WARNING

️⚠️

Disclaimer ⚠️

This story is a work of fiction and is intended for mature audiences only. It contains themes of bromance, emotional intimacy, and scenes of a sexual nature that may not be suitable for all readers. Reader discretion is strongly advised.

All characters, events, places, and scenarios are entirely fictional and are not meant to reflect real people or actual events. Any similarities to actual persons, living or dead, are purely coincidental.

This story may include spelling or grammatical errors, which are part of the creative process and not intentional misinformation. If you are sensitive to topics involving intimacy, identity, emotional struggles, or sexual content, please proceed with caution or refrain from reading.

All artworks, images, or media used are either owned by the author, used with permission, or belong to their rightful owners. No copyright infringement is intended.

This content is meant for entertainment and self-expression.

Read responsibly.

Kapitulo Uno

WARNING: This chapter and subsequent chapters contain explicit content and mature themes (e.g., strong language, violence, sexual themes). Reader discretion is advised.

[ David’s POV ]

Alas singko na pala ng hapon nang mapatingin ako sa orasan. Unti-unti nang dumidilim ang kalangitan sa labas, at nagsisimula nang umihip ang malamig na simoy ng hangin mula sa bukang-liwayway. Hindi ko man lang namalayang lumipas ang oras—dalawang oras na pala akong nakatutok sa pagbabasa ng declamation piece ko, halos hindi na ako kumilos mula nang maupo sa mesa.

“Ang buhay ng tao’y gaya ng isang akdang inihahandog sa entablado…”

Paulit-ulit kong sinasambit ang unang linya, sinusubukang iparamdam ang bigat ng bawat salita. 

Late na ng sinabi sa akin ni Ma’am Santos na ako ang magiging representative ng Grade 9 para sa Festival of Talent. Mahigit dalawang linggo lang ang binigay sa akin para maghanda. Noong una, gusto kong tumanggi—ang dami kong kailangang isaulo, at kailangan pang tumama ang emosyon at pagbigkas sa bawat linya. Para akong sinubsob sa isang mundong hindi ko naman pinili. 

Pero habang tumatagal ang pag-eensayo, unti-unti ring nawawala ang kaba ko. Parang nawawala sa isip ko ang audience, at naririnig ko na lang ang tinig ng persona sa piyesa. 

Nagiging ako na siya, at siya ay nagiging akin.

Malaki ang naging tulong nina Nanay at Ate dahil tuwing gabi, sila ang nakikinig sa bawat ensayo ko. Kapag may mali akong bigkas o kulang sa emosyon, hindi sila nag-aatubiling itama ako. Kahit pagod na pagod na si Nanay galing sa pagtuturo, binibigyan niya parin ako ng panahon na makapag ensayo sa harapan niya bago matulog.

“Mas lakasan mo ang boses mo sa parteng ’yan, David,” paalala ni Ate noong isang gabi, habang nakaupo sa silyang kahoy sa may bintana.   “Dapat ramdam ng audience ’yung galit ng tauhan. Hindi ’yung parang nagbabasa ka lang ng grocery list.”

Tumango ako at inulit ang linya, ngayon ay mas malakas at may kapangyarihan. Pinaramdam ko ang galit, pinaramdam ko ang sakit.

“Tumingin ka sa kanila, huwag sa papel,” dagdag naman ni Nanay, seryosong nakasandal sa sofa. Ang mukha niya ay may halimuyak ng pagod, pero ang mga mata ay nagniningning sa pag-aalala. “Ang mata ang bintana ng emosyon. Kapag nakatingin ka sa audience, mahuhypnotize mo sila. Kailangan nilang maniwala sa’yo, anak. Kailangan nilang maramdaman na totoo ang sinasabi mo.”

Dahil sa kanila, mas naging kumpiyansa ako sa sarili ko. Pakiramdam ko, handa na akong humarap sa entablado. Pero sa totoo lang, kahit handa na ako sa piyesa, may kaba pa rin sa tiyan ko—’yung kaba na hindi mawala kahit anong gawin ko.

Kabababa ko lang ng piyesa nang marinig ko ang pagbukas ng gate.

Kreek…

‘Sino kaya?’  bulong ko sa sarili, habang inilalapag ang papel sa mesa. Tiningnan ko ang relo—5:15 PM. Maaga pa para umuwi si Nanay, pero sino pa bang magbubukas ng gate?

Ilang segundo lang ang lumipas ay bumukas ang pinto ng bahay.

“Nay!” nakangiti kong bati, agad na tumayo para siya ay salubungin.

Napatingin si Nanay sa akin at gumanti ng ngiti kahit halatang pagod ang mga mata. Ang uniporme niyang puti ay may konting gusot na, at ang ID lace niya ay nakalugay-lugay na sa leeg. Mukhang isang araw na naman ng pagtuturo ang natapos—isang araw na puno ng mga estudyanteng maiingay, papel na kailangang i-check, at lesson plan na kailangang tapusin.

“Tapos ka na mag-practice?” tanong niya, habang inaalis ang ID at inilalapag sa lamesang pwesto malapit sa pader. Ang boses niya ay may halong pagod, pero may lambing pa rin.

“Opo, Nay. Paulit-ulit ko pong inensayo ’yung parteng may monologue. ’Yung pinaka-emotional na part.”

“Talaga?” Aniya, kumukuha na ng tsinelas na pambahay. Ang paa niya ay namumula sa sapatos na suot niya buong araw. “Sige nga, mukhang malaki na ang ipinagbago mula noong huli kitang pinakinggan noong Miyerkules. Parang may iba sa’yo ngayon, anak.”“

Napangiti ako, bahagyang nahiya. Parang nabasa niya ang pagbabago sa akin. “Feeling ko po, handa na ako, Nay. Parang…parang ready na akong humarap sa tao.”

Lumapit siya at marahang tinapik ang balikat ko. Hindi lang tapik ang ginawa niya—pinisil niya iyon, para bang sinasabing “Kaya mo ’yan.” Ang init ng palad niya ay dumaloy sa katawan ko, isang bagay na familiar at comforting. 

“Hindi lang ‘feeling’ ’yan, anak. Alam kong handa ka na. Nakita ko kung gaano ka nagsikap nitong mga nakaraang linggo. Pati nga si Tatay, tuwing tinetext ko sa trabaho, sinasabi kong nagpra-practice ka. Proud kami sa’yo, David. Sobrang proud kami sa bunso namin.”

Dumiretso kaagad si Nanay sa kwarto para magpalit ng damit. “Magbibihis lang ako, David. Mamaya tayo magkuwentuhan habang naghahanda ng hapunan,” sabi niya habang nakangiti, “Gusto kong malaman kung ano na ang nangyari sa pag pa-practice mo ngayon.” bago isara ang pinto.

“Sige po, Nay,” sagot ko, naiwan sa sala na may bigat sa dibdib.

Tahimik ko siyang pinagmasdan hanggang sa makapasok siya sa kwarto. Iba talaga si Nanay. Kahit gaano siya kaabala sa eskwelahan na pinagtuturuan at halos buong araw siyang nagtuturo hindi niya nakakalimutang gampanan ang pagiging ina sa amin. Pag-uwi niya, kami naman ang inaasikaso niya. Nagluluto pa rin siya, nagtatanong kung kumusta ang araw namin, at sinisiguro na maayos kaming lahat.

Hindi namin kailanman naramdaman na napapabayaan niya kami. Kung may superpower man si Nanay, ’yun ay ang pagiging present sa lahat ng oras kahit pagod na pagod na siya. Ang pagiging ina niya ay hindi nauubos, parang walang katapusang ilog ng pagmamahal.

Habang nagpapahinga siya sa kwarto, tinapos ko naman ang ilang pinggang naiwan sa lababo. Hindi pa ako gaanong nakakatagal sa paghuhugas nang marinig ko ang pamilyar na tunog ng motorsiklo na huminto sa labas.

Vroom… vroom… tapos tick, tick, tick ng makina.

Napangiti ako. Hindi na kailangang hulaan pa kung sino ang dumating. Alam ko na agad—ang boses ng makina na ’yun ay nakatanim na sa memorya ko mula pa noong bata ako.

“Bunso!”

Boses pa lang niya ay alam ko nang si Tatay iyon. Dali-dali kong pinunasan ang basa kong mga kamay sa tuwalyang nakasabit sa kusina bago halos patakbong lumabas ng bahay. Ang saya-saya ko na makita siya.

“Tay!” masaya kong bati habang sinalubong siya sa may bakuran. Ang hangin ay may halong alikabok mula sa kalsada, pero amoy na amoy ko ang presensya niya.

Pagkababa niya ng motorsiklo ay agad siyang ngumiti. Ang kulay asul na uniporme niya ay may konting alikabok mula sa biyahe, pero ang mga mata niya ay nagniningning. “O, kumusta ang bunso ko?” tanong niya habang tinatanggal ang helmet, ang buhok niya ay basang-basa ng pawis sa noo. “Mukhang may ginagawa kang importante, ah?”

“Ayos lang, Tay. Kakapractice ko lang para sa declamation contest ko. Kanina ko pa nga inuulit-ulit ko ’yung mga linya na mahirap i-deliver. Minsan nabubulol na ako.”

“Talaga?” Nagningning ang mga mata niya. “Narinig ko nga sa Nanay mo noong isang araw na ikaw raw ang magre-represent sa grade level ninyo. Representative ka na pala ngayon, Bunso. Parang kailan lang karga pa kita ngayon binatang binata kana talaga.”

“Opo. Sa Lunes na po ang contest. Ganon na nga po siguro Tay at tumatanda narin po kayo.”

Lumapit siya at marahang ginulo ang buhok ko—’yung klaseng gulo na pampagalit sa akin dati, ngayon ay pampalambing na. Parang gusto niyang bawiin ang mga araw na hindi kami magkasama. “Kaya mo ’yan. Alam kong hindi ka pipiliin ng teacher mo kung hindi ka magaling. Pinagkatiwalaan ka nila, ’di ba? Ibig sabihin, may tiwala sila sa kakayahan mo. At alam nilang kaya mo”

Napakamot na lang ako sa batok at napangiti. “Sana nga po, Tay. Sana hindi ko sila mabigo.”

“Huwag ‘sana’,” natatawa niyang sabi, sabay tapik sa balikat ko. “Magtiwala ka sa sarili mo. Nagpraktis ka naman, hindi ba?”

“Opo, araw-araw po. Kahit sa tricycle, iniisip ko ’yung mga linya. Tapos minsan naman kapag naliligo po ako. O ka nag iigib sa poso”

“Eh, ayun naman pala. Ang importante anak, ibigay mo ang best mo. Panalo ka man o hindi, proud na proud na kami ng Nanay mo sayo. Basta wag mong kalimutan, ang pagkatalo ay pagkakataon para matuto. Ang panalo naman, responsibilidad para magpatuloy. Pero sa case mo, panalo ka na sa amin kahit anong mangyari.”

Hindi ko namalayang mas lalo pala akong ngumiti. Hindi ko alam kung dahil ba sa sinabi niya o dahil sa wakas ay kumpleto na naman kaming pamilya sa bahay, kahit sandali lang. Dahil sa trabaho niya bilang pulis sa kabilang bayan, madalang lang talaga siyang makauwi. Kadalasan ay tuwing weekend lang namin siya nakakasama. Kapag minalas naman at may operation, inaabot pa ng dalawang linggo bago namin siya muling makita.

Mula sa kwarto ay narinig ko ang gulat na sigaw ni Nanay.

“Naku! Ano ba naman ’yan!”

Napailing na lang ako at napangiti. Mukhang nagulat na naman siya sa kung ano mang kalokohan ni Tatay. Sanay na rin ako sa ganoong tagpo nilang dalawa. Halos sa tuwing umuuwi si Tatay, lagi na lang may paraan siya para biruin si Nanay, para lang mapatawa ito pagkatapos ng pagod sa buong araw. ’Yung love language nila—pangaasar at lambing.

Hindi rin nagtagal ay bumukas na naman ang gate.

Kreek…

“Si Ate at Kuya na siguro,” bulong ko sa sarili, pabalik na sa kusina para tapusin ang paghuhugas.

Tama nga ang hinala ko. Sabay silang pumasok sa bahay, kapwa mukhang pagod mula sa maghapong klase. Si Ate, na Grade 12 SHS student, ay may bitbit na makapal na libro at folder. Si Kuya naman, second year college, ay may dala-dalang laptop bag.

“Hi,” maikling bati ni Kuya habang dumaraan, ang boses niya ay bahagyang pagod pero may init pa rin.

“Welcome home, Kuya,” sagot ko.

Ngumiti lang siya ’yung tipong ngiting pampalubag-loob kahit pagod bago dumiretso sa kwarto. Mukhang gusto na muna niyang magpahinga bago kumain. Si Ate naman ay ibinagsak ang bag sa tabi ng sofa at napaupo habang isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan. Ang paghinga niya ay parang galing sa marathon.

“Grabe… nakakapagod ang araw na ’to,” reklamo niya, pinupunasan ang noo gamit ang manggas ng uniporme. “Parang gusto ko na lang matulog ng isang linggo.”

Lumapit ako at naupo sa tabi niya. “Ang dami na naman bang activities, Ate?”

“Huwag mo nang itanong,” natatawa niyang sagot, ngunit may halong pagod. “Research paper, defense, tapos may upcoming pa na exam. Parang hindi na ako tao, David. Para na akong robot. I hate my life. Pero… ikaw? Kumusta ang practice?”

Napangiti ako. “Okay naman. Tapos na ako kanina. Pinakinggan ko ulit ’yung sarili ko sa recording. Parang may kulang pa rin, pero okay na. Halos buong maghapon din akong nagsasalita mag-isa.”

“Tingnan mo nga. Ilang araw na lang, declamation contest mo na. Ang bilis ng oras, no?”

“Tatlong tulog na lang,” sabi ko habang napatingin sa kisame, para bang doon nakasulat ang petsa. “Parang kailan lang pinapasok ako ni Ma’am Santos sa faculty room para sabihin na ako ’yung representative. Tapos hindi ko na namamalayan na mag tatanghal na ako sa maraming tao.”

Bigla kong naramdaman ang kakaibang kaba sa dibdib ko parang may humahapdi na maliit na sugat. Sa Lunes na ang kompetisyon. Pagkatapos ng mahigit dalawang linggong paghahanda, malapit ko nang maipakita ang lahat ng pinaghirapan ko.

Pero kasabay ng kaba ay may excitement din. Parang first time kong sasakay ng roller coaster magkahalong takot at saya. ’Yung feeling na gusto mong tumakbo palayo pero kailangan mo rin tumakbo pabalik. Nakakapagod pero marami akong natutunan.

“Kabado ka?” tanong ni Ate, na para bang nababasa niya ang iniisip ko. Ang mga mata niya ay matalas ang pakiramdam, parang alam na alam niya kung ano ang nararamdaman ko.

“Konti lang,” aminado kong sagot, pinipilit na kumalma. “Pero mas excited ako, Ate. Parang… parang gusto ko nang ma-experience ’yung feeling ng nasa stage. Yung parang isa kang artista na maraming nanonood sayo.”

“Bakit naman?”

Napangiti ako bago sumandal sa sofa, ang mga mata ko ay nakatitig sa bintana kung saan unti-unti nang nagiging kahel ang kalangitan. “Ewan ko. Masaya lang ako na nabigyan ako ng pagkakataon. Manalo man o matalo, okay lang. Ang importante, may matututunan ako. Experience na rin ’to, ’di ba? At saka… gusto kong ipakita kay Nanay, Tatay at sa adviser ko na worth it ’yung pagtitiwala nila. Na hindi sayang ’yung effort nila sa akin.”

Ngumiti si Ate ’yung ngiting may halong pagmamalaki at marahang tinapik ang balikat ko. “’Yan ang tamang mindset. Basta ibigay mo lang ang best mo, Bunso. Kami nina Nanay at Tatay, proud na agad sa’yo kahit anong mangyari. At kahit matalo ka, alam naming ginawa mo ang best mo. ’Yun lang ang importante.”

Napatingin ako sa kanya at napangiti rin. Totoo nga siguro ang sinasabi nila mas gumagaan ang pakiramdam kapag alam mong may mga taong naniniwala sa’yo. Anuman ang maging resulta sa Lunes, alam kong hindi masasayang ang lahat ng oras at pagod na inilaan ko sa paghahanda.

Matapos ang ilang minutong kuwentuhan, tumayo na rin si Ate. “Maliligo muna ako. Ang lagkit na ng pakiramdam ko, para akong nilapitan ng limang tao sa tricycle,” natatawa niyang sabi habang bitbit ang bag papunta sa kwarto. “Saka mamaya nalang natin ituloy yung kwento. Practice narin tayo pagkatapos.”

“Sige, Ate,” sagot ko.

Ako naman ay dumiretso sa kusina para maghain ng hapunan. Isa-isang inilabas ko ang mga plato, baso, at kubyertos mula sa kabinet. Hindi nagtagal ay lumabas din si Nanay sa kwarto, ngayon ay nakapambahay na ’yung simpleng daster na paborito niyang suotin, ’yung may floral pattern na medyo faded.

“Naku, nagsimula ka na pala, anak,” sabi niya, agad na kumuha ng kubyertos para tumulong. “Sana tinawag mo ako. Teka tulungan na kita.”

“Opo, Nay. Konti na lang po. Saka alam kong kailangan niyo po magpahinga.”

“Ay sus naman ang bunso namin. Halika, tulungan na kita para maka kain narin tayo.”

Tahimik kaming nag-ayos ng hapag. Sanay na kaming magtulungan sa mga gawaing bahay kaya halos hindi na namin kailangang mag-usap. May ritmo na kami—ako ang naglalagay ng baso, siya ang nag-aayos ng plato; ako ang kumukuha ng kubyertos, siya ang naglalatag ng placemat. Ilang sandali pa ay handa na ang lahat.

“Tayo na! Kakain na!” malakas na tawag ni Nanay, may halong pagkanta sa boses.

Isa-isang lumabas sina Tatay, Kuya, at Ate. Sabay-sabay kaming naupo sa mesa, ang aming hapag ay simple pero puno ng init. Adobong luto ni Nanay ang ulam, ’yung manok na may konting sabaw, ’yung paborito naming lahat. May kasamang kanin na mainit-init pa, at sabaw na tama lang ang timpla.

“Tayo muna’y magdasal,” paalala ni Tatay, seryoso ang tono.

Lahat kami ay yumuko at tahimik na nagpasalamat. Ang dasal namin ay simple—pasasalamat sa pagkain, sa panibagong araw na magkakasama, at sa kaligtasan ni Tatay sa trabaho. Lagi naming idinadagdag ’yun—na sana ligtas siya palagi. Pagkatapos ng dasal ay isa-isa na kaming nagsandok ng kanin at ulam.

Habang kumakain, si Tatay ang unang bumasag sa katahimikan. “Kumusta naman ang araw n’yo, mga anak?” tanong niya habang sumusubo ng kanin, ang mga mata niya ay nag-iikot sa bawat isa sa amin, naghahanap ng kwento.

“Ayos lang po,” sagot ni Ate, habang kinukuha ang malambot na bahagi ng manok. “Lately ang dami na pong binibigay sa amin na projects at activities. Meron pong reporting tapos minsan long quiz. Pero kaya naman po. Sinusubukan ko naman i-balance ’yung acads at ’yung mga extra curricular na sinasalihan ko.”

“Ako rin, Pa,” dagdag ni Kuya, ang tinig niya ay mas malakas na ngayon kaysa kanina. “Sunod-sunod ang projects. Pero buti na lang tapos na ’yung isa kahapon. Isang problemang nabura sa listahan. Nakakaya pa naman po. Kakayanin.”

Napatingin naman siya sa akin. “Ikaw, Bunso? Kumusta ang paghahanda mo?”

Ngumiti ako bago sumagot, nilunok ko muna ang kinakain ko. “Okay naman po, Tay. Tapos na po akong mag-practice kanina. Pinakingnan ko ’yung recording ng sarili ko. May mga parts pa na kailangan kong ayusin, pero overall, okay na.”

“Ilang tulong na lang ba?” tanong niya, naalala niya ang sinabi ko kanina.

“Sa Lunes na po. So, tatlo na lang Tay..”

“Kinakabahan ka ba?”

“Kaunti lang po,” natatawa kong sagot, para lang hindi halatang kinakabahan talaga ako. “Mas excited po ako kaysa sa kinakabahan. Gusto ko na nga po mag present eh.”

Napangiti si Tatay.

“’Yan ang gusto kong marinig. Basta gawin mo lang ang lahat ng makakaya mo. ’Yun lang ang mahalaga. At alam mo, Bunso, kahit noon pa man, alam kong espesyal ka. Nakikita ko ’yun sa’yo. Kaya nga sobrang saya namin ng nanay mo noong isilang ka na niya.”

Tahimik akong tumango. Habang nakatingin sa kanilang lahat—si Nanay, Tatay, si Ate, at si Kuya —napagtanto kong sobrang swerte ko na magkaroon ng ganitong pamilya. Matagal na rin pala kaming hindi nakapagsasalo nang ganito. Siguro nga, namiss lang namin ang simpleng hapunan na kumpleto kaming pamilya. Dahil bihira lang mangyari ang ganitong pagkakataon lalo na at may kaniya-kaniya na kaming responsibilidad.

Pagkatapos naming kumain, nauna ng magpaalam sina nanay at tatay sa amin. Alam naming pagod sila sa trabaho kaya kami na ang nagkusa na magligpit ng pinagkainan.

“Ako na sa paghuhugas,” presenta ni Ate habang kinukuha ang mga plato, “Para naman makapagpahinga si nanay. Saka pampalipas oras ko narin ito bago mag review ulit. Syempre tutulong kayo diba?”

“Oo naman, Ate,” sabi ko. “Kami na ni Kuya ang iigib.”

“Ayon! Salamat bunso.”

Kinuha namin ang mga walang lamang galon sa may sulok. Dalawa ang bitbit ni Kuya at isa naman ang sa akin. Pang-inom at panghugas na rin ang iigibin namin. Kinuha ko ang flashlight na nakasabit malapit sa pintuan bago kami lumabas ng bahay. Ang labas ay madilim.

“Tara na, Bunso,” aya ni Kuya. “Madilim na sa labas. Saka kailangan natin maagang makauwi.”

Tahimik kaming naglakad papunta sa poso. Malapit lang naman iyon sa amin—wala pang isang minuto ang lalakarin kung normal ang bilis. Pero ngayong gabi, parang mas mahaba ang daan.

Madilim na ang paligid. Iilan pa lamang ang mga streetlight sa aming barangay, at malalayo ang pagitan ng bawat isa kaya hindi sapat ang liwanag nito. Tanging ang ilaw ng flashlight at ang malamlam na sinag ng buwan ang nagsisilbing gabay namin habang tinatahak ang makitid na daan. Ang hangin ay malamig pero ramdam ang presko lalo na kapag dumampi ito sa iyong balat.

Pagdating namin sa poso, bumungad agad sa amin ang mahabang pila ng mga taong naghihintay ng kanilang turno.

“Kapag minamalas ka nga naman. Ang haba na naman ng pila,” mahinang sabi ko habang napapakamot sa ulo. “Parang lagi nalang ganito gabi-gabi.”

“Hindi ka pa ba nasasanay?,” sagot ni Kuya, ang boses niya ay kalmado. “Alam mo naman na kaya sila gabi nag iigib ay para magamit nila kinabuksan lalo na yung mga may trabaho o pasok sa eskwela. Less hassle narin yon. Kahit na pagod buong araw, titiisin mo para may magamit lang. Maghintay na lang tayo. May dala ka bang libro o cellphone?”

“Wala po, Kuya. Biglaan kasi ’yung pag-alis natin. Saka nagmamadali narin ako. Ito na nga lang flashlight yung nahablot ko. Hind ko narin naisip na magbitbit pa.”

Tumango siya at pumuwesto kami sa dulo ng pila. Inilapag namin ang mga galon at naghintay. Mukhang matatagalan pa bago kami makapag-igib—mga limang tao pa ang nasa unahan namin. Pero okay lang, bonding time na rin namin ni Kuya.

Habang naghihintay, napansin kong may malaking puno ng mangga sa gilid ng poso. Doon muna ako naupo para magpalipas ng oras. Si Kuya naman ay nakipagkuwentuhan sa ilan niyang mga kaibigan na naroon din—mga kapitbahay naming nasa kolehiyo rin. Naririnig ko silang tumatawa, nagkukuwentuhan tungkol sa professors at mga kagrupo.

Tahimik kong pinagmasdan ang paligid. May mga batang naghahabulan malapit doon, may mga matatandang nagkukuwentuhan habang naghihintay, at paminsan-minsan ay maririnig ang langitngit ng poso sa tuwing may nag-iigib ng tubig.

Habang abala akong pinagmamasdan ang mga tao, bigla kong naramdaman ang marahang kalabit sa aking balikat.

Thump.

Napakunot-noo ako. “Sino ’yan?” mahina kong tawag habang lumilingon.

Wala.

Napatingin ako sa kanan, saka sa kaliwa. Wala namang tao sa likuran ko. Napalunok ako. ‘Baka guni-guni ko lang iyon…’ bulong ko sa isip. Maya-maya pa, muli kong naramdaman ang isa pang kalabit—mas malakas ngayon, parang may kumukurot. Mabilis akong napalingon.

Wala pa rin.

Unti-unti nang bumilis ang tibok ng puso ko. Napahigpit ang hawak ko sa flashlight habang pilit kong pinapakalma ang sarili. ‘Huwag kang matakot, David. Baka may batang nang-aasar lang.’ Nanatili pa rin akong nakaupo kahit kinakabahan na. Ngunit ilang segundo lang ang lumipas—

“Boo!”

“Aaaaaah!” Napatalon ako sa gulat at napasigaw nang malakas. Kasunod niyon ay umalingawngaw ang malalakas na tawanan sa likuran ko.

“Hahaha! Ang dali mo talagang magulat!”

Lumingon ako habang hinihingal pa sa pagkabigla. “Seryoso ba kayo?” reklamo ko habang hawak ang dibdib. Sa harapan ko ay nakatayo sina Tala, Marikit, at Lando—ang aking mga kababata. Halos hindi na sila makapagsalita sa kakatawa.

“Nakita mo sana mukha mo!” sabi ni Marikit habang pinupunasan ang luhang namuo sa mga mata niya kakatawa. “Para kang nakakita ng multo!”

“Akala mo yata multo talaga,” dagdag ni Lando, hawak-hawak ang tiyan sa kakatawa. “Pero ang bilis mo naman talagang magulat, David. Parang babae.”

Si Tala naman ay natatawang umiling, ang mahabang buhok niya ay sumasabay sa galaw. “Sabi ko sa kanila huwag ka nang gulatin, pero ayaw makinig. Sabi ko, baka gumanti rin si David sa inyo. Pero ayaw nilang maniwala.”

Napabuntong-hininga na lang ako bago sila tinapunan ng masamang tingin—kunwari lang naman. “Grabe kayo. Akala ko kung ano na. Buti na lang wala akong dalang kutsilyo o pamalo. Baka nahampas ko kayo sa gulat.”

“E, kasalanan mo rin,” natatawang sabi ni Lando. “Napakaseryoso mo kasing nakaupo rito, para kang nagmumuni-muni tungkol sa buhay. Philosopher yarn?”

“Tingnan mo Lando, nanginginig pa yata si David,” pang-aasar ni Marikit, tumuturo sa mga kamay ko.

“Hindi ako nanginginig, no!” depensa ko, kahit halata sa boses kong hindi pa ako tuluyang nakakabawi sa gulat. “Gulat lang talaga. Sobra. Akala ko kasing kung ano na. Ang galing niyo talaga.”

Lalo lang silang nagtawanan.

Napailing na lang ako habang napapangiti na rin. Kahit papaano, nawala ang pagkabagot ko sa mahabang paghihintay. Kung tutuusin, sanay na rin naman ako sa pang-aasar ng tatlo. Mula pa noong mga bata kami—mga walo o siyam na taong gulang—wala nang ibang libangan ang mga ito kundi ang gulatin ako sa tuwing may pagkakataon. Tradition na nila ’yun.

Naupo kaming apat sa ilalim ng malaking puno ng mangga habang naghihintay na dumating ang turno namin sa poso. Hindi na rin namin namalayang napahaba ang kuwentuhan, at ang pila ay unti-unti nang umuusad. Pero hindi namin pinapansin. Masaya kaming magkakasama.

“Ano, David? Handa ka na ba sa Festival of Talent?” tanong ni Tala, seryoso na ang mukha. Ang ilaw ng flashlight ay naglalaro sa mukha niya, giving her an ethereal glow.

“Sa tingin ko naman,” sagot ko habang napapangiti. “Kinakabahan lang talaga ako. Pero excited din. Parang mix of emotions.”

“Normal lang ’yan,” ani Marikit, na para bang eksperto sa declamation. “Kapag hindi ka kinabahan, doon ka na kabahan. Ibig sabihin, wala kang preparation. Pero ikaw, alam naming prepared ka. Lagi ka namang ganun e—perfectionist.”

Natawa kaming lahat.

“Sasabihin ko na ngayon pa lang,” sabat ni Lando, ang mata niya ay nagniningning sa pag-aasam. “Kapag nanalo ka, libre mo kami sa Jollibee. ’Yung may sundae ha, hindi ’yung maliit lang. At ’yung may extra rice.”

“Aba, bakit parang sigurado kayong mananalo ako?” natatawa kong tanong. “Baka naman ma-eliminate ako sa first round, tapos wala kayong libre. Baka mangutang pa nga ako sa inyo.”

“Malay mo naman,” sagot ni Tala. “Tsaka kahit hindi, proud pa rin kami sa’yo. Basta wag mong kalimutan kami pag sikat ka na ha. Baka hindi mo na kami pansinin.”

Napakamot ako sa batok. “Salamat sa pressure. Pero seryoso, thank you sa support niyo. Kahit puro asar ang alam niyong gawin, bumawi naman kayo ngayon at alam kong nandiyan kayo para sa akin.”

Nagpatuloy pa ang kuwentuhan namin. Kung anu-anong paksa ang napag-usapan namin—mga nangyari sa klase, mga teacher naming nakakatawa, at pati na rin ang mga plano namin ngayong bakasyon. Paminsan-minsan ay napapahagalpak kami sa tawa kaya hindi ko na namalayan ang paglipas ng oras.

“David!”

Napalingon ako sa direksyon ng poso. Si Kuya iyon, may bitbit nang mga galon na puno ng tubig. Mukhang tapos na ang paghihintay namin.

“Tapos na. Halika na, bubuhatin na natin.”

Agad akong tumayo. “Sige, Kuya!” Binalikan ko ng tingin ang tatlo. “Mauna na ako, guys. See you around nalang.”

“Sige, ingat!” sabi ni Tala.

“Good luck sa Lunes!” dagdag ni Marikit. “I-practice mo pa ’yang pagbigkas mo.”

“Huwag kang kakabahan! Basta confident ka lang! Pero kung kinakabahan ka, isipin mo lang kami—mga panget na nagche-cheer para sa’yo!” pahabol naman ni Lando.

Ngumiti ako at kumaway sa kanila bago mabilis na lumapit kay Kuya. Sabay naming binuhat ang mga galon at nagsimulang maglakad pauwi. Kahit mabigat ang dala namin, naging magaan ang pakiramdam ko dahil sa naging kuwentuhan naming magbabarkada. May mga kaibigan ka talagang nagpapagaan ng loob kahit anong problema.

Tahimik ang daan pauwi. Tanging tunog ng mga kuliglig at mahinang yabag naming magkapatid ang maririnig sa paligid. Ang flashlight ni Kuya ay naglalaro sa daan, naghahanap ng mga batong maaaring makapagpadaog sa amin. Pero kami ay maingat.

Pagdating namin sa bahay, wala na kaming nadatnang gawain. Tanging ilaw na lang sa sala ang nakabukas. Mukhang nauna nang matulog si Ate pagkatapos maghugas ng pinagkainan. Alam kong pagod na rin siya.

Hindi na kami gumawa ng ingay. Dumiretso kami sa kusina at maingat na inilapag ang mga galon sa may tabi ng gripo. Hindi na namin pinatulo nang malakas para hindi magising ang mahimbing nilang tulog.

“Mauna ka na, Bunso,” mahinang sabi ni Kuya, ang boses niya ay may halong pagod. “Maaga ka pa bukas. May serve ka pa sa misa, ’di ba?”

“Opo, Kuya. Alas-sais po. Altar boy po ako.”

“O, sige. Goodnight.”

“Goodnight po, Kuya.”

Pagkatapos kong magpaalam dumiretso na ako sa kwarto. Kumuha ako ng malinis na damit at nagpalit bago humiga sa kama. Naalala kong magsisimba pa pala ako kinabukasan. Isa ako sa mga magsisilbi sa misa bilang altar boy, kaya kailangan kong gumising nang mas maaga para mag-ayos.

Humiga ako nang maayos at hinila ang manipis na kumot hanggang baywang. Ang kwarto ay tahimik, tanging ang hininga ko lang ang naririnig.

Napatingin muna ako sa kisame. Sa loob lamang ng tatlong araw, haharap na ako sa entablado para sa declamation contest ko. May kaba pa rin sa dibdib ko—parang may maliit na kumukurot tuwing naiisip ko—pero mas nangingibabaw ang pananabik. Gusto ko lang ibigay ang lahat ng makakaya ko.

Napangiti ako sa isip na iyon. Dahan-dahan kong ipinikit ang aking mga mata at hinayaan ang katahimikan ng gabi ang umagaw sa aking kamalayan. Ang huling bagay na narinig ko ay ang mahinang pagbukas ng pinto ng kwarto at ang paghiga ni Kuya sa kabilang bahagi ng kama. Ramdam ko ang pag-uga ng kama habang hinahanap niya ang komportableng posisyon niya.

---

Nagising ako dahil sa matinis na tunog ng alarm clock sa tabi ng kama.

Beep… beep… beep…

5:10 AM.

Madilim pa ang paligid. Ang liwanag lang na galing sa digital clock at ang malamlam na sinag ng buwan na pumapasok sa bintana ang nagbibigay ilaw sa kwarto. Babangon na sana ako nang maramdaman ko ang mabigat na bagay na nakadagan sa buong katawan ko. Napa-lingon ako at doon ko nakita si Kuya—mahimbing ang tulog niya, nakayakap nang mahigpit sa akin mula likuran.

Ang isang paa niya ay nakadagan sa hita ko, parang ikinukulong ako sa kama. Ang isang braso niya naman ay nakapatong sa tiyan ko, yakap-yakap ako. Pero ang pinaka-nakakagulat—ang matigas na bagay na tila sumusundot-sundot sa puwitan ko. Mainit, matigas, at parang may sariling buhay—tumitibok kasabay ng paghinga. Ramdam na ramdam ko ang pagpintig nito, parang heartbeat na humihingi ng pansin.

Noong una ay binalewala ko. Baka kako inaantok pa ako at kung ano-ano nalang ang naiisip ko. Pero habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman. Unti-unti doon ko lang napagtanto ang kanina pa gumugulo sa isipan ko.

Nanlaki ang mga mata ko. Alam ko na kung ano iyon. Lalaki rin ako. Pero bakit ganito ang nararamdaman ko?

Hindi ko na siya ginising. Alam kong pagod siya at mahimbing na ang tulog niya. 

Magkasama kami sa iisang kwarto at kama mula pa noong bata kami. Sakto lang ang espasyo nito para sa aming dalawa, kaya sanay na kami na magkadikit. Pero ngayon iba na ang pakiramdam. Parang may nagbago. Marami na ang nagbago.

Kaya nanatili na lang ako doon sa ganoong posisyon, naka-higa, hinihintay bumitaw ang yakap niya aking katawan. Ngunit ramdam ko na ang init ng katawan niya na nakabalot sa likod ko. Malapit. Sobrang lapit. Masyadong lapit.

Pero habang tumatagal, lalong nagiging kakaiba ang pakiramdam ko. Hindi na basta sundot lang. May pagkiskis na rin. Banayad pero paulit-ulit, parang ang ari ni Kuya ay dumudulas sa pagitan ng mga hita ko, sa hiwa ng puwitan ko. Napa-igting ako. Sobrang tigas na. At ang init ay parang apoy na naglipana sa balat ko.

Bigla akong nainitan. Ang malamig na hangin ng kwarto ay parang bulang biglang nawala. Unti-unti akong pinagpapawisan—una sa noo, tapos sa batok, hanggang sa mabasa na ang likod ko. Ang dibdib ko ay mabilis na bumibisita, parang may naghahabol. Mas lalo pang humigpit ang yakap ni Kuya sa akin, mas lalong bumabaon ang katawan niya. Nararamdaman ko nang lubusan ang haba at tigas ng ari niya na nakadikit, parang naghahanap ng init.

‘Kuya…’

Bulong ko sa sarili, pero walang lumabas na tunog. Bahagi ng isip ko ang nagsasabi na galawin ko ang bahagi ng katawan niya para magkaroon ng pagitan sa aming dalawa o tuluyan bumangon sa kama, pero ang katawan ko ay parang napako. May kakaibang kuryente na dumadaloy sa akin. Ang init sa tiyan ko ay pababa nang pababa, hanggang sa maramdaman ko ang sarili kong ari na unti-unting narin tumitigas sa loob ng boxer shorts ko.

Huminga ako nang malalim. Ang amoy ni Kuya—ang amoy ng sabon at pawis na magkahalo. Ang init ng hininga niya sa batok ko ay nagpapakilabot sa balat ko, parang libo-libong electric sparks. Hindi ko alam kung matagal pa siyang ganito o anumang oras ay magigising siya.

Pero sa halip na umalis, bahagyang nilapit ko pa ang puwitan ko sa kanya. Isang maliit na galaw lang—halos hindi mapansin—pero ramdam na ramdam ko ang muling pagtibok ng ari niya laban sa akin.

Thump… thump… thump…

‘Ano’ng gagawin ko?’ Tanong ko sa sarili. ‘Hihintayin ko ba siyang magising o hayaan ko na lang na ganito kami?’

Nakatulala ako sa kisame habang ang init ni Kuya ay nakabalot sa likod ko. Ang ari niya ay patuloy na nakadikit sa puwitan ko—matigas, mainit, at bahagyang gumagalaw tuwing humihinga siya nang malalim. Bawat galaw, kahit gaano kaliit, ay parang kidlat na tumatama sa buong sistema ko. Gusto kong umalis. Gusto kong igalaw ang katawan ko palayo. Pero hindi ko magawa. Parang may magnet na humihila sa akin, keeping me in place.

’Ano ‘to, David?’ sigaw ng isip ko. ’Kapatid mo ‘yan. Kuya mo. Dapat kang matakot, dapat kang matakot.’

Pero ang katawan ko—ang katawan ko ay nagtataksil. Ang sarili kong ari ay buong-buo na, naninigas nang sobra sa loob, at may konti ng basa sa dulo. Ang init sa tiyan ko ay kumakalat pataas sa dibdib at pababa sa mga hita. Parang may apoy na dahan-dahang sumusunog sa akin mula loob.

Humigpit lalo ang yakap ni Kuya. Parang likas na sa katawan—nilalapitan pa niya ako kahit natutulog. Ang kamay niyang naka lapat sa tiyan ko ay bumaba nang kaunti, ang daliri niya ay bahagyang nasa ilalim ng baywang ng shorts ko. Nanginginig ako. Hindi sa lamig, kundi sa takot at sa kakaibang saya na hindi ko dapat maramdaman. ’Yung sayang bawal, ’yung sayang may kasamang guilt pero masarap pa rin.

‘Guilty ako. Sobrang guilty.’

Ang isip ko’y bumalik sa mga alaala. Noong maliit pa kami—mga siyam na taong gulang ako, labing-apat siya—si Kuya ang laging tagapagtanggol ko sa school. ’Yung time na nadamay siya para sa akin dahil sa mga bully. Umuwi siyang may pasa sa mukha, pero naka ngiti pa rin at sinabing “Wala ’yun, Bunso. Basta wag kang umiyak.” ’Yung gabing una ko siyang nakitang lumuha sa harap ko noong namatay si Lolo. At ako ang niyakap niya nang mahigpit, ako ang naging sandalan niya. Ako ang naging lakas niya.

At ngayon ito? Ginagamit ko ba ang pagtitiwala niya? Ginagawa ko ba siyang bagay na pampaligaya ko?

Tears started forming in my eyes, pero pinipigilan kong tumulo. ’Kapatid ko ’to. Mali ’to. Sobrang mali. Kasalanan ‘to.’

Pero bakit ang sarap pakinggan ng mabigat niyang hininga sa leeg ko? Bakit parang perpekto ang pagkakaangkop ng katawan niya sa likod ko? Bakit gusto kong ibaluktot ang likod ko nang kaunti para mas madama ko siya—mas malalim, mas malapit. Bakit gusto kong humigpit pa lalo ang yakap niya?

Napapikit ako nang mariin. ‘Ano ka ba, gago?’ Galit na galit ako sa sarili ko. ’May girlfriend si Kuya dati. Normal siya. Lalaki siya na lalaki. Ikaw ’tong abnormal. Ikaw ‘tong may gusto sa sarili mong dugo. Kailanman hindi ka magkakaroon ng pagkakataon sa kaniya’

Ramdam ko ang pagtibok ng puso niya sa likod ko. Pareho kaming mabilis. Siguro gising na rin siya pero kunwari natutulog pa rin? O talagang mahimbing lang ang tulog niya? Hindi ko alam. At ’yung hindi pag-alam na ’yun ang nagpapahirap lalo.

Gusto kong umiyak. Gusto kong sabihin sa kanya na “Kuya, sorry… hindi ko sinasadya ’to.” Pero wala akong nasasabi. Dahil sa totoo lang, bahagi ako ng nangyayari. Hindi ako lumalaban. Hindi ako tumatayo. Hinahayaan ko lang—at mas masahol pa, may parte sa akin na gustong may mangyari pa. May parte sa akin na gustong humigpit pa ang yakap niya, na gustong madama pa ang ari niya sa pagitan ko.

Ang konsensiya ay parang mabigat na bato sa dibdib ko. Pinipiga ang hininga ko. Pero sa kabilang banda, ’yung guilt na ’yun mismo ang nagbibigay ng sarap. Parang bawat segundo na lumalaban ako sa sarili ko ay nagpapalakas ng libog ko. Mas lalong tumitigas. Mas lalong basa. Mas lalong nag-iinit.

Dahan-dahan, halos hindi mapansin, nilagay ko ang kamay ko sa braso niya na nakayakap sa akin. Hinaplos ko nang bahagya—parang dasal, parang “sorry”  na hindi ko masabi nang malakas. Ang balat niya ay mainit sa palad ko, at may konting gaspang.

’Kuya, ano ba tayo? Bakit ganito ang nararamdaman ko? At bakit, kahit puno ako ng pagsisisi, hindi ko pa rin magawang tumigil? Bakit mas gusto ko pang mag-stay dito, sa moment na ‘to, kahit alam kong mali?’

Ngunit tila nakaramdam si Kuya. Bahagya siyang bumitaw sa pagkakayakap. Humilata muna siya, humihinga nang malalim, bago tumalikod sa akin, ang malapad niya ng likod ang nasa harapan ko na ngayon.

Bigla akong nangamba. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig mula ulo hanggang paa. ‘Alam kaya niya?’ Sigurado akong nagising siya nang nilapit ko pa nang mas kaunti ang puwitan ko kanina. Sigurado akong naramdaman niya ang sinadya kong pagkiskis. ’Plano ko ba talaga ‘yun?’ Tanong ko sa sarili. ‘…O nadala lang ako ng init ng nararamdaman ko?.’  Hindi ko na alam. Ang utak ko ay puno na ng takot at kahihiyan.

Nag-isip ako nang nag-isip habang nakatingin sa likod niya. ‘Paano kung gising na siya noon at hinayaan lang niya? O mas malala—paano kung nagalit siya pero hindi niya sinabi? Paano kung sa isip niya nag take advantage ako dahil tulog siya? Paano kung hindi na niya ako kakausapin? Paano kung mawala ang tingin niya ng pagmamahal at mapalitan ng pandidiri?’

Nanginginig ang mga kamay ko. Ang init na kanina ay parang biglang nawala, napalitan ng lamig na hindi mawala sa dibdib. Ang kaba ay sobrang bigat na parang papatay sa akin. Gusto kong mag-sorry. Gusto kong humingi ng tawad. Pero paano?

Tumunog ulit ang alarm. 5:30 na.

Dali-dali akong bumangon. Halos natisod pa ako sa pagmamadali. Lumabas ako ng kwarto nang hindi lumingon kay Kuya. Diretso ako sa banyo, naghilamos nang mabilis na parang gusto kong hugasan ang lahat ng nangyari. Ang malamig na tubig sa mukha ko ay hindi sapat. Gusto kong hugasan ang buong katawan ko, gusto kong kuskusin ang balat ko hanggang mawala ang memorya ng kanyang init.

Habang nag-aayos ako para sa pagpunta ko ng simbahan, paulit-ulit na gumugulo sa isip ko ang mga tanong,

Paano ako makakaharap sa simbahan ngayon? Paano ako makakadasal sa Diyos habang ang katawan ko ay puno pa rin ng bakas ni Kuya? Paano kung ang pari ay magsermon tungkol sa kasalanan? Paano kung bigla akong mapahiya sa harap ng Diyos? Paano kung bumalik si Kuya sa kwarto at makita niya ako—alam na niya? Nararamdaman ba niya?

Ngayon, nararamdaman ko ang lahat ng iyon bilang parusa. Ang paglalakad ko papuntang simbahan ay parang death march. Bawat hakbang, iniisip ko si Kuya na nakahiga pa rin sa kama namin. Bawat hakbang, nararamdaman ko pa rin ang phantom touch ng ari niya sa puwitan ko. Bawat hakbang, lalong lumalakas ang boses sa ulo ko na nagsasabi.

’Kasalanan ‘to, David. Kasalanan na hindi mo lang ginawa—kundi gusto mo. Kasalanang hindi mo kayang itago pero hindi mo rin kayang aminin.’

Pero kahit ganito ang nararamdaman ko, may maliit na parte sa akin na hindi pa rin makalimot sa sarap ng bawal. ’Yung bawal na iyon mismo ang nagiging dahilan kung bakit hindi ko mapigilang balik-balikan sa isip ang nangyari. ’Yung kakaibang init. ’Yung tawag ng kalamnan. ’Yung dagta ng panlilinlang.

Habang naglalakad ako sa madilim na daan patungo sa simbahan, mahigpit kong hinawakan ang kwintas na may krus. ‘Diyos ko, patawarin Mo po ako,’ bulong ko. Pero sa kaibuturan ng puso ko, alam kong hindi pa tapos ang kwento. Alam kong may mangyayari pa. At may bahagi sa sarili ko—kahit maliit lang—na gustong mangyari ulit yon.

---

Things are about to get even more intense! If you loved this chapter, please don’t forget to vote, comment, and share this story with your friends.  Hit that follow button on my profile to get instantly notified when the next chapter drops! Tankyuuu!!!

Kapitulo Dos

WARNING: This chapter and subsequent chapters contain explicit content and mature themes (e.g., strong language, violence, sexual themes). Reader discretion is advised.

[ David’s POV ]

Limang minuto na lang bago magsimula ang misa nang matapos akong magbihis ng aking puting sutana. Inayos ko ang kuwelyo at sinigurong maayos ang pagkakasukbit ng sinturon bago ako lumabas ng sacristy.

“David, pumila ka na. Magsisimula na tayo,” paalala ng sakristan mayor na nakakatanda sa akin at siyam na taon nang nagsisilbi sa simbahan.

“Opo,” sagot ko, pero ang boses ko ay nanginginig pa rin mula sa nangyari kaninang madaling araw.

Dumiretso ako sa harapan ng simbahan kung saan nakapila na ang ibang altar servers. Isa-isa kaming pumuwesto para sa processional. Ang mga kandila ay nagsisilbing ilaw sa madilim na simbahan, at ang usok ng insenso ay bumabalot sa amin na parang panaginip.

Pagsapit ng alas sais ng umaga, nagsimula na ang misa. Tahimik kong ginampanan ang bawat tungkulin—mula sa processional hanggang sa pagbabasa ng mga tugon. Sanay na ang katawan ko sa bawat galaw na ito. Ilang taon na rin akong nagsisilbi bilang altar boy kaya halos kabisado ko na ang takbo ng misa. Pero ngayon, iba. Pakiramdam ko, bawat galaw ko ay may kasamang pagkakasala. Parang alam ng Diyos ang mga iniisip ko.

Pagsapit ng homily, gaya ng nakasanayan, dumiretso muna ako sa likod ng altar habang naghihintay sa susunod na bahagi ng pagdiriwang. Tahimik ang paligid. Napaupo ako sa isang bangko at walang imik na napatitig sa isang sulok.

Hindi ko namalayang lumalim na pala ang iniisip ko. Bukas na ang Festival of Talent. Bukas na rin ang araw na ilang linggo kong pinaghandaan. Paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang bawat linya ng aking declamation piece. Pinipilit kong alalahanin kung may bahagi pa ba akong dapat ayusin, kung may emosyon pa ba akong kulang na naipapakita.

“Paano kung magkamali ako?”

“Paano kung makalimutan ko ang piyesa?”

Napabuntong-hininga ako. Kasunod no’n ay naalala ko sina Nanay, Tatay, Ate, at Kuya. Naalala ko kung paano nila ako matiyagang pinakinggan gabi-gabi habang nag-eensayo. Kung paano nila ako itinuwid sa bawat maling bigkas at pinalakas sa tuwing pinanghihinaan ako ng loob.

Pero mas malakas ang boses na nagsasabing: “Paano kung malaman nila? Paano kung malaman ni Kuya na gusto ko siya? Na isa siya sa mga pantasya ko. Na may namumuong pagnanasa ang katawan ko.”

‘Hindi… hindi ako puwedeng pangunahan ng kaba.’

Hindi ko namalayang matagal na pala akong nakatulala. Bigla akong natauhan nang marinig ang pag-awit ng choir para sa offertory. Ang boses nila ay parang galing sa langit, pero sa akin ay parang galing sa impyerno.

Napakurap ako. “Nagsimula na pala,” mahina kong bulong sa sarili.

Mabilis kong inayos ang aking sutana, saka tumayo at bumalik sa altar upang ipagpatuloy ang aking tungkulin. Totoo nga ang sinasabi nila. Kapag marami kang iniisip, parang napakabilis lumipas ng oras. Hindi ko namalayang natapos na ang misa.

Pagkatapos ng final blessing, isa-isa kaming nagtungo sa kumbento para mag-almusal. May nakahanda nang pagkain para sa aming mga nagsilbi—mainit na pandesal, tsokolate, at itlog.

“Kain muna, Kuya David,” aya ng isa sa mga kasamahan ko, isang batang mas bata sa akin na may ngiti sa mukha.

“Sige mauna nalang muna kayo may kukunin lang ako,” sabi ko, bago bumalik sa sacristy para kunin ang bag ko.

Kinuha ko ang bag ko at nagpaalam sa kanila pagkabalik ng kombento. “Hindi na po ako kakain. Mauuna na po ako sa inyo. May practice pa po kasi ako.”

“Sige. Ingat ka Kuya. Sana manalo ka bukas sa contest,” sabi niya saka kumaway

Habang naglalakad pauwi, iisa lang ang laman ng isip ko. Bukas na ang kompetisyon. Kailangan ko pang magpraktis. Kailangan kong kabisaduhin nang husto ang bawat linya at maipakita ang tamang damdamin sa bawat salitang bibitawan. Hindi lang ito para sa sarili ko. Ginagawa ko rin ito para kina Nanay at Tatay, na walang sawang sumusuporta sa akin. Para kina Ate at Kuya, na laging naniniwala sa kakayahan ko.

Pero mas malakas ang tinig na nagsasabing,  ‘Ginagawa mo rin ito para mapansin ni Kuya. Para maipakita mo sa kanya na worth it kang mas kilalanin pa.’

Huminga ako nang malalim. Anuman ang mangyari bukas, gusto kong umakyat sa entablado nang walang pagsisisi—dahil alam kong naibigay ko ang lahat ng makakaya ko.

Pagkarating ko sa bahay, nadatnan ko si Tatay sa labas. Nakayuko siya habang maingat na nililinis ang kaniyang motorsiklo. Kumikinang na ito sa ilalim ng sikat ng araw. Bukas ay babalik na naman siya sa kabilang bayan kung saan siya nadestino. Isang linggo na naman ang hihintayin bago namin siya muling makasama.

Lumapit ako at nagmano. Ang kamay niya ay may langis at alikabok, pero mainit. “Magandang umaga po, Tay.”

Napangiti siya at marahang tinapik ang balikat ko. “O, ang aga mo yata ngayon ah. Tapos na ba ang misa?”

“Opo.”

“Akala ko mamayang hapon ka pa uuwi. Nasundo sana kita.”

“Maaga po akong umuwi. Magpa-practice pa kasi ako.” Tumango siya.

“Tama ’yan. Sulitin mo ang natitirang oras pero huwag kang magpapagod para naman may energy ka bukas. Sigurado akong kaya mo ’yan. Saka alam mo, David, tandaan mo lang yung palagi namin sinasabi na proud kami sayo. Ayos ba?”

“Ayos na ayos, Tay.”

Ngumiti lang ako bago pumasok sa loob ng bahay. Sa sala, nadatnan ko si Ate na nakaupo sa sahig. Nakapalibot sa kaniya ang iba’t ibang libro, notebook, at mga yellow pad. Halatang marami na naman siyang kailangang tapusin. Mukhang hindi na naman siya nakatulog nang maayos.

“Good morning, Ate.”

Hindi man lang siya agad napatingin. “Morning,” tipid na sagot niya habang nagsusulat, ang mata niya ay nanlalabo na sa pagod kakabasa. Maya-maya ay napangiti rin. “Maaga ka yata ngayon?”

“Opo. Magpa-practice pa ako.”

“Good. Huwag mong pabayaan ang boses mo at uminom ka ng salabat o kaya naman maglaga tayo ng luya. Bukas na ang contest dapat hindi mamaos yang lalamunan mo. Saka nga pala Bunso, kumusta kayo ni Kuya?”

Nagulat ako sa tanong. “A-ano po?”

“Tinatanong ko lang. Kanina kasi, paglabas niya ng kwarto, parang may something sa mukha niya. Parang ang lalim ng iniisip. Baka kasi may alam ka kasi magkasama kayo sa kwarto diba? Alam mo naman yun tahimik lang kahit may problema na pala”

“Ah… okay naman po kami, Ate. Wala naman po akong napapansin sa kaniya. Baka lang dahil bagong gising kaya ganon.” kalmado kong tugon.

Iniwan ko muna siya sa ginagawa niya at dumiretso sa kusina. Naroon si Nanay, abala sa paghihiwa ng mga gulay para sa tanghalian.

“Nay,” tawag ko bago nagmano.

Nagulat pa siya at napatingin sa akin. “Naku! Ang aga mo namang umuwi. Kumusta naman?” Napatawa ako.

“Maayos naman po. Maaga lang po akong umalis sa simbahan at pinayagan naman po ako.”

“Bakit? Wala na ba kayong meeting o kaya naman practice?.”

“Meron po sana, pero nagpaalam na ako. Kailangan ko pa pong mag-practice para bukas.”

Napangiti siya habang inilalagay ang hiniwang gulay sa isang mangkok. “Mabuti ’yan. Alam kong gustong-gusto mong paghandaan ang contest na ’yan. Saka anak, kumain ka na muna bago mag-practice. Baka manghina ka mamaya.”

“Opo Nay mukha nga pong masarap yang niluluto mo.”

“Syempre naman. Ako pa ba? Sige na, mag-ensayo ka na. Tatawagin na lang kita kapag handa na ang pagkain.”

“Sige po, Nay.”

Pagkatapos naming mag-usap, dumiretso na ako sa kwarto. Nagpalit lang ako ng damit at nagsuot ng pambahay—isang simpleng shorts at manipis na puting T-shirt. Mas komportable akong gumalaw kapag ganoon ang suot ko, lalo na kapag nagpa-practice.

Umupo ako sa gilid ng kama at kinuha ang script na ilang beses ko nang nabasa nitong mga nakaraang araw. Huminga ako nang malalim. Isa-isa kong binuklat ang mga pahina bago nagsimulang basahin ang unang linya.

Tahimik ang buong kwarto. Tanging boses ko lamang ang maririnig habang inuulit ang bawat salita, binibigyang-diin ang bawat emosyon, at sinisikap na maging mas mahusay kaysa kahapon.

Habang abala ako sa pag-eensayo ng declamation piece ko — ’yung linya tungkol sa “kalayaan” at “sakripisyo” na parang pangaasar sa buhay ko ngayon ng biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

Akala ko si Ate, pero nang tumingin ako, si Kuya pala. Basang-basa ng pawis ang katawan niya. Galing basketball. Ang puting sando niya ay nakadikit sa balat, kita ang outline ng dibdib at tiyan na parang naka-hulma sa tela. Ang shorts niya ay mababa nang kaunti, halos kita ang V-line sa ibabaw ng baywang. Napatitig ako. Matagal. Napalunok ako ng laway nang malakas, parang naubusan ng hangin.

Napansin niya.

“Oy, bakit ganyan ka makatingin?” tanong niya sabay ngiti, puno ng pawis ang noo. “May dumi ba ako sa mukha?”

Nagulat ako. Parang binuhusan ng malamig na tubig. Agad akong umiwas ng tingin, nakatunghay sa script ko pero wala na akong nababasa. 

“W-wala. So-sorry, Kuya,” nauutal na sagot ko. Akala ko ay may susunod pa siyang sasabihin, yung tungkol sa nangyari kaninang madaling araw. Nabanggit kasi ni ate na malalim ang iniisip niya kaya inakala ko na sasabihin niyang “alam ko ’yung ginawa mo.” Pero wala. Parang normal lang. Parang walang nangyari. Ganon pa rin siya sa akin.

Pero ako tila nagbago.

Hindi na ako mapakali. Parang may kuryente sa katawan ko tuwing malapit siya. Hindi ko na kayang titigan ang mga mata niya. Lahat nalang ng maramdaman ko ay hindi normal. Ilang sandali pa ay nakita ko ang dahan-dahan niyang paghakbang papunta sa drawer para kumuha ng damit pamalit. Mayroon kasing body mirror na naka harap sa akin sa tabi ng pinto. Kaya kita ko ang reflection ng galaw niya mula sa likuran ko.

Naka-talikod siya. Malaya kong napagmasdan ang likod niya habang hinuhubad niya ang sando. Ang malapad na balikat, ang mga namumukod na muscles sa braso at likod, ang mga ugat na kitang-kita. Ang pawis na tumutulo sa spine niya pababa, bawat patak ay parang sinisipsip ng tela ng shorts niya. Para bang sinasadya niya. O sadyang nilalagyan ko lang ng malisya lahat ng galaw niya.

Nang humarap siya para hubarin ang shorts, nagtama ang mga mata namin sa salamin.

Mabilis akong nag-iwas, tumuon ang aking atensyon sa script na parang buhay ko ang nakasalalay doon. Pero parang akong sasabog. Mabilis na kumabog ang dibdib ko. Wala naman akong ginagawa — ni hindi ako humawak, hindi ako lumapit, nakatitig lang ako — pero pakiramdam ko, ang laki na ng kasalanan ko. Parang nagkasala na ako sa Diyos, sa pamilya, at sa sarili ko.

‘Bakit ganito na lang ako, Lord?’ tanong ko sa aking isip habang naririnig ko ang kaluskos ng damit niya. ‘Kapatid ko. Kuya ko. Bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit mas lalong sumasarap kapag bawal?’

Narinig ko siyang humalakhak nang mahina. “Kinakabahan ka ba sa declamation mo, Bunso? Para kasing kanina ka pa hindi mapakali. May hindi ba ako alam?”

Hindi ko siya masyadong masagot. Tumango na lang ako. Ramdam ko rin na para na akong namumutla sa ganoong sitwasyon. Sa loob-loob ko, gusto kong sabihin, ’Kuya, hindi declamation ’yung iniisip ko. Ikaw ‘yung iniisip ko. Yung guilt na hindi ko mapigilan. Yung init mo kaninang madaling araw na hanggang ngayon ay nasa isip ko pa rin.’

Ngunit sa halip, nanatili akong tahimik. Pinagpatuloy ko ang pag-ensayo, pero ang boses ko ay nanginginig. At sa likod ko, naramdaman ko ang mabilis niyang mga kilos. Normal na normal. Parang wala talaga siyang alam.

Pero ang pinakamasakit ay ’yung normal niyang pakikitungo na nagiging torture sa akin. Dahil sa bawat segundo na ganito, lalong lumalalim ang kaba ko. Lalong sumisikip ang dibdib ko at mas lalo lang tumitindi ang pagnanasa ko. Tulad ng sabi nila masarap ang bawal.

Bahagya kong narinig ang mahinang tunog ng sapatos niya. Nagulat na lang ako nang maramdaman kong nasa likod ko na pala siya. Muli, kumabog ang dibdib ko. Napatitig lang ako sa hawak kong script habang pilit na pinapakalma ang sarili. Ang amoy niya na bumabalot sa akin—amoy pawis at aroma ng lalaking lalaki. 

“Hindi ka ba nahihilo?” Napakunot ang noo ko at bahagyang napatingin sa kaniya. “Paano mo naiintindihan ’yang script mo?”

Lalo akong nagtaka. Agad akong napatingin sa hawak ko at saka ko lang napagtantong baliktad pala ang papel na hawak ko. Napapikit ako sa hiya. Kasi kanina pa pala ako nakatitig sa repleksiyon niya sa salamin at hindi ko na namalayan mali na pala ang binabasa ko. Kaya pala wala akong maintindihan kahit anong pilit ko.

‘Tangina…’ bulong ko sa sarili.

“A-ah… wala lang Kuya. Siguro ay kinakabahan lang ako,” sabi ko, pero ang boses ko ay parang naglalaro.

Tumawa siya — ’yung malalim at natural niyang tawa. Ako naman, pilit lang ang ngiti ko. Parang ewan. Parang nahuli sa akto. Simple lang ang tawang iyon, pero parang lalo akong nahiya. Napangiti rin ako, pero pilit. Pakiramdam ko mukha na akong tanga.

‘Ano ba’ng nangyayari sa akin? Ayoko na ng ganitong pakiramdam.’

Pakiramdam ko lalong lumiliit ang mundo namin sa tuwing magkasama kami. Habang sinusubukan kong lumayo, parang mas lalo lang kaming pinagdudugtong ng pagkakataon. At ang mas nakakatakot pakiramdam ko unti-unti na akong hinahabol ng sarili kong nararamdaman.

Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto. Lumabas na siya. Pero bago siya tuluyang makaalis, may narinig akong sinabi niya. Mahina. Pabulong. Hindi ko masyadong naunawaan. Parang “…alam ko na” o “…mag-ingat ka” — hindi malinaw. Pero sapat na para lalong kumabog ang dibdib ko sa kaba.

Nang tuluyang nawala ang tunog ng mga yapak niya, napahiga na lang ako sa kama. Tinakpan ko ng hawak kong script ang mukha ko. Mainit na mainit ang pisngi ko. Parang sasabog ang ulo ko.

’Hindi ko na kaya ‘to.’

Ang hirap. Ang hirap talaga. Kanina lang, normal na normal siya. Ngayon, bawat tingin niya, bawat tawa niya, parang may dobleng meaning. O sadyang ako lang ang nananakot sa sarili? Ako mismo ang sumisira sa lahat?

Nakatitig ako sa kisame habang nakahiga. Ang amoy niya ay nakadikit pa sa bedsheet kama. ’Yung parte ng kama kung saan siya nakahiga kanina. At doon, sa gitna ng lahat ng kaguluhan sa isip ko, muling uminit ang katawan ko. Hindi ko napigilan ang sarili ko. Muling nagising ang pagkalalaki ko.

’Lord, ano ba ‘to?’ bulong ko habang hawak-hawak ko ang krus sa kwintas ko. ‘Kapatid ko siya. Kuya ko siya. Bakit ganito nalang ang nararamdaman ko? Bakit mas lalong umiigting ang pagnanasa ko?’

Wala na ako sa focus. Ang script na dapat ay tungkol sa kalayaan, ngayon ay parang kahihiyan na lang ang nakasulat doon.

Gusto kong sigawan ang katawan ko na tumigil na. Gusto kong kalimutan ’yung init niya. ’Yung pakiramdam na gustong gusto ko siya. Gusto kong maging normal na kapatid na lang ulit sa kaniya. ’Yung wala akong alam sa mundong pinasok ko. Pero pakiramdam ko, hindi na posible ’yun. Dahil ngayon, kahit wala na siya, kahita hindi ko na nakikita ni anino niya, ang isip ko ay patuloy parin bumabalik sa repleksyon niya sa malapad niyang likod sa mga ugat sa braso lalong lalo na ang boses ng tawa niya.

Ano kaya ang mga salitang ’yun? Hindi ko alam kung matatagalan ko pa ’to. Isang mali lang ulit, isang pagkakataon lang ulit na maiwan kaming dalawa sa iisang silid baka hindi na ako makapigil.Baka sa huli ko na pagsisisihan ang lahat.

Napabangon ako nang marinig ang boses ni Nanay mula sa labas ng kwarto.

“Bunso, tanghalian na!”

“Sandali lang po, Nay!” sagot ko, bumangon at inayos ang sarili. Pinunasan ko ang mukha ko para mawala ang lahat ng malalim kong iniisip.

Maingat kong tinupi ang hawak kong script at ipinatong ito sa ibabaw ng mesa. Bahagya kong iniunat ang likod ko bago inayos ang damit at lumabas ng kwarto. Pagdating ko sa hapag-kainan, naroon na silang lahat.

“Ikaw na lang ang hinihintay namin, akala namin hindi kana lalabas,” nakangiting sabi ni Tatay.

“Sorry po. Hindi ko namalayan ang oras.”

“Okay lang ’yan. Halika na, umupo ka na,” ani Nanay habang inilalapag ang huling ulam sa mesa.

Napangiti ako at naupo sa bakanteng upuan. Masarap ang inihanda ni Nanay. May pritong tilapya, mainit na pakbet, at hinog na mangga na paborito naming panghimagas.

“Bago tayo kumain,” paalala ni Tatay. Agad kaming yumuko at sabay-sabay na nagdasal. Pagkatapos ay isa-isa na kaming nagsandok ng kanin at kumuha ng ulam.

Tahimik lang ang naging tanghalian namin. Paminsan-minsan ay may maririnig na maikling usapan o mahihinang tawanan, pero mas nangingibabaw ang katahimikan habang sabay-sabay naming ninanamnam ang pagkain.

Para sa akin, hindi naman kailangang laging maingay ang isang salu-salo. Minsan, sapat na ang presensya ng bawat isa para maramdaman mong kumpleto ang pamilya. Nang matapos kaming kumain, kusa nang tumayo si Ate upang iligpit ang mga pinagkainan.

“Ako na rito,” sabi niya habang pinagsasama-sama ang mga plato.

“Sige, ako na ang maghuhugas,” dagdag ni Nanay.

“Sige po,” sabay naming sagot.

Kami naman nina Tatay at Kuya ay dumiretso sa sala para magpahinga habang nagpapababa ng kabusugan. Binuksan ni Tatay ang telebisyon.

“Sakto, magsisimula na ang ASAP Natin ’To,” sabi niya habang inaabot ang remote.

Hindi nagtagal ay sumunod na rin sina Ate at Nanay. Naupo si Ate sa sahig, dala pa rin ang isa niyang notebook. Habang nanonood ay paminsan-minsan siyang sumusulat, tila sinisingit ang paggawa ng schoolwork.

“Grabe, hindi ka talaga nagpapahinga noh,” biro ni Kuya.

“Kailangan Kuya,” natatawa niyang sagot. “Marami pa kaya akong deadline. Ewan ko ba sa mga teachers namin kahit weekend tinatambakan kami ng trabaho.”

Magkatabing naupo sina Nanay at Tatay sa mahabang sofa. Paminsan-minsan ay nagkukuwentuhan sila tungkol sa kung sino ang mga artistang nagtatanghal. Ako naman ay naupo sa tabi ni Kuya. Maya-maya ay bahagya siyang humiga at ipinatong ang isang unan sa kandungan niya.

Tahimik lang kaming nanood. Paminsan-minsan ay napapatawa kami sa mga biruan ng hosts o napapahanga sa mga performances ng mga guests. Masaya ang buong maghapon. Simple lang ang ginagawa namin, pero sapat na iyon para maramdaman kong espesyal ang araw na iyon. Hindi kasi madalas na kumpleto kaming lahat sa bahay, lalo na’t kinabukasan ulit ay babalik na naman si Tatay sa trabaho.

Habang nakatingin sa TV, pakiramdam ko ay nasa peripheral vision ko lang si Kuya. Bawat galaw niya, bawat pag-iwas ng tingin ko, parang may magnetic pull. At ang mas nakakatakot, parang gusto kong mas lumapit pa sa tabi niya. Gusto kong maramdaman ulit yung init ng katawan niya.

“Banana cue! Turon! Mainit-init pa!”

Napangiti si Nanay. “Mukhang maaga naluto yung meryenda ni Aling Tesse.”

“Bibili po ba tayo?” tanong ko.

“Gusto niyo ba? O siya ikaw na ang lumabas Bunso,” sabi ni Tatay habang inaabot sa akin ang ilang barya. “Bilhan mo tayong lahat. Ikaw nalang din ang pumili”

“Yes! Sige po Tay.”

Mabilis akong lumabas ng bahay at bumili ng banana cue at turon kay Aling Tesse. Pagbalik ko sa loob ay agad naming pinagsaluhan ang mga ito habang nagpapatuloy ang palabas sa telebisyon.

“Wala talagang tatalo sa turon ni Aling Tesse,” nakangiting sabi ni Kuya matapos kumagat. “Ang sarap”

“Facts kuya,” sang-ayon ni Ate. “Lalo na kapag bagong luto. Grabe. Craving satisfied ka talaga.”

Napatawa na lang kaming lahat. Habang kumakain ng meryenda, napatingin ako sa bawat isa sa kanila. Hindi ko maiwasang ngumiti. Sa mga ganitong simpleng sandali lalo kong naaalala kung gaano ako kaswerte. Walang engrandeng tanghalian, walang mamahaling pagkain, pero naroon ang pinakamahalaga—ang buong pamilya, magkakasamang nagtatawanan at gumagawa ng mga alaalang dadalhin habang buhay.

Pero sa likod ng ngiti ko, may tinatago akong lihim na unti-unti nang kumakain sa akin.

---

Pagsapit ng gabi, unti-unti nang tumahimik ang buong bahay. Habang si Ate ay tinatapos ang ilan pa niyang schoolwork, si Kuya naman ay abala sa pag-aayos ng mga gamit niya at si Nanay naman ay inilabas ang plantsa.

Isa-isa niyang pinlantsa ang kaniyang uniporme para sa klase kinabukasan. Nang matapos iyon, maingat niyang isinunod ang damit na isusuot ko para sa aking performance.

“Nay, ako na po diyan magpahinga na po kayo,” sabi ko.

Napailing siya at ngumiti. “Hindi na. Ako na ang bahala. Ang isipin mo na lang ay ang contest mo bukas. Mag relax ka ngayon dahil kailangan maraming energy ang bitbit mo kapag tatayo kana sa entablado.”

Tahimik ko nalang siyang pinagmasdan. Maingat niyang pinapakinis ang bawat gusot ng aking polo, na para bang gusto niyang maging perpekto ang lahat para sa akin. Hindi nagtagal ay tinawag ako ni Tatay.

“Bunso, halika nga dito. Pwede ba namin makita yung final practice mo. Alam mo naman na hindi ako mapapanood bukas diba?.” Kinabahan man nang kaunti, tumango ako.

“Sige po.”

Tumayo ako sa gitna ng sala habang nakaupo sa harapan ko sina Nanay, Tatay, Ate, at Kuya. Para silang mga hurado na seryosong naghihintay sa aking pagtatanghal.

“Ready kana?” nakangiting tanong ni Kuya.

Huminga ako nang malalim. “Ready na.”

Tahimik ang buong sala nang simulan kong bigkasin ang unang linya ng aking declamation piece. Ibinuhos ko ang lahat ng emosyon at natutunan ko sa mahigit dalawang linggong paghahanda. Bawat salita ay sinikap kong bigkasin nang malinaw. Bawat galaw ay pinag-isipan ko. Wala akong ibang inalala kundi maipakita ang buong makakaya ko.

Pero habang nagde-declaim ako, ang mga mata ko ay napupunta kay Kuya. Sa mga mata niya. Sa ngiti niya. At sa paraan ng mga titig niya—relaxed, confident, malaya.

Nang matapos ako, ilang segundo munang nanatiling tahimik ang lahat. Maya-maya ay sabay-sabay silang pumalakpak.

“Bravo! Ang galing talaga ng Bunso ko.” natatawang sabi ni Tatay.

“Sobrang galing mo na Bunso. Ang laki ng improvement,” dagdag ni Ate.

“Mas natural na ang delivery mo ngayon,” komento ni Kuya. “Kitang-kita na naiintindihan mo ang bawat linyang binibigkas mo. Galing!?”

Napatingin naman ako kay Nanay. Ngumiti siya bago nagsalita. “Anak, ipinagmamalaki kita. Hindi lang dahil magaling kang magsalita, kundi dahil nakita namin kung gaano ka nagsumikap para rito.”

Hindi ko namalayang napangiti na rin pala ako. “Salamat po. Para po sa inyo ito.”

Lumapit si Tatay at marahang tinapik ang balikat ko. “Basta, anuman ang maging resulta bukas, tandaan mo ’to. Hindi nasusukat ang galing sa medalya o tropeo. Ang mahalaga, ginawa mo ang lahat ng makakaya mo.”

Tumango ako. “Opo, Tay.”

Hindi na kaba ang naramdaman ko pagkatapos ng gabing iyon. Mas nangingibabaw na ang pananabik. Excited na akong umakyat sa entablado at ipakita ang lahat ng pinagpaguran ko sa nakalipas na mga linggo. Excited akong maipakita ang kakayahan ko at patunayan sa sarili kong kaya ko.

Pero higit sa lahat, naging proud ako sa sarili ko. Hindi dahil sa may posibilidad na manalo ako, kundi dahil nakita ko ang saya at pagmamalaki sa mga mata nina Nanay, Tatay, Ate, at Kuya habang pinapanood nila ako. At para sa akin, sapat na iyon para sabihing panalo na ako.

---

Kinabukasan, mas maaga pa ako sa nakasanayan kong paggising.

Hindi na ako kinailangang gisingin ng tunog ng alarm. Kusang nagmulat ang mga mata ko, marahil dahil sa pananabik at kaunting kaba para sa araw na matagal kong hinihintay. Ngayon na ang araw ng kompetisyon.

Dahan-dahan akong bumangon upang hindi magising si Kuya na nasa tabi ko. Paglabas ko ng kwarto, naamoy ko agad ang mabangong amoy ng nilulutong ulam mula sa kusina. Naroon na si Nanay, abala sa paghahanda ng pananghalian at mga baon naming lahat.

“Good morning po, Nay,” masaya kong bati habang nagmamano.

Napangiti siya at marahang hinaplos ang ulo ko. “Good morning, anak. Ang aga mong nagising ah.”

“Excited po kasi.” Natawa siya.

“Halata nga.”

Napatingin siya sa akin bago muling binalikan ang niluluto. “Maligo ka na muna habang inihahanda ko ang pagkain.”

“Opo.”

Dumiretso na ako sa banyo. Hindi na ako nagtagal sa pagligo. Gusto kong maging maaga ang kilos ko para wala na akong iisipin mamaya. Pagkatapos ay mabilis kong pinunasan ang katawan ko para matuyo at bumalik sa kwarto.

Pagdating ko sa pintuan, sakto namang kakabangon lang ni Tatay. Nakasabit na sa balikat niya ang tuwalya at halatang papunta rin siya sa banyo. Maaga rin kasi ang pasok niya sa trabaho at kailangan pa niyang bumiyahe ng mahigit isang oras pabalik sa kabilang bayan.

Nagkatinginan kami. Ngumiti siya.

“Good morning, Bunso.”

“Good morning po, Tay.”

“Ready ka na?”

Napangiti ako.

“Opo.”

“Good. Galingan mo mamaya. Maliligo muna ako.”

“Sige po.”

Marahan niya akong tinapik sa balikat bago dumiretso sa kusina. Pumasok naman ako sa kwarto. Maingat kong isinuot ang plantsadong puting polo at ang itim kong pantalon. Pagkatapos ay sinuot ko ang medyas at inayos ang sinturon. Humarap ako sa salamin. Pinagmasdan ko ang sarili ko habang inaayos ang buhok at pinapantay ang kuwelyo ng polo. Ilang beses akong huminga nang malalim.

’Kaya mo ‘to, David.’

Habang nakatingin pa rin ako sa aking repleksyon, napansin kong gumalaw si Kuya sa kama.

Bahagya siyang dumilat at napatingin sa akin. “O…” sabi niya habang inaantok pa. “Aalis na pala ang contestant namin.” Napangiti ako.

“Opo Kuya.”

Ngumiti rin siya kahit halos nakapikit pa ang mga mata. “Good luck, Bunso. Galingan mo.”

“Salamat, Kuya.”

“Tandaan mo…” mahina niyang dagdag bago muling humiga, “…gawin mo lang ang best mo.” Tumango ako kahit alam kong nakatulog na siyang muli.

“Opo.”

Makalipas ang ilang segundo ay narinig ko na lang ang mahina niyang paghilik. Napangiti ako. Sa simpleng pagbati nilang lahat, pakiramdam ko ay mas lalo akong nabigyan ng lakas ng loob. Hindi ko na iniisip kung mananalo ba ako o hindi. Ang mahalaga, dala ko ang suporta ng pamilya ko sa bawat hakbang na gagawin ko sa entablado.

Pagkatapos kong makapagbihis, doon muna ako naghintay sa sala. Nakaupo ako sa sofa, hawak-hawak ang script, inaalala ang mga linya. Pero wala naman akong naaalala. Nakatulala lang ako sa direksyon papuntang kusina, ang isip ko ay lumilipad-lipad sa ibang mundo.

Bigla akong natauhan nang tila bumagal ang takbo ng oras.

Dumaan si Tatay mula sa banyo. Naka-tapis lang ng puting tuwalya sa bewang. Hubo’t hubad ang itaas na katawan. May mga butil pa ng tubig na pumapatak mula sa basang buhok niya pababa sa malapad na dibdib, sa tiyan, at sa mga braso na puno ng lakas kahit may edad na siya. Ang tubig ay kumikinang sa balat niya sa ilalim ng liwanag ng araw na pumapasok sa bintana.

Nagulat ako. Nabigla ako. Parang may kuryenteng dumaan sa buong katawan ko. Ganito rin yung pakiramdam noong araw na nadama ko ang pagkalalaki ni Kuya — yung init na biglang sumiklab sa tiyan ko, yung pagtigas na hindi ko mapigilan, yung hiya na halo ng libog na hindi ko maintindihan.

Pero mas malala ito. Mas malala dahil si Tatay ito. Ang ama ko. Ang haligi ng tahanan. Ang taong dapat iginagalang at tinatakutan, hindi tinatanghal sa isip nang ganito.

‘Pero bakit naramdaman ko ito kay Tatay? Anong dahilan?’

Si Tatay, si Richard Reyes, 42 anyos na pero parang hindi halata ang edad sa pisikal na hitsura. Matangkad, malapad ang balikat, at kahit may edad na ay siksik pa rin ang katawan niya dahil sa trabaho. Madalas ko siyang nakikita ng ganito noon pa, pero bakit ngayon lang ang epekto? Bakit parang unti-unti kong napapansin ang laki ng kanyang dibdib, at yung bukol sa ilalim ng tuwalya na parang may sariling buhay habang naglalakad siya?

Ang tuwalya ay nakalugay nang bahagya, at sa pagkilos niya, nakikita ko ang guhit ng tiyan niya—hindi six-pack, pero firm at masculine. Ang mga nipples niya ay nakatayo sa lamig, o baka sa pagkakapunas. At sa ilalim ng tuwalya, ang bulge—malaki, nakakalula, at parang nagmamarcha kasabay ng kanyang mga hakbang.

Tatay ko siya. Ang lalaking nagpalaki sa amin, nagtrabaho nang husto, ang tinig na laging sumisigaw kapag may mali kami pero yakap din kapag kailangan. Siya ’yung dapat respetuhin, dapat katakutan, dapat sambahin bilang haligi ng tahanan. Hindi ’yung titigan nang ganito—nang may pagnanasa, nang may init sa tiyan na pababa nang pababa.

’Gago ka, David. Ano ba ‘to?’ sigaw ng isip ko. ‘Noong una ang kuya mo, tapos ngayon si Tatay naman? Ano ka, may sakit ka? May topak ka sa utak?’

“Kinakabahan ka parin ba?” tanong niya habang nagpapatuyo ng buhok gamit ang isa pang maliit na tuwalya. Lumapit siya sa akin, malapit na malapit. Magkahalong amoy na sabon at natural na halimuyak mula sa katawan niya—yung amoy na masculine at intoxicating.

Ang guilt sa katawan ko ay parang doble na. Triple pa. Hindi lang kapatid ang hinahalay ko sa isip — kundi ang sarili kong ama. Ang lalaking nagbigay ng buhay sa akin. At ngayon, gusto kong hawakan siya. Gusto kong malaman kung gaano kalaki yung nasa ilalim ng tuwalya.

“W-wala po, Tay…” sagot ko, pero ang boses ko ay nanginginig. Hindi ko maiwasang ibaba ang tingin ko sandali. Yung tuwalya bahagyang nakabukas sa gilid, at nakikita ko na ang makapal na hita niya—may ugat, may muscles, at yung anino ng mataba at mahabang pagkalalaki na nakasabit pababa, gumagalaw sa bawat hakbang.

Bigla siyang ngumiti, yung tipong may parang ideya pero hindi lang pinapahalata. “Sigurado ka? Kanina ka pa kasi natulala lalo na nung dumating ako. May iniisip ka ba?”

Hindi ko alam kung paano sasagutin. Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko pa rin ang papel. Pilit kong iniwas ang tingin, pero parang may sariling buhay ang mga mata ko. Bumalik sa kanya. Sa malapad niyang dibdib na may konting balahibo. Sa mga ugat sa braso na nagmamarka. Sa pawis at tubig na magkakapatong, na para bang gusto kong lamasin gamit ang aking dila.

“Tay… pwede bang… nauuhaw na po ako. Pe-pwede po bang uminom muna ako ng tubig?” sabi ko na lang para makaiwas, pero hindi ako tumayo. Nanatili akong nakaupo, ang mga mata ko ay hindi mapakali sa katawan niya. Parang na hypnotized.

Tumawa siya nang mahina. “Oo naman syempre. Kailangan mo yata yan para kumalma ka. Teka, ako na ang kukuha. Dito ka lang. Maupo ka.”

Habang naglalakad siya papunta sa kusina, ang tuwalya ay bahagyang lumuwag pa. At doon ko pa lalong nakita — ang matambok na pigi niya na parang nag-aanyaya na haplusin ito, ang guhit ng likod na parang highway papunta sa impyerno, at yung paraan ng pag-indayog ng kanyang katawan na parang sinasadya.

At sa pagliko niya papunta sa kusina, nakita ko. Sandali lang. Pero kitang-kita. Ang dulo ng ari niya—matigas, mahaba, at nag-uumapaw sa tuwalya. Hindi ko alam kung bakit pero baka wala lang, baka natural lang sa umaga. Pero ang mas nakakabaliw, ay yung gusto kong malaman kung ano ang itsura nun. Gusto kong hawakan. Gusto kong makita ng gamit ang sarili kong mga mata.

‘Bakit ganito?’ tanong ko sa sarili habang pakiramdam ko’y sasabog na ang ulo ko. ‘Bakit pareho ang epekto? Dahil pareho silang lalaki? Dahil pareho silang bawal? O dahil sobrang repressed na ako na kahit sa pamilya ko na mismo naghahanap ako ng ganitong init?’

Napapikit ako nang mariin. Tinakpan ko ang mukha ko ng script. Ang hirap huminga. Parang ang liit ng mundo ko. Parang kahit saan ako lumingon sa bahay na ’to, may bagong tukso. May bagong kasalanan.

’Hanggang kailan ko pa ‘to kayang pigilan bago tuluyang mawala ako sa sarili ko?’

Pagmulat ko ng mata ay naroon na ang isang baso ng tubig sa mesa pero wala na si Tatay. Siguro ay nagbihis na rin siya para sa trabaho. Hindi ko na ininom pa yung tubig. Napatingin nalang ako sa orasan. Alas siyete na pala ng umaga.

“Naku…” mahinang bulong ko. Saktong palabas din si Nanay.

“Nay, aalis na po ako,” sabi ko habang nagmamano. Nagulat pa siya nang tingnan ako. “Ang aga niyo pala. Sandali, kukunin ko muna—”

“Nay, nandiyan na po si Kuya Bobet! Huwag na po. Mamaya ko nalang kakainin” putol ko habang naririnig ang maikling busina ng traysikel sa labas.

Napatingin siya sa pinto at bahagyang napailing “Sige, mag-iingat ka. Huwag kang kakabahan. Good Luck Bunso” Ngumiti ako.

“Opo.”

Paglabas ko ng bahay, naroon na nga ang traysikel ni Kuya Bobet, ang service naming magkapatid tuwing papasok sa eskwela. Akala ko ako pa lang ang sasakay. Pero paglapit ko, nakita kong naroon na pala si Ate, tahimik na nakaupo sa loob habang hawak ang kaniyang bag.

“Uy, nandiyan ka na pala Ate,” sabi ko.

Napangiti siya. “Kanina pa kita hinihintay. Akala ko nga hindi kana tutuloy”

Napakamot na lang ako sa batok. “Sorry po. Pinakawalan ko lang yung kaba ko sa bahay para pagdating doon ready na ako.”

“Okay fine. Araw mo naman ngayon. Give ko na sayo. Halika na.”

Mabilis akong sumakay at umupo sa tabi niya. Sa pagmamadali ko, hindi ko na nagawang magpaalam kay Tatay. Marahil ay naghahanda na rin ito para sa pag-alis niya papuntang trabaho. Maya-maya pa pinaandar na ni Kuya Bobet ang traysikel.

Unti-unti naming iniwan ang aming bahay habang tanaw ko sa gilid ng kalsada ang unti-unting pagdami ng mga estudyante at mga taong nagsisimula na rin sa kani-kanilang mga gawain. Tahimik lang akong napatanaw sa daan. Ito na. Araw na ng kompetisyon.

Pero habang umaandar ang traysikel, ang isip ko ay nasa bahay pa rin. Nasa kwarto. Nasa init ni Kuya. Nasa hubad na katawan ni Tatay. At sa tanong na hindi ko masagot ’Hanggang saan ko dadalhin ‘to? At sino pa ang madadamay sa pagkaligaw ko?’

---

Things are about to get even more intense! If you loved this chapter, please don’t forget to vote, comment, and share this story with your friends. Hit that follow button on my profile to get instantly notified when the next chapter drops! Tankyuuu!!!

Kapitulo Tres

WARNING: This chapter and subsequent chapters contain explicit content and mature themes (e.g., strong language, violence, sexual themes). Reader discretion is advised.

[ David’s POV ]

Pagkarating namin sa eskwela, ibinaba kami ni Kuya Bobet sa mismong tapat ng gate. Ang traysikel ay bumuga ng usok bago tuluyang tumigil, at ang ingay nito ay parang alarm clock na nagising sa akin sa realidad—ito na, araw na ng kompetisyon.

“Good luck, David! Galingan mo.” nakangiti niyang sabi bago kami umalis/

“Salamat po, Kuya Bobet mag-ingat po kayo sa pagmamaneho,” sabay naming sagot ni Ate.

Magkatabi kaming naglakad papasok ng paaralan. Maaga pa kaya hindi pa ganoon karami ang mga tao sa campus. Mga teachers at ilang volunteers pa lamang ang abala sa paghahanda ng mga gagamitin para sa programa—mga estudyanteng nagkakabit ng tarpaulin, mga guro na nag-aayos ng upuan, at iba pang kalahok na nagpa-practice pa rin sa bawat sulok.

“Buti na lang maaga tayo,” sabi ni Ate, ang boses niya ay kalmado pero alam kong kinakabahan din siya para sa akin.

“Oo nga Ate kaunti pa yung mga tao dito,” sagot ko, pero ang tinig ko ay nanginginig nang bahagya. “Mas makakapag-ayos pa ako. Saka para narin makapag pahinga.”

Hindi na muna siya dumiretso sa classroom nila. Sa halip, sinamahan niya muna ako sa backstage upang ihanda ang sarili ko. Wala rin naman kasing klase dahil lahat ng estudyante ay manonood. Ang backstage ay isang mahabang kwarto sa likod ng gymnasium, napupuno na ito ng mga kalahok na nagpa-practice pa rin, nag-aayos ng costume, at nagrereview ng mga linya.

“Relax lang,” paulit-ulit niyang paalala habang inaayos ang kuwelyo ng polo ko, ang mga daliri niya ay marahang nag-aayos ng tela. “Huminga ka lang nang malalim. Basta Bunso, tandaan mo, kahit anong mangyari, nandito ako sa likod mo. Okay?.”

Tumango ako, pero ang dibdib ko ay parang humahapdi. Sa araw na iyon, iba’t ibang talento ang ipapakita ng mga mag-aaral bilang bahagi ng Festival of Talent. May mga sasali sa pag-awit, sayawan, drama, pagpipinta, at iba pang larangan ng sining. Isa ako sa mga lalahok sa kategoryang declamation—ang pinaka-mahirap para sa akin dahil kailangang isabuhay ang bawat salita.

Hindi nagtagal ay nagsimula na ang programa. Tumayo kaming lahat para sa pag-awit ng Lupang Hinirang, sinundan ng himno ng aming paaralan. Pagkatapos noon ay nagbigay ng pambungad na mensahe ang principal ng aming paaralan.

“Magandang umaga sa ating lahat…” panimula niya, ang boses niya ay malakas sa microphone. “Ngayong araw na ito, ating saksihan ang galing at talento ng ating mga mag-aaral…”

Pagkatapos ng kaniyang mensahe, isa-isa ring ipinakilala ang mga hurado—mga guro mula sa ibang paaralan, mga dating nag-champion, at isang taga-munisipyo. Habang tumatagal ang programa, lalo kong nararamdaman ang kabang kanina pa bumabagabag sa akin. Ang bilis ng lahat. Hindi ko namalayang tinatawag na ang unang kalahok.

“Contestant number one, from Grade 7…” sabi ng emcee.

Makalipas ang ilang minuto ay sumunod ang pangalawa. Napalunok ako. Ako na ang kasunod. Contestant number three sa sampung kalahok ng declamation. Pakiramdam ko ay halos lumabas na ang puso ko sa sobrang lakas ng tibok nito. Nanlamig ang mga palad ko at bahagyang nanginig ang mga tuhod ko. Ang microphone sa kamay ng emcee ay parang nag-bibigay ng takot.

“Ate…” mahina kong tawag, ang boses ko ay parang bulong ng hangin. Lumingon siya sa akin, ang mata niya ay nagtatanong.

“Kabado ako,” amin ko, at hindi ko na itinago ang panginginig ng labi ko.

Ngumiti siya at hinawakan ang dalawa kong kamay. Ang palad niya ay mainit, comforting, parang sinasabing ‘nandito ako’ . “Tumingin ka sa akin.” Ginawa ko ang sinabi niya, at nakita ko ang kumpiyansa sa mga mata niya.

“Alam mo ba kung bakit wala kang dapat ikatakot?” Umiling ako, hindi na makapagsalita.

“Kasi handa ka. Pinaghirapan mo ’yan. Hindi ka aakyat diyan nang walang baon. At higit sa lahat, David, ang mahalaga ay naibigay mo ang best mo. Hindi na importante kung manalo ka o hindi. Ang importante, ipakita mo kung sino ka.”

Huminga ako nang malalim, sinusubukang pigilan ang pag-iyak. “Tandaan mo,” dagdag niya, “huwag mong isipin ang mga hurado. Isipin mo lang ang mensaheng gusto mong iparating. Isipin mo na lang na nasa harapan mo lang si Nanay, si Tatay, at kami. At Bunso, kahit anong mangyari, nandito kami para sa’yo. Hindi ka nag-iisa.”

Tumango ako. “Salamat, Ate. Salamat talaga.”

Maya-maya ay narinig ko ang pagtawag ng emcee.

“Let’s all welcome our third contestant, David Reyes, from Grade 9, performing ‘Ang Aking Pagkatao’…”

Napapikit muna ako sandali at nagpakawala ng isang mahabang buntong-hininga. Ang backstage ay biglang naging tahimik para sa akin. Ang ingay ng mga tao, ang musika, lahat ay nawala.

’Kaya mo ‘to, David. Para sa pamilya. Para sa sarili mo.’

Pagmulat ko ng mga mata, nagsimula na akong maglakad papunta sa entablado. Sa una, ramdam na ramdam ko ang panginginig ng aking katawan. Bahagya ring nanginginig ang boses ko sa mga unang linyang binitiwan ko. Pero habang tumatagal, habang naririnig ko ang sarili kong boses sa sound system, unti-unti akong naging komportable. Nawala ang kaba. Napalitan ito ng kumpiyansa at saya.

Hindi ko na nakita ang dami ng taong nanonood. Ang tanging iniisip ko na lamang ay ang bawat salitang binibigkas ko at ang damdaming nais kong maiparating. Ang bawat linya ay parang bahagi ng aking sarili. Ang bawat emosyon ay totoo. At bago ko namalayan, natapos na ang aking declamation piece. Nagbigay ako ng magalang na bow habang umalingawngaw ang palakpakan sa buong gymnasium.

Napangiti ako. Isang malaking buntong-hininga ang pinakawalan ko.

Hindi ko alam kung ano ang magiging resulta. Pero isang bagay ang sigurado ako. Naibigay ko ang buong makakaya ko. Pagkababa ko ng entablado ay agad akong sinalubong ni Ate. Nakangiti siya, at may namumuo ng luha sa mga mata niya.

“Ang galing mo!” sabi niya bago ako mahigpit na niyakap. “Ang galing-galing mo, Bunso!”

Napatawa ako, medyo nahihiya. “Kinabahan talaga ako kanina, Ate. Akala ko hindi ko kakayanin. Para akong kakainin ng lupa.”

“Hindi halata,” natatawa niyang sagot, at hinaplos ang likod ko. “Proud na proud ako sa’yo. Sobrang galing mo kanina, panalo ka na sa akin. Congrats Bunso.”

Napangiti ako nang mas malawak. Magkatabi kaming naupo sa isang sulok ng backstage habang hinihintay ang pagtatapos ng natitirang mga kalahok. Tahimik kong pinagmamasdan ang entablado. Wala akong pinagsisihan. Masaya ako sa narating ko. Dahil ngayong araw, naipakita ko ang lahat ng kaya kong ibigay.

Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa mga kalahok na nasa backstage at sa mga taong nasa loob ng gymnasium. May ilan na may kasamang buong pamilya. Ang iba naman ay napapalibutan ng kanilang mga kaibigan at guro. Rinig ko ang mga sigawan at palakpakan sa tuwing may natatapos na performance.

Napangiti ako. Ang sarap sigurong maranasan ang ganoong suporta. Maya-maya, hindi ko maiwasang malungkot.

‘Napanood kaya ako ng mga kaibigan ko?’ tanong ko sa sarili. ‘Naroon kaya sila habang nagtatanghal ako?’

Alam kong may sarili rin silang mga gawain kaya hindi ko na rin inasahang makakarating sila. Napabuntong-hininga na lang ako. ‘Siguro hindi…’ Ngunit ilang sandali lang ang lumipas, bigla kong narinig ang pamilyar na mga boses.

“Hoy! David!”

Napalingon ako sa may entrance ng backstage. Nanlaki ang mga mata ko. Sina Tala, Marikit, at Lando. Masaya silang naglalakad papunta sa akin habang malalakas na pumapalakpak. Ang mga mukha nila ay nagniningning sa excitement.

“Grabe! Ikaw na talaga.” sigaw ni Lando, halos tumalon sa tuwa. “Ang galing mo! Ang galing-galing mo! Perfect ka talaga bestfriend.”

“Akala ko ba kinakabahan ka? Pero mas grabi yung kaba ko nung tinawag kana. Para na nga akong hihimatayin habang pinapanood ka.” natatawang sabi ni Marikit, ang mata niya ay nangungusap. “Pero hindi naman halata! Sobrang confident mo!”

“Hindi ka lang basta nagsalita,” dagdag ni Tala, ang boses niya ay may halong paghanga. “Ramdam na ramdam namin ang bawat linya. Period. Parang gusto nga naming umiyak sa huli sa ganda ng performance at deliviration mo.”

Hindi pa man ako nakakatayo ay sabay-sabay na nila akong niyakap. Napatawa na lang ako, medyo overwhelmed sa suporta nila. Pero sobrang saya ko.

“Hoy… ano ba kayo?” nahihiya kong sabi, pero ang puso ko ay puno ng gratitude. “Nakakahiya naman… Baka sabihin nila nag eexpect na tayo na manalo.”

“Siyempre! Aba, ikaw ba naman mag perform sa ganon karami. Diba?” ani Lando, ang kilay niya ay naka-angat. “Parang ikaw na ang grand champion! Ganyan ka kagaling! Slayyy…”

“Facts!,” sabat ni Marikit, seryoso ang mukha. “Panalo ka na sa amin. Kahit ano sabihin ng mga hurado, para sa amin ikaw ang nanalo. Dedma nalang sa mga bashers noh.”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Kanina lang ay iniisip kong baka wala ni isa sa kanila ang nakapanood ng performance ko. Pero mali pala ako. Naroon sila. Tahimik pala silang nanood habang nasa entablado ako. At ngayon, narito pa sila sa harapan ko, masayang-masayang ipinagdiriwang ang ginawa ko na para bang ako na ang nanalo sa kompetisyon.

Napatingin ako kay Ate. Ngumiti lang siya sa akin. “ Excuse lang mga langga, bibili lang ako ng makakain natin,“ sabi niya. “Kung hahanapin niyo ako dito lang ako sa labas. Okay?”

“Sige, Ate. Salamat.” Tinapik niya ang balikat ko bago tuluyang umalis at kami-kami na lang ang naiwan.

Hindi pa rin humuhupa ang saya ng mga kaibigan ko. “David, seryoso,” sabi ni Tala, ang mukha niya ay seryoso na. “Proud kami sa’yo. Sobrang proud. Naiiyak na talaga ako. Look oh.”

“Kahit ano pa ang maging resulta mamaya,” dagdag ni Marikit, ang boses niya ay malalim sa sincerity, “ang importante, ang binigay mo lahat. At alam naming pinaghirapan mo ’yan. You deserve more.”

“Tsaka…” nakangiting sabi ni Lando, ang ngiti niya ay malawak, “wala kang mintis sa pagsigaw. Kinilabutan nga ako eh. Parang professional speaker ka na! Like para bang ikaw si Sisa. Joke lang!”

Sabay-sabay kaming nagtawanan. Hindi ko talaga inasahan ang pagdating nila. At sa totoo lang, iyon ang naging paborito kong bahagi ng araw. Hindi dahil sa palakpakan ng mga tao kundi dahil napatunayan kong napapaligiran pala ako ng mga taong handang sumuporta sa akin—ang pamilya ko at ang mga kaibigan kong hindi ako iniwan sa isa sa pinakamahalagang araw ng buhay ko.

Mabilis na lumipas ang oras. Marahil dahil sa walang tigil naming kuwentuhan at kulitan, hindi na namin namalayang patapos na pala ang programa.

“Hoy, tapos na yata!” sabi ni Lando nang marinig ang boses ng emcee mula sa loob ng gymnasium. “Mag-a-announce na sila ng winners! OMG!!!”

Sakto namang bumalik si Ate, may dala-dalang ilang tinapay at tubig. “David,” tawag niya, at ang mukha niya ay may halong kaba at excitement. “Mag-aanunsyo na sila ng mga nanalo.”

Napatingin ako sa kanya at tumango. “Tara.”

Sabay-sabay kaming lumabas ng backstage at nagtungo sa harap ng entablado. Nagsiksikan na roon ang mga kalahok, guro, at mga estudyante. Lahat ay tahimik na naghihintay. Ramdam ko ang kaba ng mga nasa paligid. Pero ako… ako lang yata ang kalmado.

“Huwag kang kabahan,” bulong ni Tala, at hinawakan ang kamay ko.

“Oo nga,” dagdag ni Marikit. “Malaki ang chance mo. Feel ko eh.”

Napangiti lang ako. “Bahala na. Okay lang sa akin kahit ano man ’yan.”

Muling nagsalita ang emcee.

“Ngayon naman po ay ating aalamin ang mga nagwagi sa iba’t ibang kategorya…”

Isa-isang inanunsyo ang mga nanalo. Nauna ang sayaw. Sinundan ng pag-awit. Palakpakan ang umalingawngaw sa buong gymnasium sa bawat pangalaan na binabanggit. Ilang sandali pa ay dumating na sa kategoryang pinakahihintay ko.

“At ngayon naman po, ang mga nagwagi sa Declamation Competition…”

Napahawak si Lando sa balikat ko. Si Ate naman ay bahagyang napapikit, parang nagdadasal.

“Third Place…” Binanggit ang pangalan. Hindi ako. Napatingin sa akin sina Tala at Marikit, naghihintay ng reaction ko.

“Okay lang,” mahina kong sabi, at ngumiti ako ng totoo. “Talagang okay lang.” sabay thumbs up.

“Second Place…” Muli silang tumahimik. Isa na namang pangalaan ang tinawag. Hindi pa rin ako. Nagkatinginan silang lahat. Unti-unting lumiwanag ang mga mukha nila, parang naghihintay pa rin ng milagro.

“David…” mahina ngunit puno ng pag-asang bulong ni Ate.

Napangiti si Lando. “Champion na ’yan! Sabi ko na nga ba eh!”

Hindi ko na lang sila sinagot. Tahimik akong naghintay. Huminga nang malalim ang emcee bago binuksan ang huling sobre.

“And our Champion is…”

Parang tumigil ang oras. Nanatili akong nakatingin sa entablado. Ang lahat ay naging tahimik. Pagkasambit ng pangalaan ng nagwagi, sabay-sabay kong narinig ang mahinang buntong-hininga ng mga kasama ko.

Hindi ako iyon.

Parang binagsakan ng langit sina Ate, Tala, Marikit, at Lando. “Ay…” mahina nilang sabi, puno ng dismayado.

Napayuko si Marikit. “Hala… sayang naman…”

Napakamot sa ulo si Lando. “Sayang naman… pero okay lang ’yun…”

Si Ate naman ay napatingin agad sa akin, tila nag-aalala sa magiging reaksiyon ko. Ngunit nang makita niya ako, natigilan siya. Nakatayo lang ako. Nakangiti. Tahimik. At masaya—tunay na masaya. Napatingin silang lahat sa akin, nalilito.

“Ano’ng nginingiti-ngiti mo diyan?” natatawang tanong ni Lando, pero may halong pag-alala.

Hindi ko napigilang matawa. “Bakit?” sabi ko habang natatawa. “Hindi naman ibig sabihin na hindi ako nanalo, talo na agad ako. Masaya nga ako para sa kanila.”

Napakunot-noo si Tala. “Hindi ka ba nalulungkot? O disappointed man lang? May nararamdaman ka pa ba?”

Umiling ako. “Siyempre, kahit papaano umasa rin ako. Pero hindi naman doon umiikot ang araw ko.” Tahimik silang nakinig, nakatitig sa akin. “Masaya na ako kasi naibigay ko ang best ko. Hindi ako nagkulang sa paghahanda. Wala akong pinagsisisihan. At higit sa lahat…” tumingin ako sa kanilang tatlo, “…nandiyan kayo. Dumating kayo para suportahan ako. Para sa akin, panalo na ako.”

Napangiti si Ate. “Tama nga Bunso. Ang mature mo naman mag-isip.”

“Dagdag pa,” sabi ko habang napapakamot sa batok, “akala ko nga walang manonood sa akin. Tapos dumating kayo. Yun ang pinakamalaking premyo para sa akin.”

Nagkatinginan silang tatlo, at unti-unting ngumiti.

Ngumiti si Marikit. “Siyempre naman. Hindi ka namin pababayaan. Para saan pa at naging mag-Bff tayo diba?”

“Hindi ka namin palalagpasin noh,” dagdag ni Tala. “Kahit saan ka pa magpunta, suportado ka namin.”

“Sikat ka na kaya, para ka ng young actor,” biro ni Lando. “Baka next time, sa TV na kita makikita!”

Napahalakhak kaming lahat.

Sa pagkakataong iyon, saka ko lang tuluyang naunawaan ang isang bagay. Hindi lahat ng tagumpay ay nasusukat sa tropeo o medalya. Minsan, ang pinakamagandang premyo ay ang marinig ang palakpak ng mga taong mahal mo at maramdamang ipinagmamalaki ka nila—manalo ka man o hindi. At para sa akin, sapat na iyon para umuwi akong panalo.

Pagkatapos ng programa ay wala na rin kaming klase. Babalik naman sa hapon ang mga ibang estudyante na hindi kalahok para magpatuloy sa klase. Habang kami naman ay binigyan para magpahinga. Sabay-sabay kaming lumabas ng gymnasium at naglakad papunta sa waiting shed sa tapat ng paaralan kung saan kami karaniwang sinusundo ni Kuya Bobet.

“Hay, sa wakas tapos na rin,” sabi ko habang inuunat ang aking mga braso, pakiramdam ko ay biglang gumaan ang lahat.

“Oo nga,” sagot ni Ate. “Pwede ka nang matulog ng payapa. Deserved na deserved mo yan.”

Ngumiti lang ako.

Pagdating namin sa waiting shed ay wala pa si Kuya Bobet. Umupo muna kaming lahat habang naghihintay. Hindi pa yata umaabot ng limang minuto nang makita namin ang pamilyar niyang traysikel na papalapit.

“Nandiyan na!” sabi ni Tala habang nakaturo sa kalsada.

Isa-isa kaming sumakay. Habang bumibiyahe pauwi, hindi pa rin natatapos ang kuwentuhan tungkol sa katatapos lang na kompetisyon.

“Sa totoo lang,” panimula ni Lando, “kung ako yung judge huh, hindi deserve no’ng isang grupo na manalo sa sayaw. Yung mga moves nila, parang robot.”

“Bakit naman?” tanong ko, napapatawa sa comment niya.

“May mas magaling pa sa kanila. Mas malinis ang choreography no’ng isa. Pero siguro may connection sa hurado. Siguro kung sumali pa ako, title na siguro,” sabi niya, nagkikibit-balikat.

Napailing na lang si Tala. “Ikaw talaga, Lando. Laging may opinion. Pwede ba next time manood ka nalang para ka namang professional kung makapag comment”

“Totoo naman! Bakit? Hindi ka ba naniniwala na kaya ko yon?” depensa niya.

Natawa kaming lahat.

Si Tala naman ang sumunod. “Ako naman, no’ng singing competition…” Natigilan siya sandali bago napailing. “May isang contestant na sintunado na nga, umabot pa sa finals. Siguro maganda ang stage presence?”

“Hoy!” natatawang sabi ni Marikit. “Baka may makarinig sa’yo. Baka isumbong ka! Pero real. Parang kambing na humihingi ng tulong.”

“Totoo lang naman!” depensa niya, tumatawa na rin.

“Judge na pala kayo ngayon?” biro ko, at lalong lumakas ang tawanan naming lahat.

Patuloy ang kulitan at biruan sa loob ng traysikel. Paminsan-minsan ay may kanya-kanya pa silang opinyon tungkol sa naging resulta ng iba’t ibang kategorya. Tahimik lang akong nakikinig habang nakatanaw sa mga punong dinaraanan namin. Hindi ko na inisip kung tama ba o mali ang naging desisyon ng mga hurado. Tapos na ang lahat. Wala na ring saysay na balikan pa iyon.

Sa halip, unti-unti kong naramdaman ang paggaan ng aking dibdib. Sa wakas, natapos na rin ang kompetisyong ilang linggo kong pinaghandaan. Wala na ang kaba. Wala na ang pressure. Makakapagpahinga na rin ako, kahit papaano, nang walang iniisip na piyesang dapat isaulo o emosyon na dapat paghusayan.

Napangiti ako habang pinagmamasdan ang daan. Ang mga puno ay nagbibilang ng mga alaala. Tapos ay isa-isang bumaba sina Tala, Marikit, at Lando sa kani-kanilang bahay.

“Nandito na pala kami. Ingat po kayo!” sigaw ni Lando habang kumakaway, ang ngiti niya ay abot-langit.

“Ikaw rin!” sagot namin ni Ate, sabay kaway.

Naiwan na lang kaming dalawa sa loob ng traysikel. Nasa bandang dulo pa kasi ng barangay ang bahay namin, kaya madadaanan muna ang bahay ng tatlo bago kami. Malapit lang naman ang bahay namin sa kanila minsan nga nilalakad ko lang papunta sa kanila para lang makapag laro. Pero dahil malaki ang agwat ng mga kabahayan, aakalain mo talagang napakalayo at nakakapagod ang lalakarin.

Tahimik akong nakatanaw sa labas habang umaandar ang traysikel. Ang hangin ay humahaplos sa mukha ko, parang nagpapaalala na tapos na ang lahat.

Simple lang ang buhay sa aming barangay. Hindi gaanong matao at bihira ring may dumaraang sasakyan maliban sa mga motorsiklo at traysikel. Hindi rin sementado ang lahat ng kalsada tulad sa mga bayan. May mga bahagi pa ring lupa at graba ang daan.

Kapag tag-ulan, nagiging maputik at may mga bahaging naiipunan ng tubig. Kapag tag-araw naman, konting daan lang ng sasakyan ay nagliliparan na ang pinong alikabok at buhangin. Pero puno naman ito ng mataas at mayayabong na puno, mga halaman sa daan na nagbibigay ng presko at malamig na hangin.

Makalipas ang ilang minuto ay huminto ang traysikel sa tapat ng aming bahay.

“Nandito na tayo,” sabi ni Kuya Bobet, lumingon sa amin.

“Salamat po, Kuya,” sabi namin ni Ate habang inaabot ang pamasahe. “Sa uulitin po.”

“Ingat kayong dalawa. Magpahinga na kayo,” sabi niya, nakangiti.

“Opo.”

Nang makaalis na siya, sabay kaming pumasok ni Ate sa bahay. Tahimik ang loob. Mukhang nasa trabaho pa si Nanay at nakaalis na rin si Tatay. Si Kuya naman ay nasa paaralan na rin. Hindi na kami nagtagal ni Ate sa sala.

“Magpapalit muna ako, Bunso,” sabi ni Ate. “Ang init-init na sa katawan kong itong uniporme. Basa narin ako ng pawis.”

“Ako rin po. Sige, Ate.”

Dumiretso ako sa kwarto at mabilis na nagbihis ng pambahay. Isang puting sando at maikling shorts lang ang isinuot ko. Pakiramdam ko kasi ay mas presko iyon matapos ang mahabang umaga sa paaralan. Pagkatapos ay dumiretso ako sa kusina. May nakasaing na kanin at may nakahain na ring ulam sa mesa—adobo, amoy pa lang ay nagugutom na ako.

“Ito pala ang luto kanina ni Nanay kaya pala kanina pa kumakalat ang mabangong amoy sa buong bahay,” bulong ko sa sarili, napapangiti.

Inilabas ko ang mga plato at nagsandok ng kanin. Pagkatapos ay sumilip ako sa sala.

“Ate!” tawag ko. “Kain na po!”

“Luto na ba?” tanong niya mula sa kwarto, ang boses niya ay muffled.

“Nakahain na. Tara na, hindi ko na ininit yung ulam.”

“Sige, papunta na.”

Ilang sandali pa ay magkatabi na kaming nakaupo sa hapag-kainan. Ang adobo ni Nanay ay lasang-lasa, may konting asim at tamis na perfect para sa bahaw na kanin.

“Kumusta na ang pakiramdam mo?” tanong ni Ate habang nagsasandok ng kanin.

Napangiti ako. “Magaan na, Ate. Sobrang gaan na.”

“Tanggap mo na?” tanong niya, may halong pag-aalala pa rin.

“Oo naman.” Tinapik niya ang balikat ko, at humigpit ng kaunti.

“Proud kami sa’yo Bunso. Lagi mong tandaan yan kahit kanina ko pa sinasabi.”

Napangiti lang ako bilang tugon. Tahimik kaming kumain, pero komportable. Paminsan-minsan ay nagkakatinginan lang kami at napapangiti. Hindi man naging katulad ng inaasahan ko ang naging resulta ng kompetisyon, may kakaibang gaan na akong nararamdaman. Para bang may malaking timbang na nawala sa dibdib ko.

Tapos na ang lahat. At sa wakas, maaari ko nang namnamin ang simpleng katahimikan ng tahanan kasama ang mga taong palaging nasa tabi ko.

Matapos naming kumain, tumayo na si Ate at dinala ang bag niya.

“Mauna na ako sa kwarto,” sabi niya. “May assignment pa kaming kailangang ipasa mamayang hapon. Hindi pa rin ako tapos sa research paper ko.”

“Ngayon din ba deadline?”

“Bukas pa naman, pero yung activity kailangan namin ipasa mamaya. Para hindi ako mag cram pagbalik ko ng school.”

Tumango ako. “Sige, Ate. Good luck. Kaya mo yan.”

Pagkapasok niya sa kwarto, ako naman ang kusang tumayo upang ligpitin ang mga pinagkainan.

‘Ako na ang maghuhugas,’ bulong ko sa sarili. Isa-isa kong dinala ang mga plato at baso sa lababo. Ngunit nang bubuksan ko na sana ang gripo, wala ni isang patak ng tubig ang lumabas. ‘Wala nanaman,’ sabi ko habang napapakamot sa ulo. Napatingin ako sa mga walang lamang galon sa gilid ng kusina. Mukhang kailangan na namang umigib. Kinuha ko ang isang galon at lumabas ng bahay.

Tirik ang araw nang mga oras na iyon, pero hindi naman gaanong mainit sa pakiramdam. Maraming malalaking puno ang nakahilera sa gilid ng daan kaya sapat ang lilim na ibinibigay ng mga ito. Paminsan-minsan ay may malamig pang hanging dumadampi sa aking mukha, parang nagpapaalala na maganda ang araw.

Tahimik ang paligid. Maririnig lamang ang huni ng mga ibon at ang mahihinang kaluskos ng mga dahong hinihipan ng hangin. Pagdating ko sa poso, napangiti ako. Walang pila. ‘Ang swerte,’ bulong ko. Agad kong inilapag ang galon at nagsimulang mag-igib. Ilang sandali lang ay napuno ko rin ito.

Hindi muna ako umuwi. Hindi ko alam kung bakit, pero parang ayaw ko pang bumalik sa bahay. Marahil ay dahil maganda ang panahon. Marahil ay gusto ko lang namnamin ang katahimikan. O marahil may hinahanap ako.

Napatingin ako sa kubong ilang hakbang lang ang layo mula sa poso. Napangiti ako. Doon kami madalas tumambay noon kasama sina Tala, Marikit, at Lando kapag walang pasok. Ilang beses na rin kaming nagkuwentuhan, nagtawanan, at naglaro roon hanggang sa tawagin na kami ng aming mga magulang.

Bitbit ang galon, dahan-dahan akong naglakad papunta sa kubo. Umupo ako sa isa sa mga kahoy na upuan at ipinatong sa gilid ang dala kong galon. Mula roon ay tanaw ko ang malaking puno ng mangga na nagbibigay ng malamig na lilim sa buong paligid. Sa bawat pag-ihip ng hangin, marahang sumasayaw ang mga sanga at dahon nito.

Napakalawak din ang bakanteng lupa sa harapan ng kubo. Noon, doon kami madalas maghabulan, maglaro ng taguan, o kaya’y magkuwentuhan hanggang sa dapithapon. Ngayon, tahimik na ang lugar. Nakasandal ako sa poste ng kubo habang pinapikit ang aking mga mata. Hinayaan kong haplusin ng malamig na hangin ang aking mukha.

Ilang sandali pa akong nanatiling nakaupo sa kubo, pinakikinggan ang mahinang pag-ihip ng hangin at ang kaluskos ng mga dahon ng mangga. Maya-maya, may narinig akong mga yabag at mahinang kaluskos mula sa aking likuran. Ang mga yabag ay malalakas, may kasamang kaluskos ng dahon.

Napalingon ako.

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ko. “Tito?”

Napangiti siya. “O, David. Ikaw pala ’yan.”

Si Tito Lester. Kapatid siya ni Nanay. Siya rin ang nakabili ng lupang kinatatayuan ng kubo at ng malawak na bukirin sa paligid nito. Dito niya itinanim ang kaniyang mga palay kaya madalas din siyang pumunta rito upang tingnan ang kaniyang pananim. Siya ay nasa mid-30s, matipuno, at may itsurang provinciano na rugged at masculine.

Hindi ko inaasahang makikita ko siya roon. Akala ko kasi ay ako lang ang tao sa paligid. Naka-sumbrero siya upang makaiwas sa init ng araw. Nakasuot siya ng manipis na T-shirt na may konting butas sa kilikili, mahabang pantalon na may batik ng putik. Lumapit siya sa kubo at umupo sa tabi ko—masyadong malapit.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya, ang boses niya ay malalim at may halong pagod.

“Nagpahinga lang po sandali Tito,” sagot ko, pinipiling kumalma. “Katatapos ko lang pong umigib. Nawalan nanaman po kasi ng tubig yung gripo”

Tumango siya. “Ah gano ba? Mainit nga ngayon, pero presko pa rin dito. Maganda ang spot na ’to para magpahinga. Hindi niyo pa ba pinapaayos?”

“Opo Tito. Ah hindi pa po eh. Naghahanap pa si Nanay ng magpapalit. Matagal narin po kasing ganon gusto nalang nila na magpa install nalang ng bago” Saglit kaming natahimik, pero ang katahimikan ay puno ng something.

Maya-maya ay muli siyang nagsalita. “Narinig ko, may competition kayo ngayon. Declamation daw?”

“Opo, Tito.” Tumango ako. “Kakatapos lang po kanina.”

“Kumusta naman?” tanong niya, tumingin sa akin ng diretso.

Napangiti ako. “Hindi po ako nanalo eh.” Napatingin siya sa akin, ang mata niya ay nagtanong.

“Pero mukhang hindi ka naman malungkot,” sabi niya, may ngiti sa labi.

Napailing ako. “Hindi po. Masaya pa rin ako. Ang importante po, naibigay ko ang best ko. At may mga kaibigan po akong dumating para suportahan ako.”

Bahagya siyang ngumiti at tumango. “’Yan ang tamang pag-iisip. Matanda ka na, David. Hindi na basta-basta ang pag-iisip mo.”

Ngumiti lang ako at nakipagkwentuhan. Pero sa tuwing titingin ako sa kanya, bumabalik lahat ng alaala. Parang pelikula na paulit-ulit. Dito rin. Sa mismong kubo na ’to.

Flashback

Hapon noon. Mainit na mainit. Wala pang kuryente sa lugar. Ako lang mag-isa sa bahay kaya nagpasya akong maglakad papunta sa kubo para magpahangin. Tahimik ang paligid. Walang tao. ’Yun ang akala ko.

Pero ilang minuto pa lang akong nakaupo sa bangko sa labas, may narinig akong mahinang ungol mula sa loob ng kubo. Hindi ungol ng sakit. Iba ito. Mas malalim. Mas may halong sarap?

“Hhhmm… Lester… ang sarap… ang laki mo…”

Ang boses na iyon ay pamilyar.

Dahan-dahan akong lumapit sa dingding na gawa sa kawayan. May mga maliit na butas na sapat para makasilip. Pumunta ako sa pinakamalapit na butas at sumilip.

Doon ko sila nakita. Si Dyosa. Ang kapitbahay naming may asawa na madalas daw gumagala sa gabi.

Tapos ay si…

Si Tito Lester. Nakatayo sa gilid ng kama. Ang katawan niya ay puno ng pawis, kumikinang sa huling sikat ng araw na pumapasok sa bintana. Ang dibdib niya ay malapad at matigas, may konting balahibo sa gitna na nagpapakita ng edad at pagiging lalaki. Ang tiyan ay may bahagyang kalamnan mula sa trabaho sa bukid—hindi six-pack, pero firm at masculine. Pero ang pinakamabigat kong nakita ay ang ari niya.

Mataba. Mahaba. Sa tantiya ko ay nasa walong pulgada ang haba at ang lapad ay nasa tatlo hanggang apat na sentimetro. Tumitigas nang sobra, parang nagmamakaawa na papasukin sa tila makipot pero maluwang na kweba. Ang ulo nito ay pulang-pula at basa na ng katas. Kitang-kita ang mga ugat na pumupulupot sa paligid nito, parang mga ugat ng puno na naghahatid ng lakas. Hawak ni Tito ang sariling ari at hinahaplos ito nang mabagal, palabas-masok sa kamay niya, habang tinitingnan si Dyosa na nakadapa sa kama, pwetan nito ay pataas, basang-basa at bukas na bukas.

“Ang sarap mong tignan ng ganito, Dyosa,” bulong ni Tito bago siya lumapit. Ang boses niya ay malalim, gutural, puno ng libog at dominance. “Parang kang aso na naghihintay ng pagkain.”

Walang pasintabi. Hinawakan niya ang bewang ni Dyosa at isinubo nang buo ang malaking ari niya sa basa at handa nang puke nito. Isang malalim na ungol ang lumabas sa bibig ni Dyosa.

 “Ahhhh! Ang laki mo talaga, Lester.. ang sarap… ang init…”

“Ahh! Fuck! Ang sarap ng titi mo!”

“Aaaahhh! Aaaahh!”

Nagsimulang umulos si Tito. Malakas. Malalim. Bawat bayo ay parang may galit at libog na pinagsamang. 

“Uhh… uhh…”

“Hmm… ang ganda ng katawan mo…”

“Hmmph… ohh…”

Kita ko nang mabuti kung paano lumalabas-masok ang makapal niyang titi, puno ng puting katas na nagdidikit sa hita ni Dyosa. Ang bayag niya ay tumatama sa puke nito sa bawat ulos, parang nagbibigay ng marka. Ang tunog ay basa at malaswa parang tunog ng pagkakasala na narinig ng langit.

Plat! Plat! Plat! Plat!

Squish… squish… squish…

“Tangina… ang sikip mo pa rin… kahit ilang beses na kitang tinira,” ungol ni Tito habang lalong binibilis. 

“Uuuuhhh! Tanginaaa!”

“Ahh! Fuck… uhh!”

Ang isang kamay niya ay nakahawak sa buhok ni Dyosa, ang isa naman ay pinipisil ang malaking suso nito. Pawisan na pawisan na ang likod niya, nagmamarka ng mga linya ng pawis. Ang muscles sa puwet niya ay humihigpit sa bawat malalim na bayo, parang sinisigaw ang lakas ng lalaki.

At ako… ako ay nanonood. Hindi makagalaw. Hindi makapagsalita. Ang isang kamay ko ay nasa loob na ng shorts ko, hinahaplos ang sarili kong ari na nanigas na. Sobrang tigas na masakit. Habang nakatingin ako kay Tito na parang hayop na binabayaran si Dyosa, iniisip ko kung gaano kalakas ’yung pakiramdam ng init sa loob niya. Iniisip ko kung ano ang itsura ng dagta niya na lalabas. Iniisip ko kung paano kung ako si Dyosa.

“Papalabasin ko na… sa loob ha?” hingal ni Tito, ang boses niya ay halos hindi na makapagsalita sa sobrang libog.

“Putangina! Ang sarap! Lalabasan na ako!”

“Aaaahhh! Aaaahh!”

“Oo, Lester… punuin mo ako… lahat! Wag kang titigil!”

“I’m cumming! Ahh! Putangina, ang sarap!”

“Ahh! Ahh!”

Sa huling malalim na ulos, umungol nang malakas si Tito Lester. Kita ko nang malinaw kung paano ang katawan niya ay nanginginig, ang puwet niya ay umigting, at ang malaking ari niya ay nagpulso-pulso habang nilalabas ang mainit na tamod sa loob ni Dyosa. Sobrang dami. Tumulo pa sa hita ni Dyosa nang hilain niya palabas ang titi niya, na parang hindi pa tapos ang paglabas. Ang tamod ay puti at makapal, parang gatas na nagmamarka ng teritoryo.

At doon, nakita ko. Si Tito Lester, umungol nang malalim habang buong-buo niyang nilalabas ang tamod niya. Ang katawan niya ay nanginginig. Ang mga ugat sa braso at leeg niya ay kitang-kita. Parang lahat ng lakas niya ay nilabas niya.

’Yun ang nagpabagsak sa akin. Mula noon, hindi na ako naging pareho.

End of Flashback

Nabalik ako sa kasalukuyan.

Si Tito Lester ay nandito pa rin sa tabi ko, masyadong malapit. Ang init ng katawan niya ay ramdam ko kahit hindi kami magkadikit. Ang pawis sa leeg niya ay patuloy na tumutulo pababa sa kwelyo ng manipis na t-shirt, at ang amoy niya—amoy pawis, amoy lalaki.

“Bakit ka namumutla, David? Mainit ba?” ulit niya. Inilapit pa niya ang mukha niya para tingnan ako nang maayos. Ang hininga niya ay umabot sa pisngi ko — mainit, mabigat. Parang ’yung hininga na narinig ko noon habang binabayo niya si Dyosa.

“W-wala po, Tito… siguro nga mainit lang,” sagot ko, pero ang boses ko ay nanginginig. Pilit kong iniwas ang tingin, pero parang may magnet ang mata ko na bumabalik sa dibdib niya. Kita ang basa ng pawis sa t-shirt, sa mga braso niya na malakas at ma-ugat, at sa bahagyang bukol sa harap ng mahabang pantalon niya na parang lumalaki nang kaunti habang nakaupo.

Sa isip ko, paulit-ulit na nagpe-play ’yung eksena sa nakaraan. Ang malaki, matabang ari niya na paulit-ulit na pumapasok kay Dyosa, ang malalakas na ungol niya, ang pagkakabuga ng tamod niya, at ako habang nanonood, habang hinahawakan ang sarili ko.

Ang konsensya ay parang kutsilyo sa dibdib. ’Kapatid ’yan ni Nanay. Tito mo ‘yan. Dugo ng pamilya mo.’ Pero ang katawan ko ay hindi sumasang-ayon. Ang ari ko ay naninigas na sa loob ng shorts ko. Sobrang tigas na pati ako ay nahihirapan ng umupo nang tuwid. May basa na naman at ramdam kong tumutulo nang kaunti sa dulo, parang nagsisimula nang mag-leak ang libog ko.

Tumawa si Tito nang mahina. “Alam mo, parang ang weird mo ngayon. Parang may iniisip kang malalim.” Inilagay niya ulit ang kamay niya sa balikat ko, pero ngayon ay bahagyang humaplos pababa sa likod ko. Mainit na mainit ang palad niya. Parang sinasadya ang galaw. Ang daliri niya ay bahagyang nasa ibabaw ng baywang ko, malapit na sa elastic shorts ko.

Napahinga ako nang malalim. “Tito… matagal na po ba kayong… ganito?” tanong ko nang walang kamalay-malay, pero agad kong pinagsisihan. Hindi ko alam kung bakit ko nasabi ’yun. Parang may demonyo na nagsalita sa akin.

“Ganito? Ano ’yung ganito?” tanong niya, may ngiti pa rin pero may kuryusidad na sa mata. Ang kamay niya ay nanatili sa likod ko, bahagyang pinipisil ang balikat ko na parang maslax, parang massage na may something. Ang daliri niya ay gumagalaw nang kaunti, parang may hinahanap pa.

Sa ulo ko, sumisigaw ang lahat. ‘Alam niya? Nahuli niya ba ako noon? O sadyang ako na naman ang nag-o-overthink?’

Hindi ko na mapigilan. Gusto kong tumayo at umalis. Pero mas gusto kong manatili. Gusto kong malaman kung ganon pa rin siya kapag may kasama. Gusto kong malaman kung gaano kalaki ari ari niya. Kung matigas pa rin ba siya. Kung malakas pa rin ba siya.

“Wala po…kalmutan niyo na lang,” sabi ko na lang, pero ang mukha ko ay siguradong pula na. Mainit na mainit ang pisngi ko. Ang ari ko ay nagpupumiglas na sa loob ng shorts.

Tumawa ulit si Tito. Mas malalim. “Alam mo, David ang mga bata ngayon, marami nang iniisip. Kung may problema ka, sabihin mo lang sa Tito mo. Close tayo, ’di ba? Tito mo ko eh. Pwede mong sabihin sa akin kahit ano. Kahit anong secret.”

Habang sinasabi niya ’yun, ang kamay niya ay bumaba pa nang kaunti sa likod ko, malapit na sa baywang. Ang init ng palad niya ay dumadaloy sa balat ko, parang kuryente na naglalakbay pababa. At yung pagkakasabi niya ng secret parang may diin. ’Yung tipong nagpapaka inosente.

Nanginginig na ako. Ang init ng katawan ay humalo sa kaba na parang papatay sa akin. Sa isang sulok ng isip ko, iniisip ko si Kuya. Si Tatay. At ngayon si Tito.

Hindi ko na alam kung hanggang kailan ko pa ’to kayang pigilan bago tuluyang makagawa ako ng isang bagay na hindi na mababawi pa. Bigla akong tumayo. Parang may kung anong pwersa na nag-udyok sa akin na tumakas bago mahuli ang lahat.

“Tito, aalis na po ako. May gagawin pa po ako sa bahay,” sabi ko nang mabilis. Hindi ko na siya tiningnan nang diretso. Binitbit ko na agad ang galon ng tubig na dala ko kanina at naglakad palayo nang hindi lumilingon.

Ramdam ko ang init ng mukha ko. Ang dibdib ko ay parang sasabog. Sa tuwing ganito — kapag masyadong malapit ang tukso — palagi akong natataranta. Parang aatakihin ako sa puso. Parang walang sapat na hangin sa paligid.

Naririnig ko pa ang mahinang tawa niya sa likuran ko. Malalim. Parang alam niyang may mali sa akin. O sadyang ako na naman ang nag-o-overthink dahil may mali rin sa akin.

Nang makalayo na nang kaunti, doon lang ako nakahinga nang malalim. Binitawan ko muna ang galon at napasandal sa isang puno. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko.

‘Bakit ganito na lang ako?’ tanong ko sa sarili habang nakapikit. ‘Si Kuya… si Tatay… ngayon si Tito pa. Lahat sila. Lahat sila, bawal. Lahat sila, nagiging pagnanasa ko. Ano ba’ng nangyayari sa akin? Bakit ganito?’

Matagal bago ako nakabangon ulit. Kinuha ko ang galon at naglakad pauwi. Bawat hakbang, parang mas mabigat. Parang may nakadagan na bato sa katawan ko.

Habang naglalakad ako, ramdam ko pa rin ang pagtigas ng ari ko sa loob ng shorts. Hindi pa rin nawawala. Gusto kong hawakan ang sarili ko dito sa gitna ng daan, pero pinigilan ko. Gusto kong tumakbo, pero parang may kadena na humihila sa akin pabalik sa kubo.

‘Hindi ka na normal, David.’ ’Yun ang paulit-ulit sa utak ko. Parang isang malaking kasalanan na hindi ko na kayang itago.

Nang makarating ako sa bahay, huminto muna ako sa labas. Huminga nang malalim. Pilit kong inayos ang sarili bago pumasok. Pero alam kong kahit gaano ko kabilis linisin ang isip ko, ang katawan at puso ko ay puno na ng lihim na hindi na mabubura.

At mas malala pa — may parte sa akin na hindi na gustong tumigil. May parte sa akin na gustong may malaman pa. May gustong maramdaman pa. Gusto kong bumalik sa kubo at sabihin kay Tito ang laman ng isip ko. 

Pero hindi ko magawa. Dahil alam kong kapag ginawa ko ’yun, wala nang babalikan. Lahat mababago. At baka mawala lahat ng meron ako ngayon.

---

Things are about to get even more intense! If you loved this chapter, please don’t forget to vote, comment, and share this story with your friends. Hit that follow button on my profile to get instantly notified when the next chapter drops! Tankyuuu!!!

Kapitulo Kwatro

WARNING: This chapter and subsequent chapters contain explicit content and mature themes (e.g., strong language, violence, sexual themes). Reader discretion is advised.

[ David’s POV ]

Pagbukas ko ng pinto ng bahay, sumalubong sa akin ang kakaibang katahimikan. Walang ingay ng telebisyon, walang tawanan ng mga kapatid. Siguro’y bumalik na si Ate sa school, at ako naman ay pinag-stay home muna —

“excused daw ang lahat ng sumali sa afternoon class,”

sabi ng coordinator kanina.

Pero hindi iyon ang totoong dahilan ng pag-uwi ko.

Nilagay ko ang galon ng tubig sa kusina, ang bawat galaw ko ay sinasabayan ng mabilis na tibok ng puso. Kanina pa. Mula pa noong pagtatagpo namin ni Tito sa kubo malapit sa poso, parang may sariling buhay ang katawan ko. Init. Matinding init na hindi mawala-wala.

Diretso ako sa kwarto. Pagkapasok, sinara ko ang pinto nang mahinang-mahina. Napaupo ako sa gilid ng kama, huminga nang malalim. Kanina pa ako nagpipigil. Kanina pa matigas ang ari ko.

Hindi ko alam kung dahil ba talaga sa init ng katawan niya kanina na nararamdaman ko o sa mga alaalang biglang bumabalik. Ang mga haplos niya sa balikat ko. Ang mga tingin niyang malagkit. Ang mga bagay na hindi dapat iniisip pero hindi ko kayang pigilan.

Nilingon ko ang drawer sa tabi ng kama. Doon nakasabit ang isang boxer shorts. Itim. Simpleng cotton. Pero may kakaibang lakas na humihila sa akin palapit dito — parang may magnet sa gitna ng dibdib ko.

Hindi ko na napigilan.

Kinuha ko iyon nang dahan-dahan, parang may takot na baka may makakita. Tapos umupo ulit ako sa kama, leaning back sa headboard. Dahan-dahan kong inilapit ang tela sa mukha ko.

Amoy na amoy ko siya.

Malinis na pawis. Yung sabon na pamilyar — yung ginagamit niya tuwing gabi. At yung natural na amoy ng katawan niya, yung amoy ng pagiging lalaki niya, na palaging nakakapag-init ng dugo ko.

“Shit…” bulong ko sa sarili, bahagyang nanginginig ang kamay.

Mas lalong lumalim ang libog. Parang may apoy na dahan-dahang kumakalat mula sa dibdib, pababa sa tiyan, pababa sa gitna ng hita ko. Hinawakan ko nang mahigpit ang boxer habang ang isang kamay ko ay kusang bumababa, hinimas ang sarili sa ibabaw ng shorts.

Mainit. Matigas. Pumipintig.

Isinandal ko ang ulo sa pader, pumikit, at hinayaang lumunod ang isip ko sa mga imahe. Si Kuya. Yung mga braso niyang toned at ma-ugat. Yung tawa niya kapag malalim na ang gabi habang magkasama kami sa sala. Yung paraan ng pagtingin niya sa akin kapag akala niya’y wala akong napapansin — yung tingin na malagkit yung matagal nang nagpapa-init sa akin.

Hindi ko na napansin ang tunog ng pinto.

Hindi ko na rin napansin ang presensya niya hanggang sa maramdaman ko ang bigat ng titig niya sa balat ko.

Doon ko lang binuksan ang aking mga mata.

Nakatayo si Kuya sa may pintuan, seryoso ang mukha, hindi gumagalaw. Ang mga mata niya — madilim, matalim, nakatitig diretso sa akin. Sa mukha ko. Sa kamay kong hawak-hawak pa rin ang boxer niya. Sa katawan kong malinaw na nagpapakita ng lahat ng hindi ko na kayang itago.

Malakas ang katahimikan ng paligid.

Matagal kaming nagtitigan. Ang hangin sa kwarto ay biglang naging mabigat, puno ng kung anong hindi masabing tensyon. Pilit kong binuksan ang bibig para magsalita, pero walang lumalabas na tunog. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na tibok ng puso ko at ang mahina pero malinaw na paghinga niya.

Parang tumigil ang buong mundo.

“Kailan pa?”

Malalim at mababa ang boses niya. Hindi pagkasuklam. Pero hindi rin masaya. Parang may bigat na emosyon na hindi ko maipaliwanag — gulat, pagtataka, at isang bagay na mas malalim pa. Parang nasasaktan, pero hindi sa paraang galit. Parang bigla niyang natuklasan ang isang sikreto na matagal na niyang hinahalungkat pero ayaw niyang aminin.

Hindi ako sumagot.

Nanatili akong nakayuko, ang mga daliri ko ay nanginginig. Ramdam na ramdam ko ang init ng mukha ko, ang pag-init ng buong katawan ko dahil sa kahihiyan at libog na sabay na dumadaloy.

“Ano ’to, ha?” ulit niya, mas malapit na ang boses. “Paano? Bakit?”

Hakbang-hakbang, lumapit siya. Nararamdaman ko na ang init ng katawan niya kahit hindi pa siya nakakahawak sa aking katawan. Tumigil siya sa harapan ko. Ang presensya niya ay sobrang bigat, sobrang lapit, na parang pinipisil ang dibdib ko.

“Look at me.”

Dahan-dahan kong itinaas ang ulo. Nagulat ako sa mga mata niya. Walang galit. Pero puno iyon ng tanong, ng pagkalito, ng pagnanais na may maintindihan. May bahid din ng sakit — yung tipong nasasaktan siya pero hindi niya kayang pakawalan.

“Sumagot ka naman…” bulong niya, halos pleading. “Anong dahilan mo?”

Hindi ko pa rin masagot. Ang luha ko na lang ang tumulo, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa sobrang damdamin na hindi ko na kayang mapigilan.

At doon, parang may bumigay sa loob niya.

Napabuntong-hininga si Kuya. Mahaba. Malalim. Parang sumuko siya hindi lang sa akin — kundi sa lahat ng pinigilan niyang damdamin sa loob ng maraming taon.

Dahan-dahan niyang hinubad ang t-shirt niya. Walang pagmamadali. Parang gusto niyang maramdaman ang bawat segundo, parang gusto niyang makita ko ang bawat parte ng katawan niyang matagal ko nang pinapangarap. Habang bumaba ang tela, unti-unting nabubulgar ang katawan niya sa harapan ko.

Ang ganda. Sobrang ganda.

Kita ko ang dibdib niya na tumataas-baba sa mabigat na paghinga. Matatag, may konting buhok sa gitna na nagpapalalim sa maskulinong dating, at ang mga nipples niya ay bahagyang nakatayo na rin, parang sumasabay sa init ng katawan niya. Pababa pa, ang abs niya — hindi yung sobrang six-pack na parang statue, kundi firm at may konting softness na mas lalong nagpapagwapo. Parang katawan ng isang taong totoong nagtrabaho, nagpapawis, at nabubuhay. Ang mga braso niya ay may ugat na nakausli, ang muscles ay bahagyang nanginginig habang sinusubukang pigilan ang sarili.

Parang live na live siya sa moment na ’to. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, puno ng kaba, libog, at isang uri ng takot na may saya. Parang ayaw niyang pabilisin ang oras.

Pagkatapos ay ibinaba niya ang kamay sa buckle ng sinturon. Dahan-dahan din. Naririnig ko ang tunog ng metal, ang zipper na bumababa nang mabagal. Ang pantalon ay dahan-dahang bumaba sa mga hita niya, hanggang sa naiwan na lang ang itim na boxer na bahagyang nakausli dahil sa tigas ng tarugo niya — sobrang laki kahit nasa loob pa.

Kinuha niya ang kamay ko — yung kamay na nakahawak parin sa kinuhang underware sa labahan — at dahan-dahan, inilapat niya ito sa harapan ng suot na boxer niya.

“Ramdam mo ’yan?” mahina niyang tanong. Ang boses niya ay garalgal, puno ng pananabik “Ramdam mo na ang Jr. ni Kuya, Bunso?”

Mainit na mainit. Matigas na matigas. Ramdam ko ang malakas na pagpintig nito sa ilalim ng manipis na tela, parang may sariling buhay na gustong lumaya. Hindi ko napigilan ang paghaplos ko — marahan, masuri, pababa-pataas sa buong kahabaan niya. Ang daliri ko ay dahan-dahang sumubaybay sa ugat na nakausli sa gilid.

“Uhh… uhh…”

Napahingal si Kuya. Ang mga mata niya ay sumara nang bahagya, ang ulo ay bahagyang napaatras habang ninanamnam ang init ng palad ko.

“Hmmph… ang sarap…”

“Ang init ng kamay mo…” bulong niya, ang boses ay puno na ng sarap at pagkamangha. “Tangina… ang tagal kong pinangarap ’to. Ang tagal kong hinintay na hawakan mo ako.”

“Ohh… mmm…”

Isinandal niya ang isang kamay sa headboard para sumuporta sa sarili. Ang isa naman ay marahang hinawakan ang buhok ko, hindi humihila, kundi parang hinahaplos lang. Parang gusto niyang siguraduhin na totoo ’to, na hindi siya nananaginip.

Dahan-dahan niyang inilapit ang katawan niya sa mukha ko. Ang amoy niya ay lalong lumakas — malinis na pawis, sabon, at yung natural na musk na sobrang nakakapagpa-libog. Ang tela ng boxer ay halos sumasabog na sa tigas, parang hindi na kayang magpigil.

“Haaah… haaah…”

“Subo mo…” mahina niyang utos, pero puno ng lambing at pagmamakaawa. “Please… gusto kitang maramdaman sa loob ng bibig mo. Gusto kong malaman kung gaano ako nanabik sa’yo.”

Binuksan ko ang bibig ko. Tapos dahan-dahan niyang hinila pababa ang boxer niya. Unti-unti. Parang sine-savor niya ang bawat milimetro na nabubulgar, parang gusto niyang makita ang reaksyon ko.

At doon lumabas ang ari niya — matigas, mainit, at sobrang handa. Makapal, mahaba, siguro mga nine inches o higit pa, ang ulo ay namumula at may maliit na precum na kumikinang sa dulo. Bahagyang nanginginig ito sa harapan ko, parang may sariling pagkaabang-abang din, parang humihingi ng pansin.

Hinawakan ko muna ito nang mahigpit, hinimas pataas-baba, nararamdaman ang bawat ugat, ang lambot ng balat na sumasakop sa tigas na parang bakal. Ramdam ko ang init niya sa palad ko, ang tibok ng ugat niya. Pagkatapos ay dahan-dahan kong inilapit ang bibig ko.

“Ahh! Ahh! Uhh! Tangina!”

“Ahh! Ahh! Sobrang sarap… uhh! Bun-bunso….”

“Uuuuhhhhh! Potaaaaaa! UUUUHHHH!!!”

Mainit. Maalat. Sobrang sarap sa dila. Puno ng kanyang amoy at init na parang nilalamon ako ng buo. Pumikit ako at hinayaang unti-unting punuin nito ang bibig ko, ang dila ko ay sumayad sa ilalim ng ulo ng burat niya.

“Shhlurp… shhlurp…”

Marahan siyang gumalaw, papasok at palabas, habang ang kamay niya ay nakasuporta sa ulo ko. Parang hindi siya makapaniwala na nangyayari talaga ’to.

“Uhh… ang sarap… slurp slurp”

“Gluck… gluck… gluck…”

Pero hindi nagtagal ang pagpigil niya.

Kusang gumalaw ang ulo ko. Mas malalim. Mas sabik. Gusto kong patunayan sa kanya na ito ’yung matagal ko nang hinahangad, na alam ko kung ano ang gusto niya. Narinig ko ang mahina pero mas malalim niyang ungol, ang paghigpit ng hawak niya sa buhok ko, at ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib niya habang unti-unti siyang nawawala sa sarili.

“Jjuuuk… slurp slurp” “Ahh! Ahh! Uhh! Tangina!”

“Mmmph… slurp slurp… hmm…”

“Fuck… ang galing mo,” ungol ni Kuya, ang boses ay garalgal na. Ang kamay niya ay mas humigpit sa buhok ko, hindi para pilitin, kundi para sumuporta. “Matagal mo na bang ginagawa ’to sa isip mo? Ha? Sagutin mo ako… ilang beses mo na akong pinagjakolan?”

Hindi ko masagot dahil puno ang bibig ko. Sa halip, sinubo ko siya nang mas malalim, ang dila ko ay umikot sa ilalim ng ulo niya, hinimas ang sensitibong parte habang ang isang kamay ko ay marahang humimas sa mga bayag niya — malambot, mainit, puno ng tamod. Nanginginig ang hita niya.

“Uuuuhhhhh! Tanginaaa! UUUUHHHH!!!”

“Ang sarap-sarap… huwag kang titigil…”

“Shit… ang init ng bibig mo,” he groaned, eyes half-closed. “Kailan pa ’to nagsimula? Kailan mo ako… pinagnanasaan? Sino ka ba sa akin, ha? Sabihin mo.”

Tinanggal ko sandali ang bibig ko para huminga. Ang laway ko ay nag-uugnay pa rin sa titi niya, lumalabas mula sa bibig ko pababa sa katawan ng burat — makintab, mainit, parang silver string. Nakatingala ako sa kanya, puno ng luha ang mga mata pero puno rin ng libog.

“Matagal na, Kuya…” mahina kong sagot, ang boses ko ay nanginginig. “Mula pa noong lagi kang nakahubad pagkatapos maglaro ng baskteball… mula pa noong nakikita ko kung paano mo ako tingnan kapag akala mo’y tulog na ako. Pinagjakolan kita tuwing uamaga, hapon, gabi. Lalo na kapag may oras na magdikit ang mga balat natin. Pantasya kita Kuya. Matagal na. Matagal na matagal.”

Napamura siya ulit. Parang may tumalsik na spark sa mga mata niya — halo ng gulat at sobrang saya.

“Putangina… bakit hindi mo agad sinabi? Ang tagal kong nagdusa. Ang tagal kong pinigilan ang sarili ko.”

Hinawakan niya ang pisngi ko gamit ang isang kamay, ang hinlalaki niya ay marahang hinimas ang labi ko na basa pa ng laway. Pagkatapos ay hinila niya ako pataas at siniil ang labi ko ng halik. Matindi. Gutom. Parang lahat ng tanong niya ay nilunok niya sa halik na iyon. Ang dila niya ay sumayaw sa akin, lasa niya mismo ang natitikman ko, at lasa ko rin ang natitikman niya.

“Mmmph… slurp… mmmph!” “Slurrrp… mmm… tangina ang sarap… smack smack!”

Nang maghiwalay ang labi namin, hinila niya ako pababa ulit.

“Subo mo ulit… gusto kong maramdaman yung init mo. Yung dila mo. Gusto kong makita kung paano mo ako sinisipsip.”

Sinunod ko agad. Mas agresibo na ngayon ang galaw ko. 

Pababa-pataas, mas malalim, mas mabilis. Paminsan-minsan ay tinatanggal ko para himasin ang mahaba niyang burat gamit ang dila ko mula sa ilalim hanggang sa ulo, sinisipsip ang maliit na butas sa dulo kung saan tumutulo ang katas niya. Maalat. Mainit. Sobrang addictive. Ang kamay ko ay hindi tumitigil sa paghawak sa base niya, sa pagpisil ng mga bayag niya.

“Haaah… haaah…” “Aaaahhh! Aaaahh!”

“Uuuuhhhhh! Tanginaaa! UUUUHHHH!!! Nggghhh— aaaahhhhh!!!” 

“Uhh! Uhh! Uhh!”

“Ang sarap… tangina, ang sarap mo sumubo,” bulong niya habang ang kamay niya ay nakahawak sa ulo ko. “Parang alam mo na kung ano ang gusto ko… parang matagal mo nang pinag-aralan ’to. Sino ang nagturo sa’yo? Ha? O ako lang?”

Tumango ako habang siya ay nasa bibig ko. Oo. Siya lang. Matagal ko nang pinagnanasaan ’to. Lahat ng gabi na mag-isa ako, iniisip siya. Iniisip kung gaano siya kasarap.

Hinawakan ko ang mga hita niya, ang mga muscles na nanginginig sa ilalim ng palad ko. Gumagalaw na rin ang balakang niya, marahan na bumubuga sa bibig ko. Hindi masyadong malalim para hindi ako masaktan, pero sapat para maramdaman ko ang kontrol niya na unti-unting nawawala.

“Ang ganda ng labi mo… ang init… fuck, ang init,” he kept whispering, voice getting rougher. “Kuya mo ’to… pero ang sarap mo pa rin… ang libog mo pa rin. Ang lakas ng tama mo sa’kin.”

“Uhh… ang sarap… slurp slurp…Gluck… gluck… gluck…”

“Ahh! Ahh! Uhh! Tangina!”

“Ahh! Ahh! Sobrang sarap… uhh! Bun-bunso….”

Lalong lumakas ang ungol niya. Ang kamay ko ay hindi tumigil sa paghawak at pagpisil ng mga bayag niya — malambot, mainit, puno ng tamod na naghihintay. Habang ang bibig ko ay patuloy na sumasamba sa kanya, laway ko na ang tumulo sa hita niya. Ang ingay ng basang tunog ay pumupuno sa buong kwarto.

“Mmmph… gluck gluck… slurrrp!” “Squish squish… sluuuurp!”

Bigla niyang hinila ako pataas. Hingal na hingal kaming dalawa. Ang mukha niya ay malapit na malapit sa akin, ang hininga niya ay mainit sa mukha ko.

“Hindi ka ba natatakot?” tanong niya, ang mata ay seryoso pero puno ng apoy. “Hindi mo ba iniisip na mali ’to? Na bawal ’to?”

Umiling ako. “Gusto kita, Kuya. Hindi lang basta… sobra. Matagal na. Hindi ko kayang itago pa. Wala na akong pakialam kung mali man ito. Ang mahalaga sa akin naangkin na kita.”

Napapikit siya nang mariin, parang nasaktan sa sinabi ko pero lalong nag-init. Hinawakan niya ang kamay ko at ibinalik sa ari niya, pinahimas niya ulit ako habang magkatitigan kami.

“Sige… ipagpatulay mo. Kukunin ko lahat ng init mo ngayon. Lahat ng pangungulila at matagal na paghihintay sa’kin, ibigay ko ngayon. Aangkinin kita pota ka…”

Bumaba ulit ako. Mas matagal ngayon. Mas malalim. Mas masidhi. Hinahalikan ko ang katawan ng nota niya, sinisipsip ang ulo, pumupunta sa mga bayag at sinisipsip din, bumabalik sa taas. Gusto kong mabaliw siya. Gusto kong makita siyang nawawala sa sarili.

Habang sumusubo ako, ang mga kamay ko ay gumagala sa katawan niya — sa tiyan niya, sa dibdib, sa likod, sa pwet niya na mahigpit kong hinawakan. Parang gusto kong hawakan lahat ng parte niya. Gusto kong alamin ang bawat sukat ng katawan niya.

At si Kuya nawawala na siya sa sarili. Ang mga ungol niya ay mas malakas na, ang galaw ng balakang niya ay mas demanding, mas rough, pero ang kamay niya sa buhok ko ay puno pa rin ng pag-aalaga.

“Uhh… ang sarap… slurp slurp…Gluck… gluck… gluck…”

“Ahh! Ahh! Uhh! Tangina!”

“Ang sarap mo… Bunso… ang galing mo…” ungol niya, ang boses ay puno ng pagmamakaawa. “Tangina, ang tagal kong hinintay ’to. Ang tagal kong pinangarap na masusubo mo ako.”

Hinila niya ako pataas nang hindi na gaanong maingat. Ang mga mata niya ay madilim na, puno ng libog na matagal nang pinipigilan.

“Ang tagal kong nagpigil…” bulong niya, ang boses ay galit na galit pero hindi sa akin — sa sarili niya. “Ikaw pala ’yung dahilan kung bakit ko pinipigilan ang sarili ko tuwing gabi. Ikaw pala ’yung dahilan kung bakit ako nagpapalamig ng tubig sa banyo. Ikaw pala ’yung dahilan kung bakit hindi ko kayang tumikim ng ibang putahe. Ikaw lang ang una at magiging huli ko Bunso.”

“Ikaw lang din ang una at huli ko Kuya. Sayo ko lang isusuko ang sarili ko. Ang pagka birhen ko”

Siniil niya ako ng halik. Mas magaspang na ngayon. Parang galit na galit siya sa mundo pero sa akin ay gutom na gutom ito. Kinagat niya ang labi ko, sinipsip, at ang dila niya ay parang gustong lamunin ako. Ang kamay niya ay lumusot sa likod ng damit ko, sabay hinubad iyon nang mabilis, at ibinato sa sahig.

“Hubad. Ngayon din,” utos niya, ang boses ay nag-uutos pero may halong pakiusap. “Gusto kong makita ang lahat sayo. Ipakita mo kay Kuya ang katawan ng prinsesa niya”

Mabilis kong hinubad ang natitira kong damit. Nanginginig ang buo kong katawan sa kaba at excitement.  ‘This is it! Ito na yung matagal kong hinihintay’ 

Hinawakan niya ako sa beywang at ibinalik sa kama. Tumayo siya sa harapan ko, ang matigas niyang ari ay nakatayo nang diretso, basa ng laway ko, puno ng ugat at may pulso, sobrang laki at handang handa sa magaganap na sakuna.

“Sa bibig muna ulit,” sabi niya, at hinila ang ulo ko pababa. “Gusto kong maramdaman mo kung gaano ako nalilibugan sa’yo. Ito naman ang gusto mo diba? Pwes mag paka puta ka sa Kuya mo.”

“Haaah… haaah…” “Aaaahhh! Aaaahh!… Uuuuhhhhh! Tanginaaa! UUUUHHHH!!! Nggghhh— aaaahhhhh!!!”

“Uhh! Uhh! Uhh!”

Mas malaswa na ang galaw niya ngayon. Hinawakan niya ang buhok ko nang mahigpit at binomba ang bibig ko. Malalim. Mabilis. Nararamdaman ko ang ulo ng oten niya sa lalamunan ko, ang laway ko ay tumutulo nang todo. Umiiyak na ako pero hindi ako tumigil. Gusto ko ’to. Gusto ko siyang mabaliw. Gusto kong maramdaman niya na baliw na baliw ako sa kaniya.

’Bakit ka iiyak, hindi ba matagal mo na ‘tong pinangarap? Ngayon ka paba susuko kung saan nasa harapan mo na ang karneng matagal mo ng gustong lawayan?’

“Ang sarap ng bibig mo… tangina bakla ka, bakit ang sarap mo ha?” ungol niya habang patuloy na gumagalaw. “Kuya mo ’ko… pero gusto mo rin pala ’ko ganito… ang libog mo, ha? Ang laki ng tama mo sa’kin. Pota ka…”

“Uuuuhhhhh! Tanginaaa! UUUUHHHH!!! Nggghhh— aaaahhhhh!!!” 

Tumatango nalang ako habang sumusubo, ang luha ko ay tumutulo, at ang laway ay tumutulo sa dibdib ko.

Bigla niyang hinugot ang burat niya sa bibig ko tapos binuhat niya ako at pinahiga sa kama. Tinalikuran niya ako sandali para kumuha ng lotion sa drawer. Pagbalik niya, ibinalik niya ako sa doggy style. Ang mukha ko ay nakabaon sa unan, ang pwet ko ay nakaangat para sa kanya, ang hita ko ay nangangatal sa excitement.

“Relax ka lang,” bulong niya, pero ang boses ay nanginginig na rin. “Kuya will take care of you… kahit mali ’to. Kahit bawal. Gagawin ko pa rin.”

Naramdaman ko ang malamig na lotion sa likod ko, pagkatapos ay ang daliri niya. Dahan-dahan muna, pini-prepare ako, pero hindi nagtagal ay naging dalawa na. Masakit pero may sarap na hindi ko maipaliwanag, may burning sensation na parang gusto ko pang dagdagan.

“Kuya…” daing ko. “Hmmph… ohh…”

“Shh… kaya mo ’yan. Para sa’kin ’to, di ba? Para sa’kin lang?”

“Opo… para sa’yo lang… matagal na kitang hinintay dito.” “Haaah… haaah…”

Pagkatapos ng ilang minuto, inalis niya ang mga daliri. Naramdaman ko ang ulo ng malaking ari niya sa entrance ko. Mainit. Sobrang tigas. Sobrang laki. Ramdam ko ang pagpintig nito, ang init na parang susunog sa akin.

“Dahan-dahan muna,” sabi niya, pero ang hawak niya sa beywang ko ay mahigpit na, parang ayaw niyang makawala ako. “Sabihin mo kung masakit… pero hindi ako titigil. Hindi na ako makakapigil Bunso. Gusto na kitang buntisin. Aanakan kita…”

“Uuuuhhhhh! Tanginaaa! UUUUHHHH!!!”

Unti-unti niyang ipinasok. Sobrang sakit. Sobrang hapdi. Parang hinihiwa ako, parang pinupunit. Napahiyaw ako sa unan. Hinawakan niya ang likod ko, hinimas, at binulungan ng mga salitang puno ng emosyon.

“Uhh! Uhh! Uhh!”

“Ang sikip mo… tangina, ang sikip. Matagal mo na ba akong inaantay? Sagot ka.”

“Opo… matagal na, Kuya…” hikbi ko. “Sobrang tagal… ikaw lang… ikaw lang ang gusto ko…”

Lalong lumalim ang bawat tulak niya. Mas malakas na. Ang tunog ng balat ay malakas sa kwarto — pak, pak, pak. Hinawakan niya ang balikat ko para hilain ako pabalik sa bawat pasok niya. Parang galit na galit siya sa sarili pero hindi niya kayang huminto. Parang gusto niyang markahan ako, parang gusto niyang siraan ako para wala nang ibang makakuha sa akin.

“Ba’t ka ganito ka kalibog? Masarap ba. Masarap ba si kuya bumayo?” ungol niya habang patuloy na binabayo ako. “Ang init mo sa loob… para lang sa’kin. Parang ginawa ka para sa’kin. Akin ka lang.”

“Sayo…lang ako Ku-kuya” 

“Kanino ka lang Bunso? Sagot…Tangina ka”

“Haaah… haaah…” “Aaaahhh! Aaaahh!… Uuuuhhhhh! Tanginaaa! UUUUHHHH!!! Nggghhh— aaaahhhhh!!!” Slosh… slosh…

Binago niya ang posisyon. Ipinahiga niya ako sa likod ko, itinaas ang isang binti ko sa balikat niya, at muling ipinasok nang malalim. Sa ganitong posisyon, kita ko ang mukha niya — puno ng pawis, puno ng emosyon.

“Mahal kita… tangina, mahal kita eh,” bulong niya habang mabilis na gumagalaw. “Pero bakit ganito? Bakit tayo ganito? Bakit ang sarap? Bakit ang sikip mo?”

“Haaah… haaah…” “Aaaahhh! Aaaahh!… Uuuuhhhhh! Tanginaaa! UUUUHHHH!!! Nggghhh— aaaahhhhh!!!”

Plap plap plap… papak! papak!

“Uuuuhhhhh! Tanginaaa! UUUUHHHH!!! Nggghhh— aaaahhhhh!!!” 

Hinawakan ko ang mukha niya, hinila pababa, at hinalikan siya nang todo habang patuloy siyang pumapasok sa loob ko. Masakit. Sobrang sarap. Sobrang emosyonal. Ramdam ko ang bawat unos niya sa pinakamalalim na parte ko.

“Mas malalim, Kuya… please,” daing ko sa pagitan ng halik. “Markahan mo ako… sirain mo ako… gusto kong maging iyo ako…”

At ginawa niya. Mas malakas. Mas malalim. Parang gusto niyang iwan ang sarili niya sa loob ko. Ang kamay niya ay lumusot sa pagitan namin at hinimas ang ari ko habang binabayo niya ako. Sobrang bilis. Sobrang init. Sobrang sarap.

“Hindi na ako makakapigil…” ungol niya, ang boses ay halos umiiyak na sa sarap. “Sasabog na ’ko sa loob mo. Gusto kong punuin kita… gusto kong maging akin ka. Gusto kong makita kung paano tumulo ang tamod ko sa’yo.”

“Grraaah! Fuck! Uuuuhhh!” “I’m cumming! Uuuuhhh! Fuckkk!”

“Loob lang, Kuya… akin ka lang,” sagot ko, ang boses ko ay puno na rin ng sarap. “I-release mo lahat… gusto kong mabuntis mo…”

With a loud groan, he came hard inside me. Mainit. Marami. Ramdam ko ang bawat pulso, ang bawat talsik ng tamod niya sa loob ko, ang pag-init ng loob ko. At halos sabay ko rin, sumabog ang sarili ko sa tiyan namin, ang puti kong tamod ay tumalsik sa dibdib niya, sa tiyan niya.

Nawalan kami ng lakas. Bumagsak siya sa ibabaw ko, ang katawan niya ay mabigat pero mainit at comforting. Ang mukha niya ay nakabaon sa leeg ko, ang hininga niya ay mainit sa balat ko.

“Ano na tayo ngayon?” bulong niya, ang boses ay puno ng pagod at takot sa hinaharap.

Hinaplos ko ang likod niya. “Kuya ko pa rin… at higit pa doon. Akin ka na. Sa wakas.”

Hindi ko alam kung gaano katagal kami nanatili sa ganon — magkayakap, pawisan, at hingal na hingal. Ang bigat ng katawan ni Kuya ay nakadagan sa akin, pero hindi ko iyon pinansin. Gusto ko siyang maramdaman nang ganito. Malapit. Tunay. Buhay.

Dahan-dahan niyang inangat ang ulo niya. Ang mga mata niya ay puno pa rin ng emosyon — pagod, takot, at isang lambing na hindi ko kailanman nakita sa kanya noon pa. Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang likod ng kamay niya, marahan, parang takot na baka masira ako.

“Masakit ba?” bulong niya, ang boses ay puno ng pag-aalala. “Sorry… masyado akong nagpadala. Sobrang laki ng tama ko kasi sa’yo Bunso.”

Umiling ako, kahit na ramdam ko pa rin ang sakit at init sa loob ko. “Okay lang ako, Kuya. Gusto ko ’yun… lahat. Ramdam ko pa rin ang init mo sa loob. Ramdam ko pa rin kung gaano karami ang binigay mo sa akin. Hindi lang pagmamahal kundi mga supling.” natatawa kong sabi.

Napabuntong-hininga siya. Dahan-dahan niyang inilabas ang sarili sa loob ko. Naramdaman ko ang mainit na tamod niya na tumulo sa hita ko, marami pa rin, malapot kahit matagal na iyon sa loob. Kinuha niya ang towel na nakasabit sa gilid ng kama at dahan-dahan akong pinunasan — mula sa tiyan ko, pababa sa hita, at sa pagitan ng mga binti ko. Sobrang gentle. Parang takot siyang gumalaw ako kahit na kanina lang ay binabayo niya ako nang todo.

“Ang gulo ko sa’yo…” mahina niyang sabi habang pinupunasan ako. “Dapat hindi ko ginawa ’to. Dapat tinigil ko pa rin. Pero… hindi ko kaya. Hindi ko kayang itago pa. Iba dating mo sa’kin, David.”

Hinawakan ko ang kamay niya para tumigil siya sa paglilinis. “Kuya, tingnan mo ako.”

Tiningnan niya ako. Doon ko nakita nang malinaw — may luha sa gilid ng mata niya. Hindi siya umiiyak nang todo, pero sapat na para masaktan din ako.

“Hindi mo ako sinaktan,” sabi ko softly. “Hindi ’yun sakit lang. May sarap. May saya. At higit sa lahat…nakuha na kita, akin ka na talaga.”

Binuhat niya ako nang mahina at inilipat sa gitna ng kama. Humiga siya sa tabi ko at hinila ako sa dibdib niya. Ang mga braso niya ay pumalibot sa akin nang mahigpit, parang ayaw akong bitawan. Ang isang kamay niya ay patuloy na humahapros sa likod ko, mula sa balikat pababa sa baywang, paulit-ulit,.

“Matagal ko nang nararamdaman ’to,” amin niya sa mahinang boses. “Mula pa noong nagsisimula kang maging gwapo… o maganda? Hindi ko na nga alam. Basta tuwing nakikita kita, may mali. May gusto akong gawin na bawal. Kaya lagi akong lumalayo. Lagi akong nagagalit sa sarili ko.”

Hinalikan ko ang dibdib niya, sa parte kung saan tumitibok nang mabilis ang puso niya. “Ako rin. Lagi kitang iniisip. Lagi kitang hinahanap. Kahit alam kong mali.”

Natahimik siya sandali. Ang kamay niya ay pumunta sa buhok ko, marahang hinimas.

“Ano na tayo ngayon?” tanong niya ulit, pero ngayon mas malambing na. “Hindi ko kayang mawala ka bilang kapatid ko… pero hindi ko na rin kayang itago ’to. Hindi ko na kaya. Gusto kita. Tangina, sobrang gusto kita.”

“Ako rin, Kuya,” sagot ko. “Secret na lang muna natin. Hangga’t handa na tayo. Dahil hindi rin matatanggap ang magiging relasyon natin. Basta huwag mo akong layuan ulit. Masakit kapag ginagawa mo ’yun.”

Hinapit niya ako nang mas mahigpit. Hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko, pagkatapos ay ang noo, ang ilong, at sa wakas sa aking labi — ngayon ay dahan-dahan, puno ng pagmamahal at pangako.

“Hindi na. Promise. Kailanman kita lalayuan. Hindi kita kayang bitawan pa.”

Kumuha siya ng kumot at tinakpan ang mga katawan namin. Niyakap niya ako mula sa likuran, ang katawan niya ay nakadikit sa akin. Ang isang kamay niya ay nakahawak sa ibabaw ng tiyan, parang ayaw akong bitawan kahit sa pagtulog. Ang ari niya ay nakadikit sa likod ko, still semi-hard, parang handa ulit sa bagong pagsubok.

“Matulog ka na,” bulong niya sa tenga ko. “Kuya will watch over you. Palagi. Kahit anong mangyari.”

Sa init ng yakap niya, sa amoy niya, at sa mahinang tibok ng puso niya sa likod ko, unti-unti akong nakatulog. Kahit na alam kong magiging komplikado ang lahat bukas, at sa mga susunod pa pero sa mga sandaling iyon pakiramdam ko, worth it lahat ng pagtitiis at paghihintay ko.

---

Napabukas ako ng mga mata sa dilim ng kwarto. Ang orasan sa cellphone ko — 7:42 PM. Gabi na. Ilang oras lang akong nakatulog, pero pakiramdam ko’y lumipas na ang isang buong araw.

Ang unang bagay na naramdaman ko ay ang hapdi.

Hindi yung sakit na mabilis lang. Yung uri ng sakit na nagpapaalala sa’yo sa bawat segundo — parang may sugat sa loob na hindi mo makita pero ramdam na ramdam. Yung klase ng sakit na gusto mong ipagmalaki at itago nang sabay.

Nilingon ko ang tabi ko.

Blanko. Malamig. Walang bakas na nandoon si Kuya.

“Kuya?” tawag ko, ang boses ko ay mahina at garalgal.

Walang sumagot.

Umupo ako nang dahan-dahan, at doon ko tuluyang naramdaman — ang kirot na pumuputok mula sa gitna ng katawan ko pababa sa mga hita. Parang may pinunit. Parang may siniraan. Naramdaman ko ang pagtulo sa pagitan ng mga hita ko. Nang dahan-dahan kong hinawakan, mainit pa, malapot — ang natira niyang tamod na unti-unti kong pinapalabas.

Nanginginig ang mga kamay ko.

Narinig ko ang mga boses mula sa labas — si Nanay at si Ate, nag-uusap sa sala. Normal na gabi. Normal na buhay. Samantalang ako dito sa loob ng kwarto, basa ng pawis at katas, at sinasaktan ng sarili kong katawan.

Bumangon ako ng tuluyan sa higaan, ang bawat galaw ay sinabayan ng ungol na pilit kong pinipigilan. Ang tuhod ko ay nanghihina. Ang baywang ko ay parang nabali. Ang puwit ko — tangina, ang sakit — ay parang may sugat na hindi mahilom.

Pumunta ako sa banyo, nagsara ng pinto nang mahina. Sa salamin, nakita ko ang itsura ko — swollen lips, red marks sa leeg, at ang mata kong namumula. Mukhang kinain ng lupa. Mukhang ginahasa. Pero alam kong hindi.

Hinubad ko ang damit ko at tiningnan ang katawan ko sa salamin. May pasa sa beywang kung saan mahigpit niyang hinawakan. May kiss marks sa dibdib at sa leeg — shit, paano ko itatago ’to?

Binuksan ko ang gripo at pumasok nang malamig ang tubig. Naramdaman ko agad ang hapdi habang tumatama ang tubig sa sensitibong parte ko. Napahiyaw ako nang mahina, napasandal sa dingding ng banyo. Ang lamig ng tubig ay parang nagpapalala ng sakit, pero kailangan kong maglinis. Kailangan kong alisin ang amoy niya — ang amoy ng sex, ng katas namin, ng ginawa namin dalawa.

Pero habang naghuhugas ako, mas lalong bumabalik ang alaala. Ang bawat galaw ng kamay ko ay nagpapaalala ng galaw niya. Ang bawat hapdi ay nagpapaalala kung gaano siya ka-agresibo, kung gaano siya katigas, kung paano niya ako binabayo hanggang sa mawala na ako sa sarili.

Naiyak ako. Hindi ko alam kung bakit. Siguro sa sakit. Siguro sa pag-iisa. Siguro sa takot na baka magbago siya matapos niyang makuha ang kailangan niya.

Pagkatapos ng pagligo, nagbihis ako nang maluwang — jogging pants at oversized shirt para itago ang marks. Ang bawat galaw ay parang parusa sa akin. Ang bawat hakbang ay parang may pinupunit sa loob ko.

Narinig ko sila sa kusina.

“David?” tawag ni Mama nang makita niya akong palapit. “Nagising ka na? Akala ko tulog ka na hanggang bukas. Ang haggard mo, anak. May sakit ka ba?”

Umiling ako, pinilit ngumiti. “Hindi po, Nay. Pagod lang. May assignment pa kasi. Saka sinulit ko na yung isang maghapon na walang pasok.”

Tiningnan ako ni Ate, ang kilay niya ay bahagyang umangat. “Bakit namumula ang leeg mo? At ang lips mo, parang namaga?”

Nagpanic ako. “Ah… mainit po kasi sa kwarto. Tsaka… uh… kinain ng lamok?”

“Hmm,” sabi ni Ate, pero parang hindi siya kumbinsido. “Nasan si Kuya? Kanina pa siya wala. Sabi ni Nanay lumabas daw pero hindi nagsabi kung saan.”

Naramdaman ko ang pagbagsak ng puso ko.

“Lumabas po?” tanong ko, pinipilit kong normal ang boses.

“Oo,” sabi ni Nanay habang naghahain ng hapunan. “Biglaan lang daw may lakad. Hindi man lang nagpaalam nang maayos. Naglakad lang ng mabilis, parang may hinahabol. Sabi lang niya babalik siya mamaya. Bakit, hinahanap mo?”

Umiling ako. “Hindi po. Curious lang.”

Umupo ako sa mesa, pero hindi ko kayang kumain. Ang bawat galaw ng upo ay nagpapalala ng hapdi. Naramdaman ko pa rin ang pagtulo sa loob ko, ang init niya na unti-unting lumalabas. Nagmadali akong kumain para makabalik sa kwarto.

“Bunso, sigurado ka bang okay ka lang?” tanong ulit ni Nanay, ang mata niya ay puno ng pag-aalala. “Parang nanginginig ka. At ang putla-putla mo.”

“Okay lang po, Nay,” sabi ko, ang boses ko ay nanginginig. “Masakit lang ang ulo. Matutulog na lang ulit ako.”

Tumayo ako nang dahan-dahan, ang kamay ko ay nakahawak sa gilid ng mesa para sumuporta.

Nang makarating ako sa kwarto, doon ko lang binuhos ang lahat. Bumagsak ako sa kama, ang mukha ko ay nakabaon sa unan — unan na amoy pa rin niya. Ang hapdi ay kumakalat ngayon, hindi lang physical kundi emotional. Parang may hollow space sa dibdib ko na puno ng takot.

Nasa ilalim ng unan ko ang isang papel.

Nanginginig ang kamay ko habang binabasa:

“David,

Kailangan kong umalis muna. Hindi ko kayang harapin si Mama at si Jade ngayon. Hindi ko kayang harapin ang sarili ko.

Hindi ko pinagsisisihan ang nangyari. Pero kailangan kong ayusin ang isip ko. Ang dami kong nararamdaman — guilt, takot, at isang klase ng saya na hindi ko dapat ma-feel.

Alam kong masakit pa. Sorry. Sana alagaan mo ang sarili mo.

Babalik din ako. Promise. Pero kailangan ko lang ng oras.

— Kuya“

Nabitawan ko ang papel. Naiyak ako nang todo ngayon, ang unan ay basa ng luha ko.

Narinig ko ang boses ni Mama mula sa ibaba, tinatawag ako para uminom ng gamot. Pero hindi ako makalakad. Hindi ako makagalaw. Hindi lang dahil sa hapdi sa katawan, kundi dahil sa hapdi sa puso.

Nasa ilalim ng kumot ako, nanginginig, at nag-iisip kung paano ko itatago ang lahat — ang sakit, ang luha, at ang katotohanang ang kuya ko, ang taong pinaka-inaalagan ko sa mundong ito, ay ang taong sumira sa akin.

At ngayon, wala na siya. 

Ang hapdi sa pagitan ng mga hita ko ay walang wala sa hapdi ng pag-iisa.

---

Things are about to get even more intense! If you loved this chapter, please don’t forget to vote, comment, and share this story with your friends. Hit that follow button on my profile to get instantly notified when the next chapter drops! Tankyuuu!!!

Kapitulo Singko

WARNING: This chapter and subsequent chapters contain explicit content and mature themes (e.g., strong language, violence, sexual themes). Reader discretion is advised.

[ David’s POV ]

Napalunok ako ng laway, ang lalamunan ko ay tuyong-tuyo habang hawak-hawak ko ang sulat. Ang tinta ay halos basa pa, siguro kailangan lang ng ilang oras para matuyo nang tuluyan. Ibig sabihin, hindi pa siya ganoon kalayong umalis. Maaaring kanina lang, habang tulog ako, habang pinapangarap ko pa ang init ng katawan niya.

“David!” muling sigaw ni Nanay mula sa baba. “Anak, baba ka na. May binili akong gamot para sa sakit ng ulo mo.”

Pinilit kong itago ang sulat sa ilalim ng unan. Pinunasan ko ang mga luha gamit ang manggas ng shirt ko. Huminga ako nang malalim, sinusubukang ayusin ang sarili bago lumabas ng kwarto.

“Opo, Nay. Papunta na po,” sagot ko, pinipilit na kumalma ang boses.

Bawat hakbang ay parang paglalakad sa alambre. Ang pagitan ng mga hita ko ay namumula at namamaga. Ramdam ko pa rin ang pagtulo ng tamod ni Kuya sa loob ko, na ngayon ay halo na ng laway at pawis. Ang jogging pants na suot ko ay may bahid ng dilaw-dilaw na katas sa bandang likod, pero sana’y hindi halata.

Pagdating sa kusina, nakita ko sina Nanay at Ate na nakaupo sa mesa. May nakahain na paracetamol at isang basong tubig sa harapan ng upuang para sa akin.

“Halika, anak. Uminom ka muna nito,” sabi ni Nanay, ang mukha niya ay puno ng pag-aalala. “Mukha ka talagang may sakit. At ang init ng noo mo. Baka nilalagnat ka?” 

Hawak niya ang noo ko, at napatigil ako. Ang kamay niya ay mainit.

“Mainit ka, anak. Halika, magpahinga ka na sa taas. Huwag ka nang pumasok bukas kung ganito ang kalagayan mo.”

“Nay, okay lang po ako,” sabi ko, pero ang boses ko ay nanginginig. “Pagod lang talaga. Matutulog lang po ako ng maaga.”

Ininom ko ang gamot at sinabayan ng tubig. Ang pait ng tableta ay wala sa panlasa ko. Ang lahat ay mapait ngayon ang tubig, hangin, at ang katotohanan wala na siya..

Nagpaalam akong maaga sa kanila. Umalis si Ate para mag-aral sa kaibigan, at si Nanay ay nag-ayos na rin para matulog. Si Tatay ay hindi pa rin umuuwi — isang linggo pa bago siya makabalik mula sa kanyang duty.

Nang mag-isa na ako sa kwarto, doon ko lang binuhos ang lahat.

Ang gabi ay mahaba at puno ng alaala. Bawat pwesto sa kama ay nagpapaalala sa akin sa kanya — kung paano niya ako hinawakan, kung paano niya ako binabayo, kung paano niya ako sinira at binuo nang sabay. Ang unan ay amoy pa rin niya, ang kumot ay may bakas ng pawis naming dalawa.

Hinubad ko ang jogging pants at tiningnan ang sarili ko sa salamin. May pasa sa beywang, mga kiss marks sa leeg na nagiging violet na. Pero ang pinakamasakit ay ang tingin ko sa sarili — ang mga mata kong namumula at walang tuluhan ng luha.

“Mahal kita, Kuya,” bulong ko sa salamin, ang hangin ay malamig sa balat kong hubad. “Bakit mo ako iniwan?”

Ang sakit sa pagitan ng mga hita ko ay kumakalat ngayon patungo sa puso. Isang uri ng sakit na hindi maaaring lunasan ng gamot. Isang uri ng sakit na dulot ng pagmamahal sa maling tao, sa maling paraan, sa maling panahon.

Lumipas ang limang araw.

Tatlong araw ng pagtatago. Tatlong araw ng pagsisinungaling. Tatlong araw ng paghihintay sa isang text o tawag na hindi dumating. Si Kuya ay parang naging multo — alam kong mayroon siya, nararamdaman ko siya, pero wala akong hawak. 

“Balik ka na,” bulong ko sa kadiliman. “Kahit ano pang mangyari, balik ka na.”

Pero ang tanging sumagot ay ang katahimikan ng gabi at ang mahinang pag-ihip ng hangin mula sa bintana.

Ang katawan ko ay unti-unting gumagaling. Ang sakit sa pagitan ng mga hita ko ay nabawasan na, napalitan ng isang uri ng pangungulila na mas matindi. Gabi-gabi, hinahawakan ko ang sarili ko, iniisip ang kanyang mga kamay. Gabi-gabi, pinapangarap ko ang kanyang pagbalik, ang kanyang halik, ang kanyang pag-amin na mahal niya rin ako.

Pero wala. Walang dumating.

Hanggang isang hapon, habang nag-aaral ako sa sala, narinig ko ang pagbukas ng gate.

Napatingin ako sa direksyon ng pinto, ang puso ko ay tumalon sa dibdib. Si Kuya. Sigurado ako. Alam ko ang tunog ng mga yapak niya, ang paraan ng pagbukas niya ng pinto.

Pero nang lumabas ako para siya ay salubungin, hindi siya ang nakita ko.

Si Tatay.

“David,” sabi niya, ang mukha niya ay pagod pero nakangiti. “Nagulat ka ba? Maaga akong nakapagpaalam sa opisina.”

Lumapit ako at nagmano, pero ang disappointment ay parang kutsilyo sa puso ko. Hindi si Kuya. Hindi pa rin siya bumabalik.

“Kumusta ang bunso ko?” tanong ni Tatay habang inaabot ang bag niya. “Mukhang may hinahanap ka?”

Umiling ako. “Wala po, Tay. Akala ko po kasi si Kuya.”

Napatingin siya sa akin, ang kilay niya ay bahagyang umangat. “Nasaan ba ang Kuya mo? Hindi pa ba siya umuuwi?”

“Ah… may lakad daw po, Tay. Hindi pa po bumabalik.”

“Hmm,” sabi ni Tatay, pero may kakaiba siyang tingin sa akin. Parang alam niya. Parang nakikita niya ang lahat ng itinatago ko. “Sige, magpahinga muna ako. Mahaba rin ang naging biyahe ko.”

Pag-alis niya, ako ay naiwan sa sala, puno ng takot at pangamba. Alam ba ni Tatay? May sinabi ba si Kuya? O sadyang guilty lang ako kaya parang lahat ay may ibig sabihin?

Makalipas ang isang linggo, dumating ang araw na hindi ko inaasahan.

Nasa kwarto ako, nag-aaral para sa upcoming exams, nang marinig ko ang pamilyar na tunog ng motorsiklo. Tumakbo ako sa bintana at doon ko siya nakita.

Si Kuya.

Nakasuot siya ng itim na jacket at helmet. Pero alam ko na siya agad ’yun. Ang paraan ng pagbaba niya ng motorsiklo, ang paraan ng paglakad niya papunta sa gate — lahat ay pamilyar. Lahat ay tanda ng pagbabalik.

Nanginginig ang mga kamay ko. Narinig ko siyang pumasok.

“Kuya!” tawag ko, ang boses ko ay puno ng magkahalong galit at saya.

Napatingin siya sa akin. Ang mga mata niya ay madilim, may bahid ng pagod at hindi ko matukoy — takot? Regret? Pagnanasa?

“David,” sabi niya lamang, ang boses niya ay malamig. “Kamusta ka na?”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Kamusta ako? Nasaktan. Iniwan. Ginago. Pero masaya dahil bumalik ka.

“Okay lang po,” sabi ko na lamang, ang pormal na tono ay parang estranghero lang kami.

Nanatili kaming nagtitigan, hanggang sa dumating si Nanay mula sa kusina.

“Naku, anak! Bakit ang tagal mo?” sabi niya kay Kuya, ang mukha niya ay puno ng pag-aalala at galit. “Iniwan mo lang kami ng walang paalam. Nag-alala kami sa’yo.”

“Sorry, Nay,” sabi niya, ang boses ay malambot. “Kailangan ko lang ng oras para sa sarili ko. Pero okay na ako ngayon. Babalik na ako sa dati.”

Tiningnan niya ako nang diretso habang sinasabi niya ang huling pangungusap. Parang may dobleng kahulugan. Parang sinasabi niyang babalik siya sa dati — bilang kapatid ko lang. Walang halong ibang emosyon. Walang halong pagnanasa.

At doon, naramdaman ko ang pagbagsak ng puso ko.

Gabi na nang magkaroon kami ng pagkakataong mag-usap nang mag-isa. Nasa kwarto siya, nag-aayos ng mga gamit niya. Tumayo ako sa pintuan, hindi sigurado kung papasok ba ako o hindi.

“Pwede bang pumasok, Kuya?” tanong ko, ang boses ko ay mahina.

Tumingin siya sa akin, tapos tumango. “Sige.”

Pumasok ako at sinara ang pinto nang mahina. Ang kwarto ay tahimik, puno ng tension na hindi maipaliwanag.

“Kamusta ka na?” tanong niya ulit, pero ngayon ay malambot na ang boses. “Sana… sana hindi masyadong masakit.”

Umupo ako sa gilid ng kama, malayo sa kanya. “Masakit, Kuya. Masakit na iniwan mo ako. Masakit na parang wala lang sa’yo ’yung nangyari.”

Napabuntong-hininga siya. “David, kailangan kong gawin ’yon. Hindi ko kayang harapin ang sarili ko. Ang dami kong nararamdaman — guilt, takot, pagkalito. Hindi ko alam kung paano ako magmumukha sa harap mo pagkatapos ng… ng ginawa natin.”

“Ginawa NATIN, Kuya,” diin ko. “Hindi mo lang ginawa sa akin. Kasama ako doon. Gusto ko ’yon. Gusto kita.”

Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya ay puno ng luha. “Alam ko. Pero mali, David. Mali tayo. Kapatid kita. Dapat protektahan kita, hindi… hindi para gawin ’yon.”

Tumayo siya at lumapit sa akin. Dahan-dahan siyang umupo sa tabi ko, ang distansya naming dalawa ay halos isang daliri lang.

“Pero hindi ko kayang itanggi,” bulong niya, ang boses ay nanginginig. “Hindi ko kayang sabihing hindi kita mahal. Kasi mahal kita. Tangina, sobrang mahal kita. Pero paano tayo? Paano natin itatago? Paano natin haharapin si Mama? Si Papa?”

Hinawakan ko ang kamay niya. “Kung kailangan nating tumakas, tayo na lang. Kung kailangan nating magtago habang buhay, okay lang. Basta kasama kita.”

Napatingin siya sa akin, at doon, sa mga mata niya, nakita ko ang pag-iyak niya. Hindi umiiyak nang todo, pero ang luha ay tumutulo sa gilid ng mata niya.

“Ang tanga mo,” sabi niya, ngumiti kahit umiiyak. “Ang tanga-tanga mo. Pero… pero ganoon din ako. Gusto kitang protektahan, pero gusto ko ring mahalin. Gusto kong maging tama, pero mas gusto kong maging masaya kasama ka.”

Hinila niya ako papalapit, at yumakap siya nang mahigpit. Ang amoy niya — amoy ng lansangan, ng init ng araw, ng pagod ay bumalot sa akin. Parang bahay. Parang tahanan.

“Mahal kita, David,” bulong niya sa tenga ko. “Pero kailangan nating mag-ingat. Kailangan nating maging matapang para sa isa’t isa. Handa ka ba?”

Tumango ako, ang luha ko ay tumutulo na rin. “Handa ako, Kuya. Handa akong mahalin ka kahit saan pa tayo dalhin nito.”

Hinawakan niya ang mukha ko at hinalikan ako. Hindi na katulad ng dati — hindi na gutom at desperado. Ngayon ay mahinahon, puno ng pangako at pag-asa. Ang halik na ito ay simula ng isang bagong yugto — isang yugto ng pagtatago, ng pag-iingat, ng pagmamahal sa gitna ng panganib.

“Hindi na kita iiwan ulit,” sabi niya habang magkahiwalay ang labi namin. “Promise. Kahit anong mangyari, kasama mo ako.”

At sa mga sandaling iyon, sa kwarto niyang puno ng alaala at pangako, naramdaman ko na muli ang init ng pag-ibig — isang init na mas malakas pa sa takot, mas malakas pa sa guilt, at mas malakas pa sa anumang puwersang maaaring humiwalay sa amin.

Kami na. At kahit mali man sa mata ng mundo, sa puso namin, tama ang lahat.

Kinabukasan, maaga pa lang ay naghanda na kami para sa weekend staycation sa isang resort.   Biglaan din ang desisyon ni Tatay dahil naisip niyang matagal na ang huli nilang bonding magkapamilya.

“Mag-pack na kayo ng mga damit ninyo,” utos ni Tatay habang nag-iinom ng kape sa kusina. “Mag-o-overnight tayo sa isang resort malapit sa dagat. Kailangan nating magpahingang pamilya.”

Nagkatinginan kami ni Kuya mula sa may hagdan. Ang mga mata niya ay nagtanong, nag-alala. Alam naming pareho na ang isang gabing magkakasama kami sa isang silid ay magiging pagsubok sa aming pagpipigil.

“Saang resort po, Tay?” tanong ni Ate, excited ang boses.

“Sa Blue Horizon, malapit sa baybayin,” sagot ni Tatay. “May dalawang kuwartong nakuha ko. Isang malaki para sa akin at sa Nanay ninyo, at isang malaki rin para sa inyong magkakapatid.”

Naramdaman ko ang pagbagsak ng puso ko. Isang kuwarto para sa amin. Magkakasama kami nina Ate at Kuya sa isang silid. Ang gabi ay magiging mahaba at puno ng tukso.

Mabilis kong pinunasan ang ideyang iyon. “Sige po, Tay. Mag-ayos na po ako.”

Sumakay kami sa van na inarkila ni Tatay para sa family trip. Si Tatay ang nagmamaneho, si Nanay sa passenger seat. Sa likod, ako ang nakaupo sa gitna, si Ate sa may bintana sa kanan, at si Kuya sa kaliwa.

Bawat pag-uga ng sasakyan ay nagpapalapit sa akin kay Kuya. Ang aming mga hita ay magkadikit, ang balikat niya ay tumatama sa akin tuwing may biglang preno. Ang init ng katawan niya ay sumisipsip sa balat ko, parang apoy na nagpapainit sa buong sistema ko.

“Kuya, okay ka lang ba?” tanong ni Ate, napapansin ang katahimikan namin.

“Oo,” sagot ni Kuya, ngumiti nang bahagya. “Pagod lang. Medyo mahaba kasi ang biyahe.”

Ang totoo, ramdam ko ang tension sa katawan niya. Ang kamay niya ay nakapatong sa hita niya, malapit sa akin. Sa bawat pagkakataon na magkadikit ang balat namin, parang may kuryenteng tumatakbo.

Hindi ko maiwasang tingnan ang profile niya. Ang kanyang panga na sharp at masculine, ang kanyang leeg na may konting ugat na nanginginig tuwing umiinom siya ng tubig. Ang kanyang shirt na manipis na halos nakikita ko ang kontorno ng dibdib niya.

“David,” tawag ni Nanay mula sa harapan, napatingin sa rearview mirror. “Ano’ng tinitingnan mo diyan?”

Nagulat ako. “W-wala po, Nay. Nag-iisip lang.”

“Parang natutulala ka na naman. Baka carsick ka na. Humiga ka na lang sa balikat ng Kuya mo.”

Napatingin ako kay Kuya. Ang mga mata niya ay madilim, puno ng ibig sabihin.

“Opo, Nay,” sagot ko, at dahan-dahan kong inilapat ang ulo ko sa balikat niya.

Ang amoy niya — malinis na sabon, deodorant, at yung natural na musk ng kanyang balat ay bumalot sa akin. Ang init ng kanyang katawan ay mainit sa pisngi ko. Ang kanyang braso ay bahagyang nakadantay sa likod ko, parang yakap na hindi masyadong halata.

“Relax ka lang,” bulong niya, halos hindi marinig. “Dito lang ako.”

Ang boses niya ay nagpadagundong sa tiyan ko. Ang kanyang hininga sa tuktok ng ulo ko ay mainit. Gusto kong humarap sa kanya at halikan siya, pero alam kong bawal. Naroon si Tatay. Naroon si Nanay. Naroon si Ate.

Pero ang katawan ko ay hindi sumusunod sa utak ko. Ang kamay ko ay dahan-dahang gumagalaw, tumatambay sa hita ko, papalapit sa kanya. Nang magkadikit ang dorsal ng kamay ko sa kanyang hita, naramdaman ko ang biglaang pag-igting ng katawan niya.

“David,” bulong niya, warning ang tono.

“Sorry, Kuya,” bulong ko rin, pero hindi ko inalis ang kamay ko.

Ang hita niya ay mainit, matigas ang muscles. Dahan-dahan kong hinaplos, pataas papuntang baywang. Naramdaman ko ang kanyang paghinga na biglang naging mabigat.

“Huwag,” sabi niya, pero walang conviction. “Baka makita nila.”

“Pero…,” sagot ko, ang labi ko ay halos dumampi sa leeg niya. “Gusto kong hawakan ka.”

Ang kamay ko ay dahan-dahang lumipat sa harap niya. Naramdaman ko ang bulge sa loob ng shorts niya — semi-hard na, mainit, at naghihintay. Pinisil ko ito nang bahagya, at narinig ko ang mahinang ungol niya na pilit niyang pinipigilan.

“Ang likot-likot ninyong dalawa diyan,” sabi ni Tatay, napatingin sa rearview mirror.

Nagulat kami pareho. Agad kong inalis ang kamay ko, pero ang puso ko ay kumakabog nang mabilis.

“Wala po, Tay,” sagot ni Kuya, ang boses ay medyo garalgal. “Nag-uusap lang kami.”

“Parang mainit na mainit kayo,” sabi ni Nanay, nag-aadjust ng aircon. “Buti na lang malapit na tayo sa stopover. Magpapa-gasolina muna tayo at mag-snack.”

Tumango ako, pero ang isip ko ay nasa kamay kong kanina lang ay nakahawak sa ari ni Kuya. Ang init nito ay naka-imprinta pa sa palad ko.

Huminto ang van sa isang malaking gasoline station sa gilid ng highway. Ang sikat ng tanghaling araw ay parang nag-aapoy sa aspalto, at ang hangin ay mabigat na may amoy ng gasolina, mainit na tarmac, at bahagyang usok mula sa mga truck na nagpapahinga. 

May malaking convenience store na may maliwanag na ilaw at isang fast food chain na puno ng amoy ng pritong manok at french fries. Kaunti lang ang tao — ilan truck drivers na nakaupo sa tabi ng kanilang malalaking sasakyan, at ilang pamilyang tulad namin na nagbabakasyon, pawisan at pagod pero excited pa rin.

“Lalabas muna ako,” sabi ni Tatay habang inihihinto ang makina. “Bibili ako ng tubig at magpapa-gasolina. Alex, check mo na rin ang gulong natin. Baka may kailangang hanginan. David, samahan mo ang Kuya mo.”

“Opo, Tay,” sagot namin ni Kuya halos sabay, ang boses namin ay kalmado pero may lihim na kilig sa ilalim.

Bumaba si Tatay at si Nanay, magkahawak-kamay papunta sa convenience store. Si Ate naman ay nanatili sa loob ng van, naka-headphones na malakas ang tugtog, abala sa pagte-text sa cellphone niya habang nakasandal sa upuan. Si Kuya at ako ang naiwan sa labas. Ang init ng araw ay parang sumasampal sa balat namin, pero mas mainit ang nararamdaman ko sa dibdib ko.

“Tingnan mo ang gulong sa likod,” sabi ni Kuya, ang boses niya ay mababa at seryoso, pero ang mga mata niya ay may kakaibang ningning. “Sundan mo ako.”

Lumakad siya nang mabilis papunta sa likuran ng van, sa may gulong na nasa blind spot hindi nakikita mula sa convenience store dahil sa posisyon ng sasakyan at mga punong nakatayo sa likod na nagbibigay ng konting lilim. 

Sumunod ako, ang puso ko ay tumitibok nang mabilis na parang drum. Alam ko na kung ano ang mangyayari. Alam naming pareho. Ilang oras na kaming nagpipigil sa loob ng van, sa ilalim ng mga mata ni Tatay at Nanay, habang si Ate ay walang kamalay-malay.

Nang makarating kami sa likuran, sa makitid na espasyo sa pagitan ng van at bakod ng gas station, agad niya akong hinila palapit. Ang mga kamay niya ay mainit at malakas sa braso ko. Walang salita, ibinaba niya agad ang zipper ng kanyang cargo shorts. Inilabas niya ang ari niya — semi-hard pa rin mula sa mga oras na pagpigil, pero agad itong tumayo nang buo, tumitibok na parang may sariling buhay, ugat-ugat na nakausli, at ang ulo ay namumula na sa libog.

“Sipsipin mo, David…” utos niya, ang boses ay gutural at mababa, puno ng hinanakit na pagnanasa. “Mabilis lang. Baka bumalik sila. Pero tangina, kailangan ko ’to ngayon.”

Walang pag-aatubili. Lumuhod ako sa harap niya sa mainit na semento, ang tuhod ko ay tumama sa alikabok. Isinubo ko siya nang buo sa bibig ko. 

Slurp… gluck…  

Ang lasa niya ay maalat, mainit, at may bahid ng pawis mula sa mahabang biyahe — perpekto para sa akin. Ang ulo ng burat niya ay malambot sa labi ko pero ang katawan nito ay matigas na parang bakal, puno ng init na nagpapainit sa dila ko.

“Shit… David… ang sarap ng bibig mo, putangina…” ungol niya, ang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa buhok ko. Ang balakang niya ay gumagalaw nang dahan-dahan muna, plap… plap… , pumapasok nang malalim sa bibig ko.

“Mmmphh… mmmhh…” sagot ko, ang dila ko ay masiglang sumasayad sa ilalim ng ulo niya, umiikot sa sensitibong parte, hinihimas ang mga ugat na nakausli. Ang kamay ko ay hinimas ang base ng titi niya, pababa sa kanyang malambot at mainit na bayag, marahan pinisil-pisil.

Ang tunog ng pag-sipsip ko ay mas lalong naging malakas sa katahimikan ng likuran ng van pero ang ingay ng mga sasakyan sa highway at ang huni ng hangin ay sana’y nakakubli sa amin. Ang pawis ay tumutulo sa noo ko, nahahalo sa laway na tumutulo sa baba ko.

slurp… gluck-gluck… schlick…

“Faster… faster, kuya mo ’to…” utos niya ulit, ang boses ay nanginginig na. Ang mga daliri niya ay mas humigpit sa buhok ko habang ang balakang niya ay gumagalaw nang mas mabilis.

“Ang init… ang basa… tangina, malapit na ako…”

Plap-plap-plap!

Pumikit ako at sinubo siya nang mas malalim, hanggang sa maramdaman ko ang ulo niya sa likod ng lalamunan ko. Ang isang kamay ko ay pumunta sa likod niya, pinisil ang matigas na pwet niya, hinila pa lalo siya palapit. Ang kanyang hininga ay mabigat at mabilis.

“Uhh… uhh… ahh fuck…”

Bigla niyang hinila ang ulo ko nang mahigpit. “Uhh… David… I’m cumming… lunukin mo… lahat… ahhhh!”

throb… throb… throb

Naramdaman ko ang malalim na pagpintig ng ari niya sa bibig ko pagkatapos ay ang mainit, malapot, at sagana na tamod na tumalsik diretso sa lalamunan ko. Marami. Sobrang dami. Ang lasa ay malakas, maalat, at bahagyang mapait, pero hinigop ko lahat, walang patak na nalaglag. Ang init nito ay parang nagdulot ng kuryente sa buong katawan ko, pababa sa tiyan ko, nagpainit sa dibdib ko.

Gulp… gulp…

Hindi ko niluwa hinayaan kong manatili ang ulo niya sa bibig ko habang unti-unti siyang humupa. Ang hininga niya ay mabigat, parang katatapos ng marathon.

Pagkatapos, dahan-dahan niyang inilabas ang sarili. May maliit na hibla ng tamod at laway na sumunod. Hinawakan niya ang mukha ko gamit ang dalawang kamay, hininaan ang sarili, at hinalikan ako nang malalim — mainit, basa, at puno ng pagmamahal na lihim namin. Ang dila niya ay sumayad sa dila ko, tinikman pa ang sariling lasa.

“Salamat, bunso…” bulong niya sa pagitan ng halik, ang boses ay malambing. “Kailangan ko talaga ’yon. Sobrang hirap magpigil habang nasa van tayo, ang lapit mo, ang bango mo… halos mabaliw ako.”

Ngumiti ako, pinupunasan ang basa kong labi gamit ang likod ng kamay. “Ako rin, Kuya. Gusto ko ’yon. Lagi. Kahit ganito lang muna… habang nasa biyahe tayo. Para sa’kin, worth it ang bawat segundo.”

Tumayo ako at niyakap siya nang mabilis. Sa maikling sandaling iyon, sa likod ng van, sa gitna ng ingay ng highway at init ng tanghali, parang kami lang dalawa sa mundo. May lihim kaming pagmamahalan na hindi maintindihan ng iba, pero para sa amin, ito ang nagpapa-excite sa buong bakasyon.

“Balik na tayo bago tayo hanapin,” sabi niya, ngunit bago pa man kami lumayo, hinawakan niya ulit ang kamay ko at pisil. “Mamaya ulit… kapag may chance.”

Tumango ako, ang puso ko ay puno na ng kilig at attachment.  Tumalikod kami at nagpanggap na inaayos ang gulong, habang sa loob ko, ang init ng tamod niya ay parang paalala na hindi ito ang huli.

Bigla kaming narinig ang boses ni Tatay mula sa malapit.

“David! Alex! Tapos na ba kayo diyan?”

Nagulat kami pareho. Agad na itinago ni Kuya ang sarili at sinara ang zipper. Tumayo ako at pinunasan ang mga tuhod ko na putik-putikan sa alikabok ng gas station.

“Opo, Tay!” sagot ni Kuya, ang boses ay halos normal na. “Tapos na po!”

Lumabas kami mula sa likuran ng van, nagmamadali. Si Tatay ay nakatayo sa may pinto, may dala-dalang mga bote ng tubig. Ang mga mata niya ay nagtatanong, parang may hinala.

“Anong ginagawa ninyong dalawa sa likod?” tanong niya, ang tingin ay naglalaro sa pagitan namin.

“Ah… may nakita po kaming butas sa gulong, Tay,” sagot ni Kuya, kalmado. “Tiningnan lang namin kung malaki.”

Tumango si Tatay, pero hindi siya kumbinsido. “Sige. Sumakay na kayo. Magpapatuloy na tayo ng biyahe.”

Pumasok kami sa van, si Kuya at ako ay nagkatinginan. May secret smile sa labi namin. Ang tamod niya ay nasa loob ko pa, mainit at nagpapaalala na ako ay kanya.

Nakatingin ako sa bintana ng van habang papalapit kami sa resort. Ang Blue Horizon ay nakatayo sa isang burol na may tanawing dagat — puting buhangin, asul na tubig, at mga puno ng niyog na sumasayaw sa hangin. 

Dapat ay masaya ako. Dapat ay excited ako para sa unang family vacation namin sa loob ng maraming taon. Pero ang tanging nasa isip ko ay ang kamay ni Luis na nakapatong sa hita ko kanina, at ang init ng tamod niya na nasa loob ko pa rin.

“Ang ganda,” sabi ni Ate Sophia, nakasandal sa upuan habang nakatingin sa malaking villa na papalapit namin. “Finally, makakapagpahinga na tayo.”

“Oo nga,” sabi ni Nanay mula sa harapan. “Kailangan na nating mag-bonding bilang pamilya.”

Tumingin ako kay Tatay. Ang mga mata niya ay nakatitig sa rearview mirror, diretso sa akin. May kakaibang intensity sa tingin niya, parang alam niya. Parang nakita niya ang lahat nang hindi ko namamalayan.

Nagkatinginan kami nang ilang segundo bago ako umiwas ng tingin. Ang puso ko ay kumakabog nang mabilis.

Huminto ang van sa harap ng reception area. Isang malaking villa na may bubong na yero at pader na puti. May hanging halaman sa paligid at mahabang walkway papunta sa beach.

“Baba na kayo,” sabi niTatay, binukasan ang pinto. “Kunin niyo na ang mga bag ninyo.”

Sumunod kaming lahat. Ang hangin ay malamig at may halong amoy ng dagat. Ang sikat ng araw ay pula na, nagbibigay ng romantic na ilaw sa buong lugar.

Nag-check in si Tatay sa reception. Nakita kong nagsasalita siya sa isang attendant, isang dalagang naka-uniporme na nakangiti nang sobra. Nakita ko ang pag-flex ng muscles niya habang nag-sign ng papers, ang paraan ng pagkakasulat niya na deliberate at masculine.

“David, kunin mo na ang bag mo,” sabi ni Ate, tinapik ang balikat ko.

“Ah, oo,” sabi ko, nagulat. Kinuha ko ang backpack ko mula sa compartment.

“Dalawa ang kuwarto natin,” sabi ni Tatay, lumapit sa amin may dalang mga susi. “Ang isa ay para sa akin at sa Nanay ninyo. Ang isa naman ay para sa inyong magkakapatid.”

Nagkatinginan kami ni Kuya.

“Malaki naman daw,” dagdag ni Nanay, nakangiti. “May dalawang queen bed at isang single bed. Kasya naman kayo.”

“Sige po,” sabi ni Luis, ang boses ay kalmado pero alam kong kabado rin siya.

Sumunod kaming lahat sa isang staff papunta sa room namin. Ang walkway ay may mga ilaw na nakasabit sa mga puno, nagbibigay ng romantic na ambiance. Sa likuran ko, nararamdaman ko ang presence ni Kuya ang kanyang hininga, ang kanyang init.

Nang makarating kami sa villa, binuksan ng staff ang pinto. Isang malaking silid na may dalawang queen bed at isang single bed sa gilid. May sariling banyo at balkonahe na may tanawing dagat.

“Wow,” sabi ni Ate, agad na inihagis ang bag sa isang queen bed. “Akin na ’to!”

Nagkatinginan kami ni Kuya. Ang isang queen bed na natitira ay para sa amin. Sa isang kama, magkatabi kami matutulog.

“David, saan ka matutulog?” tanong ni Ate Sophia, nag-aayos na ng kanyang gamit.

“Ah… sa kabilang bed,” sabi ko, pinipiling kumalma. “Kay Kuya na lang ang sa single bed.”

Tumingin si Kuya sa akin, may kakaiba sa mga mata niya. “Sige. Akin na lang tutal inunahan niyo na ako.”

“Hindi, Kuya,” sabi ni Sophia. “Maliit ’yun. Pagdikitin niyo nalang yung dalawang kama para mas malaki sana hindi kaya komportable matulog diyan. Ang sikip”

Nagkatinginan kami ni Luis. Ang mensahe ay malinaw — magkatabi kami matutulog. Sa isang kama. Sa gabing ito.

“Sige,” sabi ni Kuya, ang boses ay bahagyang nanginginig. “Sakto. Mas komportable naman ako kapag kasama ko si Bunso.”

Tumingin si Tatay sa amin mula sa pintuan. Nakatayo siya doon, ang katawan niya ay naka harang sa liwanag, nagbibigay shadow sa mukha niya.

“Kumusta ang kuwarto?” tanong niya, ang boses ay malalim.

“Okay na po, Tay,” sagot ko, pinipiling normal ang boses.

Tumango siya, pero ang mga mata niya ay naglalaro sa amin ni Luis. “Sige. Magpahinga na kayo. May dinner tayo mamaya sa restaurant nila. 7 PM. Huwag kayong male-late.”

“Opo,” sagot namin pareho.

Lumabas na sina Tatay at Nanay, dala-dala ang kanilang mga bag papunta sa kanilang villa. Naiwan kaming tatlo sa silid, ang hangin ay biglang naging mabigat.

“Maliligo muna ako,” sabi ni Ate, kinukuha ang towel niya. “Ang init-init sa katawan. Saka gusto kong mag-swimming mamaya bago mag-dinner.”

Pagkatapos niyang pumasok sa banyo, naiwan kaming dalawa ni Kuya Alex. Tahimik ang silid, tanging ang tunog ng shower at ang mahinang pag-ihip ng hangin mula sa balkonahe ang naririnig.

Lumapit siya sa akin, ang mga mata niya ay madilim. “Bunso,” bulong niya. “Sa isang kama tayo matutulog.”

Tumango ako, ang lalamunan ko ay tuyo. “Bakit Kuya ayaw mo ba?.”

Hinawakan niya ang kamay ko, ang kanyang daliri ay humaplos sa palad ko. “Hindi naman. Excited nga ako. Hindi ko lang alam kung kakayanin ko. Ang hirap magpigil kapag malapit ka.”

“Kuya, nandiyan si Ate,” sabi ko, pero hindi ko inalis ang kamay.

“Alam ko. Kaya dapat tayo ay mag-ingat.” Hinila niya ako papalapit, at dahan-dahan niyang hinalikan ang noo ko. “Pero mamaya… pag natulog na siya…”

Hindi niya natapos ang pangungusap. Ang pinto ng banyo ay biglang bumukas. Lumayo kami agad ni Kuya. Pumasok si Ate, basang-basa ang buhok, naka-towel lang.

“Ang lamig ng tubig,” sabi niya, hindi napansin ang tension sa hangin. “Sino next?”

“Ako na lang,” sabi ni Kuya, agad na tumayo. “Bunso, mauna na ako sayo mabilis lang to.”

Pagkatapos niyang pumasok sa banyo, naiwan kaming dalawa ni Ate.

“Okay ka lang, David?” tanong niya, may pag-aalala sa mata. “Parang tahimik ka kanina pa.”

“Okay lang ako, Ate,” sabi ko, ngumiti nang pilit. “Pagod lang sa biyahe.”

Tumango siya at naupo sa kama. “Excited ako para sa dinner. Sana masarap ang food.”

Sumandal ako sa pader, pinapanood siya.

Ang resort na ito ay dapat sana ay pahingahan. Pero para sa akin, ito ay magiging pagsubok. Isang gabi ng pagpipigil, ng pagtatago, at ng pagnanasa na bumubulong na sumuko na.

Dumating ang gabi. Naka-ready na kami para sa dinner. Naka-polo shirt ako at maikling shorts, habang si Kuya Alex ay naka-button down na bukas sa ibabaw, kitang-kita ang kontorno ng dibdib niya. Si Ate ay naka-dress, simple pero maganda.

Nang makarating kami sa restaurant, naroon na sina Tatay at Nanay. Nakaupo sila sa isang table na may tanawing pool. Ang ilaw ay romantic, malambot, at puno ng intimacy.

“Upo na kayo,” sabi ni Tatay, ang boses ay commanding.

Umupo ako sa tabi ni Kuya, sa kabilang side si Ate. Si Tatay ay nasa tapat ko, ang mga mata niya ay diretso sa akin tuwing tumitingin siya.

“Kumusta ang kuwarto ninyo?” tanong ni Nanay, ngumiti nang motherly.

“Okay naman po, Nay,” sagot ni Ate. “Malaki naman. Kasya kaming tatlo.”

“Si Bunso at Alex, sa isang bed?” tanong ni Antonio, diretsto. Ang tono niya ay neutral, pero may ibig sabihin.

Napatingin ako sa kanya. “Opo, Tay. Mas komportable po kasi kami ni Kuya.”

Tumango siya, ngumiti nang bahagya. “Mabuti naman kung ganon. Saka huwag magpupuyat mamaya dahil bukas maraming activities na pwede natin subukan.”

Ang dinner ay masarap — grilled fish, seafood pasta, at fresh fruits. Pero ang panlasa ko ay wala sa pagkain. Nasa tingin ni Tatay, na sa init ng braso ni Kuya na madalas dumadantay sa akin, na sa posibilidad ng gabing darating.

Pagkatapos ng dinner, nag-decide si Ate Sophia na mag-stay pa sa pool area para magbasa gamit ang tablet niya. Si Nanay at Tatay naman ay nag-decide na maglakad-lakad sa beach.

“Mauuna na po kami ni Kuya,” sabi ko.

“Sige,” sabi ni Tatay, ang mga mata niya ay nagbabadya. “Matulog na kayo ng maaga.”

Magkatabi kaming naglakad ni Kuya pabalik sa kuwarto. Ang daan ay madilim, ang mga ilaw ay nakasabit sa mga puno, nagbibigay ng shadow sa mukha namin.

“David,” bulong ni Kuya Alex, habang naglalakad. “Pwede ba kitang…”

Tumingin ako sa paligid. Walang tao. Ang beach ay malayo. Ang pool area ay nasa likuran namin.

“Kuya,” sabi ko, ang boses ko ay nanginginig.

Hinila niya ako sa isang madilim na sulok, sa may likuran ng isang malaking puno. Agad niyang ibinaba ang ulo niya at hinalikan ako — mainit, gutom, at puno ng pagpipigil.

“Mmm,” ungol ko, ang labi ko ay sumasabay sa kanya. Ang kamay niya ay pumasok sa ilalim ng shirt ko, hinaplos ang balat ko sa tagiliran. Mainit. Nakakapaso.

“Hindi ko na kayang maghintay pa,” bulong niya, ang hininga niya ay mainit sa tenga ko. “Gusto na kita. Ngayon na.”

Pero bigla kaming may narinig na mga yabag. 

Agad kaming lumayo sa isa’t isa. Lumabas mula sa likuran ng puno at nag-ayos ng damit. Dumating si Ate mula sa pool area, hawak ang tablet niya.

“Uy, kayo pala ’yan,” sabi niya. “Bakit ang tagal ninyo?”

“Ah… may tiningnan lang kami sa banda roon,” sabi ni Kuya, ang boses ay halos normal.

“Kuya, uuna na ako,” sabi ko, nagmamadaling lumakad papunta sa villa.

Nang makarating ako sa kuwarto, agad akong pumasok sa banyo. Kinandado ko ang pinto. Hinubad ko ang shirt at tiningnan ang sarili sa salamin — namumula ang labi, may kiss mark sa leeg.

“Shit,” bulong ko. “Muntik na.”

Narinig ko ang pagbukas ng pinto ng kuwarto. Ang boses ni Kuya at Ate Sophia na nag-uusap.

“Matutulog na ako,” sabi ni Ate. “Ang aga pa naman.”

“Kami ni Bunso, mag-e-early sleep din,” sabi ni Kuya. “Nakakapagod sa biyahe.”

Narinig ko ang paghiga ni Ate sa kanyang kama. Pagkatapos ng ilang minuto, ang tahimik na pagkatok sa pinto ng banyo. “David?” bulong ni Kuya Alex. “Labas ka na.”

Hinubad ko ang natitira kong damit at pumasok sa shower. Binuksan ko ang malamig na tubig, pinapakiramdaman ang init na bumaba mula sa ulo hanggang paa. 

Hindi ko alam kung handa ako sa gabing ito. Pero alam kong mangyayari ito. Sa isang kama. Sa ilalim ng kumot. Sa tabi ng kapatid kong natutulog. Ang resort na ito ay hindi na pahingahan. Ito ay magiging simula ng aming lihim na mundo.

At handa akong sumuko. Handa akong magkasala.

---

Things are about to get even more intense! If you loved this chapter, please don’t forget to vote, comment, and share this story with your friends. Hit that follow button on my profile to get instantly notified when the next chapter drops! Tankyuuu!!!

Kapitulo Anim

WARNING: This chapter and subsequent chapters contain explicit content and mature themes (e.g., strong language, violence, sexual themes). Reader discretion is advised.

[ David’s POV ]

Ang sikat ng araw na Linggo ay malumanay na tumatama sa salamin ng van, nagbibigay ng init na kaayaya-ayang antukin. Matapos ang tanghalian sa resort na aming tinuluyan ay bumiyahe na kami pauwi, ang mga tiyan ay busog at puno ng sinigang at pritong isda, ang mga mata ay may kaliskis ng pagod mula sa gabing pinagsaluhan ng dalawang uhaw na katawan.

“Sandali lang, Kuya,” bulong ko, ang boses ko ay mahina na halos malamon ng tunog ng makina. “Ang sakit ng ulo ko. Pwede bang sandalan kita?”

Tumango siya, ang mga mata niya ay may kakaibang ningning na iisa lang ang nakakaalam ng kahulugan. “Sige, Bunso. Dito lang ako.”

Inilapat ko ang aking ulo sa balikat niya, ang amoy ng kanyang damit ay halong sabon at yung natural na musk ng kanyang balat ay bumalot sa akin na parang pabilog na nagpapahimbing. Ang init ng kanyang katawan ay tumatagos sa aking pisngi, ang kanyang paghinga ay mabagal at ritmo, parang dagat na duma-daloy.

Narinig ko ang pag-uga ng sasakyan, ang mahinang tugtog ng radyo, at ang boses ni Ate Sophia sa unang row na kumakausap sa cellphone niya. Unti-unti, lumubog ang aking kamalayan sa kadiliman ng pagtulog.

Nagising nalang ako sa kakaibang presyon.

Hindi yung presyon ng hangin o ng unan, kundi yung uri ng presyon na matigas, naninigas, at naghihintay. May tumutusok sa aking kanang pisngi — mainit, may hugis, at tila tumitibok na may sariling buhay.

Napakurap-kurap ako, pinipiling alisin ang bigat ng antok sa aking mga mata. Ang unang bagay na aking nakita ay ang bintana, ang tanawing puno ng niyog na nagbibilisan habang umaandar kami. Pero ang aking ulo, nasaan ang aking ulo?

Nagulantang ako nang tuluyan.

Nandoon ako, naka-higa sa hita ni Kuya Alex. Ang ulo ko ay nasa kanyang pagitan, ang aking pisngi ay nakadantay sa may zipper area ng kanyang maong na shorts. At ang matigas na bagay na sumusundot sa aking mukha, na ngayon ay mas malinaw kong nararamdaman ang init at tigas nito sa ilalim ng manipis na tela, ay ang kanyang burat — matigas na matigas, nag-aalab, at puno ng libog.

Minulat ko ang mga mata ko nang buo at dahan-dahang tumingala.

Si Kuya ay mahimbing na natutulog. Nakasandal ang ulo niya sa upuan, nakapikit ang mga mata, at humihilik ng mahina parang walang kamalay-malay sa posisyon ko. Ang kanyang dibdib ay umaangat at bumababa sa ritmong paghinga, ang kanyang mga labi ay bahagyang nakabuka, tila nasa masayang panaginip.

  hhrk… hhrk…

Napabaling ako uanahan. Si Ate Sophia ay nanatili sa kaniyang pwesto, nakatalikod sa amin, nakasandal sa bintana, at tila natutulog rin o kaya’y nakikinig ng musika sa kanyang headphones na malakas ang tugtog. Si Tatay at Nanay ay nasa harap — si Tatay ay nakafocus sa daan, habang si Nanay naman ay nasa passenger seat, abala sa pagte-text.

Ang puso ko ay kumakabog nang mabilis, parang drum na binugbog. Ang dugo ko ay tumatakbo nang matulin sa mga ugat ko, nagdadala ng init sa aking mukha, sa aking leeg, sa aking dibdib. Ang kamay ko ay nanginginig habang nakahawak sa gilid ng upuan, pinipigilang huwag gumalaw.

Pero ang katawan ko ay tila may sariling isip.

Ang init ng kanyang ari ay tumatagos sa tela ng kanyang shorts, dumidikit sa aking pisngi. Maalat ang amoy ng pawis hindi yung mabahong uri, kundi yung natural na amoy ng lalaki, ng kanyang katawan na nag-iinit sa ilalim ng tanghaling araw. Ang kanyang hita ay malambot pero matigas ang muscles, at ang pag-angat-baba ng kanyang tiyan sa bawat paghinga ay nagpapagalaw ng kanyang burat laban sa aking mukha.

Throb… throb…

Naramdaman ko ang pagpintig nito. Buhay. Naghihintay. Nag-aanyaya.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Ang utak ko ay sumisigaw pero ang katawan ko ay nananatili. Ang aking bibig ay tuyo, ang dila ko ay nakadampi sa aking labi na parang uhaw na uhaw.

Dahan-dahan kong inangat ang aking ulo, sinusubukang alisin ang bigat ng katawan ko sa kanya nang hindi siya ginigising. Pero ang pagkilos ko lang ay nagpababa ng kanyang zipper area nang bahagya, at lalong tumukod ang ulo ng kanyang burat sa aking pisngi.

‘Shit.’

Tumigil ang mundo ko nang sandali. Ang init nito ay mas lalong naging matindi, ang hugis nito ay mas lalong naging malinaw — malapad ang ulo, matigas ang katawan, puno ng ugat na nakausli.

Ang kamay ko ay gumalaw nang kusa. Dahan-dahan, halos hindi humihinga, itinapat ko ang palad ko sa may zipper niya. Ang kanyang paghinga ay nanatiling mahimbing, ang paghilik ay patuloy.

Pinisil ko siya nang bahagya sa ibabaw ng tela.

Throb-throb-throb.

Mas lumakas ang pagpintig. Mas tumigas. Parang nagre-react sa aking hawak.

Ang libog ay parang apoy na sumusunog sa tiyan ko. Ang pagitan ng aking mga hita ay nag-init, nagsimulang magbasa ng katas na alam kong hindi na dapat pinipigil pa. Gusto kong hilahin ang kanyang zipper. Gusto kong ilabas siya. Gusto kong sipsipin siya dito mismo, sa likod ng van, sa harap ng pamilya ko, habang tulog siya at hindi alam ng mundo.

Pero baka magising siya. Baka mahuli kami.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay ko, pero ang aking mukha ay nanatili. Ang aking pisngi ay dumidikit pa rin sa kanya, ang aking hininga ay mainit sa kanyang tiyan. Ang amoy niya ay lalong bumabalot sa akin — yung amoy ng kanyang sabon, ng kanyang balat, ng kanyang libog.

Tumingin ako kay Ate Sophia. Nakatalikod pa rin. Hindi gumagalaw. Si Tatay ay naka-focus sa daan. Si Nanay ay nagte-text. Ang pagkakataon ay nasa harap ko.

Ang kamay ko ay bumalik. Dahan-dahan, binuksan ko ang zipper ng kanyang shorts. Ang tunog ay mahina pero sa tahimik na van ay parang kulog sa akin. Huminto ako, naghintay kung magigising siya.

Pero hindi. Patuloy ang paghilik niya. Patuloy ang pag-angat-baba ng kanyang dibdib.

Binaba ko ang kanyang zipper nang buo. Nagbulaga ang kanyang brief na puti, manipis, at ang itsura ng kanyang burat ay kitang-kita na sa ilalim, tumutukod sa tela na parang nagmamakaawa na palabasin.

Ang daliri ko ay pumasok sa butas ng kanyang brief. Naramdaman ko ang init ng kanyang balat, malambot, at tigas na tigas. Hinila ko siya nang bahagya palabas, hanggang sa lumitaw ang ulo niya na namumula at may kislap ng katas sa dulo.

‘Ang laki,’  bulong ko sa isip ko. ’

Ang init.’

Hinawakan ko siya nang buo. Ang palad ko ay sumaklaw sa kanyang haba, ang mga daliri ko ay hindi kayang magkabit sa palibot niya. Ang init nito ay tumatagos sa balat ko, nagpapainit ng aking dugo.

Dahan-dahan kong inilapit ang aking mukha. Ang aking ilong ay dumampi sa kanyang ulo, humihigop ng amoy niya maalat, malinis, at puno ng pagnanasa. Ang aking labi ay bahagyang nagbuka, handang isubo siya, handang lasahan siya dito mismo.

Pero bago ko pa man magawa, naramdaman ko ang pagkilos ng kanyang katawan. Tumigil ang paghilik niya.

Nagtagpo ang aming mga mata.

Ang kanyang mga mata na dati’y nakapikit at mahimbing ay ngayon nakabukas, madilim, at nagliliyab. Hindi siya nagulantang tulad ng inaasahan ko. Hindi siya sumigaw o umalis. Sa halip, nanatili siyang nakatingin sa akin, ang kanyang mga mata ay bumaba mula sa aking mga mata patungo sa kanyang sariling ari na nasa aking kamay, at bumalik ulit sa akin.

Throb.

Naramdaman ko ang pagpintig ng kanyang burat sa aking palad, parang tibok ng puso na mas mabilis, mas malakas.

“David…” bulong niya, ang boses ay halos hindi marinig, puno ng pagpipigil at pagnanasa. “Ano ang ginagawa mo…”

Hindi ako sumagot. Hindi ako makapagsalita. Ang dila ko ay nakadikit sa aking labi, ang hininga ko ay mabigat at mainit. Ang kamay ko ay nanatiling nakahawak sa kanya, hindi makagalaw, hindi makabitaw.

Tumingin siya sa paligid ng mabilis, parang hayop na nasa peligro. Ng masiguro niyang ligtas at walang makakaistorbo tumingin ulit si Kuya sa akin. Ang kanyang mga mata ay nagbago — mula sa pagkagulat, naging madilim, naging gutom.

“Balik mo na…” sabi niya, ang boses ay nanginginig. “Baka makita nila…”

Pero ang kamay niya ay hindi umalis. Sa halip, dahan-dahan niyang inilapat ang kanyang palad sa ibabaw ng aking kamay, pinisil niya ang kanyang sariling ari kasama ang aking mga daliri, pinilit na palakasin ang hawak ko sa kanya.

“Kuya…” bulong ko, ang boses ko ay tuyo at puno ng pananabik.

“Fuck… Tangina mo David… Subo mo na…” sabi niya, ang kanyang mga mata ay nakapikit na muli, ang ulo niya ay bahagyang inihagis paurong sa upuan. “Pero mabilis lang… mabilis lang…”

Ang utos niya ay parang apoy na nagpaalab sa akin. Hinawakan ko siya nang mas mahigpit, ang aking mga daliri ay umiikot sa palibot niya, hinihimas ang mga ugat na nakausli. Ang ulo niya ay namumula, may kislap ng katas na lumalabas sa dulo, at ang amoy niya ay lalong nagpapalasing sa akin.

‘Tangina, ang bango’

Dahan-dahan kong inilapit ang aking mukha. Ang aking labi ay dumampi sa ulo niya, ang aking dila ay sumayad sa kanyang slit, sumipsip ng katas na lumalabas. Naramdaman ko ang kanyang katawan na biglang naging matigas, ang kanyang paghinga na naging mabigat.

“Shit… David…” ungol niya, halos walang tunog, puro hangin na lang.

Sinubo ko siya. Dahan-dahan, hanggang sa maramdaman ko ang ulo niya sa likod ng aking lalamunan. Ang laki niya ay punong-puno ang aking bibig, ang init niya ay tumatagos sa aking mga labi, sa aking dila, sa aking lalamunan.

Slurp… gluck…

Ang tunog ay mahina, halos inaalisan ng hangin, pero sa tahimik na van ay parang musika sa aming dalawa. Ang aking ulo ay gumagalaw nang dahan-dahan, pataas-pababa, ang aking dila ay umiikot sa ilalim ng ulo niya, sa sensitibong parte na alam kong nagpapabaliw sa kanya.

“Ang sarap… ang sarap ng bibig mo…” bulong niya, ang kanyang kamay ay humawak sa aking buhok, hindi mahigpit, parang gabay lang. “Pero… mabilis lang… malapit na ako…”

Ang sasakyan ay biglang huminto sa isang traffic light. Nag-stop ang mundo namin.

Si Tatay ay napalunok. “Malapit na tayo,” sabi niya, ang boses ay malakas sa tahimik na van. “Mga sampung minuto na lang.”

Nagkatinginan kami ni Kuya. Ang kanyang mga mata ay nagdilim, puno ng pagaalala at libog.

“Bilis na Bunso…” sabi niya, ang boses ay halos nagmamakaawa. “Please…”

Sinubo ko siya nang mas malalim, mas mabilis. Ang aking ulo ay gumagalaw nang patuloy, ang aking kamay ay hinihimas ang base ng kanyang titi, ang aking daliri ay pumipisil sa kanyang bayag na malambot at mainit.

“Uhh… uhh… David…” ang kanyang katawan ay nanginginig, ang kanyang mga binti ay naninigas. “I’m cumming… I’m cumming…”

Hinila niya ang aking ulo nang bahagya, isang paalala na huminto, pero hindi ko siya sinunod. Sinubo ko siya nang buo, hinayaang dumaloy ang kanyang init sa aking lalamunan.

Throb… throb… throb…

Naramdaman ko ang pagpintig, pagkatapos ay ang mainit, malapot, at sagana na tamod na tumalsik diretso sa aking lalamunan. Marami. Sobrang dami. Ang lasa ay malakas, maalat, at bahagyang mapait, pero hinigop ko lahat, walang patak na nalaglag. Ang init nito ay parang nagdulot ng kuryente sa buong katawan ko, pababa sa tiyan ko, nagpainit sa dibdib ko.

Gulp… gulp…

Hindi ko niluwa. Hinayaan kong manatili ang ulo niya sa bibig ko habang unti-unti siyang humupa. Ang hininga niya ay mabigat, parang katatapos ng marathon, ang kanyang dibdib ay umaangat at bumababa nang mabilis.

Pagkatapos, dahan-dahan kong inilabas ang sarili niya. May maliit na hibla ng tamod at laway na sumunod. Pinunasan ko ang aking labi gamit ang likod ng aking kamay, ang mata ko ay diretso sa kanya.

Tiningnan niya ako, ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon — guilt, satisfaction, attachment, at takot. Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang kanyang mga daliri, hinaplos ang aking pisngi, at ngumiti nang bahagya.

“Bunso…” bulong niya, ang boses ay malambing at pagod. “Tangina mo… napaka libog mong bata ka…”

Tumango ako, ang puso ko ay puno ng kilig at saya. “Worth it naman diba,” bulong ko pabalik.

Bigla naming narinig ang pag-ikot ng upuan ni Ate.

Nagulat kami pareho. Agad na itinago ni Kuya ang tarugo niya at sinara ang zipper nang mabilis. Ako naman ay agad na umupo nang tuwid, pinunasan ang aking labi, at nagpanggap na tinitingnan ang bintana.

“Uy, gising na pala kayo,” sabi ni Ate, napatingin sa amin. “Mukhang mahimbing kayong natulog ah. Magkayakap pa.”

Nagkatinginan kami ni Kuya, at sa ilalim ng kanyang pagod na mukha, nakita ko ang secret smile na iisa lang ang nakakaalam ng kahulugan.

“Oo nga, Ate,” sabi ni Kuya, ang boses ay halos normal na. “Nakakapagod kasi ang biyahe.”

Tumingin ako sa bintana, ang puso ko ay kumakabog pa rin, ang lasa niya ay nasa bibig ko pa rin, at ang init ng kanyang tamod ay parang paalala na kahit sa gitna ng panganib, sa gitna ng daan, sa harap ng pamilya ko — ako ay kanya, at siya ay akin.

Ang pagod mula sa biyahe ay biglang nawala nang makapasok kami sa bahay. Ang init ng tanghaling araw ay naiwan sa labas, at ang aircon na bukas nang dumating kami ay bumalot sa balat ko na parang malamig na halik.

Agad na bumaba si Ate Sophia mula sa van, bitbit ang kanyang malaking duffel bag at isang paper bag na puno ng pasalubong. “Ako na bahala sa iba,” sabi niya, ang boses ay puno ng enerhiya kahit pagod. “Gusto ko nang magpahinga sa kwarto ko.”

Sumunod kami ni Kuya, ang aming mga katawan ay magkadikit habang naglalakad papunta sa pinto. Ang kanyang braso ay madalas dumadantay sa akin, ang init nito ay nagpapaalala ng nangyari sa van ang kanyang tamod na nasa loob ko pa rin, ang kanyang hininga na mainit sa tenga ko.

Si Nanay ay diretsong pumasok sa kusina, ang boses niya ay nag-uutos sa kasambahay na ipainit ang natirang ulam. “David, Alex, kumain na muna kayo bago magpahinga,” tawag niya, pero hindi kami huminto.

Si Tatay naman ay nagpaiwan sa labas, nakaupo sa porch swing, nag-iisyung sigarilyo. Ang usok ay umaakyat sa hangin, pero alam naming pareho na hindi ito magtatagal.

“Hindi na po, Nay,” sagot ni Kuya, ang boses ay kalmado pero may pagmamadali sa ilalim. “Pagod na kami. Matutulog na lang muna.”

Pagpasok pa lang namin sa kwarto, dahan-dahan kong isinara ang pinto sa likod ko. Ang tunog ng lock ay tila mas malakas kaysa sa tunog ng backpack ni Kuya na bumagsak sa sahig. Wala nang makakapasok. Wala nang makakakita. Ang katahimikan ay biglang naging mabigat, puno ng kuryente.

Hindi siya nagmadali.

Tumingin siya sa akin nang matagal, ang mga mata ay dahan-dahang dumaan mula ulo hanggang paa, parang sinusuri ang bawat bahagi ng katawan ko na kanyang aariin. Pagkatapos, dahan-dahan niyang hinubad ang polo shirt. Hindi mabilis. Isang butones… dalawa… tatlo… hanggang sa lumitaw ang maputing tiyan, ang morenong braso, at ang mga muscles na dahan-dahang nanginginig sa bawat galaw. Ang mga nipple niya ay madilim at nakatayo na, parang nananawagan.

“Tingnan mo ako, Bunso,” bulong niya, mababa at mabigat. “Sa akin ka ngayon buong araw.”

Sumunod ako. Hindi ko kayang umalis ang tingin.

Inalis niya ang maong pants nang dahan-dahan, ang zipper ay humuhuni nang mahina. Bumaba ang tela sa kanyang mga hita, at tinapak-tapakan niya ito nang may tiwala. Natira na lang ang puting brief — manipis, masikip, at malinaw na ang hugis ng matigas niyang tarugo. Sumampa siya sa kama nang dahan-dahan, ang malalaking hita ay naninigas, ang balakang ay gumagalaw nang may kontrol. Nang makarating sa gitna, lumingon siya sa akin.

Ang kindat niya ay mabagal. Puno ng pangako. Puno ng banta.

“Halika dito,” utos niya, ang daliri ay dahan-dahang tumuro sa kanya. “Dahan-dahan. Gusto kong makita kung paano mo akong sambahin gamit ang katawan mo. Paligayahin mo ako bunso.”

Ang init sa pagitan ng aking mga hita ay sumiklab. Basang-basa na ako. Ang dibdib ko ay kumikipot, at dahan-dahan kong dinilaan ang labi ko.

“Kuya…” bulong ko, ang boses ay tuyo na.

“Nabitin ako kanina eh. Sobrang bilis mo chumupa ng burat. Sanay na sanay ka na nga. Pota…,” ngumiti siya nang may pagka-agresibo. “Pero dito ako ang magsasabi kung kailan ka titigil. Hanggat hindi ako napapagod, walang magpapahinga sa ating dalawa. Kakantutin kita hanggang wala ng matira para sa iba. “

Hindi ako nakasagot agad. Ang katawan ko ay nanginginig na.

“Sagutin mo ako. Akin ka lang David. Akin lang.”

“Oo Kuya… Sayo lang ako. Sayong sayo lang ang butas ko… Ahhh…”

“Ahh? Wala pa nga akong ginagawa.” Tumawa siya nang mahina, gutural. “Hubarin mo na ang damit mo. Gusto kong makita ang bawat sentimetro ng balat mo. Ang laruan ni Kuya.”

Hinubad ko ang shirt ko nang mabagal. Ang tela ay dumulas sa balikat, sa dibdib, hanggang sa mahulog sa sahig. Ang shorts at brief ay sumunod. Tumayo ako sa harap niya, hubo’t hubad, ang ari ko ay tumitigas na, ang butas ko ay kumikirot sa pananabik.

“Fuckkk… Ang ganda mo talaga… uhhh…,” ungol niya. “Halika nga rito… ahhh… shittt… kahit kailan hindi ka nagbago…”

Hindi ako tumakbo. Naglakad ako papunta sa kama, bawat hakbang ay mabagal, ang mga hita ko ay nanginginig. Nang makalapit, hinila niya ako nang may lakas, pero hindi biglaan kundi dahan-dahan niya akong inihiga sa kama, ang katawan niya ay dumaan sa ibabaw ko.

“Ang init mo…” bulong niya sa tenga ko, ang labi ay dahan-dahang humahalik sa leeg ko. “Ang amoy mo… tangina, Bunso. Gutom na gutom ka na ba sa Kuya mo?”

“Opo…” ungol ko, ang ulo ay naiihagis paurong. “Laging gutom… fuck me Kuya… Ahhh…”

“Para sa’yo lang?” Kinagat niya nang bahagya ang leeg ko, sapat para manakit at masarap. “Sabihin mo ulit. Mas malakas.”

“Para sa’yo lang, Kuya… ahhh… uhhh… ahhh… Kuya fuckkk… ahhh…”

Ang dila niya ay dumaan sa leeg ko, sa balikat, pababa sa dibdib. Dahan-dahan niyang dinilaan ang isang nipple, pagkatapos ay sinipsip nang may lakas. Ang daliri niya ay gumapang sa beywang ko, sa pwet, at pinisil nang mahigpit.

“Ang lambot… ang init…” ungol niya. “Ito ba ang pwet na lagi kong naiisip tuwing gabi? Ito ba ang butas na laging basang-basa para sa Kuya?”

“Opo… ahhh… Kuya…”

Ang daliri niya ay dumaan sa pagitan ng aking mga hita, dahan-dahang hinaplos ang basang butas ko. Isang paikot… dalawa… hanggang sa dahan-dahan niyang ipinasok ang isang daliri.

“Shit… ang sikip… ang basa mo na, David. Para bang handa ka nang kainin ako buong araw.”

“Kainin mo ako… please… ahhh… Kuya…”

Hinubad niya ang brief niya nang dahan-dahan. Ang burat niya ay nagbulaga — matigas, namumula, puno ng ugat, ang ulo ay kumikinang sa katas. Ang amoy niya ay pumuno sa hangin, lalaki, libog, pagmamahal na bawal.

Hinawakan niya ang ari niya at dahan-dahang itinapat sa butas ko. Hindi agad pumasok. Dahan-dahan niyang hinaplos ang ulo sa bukas kong butas, pataas-pababa, pinapahirapan ako.

“Kuya… please…” ungol ko, ang mga kuko ay nakabaon sa kanyang braso. “Sige na… ipasok mo na…”

“Teka lang… Sobrang atat mo naman tangina ka…” Ngumiti siya nang may pagka-malupit. “Sabihin mo muna kung gaano mo ako kagusto. Gusto kong mag makaawa ka sa’kin…”

“Fuckkk me… para sa’yo… ahhh… gusto kita… please, Kuya… sige na…”

“Shittt ka talaga… para kang puta…”

Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo.

Ahhhhh…  Ang sakit ay parang apoy, pero mas malakas ang sarap. Ang pagkakapuno, ang pagkakadugtong.

“Ang sikip mo, Bunso…” ungol niya, ang noo ay pinapawisan, ang mga mata ay nakapikit. “Ang init… tangina… ang sikip…”

Pinasok niya ako nang dahan-dahan, sentimetro by sentimetro, hanggang sa maramdaman ko ang bayag niya sa pwet ko. Huminto siya. Hinayaan akong makahinga. Ang katawan niya ay nanginginig sa pagpipigil.

“Masakit ba?” tanong niya, ang boses ay mababa at puno ng kontrol.

“Oo pe… pero masarap… ahhh… sige pa… Kuya…”

“Gano’n?” Dahan-dahan siyang umuga. Isang malalim na bayo… dalawa… tatlo. Ang kama ay dahan-dahang umaalog. “Gusto mo ba ng mas mabilis? O gusto mo bang pahirapan kita nang dahan-dahan hanggang sa magmakaawa ka?”

“Pahirapan mo ako… ahhh… Kuya… please…”

Tumawa siya nang mahina, at dahan-dahan niyang pinabilis ang bayo. Ang ungol niya ay mababa, gutural, parang hayop na nagsasabi ng pangalan ko.

Plap… plap… plap…

“David… David… ang sikip mo… ang ganda mong sipsipin ang burat ko…”

“Kuya… ahhh… mas malalim… please…”

Sumunod siya. Mas malalim. Mas mabilis. Ang mga hita niya ay naninigas, ang hininga ay mabigat. Ang kamay niya ay pumunta sa ari ko, hinimas nang mabilis kasabay ng pagbayo.

“Malapit na ako… malapit na…” ungol niya. “Sabay tayo… sabay nating labasan… gusto ko ang tamod ko sa loob mo…”

“Opo… Kuya… ahhh… ngayon na… sige pa… mas mabilis…”

Plap-plap-plap-plap-plap!

Mas malakas. Mas desperado. Ang mundo ay nagsikip sa amin dalawa. At pagkatapos parang pader na gumuho kami ay dumating nang sabay.

Naramdaman ko ang pagpintig niya sa loob ko, ang mainit na daloy ng tamod, at ang sarili kong katas na tumalsik sa aming mga tiyan.

“Uhh… ahhh… David…”

Bumagsak ang katawan niya sa akin, ang bigat ay komportable, ang hininga ay mainit sa leeg ko. Nanatili kami doon, dugtong, konektado.

“Mahal kita,” bulong niya, pagod pero totoo. “Tangina… mahal na mahal kita.”

“Mahal din kita, Kuya,” sagot ko, hinaplos ang buhok niya. “Lagi. Kahit anong mangyari.”

Nagkatinginan kami. Sa mga mata niya, nakita ko ang kinabukasan — ang pagtatago, ang panganib, ang pagmamahal na mas malakas pa sa lahat. At handa akong harapin ang lahat basta kasama ko siya.

Hindi agad kami kumilos. Nanatili kaming magkayakap sa kama, ang aming mga katawan ay basang-basa ng pawis at tamod, ang hangin sa kwarto ay mabigat sa amoy ng ginawa namin. Ang kanyang burat ay nasa loob ko pa rin, malambot na pero malaki pa rin, nagpupumiglas bawat pagpintig ng kanyang puso. Naramdaman ko ang init ng kanyang tamod na tumatagos sa aking loob, parang marka na ako ay kanya, na ako ay ari-arian niya.

“Kuya…” bulong ko, hinaplos ang likod niya na may konting pawis. “Ang sarap…”

“Shh…” sabi niya, inangat ang ulo at hinalikan ako sa labi. “Hindi pa tapos. Handa ka pa ba para sa round two?”

Nagkatinginan kami. Ang mga mata niya ay madilim na muli, ang libog ay bumabalik kahit pagod na pagod na ang katawan.

“Handa ako,” sagot ko, at ngumiti ako nang may kahihiyan pero puno ng pagnanasa.

Dahan-dahan siyang tumayo, ang kanyang burat ay dahan-dahang lumabas sa akin na may kasamang tunog na malaswa at ang kanyang tamod ay tumulo pababa sa aking hita. Tiningnan niya ito, ang kanyang mga mata ay nagdilim sa nakitang puting katas na lumalabas mula sa akin.

“Ang ganda,” bulong niya. “Tingnan mo kung gaano karaming naiwan ko sa loob mo.”

Tumayo siya sa kama, ang kanyang katawan ay nakasilaw sa liwanag ng hapon na tumatama sa bintana. Ang kanyang muscles ay naninigas — ang abs niya na may konting definition, ang chest niya na umaangat-baba sa bawat paghinga, at ang kanyang burat na tirik na muli, tumitibok na parang may sariling buhay. Ang ulo ay malapad at namumula, ang katawan ay mahaba at may kapal na hindi ko kayang hawakan ng isang kamay, at ang mga ugat ay nakausli na parang naghihintay ng dugo na tumakbo.

“Lumuhod ka,” utos niya, ang boses ay malalim at commanding. “Harap sa akin. Gusto kong makita ang pwet mo.”

Sumunod ako. Dahan-dahan akong tumayo sa kama, lumuhod, at humarap sa kanya. Ang aking burat ay tirik na rin, ang ulo ay namumula at may kislap ng katas, ang haba ay hindi singkapal ng kanya pero tigas na tigas, nanginginig sa hangin.

“Tingin ka sa akin,” sabi niya. “Huwag kang mahiya. Ipakita mo sa akin kung gaano ka kagusto.”

Hinawakan niya ang kanyang sariling burat, at dahan-dahan niyang pinisil-pisil mula sa base hanggang sa ulo. Ang kanyang daliri ay umiikot sa palibot nito, pinapahirap ako sa pananabik. Ang kanyang mga mata ay diretso sa akin, nanunuot, nag-aalok.

“Halika,” sabi niya. “Dahan-dahan. Umupo ka sa akin.”

Sumunod ako. Dahan-dahan akong lumapit, ang aking mga tuhod ay nanginginig, hanggang sa makarating ako sa harap niya. Hinawakan niya ang aking beywang, pinatong ang kanyang daliri sa aking balakang, at dahan-dahan akong ibinaba.

Ahhhh…

Ang kanyang burat ay pumasok nang dahan-dahan, ang ulo ay dumulas sa loob ko na basang-basa pa ng kanyang unang tamod. Ang init niya ay mas malakas ngayon, mas matindi, mas puno. Umupo ako nang buo, hanggang sa maramdaman ko ang kanyang mga bayag sa ilalim ng aking pwet.

“Ang sikip mo pa rin…” ungol niya, ang ulo niya ay inihagis paurong, ang leeg niya ay nakabuka at nag-aanyaya. “Gumalaw ka, Bunso. Magtrabaho ka para kay Kuya… ahhh…”

Hinawakan ko ang kanyang mga balikat para sa suporta, at dahan-dahan akong umuga. Pataas-pababa, ang kanyang burat ay dumaragdag sa aking loob at lumalabas, ang pagkakadikit ng aming balat ay nagdudulot ng tunog na malaswa.

plap… plap… plap .

“Mas mabilis,” utos niya, ang kanyang kamay ay hinawakan ang aking burat na naglalaro sa ere. Hinimas niya ako kasabay ng aking pag-uga, ang kanyang daliri ay umiikot sa ulo ng aking ari, pinapadagundong ang sensation.

Sumunod ako. Mas mabilis. Mas malalim. Ang aking mga hita ay naninigas sa pagod, pero ang sarap ay mas malakas. Ang kanyang abs ay umaalma sa bawat pagbagsak ko, ang kanyang mga nipple ay nakatayo at naghihintay na lamukan.

“Kuya… ang sarap…” ungol ko, ang boses ko ay mataas na hindi ko mapigilan.

“Shh…” sabi niya, ngumiti nang may pagka-malupit. “Baka marinig nila. Pero gusto ko yang tunog mo. Ungol ka pa. Mas malakas.”

Hinila niya ako papalapit at hinalikan nang malalim, ang dila niya ay pumasok sa aking bibig habang ang kamay niya ay patuloy sa paghimas sa aking burat. Ang combination ng halik at paghimas ay parang apoy na sumusunog sa aking tiyan.

Bigla niyang hininto ang paghimas. Hinawakan niya ang aking beywang at dahan-dahang itinaas ako, ang kanyang burat ay lumabas sa akin na may kasamang tunog na basa — slurp — at ang kanyang tamod ay tumulo sa kanyang tiyan.

“Lumuhod ka ulit,” utos niya. “Pero ngayon, harap sa kama. Gusto kong makita ang pwet mo mula sa likod.”

Sumunod ako, ang aking mga tuhod ay nanginginig. Lumuhod ako sa kama, inihagis ang ulo ko sa unan, at itinaas ang aking pwet sa kanya. Ang posisyon na ito ay mas exposed, mas vulnerable, at mas malaswa. Naramdaman ko ang hangin sa aking butas na bukas at basa, naghihintay.

“Ang ganda,” bulong niya, at narinig ko ang kanyang mga yapak na papalapit. “Tingnan mo yang pwet mo. Pula na. Nagluluha para sa akin.”

Hinawakan niya ang aking mga pisngi, pinisil-pisil, at dahan-dahan niyang inihiwalay ang mga ito. Ang kanyang daliri ay dumaan sa aking butas, hinaplos ang sensitibong parte, at dahan-dahang ipinasok ang isang daliri.

“Ahhh… Kuya…” ungol ko, ang mukha ko ay nakabaon sa unan.

“Handa ka na ba?” tanong niya, at bago ko pa man masagot, naramdaman ko na ang ulo ng kanyang burat sa aking bukas.

Hindi na siya nagdahan-dahan. Isang mabilis, malalim na bayo at siya ay nasa loob ko na nang buo. Ang sakit ay mas matindi sa posisyon na ito, mas malalim, mas puno. Ang kanyang mga bayag ay sumisalpok sa aking pwet sa bawat pag-uga.

“Shit… ang sikip… ang init…” ungol niya, ang kanyang mga kamay ay humahawak sa aking beywang para sa support. “Huwag kang gagalaw. Ako ang bahala.”

At siya ay umuga. Hindi na mabagal. Mabilis, malakas, at desperado. Ang tunog ng aming balat na magkadikit ay parang palakpak at ang kama ay umaalog nang mabilis.

plap-plap-plap-plap-plap

“Kuya… ahhh… mas malalim… please…” ungol ko, ang aking mga kuko ay nakabaon sa kumot.

Sumunod siya. Mas malalim. Ang ulo ng kanyang burat ay tumatama sa isang sensitibong parte sa loob ko at ang sensation ay parang kuryente na tumatakbo sa aking gulugod.

“Doon ba? Doon mo gusto?” tanong niya, ang boses ay puno ng libog.

“Opo… doon… ahhh… please… huwag mong tigilan…”

Tinamaan niya ulit ang parehong parte. At ulit. At ulit. Ang mundo ko ay nagsikip sa puntong iyon — wala nang ibang nararamdaman kundi ang kanyang burat na pumupunta sa akin, ang kanyang mga kamay na humahawak sa aking beywang, at ang kanyang hininga na mabigat sa likod ko.

“David… malapit na ako…” ungol niya. “Gusto kong iputok ulit sa loob mo… gusto kong punuan ka…”

“Opo… Kuya… iputok mo… ahhh… punuan mo ako…”

Ang kanyang pag-uga ay naging mabilis, halos violent, ang kanyang mga hita ay naninigas, at pagkatapos — throb-throb-throb-throb — naramdaman ko ang mainit na daloy ng kanyang tamod sa loob ko, mas marami ngayon, mas malapot, at mas nagpapaalala na ako ay kanya.

“Uhh… ahhh… David…” ungol niya, ang katawan niya ay bumagsak sa likod ko, ang kanyang dibdib ay dumidikit sa aking likod.

Hindi pa siya tapos. Hinawakan niya ako at itinaas, inihiga sa kama ng nakadapa. Siya ay sumampa sa ibabaw ko, ang kanyang burat ay hindi pa lumalambot, at dahan-dahan niyang ipinasok ulit mula sa likod.

“Isa pa…” bulong niya sa tenga ko. “Kaya mo pa ba?”

“Kaya ko…” sagot ko, ang boses ko ay pagod pero puno ng pagnanasa.

At siya ay umuga ulit. Dahan-dahan ngayon, sensual, ang bawat galaw ay puno ng pagmamahal at libog. Ang kanyang mga kamay ay gumapang sa ilalim ko, hinawakan ang aking burat na tigas pa rin, at hinimas nang mabagat kasabay ng kanyang pagbayo.

“Mahal kita,” bulong niya, paulit-ulit, habang ang kanyang balakang ay gumagalaw. “Mahal na mahal kita…”

“Mahal din kita… Kuya… ahhh… laging… laging…”

Ang huling orgasm ko ay hindi explosive. Ito ay dahan-dahan, parang alon na bumubugso at humihigop pabalik, dala-dala ang aking katas na tumutulo sa kanyang mga daliri at sa kama. Ang kanyang huling pagputok ay kasabay nito — ang kanyang burat ay nagpintig sa loob ko, naglabas ng huling bahagi ng kanyang tamod, at siya ay bumagsak sa ibabaw ko na parang bato na inihagis sa dagat.

Hindi kami kumilos sandali. Ang kanyang bigat ay komportable, ang kanyang hininga ay mainit sa aking batok, at ang kanyang burat ay nananatili sa loob ko, parang kandado na nagpapatunay na kami ay iisa.

“Kuya…” bulong ko pagkatapos ng mahabang panahon.

“Hmm?”

“Salamat…”

Hinawakan niya ang aking kamay at pinisil. “Hindi mo kailangang magpasalamat. Ako dapat ang magpasalamat. Ikaw ang nagbigay sa akin ng langit.”

Nagkatinginan kami, at sa mga mata niya, nakita ko ang lahat — ang kinabukasan, ang panganib, ang pagmamahal na mas malakas pa sa takot. At alam kong handa akong harapin ang lahat, basta kasama ko siya.

Pero bigla kaming narinig ang katok sa pinto.

“David! Alex! Kakain na tayo!” sigaw ni Nanay mula sa labas.

Nagkatinginan kami, at sabay kaming ngumiti isang ngiting puno ng sikreto, ng kasalanan, at ng wagas na pagmamahal.

“Sige po, Nay!” sagot ni Kuya, ang boses ay halos normal. “Maliligo lang po kami!”

Tumayo siya sa ibabaw ko, at ang kanyang burat ay dahan-dahang lumabas, kasabay ng daloy ng kanyang tamod na tumutulo sa aking hita. Tiningnan namin itong pareho, at tumawa siya nang mahina.

“Mukhang hindi pa tapos ang araw natin, Bunso,” bulong niya. “Pagkatapos kumain… gusto mo bang magpatuloy?”

Tumango ako, ang puso ko ay puno. “Lagi, Kuya. Lagi.”

---

Things are about to get even more intense! If you loved this chapter, please don’t forget to vote, comment, and share this story with your friends. Hit that follow button on my profile to get instantly notified when the next chapter drops! Tankyuuu!!!