak sa akin sa bingit ng kamatayan.

Sapagkat ako’y halimaw, hindi tao na kagaya nila.

Gusto ko sana silang yakapin sa huling pagkakataon pero alam kong hindi ako hahayaan ng tadhana. Kung sana lang ay tumigil ang oras!

Akmang tatalikod na sana ako ngunit napatigil ako. Hindi ko na kasi marinig ang tunog ng tinutupok ng apoy na bahay. Hindi ko na marinig ang ingay ng mga taong papalapit sa amin. Hindi ko na marinig ang kanilang paghinga, pati na rin ang kanina ay masiglang pagpitik ng mga kanilang puso. Naghintay ako ng ilang minuto at baka side effect ito ng pagpapalit ko ng anyo ngunit mukhang tumigil nga ang oras gaya ng aking hiling kanina!

Naglakad ako upang salubungin ang aming nangangalit na mga kapit-bahay at laking gulat ko nang makitang hindi rin sila gumagalaw. Sinubukan ko na ring hawakan ang apoy na tumutupok sa aming bahay ngunit wala akong maramdamang init at hapdi. Na para bang ito ay isang larawan lamang, kagaya ng mga taong nakapalibot sa amin na hindi man lang kumukurap at natulos lamang sa kanilang kinatatayuan.

Kasali ba ito ng aking kapangyarihang magpalit ng anyo? O gawa-gawa ito ng kung sinong engkanto?

Siguro’y akin talaga itong kapangyarihan dahil unti-unti na akong nauubusan ng lakas. Sumasakit na rin ang aking tiyan dahil sa hindi mawaring dahilan.

“Let’s go, Mahal. We need to get out from here. Sooner or later, makakasunod sila rito.” Rinig kong sambit ng lalaking nakatunghaw lang sa amin kanina. Nasasamyo ko mula sa kaniyang katawan ang amoy na tila pinaghalong pabango, pawis at dugo.

Kinuha niya ang isang kamay ko na hindi ko naman binawi. Nakikiliti ang sistema ko habang nararamdaman ang pamilyar at malamig niyang kamay.

“Bakit nakakagalaw ka?” Hindi siya nagsalita at hinigit lamang ang aking kamay, nag-aambang ako ay alisin mula sa lugar sa lalong madaling panahon. Binigyan ko ng huling tingin ang dalawang taong nagsilbing aking mga magulang sa loob ng ilang buwan.

Kung akin bang hihilingin na sana’y mawala ang kanilang ala-ala patungkol sa aking pag-iral ay matutupad ba?

“Oo, madali kong matutupad iyan, Mahal. Afterwards, you just need to follow me and we’ll be out of here.” Binigyan ko ng nagtatanong na tingin ang lalaking hila-hila ang aking kamay. Ang kaniyang kulay tsokolateng mata ay nagkikislapan na para bang mga mamahaling bato kahit na napakadilim ng aming kinaroroonan.

“Ibig sabihin ba ikaw ang nagpatigil ng oras?” Pagkukumpirma ko.

Tumango naman siya kaya kaagad akong nakahinga nang maluwag. Mabuti naman at wala akong ganoon kalakas na kapangyarihan. Kapag may ganoon akong superpower, baka masakop ko na ang buong mundo kapag ganoon.

“Ano nga pala ang pangalan mo?” Tanong ko sa kaniya. Hindi ko kasi siya maalala, baka ’pag nalaman ko ang pangalan niya ay baka may maalala ako mula sa aking nakaraan.

“I can’t believe you forget about me. Ilang buwan na akong naghahanap sa iyo.” Nasasaktan ang kaniyang ekspresiyon kaya napahawak ako sa dibdib ko dahil kumirit din ito.

“My name’s Iñigo, Mahal.” Iñigo, saan ko ba narinig ang pangalan na iyan at tila napakapamilyar nito.

“Ako si Alon, hindi si Mahal.” Pagpapakilala ko sa kaniya na sinuklian lamang niya ng tipid na ngiti. Kay gwapo niya talaga kung nakangiti, kagaya ng nakatago sa mga ulap, ang buwan na walang kasing kinang.

“Ano pang ibang powers mo?” Iyon ang Tanong ko habang nagsisink in na sa akin na marami siyang kayang gawin. “Kaya mo bang magbura ng ala-ala?”

Nagpatigil siya ngunit tumango pa rin sa akin.

“A-Ah, Iñigo, maaari mo ba silang balikan? A-At itama ang gusot na ginawa ko rito sa matiwasay na bayan ng Piasa na para bang walang Alon na napadpad dito? Pasensiya na ah. H-Hindi ko na kasi kayang pahirapan pa ang kanilang buhay…” Nauutal na pakiusap ko sa kaniya.

… dahil lang sa isang salot na katulad ko.

Naku! Mukhang ayaw niya. Patingin-tingin siya sa kapaligiran at mukhang may pinagtataguan. As much as I want to disappear from here, hindi mapapayapa ang buhay ko kapag hindi ako tuluyang nawala sa kanilang buhay.

“Gagawin ko ang lahat ng gusto mo, pangako. Basta ba balikan mo sila at gawin ang nararapat mong gawin.” Pagmamakaawa ko sa kaniya.

Napatigil na lamang ako dahil bigla niya akong kinintalan ng halik sa aking nakaawang ng mga labi. “I missed you so much!”

Napakurap ako ngunit bago pa man ako makareact ay bigla nalang siyang naglaho sa aking harapan.

Sino ba siya sa buhay ko?

At dahil napakalinaw ng aking mata dahil sa aking anyo ngayon ay kitang-kita ko ang biglaang paglitaw ni Iñigo sa harap ni Nay Isang at Tay Karding.

Pinahiran ko ang tumutulo kong luha. Kasabay ng pagsakit ng aking tiyan at panlalabo na ang aking mata ay ang pagtaas ng kaniyang dalawang kamay sa mga ulo ng aking dalawang mga magulang.

Paalam

sa inyo, Nay, Tay.

Makalimutan

man ako ng utak

niyo

ay sana hindi ako

makalimutan

ng puso niyo.

Ngunit bago pa magawa ng lalaki ang dapat niyang gawin upang tanggalin ang kanilang ala-ala ay biglang may lumitaw na dalawang lobo sa kaniyang harapan.

Paano na iyan? Bakit may nakakagalaw kahit sinabi niyang pinahinto niya ang oras? Ibig sabihin ba nito makikita ng mga tao na talagang may halimaw na naghahasik ng lagim sa bayan ng Piasa at malalaman nilang isa ako sa mga iyon?!

Napasinghap ako dahil sa takot nang pagtulungan siya ng dalawang lobo. Ramdam kong hindi isang ordinaryong halimaw ang lalaki, bukod sa matipuno siya ay may malakas na awra siyang pinapalabas sa katawan na may kakayahang palambutin ang tuhod ng mga kalaban dahil sa takot. Kaagad niyang napatumba ang dalawang halimaw na para bang wala ito sa kaniyang kalingkingan.

Ngunit hindi lang doon nagtatapos laban, nakarinig kami ng alulong ng mga lobo na parang hudyat na napapalibutan na nila kami at wala na talaga kaming pag-asa pang makaalis na sa lugar na ito.

Gusto kong tulungan si Iñigo ngunit pasakit nang pasakit ang aking tiyan na para bang kinakalmot ang kaloob-looban ko. Kung totoo mang ako ang pakay ng mga halimaw na ito ay sana ako nalang ang gambalain nila at parusahan, hindi itong tahimik at matiwasay na bayan. Kung may mamamatay man dito sa Baryo, ako nalang, h’wag na sanang madawit pa ang mga inosenteng tao.

“Arggh!” Dahil sa biglaang panghihina, nabuwal ako sa pagkakatayo at hinintay ang pagbagsak.

Ngunit may nakasalo sa aking katawan. Naramdaman ko rin na parang tumatakbo ang nakasalo sa akin dala-dala ang aking nanghihinang katawan.

“In order switch back to being human again, imagine your human state. Kagaya lang ito ng ginawa mong pagchange into a lycan but instead of visualizing a lycan, visualize yourself being a human.”

Bagong boses iyon, masuyo at napakalamig. Batid kong hindi siya si Iñigo ngunit isang lycan din na katulad ko at ang mga kinakalaban ni Iñigo sapagkat naamoy ko siya kahit hindi ko mabuksan ang aking mga mata. Pinagkatiwalaan ko ang kaniyang mga salita at sinunod ang sinasabi niyang paraan upang makabalik sa pagiging tao.

Pagkabukas ko ng aking mga mata ay kaagad kong nakita ang bughaw na pares ng mga mata. Aligaga siya habang hinahaplos ang aking mukha, “You will need to replenish your energy Crexion ASAP, or else the baby will die.”

Crexion? Kanina Mahal ang pangalan ko. Andami ko namang pagkatao dito sa mundong ibabaw.

“M-Mamamatay si b-baby?” Tinanguan ako ng lalaki. Hindi naman siya nag-iwas ng tingin kaya kita-kita ko sa kaniyang mga ginintuang mata na nagsasabi siya ng totoo pero masama ang kutob ko sa bagong dating na lalaki. Parang may masama siyang gagawin sa akin.

“That’s right.”

“H-h’wag mo n-naman akong lokohin.” Nanlaki ang mga mata ko dahil naramdaman kong parang may umagos sa aking hita. Mabilis ko itong ininspeksiyon at nanlumo ng makitang dinudugo ako.

“No worries. I have a way to gain your energy back.”

“Open your mouth, Crexion. This will save your baby. This will save your life. And of course, it will save the last female lycan that can carry my babies. “

“A-Ano iyan?” Nagtataka kong tanong sa kaniya. Hindi ko alam kung ano ang laman ng dalawang bagay na nakabalot sa magkaibang dahon ng saging. Hindi ko naman masyadong maamoy ang kung anong pagkain na ito sapagkat nag-anyong tao na ulit ako.

“H’wag ka nang magtanong pa. I am clearly helping you. Napatunayan ko na iyan dahil anyong tao ka na ulit. But that is if you’re willing to give it a go.” Kinuha ko ang dalawang misteryosong pagkain mula sa kaniyang mga kamay at mabilis na kinagat iyon. Nginuya ko nang mabuti at nilunok.

Kaagad kong naramdaman ang mabilisang pag-agos ng enerhiya sa aking katawan mula sa aking bibig patungo sa aking sinapupunan. May mga tumulo pang katas nito sa aking baba.

“A-Alon… bakit mo ginawa iyon? Bakit mo sila pinatay?” Natuod ako sa aking pwesto nang marinig si Imong. Hindi ako makapaniwala sa aking natunghayan. Ang kanina’y nakatigil na oras ay bumalik sa dati, nakita ko ang mga kapit-bahay na may sinisigaw at tila mas napunan pa ang kanilang galit sa akin ngunit wala… isang matinis na ingay lamang ang aking nadidinig.

“Ahhhh!!!” Nabibingi ako sa napakalakas kong sigaw. Puno ng takot, paninisi, pagmamakaawa at pagsisisi nang makita ang karumal-dumal na kalagayan ng aking dalawang pinakamamahal na mga magulang. Sumusuka na sila ng dugo at…

May butas sa dibdib ng dalawang matanda at nawawala ang kanilang puso.

Nasaan iyon?

Nasa aking mga kamay. May kagat ko na ang dalawang puso at hindi na pumipintig.

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Chapter 18

Yesss, finally done with pre-immersion, immersion, and post-immersion documents! Delayed na naman ang ud mga Mare huhu.

“HINDI ’to totoo, hindi ’to totoo!” Paulit-ulit kong usal habang malakas na pinupokpok ang aking ulo gamit ang sariling mga kamao. Sana nga lang kapag patuloy ko itong ginagawa ay magising ako na nakabalik na ako sa totoo ko talagang pagkatao.

Dahil sa paraan lang na iyan makapagpapabalik sa aking huwisyo na hindi talaga ako napadpad sa bayang ito at walang halimaw na sumulpot at walang konsensiyang pinatay ang dalawang matandang kumupkop sa kaniya. Walang Alon na kumain ng mga puso ni Nanay Isang at Tatay Karding na para bang ito ay isang masarap na putahe.

“Mga halimaw!!!”

“Andito na sila, papatayin nila tayo!”

“Diyos kong mahabagin, kami ay iyong tulungan!!!”

“Demonyo!”

“KYAHHHHH!!!”

Nakakagalaw na sila. Kaagad kong sinundan ng tingin ang lalaking may ginintuang mata na pumatay sa aking Nanay at Tatay ngunit wala na siya.

Galit na galit rin ako at wala na akong balak pang pansinin ang mga tao sa aking paligid ang gusto ko lang ay patayin ang lalaking iyon para makabawi sa aking mga magulang.

Ngunit nang mapadpad ang mata ko sa mukha ng lalaking tumatawag sa akin ng ‘Mahal’ na nababakasan ng pagod ay napahinto ako at kumalma.

Tiyak akong nakakatuyo ng kapangyarihan ang kaniyang ginagawa at talagang naubos na nga ito dahil nakakagalaw na sila. Naaawa ako dahil pawisan na siya sa pagsusumikap na masugpo ang mga lycans na doble ang laki sa kaniya. Gusto ko na nga siyang punasan at paliguan ng halik ngunit napansin ko si Imong na nakatingin sa akin.

Kung gagawa ako ng maling desisyon dito ay baka lalong mahirapan si Iñigo.

Mahirap man sa akin ay tinalikuran ko si Imong na gulat na gulat sa nangyayari. Ang mga mata niya ay nagpapakita ng iba-ibang emosyon: pagkagulat, pagkatakot, pag-awa, paninisi, pagkalungkot, at galit. Wala na akong pake kung makita pa ng mga tao na may naglalaban na mga halimaw dito sa bayan. Mga bampira at mga lycans o ano pang lamang lupa pa ang ang mga iyan, hindi maitatangging pareho lang silang kapwa mga halimaw na katulad ko.

Walang puso. Walang awa. Halimaw.

“’Wag kang lalapit sa akin! AHHHHH!” Sigaw ko nang buong lakas sa lalaking lobo na iyon na muling nagpakita sa akin. Kasalanan ko kung bakit ako nagpadala sa sulsol niya at bakit ako naniwala sa isang estranghero.

Pinanlisikan ko siya ng mata dahil gusto niya akong lapitan ngunit mariin ako sumigaw sa kaniya. Galit na galit ako sa kaniya, lalong-lalo na sa sarili ko habang pinagmamasdan ko ang dalawang matanda na nakahandusay sa lupa at walang buhay.

“Hayop ka! Hayop!!!”

Napansin ko ang biglaang pagkawala ng ingay ng mga tao bagkus ay dahil iyon sa paggana ulit ng kapangyarihan ng lalaking bampira na tinatawag akong Mahal kaya napayapa ang kalooban ko. Hindi na ako magkakaroon ng pagkakataong makasalamuha pa ang mga taong aking binigo, sinamantala, sinaktan at pinagtaksilan.

Napatingin ako sa isang bagay na kuminang sa ilalim ng sinag ng buwan. Isa itong matulis na palakol na ginagamit ng mga tao rito para magsibak ng kahoy panggatong.

Kaagad akong nag-iba ng anyo at mabilis na tumakbo papalayo sa lugar sapagkat napagdesisyonan ko na kitilin nalang ang aking buhay kasama na ang anak ko upang hindi na rin siya makaperwisyo sa mga taong nakapalibot sa kaniya.

Ano pa nga ba ang magagawa ko kung hindi putulin ang ugat ng gulo na ito? Wala akong alam sa mga bampira at mga lycan ngunit kung talagang babaeng lycan ako ay matutuldukan ang pamamalagi ng isang grupo ng mga halimaw sa daigdig kapag tuluyan na akong mawala.

Nang makakita ako ng isang kuweba para isagawa ang aking importanteng misyon. Kaagad akong bumalik sa pagiging tao upang matagalan ang mga halimaw na iyon na mahanap ang bakas ko.

“Alam kong makasalanan ako sapagkat hindi kita binigyan ng pagkakataong makita ang mundo, anak, ngunit ipagpatawad mo ako, anak, sapagkat susunod na tayo kina Nay Isang at Tay Karding. Isa sila sa mga taong naperwisyo sa pamamalagi natin sa mundong ibabaw.” Iyon ang sambit ko habang inilalapit ang palakol sa aking leeg.

Masakit. Masakit. Napakasakit balikan ang mga alaalaang nabuo sa bayan na ito kung kaya’t hindi ko inaasahang na kaagad itong maglalaho na para bang bula. Tanggap ko nang isa akong salot sa lipunan. Ayos na sana akong batikusin ng mga tao dahil isa akong lalaking may kakayahang magdalang-tao ngunit hindi ko naman matanggap na isa pala akong halimaw na kani-kanina lang ay kumain ng puso ng buhay na mga tao.

Paano ko nagawang ipagkait sa mga mabubuting tao ang mapayapang buhay na tinatamasa sana nila para lang sa isang hindi pa nasisilang na halimaw?

Isang dangkal nalang sana ang kailangan upang maputol na ang koneksiyon ko sa mundo ngunit hindi ako hinayaan ng tadhana.

“AHHHHH!” Sigaw ko dahil sa hindi maipaliwanag na sakit sa aking tiyan. Hindi ko rin namalayan na nabitawan ko na ang palakol dahil sa sakit. Parang pinupunit kaya akin itong tinignan at napaiyak ako sa takot

Ang maysa-halimaw na bata ay binubuksan ang aking tiyan gamit ang maliliit niyang kamay upang makalabas na para bang ginagawa ng isang sisiw sa balat ng itlog na pinaglagyan niya. Mabilis na sumirit ang aking dugo at nagtalsikan sa lahat ng direksiyon. Nakakatakot isipin na pitong buwan na nakatira ang halimaw na ito sa aking tiyan.

Hindi ba dapat siyam na buwan pa para buo ang sanggol na ipapanganak? Bakit napakalaki na niya kahit pitong buwan pa lamang siya nang lumabas mula sa akin?

Pero hindi naman ito sanggol, isa itong nakakatakot na halimaw!

Hindi ako makapaniwalang may lalaki talagang nanganganak. Isinumpa ba ako ng langit at nagkaroon ako ng ganitong kondisyon?

Inipon ko ang aking buong lakas para pigilan ang halimaw kung sakaling lumabas ito at unatake sa mga taong nasa labas pero nakapagtatakang hindi naman ito gumagalaw kaya hindi na nakayanan ng konsensiya ko at pinulot ko siya sa aking dumudugong tiyan at dinala sa aking dibdib.

Titignan ko lang naman kung may problema ba sa kaniya at bakit hindi man lang siya gumagalaw at umiiyak.

Kaunting tingin lang naman, wala namang masama.

Iniangat ko siya at napangiti. Naououno ng init at tuwa ang aking puso habang pinagmamasdan ang kaniyang mukha. Ang bata ay mukhang tao at kamukhang-kamukha ko, eksaktong kopya ng aking mukha.

Ang aking anak, tayo ay pinagtagpo ngunit hindi tayo itinadhanang mabuhay nang matagal.

Imit akong napasigaw sa takot nang bumangon at umalis sa pagkakatihaya ang batang duguan at gumapang patungo sa aking ulo. Ipinatong ng bata ang kaniyang mumunting kamay sa aking noo at may ginawang kung ano. Umilaw ang maliliit nitong daliri at ilang segundo lang ay napasigaw ako sa biglaang pagsakit ng aking ulo.

Ang bagong silang na sanggol ay may kapangyarihang ibalik ang mga ala-alang nawala sa akin. Hindi lang bilang Alon ang naaalala ko, kundi bilang Crexion at… Felix.

Gusto ko mang ipakita ang bata kay Iñigo, sa walang kasing kisig niyang ama at ipagmalaking kamukha ko ang bata ay hindi maaari. O, Diyos ko, bakit nga ba hindi ako nakapagpaalam nang maayos sa kaniya? Ni hindi man lang ako nakapagpasalamat sa kaniya sa lahat ng sakripisyo at pagmamahal na ibinigay niya sa akin. Ni hindi man lang ako nakahingi ng patawad sa kaniya.

Nanghihina ako habang pinapahiran ang aking mga luha. Napakasakit na nga ng aking tiyan ay napakasakit pa ng aking gagawin.

Tama na. Ipagpapatuloy ko na ’to. Kailangan ko siyang mapatay at baka maghasik pa siya ng lagim! Kailangan naming mamatay.

Hindi na mababago ang aking pasya ng bumalik kong alaala, kinakailangan naming mamatay ngayon at baka hindi na giginhawa ang buhay ng mga tao kahit kailan. Nakakatawa lang dahil parang noon lang ay gusto kong pahabain ang buhay ko ngunit ngayon tinutuldukan ko na ito agad.

Napahagulgol ako sa inis at pangungulila dahil wala na kaming oras, matutunton na kami ng mga lycans at bampirang iyon dahil sa amoy ng aking dugo.

At dahil hindi ko maigalaw ang butas kong tiyan ay pinag-igihan kong kunin ang palakol na nasa gilid ko para patayin ang bata bago pa ako makonsensiya at hindi ituloy. Ni hindi ko na nga maaninag ang aking kapaligiran dahil sa nanunubig kong mga mata.

Sa mga magulang ko sa dati kong buhay, sa mga madre na nagpalaki sa akin nilang Crexion, kay Manong Hugh na tinulungan akong makatakas kahit kapalit nito ang buhay niya, at kay Nay Isang at Tay Imong na naghihintay na sa afterlife. Malapit na ho… kaunting tiis nalang.

Pumikit ako at itinaas ang palakol at inasinta ang aking kaliwang dibdib sa mapayapang bata na hindi man lang umiyak. Nauubusan na rin ako ng dugo at tiyak na mamamatay na rin ako kasunod ng aking anak.

Napatigil ako dahil sa biglaang pagpalakpak ng dalawang tao sa bunganga ng kuweba. “Naisilang na ang isang panibagong female lycan! Mabuhay ang mga lycans!”

“Manong Hugh… at Imong?”

CREXION

: ANG

LALAKING

ISINUMPA

@FORTYUNEYT

Share this story:

CREXION: Ang Lalaking Isinumpa [ BXB ]

CREXION: ANG LALAKING ISINUMPA

Chapter 1

Chapter 2

Chapter 3

Chapter 4

Chapter 5

Chapter 6

Chapter 7

Chapter 8

Chapter 9

Chapter 10

Chapter 11

Chapter 12

Chapter 13

Chapter 14

Chapter 15

Chapter 16

Chapter 17

Chapter 18

Table of Contents

CREXION: Ang Lalaking Isinumpa [ BXB ]

Install WattHub

Dismiss install banner?

Notifications