Kabanata 1 - Engkwentro

Tahimik ang kalsadang tinatahak nila Melchor at ang kanyang grupo sa isang liblib na bayan sa Compostela Valley.

Madaling-araw, makulimlim, at tanging ugong ng lumang trak ang bumabasag sa katahimikan. Sampu silang sakay—mga sundalong pagod ngunit buo ang loob, kasama si Sergeant Melchor Frederick Ramos, ang lider ng hukbong naatasang magdala ng tulong sa bayan.

Sa likuran, nakasalansan ang mga kahon ng medical supplies—gamot, gasa, delata, at tubig na ihahatid sa mga residente ng bayang ilang linggo nang hindi nadadalhan ng tulong dahil sa presensya ng mga armadong rebelde.

Ang hangin ay malamig, mabigat, at may bahid ng pangamba. Tahimik lang si Melchor, hawak ang baril at nakamasid sa dilim. Ang mga ilaw ng trak ay humihiwa sa daan, dumaraan sa mga punong kahoy na waring may mga matang nagbabantay.

Isang sundalo:

Sarge, mga tatlumpung minuto pa, mararating na natin ang sentro.

Melchor:

Sige. Dahan-dahan lang. Baka may mga nakatago diyan na hindi natin alam.

Isa pang sundalo:

Tahimik naman, Sarge. Parang walang tao rito.

Melchor:

’Yan ang mas delikado.

Pinisil ni Melchor ang strap ng kanyang seatbelt. Sa loob-loob niya, sanay na siya sa mga ganitong gabi—mga biyahe sa lugar na hindi mo alam kung kailan sasabog ang lupa sa ilalim. Pero ngayong gabi, may kakaibang lamig na gumagapang sa kanyang batok.

Sumulyap siya sa salamin ng trak—nakita niya ang mga kasamahan sa likod, nagbibiroan pa nang mahina. Si Torres, laging maingay; si Navarro, tahimik ngunit matalas; si Bautista, bata pa, ngunit matapang. Lahat sila, umaasang makakauwi nang buo kinabukasan.

Melchor:

Torres, i-check mo ang kanan. Navarro, bantayan ang likod.

Torres:

Aye, Sarge.

Navarro:

Klaro pa ang daan.

Ngunit ilang minuto pa lang ang lumipas, napansin ni Melchor ang kakaibang anino sa gilid ng kalsada—isang maliit na paggalaw sa pagitan ng mga puno. Mabilis siyang kumatok sa bubong ng trak.

Melchor:

Berbena! Hinto!

Umingit ang preno. Huminto ang trak sa gitna ng makitid na daan. Walang ingay kundi ang ugong ng makina at huni ng kuliglig.

Dahan-dahang bumaba si Melchor, sinenyasan ang mga kasama.

Melchor:

Positions. Huwag kayong lalayo sa linya. Walang magpapaputok hangga’t di ko sinasabi.

Naghubad siya ng gloves at humawak sa malamig na metal ng kanyang baril. Ang ilaw ng buwan ay sumilip sa pagitan ng mga ulap, nagbigay ng manipis na liwanag sa putikan at sa mga bakas ng gulong sa lupa—bagong bakas.

Melchor:

May dumaan dito. Mabigat ang sakay… posibleng grupo ng armado.

Torres:

Kailan kaya, Sarge?

Melchor:

Hindi ako sigurado, pero hindi tayo nag-iisa ngayong gabi.

Bago pa siya makapag-isip ng susunod na utos, bigla na lang sumabog ang unang bala—mula sa kaliwa, kasunod ng sunod-sunod na putok.

Melchor:

Ambush! Dapa!

Nangangalansing ang mga bala, pumapaling sa yero ng trak at mga bato sa paligid. Ang dilim ay biglang nabuhay sa mga kislap ng putok.

Napasubsob si Navarro sa gilid ng kalsada, habang si Reyes ay tinamaan agad sa balikat, bumagsak at napasigaw.

Melchor:

Torres, kanan! Navarro – SI REYES!

Sumabog ang hangin sa bawat putok. Ang mga rebelde, halatang bihasa—nasa mataas na posisyon, nakapuwesto sa mga puno at damuhan. Ang ulan ng bala ay walang tigil, at ang lupa ay nagsimulang manginig.

Bautista:

Sarge, hindi ko makita ang pinanggagalingan!

Melchor:

’Wag kang tatayo! Stay low! Tingnan mo ang anino – sa mga puno nag tatago ang mga putang ina!

Nagpaputok na rin ng baril si Melchor, tatlong beses, tinatantiya ang mga kislap ng baril sa kabilang gilid.

Narinig niyang tumigil saglit ang isa sa mga rebelde—siguro ay may tinamaan.

Ngunit kasabay noon, sumabog ang granada sa di-kalayuan. Tumilapon ang lupa, nagdilim ang paligid sa usok.

Melchor:

Dapa! Dapa!

Naramdaman niyang may mainit na dugo na tumilamsik sa pisngi niya—si Reyes, nakahandusay, hindi na gumagalaw.

Ang mga sigaw ng mga kasamahan niya ay halong galit at takot, ngunit walang umatras.

Melchor:

Navarro, bantayan mo si Bautista! Torres, cover!

Dumapa siya at gumapang sa putikan, hinila ang katawan ni Reyes papunta sa ligtas na bahagi ng kalsada.

Sa bawat pulgada ng paggapang, ramdam niya ang bigat ng mga taon ng serbisyo—at ng responsibilidad sa mga kasamahan.

Hindi pa puwede. Hindi pa ngayon.

Bigla, isang bala ang sumirit at tumama sa katawan ni Lopez. Isang sigaw, tapos katahimikan.

Ang isa pang sundalo, si Ortega, sinubukang sumugod pero tinamaan sa tadyang. Bumagsak at nanginginig.

Melchor:

Torres, ilabas si Ortega! Bilisan ninyo!

Torres:

Sarge, masyadong pang delikado!

Melchor:

Gawin mo! Hindi natin sila iiwan!

Nagtuloy ang putukan nang halos labinlimang minuto, pero sa gitna ng apoy at sigaw, unti-unting humina ang mga putok ng kalaban. Marahil ay umatras sila matapos mapagtantong lumalaban pa rin ang unit ni Melchor.

Pagkatapos, katahimikan. Isang katahimikan na parang nananaksak.

Sa lupa, limang katawan na hindi na gumagalaw—Reyes, Lopez, Mendoza, Ortega, at Santos.

Ang iba—bugbog, sugatan, nanginginig pero buhay.

Tahimik na lumapit si Melchor sa mga bangkay. Ang ulan ay nagsimulang bumuhos, banayad sa una, tapos biglang lumakas.

Hinaplos niya ang balikat ni Reyes, tinanggal ang helmet at ibinaba sa tabi. Wala siyang sinabi. Tanging ang paghinga niya ang maririnig sa gitna ng ulan.

Torres:

Sarge… anong gagawin natin?

Melchor:

Kunin natin ang mga katawan. Huwag nating iwan.

Navarro:

Baka bumalik sila, Sarge.

Melchor:

Kung babalik sila, lalaban tayo. Pero hindi tayo aalis nang hindi dala ang mga kasamahan natin.

Isa-isa nilang binuhat ang mga katawan, inilagay sa likod ng trak.

Basang-basa ang mga uniporme, mabigat sa putik at dugo.

Habang ginagawa iyon, tinapunan ni Melchor ng tingin ang paligid—ang mga butas ng bala sa mga puno, ang usok sa lupa, ang mga kahon ng gamot na nabutas at nagkalat.

Ang tulong na dala natin… nauwi sa dugo.

Umakyat siya sa trak, tumulong sa pag-akyat ng mga sugatan. Si Bautista, nanginginig pa rin, ay sinubukang ngumiti.

Bautista:

Sarge… buhay pa tayo.

Melchor:

Oo. Pero …

Bautista:

Ganyan talaga, Sarge… giyera ’to.

Melchor:

Hindi lang ito giyera…

Umandar muli ang trak, mabagal, binabagtas ang maputik na daan pabalik sa kampo. Sa bawat lubak, nararamdaman ni Melchor ang pagkadurog ng loob.

Sa labas, patuloy ang ulan. Sa loob, tahimik ang lahat.

Tahimik, ngunit mabigat ang damdamin – ang damdamin sa mga pumanaw na kasamahan.

Ang ulan ay parang naglilinis sa paligid, pero hindi nito kayang hugasan ang dugo sa kanyang mga kamay.

Nakatingin siya sa labas ng bintana, sa madilim na kagubatan na parang walang katapusan.

Sa isip niya, paulit-ulit na bumabalik ang eksena—ang sigaw ni Reyes, ang mukha ni Ortega bago bumagsak, ang malamig na kamay ni Lopez.

Pagkalipas ng ilang oras ng biyahe, sumilip ang liwanag ng bayan sa dulo ng kalsada. Basang-basa pa rin ang trak, at sa likuran nito ay nakahandusay ang limang kasamahan ni Melchor—maayos na tinakpan ng kumot na may tatak ng Armed Forces.

Tahimik silang pumasok sa kampo. Sa labas ng command post, naghihintay ang platoon commander, si Captain Vergara—matikas, matalim ang tingin, at halatang galit.

Pagbaba pa lang ni Melchor, agad siyang sinalubong ng mabigat na tinig.

Captain Vergara:

Ano bang nangyari, Ramos? Bakit lima ang patay sa inyo?

Sumaludo si Melchor, pilit pinipigil ang kaba sa dibdib.

Melchor:

Sir, in-ambush po kami habang papunta sa Sitio Lamitan. Nasa mataas na posisyon ang kalaban, sir—may mga granada, may sniper. Naitawid namin ang iba pero—

Captain Vergara:

Pero?

Melchor:

—pero hindi na po namin nailigtas sina Reyes, Lopez, Mendoza, Ortega, at Santos, sir.

Tahimik ang sumunod na sandali. Sa labas, tanging patak ng ulan at ingay ng mga kuliglig ang maririnig.

Captain Vergara:

May impormasyon na tayong delikado ro’n, Ramos. Bakit itinuloy mo ang ruta?

Melchor:

Sir, may utos tayong ihatid ang mga medical supply sa residente. Wala po kaming ibang daan—

Captain Vergara:

Hindi mo dapat isinugal ang tao mo! Hindi humanitarian mission ang unahin mo kung hindi mo kayang protektahan ang unit mo!

Tumigas ang panga ni Melchor, ngunit nanatili siyang nakatayo, tuwid, walang tugon.

Captain Vergara:

Maghanda ka ng detalyadong ulat. Sa Maynila ka magpapaliwanag sa hepe. Gusto niyang marinig mula mismo sa iyo kung bakit nagkaganito.

Melchor:

Aye, sir.

Captain Vergara:

At ikaw mismo ang sasama sa pagbiyahe ng mga labi. Ihatid mo sila sa kani-kanilang pamilya. Huwag kang magpapakita rito hangga’t hindi mo nakakausap ang hepe sa Maynila. Naiintindihan mo?

Melchor:

Opo, sir.

Tahimik na tumalikod si Captain Vergara at pumasok sa opisina. Naiwan si Melchor sa labas, nakatingin sa ulan na patuloy na bumubuhos sa mga semento ng kampo.

Sa di-kalayuan, kumidlat. Sumabay ang mahinang dagundong ng kulog.

Hindi pa tapos ang laban, bulong niya sa sarili. Ngayon pa lang nagsisimula.

---

Sa malamlam na ilaw ng barracks, tanging tunog ng tubig ang bumabasag sa katahimikan.Nakatayo si Melchor sa ilalim ng dutsa, walang saplot kundi ang bigat ng mga alaala.

Matikas ang katawan niya—para bang inukit ng taon ng disiplina at sakripisyo. Matangos ang mga balikat, malinaw ang bawat linya ng kalamnan sa dibdib at braso, at sa bawat pag-agos ng tubig, lalong lumilitaw ang tigas at perpektong hubog ng kanyang katawan. Isang anyo ng lakas at kakayahan, ngunit sa ilalim nito, naroon ang pagod na hindi kayang itago ng pisikal na tikas.

Tumatama ang malamig na tubig sa kanyang balat, hinahalo ang putik at dugo na unti-unting umaagos sa sahig, dumadaloy sa kanal na parang mga alaala ng nakaraan—marumi, mabigat, at hindi na kayang linisin.

Nakayuko siya, mahigpit ang kapit sa gripo. Ang bawat patak ng tubig ay parang bala—mabilis, malamig, at may dalang kirot.

Kung di ko sana itinuloy ang ruta… baka buhay pa sila.

Kung nakinig lang ako sa kutob ko… baka nakauwi pa sina Reyes.

Pumikit siya. Sa likod ng talukap, lumitaw ang mga mukha ng mga kasamahan—nakangiti, nagbibiro, buhay. Ngayon, malamig na katawan na lang sa likod ng trak.

Ako ang may utos. Ako ang dapat nandun sa lupa, hindi sila.

Humigpit ang pagkakahawak niya sa gripo hanggang maputol ang daloy ng tubig. Tumigil siya, nakatayo lang, hingal at luha ang tanging natira.

Lima. Lima. At ako—ako ang nag-uwi ng mga bangkay nila.

Muli niyang binuksan ang tubig, mas malakas ngayon, parang sinusubukang alisin hindi lang ang putik, kundi ang bigat sa dibdib. Pero sa bawat agos, lalo lang niyang nararamdaman ang bigat ng konsensya.

Anong klaseng sundalo ang naglalakad pa rin matapos mamatay ang kalahati ng unit niya?

Huminga siya nang malalim, pilit pinipigil ang pag-iyak, ngunit hindi niya napigilan ang panginginig ng labi. Sa loob ng banyo, walang ranggo, walang medalya—tanging isang lalaking perpekto sa anyo, ngunit basag sa loob.

Mabagal niyang sinandal ang noo sa tiles, isinara ang mga mata, at bumulong sa sarili—mahina, halos pabulong sa lagaslas ng tubig:

Patawarin ninyo ako.

Patawarin ninyo ako.

Patawarin mo ako, Diyos ko.

Habang patuloy siyang naliligo, hindi niya namalayang isang pares ng maliliit na paa ang pumasok sa kanyang silid. Si Hashim—sampung taong gulang, isang batang lokal na madalas maghatid ng tubig at pagkain sa mga sundalo—ay tahimik na lumapit.

Nakasilip ito sa maliit na siwang ng pinto, nakatingin sa lalaking nasa ilalim ng dutsa. Isang pares ng inosenteng matang nakamatyag sa kilos ng barako sa loob ng banyo. Nakatitig sa malapad na likod at mala-barakong postura ng lalaking sundalo.

Nangiginig ang kamay nito habang pinagpapantasyan ang maskuladong sundalo sa loob ng banyo. Kitang kita nito ang matatambok na puwet ng gwapong adonis na kay sarap hawakan.

Napaatras siya ng kumilos sa loob ang lalaki. Humarap sa may pinto kung saan siya naka-silip at nagpatuloy sa pagbabanlaw. Lalayo na sana siya nang talunin siya ng kanyang kuryosidad. Nais niyang makita ang tinatago nitong alaga. Oo, ang sundalong ito ang halos kumupkop sa kanya nang mamatay ang kanyang mga magulang dahil sa nakraang bakbakan ng mga rebelde at mga militar at ito ang lalaking kanyang iniidolo dahil sa tapang. Sa kanyang mga mata - isa itong bayaning nagtanggol sa kanilang bayan noong mga panahon na magulo ang kanilang lugar.

Ngunit iba ang kanyang pakiramdam ngayon – nag-iinit ang kanyang katawan sa isiping isang silip lang ay makikita na niya ang pinakatago-tago ng sundalo. Naaakit na ba siya sa sundalong ito?

Hindi na niya pinigilan pa ang kanyang sarili. Dahan-dahan niyang sinilip ang lalaki sa loob ng banyong iyon. Nanlaki ang kanyang mata sa nakita – nakapikit ito habang kinukuskos ang buhok. Kitang-kita niya ang perpektong anyo nito, ang makapal at itim na buhok na malinis ang pagkakagupit, ang gwapo nitong mukha - ang mapupungay na matang may-kasingkitan, matangos na ilong at mapupulang labi.

Napalunok siya ng laway na makita ang maskulado nitong katawan, ang malapad na dibdib at ang mga pandesal nito sa tiyan. Tulo-laway siya ng sa wakas ay makita niya ang pagkalalaki nito. Hindi siya karaniwang nakakakita ng ari ng lalaki, pero iba ang laki ng pag-aari ng sundalo. Nakalaylay ito subalit malaki at mataba na – pulam-pula ang ulo at pantay ang taba sa kahabaan nito. Magalo ang buhok nito doon na dahil basa ay tumatabon sa malalaki nitong bola.

Ang laki ng burat ni Papa Sarge! Ang sarap!

Nagulat siya sa kanyang inisip, talaga bang naakit na siya sa kanyang tatay-tatayang sundalo?

Matapos ang ilang minutong pagbabanlaw, pinatay ni Melchor ang dutsa. Huminga siya nang malalim, pinunasan ang mukha, at kinuha ang tuwalya sa tabi. Ang malamig na hangin ng gabi ay agad na dumampi sa kanyang balat, ngunit hindi na siya natinag; sanay na siya sa lamig—lamig ng panahon, lamig ng kamatayan, lamig ng katahimikan matapos ang putukan.

Binalot niya ang tuwalya sa baywang at lumabas ng banyo.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng banyo. Sa paglabas niya, napahinto siya—nandoon si Hashim, nakatayo sa gilid ng kama, tahimik, parang batang nahuling gumagawa ng kalokohan.

Melchor: Hashim? Akala ko… umuwi ka na sa baryo n’yo.

Napatungo ang bata, hawak ang isang basyong lata ng gatas na nilalaro-laro sa kamay.

Hashim: Wala po akong masakyan, Papa Sarge. Umulan din po kanina. Saka… sabi ni Nanay, huwag daw ako umuwi kapag gabi, baka raw may rebelde sa daan.

Lumapit si Melchor, bahagyang napangiti.

Melchor: Ganun ba. Eh bakit hindi ka nagsabi? Nag-alala tuloy ako.

Umiling si Hashim, nagkibit-balikat.

Hashim: Ayaw ko pong istorbohin kayo. Parang pagod na pagod po kayo kanina.

Sandaling natahimik si Melchor. Nakatingin siya sa bata—ang inosenteng mukha, ang payat na mga braso, at ang mga matang tila sanay sa gutom at giyera. Sa isip niya, naalala niya ang kambal niyang sina Cedrick at Derick, halos kasing-edad ni Hashim.

Parang nakita niya sa bata ang mga anak na matagal na niyang hindi nayayakap.

Melchor: Sige na, dito ka na lang muna. May ekstrang kumot sa kama. Hindi rin maganda sa labas ngayon—malamig, madilim.

Napangiti si Hashim, parang nakahinga nang maluwag.

Hashim: Salamat po, Papa Sarge. Dito po ako sa sahig, ha?

Umiling si Melchor at bahagyang natawa.

Melchor: Ano ka ba. Sige, tabi ka sa akin. Maliit lang naman ang kama, pero kasya tayo.

Tumango ang bata, halatang nahihiya. Umakyat ito sa gilid ng kama, maingat na humiga.

Si Melchor naman ay tahimik na naupo sa tabi, pinunasan pa ang buhok bago humiga sa kabilang panig.

Sa loob ng silid, tanging tunog ng ulan at banayad na hinga ng bata ang maririnig. Napatingin si Melchor sa kisame—puting pintura na may bitak.

Sa tabi niya, si Hashim ay nakapikit na, payapa, walang bakas ng takot o gutom.

Ganito rin kaya kapayapa matulog ang mga anak ko ngayon?

Kabanata 2 - Trahedya

Nagising si Hashim sa kalagitnaan ng gabi.

Tahimik ang paligid, tanging patak ng ulan sa bubong ang maririnig—banayad, paulit-ulit, parang mahinang awitin ng dilim.

Maliwanag nang bahagya ang silid dahil sa ilaw mula sa labas, sumisilip sa siwang ng bintana. Sapat iyon para makita niya ang anyo ng lalaking natutulog sa kanyang tabi.

Dahan-dahan siyang bumaling kay Melchor. Tahimik ito, mahimbing ang tulog. Ang dibdib ay marahang bumababa’t umaangat sa bawat paghinga—matatag, parang ritmo ng sundalong sanay sa panganib ngunit ngayo’y pansamantalang payapa.

Dinama ni Hashim ang presensiya nito, ang init ng katawan na malapit sa kanya. Parang naroon ang isang uri ng seguridad na matagal na sa lalaki lamang niya nararamdaman. Sa bawat pag-ikot ng hangin sa silid, naaamoy niya ang halimuyak ng sabon na nagmumula sa hubad-baro nitong katawan.

Marahan niyang pinagmasdan ang mukha ng sundalo—ang matangos na ilong, ang mahigpit na panga, at ang bahagyang nakaawang na labi. Tahimik ang ekspresyon nito – payapa. Hindi niya maalis ang kanyang mata sa angking kagwapuhan ng lalaking katabi.

Bata pa siya – oo. Pero bakit ganito ang nararamdaman niya para sa lalaking itinuring siyang parang tunay nitong anak? Bakit parang lumalakas ang tibok ng kanyang dibdib sa tuwing nakikita niya ng malapitan ang lalaki.

Bumangon siya nang bahagya, sinipat nang malapitan ang mukha ng sundalo. Hindi niya alam kung ano ang lumukob sa kanyang sariling di niiya napigilan lapitan pang lalo ang mukha nito. Ilang pulgada na lamang ang layo ng mukha niya sa mukha nito – amoy na amoy niya ang mabangong hininga nitong amoy toothpaste at mouthwash.

Hahalikan ba kita?

Naputol ang kanyang malalim na pag-iisip nang biglang kumilos ang lalaki.

Melchor: Hmmmm…

Mabilis siyang humiga sa tabi nito – siniksik ang sariling mukha sa unan – pinakiramdaman ang kilos ng lalaki sa tabi.

Nagulat si Hisham sa sunod na ginawa ni Melchor. Niyakap siya nito – kinuha pa ang kanyang mukha at sinubsob sa dibdib nito.

Damang dama niya ang matipunong dibdib at amoy na amoy niya ang singaw ng katawan ng sundalo. Kinulong siya nito sa mga bisig nitong sin tigas ng bakal.

Masaya – yan ang kanyang nararamdaman habang yakap ang lalaking pinagnanasahan. Sinamantala niya ang pagkakataon – siniksik pa niya ang mukha sa katawan ng lalaki na halos mabaon na siya sa kilikili nito. Yumakap rin siya – pinulupot ang kanyang payat na bisig sa katawan nito at dinama ang init ng sundalo.

Melchor: Hhmmmmm…. Derick anak….

Mahina ngunit klarong sambit nito sa pangalan ng sariling anak na nasa kamaynilaan.

---

Lunes ng Umaga

Malamig pa ang simoy ng hangin, at basa pa ang lupa sa ulan ng nagdaang gabi. Maagang nagising si Melchor—nakahanda na ang kanyang duffel bag sa gilid ng kama, maayos ang mga uniporme, at ilang pirasong gamit para sa dalawang linggong pananatili sa Maynila. Tahimik niyang tinupi ang huling kamiseta, isinuksok sa loob ng bag, at huminga nang malalim.

Sa labas ng baraks, abala na ang ilang sundalo. May ilan pang naglilinis ng baril, may nag-aayos ng trak, at may mga tahimik lang na nakaupo, nakamasid sa kanya. Isa-isang lumapit ang mga kasamahan ni Melchor upang magpaalam.

Torres:

Ingat ka, Sarge. Kami na bahala rito habang wala ka.

Melchor:

Siguraduhin n’yong walang iiwang trabaho. At bantayan n’yo ang mga sibilyan sa paligid, lalo na ’yung mga bata.

Navarro:

Copy, Sarge. Balitaan mo kami pagdating mo sa Maynila.

Tumango si Melchor. Kita sa mukha niya ang pagod, ngunit mas mabigat ang lungkot na hindi niya maitago. Bago siya umalis, napansin niyang may maliit na pigurang tumatakbo papalapit—si Hashim, may suot na lumang t-shirt, at may hawak na maliit na bag.

Hashim:

Papa sarge! Huwag kang umalis!

Tumigil si Melchor, nagulat, ngunit agad siyang ngumiti nang marahan. Lumuhod siya sa harap ng bata, hinawakan ito sa magkabilang balikat.

Melchor:

Hashim, kailangan kong pumunta sa Maynila. May kailangan lang akong ayusin. Babalik din ako, pangako.

Umiling si Hashim, pilit na pinipigil ang hikbi.

Hashim:

Pero… wala na ’yung iba mong kasama. Tapos… aalis ka rin. Ako na lang mag-isa rito.

Napatingin si Melchor sa lupa. Ramdam niya ang bigat ng salitang iyon—isang inosenteng boses na humahaplos sa sugat na hindi pa naghihilom. Inilapat niya ang kamay sa ulo ng bata, hinaplos ang buhok nito.

Melchor:

Hindi ka mag-isa, Hashim. Marami rito na mag-aalaga sa’yo. At pagbalik ko, magdadala ako ng pasalubong. Gusto mo ’yon, ’di ba?

Dahan-dahang tumango ang bata, pero patuloy pa rin ang luha.

Bumangon si Melchor, kinuha ang bag, at muling tumingin kay Hashim bago tuluyang lumakad patungo sa trak. Habang papalayo siya, naririnig pa rin niya ang mahinang hikbi ng bata—isang tunog na parang humahabol sa kanya sa bawat yapak.

Pag-akyat niya sa trak, napatingin siya sa langit. Maliwanag na ang araw, ngunit sa dibdib niya, mabigat pa rin ang ulap ng pag-alis.

---

Maynila

Mabigat ang hangin nang bumaba si Melchor mula sa military truck. Mainit, maalinsangan, at amoy-usok ang paligid—ibang-iba sa malamig na simoy ng bundok na ilang linggo niyang nakasanayan. Sa harap niya, ang gusali ng morge ng kampo, kulay-abong gusali na tila laging nababalutan ng kalungkutan.

Tahimik niyang binuksan ang pinto ng likuran ng trak. Naroon ang mga kabaong, maayos na nakahilera, may nakatakip na bandilang kulay berde at puti. Isa-isa silang ibinababa ng mga sundalong sumalubong—mabigat ang bawat hakbang, mabagal, at may halong galang.

Si Melchor ay nakatayo lamang, tuwid, ngunit bakas sa mukha ang pagod at lungkot. Ang bawat kabaong ay parang dagok na muling bumabalik. Isa, dalawa, tatlo… lima. Limang kasamahan, limang pangalan na dati’y tinatawag niyang mga kapatid sa digmaan.

Habang pinapasok sa loob ang mga labi, napansin niyang may paparating—isang lalaking nakasuot ng kumpletong uniporme, mabilis ang hakbang, seryoso ang mukha. Ang mga sundalo sa paligid ay agad nagbigay-galang.

Colonel Armando Col. Dizon—ang opisyal na nakatataas sa kanya, kilala sa kampo bilang mahigpit ngunit makatao.

Agad na tumindig si Melchor at sumaludo.

Melchor:

Sir, Sergeant Melchor Ramos, reporting as ordered, sir.

Tahimik na tumingin si Col. Dizon sa kanya, at sa halip na galit, ang sumalubong kay Melchor ay pag-aalala. Lumapit ito, marahan ngunit mabigat ang mga hakbang.

Col. Dizon:

Sundan mo ako, Ramos. May kailangang pag-usapan tayo.

Tumango si Melchor, agad na sumunod. Tumawid sila sa pasilyong amoy formalin, lumiko sa kanan, at pumasok sa isang maliit na silid na may mesa, dalawang upuan, at ilaw na kumikislap. Pagsara ng pinto, humugot ng malalim na buntong-hininga ang hepe.

Col. Dizon:

Alam kong pagod ka, pero kailangan mong marinig ’to ngayon.Nakausap mo na ba ang anak mo?

Tumingin si Melchor, hindi sigurado kung anong klaseng balita ang darating. Mula sa bulsa, inilabas ni Col. Dizon ang isang cellphone.

Melchor:

Sir, hindi pa sir, nawala po kasi ang cellphone ko sa engkwentro – hindi ko na po mahanap.

Col. Dizon:

Tawagan mo na muna sila ngayon – may kailangan kang malaman.

Hindi alam ni Melchor kung anong kaba ang biglang lumukob sa kanya.

Tang-ina, sana walang nangyari sa pamilya ko.

---

Tahimik ang paligid ng morge. Ang lamig ng hangin ay tila sumasabay sa bigat ng gabi. Hawak ni Melchor ang cellphone, nanginginig ang mga daliri habang tinatawagan ang numero ng kanyang panganay na anak.

Ilang sandali pa, isang basag na tinig ang sumagot mula sa kabilang linya.

Patrick:

Dad…

Bahagyang natigilan si Melchor. Sa boses pa lang ng anak, alam na niyang may masamang nangyari.

Melchor:

Patrick? Anak, nasaan ka? Bakit ganyan ang boses mo? Nasa’n ang Mommy mo?

Saglit na katahimikan. Tanging maririnig ang mahinang paghinga ni Patrick, parang pinipilit pigilan ang pag-iyak.

Patrick:

Dad… si Mommy…

Humigpit ang hawak ni Melchor sa cellphone.

Melchor:

Bakit, Patrick? Anong nangyari kay Mommy?

Patrick:

Kagabi, may mga armadong lalaki na pumasok sa bahay. Dinukot si Mommy at si Erick. Wala kaming nagawa. Sinubukan ni Tito na habulin pero…

Nabitin ang mga salita. May sumingit na mahinang hikbi.

Melchor:

Patrick… nasaan ka ngayon, anak? Nasaan ang mga kapatid mo?

Patrick:

Nasa ospital kami. Si Erick… sugatan, pero buhay. Dad…

Narinig ni Melchor ang biglang pagputol ng tinig ng anak. Para bang may mabigat na salitang ayaw nitong sabihin.

Melchor:

Patrick, sabihin mo na. Ano’ng nangyari sa Mommy n’yo?

Tahimik. Ilang segundo ng nakabibinging kawalan ng tunog—hanggang sa bumulusok ang tinig ni Patrick, garalgal, halos hindi marinig sa pagitan ng hikbi.

Patrick:

Wala na si Mommy, Dad…

Para bang napigtas ang lahat ng ugat sa katawan ni Melchor. Napasandal siya sa malamig na pader ng morge, tuluyang nanghina.

Patrick:

Nabangga ’yung sasakyan ng mga kumuha sa kanila. Hinahabol daw ng mga pulis. Patay lahat ng sakay… si Mommy… hindi na umabot sa ospital.

Bumigat ang dibdib ni Melchor. Naramdaman niya ang pagsikip ng lalamunan, ang pag-ikot ng paningin.

Melchor:

Patrick… anak, huwag ka munang magsalita. Kalma lang. Si Erick, kumusta siya?

Patrick:

Nasa ICU pa, Dad. Maraming sugat, pero sabi ng doktor ligtas daw siya. Nahimatay siya buong gabi. Si Cedrick at Derick, kasama ko. Tulog na ngayon. Hindi ko pa masabi sa kanila.

Napapikit si Melchor, sinapo ang noo, pilit pinipigil ang panginginig ng tinig.

Melchor:

Patrick… patawarin mo si Daddy. Kung nandiyan lang ako, kung hindi ako umalis… baka—

Patrick:

Huwag, Dad. Wala kang kasalanan. Hindi mo kasalanan ’to.

Melchor:

Dapat ako ’yung nando’n! Ako ’yung sanay sa bala, hindi ang Mommy n’yo! Dapat ako ’yung nasaktan, hindi siya!

Sumabog ang tinig ni Melchor, nabasag ng kirot ang bawat salita. Sa kabilang linya, narinig niya ang biglang paghikbi ni Patrick—pilit nitong pinipigilan pero hindi na kinaya.

Patrick:

Dad, please… uwi ka na. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko. Nahihirapan na ’ko. Hindi ko kayang makita si Erick na ganun… tapos si Mommy…

Lumuha si Melchor, ang bawat patak ay parang dugo. Dahan-dahan siyang huminga, sinubukang tibayan ang loob—ngunit kahit ang tinig ay nanginginig pa rin.

Melchor:

Makinig ka, Patrick. Makikinig ka sa’kin, ha? Uuwi ako. Ngayon din. Hindi ko kayo pababayaan. Alagaan mo muna ang mga kapatid mo. Si Tito n’yo, makipag-ugnayan ka sa kanya palagi.

Patrick:

Opo, Dad… pero bilisan mo. Kailangan ka namin.

Melchor:

Oo, anak. Sabihin mo kay Erick… mahal ko kayo. Mahal na mahal ko kayo ng Mommy n’yo. At kahit anong mangyari… hindi mawawala ’yon.

Patrick:

Mahal din namin kayo ni Mommy, Dad…

Pagkababa ng tawag, matagal lang nakatingin si Melchor sa walang laman niyang palad—tila naroon pa rin ang tinig ng anak, umiiyak.

Huminga siya nang malalim, at walang sabi-sabi, dahan-dahang tumayo. Lumabas siya ng morge, at sa bungad ng pasilyo ay nadatnan niya si Col. Dizon.

Nagtama ang kanilang mga mata. Walang salitang lumabas, ngunit sapat na ang isang tango ng hepe upang ipaalam na nauunawaan niya. Isa ring marahang tango ang isinukli ni Melchor—isang paalam.

At sa gitna ng malamig na pasilyo, iniwan niya ang lahat—ang morge, ang mga kasamahan, at ang kanyang pagiging sundalo.

Ngayon, uuwi na siya. Uuwi siya bilang ama. Bilang ama ng kanyang apat na anak.

Ngayon, haharapin niya ang pinakamahirap na laban ng kanyang buhay.

---

Mabilis ang bawat hakbang ni Melchor sa pasilyo ng ospital. Basang-basa pa ang suot niyang jacket mula sa ulan, at bawat yapak ay may bigat ng taong pilit pinipigilan ang pagputol ng sarili niyang hininga. Ang ilaw ng ospital ay mapusyaw, malamig — at sa bawat silid na nadaraanan niya, tila mas bumibigat ang kanyang dibdib.

Sa dulo ng pasilyo, nakita niya ang dalawang batang nakaupo sa bangko. Si Patrick, namumugto ang mga mata, at sa tabi nito si Cedrick, yakap-yakap ang kakambal na si Derick, parehong tulog sa pagod.

Pagkakita nila sa kanya, biglang tumayo si Patrick.

Patrick:

Dad!

Mabilis na niyakap ni Melchor ang anak — mahigpit, parang ayaw nang pakawalan. Ramdam niya ang panginginig ni Patrick, ang pagtama ng mga luha nito sa kanyang balikat.

Melchor:

Tama na, anak… nandito na ako.

Napahikbi si Patrick, halos hindi makapagsalita.

Patrick:

Si Erick, Dad… nasa ospital pa. Sabi ng doktor, stable na raw pero… ang dami niyang sugat. Ang daming dugo kanina… akala ko—

Hindi na tinapos ni Patrick ang pangungusap. Hinaplos ni Melchor ang ulo nito, pilit pinapakalma.

Melchor:

Salamat, anak. Ginawa mo ang tama, Patrick. Pasensya ka na.

Tumingala si Patrick, namumula ang mga mata.

Patrick:

Dad… natatakot ako.

Melchor:

Alam ko, anak. Ako rin. Pero hindi tayo pwedeng bumitaw, naiintindihan mo? Habang humihinga ako, hindi ko kayo pababayaan.

Habang nagsasalita siya, lumapit ang dalawang pulis na nakasandal sa pinto. Isa sa kanila ang kumilos, marahang nagbigay-galang.

Pulis:

Sir Melchor Ramos? Kami po ang nag-aasikaso sa kaso ng asawa n’yo. Labis po kaming nakikiramay.

Tahimik lang si Melchor, bahagyang tumango.

Pulis:

Nasa morge po ang asawa n’yo. Lahat po ng sakay ng sasakyan ng mga suspek… nasawi, kabilang na po si Mrs. Ramos.

Napalunok si Melchor. Hindi niya masabing salamat. Hindi niya rin magawang magalit. Wala nang natira kundi isang malalim na lungkot na tila hindi matatapos.

Melchor:

Gusto kong makita ang asawa ko.

Tumango ang pulis at itinuro ang direksyon ng morge.

Dahan-dahan siyang naglakad. Sa bawat hakbang, ay dama niya ang hirap, ang lungkot at galit.

At nang marating niya ang morge, huminga siya nang malalim bago pinihit ang pinto.

Handa na siyang harapin ang katotohanan—ang pagkawala ng kanyang asawa, at ang bigat na dadalhin niya sa kanyang mga anak.

---

Tahimik ang paligid ng morge. Ang malamig na hangin at bahagyang tunog ng ulan sa bubong ang tanging kasama ni Melchor habang dahan-dahang pumasok sa silid.

Sa gitna ng morge, nakalapat sa metal na lamesa ang katawan ng kanyang asawa. Payapa ngunit malamig, tila nag-aanyaya sa kanya ng isang huling paalam. Ang bawat detalye ng mukha nito ay malinaw sa liwanag ilaw sa itaas—ang mga mata na dati’y laging nakangiti sa kanila, ngayon ay nakapikit, tahimik.

Lumapit si Melchor, pilit pinipigilan ang panginginig ng mga kamay. Hinawakan niya ang malamig na kamay ng asawa, ang init na dati’y naroon ay nawala, ngunit nananatiling mahalaga sa kanya.

Melchor:

Mahal…

Tumigil siya sandali, tila pinipili ang mga salita, ngunit walang tunog ang lumalabas sa kanyang lalamunan. Pinagmamasdan niya ang bawat linya ng mukha nito, bawat ekspresyon na ngayon ay payapa ngunit may bigat ng pagkawala.

Melchor:

Bakit mo naman ako iniwan? Bakit mo kami iniwan ng mga anak natin?

Pilit niyang pinigilan ang luha, ngunit biglang bumuhos, dumaloy sa kanyang pisngi. Hinaplos niya ang mukha ng asawa, parang inaabot ang bawat alaala ng masayang sandali nilang magkasama.

Sa pagitan ng pagdaloy ng kanyang mga luha ay ang pagpapatibay ng kanyang loob.

Melchor:

Pangako… hindi ko sila pababayaan. Si Patrick, si Erick, si Cedrick at Derick—lahat sila. Kailangan nilang lumaki nang ligtas, kahit na wala ka na. Pangako ko sa’yo, Mahal… pangako.

Tumayo siya sandali, naglapat ng tingin sa mukha ng asawa. Ang katahimikan ng morge ay parang humihigpit sa paligid niya, ngunit malinaw ang isang bagay: kailangan niyang bumalik sa mga anak—sa buhay na kailangang protektahan.

Melchor:

Sisiguraduhin ko ng ligtas sila Mahal. Lagi nilang mararamdaman ang pagmamahal mo, kahit wala ka na rito. Pangako.

Huminga siya nang malalim at dahan-dahang yumuko, nagbigay ng mahinang halik sa noo ng asawa. Para bang nagpaalam, ngunit pinananatili ang pangako sa puso niya.

Lumayo si Melchor mula sa lamesa, hinaplos ang dibdib, at pinilit tibayan ang sarili. Ang kanyang puso ay mabigat, ngunit malinaw ang isang bagay: kailangan niyang bumalik sa mga anak, kailangan niyang maging handang harapin ang bagong laban sa buhay.

Kabanata 3 - Huling Paalam

Tahimik ang lamay, puno ng bulaklak at kandila. Ang hangin ay malamig, ang amoy ng insenso at ilang-ilang ay bumabalot sa silid. Sa bawat sulok, may mga kaanak na nakayuko o nagtitipon, ang ilan ay lumuluha, ang ilan ay tahimik na nagmamasid.

Si Melchor ay nakatayo sa gilid, nakamasid sa paligid. Ramdam niya ang galit at hinanakit ng pamilya ng asawa, kahit hindi nila sinasabi nang malakas. Halata sa bawat tingin at kilos ang pagtutok sa kanya, tila siya ang may pananagutan sa pagkawala ng asawa.

Pinagmamasdan niya ang larawan ng kanyang misis, ang ngiti at mga mata nito, at muling bumabalik ang lungkot at pagsisisi. Sa isang sulok, nakikita niya ang mga anak —ang kambal ay tahimik lamang na nakaupo sa tabi ng lola nito. Si Patrick, pinakamatanda, ay nagbabantay sa ospital kaya’t lagi itong wala sa gabi para mag lamay. Pilit itong nagtataglay ng tapang na siya mismo ay hirap panatilihin.

Habang lumalalim ang gabi, lumalaki ang tensiyon sa silid. Ang bawat tingin ng pamilya ng asawa ay parang walang salitang paghatol. Wala nang kailangan pang ipaliwanag, ramdam ni Melchor ang bigat ng mga damdamin nila.

Ngunit sa gitna ng lahat, nanatili siyang matatag. Pilit niyang itinataguyod ang sarili, dala ang pangako sa sarili at sa asawa: hindi niya pababayaan ang mga anak, kahit gaano pa kabigat ang mundo sa paligid niya.

Kahit nasa malayo ay nakatanaw siya sa dalawang anak na alam niyang punong-puno ng lungkot ang dibdib. Nakita niyang tumayo ang lola nito at pinuntahan ang ibang mga bisita. Sa wakas ay malalapitan na niya ng kanyang mga anak.

Nakalapit na siya sa kambal, sina Cedrick at Derick, yakap-yakap nito ang isa’t isa, halata ang lungkot sa mga mata nito, kahit nakatingin sa mga taong sumisilip sa kabaong ng kanilang ina. Kita sa mga mata nila ang kawalan ng pang-unawa sa nangyari, ngunit ramdam nila ang bigat ng pagkawala ng kanilang ina.

Hinawakan ni Melchor ang mga maliliit na kamay nila, dahan-dahan at maingat, pilit pinipigil ang panginginig ng boses at luha.

Melchor:

Kamusta kayo? Cedrick, Derick? Nagugutom ba kayo?.

Tumingin ang kambal sa kanya, nanginginig ang mga labi, ngunit may bahagyang aliw sa init ng tinig ng ama. Umiling ang mga ito.

Melchor:

Alam niyo, kahit wala na si Mommy, si Daddy ang bahala sa inyo. Huwag kayo mag-alala – hindi na aalis si Daddy - Pangako ko. Dito lang ako sa tabi niyo simula ngayon.

Niyakap niya ang kambal, mahigpit at puno ng pagmamhal. Ang mga maliliit na katawan nila ay binalot ng malapad na bulto ng sundalo.

Pinaparamdam ni Melchor ang pagmamahal na hindi matutumbasan ng pagkawala. Ang lamay ay puno ng katahimikan, ngunit sa pagitan ng mga luha at lungkot, ang pangako ng isang ama ay nanatiling malinaw at matatag.

---

Mabigat ang hangin sa sementeryo, parang pati ang kalangitan ay nakikiramay. Ang lupa sa bagong hukay ay basa pa, may mga patak ng ulan na unti-unting bumabagsak sa ibabaw ng marmol na lapida. Sa tabi nito, nakatayo si Melchor, kasama ang tatlong anak — si Patrick, tahimik at maputla; at ang kambal, mahigpit na nakahawak sa kamay ng kanilang ama.

Matagal siyang nakatayo roon, nakatingin sa lupa na tila inaasahan pa ring muling lalabas mula roon ang asawa. Sa isip niya, paulit-ulit niyang kinukumbinsi ang sariling ito na ang kanilang realidad.

Lumapit sa kanya ang ina ng kanyang asawa, nakasuot ng itim at may hawak na panyo. Sa una’y tahimik lang ito, ngunit sa bawat segundong lumilipas, ang lungkot sa mukha nito ay unti-unting nagiging galit.

Biyenan:

Kung hindi mo sana siya pinabayaan, buhay pa sana siya ngayon.

Hindi agad nakapagsalita si Melchor. Napayuko siya, marahang nilingon ang mga anak, ayaw marinig ng mga ito ang sigaw ng sisi.

Melchor:

’Nay… hindi ko ginusto ang nangyari. Ginawa ko ang lahat para sa kanila.

Biyenan:

Lahat? Habang nasaan ka? Kung inisip mo lang ang asawa mo, sana hindi siya nabaon sa ganito kalaking problema. Kung kinakamusta mo ang asawa mo, sana alam mo kung anong hirap ang pinagdaanan niya!

Lumakas ang ulan. Ang bawat patak ay tila karagdagang bigat sa balikat ni Melchor. Gusto niyang sumagot, gusto niyang ipaliwanag—na kung may pagkakataon lang siyang palitan ang nangyari, matagal na niyang ginawa. Pero nanatili siyang tahimik, pinipigil ang poot at sakit na gustong sumabog.

Melchor:

Pasensya na, ’Nay. Wala akong kayang sabihin na makakabawas sa sakit n’yo. Pero maniwala po kayo—masakit din sa akin. Siya ang buhay ko.

Sandaling natahimik ang babae, nanginginig ang labi, ngunit hindi na muling nagsalita. Umalis ito nang dahan-dahan, tinatakpan ng payong ang luha sa pisngi.

Si Melchor ay nanatiling nakatayo sa tabi ng puntod. Niyakap niya ang kambal, at si Patrick ay tahimik na tumingin sa kanya, mapungay ang mga mata – pagod dahil sa pagluluksa.

Sa di kalayuan, napansin ni Melchor ang isang puting SUV na nakahinto sa tapat ng sementeryo. Nakadilim ang mga bintana nito, ngunit ramdam niyang may mga matang nakamasid. Ilang saglit pa, umandar ito nang dahan-dahan, tuluyang naglaho sa likod ng mga punong narra.

Na-isip siya kung sino ang mga iyon at bakit sila kailangang manmanan? May atraso ba ang kanyang pamilya na dapat niyang malaman? At ano ang sinasabi ng kanyang biyenan na malaking problema ng asawa? May dapat ba siyang ipangamba? o baka baka imahinasyon lamang niya ang lahat?

---

Isang linggo matapos mailibing ang kanyang mahal na asawa, sa wakas ay makakalabas na ng ospital ang kanyang anak. Tahimik ang paligid—tanging tunog ng monitor at mahinaang ugong ng aircon ang maririnig sa silid. Sa kama, nakahiga si Erick, maputla, nakatingin lang sa kawalan.

Sa tabi ng kama, nakaupo si Melchor, nakasandal sa upuan, tangan ang maliit na stuffed toy na paborito ng anak noong bata pa ito. Nilapag niya iyon sa gilid ng kama, saka dahan-dahang nagsalita.

Melchor:

Sabi ng doktor, puwede ka nang umuwi bukas, anak. Gagaling ka na agad, basta susundin mo lang sila.

Walang tugon. Walang kahit isang tingin mula sa anak. Nakatingin pa rin si Erick sa kisame, parang wala sa lugar, parang nilamon ng katahimikan.

Ngumiti si Melchor kahit pilit, pinipilit balewalain ang bigat nng sitwastion.

Melchor:

Alam mo, anak, minsan iniisip ko… siguro kung andito pa si Mommy, siguradong sisigawan niya ako ngayon. Sasabihin niya, “Melchor, huwag kang tatanga-tanga diyan, asikasuhin mo nga ’yang anak mo!”

Bahagyang natawa siya nang mahina, pero agad ding natigilan. Si Erick ay hindi pa rin gumagalaw.

Tumayo siya, lumapit nang bahagya sa anak, saka marahang inayos ang kumot nito.

Melchor:

Naalala mo ’yung huling bakasyon natin sa dagat? ’Yung halos malunod ka kasi ayaw mong suotin ’yung salbabida?

Wala pa ring tugon. Pero napansin niyang kumurap si Erick, bahagyang gumalaw ang daliri.

Melchor:

Tapos sabi ni Mommy, “Hayaan mo nga ’yan, matigas ang ulo. Pero ’pag lumaki ’yan, magiging matapang ’yan—kagaya ng tatay niya.”

Sandaling natahimik si Melchor. Tumingala siya, pilit nilulunok ang bigat sa dibdib.

Melchor:

Anak… alam kong mahirap. Pero andito lang si Daddy, ha? Hindi kita iiwan. Hindi ko kayang mawala pa kayo. Lahat ng nangyari, hindi mo kasalanan. Huwag mong dadalhin mag-isa.

Muling nanahimik ang silid. Kahit alam niyang naririnig siya ng anak ay wala pa rin siyang nakukuhang reaksyon mula rito.

Ngumiti si Melchor—mahina, pagod, ngunit may bahid ng pag-asa. Umupo siya muli sa tabi ng kama, pinisil ang kamay ng anak, at marahang nagsalita.

Melchor:

Sige lang, anak. Hindi kita pipilitin. Magpahinga ka muna. Hayaan mo nalang akong mag salita ng kung ano ano dito. Haha…

At doon, sa katahimikan ng gabi, nagsimulang magkuwento si Melchor—tungkol sa mga lumang alaala, sa tawanan ng pamilya, sa mga pangakong kailangan pa niyang tuparin. Kahit walang tugon, patuloy lang siya.

Hindi man tiyak ay pasisikapan niyang maging maayos ang lahat – nakahit papaano maibalik niya ng saya sa kanyang pamilya.

---

Tahimik ang buong kabahayan, ngunit ramdam parin ang bigat sa bawat sulok parang bawat tunog ng sandok o bawat paghinga ay may kalakip na pag-aalala.

Sa sala, naglalaro ang kambal na sina Cedrick at Derick, ginagawang kalsada ng mga laruan nilang kotse ang sahig. Paminsan-minsan, nagtatawanan sila, ngunit mabilis din iyong nauuwi sa tahimik na bulungan—parang ayaw nilang makagambala sa lungkot na nakabalot sa buong bahay.

Sa kusina, abala si Patrick, nakasuot ng apron ng kanyang ina, nagluluto ng sinigang na halos sumabog na sa alat. Paulit-ulit niyang inaamoy ang sabaw, pilit inaayos ang lasa, ngunit malinaw na hindi niya alam kung ano ang kulang.

Sa loob ng silid, si Melchor ay nakaupo sa gilid ng kama nila ng kanyang yumaong asawa. Sa ibabaw ng kumot, nakakalat ang mga papel—mga resibo, bayarin sa kuryente at tubig, listahan ng utang, at ilang sobre na may tatak ng bangko.

Tahimik niyang binuksan ang isang maliit na notebook, kinuha ang ballpen at nagsimulang maglista.

“Tubig… kuryente… tuition… gamot ni Erick…”

Isang buntong-hininga ang sumunod. Binuksan niya ang envelope ng bangko, binunot ang natitirang pera—hindi pa man niya natatapos ang pagbibilang, alam na niyang hindi ito kakasya.

Umupo siya nang diretso, pinisil ang sentido. Sa loob ng silid, ramdam niya ang kawalan ng presensiya ng kanyang asawa—wala na ang halakhak tuwing umaga, wala na ang boses na kahit nagsesermon ay miss na miss niya.

Tumayo siya at tumingin sa pinto ng kabilang silid. Doon nanatiling nakasara ang kwarto ni Erick. Mula roon, walang maririnig—ni kaluskos, ni tugon.

Ilang beses nang tinangkang kausapin ni Melchor ang anak, ngunit nanatili itong tahimik. Sa tuwing lalapit siya, tatalikod lang si Erick at ibabaon ang sarili sa unan.

“Hayaan mo muna siya, Daddy,” sabi minsan ni Patrick, “baka kailangan niya lang ng oras.”

Ngayon, habang tinititigan ni Melchor ang pinto ng silid ng anak, alam niyang tama ang panganay niya. Pero sa loob-loob niya, natatakot siya—baka hindi lang oras ang kailangan ni Erick, baka tuluyan na itong lumayo, hindi lang sa mundo, kundi pati sa kanya.

Lumapit siya sa bintana at tumingin palabas. Isang malalim na butong-hininga ang kanyang pinakawalan. Pasan niya mag-isa ang bigat ng kanyang buong pamilya.

Muling bumalik si Melchor sa kama, tinipon ang mga bayarin at isinilid sa isang sobre. Muling binuksan ang wallet at tiningnan ang lumang litrato nila ng asawa—nakangiti, magkahawak kamay, may pag-asang di na kailanman maibabalik.

Tahimik siyang napabulong, halos pabulong sa hangin.

Melchor:

Pangako… kakayanin ko ’to. Kahit paano. Kahit mag-isa.

Sa labas ng kwarto, muling narinig niya ang tawa ng kambal—maikli, payak, ngunit sapat para ipaalala sa kanya na may dahilan pa para lumaban.

Ngunit sa ilalim ng katahimikan, alam ni Melchor—ang susunod na laban ay hindi laban ng baril o bala. Ito ay laban ng mga araw, ng kakulangan, at ng pananampalatayang unti-unting nauupos sa bawat gabi ng pagod at pag-aalala.

---

Pagod na pagod si Melchor pagpasok ng bahay, dala ang resibo ng kuryente—ang huling bayarin na inasikaso niya buong araw. Ramdam pa rin niya ang init ng araw sa batok, pati ang bigat ng bawat hakbang. Sa mesa, nadatnan niya ang isang lalaking naka-barong—si Kagawad Lito, may hawak na puting sobre.

Kagawad Lito:

Melchor, may sulat para sa’yo. Galing daw sa abogado.

Kinuha niya iyon, nagpasalamat, at dahan-dahang binuksan ang sobre. Sa unang tingin pa lang, parang huminto ang mundo. Summon—utang sa pangalan ng kanyang misis. Hindi niya alam kung iiyak ba siya o tatawa sa pait ng pagkakataon.

Umupo siya, hinawakan ang papel nang mahigpit, saka ibinulsa. Sa isip niya, iisang tanong lang ang umuulit-ulit: Kailan matatapos ’to?

Kasabay ng pilit na ngiting ginawad sa kanyang dalawang anak na tahimik na nag-aaral sa kanilang sala.

---

Mainit ang loob ng barangay hall nang dumating si Melchor. Agad siyang sinalubong ng mga tinging puno ng galit at paninisi. Sa loob, halos mabingi siya sa sabay-sabay na tinig ng mga nagrereklamo.

Babae:

Ang kapal ng mukha mong magpakita rito! Ibalik n’yo ang pera namin!

Lalaki:

Siya mismo ang nanghikayat sa amin! Sabi pa niya, “Walang lugi, tiyak ang tubo.” Eh nasaan na ngayon ang pera namin, ha?

Matandang babae:

Anak, ilang taon kong inipon ’yun! Akala ko makakatulong sa negosyo ng apo ko! Wala na lahat dahil sa asawa mo!

Napayuko si Melchor, mahigpit ang pagkakahawak sa sombrero sa kanyang mga kamay. Parang bawat salitang lumalabas mula sa mga bibig ng mga tao ay tinik na tumatagos sa kanya.

Kapitan:

Tahimik muna kayo. Bigyan natin ng pagkakataon magsalita si Melchor.

Huminga siya nang malalim bago nagsalita.

Melchor:

Kapitan… wala akong alam sa paluwagan na ’yan. Ni hindi ko alam na sumali si… si misis. Pero kung may paraan para makabawi kahit kaunti, gagawin ko.

Agad na sumabat ang isa sa mga nagrereklamo.

Babae:

Gagawa ka raw ng paraan? Eh patay na nga ang asawa mo! Saan ka kukuha ng pambayad, ha? Hindi kami mangmang, Ramos! Gusto naming makuha ang pinaghirapan namin!

Lalaki:

Baka may tinago lang kayong pera! Ilabas n’yo na lang, tapos na tayo!

Tila nabingi si Melchor sa mga salitang iyon. Ang bigat ng sitwasyon ay lalo pang nadagdagan ng hiya at kawalan ng magagawa.

Kapitan:

Tama na. Hindi natin ito masosolusyunan sa sigawan. Pero malinaw, Ramos—may pananagutan kang haharapin. Kailangan nating ayusin ’to sa tamang paraan.

Tahimik na tumango si Melchor. Habang lumalabas siya ng barangay hall, bitbit ang folder ng reklamo, ramdam niya ang mga matang nakasunod—mga matang hindi lang galit, kundi sugatan ng pagkawala ng tiwala.

Ngayon pa lang na kakabayad lamang ni Melchor ng mga bayarin ay may ganitong problema pa siyang haharapin? Hindi alam ni Melchor kung paano pa niya kakayanin ang patong patong na problemang kanyang haharapin?

Hanggang makauwi sa kanilang bahay ay bagsak ang kanyang mga balikat. Tahimik ang buong bahay – walang tao – nasa ekswela marahil ang kanyang mga anak. Umupo siya sa kanilang sofa – pilit na pinapakalma ang sarili sa dami ng kanyang problema. Ngunit sa kanyang isip ay kakayanin niya ang kahit anong pagsubok para sa kanyang mga anak.

Hindi dapat mapagod, hindi dapat tumigil. Kakayanin ko ’to.

Isang paraan ang kanyang naisip, ang pumunta sa kanilang kampo upang itanong kung maari pa ba siyang humiram ng malaking halaga, tutal isa naman siyang sundalo at madali para sa kanila ang maka utang. Alam niyang hindi pa bayad ang nakaraan niyang utang ngunit mainam na na maitanong kung may magagawa pang paraan.

Agad agad niyang tinungo ang kanilang kwarto upang mag-ayos – kailangan niyang maasikaso agad agad ang mga dokumento at maitanong ang posibilidad ng kanyang naisip na paraan.

---

Sa ilalim ng malamig na dutsa, nakayuko si Melchor habang dumadaloy ang tubig sa kanyang matipunong katawan. Pinapahid niya ang sabon sa kanyang mga braso, sa matigas na dibdib, sa balikat pilit inaalis ang lagkit at init ng panahon kasabay ng init tingin ng mga taong nagrereklamo sa baranggay. Bawat kiskis ng palad ay mabigat, mabagal—parang sinusubukang alisin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga alalahanin na bumabalot sa kanya.

“Tatlong daang libo…” bulong niya sa isip, kasabay ng pagbanlaw ng katawan. “Kahit ibenta ko lahat, kulang pa rin. Wala na ring natira sa bangko. Ano pa ba ang pwede kong gawin?”

Huminga siya nang malalim, pinakiramdaman ang tunog ng tubig na tumatama sa sahig. Kinuha niya ang maliit na batyang nakatabi, saka binuhusan ang sarili. Muling naglapat ang palad sa kanyang katawan—sinabon ang kanyang dibdib pababa sa mga masel niya sa tiyan. Kahit hindi nag-eehersisyo ay maganda parin ang kanyang porma. Nagtuloy ang kanyang mga kamay sa kanyang alaga – kinuskos niya ng mabuti ang nakalaylay na tarugo at malalaking bayag.

Kahit ikaw, napapabayaan na kita. Mukhang namimiss mo na rin ang magsaya.

Napangiti siya habang kausap ang sariling kaselanan. Kailan ba siya huling nakapagpalabas? Kailan ba ang huling naserbisyuhan ang kanyang malaking alaga?

Isinandal niya ang noo sa malamig na tiles ng pader. Dumadaloy ang tubig sa kanyang mukha, sumasabay sa mabibigat na buntong-hininga. Hindi niya pansin na unti -unti at marahan na niyang nilalamukos ang kanyang pag-kalalaki. Dama niya ang init ng kanyang katawan – ang kanyang alaga ay unti -unti nang nabubuhay – pagbibigyan niya ang kanyang sariling paglabas ng init – magtanggal ng stress dahil sa kanyang problema.

Pinikit niya ang kanyang mga mata – inalala ang magandang mukha ng kanyang misis ang maiinit na pagsasalo ng kanilang katawan noong nabubuhay pa ito. Kasabay ng munting pagtawag niya sa pangalang ng kanyang asawa ay ang marahan niyang paghimas sa kanyang mahabang kargada.

Melchor:

Ahhhh.. fuck.. shit..

Mahinang ungol niya habang sinasal-sal ang kanyang burat. Hindi na niya maalala kung kailan siya huling nagsalsal – sa dami ng isipin ay malayo sa kanyang isip ang paligayahin ang sarili. Ngayon ay sarap na sarap siya sa kanyang ginagawa – kung meron lamang pwedeng gumawa sa kanya ng ganito ay papatusin niya.

Melchor:

Putang ina…

Napamura siya nang kasabay ng pagsalsal ay nilapirot niya ang kanyang utong.

Melchor:

Haa… fuck… fuck … fuck…

Hindi na napigilan pa ni Melchor ang pagsabog ng init ng kanyang katawan. Halos naka-limang masasagandang putok din siya -at halos bawat putok ay mala-plema ang nilalabas ng kanyang burat – marahil dahil sa dami niyang naibak na tamod.

DADDY?

Biglang nagimbal ang kanyang mundo sa narinig – minulat niya ang kanyang mga mata at tatlong imahe ang kanyang nakita. Si Erick at ang kanyang kambal na anak. Nakatulala ang mga ito at nakanganga dahil sa gulat.

FUCK!!!

Sigaw ng kanyang isip matapos mabilis pa sa alas-kwatro niyang isara ang pinto ng banyong nakalimutan niyang isara.

Tangina! NAKITA NILA AKONG NAG-JAJAKOL!!!

Kabanata 4 - Golden Thrust Protection Agency

Mainit at tahimik ang tanghali sa loob ng kampo. Habang papalapit si Melchor sa gusaling may karatulang Headquarters – 14th Infantry Battalion , ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang. Tangan niya sa kanang kamay ang isang itim na folder—ang opisyal na ulat ng nangyaring ambush sa Sitio Lamitan, Cotabato .

Katatapos lang niyang pirmahan sa finance office ang dokumento ng kanyang loan—isang daang libong piso, ang tanging pag-asa niyang mairaos ang mga bayarin sa bahay. Ngunit mas mabigat pa sa perang iyon ang bitbit niyang papel—ang ulat ng limang kasamahan niyang hindi na nakabalik.

Pagpasok niya sa opisina ni Col. Manuel Dison , bumungad ang amoy ng kape at lumang papel. Nakasalampak ang opisyal sa mesa, may hawak na baso, at binati siya ng seryosong tingin.

Col. Dison:

Ramos. I presume dala mo na ang report tungkol sa Lamitan.

Melchor:

Opo, sir.

Iniabot niya ang folder. Binuksan iyon ng opisyal at sinimulang basahin. Tahimik ang buong silid, tanging kaluskos ng mga pahina ang maririnig. Ilang minuto ang lumipas bago muling nagsalita si Dison.

Col. Dison:

Ang insidenteng ’to, Ramos, ay di na basta isasantabi. Magkakaroon ng full investigation. Mula sa logistics hanggang sa field decision—lahat dadaan sa pagsusuri ng higher command.

Napatigil si Melchor. Alam niya ang ibig sabihin niyon—mga linggong imbestigasyon, mga tanong na paulit-ulit, at mga papel na kailangang ulitin. Ngunit hindi pa roon natatapos ang balita.

Col. Dison:

Isa pa… may rekomendasyon mula sa taas. Ipaparelieve ka muna ng anim na buwan mula sa active duty. Para raw makapagpahinga ka, makapag-ayos ng sarili, lalo na’t sunod-sunod ang nangyari sa’yo.

Parang biglang lumamig ang hangin sa opisina. Dahan-dahang nag-angat ng paningin si Melchor, pilit nilulunok ang bigat sa lalamunan.

Melchor:

Sir, anim na buwan po akong mawawalan ng kita. Alam n’yo naman ang sitwasyon ko sa bahay. Kung puwedeng—

Col. Dison:

Alam ko, Ramos. Pero galing ito sa division headquarters. Wala akong magagawa. Hindi ito parusa, tandaan mo ’yan. Panahon lang para makabawi ka sa sarili mo. Kung ako lang, gusto ko nga ring payagan kang bumalik agad.

Napatungo si Melchor, mariing pinisil ang sumbrerong hawak. Ramdam niya ang paghigpit ng dibdib, hindi dahil sa galit, kundi sa takot—takot sa mga darating na buwan na wala siyang makukuhang sweldo, wala siyang maipapakain sa mga anak.

Col. Dison:

Kumuha ka ng clearance bago umuwi. Magpahinga ka muna sa pamilya mo. Balikan mo ako pagkatapos ng anim na buwan. By then, baka mas maliwanag na ang lahat.

Tumango siya, walang masabi. Habang lumalabas ng opisina, iniwas niyang mapansin ng mga bantay ang pagkakuyom ng kanyang kamao. Sa unang pagkakataon ay maging ang kanyang pagiging sundalo ay wala na ring kasiguraduhan. Ilang dagok pa ang darating?

---

Nakaupo siya sa isang karinderya sa tapat ng kampo—tahimik, abala sa pag-scroll ng kanyang cellphone habang nginunguya ng ngipin ang matigas na dulo ng turon. Malamig na softdrinks ang kanyang katapat, ngunit kahit ang tamis nito ay walang maibsan sa pait ng iniisip. Sa bawat swipe ng daliri, puro mga lumang larawan ng kanyang asawa at mga anak ang bumubungad—mga ngiti na ngayon ay sinisikap niyang ibalik.

Ramos! Ramos! Ramos!

Napalingon si Melchor, bahagyang nabigla. Mula sa kabilang kalsada ay papalapit ang isang lalaking may tikas ng dating sundalo—matangkad, kayumanggi ang kutis, at may kakapalan ang balbas na hindi kayang itago ang guwapong mukha. Naka-itim itong polo at may suot na sunglasses na nakasabit sa dibdib.

Melchor:

Macaraig?

Ngumiti ang lalaki, at agad siyang niyakap sa balikat.

1st Lt. Rafael Macaraig:

Ayos ka lang, pre? Grabe, ilang taon na rin ’no? Akala ko tuluyan ka nang nailipat sa Cotabato.

Melchor:

Hindi na. Na-relieve ako—anim na buwan.

Bahagyang napailing si Macaraig, saka naupo sa tapat ni Melchor. Umorder ito ng kape, saka tumingin sa kanya nang may simpatya.

Macaraig:

Relieved? Bakit, dahil sa Lamitan?

Tumango lang si Melchor, pinisil ang plastik na baso ng softdrinks.

Melchor:

Oo. Gusto raw ng taas na makapagpahinga muna ako. Pero alam mo na… anim na buwan ’yon. Wala akong makukuhang allowance, wala ring sahod. E ’yong ipon namin, ubos na halos.

Macaraig:

Tangina, pare, mabigat ’yan. (umiling siya, saka tumitig kay Melchor nang matagal) Alam mo, baka puwede kitang tulungan kahit papaano.

Melchor:

Ha? Paano?

Macaraig:

Ngayon kasi, nagtatrabaho na ako sa kompanya na ni refer ni Colonel Del Carmen. Driver-Bodyguard Agency ’yon, sa Quezon City. Legit ’to, pare. Mga dati ring sundalo at pulis ang kinukuha. Stable ang kita, at medyo malaki ang kita, sa gwapo mong yan at ganda ng katawan, baka pumaldo ka pre. Puwede kitang irekomenda.

Napatigil si Melchor, tila nagliwanag ng bahagya ang mga mata. Ngunit nagtataka kung bakit kailangan pa nitong banggitin ang kanyang itsura.

Melchor:

Driver-Bodyguard Agency?

Macaraig:

Oo. Mga executive clients, minsan mga politiko, minsan mga private businessmen – mga VVIP. Maayos ang sweldo, may tulog pa. ’Di tulad sa kampo—dito, may buhay ka kahit paano.

Tahimik lang si Melchor, nakatingin sa lamisita. Ang turon ay kalahati na lang, malamig na, ngunit di niya maituloy.

Macaraig:

Kung gusto mo, bukas sama ka sa akin. May bakante raw. Sige na, pare. Kaysa tambay ka ng anim na buwan, sayang naman. Tatapangan mo lang ang sikmura mo pre.

Melchor:

Anong ibig mong sabihi?

Macaraig:

Basta pre, malalaman mo rin. Ano payag ka na?

Dahan-dahang tumango si Melchor, halatang pinag-iisipan ang alok. Sa labas, dumaan ang isang trak ng sundalo, umalingawngaw ang busina nito, at tila saglit siyang natauhan.

Melchor:

Sige… susubukan ko. Wala rin namang mawawala, ’di ba?

Macaraig:

’Yan ang spirit! Ayos ’yan, pre. Bukas, alas-diyes ng umaga, sa gate ng kampo. Ako na bahala magpakilala sa’yo kay Koronel.

Habang paalis si Macaraig, naiwan si Melchor na nakatitig sa basyong plastik ng softdrinks. Tahimik siyang napabuntong-hininga. Sa unang pagkakataon matapos ang mga linggong puro dagok, may maliit na liwanag siyang nasilip—liwanag na baka, sa wakas, magbibigay ng direksyon sa kanya at sa kanyang mga anak.

---

Sa loob ng opisina ng kampo, tahimik na bumungad kay Melchor ang lalaking nasa likod ng malapad na mesa—isang retiradong opisyal na kilalang-kilala sa buong rehiyon: Major Koronel Roberto Del Carmen (Ret.)

. Sa unang tingin pa lang, alam mong sanay ito sa kapangyarihan—matikas pa rin kahit may edad na, may mga guhit ng karanasan sa noo, at mga matang tila hindi basta-basta napapaniwala.

Kasama ni Melchor si 1st Lt. Rafael Macaraig

, ang dati niyang kasamahan sa unit. Matangkad ito, gwapo, at may tindig na parang laging handang bumalik sa serbisyo kahit matagal nang naka-relieve. Sa kabila ng maamo nitong ngiti, bakas pa rin ang tikas ng isang opisyal sa bawat galaw.

Pagpasok nila sa opisina, agad silang sinalubong ng ngiti ng Major Koronel—ngiti na tila magaan, ngunit may kakaibang balak.

Del Carmen:

Ah, ito pala ang sinasabi mong si Ramos. (tumayo, iniabot ang kamay) Magaling raw ’to, sabi ni Rafael. Isa sa mga nakaligtas sa Lamitan ambush, tama?

Magalang na tinanggap ni Melchor ang kamay nito.

Melchor:

Opo, Sir. Isa po ako sa mga nakaligtas. Pasensiya na po, medyo simpleng sundalo lang.

Ngumiti si Del Carmen, mabagal at parang pinag-aaralan siya.

Del Carmen:

Simpleng sundalo, pero buhay. Ibig sabihin, marunong kang lumaban. Ganyan ang mga gusto ko—mga lalaking may tapang, at hindi sumusuko!

Tahimik si Melchor, hindi sigurado kung papuri ba iyon o paanyaya sa isang bagay na hindi niya pa lubos na nauunawaan. Sa gilid, nakangiti lamang si Rafael, tila masaya na muling nagkita sila ng kaibigan.

Del Carmen:

Narinig ko na rin ang tungkol sa sitwasyon mo, Ramos. Mabigat ang pinagdadaanan mo. Pero baka sakaling matulungan ka namin dito. Tama ba, Macaraig?

Rafael:

Opo, Sir. Sabi ko nga kay Ramos, p’wede nating i-refer siya sa opisina ng kompanya ninyo. Sayang naman kung wala siyang gagawin habang naka-relieve.

Tumango ang Major Koronel, saka muling naupo sa upuan. Pinagkrus ang mga daliri at tinitigan si Melchor mula ulo hanggang paa—parang sinusukat ang kakayahan, tibay, at kung hanggang saan siya p’wede.

Del Carmen:

Magaling. Ganyan ang gusto ko—disente, kalmado, at marunong makinig. Alam mo ba, Ramos, kulang yung isang protection agency ko ng mga taong kagaya mo. May disiplina, may lakas ng loob, pero may respeto rin sa awtoridad.

Bahagyang ngumiti si Melchor, pilit na nagpapakita ng pasasalamat.

Melchor:

Kung sakali po, malaking tulong ’yon sa amin ng mga bata. Kahit anong trabaho po, basta marangal.

Tumango si Del Carmen, saka bumaling kay Rafael.

Del Carmen:

Maganda ’yan. Ganito na lang—Rafael, samahan mo si Ramos mamaya sa opisina sa agency- tatawagan ko sila -para maihanda ang dapat ihanda. Sabihin mong ako mismo ang nagrekomenda. Ayusin n’yo ang papeles niya para makapagsimula agad. Siguraduhin mong marunong “sumunod” yan.

Rafael:

Aye, Sir. Salamat po.

Tumayo si Melchor, nagbigay-galang.

Melchor:

Maraming salamat po, Sir. Hindi ko po ito kakalimutan.

Ngumiti si Del Carmen, ngunit sa likod ng ngiting iyon ay may ibang ningning sa mga mata—isang tinging parang hindi lang pagtulong ang layunin.

Del Carmen:

Huwag kang magpasalamat agad, Ramos. Hindi pa tayo nagsisimula.

Paglabas nilang dalawa ni Rafael sa opisina, napansin ni Melchor na kahit nakatalikod na siya, ramdam pa rin niya ang tingin ng Major Koronel mula sa loob—mabigat, mapanuri, at tila may binabalak.

---

Mainit ang hapon nang bumaba sina Melchor at Rafael mula sa motorsiklo sa harap ng isang gusaling halos hindi mapansin sa tabi ng kalsada. Wala itong malaking palatandaan, tanging isang kupas na karatulang kulay ginto ang nakasabit sa itaas ng pinto:

“GOLDEN THRUST PROTECTION AGENCY.”

Binasa ni Melchor nang dahan-dahan ang mga letra, wari’y tinatantya kung anong klaseng lugar ito. Ang pangalan pa lang ay mabigat pakinggan, parang may halong kumpiyansa at panganib. Napatingin siya kay Rafael.

Rafael:

’Wag kang mag-alala, pre. Maayos dito. Marami sa dati nating kasamahan, dito na nagtatrabaho.

Tahimik lang siyang tumango bago sumunod sa kasama. Binuksan ni Rafael ang pinto, at agad silang sinalubong ng malamig na simoy mula sa loob—malinis, maliwanag, at tila kabaligtaran ng itsura sa labas.

Sa unang tingin, akala mo’y opisina ng isang pribadong kompanya: may front desk na gawa sa makintab na kahoy, mga framed certificates sa dingding, at mabangong amoy ng kape at alcohol. Sa likod ng desk ay isang babae—naka-blazer, maayos ang buhok, at nakangiting pormal.

Receptionist:

Good afternoon, sirs. May appointment po kayo?

Sumagot si Rafael, sabay abot ng ilang dokumento.

Rafael:

Refer ni Major Koronel Del Carmen. Para kay Mr. Ramos—applicant.

Agad na nagbago ang ekspresyon ng babae nang marinig ang pangalan ng heneral. Mabilis nitong kinuha ang mga papel, sinilip ang mga ito, saka tumango.

Receptionist:

Sige po, sir. Please fill out this form. Pagkatapos, pumunta na lang kayo sa holding area. May mag-a-assist sa inyo ro’n habang hinihintay ang orientation.

Habang nagsusulat, napatingin si Melchor sa paligid. Sa bandang kanan ng opisina, may makikitang pasilyo—apat na pinto na magkakasunod. Sa bawat pinto ay may nakasulat na label: LEGAL , MEDICAL , TRAINING , at HOLDING AREA .

Tahimik na binasa ni Melchor ang bawat isa, nagtataka kung anong uri ng operasyon ang meron dito. Hindi ito ordinaryong security agency, iyon ang malinaw.

Rafael:

Tara, pre. Dito raw tayo sa dulo.

Tangan ang brown envelope ng mga dokumento, sumunod siya kay Rafael papunta sa holding area. Habang naglalakad, naramdaman niyang unti-unting sumisikip ang dibdib—hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa pakiramdam na muli siyang papasok sa isang mundong hindi niya kilala.

Pagbukas ng pinto ng HOLDING AREA , agad silang sinalubong ng malamlam na liwanag at malamig na hangin. Sa loob ay may tatlong upuang bakal, isang mesa na may mga logbook, at ilang lalaking nakaupo—pare-parehong tahimik, seryoso, at may tindig ng mga sanay sa giyera.

Tumango si Rafael sa kanila, saka umupo sa tabi ni Melchor.

Napansin sila ng isa—matipuno, may ahit na ulo. Tumayo ito at ngumiti kay Rafael.

Lalaki:

Uy, Macaraig! Akala ko bumalik ka na sa serbisyo!

Ngumiti si Rafael , sabay kamayan dito.

Rafael:

Haha, hindi na siguro. Tahimik na buhay na lang. Si Ramos nga pala, bago kong recruit. Matagal ko nang kakilala—magaling ’to.

Tumango ang lalaki, inabot ang kamay ni Melchor.

Lalaki:

Hizon pre

. ’Yung dalawang ’yon, mga bago ko rin—kakarating lang mula Zamboanga. Ayos ’to Macaraig ah, mukhang malaki kikitain nito.

Ang huling saad ang nagpakunot ng noo ni Melchor.

Bakit malaki ang kikitain niya? Tumingin siya sa dalawang lalaki sa gilid, sabay magalang na tumango. Mga dating sundalo rin, halata sa tindig at katahimikan.

Rafael:

Dagdag? Request ng VIP mo?

Hizon:

Oo. Request daw sabi ni Major. Medyo demanding ang VIP ko—pero mukhang malaki magbayad.

Nagkatinginan sina Rafael at Melchor – nagkibit balikat.

Sa labas, may marahang kaluskos ng sapatos—papalapit, mabagal ngunit matatag. Saglit na napatingin si Hizon sa pinto.

Hizon:

Mukhang ito na ’yun.

Receptionist:

Sir Hizon, pasok na po daw kayo sa Medical Room, kayo naman po Sir Macaraig at Ramos, sa Legal po muna.

Sabay sabay silang tumayo at tinungo ang mga kwartong sinabi sa kanila.

Sa likod ng mesa sa loob ng Legal Office, nakaupo ang isang lalaking mataba, may suot na salamin, at may mala-itim na singsing sa daliri. Binuklat nito ang folder ni Melchor at sinipatan ang bawat pahina bago nagsalita.

Abogado:

Hmm… Sergeant Melchor Ramos. Active duty, pero naka-relieve. Maayos ang record mo.

Magaling.

Tumingin ito, kinuha ang isang dokumento at inabot kay Melchor.

Abogado:

Basahin mo muna ’to. Disclosure Agreement. Lahat ng mangyayari sa ahensiyang ito ay confidential . Wala kang puwedeng ikuwento, kahit kanino. Kapag may lumabas na impormasyon, automatic termination—at may karampatang danyos.

Bahagyang kunot-noo si Melchor.

Melchor:

Confidential? Para saan ho ’yon? Security agency lang naman ’to, hindi ba? At ang danyos, isang milyon?

Ngumiti ang abogado, malamig at tipid.

Abogado:

Tama ka.

Security agency lang.

Pero may mga kliyente kaming… sensitibo. Mas mabuting hindi na alamin.

Tumingin si Melchor kay Rafael, na bahagyang tumango.

Rafael:

Pirmahan mo na, pare. Normal lang ’yan sa mga bagong pasok.

Sandaling nag-atubili si Melchor, bago niya dahan-dahang sinulat ang kanyang pangalan sa ilalim ng kasunduan.

Pagkapirma ni Melchor, agad na kinuha ng abogado ang papel at itinuro ang pinto.

Abogado:

Medical room ka na, Sergeant. Standard procedure lang ’yan.

Tumango si Melchor at lumabas ng silid, tinahak ang pasilyo papunta sa Medical Room, habang si Rafael naman ay bumalik sa Holding Area upang maghintay.

Pagpasok ni Melchor sa Medical Room, sinalubong siya ng amoy ng alcohol at malamig na hangin mula sa aircon. Sa loob, naroon ang isang matandang doktor na naka-puting coat, may bahagyang pagkalbo at salamin na nakasabit sa dulo ng ilong.

Doktor:

Upo ka muna, Mr. Ramos.

Tumalima si Melchor habang inaayos ng doktor ang ilang papel. Binuksan nito ang folder na may pangalan niya, saka kinuha ang stethoscope at inilagay sa kanyang dibdib.

Doktor:

Huminga nang malalim… isa pa… ayos.

Sunod nitong sinuri ang mga mata, pulso, at presyon ni Melchor—tahimik, mabilis, at parang sanay sa ganitong proseso.

Bumalik ito sa lamesa nito ay kumuha ng isa pang dokumento. Sinulat ang pangalan ni Melchor saka ito ibinigay sa kanya.

Binasa niya ito, panibagong disclosure agreement – ngunit sa pagkakataong ito – tungkol sa proseso ng medical exam. Hindi na siya nag-isip – pinirmahan na niya agad ang papeles. Nakita niya ang ngiti sa mga labi ng doctor.

Doktor:

Magsimula na tayo ng totoong physical exam.

Nagtaka siya sa sinabi nito. Totoong physical exam?

Doktor:

Mr. Ramos, hubad.

Kabanata 5 - Medical Exam

Tahimik ang loob ng silid—ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tikatik ng ballpen ng doktor habang isinusulat ang ilang tala. Amoy alcohol at lumang papel ang paligid, malamig at walang buhay.

Nakaupo si Melchor sa harap ng matandang doktor na may puting buhok at suot na makapal na salamin. Maingat nitong binasa ang kanyang file, bago bahagyang tumikhim.

Doktor:

Simulan na natin ang totoong physical exam, Mr. Ramos, Hubad.

Melchor:

Hubad po? Kailangan po ba yun?

Doktor:

Normal lang naman ang pag-huhubad sa isang physical exam. Lalo na sa trabahong papasukan mo.

Hindi pumalag pa si Melchor at sinunod na nito ang matandang Doktor. Hinubad niya suot niyang polo-shirt, kasunod ng suot niyang pantalon at sapatos. Tanging ang itim niyang brief ang kanyang itinira.

Lumingon sa kanya ang Doktor at sinipat ang kanyang itsura. Tila ba dismayado ito sa kanyang ayos.

Lumapit ito sa kanya, pinagmasdan ang kanyang pigura mula ulo hanggang paa. Bahagya pa tumigil sa gitna ng kanyang katawan, sa parte ng kanyang alaga.

Doktor:

Maganda ng katawan mo Mr. Ramos, matikas ang tindig, malapad ang mga balikat at matitipuno ang mga dibdib.

Umikot pa ang Doktor sa kanya – sinisipat ang bawat pulgada ng kanyang kahubdan. Sinusuri ang buo niyang pagkatao.

Napa-igtad siya nang maramdaman ang kamay nitong hinihimas ang kanyang likod at balikat. Lalo pa nang lakbayin ng Doktor ang matitipuno niyang dibdib.

Melchor:

Doc, kailangan pa po ba ’to?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 6 - Kontrata

Nakatayo si Melchor sa may bintana ng ikalawang palapag ng kanilang bahay, nakasandal sa lumang poste ng kahoy habang tanaw mula roon ang kanyang mga anak. Sa baba, abala ang kambal sa paglalaro ng mga plastik na sundalo sa sahig, nagtatawanan at nag-aasaran. Si Patrick naman ay tahimik na nagwawalis sa bakuran, tila iniwasan ang ingay ng mga kapatid. Ngunit ang pinakatumatak sa paningin ni Melchor ay si Erick—nakaupo sa isang sulok, yakap ang tuhod, at walang imik. Tila ba ang bawat hangin na dumadaan ay nagdadala ng bigat sa dibdib ng bata.

Napalunok si Melchor. Sa loob ng ilang araw mula nang malaman niya ang operasyon ng Golden Thrust Protection Agency , pilit niyang itinataboy sa isip ang posibilidad na bumalik doon. Pero habang tinitingnan ang kanyang mga anak, lalo na si Erick, unti-unting nabubura ang alinlangan.

Kinuha niya ang cellphone mula sa bulsa. Nakatitig siya sa screen, pangalan ni Rafael

ang mababasa roon , habang mabagal ang tibok ng puso. Ilang ulit niyang pinindot at binawi ang tawag, pilit na nilulunok ang bigat ng pasya.

Hanggang sa tuluyang pinindot ni Melchor ang “Call.”

Sa isip niya, para ito sa mga bata… kahit anong kapalit.

---

Legal Office – Golden Thrust Protection Agency

Nakatitig si Melchor sa dokumentong hawak—isang kontrata na makapal, mabigat sa bawat pahina. Tahimik ang silid, tanging tunog lamang ng wall clock ang naririnig sa pagitan nila ni Rafael , na ngayon ay nakangising nakaupo sa tapat niya. Halata sa mukha ng kaibigan ang tuwa, marahil dahil napapayag din niya si Melchor sa trabahong ilang araw nitong tinatanggihan.

Rafael:

Sabi ko sa ’yo, pre. Hindi mo ’to pagsisisihan. Ligtas ’to… at higit sa lahat, malaki ang kita.

Hindi agad sumagot si Melchor. Tinitigan muna niya ang bawat linya ng dokumento—ang mga salitang tila ginintuan sa pangako pero mabigat sa pakiramdam. Sa tabi niya, ang abogado ng ahensya ay kalmadong nagsalita, habang nakasandal sa upuan at nakasuot ng makintab na salamin.

Abogado:

Mr. Ramos, malinaw naman po siguro. Compensation: 30 Thoussand plus per month. May incentives pa depende sa performance, base sa feedback ng kliyente. Full medical check-up kada buwan. At dahil on-call ang trabaho, may mga panahong wala kayong assignment, pero babayaran pa rin kayo ng base pay.

Tumango si Melchor, bagaman may bakas ng alinlangan sa kanyang mga mata.

Abogado:

Ang mga kliyente po namin ay high-profile—VIPs. Ang serbisyo ay tatagal ng 24 hours hanggang maximum na isang linggo depende sa request ang contract ng client -may karampatang dagdag-bayad. Kasama sa tungkulin ang pagmamaneho, pagbibigay-proteksiyon, at anumang serbisyong hilingin ng kliyente, siguro ay alam mo naman iyon? In addition, syempre hindi naman namin hahayaan na abusuhin kayo ng mga clients. So, your work must include driving ang ang security details – and the “other requests” must be limited to 3 hours only. It will be up to you if you’ll allow extensions beyond this limit upon your clients’ requests. Labas na ang company about that. Only the 3 hours ang within our contract.

Inabot ng abogado ang ballpen. “Bawat kliyente ay may hiwalay na kontrata bago magsimula ang serbisyo. Confidential lahat ng operasyon. Maliwanag po ba, Mr. Ramos?”

Melchor:

Ah, Attorney, Gusto ko lang po maging malinaw yung base pay – ano po yung plus?

Abogado:

Magandang tanong yan. Ang plus ay depende sa kung anong serbisyo ang kaya mong ibigay. You can turn to the last page. Makikita mo dyan sa kaliwa ang mga bagay na pwede/kaya mong gawin para sa kliyente, sa kanan naman ay kung anong pwedeng gawin ng kliyente sa’yo. Eto ang ballpen – markahan mo ang boxes – bawat boxes na may marka ay dagdag na limang libo sa base salary mo.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 7 - Final Interview

Nakatitig lamang si Melchor sa pagkain sa kanyang pinggan—isang mamahaling steak na halatang inihanda nang may pag-aanyaya. Ngunit tila nawalan ito ng lasa sa kanyang paningin. Sa harap niya, nakaupo si Colonel Roberto Del Carmen, kalmadong ngumunguya, bawat galaw ay puno ng awtoridad.

Tahimik ang buong paligid; tanging mahinang tugtog ng piano mula sa sulok ng silid ang bumabasag sa katahimikan. Mabango ang paligid—amoy ng mamahaling alak at tinustang karne—ngunit sa dibdib ni Melchor, puro bigat at kaba ang naroroon. Hindi niya magalaw ang kubyertos sa harap niya; ang mga daliri niya’y nakatukod lamang sa lamesa, naninigas.

Ngumiti ang heneral, bahagyang tumagilid at uminom ng alak. Sa bawat lunok nito ay tila may binabalak, tila may nalalaman na hindi pa niya sinasabi.

Del Carmen:

Kain ka, Ramos. Hindi ko hahayaang magutom – mahaba ang gabi – kakailanganin mo ng lakas. Sadyang nagpaluto ako ng espesyal para sa’yo.

Napatingin si Melchor sa kanya, ngunit hindi pa rin gumalaw. Alam niyang ang bawat salita ng Koronel – ay may laman.

Muling naglagok ng alak si Del Carmen, bago marahang itinabi ang baso. Umupo itong tuwid, saka tumitig nang diretso sa kanya—mata sa mata, walang ngiti, walang emosyon – ngunit puno ng pagnanasa.

Del Carmen:

Simulan na natin ang tunay na dahilan kung bakit kita ipinatawag, Ramos. Sabihin na nating Final Interview.

Matapos sabihin iyon ay agad itong tumayo – ganun din siya. Marahan nitong tinawid ang pagitan ng kanilang dalawa. Nagtapat ang kanilang mga katawan. Sa taas niyang anim na talampakan ay halos kasing laki na niya ang nakatatandang Koronel. Siguro ay magsin-tangkad lamang sila.

Muling gumalabog ang kanyang dibdib – hindi niya alam ang mararamdaman ngayon sa napipintong maganap.

Hinawakan ng Koronel ang magkabila niyang balikat – at pinagmasdan ang kanyang mukha – napabuntong hininga.

Del Carmen:

Sa lahat lahat ng lalaki – ikaw ng pinaka-inasam ko. Ang lakas ng dating mo Ramos. Putang ina.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 8 - Sabik na Koronel

Morley-Empire

Summit Luxury Condo –

Penthouse

Malambot at mabango ang kama kung saan nakahiga si Melchor. Nakalubog ang kanyang likuran sa malambot at puting kutson ng malaking kama. Ang bawat bahagi ng kanyang katawan ay tila nagpapahinga, at ang kaaya-ayang amoy ng mga kumot ay humahalo sa simoy ng malamig na hangin sa silid.

Kahit may nakahandang unan sa kanyang ulo, pinili pa rin niyang ipatong ang dalawang kamay sa likod ng kanyang ulo. Ang posisyon na ito ay naglantad sa matikas niyang dibdib at nagbigay-diin sa bawat linya ng kanyang abs. Ang bahagyang nakataas na braso ay nagpapakita ng kanyang kilikili na mayroong malago at maitim na buhok.

Hubad-baro pa rin siya; ang pula at masikip na brief lamang ang tanging suot, na nagpapainit sa kanyang itsura. Pinaglayo pa niya ang kanyang mga binti bigyan ng espasyo ang kanyang hita. Ramdan niya ang lamig ng aircon sa pagitan ilalim ng kanyang balakang. Nakatitig lamang siya sa Koronel na noon ay lumagok ng kaunting alak sa kopita nito. Hinihintay niya ang susunod na gagawin ng baklang Koronel.

Sa pagitan ng nakatikpop niyang tuhod ay pinapanood niya ang kilos ng lalaki – ang katawan nitong malapad at malakas ngunit sinira na ng katandaan at bisyo.

Tumingin ito sa kanya – ang mga mata ay nalalamlam at halata ang libog sa mga titig. Ngumiti ito – mukha itong manyakis sa bawat lakbay ng tingin nito sa kanyang kabuuan. Tanggap na niya ang kapalaran – tanggap na niya ang sasapitin sa gabing ito at sa mga susunod pa.

Del Carmen:

Putang ina – ang sarap mong tingnan, Ramos.

Tumango siya – tinitigan ang Koronel – inakit. Kinagat pa niya ang kanyang mga labi upang mas lalong ganahan ang matanda.

Kumilos ito, kitang kita niya ang pagpatong nito sa kama at paggapang nito papunta sa kanya- sa pagitan ng kanyang nakabukang hita. Patuloy na lumubog ang kutson sa kanyang tagiliran - nasa kanyang harap na niya ang Koronel – halos na kaibabaw ito sa kanya ngunit ang bigat at salo parin ng mga braso nito sa kanyang tagiliran. Sa lapad ng matanda ay damang dama niya ang mabalahibong binti nito sa kanyang mga hitang nakabuka.

Napatingin siya sa mukha ng Koronel – pinagmamasdan nito ang kanyang mukha – para bang tinatandaan ang bawat detalye. Isang ngiti ang sumilay sa labi nito.

Del Carmen:

Ang gwapo mo Ramos.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 9 - Unang Putok

Morley-Empire

Summit Luxury Condo –

Penthouse

Malapad ang katawang ng gereral na nakalatag ngayon sa kama – nakaringin siya rito habang inaayos ang sarili at hinahanda sa kanyang gagawin.

Simple lang naman ang kanyang misyon sa gabing ito – ang mapaligaya ang kanyang boss na sabik sa kanyang alaga. Ayos lang naman sa kanya – tanggap na man niya ang sasapitin sa gabing iyon – ngunit hindi sa kamay ng kanyang general – ang lalaking buong akala nila’y sintigas ng bakal ngayon ay alipin ng kanyang burat.

Del Carmen:

Romansahin mo ako Ramos.

Naputol ang kanyang malalim na pag-iisip nang muling marinig ang utos ng General – napatingin siya sa lalaking punong puno ng libog sa katawan – naka-abang – sabik na sabik sa kanya.

Ito ang unang beses na roromansahin niya ang kapwa lalaki – hindi siya sanay – hindi niya alam kung paano. Oo hindi naman inosente sa mga makamundong bagay – ngunit sanay siya sa babae – sanay siya makatalik ang kanyang asawa.

Napatingin siya sa general – parang malaking palaka itong nakabukaka sa gitna ng kama – hubad na ang buo nitong katawan. Kitang kita niya ang mabalahibo nitong dibdib – ngunit ahit nitong bulbol – lantad tuloy ang may kaliitan nitong burat na tigas na tigas.

Tangina – parang inahing baboy na nakabukaka.

Nandidiri man wala na siyang takas – kailangang niyang maitawid ang gabi.

Kumilos siya – kumubabaw sa lalaking nakahiga - siya ngayon ang nasa pagitan ng nakabukang mga hita nito. Lalo pang napaangat ang balakang nito nagpumwesto siya at inaangat ang sarili pataas. Malaking lalaki siya kaya – nagtapat parin naman ang kanilang mga mukha.

Tinitigan niya ang matandang general – para itong nagalalambing. Nginitian niya ito ng pilyo na nagpapula sa pisngi nito.

Ang landi ng hayop. Puta!

Sigaw ng kanyang isip habang patuloy na inaakit ang general. Ibinaba niya ang kanyang mukha – nilapat niya ang kanyang mga labi sa nakabukang labi ng general. Sinipsip ang mga labi nitong uhaw sa romansa. Pinasok niya ang kanyang dila sa bibig ng general – ginalugad ang loob niyon – nag hanap ng kalaro – na madali namang nitong nahanap sa mapaglaro rin dila ng matanda.

Mapang-angkin ang bawat lasap ng general sa kanyang mga labi – maalab – maiinit.

Del Carmen:

Putang ina Ramos – ahhhhhhh…

Pinaglakbay niya ang kanyang mga halik mula sa labi hanggang sa tainga ng lalaki – tanging ungol ang kanyang natanggap na tugon lalo na nag kagat-kagatin niya ang tainga ng general.

Romansang asawa – yan ang kanyang ipinadama sa general.

Ipinatong niya ang buong bigat sa malapad na katawan ng lalaki – na tinugunan nito nag mahigpit na yakap sa kanyang katawan.

Damang dama tuloy niya ang paglapat ng kanilang mga alaga – ang gabakal niyang sawa sa matigas nitong senyorita. Ikiniskis pa niya ng madiin ang burat niya rito na talaga namang nagpa-ungol sa matanda ng malakas.

Hindi pa nakuntento ang matanda – gamit ang kanang kamay ay dinukot nito ang kanyang burat sa pagitan nilang dalawa upang salsal-salalin.

Nakakbaliw din talaga ang ginagawa ng general sa kanyang burat – parang kinankantot niya ang kamay nito sa pagitan ng kanilang mga katawan.

Melchor:

Ahhhhh.. ahhhh.. shit.. putang ina mo sir…

Malibog niyang tugon sabay salikop sa bibig nitong nakabuka.

Tangina – ganitong romansa ba?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 10 - Grooming Services

MEN’S ART – Grooming Services – 9:00 AM

Pagpasok ni Melchor sa loob ng spa, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin at amoy ng mga essential oil na kumapit sa paligid. Malambot ang tunog ng musika, at ang liwanag ay may kulay gintong nakapagpaparelaks. Sa likod ng makintab na lamesa, nakaupo ang isang babae na may maayos na ayos ng buhok at nakasuot ng puting uniporme.

Melchor:

Magandang umaga. For Melchor Frederick Ramos—sabi po ng agency, dito raw ako dapat pumunta.

Ngumiti ang receptionist, mabilis na kinumpirma ang pangalan sa computer sa kanyang harapan. Maya-maya’y tumango ito.

Receptionist:

Ah, yes sir, Mr. Ramos. You’re scheduled for a full grooming package.

Itinaas ni Melchor ang tingin sa papel na inabot sa kanya—isang listahan ng mga serbisyong nakasaad: haircut, massage, whole body scrub and skin treatment, manicure, pedicure at maxilian waxing . Napakurap siya, bahagyang napatigagal.

Full package para sa lalaki. Ano ano naman ang mga to?

Hindi niya alam kung matatawa o maiilang. Pero gaya ng dati, pinili niyang manahimik at sumunod.

Tahimik na sumunod si Melchor sa receptionist habang tinatahak nila ang makitid na pasilyo ng spa. Ang bawat hakbang niya’y sinasabayan ng mahinang tunog ng banayad na musika. Sa dulo, binuksan ng babae ang isang pintuan na may nakasulat na “Private Grooming Suite.”

Pagpasok niya, agad niyang napansin ang kakaibang ayos ng silid. Maliwanag ngunit hindi nakakasilaw, may banayad na halimuyak ng pabango sa hangin. Sa gitna ng kuwarto ay may isang maliit na pabilog na entablado, tila isang platapormang ginagamit para sa pagsusukat ng mga damit.

Sa tabi nito ay nakatayo ang isang lalaking nakasuot ng puting long sleeves—maayos ang tikas, at bawat kilos ay kontrolado’t propesyonal. Sa gilid nito ay tatlong lalaking nakasuot ng scrub suit na kulay asul. Nang magtama ang kanilang mga mata, agad na ngumiti ang lalaki, malugod na inilahad ang kamay.

Espesyalista:

Magandang araw, Mr. Ramos. Ako si Dr. Velez—at sila naman ang mga assitant ko. Kami ang bahalang mag-asikaso sa inyo ngayong umaga.

Tahimik lamang si Melchor, pinipilit itago ang kaba habang iniikot ng lalaki ang tingin sa kanya—parang sinusukat mula ulo hanggang paa.

Dr. Velez : Magsimula na tayo, Mr. Ramos?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 11 - Driver Pro-Max

MEN’S ART – Grooming Services – 9:00 AM

Kakatapos lamang maligo ni Melchor; ramdam pa niya ang butil ng tubig na dumadaloy mula sa kanyang buhok patungo sa kanyang leeg. Wala siyang suot ni isang damit habang nakahiga sa malamig na lamesa, ang liwanag ng silid ay banayad. Sa bawat hinga niya ay naririnig ang mahinang ugong ng aircon at ang banayad na tugtog na pampakalma.

Ngunit kabaligtaran ang nararamdaman niya. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa kanyang alaga, pilit tinatago sa kanyang palad ang kanyang malaking sawa. Hindi niya alam kung anong klaseng serbisyo ang susunod o kung ano ang mararamdaman niya kapag nagsimula na. Tahimik siyang tumingin sa kisame, sinusubukang kontrolin ang bilis ng tibok ng kanyang puso.

Makalipas ang ilang sandali, bumukas ang pinto. Pumasok sina Sam at Raf , kapwa nakasuot ng itim na scrub suit at may dalang mga tray na puno ng bote, tuwalya, at mga gamit na pangmasahe. Magaan ang ngiti ng dalawa habang lumapit sa kanya.

Raf:

Good afternoon, sir. Sisimulan na po natin ang body scrub. Start tayo sa likod, sir.

Tumango lamang si Melchor , saka dahan-dahang umayos ng higa—padapa, habang ang kanyang dibdib ay dumadampi sa malamig na ibabaw ng kama. Sa gilid, naririnig niya ang kaluskos ng mga bote at ang mahinang tunog ng takip. Nagsara ang pinto at sumalubong sa kanya ang katahimikan ng silid, tanging tunog na lang ng mahinhing paghinga at ng mga galaw ng dalawang lalaki ang maririnig.

Unang dumampi sa kanyang balat ang malamig na likido, na agad kumalat sa kanyang likod. Naramdaman niya ang marahang paghaplos ng kamay ni Raf—paikot, mabagal, halos may ritmo—na para bang sinasalinan ng bagong buhay ang kanyang pagod na katawan. Maya-maya, sinundan iyon ng magaspang na tuwalyang ikinuskos sa kanyang likod. Ramdam niya ang banayad na hapdi, ngunit kapalit noon ay ang unti-unting paggaan ng kanyang pakiramdam, para bang bawat kuskos ay may kasamang pagtanggal ng dumi sa mga taon ng pagod na buhay.

Hindi tumigil si Raf sa likod. Dumulas pababa ang mga kamay nito sa kanyang mga braso, marahang kinuskos, paikot, at muling binuhusan ng sabon hanggang sa mamuti sa bula. Ang bawat galaw ay maingat ngunit may diin, at sa bawat kusot ng tuwalyang iyon, parang unti-unting nabubura ang lahat ng alinsangan sa kanyang balat.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 12 - Unang Salita

Ramos Residence – 8:00 PM

Pagdating ni Melchor sa kanilang bahay ay alas-otso na ng gabi. Tahimik ang paligid, tanging ilaw sa sala ang nagbibigay-liwanag sa kanilang munting tahanan. Pagbukas niya ng pinto, agad siyang sinalubong ng dalawang kambal na tuwang-tuwang yumakap sa kanya.

Kambal:

Daddy! Ang gwapo mo po!

Napangiti si Melchor at marahang hinaplos ang buhok ng mga ito. Ramdam niya ang saya sa kanilang tinig, ang inosenteng paghanga ng mga bata na matagal na niyang hindi naririnig.

Sa kusina naman, abala ang kanyang panganay na si Patrick, naghahain ng hapunan. Napalingon ito nang marinig ang tawanan ng kambal—at napahinto. Napalapit ito kay Melchor, halatang nagulat.

Patrick:

Dad… ikaw ba ’yan? Ang laki ng pinagbago mo ah.

Ngumiti si Melchor, bahagyang nagkibit-balikat. Hindi niya alam kung paano sasagutin ang sariling anak. Totoo—kahit siya ay halos hindi makilala ang sarili.

Ngunit sa isang sulok ng sala, nakaupo si Erick, tahimik at tulala. Hindi ito lumapit, hindi nagsalita. Tanging mga mata lamang nito ang nakatuon sa kanya, walang emosyon, walang pagkilala—parang may gustong sabihin ngunit hindi kayang bitawan.

Saglit na natigilan si Melchor – napaisip kung paano tutulungan ang kanyang anak maibalik ang dati nitong sigla.

Patrick:

Dad – Kain na po. At kayo kayo – Cedrick at Derick, pati ikaw Erick – kain na.

Naputol ang kanyang malalim na pag-iisip sa ayang iyon ng kanyang panganay – tinungo niya ang lamesa at sinaluhan ang apat na batang uumaasa sa kanilang matibay na ama.

****************** TG: @VincentRey02041988 ******************

Kabanata 13 - Hawak

Ramos Residence – 2:00 PM

Alas-dos ng hapon nang makauwi si Melchor mula sa clinic ng doktor ni Erick. Nakatayo siya sa harap ng salamin na nakakabit sa kahoy nilang cabinet. Pinagmamasdan niya ang sariling anyo—kita ang itim sa ilalim ng mata – halatang napuyat kakaisip sa anak. Bukod doon ay ang isipang abala sa sinabi ng doktor at sa mga iminungkahi nito.

Dahan-dahang huminga siya. Ang galit at inis sa sarili ay sumalpok sa dibdib niya. Marahang nasuntok niya ang aparador. Yumanig ang cabinet at nahulog ang mga malilit na kahon sa ibabaw nito.

Nagkakandarapa siyang pupulin ang mga kahon. Sa gitna ng mga ito, napansin ang isang piraso ng papel—nakasulat ang kanyang pangalan. Hinawakan niya ito nang may pag-aalinlangan.

Melchor : Para sa akin…

Binuksan niya at dahan-dahang binasa. Ang sulat ay huling iniwan ng kanyang asawa bago ito pumanaw. Nasa loob nito ang paliwanag sa dahilan ng mga utang—isang lihim na matagal na niyang hindi alam.

Ipinakita ng sulat na ang pangyayaring iyon ay kaugnay kay Erick. Isang pangyayari ang hindi akalain ni Melchor na nangyari sa anak. Ayon sa sulat, madalas daw ma bully sa eskwelahan ang anak ng isang grupo ng mga lalaki– bagay na wala ni isa sa kanila ang nakakaalam. Ang pang bubully na iyon ay paulit ulit na nangyari – hanggan sa humantong sa sakitan at pananamantala sa kanyang anak. Nagulat na lamang ang kanyang asawa na hindi na nagsasalita si Erick dahil sa trauma.

Ipinahayag sa liham na nagkapataong patong ang mga bayarin bayad sa eskwela, Pagpapagamot sa doktor, at pagkuha ng espesyal na therapy para kay Erick. Lahat ng iyon kahit hindi pa buo ang kwento ng pang-aabuso sa anak. Hindi niya nais na mabunyag sa pamilya o sa sinuman ang nangyari, kaya lihim na hinarap ng asawa ang mga bayarin. Ang lahat ng ito ay ginawa niya para maprotektahan ang anak, upang hindi maramdaman ni Erick ang hiya at dagdag na sakit na dala ng nakaraan.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 14 - Yakap ni Daddy

Ramos Residence – 2:00 AM

Sige lang anak – hawakan mo lang si Daddy.

Kasabay ng malakas ng kabog ng kanyang dibdib ay ang panlalamig ng kanyang palad. Tama ba ang kanyang narinig? Hindi ba guni-guni ang mga salitang lumabas sa labi ng kanyang ama?

Magkahalong kaba at takot ang naramdaman ngayon ni Erick habang nakatingin siya sa kanyang ama. Nakapikit ito subalit hawak ang kanyang kamay na malapit sa garter ng suot nitong salawal. Tinangka kasi niyang hawakan ang alaga nito sa loob ng telang iyon – na sa huli ay hindi niya ginawa.

Pilit niyang ina-alala ang sinabi nito. Totoo bang pinapayagan siya nitong hawakan ang alaga nitong nakatago sa suot nitong boxer briefs? Hindi yata totoong papayag ang kanyang amang gawin niya ang bagay na iyon.

Ngunit mas lalong nalaki ang kanyang mata nang kumilos ang kamay nitong hawak ang kanyang maliit na kamay. Ipinasok nito ang kanyang kamay sa salawal nito.

Una niyang naramdaman ang buhok nito roon –ito ang unang pagkakataon na makakahawak siya nag buhok sa ari ng isang lalaki. Patuloy pang ibinaba ng kanyang ama ang kanyang kamay sa kaselanan nito – doon ay naramdaman niya ang paglapat ng kanyang namamawis na kamay sa balat ng alaga nito.

Whoa…oh…

Hindi siya makapaniwalang nasa kanyang kamay na ang ari ng kanyang ama. Kung noong isang araw lang ay nagtatalo pa sila ng demonyo sa kanyang utak – ngayon ay hawak na niya ang batuta ng kanyang ama. Naramdaman niya ang taba nito – malaki para sa kanyang kamay. Mainit – hindi niya alam kung totoong init ba ang kanyang naramdaman sa burat nito o sadyang nag-init lang ang kanyang katawan. Hawak parin ng kayang ama ang kanyang palad na nakapatong sa burat nito – ay sa isang mosyon ay pinasalikop nito ang katabaan ng burat nito sa bata niyang kamay.

Potek… ang taba ng titi ni Daddy.

Melchor:

ahhhh… sige lang anak.

Erick:

Daddy…

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 15 - Helping Hand

Ramos Residence – 3 AM

Pwede ko po ba makita ang titi mo Daddy?

Halos tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Melchor sa narinig mula sa kanyang anak. Ang kaninang hiling niyang baka magbago pa ang pag-iisip ng kanyang anak ay parang naglahong parang bula.

Erick:

Daddy?

Paano ba niya tutugunin ang hiling na iyon.

Melchor:

Ah.. Erick – yun ba ang gusto mo?

Erick:

Hmmmmm… gusto ko pong makita Daddy – pero kung hindi po pwede…

Melchor:

Kung yun ang gusto mo anak –

Wala siyang nagawa –dahil sa pangamba, mabilis niyang pinagbigyan ang hiling nito ng maramdaman ang napipintong pagkadismaya sa boses ng kanyang anak.

Erick:

Talaga po?

Melchor:

Oo – naman. Eto..

Ikinawit niya ang kanyang daliri sa garter ng kanyang salawal at ibinaba ang harapang bahagi ng kanyang boxer briefs. Dahil sa ginawa niyang iyon ay nalantad sa harapan ng kanyang anak ang kanyang kaselanan.

Kitang-kita niya ang pagkamangha sa mukha nito – ni sa hinagap ay di niya akalain na magpapakita siya ng kaselanan sa sarili niyang anak – pero eto siya ngayon, nakalabas ang sariling burat – na kinikilatis ng kanyang pangalawang anak.

---

Ang titing kanina lang ay inisip niya kung ano ang itsura ay nakalantad na sa harap ni Erick. Para siyang na-engkanto sa nakita. Hindi niya inakalang ganito ito kaganda ang ari ng kanyang ama. Oo- nakita niya ito ng di sinasadya noong nakaraan - pero iba pala ang pakiramdaman kapag nakilatis ito ng malapitan.

Whoa, ang laki ay ang sarap tignan.

Sarap? Potek – bakit ko naisip iyon?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 16 - Assignment No. 1

Ramos Residence – 5 PM

Alas kuwatro ng hapon. Tahimik ang bahay habang abala si Melchor sa kusina. Kakatapos lang niyang ihanda ang hapunan ng mga anak na nasa eskwela pa—isang simpleng sinigang at pritong isda na paborito ng kambal. Maingat niyang isinara ang kalan, saka muling tiningnan ang oras sa relo.

Sa ibabaw ng mesa, nakalapag ang cellphone niya. Nandoon ang mensaheng galing sa agency—ang adres ng una niyang kliyente. Kailangang makarating siya roon bago mag-alas sais ng gabi – mabuti nalang at maagang makaka-uwi ang kanyang panganay at mayroon siyang mapag-iiwanan sa mga mas nakababatang mga anak.

Huminga siya nang malalim, pinupunasan ang mga kamay sa tuwalya. May kakaibang gaan sa dibdib niya ngayon. Mas maaliwalas ang araw, mas magaan ang loob. Habang nag-aayos ng mga pinggan, napangiti siya, naaalala ang umagang nagdaan—ang mga saglit na mas nakipag-usap si Erick, ang ilang beses na lihim na ngiti ng anak sa kanya sa hapag.

Sa mga ngiting iyon, naramdaman ni Melchor ang kaunting ginhawa—parang unti-unting bumabalik ang sigla ng tahanan. Kahit may kahulugan ang mga ngiti ng kanyang anak ay mas nabawasan na ang pagiging bugnutin nito at mapag-isa – bagay na napansin din ng panganay na anak.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 17 - South Luzon sExpressway

South Luzon Expressway

Tutok na tutok si Melchor sa daan ng gabing iyon – kasabayan niya ang mga mabibilis na sasakyang halos lahat ay namamadaling makauwi. Habang abala siya sa pagmamaneho ay abala naman ang kanyang pasaherong manyakin ang kanyang katawan.

General Gonzalo:

Oh, fuck – mukhang malaki ang burat mo Melchor. Siguradong masarap ’to ah.

Sambit ng matanda habang patuloy ang pagpisil pisil nito at paghimas himas sa umbok sa kanyang salawal. Buti na lamang at heavy tinted ang sasakyan kaya’t walang makakakita ng milagrong nagaganap sa loob ng sasakyan.

General Gonzalo:

Ok lang ba?

Tanong ng heneral sa kanya – tinatanong kung pwedeng ilabas ang kanyang alaga.

Melchor:

Kayo napo ang bahala diyan Sir.

Hindi man niya nakikita ay ramdam niya ang saya sa heneral.

Agad nitong pinasok ang kamay sa kanyang pulang salawal. Kinapa ang kanyang burat na tulog pa. Dama niya ang mga daliri nitong pilit inuukilkil ang kanyang tulog pang burat.

Makulit ang kamay ng heneral na gustong mahakop ang kanyang buong pagkalalaki. Napipilitan pa siyang ibuka ang kanyang mga hita para mabigyan ang espasyo ang kamay ng heneral.

General Gonzalo:

Tang-ina. Ang lusog – ang taba – ang init!

Hindi mapigilang mamangha ang kanyang pasahero sa nakapang burat.

Melchor:

Sige lang Sir – ayos ba?

General Gonzalo:

Oo, tangina Melchor!

Walang hiya hiyang dinukot at nilabas ng heneral ang kanyang burat sa kanyang salawal. Ang lamig ng aircon ng sasakyan ay dumampi sa balat ng kanyang burat.

General Gonzalo:

FUCK! Sarap!

Melchor:

Chill ka lang Sir. Mamaya – pasasayahin ka nyan.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 18 - 15th Year Anniversary

Tagaytay Highlands - Terrazzas de Alava

Masayang nakatingin sa kanya ang dalawang bakla sa gilid ng kama - tuwang tuwa ito sa pagpayag niyang makipagtalik sa mga ito. Siya ang magiging handa ng mag ito sa pagdiriwang nito ng anibersaryo. Pero bahala na - ayos na siguro ang 125K na maiuuwi niya sa bahay sa gabing iyon. Totoo nga ang sinabi sa kanya ng kaibigang si Macaraig na tiba-tiba nga sa trabahong ’to. Perp malaki pa ang dapat niyang kitain para mabayaran lahat ng naiwang utang ng asawa, maging ang pagpapagamot sa kanyang anak.

Pancho:

Salamat hon, salamat sa regalo mo, ang hot ni Melchor.

General Gonzalo:

Para sa’yo hon. Talagang masarap yan si Melchor, diba Melchor?

Napatigil siya sa kanyang pag-iisip nang bigla siyang tanungin ng heneral. Kailangan niya nang matinong pag-iisip - kailangan niyang mapasaya ang dalawang ito - sila ang una niyang kliyente at dedepende ang dami ng kanyang susunod na kliyente sa dalawang ito.

Tinitigan niya si Pancho - malagkit - nang-aakit.

Melchor:

Syempre Sir - pasasayahin ko kayo sa gabing ito.

Akit niya sa matanda kasabay ng malagkit na tingin at nang paglabas ng kanyang mahaba at malaking alaga sa ilalim ng makapal na kumot. Sinalsal pa niya ito nang marahan - upang ipagyabang ang haba nito.

Kitang kita niya ang paglaglag ng panga ng matanda sa nakita. Gulat na gulat ito sa laki ng kanyang burat. Napalunok pa ito ng laway na tila ba biglang nauhaw at kinailangan ng tubig maibsan lang ang init sa nanunuyo nitong lalamunan.

Tinanggal na niya nang tuluyan ang kumot na nakatakip sa ibabang parte ng kanyang katawan at ibinuka pa ang kanyang dalawang hita - pinakita ang kabuuan ng kanyang kaharian. Winagayway pa niya ang mahabang burat kasabay ng paghimas himas ng dalawa niyang bola.

Melchor:

Ayos ba sa’yo ’to Sir?

Pancho:

Tangina - ang laki. Shit ang sarap!!!

Bulalas nito nang makita ang kanyang alaga. Halata sa mata nito ang gigil at libog sa kanya. Napatingin naman siya sa isa pang matanda, sa heneral, naghuhubad na ito ng robang sinuot kanina at tanging ang itim na boxer shorts lamang ang itinira.

Marahan itong sumampa sa kama at gumapang patungo sa kanyang tabi. Walang sabi sabi ay siniil nito ang kanyang labi ng mainit na halik. Ang halik nito’y mapang-angkin - dama niya ang agresibong labi nitong sinisipsip ang kanyang mga labi - salit-salitan ang taas at ibabang bahagi ng kanyang labi.

Hindi rin siya tumanggi - bagkus ay nilabanan niya ang halik na iyon at nakipag laplapan na rin siya. Kasabay ng marubdob na halikang iyon ay ang pag-agaw ng heneral sa kanyang burat mula sa kanyang kamay - ito na ngayon ang nagsasalsal sa kanya.

General Gonzalo:

Mukhang libog na libog ka na ah..

Melchor:

Kanina niyo pa ako pinapalibog Sir. Tigas na tigas na ako.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 19 - Double Trouble

Tagaytay Highlands - Terrazzas de Alava

Sa tuwing babarurutin niya ang matanda ay roromansahin naman niya nag batok at tainga nito. Bagay na lalong lumulunod sa matanda sa matinding libog.

Halos mabaliw ito sa pahampas niyang kadyot sa puwet nito. Damang dama niya ang init ng kaloobloobang napapasok ng mataba niyang burat. Hindi man niya kita ay alam niyang tumitirik na ang mga mata nito sa sarap ng kanyang pagkasta sa butas nito.

General Gonzalo:

Pucha – ang sarap ng kantutan niyo.

Napalingon siya sa matandang nagjajakol na rin pala sa upuan nito. Napangiti siya sa isiping pinapanood nito ang sariling nobyong pinapaligaya niya.

Mas lalo siyang naging agresibo – pinalipat niya ng pwesto ang matanda. Pinahiga niya ito ng patagilid – siya naman ay humiga rin ng patagilid sa likuran nito.

Siniksik muli ang burat sa puwet nito at saka umindayog – labas pasok sa butas nito. Dahil sa laking lalaki ni Pancho ay medyo nahirapan pa si Melchor na itanday ang hita nito sa katawan ng matanda. Ngunit determinado siyang mapasaya ang lalaking mapera.

Pancho:

Ughhhhh… ughhh… fuck.. oh… ohhhhhhhh… yeah yeah yeah…

Habang patuloy ang kaniyang pagkasta sa butas ng matanda, ay tinitigan niya ang heneral na nakaupo at tahimik na nagjajakol sa upuan.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 20 - Sumpong

Ramos Residence

Paglabas ni Melchor mula sa banyo, humalo sa malamig na hangin ng kwarto ang init ng naliligo pa lang na katawan. Tanging tuwalya lang ang nakatapis sa kanyang baywang. Pinupunasan pa niya ang mukha nang mapansin niya ang isang pigura sa gilid ng kama.

Napahinto siya.

Nandoon si Erick, nakaupo, bahagyang nakayuko, parang matagal nang naghihintay.

Sandaling nanigas si Melchor. Hindi niya narinig na pumasok ang bata. Hindi rin niya alam kung gaano katagal itong nasa loob.

Bago pa siya makapagsalita, biglang tumayo si Erick at lumapit.

At nang hindi niya inaasahan, niyakap siya nito—mahigpit, diretsong yakap, sa higpit ng pagakakyapos nito ay parang ang tagal na nilang nagkawalay.

Hindi agad nakakilos si Melchor. Nabigla siya sa bigat ng yakap, sa katahimikan ng anak, at sa biglang paglapit nito.

Dahan-dahan niyang tinaas ang kamay, hinaplos ang likod ni Erick.

Melchor:

Anak… bakit? Ano’ng nangyari?

Erick:

Daddy … saan ka ba galing kagabi? Miss na miss na kita daddy…

Melchor:

Alam mo naman na nagtrabaho si Daddy diba? Sinabi ko naman kay kuya Patrick mo na may trabaho si Daddy.

Erick:

Pero sabi niyo po – hindi na kayo aalis?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 21 - His Second-born Son

Ramos Residence – Melchor’s Room

Mababaw lamang ang tulog na kahit pagod na pagod ang kanyang buong katawan, ay hindi pa rin niya magawang tuluyang mahimbing nang tulog. Lalo pa’t nasa gitna ng kanyang dalawang hita, ang kanyang anak na si Erick na pinaglalaruan ang kanyang pagkalalaki.

Pilit niyang ipinikit ang kanyang mga mata, pilit na hinahanap ang kanyang antok, at pilit niyang isina- walang bahala ang magliit na kamay ng kanyang anak na sinasalsal sa kanyang pagkalalaki.

Nagsa-walang kibo siya nang mapangahas na salsalin ng kanyang anak na si Erick ang kanyang burat - maging ang kamay nitong nilalaro din ang kanyang malalaking bola. Tiniis niya ang sensasyon at ang sarap ng ginagawa nito sa kanyang pagkatao.

Ayaw niyang tigasan, ayaw niyang magalit ang kanyang alaga dahil gusto niyang sumuko ang kanyang anak sa ginagawa nito, mapagod at umalis na lang pabalik sa kwarto nito. Ngunit kahit anong gawin niya ay tinatraydor siya ng sarili niyang katawan, ng sarili niyang kalibugan. Hindi niya napigil at naramdaman na lang niyang sing-tigas na ng bakal ang kanyang pagkalalaki.

Mas lalo siyang natigilan ng maramdaman niya ang mumunting nitong labi na lumapat sa kanya kahabaan. Hindi niya akalain na magagawa ng kanyang anak na halikan ang kanyang burat. Ni sa hinagap na hindi niya naisip na ito ang kahahantungan ng kanyang pangalawang anak.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 22 - Teenwolves

Golden Thrust Protection Agency – Lobby Area

Nasa lobby ngayon si Melchor ng Golden Thrust Protection Agency. Malinis ang sahig, malamig ang hangin mula sa aircon, at halos walang tao maliban sa ilang staff na abala sa kanilang mga mesa. Hawak niya ang puting sobre na naglalaman ng resulta ng kanyang medical exam.

Ito ang resulta mula sa unang kliyente niya. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman, pero nang buksan niya ang sobre at makita ang nakasulat, bahagyang gumaan ang dibdib niya. Maayos ang blood test. Wala siyang dapat ikabahala—iyon ang sabi ng papel. Malinis – talagang pinapangalagaan ng agency ang kanilang mga tauhan.

Tinawag siya ng receptionist na nakaupo sa harap, isang babaeng maayos ang postura at pamilyar na ang mukha kay Melchor.

Receptionist:

Sir Melchor, pwede na po kayo.

Lumapit siya sa mesa. Inabutan siya ng babae ng isang folder na may logo ng agency. Makapal, mas mabigat kaysa sa mga karaniwang papeles na natatanggap niya.

Receptionist:

Nandito po ang kontrata para sa susunod n’yong kliyente. Basahin n’yo po nang maigi. May kasama na po diyan ang briefing at lahat ng inaasahan mula sa inyo.

Tango lang ang naisagot ni Melchor, habang maingat na inaabot ang folder. Hindi niya agad binuksan— mas gusto niyang basahin ito nang tahimik sa bahay.

Receptionist:

At isa pa po, Sir Melchor… may susundo po sa inyo na tauhan ng kliyente. Darating po sila sa bahay inyo bukas ng umaga.

Napatingin si Melchor. Hindi siya sanay na sinusundo. Kadalasan, pinapapunta lang sila sa opisina o diretsong sa lugar ng kliyente.

Melchor:

Tauhan? Sa bahay ko pupunta?

Receptionist:

Opo, sir. Sabi po nila, importante raw po na personal kayong makilala. Huwag po kayong mag-alala—nakalista na yung address n’yo sa system. Ipapabatid po nila bago dumating.

Hinawakan niya ang folder nang mas mahigpit.

Melchor:

Sige. Salamat.

Receptionist:

Ingat po kayo, Sir Melchor.

Habang lumalakad siya papunta sa labas ng building, mabigat sa kamay niya ang folder. At mas mabigat sa dibdib ang pakiramdam ng bagong pakikipagsapalaran.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 23 - Celebrity Bluff

Jimenez Residence - Forbes Park

Pumasok siya sa silid.

Una niyang napansin ang malaking kama na may malambot at puting kumot. Tiyak na napakasarap matulog dito. Sa magkabilang gilid, may dalawang ilaw na nagbibigay ginintuang liwanag sa kwarto.

Tahimik ang silid na amoy pabangong pambabae na nanunuot sa kanyang ilong. Sa gilid ay may mga kandila na nakasindi, na nagpabango sa hangin at dagdag sa pagiging romantiko ng silid. Kaaya-aya ang silid - malinis, maganda, at mabago, isang lugar na sadyang ginawa upang bumagay sa napakagandang artista sa kanyang harapan.

Ramdam na ramdam ni Melchor ngayon ang saya at kasabikan sa babae. Hindi araw-araw ay magkakaroon ng pagkakataon ang isang tulad niya na makatikim ng artista – lalo na at ito ay sikat at pinagpapantasyahan ng mga kalalakihan. Tingin palang nito ay tinitigasan na siya.

:

Melchor – tama?

Melchor:

Opo, Ma’am

Shantal:

Okay – lets get this straight – My husband hired you – ’coz he can’t make me happy – well, not the happiness na gusto ko.

Direkta at mapang-akit ang tinig ng artista. Bakit kaya hindi ito mapaligaya ng Senator? Anong problema sa pagitan ng dalawa? Patuloy lamang siya sa pakikinig sa babae.

Shantal:

Hindi ako madaling mapaligaya Melchor – at ang gusto ko ay yung susunod sa “lahat” ng gusto ko. Nagkakaintindihan ba tayo?

Melchor:

Opo – Ma’am Shantal.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 24- Kalikot

Jimenez Residence - Forbes Park

Libog na libog si Melchor habang nakatingin sa halos hubad nang katawang ng babae sa kama. Nasa pagitan siya ng mga hita ng artistang si Shantal -isang maganda ngunit manyak na babaeng mahilig sa burat.

Sa wakas ay malaya na ang dalawang kamay ni Melchor – kanina pa siya pinipigilan ng posas sa kanyang kamay. Ngayon na wala na ang malamig na bakal sa kanyang kamay ay madali na niyang magagawa ang nais. Ang isang kamay niya ay hinihimas ang makinis na hita ng babae habang ang kanyang isang kamay naman ay sinasalsal ang kanyang burat na kanina pa tigas na tigas.

Melchor:

Paano boss? Kantutin na kita?

Shantal:

Putang ina mo Melchor – sige na – magdamag mo akong kastahin!

Iyon lang ang hinintay ni Melchor upang simulan ang kanyang nais. Mabilis siyang pumatong sa babae – hinalikan niya ang labi nito – marubdob – mapang-angkin. Mabilis na naglaro ang kanilang mga dila. And kanyang mga labi naman ay pinagsawa sa malalambot at mapupulang labi ng babae.

Naging mapangahas na rin ang kanyang kamay na ngayon at nilalamas na ang dalawang malalaking suso ng babae – sarap na sarap siya sa mga ungol nito habang pinipiga-piga niya ang kanang dibdib nito gamit ang kanyang malalaking kamay.

Melchor:

Puta… ang sarap mo boss.

Shantal:

ahhhh.. sayong sayo ako Melchor – paligayahin mo ako.. ahhhhhhhh… fuck….

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 25 - Siksik

Ramos Residence – 11:00 AM

Maagang nakauwi si Melchor mula sa kanyang kliyenteng artista – akala niya ay sagad na bente-kwatro oras siyang magtatrabaho – ngunit talagang ang “serbisyo” lang pala niya ang kailangan nito at hindi ang kanyang pagmamaneho – sa totoo lang ay iyon ang karanasan na gustong – gusto niya. Sino ba naman ang aayaw sa ganoon kagandandang kliyente? Jackpot nga kung tutuusin – artista na ang kanyang natira – bayad pa siya.

Papasok pa lang siya ng kanilang bahay ng salubungin na siya ang kanyang ang anak na si Erick. Mag-isa ito dahil sa bahay lang naman ito namamalagi. Ang kanyang tatlong anak ay nasa eskwela at mamayang hapon pa ang uwi ng mga ito. May panahon pa siyang magpahinga kahit ilang oras lang.

Erick:

Daddy dumating ka na! Kagabi pa kita hinahanap eh.

Payakap na pagsalubong sa kanya ng kanyang anak – natuwa naman siya na nagiging masayahin na ang bata – hindi katulad noon na halos hindi na imik. Alam naman niya kung bakit siya hinihintay ng kanyang anak – at tanggap na niya na ganito ang kanyang magiging buhay.

Melchor:

Ah, alam mo naman ang trabaho ni Daddy – walang oras – madalas sa gabi ang duty ko anak.

Erick:

Alam ko naman po iyon eh. Pero nami-miss po kasi kita sobra – hindi po ako makatulog daddy eh.

Melchor:

Akala ko ba napag-usapan na natin ang bagay na iyan.

Erick:

Opo. Pero …

Melchor:

Anak, alam mo naman na may trabaho si Daddy eh. At diba may usapan na tayo?

Pilyong kumindat pa siya sa kanyang anak na alam naman nito ang ibig sabihin.

Erick:

Pero daddy – pwede ko ba makita ang titi mo?

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 26 - Matanglawin

Ramos Residence – Likod Bahay – 1:30 AM

Nakapatong parin si Erick sa pinagpatong patong na tabla sa kanilang likod bahay – pilit na sinisipat ang kanyang kuya Patrick sa loob ng kanilang banyo. Nakatitig siya sa matigas na ari nitong habang nagfi-flex ng masel ang kanyang kuya.

Winagayway pa nito ang sariling ari habang pinagmamasdan ang sarili sa salamin. Ngumiti ang kanyang kuya na para bang niyayabang nito ang sariling katawan – kung tutuusin ay may maipagyayabang naman talaga ang binata. Nagmana ang kanyang kuya sa kanyang amang biniyayaan ng malaki at matabang burat.

Mas lalo niyang pinag-igi ang pagnood sa hubad na lalaki sa banyo – lalo na nang himashimasin ng kanyang kuya Patrick ang kahabaan ng ari nito. Napalunok siya ng laway – hindi niya akalain na susuwertin siya nang ganito ngayong araw.

Hindi niya namalayan na maging ang kanyang kamay ay nasa loob na rin ng kanyang salawal – hinihimas ang noon ay matigas na ring alaga. Sasabayan niya ang pagsasalsal ng kanyang kuya Patrick.

Nasa gitna siya ng pamboboso at pagsasalsal ng mapansin niyang ang biglang paglingon ng kanyang kuya sa kanyang direksyon – biglang lumakas ang kabog ng kanyang dibdib – alam naman niyang hindi siya kita roon ng lalaki ngunit kinabahan pa rin siya.

Naka hinga lamang siya ang maluwag nang bawiin nito ang tingin at nagsimulang maligo – pinanood niya ito habang nagbubuhos ng tubig sa katawan. Kitang kita niya ang mabilis na pagkintab ng katawan nito nang mabasa ng tubig mula sa tumatagas as shower.

Tuwang tuwa siya habang nag sasabon ito ng katawan – lalo na nang sabunin nito ang sariling ari- matagal – halatang nililinis nito iyon ng husto. Maging ang paghihilod nito ay matagal din – malinis sa katawan ang kanyang kuya Patrick. Mas lalo tuloy siyang natakan na matikman ang lalaki.

Sayang – hindi pwede

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 27 - The Three Stooges

425 Wackwack Village – 10:00 PM

Nakasunod si Melchor kay Alexis habang tinatahak nila ang pasilyo papunta sa silid ng bata. Mabagal ang lakad ni Alexis, at sa bawat hakbang ay bahagyang umuuga ang katawan nito. Tahimik ang bahay, tanging boses ng bata ang naririnig.

Alexis:

Ano’ng trabaho mo dati?

Sumagot si Melchor nang maikli, walang pag-iwas, pero walang kuwento.

Melchor:

Sundalo.

Tumango ang bata, parang natuwa.

Alexis:

Ang tapang mo po siguro. Natatakot ka po ba dati?

Melchor:

Sanayan lang.

Huminto sandali si Alexis para makahinga, saka muling nagtanong.

Alexis:

May pamilya po kayo?

Melchor:

Meron. Apat ang anak.

Bahagyang ngumiti ang bata, may lambing ang tono na hindi pilit.

Alexis:

Buti pa sila. May tatay na malakas. Ang daddy ko kasi – iniwan na ako – at si Mommy naman maagang namatay.

Hindi sumagot si Melchor. May dumaan na bigat sa dibdib niya, naalala ang mga gabing niyayakap niya si Erik kapag hindi ito mapalagay. Pareho ang malambing nitong boses at pagsasalita.

Narating nila ang pinto ng silid, at pinihit ni Alexis ang seradura, dahan-dahan, parang sanay na sanay sa mga kaganapan.

Pumasok si Melchor sa binuksang silid, handa nang tingnan ang kliyente. Ngunit agad siyang napahinto. Hindi isa, kundi tatlo pala ang batang naroroon. Si Alexis, at dalawang batang may lahing Tsino, nakatayo sa sulok ng kwarto, tila tahimik pero matalas ang mga mata. Sa taya niya, labing-isa hanggang labing-dalawa ang edad ng dalawa.

Napansin ni Alexis ang bahagyang pagdadalawang-isip ni Melchor. Binanggit nito nang mahinahon.

Alexis:

Nasa kontrata rin po ang dalawa kong kasama.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 28 - 3 in 1

425 Wackwack Village – Hating Gabi

Hindi na malayan ni Melchor ang takbo ng oras - maghahating gabi na pala. Dalawang oras na siyang pinapaligaya ng tatlong batang bakla. At ngayon, sa hiling ni Alexis, ay kakainin ng tatlong ito ang kanyang kaila-ilaliman.

Alexis:

Tulungan ninyo akong itaas ang hita ni Kuya Melchor – kakainin ko ang puwet niya.

Dahan-dahang pinagtulungan ng tatlo ang pagtaas ng kanyang mga hita. Sina Barry at Charlie sa kanyang gilid ay magkatulung na hinila paitaas ang kanyang dalawang hita – samantalang si Alexis naman ay tinulak ang kanyang balakang paitaas.

Ngayon – sa kanyang posisyon ay lantad na lantad ang kanyang buong kailaliman – ang kanyang butas ay nakahain sa tatlong bakla. Lumapit pa sa kanyang balakang si Alexis para maging suporta ng kanyang likod at balakang. Nasa ere na ang kanyang mga paa

Puchang mga bata ’to ang lilibog!

Biglang napasinghap si Melchor sa sumunod na ginawa ni Alexis. Agad nitong sinubusob ang mukha sa pagitan ng kanyang puwet. Diretso ang ilong nito sa kanyang butas. Hindi niya malaman kung anong klaseng sarap ang dulot ng mga labi nito na hinahalik-halikan ang gilid ng kanyang tumbong. Lalo na nang nilabas nito ang dila nito at dinila-dilaan ang butas doon.

Melchor:

ahhhhh… tangina ninyo – ang sarap!!! fuck!

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 29 - A Brother’s Love

Ramos Residence – 7:00 AM

Malamig ang umagang iyon, at mabigat ang pakiramdam ni Patrick pagmulat pa lang ng mga mata. Ramdam niya ang init sa loob ng katawan, mabigat ang ulo, at nanlalata ang mga braso. Hindi niya alam kung bakit mataas ang lagnat niya, pero iniisip niyang baka dahil sa matinding pagod mula sa training kahapon—pagod na hindi niya sinabi sa kanyang ama para hindi na ito mag-alala. Hindi pa ito nakakauwi mula sa trabaho kaya’t alam niyang pagod ito pag-uwi.

Umupo siya sa gilid ng kama, nag-inat, at ramdam ang pagkirot ng katawan. Kahit masama ang pakiramdam, bumangon siya at nagpunta sa kusina. Kailangan niyang maghanda ng pagkain. Trabaho niya ’yun tuwing umaga, lalo na’t wala pa ang kanyang amang nasa trabaho pa ng mga sandaling iyon.

Maagang nagising ang kambal. Tahimik na pumasok sa kusina, naghilamos, at dire-diretsong umupo para kumain. Hindi na niya kailangang utusan; alam na ng mga bata ang routine. Si Patrick ang naglagay ng pandesal at itlog sa plato nila, kahit nanginginig ang kamay sa pagod.

Nasa kalagitnaan ng pagkain ng kambal nang marinig niya ang yabag mula sa kwarto. Bumungad si Erick, bagong gising, nakayuko, tila mabigat din ang mundo sa balikat. Tahimik itong umupo sa hapag at kumuha ng pagkain. Walang salita, pero malinaw ang hiya at pag-iwas ng mga mata.

Pinagmamasdan ni Patrick ang kapatid. Tahimik. Maingat.

Naalala niya ang nangyari kagabi—ang pamboboso nito sa kanya – ang pasilip nito habang siya ay naliligo. Naalala niya kung gaano kalalim ang problema ng kapatid, at kung gaano kabigat ang dinadala nitong hindi niya maintindihan. Kaya’t kahit alam niyang mali – hinayaan niya itong panoorin siya kagabi.

Napabuntong-hininga si Patrick. Masama ang pakiramdam, mataas ang temperatura nang katawan – at mataas din ang kung anong init sa loob ng katawan nitong hindi niya maintindihan kung ano. Napatitig siya sa kapatid na si Erick – may kung anong makamundong naisip na mabilis niyang winaksi sa kanyang isipan.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************

Kabanata 30 - Unang Susi sa Malagim na Lihim

Ramos Residence – Patrick’s Room

Y… yung… burat ko… punasan mo rin…

Y… yung… burat ko… punasan mo rin…

Y… yung… burat ko… punasan mo rin…

Paulit ulit ang mga salitang iyon sa utak ni Erick. Totoo ba? Totoo bang humihiling ang kanyang kuya na punasan niya ang titi nito? Malabong hilingin iyon ng binata – baka ay dahil lang sa taas ng lagnat nito kaya nasasabi ang mga katagang iyon.

Erick:

Kuya? Anong sabi mo?

Patrick:

Yung titi ko – baka pwede mong punasan din? Please Erick.

Erick:

Pero … kuya… hindi…

Hindi niya alam kung paano tatanggi – hindi dahil sa hind niya kaya – pero dahil hindi niya alam kung paano mapipigilan ang sarili sa matinding libog sa sandaling mahawakan niya ang pag-aari ng kanyang kuya Patrick.

Patrick:

Pareho naman tayong lalaki – Erick… please…

Hindi pa rin siya makagalaw – hindi niya alam kun paano tugunin ang hiling ng kanyang kuya.

Patrick:

Kung hindi mo kaya.. ok lang .. huwag na lang..

Tinangka nitong takpan ang sarili ng kumot – ngunit maagap niyang napigilan ang kamay ng kanyang kuya.

Erick:

Kuya Patrick – sandali –

Mabilis niyang pigil sa kanyang kuya.

Erick:

Pero – baka mahawakan ko ang titi mo, ayos lang ba?

Patrick:

Sige lang, Erick.

******************** TG: @VincentRey02041988 ********************