Panimula

Halos manghina ang tuhod ko nang lumabas ako sa clinic na pinuntahan ko. Hindi ko inaasahan ang magiging resulta ng mga examination na ginawa sa akin ng doktor—at hanggang ngayon, parang lumulutang ang talampakan ko sa hangin. Nag-iisip ako ng malalim. Lalo pa akong nabigla nang salubungin ako ng anak ko, pawisan at aligaga.

“Dad! Anong sabi ng resulta? May sakit ka ba? Malala na? Ayoko pang mawalan ng Daddy! Whaaa—” nagsimula na siyang mataranta na hindi maintindihan. Hanggang ngayon, isip-bata pa rin siya.

Tumaas ang presyon ko sa kanya. Huminga ako ng malalim, “Sinundan mo pa talaga ako dito. Hindi ba may klase ka? Huwag mong sabihin na nag-cutting class ka.” sermon ko sa kanya. Napakamot siya sa buhok niya.

“May meeting ang mga professor kaya maaga na akong nag-out. Tinanong ko si Ate Monica kung nasaan ka, kaya pumunta ako dito.” Ngumiti siya habang naniningkit ang mata. Ugh, pasaway. Ilang beses na niyang dinahilan ang meeting sa school.

Lumapit siya sa akin na para bang sinusuri, “Dad, ako naman magtatanong? Anong bang ginagawa mo dito sa hospital—ackk, Dad!” agad ko siyang hinampas ng magazine na hawak ko.

“Umuwi ka na.”

“Dad naman—” hahampasin ko pa sana siya kaso sumalag na siya, “Sabihin mo muna, Dad—aray, huhu.” Pinandilatan niya ako ng mata habang hinihimas ang ulo, “Dad naman. Sabihin mo muna—ack!” pinaghahampas ko pa sya, “Eto na nga eh, uuwi na. Sungit-sungit mong tanda ka na. Hintayin mo lang na lumaki ako, babawi ako—ackkk!” Sinipa ko pa siya bago makalayo sa harapan ko.

Nailing na lang ako habang nakahawak sa sentido.

“Pambihira—”

“Dad, gagamitin ko ba kotse mo o bibigyan mo ’ko ng pamasahe?” Sa bwisit ko, binato ko na sa kanya ang wallet ko para manahimik. Tumama ’yon sa mukha niya. Imbis na umaray, nakangiti na siyang umalis sa paningin ko. Hindi ko alam kung istrikto talaga ako o talagang matigas lang ang ulo ng anak ko. Hindi ko na siya makontrol.

Dumiretso agad ako sa parking lot at pumasok sa kotse ko.

Kailangan ko ng tahimik na paligid na para bang gusto kong magliwaliw. Ang gulo ng isip ko ngayon, lalo akong nai-stress kapag naalala ang sinabi ng doktor sa akin.

Ilang saglit na pag-iisip, binuksan ko ang cellphone ko at namili ng video na pwedeng panoorin. Tinted naman ang kotse ko kaya walang magiging problema. Huminga ako ng malalim, kasunod noon ang malakas na kabog ng dibdib ko habang nanonood ng porn.

Binuksan ko ang zipper ng pantalon ko at saka ibinaba ang garter ng brief hanggang tuhod. Tahimik akong naglaro habang nanonood sa cellphone ko.

“Concentrate…” bulong ko sa sarili ko. Ilang minuto pa ang nakalipas, hindi ko na napigilan ang sarili ko na hampasin ang manibela ng kotse sa inis.

“Arggh! Asar…” Hindi pa rin ako ginaganahan. Hinampas ko na lang ang ulo ko sa manibela habang bumubulong sa sarili, “Tangina, wala na ba talaga akong silbi?”

IMalalim na bugtong hininga sabay subsob ng muka sa manibela. Hindi ko akalaing aabot ako sa punto na wala nang silbe tong alaga ko.

Paano na ako?

Kabanata 1

Steven’s POV

Gabi na nang makarating ako sa usapan namin. Isang maliit na bar, RestoBar. Hanggang ngayon, wala pa rin akong ideya kung ano ang pag-uusapan namin. Matagal na kaming walang contact ng kaibigan ko, tapos bigla siyang nagparamdam kung kailan problemado ako.

Matapos kong iparada ang kotse, dumiretso ako sa Resto. Maganda ang bar, medyo classy at cozy. Hindi na nakapagtataka—ganito talaga ang lifestyle niya mula noon. Pagpasok ko pa lang, agad siyang sumigaw habang kumakaway mula sa lounge.

“Steven! Dito!”

Pambihira talaga ang taong ito. Lahat ng tao sa bar, nalingon sa akin at nagbulungan habang papalapit ako sa mokong na ’to.

“Anong meron?” tipid kong tanong habang nakapoker face. “At nakainom ka na, hindi mo man lang ako hinintay?” Bigla niya akong inakbayan at ngumisi.

“Sus! Ang tagal mo kaya! Hik! Kahit kailan talaga, palaging masama ang timpla mo, parang iba naman ako sa’yo. Upo ka muna, marami-rami tayong pag-uusapan.” anyaya niya habang inaakbayan ako paupo sa mataas na upuan. Masama na ang tama ng lokong ’to.

“Ngayon lang kita nakitang naglasing ng ganyan,” sambit ko sa kanya. Pinandilatan niya lang ako ng mata.

“Ako? Lasing?” tumingin siya sa paligid. “Hindi ako lasing! Hik! Gusto mo, kiss pa kita?” nagmuso-muso pa siya sa akin.

Tinignan ko siya ng seryoso. “Tumigil ka baka bumaon ’tong kamao ko sa labi mo.”

“Hehehe, langya ka talaga, hindi ka mabiro.” hagikgik niya sabay lagok ng natitirang alak sa baso niya. Amoy vodka.

Humarap siya sa akin at hinawakan ang balikat ko. “Pagpasensyahan mo na ’tong munti kong negosyo. Hik! Kasisimula pa lang kaya medyo tutok ako ngayon dito,” paliwanag niya sabay senyas sa waiter.

Umuunlad na talaga ’tong mokong na ’to.

“Halata nga,” tipid kong sambit. Hinintay ko lang ’yung alak bago ako kumibo uli. “Hindi ko akalaing papasok ka sa ganitong negosyo. Parang dati lang, computer ang hawak mo, ngayon alak na. Demonyo ka talaga,” seryoso kong sambit. Tinawanan niya ako, kasabay ng pag-serve ng vodka namin dalawa. “Maswerte ka talaga, alam mo ’yan.”

“Sa tingin mo? Hehehe, ikaw talaga, palabiro! Hik!” wika niya sabay lagok ng beer. Humagikgik siya matapos uminom. Masama pa rin talaga siyang uminom hanggang ngayon.

“Wag na tayong maglokohan dito, sa ating dalawa ikaw palagi may ganap sa buhay,” wika ko sa kanya. Nagbago ang timpla ng boses niya.

“Puro kamalasan naman nangyari sa akin,” magdadrama na naman ’to.

“Hindi rin. Lahat dinadaan mo sa pagpapacute at pangiti-ngiti.” Matapos kong sabihin iyon, nginitian niya ako ng malapad. “Sa totoo lang, hanggang ngayon, sarap mo pa ring konyatan.”

“Hehehe, kilala mo talaga ako eh, no? Sa totoo lang, namiss talaga kita, Pareng Steven!” Tinaas niya ang kanyang baso. Nailing na lang ako habang inaangat ang baso ko. “Cheers!”

Matapos noon, tumagay kaming dalawa. Pinagbawal na sa akin ang alak ni Doc kanina lang—fuck! Wala na akong pake. Kailangan kong makalimot, kahit sa pag-inom lang. Kasabay ng paghagod ng vodka sa lalamunan ko ang pagkababa ng stress na nararamdaman ko. Gusto kong magpakalunod.

Matapos noon, bigla niyang tinapik ang braso ko. “Nga pala, may raket ako para sa’yo.” Agad niyang tinawag ang waiter at kinausap. Ilang sandali pa, may inabot sa kanyang envelope, na inabot naman niya sa akin.

“Ano naman ’to?” tanong ko sa kanya. Nginitian lang niya ako. Mukhang seryoso naman siya kaya binuksan ko na ang envelope. Hindi ko inasahan ang mga nakita ko.

“Modeling, sa dati kong agency. Naghahanap sila para sa bagong underwear clothing line. Ang balita ko, malaki bigayan ng client kaya kailangan talaga nila ng matinong modelo.”

“Nandiyan na lahat ng kailangan mong malaman sa trabaho. Ikaw ang ni-refer ko sa kanila. Tanggap ko na sa ating dalawa, ikaw ang may magandang pangangatawan—at saka balita ko, active ka pa mag-gym ngayon, tama?” sambit niya. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko, pero isa lang ang malinaw ngayon—

Inabot ko sa kanya pabalik ang envelope. “Tatanggi muna ako ngayon,” matapos kong sabihin iyon, lumagok ako ng alak. “Alam mong matagal na akong wala sa modeling industry. At wala na akong plano—”

Umakbay siya sa akin. “Pareng Steven, kahit matagal na tayong huling nagkita, ramdam ko na gusto mo pa ring pasukin ang pagmomodelo.” Pambihira, ayan na naman siya sa pagpupumilit. “Binatilyo pa lang tayo, ito na ang bukambibig mo. Ngayon pa ba?”

Tama siya, matagal ko nang gustong bumalik sa pagmomodelo. Ako na mismo ang lumalayo sa mga oportunidad na lumalapit sa akin, hindi dahil wala nang tumatanggap na agency, kundi dahil sa isang personal na bagay. Simula noon, nawalan na ako ng gana magtrabaho. Nang panahong iyon, naging blanko lahat. Hindi ko akalaing io-open-up ulit ni Romeo ang ganitong klase ng trabaho.

Tinanggal ko ang pagkakaakbay niya sa akin. “Hindi na tayo tulad ng dati, Romeo. Alam mong hindi tayo pwedeng tumanda ng paurong,” tumawa siya habang umiiling.

“Wala namang masama kung susubukan? Wala ’yan sa edad. hindi pa tayo ganoon ka tanda para sa trabahong ito. Steven, gaya ng sabi mo, hindi na tayo mga bata. Hanggat maganda pa ang pangangatawan, pwede pang ipagyabang,” masaya niyang sambit, sabay labas ng braso at flex ng muscle niya. “Nakikita mo ito? Marami pa rin naglalaway dito. Nagugulat na lang sila na single dad ako kapag natapos na ang ganap sa kama hahaha. Pakita mo ’yung sayo, dali! Wag mong itago. Pahiya-hiya pa eh!” Ako naman ang kinulit niya habang tinataas ang damit ko. Kapag nakainom talaga ang mokong na ’to, agaw atensyon.

“Tama na! Lintik ka talaga, Romeo. Pinagtitinginan na tayo!” humagikgik na lang siya sa kakatawa. “Sige, ako na sa isang ’to.” Nang marefill ulit ang vodka namin, agad kong inangat ang baso at,

“Cheers! Para sa mga single dad!” sigaw ni Romeo.

“Pambihira ka talaga.”

“Para saan pa at naging magkaibigan tayo?” tanong ko matapos sambitin iyon, sabay kaming nag-cheers at tumungga ng baso.

Pagkatapos naming uminom, naramdaman ko ang pag-vibrate ng phone ko. Pagtingin ko, si Allen, nag-vi-video call. Naiwan kong nakabukas ang data. Agad kong kinansel.

“Hehehe, video call, huh? Sino ’yan? Bago mong chiks?” pang-aasar ni Romeo.

“Inaanak mo,” seryoso kong sagot. Flightmode ko sana nang biglang tumawag ulit si Allen. Pero bago ko pa magawa, sinagot na ni Romeo ang tawag.

“Dad! Bakit wala ka pa? Anong oras na—teka, nasa bar ka ba?” tanong ni Allen, parang wala siyang paki na ama niya ako.

Pambihira talaga.

“Bakit gising ka pa? Anong oras na?” tanong ko nang seryoso. Papatayin ko na sana ang tawag nang—

“Allen? Ikaw na ba ’yan?” tanong ni Romeo.

“Tito Romeo? Kayo po ba ’yan? Nasaan kayo? Kasama mo ba si Kuya Charles? Pupunta po ako diyan!” aligagang sambit ni Allen. 

Ngumiti si Romeo, “Nandito dad mo sa bar ko, dalaw ka dito. Teka—na-add mo na ba ako sa Facebook? May account na ako—hik! Ginawa ni Charles—” 

“Huwag ka nang sumunod, pahinga ka na. Pauwi na rin kami.” sambit ko kay Allen. Ayoko na abalahin siya at may mga school works pa siya.

“Dad naman—” Pero bago pa siya matapos magsalita, ibinaba ko na agad ang video call. Tiningnan lang ako ni Romeo nang masama.

“Kahit kailan, talagang masungit ka. Hayaan mo na si Allen minsan ko na lang makasama eh. Hindi na siya bata. Huwag mo namang igaya sa sarili mo,” pambihirang tao talaga ito. Kinukumpara pa si Allen sa akin.

“Hindi pa rin puwede. Wala pa siya sa disi-otso,” tipid kong sagot.

Tumagay siya bago sumagot, “Nakakatakot ka maging tatay. Kaya hanggang ngayon, single ka pa rin.” Ngayon, ang estado ko naman ang pinag-uusapan namin.

“Huwag mo akong igaya sa ’yo,” tipid kong balik.

Lumapit siya at bumulong habang nakangisi, “Kahit single ako, may nagpapasaya sa akin.”

“Sino? Babae?” Umiling siya, naningkit ang mata ko sa kanya, “Huwag mong sabihing anak mo, si Charles?”

Bigla siyang nag-thumbs-up, “Tumpak! Alam mo namang siya lang ang meron ako,” masaya niyang sambit sabay tagay ulit. “Alam mo, malakas ang kutob ko kaya kita napapayag mag-inom, kasi tigang ka na.”

Muntik ko nang maibuga ang alak na hawak ko. Pambihirang tao talaga ito.

“Ako?!” turo ko sa sarili ko. “Huwag mo akong hamunin, Romeo. Marami nang babaeng dumaan sa buhay ko noong wala na akong contact sa ’yo.” Pagkasabi ko noon, bumaling ako ng tingin at tumagay, straight. Ramdam ko ang nakakainis na presensya ng taong ’to; hindi to titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang sagot na gusto niyang marinig.

“Hehehe… Kilala na kita, Isko, huwag ako. Malakas talaga kutob ko. jakulero ka lang, pero hindi babaero. Panigurado sago-sago na ’yan.” Hindi ako umimik sa sinabi niya. Pagtingin ko sa kanya, malapad na ang ngiti niya sabay akbay at hampas sa balikat ko. “Huwag mong sabihing tama hinala ko? Pambihira, kailan ka ba huling beses na may kinama?”

Sinamaan ko siya ng tingin, “Paminsan-minsan, bastos din ang laman ng bibig mo kapag nakakainom. Hindi ko akalaing magiging kaibigan kita.” nailing ako sabay lagay ng beer sa baso.

“Parehas tayo.” Ngisi nya. Wala na akong nagawa. Tinaas niya ang baso niya, ganoon din ako. Kasunod noon ang pagtama ng mga baso namin, “Cheers!”

---

“Pareng Steven, sigurado ka ba talagang kaya mo?” tanong sa akin ni Romeo habang inaalalayan ako pababa ng kotse. Ngayon ko lang ulit naramdaman ang pamamanhid ng buong katawan ko habang papasok ng bahay. Matagal din ang uli kong inom ng beer, napasobra pa ata.

“Dad, ako na bahala dito. Diyan ka na lang sa loob ng kotse.” sambit ni Charles habang nakaakbay sa akin palabas.

Nagmamadaling sumingit si Romeo, parang nagseselos, “Hindi, hindi ko iiwan kumpare ko! Kapatid na turing ko sa kanya, hik!” Argh, ang iingay nila.

Pinilit kong ayusin ang tindig ko pero napasandal ako sa kotse, “Shhh! Huwag na kayong magtalo. Kaya ko na ’to, ako na magpaparada ng kotse—hik!” Sh*t, parang lumulutang sa hangin ang paa ko! Pero pinilit ko pa ring ngumiti kay Charles, “Salamat sa paghatid sa akin pauwi. Babawi ako sa susunod.”

“Huwag n’yo na po isipin ’yon. Pasok po muna tayo,” sambit ni Charles. Lalo akong nahilo nang tumapak ako sa harap ng bahay ko habang inaakbayan nila ako. Pambihira,

“Hoy, Steven—hik! Galing mo, ah! Natalo mo ako ngayon sa inuman!” sambit ko sa kanya. Nginitian lang niya ako. “Palagi mo akong pinapasuka dati tuwing may ganap, hehe.” Hagikgik niya habang papasok kami sa gate.

Nang makarating na kami sa loob, lumabas si Charles para ipasok ang kotse sa garahe. Noong maayos na ang lahat, agad kong kinausap si Charles.

“Ayos na ako dito. Salamat sa inyo. Paano kayo? Saan kayo sasakay?” tanong ko habang namumungay ang mata.

“Huwag n’yo na po kami alalahanin, magbo-book na kami ng taxi. Pumasok na po kayo sa loob. Baka po hinihintay na kayo ni Allen. Pakamusta na lang po ako, Tito Isko,” wika ni Charles.

“Bakit hindi na lang kayo matulog dito sa bahay?” alok ko, pero tumanggi sila.

“Huwag na, Isko, hik! May gagawin kami ng anak ko mamaya, hik! Kakabili ko lang ng fleshlight. May papanoorin kaming bold, hehe.”

“Dad!”

Hindi ko alam kung bakit ako natawa sa sinabi ni Romeo. “Hindi ka na nagbago Romeo. Ikaw, tapos kayo ng anak mo, hik! Sige na, papasok na ako sa loob. Mag-ingat kayo.” Kahit nahihilo na ako, pinilit ko pa ring mag-brohug kina Charles at Romeo bago sila lumabas ng bakuran ko’t magpaalam.

Sigurado akong gising pa si Allen sa mga oras na ito at naglalaro ng video games. Kaya pagpasok ko sa pinto, agad ko siyang tinawag. Madilim ang paligid, tanging hagdan paakyat lang ang may liwanag.

“Allen!” Walang sumagot.

Kaya dumiretso na ako paakyat ng kwarto ko. Kahit papaano, namanage ko pang humawak sa railings ng hagdan at umakyat.

Pag-akyat ko, may nakita akong kaunting liwanag mula sa nakaawang na pinto ng kwarto ko. Hindi ako puwedeng magkamali. Nang buksan ko ang pinto, tumambad sa akin ang behind-the-scene pictorial ko sa TV habang si Allen, walang suot na saplot, at nagsasariling sikap sa harap ng TV.

Napakapit ako sa ilalim ng belt na suot ko. May kakaibang katauhan ang pumasok sa isip ko, at seryoso ko siyang tinawag,

“Allen.”

Matapos kong sambitin iyon, umikot ang paningin ko at naging blanko ang lahat.

Isa lang ang alam ko—isang kakaibanga init ng katawan ang nararamdaman ko.

“Hnngg…”

Kabanata 2

Steven’s POV

Natagpuan ko ang sarili kong naglalakad sa buhanginan, habang sa kanan ko ay ang malawak na karagatan at ang palubog na araw.

“Ano’ng ginagawa ko dito?” tanong ko sa sarili ko.

Bakit ang bigat ng pakiramdam ko? Ang gulo. Sinubukan kong maglakad, ngunit napansin kong may hawak na akong saklay. Hindi ko na maigalaw ng maayos ang aking paa.

Pilay na ako? Pero paano?

Wala pa ring pumapasok na ideya sa utak ko. Huminga ako ng malalim at pumikit, umaasang nananaginip lang ako.

Pero hindi.

Pinilit kong humakbang gamit ang saklay, at doon ko natanaw ang isang lalaki sa dulo ng dalampasigan. Nang maaninag ko siya, si Allen pala iyon. Umiiyak.

Hindi ko maintindihan, bumigat lalo ang pakiramdam ko. Gusto ko siyang yakapin ng mahigpit, pero ang mga paa ko, parang kusa na umaatras palayo sa kanya. Walang lumabas na salita mula sa bibig ko, humangos lang ako, patalikod sa kanya.

“Shit, ano ’tong ginagawa ko.”

Hanggang sa bigla niya akong niyakap ng mahigpit. Rinig ko ang paghinga niya habang bumubulong sa leeg ko, “Dad—” at sa isang iglap, naging blanko ang lahat.

Bumalik ako sa realidad nang marinig ang alarm clock na gumising sa akin. Nagising akong may umaagos na luha sa mga mata ko. Agad akong bumangon at pinunasan ang pisngi ko gamit ang braso.

“Bakit ako umiiyak?” isip ko. Ilang saglit pa, nawala na sa alaala ko ang napanaginipan ko. Pero ’yung pakiramdam, sobrang bigat.

Ginulo ko ang buhok ko at sinampal-sampal ang sarili ko. Sinasaltik na naman ako.

Nang tuluyan na akong magising, natagpuan ko ang sarili kong nakaratay sa kama ni Allen. Suot ko pa rin ang damit ko kagabi. Tumingin ako sa loob ng pantalon ko, wala pa ring pagbabago— hindi pa rin ako nabubuhayan. Kadalasan, kapag umaga, tirik na tirik na ito lalo na kapag malamig. Nakakapanibago.

Argh, ito ang masamang epekto ng alak sa akin. May hang-over pa rin ako. Pinagbawalan na ako ng doktor na uminom, pero heto na naman ako.

“Allen?” sambit ko habang minamasahe ko ang sentido ko, pero walang sumagot. Bumangon ako mula sa kama.

Inayos ko ang sarili ko bago lumabas ng kwarto. Agad kong naamoy ang pinirito sa kusina.

“Allen!” sigaw ko. Pagkababa ko ng hagdan, nakita ko siya na naglalatag ng plato. Naka-uniform na siya.

Lumingon siya sa akin na para bang nakakita ng multo, “Dad—” natataranta siya, kinuha agad ang bag niya at akmang aalis.

“Allen, saan ka pupunta? Anong oras pa lang— Allen!!” sigaw ko sa kanya. Lumingon siya at nagpaalam habang nagkakamot ng ulo.

“Sorry po, Dad— malalate na ako. Baka po hindi ako makauwi ng maaga— marami po akong gagawin sa school.” Alam ko na ang takbo ng bituka ng batang ito. May hindi siya sinasabi sa akin.

“Lapit ka dito o wala kang babaunin buong linggo?” mariin kong banta sa kanya. Para siyang tuta habang papalapit sa akin. May kakaiba sa kanya ngayong araw; hindi ko mawari kung ano.

Namumutla siya ngayon. “Ano ’yang itsura mo? May sakit ka ba? Namumutla ka.” tanong ko sa kanya. Nang hawakan ko ang braso niya, nanginginig siya.

Napakamot siya ng ulo, “W-wala po, Dad. Ayos lang po ako.” utal niyang sambit habang nakayuko.

Lalo pang sumakit ang ulo ko sa batang ito! Bumitaw ako sa kanya. “Tsk, may nasabi ba ako kagabi?” Nang tanungin ko siya, umiling lang siya. Sa itsura niya, mukhang hindi maganda ang lagay niya.

Kinuha ko ang bag na hawak niya. “Wag ka munang pumasok sa school, magpahinga ka.” Pero nagpumilit siya.

“Hindi puwede, Dad. May Practical Exam po namin ngayon—” agad siyang umatras, parang ilag na ilag sa akin, “Mauna na po ako—” matapos noon, nanakbo na siya paalis.

“Pambihira ang batang iyon. Anong problema nun?” Pinaabsent ko na nga, ayaw pa. Siguro, saka ko na lang siya kakausapin tungkol sa nangyari kagabi.

Hirap tantsahin ang ugali ni Allen. Kung nandito lang ang asawa ko, sana nasusubaybayan niya si Allen. Hindi sana ako nanghuhula kung ano bang dapat gawin sa anak namin.

Bago pa ako makababa ng hagdan, napansin kong may bumubukol sa harapan ko. Pagtingin ko, semi-erected na ang alaga ko.

Agad akong tumakbo paakyat sa kwarto ni Allen at kinuha ang phone ko. Pagkababa ko, sinara ko agad ang pinto. Nag-browse agad ako sa gallery ng porn video at nagsimulang magsariling sikap habang nakaupo sa sofa. Malakas ang volume habang sinasabayan ko ang ganap sa pinapanood ko.

Pero lumipas na ang ilang minuto— “Hmmmpp— Hmm.. Grr! Fuck! Arrggh! Bakit hindi ka nakikisama ngayon!” Hindi na kinaya, ngalay na ang kamay ko, hindi ko na maramdaman ang alaga ko. Huminga na lang ako ng malalim at ibinagsak ang katawan sa sandalan ng sofa. “Pambihira talaga…” bulong ko sa sarili ko. Hanggang kailan ba ako magiging ganito?

 Arrrgggh!

Nang mahawakan ko ang cellphone ko, napansin kong naka-flight mode. Nang i-off ko ang flight mode, sunod-sunod na text messages at missed calls ang natanggap ko. At lahat ng iyon mula kay Monica, store manager ko. Anong meron?

“Oh, Monica— bakit ka napatawag? Ang aga-aga— at ang ingay ninyo d’yan.”

Nang tumawag na, agad ko nang sinagot. “My Goodness, Steven! Sinagot mo na ang tawag ko! Pumunta ka na agad dito sa shop! Ngayon na!!” sigaw niya, parang aligaga siya sa tono ng boses niya.

“Hindi ba pwedeng sabihin mo muna kung ano’ng nangyayari d’yan? Nagbe-breakfast pa ako—” Imbis na kumalma, lalo pang nagtaas ng boses.

“Wala nang oras, Steven! Pumunta ka na lang agad dito!!” Bigla akong kinabahan sa tono ng boses niya.

“Ano ba talagang problema d’yan at kailangan ko pang pumunta? Hindi n’yo ba kayang resolbahin na wala ako?” Lumalabas ang pagka-demonyo ko. Kung hindi ko lang talaga ito kaibigan, tablato na ’tong si Monica sa akin.

narinig kong huminga siya gn malalimat sumigaw, “Steven, ang Coffee shop mo, malapit ng masunog!!”

“ANO?!”

---

Napayosi ako nang wala sa oras habang nakatayo sa tapat ng shop.

Sunod-sunod ang mga bumbero na pumapasok. Maraming tao ang nakikiusyoso, ang iba pasulyap-sulyap sa akin. Sarap tusukin ang mga mata nila.

“Sa ginagawa mo, mawawalan tayo ng customer n’yan. Gwapo ka nga, pero di mo naman magamit ng maayos…” bulong ni Monica. Lalo pang nagsalubong ang kilay ko sa kanya.

“Tang na talaga.” Nakakastress! Gusto kong ubusin ang isang daang kaha ng yosi na hawak ko. “Ano ba daw ang nangyari? Tang na naman! Balak pa ata nilang sunugin buong compound!” bulalas ko sa kanila. Kahit mga staff ko walang maisagot sa mga tanong ko. Alam nila kung kailan dapat sumingit kapag tinutubuan na ako ng sungay.

“Di ko alam, Isko. Wala kaming ideya. Hanggang ngayon, wala pa ring balita mula sa mga bumbero at pulis,” sagot ni Monica. Kinuha niya ang yosi na hawak ko, “Akala ko talaga masusunog na ang shop mo, pasalamat ka may negosyo ka pa hanggang ngayon.”

“Tigilan mo ’ko, Monica.” banta ko sa kanya. Humagikgik lang siya. Sira ulo.

Lumapit ang dalawang staff ko. “Bossing, ano pong gagawin natin ngayon? Magsasara po ba tayo?” tanong ng isa.

“Wala pa pong linya ng kuryente ngayon, nadamay po ’yung poste malapit sa nasunog na compound. After three days pa daw maibabalik ang kuryente.” paliwanag ng isa ko pang staff.

“Pwede naman natin ituloy pa rin ang operation, buksan ninyo ’yung generator natin. Sayang ang araw. Sa Gusto nang umuwi, pwede na kayong umuwi. Panigurado halos wala din pupunta ngayong araw dito dahil sa nangyari.” seryoso kong sambit habaing hinihithit ang yosi. Wala naman silang magagawa kundi sumang-ayon.

Inis na inis ako nang pumasok sa loob ng shop at saka naupo. Sobra akong nangigil ngayon. Tangina, nanginginig pa katawan ko sa takot. Bwisit talaga.

“Hanggang ngayon, naaalala mo pa rin ba ang nangyari dati?” naisipan pa niyang ipaalala ni Monica ang nangyari dati.

Tumingin ako sa kanya nang nakasalubong ang kilay. “Ang alin?” Hayop, talaga.

“Ganitong araw…” ani pa niya. Umupo siya sa tabi ko saka ako tinanong, “Bumisita ka na ba?” Napayukom ako ng kamao, kinontrol ko ang sarili ko. Talagang kilala ako ni Monica, at iyon ang nakakainis.

“Para saan pa? Wala na rin naman siya,” sagot ko sa kanya. Napahawak na lang ako sa sentido ko. Ano mang oras, sasabog na ako sa inis.

Nabigla na lang ako nang abutan niya ako ng baso ng tubig. “Hindi ko alam kung matutuwa ba ako na wala ka nang pakialam sa kanya o maiinis sa ’yo,” sambit niya habang kinakalikot ang cactus na nakadisplay sa dining table. “Naging kaibigan naman natin siya,” dagdag pa niya.

Kinuha ko ’yung baso ng tubig at saka ininom. Padabog kong ibinagsak ang baso. “Monica, huwag mo nang ipaalala, hindi naman siya makakatulong ngayon. Matagal ko na siyang nakalimutan, sana ikaw din,” seryoso kong sambit.

Nabigla na lang ako nang yakapin niya ako sa braso. “Ikaw naman, napakaseryoso. Pakiss na nga lang ako, hmmm~” bigla namang naglambing. Ramdam ko ang utong niya na tumatama sa siko ko, kaya agad kong tinabig palayo. “Hmmp! Kahit kailan talaga ang sungit mo! Kung hindi lang kita kaibigan, may kinalalagyan ka na talaga sa akin. Grrr.” Kasunod noon, pinanggigilan naman niya ang braso ko sa kakapisil.

“Tigil mo ang pantasya mo sa ’kin. Walang patutunguhan yan,”

“Panira ka talaga, eh! Sarap mong sapukin! Arrgh!!” sabay tayo siya pabalik sa counter. Mga babae, mga moody—hirap tantsahin.

Tatayo na sana ako nang makita ko si Allen. “Ba’t nandito ka? Diba may klase ka?” tanong ko habang nakasalubong ang kilay sa kanya. Nginitian lang niya ako sabay iwas ng tingin sa akin.

“May General Meeting mga prof namin, maaga kami pinauwi,” sabi niya. ’Yan din sinabi niya kahapon. Huminga na lang ako nang malalim—ayokong lalong sumama ang araw ko, kalmado pa ako. Masama pakiramdam niya, palalampasin ko siya ngayong araw.

“Konti na lang, bibingo ka na sa akin,” banta ko sa kanya. Kumamot lang siya ng ulo. Napansin kong may babaeng lumapit sa kanya at saka siya hinawakan sa braso. “Classmate mo?” tanong ko kay Allen.

“Hello po—” bati ng babae. Masasabi kong may itsura siya, mukhang may attitude.

“Ahh. Dad. Groupmate ko po. Gagawa kami ng schoolwork sa major sub namin,” paliwanag ni Allen. Napansin kong may inabot sa kanya ang staff ko na drinks sabay paalam sa akin. “Mauna na po kami—” Sesegunda pa sana ako nang lumabas na siya agad ng shop kasama ng groupmate niya.

“Pambihira.”

“Nagbibinata na talaga si Allen,” wika ni Monica habang bumubungisngis.

“Iyan ang pinakaayokong marinig sa ’yo,” seryoso kong sambit sa kanya.

“Wow, protective father huh? Parang kailan lang, binabatuk-batukan mo siya.” Sa inis ko, kinuha ko ang neck pillow niya at saka binato sa kanya. “Aray ko naman, huhuhu panget!” Sira-ulong babae.

Kinuha ko na ang laptop bag ko. Palabas na ako ng shop nang, “Teka lang, saan ka pupunta? Kukulangin na tayo ng stock ng mga cups—Steven!” Siya na bahala doon, siya ang store manager.

Pumunta ako sa parking at agad na pumasok sa kotse. Pagkalapag ko ng laptop bag sa backseat, biglang tumawag si Romeo.

Pagkasagot ko, “Pareng Steven, ano na balita? Buhay ka pa? Baka naman nakalimutan mo na usapan natin kagabi?” Uggh, usapan. Inalala ko nang mabuti ang usapan namin. “Mukhang nakalimutan mo nga. Ang hirap talaga kapag nalalasing ka. Tsk tsk.”

“Okay, tungkol ba to sa recommendation mo?” Narinig kong nagsigaw siya.

“Yap, you got it! What do you think? Tatanggapin mo na? Sayang naman. Kinukulit na ako ng agency kung may nahanap na ’kong model. Ikaw na lang hinihintay nila,” paliwanag ni Romeo.

Nagdadalawang isip pa ako. Matagal na akong hindi nakakapag-gym—dalawang linggo na at hindi na kundisyon ang katawan ko. “Pag-iisipan ko pa, text na lang kita bukas,” o gumagawa lang talaga ako ng dahilan para tanggihan ang alok ni Imo.

“Pag-isipan mo, sayang naman. Baka ito na ’yung chance para makabalik ka ulit sa modeling career mo. Asahan ko ’yan, Pareng Isko. Sige, text mo na lang ako kapag maayos na lahat.” Matapos ibaba ni Imo ang tawag, nag-iwan iyon ng malakas na kabog sa dibdib ko.

Hindi ko na dapat naaalala ’to pero shit lang, heto na naman ako—marami na naman pumapasok sa isip ko. Napansin ko ang repleksyon ko sa cellphone, nangingilid ang luha sa mata ko. Tangina, bakit ang babaw ng luha ko?

Agad akong kumuha ng tissue sa car cabinet sa taas nang may nalaglag na mga litrato. Litrato ng anak kong si Allen. Tinignan ko ng mabuti ang mga larawan ng anak ko at sa hindi matukoy na dahilan— naalala ko ang mga nakita ko kagabi sa kwarto ni Allen.

“Shit,” napamura na lang ako nang may maramdaman akong kakaibang init sa mukha ko.

Bigla akong tinigasan nang sobra,

Habang nakatingin sa litrato ng anak ko.

Kabanata 3

Steven’s POV

“Gutom na naman ako.”

Bulong ko sa sarili habang pababa ng hagdan, diretso sa kusina na naka-boxer shorts lang. Panibagong araw na naman, isa na namang walang kabuluhan na araw. Maayos na sana ang lahat nang makita ko ang laman ng refrigerator—bigla akong nanlumo.

“Pambihira naman itong buhay.” 

Nakalimutan ko na namang mag-grocery. Tsk, hindi na talaga ako natututo. Kumain na kaya si Allen? Kanina ko pa siya hindi nakikita. “Len!” Walang sumagot. Dapat nandito na siya ngayon. Haist! Hindi talaga ako sanay sa ganitong trabaho tuwing umaga. Madalas kasi si Allen ang gumigising sa akin para magluto at kumain ng almusal.

Simula nang mamatay ang asawa ko, hindi ko na rin masyadong naaasikaso ang sarili ko. Pati mga gawaing bahay, napapabayaan ko na. Lalong sumasakit ang ulo ko tuwing nakikita ko ang nag-uumapaw na maruruming damit namin sa malaking basket malapit sa banyo. Minsan napapaisip na lang akong itapon ang lahat ng labahin para matapos na.

Ginulo ko na lang ang buhok ko sa inis. “Arrggh!!” Gusto kong maging productive, pero tinatamad ako. Nang maisipan kong uminom ng tubig, natanaw ko si Allen na tahimik na bumababa ng hagdan.

Agad ko siyang sinita, “Anong oras na? Bakit ngayon ka lang nagising?” lumingon siya sa akin na para bang nakakita ng multo.

“Ackk—paalis na po.” Sagot niya habang nagkakamot ng batok.

“Wala ka bang planong mag-almusal? Bumili ka na lang ng pandesal sa kanto.” Kumaway siya sa harap ko.

“No, Dad. Doon na lang po ako kakain sa labas—” mautal-utal niyang sambit habang umaatras papuntang pintuan. Kakaiba na talaga ang kilos niya ngayon.

“Allen, nagdududa na ako sa mga kinikilos mo. Siguraduhin mo lang na wala kang tinatago sa akin. Kapag nalaman kong may ginawa kang kalokohan, ingungudngod ko mukha mo sa hagdan.” Banta ko sa kanya. Lumalabas na naman ang pagka-demonyo ko.

“O-opo, Dad.” Diretso niyang sagot sabay tindig. Sumenyas siya sa pinto, “Pwede na po ba akong umalis—” Magsasalita pa sana ako pero parang tanga na siyang tumakbo palabas ng pinto.

Hindi talaga marunong magsinungaling si Allen, tsk tsk. “Pambihira ka talagang bata ka.” ’Yun na lang nasabi ko kasabay ng isang malalim na buntong-hininga. Kahit malaking tao si Allen, parang bata ang isip na binigyan ng piso pang pisonet.

Nang mamatay ang mommy ni Allen, naramdaman ko ang unti-unti niyang paglayo sa akin. Sa edad na disi-syete, nahihirapan na akong kontrolin siya. Mabuti pa si Romeo, kahit papaano kasundo niya ang kanyang anak na parang magkaibigan lang. Kahit anong gawin ko, mahirap maging isang ideal na ama kay Allen. Hindi ko alam kung kailangan pa ba iyon o hindi na dahil matanda na rin naman siya at sanay na siyang wala siyang nanay.

Hindi ko na alam ang gagawin sa kanya.

Dahil wala naman akong makakain ngayon, bumalik na lang ako sa kwarto ko at naghubad ng saplot sabay higa sa kama. Napansin ko ang repleksyon ko sa salamin. Tanaw ang hubad kong katawan, nag-flex ako ng braso at chest muscle ko—dismayado ako sa kung anong meron ako ngayon.

Hindi naman ako nalalayo sa dating hulma ng katawan ko, kahit papaano naaalagaan ko pa rin ang katawan ko kahit hindi na ako pumupunta sa gym. Pero ngayon, hindi ko masasabi na nasa magandang kondisyon ako. Nawawala na ang mga muscle cuts ko di tulad dati. At sa mga oras na ito, napapaisip na ako—mukhang kailangan ko na talagang alagaan ang sarili ko.

Tatanggapin ko na kaya ang alok na trabaho ni Romeo?

---

Agad akong nag-asikaso para pumunta sa gym. Maaga ako nang pumunta at dumiretso sa locker room, umaasa ako na hindi ko na makikita ang mga ka-gym buddy ko dito since matagal na akong hindi nakakapagpa-member. Per day na ako nagbabayad. Sa hindi inaasahang pagkakataon, bigla akong inakbayan ng dati kong trainer na nakabungisngis.

“Tanda!” Bati ko sa kanya.

“Himala at nadalaw ka dito ngayon? Kamusta ka na?” Bati ni Tanda. Siya lang naman ang nagmamay-ari ng maraming gym dito sa lugar namin, kabilang na ang gym na kung saan ako ngayon. Siya din ang dati kong trainer noong nagsisimula pa lang ako mag-gym. Kahit nasa edad na singkwenta na siya, hanggang ngayon hindi pa rin niya napapabayaan ang sarili niya. Makikita sa suot niyang hapit na t-shirt ang magandang hulma ng braso at dibdib niya. Wala pa ring panama ang ibang member dito. 

Isa siyang alamat.

“Ayos lang, Tanda, tulad pa rin ng dati.” Tipid kong sagot. Lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakaakbay sa balikat ko habang nakatingin ng seryoso.

“May bago ka na bang gym na tinatambayan? Sabi ng kaibigan ko na nakakita sa inyo, doon ka na tumatambay ngayon kasi maraming chiks?” Tinutukoy niya ang gym na tinatambayan ni Allen. Tinanggal ko ang pagkakaakbay niya habang bumubungisngis siya.

“Walang mapili na chiks dito sa gym mo, Tanda. Puro may sabit.” Pang-aasar ko sa kanya. Ang totoo niyan, wala akong interes sa mga babae ngayon.

“Kahit kailan, ang sakit mong magsalita, bata ka.” Nailing na lang si Tanda sa akin. Natigil siya nang mapansin niya na may mali habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa. Ayan na naman ang tingin niya. Hanggang ngayon, hindi pa rin nagbabago. Panigurado may mapupuna na naman siya, “Tumataba ka na, ah. Hindi na tulad dati ang mga cuts mo. Malambot ang braso mo at lumobo ka na ngayon. Hindi ba sabi ko sa ’yo wag mong pabayaan ang sarili mo? Lumulutang ang mga fats mo kaysa sa muscle mo. Baka naman may bisyo ka?” Sermon niya sa akin. Ganyan siya ka-protective.

Napakamot na lang ako ng ulo, “Puro lamon lang ako, Tanda, stress masyado sa negosyo kaya hindi na ako nakakadalaw dito.” Paliwanag ko. Nilapag ko ang gym bag ko at saka kumuha ng towel at nilagay sa balikat, “Mukhang tama ka. Napabayaan ko na nga katawan ko.”

Nabigla ako nang sikuhin ako ni Tanda, “Hulaan ko, kaya ka pumunta dito may bagong raket ka ngayon.” Sambit niya. Kahit kailan, ang bilis makahula ng gurang na ’to. “Babalik ka na ba sa trabaho mo?”

“Oo, Tanda, kailangan magpaganda ng katawan. May huling laban pa ako.” Sambit ko kay Tanda. Doon na siya tumawa ng tumawa habang nakaakbay. Alam niyang nagmo-modeling ako dati pa, siya lang naman ang nagpursigi sa akin na magpatuloy sa pagmo-modelo.

“Kaya hanga ako sa ’yo Steven, kahit hindi ka na pabata, palaban ka pa rin. Sa lahat ata ng naging trainees ko dito, ikaw na lang ang nag-aalaga sa sarili kahit papaano.” Bulong ni Tanda, mukhang seryoso ang loko. Siguro nasa late life crisis na siya ngayon.

Umakbay naman ako sa kanya at saka bumulong, “Sagana ako sa….” Nagsenyas ako na pagitan ng hita ko. Bigla niya akong tinapik sa braso, medyo masakit ’yun.

“Steven, sa tanda kong ’to, ngalay na ngalay na ang kamay ko haha.” Para na kaming timang na nagtawanan. Buti na lang kami pa lang dalawa ang nandito sa locker room. “Maloko ka talagang bata ka, sige na, mauna na ako. May aasikasuhin pa akong ibang trainees sa kabilang gym. Kaya mo na sarili mo.” Paalam niya, kasunod noon ay palabas na siya ng kwarto. “Mag-gym ka lang dito hangga’t gusto mo, wag mo na problemahin ang membership fee, ako na bahala!”

Sumaludo ako sa trainer ko, “Saludo talaga ako sa ’yo, Tanda!” Matapos noon, umalis na siya.

 Pambihira talaga siya.

---

Inayos ko na ang isusuot ko, buti na lang at hindi pa tinanggal ang laman ng locker room ko—nakita ko pa ang mga luma kong damit.

Nag-stretching muna ako bago sumabak sa laban. Pagkalabas ko ng locker room, diretso ako sa bench at inilapag ang towel. Chest workout muna, kasi ’yon ang tingin kong kailangan kong pagtuunan ng pansin ngayon. Kadalasan sa mga modeling agency na napasukan ko dati, hanap nila ’yong may magandang dibdib—bonus na lang ang abs at v-line depende sa hinahanap ng agency. Humiga ako at nagsimulang magbuhat ng barbell.

Napansin ko na lang na may babaeng kanina pa malagkit ang tingin sa akin. Maganda at sexy siya, lalo na sa suot niyang CK sports bra na litaw na litaw ang malaki niyang dibdib. Sa balingkinitan niyang katawan, masasabi mong may laban siya sa ibang sexy na members dito. Bago lang kaya siya dito? Ngayon ko lang siya nakita, para siyang si Andrea T.

Hindi ko muna siya pinansin. Halos sampung minuto akong nag-flat bench press bago ako nag-decide na mag-incline dumbbell press naman ng sampung minuto. Tagaktak na ang pawis sa buong katawan ko, bugbog na ang braso at dibdib ko. Pero napansin kong nakapako pa rin ang mata niya sa akin.

Kaya huminto na ako sa pagbubuhat at tumingin sa kanya. Bigla siyang nag-lip bite, hindi ko napigilang ngumiti. Gusto ko na siyang lapitan, pero may takot pa rin sa akin na alam kong makakaapekto sa plano ko. Kahit anong gawin niyang pag-flirt, hindi tumatalab.

Hindi pa rin ako tinatablan ng babae.

Ang dami kong tanong sa sarili ko, at hanggang ngayon binabagabag pa rin ako ng takot. Bakit wala akong gana? Hindi ko na maintindihan ang lagay ko ngayon.

Bago pa siya makalapit, ako na ang lumayo at bumalik sa locker room. Sa inis, nasuntok ko ang isa sa mga locker at inumpog ang ulo ko.

Mas tinitigasan pa ako sa litrato ni Allen.

“P*cha, talagang buhay ’to,” bulong ko sa sarili ko habang nagbubuga ng malalim na hininga.

---

Isang linggo na ang lumipas. Kahit papaano, masasabi kong bumalik na sa kondisyon ang katawan ko, pero hindi pa sa inaasahan ko. Sa tingin ko, handa na ako sa trabahong inaalok ni Romeo.

Nagpumilit si Romeo na siya muna ang maging temporary manager ko, kasi daw mas kilala niya ang agency na nire-refer niya sa akin. So far, naging smooth naman ang lahat.

Isang bagong clothing line ang client ng agency na nirekomenda ni Romeo. Nakafocus sila sa mga T-shirts at underwear. Ngayon, naghahanap sila ng pwedeng maging cover sa isang brochure. Sa pagkakaintindi ko, hindi nalalayo sa porn magazine ang nature ng business ng client. Sexual at sensual ang tema ng photoshoot ngayon.

May ilan akong kasabay mag-audition—lahat sila magaganda ang katawan at mukhang may laban ako. Nang ako na ang tinawag, pumasok na ako. Napansin kong mga bakla ang interviewer—tatlo sila, at nakangiti nila akong sinalubong. Matapos ang usapan namin tungkol sa buhay at sa past experience ko sa modeling, pumunta kami sa mini studio. Pinaharap ako sa camera, sideward, backward. Hanggang sa isa sa kanila ang nagsuggest, “Please remove your T-shirt, Mr. Vasques,” sabi ng interviewer. Hindi na ako nagdalawang-isip, inaasahan ko na ’to. Pagkahubad ko ng T-shirt, napansin ko ang lapad ng ngiti ng mga interviewer.

“Great body, Mr. Delarama’s recommendation was spot on. Alright, next, please remove your pants,” diretsong sabi ng interviewer.

Hindi ko alam kung bakit ako nakaramdam ng kaba. Dapat sanay na ako sa ganito, pero habang hinuhubad ko ang pantalon ko, kinakabahan ako. Nagsimula silang magbulungan at mag-usap. Isa sa kanila, pinaikot pa ako at pinalakad bago ulit nag-usap.

Lumapit ang isa sa kanila at sinabihan ako, “We’ve agreed with my colleagues here; you’re one of the best recommended by Mr. Delarama. Congratulations, Mr. Vasques.” Gusto ko man sumigaw sa tuwa, hindi ko magawa. Kailangan pa rin maging pogi, kaya ngumiti na lang ako sa kaharap ko. “Nainform ka na ni Mr. Delarama sa nature ng business ng client at theme na gagamitin, right?”

“Yes, Ma’am, fully informed,” sagot ko.

“Come on, don’t call me ‘Sir’! Just call me Ma’am Lily, hehehe. And this is Ma’am Samantha, the photographer, and Ma’am Alice, the videographer.” ngiti sa akin ng interviewer. “And please, don’t be so formal. We prefer a light and relaxed working environment here.”

“Understood, Ma’am Lily.”

“the way, are you ready right now? We’re planning to put you to work immediately since you already have experience from your previous modeling job. This will just be a smooth run because we want to see more of your potential. Don’t worry, you’ll be working alongside other models today.”

Ngumiti ako, “No problem, Ma’am Lily.”

“Good to hear. My P.A. will take you to the dressing room. Please be mentally prepared. I know you have experience in modeling, but it’s different when you know how to communicate with the camera. You know what I mean, right?”

“Understood.”

Bigla niya akong tinapik sa braso, “Don’t be so nervous, hahaha. It’s just friendly advice,” masaya niyang sambit. Hindi na ako tuluyang nakapag-react—kahit jolly siyang tignan, ang weird ng dating sa akin. Umalis na siya sa harapan ko at kinausap ang mga kasama niya, “Girls, we have to go. P.A., please inform the other models to come back next time. We’ll set a new schedule. We’re going to eat out first, you take care of things here,” wika ni Ma’am Lily, sabay alis ng kwarto. Agad na akong nagbihis ulit. Pumasok ang isang babae at tinawag ako para sundan siya.

Ilang sandali pa, nakarating kami sa isang kwarto, siguro dressing room na ito. May tatlong model doon, puro lalaki at walang saplot na damit. Ang iba, nagfe-flex sa salamin, at lahat sila, hindi maitatanggi na magaganda ang katawan.

Dinala ako ng P.A. sa station ko na may divider. Sinabihan niya akong may darating para mag-makeup at magdala ng susuotin ko. Sinukat ang balikat, braso, waistline, at bulge ko hanggang sa likod nang walang malisya. Dapat sa mga oras na ito, tinitigasan na ako sa babaeng kaharap ko, pero hanggang ngayon, wala pa rin.

Nginitian ako ng P.A., “Mr. Vasques, I’ll come back later to orient you.” Matapos noon, umalis na siya.

Nabigla na lang ako nang may kumausap sa gilid, “Steven Vasques, right?” sipat sa akin ng isang model, may itsura din siya. “Romeo has mentioned you to me—he’s a friend of mine.” Hindi ako sumagot, tinignan ko lang siya ng diretso, saka siya umatras at natauhan. “Sorry, my bad. I forgot to introduce myself. I’m Christian Sy, and I’ve been a model here at the agency for two years. Romeo is my gym buddy, and he’s the one who referred me here.”

“Nice to meet you. We’re on the same page,” tipid kong sagot. Ayokong makipag-usap kung kani-kanino, pero napipilitan akong sumagot.

“Nainform ka na din ba ni Ma’am Lily sa mga gagawin dito?” usisa niya, tumango na lang ako. Hindi talaga ako magaling makipag-usap sa mga tao. “Good news. Sorry if I’m chatty. It’s just that there might be some conflict when we’re in front of the camera.” 

Naguluhan ako sa kanya. Conflict? Anong klaseng conflict?

“think there won’t be any problems” tipid kong sagot..

“Mamaya, baka bawiin mo ’yan,” sambit niya, sabay ngisi sa akin.

“What do you mean?” tanong ko. Sasagot na sana siya nang may tumawag mula sa pinto.

“Christian, please get changed. The manager is calling for you,” sigaw ng lalaki sa kausap ko. Napakamot na lang siya ng ulo.

“You’ll find out once you’re on the field.” sambit niya sabay kuha ng kanyang jacket, “I’ll head out first; my manager is looking for me. If you have any questions, the P.A. of Ma’am Lily is around and will assist you.” sambit niya, natapos noon lumabas na siya ng kwarto.

Hanggang ngayon naguguluhan parin ako sa sinabi niya, anong ibig sabihin niya doon?

Kabanata 4 (R18+)

Steven’s POV

Lumipas ang kalahating oras ng paghahanda para sa photoshoot. Ang mga susuotin kong damit at underwear ay nakahanda na, balot na din ako ng body oil sa buo kong katawan— inayusan ako ng make-up artist ni Ma’am Lily.

Ang maganda dito, propesyonal kung magtrabaho ang mga make-up artist, hindi tulad sa ibang agency na napasukan ko dati na kung makatingin ay gustong kang karnehin. Walang malisya at homey ang ambiance. Kahit papano, naging magaan sa akin ang lahat, nakakwentuhan ko na ang dalawa pang model na makakasama ko habang inaayusan kami. Kahit papaano, positive feedback ang narinig ko sa kanila kumpara sa mga sinabi ng kausap ko kanina na model sa waiting room.

Ilang saglit lang, ako ang unang tinawag ng P.A, sabay na kaming pumunta sa modelong studio. Doon ako sinalubong ni Ma’am Lily.

“Are you ready, Mr. Vasquez? Like I said, you’ll have someone joining you now.” Ilang sandali, may pumasok sa studio. Nakita ko si Christian. “Goodness, Mr. Sy, you’re late again! We just had lunch, and now you’re only reaching us? We’ve been working together for so long, and you’re still like this! Grrr!!”

“Sorry, Mama Lily. You know someone else does my makeup, huhuhu. Can I just have a hug.” Hindi na dapat ako magtaka, dalawang taon na siya dito sa agency. Kilala na niya si Ma’am Lily.

“Goodness! Fine, stay away from me, or your makeup will smudge. Oh dear!” Tulak ni Ma’am Lily kay Christian. Mukhang matagal na silang magkakilala. “Sorry for that. By the way, Mr. Vasquez, he will be your partner. Mr. Sy, this is Mr. Velasquez. I’m hoping you two will work well together; I need your cooperation. Is that clear?”

“No problem, Ma’am,” tipid kong sagot.

Lumapit siya at saka umakbay sa akin na para bang close na kami. “Nice, ikaw pala ang makakasama ko. Galingan nating dalawa!” Masayang sambit niya sa akin. May kakaiba akong nararamdaman sa kanya. Hindi ko lang matukoy. Hindi na lang ako umimik.

Bago magsimula ang photoshoot, in-orient na kami sa gagawin namin. Kahit papano, naintindihan ko na ang napag-usapan namin ng photographer since may experience na rin ako sa nude photography. Medyo sexual ang gagawin namin dito, iyon ang inadvise sa amin ng photographer.

Nang maging maayos na ang lahat, sumalang na kami sa harap ng camera at kinuhanan na kami ng litrato suot ang pulang polo at semi-fitted na pantalon. Medyo casual ang dating ngayong una pa lang, ganoon din sa kasama ko.

Minsan, nakaakbay pa siya sa akin na para bang magkakilala lang kami. Kung titignan siya, may pagkahawig siya sa anak ko. Hindi ko alam kung paano ko nasasabi, sa tuwing sisilay ako sa lalaking ito, napapasecond look ako, akala ko si Allen. Marahil sa liwanag ng flash ng camera kaya ako namamalikmata.

Bawat flash ng camera, ibang postura ang binibigay namin ayon sa gusto ng photographer. Iba ang pakiramdam kapag kaharap ang camera; di ko alam sa sarili ko—masyado akong natutuwa. Ngayon na lang ulit ako nakapagmodelo, ilang taon na rin ang nakalipas.

Muntik ko nang makalimutan kung bakit ako huminto sa ganitong trabaho. Ang akala ko, magiging mabigat ang lahat ng mangyayari dito; na-undrestimate ko ang lahat. Naging magaan ang unang tagpo, pero sa mga sumunod na pangyayari, nag-abiso na ang photographer na unti-unting hubarin ang suot namin.

Naging sensual na ang mga sumunod na nangyari. Napansin ko sa katabi ko na nagbukas na siya ng butones ng polo. Sinundan ko naman at saka ko binuksan ang zipper ng pantalon ko pababa. Lumapit ang P.A at saka kami binahiran ng langis sa katawan. Kasunod ng papiri ng photographer, kinunan kami ng litrato.

Maayos pa sana, hanggang sa unti-unting hinuhubad ang suot naming saplot habang kinukunan kami ng litrato. Tuluyan na kaming naghubad ng pants.

Lumapit siya sa akin at saka humawak sa bewang ko. Halos dikit na ang katawan namin at ramdam ko ang init ng kanyang hininga. Nakatingin siya ng matalim sa akin, parang anumang oras gusto niya akong kainin. Nanatili akong tahimik, pero ang kabog ng dibdib ko ang lakas.

Alam ko sa sarili ko na straight ako, at imposibleng kabahan ako sa kaparehas ko ng tribo. Itong kaba sa dibdib ko, hindi normal. Hanggang sa mapansin ko na lang na kumikiskis ang bakat ng suot niyang brief sa akin. Ramdam ko ang init noon, at tangina lang—tinatamaan ako.

Lalo pa siyang naging agresibo nang gumapang ang kamay niya sa garter ng brief ko. Hindi ko alam kung kasama ba iyon sa mga pose na dapat ibigay sa photographer o talagang sinasadya niya. Hinayaan ko lang siya. Sa sumunod na flash ng ilaw, ang kamay naman niya nasa likod at nakahawak sa pisngi ng pwet ko.

“Good. Very good,” seryosong wika ni Ma’am Lily habang nanonood sa amin. May mali na dito.

“Goodness, that’s quite a big.” Hindi ako pwedeng magkamali, narinig ko ang bulong niya sa akin. “Hnng.”

Kaya matapos ng photoshoot, binigyan kami ng thirty minutes na break para sa dalawang susunod na model na sasalang. Nang makalayo na kami sa set, agad ko siyang kinompronta.

“Kasama ba iyon sa dapat nating gawin?” diretso kong tanong sa kanya. Nabigla na lang ako nang hilain niya ang kamay ko papunta kung saan. Hindi na ako nagpumiglas.

“Follow me,” mariin niyang sambit sa akin. Hinayaan ko lang na tangayin niya ako paalis ng studio. Dumiretso agad kami sa dressing room. Pagkasara ng pinto, hindi ko inaasahan ang mariin niyang halik sa akin.

Bigla ko siyang natulak palayo. “Fuck! Why did you kiss me? Don’t tell me you’re gay?” mariin na tanong ko sa kanya. Ngumisi siya sa akin.

“Yeah, damn it. I’m attracted to you. I’ve wanted to be close to you for a while.” Ngayon nag-iba tono ng boses niya. Sa tingin niya sa akin, para siyang libog na libog.

Lalapit pa sana siya para halikan ako, pero pwersahan ko na siyang isinandal sa pader at hinarangan ng braso ko ang leeg niya. “Hindi ka talaga titigil? Baka hindi na kita matantsa—” Hindi siya nagpaawat, hinawakan niya ang batok ko palapit sa kanya at bigla niya akong hinalikan ng mariin.

Ang pakiramdam na ito, pamilyar. Nang idilat ko ang mata ko, nakita ko ang repleksyon ni Allen sa kanya. Hindi ko makontrol ang sarili ko.

“Hnnng…” nang matauhan ako, agad akong lumayo sa kanya. Ang ngiti niya sa akin sobrang lapad. “Alam kong gusto mo din, wala pang tumatanggi sa akin. Hindi ko iisipin na virgin ka pa, ramdam ko na matagal ka nang natengga, gusto mo bang trabahuhin ko na ’yan?” sambit niya habang palapit sa akin, kagat-labing nakatingin sa akin.

“Lumayo ka—gago—” Nangilabot ako nang dakmain niya ang ari ko at saka niya nilamas. Nakakapanghina. Natagpuan ko ang sarili ko na hindi makalaban sa isang malaking salamin.

Nakangiti siya habang tuwang-tuwa na, “Hehe, tigas na tigas ka na. Hayop ka talaga, tulad mo talaga ang tipo ko. Gusto kong lunukin lahat ng katas na meron ka,” mariin niyang bulong sa akin. Hindi ko alam ang nangyayari sa akin; para akong nawawala sa tuliro. “Don’t worry, it’s just the two of us here—wala nang iba. Magaling akong trumabaho.” Nang matapos niyang bumulong, nanghina ako. Kasunod noon ang paglamas sa dibdib ko habang gumagapang ang halik niya sa labi ko pababa sa leeg ko.

Nawalan ako ng kontrol. Nakikita ko sa kanya si Allen. At ang pakiramdam na ito, sobrang pamilyar. Alam ko straight ako, pero ngayon—fuck, hindi ko na alam kung anong nangyayari sa akin. Hinayaan ko lang siya sa gusto niyang gawin sa katawan ko. Sobra akong nalilibugan. At ang malala, tinitigasan ako sa tuwing naiisip

Hindi ko naisip na si Allen ang kaharap ko.

“Fuck— ack.” Gumapang ang kamay at labi niya pababa hanggang sa maramdaman ko ang pagsuso niya sa dibdib ko habang hinihimas ang burat ko. “Ahhhhmmp…” Napasandal ako nang mariin sa pader, unti-unting inuubos ang lakas ko.

Ilang sandali, tumigil siya sa pagromansa. Lumuhod siya sa harap ko at saka hinubad pababa ang brief ko. Ngayon ko lang nakita ang burat ko na ganoong katigas, tangina. “Simula pa lang alam ko na malaki ang kargada mo, hindi ko akalain na ganito kakinis at kataba. Paniguradong marami kang baon,” bulong niya.

Nahihilo ako, masyadong mabilis ang pangyayari. Nagiiba na ang boses na naririnig ko—boses ni Allen.

“Wag—” pakiusap ko, pero shit lang—wala na ako sa tamang pag-iisip. Hindi ko alam kung epekto ba ito ng gamot na nireseta ng doktor ko o dahil desperado na ako.

“Dad…” Bakit naririnig ko ang boses mo? Bakit sa anak ko pa?

Napapapikit na lang ako, mainit na katas at masikip na bibig ang bumabalot sa ari ko. “Hmmp hmp…” Bakit kapag naiisip ko si Allen, nag-uumapaw ang libog ko. Asar, naguguluhan ako.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at hinawakan ko ang buhok niya saka ako bumayo sa bibig niya. Kita ko na hirap na hirap na siya.

At ang mga tingin na iyon, nanunumbalik sa alaala ko ang nangyari noong maglasing ako.

Si Allen, kasama ko sa kama niya habang lumuluha. Ang suot ko ng panahong iyon, ’yun ang sinuot ko noong nag-inuman kami ni Romeo sa bar niya. Pero bakit? Imposible, likha lang iyon ng isip ko pero fuck, parang totoo.

“Malapit na—” hindi ko na nakontrol ang sarili ko. Nanghina na ang tuhod ko kasunod ng panginginig ng katawan ko nang umabot na ako sa sukdulan. Bawat pilantik, dumadausdos ang katas sa lalamunan niya. Nabigla ako nang iluwa niya ito kasunod ng pagkalat sa buong mukha niya.

Nakaramdam ako ng hilo at sobrang pagod pero nanatili pa rin akong nakatayo habang nakasabunot sa buhok niya. Parehas na kaming pawisan at naglalangis ang buong katawan.

Matamis na ngiti ang pinakita niya sa akin habang nilalantakan ang kumalat na tamod sa pisngi niya. “Ahh shit, sarap. Ang dami mo palang kargada, hayop ka.” Wala akong naging tugon, naghabol lang ako ng hininga at hanggang ngayon, masakit pa rin ang bayag ko sa dami ng nilabas ko—kumakatas pa iyon pababa sa sahig.

Tumayo siya at saka bumulong sa akin, “Don’t worry, no one else will know about this. Next, I’ll make sure you won’t regret what we’re about to do.” Matapos niyang sabihin iyon, nabigla ako nang hawakan niya ako sa ulo at saka pwersahan niya akong hinalikan. Lasang-lasa ko ang alat na manamis-namis sa bibig niya at lahat ng iyon pinasa niya sa akin. Hindi ko na nakontrol, nalunok ko. Gusto kong sumuka pero di ko na nagawa.

Fuck, panay punas ako sa bibig ko. “Is this your first time experiencing this? It’s no wonder for someone straight like you; you’ll probably keep craving this feeling.” Hindi ako kumibo. Nagsimula na siyang mag-asikaso ng sarili na para bang walang nangyari.

“I’ll go ahead; I’m done here.” Sambit niya nang matapos na siyang mag-ayos. May inabot siyang maliit na paper card mula sa jacket niya. “Ito ang number ko. Kung gusto mong mag-explore, kontakin mo lang ako. Hindi ka magsisisi.” sabay kindat niya sa akin.

Matapos noon, iniwan na niya ako sa kwartong walang lakas.

“Fuck…” ’yun na lang nasabi ko sa sarili ko.

Natapos ang nangyari, gulong-gulo pa rin ako sa sarili ko. Simula’t sapul, alam kong babae ang gusto ko, pero ngayon nagsisimula na akong kwestyunin ang sarili ko. Oh, may bagay ba akong nakakalimutan?

Sa tuwing may magandang babae akong natitipuhan, hindi na ako tinitigasan tulad dati. Pero sa tuwing naaalala ko si Allen, hindi ko mapigilan ang sarili kong malibugan.

At ang mga alaala noong may nag-blowjob sa akin, hindi ako pwedeng magkamali—si Allen ang nakikita ko. Ang boses niya, ang tindig niya, sa tuwing pumapasok iyon sa isip ko—nangingilabot ako ng sobra.

Tumigil ako sa pagmamaneho sa isang tabi ng kalsada. Nang kapain ko ang pagitan ng hita ko, napansin ko na lang na basang-basa na ang loob ng brief ko, puno ng tamod.

Hindi ko na alam ang gagawin ko. Para akong timang. Dahil ba ito sa gamot o sa sobrang pagod ko ngayong araw? O sa nangyari kanina? Nagsisimula na akong maguluhan, gusto kong matapos agad ito.

Dumiretso agad ako sa bahay at saka ko pinarada ang sasakyan. Pagpasok ko sa loob, madilim tulad ng dati. Kaya agad akong pumanhik sa kwarto ni Allen. Ang pakiramdam na ito, pamilyar na pamilyar. Para bang nangyari na ’to, pero malabo ang lahat. Huminga muna ako nang malalim at saka sumilip sa kwarto niya.

Nakita ko si Allen at hindi ko inaasahan ang mga nasaksihan ko.

Kabanata 5 (R18+)

Steven’s POV

Gabi na nang makauwi ako sa bahay mula sa agency. Ngayon ko lang ulit naramdaman ang sobrang pagod galing sa trabaho. Nang makapasok na ako sa bahay, madilim tulad ng dati. Hanggang ngayon hindi parin mawala sa isip ko ang nangyari sa dressing room.

Ang boses, tinig at bawat galaw ng modelo na iyon sa waiting room, repleksyon ni Allen ang nakikita ko. Kaya naisipan kong agad na pumanik sa kwarto ni Allen, kailangan kong kumpirmahin ang lahat.

Ang pakiramdam na ito, pamilyar na pamilyar ang pakiramdam na ito. Para bang nangyari na ’to dati, ngunit malabo ang lahat. Huminga muna ako ng malalim at saka siya sumilip sa kwarto niya. Pagpunta ko sa kwarto ni Allen, hindi ko inaasahan ang mga nakita ko.

“Allen. Anong ginagawa mo?” agad siyang nalingon sa akin, gulat na gulat. Makalat ang buong kwarto niya, at kapansin pansin ang papel sa sahig niya.

“Dad!” napansin ko nalang na may tinatago siya sa kanyang likod, “Bakit gising pa po kayo hehe—”

Sana mali ang hinala ko.

Marahan akong lumapit sa kanya at seryoso akong tumingin sa kanya, “Sagutin mo tanong ko, anong ginagawa mo? ’Yang papel na hawak mo, abot mo sa akin.” nilahad ko ang kamay ko sa harap niya, “’Yang hawak mo sa kamay mo, akin na lapit mo dito.” seryoso kong sambit.

Napakamot siya ng ulo, “Hehe Dad kumain ka na po ba—” iniiba niya ang usapan.

Nagtaas na ako ng boses, “Sabing iabot mo!”

Pumasok ako sa kwaryo n’ya at, “Dad naman, wala lang ’to. Nagdadrawing lang ako— acck!” hinablot ang kamay at kinuha ang papel na hawak niya. Doon na siyang nagsimulang magmakaawa, “Dad sorry hindi na mauulit— huhu.”

Sumasakit ang mata ko habang binabasa ang papel na nakuha ko sa kanya. “Tres ang grado mo, sa tatlo mong subject.” mariin kong sambit sa kanya, yumuko lang siya sa akin. “At lahat ng subject na iyon puro pang umaga, tapos bumagsak ka.”

“Magpapaliwanag ako Dad—”

“Limang minuto…” Hindi ito ang inaasahan kong makita sa kanya. Pakiramdam ko biglang sumakit ang sentido ko. Tumindig ako ng mabuti, parang bumubulong nalang si Allen sa hangin. Wala na akong maintindihan sa mga palusot niya.

“…at ganun po ang nangyari— Dad…” iyon nalang ang huli kong naintindihan nang kumalma ako. Nilibot ko ang tingin ko sa paligid, isang bagay ang nakapukaw ng atensyon ko.

“No, Dad!” sigaw ni Allen habang palapit ako sa ilalim ng kama niya. Napahawak ako sa isang tumblr, ngayon ko lang nakita ’to ang malangsa ang amoy, “Akin na po iyan, Dad naman—” tinuktok ko ang ulo niya ang hawak kong thumblr.

Sex toy..

“Tarantado kang bata ka puro ka kamanyakan! Ito ba natutunan mo sa school? Dito lang ba napupunta lahat ng binibigay ko sayo lintik kang bata ka!?” sigaw ko sa kanya. Iyon ’yung nakikita kong binebenta sa online shop. Nakakapangkulo ng dugo.

Panay ilag lang siya, “Aray ko Dad! Masakit— Tama na po baka masira—” lalo sumakit ang sentido ko sa kanya.

“Pasaway ka talaga masisira talaga to sa ulo mong bwisit kang bata ka— Inuubos mo allowance mo dahil dito! Putragis ka!”

Nang makalayo-layo na siya sakin, “Dad naman. Parehas naman tayong lalaki ehn Pamparaos ko lang naman ’yan eh. Wala naman akong girlfriend huhu—”

Binato ko na sa kanya ’yung fleshlight, “Wag mo ’ko idamay sa kalokohan mo demonyo ka! Gago ka talaga! Wala akong pake kung jakolero ka, kapag nakita ko pa ’tong pakalat kalat ipapalunok ko sa ’yo ng buo ’yang laruan mo!!” inis kong sambit kay Allen. Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakakita ng ganyang laruan. Hindi ko akalaing lalaki siya ng puro kamanyakan ang naiisip.

Kinuha ko ang unan at, “Opo Dad huhuhu—acck arayyy!” binato ko pa sa kanya.

“Magligpit ka ng kwarto mo. Kapag nakita ko pang makalat ’yan bukas mababali tong kamay ko sa kakasapok sayo.” bigla ko nalang natapakan ang maliit na goma na may matulis na bagay. Pink ang kulay na iyon at silicon rubber— pagkadampot ko, agad kong binato sa kanya, “Tangina ka talaga. Kapag nakita ko pa ’yang vibrator na ’yan ngunguyain mo ng buo ’yan.”

“Promise Dad, mag-aasikaso na ako— wag mo po sirain ’yan huhu.”

Agad akong lumabas ng kwarto at binagsak ang pinto sa inis. Lalong sumakit ang ulo ko sa nakita ko.

Hindi ito inaasahan kong makita. Hindi ko alam kung bakit pagpasok ko sa kwarto ko, nawala ang inis at galit ko sa kanya. Tama lang naman na magalit ako dahil puro bagsak ang tatlong pang-umaga na klase niya.

Hindi ko mapigilang mangiti. Napahawak nalang ako sa sentido ko habang naalala ang nangyari kanina, “Tangina, hindi ko akalaing ganoong kalibog ang anak ko..” Hindi ko akalain sa pagiging childish niyang umarte, may kalokohan nang nalalaman ang anak ko.

Kailangan ko na magpaschedule ng appointment sa doktor ko.

Namalayan ko nalang na tinitigasan ako sa loob ng pantalon ko. Sobran akong tinitigasan. Agad akong naghubad ng saplot sa katawan at huniga ako sa kama ng walang suot. Marahan kong minasahe ang alaga ko habang inaalala ang nangyari kanina sa trabaho.

Ang boses ni Allen, ang bagay na pumapasok sa isip ko nang mga panahong iyon, lalo akong ginaganahan. Mariin akong humawak sa ari ko at pikit matang umuungol, 

“Hnng  shit— Sige pa. Isubo mo lang— tangina ka Allen—” natigilan ako nang biglang malaglag ang cellphone ko sa sahig. adoon na ako natauhan sa nangyayari.

Agad akong bumangon at saka ko napahawak sa ulo ko, “Arrgh, mali to.” bakit ko ba pinagpapantasyahan ang anak ko? Tangina, sinasaltik na naman ako.

Putangina, pambihirang buhay ’to.

---

Hindi maganda ang umaga ko, kahit kumpeto ang tulog ko, maya’t maya ako nagigising ng walang dahilan. Marahil sa gamot na nireseta sa akin, naabisuhan din ako na ito ang magiging side effect. Alas singko ng umaga.

Nagbihis ako ng boxershort at saka ko naisipang sumilip sa kwarto ni Allen. Nakinig naman siya sa sinabi ko kagabi, malinis na ang buong kwarto niya at ngayon mahimbing siyang natutulog. yakap ang nakarolyo na kumot. Panaw mula dito sa pintuan ang tanging suot na brief, bakat na bakat ang ari niya doon. Mas kumportable siya na wlaang suot, sa laki ng katawan niya— palaging mainit ang pakiramdam ni Allen. Parehas lang siya sa ’kin.

Lumapit ako sa kama at naupo sa gilid. Pinagmasdan ko siya habang natutulog, ang inosenteng bata. Ako lang tanging gumugulpi sa kanya at hindi niya masyado dinidibdib iyon. Sa inosente niya, hindi ko siya maiisipan na may kamanyakang natatago si Allen. Lahat ng iyon hindi ko inasahan kagabi.

Hindi ko pa kilala ang anak ko.

Umisod siya ng konti, pagkahiga ng maayos natanaw ko ang buo niyang katawan. Kahit papano batak na din ang katawan niya dahil sa madalas na pag-gigym malapit lang dito sa lugar namin. Nang bumaba ang tingin ko sa kanya, tanaw ang matambok niyang brief. Noong bata pa siya, napapansin ko na may ipagmamalaki si Allen. Hindi ko akalaing malapit na niya akong higitan. Gwapo at malaking tao si Allen, sinuro namana lang niya sa akin ang katawan pero sa iba pang aspeto— nakuha niya sa nanay niya na singkitin ang lahi.

Hanggang ngayon inaalala ko parin ang mga nangyari, hindi parin siya mawala sa isip ko at malakas ang pakiramdam ko na hindi lang iyon basta likha ng imahinasyon ko.

Lumapit ako sa kanya ng mabuto at tinignan ang muka niya, hindi ko alam kung bakit gumagwapo siya sa paningin ko. May nag-uudyok sa akin na lalo pa siyang lapitan isang pulgada layo sa kanya. Hanggang sa,

Bigla kong nadaganan ang braso niya at nagising siya bigla. Halos mapatalon siya palayo at malaglag sa hinihigaang kama, “Dad?!”

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o kakabahan. Baka kung ano ang isipin niya. Inayos ko parin ang tindig ko, “Gumising kana.” seryoso kong sambit.

“Pambihira ka naman Dad, aatakihin ako sa puso sayo eh.” sambit niya habang tinatapik ang dibdib niya. “Walang pasok ngayon ah?! Weekends naman ngayon, diba?” tanong pa niya sa akin.

Tumayo ako ng kama niya at saka, “Magluluto ako, kapag hindi kapa bumangon pagkatapos ko magluto ihahalik ko sa pisngi mo ang pwet ng bagong init na kawali.” banta ko sa kanya. Bumalik nalang siya sa kama at saka nahiga. Nagtalukbong ng kumot at saka natulog ulit.

---

Nangilabot ako nang may biglang humawak sa bewang ko.

“Tangina—” nilingon ko si Allen.

“Dad, luto na ba?” muntik ko nang matapon ang laman ng kawali. Agad siyang nanakbo palayo sa akin nang akmang ibabato ko ang hawak kong sandok.

“Punyeta ka! Umupo ka dyan!” sigaw ko sa kanya habang bitbit ang bagong lutong garlic omelet. Habang inaayos ko plato namin, napansin ko nalang na nakatitig siya sa akin ng seryoso.

Sinamaan ko siya ng tingin, “Dad, naninibago ako sayo. Hindi ka naman madalas magluto. Ano pong nakain ninyo?”

“Ayaw mo ba? Sige ikaw magtuloy nito.” kukunin ko sana ulam pero agad niyang hinila ang plato.

“Dad, seryoso ako. Not like that, nakakapanibago lang. Hindi naman ako sanay na nilulutuan ng breakfast except kay mom..” bago pa niya ituloy ang pagsasalita.

“Allen.” mariin kong sambit sa kanya. Alam kong alam niya ang gusto kong iparating. “Pwede bang kumain ka nalang?”

“Okay..” matapos noon nagsimula na siyang kumain ng tahimik.

Ayokong mag-oopen siya ng topic tungkol sa Mom niya. Ayoko nang maalala uli ung panahong kung gaano ako kalugmok. Kaya matapos ang nangyari noon, Tahimik na kaming kumain. Para bang dinaanan ng anghel. Nang matapos na kaming kumain, nagligpit na ako ng kinan namin. Habang naghuhugas ako ng pinggan, napansin kong may nilabas si Allen na hindi ko ikinatuwa.

“Bakit mo bitbit laptop ko?” tanong ko sa kanya.

Napakamot lang siya ng batok, “Sorry Dad hindi ako nakapagpaalam na hihiramin ko ’to. Sunod sunod project ang tinatapos ko, malapit na din ang deadline. Mga hindi naman magpaparticipate groupmates ko kaya wala akong choice.” sabit niya habang nagtatype sa laptop. Isa na iyon sa mga nakakabwisit na narinig ko ngayong araw.

“Matagal na kitang sinasabihan na tigilan mo pagiging mabait mo sa classmate mo pero ayan ka na naman sa pagiging uto-uto mo.” sermon ko habang binabanlawan ang plato na pinagkainan namin. Sa totoo lang palagi ko siyang pinapaalalahanan. Simula’t sapul palang na maghighschool siya hanggang tumungtong sa college, pagiging uto-uto sa mga classmate niya ang naririnig ko sa kanya. Hindi ko alam kung saan niya nakuha ang ugali na iyon, wala iyon sa lahi ng mommy niya— lalo na sa akin.

“Kaya ko naman Dad.”

“Tangalin mo sila sa grupo.” diretso kong sagot sa kanya. Nagsalubong kilay niya sa akin, tinignan ko siya ng masama. “Kung ako naging kagrupo n’yan, wala silang kalalagyan saken mga tamad mong kagrupo.” dagdag ko pa.

“Dad, napapaisip tuloy ako kung paano ka itrato ng mga kaclassmate mo.”

Lumapit ako sa kanya, “Gusto mo bang itrato kita tulad ng mga classmate ko dati?” tinignan llang niya ako. Nang mahawakan ko na ang daryo, agad kong itinuktok iyon sa ulo niya.

“Aray ko naman Dad. Ang sakit nun huhu.” ngayon panay himas siya sa ulo jiya na hinampas ko.

“Gusto mo pa?” akmang sasaktan ko ulit siya, umilag na siya sa akin.

“Sabi ko nga eh, hindi na po huhu.” matapos non, nagpaalam na siya at nanakbo palabas ng bahay.

Tsk tsk tsk.

---

Dahil weekends naman, nanatili ako sa bahay at naisipang hayaan ang sarili na magpahinga. Minsan nagbabasa ng balita sa dyaryo, tinatapos ang crossword.

Dami nangyaring ganap sa akin nitong mga nakaraan na linggo, kung hindi pagiging baog ko, sunog sa coffee shop, matapos noon— bigla nalang may makikipag-hit-up sa akin. Gusto ko lang magpahinga ngayon, kaya na naman ni Monica na imanage ang store kahit wala ako.

Nais ko lang matahimik ang araw ko ngayon. Puro kamanyakan ang naiisip ko. Ayoko munang problemahin ang issue ko kay Allen. Saka na ako mag papacheck-up kapag naubos na nireseta sa akin.

Kaya naisipan kong manood nalang ng TV, pero kahit sa panonood ko— may bumabagabag parin sa isip ko.

“Ahh Dad!”

Bigla akong nangilabot nang may marinig ako sa isip kong boses ni Allen, nakakatindig balahibo. Ang malala pa doon, unti-unting tumitigas ang alaga ko.

“Shit…”

Kailangan ko munang iklaro amg isipan ko ngayon. Ang mata ko, imbis na nakafocus sa pinapanood ko sa TV. Hindi ko maiwasang malingon sa anak ko na kasalukuyang nakaupo sa sofa at kaharap ang computer.

Suot ang puting T-shirt, ngayon ko lang napagtanto kung gaano kagwapo ang anak ko. Ang pagiging singkitin niya ang nagbigay sa kanya ng dating para sa akin. Hawig na hawig siya sa kanyang Mom na morena, hindi ganoon kaitim, hindi rin kaputian. Hindi siya ang tipikal na tisoy na ma kita mo kung saan, para ngang hindi ko ’to anak kung titignan malayuan.

Palangiti siya at happy-go-lucky, ako lang ata sumasaway sa kanya. Pero ngayon ko lang uli nakita ang seryosong dating niya habang nakaharap sa laptop. At habang tumatagal na nakasilay sa kanya, hindi ko maiwasang gumapang ang mata ko pababa. Tanaw ang suot niyang boxersbrief.

Ngayon ko lang ulit napansing nagsuot ng boxerbrief sa loob ng bahay. Hindi naman bago sa amin ang ganoon, minsan nakaboxershort na walang brief oh minsan long t-shirt lang ang tanging saplot. Hindi naman big-deal sa aming dalawa iyon, dalawa lang kami sa bahay. Ngunit hindi ko makontrol ang tingin ko, natagpuan ko siya na sexy sa kanyang suot. Lalo pang nagwawala sa suot kong short ang natatanaw ko ngayon sa inuupuan ko.

Kahit isipin kong, “Mali ’to, mali to.” pero shit lang, iba ang takbo ng kukute ko ngayon!

Paano kung hindi lang siya basta daydreaming? mga alaalalng bigla biglang sumusulpot sa isipan ko. Paano kung totoo lahat ng mga nai-imagine ko? Na may nangyari talaga sa aming dalawa nang gabing na lasing ako? Na siya mismo ’yon?

Shit lang, hindi talaga pwede mangyari iyon! Hindi ko alam kung bakit hindi na normal ang pakiramdam ko simula nang pumasok sa isip ko ang maruruming pangitain na iyon. Hindi ko na magawang tignan uli si Allen katulad ng dati.

May parte sa utak ko na gusto ko siyang lapitan, tumayo sa harap niya at ipakita ang kaya kong ipagmalaki sa kanya. Gusto kong maramdaman ang mainit niyang kamay sa dibdib ko, gusto ko na magyabang siya sa akin, ang mga mariin na halik, mga kukong bumabakat sa likod ko, mga halinghingan at mariin na bulungan, lalo na ang sikip na—

“Allen hnng…”

Lumingon siya sa akin, “Ano po iyon Dad?” tanong niya na parang tuta. Tumingin lang ako sa kanya, pero ang kabog ng dibdib ko— ayaw patalo. Napahawak ako sa pagitan ng hita ko. Napapansin kong kumakatas na sa suot kong short ang pre-cum sa loob ng suot kong short.

Tangina talaga.

Paano nga kung ganoon ang nangyari? Ama parin kaya ang turing niya sa akin?

“Wala, pagpatuloy mo lang ’yan.” dismayado kong wika sa kanya. Ang dami kong tanong at hanggang ngayon, nadadagdagan pa.

“Okay, sabi mo po eh.” iyon ang sambit niya bago bumalik sa pagharap sa laptop. Huminto siya at biglang lumapit sa akin. Hinawakan niya ang noo ko at, “May sakit ka ba? Ang weird mo talaga ngayon Dad— acck” Hindi ko na siya pinatapos, binato ko agad siya ng unan na hawak ko. “Dad naman.”

Ugh, ngayon nakikita kong cute siyang tignan— shit, nasisiraan na ako ng bait. Kahit saang angulo tignan mali ang naiisip ko.

Mabilis akong umakyat papunta sa kwarto ko at saka ihiniga. Agad kong kinuha ang box ng tissue at saka naghubad ng pantalon. Ngayon nalang ulit ako nagkaroon ng pagkakataon na mahawakan ulit ang matigas kong alaga ng mag-isa sa lumipas na ilang buwan. Uubusin ko araw ko hanggat hindi nablalambot ang alaga ko.

Nangiti nalang ako habang nakahawak sa alaga ko, “Pambihira.”

Kabanata 6

Steven’s POV

“Doc, sa tingin mo, magaling na ako? Tumitigas naman ’yung ari ko, pero ilang saglit lang nawawala din agad,” paliwanag ko kay Doc. Kakatapos lang ng examination namin, at base sa ekspresyon ng mukha niya—wala namang problema. Pero ’yung kaba ko, hindi pa rin nawawala.

“Well, it’s a good sign, but unfortunately—I can’t give you a proper and concrete diagnosis until you’ve finished taking all the medication I prescribed.” Hindi ko alam kung matutuwa ba ako sa sinabi ng doktor o hindi. “In some other points, you’re doing well. Can I ask you a personal question? Are there things that excite you? Like when you see someone—or when they do something in front of you—you feel a kind of heat. It’s like you’re deeply into that person.”

Matapos niyang sabihin iyon, may narinig akong pamilyar na boses.

“Ahhh, Dad…”

Bigla nalang akong nasamid at naubo. Agad naman akong inabutan ni Doc ng tubig. Shit, eto na naman ako. Bakit ba bigla kong naalala ’yun?

“Doc, normal pa ba ’to?” tanong ko ulit kay Doc. Siguro kailangan ko magbigay ng ibang detalye, kaya nagkwento na ako. “I suddenly feel this way towards someone I know, but we don’t have any physical contact. Whenever something reminds me of them, I feel more enthusiastic,” pag-amin ko. Wala naman akong nakitang kakaibang reaksyon sa kanya.

“Normal naman ’yan, sign ’yan na nagiging maganda ang resulta sa’yo. I can say that you’re having a sexual fantasy about a specific person.” Sexual fantasy? Shit, ganoon na ba talaga ako katigang? “And a little personal advice: if there’s someone who makes you feel that same excitement, why not try to cherish it? Who knows, it might help you heal completely.” Sa sinabi ni Doc, parang may gusto siyang ipahiwatig sa akin at hindi maganda ’yun.

“One more thing, Steven, stop calling me Doc. There’s no need for formality. It feels awkward to hear it from you, like we don’t know each other,” wika niya. Tama naman siya na magkakilala kami, matagal na, pero no—

“I insist. Nasa clinic mo ako.”

Natawa nalang siya sa sinabi ko, “Hindi ka pa rin nagbabago, ano? Just remember the supplements I prescribed to you—those that might help. Don’t forget them. I’ll schedule a follow-up appointment for you; come back here after two weeks of medication. I’ll send the results of the first test we did to your email. Is that okay” Tumango ako sa kanya bilang pagsang-ayon.

“Yes, Doc—Ohm—”

“Wilbert. Please don’t use my last name. I’m really not used to you calling me that,” wika pa niya habang inaayos mga gamit sa table niya. “By the way, sorry to ask, have you already visited—”

Biglang nagbago ang timpla ko nang banggitin niya ’yun sa akin, “Para saan pa?” seryoso kong sambit sa kanya.

Alam kong hindi na siya mabibigla sa sinabi ko. Alam niya kung bakit ganito ako kagalit sa kanya. Umabot sa punto na tuwing may nagpapaalala—kumakalabog nang malakas ang dibdib ko at palakas ng palakas iyon.

Kailangan ko nang makaalis dito.

Tumayo na ako at akmang magpapaalam na nang may iabot siya sa aking card. May nakasulat na address at cellphone number.

“If you happen to think of it, I’m just hoping that you might visit them at least once.” Sa sinabi niyang ’yon, lalo lang lumakas ang kabog ng dibdib ko sa takot. Matagal ko nang nais kalimutan ang alaalang iyon, pero shit lang—

Huminga ako ng malalim at nilapag sa table niya ang card, “Alam ko namang alam mo kung bakit siya napunta sa ganoong sitwasyon. It’s their fault. I don’t want to lose the remaining kindness I have left. This is all I have.” seryoso kong sambit sa kanya. Humarap ako sa kanya at saka nagpaalam, “Alis na ako, Doc Wilbert.”

Pagkalabas ko sa clinic, huminga ako ng malalim at pinakalma ang sarili. Nakalimutan ko na iyon, hindi ko akalaing ipapaalala pa niya iyon sa akin.

Matagal ko nang gustong kalimutan ang taong iyon, sa totoo lang.

Bago pa ako tuluyang makaalis, nakita ko si Allen palapit sa akin. Nang magtagpo ang mata naming dalawa, tinignan ko siya ng masama.

“Allen, anong ginagawa mo dito?” seryoso kong tanong sa kanya.

Para siyang nakakita ng multo. “Dad—kakatapos ko lang po bisitahin classmate ko dito, naaksidente. Kayo po? Bakit nandito ka na naman?” Ngayon, binabalik na niya sa akin ang sitwasyon, “Nakita po kita kanina, bumisita ka ulit—May sakit po ba kayo ulit?” Ugh, ayoko ng ganitong pag-uusisa niya. Sumasakit na ulo ko, sinasabayan pa niya.

Napahawak nalang ako sa sentido ko. Kailangan ko nang umuwi. “Anong sakit pinagsasabi mo? Umuwi ka na pagkatapos. Mauna na ako—” Lalakad na sana ako paalis nang…

“Dad, hindi ka magagalit kung maggagala ako ngayon?” tanong ni Allen. Nilingon ko siya, “Sorry, Dad. Naninibago lang talaga ako sa’yo.”

Napabuntong-hininga ako, “Hirap na akong pagsabihan ka, malaki ka na. Bahala ka na sa buhay mo.” Nailing nalang ako habang patalikod sa kanya. Wala akong ganang pagsabihan si Allen ngayon.

Tinawag niya ulit ako. Hindi ako lumingon. Naramdaman ko nalang na hinawakan niya ako sa kamay ko, “Dad, can I invite you for lunch tomorrow? My treat.”

Nilingon ko siya habang naka-poker face, “Anong naisipan mo?”

“Wala lang, tagal na din po kasi tayong hindi nakakapagusap ng maayos. Gusto ko lang po may kakwentuhan.” Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko, pero sa kabila ng inis ko Napahawak nalang ako sa sentido ko, “Pasaway ka talagang bata ka.” Di ko mapigilang hindi ngumiti.

Inabayan ko siya sa balikat at saka ko ginulo ang buhok niya.

Binungisngisan ako ng batang ’to.

---

Kinabukasan, nangako ako sa sarili ko na maagang matatapos ang trabaho ko as modeling. Kahit papaano, naging smooth ang lahat sa akin. Mabuti nalang wala doon si Christian kundi hindi ako makakapagtrabaho ng maayos.

Tinawagan ako ni Romeo kung gusto ko ba daw magpatuloy sa pagmomodeling. Hanggang ngayon, pinag-iisipan ko pa. Kinoconsider ko lang naman ’to bilang part-time job. Hindi na rin naman ako tulad ng dati; habang tumatagal, nagiging insecure na ako sa sarili ko.

Ako lang talaga ang may problema.

Maaga na din ako nakauwi. Sakto, tumawag na si Allen at sinabi kung saan kami magkikita.

Naisipan niyang kumain sa fast food restaurant. Walang masyadong tao, kaya umakyat kami sa second floor at naupo kami malapit sa glass kung saan tanaw ang paligid sa labas.

Hinayaan ko siyang magkwento tungkol sa mga gusto niyang ikwento, nakikinig lang ako. Ngayon ko lang nakita kung gaano siya kainteresado sa kursong kinuha niya. Hindi ko alam kung bakit naibagsak niya ang unang tatlong subjects niya. Hindi rin ako nagtanong dahil alam ko magagawan niya ng paraan iyon. Anak ko ’yan eh.

Sa unang pagkakataon, na-enjoy kong makipag-usap sa anak ko habang kumakain. Natutuwa ako sa mga ganap ngayon. Pakiramdam ko, lalo kong nakikilala ang anak ko. Masaya ako na nag-oopen siya sa akin. Hindi ito madalas mangyari kahit nasa bahay kami. Nakabungisngis lang siya habang kumakain. Para bang hindi ko anak ang kausap ko—parang kaibigan o katropa lang ang Ramdam ko sa kanya. Hindi ko alam, basta natutuwa ako na kasama siya ngayon.

May parte sa isip ko na nagpapakalabog sa dibdib ko. Hindi ko lang matukoy kung ano kaya pinasawalang bahala ko nalang.

Kaya matapos naming kumain, dumiretso agad kami sa shop ko since may wifi doon para makaconnect siya.

Abala ako sa pagcocompute ng sales ng store this month habang siya abala sa pagpipindot sa laptop ko para sa project na ginagawa niya.

Hindi ko maiwasang mapako ang tingin sa kanya habang abala siya sa kanyang ginagawa. Para na talaga siyang isang businessman kung kumilos, lalo akong humahanga sa mga pagbabago niya na napapansin ko.

“Damn..” Hindi rin maiwasan na tigasan ako habang nakasilay sa kanya. Ngayon nakikita ko na si Allen na attractive.

Nabigla nalang ako nang bumulong si Monica, “Ngayon napansin kong ganado na si Allen sa ginagawa niya ah. Nag-usap naba kayo?” tanong niya sa akin.

Hindi ko mapigilang mangiti, “Wala nang problema sa amin.” Parang timang si Monica at niyakap niya ang braso ko.

“My gaaad. Naiingit tuloy ako sa inyong dalawa. Parang gusto ko na rin magkababy hnnng. Tara, gawa na tayo hehe.” lalo pa siyang humigpit ng yakap sa akin. Kahit ikiskis niya ang suso niya sa braso ko, wala akong nararamdaman na libog sa kanya.

Nilayo ko siya sa braso ko, “Sira ulo ka talaga. Bumalik ka sa pwesto mo..” nagpout lang siya sa akin.

“Sunget hmmp!” Hindi ko nalang pinansin. Laking istorbo lang kung dadaldalin ko pa siya. Matapos kong magcompute ng sales ng store, binigay ko na kay Monica ang ledger. Lalabas na sana ako,

“Wait, saan ka pupunta? Iiwan mo na naman ako? Wag ka muna umalis, kararating mo lang eh.” sigaw ni Monica sa akin, hinarap ko siya at—

“Pupunta ako sa lugar kung saan hindi mo ’ko guguluhin,” seryoso kong sambit sa kanya. Kita ang pagkainis niya sa akin. Nagpaalam na ako sa anak ko, “Allen, I have to go. Dumiretso ka sa bahay pagkatapos.” sumaludo lang siya sa akin habang nakaharap sa laptop.

Bubuksan ko na sana ’yung pinto nang, “Hnng, Dad…”

Bigla akong nalingon sa kanya nang wala sa oras. Akala ko tinawag niya ako, nang magtagpo ang mata namin, binigyan niya ako ng questionable look. Agad ako bumaling ng tingin at saka lumabas agad ng shop.

Shit , habang tumatagal lalo akong binabagabag ng mga iniisip ko kay Allen.

Kabanata 7

Steven’s POV

Simula ng gabing iyon, hindi na ako makampante. Maling mali talaga naiisip ko, anak ko si Allen at parehas kaming lalaki. Kailangan ko lang ng makakausap ngayon, kahit papaano pwede makaintindi sa akin.

Kaya matapos ko mag-asikaso sa coffeeshop, pumunta ako sa Gym para makipag-usap kay Tanda. Gabi narin ako nang makarating. Sa tingin ko s’ya lang pwede kong kausapin tungkol sa problema ko.

Kaya nagtanong ako sa magandang babaeng nasa front desk, “Hi miss, nandito po ba si Tanda?”

“Umm, Kayo po si Steven Vasques, tama po ba?”

“Yeah, nabanggit naba niya ako sayo?”

“Yes Sir,, nakausap na niya ako tungkol sa membership. Sabi din po ni boss ito na po ang gagamitin ninyo bagong card.” inabutan niya ako ng membership card, gold ang kulay. “Sa ngayon po wala po siya dito, nasa kabilang gym tumutulong sa renovation.” paliwanag niya. Maganda ang babaeng iyon, sa pagkakataong ito dapat tinitigasan na ako. Siya pa naman mga tipuhan ko— pero wala parin akong nararamdaman na init ng katawan.

“Thank you Miss. Pasabi nalang kay Tanda na dumaan ako dito ngayon.” paliwanag ko, nginitian lang niya ako bago ako pumasok sa loob. 

Dumiretso ako sa locker room para magpalit ng damit. Matapos noon, pumunta na ako sa work-out station at nahiga sa bench. Nagbuhat ng dumbel for chest improvement. 

Mas maraming tao dito kapag gabi, kadalasan mga new member. Sa tagal kong miyembro dito, madami na akong nakitang kababalaghan mapalocker room or shower room. Dito lumalabas ang kulay ng mga miyembro ng gym na ’to kapag sumasapit na ang gabi. Ito rin ang nakita kong paraan para kumpirmahin ang sarili ko, sa huling pagkakataon.

Ilang minuto din ang lumipas, at tagaktak na ako ng pawis sa bugbog ang katawan pero hanggang ngayon wala parin akong ganap.

Ilang minuto pa ang nakalipas, may pansin akong ang babae hindi kalayuan sa akin, at malagkit kung makatingin sa akin. Maganda siya at malaki ang dibdib, iyon ang mga babaeng masarap lamasin kapag katapos magbuhat at magpapawis. Maraming ganitong tao dito sa gym ni Tanda kaya hindi na bago sa akin ’to. Ang matalim niyang ngiti ang naging senyales para lapitan ako.

Huminto ako sa pagbubuhat. Nabigla nalang ako nang makalapit na siya at hinalikan ako ng mariin napara bang kaming dalawa lang ang tao dito. May naririnig akong mahinang hiyawan sa gilid namin, mga kasama niyang babae.

“Hmmm..” shit, masarap siyang humalik. Ilang saglit lang huminto siya na kinabitin ko.

Bumulong siya sa akin, “Lets go, somewhere quiet.” sambit niya. Matapos noon, kinaladkad niya ako sa locker room at saka niya isinara ang pinto.

Sinimulan niya akong papakin sa labi. Kahit pawisan ako, hindi niya iyon ininda- sa panahong ito dapat natuturn-on na ako. Sinabayan ko lang siya sa ginagawa niya, kasunod noon- hinawakan niya ang bayag ko ay saka niya nilamas ng todo habang ako nakakapit sa dalawang malulusog na dibdib niya’t nakalock ang mga labi namin sa isa’t isa. Ilang minuto din namin ginawa iyon pero hanggang ngayon hindi parin ako tinatablan.

Kaya nagdesisyon na ako, “Stop- i said stop.” marahan ko siyang itinulak palayo.

Binigyan niyw ako ng questionable look, “What?” lumapit siya sa akin at sinimulan akong papakin sa leeg, “Do you wan more private? Doon tayo sa car ko, let’s have some fun-” itinulak ko siya palayo.

“Sorry, I’m not attracted to you.” paliwanag ko na kinasalubong mg kilay niya.

“Really? Well, let me say this: No one has turned me down—not you! Not here.” parang may lalabas na usok sa ilong niya sa inis. Hahalikan pa sana niya ako pero nilayo ko na siya sa akin. Hanggang sa napuno na siya, “Don’t tell me you’re a gayshit?” pangbubwisit niya.

Ngumis ako sa babaeng kaharap ko. “This is how you treat a man? Poor you. Now I find you unattractive. Your chubby cheeks turn me off, muka kang hamster. You can leave now-” pero bago ko pa matapos ang sinasabi ko, napakapit nalang ako sa bayag ko sa sobrang sakit. “Arrrgggh!”

“Damn you!” sigaw niya bago siya umalis ng locker room ng padabog. Matapos noon, namilipit na ako sa sobrang sakit. Tangina mababaog ako ng tuluyan ngayon, fuck! Naupo ako sa sahig at nasandal sa locker room. Wala akong nataramdamang init sa katawan, kahit isa.

Dang,

Napansin ko nalang na nagvibrate ang phone ko sa bulsa. Pagtingin ko, si Allen nagmessage, “Dad, may overnight kami ng classmate ko pwede po ba?”

Matapos kong mabasa iyon, napaupo nalang ako sa sahig at bigla akong natawa sa sarili ko. Napaface-palm nalang ako habang malalim na iniisip ang lahat. Ngayon lang nagprogress sa utak ko ang nangyari. Para bang lumuwag na ang turnilyo ko sa ulo.

Ngayon napagtanto ko na- si Allen lang magpapatigas ng ari ko at nagsisimula na akong mabakla sa anak ko.

“Tangina talaga.” natawa nalang ako sa sarili ko.

---

Malalim na ang gabi, gaya ng text ng anak ko nag-asikaso na ako ng makakain. Buti nalang nakabili ako ng pangsahog bago makauwi ng bahay. Kinuha ko pa ang tinatago kong cooking book recipe bago ako magluto ng makakain nila. Hindi ko akalaing magagawa kong makapagluto ng matinong ulam. Parang may sumanib sa aking masamang ispirito para gawin ang lahat ng ’to.

“Ayos na.” sambit ko nang matikman ko na ang niluluto ko. Nang patayin ko ang kalan, nakarinig na ako ng doorbell. Paglabas ko ng kusina, pumasok na sila sa loob. Nakita ko mga classmate ni Allen na bumati sa akin.

“Magandang gabi po.” apat silang mga classmate ni Allen. Dalawang lalaki, dalawang babae. Sila kaya ’yung tinutukoy ni Allen na hindi nakikipagparticipate? Pamikyar din ang isa niyang kasama na babae, siya ’yung dinala niya sa shop.

Girlfriend niya?

“Sorry if our visit here was sudden.” wika ng babae na nakita ko sa shop. Ano nga ulit pangalan n’ya?

Ngumiti ako sa kanila, “No problem, come in.” pag-aya ko sa kanila pumasok sa bahay.

Napansin ko ang isang babae na lumapit sa akin at nagtanong, “You look familiar; I think I’ve seen you in a magazine? You’re really handsome, hehe—ouch!” bigla siyang piningot siya ng kasama niyang lalaki.

“Sorry, my friend tends to talk a lot, hehe.” wika ng lalaki na kasama nila.

Lumapit si Allen sa akin at, “Dad, sorry kung biglaan po. Kailangan na namin makapagreview para sa project namin, ngayon lang po kami nagkasundo na magreview. Naghahabol na po kami ng oras.” paliwanag niya.

Ginulo ko ang buhok niya. “No more talks, nagprepare na ako ng dinner ninyo. Marami pa kayong aasikasuhin ngayong gabi, kumain muna kayo.” paliwanag ko sa kanya kapalit noon ang malapad na ngiti niya sa akin.

“Thanks Dad.” bigla niya akong niyakap ng mahigpit sa harap ng mga classmate niya. Sa kabilang banda ng isip ko, natuwa ako sa kanya pero ang tingin ng mga classmate niya sa aming dalawa, nagtataka na ewan. Kaya marahan ko siyang tinulak at saka ginulo ang buhok niya. Humarapsiya sa mga classmate niya at, “Guys, feel at home.”

“Asikasuhin ko lang dinner ninyo. Please have a seats. Allen, ikaw na umalalay sa kanila, kukunin ko lang dinner ninyo.” wika ko kay Allen.

“Thanks Dad.”

“Thank you po Sir..” sambit ng isang makulit na babae.

“Wag n’yo na ako tawgaing Sir. Kuya Steven nalang, mas kumportable ako doon..” wika ko na kinatuwa niya.

“Sige po Kuya Steven lablab hihihi-” hinila siya ng isa niyang classmate at saka kinuskus ang ulo niya ng kamao, “Aray ko huhuhu.”

“Wag n’yo na po siya intindihin Sir- sinasaltik lang po talaga ’tong classmate namin.” wika ng isang lalaki sabay siko niya sa kasama niya.

“No worries, maiwan ko muna kayo.” wika ko. Dumiretso na ako sa kusina para ipaghanda sila ng makakain. Hanggang sa kusina rinig ko parin ang usapan nilang magkakaklase.

“Guys, kumalma lang kayo, nasa ibang bahay tayo.”

“Oh my god! Allen, is he really your dad? He’s so handsome! Is he single? I’d like to apply for the position of your stepmom, hehe-”

“Don’t let them go to the bathroom. She’ll just end up fingering themselves—ouch”

“Bunganga mo! binubuking ko eh.”

“Beshy naman eh.”

Nailing nalang ako habang pinapaninggan silang lima doon sa sala, “Mga bata nga naman.” kaya hinayaan ko nalang.

Nang mailabas ko na ang ulam at mga plato nila, sununod kong dinala ang juice. Sumenyas na ako kay Allen na maayos na ang lahat kaya inaya na niya mga classmate niya.

“Thank you po Kuya Steven.” sambit nila.

Nginitian ko nalang sila at saka ko nagpaalam sa kanila, “Maiwan ko lang kayo, may gagawin muna ako. Enjoy your dinner.” sambit ko matapos noon, dumiretso ako sa kusina para mag-linis ng mga kinalat ko, doon narin ako kumain. Hinayaan ko nalang muna silang makapagfocus sa ginagawa nila.

Ilang minuto din silang nag-usap tungkol sa project na ginagawa nila. Tanawan at sigawan. Tipikal na mga college student na carefree, nag-ienjoy. Well na experience ko din naman ang buhay na dinadaanan nila, iba na ngayon ang kabataan-

Kaya nang matapos nilang kumain, dumiretso na mga classmate niya sa kwarto ni Allen. Ako na sana maghuhugas ng plato nang biglang sumulpot si Allen at nagpumilit na palilinis ng hugasin nila, hinayaan ko nalang.

Paalis na sana ako nang, “Dad, akala ko po magagalit ka sa akin.” nabigla ako sa sambit niya habang nagsasabon ng plato. “Alam mo po iyon, simula palang palaging mainit ang ulo mo sa akin. Minsan binabato mo ako o hinahampas sa ulo. Sobrang strikto mo po. Kaya nang napapansin ko po kayong nakangiti, kinakabahan po ako sa inyo Dad.” wika niya. habang nililinis ang mga baso. 

Hindi ko akalaing ganito ang iniisip niya sa akin.

Nangiti nalang ako, “Nilibre mo ako ng lunch, ayos na iyon.” paliwanag ko habang nililigpit ang mga kalat sa lababo. “And this is your first time na magpapunta ng classmate dito sa bahay.”

Ngumiti siya sa akin, “Yes Dad, first time nga po. Wala na po kaming ibang pwede na puntahang lugar kaya dito nalang po ang naisipan ko.” tapos noon naging malungkot ang aura niya. Humarap siya sa akin at, “I’ll promise aayusin ko na studies ko. Nakakahiya na po sa inyo.”

Nailing nalang ako, “Dapat lang, ako nagpapaaral sayo. Mahal pa ang tution mo..” seryoso kong sambit habang inaayos ang cabinet sa taas. Hindi ko akalaing ganito siya kaseryoso kausap, nakakapanibago.

Napakamot siya ng ulo, “Sabi ko nga po ehh hehe. Thanks Dad- and I’m sorry.”

Natigil ako sa sinabi niya, “Para saan?” tanong ko. Bigla akong kinabahan sa anak ko.

“Naglihim po ako.” kita sa kanya ang lungkot.

“Tungkol sa palyado mong grades?” tanong ko sa kanya. Parang may pag-aalinlangan pa sa itsura niya.

“Uhhm, not really.. but yes. May isa pa po akong gustong ihingi ng sorry.” magsasalita na sana siya pero inakbayan ko siya sa balikat.

“Save your sorry next time. Marami ka pang aasikasuhin ngayon. Sa susunod, ayusin mo nalang kilos mo. Hindi ako palagi nasa tabi mo para sawayin o utusan ka na gawin mo ’to, gawin mo ganyan. Malaki kana. And i know you’re matured enough to know what’s right and wrong.” paliwang ko sa kanya, kahit papaano nahimasmasan naman siya. Nang matapos niyang magbanlaw ng mga plato, bigla niya akong niyakap ng mahigpit.

“Thank you Dad.” hinalikan ko siya sa noo at saka ko ginulo ko ang buhok niya, kasunod noon bumungisngis diya sa akin.

Bumulong ako sa kanya, “Sige na, samahan mo na mga classmate mo. Ako na bahala dito.” matapos ko sabihin iyon, nasilayan ko matamis na ngiti ni Allen bago siya pumanik mg kwarto niya papunta sa mga classmate niya.

Pambihira

---

Nang maayos ko na ang lahat ng hugasin at iba pang gawain. Pumanik na din ako sa kwarto ko dala ang sampung beer. Bago ako maginom, naligo ako at matapos noon, hindi na nagsuot pa ng saplot bago pumunta sa kama. Ang tanging ginawa ko lang uminom ng beer habang nakikinig ng tugtog sa radyo.

Magandang oras ito para makapag muni-muni at mag-isip para sa sarili.

Hindi ko na namalayan ang oras, naka walong beer na ako at medyo tipsy na. Naisipan ko nang ihinto ang pag-iinom para matulog ng maaga

Paidlip na sana ko nang marinig ako ang langitngit ng pintuan. Nakita kong nakasilip Allen sa pinto, suot ang boxershort at sando habang may yakap na unan.

Kahit nahihilo pa ako, pinilit kong bumangon tanging saplot ko ang kumot ko. Nilapitan ko siya at saka tinanong, “Ohh Allen, anong oras na. Tapos naba kayo sa ginagawa ninyo-” tanong ko sa kanya pero hindi ko inaasahan ang susunod niyang sinabi.

“Dad, umm- Pwede po bang matulog sa tabi mo?”

Kabanata 8

Steven’s POV

Nagising ako nang may narinig akong katok sa pinto ng kwarto ko. Bumangon agad ako at saka nagtapis ng kumot bago ko buksan ang pinto. Nabigla nalang ako nang makita ko siyang tanging suot ay boxershort at may yakap na unan

Napakamot siya ng ulo, “Dad, umm- Pwede po bang matulog sa tabi mo?” nang sabihin niya iyon, nagsalubong ang kilay ko. Para bang biglang nawala lasing ko. “Hindi po ako makatulog sa kwarto ko.” paglilinaw niya.

“Kamusta na mga classmate mo?”

“Nakatulog na sila sa kwarto ko, wala nang pwesto doon. Hindi rin po ako sanay na may ibang tao na katabi matulog.” nagpumilit siyang pumasok pero pinigilan ko. Nakasimangot siya habang sinisiksik ang ulo sa pinto, “Please? Ngayon lang Dad. Ayoko matulog sa kwarto ko.”

Ayoko pa sana siyang papasukin hanggat hindi pa ako nakakapagbihis pero wala na akong nagawa. Tinapik ko na ang kama at saka siya inaya, “Humiga ka na.”

At saka na siya tuluyang pumasok. Bubuksan niya sana ang ilaw pero pinigilan ko agad , “Wag mo buksan, masakit sa mata.” ganito ako kapag nakainom, ayoko sa sobrang liwanag.

“Thanks Dad.” ’yin nalang nasabi niya habang nakabungisngis, saka siya umupo sa kama. Napansin ko nalang na hawak na niya ang can beer na nakalapag sa table cabinet.

“Umiinom ka naba?” tanong ko sa kanya.

Ngumiti siya na at para bang nabuhayan ang mata, “Pwede ba Dad? Hindi po ba bawal ako uminom?” nagtanong pa siya. Sa tingin palang niya sa can beer sa lamesa, takam na takam na siyang buksan.

“Hindi kita inaalok, ’di ako pinanganak kahapon. Ohh.” binato ko sa kanya ang can beer agad naman niyang nasalo habang nakangiti, “Malala ka pang uminom sa akin. Sa tingin mo hindi kita nakikitang umuuwi ng lasing galing sa birthday ng kaibigan mo?”

Napakamot siya ng ulo, “Hehe sorry Dad, matapos naman non hindi na rin nasundan.” paliwanag niya. Matapos niyangabihin iyon, natahimik ang buong kwarto. Pagkabukas niya ng can beer, naupo na ako sa kama. Sa tabi niya habang nakatalukbong parin ang kumot sa bewang ko.

Siguro ito na ang oras para matanong siya, “Allen, girlfriend mo ba iyon?” agad siyang nalingo sa akin habang umiinom ng beer. “Maganda siya ah. Maganda magiging anak ninyong dalawa” matapos ko sabihin iyon, nasamid naman siya. Muntik pang maibuga ang beer sa muka ko. Pambihira.

“Girlfriend? Sino dad?” ngayon sa akin naman binabalik ang tanong. “Babaeng Kaibigan ba?” napabukas pa ako ng isang beer. Uupakan ko na ’to kung di lang ako lasing.

“’Yung classmate mo na babae na madalas mo kasama sa shop. Maganda siya ah.” mukang nagka-ideya na siya sa tinutukoy ko. Matapos ko uminom ng beer, “Hindi ko pa alam ang pangalan niya, baka may plano kang ipakilala sa akin?”

Umiling siya sa akin, “Hindi Dad, kaibigan ko lang ’yon. Saka alam n’ya ’na hindi kami bagay dalawa.” sambit niya habang nakayuko. Uminom ulit siya na para bang ang laki-laki ng problema sa buhay.

“Baka ayaw mo lang ipakilala sa akin. Hindi naman kita pinaghihigpitan kung gusto mo makaroon ng girlfriend, basta kaya mong ilugar ang pag-aaral mo.” paliwanag ko, kumaway siya sa akin. “Allen..”

“Promise Dad, kaibigan ko lang talaga siya. Tropa kami non, hindi kami talo.” naguluhan ako sa kanya.

Nagsalubong kilay ko, “Hindi talo? Anong ibig mong sabihin?”

“Sa atin lang ’to ah. Tomboy kasi ’yon.” muntik ko nang maibuga ang iniinom ko. Pambihira, ang ganda niyang babae tapos, “May manliligaw na babae iyon kaya hindi kami bagay noon.” dagdag pa niya. Hindi ko alam kung ako lang ba o talagang may pait ang bawat salita niya. Kailangan ko pagaanin ang usapan, may gusto akong gusto malaman.

“Pfft.” nailing nalang ako at saka ulit ako uminom, “Okay, okay. Naniniwala na ako. Napakadefensive mo naman masyado.”

Nagulat nalang ako nang sinuntok niya ako ng mahina sa braso, “Kasi naman Dad bigla kang magtatanong ng ganyan. Kinakabahan tuloy ako, para akong nasa hotseat.” parehas nalang kaming natawa sa sarili ng walang dahilan.

Matagal rin bago ko nakausap si Allen ng matino. Kahit papaano magaan na ang loob ko. Marahil lasing na ako kaya kaya maluwag ang tingin ko sa mga bagay bagay.

“Pero may pinopormahan ka nabang babae sa school ninyo? o sa labas ng school? Hindi narin naman ako magtataka kung meron, mana ka sa akin.” panunukso ko sa kanya. Kahit papaano napangiti ko naman ang anak ko.

Humarap siya sa akin at seryoso kung makatingin, “Sa totoo lang Dad, wala pa akong interes sa mga babae. Masaya na akong ikaw lang kasama ko. Kahit papaano kuntento na ako.” mapaisip ako sa sinabi niya.

Kahit ako lang ang kasama niya? Pakiramdam ko may laman ang mga sinabi ni Allen— o baka nag-iisip lang ako ng kung anu-ano? Pinagwalang bahala ko nalang. Marahil may tama na ang mga alak sa katawan namin, hindi ko narin siya masyado maintindihan.

Hindi ko mapigilang mapangiti, “Pambihira ka Allen.” matapos non, nag-aya siyang makipagcheers, nagtoast naman kaming dalawa bago uminom ng alak.

Humarap siya sa akin at, “Dad, kailangan pa pala ng beer bago kita makausap ng tulad nito.” nalingon ako sa kanya, ngayon natagpuan ko siya na matamis ang ngiti kasabay ng pagbukas ng panibagong can beer. “Palagi mo kasi akong inaaway. Susunod naman ihampas mo sa akin credit card mo.”

“Gusto mo?” tatamaan na sana siya sa akin, umatras lang siya palayo.

“Dad naman.” natawa nalang ako sa kanya. Pambihira talaga.

Ilang sandali pa, dinapuan na ako ng hilo at antok, “Patulog ka na po ba?” sita niya sa akin.

“Ginising mo ’ko.” wika ko sabay inom ng beer.

Napakamot siya ng ulo, “Sorry Dad. Ngayon lang ’to promise.” sambit niya. Inubos ko na ang huling beer na binuksan ko at saka ako bumalik pahiga sa kama.

“Mauna na akong matulog. Wag mo ubusin lahat ’yan. Pagkatapos mo dyan— itabi mo sa ref mga natira. Magpahinga ka na agad, may pasok ka pa bukas.” paalala ko sa kanya.

“Yes Dad.” iyon ang huli kong narinig sa kanya bago ako matulog.

---

Naalimpungatan ako nang may maramdaman akong kaluskos sa bandang hita ko. Iindahin ko sana pero ang pakiramdam, kakaiba. Para bang may basa na hindi maintindihan. Kinusot ko ang mata ko bago ko suriin ang sarili ko. Nabigla ako nang tangalin ko ang kumot na gamit ko.

Hindi ko inaasahan ang nakita ko.

“Anong ginagawa mo d’yan— Acckk

Kabanata 9 (R18+)

Steven’s POV

Natagpuan ko siyang nasapagitan ng hita ko, hawak ang alaga ko habang humahagod ang mainit na laway niya.

“Allen anong ginagawa mo d’yan? acckk!” hinawakan ko ang ulo niya at pilit na nilalayo sa akin, hindi ko magawa— para akong nakukuryente sa tuwing hahagod ang dila niya. “Tumigil ka— ohhh fuck! Allen!”

“Hmm Dad…” tumingin siya sa akin habang hawak ang alaga ko. Tangina, sobra akong kinakabahan— parang hihiwalay puso ko sa katawan ko, “Sorry Dad, hik! hindi ko mapigilan.” kasunod noon ang mariin na impit na ungol. Binuksan ko ang lampshade, tanaw ang can beer na nagkalat sa lapag— wala nang laman at lahat iyon, naubos niya. Ang muka ni Allen, sobrang namumula.

Shit, hindi pala siya sanay uminom ng alak, inubos pa niya lahat ng beer. Kahit anong tulak ko sa kanya, hindi siya nagpaawat. Ngayon naman naghubad na siya ng suot niyang boxershort.

“Hehehehhe.” bungisngis niya. Lasing na lasing na si Allen at tanging tanaw ko lang sa madilim na kwarto ko ang hubad niyang katawan. Tigas na tigas ang ari niya, “Daddy Steven…”

Dang.

Umiinit muka ko sa hiya, lalo pa akong mahilo. Akmang hahalik siya pero inilayo ko ang muka niya sa akin, “Allen! lasing ka. Alam mong mali ’tong ginagawa natin—” mariin na bulong ko sa kanya. Hindi ko nakontrol kamay ko, bigla niya akong hinawakan sa magkabilang pulso ko at saka itinaas ang kamay ko. Wala akong lakas magpumiglas, nakakapanghina mga bulong niya sa tenga ko.

“ Daddy Steven , hindi mo ’to pagsisisihan.“ kasundo noon ang malalalim na halik. Nagpumiglas parin ako, mali itong ginagawa namin. Anak ko siya, sobra akong tintigasan sa kanya!

Bakit sa anak ko?

Habang lumalalim ang halik niya, hunti-unti niya akong nahuhuli. “ Hmmm…. “ nawala na ako sa tuliro pumalag.

Ang halik niyang iyon, gumapang pababa sa leeg ko, hanggang sa dibdib. Napapalitan lang kami ng maiinit na impit ng ungol, hindi na ako tinatablan ng air conditioner. Tagaktak ang pawis sa hubad na katawan namin.

Hanggang sa matumbok ng labi niya niya ang dibdib ko, “Allen— hnggg shit.” kakaibang pakiramdam. Para siyang bata kung sumuso ng dibdib habang ang isang kamay lumalamas, nakakatindig balahibo. “yan hmmmp.. ahhh.. Kilan ka pa natuto nito— acck!” hindi niya ako sinagot, patuloy lang siya sa kanyang ginagawa habang ako para nang masisiraan ng bait. Sobrang sensitibo ang dibdub ko, ramdam ko ang dila niya na humahagod sa utong ko habang nilalapirot ang kabila.

Nakakahilo. Ilang saglit pa, gumapang ang halik niya pababa ng pababa. Lalong lumakas ang kaba ko nang magtagpo ang baba niya at bayag ko, nakangisi siya sa akin habang hinahalik-halikan ang ulo ng ari ko. “Hmmp!”

Napaunat ako nang katawan nang maramdaman kong kay humagod na mainit sa buong ari ko. Lalo akong nahilo, bawat dilang sumasayad, kakaiba ang nararamdaman ko— tinatakasan na ako ng bait. Hindi ko alam kung saan natuto ang anak ko, pero isa lang masasabi ko— magaling pa siya sa mga nakasex ko. Nahigitan pa niya ang matagal ko nang pantasya.

Napapakapit nalang ako sa kobrekama, “Ahhhh Allen…” sa tuwing maglalabas pasok iyon sa bibig ko, ramdam ko ang kamay niyang lumalamutak sa bayag ko. Hindi ko na kayang makontrol sarili ko, nag-uumapaw ang kamanyakan ko ngayon.

Pwersahan kong hinugot ang ulo niya at saka siya ihiniga sa tabi ko. Agad akong pumaibabaw sa kanya at pwersahan siyang ipinadapa, “Dad!!! Acck— Dad, hnngg—” lalo kong hinigpitan ang pagkakapit sa kamay niya patalikod. Ilang saglit na pagpupumiglas, natahimik siya. Walang kibuan, tanging mabibigat na paghinga lang namin ang maririnig sa buong kwarto.

Ngayon ko lang nakita sa ilalim ng liwanag ng lampshade ang ganda nang hubad niyan katawan, para bang nagmumulang kamatis. Malalim ang tingin niya sa akin na para bang sinusuri ang buong pagkatao ko. Bahagya siyang ngumiti at binigyan ako ng mapulang ngiti, lalong nag-init ang paligid naming dalawa. Hindi ko inakala na makakasama ko ngayong gabi ang aking anak sa iisang kama, nag-iinit. Ang tanging alam ko lang, sobra akong natuturn-on ngayon at hindi ko mapigilan gawin lahat ng maling bagay sa kanya. Tangina .

“Kailan pa?” tanong ko sa kanya, hindi siya sumagot. Yumakap siya ng pahigpit at sa akin, rinig sa mga tenga ko ang malalim na hininga at bilis ng kabog ng dibdib, “Nakalimutan mo nabang anak kita at ama mo ’ko?” 

“Matagal na Dad, matagal na akong nananabik sa iyo. At ikaw lang ang pinili ko.” malumanay niyang sambit. Ngayon naging kalmado na siya kahit papaano pero, “Sorry Dad, hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko, gusto kong bastusin mo ako hanggang mapagod tayo.” narinig ko ang ipit na paghikbi niya habang nakayakap ang buong katawan sa akin. “Gusto ko maramdaman kung paano mo pinasaya si Mommy noon. Gusto ko ulit makita kung paano ka nakakangiti tulad dati, kung paano mo ako itrato dati. Namiss ko na lahat iyon Dad.” matapos noon, doon na siya nagtuloy-tuloy humagulgol.

Ang scenario na ito, naalala ko na. Unti-unting pumapasok sa isip ko ang mga alaala ng gabing iyon. Noong lasing ako, sa kwarto niya.

“ Shit …“ isip-isip ko. May nangyari na sa aming dalawa.

“ Dad… ahhhhh .“ tangina, tama ang hinala ko. Tama ako.

Huminga ako ng malalim at saka bumulong kay Allen, “Alam mo kung anong pwede mangyari pagkatapos nitong gagawin natin.” ramdam ko ang marahan niyang pagtungo.

Lumingon siya sa akin patagilid, “Yes Dad, hindi ako nagsisisi.” marahan niyang sambit. Marahil na rin sa sobrang kalibugan ko ngayon, naisipan kong ikiskis ang basa kong burat sa likod niya. “Ahhhh….” ngayon pansin ko na ang panginginig ng buo niyang katawan habang hawak ko parin ang kamay niya

Binitawan ko iyon at saka hinaplos ang likod niya hanggang sa kanyang bewang, “Kung ito ang gusto mo, pagbibigyan kita. Asahan mo na hindi na tayo magiging tulad ng dati.” paalala ko sa kanya, hindi na siya nagsalita. Hindi ko narin siyang hinayaang sumagot, lumuhod na ako sa likod ni Allen habang siya nakadapat sa kama. Inangat ko ang kanyang bewang at saka hinarap sa akin.

Kung titignan, sobrang kinis ni Allen. Nagmana siya sa kanyang mommy na sobrang puti. Hindi na nakakapagtaka, nakakamangha lang tignan. Ngayon ko lang nakita ang pagkakahawig niya ng kanyang mommy sa maraming angulo. Parang kaharap ko ang asawa ko ngayon at merong nagdidikta sa kabila ng utak ko na si Allen, ay pagmamay-ari ko na.

Hinawakan ko ang alaga ko paturo sa kanya kasabay ng marahang pag-ulos sa likod niya. Rinig ang mariin na daing ni Allen sa sakit, “ Dad— m-ahhh gnng. … hmmp. “

Lumapit ako sa kanya at bumulong, “ Ititgil ko na ito —“

Lumingon siya sa akin, “ No— Dad, tuloy mo lang. Ohh shit —“ umulos pa ulit ako sa kanya. Ramdam ko na hindi pa siya sanay sa mga ganitong tagpo, lalong sumusikip ang butas niya sa nerbyos. Hinayaan ko munang dahan-dahanin ang lahat, hanggang sa masanay na siya at gumaan ang katawan niya. Ilang sandali pa, nakakarinig na ako ng impit na ungol.

“ Masarap ba ?“ tanong ko sa kanya, tanaw ang matamis niyang ngiti. “Sabihin mo lang kung ititigil ko na ito. Kakalimutan ko lahat ng nangyari ngayong gabi.” bulong ko sa kanya, tumingin siya sa akin na para bang nagmamakaawa.

Bahagya siyang ngumiti, “ Opo Dad, masarap.. sayong sayo na po ako ..“ matapos niyang sabihin iyon, pwersahan ko siyang hininiga paharap sa akin. Halos maluha-luha siyang yumakap sa akin. “ Dad, dahan-dahanin mo lang, gusto ki tang maramdaman..“

Nangiti nalang ako na parang sira-ulo, “ Oo, para sayo. Ihanda mo sarili mo .“ hindi dapat ito nangyayari, pero ang katawan ko— hindi nakikisama. Ngayon nasa ilalim ng katawan ko si Allen, wala na siyang kawala sa akin.

Niyakap ko ang likod niya at, “Dad teka— accckk! Dad! “ hindi na ako nagdalawang isip na bayuhin siya. Dama ko parin ang pagkailang niya da akin. Hanggang ngayon hindi parin siya kumportable.

“ Shit, ang sikip mo. Irelax mo sarili mo. “ huminga siya ng malalim at saka yumakap sa akin, “ Ayos ka naba? “ tumago lang siya kasundo ng impit niyang ungol.

“ Ahhhh, shit. Dad hmmmmp.“

Agad kong tinakpan ang bibig niya, “ Shhhh. Maririnig tayong dalawa. Mas narerelax kana kumpara kanina, ayos ka naba?“ humigpit ang yakap niya sa akin. Ramdam ko ang sobrang panglalagkit ng katawan naming dalawa. Amoy ko pa ang kilikili niya— tangina, ang bango. Sarap himurin— pinilit kong kontrolin ang sarili ko.

“ Yes Dad, m-masarap. “ mautal utal niyang sambit. Matapos noon, ninakawan niya ako ng mga halik. Na para banag kaming dalawa lang sa bahay, na mag-asawa, na magkatuwang sa buhay. Umiinit ang muka ko sa ginawa niya, para akong nasilaban ng apoy. “ Hnng..“

Hindi ko akaling gagawin ko ito sa nag-iisa kong anak. Pambihira, “Ngayon lang ba may gumawa sayo nito?” pabulong na tanong ko sa kanya.

Tumingin siya sa akin ng seryoso, “ Opo Dad, ikaw lang nagparamdam sa akin nito. Ikaw lang gagawa nito.“ lalo akong nangilabot sa mga sinabi niya. Tangina! first time pa niya ito? Sobrang agresibo niya. Ganoon naba talaga siya lasig, sobrang natitigang?

Hindi ko mapigilang ngumiti, “ Good, dahil sayo ko lang din to gagawin. “ matapos ko sabihin iyon, mariin na pag-ulos ang ginawa ko sa kanya. Halos mapatingala siya sa headboard, “ Ggrh..“

“ Ahhh ahh ahhmmp uugghhh. shit Dad! ang sarap! buntisin mo ako.“ sobrang ingay niya, kaya naisipan kong halikan siya habang binabayo siya ng matindi.

Siguro nga parehas na kaming sira ulo, parehas kaming lalaki, magkadugo, lalo na anak ko siya. Hindi ko inaasahang aabot kaming dalawa sa ganutobg tagpo. Pero kung ano man ang mangyari ngayong gabi, hindi ko pinagsisishan. At kailan man, hindi ko pagsisisihan.

Lalo pang bumilis ang galaw ko, masarap pa sa asawa ko, mas nakakatindig balahibo. Bawat ulos ko, ramdam ko ang mainit na hagod ko sa kanya butas habang magkatagpo ang labi naming dalawa. “Hmmm.. Allen.. hnnngg hmm hmmm uggghhh hmmmm.” ang mga ala-alang ito, hindi ko pwede makalimutan.

Bawat halik niya sa akin, pumapasok sa isip ko kung paano ko siya binastos noong umuwi ako ng lasing. Kung paano siya nag-paubaya sa akin. Kaya pala pamilyar ang lahat sa akin, kaya pala sa tuwing makikita ko siya— nag-iinit ako, tinitigasan, nalilibugan. Lahat ng iyon dahil sa kanya.

Kumalas siya sa akin kasabay ng impit niyang ungol, “ Dad, malapit na ako.. Hnnng ahh ahh ahhhmmp hnng.. Sige pa. “ ramdam ko ang kuko niya na bumabaon sa likod ko.

Nakakaramdam na ako ng pangangatog ng binti ko, “ Sabay na tayo.“ bulong ko sa kanya. Lalo pang bumilis ang pagbayo ko sa kanya. Sa saglit na panahon, hindi anak ang turing ko sa kanya. Parte ko siya, at alam ko kailan man hindi magbabago iyon.

Nanginig ang buong katawan ko kasabay ng paninigas ng binti ko. Sa huling bayo na hinawa ko, buong buo ko ipinutok sa loob ng laman niya ang bala ko. Hindi ako tumigil sa pagbayo sa kanya hanggang sa labasan din si Allen pakalat sa buong katawan niya. Pagkahugot ko, pumutok sa buo niyabg katawan ang natirang katas.

“Dad!”

“Uuggghh.”

Nahiga ako sa tabi niya sa sobrang pagod. Parehas kaming kapos ang hininga, para kaming nakipagkarera sa pagod.

“Thanks Dad..”  sambit niya habang naghahabol ng hininga. Ginulo ko ang buhok niya kasundo doon ang paghagikgik niya.

Nang matahimik ang pagitan naming dalawa, nagkatinginan kaming. Kasunod noon— bigla kaming natawa ng walang dahilan. Pambihirang buhay ’to.

Hindi ko alam kung paano na kami sa mga susunod na araw. Ama pa kaya turing niya sa akin? Mangyari kaya ulit ito? Sana? Sana hindi na. Kasabay ng paglalim ng pagod ko ang pagbagsak ng talukap ng mata ko.

Kung panaginip lang ito, ayoko nang magising.

Kabanata 10

Steven’s POV

Nagising ako ng magaan ang paligid ko. Hindi ko akalaing gigising ako na magaan ang pakiramdam. Natagpuan ko nalang ang sarili ko na walang saplot, “Allen.” agad ko siyang hinanap, wala siya sa kwarto. patayo na sana ako nang mapansin ko ang puting bedsheet, may bahid ng dugo. 

Fuck… kailangan ko malaman ang kalagayan niya. 

Lumingon ako sa veranda ng kwarto ko, nakita ko si Allen nakangalumbaba sa railings,  malayo ang tingin. Baka hanggang ngayon napapaisip pa siya sa mga nangyari. Hindi ko rin naman siya masisisi, dapat kinontrol ko nalang ang sarili ko kaysa magpadala sa alak. Marahan akong bumangon at kinuha ang twalya sa banyo. Pagtapis ko, lumapit ako sa kanya at saka siya inakbayan.

“Layo ng tingin mo…”

“Dad-!”

“Good morning Allen.” bulong ko sa kanya sabay gulo ng buhok. Bigla siyang napaatras palayo na para bang nakakita ng multo.

“Umm..” hindi siya makatingin ng maayos sa akin.

Sa totoo lang, mix emotion ako ngayon. Hindi ko alam kung ano ang tamang reaksyon sa oras na ito. Pinilit ko paring maging kaswal tulad ng dati, “Hindi ba may pasok ka pa?” wika ko sa kanya, lumayo lang siya ng tingin sa akin. “Natulog ka ba ng maayos?” Hindi parin siya sumagot. Tinignan ko siya ng mabuti, namumugto ang kanyang mata. Lalo akong nakaramdam ng takot sa magiging reaksyon niya.

Mas mabuting maghanda muna ako ng makakain namin para makapag-isip kaming dalawa ng maayos. Kailangan ko din mag handa ng makakain para sa mga kaklase niya. Ginulo ko ang buhok niya at saka ako akmang lalabas ng kwarto nang-

“Dad…” sambit niya habang nakatingin sa malayo. Hindi ko na alam gagawin ko sa kanya, anumang oras sasabog na si Allen. Kailangan linawin ko na sa kanya ang lahat kaya naupo ako malapit sa tabi niya.

Lumapit ako sa kanya at saka tumingin din sa malayo, sa araw na pasikat palang sa amin. “Nagsisi ka ba sa ginawa natin?” diretsong tanong ko sa kanya, hindi siya sumagot. Kailangan kong ipaliwanag sa kanya ng maayos ang lahat, “Alam ko, parehas tayong lasing kagabi. Kahit ganoon, ako dapat ang may kontrol sa ating dalawa- Ama mo ako…” paliwanag ko.

Rinig ko ang mabigat niyang bugtong hininga, pero matapos non- hindi siya nagsalita. Nanglingunin ko siya, nagmumugto na ang kanyang mata, “Naiintindihan naman kita, kasalanan ko lahat.”

“Hindi po.” tipid niyang sagot. Yumuko siya sa railings, ayaw ipakita sa akin ang muka niya. “Sorry.. “

“Hindi ba dapat ako ang mag-sorry?” napansin ko ang panginginig ng braso niya. Mukang eto na sinasbai ko. “Naiintindihan kita, nakikita ko sayo ang takot mo sa akin. Pakiramdam ko nagi-guilty ako. Kinontrol ko dapat ang sarili ko. Isa lang mapagmamalaki ko sayo, hindi ko pinagsisihan ang nangyari kagabi.” 

Matapos ko sabihin iyon sa kanya, nakarinig na ako ng mga hagulgol mula sa kanya, “Sorry— Dad…” diri-diretso na siyang umiyak na para bang paslit. Oo, parang paslit na inagawan ng candy. Hanggang ngayon hindi parin siya nagbabago. 

Ngayon nagiging cute na si Allen sa paningin ko. Pambihira talaga.

Hinawakan ko likod niya at saka ko hinimashimas para kumalma, “Shhh, wag kang iiyak. Kalalaki mong tao, ang babaw ng luha mo. Wala ka dapat isipin o ikatakot. Kahit bali-baliktarin ang sitwasyon, anak kita at ang nangyari kagabi, pwede ko naman kalimutan-” biro ko pa sa kanya. Lalo pa siyang umiyak sa sinabi ko. Hindi ko na alam gagawin sa batang ’to! “

Bigla siyang humarap sa akin habang nakatakip ng kaliwang braso niya ang kanyang mata, “Dad, ako po may problema. Hindi mangyayari iyon kung hindi ko sinimulan. Nahihiya ako sa sarili ko. Kahit kailan hindi ko naisip na masama kang ama. Hindi ko din akalaing aabot ako sa punto na magkakagusto ako sayo Dad. Matagal kong tiago iyon sayo, hindi ko akalaing darating ako sa punto na gagawa ako ng paraan para matupad ang pantasya ko sayo. Sorry Dad-” hindi ko na siya pinatapos magsalita, hinila ko na siya at niyakap ng mahigpit habang pinapatahan, 

“Shhh, wag ka mag-alala, kahit anong mangyari ama mo parin ako, ikaw parin ang gwapo kong anak. Siguro nga weird ang ganitong relasyon natin, sa tingin ko naman walang problema sa akin. Sayo ba?”

Umiling si Allen, “Wala po Dad.” bulong niya.

“Mabuti naman. Wala ka na dapat problemahin. Maliwanag ba?” wika ko sabay ngiti sa kanya habang hinihimas ang buhok niya patalikod.

Humigpit ang yakap noya sa akin, “Thanks Dad…” habang humihikbi. Kahit papaano gumaan na ang nararamdaman ko.

Ilang salit din kami magkayakap at saka ko siya pinapupo. Pinunasan ko ang pisngi niya na basang basa ng luha at uhog niya. Maayos na sana ang lahat nang bigla ko maalala, “Nasaan na mga classmate mo? Nakakain ba sila?” tumango si Allen.

“Umalis na po Dad, maaga po ang pasok nila sa school.” sambit nita habang kinukusot ang kanyang mata gamit ng kamao. Ilang sandali pa, tumayo na siya sa kanyang upuan at saka nagpaalam, “Dad bababa muna po ako, mag-aasikaso na ako-” pipigilan ko sana si Allen nang biglang magring ang cellphone sa bulsa niya, may tumatawag

Pagkasagot niya, nakarinig ako ng balita na kumporme sa akin. Rinig ang usapan nila, walang klase si Allen ngayon. Pagkababa ng tawag-

“Mukang wala kang pasok ngayon.” sambit ko sa kanya. Napakamot niya ng ulo.

“Yes Dad, nagkaroon daw po ng emergency ang Professor namin.” sambit niya. Ilang saglit pa, natahimik ang pagitan naming dalawa. Ngayon nakakaramdam na naman ako ng mainit na tensyon sa pagitan naming dalawa ni Allen, “Dad.”

“Gusto mo ba ulit na- alam mo na.” ang lakas ng kabog ng dibdib ko nang tanungin ko siya. Hindi siya sumagot, nakatingin lang siya sa akin. “Hindi sa pinipilit kita-”

“Ayos lang po ba?” tanong niya sa akin. Ngayon parang nagliwanag ang aura ni Allen habang nakatingin siya sa akin.

Lumapita ako sa kanya at saka siya hinawakan sa pisngi, “Wala namang kaso sa akin kahit may hangover pa ako. Kahit naman anong mangyari, anak parin kita.” sambit ko sa kanya habang gumagapanga ng kamay niya sa likod ng palad ko sa pisngi niya.

“Hindi ka po ba natatakot, Dad? Paano sa sabihin ng iba-”

Nagtagpo ang noo namin kasunod ng mga bulong ko sa kanya, “Wag mo ako alalahanin, kaya ko ang sarili ko. Gusto ko malaman kung ayos lang sa iyo ang ganitong klase ng relasyon bilang pagiging ama ko sayo.” tanong ko sa kanya. 

Agad niya akong nilapitan, hindi ako kami nagdalawang isip na magtagpo ang labi naming dalawa na para bang wala nang bukas. Ang halik na iyon ang simula ng tuloy tuloy naming eksena buong araw.

Sa pagitan ng matamis na labi naming dalawa, may maliit na parte dibdib ko kung saan may malalim na kirot- 

At ayoko nang maalala iyon.

Kabanata 11 (R18+)

Steven’s POV

Buong araw akong nakangiti, hindi ko mapigilan ang sarili kong matuwa sa nangyari sa amin kaninang umaga.

“Dad, hindi ba tayo kukuha nito?” tanong niya. Hindi ko siya matingnan, abala ako sa pag-abot ng isang pack ng tissue sa taas ng shelves habang bumubungisngis. “Dad!”

“Ha?”

“Wala!” bigla siyang nagsungit, pambihira.

Ngayon ko lang napansin, paika-ika siyang naglalakad, marahil dahil sa ginawa namin kanina. Pagkakuha ko ng tissue, nilagay ko agad sa cart. Nakita ko siyang may inaabot sa taas ng shelves, kaya bigla ko siyang niyakap at saka inamoy ang leeg niya.

“Hnng, bango,” sabay halik sa leeg niya.

Bigla niya akong tinulak palayo, pero hindi ako natinag at humigpit pa ang yakap ko. “Dad, wag dito baka may makakita sa atin—” Hinarap ko siya, kasing pula na niya ang kamatis, haha.

Hinalikan ko siya sa ilong at saka bumulong, “Ngayon lang ako naglalambing sa’yo ng ganito, matuwa ka naman. Wag ka mag-alala, wala namang namimili dito maliban sa ating dalawa. Bigyan mo ako ng kiss, titigil ako,” sabay sundot ng daliri sa tagiliran niya. Para siyang kiti-kiti, haha.

Bigla niyang tinakip ang kamay niya sa bibig ko. “Dad naman! Punuin muna natin ’yung ref para may maluto akong matinong almusal bukas!” Agad niyang tinanggal ang kamay niya at pinahid sa damit ko, hehehe. Bakit ngayon lang siya nagiging attractive sa paningin ko?

Hinila ko siya palapit sa akin at ginulo ang buhok niya. “Okay, okay, kalma haha. Ikaw na bahala kumuha ng mga kailangan natin.” Matapos noon, bumulong ako sa tenga niya, “Baby Allen,” pang-aasar ko.

Agad siyang lumayo sa akin habang pinandidilatan ako ng mata. Napa-sandal siya sa cart, muntik pang mawalan ng balanse. Lalong namula ang pisngi n’ya, at ang tenga niya—kakulay na ng hinog na kamatis. Tahimik lang siya, nakasalubong ang kilay at nakanguso na hindi maintindihan, patulak sa cart palayo sa akin.

Pambihirang bata, kakaiba talaga ang ugali.

Susundan ko na sana siya nang makatanggap ako ng tawag. Agad kong sinagot nang malaman ko kung sino. “Ano na naman ang kailangan mo?” seryoso kong tanong.

Narinig ko na naman ang maladragona niyang boses. “Bwisit ka talaga, Steven. Wala ka na atang planong i-manage ang negosyo mo,” sermon niya sa akin. Napabuntong-hininga na lang ako at hinayaan siyang magdakdak. “Kailangan ko ng mga cups, ubos na ’yung huling box. Magre-replenish ng supplies, alam mo namang dumudoble na ang demand malapit na magsummer!”

Pumikit ako at saka pinilit pakalmahin ang sarili. Ayokong makipagsagutan sa kanya, maganda na ang araw ko ngayon. “Yeah, yeah. Naiintindihan ko. Meron pa ba?” bored na tanong ko.

“Oo, meron pa. May plano ka bang ligawan ako—” Nang marinig ko ang sinabi niya, agad kong pinatay ang phone at ibinulsa. Napahawak na lang ako sa sentido ko. Kahit kailan, hindi pa rin sumusuko si Monica, pambihirang babae iyon.

Napansin ko na lang na pabalik si Allen, mukhang malungkot. “Dad, sino kausap ninyo? Mukhang may kaaway ka,” tanong n’ya. Pinilit kong ngumiti.

“Nothing,” sambit ko. Sumakit ulo ko doon—kailangan ko na sigurong magpahinga. Kinuha ko ang card sa bulsa ko at inabot sa kanya. “Ito ang card, bilhin mo lahat ng kailangan mo. Matapos mamili, dumiretso ka na sa kotse.” Agad na kinuha ni Allen ang card habang nakabungisngis.

“Sigurado ka, Dad? Wala nang bawian, ah?” Um-oo na lang ako. Lalo pang lumapad ang ngiti niya. “Marami akong mabibili nito, baka maubos agad laman nito.”

“Akin na nga—” kukunin ko na sana, pero umatras siya palayo.

“Hep, hep, hep!” sigaw niya. Akala mo may kaaway kung makalayo sa akin ng card ko. Bumawi naman siya ng ngiti. “Joke lang, eh. Nakakatuwa lang. Dati, binabato mo sakin wallet mo, ngayon inaabot mo na lang credit card mo hehehe.” Uggh, pinaalala pa niya.

“Okay, okay, babalik na ako sa kotse—” Bago ko pa matapos ang sasabihin, lumapit siya sa akin at hinila ako sa braso.

“Samahan mo na po akong mamili sa department store.” Matapos niyang sabihin iyon, naningkit ang mata ko. “Para kasing pinaprank mo lang ako, Dad. Ngayon mo lang naman ipapahiram sa’kin ang card mo. Mamaya, kapag nasa counter na ako, wala palang laman.”

“Akin na nga ’yan, dami pang daldal—” kukunin ko na sana ’yung card na hawak niya pero nilayo niya sa akin. “Oo na, samahan na kita.”

Bigla niya akong niyakap. “Hehehe. Thanks, Dad.” Nang sabihin niya iyon, pakiramdam ko para akong sugar daddy ni Allen. Sa totoo lang, hindi naman ako ganito dati. Ewan ko ba. Madalas maghigpit ako sa kanya pero ngayon—gusto ko nang ibigay lahat sa kanya.

Nailing na lang ako bago kami pumunta sa counter, tulak ang mga binili namin. “Pambihira.”

Matapos naming mamili at ilagay lahat sa backseat ng kotse ang groceries, dumiretso agad kami sa department store, gaya ng sabi niya. Para siyang bata na nakapunta sa perya, ramdam ko ang sobrang tuwa niya. Ganito na ba talaga ang kaligayahan ng mga teenager ngayon? Dati, magkaroon lang kami ng kalaro sa text at pogs, masaya na. Ngayon, kailangan pa ng higit sa sampung libo ang budget bago mag-enjoy.

Hinayaan ko lang siyang mamili ng pantalon na gusto niya habang ako nakaupo lang sa bench malapit sa dressing room. Walang tao dito maliban sa akin, since ito na ang pinakadulo ng department store. Muntik na akong makaidlip sa inuupuan ko nang biglang tumabi siya sa akin.

Nakita ko si Allen na may mga bitbit na pantalon habang nakangiti sa akin.

“Dad, binilhan din kita ng pantalon mo. Samahan mo ako magsukat,” masaya niyang sambit habang hawak ang pantalon na napili niya.

Napahawak ako sa sentido ko. Ugh, lalong sumakit ang ulo ko sa ginawa niya. “Ang laki-laki mong tao, hindi ka pa marunong magsukat?” reklamo ko.

Lumapit pa siya sa akin at saka ako siniko sa tagiliran. “Sige na, Dad.” Uggh, ayoko talagang tumayo sa inuupuan ko maliban kung—at dito niya binulong, “Dad, walang sales lady na nakasunod.”

Para akong sinaniban ng masamang espiritu. Bigla ko siyang hinila papasok sa dressing room at saka ko sinara ang pinto. Mabuti hindi masikip para sa aming dalawa ang lugar; mas magagawa ko ang gusto kong gawin kay Allen.

Pumulupot ang mga braso niya sa leeg ko at saka siya nagsimula sa mainit na halik. Ang kaba ko lalong lumalakas, kasabay ng pagka-excite ko sa gagawin namin ngayon dito sa dressing room. Gumanti ako ng halik sa kanya, at habang tumatagal, lumalalim ang dila namin kasabay ng nararamdaman kong pagtingin sa anak ko.

Mali talaga ’to, pero hindi ko maikakaila na nasasabik akong idikit ang balat ko kay Allen. Manyak na siguro, pero ito lang ang alam ko na kaya kong iparamdam sa aking anak.

“Hmmm hmmmmm. Ahhhh,” tanging mga impit na ungol at mabigat na paghinga ang naririnig ko sa kwartong kinalalagyan namin ngayon. Sa mga oras na ito, ang sobrang takot na nararamdaman ko—katumbas ng matinding libog at pagkasabik sa eksena namin dito. Kailanman hindi ko inasahan.

Kumalas siya ng halik sa akin. “Hmmmmm, Dad…” ang mga nangungusap niyang mata ang nagpakawala ng tuliro ko ngayon.

Natagpuan ko na lang ang sarili kong inaangat ang suot kong itim na t-shirt hanggang sa lumabas ang dibdib ko. Dama ko sa malalapad niyang kamay ang panggigigil niya sa dibdib ko, nilalapirot habang ang isang kamay ay nilalamog ang dibdib ko—

“Hmmp—”

“Dad…” iyon ang huli niyang sambit kasunod ng pagsaid niya sa utong ko. Nanginig ang tuhod ko nang maramdaman ko ang dila niya na sumasayad sa balat ko.

Napakapit ako sa buhok niya habang nakatingala sa kisame, “Len— ahhh, shit. Sarap… sige pa, sa’yo na ’yan.” Tangina, hanggang ngayon hindi pa rin ako nasasanay sa pagsambit ng kamanyakan na ’to— lalo akong natuturn-on sa anak ko.

Walang imik, tanging mga mabibigat na paghinga at mahihinang ungol ang maririnig. Baka may mapadaang sales lady at masita kami.

Tanaw ko ang pawisang sentido ni Allen, nakapikit at parang bata kung galawin ang dibdib ko. Hinayaan ko lang siya, hanggang sa gumapang siya pababa sa tiyan ko. Nang makaluhod na siya, tumingin siya sa akin habang tinatanggal ang sinturon ko’t binababa ang zipper ko gamit ang kanyang labi. Nakakapanggigil, pero kinontrol ko ang sarili ko— pagkatingala ko sa kisame ng fitting room, doon ko na naramdaman ang mainit na likidong bumalot sa kahabaan ko. Napakapit na lang ako sa buhok niya habang marahang umuulos sa kanya.

Ni isa sa amin, walang nagtangkang lumikha ng malakas na ingay, tanging hininga lang namin ang maririnig kasabay ng pagpitik ng tunog ng kanyang labi.

Napakawalang kwenta ko na sigurong ama sa tingin ng iba, ngunit di ko maitatanggi ang sarap ng ginagawa ni Allen sa akin. Iyon ang nag-aalis sa karapatan ko bilang isang ama sa kanya, at wala akong pinagsisisihan sa ginagawa ko sa kanya ngayon.

Swabe na sana ang lahat nang biglang may nagsalita sa kung saan.

“Hello Sir, tapos na po ba kayong magsukat?” Matapos may magsalita, napakapit ako ng mahigpit sa pader sa sakit nang makagat niya ang ari ko.

“Shit,” napamura na lang ako habang namimilipit sa sakit.

“Patapos na po, Ma’am,” sagot ni Allen habang nagbibihis pabalik ng kanyang suot. Inalalayan na ako ni Allen na magbihis agad. Matapos niyang ikabit ang butones ng pantalon na suot ko, sinunggaban niya ako ng mariing halik, “Hmmmm…” Pambihira, saan ba natuto ang anak ko sa mga ganitong bagay?

Napangiti na lang ako habang nanlalaban ng halik sa kanya. Bahagya ko siyang tinulak, tanaw ang matamis na ngiti sa kanya nang makalabas na kami ng fitting room.

Si Allen na mismo ang humarap sa sales lady na parang walang nangyari. Napaupo na lang ako pabalik sa bench kasunod ng malalim na buntong-hininga.

Matapos naming mamili, kumain kaming dalawa sa restaurant. Bago kami umuwi ng bahay, naisipan kong mag-joyride ni Allen out of town— mabuti at nakisama siya. Sa buong biyahe, tahimik lang kaming dalawa, walang kibuan. Para bang nahimasmasan si Allen sa ginawa naming dalawa. Pasulyap-sulyap siya sa akin, sabay ngingiti habang nagmamaneho ako, hinahayaan ko lang siya.

Ilang minuto rin bago kami makarating sa pinuntahan namin. Malayo sa syudad, tahimik at sariwa ang hangin. Pagkapark ko ng kotse, agad na bumaba si Allen at sumilay sa magandang tanawin.

“Dad, anong lugar na ’to? Ang ganda,” sambit niya habang nakatingin sa malayo. Hindi ko akalaing may mga simpleng bagay pa palang pwedeng magpasaya sa kanya.

Nangiti na lang ako nang maalala ko ang kanyang ina, “Ito ang madalas puntahan ng mommy mo noong buhay pa siya,” sambit ko habang nakatingin sa malayo. “Tahimik.”

Natigil ako sa pag-aalala nang magtanong si Allen, “Dad, pwede po ba magtanong? Gaano mo kamahal si Mom?” Natigilan ako ng ilang segundo sa sinabi niya bago ako sumagot ulit.

Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko, anumang oras ay sasabog ang emosyon ko sa harap niya, “Sobra-sobra. Kulang na lang kumuha ng lubid para sundan siya.” Ramdam ko ang pagkabigla ni Allen kahit hindi siya nakatingin sa akin.

“Handa ka mamatay para sa kanya?”

“Alam mo naman siguro, saksi ka doon hindi ba? Siguro noon, oo. Siya lang naman ang tao sa buhay ko noong panahon na iyon, doon kita nakalimutan.” Pagkasabi ko niyon, narinig ko na siyang humihikbi habang pinupunasan ang mata gamit ang kamao niya. Ang babaw talaga ng luha ni Allen, nauna pa sa akin. “Nagsisisi ako. Nanghihinayang sa mga panahong nasayang. Dalawang taon, ngayon lang nagklaro utak ko. Sa kagaguhan ko, hindi ko akalaing magkakainteres ka sa akin hindi bilang ama.”

Nag-clear throat siya bago ako sagutin, “Sa totoo lang dad, nakakainggit. Nakita ko kung gaano ka kasaya kay Mom noon,” sambit niya habang nakangiti nang may pait. Lalo na nang sabihin niya, “Bakit hanggang ngayon hindi ko makita sa’yo ngayong kasama mo ako—”

Malinaw ang pagkakaintindi ko pero bigla akong naguluhan sa kanya, “Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.

Kumaway siya sa harap ko, “No, wala ’yun, Dad. Past self-issue ko lang iyon. Nakalipas na,” sambit niya habang nagkakamot ng ulo, “Tama ka nga po siguro.”

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. “Saan?”

Huminga siya ng malalim, “Alam n’yo po ba noong ilang araw pa lang nawala si Mom, nabasag ko ang frame niya. Iyon palang ang unang beses na nagalit ka sa akin. Halos lahat ng mura ata nabanggit mo sa akin,” mapait niyang sambit. Natigilan ako sa sinabi niya, at ngayon pakiramdam ko parang kinakain na ako ng lupa sa hiya. Ngayon pa.

Iyon ’yong panahon na nakaburol ang Mom niya. Lahat kami doon, pagod at walang tulog. Stress pa, dinagdagan pa ng picture frame niya na nabasag nang aksidente niyang masiko.

“No, Dad, wala na po sa akin iyon. Habang tumatagal, nauunawaan kita. Siguro kung nasa parehong sitwasyon mo ako, baka nakasakit pa ako,” wika ni Allen. Kasabay ng mga sinambit niyang iyon ang magandang sinag ng araw na humahalik sa amin palubog, “Siguro nga po isip-bata pa ako noon, baka hanggang ngayon.”

Hindi naalis ang tingin ko kay Allen, gusto ko siyang makilala pa lalo. Bilang anak, bilang ibang tao. “Nagsisi ka ba na naging ama mo ako?” Hindi na ako umaasa ng magandang sagot pero hindi ko maiwasang makaramdam ng kabog ng dibdib habang binabanggit niya iyon sa akin.

Humarap siya sa akin at sinabi, “Dad, ikaw ang masayang parte ng buhay ko. Siguro kung wala ka, wala ako. Alam mo ’yun, sumisigaw ka, nangbabato ka, nanghahampas ka. Hindi ko magawang magalit o magtanim ng sama ng loob sa ’yo. Natutuwa pa ako, kahit paano may pagbabago na akong nakikita— malaking bagay na sa akin iyon.” Bawat sambit niya, pakiramdam ko’y bumabaon sa dibdib ko. Gusto kong maging emosyonal sa harap niya pero pinigilan ko, ayokong magmukhang mahina sa harap ng anak ko. Nailing na lang ako habang nakahawak sa sentido ko.

“Pambihira. Ang drama natin ngayon. Payakap nga ako.” Hindi siya nagdalawang-isip na yakapin ako, niyakap ko din siya nang mahigpit— at ayoko na siyang pakawalan.

“Dad, wag kang magbabago,” bulong niya sa akin.

Hinaplos ko ang buhok niya kasabay ng malumanay na bulong, “Susubukan ko.” Bigla na lang niya akong hinampas sa dibdib, “Aba, malay mo bukas kaldero na lilipad sayo,” sambit ko habang humahagikgik siya at sinusuntok-suntok ang braso ko.

Susuntukin pa sana niya ang braso ko nang mahawakan ko ang pulso niya paangat sa gilid ko. Ilang saglit pa, nagtagpo ang mga mata naming dalawa. Ang mga mata niya na tulad sa kanyang ina, nangungusap. Iyon ang dahilan kaya minahal ko ang kanyang ina— at hindi malayong matuluyan ako sa nag-iisa kong anak.

Hindi na ako nakapagpigil pa, sinunggaban ko na siya ng malumanay na halik sa labi habang lumulubog ang araw sa pagitan naming dalawa. Kinatuwa ko nang gumanti siya sa akin. Napapikit na lang ako habang dinadama ang pagkakataon na meron sa aming dalawa ngayon.

Humiling ako sa langit, sana hindi na matapos ang araw na ito.

Kabanata 12

Steven’s POV

Isang linggo na rin ang nakalipas nang may mangyari sa amin. Kahit papaano, naging mas maayos ang relasyon naming dalawa.

Nagkakaroon na rin ako ng oras para malaman pa ang mga gusto niya. Medyo weird nga lang ang relasyon naming dalawa, hindi tipikal na makikita kung saan.

Kung tatanungin ako kung anong estado naming dalawa, kinikilala ko siya bilang anak. Walang labis, walang kulang—mas mabuti iyon at kahit papaano, may kontrol pa ako sa kanya at hindi lumalalim ang tingin niya sa akin.

Dahil wala akong tiwala sa sarili ko.

Hindi ko lang alam kung anong turing niya sa akin. Kahit ano pa iyon, nirerespeto ko ang desisyon niya. Malaki na rin naman siya, alam na niya kung ano ang dapat gawin.

At para makabawi pa sa kanya, gumawa ako ng paraan para mapasaya siya. Wala siyang kaalam-alam sa plano ko ngayong gabi.

Sa tingin ko naman, gwapong-gwapo na ako sa suot kong puting polo, black pants, with matching black leather belt at black shoes. Lumabas na ako ng kwarto para pumuntang kusina at kumuha ng tubig. Ininom ko ang mga meds na nireseta sa akin ng doktor, mahirap na at baka bumalik pa ang erection dysfunction habang nasa kalagitnaan na ako.

Napansin ko si Allen na nagbubutones ng polo habang pababa ng hagdan. Nakita ko siyang bitbit ang cellphone niya, at biglang may tumawag sa kanya. Mula sa kinatatayuan ko, dinig ko ang usapan nilang dalawa dahil naka-loudspeaker ang volume ng cellphone.

“Bro, sorry talaga, hindi ako makakasama sa inyo,” sagot ng nasa kabilang linya. Sorry? Para saan?

“Sige na, Allen. Ang killjoy mo naman eh. Victory party natin ito. Alam mo namang planado na ito noong last week pa at saka libre ko naman, wala ka nang ibang gagastusin. Kasama mga ka-group natin. Sayang pa naman, may ticket pass ako sa event.”

“Promise, babawi na lang ako sa susunod. Libre ko. Seryoso, walang halong biro. Ako ang manglilibre sa inyo,” sambit niya sabay upo sa sofa at inayos ang sintas ng sapatos. Hindi ko mapigilang mangiti habang pinapakinggan si Allen.

“Mukhang hindi na kita mapipigilan. Hay, sige na nga. Bawi ka sa susunod ah. Aasahan ko ’yang sinabi mo.”

“Oo naman. Sige na, alis na ako. Hinihintay na ako ng—hmm.” Bago pa siya makasagot sa kausap niya, umakbay ako sa kanya at saka hinalik-halikan ang leeg niya. Ilang saglit lang, kita agad sa kanya ang sobrang pamumula ng batok. Agad kong binaba ang tawag at,

“Ready ka na ba?” bulong ko sa kanya habang nakangisi. Ilang sunod na halik pa sa kanya hanggang sa magtagpo ang labi naming dalawa.

“Yes, Dad. Hmmm…” Matapos ang halik na iyon, kumalas siya sa akin at saka nagtanong, “Saan po ba talaga tayo pupunta?” sambit niya habang inaayos ang sapatos. Lumapit ako sa kanya at saka naupo sa tabi niya.

Ngumiti ako sa kanya habang hawak ang regalo ko, “Naging successful ang project ninyong magkakaklase. Well, you deserve a break.” Matapos noon, nilabas ko ang dalawang gold-plated na ticket na ikinalaki ng mata niya.

Exclusive live event ng paborito niyang local band group.

“Woah! Totoo ba ’to, Dad?” Nangiti ako sa reaksyon niya habang binabasa ang laman ng ticket pass na ibinigay ko sa kanya. “Diba mahal ang ticket entrance dito? Private event ’to!” Bago pa siya magdalawang-isip, tinakpan ko bibig niya.

“Shhh… Sabihin na lang natin na pangbawi ko sa ’yo.” Napikit siya nang guluhin ko ang kanyang buhok. Pambihira, ang cute niyang tignan.

“Dad, naninibago ako sa pakikitungo mo sa akin. Hindi ako sanay.”

Nag-iba ang reaksyon ko nang sabihin ko na ang dahilan. “Allen, madami na akong pinag-daanan sa buhay, madami na din akong panahon na nasayang. Kung hindi pa ako nagka—” Natigil ako bigla, hindi niya pwedeng malaman ang kalagayan ko ngayon. Hinarap ko siya at saka ko inayos ang kwelyo niya, “Hindi ako naging mabuting ama sa ’yo. Kung tatanggapin mo ito—kahit papaano magiging magaan ang loob ko.”

Lumapit pa siya sa akin at, “Dad, naiintindihan naman kita. Kahit anong mangyari, nakasuporta pa rin ako sa ’yo. Siguro nga hindi maganda ang nangyari dati, pero para sa akin, hindi iyon ang magsasabi kung sino ka ngayon.” Kinuha niya ang ticket at saka nilapag sa desk, “Hindi ko naman kailangan ’to—hmmm.” Saka niya sinandal ang ulo niya sa balikat ko habang nakataas sa harap namin ang ticket. “Masaya na akong makita kang nasa ayos ngayon, Dad.”

Sa mga sinabi niya na ’yon, naging magaan ang loob ko. Hindi na ako makapagpigil, sinunggaban ko agad siya ng halik. Hanggang sa natagpuan ko ang kamay kong lumalamas sa magkabilang dibdib,

“Hmmp!”

Shit, napasobra ata. Bumitaw ako sa kanya habang siya’y nanginginig na nakatakip ng unan sa dibdib niya, maluha-luhang nakabaling ang tingin sa akin.

“D-Dad naman!!”

Nakakagigil, sarap niyang pisil-pisilin sa pisngi. “Ang cute mo talaga kapag tinutukso ka. Sarap mong panggigilan!” Ang lambot ng pisngi, ibang iba ang kutis niya kumpara sa akin.

Tumayo na ako at iniladlad ang kamay sa kanya. Inalalayan ko na siyang tumayo habang inaayos na niya ang sarili, “Tara na?”

“Basta ako ang magda-drive ah?” Agad kong iniabot sa kanya ang susi, “Yown!” Agad siyang nanakbo palabas ng bahay na parang bata. Nailing na lang ako, siguro naman oras na para ma-spoil si Allen, pangbawi sa kanya.

Sana tama itong ginagawa ko.

Kabanata 13 (R18+)

Steven’s POV

Halos kalahating oras na byahe bago kami makarating dito sa resort sa Antipolo. Hanggang ngayon hindi parin siya makapaniwala sa nakikita niya, kita naman sa kanya habang nililibot ang tingin sa paligid. Maraming tao ngayon since may event na gaganapin dito.

Mabuti nalang nabigyan ako ng ticket mula sa Modeling Agency na pinasukan ko noong nakaraan matapos ng pictorial. Tig-isa kami ni Romeo ng ticket pero nagsabi na siya na hindi pupunta kaya naisipan ko na si Allen nalang ayain. Tutal naman nasa wastong gulang na siya at kahit papaano kailangan din niyang magliwaliw pagkatapos ng lahat ng ginawa nila sa school. Kaya nandito kami ngayon.

“Woah, ang lawak pala dito Dad. Ang cozy ng lugar. Sa magazine ko lang ’to nakikita.” sambit niya sabay park niya ng sasakyan. Kinuha ko na ang phone ko na pinaggamit pang road navigate at saka ako bumaba ng kotse.

“Ngayon ka lang ba nakapunta sa mga event tulad nito?” tanong ko sa kanya— haist, dapat pala hindi na ako nagtanong. Tutal hindi naman siya ganoon kalakas uminom ng alak. Bumaba siya ng kotse at saka may kinuha sa back seat.

“Nakapasok na ako sa mga Bar na tulad ng ganito— pero mas malawak dito, at maraming tao pero hindi ganoon ka-crowded.” wika niya.

Tama naman siya, tama lang ang dami ng tao dito at madalas na nakikita namin— mga classy ang dating. Lumingon siya sa akin na para bang nagtataka, “Dad sa totoo lang nagtataka ako kung paano ka nakakuha ng entrance ticket dito. Private Event ’to.”

“Sabihin nalang natin na may mabait akong kaibigan.” matapos ko sabihin iyon, inabot na niya sa akin ang susi. Umakbay ako sa kanya at saka ginulo ang buhok, “Kilala mo siya. Wag mo nang alamin kung sino, baka abusuhin mo pagpunta dito. Wala din akong planong maging tambayan mo ’to.” paliwanag ko.

“Oo na Dad, panalo ka na.” sambit niya sabay nguso. nginitian ko nalang siya, nabigla nalang ako nang halikan niya ako sa labi at saka siya naglakad na para bang walang nangyari.

Mukang nabigla siya haha.

Nailing nalang ako. Kung hindi ako makapagtimpi, baka kalimutan kong anak ko siya at papakin ko siya ng halik, kailangan kong kontrolin ang sarili ko.

Inabot ko na sa receptionist ang ticket bago kami makapasok sa loob. Mabuti at hindi nasita si Allen, sa tangkad niya— hindi talaga mapagkakaila na menorde edad siya. Kahit papaano nakahinga na ako ng maayos.

Gaya ng inaasahan ko, maraming tao dito. Hindi lang basta basta manginginom ang nandito, kadalasan classy tignan at maayos kumilos ayon sa envirolment ng lugar. Kahit maingay, at magulo, maganda ang ambiance— Kahit papaano hindi ako nagsisi na dinala ko siya dito kaysa sa ibang bar.

Pagtingin ko kay Allen, ang lapad ng ngiti niya. Nang makaupo na kami sa Bar Lounge, lumapit ako sa kanya’t, “Ano sa tingin mo sa lugar dito? Ayos ba?” bulong ko sa kanya.

Bumulong siya sa akin, “Yup. Thanks Dad.” nangiti nalang ako sa sinabi niya. Pambihira, simpleng thank you lang niya, ang gaan sa loob. Hindi tipikal na relasyon pero masarap sa pakiramdam. Kailangan ko na ngayon ng pampainit, medyo lumalamig na dito sa event hall.

Agad akong sumenyas sa bartender ng beer, “Drinks? Siguro naman kaya mo nang makipagsabayan sa akin?” tanong ko kay Allen.

Lumapit siya sa akin, “Kung hindi mo naitatanong Dad ako lang ang may mataas na tolerance sa alak laban sa mga katropa ko sa kanto.” pagyayabang niya. Kailan pa siya naging hambog?

“Bakit bumagsak ka kaagad, ilang beer palang naiinom mo noong nakaraan.”

“Ack..”

Ngumisi ako sa kanya, “Subukan natin kung hanggang saan ang alcohol tolerance mo.” matapos ko sabihin iyon, inilapag na ng bartender ang whiskey at agad kong kinuha ang baso ko, ganoon din siya habang nakabubgisngis.

“Cheers!”

Maaga pa ng makarating kami dito kaysa sa nakasaad na event time ng live performance ng mga banda. Nakaset-up na lahat, kasama na ang entablado at mga instrumento, ganoon din sa mga pailaw at pakulo nila. Habang nag-iintay sa mga ganap, sumasabay sa saliw ng tugtog ang mga kabataan sa gitna ng malaki’t nagliliwanag na disco ball. Masayang umiindak, nag-eenjoy.

Hindi ko na namalayan, napasarap ang kwentuhan naming dalawa. Tungkol sa school at sa mga classmate niya. Natutuwa lang ako, naging open na siya sa akin. Mas nagiging komportable siya sa akin kumpara noon, o marahil nagbago ang pakikitungo ko sa kanya?

Basta masaya siya, masaya na ako.

Nakailang baso na rin kami ng wiskey, nakakaramdam na ako ng konting hilo. Inaaya ako ni Allen na tumayo at makisayaw doon sa gitna pero ayaw niya, pinilit ko— hindi nagpatinag. Umiiral parin ang pagkatatay ko sa kanya kaysa makisabay sa mga bata doon sa dancefloor kung sumayaw parang kiti-kiti. Haist.

“Sige na, pumunta kana doon. Makipagkilala ka. Sa edad kong ’yan noon, ineenjoy ko pa ang buhay ko.” wika ko. Kumunot nag noo niya sa akin habang nakanguso.

“Pasaway ka din pala dati Dad. Buti nalang hindi ako mana sayo. Goodboy ako eh hehehe” mariin niyang sambit sabay inom ng whiskey.

“Sa ating dalawa, ikaw na ang Goodboy, saludo na ako sayo.” nagsalute pa ako sa kanya. Binungisngisan lang niya ako, “Pasaway ka talagang bata ka.”

Lumapit siya sa akin at saka bumulong, “Dad trylang, pakiss nga ako sa lips.” gusto pangyumakap sa akin, naglambing. Mukang lasing na ’to si Allen, Umuwi na kaya kami? pero sayang— hindi pa nagsisimula event.

Natigilan nalang si Allen nang may lumapit na mga babae sa kanya, “Hello, uhmmm..” bungad ng babae sa kanya. Kung titignan, maganda naman siya— singkitin at balingkinitan. Hindi ko maintindihan kung mahiyain siya o pakipot lang.

“Yes Miss?” masayang sambit ni Allen at saka siya umayos ng upo.

“P-pwede ko po ba mahingi ang number mo? Pinapahingi sa akin ng isa kong kasama, type ka daw niya— kung pwedeng…” ngayon sobrang pula na ng muka ng babae at saka niya tinawag ang mga kasama niyang nakaupo hindi kalayuan. “Besh truth nalang huhuhu.” saad niya sa mga kaibigan niyang nagtatawanan. Marami din sila ah, puro mga babae.

“Wag kang KJ!” sigaw ng isa niyang kasama.

“Sorry po talaga.” wika ng babae kay Allen.

Napakamot nalang siya ng buhok, “Pasensya na, hindi ako nagbibigay ng number.” sambit niya. Uminom ulit siya ng beer, saka siya kinausap ulit ng babae.

“Ganito nalang, can we have a small talk with you? Gusto ka po talaga ma—makilala— ng mga friends ko. Hindi nila ako titigilan hanggat hindi ka nila nakakausap.” nauutal niyang sambit. Tinignan ako ni Allen, hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at sumenyas ako na samahan niya mga babaeng nakaupo doon.

Ngumiti si Allen sa mga babae “Hmm, ’Kay. Sure.” matapos noon, sumunod na siya doon at nakiupo sa table nila.

“Kkyyaaahh!” tiliian ng nga babae nang makaupo na si Allen malapit sa kanila.

Bigla aklng nainis sa sarili ko, hindi ko alam kung bakit. Kung titignan, may pagkachickboy din ang anak ko, ngayon ko lang napansin.

Bakit ko nga pala siya hinayaan doon? O hayaan ko nalang siyang mag enjoy? Kung gusto naman niya bumalik dito babalik ’yon— Argh! Kailan pa ako naging ganito?

Maayos na sana, nakasubaybay lang ako sa kanya. Hinayaan ko na siya doon tutal nag i-enjoy naman si Allen. Pero napansin ko ang isa sa mga babae may hawak na baso ng juice at may nilagay na capsul. Tumayo na ako sa inuupuan ko at saka lumapit sa kanila. Napansin ko si Allen na tumatangi sa inaalik nilang alak.

Kumaway siya sa harap ng inaalok nilang alak, “S-sorry, hindi ako pwedeng magkipaginom sa inyo—”

May napansin akong nilagay nila sa baso, “Awwww. Ganoon ba? Ito, inom ka nalang ng juice.”

Pagkalapit ko, hinila ko ang kamay niya patayo, “Lets go.” seryoso kong sambit kay Allen.

“Dad—” seryoso akong tuningin kay Allen, kahit papaano tumahimik naman siya.

“D-dad mo siya?” tanong ng babaeng nag-aya sa kanya.

“Wait— Hey! who are you to hold my friend like that?” sambit ng isa pang babae mukang lasing na lasing na. Siniko na siya ng babaeng lumapit sa pwesto namin kanina.

“Sorry ladies, you missed your chance. This handsome guy… is already belong to me.” bago ko tapusin ang sinabi ko, hinalikan ko siya sa labi. Halos lumuwa ang mata nila sa ginawa ko kay Allen, ni isa walang sumagot.

Ngumisi ako sa kanila bago ko dalhin si Allen palayo sa mga kutong lupa na iyon.

Nabigla nalang ako nang sikuhin ako sa bewan ni Allen, medyo masakit iyon. “Dad naman—” ngayon, kita sa kanya ang sobrang pamumula. Nahiya siya sa mga babaeng ’yon?

Umayo ako ng sarili, “Last na iyon, sa susunod wag ka nang makikipagusap kung kani kanino. May nilagay sila sa drinks na gustong pinapainom sayo, at kung hindi ako nagkakamali— party drugs iyon nakita ko. Ilang beses ko na nakita ang tablet na iyon at— Allen.” napansin ko nalang siyang nakayuko sa akin.

“Sorry Dad, hindi na po mauulit.” bulong niya sa hangin. Kahit maingay sa paligid, pansin ko parin ang pagkatamlay niya sa nangyari.

Pambihira, ayoko makita ng ganito si Allen.

Hinawakan ko siya sa balikat at saka inalalayang umupo, “Mukang hindi mo na kayang tumayo ng maayos. Uwi naba tayo?” tanong ko sa kanya. Tumingala siya sa akin at saka umiling,

“No Dad, kaya ko pa. Nakailang drinks palang tayo. And beside magsisimula palang ang event, sayang naman kung hindi natin mapapanood— hik!” lasing na nga siya. Pero ang tingin niya sa akin, mukang interesado talaga siyang manood ng live band. Nginitian ko siya at saka ginulo ang buhok niya.

Nagabot na ako sa bartender ng bayad at, “Fine, last na iyong ininom natin after that, manood na tayo ng live band—” matapos noon, nakarinig na kami ng malakas na tugtog kasabay ng pag-aanunyo ng isang DJ.

---

Nagsimula na ang event. Lahat nagpunta palibot sa stage at saka nakisabay sa saliw ng musika ng nga baguhan at beteranong banda na tumutugtog ngayon. Grcnt, Th Bnd, Spngcl at iba pa. Hinayaan ko muna si Allen na magpahinga sa bar lounge.

Ilang saglit pa ang lumipas, siya na mismo ang nag-aya na pumunta kami sa gitna ng crowd at nakisabay sa mga bandang tumutugtog. Maingay ang maraming nagsasayaw na ilaw sa paligid, nakakamiss ang ganitong tagpo noong bata pa ako— ngayon hindi ko akalaing makakasama ko nang magdisco at manood ng banda ang anak ko.

Malapit na ang huling pyesa ng tugtog ng isa sa paborito kong banda ngayon. Huming pyesa para sa huling peroformance nila ngayong gabi. Nagsimula na ang tugtog kasabay ng unti-unting pag-apaw ng emosyon sa paligid. Lahat natahimik habang tumutugtog sila.

Dami pang gustong sabihin

Ngunit ’wag na lang muna

Hintayin na lang ang hanging

Tangayin ang salita

’Wag mo akong sisihin

Mahirap ang tumaya

Dagat ay sisisirin

Kahit walang mapala

Sa lakas ng tugtog sa paligid, narinig ko si Allen na bumulong, “Dad, salamat.” lumingon ako sa kanya at nagtanong,

“Para saan?” tanong ko sa kanya.

Yumuko siya sa akin, rinig ko ang paghikbi niya, “Sa pagtangap sa akin. Na hindi ako natulad sa iba na tinakwil ng sarili nilang ama.” matapos non, nnagsimulana siyang humagulgol. Agad ko siyang niyakap at saka hinaplos sa likod, “Hanggang ngayon natatakot parin po ako, na baka hindi ka seryoso, o bigla kang magbago ang isip mo—”

Lalong humigpit ang yakap ko sa kanya, “Shhh, wag ka umiyak. Hindi kana bata. Walang iyakin sa lahi natin.” biro ko sa kanya. Gusto kong pagaanin ang usapan namin, mabuti nalang at hindi agaw pansin ang paghikbi niya. Mas malakas pa ang tugtog kaysa sa usapan naming dalawa. Pinunasan ko ang pisngi niya at saka ko siya hinarap sa akin, pinilit kong ngumiti— pero nahahawa ako kay Allen. “Kahit ano namang mangyari, anak parin kita. Kung anong relasyon natin ngayon— wala kaso sa akin. Gusto ko lang makasama, makilala ka pa. At ang mahalaga sa akin ngayon, masaya ka.” sambit ko sa kanya habang hinahawi ang luha sa pisngi niya. Hinalikan niya ang kamay ko na nakakapit sa pisngi niya at saka hunagulgol. Hindi ko na magawang magbiro— lalong bumibigat ang pagitan naming dalawa habang binibigkas ang tugtog na iyon sa harapan naming nag-ama.

’Pag nilahad ang damdamin

Pahiwatig

Sana ’di magbago ang pagtingin

Mas mabuti siguro na magtake ako ng risk para ipagpatuloy ang relasyon naming dalawa. Gusto kong ilaban kung anong meron sa aming dalawa ni Allen. Ayoko na dumating ang araw— pagsisihan ko ang lahat ng meron ako ngayon na sinayang ko.

Iibig lang kapag handa na

Hindi na lang, kung trip trip lang naman

Matapos ang tugtog na iyon, ang pag-agos ng emosyon naming dalawa. Walang halong libog, tanging bigat ng nararamdaman ko lang ang nag-udyok sakin para sabayan ang malakas na liwanag ang pagtagpo ng labi naming dalawa.

Sana hindi na matapos ang gabing ito.

---

NOTE: Song used, Pagtingin by Ben&Ben

Kabanata 14 (R18+)

Allen’s POV

Masaya ang gabi ko, kasama si Dad. Hindi ko lang talaga akalaing mangyayari ito sa aming dalawa. Habang tumatagal ang relasyon naming dalawa— lalo akong natatakot.

Para akong nasa horror movie, bawat galaw— may kabang nararamdaman. Sana hindi mangyari ang kinatatakutan ko.

Matapos ng event, bumalik ulit kami sa pwesto namin. Gusto ko na sanang umuwi kaso si Dad naisipan pang mag-inom. Makalipas ng isa pang oras na pakikipag-one on one sa akin ni Dad sa inuman— sa huli,

“Baby Allen hehe.” sambit niya habang nakaakbay sa balikat ko, tumba na si Dad at mukang hindi na kaya magmaneho ng kotse. Mabuti at hindi ako nalasing ng sobra kundi, parehas kaming gumagapang pauwi.

Nakaalalay na ako sa kanya habang palabas kami ng bar. Parehas na kaming pagewang gewang palakad sa parking lot, “Dad, umayos ka naman malapit na tayo sa kotse— acckk”

Muntik na akong mawala sa balanse nang kagatin ako sa leeg, “Ang sarap ng leeg mo hehehe— hik! Sarap mong papakin Hnng.. Pakiss nga ako. Shige naaaa~”

Pinigilan ko si Dad na makalapit sa akin, “Dad naman!”

Lalo pa siyang yumakap sa akin at saka bumulong, “Ahhhh… sige pa Baby Allen, sayong sayo na yan…” Dad, wag kang ganyan sa akin— sobra na pagpapacute ni Dad pangiti-ngiti pa— baka hindi ko na siya matantsa huhuhu.

Kahit papaano naman nakasurvive ako, naipasok ko si Dad sa kotse, “Ughh, Dad lipat ka doon sa kabila. Driverseat ’yan.” wika ko sa kanya, bigla niya akong niyapos sa balakang at saka niya nginudngod ang muka sa pagitan ng hita ko. “Dad, ugghh—” pilit kong nilalayo ang muka niya pero nakabungisngis lang siya. Wag dito sa parking lot.

Tumingala siya sa akin at saka niya ako niyakap ng mahigpit, “Ang bango ni Baby Allen hehehehe— arayy baby ko!” bago pa kami makapunta sa ipinagbabawal na teknik, hinila ko ulit si Dad palabas ng driver’s seat papapunta sa kabilang pinto at saka siya pinapasok sa loob. Pagkaminamalas naman, nauntog pa ako. “Hehehehhee.” binubgisngisan lang ako.

Paalis na sana ako nan bigla niya akong hinila papasok at saka niya sinara ang pinto. Ngayon karga-karga na ako ni, “Dad naman.”

“Ako na magdadrive.” seryoso niyang sambit sa akin. Halos ilang saglit din kaming nagtitigan bago niya ako hulungan ng, “Sakay ka sa akin, dadalhin kita sa langit.” hahalikan niya sana ako pero pinigilan ko si Dad.

Masyadong makasalanan ang gustong gawin ni Dad, marami nang nag-uuwian galing sa event at isa pa, hindi tinted ang windshield ng kotse— kahit gustong gusto ko na— delekado huhu.

Pinilit kong gumapang papunta sa drivers seat at saka inayos ang seatbelt ni Dad. Bigla siyang bumulong sa akin, “Baby Allen, gustong gusto na kitang papakin. Raawwwr—”

“Dad!” Takte, parang aakyat ang dugo ko sa hiya. Pambihira, hindi na ako nasanay.

---

Ilang minuto din bago kami makauwi ng bahay. Mabuti nalang walang enforcer na sumita sa amin kundi— patay talaga ako.

Nang huminto na ang kotse, saka ko nalang napansin na nakatulog na si Dad. Napakaamo ng kanyang muka, sa unang tingin— hindi mo papansin masungit siyang tao.

Pagkatangal ko ng seatbelt sa kanya, “Allen, wag mo akong iwan. Natatakot ako. Kukunin na niya ako.” rinig ko sa tono ng noses niya ang takot. Bawat sambit niya noon, pakiramdam ko may sugat na naman akong nararamdaman ang dibdib ko. “Allen, sorry…”

Agad ko siyang niyakap at hinaplos sa likod, “Shhhh Dad, nandito na tayo…” bulong ko sa kanya. Agad kong niyakap si Dad, narinig ko siyang humihikbi. Ang panginginig niya, hindi na normal. “Dad, hindi ako aalis sa tabi mo.”

“Allen, tulungan mo ako.” lalo pang lumakas ang paghagulgol niya sa balikat ko kasabay ng kaba at takot na pinpaparamdam niya sa akin. Ngayon ramdam ko ang sobrang takot ni Dad.

Napansin ko nalang sarili kong nangingilid sa luha habang pinapakalma, “Shhh, Dad. Nadito lang ako.” sa Ilang taon na nakalipas, nanunumbalik na naman ang sakit na dapat naghilom na.

Paano nga ba nangyari ang lahat?

Simula bata palang ako, mataas na ang paghanga ko kay Dad. Hindi ko marin mabilang kung ilang beses na akong sumulyap sa kanya ng palihim. Sa kabilang banda ng utak ko, may kapilyuhang na pumapasok sa isip ko sa tuwing makikita ko ang hubad niyang katawan.

Napapaisip na balang araw, “Magiging katulad ako ni Dad.”

Kahit may pagkastrikto siya minsan, ramdam ko ang pag-aalaga niya sa akin. Sa simpleng pakikipaglaro ko sa kanya ng chess at paglalaro sakin ng video games, masaya na ako. Alam kong mababaw ang kaligayahan ko, basta kasama ko si Dad— pakiramdam ko kumpleto na ang araw ko.

Isa narin sa dahilan kung bakit malaki ang paghanga ko sa kanya dahil nakikita ko siya sa mga magazine na dala niya tuwing uuwi siya galing trabaho, hindi ko din alam kung anong trabaho ni Dad ng mga panahong iyon. Pinagmamalaki ko siya sa mga kaibigan ko at nagdadala pa ako ng magazine sa school. At habang ipinagyayabang ko siya, may pagnanasa akong nararamdaman. Hindi ko maiwasan tigasan, at nang mga panahong iyon— normal na bagay lang iyon sa akin.

Marami nang naglalaro sa isipan ko at alam kong mali ang nararamdaman ko. Natuldukan ang lahat ng mga iniisip ko nang hindi ko inaasahan na nakita si Dad sa kwarto niya.

dalawa’t kalahating taon na ang nakakalipas.

Pauwi ako galing school, pagod dahil maraming project na i atas sa amin since pagraduate na kami sa highschool. Pagkapasok ko sa bahay, napansin ko na sobrang tahimik maliban sa 2nd floor na may liwanag. Pagpanik ko, nakita ko na may siwang ang pintuan nila Dad at Mommy. May onting liwanag na nagrreflect sa sahig, para silang nanonood ng TV.

Habang palapit ako ng palapit— may kakaibang boses akong nadidinig.

“Mom, Dad?” bulong ko sa hangin habang tahimik na naglalakad palapit sa siwang ng pinto. Hindi sila sumagot.

Pagsilip ko, hindi ko inaasahan ang nakita ko. Si Mom at Dad, walang suot na saplot. Parehas silang magkasama sa kama at magkayakap habang si Dad, nakaupo sa kama. Hindi ko sila masyado maaninag, tanging liwanag lang mula sa TV ang ilaw nila. Akala ko noon, sa mga porn video ko lang mapapanood ang mga nakikita ko ngayon. Nakapako ang tingin ko sa kanilang dalawa.

Mahigpit siyang nakayakap paraharap kay Dad habang nakasandal ang muka niya sa balikat ni Dad, “Ohhh Honey.. Ahhhhh! Tama na, baka dumating si Allen— ohhhh Honey!”

“Uugghh.. hnng Wifey, sayong sayo na ’tong alaga ko. Hnnngggg.” sambit ni Dad habang niyuyugyog si Mom.

Rinig ko ang halinghingan nilang dalawa sa kinatatayuan ko. Mas malakas pa ang boses nila kaysa sa palabas sa TV. Wala pa akong kamalayan sa nakikita ko, pero nang mga panahong iyon— tinitigasan na ako. May init sa katawan ko na hindi maintindihan, kakaiba.

Napahawak nalang ako sa namumukol kong short habang nakamasid sa kanilang dalawa. Ang mga halinhingan nila ang nagpaapalakas ng kabog ng dibdib ko. Para bang sinasaksak ng matulis na bagay si Mom, napapatingala pa siya habang nakakapit sa leeg ni Dad. Nabigla ako nang pikitmata niyang sinuso ang dibdib ni Mom na para bang sangol. Tinalasan ko pa ang panonood sa kanila. Pinasok ko ang ari ko sa loob ng pants ko at saka ko nilaro ari ko habang pibagmamasdan sila.

“Steven— Ahhhhh! Dahan dahan lang huhu.” kakaiba ang reaksyon ni Mom,

“Bibilisan para makaraami tayo heheheh. Susundan pa natin si Allen. Gusto ko makabuo tayo ng isang basketball team.”

“Honey naman! ahhhhhhmmp!!”

Natagpuan ko ajg sarili kong nakapako ang tingin kay Dad. Sa bato-bato niyang katawan, lakas ng dating at nakakanginig na tinig— hindi ko mapigilang ang sarili kong mag-isip ng kapilyuhan sa aking ama. Bawat bulong niya kay Mom, nakakaramdam ako ng matinding inggit.

Nilamas ko pa ang pagitan ng hita ko habang nakapako ang tingin kay Dad, “Uggh Dad.. dad… Ahhhhhhh Dad!” impit kong ungol. Iniimagine na sana ako ang nasa pwesto ni Mom. Na sa akin niya hinagawa iyon. Napapaisip na sana ako ang nasa posisyon niya, na sana gawin niya sa akin iyon tulad ng ginagawang pagpapaligaya ni Dad kay Mom. Gusto ko maramdaman kung paano magpasaya si Dad, kung paano siya magmahal, na higit pa bilang anak.

Nabigla nalang ako nang ihiniga niya si Mom sa kama at siya ang pumatong paibabaw habang nakangisi, “Wifey, malapit na ako!” bumilis ang ulos ni Dad kay Mom na para bang sinusuntok siya pasulong. Kasabay ng malalakas na hiyawan nila, isang mariin na halik ni Dad ang nagpatahimik kay Mom matapos bumagal ang kilos ni Dad.

Parehas na silang mahiga sa kama at parehas na naghahabol ng hininga.

Lumalakas na kabog ng dibdib ng magtagpo ang mata naming dalawa ni Dad. Agad akong nanakbo papunta sa kwarto ko at saka ko nilock ang pinto. Pakiramdam ko nagjogging ako ng ilang kilometro sa oval habang naghahabol ng hininga.

Pagkasilip ko loob ng brief ko, nagkalat ang puting likido. Nangiti nalang ako sabay higa sa kama habang hinahabol ang hininga ko.

“Pambihira.” iyon ang tangi kong sambit habang tinitignan ang kamay ko na puno ng mainit na likido. Naisipan kong tikman iyon habang iniisip ang mga nakita ko kanina, iniimagine na sa akin niya gawin iyon, “Ahhh Dad..”

Habang tumatagal, natuto tungkol sa mga bagay bagay lalo na tungkol sa mundo ng kalibugan.

Lumilipas ang panahon, lalong tumitindi ang pagnanasa ko na maangkin aking ama.

Ngunit nagbago ang lahat nang may isang tao ang umeksena sa pamilyang binuo ni Dad.

Kabanata 15 (R18+)

Allen’s POV

FLASHBACK

Habang tumatanda ako, unti-unting nagkakalinaw ang lahat. Na kung ano ba ’tong pinasok kong sitwasyon, kung ano ba talaga ang gusto ko? Normal pa ba ito?

Ama ko siya, anak niya ako— mali itong naiisip ko. Kaya nakapagdesisyon ako na itigil muna ang lahat ng kahibangan ko kay Dad. Ayoko magulo ang isipan ko nang mga panahon na iyon. Kailangan ko magfocus sa pag-aaral, at alam kong hindi iyon magiging madali.

Sa araw-araw naming nagkikita, hindi ko maiwasang manlagkit ang tingin ko kay Dad. Kahit ba na sobrang nagsusungit siya sa akin, positibo ang balik sa akin. Ang sarap pakinggan ng boses niya sa tuwing nagsusungit, nagagalit, nagtatampo o naglalambing kay Mom— hindi maiwasang tigasan ng sobra. Hindi ko mapigil magsimulang magjakol sa tuwing sumasagi sa isipan ko ang hubad na katawan ni Dad.

“Uggh. “

Napapakagat labi nalang ako. Humihinga ako ng malalim para kontrolin ang sarili ko. Habang tumatanda ako, nagiging komplikado na ang lahat para sa akin.

Nais kong matuwa si Dad sa akin, kaya aapinagbuti ko ang pag-aaral. Lahat ng matataas na grado na nakukuha ko sa school, sa kanya ko unang pinapakita. Kahit kailan hindi ko siya nakitaan ng tuwa o pagkamangha, ni batiin niya ako sa mga accomplishment ko wala akong narinig sa kanya. Pero shit lang, sobrang lakas ng dating niya. Sa tuwing ginagawa niya sa akin, lalo akong ginaganahan magsipag.

Tama nga ang naging desisyon ko na hindi muna pumasok sa anu mang relasyon sa school. Nananatili akong discreet, tahimik at ipakita sa mga nakapalibot sa akin na outcast ako, sa ganoong paraan— nakontrol ko ang sarili ko hindi lang sa kamanyakan na taglay ko, pati na rin sa pinapangarap kong pag-asa na matagpuan ko sa ama ko.

Lumipas pa ang mga panahon, nakagraduate na ako sa highschool, inaasahan ko na si Dad ang makakasama ko pero nagkamali ako— si Mom ang nasa tabi ko nang mga panahong iyon. Gusto kong umiyak na hindi maintidihan. Sobra akong nalungkot. Dahil hindi ko magagawa ang lahat ng ito kundi dahil kay Dad.

Siya nagbigay ng inspirasyon sa akin na mag-aral ng mabuti, o kumuha ng mataas na grado, o maghanap ng magamdang unibersidad. Umaasa ako na babatiin niya ako sa huling araw ko sa highschool, o sa mahalagang yugto ng buhay ko.

Sumagi sa isip ko, marahil dapat isuko ko na itong nararamdaman ko kay Dad. Mag-ama kami. Habang nagkakamalay na ako sa paligid ko— napapatunayan lang na mali ang pagtibgin kong ito sa mata ng mga taong nakapalibot sa amin, lalo na sa maykapal.

Alam ko sa sarili ko na mahal na mahal ko siya, higit pa sa pagmamahal na binibigay ni Mom sa kanya.

Kaya naisipan ko ito na ang huling araw na mag-iisip ako na may pag-asa sa aming Dalawa. Tutal, hindi narin naman tama ito— at ako lang ang nag-iisip ng kalokohang ito. Kaya pinagtuunan ko nalang ang pansin ko sa pagpasok sa kilalang kolehiyo sa maynila. Medyo malayo ang unibersidad na gusto kong pasukan.

Ilang linggo matapos ang graduation. Nang makatangap ako ng positibong balita, gusto ko ipaalam agad kay Dad bilang surpresa sa kanya na nakapasa ako sa school na gusto niyang pasukan ko university, birthday niya ngayong araw. Nakakalungkot lang hindi namin macelebrate ng buong pamilya since wala si Mom ngayon— nasa probinsya para pumunta sa burol ng kamag-anak namin. Hindi ko lang alam kung naalala ba ni Mom ngayon na birthday ni Dad. Hindi rin naman kasi kami nagcecelebrate ng birthday ni Dad noon pa man. Kung hindi ko itatanong kay Mom, hindi rin naman niya sasabihin sa akin.

Ngayon nakaupo si Dad sa sofa at nanonood ng TV sa sala. Pagkakataon ko nang iabot ang regalo ko, at talagang tapusin kung ano man ang pagtingin ko sa kanya. Pero bago ko pa maiabot ang regalo ko, biglang may nagdoorbell.

Napaatras ako nang tumayo si Dad para buksan ang pinto. Pagbukas ng pinto, nakita ko ang kaibigan ni Dad na may dalang mga malalaking eco bag.

“Isko!”

Masayang bati niya kay Dad sabay taas ng eco bag na hawak niya. Siya lang ang tumatawag ng Isko kay Dad, ang pangit pakinggan.

Nakakinis, bakit ba siya nandito? Halos napapadalas na ang pagdalaw niya. Kaibigan siya ni Dad simula mg college daw sila. ’Yun ang sabi ni Mom. Minsan ko din siya sa magazine kasama si Dad, marahim magkatrabaho sila.

Mukang masaya si Dad na makita ang kaibigan niya at hindi ko iyon nakita kapag kasama niya si Mom, “Wendel, buti nadalaw ka— Pambihira, anong meron at may bitbit kang eco bag?” pumasok siya sa loob at saka inilapag ang dala niyang gamit.

“May pinuntahan ako malapit dito kaya naisipan kong dumiretso sa bahay mo. May dala nga pala ako pampainit.” sabay bato niya ng can beer, “Baka may nakakalimutan ka?” hindi sumagot si Dad, “Hmmm mukang nakalimutan mo nga.”

“Ang alin?” tanong ni Dad.

May kinuha siyang kung ano sa eco bag at saka itinutok sa kisame. Biglang pumutok iyon at saka nagkalay ang confetti na naglaglagan, “Happy Birthday!”

Nang batiin niya si Dad, pakiramdam ko may tumusok sa dibdib ko. Gusto ko pumunta sa kanila at saka hilain si Dad palapit sa akin. Tangina, hindi ko mapigilan ang sarili ko na magselos sa kanilang dalawa at lalong kinadurog ng puso ko ang makita na matamis na ngiti ni Dad sa kaibigan niya. Ngayon ko lang nakitang nakangiti ng sobra, ngayon lang.

“Kulit mo talaga Wendel.” sambit ni Dad habang nakahawak sa batok niya. Ang pisngi niya, namumula na. Ngayon, natagpuan ko ang sarili ko na parang tanga na nakatingin sa kanilang dalawa, nagmumugto ang mata. Naghihintay na mapansin ni Dad, mukang hindi mangyayari iyon.

Umakbay ang kaibigan niya sa kanya at saka nakipagcheers ng baso, “Alam ko hindi ka nagsi-celebrate, ibahin mo ngayong gabi! Sisiguraduhin ko na hindi masayang ’tong mga dala kong alak at manok na pulutan natin. Ngayon lang ’to ah.” sabay tapik pa niya sa balikat ni Dad.

Napansin ko nalang na nagtagpo ang mata naming Dalawa ng kaibigan ni Dad. May inaboy siyang box sa akin, “Allen, para sa’yo ’to.” inabot niya ang isang box, pagbukas ko— isang relo, mukang mamahalin.

Dang, hindi ko kailangan ito! Gusto ko lang mailayo si Dad sa kanya pero mukang malabo mangyari iyon.

Lumipas ang gabi na nag-iinuman silang dalawa habang ako nakamasid lang sa kanilang dalawa dito sa kusina habang nakaupo sa malaking stall. Pinapanood kung anong hindi magandang gagawin ng kaibigan niya. Nagkwentuhan lang sila tungkol sa buhay, sa akin at kay mom, hanggang sa tumagal— usapang pulitika at history na. Ayos sa pagmamasid Iba talaga malasing ang mga lalaki, deep talk kung deep talk.

Hindi ko namalayan, nakaidlip na ako sa kakabantay sa kanila mula dito sa kusina. At paggising ko, wala na sila sa paningin ko. Iniwan nilang makalat ang pinag-inuman nila, marahil nakauwi na siguro ang kaibigan niya. Dalawang oras na rin ang nakalipas, ngayong oras na ito nagpapahinga na si Dad. Inaantok na din ako kaya ngligpit na ako ng pwesto nila bago ako umakyat sa kwarto ko.

Madilim ang pasilyo kaya nakaalalay akong maglakad papunta sa kwarto ko. Napuno ng kuryosidad ang isip ko nang makita kong bukas ang pintuan ni Dad at tumatama sa sahig ang liwanag mula sa kwarto niya.

Ang scenario na ito, pamilyar at sa pagkakataong ito— nakarinig ako ng mga impit na ungol ni Dad.

No, hindi. Hindi pwede mangyari ang naiisip ko. Wala si Mom, at tanging kaming dalawa lang ang nasa bahay na ito. Agad akong sumilip sa kwarto niya at hindi ko inaasahan ang mga nakita ko.

“Ohh shit Isko! Ang laki talaga ng kargada mong gago ka. Sige baon po pa— hmmpp…” mariin na sambit ni Wendel.

Hindi ko inaasahan na sasambitin iyon ni Dad, “Masarap ba ginagawa ko sayo?”

“Tangina bigay mo lahat Isko!— Ohh shit Tangina ahhh!” mariin na sambit niya habang lumiliyad sa tuwing bumabayo si Dad.

Nanghina ang tuhod ko nang makita ko silang dalawang walang saplot. Magkapatong habang nakahawak si Dad magkabilang binti ng kaibigan niya at saka umuulos na para bang aso. Napakapit ako sa pader habang nakatanga sa kanilang dalawa, hindi makapaniwala sa mga nakikita.

“Hnng hnnng..” ungol ni Dad habang nakatingin sa lalaking binabayo niya ngayon. Wala akong makitang emosyon sa kanya, para siyang robot kung gumalaw. “Wendel.”

Ngumisi ang kabigan niya, “Sinong masarap sa aming dalawa? Asawa mo o ako? Tang*na ka sumagot ka.” sigaw ng kaibigan niya habang nakahiga sa kama nila Mom at Dad. Nakakainis!

Ang kapal ng muka niya para sabihin iyon kay Mom! Gusto ko siyang sugurin at saka suntukin sa muka sa ginagawa nilang dalawa. Gusto kong manapak! Pero tangina, sa kabilang banda ng isipan ko— natuturn-on ako sa ginagawa ni Dad sa kanya. Ganitong pakiramdam, nanunumbalik na naman noong unang panahon na makita ko sila ni Mom na nagsesex at hanggang ngayon sariwa parin sa akin ang alaalang iyon. Nawala ako sa sarili ko, bahagya kong ibinaba ang suot kong short at saka nagsmulang sabayan silang dalawa.

Labag man sa mga gusto kong mangyari kay Dad, hindi ko maitangi na natutuwa akong makita ulit si Dad sa ganoong sitwasyon.

“Wendel, mas masarap ka sa asawa ko.” walang buhay na sambit ni Dad habang bumabayo sa kaibigan niya. Bawat ungol na naririnig ko kay Dad, nadaragdagan ang pagnanasa ko na makasama si Dad.

Wala na, pakiramdam ko talo ako sa mga oras na ito.

“Tangina Isko! ahhhhhh sayong sayo na ako. Sambahin mo ’ko. Hayop ka ahhhh. Puta mo na ako gago ka. Maliwanag?”

Gusto kong umiyak nang sambitin ni Dad iyon sa lalaking kaharap niya ngayon, “Oo, saiyo lang ako.”

Ang kabog ng dibdib ko, sobrang lakas. Nag-uumapaw ang selos na nararamdaman ko, dapat ako ang nasa sitwasyon ng kanyang kaibigan. Ako dapat ang kasama niya— pangalan ko dapat ang binabangit niya. Habang najajak*l ako sa harapan nilang dalawa— umaagos ang luha ko.

May parte sa utak ko na nag-uumapaw sa saya, may pag-asa pa na mabaliktad ang pangyayari sa aming dalawa.

Kabanata 16

Allen’s POV FLASHBACK

Akala ko magiging maayos ang lahat. Simula nang may matuklasan ako kay Dad at sa kaibigan niyang si Wendel, natili tikom ang bibig ko sa mga nangyari noong oras na iyon. At lalo kong hinigpitan ang pananahimik ko nang mmakauwi na si Mom mula sa probinsya.

Alam kong may nararadaman siyang pagbabago sa buong bahay simula nang araw na dumating siya at habang lumilipas ang panahon, nagkakalamat na ang mga lihim na tinatago namin.

Isang gabi sa isang linggo, hanggang sa naging madalas ang pag-uwi ni Dad ng lasing. Madalas dumidiretso siya sa bahay na na para bang pagod na pagod at wala sa sarili. Minsan pa’y nag-iinom siya mag-isa at bigla nalang magagalit sa sarili. Sa takot ko, hindi ko siya kinikibo. Minsan binabati ko lang si Dad bago at pagkatapos kumain, matapos noon- hindi na ako nagtatakang magbigay ng bagay na pwedeng pag-usapan, lalo na kung tungkol sa kanilang dalawa.

Marahil nga sira na ako, alam ko magiging kahihinatnan ng paglilihim ko kay Mom. Pakiramdam ko may pumipigil sa akin, na magsalita- hindi ko alam kung sa takot ko kay Dad, o sa takot ma mawala si Dad sa amin ni Mom. Itong nararamdaman ko, hindi pa matatag at matibay. Magkamali ako ng galaw, alam kong guguho ang pundasyon na ilang taon kong palihim na pagtingin kay Dad.

Hindi ako natatakot para sa akin, natatakot ako para sa aming lahat. Siguro nga hindi pa ako handa, o wala pang karanasan. Wala pa akong lakas ng loob para manindigan, at wala pa along matatag na kapit para pumasok sa malalim na relasyon nilang tatlo.

Madalas ang kahihinantnan ng ganitong pagtingin, kabiguan. Tulad ng mga nababasa ko sa libro.

Habang tumatagal, rumurupok na ang mga tao sa paligid ko. Sa tuwing uuwi ako galing sa laro ng basketball- nadadatnan ko silang nagtatalo sa kwarto ni Dad. Sigawan na para bang wala silang pano patulugin mga kapitbahay. Kahit ganoon, pinilit kong manahimik at hindi makisawsaw sa usapan nila. Wala akong ideya kung paano nagsimula, at wala akong planong alamin kung ano ang dahilan ng pag-aaway nila.

Natatakot ako.

---

Gabi na nang makauwi ako galing school, agad kong silang hinanap. Umaasa na wala akong maririrnig na anu mang bagay na pwede nilang pagtalunan.

“Mom, Dad, nandito na po ako.”

“Sa kusina!” sigaw ni Mom. Naabutan ko siya doon na may pinapakuluan habang naghihiwa ng gulay. Binitawan niya agad iyon at saka lumapit sa akin at niyakap ako, “Kamusta na enrollment? Napili mo naba ang kurso na gusto mong kuhain?” tanong niya sa akin na may kasamang pait mg ngiti. Bigla akong nakaramdam ng matinding kunsensya. Nakakatakot ang ganitng pakiramdam.

Pinilit kong ngumiti, “Yes Mom, medyo madaming tao, mahaba din ang pila since first day ng enrollment.” masaya kong sambit sa kanya.

Pagkakalas niya sa yakap, inabot ko sa kanya ang envelop ng schedule ng pasok ko.

Nabigla siya nang makita ang laman ng envelop, “Anak sigurado kana ba talaga dito?” tanong ni Mom, tumango ako sa kanya. Siguro, hindi iyon ang inaasahan niyang kurso na kukunin ko. Tinapik ni Mom ang braso ko at, “Allen, wala namang problema kung anong kurso ang gusto mo kunin basta masaya ka sa ginagawa mo- masaya narin ako. Siguraduhin mo lang na mag-aaral ka ng mabuti. Regalo mo na sa akin iyon.”

Kahit papano gumaaan ang nararamdaman ko, “Thanks Mom..” saka niya ginulo ang buhok ko. Habang natatanaw ko ang ngiti sa labi niya sa sata para sa akin, lalong bumibigat ang kunsensya ko. Pambihira.

Inayos ko ang sarili ko at saka bumalik si Mom sa paghihiwa ng gulay, “Oo nga po pala, akala ko po ba kasama mo si Dad ngayon? Hindi po ba mag go-grocery?”

Bigla nalang natigilan si Mom sa paghihiwa at mang mga oras na iyon, natahimik ang paligid naming dalawa. “Mom- may… problema po ba?”

Kasabay ng mabigat niyang bugtong hininga ang pilit niyang ngiti, “Ahh, nako wala ’to anak. Pagod lang ako. Siguro nagpapahinga ngayon ang Dad mo-”

Lumapit ako kay Mom, ngayon ko lang napansin nagmumugto na ang mata niya, “Nag-away na nan po ba kayo ni Dad?” nilayo niya ang tingin sa akin.

“Hindi anak-” umiwas siya ng tingin sa akin at saka pumunta sa ref na para bang may kukunin. “Umakyat ka na sa kwarto mo at magbihis, matapos noon ibaba mo agad mga damit mo dito para malabhan ko bukas.”

Hindi na ako bata para hindi ko mapansin ang pagpunas ng namumuong luha sa mata. Pinumasan niya gamit ng kanyang braso. Matapang si Mom, pero sa kapag tahimik siya- doon na lumalabas ng gaano siya kahina.

Isa narin iyon sa dahilan kung bakit hanggang ngayon binabagabag ako ng konsensya ko. Hindi ko kayang makita si Mom na nasasaktan. Paniguradong magkakagulo kung dsdabihin ko da kanya, at ayokong masira ang pamilya namin.

Kita sa kanya ang mapait na ngiti nang lapitan ako at tapikin ang buhok ko, “Anak, wag ka nang masyadong mag-isip ng iba. Magpahinga kana doon sa kwarto mo, anong oras na din.” Matapos noon, marahan niya akong itinulak palabas ng kusina.

Hands up, “Okay- okay Mom, sabi mo po. Aakyat na po ako sa kwato, magbibihis ako. Ako na bahala sa hugasan.” sambit ko kay Mom. Doon ko lang nasilayan ang matamis niyang ngiti.

“Salamat Anak.” masayang sambit ni Mom.

Gaya ng sabi ni Mom, umakyat ako ng kwarto ko para magbihis. Medyo amoy pawis na rin ako. Pagkatapos ko magpalit, naisipan kong silipin si Dad sa kanyang kwarto pero-

Pagkababa ko, dumiretso ako sa kusina. “Mom- si Dad wala po sa kwarto n’ya?”

Kita din kay Mon ang pagtataka, “Kanina nandiyan lang siya. Baka lumabas habang nagluluto ako-”

Kinuha ko ang tsinelas ko at, “Labas po muna ako Mom. Hanapin ko lang po si Dad, may tatanong po ako sa kanya.”

“Anong oras-”

“Ayos lang Mom. Wag ka po mag-alala sa akin, marami akong tropa sa kanto. Hindi ako masyado lalayo.” pagmamalaki ko sabay flex ng braso ko.

Palabas na sana ako nang biglang may nag doorbell.

“Si Dad na po ata iyon?” agad na hinubad ni Mom ang apron niya at saka siya nagmadaling lumapit sa pinto.

“Teka lang, ako lang magbubukas ng pinto. Baka kung sino-” pagbukas ni Mom ng pinto, iba ang inaasahan niyang nakitang bisita.

“Magandang gabi po.” matapos noon, nagbow siya kay Mom. Mukang pamilyar ang muka niya, may halong intsik tulad sa kaibigan ni Dad.

Masayang binati ni Mom ang tao sa tapat ng pinto, “Wilbert? Ikaw na bayan?”

“Opo ako nga po. Pasensya na po kung biglaan po ako pumunta dito.”

“Ano ba ayos lang. Pumasok ka na muna at baka mahamugan ka d’yan.”

Hinila niya ang bisita niya papasok sa loob ng bahay. Mukang magkakilala sila ni Mom ng ganon ka tagal. Wala akong tiwala sa lalakong ito, may hindi ako magandang pakiramdam sa kanya o wala lang talaga akong tiwala sa mga taong pumapasok dito- kahit gaano ko pa kakilala. Ewan.

“Maraming salamat po.” pagpasok niya ng bahay, nagtagpo ang mata naming dalawa, “Siya na po ba si Allen?” tanong niya kay Mom.

“Ahh oo, siya na nga. Allen, siya si Kuya Wilbert mo. Kaibigan ng Dad mo- Batchmate ko din noong 1st year ako. Oo” paliwanag ni Mom. Kaya pala kumportable si Mom sa taong ’to. May pagkakahawig sila ni Wendel, para silang magkapatid. “Nga pala, mamaya na tayo nag kwentuhan. Maupo ka muna d’yan sa sofa, sakto ang dating mo at kakaluto lang ng hapunan. D’yan ka muna, babalik ako.” masayang sambit ni Mom habang nananakbo sa kusina.

“Salamat po.”

“Ano ba ’yan, wag mo na ako i-po. Masyadong pormal, dalawang taon lang naman ang agwat nating dalawa. Wag ka mag-alala, darating na si Steven anu mang oras.” sigaw pa ni Mom.

Nagbow siya at, “Maraming salamat po sa inyo.” rinig sa kanya ang pagiging hapones.

Nang maupo na siya, napansin kong may stethoscope na nakaipit sa zipper ng bag niya. Mukang isa siyang doktor.

May pagkakahawig silang dalawa ni Wilbert pero sa dating- mukang mas disente at malakas ang dating ng isnag ’to. Anong ginagawa ng isang doktor dito ng biglaan? sa ganitong oras?

Hindi mawala sa isip ko na may kinalaman ito sa kanila ng kaibigan niya at ni Dad.

Nang makapunta na si Mom sa kusina, agad kong tinanong ang bisita niya, “Pasensya na po, nakocurious ako. Mukang may kamuka ka, kaibigan din ni Dad-”

“You mean Wendel? He’s my little brother.” sagot niya, para bang hindi pa siya kumportableng makipag-usap. Kailangan may malaman ako sa kanya, o sa kapatid niya. Malakas ang pakiramdam ko, hindi siya pupunta dito ng walang dahilan.

“At Isa ka pong doktor.” pag-uusisa ko pa sa kanya. Mukang nakaramdam na siya sa prisensya ko.

“Ahh, yes nakalimutan kong magpakilala sayo ng maayos. Wilbert Ohms, Urologist.” pakilala niya habang nakangitim “Bakit pakiramdam ko nasa interrogation room ako.” sabay tawa niya. Hindi ako kumibo, pinakiramdaman ko lang siya at tintignan ng seryoso.

“Sorry, medyo matanong po ako.”

Huminga siya ng malalim, “No worries, sanay na din naman ako. To be straight, kailangan ko na ng makita ang kapatid ko kaya ako nagpunta dito.” para sa kapatid niya? Para saan? “Masyado na siyang nalalapit kay Steven, at hindi na nagiging maganda ang resulta…”

Ibig ba sabihin tama ang pakiramdam ko? Nang may iba pang nangyayari sa dalawa ni Dad maliban sa nakita ko sa kanila? Ang akala ko, lasing lang si Dad ng panahong iyon kaya may nangyari sa kanilang dalawa- Natigilan nang sitahin niya ako.

“Base sa reaksyon mo, mukang may nalalaman kana tungkol sa kanilang dalawa.” seryoso niyang sambit habang nakatingin sa akin ng seryoso.

Shit, nahuli niya ako, “Ano po bang problema? May kailangan po ba dapat akong malaman?” lumakas ang kabog ng dibdib ko nang magtanong ako sa kanya. Lalo pa akong kinabahan nang tumingin siya ng seryoso sa akin at.

“Should I trust you?” tanong niya sa akin.

“Di ba dapat ako magtanong n’yan?” seryoso k9ng sambit sa kanya. Bigla nalang siyang humagikgik.

“I didn’t know na lumaki ang anak ni Steven na matalino.” sambit niya. “If you want to know more about the two of them, why don’t you consider visiting my office?.” matapos niya sabihin iyon, inabutan niya ako ng business card. Tumayo siya sa upuan at saka inayos ang sarili.

Sakto naman dumating si Mom may dalang tray laman juice pitcher at baso.

“Wilbert, aalis kana ba agad? Dito ka na magdinner, parating narin naman si Steven.”

“Thank you very much for hosting, but I need to get back to the clinic—there’s an emergency.” wika ni Wilbert sabay bow niya kay Mom, “Thank you for your time, and the same goes for Allen. He’s a smart conversationalist, and I learned a lot from our chat. Isn’t that right, Allen?”“

“Opo..”

“Ganoon ba. Sa susunod dumalaw ka ulit, ipaghahanda na kita ng masarap na dinner.”

“Thank you.” sabay bow niya. Hinawakan siya sa braso ni Mom at saka kinausap.

“Wag ka na magbow, lalo akong tumataanda n’yan. Sayang naman, hindi pa tayo nakakapag-usap ng matagal. Hindi mo pa naabutan si Steven.” malungkot na sambit ni Mom. Hindi umuwi si Dad at nagsisimula na ako magduda. Biglang ginulo ni Mom ang buhok ko, “Pasensya kana sa anak ko ah, hindi siya sanay na may bisita kami kaya ganyan siya kausisa..” Argh, nai-special mention pa ni Mom.

Natawa lang si Wilbert. “No worries, there will be another day to meet Steven. I’m available anytime; just give me a call.” Ginagamit niya kay Mom ang ngiti niya, pambihira.

“Kay bait mo talaga, Wilbert.” parang pabebe pa si Mom. Jusko po. “Mukang may pag-uusapan pa kayong dalawa ni Allen. Maiwan ko na kayo, amoy sunog na ang niluluto ko.” mabuti nalang umalis na si Mom pabalik sa loob ng kusina. Kaming dalawa nalang naiwan. Kasunod noon ang pagbago ng ekspresyon ng muka niya.

“Kapag nakita mo siya, sabihin mo agad sa akin. Ayoko na may iba pang taong mapahamak sa katangahan niya.” seryosong sambit niya sabay talikod sa akin.

Hindi ko magawang makapagsalita sa kanya, namanhid ang binti ko sa nerbyos at nakakapit lang ako sa pader na sinasandalan ko ngayon. Hindi ko alam kung takot ba ang nararamdaman ko sa prisensya niya o sa bagay na napag-usapan naming dalawa.

Bago pa siya umalis, may palaisipan pa siyang iniwan sa akin, 

“Tapos na akong makipag maglaro sa kanya.”

Kabanata 17 (R18+)

Allen’s POV

FLASHBACK

Masaya naman kami noon, kahit may tinatago akong lihim na pagtingin kay Dad— kailan man hindi ako nag tanim ng matinding inggit kay Mom. Na para bang nasaayos ang lahat— kahit hindi ako normal.

Mawawala din naman ’tong nararamdaman ko kapag lumipas na ang panahon. ’Yun sana ang maging takbo ng kwento ko. Nagkamali ako.

Nabago ang lahat nang dumating si Wendel, ang matalik na kaibigan ni Dad at ni Ate Monica. Nang minsang tanungin ko si Ate Monica, tungkol sa kanilang tatlo— si Wendel daw ang pinakamatino sa kanila, walang sinabi kung saang aspeto siya matino pero hindi maganda ang dating niya sa akin.

Ang hindi ko alam, siya din pala ang sisira ng pamilyang binuo ng mga magulang ko. Nakatangap ako ng balita na bumago sa takbo ng istorya ng buhay ko.

Unang araw, matapos ang klase sa kolehiyo mabilis akong nanakbo pauwi nang makatanggap ko ang text message mula kay Sir Wilbert. Ngunit pagdating ko sa bahay, wala na akong nadatnan maliban sa mga gamit na nagkalat at bakas ng dugo sa hagdan.

“Anong nangyari dito…” tanong ko sa sarili ko habang unti-unting nabubuo ang nakakatakot na ideya sa utak ko.

Parang lalabas ang puso ko nang mga panahong iyon, nanalangin na sana mali ang hinala ko, na Sana hindi totoo ang mga naiisip ko. Ilang saglit pa, nakatangap ulit ako ng text message na nagpahina sa tuhod ko.

Ang isip at katawan ko umulutang habang nananakbo papunta sa hospital. Nagiging blangko na ang lahat at daan na dinaraanan ko, malabo. Hindi ko na alam kung ano bang dapat na maramdaman ko kung sakaling magtugma ang mga hinala ko.

Sana hindi iyon totoo. Sana walang nangyaring masama sa kanila. Lalong bumibigat ang mga hakbang ko habang nanakbo ako sa emergency room.

Nanghina nalang ako nang makita ko si Dad na nakaupo sa bench malapit sa pinto ng Emergency Room kasama ang kaibigan niya, si Wendel.

Hindi ’to maari ’to.

Ninenerbyos ang binti ko habang palapit ako sa kanila, “Dad.. anong nangyari..” tanong ko. Lumingon si Dad sa akin na may lungkot sa kanyang mga mata. Ang kanyang noo may benda at ang kanang braso, may supporter. Hindi siya sumagot, hindi siya makatingin sa akin.

Hindi ko nakontrol ang emosyon ko, “DAD ANONG NANGYARI KAY MOM!” imbis na bigyang linaw ang tanong ko, sinabunutan niya ang kanyang buhok at saka yumuko sa harap ko,

“Hindi ko alam. Wala ako kasalanan…”

Kumapit ako sa braso niya at, “DAD! ANONG HINDI MO ALAM? HINDI BA MAGKASAMA KAYONG DALAWA?!! ANONG NANGYARI KAY MOM!! PAANONG HINDI MO KASALANAN?!” buong lakas kong sigaw, wala akong pake kung nakapako ang tingin nila sa akin.

Natigil nalang ako nang namalayan kong lumuluha na ako sa harap ni Dad. Kaasar. Pakiramdam ko napakawalang kwenta ko!

Gusto ko nalang sapakin si Dad sa inis pero hindi ko magawa! Hindi iyon itinuro sa akin ni Mom pero ang mga sagot niya sa akin, hindi ko matangap. Hindi niya gustong makita na nagkakaganito ako. Nakakainis talaga.

Nabigla nalang ako nang may humawak sa balikat ko, “Allen—” wika ni Wendel. Agad kong tinabig ang kamay niya palayo sa akin. Lumapit ako sa kanya at saka siya kinuwelyuhan. Pwersahan kong isinandal sa pader,

“Ikaw, anong ginagawa mo dito? Hanggang dito ba naman magkasama parin kayo ni Dad?! Wala ka na talagang pinipiling lugar!” sa galit ko, hinigpitan ko pa ang pagkakakwelyo habang nakakapit ang kamay niya sa kamao ko. Ngumisi ako sa kanya, “Kapag hindi ka sumagot, pipingasan ko yang muka mo— may kinalaman ka ba sa nangyari dito ngayon?! Sagot!”

“Tumigil ka— Allen— acckk! Nandito ako para damayan si Isko.” nagdilim na ang paningin ko sa sinabi niya. Gusto kong pumatay ng tao.

“Allen tumigil ka na.” sigaw sa akin. Pati ba naman si Dad kinakampihan ng gagong ’to?!

Lalo ko pang hinigpitan ang kamay ko, lumuwag ang turnilyo ko sa utak sa sinabi ni Wendel, “Damayan? TANGINA KA HINDI PA PATAY SI MOM!”

Akmang bibigwasan ko na siya sa muka nang may kumapit ulit sa braso ko. Paglingon ko, “Tumigil na kayo dalawa. Malaking eskandalo na ang ginagawa ninyo.”

“Sir Wilbert—” Kinuha niya ang kamao ko at saka umilimg sa akin Wala na akong choice kundi bitawan ang kaibigan ni Dad. Naghahabol ng hininga, kulang pa iyan sa pagiging mapapel niya.

“Kumalma ka muna. Hindi makakatulong ang pagpa-panic mo.”

Matapos niya sabihin iyon, pakiramdam ko unti-unti na akong dinapuan ng panghihina nang buong katawa. Sa isang iglap, nadrain ang lakas ko at naupo nalang ako sa bench malapit kay Dad. “Tangina…”

“Nandoon ako nang mangyari ang aksidente. Nahulog ang Mom mo sa hagdan, napuruhan ang ulo niya. Agad namin siyang dito.” paliwanag ni Wilbert. Nanghina nalang ako at napabitaw sa kaibigan ni Dad. Sa inis ko nasuntok ko ang pader habang nakasandal ang noo. “Don’t worry, kaibigan ko ang nag-aasikaso ngayon sa Mom mo. Nakakasigurado ako na makakatangap ng magandang treatment ang Mom mo habang nandito sa hospital.”

“Salamat Wilbert. Sorry sa lahat.” bulong ni Dad habang nakayuko. Inabutan lang siya ng supot nito at saka naupo sa bench.

“Walang problema Steven. Sa ngayon kailangan mo munang magpahinga, hindi maganda ang kalagayan mo. Wendel, kumain muna kayo, nasa backseat ang ibang binili kong meal. Wendel, kuhain mo muna para makakain kayo.” matapos iyon sabihin ni Wilbert, tahimik na umalis si Wendel. Hindi ko siya inalisan ng matalim na tingon hanggang sa makalayo sa amin.

“Gagaling agad siya, hindi ba?” tanong ko ko kay Sir Wilbert.

Nayanig ang mundo ko nang marinig ko ang sinabi ni Sir Wilbert, “You have to prepare your self. Hindi magiging madali ang laban ninyo.”

“Ano pong ibig ninyong sabihin?” ang takot sa kaba ko, nag-uumapaw na. Anu mang oras magco-collaps ang tuhod ko.

Natigil ang usapan namin nang may doktor na lumabas sa ER. Agad na lumapit si Wilbert. “Doc, ano nang balita sa pasyente?” Tanong ni Sir Wilbert sa doktor, nagkatinginan lang sila.

Parang lumundag ang dibdib ko nang magsalita ang doktor. “Pwede ko ba makausap si Mr. Vasques?”

Agad na tumayo si Dad nang tawagin siya. Lumapit siya sa doktor at, “Doc, ano pong lagay ng asawa ko? Nasa ayos na po ba siya? Doc, gagaling agad asawa ko hindi ba? May pangbayad po kami, pakiusap hanggat maari po sana suportahan ninyo ng asawa ko hanggang sa makakaya ninyo. Hindi ko kaya— mawala siya…”

Hindi maganda ang reaksyon ng doktor at hindi ko gusto iyon, “I’ll be straigh forward, hindi maganda ang lagay ng patient. Masama ang head injury na natamo, at ayon sa CT Scan, meron siyang brain hemorage— sa left-side part of brain, may may internal bleeding kaming nakita.” Bawat salitang binabangit niya, pakiramdam ko humihina buong sistema ko. Matapos noon may lumapit ang nurse at may inabot na papel at ballpen kay Dad.

Mali itong mga naririnig ko, panaginip lang ito.

“No Doc, hindi ko po pipirmahan ’yan. Hindi po iyon totoo hindi po ba? Gagaling pa ang asawa ko.” wika ni Dad habang hawak ang papel.

“Sorry Mr. Vasaues, pero maliit na chances ang meron ang asawa ninyo. Kung makasurvive siya, posible na macomatose siya or worst, brain dead. Ang maipapayo ko lang sa inyo, ihanda ang sarili.”

“No Doc, please, gawin ninyo ang lahat.” Huminto ang lahat nang may tumawag sa doktor na nurse. “Doc, please— ang asawa ko…” doon na nagpanic si Dad.

Lumapit ang Doktor kay Wilber at, “Ikaw na bahala sa kaibigan mo. Maiwan ko na muna kayo.” matapos sabihin iyon ng doktor, iniwan na kami.

Habang palayo siya, unti-unti nang gumuguho ang pundasyon ng pamilya namin.

---

Dumating na ang kinatatakutan ko.

Ang makita siyang nakahiga si Mom habang may nakatirik na kandila at mga bulaklak sa tabi niya. Masakit man makita si Mom sa ganoong sitwasyon, wala akong ibang pwedeng gawin, hindi pa nagsisink-in sa utak ko ang mag nangyayari. Ang hindi ko matangap, wala akong ideya kung paano nagsimula lahat, at kung paaano ulit kami magsisimula.

Lahat kami dito, puyat— tatlong araw nang hindi maayos ang tulog kasama ang iilang kamag-anak ni Dad at kaibigan ni Mom. Abala lahat at tahimik sa mga nangyari, ni isa walang gustong nagkwento o magsalita. Para akong nasa simenteryo, maramin taong nakapaligid m pero sobrang tahimik. Lahat ng nandito, nakikisimpatya— nabigla.

Nasasaktan ako sa mga nangyayari, mabigat ang loob ko at punong puno ako ng sama ng loob na nararamdaman kay Dad at sa kaibigan niya. Pero pinipilit ko parin magpakatatag, hindi gusto ni Mom na nakikita akong umiiyak— lalo ayaw niyang makita na nagtatanim ako ng sama ng loob. Hindi niya magugustuhan iyon.

Abala ako sa mga bisita, pag-aabot ng mga makakain at inumin. Habang si Dad, tahimik at balisang-balisa habang umiinom ng beer, wala sa sarili at nakatitig lang sa kabaong na para bang sumisilip sa kabilang mundo.

Wala ni isa ang gustong kumausap sa kanya, o magtanong kung ayos lang ba siya. Maski ako, nakakaramdam ng kaba sa tuwing dadaan ako sa harapan niya at mawawala siya sa konsentrasyon na pananahimik niya. Mabuti nalang nandito si Ate Monica para tulungan ako sa pag-aasikaso sa mga bisita.

Nabigla kami nang may dumating na pamilyar na tao habang naglalakad palapit kay Dad na may kasamang mga naglalakihang tao sa likod niya. Ang takot ko, nag-uumapaw. Hindi ko inaasahan ang bisita namin ngayon, ang Dad ni Mom, ang lolo ko.

“Anong ginagawa mo dito.” seryosong tanong ni Dad habang nakatingin parin sa kabaong. Lalapitan ko sana sila nang bigla akong hilain ni Ate Monica palapit sa kanya. Sumenyas siya na wag lumapit sa kanila.

“Babawiin ko na ang anak ko.” seryosong sambit ni Lolo. Hindi ko inaasahan na may kasama siyang mga malalaking, at gusto nilang kunin si Mom!

“Umalis na kayo, wala kayong mapapala dito.” hindi parin humaharap si Dad at patuloy lang sa pag-iinom. Unti-unting nababawasan ang mga bisita sa takot na baka madamay sila. Dahil ang mga taong sumugod dito sa burol ni Mom ay mga armado ng baril.

Nabigla kami nang ihagis niya ang bote ng alak kung saan. Lahat kami dito sa chapel nakuha ang attensyon nila, “Kung alam kong mangyayari sa kanya ’to sana hindi na namin siya ipinaubaya sa walang kwentang tao.”

Lumingon si Dad na may matalim na tingin kay Lolo, “Unang una wala kayong pinaubaya dahil sa simula palang umalis na siya sa puder ninyo!”

“Wala na akong pakielam sa mga sasabihin mo, sa ayaw at gusto mo. Kuhain na ang anak ko—” pagkasenyas niya sa mga kasama niya. Sisenyas na sana si Lolo nang bigla nalang tumilapon ang bangko sa harap ni Dad nang sipain niya.

Ngayon ko lang nakita si Dad na sobrang magalit.

“Wala kang karapatan magsalita sa asawa ko na itinaboy mo muna palayo. Tatay ka lang niya, asawa niya ako.” sigaw niya. Kahit anong tapang ni Dad, natapatan iyon nang tutukan siya ng baril sa noo. Nagtakbuhan ang mga tao dito palabas ng bahay.

“Tama ka, asawa ka lang niya. At ako parin ang magdedesisyon kung saan siya mapupunta ang anak ko.”

“Tama ka, asawa niya ako at kasal kami. Wala ka nang katapatan sa kanya dahil simula palang, ipagtabuyan mo siya sa tinuturing mong mansyon. Ama kang naturingan pero kung itrato mo ang asawa ko parang isang laruan!”

“Hayaan n’yo lang dumaldal ang taong ito. Kuhain n’yo na ang kabaong—” natigil nalang kami nang biglang sapakin ni Dad si Lolo. Agad siyang tumilapon palayo pero nalalayan agad ng mga kasama niya. Lalapit sana sila nang kinuha niya ang barag na monoblock akmang panghampas niya, nasuktok siya ng bodyguard na kasama ni Lolo.

“Dad!” pagkasigaw ko, nagtagpo ang mata namin ni Lolo at kita ang galit sa kanya.

Hinila ako ni Ate Monica at… “Shhhh! wag ka nang lumapit sa kanila—”

“Pero…”

Kita sa mata ni Dad ang sobrang inis habang patayo na siya, “Wag mong hintayin na makapatay ako ng hayop na tulad mo! Para saan itong ginagawa mo? Para malinis mga kasalanan mo sa kanya? Pweh! Wag kang maghugas kamay sa harap ng libing ng anak mo, nakakadiri ka!! Habang buhay ka niyang dadalawin hanggang sa siya na mismo ang sumundo sayo!”

Tanaw ang matalim na ngisi ni Lolo, “Hindi ko akalaing sayo mangagaling ang mga salitang iyan. Dami ko nang nasasagap na balita tungkol sayo. Alam nating hindi na masaya ang asawa mo sayo, dahil sa kabaklaan mo.” nabigla ako si Dad kay Lolo—

“GAGO KA!” susugod na sana si Dad nang nanakbo na kami ni Ate Monica para pigilan si Dad. Kahit papaano nakontrol pa namin ang galit ni Dad kahit nagpupumiglas na siya. “Bitawan n’yo ko! Tangina mong matanda ka! Lumapit ka dito dudurugin ko ’yan ang muka mo! Arrgh!!” natigil kami nang tutukan kami ng baril ng mga kasama niya.

“Arrggh mga walang silbi! Sisiguraduhin kong kakain kana ng alikabok matapos nito— magpakasaya kayo na kasama ang anak mo.” hindi pa tapos magsalita si Lolo, dinuraan siya sa muka ni Dad.

“Makatapak ulit kayo sa pamamahay ko— pupugutan na kita ng ulo!!” sigaw niya habang nagpupumiglas, hindi ko na kaya ang lakas ni Dad.

Mabuti nalang umalis na si Lolo kasama ang mga bodyguard niya. Wala din naman masyadong nabanggit si Mom tungkol kay Lolo— hindi ko akalaing ganoon nalang ang galit niya Dad sa kanya.

Nang sumenyas si Ate Monica, nanakbo agad ako para abutan ng tubig si Dad. Nang makainom na, agad niyang ibinato iyon sa malayo at saka nagkabasag basag. Nagmadali na akong kuhain ang dustpan at saka walis para linisin ang mga nagkalat na bubog.

“Gosh! Steven! Ano bang nangyari sa inyo? Sa harap pa talaga ng burol ng asawa mo! Wag mong kalimutan na may anak ka pa. Sa tingin mo ba matutuwa ang asawa mo na makita kang ganyan? Ayusin mo ang sarili mo!” inis na sambit ni Ate Monica. Mabuti nalang nagiging kalmado manermon si Ate Monica. Sanay na dapat ako, pero bakit hanggang ngayon mas nasasaktan ako kumpara noon?

“Gusto nilang kunin ang asawa ko. Bwisit talaga. Kasalanan niya ’to. Tangina niya. Arrgggh! Wag siyang magpapakita ulit dito, baka mapatay ko siya. Mapapatay ko siya.” nagingitngit na si Dad sa galit. Kasalanan? Wag magpapakita? Sino?

Wag niyang sabihin…

Natigil si Dad nang marinig ang pamilyar na boses, “Isko…” ang kaibigan ni Dad. Sa reaksyon ni Dad, namumula na siya sa galit.

“Wendel…” sambit ni Ate Monica.

“Ikaw.” sambit niya habang nagngingitngit sa inis. “Bakit ka nandito—”

“Pwede ba tayo mag-usap? tayong dalawa lang.” hindi maganda ang pakiramdam ko sa usapan nilang dalawa. Kaya naisipan kong sundan silang dalawa ng palihim.

Halos lumuwa ang mata ko sa mga nasaksihan ko.

Kabanata 18 (R18+)

Allen’s POV

FLASHBACK

Palihim kong sinundan si Dad at ang kaibigan niya papunta sa likod ng chapel kung saan walang masyadong nagdadaang tao. Nagtago ako sa likod ng poste malapit sa kanila para marinig ang usapan nilang dalawa habang palihim akong sumilip sa kanilang dalawa.

Hindi ko inaasahan ang nakita ko.

Hawak hawak ni Dad ang kwelyo ni Wendel habang nakasandal ito sa pader, “Hindi ba sinabi ko sayo na wag ka nang magpakita sa akin?! Bakit ka pa nandito! Wala ka na talagang sinasanto hayop ka!”

Nabigla ako sa reaksyon ng kaibigan niya, “Ang init naman ng ulo mo, hindi ba pwede namiss lang kita—”

Tanginw, anong klaseng sagot iyon?

“Gago ka! Kasalanan mo ’to Wendel. Ikaw nananamantala sa akin hayop ka! Hindi mangyayari sa asawa ko ito kung di dahil sayong puta ka!” matapos niya sambitin iyon, sunod sunod na suntok ang pinakawalan ni Dad. Sumasalag lang si Wendel. Anong nangyayari, ano ang pinag-uusapan nila?

Ang matalim na ngiti niya ang nagbigay kilabot sa akin, “Hindi ba nagustuhan mo naman ginawa natin? Baka nakakalimutan mo, matagal na kita napaikot sa mga palad ko—” lalo akong ninerbyos nang itulak ni Dad si Wendel ng malakas ang sa pader.

Kung ako ang nasa sitwasyon ni Dad, panigurado hindi ko na magagawang ngumisi tulad ng pinapakita niya ngayon ng kaibigan niya. “’Yan lang ba ang kaya mo? Nakakaawa ka Isko. Hanggang ngayon mahina ka parin. Hindi na kapagtataka— nasa teritoryo parin kita—”

Binigyan pa niya ng isang suntok sa muka bago dumugo ang labi niya. Pipigilan ko sana nang may hindi ako inaasahang marinig kay Dad, “Minamind-fuck mo lang ako kaya napapasunod mo ’ko! Tigilan mo na akong hayop ka!

Mindfuck? imposible…

Natigilan ako nang biglang pumitik sa harapan ni Dad ng kamay ang kaibigan niya. Pakiramdam ko nawala ako ng ilang segundo. Bumalik ako sa tuliro nang makita ko na si Dad na iba na ang tingin kay Wendel.

“Anong nangyari? Nagbago ang ihip ng hangin. Ang malagkit na tingin ni Dad sa kaibigan niya, kakaiba na. At ang kamay noon ay gumagapang pababa sa belt ng pantalon ni Dad.

“Ahhhh..” tama ba narinig ko? Si Dad, impit na ungol ang narinig ko.

“Hindi ba ikaw ang may gusto nito, iyan ang gusto mo mangyari. Tanggapin mo sa sarili mo na malibog ka Isko, sobrang libog mo. Baka nakakalimutan mo, sabi mo gusto mo akong maging asawa— pinagbibigyan lang kita dahil mabait akong kaibigan. Nag-uumapaw ang pagiging sumbissive sayo kaya hindi mo ako kayang tanggihan.” ni isa walang reaksyon si Dad sa mga sinabi ng kaibigan niya. Para bang nablanko lahat ng galit niya sa taong kaharap niya ngayon. “Tignan mo ang sarili mo. Tintigasan ka na naman—”

Wala na akong maindihan sa mga nangyayari. Mind fuck? maangkin? saan nangagaling iyon?

“La-layuan— mo ako!” mautal-utal na sambit ni Dad. Bumitaw siya sa pagkakahigit niya sa kaharap niya na para bang biglang nanghina. Napasandal ito sa balikat niya habang bumibigat ang bawat paghinga ni Dad. Rinig ang hininga nila sa buong pasilyo. “Nagkamali— akong pinagkatiwalaan kita— Nasususka ako sayo!—”

At lahat ng iyon ay tanaw na tanaw ko sa kinalalagyan ko ngayon. Hindi pumalya ang mga hinala ko, ang relasyon nila Dad— hindi lang basta isang magkaibigan na kailangan ng mapagrarausan— may hindi magandang namamagitan sa kanilang dalawa! At lahat ng iyon nagpatunay nang magtagpo ang labi nilang dalawa.

Hindi totoo ang nakikita ko.

“Hmmmm…” impit na ungol nilang dalawa habang pilit na sinusuntok ni Dad ang braso ng kaibigan niya. Gusto kong lumapit sa kanila para bigwasan siya pero shit lang, para akong naestatwa sa kinatatayuan ko. Kakaiba, mas matindi humalik si Dad kumpara nang unang makita ko nang magkasama sila ni Mom. Itong mga nakikita ko, bumabalik sa panahong una ko silang makitang dalawa sa kwarto ni nila Mom.

Pagkakalas nilang dalawa, “Hindi ba sabi mo mas masarap pa ako sa asawa mo? Tandaan mo, ako magsasabi kung anong dapat mong gawin. Ako lang amg pwede kumontrol sayo, ako lang..”

“Tigilan mo— na ako!!” huling sambit ni Dad kasabay ng pagbagsak ng kamao niya kasunod ng kamay n’ya na gumagapang habang papasok sa loob ng pantalon ni Wendel.

Nanghina ang tuhod ko nang makita silang dalawa sa ganoong sitwasyon. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa mga oras na ito, ang tanging alam ko lang— tinatamaan ako habang pinapanood silang dalawa na nagpapalitan ng hininga. Agad kong kinuha ang cellphone at may tinawagan ako. Hindi ko na magawang sumagot nang makita ko silang dalawa na…

“Wendel…. Hmmm….”

Napahawak ako sa pagitan ng hita ko habang pinapanood si Dad na wala sa tuliro. Parehas silang naghahabol ng hininga habang magkatagpo ang mga mata sa isa’t isa, “Hnng… Ngayon sabihin mo sa akin kung sino ang masarap sa aming dalawa ng asawa mo?” tanong niya kay Dad habang gumagapang ang kamay niya sa pagitan ng hita niya. Nangingitngit na ako sa inis habang ginagawa niya iyon kay Dad, sa ginagawa nila. Sa burol pa ni Mom. Ang hindi ko inaasahan, ang sagot ni Dad,

“Ikaw..”

Tumulo nalang luha ko nang sabihin ni Dad iyon sa kaibigan niya. Hindi, hindi pwede mangyari iyon.

“Sino ang asawa mo?” tanong niya ulit. Inayos ko ang sarili ko at saka pinunasan ang pisngi ko habang palapit sa kanilang dalawa.

“Ikaw lang, panginoon. Ikaw lang ang asawa ko.” nawala na siya sa kanyang sarili. Matapos sabihin ni Dad iyon, hinila ko siya palayo kay Wendel.

“Gago ka!” sumugod ako sa kanya at buong lakas ko siyang sinuntok sa muka. Tumilapon siya sa sahig palayo sa amin. Lumapit ako sa kanya at saka siya kinuwelyuhan, “Walang hiya ka! Dito pa sa burol ni Mom!!—” imbis na matakot siya o lumayo sa akin, binigyan niya ako ng matalim na ngiti na para bang wala lang sa kanya ang ginawa ko.

“Ang gwapo talaga anak mo Isko. Alam mo bang pagkatapos kong tikman si Isko, ikaw naman ang isusunod ko? Mukang mas masarap ka pa sa ama mo, libog na libog kang panoorin kami.” sambit niya habang pinupunasana labi niya na dumurugo. Hindi ko siya tinigilan, sinuntok ko pa siya hanggang sa isalag na niya ang kanyang mga braso. Wala ako pake kung mapatay ko ang taon na ’to! Susuntukin ko pa sana siya mamagitan na si Wilbert sa aming dalawa.

“Wendel, Allen! Tigilan n’yo na ’yan—”

Hindi ko siya binitawan, “Gago ka! Gawin mo ulit iyon sa susunod, ingungudngod ko na ang muka mo sa magaspang na simento. Kapag nakita pa kita, sisiguraduhin kong pipingasan ko ang muka mo!” buong lakas kong sigaw sa kanya. Ilang saglit pa may mga lumapit na sa amin para awatin kaming dalawa.

“Jusko po! Allen anong nangyayari?! Tama na na ’yan! Ano bang ginagawa ninyong dalawa!?!” ngayon kasama na si Ate Monica na pilumipigil sa akin. Mahagip ko lang ang muka ng hayop na iyon, makukuntento na ako.

Nang magkalayo na kami, lumapit si Wilbert sa kapatid niya. Natigilan kami nang bigla niyang sinampal sa muka, “Wendel! Hindi ba sabi ko sayo wag ka nang pumunta dito!” sermon niya pero bigla niyang tinabig ang kamay ni Wilbert.

“Fuck off.” sabi ni Wendel. Nabigla nalang ako nang posasan siya sa kamay ng kapatid niya, “Wilbert, ano ’to? Handicuff? Tangina tangalin mo ito!!” sambit nito habang tinutuktok ang handicuff sa pader.

Agad na akong lumapit kay Dad at saka tinignan ang lagay niya. Ngayon tulala parin siya at wala sa wisyo. Ang blangko niyang tingin kasabay ng pagtulo ng luha niya ang lalong dumurog sa puso ko. Lumapit si Ate Monica at saka siya pinunasan sa muka ng bimpo na hawak niya.

Napansin ko nalang na lumapit si Wilbert sa akin at saka nagbow, “Maraming salamat at tumawag ka kaagad. Sorry sa mga nangyari ngayon, kasalukuyang wala sa sarili si Wendel— matagal ko na siyang inoobserbahan, ngayon ko lang nakita ang ganitong behavior niya. Wag ka nang mag-alala, ako na bahala sa kanya. Sisiguraduhin kong hindi na siya makakabalik dito para manggulo” paliwanag niya.

“Arrrgghh, tangalin mo ’to!!” reklamo niya habang patuloy na tinutuktok ang ang posas sa pader. Ngayon, nakita nalang namin niyang humahagulgol habang nakasalampak sa lapag. “Please. pakawalan mo na ako. Hindi ko na uulitin, promise. Magiging goodboy na ako.”

“A-ayos lang ba si Wendel? Ano bang nangyari sa kanya, hindi naman siya dating ganyan—”

“No worries Monica, nasa maayos pa naman siya kahit papaano. Kailangan lang niyang makainom ng meds, after that magiging kalmado na siya..” paliwanag ni Wilbert.

“Mabuti naman kung ganoon.” wika ni Ate Monica.

Lumapit siya kay Wendel at, “Kung ako sayo, tumigil ka— hindi na maganda ang mood ko ngayon. Wag mo akong lalong galitin. Aalis na tayo, masyado mo na akong pinapahiya dito.” mariin niyang sambit kasunod noon, kinaladkad na niya si Wendel palayo habang nagpupumiglas ito. Hindi ko inaasahan na sabihin iyon ni Wilbert, kahit papaano naging tahimik na ang paligid.

Doon na ako nakaramdam ng pagod. Nilapitan ako ni Ate Monica at, “Allen, ayos ka lang ba? Dalhin ko na kayo ng Dad mo sa kwarto—”

“Ate Monica, pwede po bang iwan mo muna kami?” pakiusap ko. Nag-aalalang tumingin si Ate Monica sa akin, ngumiti ako sa kanya, “Ako na po bahala kay Dad.” kinuha ko ang bimpo na hawak niya. Kahit papaano nakinig si Ate Monica at iniwan niya kaming dalawa ni Dad. Naupo nalang ako sa tabi ni Dad kasundo noon ang paghagulgol na ako ahbang pinupunasan ang sentido niya.

“Pagod na pagod na ako.” bulong ni Dad sa kanyang sarili kasunod noon nasandal niya ang kanyang ulo sa balikat ko. “Gusto ko nang matulog— habang buhay…”

“Dad, minahal mo ba si Mom?” nang itanong ko iyon, yumuko siya at saka humikbi ng sundo sunod.

Wala akong ideya sa mga nangyayari, siya lang kasama ni Mom nang mga panahong iyon. Pero bakit ganoon, hindi ko magawang magalit sa kanya— at walang puwang para magtanim ng sama ng loob sa kanya. Siya nalang ang meron ako ngayon. Ilang saglit pa, nakaidlip si Dad sa balikat ko.

Hindi na ako nagdalawang isip pa, binuhat ko na si Dad at saka inalayan paakyat sa kanyang kwarto. Kita sa kanya ang sobrang pagod. Agad ko siyang hiniga sa kama, matapos noon— umupo ako sa tabi habang pinagmamasdan siya.

FLASHBACK END

---

ALLEN POV

At lahat ng iyon, bumabalik sa alaala ko nang makita ko ulit si Dad ngayon na lasing na lasing. Matapos niyang makatulog sa kotse, dinala ko agad siya sa kanyang kwarto at ihiniga sa kama.

Simula nang mangyari iyon, ipinangako ko sa sarili ko na kakalimutan ko lahat ng nangyari. At para hindi bumalik lahat ng ala-alang iyon, ginawa ko ang lahat para protektahan siya sa mga taong nakapaligid sa kanya, na hindi na maulit ang nangyari kay Dad.

Kaya nang aksidente ko siyang makita na pumunta siya ng hospital, agad kong sinundan si Dad. Natagpuan ko na nagkikita parin sila ni Sir Wilbert. Wala akong ideya kung bakit bumibisita si Dad sa hospital at doon pa sa clinic ni Sir. Wilbert, ang tanging hinala ko— may problemema siya sa sexual health niya since ang propesyon ni Sir Wilbert ay isang Urologist.

Wala naman akong nababalitaan kay Dad na may kadate siya this past two years na kasama siya palagi. Nang matyempuhan kong umuwi siya ng lasing na lasing, doon ko siya naisipan kuhaan ng dugo para ipatest sa isang hygiene clinic,sa kabutihang palad— walang senyales na may sakit na nakuha si Dad. Simula noon, pinangako ko sa sarili ko na kailangan siyang bantayan sa makakaya ko. Hindi na ako umaasa na mababalik kung ano man ang pagtingin na meron ako sa kanya.

Hindi ko akalaing hahantong kami sa ganitong relasyon.

Tama pa kaya ito? Matagal nang wala si Mom, at kahit papaano nabawasan na ang bigat sa loob ko para ituloy ang pagtingin na meron ako kay Dad ngayon. Ang kinakatakot ko lang marinig kay Dad na…

Hinawakan niya ang kamay ko habang nakatingin sa akin, lumuluha, “Wifey.. sorry. Kasalanan ko ang lahat. Patawarin mo ako. Mahal na mahal kita.” ang pagsusumamo ni Dad ang nagpabigat sa loob ko. Kailan man hindi ko mapapalitan si Mom sa puso niya.

Malalagpasan ko din ito, balang araw.

Tinabig ko na ang kamay niya palayo at saka ko siya pinunasan sa muka ng bimpo. Akmang talabas na ako ng kwarto ni Dad nang mapansin ko siyang bumangon sa higaan at sabay yakap sa akin ng mahigpit sa likod ko. Amoy ko ang hininga niya, beer. Nakakalasing. Lalong uminit ang katawan ko nang humigpit ang pagkakayakap sa akin.

“Dad…” sambit ko sa kanya habang tinatangal ang kanyang braso pero lalo pang humigpit ang pagkakayakap niya sa akin.

Ang mga bulong na iyon ang nagbigay sa akin ng senyales para ipagpatuloy itong nararamdaman ko, “Allen… please, wag mo akong iwan. Dito ka lang sa tabi ko, natatakot ako.”

Ang mga bulong na iyon ang nagbibigay ng pag-asa sa akin.

O baka pinapaasa lang ako ng malikot kong imahinasyon?

Naguguluhan na ako.

Kabanata 19

Allen’s POV

Hindi ko alam kung anong pumasok sa kukute ko at naisipan kong sumugal sa relasyon na meron kami ngayon. Magulo ang nangyayari na amin at ayoko nang madag pa ang mga lihim ko kay Dad. Gusto ko malaman kung paano nagsimula ang lahat, pero natatakot ako na malamang kabilang si Dad sa dahilan kung bakit naaksidete si Mom. May mga bagay na nagtatalo sa isip ko, pero lahat iyon naglalaho kapag nararamdaman ko ang yakap niya.

Marupok kung marupok.

Pero nakakainis lang, sa tuwing nakikita ko si Dad— lalong tumitindi ang pagkasabik ko sa tulad noong nagkaroon ako nang unang pagtingin sa kanya.

Ganito ba talaga ako kasabik na makasama si Dad? Wala narin akong pinagkaiba kay Wendel, hindi ba?

“Allen… please, wag mo akong iwan. Dito ka lang sa tabi ko.” habang binabangit niya iyon, may parte sa puso ko ang nadudurog. Nakakainis. Pinilit kong hindi sumabay sa emosyon niya habang pinupunasan ang pisngi niya.

“Dad, magpahinga ka na po—”

Nabigla ako nang nayuko siya sa balikat ko at saka bumulong, “Allen… sniff—” pinunasan ko ang luha niya at saka ako ngumiti sa kanya.

“Dad, sa totoo lang hindi malinaw ang relasyon natin sa isat-isa. Pakiramdam ko lumulutang ako sa hangin. Walang sariling galaw, iyon ang kinakatakot ko.” bulong ko sa kanya matapos noon niyakap niya ako ng mahigpit.

“Kahit anong mangyari anak parin kita, ama po parin ako.” Ilang beses ko nang narinig iyan sa kanya pero hanggang ngayon naguumapaw parin ang guwa sa akin. Hindi nagbago ang ting8n niya sa akin, hindi niya ako kinamuhian.

“Yes Dad.”

“Allen, masaya ka ba?” tumango ako. Kahit ulit-ulitin ko— ganoon parin ang pagtingin niya sa akin. Masaya ako, pero bakit ganito ang nararamdaman ko— may kulang, hindi ako kumpleto.

“Dad, may tanong ako. Minahal mo ba si Mom?” diretso kong tanong kay Dad.

Ilang segundo din siyang bago sumagot sa tanong ko, “Mahal na mahal ko. Buong buhay ko nilaan ko sa inyong dalawa. Matagal ko nang gusto makita ang Mom mo kahit sa panaginip lang. Siguro hanggang sa kabilang buhay hindi niya ako mapapatawad sa mga kasalanan ko sa kanya.”

Bakit Dad, hindi ko maramdaman.

“Bakit si Wendel…” tanong ko ulit. Ngayon kita sa kanya ang pagkabigla. Napapikit nalang ako kasabay ng malalim na paghinga, “Sa lahat ng taong nakilala mo, siya lang ang hindi mo makalimutan. Gaano ba kalaki ang papel niya sa buhay mo? Ni isang beses ba sumagi si Mom sa panaginip mo?” kainis, kahit anong pigil ko, hindi ko parin makontrol ang luha ko.

Si Dad, nakayuko lang habang nakatingin sa sahig, “Sa mga oras na ito pinagsisisihan ko na nakilala ko ang taong iyon at ayoko nang bumalik ang ala-ala tungkol sa kanya.” tumingin siya sa akin at saka saka niya ako binigyan nang mapait na ngiti, “Kailangan ko nabang sabihin sayo ang lahat?”

“Wag Dad.—Hindi pa ako handa. Baka masira ko lang ang pinangako ko kay Mom.” lumapit ko sa kanya at saka tumabi isang pulgada ang lapit. “Gusto ko maniwala sayo Dad, na wala kang kasalanan sa lahat ng mga nangyayari sa atin. Kahit Iyon nalang, panghahawakan ko sa usapan namin ni Mom.. “ nabigla nalang ako nang tapikin ni Dad ang buhok ko at saka niya ako nginitian.

“Binata kana talaga, hindi na ako magtataka kung may ibang tao pang magkagusto sayo.” bakit niya nasasabi iyon? Ibig dabihin ba nito hindi pa totoo ang nararamdaman niya sa akin? Anak parin ba ang turing niya sa akin? “Kailan man wala akong magandang naipakita sayo. Hindi mo naranasan magkaroon ng mabuting ama—” tinakpan ko ang bibig niya at saka siya tinulak pahiga sa kama. Binigyan niya ako ng malagkit na tingin, na para bang binabasa ang kaluluwa ko.

“Mali ka Dad…” marahan kong tinangal ang kamay ko sa bibig niya at saka ako tumungkod paharap sa kanya, “Naranasan kong magkaroon ng pamilya, kaya malaking pasalamat ko sa iyo. At higit sa lahat, naranasan kong mahalin ako ng taong matagal ko nang iniidolo.”

Matapos noon, binigay ko ang pinakasinserong pagmamahal na meron ako sa isang halik. Ang kabog ng dibdib ko, nahahati sa dalawa— takot at saya. Natatakot ako na baka hindi pa puro ang pagmamahal na meron ako sa kanya, sa kabilang banda— ito na ang pinakakaya kong ibigay sa ama ko na pagmamahal.

Marahan siyang kumalas sa halik ko at saka nagtagpo ang koo namin kasabay ng matamis niyang ngiti, “Masaya ako marinig ’yan sayo.”

Matapos noon, binigyan niya ako ng isang mainit na gabi na kasama siya.

Bago ko ipikit ang mga mata ko, natanaw ko ang picture frame sa table cabinet. Si Dad si Ate Monica at si,

“Wendel.” bulong ko sa sarili ko.

---

Isang buwan ang nakakalipas nang mamatay si Mom. Hanggang ngayon malabo parin sa akin ang lahat ng nangyayari. Sa isang iglap, nag-iba ang ihip ng hangin.

Si Dad malaki na ang pinagbago, sobra siyang nangayat na niya at hindi ko na mapigilang sa pag-iinom ng beer buong araw. Mabuti nalang binibisita na kami ni Ate Monica minsan sa isang linggo at kahit papaano nakakatangap pa ng sermon si Dad.

Sa iba pang tagpo, nahihirapan narin akong pagsabayin ang pag-aaral at pagaasikaso sa bahay. Mabuti nalang kahit papaano nakumbinsi ako ni Ate Monica para magpatuloy, balang araw matutulungan ko din si Dad hindi lang financially, psri mentally.

Marami akong gusto malaman. Hindi tungkol sa relasyon nila Dad at Wendel kundi kung paano nagsimula ang lahat ng nangyayari sa amin, ano ang ugat nito. Isa lang ang pwedeng makasagot nito.

Nandito ako sa tapat ng clinic ngayon habang hawak ang business card na ibinigay sa akin last two month. Hinanda ko muna ang sarili ko bago pumasok. Hindi ko inaasahan ang naabutan ko.

Pagkabukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang Nurse na dapa sa lamesa habang umuungol. Binabayo siya ng taong nakataliko sa akin. Hindi na ako magtataka kung bakit Urologist ang propesyon niya.

Huminga ako ng malalim at, “Doc Wilbert…” bigla siyang nagulat sabay lingon sa akin.

“Anak nang— nandyan ka pala hehe.” Agad siyang nag-asikaso ng suot niya, ganoon din ang nurse niya. Kumindat pa ito sa kanya sabay labas ng kwarto na para bang ealang nangyari. “Sorry sa nakita mo, against iyon sa code of ethics namin. Nasa heat ako, free time ko pa ngayon hehe. I didn’t expect na puputa ka ngayon, sana nagset ka ng appointment sa akin.”

Napakamot nalang ako ng ulo habang nagbibihis siya sa harapan ko, at hindi siya nahihiya. Maganda ang pangangatawan ni Doc Wilbert, panigutado marami na siyang babae na napaluhod sa harapan niya.

Pambihira talaga.

“Wag mo na akong tawaging Doc, Wilbert nalang— mas komportable ako doon.” tumingin ako ng seryoso sa kanya. Nagclear throat siya bago siya sumenyas sa upuan sa harap ng table niya, “Maupo ka muna. Magtitimpla muna ako ng kape—”

Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa, “Gusto ko makita si Wendel.” diretso kong sambit sa kanya. Nahinto siya at saka lumingon sa akin na may seryosong tingin.

“Dahil ba ito sa nangyari last month?” seryoso siyang tanong.

“May itatanong lang ako, at hindi ako makakampante hanggat hindi ko siya nakakausap ng maayos.” pinilit kong maging seryoso pero shit lang, ang lakas ng kaba ko sa takot. Lalo pang lumakas nang naglakad siya papunta sa kabilang pinto at,

“Base sa tingin mo sa akin, pursigido ka makita siya. Paalala lang, hindi na siya tulad ng dati.”

“Naiintindihan ko.”

“Good, mukang malinaw na saiyo lahat. Hindi na talaga kita mapipigilan, sundan mo ako.” gaya ng sinabi niya, tahimik akong sumunod sa kanya. Sa takot? kinakabahan ako ngayon.

Madilim ang pasilyo na binabagtas namin. Hindi ko akaling may ganoong kahabang kwarto sa clinic niya. Sa bawat kwarto, pulang bintana ang nadaraanan namin.

“Tulong!” bigla akong kinilabutan, hindi ako pwede magkamali— boses iyon ng tao. Hindi siya ganoon kalakasan pero nag-echo iyon sa dinaraanan naming pasilyo.

Nabigla ako sa tanong niya, “Macucurious ka kung anong meron sa mga kwarto na iyan. Tama ba?”

“Hindi iyan ang pinunta ko dito.” seryoso kong sambit. Matapos noon, natahimik na kaming dalawa. Hindi ko pinahalata sa kanya na nangangatog na ang binti ko sa takot, diretso lang akong tumingin sa dinaraanan namin.

Kakaiba ang lugar na ito, ang bigat sa pakiramdam.

Ilang saglit, huminto kami sa isang kwarto. Pagkabukas niya ng pinto, “Ayan na siya ngayon.” nakita ko si Wendel na nakagapos ang kamay sa magkabilang dulo corner ng kama habang natutulog. Ang itsura niya, balisang balisa at sobrang nangangayayat. Anong nangyari kay Wendel? “Kung itatanong mo anong nangyari sa kanya, sabihin nalang nating nawala siya sa kanyang sarili— hindi ko na siya makontrol kaya naisipan ko nalang na igapos siya.”

Makontrol? hindi ko maintindihan. Anong problema niya?

“Hindi ko nga akalain na isang psychiatrist, unang masisiraan kaysa sa pasyente niya…” Si Wendel, isang psychiatrist? Ibig sabihin si Dad ang pasiyente niya?

“Sa totoo lang wala din akong alam sa nangyayari sa kanya. Napapansin ko nalang, nagbabago na ang behavior niya. Naisipan na namin siyang ipagamot pero—” natigilan siya. Ilang saglit lang, may pinakita siya sa phone niya. Video, balita— isang murder case sa isang Psychiatrist.

“N-nakapatay siya?”

“Yes, siya ang murderer. Ginawa ko lahat para ipagtakpan siya. Ngayon, nasa pangangalaga ko na siya— hindi na siya makakapanakit ng iba.” Matapos sabihin iyon ni Wilbert, nanlamig ang kamay ko. Sa tingin niya, mukang hindi siya nagsisinungaling. Sana, dahil hindi maganda ang pakiramdam ko sa kanilang magkapatid simula palang nang makita ko sila.

Lalapit sana ako sa kanya nang bigla niyang hilain ang braso ko. Ang higpit ng pagkakakapit niyan

“Dumistansya ka kung ayaw mong magagaya ka sa Dad mo.” naguluhan ako sa sinabi niya. Magaya kay Dad? Wala na akong naiintidihan. May sakit ba siya na nakakahawa? Pero hindi isolated ang kwarto niya. “   I know you have an idea of what they’re doing. I don’t want any more victims to be added.“

“Mindfuck.” sambit ko sa kanya. Paanong mangyayari iyon? Mindfuck, bawal lumapit sa kanya, at ang kalagay niya ngayon. May mali sa mga nangyayari. “Iyon ang sinabi ni Dad habang magkausap silang dalawa.”

“Based on my observation, it’s not just a simple hypnosis that he can perform. It’s more extensive than that. Honestly, I don’t believe in mind control. There’s no such thing as that kind of psychic ability. However, I cannot deny that he can do something that goes against a person’s nature. It’s more extensive than what you might think.” hindi ko na alam kung paano pa paniniwalaan mga sinasbai niya.

Hindi ito ang inaasahan ko na matuklasan ngayon kay Wendel. Ang akala ko may parehas kaming paniniwala ni Wilbert pero sa mga sinabi niya ngayon— nagdadalawang isip na ako. Iyon kaya ang dahilan kaya napapasunod niya si Dad? Hindi kapanipaniwala.

Nawala ako sa pag-iisip ko nang biglang nagising si Wendel. “May bisita pala kami ngayon ng magaling kong kapatid.” Lumapit si Wilbert kay Wendel at saka umupo sa tabi ng kama. Sumandal si Wendel sa headboard ng kama at saka ngumisi kay Wilbert, “Traydor ka. Ikaw ang may plano ng lahat ng ito—” nabigla nalang ako nang sampalin siya ni Wilbert…

“Bakit niya ginawa iyon?” isip-isip ko.

“What are you talking about? Haven’t you taken your medicine?” malumanay niyang sambit kay Wendel. Bakit niya ginawa iyon?! “Tsk, Wendel, I’m disappointed in you. If you don’t have anything good to say, just keep quiet..”

Kailangan ko makausap si Wendel.

Nag-ipon na ako ng lakas ng loob para makiusap kay Wilbert, “Pwede ko na bang makausap si Wendel. Na kaming dalawa lang.” seryoso kong sabi sa kanya. Ilang sandali pa may pumasok sa kwarto at lumapit na Assistant Nurse niya at,

“Doc Ohms, the person scheduled for today has already called me. They’re on their way here in a few minutes..” sambit ng Nurse sabay abot ng documents sa kanya.

“Okay, thank you. Well then, I’ll leave you two here so you can bond.” That’s what she said as she said goodbye. When she got close to me, he whispered, “I know you’re smart enough to know what’s right and wrong.”

Bago pa siya lumabas ng kwarto, “Nakakatawa ka Wilbert, ang galing mo mag panggap. Hindi na ako magmamakaawang makaalis dito Wilbert. Gagawa ako ng paraan, hindi mo ako mapipigilan.”

“We will see..” nakita ko ang matalim niyang ngiti bago umalis ng kwarto. Ngayon kaming dalawa nalang ang nandito.

“Naniniwala ka sa sinabi niya?” natigilan ako nang tumawa siya na parang wala sa sarili, “Sa tingin mo ba hindi ko alam kung gaano kang kasabik makasama sa kama si Isko.” shit, alam niya kung anong pagtingin ko kay Dad— papaano…c

Huminga ako ng malalim, “Mukang wala akong matatago sayo.”

Umiling siya, “From the moment I saw you, from your actions and movements, I already knew the color of your blood, haha. Just to clarify, I’m a psychiatrist—not a fortune teller or someone who practices hypnosis. My sibling’s really lost it; ever since they went abroad, all sorts of things have been coming out of their mouth.”

Hindi siya tulad ng sinasabi ni Sir Wilbert, nakagapos siya. Kaya lakas loob akong lumapit sa kanya. Wala pa naman nangyayaring di maganda sa akin, kalmado siyang nakatingin sa akin nang umupo ako sa kama na hinihigaan niya.

“Hindi kita binisita para makipagkwentuhan. Gusto ko malaman kung ano talaga ang nangyari sa inyo ni Dad.”

Lumapit siya sa akin isang pulgada ang layo sa muka ko at saka bumulong, “Isa kang malaking tanga. The person you trust will be the ones to destroy you.” matapos niyang sabihin iyon, pakiramdma ko nagtayuan ang balahibo ko. Nabigla nalang ako na para bang nabavivrate ang buong katawan niya. Kakapitan ko sana nang— “Wag mo ako hawakan!” sigaw niya. Umatras ako pakayo sa kanya, “Kung gusto mo malaman ang lahat, ibaba mo ang kumot.” seryoso ba siya? “Wag mo ako bigyan ng ganyang tingin.” mukang seryoso naman siya kaya binaba ko ang kumot. May nakita akong maliit na Flashdrive na nakaipit sa likod niya, “Dalhin mo ito kay Monica. Siya lang pwede magbukas n’yan. Wag na wag mong ipapakita kahit na kanino. Maliwanag ba?” mariin na bulong niya.

“Paano kita mapagkakatiwalaan.” tanong ko sa kanya.

“’Yang Flashdrive na hawak mo ay kayang baliktarin ang buong sitwasyon. Hindi ngayon, marahil sa susunod.” ang tingin niya sa akin, matalim. Hindi ko alam kung mapagkakatiwalaan ko ang lalaking ito o hindi. At ang USB na ito, nacucurious ako kung anong laman.

Agad akong lumayo sa kanya nang marinig ko ang langitngit ng pinto, dumating na si Wilbert. “Okay, time’s up. It seems like you’ve discussed quite a lot. Sorry, Wendel needs to rest now. He still needs to take his meds; you know it’s important not to delay them..”

Napansin kong nakaniiti sa akin si Wendel, “Nasabi naba sayo ni Monica na ako ang pinakamatino sa aming tatlo ni Isko? Sabihin mo sa kanya Ito na ang huling araw na matino ninyo akong makakausap—” natigilan siya nang bigla siyang nangisay na para bang nakukuryente, “Acckkk!!”

“Anong nangyayari sa kanya?”

“Don’t worry about him; it’s just the effect of the therapy. Anytime now, Wendel’s condition will be better. We still need to carry out other examinations..” paliwanag ni Sir Wilbert. “Nakausap mo naba siya ng maayos?”

“H-hindi.. Wala siyang matinong sinabi sa akin.” shit, muntik pa akong mautal. Mabuti nalang hindi siya naghinala.

Huminga ng malalim si Sir Wilbert, “AsAs I expected, Wendel’s condition is getting worse. You can leave now; you probably know the way out, don’t you? We need to examine Wendel again.” malungkot niyang sambit na para bang normal lang ang nangyayari lahat.

“Maraming salamat, mauna na po ako.” paalam ko. Napakamot siya ng batok at saka kumaway bago ako umalis, “Ingat ka sa pag-uwi.”

Pagkalabas ko ng kwarto at nang maisarado ang ang pinto— hindi ko inaasahan ang mga narinig ko.

“You’re quite the actor. Seems like you’ve been a bit of a troublemaker today, huh”

Natapos noon nakarinig na ako ng malakas na hiyaw ni Wendel. Sa takot ko nanakbo na ako palabas ng clinic ni Sir Wilbert.

Kabanata 20 (R18+)

Steven’s POV

Madilim ang buong kwarto, pero may mga sinag pa rin mula sa ilaw ng poste sa labas. Kasama ko ngayon si Allen, at ang epekto ng alak na nainom ko ang nagbibigay sa akin ng lakas ng loob para gawin ito kay Allen.

“Hmmm… Allen.” Isang malalim at impit na ungol ang lumabas habang nagdikit ang aming mga labi. Humigpit ang pagkakayakap ko sa kanya, dahilan kaya’t siya ay ganap na nakapatong sa katawan ko.

“Hnng Dad…” nang makalas siya, “Ngayon ko lang napansin na tinawag mo ako sa buong pangalan ko…” Nang matapos iyon, gumapang ang kamay niya pataas sa aking damit at dinakma ang dibdib ko. Sobrang nanginig ang buong katawan ko nang sinimulan niyang sipsipin ang dibdib ko. Hindi na tumatalab ang aircon; pinagpapawisan ako at nawawala na ang hilo ko.

“Hmmm…” Ang galing niyang rumomansa. Ramdam ko ang dila niya na humahagod. Kakaibang pakiramdam.

Pamilyar na pakiramdam.

“Ahhhmp Allen…” Hinawi ko ang buhok niya, “Ngayon ko lang din napansin, ang sarap pakinggan ng boses mo, lalo na kapag humahalinghing ka—” Hinawakan ko siya sa bewang at nag-adjust kami ng pwesto. Ngayon, nakahiga na siya sa kama at ako naman ang nakapatong sa kanya.

“Dad!” Binigyan ko siya ng mariing halik sa leeg habang hinuhubad ang suot niyang polo. “Saglit lang—ahhh…” Nawawala na ako sa aking katinuan, marahil hindi pa nawawala ng tuluyan ang epekto ng alak kaya nagiging agresibo ako sa kanya. Hindi ko na siya ininda at hinila ko ang pantalon niya at hinahis kung saan. Ngayon, tanaw ko na ang katawan ni Allen, hubad na katawan—makinis at malinis. Tanging impit na ungol nalang ang naririnig ko habang binabate ang kanyang ari. “Dad—acckkk…”

“Ninenerbyos ka pa… hayaan mong ako na ang trumabaho sayo.” Kumuha ako ng condom at inilagay sa dalawa kong daliri. Matalim na ang kuko ko kaya kailangan kong maging maingat. “Handa mo na ang sarili mo.” Matapos kong sabihin iyon, nikusot ko ang daliri ko kasabay ng malakas na sigaw niya.

“Acckkk—” Lumiyad siya nang kapain ko na ang kanyang loob. Ang mabigat naming hininga ay lalo pang nagpapataas ng pagnanasa ko sa kanya, “Dad—dahan-dahan lang…”

“Masarap ba?” tanong ko habang hinihimas ko ang bukol sa loob.

Pinilit ko siyang umupo palapit sa akin at saka siya yumakap sa akin. Ang mahina niyang bulong ang nagpaturn-on sa akin, “Opo—ahh Dad…” Hindi na ako nagdalawang isip, binilisan ko ang pag-finger sa kanya kasabay ng mahinang ungol niya sa tenga ko. Napansin ko nalang na may pumutok na sa loob niya, kahit papaano lumuwag at naging kalmado na siya. Tinapon ko ang hawak kong condom at binigyan siya ng mariing halik habang hinuhubad ko ang pantalon ko. Nagbukas ako ng bagong pakete ng condom mula sa wallet ko at hinigpit ang yakap ko.

Natigil siya nang ikiskis ko na sa kanya, “Dad—mukhang hindi magkakasya—Ahhh!!!!” Wala na talaga ako sa sarili ko, ngayon ko nalang napansin na humigpit ang pagkakayakap niya kasabay ng pagbaon ng kuko niya. “Dad!” Buong lakas niyang sigaw kasabay ng pagluha niya. Napasobra na ata ako. “Ginawa mo na ba ito sa iba?” tanong niya habang nakapatong ang ulo sa balikat ko.

Bumulong ako sa kanya, “Sa loob ng dalawang taon, niloloko ko ang sarili ko na may kasama na akong babae para lang makalimot. Simula nang mawala ang Mom mo, wala akong pinaramdam sa ibang tao na pagmamahal maliban sa nag-iisa kong anak.” Matapos kong sabihin iyon, marahan akong umulos sa kanya. Ang ungol niyang iyon ay lalo pang nagpapataas ng libog ko para ipagpatuloy ito, “Magsabi ka lang kung masakit, ititigil ko agad ito—”

“No… Dad!!” Sambit niya habang humihikbi sa balikat ko, “Please, dahan-dahan lang—acckkk masakit—” Marahan akong umulos gaya ng hiling niya, mabagal at malumanay. Nadudurog ang puso ko kapag naririnig kong umaaray siya sa sakit.

“Ahhh ahhmmpp…”

“Ugggh…”

Unti-unti nang nagbago ang sitwasyon, naging magaan ang boses niya at wala na akong naririnig na sakit sa boses niya. Marahan akong umulos, binigay sa kanya ang pakiramdam na magiging komportable siya sa akin.

“Dad… ahhh ahh ahmmmp. hmmmp Dad—sige pa—ahhhhh ahhhh…”

“Ihihiga na kita.” Bulong ko sa kanya. Marahan ko siyang ihiniga sa kama at saka ako bumayo sa kanya habang yakap siya. Hindi ko siya tinigilan hanggang sa tawagin niya ang pangalan ko. Mas bumilis pa ang galaw ko kasabay ng sunud-sunod na impit niyang ungol.

Ang sarap pakinggan.

Bumulong siya kasabay ng malumanay na tingin sa akin, “Daddy Steven…” Sambit niya habang naghahabol ng hininga. Dang! Lalo akong natuturn-on kay Allen!

Kaya pwersahan kong idinapa siya sa kama at saka inangat ang balakang niya sa akin. Hinubad ko ang suot kong damit at pantalon bago ako umulos sa kanya pabalik.

“Sabihin mo lang Allen—amArrgggh A ahhh ahhh…” Buko ko sa kanya habang bumabayo. Nabigla nalang ako nang umakbay siya sa balikat ko habang nakatalikod siya at saka ako hinalikan sa labi. Hindi ko na alam kung anong naisip ko at inupo sa kama habang binabayo. Ang impit niyang ungol sa aming mga labi, hindi nawawala sa kanya.

“Arrhggh… ahhh. Allen… Sayong-sayo lang ako. hmm…”

“Dad…”

Nabigla ako nang alalayan ni Allen ang kamay ko sa ari niya at saka ko siya tinulungan magjakol, “Dad… ahhh… lalabasan na ako—” Impit niyang bulong sa akin.

Nagbabago ang paligid…

May mali…

Natigilan nalang ako nang magbago ang paligid ko. Natagpuan ko ang sarili ko sa lumang bahay namin, sa dati kong kwarto. Ang pakiramdam na ito, sobrang pamilyar. Ito ang pakiramdam na gusto kong kalimutan, at unti-unting bumabalik ang mga alaalang iyon.

“Anong ginagawa ko dito—” Ang kalabog ng dibdib ko, sobrang lakas nang makita ko ulit ang imahe niya. Nakakapit siya sa akin habang nakatalikod siya, yakap-yakap ko siya.

Hindi siya si Allen…

“Mukhang masaya ka sa piling ng anak mo ngayon?” Ang boses niya, hindi pwede mangyari iyon.

Hindi pwede ito, panaginip lang ito. Panaginip lang ito!

“Anong… ginagawa mo—” Itutulak ko sana siya palayo pero humigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Humarap siya sa akin habang nakapatong sa kahabaan ko.

Shit, hindi ito pwede mangyari! Hindi ito totoo!

“Wala sa inaasahan ko, ganito ka na kadesperado. Hindi ka ba masaya sa iniwan kong alaala?” Ang mga talim ng ngiti niya, walang duda—siya iyon na nakikita ko.

Wendel!

Magpumiglas ako palayo sa kanya pero hindi niya ako binitawan, “Bakit ka pa nagbalik! Papatayin kita—” Wala na akong kontrol sa sarili ko. Sa galit ko, humigpit ang hawak ko sa braso niya at ginapos ko siya patalikod gamit ang sintas ng pantalon ko.

Imbes na magmakaawa siya, humalakhak siya habang nakadapa sa kama—nakatuwad sa harapan ko. “Acckkk… hahahhahahaha kahit anong gawin mo, wala nang mas sasarap pa sa pagmamahal na binibigay ko sa iyo. Libog na libog ka pa rin sa akin hanggang ngayon hehe.”

Tangina niya.

Mariin kong hinawakan ang bewang niya at saka pwersahang umulos sa kanya! “Mamatay ka na!”

“Dad!” Pang-aasar niya sa akin habang tumatawa. “Masakit!” Impit niyang ungol habang bumabayo ako sa kanya. Para bang nasasarapan siya sa mga nangyayari. Naguguluhan ako.

Lahat ng alaala dati, unti-unting bumabalik sa isipan ko. Bakit ka pa bumalik! “Hindi ba ito ang gusto mo? Ito ang gusto mong gawin ko sa iyo! Magiging miserable ako! Sisiguraduhin kong hindi ka na makakagalaw sa gagawin ko…” Mariin kong sambit habang malakas na umuulos sa loob niya.

Wala akong nakikitang sakit o pighati sa itsura niya. “Ahhh sige lang… saktan mo ako. Gusto kong maramdaman ang pagmamahal mo, Isko. Ikaw lang ang gagawa nito sa akin, ah. Ako lang ang asawa mo.” Shit—ang pakiramdam na ito, bumabalik na naman.

Nawawala na ako sa tuliro. Hindi ko na nakontrol ang sinasabi ko at, “Oo, ikaw lang—asawa ko…” Sambit ko.

Sa isang iglap, nagbago ang lahat nang marinig ko si Allen na sumigaw sa harap ko, “Tama na Dad—”

“Allen…” Shit—anong ginagawa ko.

“Anong nagawa ko sa iyo—” Lumulutang ang isip ko. Ngayon, natagpuan ko ang kama na may dugo. “Hindi ko sinasadya, hindi ko alam na—”

Lumapit si Allen sa akin at inupuan ang ari ko sabay yakap sa leeg ko. Ang matalim niyang tingin sa akin, kalmado, “Naiintindihan ko, Dad, hindi mo na kailangan magpaliwanag.” Kalmado niyang sambit. Gusto ko sana siyang yakapin nang makita kong hindi ako makagalaw.

“Allen…”

Ang kalmado niyang ngiti ay napalitan ng matalim na ngisi. Sa isang iglap, nagbago ang wangis niya at nakita ko si Wendel na may matalim na ngiti, “Nandito ako para tulungan ka, asawa ko. Sisiguraduhin kong tuluyan na siyang mawawala sa buhay mo…” Nang sambitin niya iyon, may matalim na kutsilyo siyang hawak—nakaturo sa dibdib ko.

Hindi pwede mangyari ito.

Matalim na ngiti ang iniwan niya sa alaala ko, “Susunod ko na ang anak mo!”

Matapos mangyari iyon, naging malalim na bangungot ang buong buhay ko na muling nagbabalik sa alaala ko.

Kabanata 21

Steven’s POV

Flashback

Dalawang buwan matapos ang pagkamatay ng asawa ko, pinili kong manahimik. Pero hindi ko kayang makita ulit siya, ang taong dahilan kung bakit ako nagkakaproblema ngayon.

“Bakit ka pa pumunta dito?” mariin kong tanong sa kanya.

“Kailangan kong makita si Allen. Gusto ko siyang makausap—” Bago pa siya makapagsalita ng buo, hinigit ko siya at pwersahang isinandal sa pader. Ang kamay ko, na nanginginig sa galit, ay nakatukod sa kanya.

“Ang anak ko ang susunod mong biktima? Wala ka na bang planong tigilan ang pamilya ko? Sa tingin mo, wala akong alam sa balak mo sa anak ko?!” Binigwasan ko siya sa tiyan, dahilan para lumuhod siya sa harapan ko.

Ngunit hanggang ngayon, matatag pa rin siya, “Kailangan ko—” Kasabay ng pag-ubo niya ng dugo, “Hayaan mo akong makita siya. Kahit saglit lang, may kukuhain—ako…”

Iniwan ko siya saglit at pagbalik ko, may dala na akong dospordos. Kailangan ko na siyang mapaalis dito, at kung hindi madadaan sa pwersahan—ako na ang tatapos sa kanya. “Lumapit ka pa, ako na papatay sa iyo,” banta ko sa kanya habang mahigpit ang pagkakahawak ko sa makapal na kahoy.

“Isko, pakiusap. Hindi ako pumunta dito para manggulo. Kailangan ko—” Nang lumapit siya, winasiwas ko ang hawak kong pamalo at tumama iyon sa braso niya, “Acck!!” Napaatras siya palayo sa akin. “Please, Isko—pakinggan mo muna ako. May inabot ako sa kanya, kailangan ko makuha…”

Ngayon, gumagawa na siya ng dahilan, magaling magpaawa. Nangingitngit ako sa kanya, “Nagkamali ka ng pinuntahang lugar.”

“Isko!”

Nasagad na ang pasensya ko. Sawa na ako sa pagpapanggap at pagkontrol niya sa akin. Marami na akong pinagsisihan sa sarili ko at ayoko nang magpatuloy iyon kasama ang taong sumira ng buhay ko. Pagkakataon ko na ito.

“Maluwag na turnilyo ko ngayon, Wendel. Magtago ka na.” Pagkatapos kong sabihin iyon, hinampas ko ang glass table sa tabi ko gamit ang dospordos, dahilan kaya nagkumahog siyang umatras palayo.

“Isko!” hindi pa rin talaga siya tumitigil.

Ngumiti ako sa kanya, “Hehehe, tumakbo ka na—” mahigpit akong humawak sa kahoy habang papalapit sa kanya. Tumakbo siya dahil kapag naabutan ko pa siya—tapos na siya sa akin!

“Allen!—” sigaw niya habang umaatras palayo. Ngumiti ako sa kanya, hindi niya makukuha si Allen—“Isko, tumigil ka na! Shit—” Sakto, nawalan siya ng balanse at napaupo sa sidewalk habang umaatras palayo sa akin.

Pagkakataon ko na.

Kumapit ako ng mahigpit sa pamalo ko, “Hindi mo na ulit kami magugulo.” Nakangiti kong wika sa kanya.

Buong lakas kong hinampas ang pamalo ko patungo kay Wendel nang biglang narinig ko ang boses ng babae.

“Steven!!”

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig nang magising ako sa malalim na bangungot. Hindi ko maigalaw ang katawan ko, pakiramdam ko ay may mga salnggam sa ilalim ng balat ko. Umaagos ang luha ko habang pinipilit kong gumalaw paupo sa kama.

“Allen..” buong sigaw ko, pero walang lumalabas sa bibig ko.

Nang makaupo na ako sa kama, pinilit kong abutin ang baso sa table cabinet na malapit sa akin. Pero pagkakalabit ko sa baso, nalaglag iyon at nabasag dahil sa sobrang nanginginig ang kamay ko.

Nang makuha ko ang gamot ko, nagtaktak ako ng ilang tableta saka nilagay sa palad ko. Lahat iyon ininom ko ng diretso, at pikit matang tinanggap ang matinding pait. Huminga ako ng malalim at pinakalma ang sarili ko. Tumatagaktak ang pawis ko.

“Allen,” tawag ko pa isang beses, pero walang sumagot.

Narinig ko ang phone ko na nagvibrate sa tabi ko, kahit na hindi ko mahawakan ng maayos. Nang pindutin ko ang answer button—

“Steven, ilang araw mo nang hindi sinasagot ang tawag ko! Ano na bang nangyayari sa iyo!”

“M-monica…” mautal-utal kong sambit. “Tulong…”

“Steven, bakit ganyan ang boses mo? May sakit ka ba? Hindi kita maintindihan—”

Naiyak nalang ako nang pilitin kong magsalita ng maayos, “Hindi ako…”

“Anong hindi ako…”

Humagulgol ako sa sobrang takot, “Hindi ako ang—pumatay sa kanya. Hindi ko pinatay si Wendel—” Bawat sambit ko, tinuktok ko ang dibdib ko. Ang hirap huminga.

“Okay, okay, nasaan ka ngayon? Steven? Pupunta na ako diyan. My God! Ano bang ginagawa mo sa sarili mo!”

Nabitawan ko nalang ang phone ko at nagpagulong-gulong iyon palayo sa akin.

Lahat ng alaala ay nagsusumiksik na naman sa isipan ko, “Hindi ako… pumatay… Wendel…”

---

Monica’s POV

My Goodness! Ang nerbiyos ko ay nag-uumapaw! Ilang araw ko nang hindi siya makontak, at ngayon, ganitong eksena ang maabutan ko.

Pagdating ko sa bahay niya, nakita kong nagkalat ang mga gamit sa kwarto niya. Ang gulo-gulo! “Gosh, Steven! Ano bang nangyari dito? Wag mong sabihin na magpapabaya ka na?” sermon ko sa kanya. Nakaupo lang siya sa sulok ng kwarto, tinitingnan ako. Nagligpit-ligpit ako ng mga gamit para makadaan papunta sa kanya—mga damit, basag na baso, frames, at kung anu-ano pa. Parang gusto na niyang magtayo ng garage sale sa kanyang kwarto.

Nakayakap siya sa kumot, mukhang natatakot na parang nakakita ng multo. Mukhang wala pa siyang suot; sasamantalahin ko sana pero hindi ito ang tamang pagkakataon para doon.

Pakiramdam ko, nagkakaroon na naman siya ng mental breakdown. Ang huling beses kong nakita siyang ganito ay dalawang taon na ang nakalilipas, noong pumanaw ang asawa niya.

Mabuti na lang at nagsalita na siya, “Monica, tulungan mo ako. Nakasunod pa rin siya sa akin.” Ang kanyang mga mata ay nandidilat sa takot. Nag-aalala na ako sa sinasabi niya.

Lumapit ako sa kanya at hinawakan siya sa pisngi. “Okay, Steven, kumalma ka muna. Hindi na kita maintindihan ng mabuti, tinatakot mo na ako. Sino ba ang tinutukoy mo?” tanong ko sa kanya. Napansin ko na may dugo sa bedsheet na yakap niya, maraming dugo. “Please, Steven, sabihin mo sa akin para matulungan kita ng maayos. Ano ba talaga ang nangyari dito?”

“Si Wendel.” Natigilan ako nang banggitin niya iyon. “Nandito pa rin siya sa bahay. Natatakot ako. Sabi niya isusunod niya si Allen. Hindi ako makakapayag…” Nagmugto ang mata niya habang mahigpit na niyayakap ang bedsheet.

“Imposible iyon, Steven. Matagal nang patay si Wendel.”

“Nakita ko siya! Nakita ko…” Bigla siyang sumabog sa harapan ko. Agad ko siyang niyakap, hindi ko na alam kung paano siya pakakalmuhin. Sigurado akong nasa school si Allen ngayon. Kung tatawagan ko siya, tiyak na magpapanic iyon pauwi. Alam kong exam niya ngayon.

“Shh, tahan na. Nananaginip ka lang, hindi totoo ang lahat,” sambit ko habang hinahaplos ang likod niya.

“Monica, naniniwala ka sa akin, hindi ba? Hindi ako pumatay sa kanya.” Pinunasan ko ang mukha niya at niyakap siya.

“Oo, naniwala ako sa iyo,” sagot ko. Matapos noon, humagulgol siya sa balikat ko. Okay lang na umiyak siya sa akin, pero gosh, ang dress ko— bagong bili pa naman ito. “Steven, kumalma ka muna, lalo akong kinakabahan para sa iyo. Kuha lang ako ng tubig, babalik ako?” Pagkapakalm ko sa kanya, kumalas ako. Tinakpan niya ang kanyang mata gamit ang braso at humagulgol.

Ang cute mo. Buti na lang talaga crush kita, my gosh.

“Monica, mahal na mahal ko si Allen. Ayokong mapahamak siya.” Hinimas ko ang magkabilang balikat niya at tiningnan siya ng diretso. “STEVEN! Tignan mo ako ng mabuti. Walang kukuha kay Allen, I promise that.” Pagkatapos noon, niyakap ko siya ulit ng mahigpit.

“Ayos ka na ba?” tanong ko sa kanya nang makainom na siya ng tubig. Kumalma na siya ng kaunti kumpara kanina. “Wag kang mag-alala, naasikaso ko na ang mga gamit ninyo sa baba. Pagdating ni Allen anumang oras, hindi siya maghihinala na sinalpak ka habang pinagsisigawan mo na wala kang kasalanan sa nangyari,” pang-aasar ko pa sa kanya.

“Salamat…” natuwa ako nang marinig ko iyon. “At sorry.”

Umupo ako sa tabi niya at dinaldal siya. “Hanggang ngayon, hindi mo pa rin siya makalimutan.” Hindi siya sumagot. Huminga ako ng malalim, “Marami nang nagbago, ikaw na lang ang hindi pa nakakamove-on. Hinahayaan mong lamunin ka ng nakaraan mo.”

“Sa totoo lang, mula nang araw na iyon— gabi-gabi akong dinadalaw ng bangungot,” kwento niya. Sa loob ng dalawang taon, palagi siyang pinapangarap ng masama? Lumingon siya sa akin at pilit na ngumiti, “Hindi ganoon kadali makalimot. Lalo na nang makita ko siya, sa harapan ko kung paano siya nawala.” Ugh, ayokong makita siyang ngumingiti ng ganoon. Parang may pumipitik sa puso ko.

Somewhere, I feel guilty.

“Bakit hindi mo matanggap? Dalawang taon nang wala siya. Hindi mo pa rin tanggap ang nangyari. Sa tingin mo matutuwa ang asawa mo na makita kang nagkakaganyan? Sigurado ako, kung nandito siya, gugulpihin ka niya.”

“Sana nandito na lang siya.” Sa tono ng boses niya, ramdam ko pa ang pag-asa niyang makita ang asawa niya. “Kahit sa panaginip lang…” Oo, tama nga ang hinala ko. “Hindi ko na alam ang nangyayari sa akin. Nagising na lang ako, siya na ang taong hinahanap ko. Hindi ko na makontrol ang sarili ko, umabot na ako sa puntong nakalimot na ako sa pamilya ko.” Niyakap niya ang kanyang mga binti at isinandal ang ulo doon. “Monica, pwede ba akong magtanong? Masama ba akong ama?”

“Biktima ka lang,” mahina kong sagot sa kanya. Ang dami kong pagsisisi kay Allen. Hindi na ako tatanggapin sa langit.

“Mapagpatawad ang Maykapal. Kung alam niyang gusto mong magbago—ibibigay niya sa iyo ang katahimikan na hinahanap mo. Malay mo, sinusubukan ka niya. Masyadong magulo ang mundo mo, sa tingin ko kailangan mong hanapin ang sarili mo. Siguro hindi pa huli ang lahat para sa iyo. Malay mo, may magandang darating para sa iyo.” Pagcheer-up ko sa kanya.

Tumingin siya sa akin ng malalim. “Bakit hanggang ngayon hindi pa ako matahimik?” tanong niya. Kahit anong positivity ang sabihin ko, natatalo parin ako ng lungkot ni Steven. “Ginawa ko na lahat. Ang gusto ko lang naman ay maprotektahan ang anak ko. Siya na lang ang meron ako.”

Nabigla siya nang kinuha ko ang kanyang kamay at nagdasal para sa clarity ng isip. “Alamin mo kung ano ang nasa puso mo. Ikaw lang ang nakakakilala sa sarili mo,” bulong ko sa kanya.

“Monica.” Nang marinig ko ang pangalan ko, dumilat ako—at ang gwapong mukha ang nakita ko. My gosh, ito na ang development namin. Kailangan ko nang mag-pack-up!

Inayos ko na ang sarili ko at tumayo. “Okay, aalis na ako. Ikaw na bahala dito. Magligpit-ligpit ka naman ng kwarto mo. Kanina pa ako naglilinis dito. Bago ko makalimutan, nagluto na ako ng porridge. Make sure na kakainin mo iyon, kundi isasalpak ko iyon sa bunganga mo,” banta ko sa kanya. Kahit papaano, nakita ko ang matamis niyang ngiti. Ginulo ko ang buhok niya, para siyang tuta na nagpapacute. “Wag mo akong bigyan ng ganyang tingin at baka ma-inlove ako. Lastly, wag mong hayaan na lamunin ka ng mga kinatatakutan mo. Iyon ang sisira sa iyo.” Paalala ko sa kanya. Kinuha ko ang pocket Bible ko sa pouch ko at ibinigay sa kanya. “Palagi kong dala ’yan kahit saan ako magpunta. Makakatulong sa iyo ’yan. Subukan mong magbasa, baka gumaan ang pakiramdam mo.”

Ang matamis niyang ngiti ang lalong nagpapainlove sa akin. “Salamat, Monica.” Gosh, rumurupok na ako.

Kailangan ko nang mag-pack-up! Mabuti na lang at kahit papaano, nakontrol ko pa ang sarili ko. Kundi hahalikan ko na talaga si crushie!

Pagkalabas ko ng bahay niya, nakaramdam ako ng kaba nang makita ko ang itim na kotse na nakaparada sa harap ng bahay ni Steven, may mahabang gasgas sa pintuan hanggang sa likod ng kotse. Ang sakay noon ay nakacap na itim—nakatingin sa kinatatayuan ko. Nang magtagpo ang mata naming dalawa, agad siyang humarurot palayo. Hindi ko nakita ang plaka ng kotse niya, pero malakas ang kutob ko—pamilyar ang ang pakiramdam ko sa sasakyang iyon.

Hindi ako pwede magkamali, ang kotseng iyon— ang sumagasa kay Wendel.

Kabanata 22

Allen’s POV

Malalim na bangungot ang gumising sa akin ng madaling araw. Nang maalala ko ang lahat ng nangyari, natagpuan ko ang sarili kong umiiyak. Huminga ako ng malalim at pinakalma ang sarili ko, baka magising si Dad na katabi ko ngayon sa kama.

Kahit masakit ang buong katawan ko, pinilit kong tumayo ng tahimik at maglakad papunta sa banyo. Nang tingnan ko ang aking sarili sa salamin, tadtad ako ng pasa at kalmot sa leeg. May mga kiss mark din sa dibdib na bumababa sa tiyan ko. Ang binti ko ay may tumatagas na puting likido—mahapdi sa pakiramdam.

Sa tuwing naaalala ko ang ginagawa ni Dad sa akin, hindi ko maiwasang manginig sa takot. Lahat ng ito ay tanda ng unti-unting pagbabago sa pakikitungo ni Dad sa akin. Habang tumatagal, lalong lumalala ang sitwasyon niya. Kagabi, parang hindi na niya ako itinuturing na anak.

Inaasahan ko na mangyayari ito—pero hindi sa ganitong kabilis na panahon. Mula noong nakaraan, hindi pa rin niya nakakalimutan ang mga nangyari. Umaasa ako na sa paglipas ng panahon, magbabago ang lahat. Nagkamali ako, at lalo pang lumalala ang sitwasyon. Wala ito sa mga plano kong mangyari sa amin.

Ang gusto ko lang naman ay makalimot na si Dad sa mga masasakit na nangyari sa kanya—na kahit papaano maghilom ang sugat sa puso niya dulot ng pagkawala ni Mom, ni Wendel, at ang mga traumang naranasan niya sa nakalipas na dalawang taon na tila bangungot pa rin sa kanya.

Ayoko nang makita si Dad na nasasaktan.

Bago pa magising si Dad, agad akong naligo at nag-asikaso ng susuotin ko papasok sa school. Kumuha ako ng makakain mula sa ref at iniwan si Dad na mahimbing na natutulog. Ang kanyang mukha ay maamo at tahimik habang siya ay natutulog.

Humiling ako sa hangin na sana ay magiging maayos din ang lahat.

Kahit kulang sa tulog, nairaos ko ang exam ko ngayong araw. Salamat sa last-minute review at sa aking tiyaga. Hindi ko pa rin binibitawan ang kabila ng mga nangyari kagabi.

Ayoko isipin na gusto iyon gawin ni Dad. Dala lang iyon ng matinding trauma na naranasan niya.

Sana nga.

Paglabas ko ng school, nabigla ako nang akbayan ako ni Jared sa balikat. Siya ang kagrupo ko sa project na ginawa namin sa bahay. Siya din ang nag-aya sa akin na pumunta sa isang event na tinanggihan ko.

Isa siya sa mga mayayamang tao sa university na pinasukan ko, at palagi siyang nakadikit sa akin.

“Hays, mabuti na lang nairaos natin ang exam kahit papaano. ’Yung project na ginawa natin, nakatulong iyon sa pagrereview ko— Allen? May problema ba? Kanina pa kita napapansin na balisa, hindi maganda ang lagay mo.”

“Ahh, wala ’to. Kulang lang ako sa tulog, hindi pa maganda ang gising ko..” Ang totoo, ang sakit ng buong katawan ko. Parang ayoko nang gumalaw. “Sana lang talaga, paid off lahat ng inaral natin.”

“Buti ka nga, kahit papaano matalino ka kaya nakakasurvive ka kahit walang review,” sabay siko sa bewang ko.

“Loko.” Nangiti na lang ako, pinilit ko.

“Oo nga pala, Allen, matanong kita. Pumunta ka ba sa event? ’Yung live band sa isang private resort?” Biglang kumalabog ang dibdib ko sa kaba. Paano niya nalaman iyon? “Naalala mo ’yung inaya kita sa isang event?”

“O-oo, naalala ko iyon. Anong—meron?” Nauutal kong tanong.

“Sa totoo lang, may nakita akong kamukha mo, parang ikaw talaga iyon eh. Lalapitan sana kita pero naalala ko na hindi ka sumama, baka mapahiya lang ako,” sambit niya. Pinagpawisan ako sa mga paliwanag niya. Para akong nasa hotseat. “At saka imposible na nandoon ka, exclusive event iyon para sa isang company organization.”

“P-paano ka naman nakasigurado na ako iyon?” pag-uusisa ko.

“Instinct siguro, alam mo namang malabo ang mata ko kapag madilim,” sagot niya. “’Yung nakita ko kagabi, may kasamang lalaki—medyo pamilyar din siya. Kamuka ng tatay mo.”

“Cough!”

“Ayos ka lang ba?” Nasamid ako bigla. Agad akong kumuha ng tumbler mula sa bag ko at uminom.

“Imposible kasi, nasa bahay lang ako kagabi,” paliwanag ko.

Mukhang kinagat naman niya ang sinabi ko, “Sige na nga, maniniwala ako sa iyo ngayon—teka, samahan mo pala ako sa bahay. May plano sana akong ibigay sa iyo. Kakauwi lang ni Dad mula sa Canada, may mga bagong damit doon na hindi na masusuot. Mukhang kasya sa iyo.”

“Wag na—” tanggi ko pa sana nang nagpout siya sa akin.

“Pangalawang beses mo na akong tinanggihan. Malulungkot na ako n’yan,” wika niya, tila nag-aasal bata.

Sasama na sana ako sa kanya nang makareceive ako ng text mula kay Ate Monica. Kailangan ko nang umuwi sa bahay.

“Base sa reaksyon mo, mukhang hindi magandang text message ang natanggap mo.”

“Sorry, Jared. Mukhang hindi na kita masasamahan pauwi. Emergency.”

“Pero—”

Tinapik ko si Jared sa balikat, “Pangako, babawi talaga ako sa susunod. Marami na akong utang sayo.” Saka ko siya nginitian. Hindi na siya nakapalag, “Alis na ako!!”

Nagmadali akong umalis sabay kaway sa kanya. Narinig ko pa siyang tinatawag ang pangalan ko kaya nanglingon ako.

“Jared?”

Kakaiba lang, tumalim ang ngiti niya sa akin. O baka namamalikmata lang ako?

Kumaway siya sa akin bago ako makaalis ng university belt. Namamalikmata lang siguro ako.

Pagkauwi ko mula sa school, nadatnan ko ang bahay na walang tao. Agad kong tinawagan si Ate Monica.

“Ate Monica…”

“Nakauwi ka na ba?” tanong niya.

“Opo, pero wala pong tao dito.”

“Kanina pa ako nakaalis d’yan. Napadaan lang ako kanina, nagluto na ako ng makakain ninyo. Amoy alak siya, uminom ba kayo kagabi?” seryosong tanong ni Ate Monica.

“O-opo. May pinuntahan po kami kagabi.” Utal kong sagot.

“Sinasabi ko na, matagal ko nang sinabihan ’yan na itigil na ang bisyo niya sa alak. Ang kulit talaga ng tatay mo. Hindi talaga mapagsabihan si Steven.” Bwisit na bwisit si Ate Monica. Mabuti na lang at nandiyan siya para umalalay kay Dad. “Nasa ayos na ang lagay niya, kailangan lang niya magpahinga ng mabuti.”

“Maraming salamat po sa pagbabantay, Ate Monica.”

“Wala iyon. Kayo pa? Parang pamilya na ang turing ko sa inyo. Alam mo namang ang nangyari dati, hindi ba? Hindi makakabuti sa kanya kung mag-iisip pa siya ng kung anu-ano. Bantayan mo na lang siya sa mga ginagawa niya, baka matulad ulit dati.” Natigilan ako sa sinabi ni Ate Monica. Hindi ko alam kung anong isasagot ko, nadala ako sa takot. Ilang saglit lang, natauhan ako. “Allen? Allen. May problema ba? Bigla kang natahimik?”

“Wala po, Ate Monica. Naiintindihan ko po ang sitwasyon ngayon. Naiinis lang ako sa sarili ko, wala akong magawa para tulungan si Dad. Parang wala akong silbi dito sa bahay. Mas mabuti pang wala ako dito para mas malinaw ang isipan niya.”

“Allen!! Ano bang pag-iisip ’yan! Of course, mahalaga ka kay Steven. Mas masisiraan ng bait si Steven kung pati ikaw mawawala sa kanya. Masyado nang maraming nangyari sa kanya. Kailangan lang niya ng peace of mind. Maliwanag ba?”

“O-opo. Salamat po, Ate Monica.”

Matapos ng usapan namin, pinatay ko ang cellphone ko. Dumiretso agad ako sa kwarto, at nakita ko si Dad na nakaratay sa kama, nakadamit. Bihira ko siyang madatnan sa kwarto na may saplot.

Mabuti na lang at nasa maayos na lagay siya. Nais ko sanang hawakan siya, pero pinangunahan ako ng ilang saglit na takot sa kanya.

Napakawalang kwenta ko.

Kailangan ko munang magpalit ng damit ko bago ko asikasuhin si Dad.

Pagpunta ko sa kwarto ko, nahagip ng mata ko ang flashdrive na nakasabit sa pader.

JARED POV

Matapos kong makipag-usap kay Allen, dumiretso agad ako sa usapan namin ng kameet-up ko. Agad niya akong sinalubong na may matapang na tindig.

“Kamusta ang pinagawa ko sayo?” Napag-usapan ang mga pinadala niyang regalo para sa event.

“Sorry, hindi ko nagawa ang pinag-uutos mo sa akin. Hindi ako nagkaroon ng pagkakataon na makausap siya ng maayos. Bigyan mo pa ako ng panahon, maayos ko din ang trabaho ko. ’Di ako pwede magpadalos-dalos, baka mapansin niya ako,” paliwanag ko sa kanya, mukhang hindi siya kumbinsido sa mga sinabi ko.

Bumigat ang tono ng boses niya at saka huminga ng malalim. Umupo siya sa kama habang nakadekwatro, “Siguraduhin mo lang, ayoko ng maduming trabaho. Umaandar ang oras—baka mawalan na ako ng pasensya.” Mariin niyang sambit habang nakatingin sa akin ng seryoso.

Shit, natuturn-on talaga ako sa kanya.

Lumuhod ako sa harapan niya at nagmakaawa, “No, please. Wag ngayon. Naibigay ko na lahat ng meron ako—kailangan ko makakuha ng panibagong supply.” Buong puso akong nagmakaawa sa kanya habang nakatingala, “Gagawin ko lahat ng gusto mong ipagawa sa akin…”

Nagbugtong-hininga ulit siya at saka ako binigyan ng matalim na ngiti. Sumenyas siya na lumapit ako sa kanya. Nang humakbang ako palapit, inangat niya ang baba ko para tingnan ako ng mas mabuti.

Lumapit pa siya sa akin at saka bumulong sa tenga ko, “Ohh.. Jared. Gusto ko talaga makita kung paano ka mahirapan. Ang sarap mo siguro pagmasdan kapag nalalatayan ka?” Dang, sobra akong natuturn-on. Gusto nang kumawala ng alaga ko sa ilalim ng pantalon na suot ko.

“Master…”

“Sa ngayon, pagbibigyan kita. Wag mong kakalimutan, may isang pagkakataon ka na lang. At kapag nagkamali ka pa, pasensyahan na tayo. Hindi ako nag-aalaga ng mga taong walang silbi.”

Yumuko ako at lumuhod ng maayos sa harapan niya, “Pangako, master. Gagawin ko agad ang pinag-uutos mo. Bigyan mo lang ako ng panahon.” Hindi ko na namamalayan ang sarili ko na lumuluha habang nakayuko sa harapan niya.

Ang pakiramdam na ito, overwhelming.

“Hehe… Ang mababait naman ng alaga ko, binibigyan ng regalo. Naiintindihan mo ba?” Nilapit niya ang makintab niyang black shoes sa mukha ko. Kita ko ang repleksyon ko doon.

Tumingin ako sa kanya, “Opo—panginoon ko…” Kasabay noon, dinilaan ko ang sapatos niya na para bang parte iyon ng buong pagkatao niya.

Ito lang ang maiiaalay ko sa panginoon ko.

Sana ay nakatulong ang mga pagbabago at detalye sa iyong kwento!

Kabanata 23 (R18+)

Steven’s POV

“Okay, guys! This is our last shoot for our newest clothing line that will be released this November. Congratulations to all of you! Thank you so much for your hard work!” wika ni Ma’am Lily, kasunod ng masigabong palakpakan mula sa buong studio. Lahat ng mga modelo ay naroroon, masaya at nagsisisigawan habang tinutukso si Ma’am Lily.

“Thank you, Miss Lily!”

“I love you, Miss Lily!”

“Wag kayong ganyan, baka mainlove si Ma’am!”

“We have a party planned for later, and I’ll send the address in the group chat. Please make sure to attend, alright?”

“Yeheeey!”

“Nice naman!”

Lahat sila ay nag-eenjoy, ngunit ako ay hindi makapagbigay ng ngiti. Wala rin akong plano na sumama sa party nila. Sa kabila ng maghapon kong pagstay sa studio, hindi talaga maganda ang aking pakiramdam. Sa kabila ng lahat, nagawa ko pa ring tapusin ang aking trabaho kahit na hindi ako nasa maayos na kondisyon.

Magbibihis na sana ako sa waiting room nang biglang may humila sa akin. Hindi ko na tinangkang pumiglas dahil alam ko na ang patutunguhan nito. Ang model na unang nagpakilala sa akin sa agency, at magiging huli.

“Quickie lang…” sambit niya habang nakangiti at sabay kindat.

“Ganito ka ba talaga ka-aggressive?” seryosong tanong ko habang siya ay kinakaladkad ako papasok.

Pagkapasok namin, agad niyang sinara ang pinto at sinandal ako sa pader. “WeSince this is our last day, let me pass on my skills to you. This will be our second and last chance—ack,” papapakin niya sana ako ng halik nang hilahin ko siya patalikod at sinunggaban.

Bumukaka ako sa tenga niya, “Let’s see how strong you are. Bend over.” Ako na mismo ang nagtuwad sa kanya sa harap ng salamin. “Now, show me what you’re capable of.” Kinuha ko ang condom sa wallet ko at binuksan ito. Pagkasuot ko, sinabunutan ko siya ng buhok at,

“Ahhhh…” pwersahan kong ipinasok ang aking kahabaan. Nagmarka ang pait sa kanyang mukha.

“Ahh.. Dad… hnng…” Napamura ako sa sarili, naririnig ko na naman ang boses ni Allen. Sa tuwing pipikit ako, imahe ni Allen ang sumasagi sa aking isipan kahit saglit lamang.

Sobra na ang adrenaline sa aking katawan, naguguluhan ako.

“Allen.. nngg.”

Nagsnap nalang ang paligid ko nang marinig ko si Christian na tumatawa, “Hehe, imagining someone else while I’m here—quite interesting. Is he your boyfriend or a relative?!”

Biglang kumalabog sa kaba ang dibdib ko. Damn, nadali niya ako doon.

Hindi ko na patatagalin ’to. Ayoko nang makita ang imahe ng anak ko sa kanya. Mahigpit akong humawak sa balakan niya at, “Arrgghh!!”

“Shit, ang laki talaga— acckk..” kita ang luha niya kasabay ng pawis na tunatagaktak sa mga nagmamantika naming katawan. Hindi ko alam kung bakit ginhawa ang nararamdaman ko sa tuwing nakikita kong nahihirapan siya.

Sira na talaga ako, at ito ang nagpapalapad ng ngiti ko, “Kumapit ka ng mabuti, tapos ka sa ’kin.” matapos ko ibulong iyon, binilisan ko ang pag-ulos sa kanya. Hindi ko tinigilan hanggat hindi ako nakakaramdam.

“Ahh Dad… Give me more…” ang tingin niya sa akin, hawig na hawig talaga kay Allen. Fuck.

Habang nakikita ko sa kanya ang anak ko, lalo akong nasasabik na makita siya ngayon.

“Malapit na..” bukong ko sa kanya habang patuloy ako sa pag ulos.

“Sabay na tayo… Lalabasan na ako..” pagkasambit niya agad kong hinugot ang alaga ko sa kanya at nagtangal ng condom. Pinaluhod konsiya sa harap ko kasabay ng pagputok ng mga imbak na katas ko sa kanyang muka. Kasunod ang pagpagkakalat namin ng mga similya sa buong kwarto.

“Tangna, sagan ka talaga. At manamis namis. Paniguradong hahanap-hanapin ko ito.” sambit niya habang dinidilaan ang tamod na nagkalat sa muka niya, “The saddest part, this is our last meet-up.”

“Hopefully.” sambit ko.

Tumayo na siya at saka nag-asikaso ng sarili, nagbihis at pinunasan ang kalat na naiwan, “Goodbye Steven Vasques.” matapos noon, umalis na siya ng kwarto.

Napaupo nalang ako sa swivel chair at napasandal, “Fck, I’m terrible.” wala na talaga akong pag-asa sa buhay.

Ilang saglit lang, nagvibrate phone ko, si Romeo tunatawag, “Imo, celebrate natin ang last day mo. Punta ka sa bar ko, treat ko! Ako na bahala sa lahat ng gusto mong kainin—”

“Pwede ba sa lugar na makakapag-isip ako ng maayos?” sagot ko, puno ng kawalang-interes.

“May problema ba?”

Pinilit kong ngumiti. “Wala, gusto ko lang magpakalunod sa alak,” sagot ko. Napansin kong may mga luha na palang dumadaloy sa aking mga mata. Akala ko pawis lang.

Umiiyak na pala ako. Nakakainis.

Hindi ko alam kung anong oras na, pero kasama ko si Romeo na naglilibot kung saan. Hindi ko na rin alam kung saan kami nag-inom, basta’t alam ko lang na masaya kami at kahit papaano, nakalimot ako saglit.

Buti na lang at hinatid ako ng pamangkin kong si Charles pabalik sa bahay. Marami na akong utang na loob sa kanya.

“Pasensya na, Charles, nadamay ka na naman sa pagiging lasenggo namin ng tatay mo. Babawi ako sa susunod,” sabi ko, lasing na lasing na.

“Wala pong problema, Tito Steven. Basta po kayo, malakas sa akin!” sagot niya habang nakaakbay ako sa balikat niya.

Nginitian ko siya. “Hehe, salamat talaga.” Hinaplos ko ang ulo niya. Kumalas na ako sa pagkakaakbay at, “Dito na lang, kaya ko na mag-isa.”

“Sigurado po ba kayo? Tatawagin ko na lang si Allen,” sabi niya. Nakaramdam ako ng kirot sa dibdib.

“Hayaan mo na. Sigurado akong wala siya sa bahay. Sa ngayon, parang hindi kami magkasama.”

“Ano po bang nangyari?”

“W-wala, wag mo na intindihin iyon. Ako ang may kasalanan,” sabi ko.

“Ganoon po ba. Sige po, dito ko na lang po kayo iwan sa tapat ng pinto. Ihahahatid ko na rin po si Dad pauwi sa bahay.” paliwanag ni Charles.

“Pasabi na lang kay Imo, salamat.” Napansin kong namumula ang kanyang mga tenga sa dilim.

“Pahinga na po kayo agad. Salamat po, Tito Steven.” Nang matapos siyang magsalita, umalis na siya palabas ng gate ng bahay.

Ngayon, kailangan ko namang harapin ang anak ko.

Pagpasok ko sa bahay, agad kong hinanap si Allen. Tulad ng dati, madilim at tahimik ang buong bahay.

“Allen— hik,” tawag ko, ngunit wala ni isa ang sumagot. Marahil ay nasa kanyang kwarto na siya.

Didiretso na sana ako sa kwarto ko nang makita ko ang liwanag mula sa kwarto ni Allen. Pagtingin ko, hindi ko inaasahan ang kasama niyang lalaki.

“Dad…” sabi ni Allen na para bang nagulat.

“Good evening po…” wika ng classmate ni Allen na lalaki. Kung tama ako, siya din ang pumunta sa bahay noong may group project.

“Dad, classmate ko—”

“Nagpaalam ka ba na papupuntahin mo ang classmate mo dito?” seryosong tanong ko habang nakatingin sa kanya ng matalim. Ang kalat ng bahay, puro kartolina at folder. Mga stationary items at kung anu-ano pa.

“Nagtext ako sa’yo, Dad, pero wala kang reply. Gumagawa kami ng project—” hindi ko na nakontrol ang sarili ko, pwersahan kong binuksan ang pinto, “Dad..”

“Pakiusap, maaari bang sa susunod na lang kayo gumawa ng project? Kailangan na naming magpahinga,” mahinahon kong sabi sa classmate niya.

“Opo, Sir Steven.” Matapos niyang sabihin iyon, nag-ayos siya ng gamit bago umalis ng kwarto.

Umiikot na talaga ang paningin ko.

Napansin kong nilapitan ako ni Allen. “Dad naman! Bakit mo pinaalis ang classmate ko?” tanong niya, halatang galit.

Tinapik ko siya sa balikat. “Gabi na, magpahinga ka na—” nabigla ako nang itulak niya ang kamay ko palayo.

“Dad! Bakit simula ng gabing iyon, nag-iba ka na! Hindi ka naman ganyan dati—”

Tumingin ako sa kanya ng seryoso. “Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi mo ba napapansin? Nagbabago ka na, Dad! Bumabalik ka na sa dati!”

Sa inis ko, sinuntok ko ang pader. “Sa tingin mo ba ako lang ang may problema dito? Sa tingin mo ba natutuwa ako na wala kang reaksyon sa tuwing may dumarating na tao dito sa bahay? Sa tuwing aalis ka ng walang paalam? Sa tuwing uuwi ka ng gabi at may iba ka nang kasama? Sa tingin mo ako lang ang nagbago sa atin?” Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. Ang dugo sa kamao ko ay tumagas sa pader na sinuntok ko.

Kailangan ko talagang kumalma. Tinukod ko ang ulo ko sa pader sa sobrang hilo ko.

Narinig ko si Allen na humihikbi. Ayoko siyang makitang umiiyak. “Dad, pinipilit kong maging matatag para sa’yo. Sa lahat ng pinagdaanan natin, alam ko kaya mo nang bumangon. Bakit bumabalik ka sa dati?”

Bumabalik sa dati, mula’t sapul ganito na ako. Napapagod na akong magpanggap sa harap ng marami.

Hindi ko na alam ang gagawin ko, wala nang lumalabas na letra sa bibig ko. Anumang oras, babagsak na ang katawan ko.

Pinilit kong ibangon ang sarili ko para lapitan si Allen kahit pasuray-suray na ako. Pero siya mismo ang lumalayo sa akin.

“Dad, natatakot na ako sa’yo.” Nang sabihin iyon ni Allen, parang nilamon ako ng matagal ko nang kinatatakutan.

Ito na ba ang kapalit ng lahat ng mga pagkakamali ko?

“Allen…”

Nagpunas siya ng kanyang mata at tumingin sa akin ng seryoso. “Ayokong darating ang araw na kapag hindi mo na makontrol ang sarili mo, ikaw ang papatay sa akin.” Nang sabihin iyon ni Allen, nangilid ang tubig sa mata ko. Pakiramdam ko nalulunod ako sa takot niya sa akin.

Nahihirapan akong huminga.

“Sa tingin mo talaga magagawa ko iyon sa’yo?” mahinahon kong tanong sa kanya.

Pero kita sa mata niya na sigurado siya sa kanyang sinabi. “Matapos ang nangyari kay Mom at ginawa mo sa akin ng gabing iyon. Dad, hindi ko na alam kung ano ang iisipin ko. Kailangan kong linawin ang isipan ko.”

Nabigla ako nang kunin ni Allen ang bag niya at ilagay ang mga libro at iba niyang gamit. “Anong ginagawa mo? Len.. Allen!”

“Sorry, Dad. Kailangan ko munang magpahinga at lumayo dito. Balik ako kapag klaro na ang lahat,” sabi niya habang nag-iimpake ng gamit.

Lumapit ako sa kanya at pinigilan siyang mag-impake. “Allen! Walang aalis!” Hinawakan ko ang pulso niya at akmang susuntukin nang makita ko si Allen, umiiyak sa harapan ko habang nakapikit, nakasalag ang kabilang braso. “Dad, please. Kahit ngayong gabi lang?”

Ano ’to’ng ginagawa ko, naisip ko. Muntik ko nang masuntok si Allen—malapit na.

“S-sorry— Allen. L-lasing lang ako—” agad ko siyang binitawan. Agad siyang nag-ayos ng gamit, wala na akong kontrol sa sarili.

“Dad, noong pumasok tayo sa relasyon na ito, sana naisip mo kung maayos na ang lahat.” Matapos niyang mag-impake ng gamit, “Hindi ako nag-sisisi sa mga nangyari sa atin, Dad. Mahal na mahal kita, pero hindi sa ganitong paraan.”

Namalayan ko na lang na nakalabas na siya ng kwarto. Gusto ko pa sana siyang habulin, pero ang binti ko, wala nang lakas gumalaw.

Ngayon ko lang napagtanto na mali ang mga nangyari. Wala akong ginawa ng tama.

“Tangina. Pagod na pagod na ako.”

Matapos noon, nakaiglip na ako, hilo.

---

Jared’s POV

Nakaduyan na lang ako sa swing ng playground habang hinihintay si Allen na lumabas ng bahay. Nag-text pa naman ako, sana nakita niya. Madilim na at pinapapak na ako ng lamok sa kakahintay.

Marami pa kaming hindi natatapos na proyekto, at hindi pa ako nakapag-review ng maayos para sa exam bukas.

Ilang saglit lang, lumabas na si Allen, at nagulat ako nang makita siyang may bitbit na malaking bag.

“Allen,” tawag ko. Mukhang namumugto ang mga mata niya. Hindi maganda ang nangyari sa kanya.

Lumapit siya sa akin at umupo sa swing na katabi ko. “Jared, sorry sa nangyari kanina. Hindi tama ang ginawa ni Dad sa’yo.”

“Matanong lang, nag-away ba kayo ng tatay mo dahil sa akin? Halata eh, dami kong gamit na dala ngayon,” tanong ko sa kanya. Mapait ang ngiti niya.

“Nag-away kami pero hindi dahil sa’yo.” Kailangan pa ba niyang magsinungaling? Narinig ko ang usapan nila.

“Salamat naman. Sorry din kung hindi pa natin natapos ang proyekto at hindi rin tayo nakapag-review ng maayos—” natigilan ako nang biglang magsalita si Allen.

“Pwede ba akong humingi ng dalawang pabor?” Nabigla ako sa sinabi niya. Hindi ko maitago ang ngiti ko.

“Oo naman, basta ikaw. Ano ’yon?”

“Sasamantalahin ko na tutal mayaman ka naman. Pwede bang mahiram ko ang isa sa mga condo mo? O pwede bang makitulog sa inyo? Wala akong matulugan.”

Nag-Thumbs-up ako sa kanya. “Consider it done.”

“At saka…,” nahinto siya at yumuko palayo sa akin. Napansin ko ang pangmamula ng kanyang mga tenga.

“Kinakabahan ako sa’yo, Allen. Mukhang mabigat ang irerequest mo. Ano ’yon?”

“Pwede bang magpanggap kang boyfriend ko?” mahinahon niyang sambit.

Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko. Nagsimula na naman akong mag-isip ng kung anu-anong bagay sa sinabi niya. Isang malapad na ngiti ang sumilay sa aking labi.

Magpanggap na boyfriend? Sasakyan kita sa kalokohan mo. Mahahawakan na kita sa leeg— at kapag nangyari iyon, makakatanggap na ako ng supply na dapat ay para sa akin, at mapapasaya ko na ang aking “Panginoon.”

Konting panahon na lang.

Kabanata 24

Monica’s POV

FLASHBACK

(2 years ago)

Isang buwan na ang nakakalipas mula nang mangyari ang lahat ng iyon—ang burol, ang pagkuha ng custody ng asawa ni Isko, at ang mga gulo sa pagitan ni Wendel at Steven.

Parehas ko silang kaibigan, at ayokong may kinakampihan sa kanilang dalawa hangga’t hindi ko pa nalalaman ang buong pangyayari. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin maabsorb ang mga kaganapan, ngunit kahit papaano, natahimik na ang paligid ko. Nakakarecover na rin naman ang mag-ama, kahit na mabagal. Sa ngayon…

Nayanig ako nang magising ako mula sa kasarapan ng tulog ko. May kumakalampag sa pintuan ng bahay ko, dis-oras na ng gabi. Nang silipin ko sa bintana, hindi ko inaasahan ang bisita.

Nanakbo ako pababa at pagbukas ng pinto, “Wendel, anong ginagawa mo—anong nangyari sa’yo?” Kita sa mukha niya ang sobrang pagod, habang tumatagaktak ang pawis at naghahabol ng hininga.

Imbis na sagutin ang tanong ko, sabi niya, “Ang flashdrive.” Napakunot ang noo ko sa sinabi niya.

“Anong flashdrive? Wala ka namang binibigay sa akin na—” Nabigla ako nang hawakan niya ako ng mahigpit sa balikat ko habang nakatingin sa akin ng seryoso. Ngayon ko lang napansin, mukha na siyang adik. Ano bang nangyari sa taong ito?

“Kumalma ka muna. Pumasok ka muna sa bahay at ipaghahanda kita ng—”

“Wala nang oras! Ang flashdrive! Hindi ba binigay niya sayo? Sinalihan ko siya—ibigay sayo…” Nabigla ako nang napaluhod siya sa tapat ng pinto. Agad ko siyang inalalayan.

Nang masilayan ko siya ng mabuti, nakita ko ang hindi magandang kalagayan niya. Para siyang puyat na puyat, at sobrang nangayayat. Lubog na ang pisngi at halos isang pitik na lang—tutumba na siya. May mga pasa din siya sa kanyang pulso at leeg. Nang i-angat ko ang manggas ng damit niya, tumambad sa akin ang mamula-mulang pasa na gumuguhit sa kanyang balat.

“My God, Wendel! Anong nangyari sa’yo? Bugbog sarado na ang katawan mo! Hindi kita maintindihan—” Inalalayan ko siyang tumayo. Kumapit siya sa balikat ko at binigyan ako ng matalim na tingin.

“Kung alam kong makakatakas ako, dapat hindi ko na ibinigay sa kanya. Matatagpuan na niya ako.” Hindi ko talaga maintindihan ang sinasabi ni Wendel. “Alam niyang pupunta ako dito, kailangan ko nang makaalis dito.” Matapos niyang sabihin iyon, nanakbo siya palayo sa bahay.

“WENDEL!!” Sigaw ko sa kanya, pero nagdirediretso lang siya. Hindi ko alam kung anong naisipan ko kaya sinuot ko ang tsinelas ko at nanakbo pahabol sa kanya.

Gosh, nakapajama pa ako habang nananakbo siya—hindi pa ako nakapag-makeup—nakakahiya! “Saglit lang! Wendel! Hoy!”

Mabuti na lang may stamina ako para manakbo ng ganoon kalayo. Habang palayo ng palayo ang pagsundo ko sa kanya, nagkakaroon ako ng ideya sa mga nadadaanan kong lugar. Papunta iyon sa bahay ni Steven!

Sana tama ang hinala ko na doon siya papunta ngayon! Kaya mabilis akong nanakbo papuntang bahay ni Steven gamit ang shortcut. Nag-stopover muna ako bago magpatuloy. Pagdating ko sa bahay ni Steven, hindi ko inaasahan ang mga sumunod na nangyari.

“Isko!” Si Wendel iyon, at takot na takot siya sa kausap niya—si Steven!

“Hehehe, tumakbo ka na—” Si Steven, may hawak na pamalo habang nakangiti kay Wendel. Gosh, anong plano niya…

“Allen! Lumabas ka diyan!” Bakit hinahanap ni Wendel si Allen? Naguguluhan na ako sa mga nangyayari. “Isko, tumigil ka na! Shit—” Napaupo si Wendel sa sahig at—

Nanakbo ako palapit sa kanya. “Hindi mo na magugulo ang pamilya ko,” sigaw ni Steven. Ihahampas na niya ang pamalo niya nang—

“Steven!” Agad ko siyang hinawakan sa braso at tinulak palayo. Ang hawak niyang pamalo, nabitawan niya. Agad kong dinampot at hinagis palayo.

“Anong ginagawa mo!” Inis na sambit niya sa akin. Susugurin pa niya si Wendel pero pwersahan kong itinulak pabalik si Steven sa pwesto niya. My goodness, may lakas pa akong gawin iyon kay Steven. “Umalis ka diyan! Monica!” Mariin pa niyang sambit.

Lumapit ako sa kanya at hinigit ang kwelyo niya. “Wala akong alam sa nangyayari sa inyo, pero mali ang ginagawa mo! Muntik ka nang makapatay! At si Wendel pa! Nakalimutan mo na ba na kaibigan natin siya?!”

“Kasalanan niya ito! Siya ang sumira sa pamilya ko. Ako ang papatay sa gagong ’yan!” Sa inis ko, binigyan ko siya ng sampal na deserve niya.

“Gosh, Steven! Kung makapagsalita ka, parang wala tayong tatlo na pinagdaanan! Tumigil ka na sa kahibangan mo!” Mariin kong sambit sa kanya. Napansin ko na nanakbo siya palayo. Ako naman, sinundan siya. Ano ba naman itong tao na ito!

Hanggang makarating kami sa sidewalk. Nabigla ako nang nanakbo siya patawid sa kalsada at—may humaharurot na sasakyan! “Wendel!” Buong lakas kong sigaw. Hindi niya ako nagawang lingunin. Ang kalabog ng dibdib ko, sobrang lakas nang makita ng dalawa kong mata ang pagtilapon niya palapit sa akin.

Nanghina ang tuhod ko habang palapit sa kanya. Pagkahawak ko sa ulo niya, doon tumagas ang maraming dugo. “Steven! Tulong… Si Wendel…” Nakita ko si Steven na natulala sa mga nangyari.

“Shit…”

Agad kong nilingon ang kotse na nakapreno sa harap namin. Sa sobrang galit ko, kumuha ako ng pamalo at pinaghahampas ang kotse. “Gago ka! Lumabas ka diyan sa kotse mo!” Sigaw ko habang pinaghahampas ko ang gilid ng kotse, hindi ko pinatawad at ginasgasan ko pa iyon. Hindi ko na nakontrol ang sarili ko, humagulgol ako sa takot. Kailangan makulong ang taong ito.

Imbis na lumabas siya, nakayuko lang siya sa kanyang manibela, hindi gumigising. “Hindi ka talaga lalabas diyan.” Sa galit ko, binasag ko ang windshield. Doon na siya nagising. Hihilain ko na sana siya nang itulak niya ang pinto ng kotse sa akin.

Sumalampak ako sa lupa sa sobrang sakit ng ulo ko. “Ack!” Umiikot na ang paningin ko. Hahabulin ko pa sana siya nang biglang umatras ang kotse at muntik pa akong dagasaan. Mabuti at nakailag ako, pero siya, nakaharurot na palayo.

Nalingon ko ang kalagayan ni Wendel habang humihingi ng tulong. Iyon ang huli kong nasabi bago ako mawalan ng malay.

Nagising na lang ako sa ospital at nakatanggap ng masamang balita.

Hanggang ngayon, minumulto pa rin ako ng mga pangyayari. Paano kaya kung hindi ko pinigilan ang nakasagasa kay Wendel? Maliligtas ko kaya siya? Anong mangyayari sa kanya pagkatapos? Kasalanan ko kung bakit nangyari sa kanya iyon—wala akong nagawa para tulungan siya.

Napatingin ako sa picture na nakasabit sa mirror, kaming tatlo ni Allen at Wendel—nakangiti. Iyon ang litrato namin noong nasa college pa kami. Ngayon, isang masakit na ala-ala na lang ang naiwan sa akin at hanggang ngayon binabagabag pa rin ako ng konsensya.

Inumpog ko ang ulo ko sa manibela at huminga ng malalim para makapag-stress out. Masyado nang maraming nangyari nitong mga nakaraang araw. Gusto ko nang magpahinga buong araw.

Syempre, hindi pwede—masasapok ako ni crushie. Ilang minuto pang pag-iisip, kinuha ko na ang bulaklak at lumabas ng kotse dala ang payong. Medyo tirik na ang araw. Binagtas ko ang daan papunta sa kanyang puntod. Nang makarating ako, inilapag ko agad ang bulaklak sa harap ng kanyang lapida kasama ng litrato naming tatlo na magkakasama.

Dalawang taon na ang nakakalipas mula nang mamatay siya. “Alam kong tapos na ang death anniversary mo, pero sana tanggapin mo ito. Pasensya na ngayon lang ako nakadalaw. Masyado na akong busy sa shop—hindi na kita nabibisita.” Sambit ko habang nasa harap ng lapida. Kahit papaano, gumaan ang bigat na nararamdaman ko ngayon. “Sana tahimik ka na ngayon, wag mong guluhin si Steven. Alam kong gaano mo siya kamahal, please lang—sana naman bigyan mo na siya ng peace of mind.” Napapikit ako habang bumubulong sa hangin.

Sana maging maayos na ang lahat.

Ilang saglit lang akong nagmuni-muni at naisipan kong bumalik sa shop—ilang oras na akong late. Pagsakay ko ng kotse, hindi ko inaasahan ang nakita ko. May lalaking nakapolo na itim ang lumapit sa puntod ni Wendel at nag-iwan ng bulaklak. Hindi ko siya mamukaan dahil nakasuot siya ng gray na sumbrero, pero sa tindig niya, mukhang malaki siyang tao.

Lumabas ako ng kotse at sinundan siya ng palihim. Umaatak na naman ang curiosity ko dahil alam kong wala akong kakilalang kamag-anak ni Wendel maliban sa kapatid niyang lalaki na nasa state—sa pagkakaalam ko.

“Saglit lang!” Sigaw ko sa kanya, pero hindi niya ako nilingon. Lumiko siya ng daan, ako naman, sumunod sa kanya. Hanggang bigla siyang nawala sa paningin ko.

Hindi ko alam pero ang instinct na naramdaman ko, hindi maganda.

Dali-dali akong bumaba ng kotse at nanakbo papunta sa shop. Ilang oras na akong late. Bago pumasok, inayos ko muna ang sarili ko. Kumuha ako ng pabango sa bag ko at nag-spray. Ayon sa nasagap ko sa mga crew, nandito si crushie. Kailangan fresh na fresh ako hehe.

Marahan kong binuksan ang pinto, sinalubong ako ng mga barista ko na nagpapanggap na naglilinis. “Sorry guys, tinanghali na ako…” At nakita ko si Steven na seryosong nakaharap sa laptop niya. Gosh, bumabalik na ang alindog ni crushie! Kailangan kong magpabebe. “Ammm Stevennnnnn. Ayos ka na ba? Hindi ba dapat nagpapahinga ka pa ngayon—”

Bago pa ako makatabi sa upuan niya, tumingin siya ng seryoso sa akin. “Wag mo ’kong alalahanin, gawin mo trabaho mo.” Gosh, bumalik na din ang pagiging suplado niya.

Dumiretso ako sa counter at nangalumbaba. “Ang sungit naman nito! Bahala ka nga d’yan, hmp!” Pinagtawanan lang ako ng mga barista ko. Gosh, napahiya ako doon huhu.

Ngayon, kailangan ko munang magfocus. Isang linggo na rin noong puntahan ko si Steven sa bahay niya na para bang wala siya sa sarili. Masaya na akong makita siyang nakarecover na. Kahit papaano, mapapagaan na ang mga ganap dito sa milk tea shop niya, at madalas ko na siyang makikita hehehe. For now, work muna—

Natigil ako nang bumukas ang pinto at hindi ko inaasahan ang nakita ko—“Allen, kamusta ka na?” Kaway ko sa kanya. Mukhang hindi maganda ang lagay niya.

Bagsak ang mata at para bang wala sa sarili. Napansin ko din na may kasama siyang lalaki na nakasuot din ng parehas niyang uniform. Mukhang gwapo at mayamang ang itsura.

Seryoso siyang dumiretso sa akin at nag-request ng, “Dalawang Dark Chocolate…” Seryoso niyang sambit. Parehas na parehas talaga sila ng kanyang ama. Sumenyas ako sa barista ko para ipagtimpla siya ng milk tea.

Chichikahin ko pa sana siya. “Baka naman pwede mong ipakilala sa akin ang kasama mo. Mukhang gwapo.” Gwapo nga ang kasama niya. Chinito, type ko huehue. Ngumiti sa akin ang kasama niya. Chinito kasabay noon ang pagkabigla ko sa sinabi ni Allen, “Boyfriend ko.”

Wait, what?

“Ha…” Nabingi ata ako doon. Tama ba pagkakarinig ko? “B-boyfriend? Kayong dalawa??” Hindi nga? Tinignan ko si Steven, wala siyang reaksyon sa nangyayari.

Pagkalapag ko ng milk tea, napansin ko na kasama niyang kumuha, “Salamat Ate Monica…” Iyon ang sambit niya bago niya kaladkarin ang kasama niya palabas ng shop. Ni hindi man lang niya binati ang kanyang ama. Nakakapanibago, para talaga siyang walang buhay.

Nilingon ko si Steven. “Steven…” Wala siyang imik. Binagsak niya ang laptop at tumayo. “Teka, saan ka naman pupunta? Steven!” At ayun, naglakad na paalis at mukhang wala na talaga siya sa mood.

Tumingin ako sa mga barista ko na usisero, sabay balik sa mga ginagawa nila. “May kailangan ba akong malaman? Anong nangyayari dito? Sagot!” Ayun, nagkanya-kanya silang alis.

My God, ang gulo talaga ng mag-ama na ito!

---

Steve’s POV

Nang makita kong sumakay si Allen sa kotse ng kasama niya, agad akong sumakay sa kotse ko para sundan sila. Bago sila magmaneho paalis, may napansin akong nilagay na kung ano sa straw ng milk tea at saka inabot kay Allen.

Hindi maganda ang kutob ko.

Sa pinapakita ni Allen, nagrerebelde siya at hindi ko gusto ang ginagawa niya. Tatlong araw na siyang wala sa bahay, at ngayon lang magpapakita.

Nanginginig ako sa inis ngayon.

Ngayon na nakita kong may kasama siyang, binigyan niya ako ng dahilan para magalit.

Sa ilang saglit pa na pagsunod sa kotse nilang dalawa, huminto sila sa isang 5-star hotel. Natagpuan ko silang sabay na bumaba ng kotse at pumasok sa building.

Mabuti na lang, nakasisi ako sa security nila kaya’t sinundan ko kung anong kwarto ang kanilang nagbook. Pagakyat ko, natagpuan ko silang dalawa na magkapatong—naghahalikan.

Walang malay si Allen.

Nagdilim ang paningin ko at sumugod ako sa classmate niya at, “Gago ka.”

Sa inis ko, binigwasan ko na ang classmate niya. Humarap ako sa classmate niya at hinigit ang kwelyo niya.

“Tangkain mong lumapit sa anak ko, ikikiskis ko mukha mo sa simento.” Banta ko sa kanya sabay suntok sa mukha niya.

Pero imbis na mayanig siya sa ginawa ko, ngumiti siya sa akin at binigyan ako ng pamikyar na pakiramdam, “Hehehehe…”

Ang mga tingin niyang iyon, katulad kay—

“Ikaw? Hahahaha… Anong magagawa mo? Ama ka lang, asawa na ako ng anak mo—”

Pagkasabi niyang iyon, bigla ko siyang binigwasan sa mukha. Napasandal siya sa pader at sumalampak sa sahig. Pero ang mga tingin niya, hindi siya nabigong bigyan ko ng matinding takot.

Agad kong binuhat si Allen palabas ng kwarto at saka kami lumabas ng building. Wala akong pakialam sa security—diretso ako papuntang parking lot. May mga pumipigil sa akin na security, pero wala silang nagawa.

Nang maipasok ko na si Allen sa kotse, hinarang na ako ng manager at mga security.

“Sir, tumigil kayo d’yan. Labag po iyan sa protocol ng hotel—bakit n’yo po bitbit—”

“Shut up, bitch. Dadalhin ko sa hospital ang anak ko. Now, kung haharang ka sa daan ko, baka hindi ako magdalawang isip na sagasaan ka.” Mariin kong sambit sa kanya habang nakatingin ng seryoso. Mabuti at umatras sila palayo sa akin.

Nang maihiga ko na si Allen sa backseat, agad akong pumasok sa kotse ko at binagsak ang pinto. Hunarurot ako paalis ng walang kwentang hotel na iyon.

Bwisit. Kasalanan ko ito kung bakit nauwi sa ganitong sitwasyon si Allen.

Tangina talaga.

Ilang saglit lang nagising si Allen.

“Dad, bababa ako ng kotse.” Sambit niya habang nakahawak sa sentido niya. Patuloy lang ako sa pagmamaneho. “Dad!”

Agad akong nag-preno ng biglaan.

“Totoo ba ang mga sinabi mo doon sa shop?” Hindi siya sumagot, tumingin lang siya sa labas ng windshield. “Bakit hindi ka magpaliwanag ngayon?”

“Para saan pa, nakita mo na kami—” Napahampas ako sa manibela. Tangina, hindi ’yan ang inaasahan kong sagot! “Wala namang masama kung maging kami—”

Hinigit ko siya sa kwelyo ng polo niya. “Sa tingin mo nakakatuwa ang ginagawa mo?” Nagngingitngit ako sa inis, pero siya—walang reaksyon. “Uuwi na tayo.” Mariin kong sambit.

“Bababa ako.” Sambit niya. Hindi ako kumikibo.

Bubuksan niya sana ang pinto, pero hinila ko pasara at sinet ang childlock. “Hindi ka talaga marunong makinig—”

Ngayon tumingin siya sa akin, nagmumugto ang mata. “Gusto ko lang makapag-isip ng maayos, Dad.” Matapos noon, humagulgol na siya sa harap ko. “Nakakasawa na marinig tuwing gabi na si Wendel ang nasa panaginip mo. Nakakasawa na, Dad.”

Pinigilan ko ang sarili na sumabay sa emosyon niya. Huminga ako ng malalim at, “Titigilan mo na itong kagaguhan mo, at kung hindi—’di mo magugustuhan ang gagawin ko sa’yo.” Banta ko sa kanya.

Pinilit niyang buksan ang pintuan ng kotse at, “Dad, hayaan mo na akong bumaba—” Bago pa siya makaalis, hinawakan ko siya sa leeg at pwersahan ko siyang hinalikan sa labi. Pilit siyang nagpupumiglas, pero hindi ko siya binitawan. Rinig ko ang impit niyang paghikbi sa pagitan ng mga labi namin.

Ang sarap pakinggan. Lalo akong nagkaroon ng dahilan para kapitan siya. Hindi na siya pwedeng makalayo sa akin ang anak ko tulad ng ginawa ng lalaki iyon dalawang taon na ang nakakalipas—hindi na ngayon.

Kumalas ako sa pagkakahalik ko at saka ako bumulong sa anak ko, “Tatandaan mo itong sasabihin ko. Akin ka lang, wala nang pwedeng magmay-ari sa’yo.”

---

Someone’s POV

Matapos umalis ng mag-ama, umakyat ako papunta sa kwarto na inupahan ng anak niya. Nadatnan ko ang alaga kong iyon na nasa sulok mag-isa, umiinom ng gamot.

“Kamusta na, Jared?” Bati ko sa kanya habang nakasandal sa pinto.

“M-maste…” Masaya siyang lumapit sa akin at lumuhod sa harapan ko.

“Kamusta na ang relasyon mo kay Allen? Nagiging maayos ba?” Tanong ko sa kanya.

“Si Allen… Hehehe… Magiging asawa ko na siya…”

Umiling ako sa kanya. “Tsk tsk tsk, ayoko pa naman sa lahat ang sinungaling. Hindi mo nagawa ang pinag-uutos ko sa’yo.” Ngayon kita na sa kanya ang takot.

“H-hindi Master…”

“Hindi ba ang sabi ko sa’yo kailangan mahulog ang loob ni Allen sa’yo kapalit ng supply na kailangan mo? Mukhang dinaan mo lang ako sa matatamis mong salita. Pakiramdam ko tuloy nasayang ang na-invest ko sa’yo…” Sambit ko sa kanya na lalong nagpalukot ng mukha niya.

Kumaway siya sa harap ko. “No, hindi—asawa ko na siya. Honeymoon namin ngayon. Sabi niya sa akin mahal niya ako at—” Bigla siyang natahimik at napahawak sa balikat ko. Ang tingin niya sa akin, malalim—“Hindi mo ba nakita? Magkasama kami kanina…” Hindi ako sumagot. Marahan ko siyang nilayo sa akin. “Bibigay mo pa sa akin hindi ba? Ibibigay ko lahat ng meron ako, please isa pang pagkakataon.”

Umiling ako sa kanya. “Sorry, Jared, hindi ako namimigay ng supply ko sa mga taong wala namang silbe sa buhay ko.” Lumapit ako sa kanya hanggang sa mapahiga siya sa kama.

“Master, bibigyan mo pa ako ng isang chance, hindi ba? He… hehehe…”

Humarap ako sa kanya at saka ngumiti. “It’s time to take you to your new lovely home.”

“M-master—” Pumitik ako sa harapan niya dahilan kaya nawalan siya ng malay.

Mapapasama na siya sa mga koleksyon ko—napansin ko na may nagbiblink na liwanag sa gilid. Pagtingin ko, may camera na nakapatong sa small cabinet.

May digital siyang dala, ano kaya laman nito—Wooah, hindi ko akalaing magiging interesante pa ang mga susunod na ganap.

Kabanata 25

Allen’s POV

Nagising na lang ako na nakahiga sa kwarto ko. Sobrang sakit ng ulo ko, parang may hangover. Hinanap ko ang cellphone ko—thanks God, nasa cabinet lang. Pagtingin ko sa cellphone ko, halos isang araw na akong nakatulog.

“Pambihira…”

Yung tatlong araw na lumipas na nasa bahay ako ni Jared parang nananaginip lang ako. Hindi ko alam kung bakit, pakiramdam ko lumulutang ang katawan ko noong mga oras na iyon hanggang sa mawalan ako ng ulirat. Nanaginip ako, pumunta ako sa milktea shop at nakita ko si Dad, hindi ako kinikibo. Matapos noon, tanging naaalala ko lang ay yung nasa kotse na ako kasama si Dad at…

Hinalikan niya ako…

Shit…

Agad akong nagtalukbong ng kumot nang may narinig akong papasok sa kwarto ko. Napuno ng tanong ang isip ko nang pumasok si Dad sa kwarto ko, may dalang bowl at bimpo. Ang tingin niya sa akin, kasing lamig ng buga ng aircon.

Balak ko sanang bumangon nang maramdaman ko ang sakit ng likod ko. Malas naman. Pinilit ko pang bumangon—

“Mahiga ka lang d’yan.” Seryoso niyang sambit.

“Dad…” Marahan niyang ihiniga ako at tinanggal ang kumot na gamit ko. Ang kinabigla ko, tinanggal niya ako ng saplot at tumambad sa kanya ang hubad kong katawan. “Dad, anong gagawin mo?”

Hindi siya umimik. Kinuha niya ang damit ko at nilagay sa basket. Bumalik siya para magpiga ng bimpo sa bowl.

Pakiramdam ko nakuryente ako nang dumampi iyon sa balikat ko. ’Yung nerbyos ko, umaapaw habang pinapahid niya iyon sa balikat at batok ko. Nakatingin lang siya sa katawan ko na para bang walang buhay.

“Dad—ano… kaya ko na ’yan mag-isa—” Matapos iyon, nagpiga ulit siya ng tubig at pinunasan ulit ang katawan ko.

“Wag ka mag-alala, wala akong gagawing iba. Hayaan mo lang akong linisan ka.” Malamig niyang sambit sa akin. Hindi ko alam kung anong takbo ng utak ni Dad.

Pero magaan ang pakiramdam ko ngayon sa kanya. Kaya hinayaan ko na lang na idampi niya ang bimpo sa pawisan kong katawan.

Malumanay, malambot ang kamay, humahagod iyon mula sa leeg ko pababa sa balikat. Hindi ko mapigilang mag-impit ng ungol ko nang punasan niya ang dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit sa simpleng ginagawa niya, natuturn-on ako ng sobra.

“Dad—tama na… ahhh…”

Lalo pang bumaba ang paghagod niya ng bimpo sa katawan ko. Pakiramdam ko lalagnatin ako sa hiya.

Nabigla na lang ako nang hubaran niya ako ng short. Tanaw na tanaw ang katawan ko na walang saplot kahit isa. Pipigilan ko sana pero mas malakas siya sa akin ngayon.

“Dad… Ako na po d’yan—” Nilayo niya sa akin ang bimpo at tinignan ako ng seryoso. Nanahimik na lang ako.

Ang kaba ko nag-uumapaw habang pinupunasan niya ang tiyan ko pababa sa binti ko. Nakakahiya, tumitigas sa harapan niya ang alaga ko. Para akong pupulikatin, naninigas ang mga kalamnan ko sa katawan, asar naman.

Wala pang ibang tao na gumagawa sa akin nito. Oo, tatay ko siya pero shit lang, hindi na ako tulad noong bata pa ako.

Pinaubaya ko na lang ang sarili ko at pumikit na lang ako habang pinapakiramdaman si Dad. Ilang saglit, napansin ko na siyang huminto. Pagdilat ko, patayo na siya dala ang bimpo at bowl.

Bago pa makaalis ng kwarto, hinawakan ko siya sa laylayan ng kanyang damit. Mabuti huminto siya.

“Wag ka mag-alala, kung iniisip mo may nangyari sa atin—nagkakamali ka. Wala akong ginawa habang nasa kotse tayo. Ayoko pang mawala ang natitirang bait sa sarili ko.” Sa sambit ni Dad, dama ko ang bigat ng nararamdaman niya.

Naguguilty ako.

Nayuko ako, sa takot na tignan siya. “Sorry Dad, sa lahat. Hindi dapat ganoon ang inasal ko sa iyo. Naging padalos-dalos ako sa mga desisyon ko dahil sa emosyon ko.” Yeah, nakapaisip bata ko. Disi-syete na ako pero umasta akong walang alam sa mundo.

Nakita ko ang bahagyang pangiti ni Dad. “Wala na iyon sa akin. Hindi na rin naman ako magtataka kung magagalit ka sa akin, inaasahan ko na ito.”

Tangina, nakakaguilty talaga. “Dad…”

Nagising na lang ako na nakahiga sa kwarto ko. Sobrang sakit ng ulo ko, parang may hangover. Hinanap ko ang cellphone ko—thank God, nasa cabinet lang. Pagtingin ko sa cellphone ko, halos isang araw na akong nakatulog.

“Pambihira…”

Yung tatlong araw na lumipas na nasa bahay ako ni Jared parang nananaginip lang ako. Hindi ko alam kung bakit, pakiramdam ko lumulutang ang katawan ko noong mga oras na iyon hanggang sa mawalan ako ng ulirat. Nanaginip ako, pumunta ako sa milktea shop at nakita ko si Dad, hindi ako kinikibo. Matapos noon, tanging naaalala ko lang ay yung nasa kotse na ako kasama si Dad at…

at…

Hinalikan niya ako…

Shit…

Agad akong nagtalukbong ng kumot nang may narinig akong papasok sa kwarto ko. Napuno ng tanong ang isip ko nang pumasok si Dad sa kwarto ko, may dalang bowl at bimpo. Ang tingin niya sa akin, kasing lamig ng buga ng aircon.

Balak ko sanang bumangon nang maramdaman ko ang sakit ng likod ko. Malas naman. Pinilit ko pang bumangon—

“Mahiga ka lang d’yan.” Seryoso niyang sambit.

“Dad…” Marahan niyang ihiniga ako at tinanggal ang kumot na gamit ko. Ang kinabigla ko, tinanggal niya ang saplot ko at tumambad sa kanya ang hubad kong katawan. “Dad, anong gagawin mo?”

Hindi siya umimik. Kinuha niya ang damit ko at inilagay sa basket. Bumalik siya para magpiga ng bimpo sa bowl.

Pakiramdam ko nakuryente ako nang dumampi iyon sa balikat ko. ’Yung nerbyos ko, umaapaw habang pinapahid niya iyon sa balikat at batok ko. Nakatingin lang siya sa katawan ko na para bang walang buhay.

“Dad—ano… kaya ko na ’yan mag-isa—” matapos kong sabihin iyon, nagpiga ulit siya ng tubig at pinunasan ulit ang katawan ko.

“Wag ka mag-alala, wala akong gagawing iba. Hayaan mo lang akong linisan ka.” malamig niyang sambit sa akin. Hindi ko alam kung anong takbo ng utak ni Dad.

Pero magaan ang pakiramdam ko ngayon sa kanya. Kaya hinayaan ko nalang na idampi niya ang bimpo sa pawisan kong katawan.

Malumanay, malambot ang kamay, humahagod iyon mula sa leeg ko pababa sa balikat. Hindi ko mapigilang mag-impit ng ungol ko nang punasan niya ang dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit sa simpleng ginagawa niya, natuturn-on ako ng sobra.

“Dad—tama na… ahhh…”

Lalo pang bumaba ang paghagod niya ng bimpo sa katawan ko. Pakiramdam ko lalagnatin ako sa hiya.

Nabigla nalang ako nang hubaran niya ako ng short. Tanaw na tanaw ang katawan ko na walang saplot kahit isa. Pipigilan ko sana pero mas malakas siya sa akin ngayon.

“Dad… Ako na po d’yan—” nilayo niya sa akin ang bimpo at tinignan ng seryoso. Nanahimik nalang ako.

Ang kaba ko nag-uumapaw habang pinupunasan niya ang tiyan ko pababa sa binti ko. Nakakahiya, tumitigas sa harapan niya ang alaga ko. Para akong pupulikatin, naninigas ang muscle ko sa katawan, asar naman.

Wala pang ibang tao na gumagawa sakin nito. Oo, tatay ko siya pero shit lang, hindi na ako tulad noong bata pa ako.

Pinaubaya ko nalang ang sarili ko at pumikit habang pinapakiramdaman si Dad. Ilang saglit, napansin ko na siyang huminto. Pagdilat ko, patayo na siya dala ang bimpo at bowl.

Bago pa makaalis ng kwarto, hinawakan ko siya sa laylayan ng kanyang damit. Mabuti huminto siya.

“Wag ka mag-alala, kung iniisip mo may nangyari sa atin—nagkakamali ka. Wala akong ginawa habang nasa kotse tayo. Ayoko pang mawalan ng natitirang bait sa sarili ko,” sambit ni Dad, dama ko ang bigat ng nararamdaman niya.

Naguguilty ako.

Nayuko ako, sa takot na tignan siya, “Sorry Dad, sa lahat. Hindi dapat ganoon ang inasal ko sayo. Naging padalos-dalos ako sa mga desisyon ko dahil sa emosyon ko.” Oo, mukhang isip-bata ako. Disi-syete na ako pero umasta ako na parang walang alam sa mundo.

Nakita ko ang bahagyang ngiti ni Dad. “Wala na iyon sa akin. Hindi na rin naman ako magtataka kung magagalit ka sa akin, inaasahan ko na ito.”

Tangina, nakakaguilty talaga, “Dad…”

**Pahinga ka na, mamaya tatawagin kita para kumain,“ sabi ni Dad bago siya lumabas ng kwarto ko.

Hindi ko alam kung anong klaseng bigat ang nararamdaman ko. Gusto kong tulungan si Dad na makalimot, pero hindi ko alam kung paano ko sisimulan.

Sa ngayon, kailangan ko munang bihisan ang sarili ko. Pambihira talaga. Magbibihis na sana ulit ako nang makita ko ang nakasabit na flashdrive sa pader.

Siguro bago ko tulungan si Dad, kailangan kong palayain ang sarili ko sa galit—galit sa taong nagbigay ng flashdrive.

Pumunta ako sa shop ni Dad. Hapon na nang makarating ako doon, kailangan ko ring makauwi agad at ayokong magwala na naman si Dad. Pagpasok ko sa shop, wala doon ang taong hinahanap ko.

“Sir, kayo po ’yung anak ng owner ng store, hindi po ba?” tanong ng isang crew na mag-isa.

“Yes, ako nga. Nandyan ba si Ate Monica?” tanong ko.

Umiling siya, “Wala po, Sir. Pumunta po siya sa supplier ngayon. Bakit po?”

Naningkit ang mata ko sa kanya. “Ano nga ulit pangalan mo?”

“Theo po,” sabi niya.

Pakiramdam ko kailangan ko nang iwan ito dito o ipaabot ko nalang kaya? Bahala na.

“Okay Theo, mahalaga tong ipapaabot sa iyo. Please, ibigay mo agad ito sa manager mo. Sabihin mo personal flashdrive ito. Wala kang ibang pagbibigyan nito maliban kay Monica, maliwanag?” seryoso kong pakiusap sa kanya.

Sumaludo siya, “Yes po, Sir! Makakaasa po kayo.” Sabay ngiti niya. Kahit papaano kampante na ako. “Gusto n’yo po ba ng milktea?”

“Sige, bigyan mo ako ng Dark Chocolate.”

Steven’s POV

Nakahanda na ang hapag-kainan—mga plato, pagkain, at ulam namin ngayong gabi. Sinigurado ko na espesyal ito. Ngayon lang ulit kami magkakasama kumain ng sabay. Uminom muna ako ng gamot ko bago ko tawagin si Allen.

“Allen, kakain na.” Sigaw ko mula sa sala. Hindi siya sumagot. Baka natutulog pa.

Nang puntahan ko siya sa kwarto, “Allen—” wala na siya sa kama niya. “Fuck…”

“Saan ka nagpunta?” Shit, hindi siya pwedeng lumabas ngayon, delikado.

Bago pa ako makababa ng hagdan, nakarinig ako ng boses. Boses ni Wendel.

“Hehehehe, wala na si Allen…” Shit, yan na naman siya. Kailangan kong mahanap si Allen. Nanakbo na ako pababa para silipin siya sa banyo, wala siya doon.

“Saan ka pupunta? Alam mo ba kung saan siya hahanapin? Tulad lang rin kita, wala kang kwentang ama.” Hindi ko dapat siya pinapakinggan, hindi dapat! Patay na siya, nasa isip ko lang siya…

Sumilip ulit ako sa kusina, wala siya doon. Hanggang sa pumunta ako sa mga guest room namin at veranda. “Hehehehe… ang kulit mo talaga kapag natatakot. Iyan ang gusto ko sa iyo.”

Hindi ko na nakontrol ang sarili ko, “TUMAHIMIK KA NA!” Buong lakas kong sigaw.

Bago pa ako makahakbang, gumapang ang matinding takot sa buong katawan ko. Hindi ako makagalaw ng maayos.

“Nasaakin na ang anak mo…” Nang marinig ko iyon, nanghina ang tuhod ko.

Hindi maari, hindi aalis si Allen. Hindi niya ako iiwan.

Natigil ang paligid ko nang marinig ko katok ng pinto.

“Dad.” si Allen, pumaosk ng bahay bitbit ang milktea sa shop. Paborito niyang Dark Chocolate. “Dad, pawis na pawis ka-”

Nagong klaro ang isipan ko nang makita ko siya, nasa ayos ang kalagayan. Lumqpit agad ako sa kanya at niyakap siya ng mahigpit. Namalayan ko nalang ang sarili ko na lumuluha.

“Salamat… salamat… akala ko iniwan mo na ako, akala ko kinuha kana niya. Salamat” nagsimula na akong humagulgol sa balikat niya na parang bata.

Buhay si Allen, at kasama ko ngayon.

Naramdaman ko ang pagyapos niya sa akin pabalik, “Hindi ako aalis Dad, pangako.” mahina niyang sambit na nagpagaan ng loob ko.

Kahit papaano hindi pa ako tinatakasan ng katinuan. Hanggat nandyan si Allen. Pipilitin kong bumalik kami sa dati.

At hindi ko hahayaan na makuha siya ulit sa akin.

Kailan man.

Kabanata 26

Allen’s POV

“Parang ayaw kitang papasukin sa school,” sambit ni Dad habang nakahawak ng mariin sa manibela.

Kung kailan pa nandito na ako sa school saka niya sasabihin iyon? Pambihira.

Kumunot ang noo ko. “Dad, hindi pwede iyon. Hindi na ako nakapagtake ng examination. Ayoko pang bumagsak lalo ang grade ko, o worst, mapilitan ako mag-drop,” paliwanag ko.

Napabugtong hininga si Dad. “May magagawa pa ba ako? Natatakot lang ako na—” Bago pa niya ituloy…

Kinuha ko kamay ni Dad. “Don’t worry, Dad. After ng school, sunduin mo nalang ako? Ayos ba?” sabay halik ko sa kamay niya na nagbigay sa kanya ng ngiti.

“Sige na, pumasok ka na,” tinapik niya ang buhok ko.

“I love you, Dad.” Matapos kong magpaalam, binigyan niya ako ng peck on the lips.

“Mag-iingat ka,” paalala niya habang bumaba ako ng kotse at nagpaalam.

Hindi na ako nag-isip ng kung anu-ano matapos ang nangyari kagabi. Ayoko na magtanim ng sama ng loob. Paano ko matutulungan si Dad kung may sama ng loob ako sa kanya?

Sana lang talaga maayos na ang sitwasyon naming dalawa, para din sa ikakatahimik namin.

Kumaway ako kay Dad sa huling pagkakataon bago siya humarurot palayo.

Ngayon, kailangan ko nang bumalik sa reyalidad.

Habang papasok ako sa school, pakiramdam ko may kakaiba sa paligid ko. Ang tingin ng mga schoolmate ko—ang lagkit. Para silang mga bubuyog, nakakarindi na hindi maintindihan. Plano ko sanang tawagan ang mga classmate ko pero nalimutan ko pa sa bahay ang phone ko.

Lalo pang nadagdag ang mga bulungan nang dumaan ako sa harap ng grupo ng mga babaeng estudyante na magkakasama. Ang tingin nila sa akin—diri-diri.

“Gosh, pumasok pa siya.”

“Nakakahiya ang ginawa niya. Ang gwapo pa naman niya, sa gwapo din pala napatol.”

“And ang catch, sa kamag-anak niya nakipagrelasyon. Eww. Incest to the next level.”

“Hays, crush ko pa naman siya since first year. Sayang naman.”

Alam kong ako ang pinagbubulungan nila. Ang nakakainis lang, wala akong maintindihan sa sinasabi nila. Kakausapin ko sana sila nang may lumapit na classmate para sawayin ang grupo nila.

“Hoy, tumigil na kayo sa kakadaldal ninyo at bumalik na kayo sa room ninyo,” sigaw ng isang classmate. Siya ’yung isa kong kasama sa overnight, ’yung tahimik.

Kahit papaano, lumayo naman sila sa akin habang patuloy pa rin sa usapan. Nagtaka ako nang bigyan niya ako ng matalim na tingin. “Sa reaksyon mo, mukhang wala kang alam sa mga nangyayari,” sabi niya. Naguluhan ako. “Sumunod ka sa akin.”

Hinila niya ang kamay ko papunta sa corridor kung saan wala masyadong tao na nagdadaan.

“A-ano bang meron?” tanong ko. May dinukot siya sa bulsa at saka inabot ang cellphone. Natigilan ako nang makita ko ’yung picture, “Imposible…” sambit ko. Makasama kami ni Dad sa litrato, nakaupo sa isang bar lounge.

Hindi ako makapag-react, naguguluhan ako. Paano nila kami nakunan ng litrato?

Pagkaswipe ko sa susunod na picture, hindi ko maiwasang matakot sa nakita ko. Kaming dalawa ni Dad—nagkahalikan, pati sa kotse.

“Hindi lang ’yan, may video pa—”

Ninenerbyos ako sa takot. “Paano…”

“May nag-post nito sa secret files sa student forum kaninang umaga, masyadong mabilis kumalat. Kahit deleted na ang account, napanood na iyon ng mga estudyante.”

“Shit.”

“Allen, totoo ba itong mga pictures?” tanong niya. Ang nerbyos ko tumaas nang nagtanong siya sa akin. Hindi ko siya masagot, ayoko siyang sagutin.

Nilingon ko siya, nangingilid ang luha ko sa mata. “S-sino nag-post nito—”

“Walang nakakaalam.”

Matapos niyang sabihin iyon, naupo ako sa gilid ng corridor. Napahawak nalang ako sa ulo ko habang humihinga ng malalim.

“Fuck…”

Sisiguraduhin kong hindi ito makararating kay Dad. Wala siyang malalaman kahit na isa. Natauhan nalang ako nang kuhanin niya ang phone at saka niya ako inakbayan sa balikat.

“Okay Allen, kumalma ka. Hindi na kita gigisahin kung totoo ba ’yan o hindi dahil nandoon kami ng mga kagroupmate mo sa project noon. Alam mo kung ano ang totoo,” sambit niya sabay abot ng panyo. Kinuha ko ’yung panyo at saka nagpasalamat. “Tutulong kami para hanapin kung sino nag-post nito.”

“Salamat, pero hindi na kailangan. Kaya ko na ’to.” Ngumiti ako sa kanya habang pinupunasan ko ang mata ko. “Kilala ko na kung sino ang nasa likod nito.”

Hindi ako pwede magkamali.

“Mabuti naman kung ganoon. Sige na, malalate na tayo sa mga klase natin. Wag mo na ibalik sa akin ’yan, may sipon mo na eh.”

“Hehe, salamat.” Matapos noon, umalis na siya at nanakbo paakyat ng classroom niya.

Kailangan kong ayusin ang sarili ko. Magiging mahirap ang sitwasyon ko. Hindi ako pwede panghinaan ng loob, hindi ngayon.

Kasabay ng malakas na tunog ng bell, makasalubong ko ang isa sa mga membro ng Academic Office na palapit sa akin. “Mr. Vasques, iniimbitahan ka ng president ng school sa office.”

Ang bigat ng paa ko nang kumabas ako sa Academic Office. Pakiramdam ko sinakluban ako ng kamalasan ngayon.

Plano pa nilang tanggalin ang scholarship ko dahil sa nangyari. Tutal wala na sa scholarship program ng school—wala rin naman akong dahilan kung itatangi ko ang ngayong kalat na litrato namin ni Dad. Nakakasawa na ang magpanggap sa harap ng maraming tao. Weird lang, kahit papaano, gumaan na ang pakiramdam ko.

Nabigla nalang ako nang makita ko ang classmate ko na naghihintay sa akin. Nakasandal sa pader. Nang lapitan niya ako, “Pare, kamusta—” aakbayan sana ako pero tinanggihan ko.

“Gusto ko nang umuwi,” bulong ko sa hangin habang naglalakad nang lumulutang ang isip. Pagod na ako sa mga nangyari, may klase pa sana ako ngayon—wala akong ganang pumasok. Imbida na lesson ang pag-aralan namin, baka maging topic sa quiz ang buhay na meron ako.

Natauhan ako nang sipatin ako sa balikat ng classmate ko. “Pero may assignment pa tayo sa next subject. Remember ikaw ang nag-present na maging leader ng group—” tinabig ko ulit ang braso niya palayo sa inis.

Tumingin ako sa kanya ng seryoso. “Bakit hindi ka pa sumunod sa kanila?” direktso kong sabi sa kanya.

“Anong sinasabi mo?”

“Iwan mo na lang ako. Wala kang mapapala sa akin. Sabihin mo sa kanila na wag na akong gawing leader. Magdodrop na ako,” seryoso kong sabi sa kanya, saka ako naglakad palayo.

Hindi ko na sana siya papansinin nang bigla siyang lumapit at nagtaas ng boses. “Alam mo, ikaw na ata ang pinaka-walang kwenta sa lahat ng nakilala ko.” Ngayon, inis na inis na siya sa akin. Ni isa wala akong sinagot sa kanya. “Bahala ka na sa buhay mo. Labo mo,” seryoso niyang sabi bago niya banggain ang braso ko at naglakad palayo.

Gusto kong magalit sa sarili ko, pero hindi ko magawa. Para akong mahihilo sa inis, kasabay pa siya. Huminga nalang ako ng malalim at sumandal sa pader habang nakasabunot sa ulo ko.

“Argh! Bwisit!”

Dumiretso ako sa vending machine sa likod ng school. Kahit papaano, ito ang isa sa mga tahimik na lugar na pwede kong puntahan. Walang masyadong nadadaan dito, at pinaniniwalaan ng ilan na nakakatakot ang lugar, mga kwentong walang kwenta. Mas mabuti na din ’yon; kahit papaano, may lugar ako para makalayo sa mga toxic na tao.

Nang makaharap ako sa machine, kumapa ako sa bulsa ko para sa barya—at pagkaminamalas pa. Sa inis ko, sinuntok ko ang machine. “Asar…”

Wala na akong nagawa kundi maupo sa bench malapit sa ilalim ng puno at huminga ulit ng malalim—pang-stress relief. Sa kalagitnaan ng pagpapahinga ko, nabigla nalang ako nang may lumapit sa akin at nag-abot ng bote ng tubig.

“Drink?” alok niya. Hindi ko inaasahan ang presensya niya. “Long time no see.”

“Doc Wilbert—” Naupo siya bigla sa tabi ko at itinuktok ang bote sa ulo ko.

Umiling siya, “Dalawang taon na ang nakalipas pero Doc. Wilbert parin ang tawag mo sa akin,” sambit niya na may tono ng pagkadismaya. Kinuha niya ang kamay ko at nilapag ang bote sa kamay ko. Wala na akong choice kundi tanggapin. “Sa suot mo, mukhang nag-cutting class ka.” Nasita pa ako.

Kaway ko sa harapan niya, “H-hindi po. Nagpapahangin lang. Masyadong mainit ang mga schoolmate ko, ako ang nagiging topic sa buong school.” Mapait kong sambit sa kanya habang nakangiti.

Nabigla ako nang banggitin niya, “Dahil ba ’to sa picture na kumakalat ngayon? Kulang nalang mag-vlog ka para makilala ka nila.” Nagawa pang magbiro sa akin. Pambihira.

Yumuko at ngumiti, “Mukhang sisikat na ata ako, hehe,” pagbibiro ko. Ngumiti lang siya sa akin habang nakayuko. “Matanong ko lang po, anong ginagawa ninyo dito?”

“Ahh, may pinuntahan lang akong close friend. Last minute, nag-cancel ng meeting. Hindi ko akalaing mapapadpad ako dito. Ilang taon na din mula nang makagraduate ako sa Alma Mater ko…”

Alumni pala siya dito? Hindi na dapat nakakapagtaka. Ang talino niya para maging professor dito. Hindi naman medisina ang specialty ng university na pinasukan ko.

“Ganoon po ba?” Wala na akong masabi pang iba. Minsan, awkward din kausap ang mga kaibigan ni Dad; lahat sila may iba’t ibang timpla ng ugali.

Nagbago ang tono ng pananalita niya nang mag-open siya ng topic tungkol sa, “Dalawang taon na din ang nakalipas pero hanggang ngayon hindi pa rin nagbabago ang lahat,” seryoso niyang sambit habang nakatingala sa langit. Nagulat ako nang banggitin niya si, “Tinutukoy ko si Steven.”

Oras na siguro para magtanong tungkol kay Dad since siya ang mas nakakakilala sa kanya.

“May alam po ba kayo sa nangyari sa kanya? I mean, kay Dad,” tanong ko sa kanya na may halong kaba.

Humawak siya sa baba niya at nag-isip. “Hmm, nung pumunta ka sa clinic ko, nakita kita na nakikipagtalo sa Dad mo. Binato ka pa niya ng wallet sa ulo. Imbes na mabato ka, nanakbo ka palayo dala ang wallet niya. Tama ba?” wika niya sabay ngiti.

Napakamot nalang ako ng ulo. “Medyo nakakahiya nga po iyon…” Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko sa usapan naming dalawa.

Binuksan ko na ang mineral bottle at uminom bago magtanong sa kanya. “Pwede ko bang malaman kung anong concern ni Dad sa inyo? Simula pa noon, hindi siya pumupunta ng hospital—maliban na lang po kung sa inyo siya magpapakonsulta. Pasensya na po, nakakapagtaka lang.”

Lumapit siya at bumulong, “Alam mo ba na bawal sa isang doktor na magbigay ng medical status ng patient?” Yeah, bawal magbigay ng medical status, lalo na kung medical record pa ng patient.

Pero, “Siguro naman po may exemption ang pagiging anak ni Dad,” sabi ko. Nailing nalang siya habang nakangiti. “Matapos nito, hindi na po ako magtatanong ng iba pa tungkol kay Dad.”

Kahit papano, nakumbinsi ko siya. Sumenyas siya na lumapit sa kanya at saka bumulong, “Erectile Dysfunction…” Bigla akong nangilabot sa bulong ni Sir Wilbert—teka, Erectile Dysfunction?

“Ibig n’yo pong sabihin—”

“Isa lang ’yan sa madalas kong nae-encounter sa mga patient ko. Well, that’s my job as a urologist,” pagmamalaki niya habang kinukusot ang ilong. “Sa case ng Dad mo, hindi na siya nakakaramdam ng excitement. Or hindi na siya nakakaranas ng body heat.” Pero bakit—kaming dalawa, buong gabi— “Almost one month na din noong huli siyang magpakonsulta sa akin. Marahil naging effective ang mga nireseta kong gamot at vitamins. Dapat tuloy-tuloy ang treatment, kaso nga lang hindi na siya pumupunta ng clinic.”

“Ganoon po ba…”

“Na-offend siya sa sinabi ko noong nag-open up ako tungkol kay Wendel.” Matapos niyang banggitin iyon, biglang nanigas ang kamay at paa ko.

Dahil kay Wendel.

“Hanggang ngayon, hindi pa nakakamove-on si Dad kay Wendel. Lumalala pa siya ngayon,” sumbong ko sa kanya.

Hindi ko inaasahan ang sinabi niya. “As I expected.”

Kumunot ang noo ko sa sinabi ni Sir Wilbert. “Ano pong ibig ninyong sabihin?” tanong ko.

Umayos siya ng pagkakasandal sa bench at tumingin sa malayo. Tanaw ang mga estudyante na naglalakad mula sa malayo. “Siya yung tipong tao na hindi marunong makalimot kapag may mahahalagang bagay na nangyari sa kanya. Lalo na kapag tungkol sa first lo—” Nandilat ang mata ko sa sinabi niya. Natigil siya nang lumingon sa akin.

“F-first?”

“Mukhang nagiging madaldal na ako.” Hindi ko siya pinansin, naghihintay pa rin ako sa sasabihin niya—nabibitin ako. Lalo pa akong nabitin nang may tumawag sa kanyang phone. “Sagutin ko lang ’to.” Tumayo siya at naglakad palayo habang may tinatawagan sa phone.

Inubos ko ang bottled water na iniinom ko at napaisip ng malalim. Tama si Sir Wilbert sa sinabi niya kay Dad, hindi siya nakakalimot kapag may mga ganitong bagay na nangyari sa kanya at mukhang bumabalik ang lahat ng pangyayari sa kanya. Ngayon pa kung kailan nagiging maayos na ang relasyon namin ni Dad.

Sa totoo lang, nahihiwagaan pa rin ako kay Sir Wilbert. Kahit anong pilit ko, may parte sa utak ko na nagsasabi na wag ko siyang pagkatiwalaan mula nang makita ko siya. Kung ano man ang pakiramdam na ito, hindi ito maganda.

Nang matapos siya magkausap sa cellphone niya, lumapit siya sa akin. “Sorry Allen, I have to go. Let’s meet up sometimes, my treat.”

“Wala pong problema. Ingat po kayo,” paalam ko sa kanya. Paalis na sana siya nang bigla siyang magtanong. Sa pagkakataong ito, nakaramdam ako ng takot sa kanya nang magtanong siya tungkol sa kapatid niya.

“By the way, may nasabi ba sa’yo si Wendel tungkol sa akin?” seryoso niyang sambit. Ilang saglit din akong nahinto bago makasagot sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit ako nagsinungaling sa kanya. “W-wala po. Bakit po—”

Sa isang iglap, nagbago ang mood niya at ngumiti sa akin. “Okay. I hope na maging maayos ang lahat. Lalo ka na, Allen. Masyadong magulo ang mundo para sa ating tatlo.” Hindi ko alam kung banta ba ang narinig ko sa kanya o isang paalala bago siya umalis.

Ang sinabi niya ang nagbigay ng maraming tanong sa isipan ko.

Kabanata 27

Allen POV

Gabi na, pero hanggang ngayon, hindi pa rin ako nakakauwi. Saktong malas pa, naubusan ako ng load at malapit nang ma-low battery ang phone ko.

“Minamalas nga naman oh,” sambit ko sabay sipa sa isang bato na nadaanan ko.

Nagsabi pa naman ako kay Dad na tatawagan ko siya pagkatapos ng klase. Pambihira talaga.

Apat na kanto na lang, makakauwi na ako nang biglang nag-text sa akin si Jared.

Si Jared ang pinaghihinalaan kong nagpakalat ng mga larawan namin ni Dad kaya ako nagkakaproblema ngayong araw. Kailangan kong makausap ang taong iyon.

Sa text, pinapa-open niya ako sa Messenger ko. Hindi maganda ang kutob ko.

Pagbukas ko ng data at Messenger, bumungad sa akin ang mas marami pang litrato namin ni Jared—magkasama sa kama. Paanong— ang suot ko, iyon ang suot ko noong nakiusap ako kay Jared na makisama sa kanila.

Hindi lang isa, kundi maraming litrato ng walang saplot na kami, naghahalikan at…

“Gusto mo bang i-delete ko lahat ’yan? Puntahan mo ako dito sa XXXX,” text niya na nagpakulo ng dugo ko.

“Tangina ka talaga, Jared!”

Para matapos na ang kalokohan niya, sumunod ako sa gusto niyang mangyari. Pumunta ako sa lugar na itinuro niya.

Hindi naman ako masyadong natakot dahil kabisado ko ang lugar na pagkikitaan namin. Dati kaming nakatira malapit dito. Ang pinagtataka ko lang—

Bakit sa isang klinika, at ang klinikang iyon ay pamilyar sa akin. Nakapunta na ako dito dati, hindi ako pwedeng magkamali.

Hindi maganda ang kutob ko, kaya kumuha ako ng kahoy na nagkalat sa daan para pangprotekta kung kinakailangan. Pinaghandaan ko na ang sarili ko, hindi magiging madali ang sitwasyon ko.

Marahan kong binuksan ang pinto ng klinika, walang tao. Ayon sa pagkakatanda ko, may isang kakaibang pintuan dito. Hindi ko lang matukoy kung saan dahil nagbago na ang posisyon ng lahat ng gamit dito.

Ilang saglit lang, nakarinig ako ng mahinang kaluskos mula sa isang simpleng pintuan malapit sa tabi ko. Habang papalapit ako, naririnig ko ang impit na tinig.

“Jared…”

Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang pasilyo na maraming kwarto. Lahat ng kwarto ay may pulang liwanag.

Ang takot na ito, parehas noong una akong tumapak sa lugar na ito. Bagaman nag-iba ang itsura ng pinto, kulay ng pader, at mga tiles na tinatapakan—ang kaba at nerbiyos na nararamdaman ko ay katulad pa rin ng dati.

Nanakbo ako upang sundan ang tinig habang mahigpit na hawak ang kahoy.

Paghinto ko, nakaramdam ako ng panghihina nang makita ko sa malaking salamin ng bintana ang imahe ni Jared. Sobrang layo na niya sa lalaking nakilala ko. Kasama niya ang dalawang makisig na lalaki na nakagapos sa leeg, para bang aso. Kita ko sa itsura ni Jared ang poot habang binababoy siya ng dalawang lalaking iyon.

Pilit siyang pinapakain ng mga tableta na hawak nila.

Ang gamot na iyon…

“A—llen…” namutawi sa bibig niya ang pangalan ko. Kitang-kita ko sa kinatatayuan ko. Nakakapanghina.

Gusto kong tulungan siya, pero natatakot ako. Hindi ko alam ang gagawin ko.

Tumirik na ang mata ni Jared nang magtagpo ang mga mata namin kasabay ng pagluha ng mata niya. Bawat senyas ng labi niya tumutusok sa dibdib ko.

Namutawi sa labi niya ang salitang, “Takbo..”

Kahit wala nang lakas ang dalawa kong binti sa mga nasaksihan ko, pinilit ko pa ring tumayo at manakbo palabas ng klinikang ito.

Ngayon, natauhan na ako sa kung anong meron sa paligid na ito. Hindi lang si Jared ang nasa masamang posisyon kundi lahat ng taong nakikita ko sa likod ng mga pintuan. Sa bawat kwarto na madadaanan ng mata ko, may mga batang lalaki na inaabuso at hinahalay ng iba’t ibang tao. Nakagapos, nakatali, nakahubad at…

Hindi ko na sila kayang makita, kailangan kong gumawa ng paraan.

Kailangan kong makaalis agad dito.

Pero bago ko pa mabuksan ang pinto palabas ng klinika, dumating na ang doktor na namamahala dito. Nakangiti siya sa akin at may matalim na tingin.

“Look who’s here.”

Napaatras ako sa kanya, “Doc Wilbert— p-paano..” Nang masanggi ko ang isang table, may nalaglag na bote. Nang mabasag iyon, nagkalat ang mga tableta.

At pamilyar ang mga iyon…

“Mukhang nag-enjoy ka sa mga nakita mo. Wag ka mag-alala, itatrato kita ng maayos. Espesyal, kaysa sa mga alaga ko ngayon..” ngumisi siya sa akin kasabay ng pag-lock niya sa pintuan.

Tangina…

Monica POV

Gabi na at malapit na kaming magsara ng milk tea shop. Lahat ng staff ko naglilinis na ng mga thermos at mga utensil na ginamit. Tulad pa rin dati, walang pagbabago.

Habang nagwawalis ako, nakapako ang tingin ko kay Steven. Kanina ko pa napapansin ang sobrang tahimik niya at parang wala sa sarili. Para siyang may hinihintay na text sa phone niya.

Napansin ko na may kinuha siya mula sa kanyang bag—isang maliit na bote—at nilagay sa palad, saka ininom kasama ng tubig. Matapos noon, agad niya itong ibinalik sa bag.

Paniguradong stressed siya, pero hindi ko alam kung saan siya stressed. Gusto ko siyang tulungan, hindi ko lang alam paano.

Pero kahit ganoon… Gosh, lumalabas pa rin talaga ang appeal niya sa akin, uggh.

Arrrgh! Ayokong mag-isip ng mga kahalayan, hindi talaga ito maganda para sa spiritual health ko. Parang rumurupok ako, huhuhu.

Masyadong tahimik dito sa shop, tapos na rin ang paglilinis ng mga staff ko kaya naisipan kong mag-open ng topic naming dalawa. Lumapit ako sa kanya at tumabi habang nakatungkod ang walis sa sahig. Kailangan kong gawin ang lahat ng pagpapacute ko, hehe.

“Eh, Steven, ano ang nangyari sa inyo ni Allen?” wala siyang sagot, siguro tama na ang pagbibiro, hindi naman niya ito pinapatulan.

Umayos ako ng upo at nagtanong ulit, ngayon seryoso na. “Ano bang napag-awayan ninyo? Ang lamig ng pakikitungo mo sa kanya?”

“Ano naman sa’yo,” sambit niya nang walang lingon sa akin.

Nailing nalang ako, “Sungit mo talaga. Kaya naiinlove ako, hehe,” sabay hampas sa braso niya.

Ayokong mag-isip ng kung anu-ano, pero…

Huminga ako ng malalim at lalo pang dumikit sa kanya. Asarin ko nga lang ng konti. “Well, nagtatanong lang naman ako, maganda mong store manager. Nagiging curious na ako nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko talaga may hindi magandang nangyayari sa inyong dalawa—”

“Kung ano man ang naiisip mo, wag mo nang ituloy,” humarap siya sa akin at binigyan ako ng matalim na tingin, “Wag mo akong istorbohin ngayon. Pakiusap.”

Ugh, hirap naman biruin ni crushie.

Ilang saglit lang, napansin kong napahawak siya sa sentido kasabay ng marahan niyang daing.

Sisipatin ko sana siya sa likod, “Steven—”

Marahan niyang tinabig ang kamay ko, “Wag mo akong pansinin, ayos lang ako. Mag-asikaso ka na doon— ackk!” pagkasabi niyang iyon, lalo pa siyang napadaing sa sakit.

“Hindi na maganda ang lagay mo—”

Hindi ko inaasahan ang mga sumunod niyang ginawa ni Steven. Tinabig niya ang kamay ko at galit na tumingin sa akin, “Sinabi ko na walang halaga ito! Hindi ka ba nakikinig?” Ang reaksyon niyang iyon, parang nakita ko na dati—

Sa panahon kung saan wala siya sa sarili niya dahil sa mga problema.

Kinabahan ako ng slight pero hindi ko pinahalata sa kanya. Tumayo ako at siya’y sinaway, “Gosh, tinutulungan ka na nga, arte mo pa! Naguguluhan na talaga ako sa takbo ng isip mo. Para kang nasa menopausal stage.” Hindi siya sumagot, nakahawak lang siya sa sentido niya. “Bahala ka na nga diyan, hmp!” syempre ako, nagmaktol papunta sa counter at tinawag si Theo, “Hoy, Theo. Pasuyo nga ako ng TV.”

“Yes po, Ma’am!”

Pagbukas niya ng TV, biglang tumambad ang hindi magandang balita.

Tungkol pa iyon sa mga nawawala na malapit sa lugar namin. Mapa-bata o matanda. Grabe na ang ikot ng mundo, pasama ng pasama.

“Gosh, pati ba naman ang balita puro bad vibes. Steven, tignan mo, dito lang sa lugar natin,” sambit ko habang umiiling.

Napansin ko na mahigpit ang tingin ni Steven sa TV, mukhang seryoso siya kaya nagpahapyaw pa ako, “Buti na lang talaga hindi gumagala si Allen kung hindi—naku!” natigil nalang ako nang biglang mag-asikaso si Steven at tumakbo palabas ng shop.

Hindi ko na siya nasundan dahil sa bilis niya. Agad niyang nasakyan ang kotse at humarurot palayo. Bakit ba hindi ako masanay sa ugali niya? Hmp!

Papasok na sana ako sa shop nang may nakita akong maliit na lalagyan ng gamot, kulay puti.

“Ano ’to—” tanong ko sa sarili ko.

Pagbukas ko ng bote, pamilyar ang amoy.

Ang gamot na ito—hindi ako pwede magkamali, malinaw pa sa akin ang lahat.

Katulad ito ng gamot na nakita ko kay Wendell.

Kabanata 28

Wilbert’s POV

Umikot ang paningin ko nang idilat ko ang mata ko. Natagpuan ko ang sarili kong nakasandal sa pader, ang damit ko’y puno ng dugo.

“Ang dungis ko na.” Ilang sandali lang, hindi ko mapigilang mangiti sa mga nangyayari.

Nagawa niyang makatakas, kahit hawak ko na siya. Ginagawa niyang mahirap ang lahat sa akin, ang batang iyon. Hanggang nakasipsip pa siya kay Steven na parang linta, hindi ko magagawa ang mga plano ko.

Hindi kalayuan, nakita ko ang isa sa mga alaga ko— ang dahilan kung bakit nakatakas ang isa sa mga espesyal kong alaga.

Hindi ko mapigilang mangiti, “Ha.. haha— hahhahahah.. isa ka din pala sa mga inutil na kilala ko— Pero nakakamangha, napabagsak mo ang mga alaga ko.”

Nagawa niyang makatakas sa red room, at ngayon pinakawalan niya ang espesyal kong bisita.

“….”

Hinawakan ko ang baba niya at saka hinarap sa akin, “Ano ba sa tingin mo sa ginawa mo? Bayani ka? Matutulungan ka ba niyang makaalis dito? Matapos ang ginawa mo kay Allen, paniguradong isusumpa ka niya kahit magkita pa kayo sa impiyerno!” Sinampal ko siya sa mukha, wala nang reaksyon.

Mukhang patay na siya, ’di na siya gumagalaw kahit anong yugyog ko. Nakakapanghinayang, sa lahat pa naman ng alaga ko siya ang masunurin.

Ugh, di pa naman ako marunong tumingin ng pulso kung buhay pa siya. Pinilit kong tumayo at kinuha ang paborito kong laruan. “Maiwan na kita, may kailangan ko pang linisin ang mga kinalat mo.”

Bago ako makaalis ng klinika ko, nalingon ako sa malaking salamin at nakita ang repleksyon ko. Hanggang ngayon hindi pa rin nawawala ang ngiti sa labi ko.

Kakaibang pakiramdam..

Ngayon ko lang ulit naramdaman ito.

Ang makita silang nahihirapan.

Hehe… Ano kaya ang susunod kong gagawin?

---

Steven’s POV

Mabilis akong nagmaneho pauwi ng bahay. Hanggang ngayon hindi pa rin mawala sa isip ko ang napanood kong balita..

Hindi ako pwede magkamali, ang itsura na iyon— classmate ni Allen na pinakilala niya sa akin bilang boyfriend.

Hindi maganda ang kutob ko.

Pagdating ko sa bahay, umakyat agad ako sa kwarto ni Allen— wala siya doon. Hahanapin ko sana siya sa labas nang may masalubong akong kapitbahay at nilapitan ako.

“Iho, may pumuntang pulis kanina sa inyo. May problema ba?” tanong ng matanda, ipinagtaka ko.

Pulis? Bakit— “Sigurado po ba kayo?”

“Hindi pa ako makakalimut sa tandang kong ito. Oo naman, tinanong ko pa nga kung sino ang hinahanap nila— sabi daw ang anak mo. Siguro tungkol ’yun sa mga nawawalang bata dito sa lugar natin, ’yung kakabalita lang sa TV.”

Pakiramdam ko huminto ang mundo ko, ayoko isipin na may kinalaman si Allen— o kung ano na nangyaring masama sa kanya. Kailangan kong kumalma.

“Nakakatakot ang panahon ngayon. Sunod-sunod na ang pagkawala ng mga bata, wala pang malinaw na lead ang mga pulis.” wika ng matanda habang umiiling.

“G-ganoon po ba, s-salamat po.”

“Sige na, iho, mauna na ako sa ’yo at baka masunog pa ang sinasaing ko. Bantayan mo ang anak mo lalo na at gwapo ’yun, takaw mata iyon sa panahon ngayon.” matapos ng usapan namin, saka siya umalis.

Ang salita ng matandang iyon, nag-iwan sa akin ng matinding takot. Kailangan kong mahanap agad si Allen.

Wala akong ideya kung saan ako pupunta, nagmaneho lang ako habang nililibot ko ang lugar sa amin. Sa kalahating oras kong pagmamaneho kung saan-saan, nakarating ako sa park na malapit sa amin.

Nanlaki ang mata ko nang makita ko si Allen na nakasandal sa malaking puno, nakasuot ng mahabang coat.

Dali-dali akong bumaba ng kotse, nilapitan siya. Sobrang init niya at hindi maganda ang kalagayan niya ngayon. Ang coat na suot niya, hindi niya pagmamay-ari.

“Dad…” bungad niya sa akin. Kita sa mata niya ang sobrang pamumula.

Imbis na magtanong ako sa kanya, binuhat ko na lang siya hanggang sa makapasok sa kotse.

“Dad—” sambit niya nang marahan niyang idilat ang kanyang mata habang umaagos ang tubig sa kanyang mata.

Nang makaayos ko na siya, pumaos na ako sa driver seat. Huminga ako ng malalim at pinilit iklaro ang isipan ko sa mga nangyari ngayon.

Kailangan nang makapagpahinga ni Allen, kailangan niya ako…

Pinaandar ko na ang kotse hanggang sa makauwi kami sa bahay. Pero bago pa kami makababa ng kotse, napansin ko si Allen na pinipilit buksan ang kotse.

“Allen, tumigil ka—” hindi siya nakinig sa akin.

Nang makalabas siya, agad akong humabol ng kotse at hinawakan siya sa pulso.

“Saan ka pupunta?”

“Dad— kailangan kong bumalik doon sa clinic. Kailangan ko balikan si Jared. Nasa panganib siya—” nagpupumiglas siya, hindi ko siya binitawan. Kumukulo ang dugo ko sa inis.

Bigla ko siyang nasampal sa pisngi.

“Tumahimik ka at sumunod sa ’kin.” seryoso kong sambit. Pwersahan ko siyang hinila papasok ng bahay.

“Dad, please balikan natin si Jared. Kailangan niya ng tulong!!” pagpupumiglas niya. ’Di ko na nakontrol ang sarili ko at binalibag ko si Allen sa pader.

Napahawak na lang ako sa sentido ko sa inis, “Pambihira ka, Allen! Alam mo bang may mga pulis na naghahanap sa iyo?! Hindi ko na alam ang gagawin sa iyo!” Lumuluwag na naman ang turnilyo sa utak ko.

Natauhan na lang ako nang dumadating siya sa sakit habang nakahawak sa balikat. Aalalayan ko sana siya patayo, nabigla ako nang tabigin niya ang kamay ko, at saka siya sumigaw sa harap ko.

“Naguguluhan na din ako!!!!! Hindi ko na alam kung paano pa kita iintindihin. Mas gusto ko pang bumalik ang dating ikaw! Na walang pakialam sa akin! Dad, nasasakal na ako sa mga gusto mong mangyari. Ayokong magtanim ng sama ng loob sa iyo.” Tumayo siya at saka tumingin sa akin isang pulgada ang layo, “Pero hindi sa lahat ng oras ituturing mo lang akong panakip-butas sa mga nangyari sa iyo dati! Higit sa lahat— hindi mo ako pagmamay-ari!”

Nawala ako sa sarili ko. Para bang may sinulid na naputol sa utak ko, hindi ko na maintindihan ang sarili ko— wala na akong maintindihan.

Pinilit kong ibaba ang sarili ko kay Allen hanggat maaari, ngunit hindi ko magawa.

Nagdidilim ang paningin ko.

“Pinoprotektahan kita sa kanila. Hindi mo ba iyon nakikita?” sambit ko sa kanya.

Matapos ang lahat ng pag-aalala ko kay Allen, ito lang ang matanggap ko?

Ang tingin niya sa akin, puno ng galit, “Ang sabihin mo, binabangungot ka pa rin ng mga nakaraan mo! Ako ang ginagawa mong dahilan para pagtakpan ang mga nagawa mo!”

Hindi ko nakontrol ang sarili ko, nasuntok ko siya sa mukha. Napansin ko na lang na may dugo na sa kanyang bibig.

“Allen—” lalapitan ko sana nang umatras siya palayo sa akin.

Ngumiti siya habang umaapaw ang tubig sa mata niya, “Tama ka, Dad, siguro nga. Hindi ko na alam kung ano ang tama at mali sa ginagawa natin. Napapagod na akong intidihin kung ano ang meron sa ating dalawa.”

No— hindi pwede mangyari ’to. Kaming dalawa na lang ang magkasama dito sa bahay. Ayoko nang may mawala— ayoko nang maramdaman ulit iyon..

“Sorry, Allen. Hindi ko sinasadya. Hindi ko na uulitin—”

Palabas sana siya nang mahawakan ko ang braso niya, “Hindi mo ako pwedeng iwan— hindi ka pwedeng umalis.”

“Babalikan ko si Jared, ililigtas ko siya sa baliw na doktor na tinuturing mong kaibigan!!” matapos niyang isigaw iyon, hinigpitan ko pa ang pagkakapit sa kanyang braso habang hinihila paakyat. Nagpupumiglas siya palayo sa akin.

Pasensyahan na lang— hindi pwedeng umalis si Allen sa bahay hanggat hindi ko sinasabi.

“Tangina, Dad! Masakit!”

“Sumunod ka sa akin!” utos ko sa kanya. Pero mahigpit ang pagkakapit niya sa hawakan ng hagdan.

“Ayoko sabi!— Ack.” Narandaman ko na lang na dumulas ang kamay ko dahil sa pawis sa braso niya. Agad kong nakapitan ang suot niyang coat pero kumalas ito.

Bumagsak siya mula sa labing-limang baitang ng hagdan.

Natagpuan ko si Allen na nakaratay sa hagdan. At bawat baitang, gumuguhit ang dugo—

“No, hindi totoo! Allen!—”

Nabilis akong nanakbo pababa ng hagdan para lapitan siya. Ang hubad niyang katawan, puro latay habang may suot siyang collar ng aso. Ang dibdib niya, may kadena habang nakapulupot ang kung anu-anong clip sa katawan niya.

Wala akong ideya sa mga nangyayari sa kanya.

Inalalayan ko siyang sumandal sa pader ng maayos. Pagtingin ko sa kamay ko, mainit na dugo ang dumadausdos sa kanyang batok pababa sa puting uniporme niya.

“ALLEN!!!”

Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong maramdaman habang nakikita ko si Allen na duguan. Gustong tawagan si Monica pero ang cellphone ko— hindi ko alam kung saan ko nailapag.

“Shit— anong gagawin ko.” Napasabunot ako sa buhok ko sa kakaisip. Narinig ko na lang na umubo si Allen habang nakatingin sa akin— naniningkit ang mata. Inangat niya ang kanyang kamay at saka hinawakan ng mahigpit ang damit ko.

“Dad..” impit niyang bulong habang nakatingin sa akin ng matalim.

Nawala na ako nang marinig ko ang boses niya. Tinakasan na ako ng bait. Hindi ko mapigilang mangiti habang hinahaplos ang makinis niyang pisngi ng kamay ko na may bahid ng kanyang dugo,

“Wala nang ibang taong makakalapit sa ’yo.. Poprotektahan kita hanggang sa makakaya ko. Allen..”

Kabanata 29

Steven’s POV

Flashback

Hindi ko alam kung paano ko sila nakilala. Napansin ko na lang na may mga tao nang nakadikit sa akin at nagsimulang kumausap. Wala naman akong pakialam sa kanila dahil darating din ang araw— mawawala din sila sa tabi ko tulad ng mga magulang ko.

Kaya nanatili akong tahimik.

Nabigla ako nang may humawak sa balikat ko. “Isko! Anong ginagawa mo d’yan?” tanong niya.

Ugh, nakakainis. Palagi niyang tinatawag akong Isko. Hindi iyon ang pangalan ko. Gusto ko sanang sabihin iyon, pero hindi ako kumibo.

Umupo siya sa tabi ko at umakbay, “Wag ka tumambay dito sa bangin, delikado baka malaglag ka.” Hindi ko siya nilingon; nakatingin lang ako sa malayo. “Hindi ka ba natatakot na mahulog?” tanong niya ulit.

Tumingin ako sa ibaba ng inuupuan kong bato.

Sa totoo lang, wala akong naramdaman na takot nang mga panahong iyon, o baka manhid na ako sa mga nangyari sa akin. Alam ko din naman na walang mag-aalala sa akin kung malaglag ako mula sa inuupuan ko.

Kumalas siya sa pagkakaakbay at tumingin sa malayo. Sa ibaba, may dalampasigan at malawak na dagat— may araw na nagsisimulang lumubog. “Hindi ka ba nababagot?”

“Hindi…” tipid kong sagot.

Napansin ko siyang ngumiti, “Ako din, hindi nababagot hehe. Samahan kita umupo dito ah—.”

Ilang saglit lang, nakarinig ako ng yapak. Biglang may humawak sa tenga ko. “Kayong dalawa, nandito na naman kayo—”

“Ack!”

“Aray ko naman! Ang tenga ko, pangit!”

Galit na galit si Monica habang pinipingot kami, “Kanina pa kayo hinahanap ni Wilbert! Ako palagi niyang iniistorbo! At ikaw Steven, wag kang makikinig sa tukmol na ito ah! Naiimpluwensyahan ka ng demonyong ’to! Maliwanag ba?” Tumango ako bilang pagsang-ayon. Kumalas na siya sa pagkakahawak sa tenga ko, pero hindi kay Wendel.

“Ang sama naman ng bruhang ’to— aray ko huhuhuhu.” Matapos noon, kinaladkad na niya si Wendel palayo. Tumingin siya sa akin habang nakasalubong ang kilay.

“Tara na! Kapag hindi ka pa tumayo d’yan, kakaladkarin din kita!” sigaw ni Monica.

Hindi ko napigilang ngumiti, “Susunod na.” Sambit ko sa kanya. Kahit papaano, may butas sa puso ko. Kahit papaano— napupunan nila.

Bakit nga ba ganito ako mag-isip?

Simula nang mamatay ang mga magulang ko, naniwala ako sa sarili ko na may taong darating at iiwan ka din. Na walang permanente, lahat pwede kang iwan, pwedeng mawala, ganoon din ang magkaroon ng kaibigan.

Sino bang magtitiis sa ugali ko o sa itsura ko? Mukha akong gusgusing bata. Tamang-tama lang na sa akin, isang ulila na napabayaan sa lansangan. Imbes na nandiyan ang mga tiyuhin ko para alagaan ako, isa din sila sa mga taong nananakit sa akin. Pinapabayaan lang ako sa gusto kong mangyari. Hindi ko na alam ang gusto kong gawin sa buhay.

Kaya bakit sila magtitiis na maging kaibigan ako? Maski ako, pwede ko silang iwan tulad ng pag-iwan sa akin ng mga magulang ko.

Pero habang tumatagal, napansin ko na ang sarili ko ay kabilang sa pamilya na binuo nila.

Kasama sina Wendel, Wilbert, at Monica, kahit papaano nagkaroon ng kulay ang mga nakikita ko— ang paligid ko.

Sa isang tahimik na taong tulad ko, may saya akong nararamdaman. Tuwing kasama ko sila— masayang naglalaro sa playground, nagbibiruan sa maliliit na bagay, nagtatakutan.

Noong mga panahong iyon, nakalimutan ko ang mga negatibong ideya na nagsusumiksik sa isipan ko. Natuto akong mangarap para sa sarili ko, para sa kinabukasan ko. Na maging masaya, magkaroon ng pamilya na tulad ng binuo nila, at makamit ang tahimik na buhay.

Siguro hindi naman malabong mangyari iyon.

Kaya nagsumikap akong makapag-aral at humabol sa kanila. Kahit tutol ang mga tiyuhin ko na mag-aral ako, sinikap kong humanap ng pagkakakitaan sa murang edad ko hanggang sa nag-high school na kami.

Nandiyan sina Monica, Wilbert, at Wendel para umalalay sa akin. Sa panahong iyon, wala akong naramdaman na pagsisisi na naging kaibigan ko sila.

Pero habang tumatanda kami, nagbabago ang ihip ng hangin sa paligid ko nang grumaduate kami sa high school.

Matapos ng graduation ceremony, bigla na lang kinuyog si Wendel ng mga babae patungo sa amin ni Monica.

Nailing na lang siya, “Mahirap talaga magkaroon ng sikat na kaibigan. Hindi ko talaga alam kung bakit kilalang-kilala ang tukmol na ’yan sa mga babae dito sa school natin. May pa-heartthrob pang tawag sa kanya, mukha namang butiki na nakadikit sa pader.” Pang-aasar ni Monica habang naglalakad kami palayo kay Wendel. “Hayaan mo na lang siya, gusto naman niya ang atensyon na binibigay sa kanya—”

Napansin kong lumingon si Wendel sa posisyon namin. Sigurado ako, nagtagpo ang mga mata naming dalawa.

Natauhan ako nang sipatin ako ni Monica, “Steven, matanong ko lang, bakit ang higpit palagi ng tingin mo kay Wendel? Wag mong sabihin na nagseselos ka?” Binalik ko ang tingin sa iba.

“Ako— nagseselos?” Hindi ko alam kung bakit ako nautal sa tanong ni Monica.

Lumapit pa siya sa akin habang nakangisi, “Oo, ikaw. Napapansin ko nga ang lagkit ng tingin mo sa kanya kapag kasama natin siya. Wag mo na inggihin sa akin, tayo lang naman magkakaintindihan eh heheheh. Sikreto lang natin ’to.” Sabay siko niya sa tagiliran ko.

“Wag ka magbiro ng ganyan.” Sambit ko.

Bigla siyang umakbay at, “Ikaw naman, Steven! Hindi ka naman mabiro.” Sabay tapik niya sa likod ko habang bumubungisngis. “Tara na, umalis na tayo— hinihintay na tayo ni Wilbert sa restaurant. Susunod din ’yan sa akin mamaya kapag natauhan na siyang may totoo siyang kaibigan na naghihintay sa kanya. Hmp!” Matapos noon, umalis na kami sa school habang may naiwan na tanong sa isip ko.

Posible kaya iyon? Ako, may gusto kay Wendel? Kapag naiisip ko ang tinanong ni Monica, kumakalabog ng malakas ang dibdib ko. Kailanman, hindi ko naisip ang bagay na iyon kay Wendel, nagbibiro lang si Monica.

Nagbibiro lang.

Matapos ng graduation, naghanda na kami para sa susunod na yugto ng buhay namin.

Kaming tatlo, magkakasama sa bahay ni Wendel habang hawak ang mga sobre mula sa kolehiyo kung saan namin planong mag-aral. Nagkasundo sila na sabay-sabay bubuksan ang sobre na natanggap namin. Kita sa kanilang dalawa ang sobrang kaba. Ganoon din ako.

Nangako na ako sa sarili ko na mangangarap magkaroon ng sarili kong pamilya at mangyayari lang iyon kapag nakapagtapos na ako ng pag-aaral. May dahilan na din ako para humiwalay sa puder ng mga tiyuhin ko.

“Okay, sabay natin buksan ang school letter.” Nakangiting sambit ni Monica pero alam namin na kita sa mukha niya ang kaba, nalulukot ang labi niya. “Ayos lang ako.”

“Kailangan pa ba nito? Lalo lang akong kinakabahan sa ginagawa natin eh. Kapag nalaman ni Kuya Wilbert na hindi ako nakapasok sa school niya— tatagain ako noon sa leeg.” Sambit ni Wendel habang nanginginig ang kamay sa kaba.

Umakbay si Monica kay Wendel at, “Wag ka mag-alala Wendel. May mabisang ritual akong ginawa para lang makapasok tayo sa gusto nating school. Ipinagdasal ko ito sa lahat ng santo na kilala ko. Nakakasigurado akong may magandang balita tayong matatangap.” Napahawak pa siya sa kanyang dibdib sabay hinga ng malalim, “Gosh, kinakabahan talaga ako.”

Huminga din ng malalim si Wendel at, “Okay, ready na ako. Buksan na natin.”

Nang sabay-sabay naming buksan ang sobre— napuno ng sigawan ang buong sala nila Wendel. “Whaaaaa! NATANGGAP TAYO!” Sigaw niya habang nagwawala na parang sira-ulo.

Nag-crosshand naman si Monica at saka pumikit, “Lord! Thank you po at hindi mo kami pinabayaan huhuhuhu. Mag-aalay na ako ng manok sa susunod para pagbigyan ulit ako.”

Pinagmamasdan ko sila habang sumisigaw sa tuwa. Para silang mga timang. Pero hindi ko mapigilang mangiti habang nakatingin sa sobre na hawak ko.

Nabigla nalang ako nang yakapin ako ni Wendel at, “Tanggap tayo, Isko!” ang kanyang sigaw, sobrang higpit— ramdam ko ang init ng katawan niya at ang malakas na kabog ng kanyang dibdib. Sa kabila ng mga naglalaro sa utak ko, may saya akong nararamdaman para sa aming dalawa.

Nangiti nalang ako at saka yumakap sa kanya, “Oo… Tanggap tayo.”

Iyon ang araw na nakita ko silang sobrang tuwa. Nagdala si Wilbert ng malaking pizza at sabay-sabay naming pinagsaluhan.

Natapos ang araw na iyon na may ngiti sa labi ko. Kahit papaano, papunta na ako sa pangarap ko para sa sarili ko, ganoon din sa mga taong malalapit sa akin.

Kinabukasan, nakatanggap kami ng imbitasyon mula sa mga classmate namin noong high school— isang reunion bago kami mag-college.

Nagpunta kami sa isang restaurant at doon kami nagkita-kita. Kasama parin sina Monica at Wendel. Halos lahat ng classmate namin ay masaya sa mga papasukan nilang universities. Kahit papaano, naging masaya ang inorganisa nilang reunion, lalo na noong bumili na sila ng alak. Hindi na rin nakakapagtaka, marami sa mga classmate ko ang marunong nang uminom— ganoon din sina Monica at Wendel. Ako na lang ata ang napagiiwanan.

Wala akong choice kundi makisabay sa kanila. Tahimik lang ako habang sila’y nage-enjoy sa mga usapan nila. Nang lumipas ang oras, nakaramdam na ako ng tama kahit limang baso pa lang ang naiinom ko. Napansin ko nalang na wala na si Wendel. Abala si Monica sa pakikipagkwentuhan kaya hindi ko na siya inabala. Tahimik akong lumabas ng venue at pumunta sa parking lot at naupo sa gilid.

Nabigla nalang ako nang makita ko si Wendel habang hawak ang kamay ng isang babae. Hindi ko inasahan ang mga nakita ko; naghahalikan sila— habang nilalamas niya ang dibdib ng babae at hinuhubaran ang belt ng pantalon niya.

Wala naman dapat sa akin ito—

Bakit nakakaramdam ako ng galit sa kanya?

Gusto ko siyang sugurin at suntukin sa mukha na walang dahilan. Ang kabog ng dibdib ko— sobrang bilis. Para bang binuhusan ako ng init na tubig sa mukha, nanginginig ako sa galit. Napako ang paa ko sa kinauupuan ko at nanatili akong tahimik habang pinapanood silang dalawa.

Bago pa ako sumabog sa nakita ko, pinilit kong tumayo at lumayo sa kanila. Dumiretso ako sa banyo at isinara ang pinto. Naghilamos ako ng mukha at pilit na tinatatak sa isip ko na mali ang nakita ko— pero kainis! Hindi ko mapigilan. Hindi ko nga alam kung saan nanggagaling ang sobrang inis ko sa kanya.

Pakiramdam ko niloko ako, kami.

Nawala ako sa pag-iisip nang may kumatok sa pinto. “Steven, ayos ka lang ba?” si Monica. Binuksan ko ang pinto, at bumungad siya. Agad ko siyang niyakap ng mahigpit at tahimik na humikbi sa balikat niya. “Huy, ayos ka lang ba? Lasing ka na ata. Uwi na tayo?” Hindi ko siya sinagot, humikbi lang ako sa balikat niya.

May mga tao talaga na makikilala mo, magiging kaibigan. Pero sa huli— iiwan din ako.

Para hindi mangyari iyon, natuto na akong dumistansya sa kanila. Matapos ang reunion namin ng mga classmate ko, nakapagdesisyon na akong matutong tumayo sa sarili kong mga paa.

Umalis na ako sa bahay ng mga tiyuhin ko at naghanap ng mauupahang bahay. Kapalit noon, natuto din akong maghanap ng trabaho para masustentuhan ang sarili ko— ganoon din ang pag-aaral ko. Kumuha na din ako ng scholarship para mabawasan ang tuition fee ko. Oo, mahirap, pero kailangan kong magtyaga. Kaya ako na mismo ang dumistansya sa kanila.

Dahil kung aasa ako sa kanila, mas masasaktan ako kapag lumisan sila.

Wala akong pinaalam kahit kanino sa mga desisyon ko. Ayoko na nakakapit ako sa anino ng iba, mas mabuti pang ako na lang ang mag-isang tumayo sa sarili ko. Na walang tulong ng iba. Mas mabuti na rin iyon para hindi na ako makaramdam ng sobrang galit tuwing nakikita ko siya na may kasamang iba.

Kahit papaano, may maganda namang nangyari sa paglayo ko sa kanila. Doon ko nakilala ang babaeng bumago sa pananaw ko sa buhay. Nakilala ko siya habang nagpapart-time ako sa office bilang administrative assistant, habang siya naman ay nag-i-intern sa parehong kumpanyang pinapasukan namin.

Natagpuan ko siya na sobrang ganda, mabait, at maalalahanin. Sa kahit ilang sandali, nakalimutan ko ang mga lungkot at takot na bumabagabag sa isip ko. Kahit pumapasok ako sa school ng maaga, nagtatyaga siyang dalhan ako ng pagkain.

Siya na ata ang matyagang tao na nakilala ko.

Masyado nang madilim ang paligid ko, siya ang nagbigay liwanag. Kahit papaano, gumagaan ang loob ko kapag kasama siya.

Ang takot ko, unti-unting nawala at nabaling ang atensyon ko sa ibang tao.

Sa una nagdalawang isip ako, paano kung iwan niya ako tulad ng ginawa ng mga magulang ko? Kailanman hindi niya pinaramdam sa akin iyon, tulad ng naramdaman ko kay Wendel.

Kaya sinabi ko sa sarili ko, siya na ang taong gusto kong makasama— habang buhay, at lahat gagawin ko para ipagtanggol siya.

Natuto na kaming mangarap para sa aming dalawa at sa aming kinabukasan. Binuo namin ang ideya na matagal na niyang gustong gawin— isang milk tea shop. Susunod na hakbang ito para mabuo ang pamilya na gusto kong maranasan.

Pero nagbago ang takbo ng hangin nang magkita ulit kami ni Wendel habang pauwi ako ng apartment ko. Umiwas ako ng tingin nang magtagpo ang mata naming dalawa. Palayo na sana ako nang marinig ko siya—

“Isko— ISKO!” sigaw niya, hindi ko siya nilingon. Lumapit siya sa akin, “Kapag tinatawag kita, hindi ka naman lumilingon—” nagpatuloy lang ako sa paglalakad pero mapilit parin siya at nakasunod sa akin.

“Wala na kaming contact sa’yo, nawala ka bigla. Anong nangyari?” bigla nalang niya akong hinawakan sa braso at hinarap sa kanya, “Bakit ba panay iwas mo sa amin ni Monica? Simula nang makilala mo ang girlfriend mo, kinalimutan mo na kami. Hindi ka naman ganito dati ah.” Kita sa kanya ang sobrang pagtitimpi.

Hindi ako kumibo. Malamig ang tingin ko sa kanya.

“Kung may problema ka sa akin, please sabihin mo naman para hindi ako nagmumukhang tanga. Sa tingin mo ba hindi kami nag-aalala sa’yo?”

Umiwas ako ng tingin, “Wala. Ayos lang ako. Mauna na ako. Hinihintay ako ng girlfriend ko—” lalong humigpit ang kapit niya sa braso ko.

“Tangina! Girlfriend mo?” lalo pang humigpit ang kapit niya sa braso ko. “Paano naman kami ni Monica at ni Wilbert? Paano ako!”

Nagpumiglas ako palayo sa kanya, “Iwan mo na lang ako—” natigilan ako nang magtagpo ang mata namin at lumapit siya sa akin. Hinawakan niya ako sa batok palapit sa kanya. Matapos noon, agad akong lumayo sa kanya habang pinupunasan ang labi ko, “B-bakit mo ako hinalikan?”

Tumingin siya sa akin habang nangingilid ang luha, “Hindi pa ba halata? Gusto kita! At… nasasaktan ako kapag iniiwasan mo ako.” Nang sabihin niya iyon, pakiramdam ko huminto ang mundo ko. Lalapit sana siya pero umatras ako ng hakbang.

Nanghihina ang tuhod ko, “L-lumayo ka! Wag— kang lalapit!” Matapos kong sabihin iyon, nanakbo na ako palayo sa kanya.

“Isko!” iyon nalang ang huli kong narinig bago ako makalayo sa kanya.

Naupo ako sa bench na malapit sa akin at napahawak sa sentido ko. Hanggang ngayon, hindi parin pumapasok sa isip ko ang mga inamin niya sa akin. Lalong lumalakas ang kabog ng dibdib ko tuwing naaalala ko iyon. Huminga ako ng malalim at pinunasan ang mata ko na nagmumugto.

“Stevennnn!— May problema ba? Bakit nagmumugto ang mata mo—” bago pa siya makapagsalita, niyakap ko ang tiyan niya.

“Wala ito— ayos lang ako…” mahina kong sambit. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na humikbi sa uniporme niya, “Alam ko namang mahal na mahal kita hindi ba?”

Naramdaman ko na hinimas niya ang buhok ko, “Oo naman, Steven— Shh, tahan na. Kung ano man ang problema mo, nandito lang ako. Pwede kang magkwento, pwede mo akong gawing human pillow. Basta wag ka nang umiyak ah— lalo ka papangit n’yan.”

“Pwede bang payakap?”

Niyakap niya ako, doon na ako umiyak sa balikat niya.

Ngayon lang ako natutong magsinungaling sa girlfriend ko. Hindi dahil sa ayos lang ako, kundi— alam ko sa isip ko na niloloko ko na ang sarili ko.

Ayokong maramdaman ang konting pagtingin ko kay Wendel habang kasama ko ang girlfriend ko.

Kabanata 30

ISKO POV

Flashback

Matapos ang usapan namin ni Wendel, hindi na siya muli nagparamdam. Hindi ko na rin siya nakikita sa school, kahit sa classroom niya. Kinausap ko rin si Monica tungkol sa kanya pero wala rin siyang maayos na sagot sa akin.

Gusto ko siyang kausapin ng masinsinan, na kaming dalawa lang. Para malinaw ang pagitan naming dalawa at matahimik na ang isipan ko sa kakaisip sa kanya. Lalong nadagdagan ito nang may problemang dumating sa akin.

Pauwi na sana ako sa apartment ko mula sa school nang nakapanood ako ng balita sa TV. Nalaman ko na nasunog ang bahay ng mga tiyuhin ko at mga pamilya nila. Kasama silang natupok sa bahay. Nang puntahan ko ang lugar nila, wala nang natira ni isa.

Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko. Habang nakatingin sa mga labi nilang dumaan sa harapan ko, nakaramdam na naman ako ng lungkot.

Oo, hindi naging maayos ang pakikitungo nila sa akin— pero hindi ko naman sila ganoon kinamumuhian. Nagpapasalamat pa rin ako na nandiyan sila para patirahin ako sa bahay nila.

Huminga na lang ako ng malalim at napahawak sa sentido. Nakaupo habang pinagmamasdan ang kanilang labi na magkakasama.

Nabigla ako nang tapikin ako sa balikat, “Steven, umalis na si Monica. Sabi niya babalik siya agad para mag-asikaso dito,” sambit ng girlfriend ko. Yumuko lang ako, “Mabuti na lang nandito ka, kaibigan mo para tulungan ka—”

“S-salamat— sa lahat,” sambit ko sa girlfriend ko.

Rinig ko ang buntong hininga niya, “Paano na iyan? Sabi mo kanina wala ka nang natirang kamag-anak dito sa Maynila maliban sa kanila.”

“Wag ka mag-alala. A-ayos lang— ako…” pinilit kong ngumiti— anumang oras sasabog na ako sa harapan niya.

Hinawakan niya ang kamay ko at saka ako nginitian, “Ganito na lang. Kakausapin ko si Mama kung pwede kang dumalaw ng madalas sa bahay. Panigurado matutuwa iyon sayo. Naalala mo ba nang nangigil siya sayo kasi gwapong gwapo siya sa iyo?”

Kumaway ako sa harapan niya, “No— hindi ako pwedeng palaging tumambay sa inyo. Baka masanay ako—”

“Maiintindihan ni Mom iyon since kilala ka na rin naman niya. Mas may tiwala siya sa iyo kumpara sa ibang nanliligaw sa akin dati,” sambit niya. Kahit papaano, gumaan ang loob ko. “Wag ka mag-alala, kahit nangigil na ako sa iyo, wala akong gagawing kahalayan, promise hehehe,” habang sinasambit niya iyon, matamis na ngiti ang binibigay niya sa akin.

Niyakap ko siya ng mahigpit at saka ako bumulong, “Mahal na mahal kita.”

“Ano ba ’yan, ang cute talaga ng Baby Steven ko hehe.”

Sa kabilang banda ng isipan ko, may ibang tao akong naiisip, inaasahan na makita ngayon. Nagsisimula nang magpatong-patong ang kuryusidad ko.

Kahit papaano, may naiwan sa akin ari-arian ng mga kamag-anak ko. Ako na lang kasi ang nag-iisang kamag-anak nila dito. Ang iniwan nila sa akin— nilaan ko para sa burol nila at sa iba pang gastusin; ang kalahati tinago ko para sa mga panggastos ko sa school at para sa aming dalawa.

Pinagpatuloy ko pa rin ang pag-aaral sa kolehiyo bilang 1st year habang may part-time job. Kahit papaano, natutustusan ko ang mga pangangailangan ko nang walang tulong sa perang naiwan sa akin ng mga kamag-anak ko. Naging tahimik ang paligid ko, hindi rin nagtagal— may bagong dumating sa buhay ko.

Dahil sa hindi inaasahang pagkakataon, may biyaya na dumating sa amin ng girlfriend ko— parehas kaming naging masaya sa resulta. Hindi inaasahan pero para sa amin— anghel ang dumating sa buhay namin. Nang malaman ng pamilya ng girlfriend ko na buntis siya, iyon din ang dahilan kung bakit siya itinakwil ng kanyang ama na para bang siya ang pinakawalang kwentang babae sa buong mundo.

Hindi ko siya mapapatawad.

Nagpakatatag kami sa mga nangyayari sa amin ngayon. Sa naiwan sa akin, nagkasundo kami ng girlfriend ko na humanap ng mas malaking bahay. Kasunod noon, umalis na ako sa part-time job ko at naisipan kong magtayo ng negosyo para masuportahan ang gastos namin. Isa na doon ang pagtatayo ng matagal na niyang pangarap na milk tea shop.

Sa edad na disi-otso, hindi ko akalaing mararating ang kalagayan ko ngayon. Namamalayan ko na lang na unti-unti nang nabubuo ang pangarap ko na magkaroon ng isang pamilya.

Pero ang pakiramdam na ito, bakit hindi ako masaya? Hindi ako kuntento sa mga nararating ko sa buhay.

May kulang.

Para kahit papaano mawala ’tong iniisip ko— nagpaalam ako sa asawa ko na pupunta ako sa birthday ng classmate ko. Hindi naman siya naghihigpit sa mga kclassmate ko since pinapakilala ko naman ang aking girlfriend bilang asawa. Kasabay noon, nagpaalam din siya na babalik muna sa bahay nila dahil may sakit ang kanyang ama. Kahit ayaw ko, wala na akong nagawa, hindi ko na siya napigil.

Sumusuray na ang paligid ko habang nakaakbay sa balikat ng mga classmate ko. Kahit anong pilit kong tumayo ng maayos, hindi ko magawa. Umiikot ang mundo ko. Napansin ko na lang na nasa tapat na ako ng gate ng bahay namin.

“Pareng Steven, sa susunod ulit ah. Salamat at pumunta ka. Ikamusta mo na lang ako sa misis mo.”

Ngumiti ako sa kanya at saka umakbay. Tinapik ko ang dibdib niya at saka, “Oo naman pare, ikaw pa! Happy birthday ulit sa iyo pare.”

“Sige na— alis na ako. Kaya mo na ’yan ah! Kailangan kong ihatid ang mga ’to,” nagpaalam na siya habang inaalalayan ang isa sa naming classmate.

Kinapa ko na ang buksa ko para kunin ang susi. Pagbukas ko ng gate— biglang may yumakap sa likod ko.

“Isko…” hindi ako pwede magkamali sa boses na iyon.

“W-wendel?! Anong ginagawa mo dito— gabi na!” nagpumiglas ako pero yumakap pa rin siya ng mahigpit sa akin. Ang ulo niya nagsusumiksik sa leeg ko. “Wendel!!!!”

Nabigla ako sa binulong niya sa akin, “Ako na lang, please. Masisira ako ng bait kapag napunta ka pa sa iba.” Sa tono ng boses niya, hindi maganda ang lagay ni Wendel— lasing din ba siya? Hindi siya amoy alak pero ang kanyang itsura— wala sa kondisyon. “Ayokong mawala ang ilang taon nating samahan dahil lang sa kanya!”

Nang marinig ko iyon, kumulo ang dugo ko sa kanya at pwersahan ko siyang naitulak palayo, “Tumigil ka na Wendel. Huwag mong sasabihin ’yan sa asawa ko!” seryoso kong sambit. Ngunit wala siyang kibo.

Lumapit siya sa akin, “Hmmp—” nagpumiglas ako pero humigpit ang pagkakahawak niya sa leeg ko. May nalasahan ako hanggang sa malunok ko. Matapos non, pinakawalan niya ako. “Fuck— Wendel ano iyon—”

Tinulak niya ako papasok sa gate at saka isinandal sa likod noon. Sa isang iglap, para akong maamong tuta sa kanya— nakatingin at naghihintay ng kanyang sasabihin, epekto ng alak.

Ang mga binulong niya ang nagpakilabot sa akin, “Matapos nito— susubukan kong huminto sa kahibangan ko.” Matapos niyang sabihin iyon, uminit ang paligid kasabay ng pagtagaktak ng pawis ko habang nakatitig sa kanya.

Ang hilo at nararamdaman kong pagkahapo— naghahalo. Wala nang lakas ang braso ko para itulak pa siya palayo sa akin.

Ang haplos niya sa pisngi ko pababa sa suot kong damit— natagpuan ko ang pagpupumiglas sa loob ng suot kong pantalon. Ang hininga ko, bumibigat. Tumingin siya sa akin, nagsusumamo— “Humihiling lang ako, isang gabi…” habang humahaplos ang kamay niya sa batok ko.

“Wendel…” sinunggaban na niya ako ng malumanay na halik. Ang turnilyo sa utak ko, lumuluwag na habang gumagapang ang kamay niya sa buong katawan ko.

Kumalas siya sa akin at saka bumulong, “Pakinggan mo lang ako ng isang gabi, sisikapin kong tapusin lahat ng ’to….”

Alam ko, itong ginagawa namin— isang malaking bagay na pagsisisihan ko sa huli.

Nagising ako sa kama ko na walang saplot. Nagkalat ang damit na suot ko at condom na ginamit ko sa sahig.

Mula sa ibabaw ng table cabinet, may isang papel na nakapatong sa ibabaw. Kasabay ng pangingilid ng luha ko ang hindi ko inaasahang mensahe niya. Tuluyan na siyang umalis papuntang ibang bansa kasama ng kapatid niya.

Ngayon ko lang napagtanto, maraming nawala sa akin nang may nangyari sa aming dalawa. Ang tiwala na binigay sa akin girlfriend, pangalawa— nawalan na ako ng isang kaibigan. Sa unang pagkakataon, napunan ang pagkukulang sa puso ko.

---

Napilitan akong huminto sa pag-aaral. Kumalaki na ang tyan ng asawa ko. Kaikangan ko siyang bantayan hanggang sa makarecover siya sa matapos manganak.

Hanggang sa dumating na ang panibagong parte ng pamilya namin, si Allen. Pinangalan ng asawa ko sa anak kong lalaki. Walang pagsidlan ang ngiti ng asawa ko nang makita niya si Allen na karga ko.

Napapansin ko nalang, lalong lumalaki ang butas sa puso ko habang nakatingin sa anak ko. Iyon naman ang pangarap ko dati, ang magkaroon ng pamilya. Pero ang pakiramdam ko, nakakulong ako sa maling pag-iisip ko.

At habang tumatagal, may mga bagay na akong pinanghihinayang sa buhay ko.

Natuto akong maghigpit sa sarili ko, ganoon din sa mga taong nakapaligid sa akin. Maski ang anak ko, napagbubuntungan ko ng sama ng loob ko. Hindi naging maganda ang relasyon at pakikitungo ko sa kanya— at napapansin iyon ng asawa ko.

Madalas namin pinagtatalunan kung paano magdisiplina kay Allen, hanggang sa dumating na ang punto na muntik na akong makasakit.

Hindi ganitong buhay ang pinangarap ko.

Oo kumpleto ang pamilya ko, maganda na ang buhay at unti-unti nang nabubuo ang negosyo namin— pero hindi ako masaya. Kaya siguro hindi pa sumasagi sa akin ang kasal na matagal na niyang hinihiling sa akin— hindi ako handa.

Habang lumilipas pa ang panahon, kahit anong paghihigpit ko— lumaki parin si Allen nang masayahin— palangiti. Tulad ng kanyang ina.

Kasunod noon ang lalong paglabnaw ang relasyon namin ng asawa ko.

May mga bagay na kaming hindi pagkakaintindihan, mula sa maliit na bagay hanggang sa mga suliranin namin sa bahay. Nasapunto na kami na palugi na ang negosyo namin at ang gusto niya humingi kami ng tulong sa kanyang ama na nagtakwik sa kanya. Dating nasa private. lumipat na sa public school si Allen dahil kinakapos na kami sa pambayad sa matrikula.

Sa sunod sundo na problema namin, nawalan na ako ng gana sa pakikipagtalik ko sa aking asawa. Bumibigat na ang hangin sa aming dalawa, at habang tumatagal pakiramdam ko may sumasakal na sa leeg ko.

Hindi na ako nagiging masaya.

Pumasok na ang disyembre, tahimik ngayon sa bahay dahil namili ang mag-ina ko ng panghanda para sa noche buena.

Nag-iinom lang ako ng beer sa bahay, nagpapainit sa malamig na panahon habang iniisip ang mga problema namin ngayon. Lahat nang iyon nawala nang makita ko siya nasa harap ng pintuan ng bahay ko.

“Isko!” bati niya sa akin.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko, sobrang saya ko na makita ulit siya. Agad ko siyang niyakap ng mahigpit. Ilang taon na din ang lumipas— halos dekada na nang huli kaming mag-usap. Ngayon nasa harapan ko siya— lalo siyang nagmatured. Ang tindig niya tumikas kumpara dati pero ang dating niya sa akin— siya parin ang naging kaibigan ko noong mga bata pa kami.

“Pumasok muna tayo sa loob.” anyaya ko sa kanya.

Nang makapasok na kami sa loob, inilapag niya sa lamesa ang dala niyang plastic bag. “Kailan ka pa nakauwi?” tanong ko sa kanya.

“Hindi ko akalaing madaldal kana ngayon kumpara noong mga bata pa tayo? Malaki ang itinulong sayo ng asawa mo.”

Napakamot ako ng ulo, “Nasanay na.”

Nabigla nalang ako nang lapitan niya ako at saka ako isinandal kitchen table, “Isko. Hanggang ngayon hindi parin ako sumusuko sayo.”

“…” hindi ko magawang sumagot sa kanya kaya bumaling lang ako ng tingin.

Lalo pa siyang sumandal sa katawan ko, halos ramdam ko na ang init ng katawan niya ganoon din ang hininga miya sa leeg ko. “Alam ko— pamilyado kana ngaon. Sa buong taon na wala ako dito sa pilipinas, wala hindi oras kitang naalala. Konti nalang mababaliw na ako.” bulong niya sa akin.

Tinulak ko siya palayo at saka ko inayos ang sarili ko, “Ikaw na din ang nagsabi— maraming taon na ang nakalipas at pamilyado na ako. Parehas tayong lalaki. Hindi pwede mangyari—” tinakpan niya ang bibig ko m at,

“Lahat ng nangyari sa ating dalawa— sariwa pa sa alaaala ko. Isko— umaasa parin ako, nagpapakatanga sayo.” ramdam ko ang kalabog mg dibdib niya habang sinasambit iyon sa akin. Mali itong inaasal niya, kailangan ko nang dumsitansya.

Tinabig ko palayo amg kamay niya at saka ako lumayo sa kanya. Binuksan ko ang pinto at, “Mabuting hindi na tayo nagkita kaysa lumala pa ito—” iimbisna lumayo siya sa akin, isinara niya ang pinto at saka ako akmang hahalikan— hinarang ko agad ang braso ko, “Wendel! Tumigil ka!— Hmmm..” masyado siyang malakas kumpara sa akin, pumulupot siya agad sa akin at saka niya ako hinalikan..

Sa pangalawang pagkakataon, naramdaman ko na naman na may nalunok akong kung ano na galing sa bibig niya. Doon ko na siya pwersahang naitulak palayo.

“Ano iyon? Wendel!” hindi siya sumagot.

Lumapit ulit siya at saka nagtagpo ang labi naming dalawa. Unti unti na akong nawawalan ng lakas, ang buong katawan ko— nag-iinit na naman tulad ng dati.

Naramdaman ko nalang na humahagod ang kamay niya sa pagitan ng suot kong short, “Manghihiram lang ako ng oras sa iyo.” matapos niya sabihin iyon, unti-unti na akong nawala sa sarili ko.

Naging sunod-sunuran sa mga gusto niyang sabihin. Ang katawan ko, hindi ko na maramdaman. Para ba akong nanonood ng sine, nakangiti siya sa akin habang naghuhubad sa harapan ko. Matapos noon, naging blanko na ang lahat sa akin.

Nagising nalang ako sa sofa habang tinatapik ang asawa ko. Ang akala ko panaginip lang lahat ng iyon hanggang sa nagtext siya sa akin na gignan ang gallery ko, nakita ko nalang ang picture namin dalawa na nakahubad— at…

“Hon, ayos ka lang ba? Mukang naramj ka nang nainom.” sambit ng asawa ko. Niyakap ko siya ng mahigpit, “Honney..”

“S-sorry…”

“Shhh, tama na. Wag ka mag sorry sa akin, nakikita ka ng anak mo oh. Makita ka niyang iyakin tutuksubin ka niyan paglaki niya.” biro pa niya. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko.

Nakagawa na naman ako ng kasalanan sa kanya, at sa anak ko.

---

Lumilas ang panahon mas naging aggresibo siya. Madalas siyang nagpaparamdam sa akin ganoon din sa asawa ko.

Isang araw bumisita pa siya sa bahay na may dalang mga alak. At dahil nandoon si Allen— pinakisamahan ko siya at nagpanggap sa harapan niya. Alam ko nakikisakay lang siya, sa mga ngiti niya— kita ko na may gusto na naman siyang gawin sa akin. Sa kalasingan ko, nawala na naman ako ng kontrol sa sarili ko.

Hindi ko alam kung among klaseng paraan ang ginagawa niya sa akin pero epektibo iyon para makuha ang loob ko.

habang tumatagal, unti-unti nang hinahanap ng katawan ko ang presensya niya. Dumating na ako sa punto na nagkakaproblema na ako habang nakikipagtalik sa asawa ko.

Hindi ko na nakontrol ang sarili ko, unti-unti na akong nilalamon ng takot at pangamba.

Oo, hindi ako nagiging masaya sa kung anong pamilya meron ako pero hindi iyon dapat ko maging dahilan para masira iyon. Mahal ko ang asawa at anak ko, at hindi ko na dapat hinayaan na magkaroon ng koneksyon kay Wendel.

Pero dumating ang kinatatakutan ko. Sa huling dalaw ni Wendel, iyon na din ang huling araw na makikita ko ang asawa ko.

Natauhan nalang ako nang matagpuan niya kami na magkasama sa kwarto, walang saplot. Magkayakap habang nagpapalitan ng halik. Pwersahan ko siyang tinulak pero hindi niya ako binitawan. Ang kabog ko, sobrang lakas habang nakatongin siya sa akin ng matalim— lumuluha.

“Mga bakla…” iyon ang sinambit niya bago siya maglakad palayo ng kwarto namin.

Susundan ko sana siya pero hindi niya ako binitawan ni Wendel sa yakap niyac “Wag mo siya sundan— hindi mo siya kailangan.” Shit! Para akong nasasakal sa mga sinasabi niya.

“T-tumigil ka! Wendel!” nagpumiglas ako palayo sa kanya habang tinutulak siya palayo, “Bitawan mo ako!” nang matabig ko ang kamay niya, agad akong bumangon sa kama at sinuot ang pantalon ko.

Sigaw siya ng digaw habang nag-aasikaso ako, niyakap pa jiya ako sa likod pero siniko ko siya pabalik sa kama. “Lumayo kana sa akin.”

Matapos ko sabihin iyon, dali-dali ko siyang hinabol. Pababa na sana siya ng hagdan dala ang bag niya nang mahawakan ko siya agad sa braso. Nagpumigla siya sa akin pero hindi ko binitawan.

Papaliwanag sana ko, “Mali ang nakita mo— hindi…” pero sinampal niya ako sa pisngi.

“Bitawan mo ako Steven— seryoso ako!” patuloy parin siya sa pagpupumiglas pero hindi ko binitawan.

“Please, pakinggan mo muna ako. ang nakita mo sa amin—”

“Bakit? Hindi ba kaibigan mo siya? Simula palang ba na magkakilala na tayo— may nangyayari na sa inyong dalawa?” sa takot ka sa kanya, hindi ko magawang sumagot sa tanong niya— ang kaba ko, naguumapaw habang nakahawak sa braso niya, “Totoo nga…”

“Wala kaming relasyon.” hinampas niya ang kamay ko palayo at naglakad pababa, “Saan ka pupunta?”

“Mas mabuti pang umalis kami dito ng anak mo kaysa sa maistorbo ka namin sa ginagawa n’yo.” matapos niya sabihin iyon, hinarangan ko siya sa daan pababa ng hagdan.

“Hindi ka aalis— hindi n’yo ako iiwan ni Allen.” sambit ko habang naghahabol ng hininga. Hindi niya ako pwedeng iwan, ayoko na maisanan ulit.

Pinunasan niya ang pisngi niya at saka tumingin ng seryoso sa akin, “Alamin mo muna kung ano ang tama at mali sa ginawa mo bago ka magsalita ng ganyan.” matapos niya sabihin iyon, nakita ko si Wendel na may hawak na mahabang kahoy palapit sa aming dalawa.

Matalim ang ngiti niya at, “Tama, umalis ka na. Para wala nang ibang tao na didikit sa kanya maliban sa akin.”

Akmang ihahampas na niya iyon sa asawa ko, agad ko pumagitan sa kanila dahilan na hampas ako sa ulo. Nawalan ako ng balanse at napaatras palayo kay Wendel. Nagdire-diretso ako paatra hanggang sa mapahawak ako sa railing ng hagdan.

Kasunod noon, naging malabo na ang lahat. Naalala ko nalang nang makita ko ang asawa kong nakahiga sa sahig, katabi ko.

“Steven!” huli niyang sambit bago magdilim ang paligid ko.

---

Natagpuan ko nalang ang sarili ko na nakaratay ang katawan ko sa kama ng ospital, may benda sa ulo. Agad akong bumangon at lumabas sa kwarto— at nakita ko sila Wendel at Wilbert na magkasama sa tapat ng emergency room.

“Anong ginagawa n’yo dito? Ang asawa ko, nasaan. Katabi ko lang siya kanina at—” nanghina ang tuhod ko nang maalala ko lahat ng nangyari. Naupo nalang ako habang lumulutang isip ko sa mga nangyari.

Hindi ako ito, at hindi ko na alam ang gagawin sa buhay ko.

Matapos noon, sundo sunod na ang kamalasan na dumating sa buhay ko. Hindi ko inaasahan na sa isang iglap, guguho ang pundasyon na matagal kong binuo.

Naging blanko na ang paligid ko, tanging iniisip ko nalang ay bumalik ulit ang asawa ko para makahingi ako ng tawad sa lahat ng nagawa ko.

Na kahit dalawang minuto lang, mapakinggan niya ang mga sasabihin ko. O magalit siya sa akin, gantihan niya ako. Para kahit papaano mabawasana ng sakit na nararamdaman ko.

Kung hindi ko nagawa ang katangahan na iyon— marahil nandito pa siya sa tabi ko— magkasama parin kaming nagpapalaki ng anak namin.

Pinagsisihan ko ang lahat ng ginawa ko.

Simula nang mawala siya, hindi niya ako dinalaw kahit sa panaginip lang. Kinakain na ako ng konsensya ko— at habang tumagal— unti-unti na akong nilalamon ng madidilim na bangungot kasama si Wendel.

Kabanata 32

Monica’s POV

“Pamilyar ang lugar na ito,” sambit ni Romeo habang nasa tapat kami ng isang clinic sa lumang hospital.

“Kung hindi ako nagkakamali, clinic ito ni Wilbert. ilang taon na ang nakakalipas mula nang makauwi siya galing State.”

Napabutong hininga si Romeo. “Nagdududa pa rin ako. Gaya ng sabi mo dati, narecover ang drugs sa bahay niya. More or less, toxicated siya habang nire-record ang video na iyon.” May punto naman si Romeo dahil ang background ng video na napanood namin ay bahay ni Wendel noon.

Nangiti ako. “May tiwala ako kay Wendel. Hindi niya tayo ipapahamak. Kahit noong mga bata pa kami, hindi niya intensyon na mang-pahamak ng iba.”

“Sana nga. Pero kung mangyari man ang kinatatakutan mo, kailangan nating maging handa.” Napagulat ako nang may kinuha siya sa likod niya at iniabot sa akin, “Hawakan mo ito—”

Napalingon agad ako sa kanya, nakangiti pa siya sabay lagay ng magazine. “Baril ’to ah—bakit ka may dalang ganito? Delikado ’to,” tanong ko sa kanya habang nakakunot ang noo ko.

“Isa lang naman ito sa mga perks ng pagkakaroon ng maraming koneksyon,” masaya niyang sagot sabay karga ng baril. Ang second crushie ko, medyo nakakatakot huhu. “Oh come on. Huwag mo akong tignan ng ganyan. Baka mainlove ako sa’yo.”

“Romeo Delarama…” Nakapoker face pa rin ako sa kanya. Ngayon pa niya talaga naisipang lumandi.

Nagpout siya sa akin. “Huwag ka magpanggap diyan. Hindi ba VIP member ka ng Target Shooting range sa Manila? May kasama kang lalaki doon diba? Nakita kita doon na panay baril ka pa, wala namang tumatama,” sabay hagikgik niya.

“Gosh, pati ba naman iyon alam mo? Libangan ko lang iyon.” Nyemas, nakakahiya! Nakita niya pala iyon. “Mukhang wala na akong choice. Siguraduhin mo lang na licensed ’tong baril na hawak ko kundi tapos ka sa’kin.” Pagkatapos ko sabihin iyon, nag-thumbs up siya sa akin.

Maya-maya, nakarinig kami ng kaluskos. Agad kaming nagtago, saka ko kinasa ang baril ko.

“Shh.. Mauuna akong pumasok.” Mahina niyang sambit. Tumango lang ako.

Nang makalapit siya sa pinto, marahan niyang binuksan iyon. Sumunod ako. Ang nadatnan namin ay makalat na gamit at maraming basag na vase. Ang lugar, parang nangyari lang kanina. Hindi maalikabok para sa isang clinic na nasa lumang gusali ng hospital na ito.

Inikot namin ang buong kwarto. Walang ibang pinto gaya ng sinasabi ni Wendel.

“Simpleng kwarto lang ’to. Mali ata tayo ng napuntahan—”

“May daan dito papuntang Red Room. Kailangan lang nating hanapin. Mag-ingat tayo,” seryosong sambit ni Romeo sabay pahid ng daliri sa desk.

Napansin niya rin ang naramdaman ko. May nakita akong picture frame sa desk. Pagkakahawak ko, biglang dumulas iyon pahiga. May narinig kaming kakaibang tunog, latinding langitngit.

“Ano, nagalaw mo?” tanong ni Romeo. Gosh, kaba ko nag-uumapaw!

“Nababa kong picture frame—” Ilang saglit lang, gumalaw ng kusa ang bookshelf. Ilang saglit, pulang pinto ang bumungad sa amin.

Totoo pala ito. Ganitong eksena napapanood ko lang sa Netflix. Nakakabigla.

Unatras ako palayo at saka hinawakan ng mahigpit ang baril ko. Iyon na siguro ang tinutukoy ni Wendel na Red Room. Kung saan siya kinulong ni Wilbert.

“Mas malala pa ito kaysa sa inaasahan ko,” sambit ni Romeo nang mabuksan niya ang pinto. Bumungad sa amin ang pulang liwanag sa bawat kwarto.

Nang sumilip kami sa pinto, tanaw namin ang mga taong nakagapos, puno ng piercing sa katawan habang may suot na maskara. Ang nakakakasulasok, kanya-kanya silang pwesto kung paano titikman ang isa’t isa. Na para bang walang pakielam sa paligid.

At makikita iyon sa bawat kwarto ng psychiatric facility na nilalakbay namin ngayon.

Nakakapanghina ng tuhod.

“Ihanda mo ang sarili mo. Tatawag na ako ng backup,” mariin na sambit ni Romeo. Tahimik lang akong nakasunod sa kanya.

Hanggang sa makarating kami sa isa pang kwarto. Makalat din ang kwarto iyon tulad ng nauna. Ang nakakabigla, may dugo na umaagos palabas ng pintuan.

“Romeo, may nakaratay—” agad kong nilapitan. Pamilyar ang mukha, classmate iyon ni Allen, na pinakilala niyang boyfriend.

Walang malay. At ang nakakapanlumo, ang katawan niya, puno ng latay ng katigo at kung anong nakasabit sa kanya. Tulad ng ibang nakita namin dito, may dog collar din sa leeg niya.

Tinignan ni Romeo ang pulso niya. “Kailangan na natin siyang madala sa hospital,” sambit niya.

Maya-maya, “Saglit lang Romeo. Nagising na siya—” dinilat niya ang mata. Nabigla ako nang hawakan niya ng mahigpit ang damit ko.

“Allen.. Tulungan… n’yo.” Mahinang sambit niya sa akin.

“Anong nangyari kay Allen? Teka—” bigla siyang tahimik at nawalan ng lakas. Ang dugo sa kamay niya, gumuhit sa buong damit ko. Ang akala ko, ito ang unang beses na may mamatay sa harap ko.

“Nawalan lang siya ng malay,” sambit ni Romeo. Kahit papaano, nabawasan ang kaba ko.

Hindi ako sanay sa ganitong eksena, pero hindi ko dapat pabayaan ang batang ito— ganoon din ang biktima ni Wilbert.

“Kailangan na nating makaalis dito. Malapit nang makarating ang backup natin,” seryosong sambit ni Romeo.

Pinilit kong alalayan ang batang nakita namin. Kahit papaano, may lakas pa ang binti niya para maglakad. Payat siya kaya naaalalayan ko pa siyang maglakad. Tinulungan din ako ni Romeo.

Maayos na sana ang lahat nang makita namin ang tatlong lalaki na rumuronda, may hawak na flashlight. Nalingon sila sa amin at tinutukan ng liwanag.

“Hindi sila empleyado dito—May nakapasok,” sigaw ng isa sa kanila. Ilang saglit lang, nakarinig kami ng malakas na alingawngaw sa paligid—sirena ng bumbero.

Tumingin sa akin si Romeo. “Monica! Takbo!!”

Binitawan ni Romeo ang huli naming kasama at saka siya agad na nagpaputok ng baril. Buong lakas kong binuhat siya hanggang sa makatago kami palayo. Isinandal ko siya sa gilid at saka ko kinuha ang baril ko.

Paalis na ako nang maramdaman kong may humawak sa laylayan ng damit ko. “Allen.. Tulong..” mahina niyang sambit.

Tinapik ko ang ulo niya. “Kami na bahala sa lahat.” Pagkatapos noon, bumalik ako para sundan si Romeo.

Kailangan matapos ang kalokohang ito.

Wilbert’s POV

Ilang minuto ang lumipas sa byahe, at sa wakas, nakarating din ako sa tapat ng bahay ni Steven. Wala akong masabi sa saya ko, matagal ko nang hinihintay ang araw na ito. Sawa na akong magpanggap sa harapan nila.

Nilingon ko si Wendel sa tabi ko, tahimik na tahimik siya mula kanina.

“Wendel, nandito na tayo sa bahay ng childhood friend mo. Magkikita na ulit kayo. Kukunin ko na ang ninakaw mo sa akin.” Sabi ko sa kanya, ngunit hindi siya sumagot. Nakatingin lang siya sa malayo.

Hinawakan ko ang kamay niya, lumingon siya sa akin, “Papaiwan ka? Hmm, hindi ikaw ’yan. Sigurado ka ba? Sayang naman…”

Ang mga mata niya, nagmumugto na parang gusto nang umiyak. Hindi nakagaps ang bibig niya pero ramdam ko ang takot niya sa akin.

Tinapik ko ang bungo niya, “Hmm… Wala na akong magagawa, wala ka rin namang magagawa kung gusto mong sumama hehe. Relax ka lang diyan at wag kang makikialam sa amin, okay ba?” Bulong ko sa kanya habang ngumiti ako ng mapait.

Wala namang magagawa si Wendel dahil matagal na siyang patay, at ang mga piraso ng labi niya ang magiging panggising sa gagawin kong palabas.

Lumabas ako ng kotse at pumunta sa backseat para kunin ang isang galon. Pumasok ako sa bukas na gate at nagsimulang ikalat ang mga buto niya.

“Paliwanagin lang natin ng konti ang bahay ni Steven hehehhehe. Katulad ng impiyerno na nararanasan mo ngayon.” Pagkatapos noon, binuhos ko ang laman ng galon habang naglalakad papunta sa bahay ni Steven.

“Hello? May tao ba?” Napakamot ako ng batok, walang sumasagot. “Hmmm, parang walang tao? Papasok na ako ah…” Sigaw ko. Sinipa ko ang pinto, mabuti na lang hindi naka-lock, “Hehe, ang dali lang palang buksan.”

Madilim ang paligid. Siguro kailangan ko nang magpaliyab?

Nang maubos na ang laman ng hawak kong galon, hinagis ko na lang ito kung saan. Ilang saglit lang, nagpakita din siya, “Heheheh ikaw pala, Steven… Magandang gabi, aking kababatang kapatid.”

Steven’s POV

Narinig ko ang malakas na kalabog sa pinto. Kahit na nahihilo ako, sinikap kong tignan kung sino ang nag-iingay sa bahay ko. Nang silipin ko, hindi ko inaasahan ang aking bisita.

Si Wilbert, ang kanyang lab coat ay puno ng dugo, na may malamig na tingin habang padabog na binato ang galon. Kumuha ako ng piraso ng kahoy na malapit sa akin at itago ito sa likod ng shorts ko, nakatago sa ilalim ng damit ko. May masamang pakiramdam ako sa kanya.

Amoy gasolina ang paligid.

Nang magtagpo ang mga mata namin, may matalim na ngiti siya. “Dito lang ako para kunin ang para sa akin. Nasaan si Allen?” tanong niya ng mariin habang seryoso ang tingin.

Hindi ako pwede magkamali; ramdam ko na siya ang may kasalanan sa nangyari sa anak ko.

“Puwede bang ikaw ang dahilan kung bakit siya puro latay?” tanong ko sa kanya ng mariin. Napaatras ako nang tumawa siya ng malakas.

Sinuntok niya ang kanyang ulo at ngumiti sa akin. “Hindi ko akalain na bobo ka. Kahit na mataas ka, hindi ka pa rin makaisip ng maayos. Nakakatawa,” sabi niya. Hinigpitan ko ang hawak ko sa kahoy habang pababa ng hagdan. “Gusto ko sanang ayusin ito ng tahimik, pero hindi mo ako binibigyan ng pagkakataon. Kailangan ko lang kunin ang flash drive na ibinigay ni Wendel kay Allen.”

Hindi ko kailangan ng bisita sa ngayon.

Bago pa siya makapagpatuloy, sinugod ko siya at tinamaan siya ng kahoy. Mabilis siyang nakailag sa akin.

“Tch…”

Lumapad ang ngiti niya. “Oh, tumatapang ka na. Gusto mo bang makipaglaro muna ako sa iyo?” Ang tingin ko sa kanya ay matalim habang hinigpitan ko ang hawak ko sa kahoy.

Sisiguraduhin kong hindi na magagawa ng mga kamay niya ang anak ko. Hinding hindi na!

“Sige, Steven! Ipakita mo ang tapang mo!”

Hindi ako sumagot; sinugod ko ulit siya at hinampas ng kahoy hangga’t makakaya ko. Hindi ko inaasahan na makailag siya agad. Sa mga oras na ito, nararamdaman ko pa rin ang pag-ikot ng paningin ko. Siguro iyon ang dahilan kung bakit hindi ko siya matamaan. Dumodoble ang paningin ko sa tuwing winawasiwas ko ang kahoy.

“Anong nangyari, Steven? Hanggang d’yan ka na lang ba?” Talagang inaasar ako ng taong ito.

Bigla kong naramdaman ang isang suntok sa pisngi ko, at napasandal ako sa sofa na binagsakan ko.

Pinilit kong tumayo at sinugod siya. Napaatras siya at tumama ang binti niya sa maliit na glass table, dahilan kaya nawalan siya ng balanse.

Buong lakas kong tinamaan siya sa mukha.

“Arrgh!” Nabasag ang mga bubog ng kanyang hinihigaan. Kahit madilim, nakita sa liwanag ng poste sa labas ang dugong umaagos sa mga bubog na hinihigaan niya.

“Arrghh, bwisit. Nadali mo ako doon— acckk!”

Sa unang pagkakataon, nakaramdam ako ng saya, nag-uumapaw ako sa kaligayahan. Sa unang pagkakataon, nagawa kong ipagtanggol ang anak ko.

Oo, para tuluyan siyang mawala sa buhay namin—kailangan na niyang maalis. Dinampot ko ang kahoy na hawak ko kanina at akmang hahampasin siya.

Nabigla ako nang umalingawngaw ang malakas na putok.

Natigilan ako, ramdam ko ang dugo na umaagos sa sentido ko. Dumaplis ang bala sa ulo ko. Naramdaman ko ang hapdi sa noo ko, patuloy na umaagos pababa sa katawan ko.

“He… he… Nagmintis ako…” sabi niya habang hawak ang baril, nakatutok sa akin.

Nabitawan ko ang kahoy at napaatras palayo. Matapos ang sandaling saya, napuno ako ng takot na hindi ko maintindihan. Ang mga binti ko ay nanginginig.

Shit, hindi ito maganda. Umiikot na ang paningin ko.

“Masyadong madilim sa bahay mo. Ilawan natin ng konti.” Isang pitik pa niya ng gatilyo, at nagliyab ang buong paligid.

Nasusunog ang buong bahay. Kitang-kita ko ang halakhak niya habang nakatutok ang baril sa akin.

“Hehhe… hahahahhahaha… Kanina, ang tapang mo, ngayon nabahag na buntot mo? Isang pitik pa ng gatilyong ito, tapos ka na. Kung hindi dahil kay Wendel at sa anak mo, hindi ka mamomoblema ng ganito. Sinira nila ang negosyo ko…”

Hindi ko na maintindihan ang sinasabi niya; ang naiisip ko na lang ay ang kalagayan ni Allen sa kanyang kwarto. Kailangan kong makarating sa kanya agad, pero hindi ko magawa. Ang mga binti ko ay hindi sumusunod sa akin.

Asar.

Paika-ika siyang lumapit sa akin habang nakatutok ang baril sa akin. “Gusto mo bang malaman ang totoo?” Ang kaba sa dibdib ko ay nag-uumapaw kasabay ng malapad na ngiti niya. “Ako ang nagdaya kay Wendel. Sabi niya mahal na mahal ka niya at gusto ka niyang maging asawa? Whahhahahaha, mahal ka niya dahil sinabi ko sa kanya. Ganun siya ka tanga.”

Hindi, hindi totoo iyon. Ayoko marinig sa kanya iyon.

Tinutok niya ang baril sa noo ko. “Oo, at saka isa pa. Ako din ang pumatay sa asawa mo, pinukpok ko siya ng vase sa ulo. Nagmamakaawa pa nga siya, mukha namang aso. Tapos sinagasaan ko si Wendel, para matapos na. Mga paepal eh. Nabubwisit ako sa kanila.”

Hindi puwedeng totoo, imposible.

“Kapag nakuha ko na ang kailangan ko, papatayin na kita— oo nga pala, pinag-iisipan ko kung ipapainom ko din sa kanya ang gamot na binibigay ko sa iyo para sa maintenance. Tingnan natin kung hindi siya maulol.” Itinutok niya ang baril sa ulo ko.

Bago siya makalapit, tinabig ko ang kamay niya, nabitawan niya ang baril.

Doon ko siya hinawakan sa kwelyo at hinila palapit sa akin. “HAYOP KA! HAYOP KA!!!!!! ARRRRRGGGGGHHHHH!!! MAMATAY KANA!! MAMATAY KANA!!!!! AKO ANG PAPATAY SA’YO!!” Pinakain ko sa kanya ang kamao ko.

Lahat ng galit ko, ibinuhos ko sa kanya. Titigil lang ako kapag nagawa kong durugin ang mukha ni Wilbert.

Hinding hindi ko siya mapapatawad!

Patuloy lang ako sa pagsuntok hanggang sa mawalan ako ng lakas sa braso ko. Napasandal ako sa kanya habang siya ay pilit pa ring bumangon.

Pambihira, may lakas pa siyang makatayo. Hindi pa sapat ang ginawa ko.

Nasusunog na ang paligid, kailangan kong puntahan si Allen sa taas.

Bago pa ako makabangon, mabilis niyang kinuha ang baril at tinutok sa akin.

“Steven… tama na ang laro, nagiging impiyerno na ang bahay mo. Tama lang para sa iyo dahil isusunod na kita sa walang kwenta mong asawa!” Napansin ko na lang na may tao sa likod niya. Hinampas nila si Wilbert ng hawak nilang lampshade.

“Allen!” Nag-collapse na ang pananaw ko, mabuti na lang naalalayan agad ako ng anak ko.

Lumapit siya sa akin. “Dad, umalis na tayo dito—” Bago kami makaalis, bigla siyang natigilan.

“Allen…” Nanghina ang mga tuhod ko nang makita ko ang dugo sa balikat niya. Pagtingin ko, may talim ng bubog sa likod niya. “ALLEN!”

Nang lingunin ko siya, ngumiti siya sa akin. “Hehe… ito na pala ang huling bala na meron ako. WAG KA MAG-ALALA, NAKARESERBA NA ITO PARA SAYO!!”

Wala na akong maintindihan kahit isa, nawalan na ako ng pakialam sa paligid ko. Blangko na ang utak ko, hindi ko na maintindihan ang lumalabas sa bibig niya. Para bang sa isang iglap, huminto ang oras.

Hindi ito ang gusto kong mangyari. Gusto kong ibalik sa dati ang lahat—pero wala akong magawa.

Naghihintay na lang ako ng aking kamatayan, o kung hindi—umaasa na makakaligtas si Allen.

Kasalanan ko ang lahat ng ito, at pinagsisisihan ko.

Kung nandiyan ka man ngayon, kung totoo ka. Pakiusap, iligtas mo ang anak ko kapalit ng natitirang swerte na meron ako.

Ayoko maranasan ni Allen ang pinagdaraanan ko.

“STEVEN!” ang huling tinig na narinig ko bago

Kabanata 31

Steven’s POV

Hanggang ngayon, sariwa pa sa alaala ko ang mga nangyari noong gabing iyon. Kung paano ko pinabayaan ang paligid ko, at paano ko unti-unting sinira ang pinangarap kong pamilya.

Ahh, hindi ito ang gusto kong mangyari.

Nagising ako sa pagkakaalam na may liwanag na sumasayad sa mukha ko. Nang magising ako, agad kong hinanap ang gamot ko sa bag, ngunit wala ito.

“Pambihira..”

Hindi ko na lang makita ang gamot ko, ngunit muling sumulpot ang imahe ni Wendel. Nakaupo siya sa tabi ko, mas malinaw na kaysa dati.

Lumingon ako sa kanya, “Kailan ka ba titigil? Minsan nakakasawa na palaging makita ka sa panaginip ko, pati na rin kapag magising ako?”

Napabugtong hininga siya, “Napakainit ng ulo mo, Isko. Ako nga dapat magtanong, anong ginagawa mo dito?” Binato niya sa akin ang tanong ko.

Hanggang ngayon, siya pa rin ang taong kinasusuklaman ko.

Napahawak ako sa sentido ko, “Tangina hahaha.. ha.. Sira na ba talaga ang bait ko?”

Napansin kong umiling siya, “Ikaw lang ang makakapagsabi niyan. Kausap mo lang naman ang sarili mo mula noong oras na ito.”

Pumikit ako at huminga ng malalim, “Tama, hindi ka totoo. Matagal ka nang patay.” Panaginip lang ito. Hindi siya totoo.

Ilang saglit lang, biglang may nag-ring sa backseat ng kotse ko. Nakita ko ang phone ko sa ilalim ng upuan na nagri-ring.

“Ohhh, may tumatawag. Si Monica, sigurado bububungan ka lang n’yan.” Oo, sigurado bububungan ako noon.

Agad kong dinampot at sinagot ang tawag. Bunungad sa akin ang lakas ng boses niya.

“Ano na, Steven? Nasaan ka? Bigla ka nalang hindi nagparamdam. Dalawang araw na akong naghihintay doon sa sales report na ginawa mo— Hoy, Steven?”

“Monica… Ginawa ko naman lahat para maayos ang pamilya ko, bakit nangyayari sa ’to lahat?” sambit ko sa kanya.

“Teka, hindi kita maintindihan. Anong ibig mong sabihin? Nasaan ka ngayon? Pupuntahan kita—”

“Sa totoo lang, gusto ko na lang na maglaho na parang bula. Napapagod na ako…” Pagkatapos kong sabihin iyon, bumigat na ang talukap ng mata ko at ako’y humagulgol.

Gusto ko nang matulog, ng walang gisingan.

“Steven naman! Wag ka nga magsalita ng ganyan! Nasaan ka ba ngayon? Nandiyan ka ba sa bahay mo? Steven!!”

Dumulas nalang sa kamay ko ang cellphone ko. Naisipan kong lumabas ng kotse at pumunta sa likod para kunin ang malaking maso.

Hila-hila ko ito papunta sa lapida. May bagong kandila at bulaklak. May bumibisita pa sa walang kwentang taong ito.

Para wala nang makabisita dito— pwersahan kong binasag ang puntod hanggang sa madurog ang mga bato. Hindi ko tinigilan hanggat hindi nawawala ang pangalan niya doon.

“Masaya ka na?” Lumingon si Wendel sa akin na parang wala lang sa kanya, “Sinira mo na ang lapida ko. Siguro naman kahit papaano gumaan na ang loob mo—”

Hindi ko na napigilang sumigaw, “Tumahimik ka na!”

“Katangahan mo ang papatay sayo…” Paano niya nagagawang sabihin iyon ng diretso sa harap ko?

Patay na siya, matagal na.

Hanggang ngayon, nagagawa pa rin niyang diktahan ako.

“Sinabi kong tumahimik ka na!!! Tangina ka… Tumigil ka na. Pakiusap.” Pinaghahampas ko pa rin ang lapida hanggang sa mawala na ito sa pwesto niya.

Tangina, hanggang ngayon nasa harapan ko pa rin siya.

Bwisit.

Balak na naman niyang kunin—

Tama, hindi siya dapat makuha si Allen.

“Isko, tapos ka na? Saan ka pupunta?” Hindi ko na siya pinansin at bumalik ako sa kotse.

Agad akong nagmaneho pabalik ng bahay. Baka kung ano nang nangyari kay Allen. Baka maisipan niyang iwan na ako.

Hindi ako makakapayag mangyari iyon.

Pagdating ko sa bahay, agad akong pumasok. Sobrang lakas ng kalabog ko sa takot, mabuti na lang naabutan ko siyang nakaratay sa kanyang kama— natutulog.

Kahit papaano, gumaan ang loob ko.

Napansin kong dumilat siya. Hindi ko mapigilang mangiti.

“Ayos ka lang ba? Hindi mangyayari ito kung nakinig ka lang sa mga sinabi ko. Ayoko sanang gawin sa ’yo ’to. Inuubos mo na ang pasensya ko.” Sambit ko habang hinahawi ang kanyang buhok pataas.

Siguradong hindi na niya ako iiwan.

Sa ilalim ng kumot na iyon, nakagapos ang kamay at paa niya ng lubid. Kahit papaano, naging klaro ang isipan ko.

“Dad…” Nagmumugto ang mata niya. Pinunasan ko gamit ng fingertips ko.

“Hawig na hawig mo talaga ang Mom mo. Hindi na nakakapagtaka kung bakit pati sayo baliw na baliw ako.” Kumuha siya ng bimpo at pinunasan ang mukha ko, “Kahit papaano, maiparamdam ko sa ’yo kung gaano ko siya kamahal.”

“Hindi totoo ang lahat ng ito, biktima lang tayo. Drinoga ka lang ni Wilbert—” Bigla ko siyang hinawakan sa pisngi. Hindi totoo ang sinabi ni Wilbert.

“Sabi ni Wilbert… wag daw ako maniwala sayo. Sinungaling ka. Iiwan mo lang din ako tulad nila— hehe.. he.” Tama, iiwan din ako ni Allen tulad ng iba. Tama ang sinabi ni Wilbert…

“Dad, minahal mo ba talaga si Mom?” Maiyak-iyak na sambit ni Allen.

“Ilang beses mo ba gustong marinig—”

“Sinungaling ka—” Nasampal ko siya bigla, pambihira. Hindi siya nagpatinag, “Simula’t sapul hindi mo talaga mahal si Mom. Nagpapanggap ka lang.” Matalim ang tingin niya sa akin.

Nakakapang-init ng dugo ang mga sinabi ni Allen.

“At anong gusto mong marinig? Si Wendel ang minahal ko? Siya ang ginusto kong makasama kaysa sa Mom mo? Tangina— alam ng Diyos kung gaano ko mahal ang Mom mo! Gusto ko siyang buhayin para humingi ng tawad, kung pwede lang!”

“Alam kong pinili mo lang kami dahil natakot ka—” Nasampal ko ulit siya sa inis.

“Tumahimik ka na! Wag mong ulitin ’yan—”

Hindi siya tumigil, “Hindi ba iyon ang totoo? Nakwento na ni Ate Monica lahat ng tungkol sa inyo ni Wendel dati pa! Nakita ko na magkasama kayo sa kwarto mo?! Na may nangyayari sa inyong dalawa habang wala si Mom?”

“Allen!” Sasampalin ko ulit sana siya nang lumuha ulit ang mga mata niya. Lahat ng binato niyang salita, tila tinamaan ang dibdib ko.

Tangina.

“Kaya lang pinili mo kami kasi takot ka na iwanan ka namin ni Mom gaya ng pag-iwan sayo ni Wendel!!!”

“A-Allen, sorry hindi ko sinasadya— shhhh.. hindi na uulitin ni Daddy— He… hehhehe…”

“Sira ka na talaga.” Buong lakas niyang sigaw.

“Siguro nga….” Napahawak ako sa sentido ko, nagsisimula na naman sumakit ulo ko.

“Dad, alam kong hindi ikaw itong kaharap ko. Pakawalan mo ako, hayaan mong tulungan kita—” Tinakpan ko ang bibig niya at saka ako ngumiti sa kanya.

“Shhh, wag kang maingay— baka marinig ka nila at kunin ka sa akin. Hindi kita hahayaan na mawala. Ayoko nang maulit-ulit ang nangyari sa Mom mo. Pangako.” Pagkatapos kong sabihin iyon, binigyan ko siya ng matamis na halik.

“Hmmmpp—”

Pinunasan ko ulit ang pisngi niya at saka hinalikan sa noo, “Shhh.. Wag ka nang umiyak. Babantayan ka ni Dad— wala nang ibang makakalapit sa iyo. Pangako.”

Tama, wala nang ibang makakalapit sa kanya kundi ako lang.

Monica’s POV

“Arggh, ano ba ’tong iniisip ni Steven? Madali lang trabaho ko? Sino kaya ang gugustuhin na magkaroon ng boss na batugan.” Nayuko ako sa desk ko habang iniisip kung gaano kagwapo si Steven. Gosh, ayokong ma-stress pero nawawalan ako ng pag-asa sa kanya.

Napansin ko ang picture na nakaframe sa gilid ko. Kaming apat. Si Allen, Wendel, Wilbert, at ako.

Kung anu-ano ang ginagawa nila sa buhay nila kaya napapahamak sila.

Hays.

Ilang saglit lang, may tumawag.

“Ma’am, sorry po, aabsent po ako ngayon. Emergency po, nasa hospital po ako ngayon kasama ko po kapatid ko.” Ughh, ayoko makarinig ng telenovela.

“Okay, sige. Naiintindihan kita Theo. Ayoko nang makarinig ng mga drama, kota na ako. Ako na bahala sa trabaho mo.” Hirap maging mabait na manager, hays.

“Salamat po Ma’am—” Bigla siyang natigilan.

“Anong problema?”

“Muntik ko na po malimutan, may flashdrive po si Allen na binigay. Sabi daw po ibigay ko sa inyo. Personal daw po. Nandiyan po sa cabinet ninyo.” Pagbukas ko ng cabinet—

“Ganun ba? Sige, ako na bahala dito— teka, dalawang magkaparehas ’tong USB—” Matapos noon, bigla niyang binaba ang phone niya.

Hays!!

Saka ko na tirignan ang USB ni Allen, kailangan ko munang ikabit ’tong USB namin para pang video ads ng store.

Matapos ko isalpak sa computer ang flashdrive— may nakita akong anghel na papasok sa shop.

“Romeo!” May second crushiee!

“Good morning! Monica!” God, ang hot niya talaga.

“Ang gwapo mo, pari, hanggang ngayon. Maupo ka muna, bebe ko hehehehe.” Pabebe ko.

“Salamat hehe.” Saka siya natawa. Ilang saglit lang naging seryoso siya at humigpit ang hawak niya sa envelope. “By the way, ito ang documents para doon sa sample drug na binigay mo.” Inabot niya sa akin ang envelope.

Bigla akong kinabahan.

“Maraming salamat talaga, ikaw lang kasi alam kung malalapitan ko pagdating sa mga ganitong sitwasyon.”

“Masaya akong makatulong kay Allen. Kahit papaano nagagamit ko ang koneksyon ko para makatulong sa kanya.” Masaya niyang sambit. Nagbago ang bihip ng hangin at naging seryoso siya, “Ang point dito, may malaki tayong problema?”

Problema? Tinignan ko ang laman ng documents.

“Ayon sa document, isang unknown drug ang nadiscover nila. High-grade drug, mas mataas pa ang grade nito sa S**** ng limang beses pero ang dosage per capsule ay mababa kumpara sa mga madalas mabalita.” Paliwanag niya.

Hindi ako binigo ng hinala ko, “Ito rin ang nakita ko noong kami ng search warrant para pasukin ang bahay ni Wendel. Pero hindi ito documented as drugs kundi anti-depressant.” Sambit ko ayon sa naaalala ko. Ito ’yung panahon na matapos mamatay ni Wendel. Ito ’yung punto na mas lalo siyang nadiin sa pagkamatay ng asawa ni Steven. Alam ni Romeo kung gaano siya ka-depressed.

“Hindi na nakakapagtaka, hindi pa documented ang drugs noong mga panahon na iyon.” Paliwanag ni Romeo. “Ang problema, masyadong malaki ang kasong ito at wala tayong lead—”

Natigilan kami nang mapalingon kami sa TV sa loob ng shop. Nakita namin ang pamilyar na tao.

“Siya ang classmate ni Steven…” Tama si Romeo, si Wendel ang nasa TV.

Iyon ba ang flashdrive na sinalpak ko sa computer—

Flashdrive na hinahanap sa akin ni Wendel noong panahong iyon? Kaya niya hinahanap si Allen? Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko.

Ang tanong ko ngayon, anong meron sa flashdrive na binigay ni Allen?

Kabanata 33

Steven’s POV

Natagpuan ko na lang ang sarili kong nakaupo sa isang bench sa malawak na parke. Maaliwalas ang paligid. Sa ganitong panahon, ang sarap matulog—

“Isko…” sigaw sa di kalayuan. Pamilyar ang boses.

Nang makalapit na siya, saka ko siya namukaan. “Wendel… ikaw na naman. Hanggang dito ba naman sa panaginip ko?”

Naghahabol siya ng hininga. “Pasensya na, last na talaga ito.” Pagkatapos noon, naupo siya sa tabi ko. Nang kumalma na, nagpatuloy siya, “Bago ka magising, hayaan mo munang magpasalamat at mag-sorry. Alam mo na, sa nag-uumapaw na katangahan ko.”

Nailing na lang ako habang nginingitian siya. “Wala na akong magagawa, nandiyan na. Malimaw na sa akin ang lahat.” Tama, lahat ng ito kasalanan ni Wilbert, at hindi ni Wendel. Kahit papaano, masaya ako at nalinis ang pangalan niya sa akin.

Ayoko nang magtanim ng sama ng loob.

“Ibig sabihin ba nito, patay na ako?” tanong ko sa kanya.

“Hindi naman, kailangan mo pang bumalik. Baka nakakalimutan mo, kailangan ka pa ng anak mo?” masaya niyang sambit.

“Tama ka, kailangan ko pang bumalik.” Tumayo ako at nag-unat. “Ikamusta mo na lang ako sa asawa ko.”

“Walang problema, Isko. Ako bahala.” masaya niyang sambit.

Bago ako umalis, ngumiti ako sa kanya. “Salamat, Wendel.”

Matapos noon, bigla na lang akong nagising na nakaratay sa hospital bed. Maraming aparato na nakakabit sa buong katawan ko. Ayoko talaga ng amoy ng hospital.

“Steven—” si Monica, gulat na gulat nang magtagpo ang mata naming dalawa.

Nandito rin pala si Romeo. “Tawagin ko lang ang doktor…”

“Allen…” sambit ko kay Monica. Hindi niya ako binigyan ng magandang tugon. Hinawakan niya ang kamay ko at saka siya umiyak.

Doon na ako kinabahan.

Pinilit kong tanggalin ang mga nakakabit sa akin, pero pinigilan ako ni Monica. “Steven, tama na—”

“Allen.” Sinabi ko ulit ang pangalan niya, ngunit walang lumabas na tinig sa bibig ko. Umaapaw na ang tubig sa mata ko.

Fuck , anong nangyayari sa akin?

Wala, ako… boses.

Maraming ginawang pagsusuri sa akin. Wala akong maintindihan sa pinagsasabi ng doktor. Sila Romeo at Monica na ang kumausap sa kanila.

Hindi ko na alam ang iisipin ko; masyadong magulo ang paligid ko ngayon—ganoon sin ang isipan ko. Maski ang oras at araw ngayon na nakaratay ako dito sa kama ng hospital, hindi ko na alam.

Sabi ng doktor, walang kasiguraduhan kung kailan babalik ang boses ko—o baka wala na talaga. Dahil ito sa gamot na walang pagkakakilanlan, hindi pa masuri kung paano ako magagamot. Wala na rin naman akong paki kung anong mangyari sa akin, basta malaman ko lang na ligtas ang anak ko—magaan na ang loob ko.

Alam ko nag-aalala sila Monica at Romeo sa akin; kita sa mga mata nila. Matapos ang nangyari, hindi ko alam kung makakarecover pa ako—o kami.

Sa kwento ni Monica, si Wilbert ang may kagagawan ng lahat ng nangyayari ngayon. Tungkol sa gamot na iniinom ko at sa mga nangyari sa amin ni Allen nitong nakaraang buwan.

Nahuli din siya noong magtaka siyang makatakas palabas ng bahay. Mabuti na lang nakaligtas kami sa sunog at nakaresponde agad sila ni Romeo. Ang hindi lang nakaligtas, buong bahay namin; wala ni isang natira.

Hindi ko alam kung paano magiging reaksyon ko; masyadong magulo ang isip ko para sa ibang bagay.

Ang inaalala ko ngayon ay ang kalagayan ni Allen.

Nang dalawin ko siya, nanglumo ako nang makita ko siyang nakahiga sa kama, walang malay. Walang kasiguraduhan kung anong mangyayari sa kanya paggising niya.

Ang sabi ng doktor, comatose si Allen. Napuruhan ang likod ni Allen ng talim ng bubog. Mabuti na lang agad siyang nadala sa hospital, kundi baka hindi ko na siya naabutan ng buhay.

Tanging nagawa ko na lang ay humagulhol sa harapan niya habang pinagsisihan lahat ng nagawa kong kasalanan sa anak ko.

Wala akong kwentang ama; wala akong karapatan na alagaan siya.

Nang mga panahong iyon, nakapagdesisyon ako. Tatapusin ko ang problemang binuo ko.

“Ito na ang documents na kailangan mo. Ang mga susunod na mangyayari, nasasainyo na.”

“Salamat, Pare. Babawi ako sa susunod.”

“Wag mong isipin iyon, Romeo. Dahil sa inyo, nahuli din namin ang namumuno sa mga Red Room na nagkalat sa Metro Manila. Malaking bagay iyon. Wag kayo mag-alala, nakabantay lang kami sa inyo.”

Wala akong maintindihan sa pinag-uusapan nilang dalawa. Para lang akong nananaginip; lumulutang ang isip ko habang nililibot ang tingin sa kwadradong kwarto kung saan kami ngayon ni Romeo. Ang tanging nasa isip ko, gusto kong makita si Wilbert, makausap, para kahit papaano maliwanagan ako sa mga nangyayari. Na bakit niya ginawa iyon sa akin, sa amin.

Naupo si Romeo sa tabi ko habang binabasa ang laman ng folder na inabot sa kanya ng kausap niyang pulis. Pagtingin ko, nandoon ang picture ni Wilbert at ibang impormasyon tungkol sa kanya.

“Tatlong taon sa kolehiyo bilang isang psychologist. Tatlong beses bumagsak sa board exam, fake urologist, fake psychologist, wala siyang medical license. Sa madaling salita, doktor quack! Isa lang ang sigurado, siya ang may-ari ng factory ng mga high-grade na drugs.” Pagkatapos niyang magbasa ng ibang impormasyon ni Wilbert, napahawak siya sa kanyang sentido.

“Ugh… Hindi ko akalaing ganito na pala kasama ang sitwasyon niya. Nakakapagtaka lang dahil nakakuha siya ng room para makapagtayo ng sariling clinic sa loob pa mismo ng hospital. Ang malala pa, nabuo pa niya ang Red Room. Mabuti na lang nadali lahat ng member noon. Kadalasan pa naman doon ay mga mayayaman. Pati ’yung gamot, sobrang mahal parang ginto. Salamat na lang nadali din ’yung factory kaya limas lahat ng gamit nila.”

Simula bata palang kami, alam kong madiskarte na siya. Hindi ko akalaing makakarating si Wilbert sa ganitong sitwasyon.

“Allen, ayos ka lang ba? Mukhang hindi maganda pakiramdam mo. Pwede naman natin na wag siya kitain ngayon—” hinawakan ko ng mahigpit ang kamay niya. Hindi ko alam kung bakit ako nanginginig ng ganito.

Kailangan ko siyang harapin ng maayos.

Napabugtong hininga si Romeo. “Sigurado ka na ba sa desisyon mo? Magiging mahirap ito para sa’yo. Aalalayan naman kita. Wag ka mag-alala, may mga pulis na nakaantabay sa labas kung may mangyari na hindi maganda,” sambit niya. Pumikit ako at huminga ng malalim. Pinakalma ko ang sarili ko. Kahit papaano, klaro na ang isipan ko ngayon kumpara noon.

Kailangan ko na lang maging kalmado.

“Ayoko talagang makipagkita sa kanya pero mapilit ka. Kung di lang kita kaibigan—nako po! Basta hilain mo lang ang damit ko kung hindi mo siya kayang harapin,” sambit ni Romeo sa akin na may awa.

Pasalamat ako kay Romeo dahil nandiyan siya palagi kapag may problema ako. Tropa na palaging maasahan. Hindi ako nagsisisi na nagkaroon ako ng kaibigan na tulad niya.

Ang kailangan ko na lang isipin ngayon ay kung paano ko haharapin si Wilbert.

Ilang sandali lang, bumukas na ang pinto. Bumungad sa akin si Wilbert, inaalalayan ng mga pulis. Nakasuot ng pang-presong damit habang nakagapos ang mga kamay. Imbis na panlulumo ang makita ko sa kanya tulad ng mga nahuling kriminal, matamis na ngiti ang binigay niya sa akin.

“Hehe, nagkita na naman tayo, Isko—oh, kasama mo pala ang bestfriend mo.” Nang sabihin niya iyon, nangilabot ako ng matindi. Ang takot ko sa kanya, hindi pa nawawala sa akin.

“Wilbert Ohms,” mariin na sambit ni Romeo.

Nang makaupo na siya, “Nagkita ulit tayo. Ilang taon na rin ang nakakalipas, hindi na tayo nakakapagbonding.”

Natigilan ako nang mahampas ni Romeo ang desk. “Tch…”

Ang mga ngiti niya, ang tingin niya sa akin. Binibigyan pa rin ako ng matinding takot na pinaramdam niya sa akin noong huli naming pagkikita.

Tumingin sa akin si Wilbert. “Natrauma ba si Isko sa ginawa ko sa kanya? Paano mo ipagtatanggol ang anak mo kung sa simpleng pananakot ko nauutal ka na?” Pagkatapos niyang sabihin iyon, aambahan ko sana siya pero pinigilan ako ni Romeo.

Kapag hindi ko nakontrol ang sarili ko, sisiguraduhin kong mababarag ang bungo sa akin ni Wilbert.

“Kalma,” bungad sa akin ni Romeo. Huminga ako ng malalim at saka naupo.

“Sige na, tama na ang kamustahan. Oras na rin siguro para sabihin mo ang lahat ng alam mo?”

Magsisimula nang magtanong si Romeo, at mukhang hindi nayanig si Wilbert doon.

“Kapag sinabi ko ba lahat, makakalaya ako?”

“Kahit papaano, mababawasan ang sintensya mo. ’Yun ang alam ko, depende na lang sa mga pulis iyon. Di naman ako pulis, nakaalalay lang ako kay Isko,” paliwanag ni Romeo.

Napansin ko ang pagtapik ni Wilbert sa lamesa. Ilang saglit lang, “Nasa inyo na ang flash drive at napanood ninyo na ang kumpisal ni Wendel. Paniguradong sa mga oras na ito, sinisira ninyo na ang iba ko pang laboratory. Pati mga Red Room, pinasara ninyo. Ano pang kailangan ninyo malaman?” habang sinasabi niya iyon, para bang wala siyang pakialam sa nangyayari sa kanya.

Bukas na libro, pero hindi makita kung anong pahina na siya ngayon. Ang lawak ng pag-unawa at pag-intindi niya, at iyon ang nakakatakot sa kanya ngayon.

“Ikaw ang pumatay kay Wendel at sa asawa ni Steven, dalawang taon na ang nakakalipas.” Hindi ko inaasahan ang diretsong tanong ni Romeo.

“Hehe—kung ako ang pumatay, may magagawa ba kayo?” Hindi ko na nakontrol ang sarili ko at nilapitan ko na siya at sinungaban ng suntok. Pinigilan ako ni Romeo at pinilit akong ilayo sa kanya.

“Isko! Tama na ’yan!”

“Kung hindi ka lang tanga, Isko, baka sakaling naligtas mo pa sila. Tama lang iyon sa kanila, mga sagabal sila sa plano ko. Matunog ang lata kapag konti lang ang laman, Isko.”

“Maupo ka muna, Steven!”

Natigilan ako nang sumigaw si Romeo. Para bang may parte sa utak ko na naputol; nawala ako sa tuliro. Inalalayan niya akong umupo at saka ako pinakalma. Wala na talaga ako sa sarili ko.

“Bago ang lahat ng nangyari, anong motibo mo at drino mo si Wendel? Kapatid mo siya, kadugo—bakit mo nagawa iyon sa kanya?”

“Hmm, dahil bored lang ako?” Nang sabihin niya iyon, gusto ko siyang suntukin; gustong-gusto ko talaga. Tangina! “Isa lang naman si Wendel sa mga naunang test subject ko for drugs experiment ng team ko. Luckily, maganda ang naging resulta. Tapos nashare niya ang mabuting balita ko sa iyo. Natawa nga ako nang malaman kong tumatahol si Isko na minamind fuck siya ni Wendel.” Humalakhak siya na para bang wala lang sa kanya ang lahat. Kalmado siyang nakatingin sa akin, na para bang binabasa ang buong pagkatao ko.

Lumapit siya sa akin at bumulong. “Hindi ba ang saya mo? Masarap siyang magromansa, diba? Dumaan muna siya sa akin bago sa iyo, Isko. Mabuti na lang napatay ko agad si Wendel bago pa siya makapagsumbong sa inyo. Pakiramdam ko noong panahong iyon, napakatalino ko…”

Ramdam ko ang kamay ni Romeo na pumipigil sa kamao ko. Natago ko na lang ang sarili kong lumuluha sa harap ng taong pumatay sa mga taong mahalaga sa akin.

Gusto kong sumigaw sa inis!

Gusto ko siyang patayin ngayon…

Gusto ko nang matapos ang lahat ng ’to!

Lalo pang dumiin ang pagkakahawak niya sa mga kamao ko. “Sira na talaga ang bait mo, Wilbert. Pati sarili mong kapatid, tinalo mo.”

“Hehehehe… hindi pa ako nasisiraan ng bait, Romeo. Hindi pa sa ngayon.” Ilang sandali lang, may mga pulis nang pumasok sa kwarto at agad na inalalayan si Wilbert palabas.

Bago siya umalis, lumingon siya sa akin at ngumiti. “Ito na ang huling beses na magkikita tayo—” Napansin ko na binunot niya ang baril mula sa katabi niyang pulis at itinutok sa akin. “SIGURADUHING HINDI NA AKO MAGMIMINTIS SA PAGKAKATAONG ’TO!”

“ISKO!” sigaw ni Romeo.

Naestatwa ako habang nakatingin sa kanya. Paniguradong tatama iyon sa akin.

Hanggang sa makarinig kami ng sunud-sunod na putok ng baril. Napako ang tingin ko kay Wilbert, nakangiti sa akin kasabay ng pagtagas ng dugo sa kanyang noo.

“Ha… hahaha…” Matalim ang ngiti niya sa akin kasabay ng pagsandal niya sa pader. “Panalo ka na.” Matapos niyang sabihin iyon, natahimik na ang paligid at unti-unti na akong kinakain ng dilim.

Ang tanging malinaw sa akin, dumanak ang dugo sa buong kwarto.

Wala na akong lakas para tumayo. Unti-unti na akong nilalamon ng matinding takot na nararamdaman ko.

Nangiti ako kasabay ng pagbagsak ng talukap ng mata ko.

Sa wakas, natapos na rin ang lahat.

Wakas

Tahimik kong nag-i-scroll sa Facebook app, umaasa na may magandang balita akong matanggap.

“October 10th, 20XX, World Mental Health Day,” nabasa ko sa isang larawan na shinare ni Monica na may tag sa akin. Napangiti ako. Kahit wala siya dito, may tao pang nakakaalala sa akin.

Halos ilang  na ang nakalipas mula nang magpakalayo-layo ako sa kanila, hindi ko na mabilang- o ayoko nang maalala. Matapos ang nangyari kay Wilbert, tinanggal ko ang lahat ng mga pag-uugali ko noon.

Marahil ito ang paraan para mahanap ko muli ang sarili ko. Pakiramdam ko kasi naliligaw pa rin ako. Sa mga taon na iyon, doon ko nalamang tinanggap ang mga epekto ng gamot na ibinigay sa akin ni Wilbert.

Nagsimula na akong magkasakit; inatake din ako ng mild stroke—mabuti na lang at hindi nadali ang buong katawan ko sa pagkaparalisa maliban sa kaliwang binti ko na nahihirapan akong igalaw. Mabuti na lang, binilhan ako ni Romeo ng saklay, pang-alalay sa akin. Hindi na rin masama.

Lumalabo na rin ang mata ko, o baka tumatanda na ako. Ngayon lang ako nagsuot ng salamin para kahit papaano, hindi ako mangapa sa dilim, lalo na kapag nagbabasa ng dyaryo o libro.

Kahit papaano, naging maayos naman ako, siguro. May kulang pa rin kahit papaano.

Mabigat iwan si Allen, pero tiniis ko. Umalis ako nang walang paalam at hindi nagparamdam sa lumipas na maraming taon. Ito rin ang paraan ko para pagsisihan lahat ng maling desisyon ko sa buhay.

Hindi na ako nangamba sa kalagayan ni Allen ngayon; nasa pangangalaga siya ni Monica. Ayon sa nabalitaan ko, lumago na ang milk tea business. Marami nang branch sa iba’t ibang lugar, lalo na sa Manila. Habang si Allen, patuloy sa kanyang pag-aaral. Wala pa akong balita kung nakapagtapos na siya sa kurso na kinuha niya.

Pambihira, di ko nga pala alam ang course na kinuha niya. Wala talaga akong alam sa takbo ng buhay niya. Kahit papaano, masaya ako para sa kanila.

Nagpatulong ako kay Romeo para makahanap ng tahimik na lugar, malayo sa tirahan namin na nasunog. Mabuti at pinatira niya ako sa isa sa private resort na pag-aari niya, at malapit dito, may malawak na beach. Hindi ko akalain na sa apat na taon, makakapundar siya ng ganitong kagandang lupain.

Tanaw ko mula sa inuupuan ko ang view ng malawak na dagat habang palubog na ang araw. Ang sarap tignan, hindi ako nagsasawang panoorin ito tuwing dapit-hapon hanggang sa makaidlip ako.

May napansin akong dalawang tao na naglalakad doon, mukhang magkapatid. Tanaw ko ang itsura nila, halos magkamukha sila. Naglalaro sila sa malawak na buhanginan. Tanaw ang saya nilang dalawa, lalo akong nasasabik na makita ulit si Allen. Hindi pa sapat ang apat na taon para magkita kami. Kailangan kapag nagtagpo ulit kami, maayos na ang lahat.

Nangako ako sa sarili ko na kapag gumaling ako at luminaw ang isipan ko, haharap ulit ako sa kanya. Ayoko nang maging pabigat sa anak ko, ayoko nang maulit ang pagkakamali ko noon. Habang nagmumuni-muni ako, nakarinig ako ng doorbell sa pinto.

Paglingon ko, nakita ko si Monica na may dalang paper bag tulad ng dati. Nang ituro ni Romeo kung nasaan ako dalawang taon na ang nakakalipas, linggo-linggo siyang dumadalaw para dalhan ako ng mga pagkain nang walang mintis. Siya na rin ang nagluluto at gumagawa ng gawaing bahay. Hindi ko siya mapigilan, wala na rin akong nagawa.

“Sorry kung nalate ako. Traffic ngayon papunta dito,” sambit niya habang inaayos ang pinamili niya sa refrigerator. “Don’t worry, special ang araw na ito.”

Dahil World Mental Health Day?

“Wag mong isipin na World Mental Health Day ah, may mas malaki pang bagay na pwedeng i-celebrate.” Palagi naman kami nagse-celebrate ng ganitong araw. Hindi ko alam kay Monica kung bakit.

Hindi naman niya kailangan pumunta dito, ayos na ako.

“Kumain- ka na ba? Ipagluluto… kita. May dala akong recipe book dito baka gusto mong pumili kung anong gusto mong kainin?” tanong niya. Tumango ako sa kanya.

Huminga ako ng malalim at pinilit kong magsalita, “M-o…ni…ca.” Natahimik kami saglit, tapos marinig ko ang paghikbi niya.

“Steven… Sorry…” Humagulgol siya habang pinupunasan ang kanyang luha. “Hindi ko agad kayo natulungan, hindi sana mangyayari ’yan sa iyo!” sambit niya habang humahagulgol. Nakatalikod siya sa akin pero ramdam ko ang sakit sa tinig niya.

Pinilit kong tumayo at paika-ikang lumapit sa kanya saka ko siya niyakap. Doon siya humagulgol sa balikat ko. Pinilit kong kontrolin ang sarili ko, nagpakatatag ako sa harapan niya. Nang kumalma na siya, ngumiti ako sa kanya at pinunasan ang luha niya. Sumenyas ako na tumahan na siya.

“Oo, salamat, Steven. Sorry, iyakin talaga ako, huhu,” masaya niyang sambit habang pinupunasan ang kanyang pisngi.

Kinuha ko ang isa kong saklay at umalis saglit para kuhanin ang folder. Pagbalik ko, iniabot ko ito sa kanya.

“Para- saan ito?” Nanlaki ang mata niya nang mabasa ang laman ng dokumento. “Hindi ko matanggap ito. Steven!” Bago pa siya tumanggi, niyakap ko siya ng mahigpit—doon siya humagulgol ulit.

“S-a…la…mat… sa… La… hat…” sambit ko sa kanya, ramdam ko ang paghigpit niya ng yakap sa akin.

“Nakakabwisit ka, Steven. Nakakabwisit ka. Nagbago ka na talaga. Lalo kang gumagwapo sa salamin mo, huhuhu,” sambit ni Monica habang humahagulgol, nagawa pang magbiro.

Hindi ko mapigilang ngumiti sa sinabi niya, kahit papaano gumaan na ang loob ko.

Inilipat ko na ang ownership ng mga business ko especially ang coffe shop. Deserved niya iyon dahil siya ang nagtrabaho ng lahat, siya ang nagpatuloy. Mabuti siyang kaibigan, kailanman hindi niya ako sinukuan. Kahit ito lang ang maibigay ko sa kanya. Maliit na pasasalamat sa nagawa niya sa amin ni Allen.

Alam ko magiging masaya ang namayapa kong asawa sa desisyon ko ngayon. Ang gusto lang naman niya ay maalagaan ang tinayo naming pangarap, gaya ng pag-aalaga namin sa negosyo na iyon tulad ng dati.

Salamat, Monica.

Habang nagluluto si Monica ng makakain, hindi na ako nagpaalam sa kanya na lumabas ng bahay. Nag-iwan ako ng mensahe sa kanya; paniguradong matatanaw naman niya ako mula sa terrace.

Naglakad-lakad ako sa buhanginan, tabi ng malawak na dalampasigan habang may alalay na saklay. Lumulubog pa iyon sa buhangin, mabuti na lang mababaw lang ang lupa dito.

Pakiramdam ko nangyari na ito dati, napanaginipan, o deja vu?

Hindi ko mawari ang nararamdaman ko. Ang kabog ng dibdib ko, sobrang lakas. Parang hihiwalay sa katawan ko. Pakiramdam ko anumang oras aagos ang tubig sa mata ko.

Hindi kalayuan, may natanaw akong isang imahe. Nakasuot siya ng puting polo, long sleeve, at black pants. Nakataas ang buhok niya habang may hawak na graduation cap.

Ngumiti siya sa akin, ibang tao na siya. Nagmatured at simpatiko tignan ang tindig niya. Hindi ako pwede magkamali, ang taong iyon…

Nagbata iyon…

“Dad…”

Nang marinig ko iyon, tumulo ang luha ko sa saya.

Gusto kong manakbo para yakapin siya ng mahigpit.

Para sabihin sa kanya kung gaano ako nasasabik na makita siya.

Huminga ako ng malalim at pinilit kong magsalita, “K-kamus…ta ka…na…” Pinilit kong kontrolin ang sarili ko, ayokong makita niya ako sa nakakaawang sitwasyon.

“Naalala mo sinasabi mo dati sa akin? Kailangan kong makapagtapos ng pag-aaral. Dad, tinupad ko na ang pangarap mo sa akin makapagtapos, Psychiatrist na ako. Ako na ang mag-aalaga sa iyo.” Matapos sabihin iyon ni Allen, tanaw ko ang tubig sa mata niya—umaagos pababa.

“S-so…rry.. Al.. len… S-so…rry..”

Itong takot na nararamdaman ko ang pumipigil sa akin na lapitan siya. Na baka may magawa na naman akong hindi maganda.

Huminga ako ng malalim, panaginip lang ito. Hindi ito totoo. Pagod lang ako, kailangan ko lang magpahinga. Dala lang iyon ng pangungulila ko sa kanya, kung anu-ano na ang nakikita ko ngayon.

Hindi pa ako tuluyang magaling.

Pinilit kong igalaw ang saklay ko patalikod sa kanya kasabay ng mabibigat na hakbang. Bawat hakbang ko, umaagos ang luha sa mata ko.

Naramdaman ko ang yapos sa likod ko, doon na ako sumuko. Bumagsak na ang emosyon ko ngayon, hindi pa ako handa na makita siya. Hindi sa kalagayan ko ngayon.

“Dad! Hayaan mo akong tulungan kita!”

“Matagal na kitang napatawad sa lahat ng nangyari!”

“Pakiusap—wag mo na akong iiwanan! Natatakot akong mawala ka!”

“Dad, mahal na mahal kita!” buong lakas niyang sigaw sa likod ko.

Hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko, pinilit kong humarap sa kanya kasabay ng pagbagsak ng saklay na hawak ko. Agad akong yumakap sa kanya ng mahigpit, dinama ang bawat sandali.

“Dad…” kasunod noon ang malalakas na hikbi sa pagitan naming dalawa.

Gusto kong ipagsigawan kung gaano ako nasabik na makita siyang muli.

Kung gaano ko pinagsisisihan lahat ng nagawa kong pagkakamali sa anak ko.

Gusto kong ipagsigawan kung gaano ko siya kamahal!!

Hindi na ako nag-alinlangan pa, hinawakan ko ang kanyang bewang at hinila siyang padikit sa akin.

Sa apat na taon kong paglayo, wala akong ibang inisip kundi ang kahihinatnan ng muling pagkikita namin. Matatanggap pa ba ako ng anak ko matapos ang lahat ng nangyari? Magiging masaya ba ulit kami tulad ng dati? Matatahimik ba ulit ang buhay namin?

Lahat ng pangamba at takot na naramdaman ko sa mga oras na ito, biglang nawala na parang bula.

Naging panatag ang loob ko.

Naging tahimik ang isipan ko.

Ayoko nang makita ulit ang sarili ko dati, ayoko nang mabuhay sa takot ng nakaraan ko.

Isa lang ang alam ko, hindi pa rin nagbabago ang pagtingin ko sa anak ko.

Ang taong nagbantay sa akin.

Ang taong nagparamdam kung paano ulit ako magmahal.

Ang taong nagbago ng takbo ng buhay ko ngayon.

Nagtagpo ang aming mga mata, tahimik ang paligid maliban sa hampas ng alon ng dagat sa talampakan namin.

“Dad, wag ka nang tatakbo palayo sa akin. Wag mo na akong iiwan…” Hinawi ko ang luha sa mata niya kasabay ng paglapat ng noo ko sa kanya.

“Hindi na…” huli kong sambit sa kanya.

Sa pagitan ng liwanag ng palubog na araw, nagtagpo ang labi naming dalawa. Halik na kailanman, hindi ko pinagsisihan na ibigay sa nag-iisa kong anak.

Ito na ang huling yugto ng kwento ko.

Salamat.