Disclaimer

Disclaimer

This is a work of fiction intended for mature audiences (18+) only.

All characters portrayed in this story are at least 18 years of age
, regardless of their appearance, role, or setting. No sexual activity depicted in this story involves minors or anyone under the age of 18.

Any resemblance to actual persons, living or dead, or to real events is purely coincidental unless otherwise stated. The themes, situations, characters, and relationships portrayed are entirely fictional and are created solely for entertainment and storytelling purposes. Nothing in this work should be interpreted as promoting, encouraging, or endorsing any real-life behavior.

By continuing to read, you acknowledge that you are at least 18 years old and understand that this story contains explicit sexual content, mature themes, and strong language. Reader discretion is strongly advised.

In addition, any photographs or images used in this work are
not owned by the author
. Any actor, model, or individual appearing on the cover or in other promotional images is used solely as a
visual representation
of the fictional characters in this story. Their likenesses are used for illustrative purposes only and do not imply any involvement with, endorsement of, or connection to the contents of this work.

The author has no intention of defaming, disparaging, or harming the reputation or dignity of any individual whose image is used. All image rights remain the property of their respective owners.

Prologo

Prologo

Magkapatid sina Hector at Victor. Mga barakong apatnapung taon na, tadtad ng karanasan at pananabik na hindi maipaliwanag. Lumaki silang magkatabi, pero may lihim silang pinagsaluhan noon na hindi maaring ikwento sa iba. Ang kanilang iisang pag-ibig, si Glenn. Isang lalaking naging kapareha nilang dalawa noon.

Ngunit, matagal na ring nilamon ng lupa si Glenn. Ang alaala niya’y nananatiling sugat at init na hindi naglalaho sa mga gabi ng kanilang pananabik.

Hanggang isang dapithapon, sa harap mismo ng kanilang bahay, may lumapit sa magkapatid na Hector at Victor na binatang bagong-sibol pa lamang ang katawan. Napakaamo at kahawig ni Glenn nang siya’y nabubuhay pa. Parang aparisyon na muling nagpakita si Glenn sa kanila.

Si Dexter ang nagpakita sa kanila, labing-walong taong gulang, pamangkin ni Glenn. Tahimik itong nakatayo, ngunit matalim ang titig na ipinako sa kanila.

“Hector… Victor…”
basag niya, may kakaibang lakas ang boses.
“Ako si Dexter… pero hindi lang ako si Dexter. Ako ‘to… si Glenn. Bumalik ako sa inyo. Nag-reincarnate sa katawang ito si Glenn. Ako si Glenn!”

Saglit na napatigil sina Hector at Victor. Ang dugo sa kanilang mga ugat ay biglang kumulo. Hindi dahil sa takot, kung hindi dahil sa matinding pagbabalik ng isang apoy na matagal nang patay. Sa bawat salita ng binata, naramdaman nilang bumabalik ang parehong init, parehong pagnanasa, at parehong kasunduang minsan nang nag-ugnay sa kanila.

At sa muling pagkakataon, iisa na naman ang titig ng dalawang magkapatid. Isang titig na hindi na inosente, kundi puno ng pahiwatig at tahimik na kasunduan.

Muling bubuksan ang kwento ng tatlo. Ng dalawang barako at ng isang binatang muling nagdala ng apoy ng nakaraan.

Kabanata 1

Kabanata 1

Feeling

Sa edad kong labindalawa, minsan pakiramdam ko ay parang kontrolado ko na ang lahat sa hacienda namin dito sa Ibalon Norte. Kasama ko palagi si Hector Diego G. Gonzalvo, ang kakambal kong fraternal. Hindi kami magkamukhang-magkamukha tulad ng mga identical twins. Hindi rin kami magkaugali.

Bata pa lamang, palagi na akong inaasar ng kakambal ko na masyado raw akong seryoso. Kalkulado ang mga galaw, palaging nag-iisip muna bago gumalaw. Si Hector naman, laging may kalokohang naiisip, palaging tumatawa kahit wala namang katuturan.

May isa kaming kaibigan na anak ng kaibigan ni Papa at kapitbahay namin. Si Elio Valentin D. Zobel, dalawang taon na mas bata sa amin pero parang kapatid na rin namin ang turing sa kanya. Magkakasama na kami mula bata pa. Naglalaro sa bukid, sa ilog, at sa mga puno. Walang ibang mundo kundi ‘tong binuo naming magkakasama.

Isang umaga, habang naghahabulan kami sa likod-bahay, may dumating na kotse at trak. Bihira ‘yon dito. Si Hector ay agad na tumayo at bakas sa mata niya ang excitement.

“Uy! Sino kaya ‘yan? Baka may lilipat na sa bahay na bakante sa tabi ng bahay natin, Victor!”
ani ni Hector, sinipa pa ang bato na tumama sa gulong ng malaking trak na may mga kagamitang dala-dala.

“Delivery lang ‘yan siguro. Wag ka ngang OA, Hector.”
Sabi naman ni Elio.

Ako naman ay tahimik lang. Nakita kong bumaba ang isang matandang lalaki at kasama niya ang isang batang payat, maputi, mukhang galing talaga sa lungsod at parang anghel na bumaba sa langit sa amo ng kanyang mukha. Maayos ang buhok at malinis ang damit. Parang hindi bagay sa putik at alikabok dito sa probinsiya. Lalaki ba talaga ‘yang batang ‘yan? Mukhang lalampa-lampa. Kung hindi lang maikli ang buhok niya, pagkakamalan ko siyang babae.

“Victor, Hector, Elio! Halika rito!”
tawag ni Mama Victoria nang makausap niya ang tatay siguro ng bata. Nang makalapit kami, agad niyang pinakilala ang batang kasama niya.
“Ito si Glenn Liam C. Valerio. Anak ng kapitbahay natin at sila ang may-ari ng kabilang hacienda. Titira na siya rito dahil may sakit ang nanay niya sa Maynila. Walang mag-aalaga sa kanya roon.”

Lumapit kami. Si Hector, nakangiti agad.
“Hi, Glenn! Ako si Hector Diego G. Gonzalvo. Itong katabi ko naman ay ang kakambal kong si Victor Diego G. Gonzalvo. Ito namang malapit sa’yo ay ang kaibigan naming si Elio Valentin D. Zobel. Welcome sa Ibalon Norte!”

Si Glenn naman ay isa-isang napatingin sa amin, medyo nakayuko at nahihiya.
“S-Salamat… Ako naman si Glenn Liam C. Valerio.”
Mahina ang boses niya at parang nahihiya.

Mukha siyang sobrang inosente. Parang hindi pa nasaktan o nakaranas ng hirap ng buhay. Si Elio naman, tinitigan siya mula ulo hanggang paa.

“Ano ‘yan? Mukha kang manika. Siguro hindi mo kayang madapuan ng putik dito. Baka umiyak ka kapag nabasa ‘yang damit mo.”
Panghuhusga ni Elio.

Natawa si Hector bago nagsalita.
“Uy, Elio, ‘wag ka namang ganyan! Baka matakot siya. Ang cute-cute niya pa naman.”

Ako… hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong naiinis. Parang may kakaiba sa kanya na nakakairita. Bakit kaya ganoon? Kapag sa iba, ang tagal niyang tumingin. Pero bakit sa akin, ang bilis niyang tumingin at ibabaling na agad sa iba ang paningin? At bakit parang… masyado siyang mabait?

“Ano bang ginagawa mo sa Maynila? Nag-aaral at nagbabasa lang ng libro?”
tanong ko, medyo masungit ang tono.

Tumango si Glenn.
“O-Oo… n-nagbabasa, minsan nanonood ng TV. Wala kaming malaking bakuran doon. Pero gusto ko ring maglaro sa labas pero wala naman akong kalaro roon. Puwede ba akong sumali sa inyo?”

Tumaas ang kilay ni Elio.
“Ha? At bakit naman? Saka ka na namin papayagan kapag nakilala ka na namin nang lubusan. Baka mamaya, masama pala ugali mo kahit parang anghel ‘yang mukha mo! Nek nek mo!”

“Tama na ‘yan mga bata. Be good to Glenn. Bago lang siya rito at wala pang kaibigan
.
Asahan ko bang magiging mabuti kayo sa kanya?”
Wika ni Mama Victoria sa aming lahat, napatango kami sa kanya at iniwan niya rin naman na kami.

Lumapit si Hector kay Glenn at inakbayan ito.
“Akong bahala sa’yo Glenn. Kapag may nang-away sa’yo, akong bahalang gumulpi. Kapag inaway ka ni Elio, sabihin mo lang. Ipapatuklaw ko ‘yan sa cobra.”

“Buwisit! Epal ka talaga! Papansin!”
sigaw ni Elio kay Hector at hinahampas pa ang braso nito.

Nag-aya silang pumunta sa ilog kasama si Glenn. Inaayos pa kasi ang mga gamit nila Glenn kaya pinayagan kami ng papa niya na lumibot muna sa hacienda namin. Mabuti pa raw at least, hindi mabo-bored si Glenn. Isa pa, maalikabok masyado sa bahay nila dahil ngayon lang ulit magkakaroon ng tao roon pagkatapos ng maraming taon.

May kirot sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag habang naglalakad patungo sa ilog. Nauuna sina Hector at Glenn habang nag-uusap. Hinila ko naman si Elio para makasabay sa dalawang nauunang naglalakad.

Tahimik pa rin si Glenn at tipid na ngumingiti sa mga corny’ng jokes ng kakambal ko.

“Salamat, Hector,”
sabi niya nang mahina.
“Mukhang mababait kayong lahat. Akala ko hindi niyo ako tatanggapin.”

“Bakit naman hindi?”
sagot ko, pero masungit pa rin.
“Dito, lahat kami ay magkakaibigan. Basta ‘wag kang maarte. Ayaw namin sa mga maaarte.”
Babala ko sa kanya.

“Victor, ‘wag ka namang masungit kay Glenn.”
Saway sa akin ni Hector, bumaling siya agad kay Glenn.
“Huwag mong pansinin ‘yan. Masungit ‘yan sa lahat. Sa akin ka na lang, hindi kita susungitan. Kahit mag-inarte ka, okay lang sa akin. Basta ba sa katulad mong cute.”

“Yuck! Tunog pedophile ka, Hector!”
pandidiri ni Elio sa kakambal ko.

“Pedophile agad? Hindi ba puwedeng mabait lang?”
depensa ni Hector.

“Oo, sa sobrang bait mo, kukunin ka na agad ni Lord mamaya.”
Pang-aalaska ni Elio.

“Mag-knock on woods ka nga!”
utos ni Hector, pero napabaling kami ng tingin nang biglang magtanong si Glenn.

“A-Ano ‘yung p-pedophile?”
inosenteng tanong ni Glenn.

“W-Wala ‘yun. Bata ka pa, saka mo na alamin.”
Pag-iiba ni Elio, pero kung tutuusin, magkaedad lang naman sila ni Glenn.

Nakarating kami sa ilog. Si Elio ay agad na naghubad ng shirt at tumalon sa tubig. Napakalinaw talaga ng Ilog Irasao at napakalamig ng tubig. Dito kami madalas maligo at mag-picnic. Ganoon na rin ang ginawa ni Hector agad na nagtampisaw sa tubig.

“Halika, Glenn! Subukan mo ‘yung tubig!”
aya ni Hector.

Si Glenn naman ay napatigil sa gilid ko, hindi gumagalaw.
“A-Ah… h-hindi ako marunong lumangoy.”

Natawa si Elio.
“Ano? Seriously? Batang lungsod talaga!”

Si Hector naman, sumabay sa agos ng tubig.
“Okay lang ‘yan! Tuturuan kita! Tara na!”
aya niya pa.

Pero si Glenn ay umiling lang sa kanya, bakas ang takot sa mukha.
“H-Hindi na… natatakot ako. Muntik na akong malunod dati sa ilog. Natatakot ako sa malalim.”

Bigla akong nagsalita, mas matigas na.
“Kung natatakot ka, bakit ka pa sumama sa amin? Dito sa probinsiya, lahat kami marunong lumangoy. Ano ba ‘yang trauma-trauma mo? Ang arte-arte mo naman!”
malupit at dire-diretso kong sabi sa kanya.

Agad akong nagsisi sa sinabi ko dahil nakita ko ang sakit at takot sa kanya, pero hindi ko na mababawi ang nasabi ko. Tumango lang siya sa akin habang pinipigilan ang pagtulo ng luha sa mga mata niya.

“S-Sorry… p-puwede bang panoorin ko na lang kayo?”
tanong niya, mas naiinis ako lalo.

Bakit parang ang hirap niyang tingnan? Bakit nakokonsensiya ako sa kanya? Lumayo na lang ako sa kanya at umupo sa malaking bato, pinapanood sila Elio at Hector na naghaharutan sa tubig. Umupo naman sa damuhan si Glenn, malayo sa akin. Ilang sandali pa, biglang lumabas sa tubig si Elio, lumapit siya sa akin.

“Mukha namang mabait si Glenn, maarte nga lang
.” panimula niya sa akin.

Napakunot lang ang noo ko kay Elio at napatingin kay Glenn. Kausap na niya ngayon ang kakambal kong malawak ang ngiti sa kanya.

“Alam mo, kanina ko pa nahahalata si Hector. Crush niya ba si Glenn?”
tanong ni Elio.

Mas lalong kumunot ang noo ko sa paratang ni Elio.
“Mga bakla… lalangoy na nga lang ako.”

Pag-ahon ko, eksaktong malapit sa kinalulugaran nina Glenn at Hector, kita ko ang pagngiti ni Glenn sa kakambal ko.

“Salamat, Hector. Gusto ko talagang maging kaibigan niyo.”
Napalangoy akong muli at nilakasan ang pagtadyak sa tubig para masabuyan sila ng tubig. Ang lalandi, yayakap pa sana ang kakambal ko kay Glenn.

At simula nga noon, naging regular na siyang kasama sa amin. Araw-araw, sumasama siya sa amin tuwing naglalaro kami sa bukid at nagkukuwentuhan. Mabait naman siya, laging handang tumulong, kahit minsan parang uto-uto kapag sinasabi namin na may multo sa puno. Naniniwala siya, pagkatapos ay tinatawanan namin siya.

Pero ako… hindi ko maintindihan ang sarili ko. Tuwing nakikita ko siyang tumatawa kasama si Hector, o kapag hinahawakan niya ang braso ko nang walang malay, parang may kuryente akong nararamdaman. Naiinis ako sa kanya. Sa sobrang inosente niya, sa paraan ng pagtingin niya sa akin na parang ako ang pinakamabait sa mundo. Para bang tagos hanggang kaluluwa ko tuwing tumitingin siya sa akin.

Pero kung tutuusin, tuwing gabi, naiisip ko siya. Iniisip ko kung bakit parang gusto ko siyang protektahan, kahit na masungit dapat ako sa lahat. Si Elio naman, kahit naging magkaibigan na sila, may mga tingin siyang hindi ko maintindihan. Kapag nakikita niyang magkasama kami ni Glenn, biglang tatahimik siya o magiging mataray kay Glenn.

Isang araw, habang naglalakad kami pauwi, bigla niyang sinabi sa akin,
“Victor, wag kang masyadong malapit kay Glenn, ahh? Parang… iba ang tingin mo sa kanya.”

“Ano ba ‘yang sinasabi mo?”
sagot ko, pero ramdam ko ang init sa mukha ko.
“Kung non-sense lang ang sasabihin mo, shut your mouth!”
depensa ko sa kanya.

Nakita ko ang sakit at pait sa mukha niya nang pagalitan ko siya.
“B-Basta… wag mo na lang siyang masyadong dikitan.”
Sabi niya, sabay walk-out sa akin.

Naging araw-araw na naming kasama si Glenn sa mga lakad namin. Tutal sinusulit na namin, malapit naman na ang pasukan. Wala pang pasok, walang obligasyon kundi maglaro, mag-explore sa hacienda, at magkuwentuhan hanggang gabi. At kahit ayaw ko aminin noon, unti-unti siyang naging parte ng grupo namin.

Si Hector ang pinakamadaling nakipag-close kay Glenn. Natural lang ‘yon, si Hector kasi, kahit kanino, kaya niyang maging kaibigan sa loob ng limang minuto. Madalas silang magkasama. Maglalaro sila ng bola sa damuhan, maghahabulan sa mga puno ng mangga, o magtatago sa mga bodega ng abaka. Si Glenn, kahit payat at mukhang marupok, nakakasabay naman. Natututo siyang tumakbo nang mabilis, natututong umakyat sa puno kahit natatakot sa taas, at natatawa nang malakas kapag natatamaan siya ng bola mula kay Hector.

“Hector! Foul ‘yan! Tama na, please!”
sigaw niya minsan, pero natatawa naman, hindi naman galit.

Hmph! Pabebe…

Ako naman… nanonood lang kadalasan. O sumasali, pero dumidistansya sa kanila. Baka kung ano na namang non-sense ang mapansin ni Elio.

Hindi ko maintindihan kung bakit. Tuwing nakikita kong magkasama si Hector at Glenn, parang may mabigat sa dibdib ko. Naiinis ako kapag hinahawakan ni Hector ang balikat ni Glenn para tulungan siyang umakyat, o kapag nagkukwentuhan sila tungkol sa mga libro na binabasa ni Glenn sa Maynila.

Bakit ba kailangan maging ganoon kalapit? Pero hindi ko na lang sinasabi. Tahimik lang ako, nakasimangot, parang laging may problema. Ayaw ko lang namang mahawaan ng kabaklaan ang kambal ko. Oo, iyon nga iyon.

Si Elio naman, siya ang laging katabi ko. Kahit na magkaibigan na kami ni Glenn, parang hindi niya talaga matanggap nang buo. Madalas siyang maging masungit kay Glenn. Hindi naman talaga masama, pero may mga banat minsan na masakit sa tenga.

“Glenn, wag kang tumakbo nang ganyan, baka madapa ka ulit at umiyak ka na naman.”
O kaya,
“Victor, tara na, kaya na ni Glenn at Hector ‘yan.”

Pero kapag kami lang dalawa ni Glenn ang natirang magkasama, tahimik siyang sumasabay sa akin kapag naglalakad pauwi. Bakit kapag ako ang kasama niya, ang tahimik niya? Bakit kapag si Hector, ang daldal at komportable niya? Buwisit.

Isang hapon, habang nagpapahinga kami sa ilalim ng malaking acacia malapit sa ilog, nakita ko ulit ang itsura niya. Si Hector at Glenn ay nasa malayo pa, naghahagis ng bato sa tubig, natatawa nang malakas. Si Elio naman, nakaupo sa tabi ko, biglang nagsalita nang mahina.

“Victor… bakit ka laging nakasimangot kapag kasama natin si Glenn?”
tanong ni Elio sa akin.

Tumingin ako sa kanya, medyo nagulat.
“Ganito naman na ako dati pa.”
tipid kong sagot.

“Oo kaya. Parang ayaw mo siyang makita minsan. Pero kapag wala siya, parang hinahanap-hanap mo naman.”
Tukso ni Elio sa akin.

Kumunot ang noo ko sa kanya.
“Ano ba ‘yang sinasabi mo, Elio? Ano’ng gusto mong palabasin?”
masungit kong tanong sa kanya.

Pero hindi siya natinag. Tumingin siya sa malayo, sa direksyon nina Hector at Glenn.
“Alam mo, parang… gusto mo siya. Pero hindi mo pa alam kung paano aminin ‘yun.”

Bigla akong natigilan. Parang may tumama sa akin. Hindi ko siya sinagot at iniwan ko lang siya roon. Umupo ako sa kabilang puno at pinaglaruan ang mga batong madadampot ko. Pero sa loob-loob ko, mali ang iniisip ni Elio. Ako, magkakagusto sa lampang iyon? Ano ako? Bakla? Hindi ako bakla!

Tuwing nakikita ko si Glenn na tumatawa, o kapag tumitingin siya sa akin nang diretso, parang may kakaibang init sa dibdib ko. Hindi ko alam noon kung ano ‘yun. Sa edad na labindalawa, hindi ko pa maipaliwanag. Ang alam ko lang, kapag malapit siya, gusto ko siyang protektahan. Hindi ko alam kung paano ko ipapakita, eh lagi akong masungit sa kanya.

Pero kapag masyadong malapit siya kay Hector, parang gusto ko ring itulak siya palayo sa kakambal ko.

Pag-uwi namin, naglalakad kaming apat. Si Hector at Glenn sa unahan, magkaakbay pa nga. Ako at si Elio sa likod, tahimik lang. Ramdam ang awkwardness sa pagitan naming dalawa. Isinawalang-bahala ko iyon para makita ni Elio na hindi ako apektado. Hanggang sa biglang lumingon si Glenn sa akin.

“Victor! Bukas, pupunta kami sa bukid at titingnan ang mga kalabaw? Gusto niyong sumama?!”
masigla niyang pag-aya.

Tumingin ako sa kanya. Kahit nakasimangot pa rin ako, tumango ako sa kanya.
“Sige. Pero wag kang matatakot at maarte roon kapag malapit sila. Malalaki ‘yung mga ‘yun… mabaho pa.”
babala ko sa kanya.

Ngumiti siya nang malaki.
“Hindi ako matatakot! Nandiyan ka naman eh.”

Bigla akong napatingin sa lupa. Bakit ba parang ang init ng mukha ko? Bakit ba parang gusto ko siyang hawakan sa kamay at sabihing, “Oo, nandito ako palagi”?

Hindi ko alam na itong bakasyon na ‘to ay magiging simula ng lahat. Ng pagkakaibigan na unti-unting nagiging iba. Ng nararamdaman na hindi pa namin maintindihan. Pero sa bawat araw na lumilipas, habang magkasama kaming apat, ramdam ko nang lumalalim ang lahat. Ang saya, ang inis, ang lihim na pagkagusto, at ang sakit na dala-dala namin kahit hindi pa namin sinasabi. At sa gitna noon, si Glenn, ang bagong dating na mukhang inosente, ay unti-unting nagiging sentro ng mundo namin. Lalo na ng mundo ko.

Kabanata 2

Kabanata 2

Innocent

Habang lumalalim ang bakasyon, mas naging maluwag ang mga araw namin. Walang klase, walang oras na kailangang sundin. Minsan, pagkatapos maglaro sa bukid o sa ilog, tumatambay kami sa ilalim ng malaking mangga malapit sa bahay namin. Doon kami nagkukuwentuhan, nagbibiruan, at minsan, naglalaro ng mga larong pambata pa rin kahit lumalaki na kami.

Isang gabi, habang madilim na at malamig ang hangin mula sa paligid, nagdesisyon kaming maglaro ng spin the bottle. Simple lang naman ang laro, may bote ng softdrinks na nakuha namin sa kusina na paiikutin naming lahat. Umaligid kami sa damuhan at nakaupo pabilog.

Si Hector ang nagpasimuno, excited na excited siya.
“Tara! Kung kanino man matatapat ang bote, bawal maging KJ kung truth or dare!”

Si Glenn ay medyo nahihiya pa rin, pero sumali rin naman siya sa laro.
“Okay lang bang puro truth ang piliin ko?”

“Oo naman,”
sabi ni Elio, ngumingiti nang malaki pero may halong pagtataray.
“Pero wag ka namang KJ, mag-dare ka naman minsan. We don’t care about your boring truths.”
Sinamaan ko ng tingin si Elio sa sinabi niya kay Glenn, inirapan niya lang ako.

Nanahimik na lang ako sa gilid. Hindi ko gusto ang laro na ‘yan, parang masyadong personal. Pero sumali ako kasi ayaw kong maging killjoy sa kanila. At saka… gusto ko ring makita kung ano ang mangyayari.

Unang spin, kay Hector tumapat. Nag-spin siya, tumigil naman sa akin.
“Truth or dare, Victor?”

“Truth,”
sabi ko agad. Ayaw kong mag-dare, kilala ko ang kakambal ko. Puro kalokohan ang ipapagawa niyan sa akin.

“Ano ang pinakakinaiinisan mong bagay sa mundo ngayon?”
tanong niya habang nakangisi.

Tumingin ako kay Glenn nang saglit pero hindi ko naman sinasadya.
“Mga taong too good to be true.”
sagot ko nang walang emosyon. Pero ramdam ko ang init sa mukha ko.

Hindi ko alam kung bakit iyan ang sinagot ko. Siguro dahil gusto kong sungitan si Glenn, makaganti man lang sa kakaibang nararamdaman ko sa kanya na hindi ko maipaliwanag.

Natawa si Hector sa sagot ko.
“Si Glenn ba ‘yan?”

Hindi ko siya sinagot. Sa halip, kinunutan ko lang siya ng noo at nag-spin na ulit ng bote. Habang lumalalim ang gabi, mas naging maingay kami sa ilalim ng mangga. Ang spin the bottle ay nagpatuloy pa rin kahit na medyo awkward na ang hangin pagkatapos ng ilang rounds.

Si Hector pa rin ang may pinakamataas ang energy, parang hindi nauubos ang tawa niya. Si Elio naman, tahimik na pero nakikinig, minsan tumitingin sa akin na parang hinihintay ang susunod kong sasabihin. Ako, nakaupo pa rin sa gilid, pero ramdam ko na ang tensyon sa dibdib ko. Nag-spin ulit si Hector. Tumigil ang bote… kay Glenn.

“Truth or dare, Glenn?”
tanong ni Hector, nakangisi na parang may plano na.

Si Glenn ay ngumiti nang bahagya, medyo kinakabahan pero walang takot na ngayon kumpara kanina.
“D-Dare na lang.”
sagot niya, napatingin kay Elio na bigla namang napangiti.

“‘Yun!”
Tumawa si Hector nang malakas at napasapak pa sa hangin.
“Sige nga! Halikan mo ako sa lips. Limang segundo lang. Mabilis lang, promise! Walang malisya.”

Natigilan ako. Parang biglang tumigil ang oras sa narinig ko sa kakambal ko. Si Elio naman ay tumingin sa akin, ang mga mata niya ay puno ng pagtatanong. Pero si Glenn… si Glenn ay tumango lang na parang simpleng bagay lang ang hinihingi ng gago kong kakambal.

“S-Sige,”
sabi niya nang simple, parang wala lang ‘yon sa kanya.
“Kiss lang naman ‘yun eh. Kini-kiss ko nga si mommy at daddy ko sa labi kapag nagte-thank you ako sa kanila.”

Natawa si Hector nang malakas.
“See? Walang problema! Walang malisya! Halika rito. Come to papa!”

Tumayo si Glenn nang dahan-dahan at lumapit kay Hector. Napakuyom ako ng aking kamao at halos magdikit na ang dalawa kong kilay sa sobrang pangungunot ng noo ko. Hindi ko alam kung bakit parang naha-highblood ako sa mga nangyayari. Gusto kong sapakin ang kapatid ko.

Si Hector naman ay nakaupo pa rin, tumingala nang kaunti at hinihintay ang susunod na galaw ni Glenn. Hinawakan ni Glenn ang dalawang pisngi ni Hector at pagkatapos ay yumuko siya at idinikit ang labi niya sa labi ni Hector.

Limang segundo. Narinig ko ang mahinang tunog ng pagdikit ng labi nila at ang paghihiwalay nito nang dahan-dahan. Si Glenn ay napapikit pa, mukhang focused lang sa pagbibilang sa isip. Pagkatapos, bumitaw siya, ngumiti nang malaki, walang kahit anong awkwardness sa mukha niya.

“Ayan, limang segundo na! Okay na ba?”
tanong niya, parang natapos lang ang simpleng gawain.

Tumawa nang napakalakas si Hector, hinampas ang balikat ni Glenn.
“Perfect! Ang lambot ng labi mo, pare! Ang sarap. Isa pa nga!”

Pero ako… hindi ko na kaya. Parang may sumabog sa loob ko. Tumayo ako nang bigla, ang mga kamay ko ay nanginginig kahit hindi ko sinasadya.

“Tigilan na nga ‘yang kabaklaan na ‘yan!”
sigaw ko, mas malakas kaysa sa dapat.
“Ano ba kayo? Mga bata pa tayo! Hindi nakakatuwa ‘yan!”

Natigilan silang lahat. Si Glenn ay tumingin sa akin, ang mga mata niya ay namamangha pero hindi galit, parang hindi niya maintindihan kung bakit ako biglang sumabog.

“V-Victor… bakit? Kiss lang naman ‘yun eh,”
sabi niya nang inosente sa akin, ang boses niya ay mahina at nanginginig ng kaunti.
“Kiss lang naman ‘yun. Hindi naman masama ‘yun… di ba? M-Magkaibigan naman kaming dalawa ni Hector. Gusto mo ba ikaw din, i-kiss ko?”

Parang dinurog ako ng mga salita niya. Putang ina. Inosente masyado. Talagang clueless. Madaling mauuto ang batang ‘to. Para sa kanya, halik lang ‘yun, walang malisya, walang ibig sabihin kundi pagmamahal o pagpapakita ng closeness. Parang paghalik sa pamilya, sa magulang, at sa kapatid. Wala siyang kaalam-alam na hindi dapat iyon ibinibigay nang basta-basta.

Hindi ko maipaliwanag ang init na kumakalat sa dibdib ko, ang galit na hindi ko matukoy. Si Hector ay tumigil sa pagtawa, tumingin sa akin nang medyo seryoso na.

“Hindi ka dapat nanghahalik nang kung sino-sino lang! Kahit sa kaibigan pa!”
sigaw ko sa kanya, nakatayo pa rin ako habang nagtataas-baba ang mga balikat ko sa sobrang galit.

“Uy, Victor, relax ka nga lang. Joke lang naman—”
pigil sa akin ni Hector na agad kong pinutol.

“Joke? Hindi nakakatuwa!”
putol ko. Hindi ko na mapigilan.
“Kayo na lang maglaro diyan. Uuwi na ako. Puro kayo kabaklaan!”

Naglakad ako palayo nang mabilis, paakyat sa burol patungo sa likod-bahay. Narinig ko pa ang mahinang tawag ni Glenn.

“V-Victor… wait… galit ka ba talaga? Sorry kung
—” Pero hindi ako lumingon. Nilayasan ko siya.

Ano? Hindi man lang ako hinabol? Sumuko agad?

Hindi ko kinakaya ang mga nangyari kaya nagtago na lang ako sa likod ng malaking puno ng santol, umupo sa damo, nakayuko, at ang mga kamay ay nasa ulo.

Ano ba ‘to? Bakit ganito kalaki ang galit ko? Bakit parang gusto kong suntukin ang lahat ng taong makakasalubong ko? Bakit parang gusto kong sabihin kay Glenn na hindi niya dapat hinahalikan ang iba… lalo na sa labi… lalo na kung wala naman siyang feelings doon? Hindi ko maintindihan.

Sa isip ko, paulit-ulit ang itsura niya. Ang pagyuko niya kay Hector, ang pagdikit ng labi niya, ang pagbukas niya ng mata pagkatapos na parang wala lang. At ang sinabi niya na
“Kiss lang naman ‘yun eh.”

Parang kutsilyo sa dibdib na paulit-ulit na tumatarak sa akin. Narinig ko ang mga yabag ng isang tao. Hindi ko siya nilingon.

“Victor…”
mahina niyang tawag. Umupo siya sa malayo, hindi masyadong lumalapit sa akin.
“Bakit ka nagkakaganyan?”

Hindi ako sumagot. Tumingin lang ako sa dilim.
“Hindi niya ba alam na ang halik ay para lang sa mga taong mahal mo?”
bulong ko sa sarili ko.
“Clueless ba siya masyado? Inosente? Para sa kanya, halik lang ‘yun. Walang malisya.”

Tumango nang dahan-dahan si Elio.
“Alam ko ang pinupunto mo. Pero ikaw… alam mo ba kung bakit ka ganyan kagalit?”

Tumingin ako sa kanya. May sakit din sa mga mata niya, pero hindi niya sinasabi. Alam ko. Dama ko. Nararamdaman kong may gusto sa akin si Elio. Pero bata pa naman kami, mawawala rin ‘yang nararamdaman niyang hindi ko kayang ibalik. Kapatid ang turing ko sa kanya. Wala akong balak magmahal sa ganito kaagang edad.

“Hindi ko alam kung paano sasabihin,”
sabi ko nang mahina.
“Hindi ko rin maintindihan.”

Tumahimik kaming dalawa sandali. Sa malayo, naririnig pa rin namin ang mahinang tawa ni Hector. Parang walang nangyaring eksena kanina. Pero sa akin, parang nagbago ang lahat. Sa gabing ‘yun, nakahiga ako sa kama. Iniisip si Glenn. Ang inosente niyang ngiti, ang walang-malay na halik, at ang sakit na dala-dala ko na hindi ko pa kayang pangalanan. At sa unang pagkakataon, natakot ako sa nararamdaman ko. Natakot sa kung gaano ba kalalim ‘yun… at sa kung gaano kasakit kapag nanatiling lihim lang ‘yun habang siya, clueless pa rin, patuloy na ngumingiti sa mundo na parang walang kaalam-alam.

Natapos ang bakasyon na parang panaginip na mabilis. Isang araw, puno pa ng kasiyahan. Sa isang iglap, naka-uniform na kami at may bagong sapatos. Grade 6 na kami ni Hector, huling taon sa elementarya. Si Elio at Glenn naman, Grade 4 pa rin. Magkaiba ang building namin, pero pareho pa rin ang recess at lunch time, kaya alam naming makikita pa rin namin sila araw-araw.

Unang araw ng pasukan, maaga kaming dumating ni Hector. Si mama ang naghatid sa amin sa school gate. Habang naglalakad papasok sa classroom namin, nakita namin si Glenn at Elio sa courtyard, nakaupo sa bench malapit sa canteen. Si Glenn ay nakaupo nang maayos, may bagong bag sa kandungan, ang uniform niya ay plantsado at ayos na ayos ang kanyang itsura. Si Elio naman, nakasandal sa likod ng bench, mukhang bored na bored.

“Uy! Glenn! Elio!”
tawag ni Hector nang malakas, tumatakbo papunta sa kanila.

Ako naman, sumunod lang sa kakambal ko habang ang mga kamay ay nasa bulsa ng pantalon ko. Tahimik lang akong sumunod sa kanya habang kita ko si Glenn na tumingin kay Hector at agad na ngumiti nang malaki.

“Hector! Victor! Good morning!”
bati niya sa amin. Tumango lang ako sa kanya.

“Mukha kang taga-Maynila pa rin kahit dito ka na nakatira. Ang puti-puti mo, ang cute-cute mo pa. Pa-kiss nga,”
biro ni Hector, hinampas siya sa balikat ni Glenn na ikinatawa lang niya.

Nang tigilan siya ni Glenn sa panghahampas, agad siyang nag-aya.
“Tara, ipakilala ka namin sa mga tropa namin sa Grade 6!”
ani ni Hector.

Si Elio ay tumayo rin, pero medyo nakasimangot. ”
‘Wag mong masyadong ipakita sa kanila ‘yang smile mo, Glenn. Baka maubos ang supply mo bago mag-first quarter.”

Natawa si Glenn.
“Ano ba ‘yan, Elio. Mabait naman siguro silang lahat kaya dapat mag-smile ako sa kanilang lahat.”

Hindi na ako sumali sa usapan. Pero habang naglalakad kami patungo sa classroom namin, ramdam ko ang tingin ni Glenn sa akin. Parang hinihintay niya akong magsalita. Pero hindi ko ginawa. Naiinis pa rin ako sa alaala ng gabing ‘yun sa ilalim ng mangga. Ang halik na para sa kanya ay “kiss lang naman”. At kahit ilang linggo na ang lumipas, hindi ko pa rin maalis sa isip ko iyon.

Sa classroom, marami nang pamilyar na mukha ang naroon. Si Marco, si Jomar, si Carlo at ang mga laging grupo sa likod na mahilig maglaro ng basketball sa recess. Pagpasok namin, agad na lumapit si Marco kay Hector.

“Bro! Ano’ng balita? Bagong tropa ba ‘yang kasama niyo? Mukhang dayo, ah.”
tanong ni Marco.

Tumingin si Hector kay Glenn at hinila siya palapit.
“Oo! Ito si Glenn, kapitbahay namin. Bagong dating last summer pa. Tumira na siya rito sa Ibalon Norte simula noong bakasyon pa. Mabait ‘to, promise. Magugustuhan niyo siya.”

Si Glenn naman ay tumango habang ngumingiti nang malaki sa mga barkada namin.
“Hi… ako si Glenn. Nice to meet you po.”

Biglang lumaki ang mga mata nila Marco at ng iba.
“Uy, ang cute naman! Ang sarap mo namang iuwi!”

Natawa si Jomar.
“Oo nga! Mukha kang artista. Saan ka galing? Sa Maynila?”

“Sa Maynila po dati,”
sagot ni Glenn, ang boses pa rin niya ay mahina pero malinaw na.
“Pero dito na ako titira. Sana maging magkakaibigan tayo.”

Sa isang iglap, parang naging sentro siya ng atensyon. Kahit ang mga babaeng kaklase namin, na karaniwang tahimik lang kapag may bagong lalaki, ay biglang nagkatinginan at nagbulungan.

“Ang cute niya no?”

“Ang ganda ng ngiti niya.”

“Para siyang baby kahit Grade 4 na siya.”

Si Elio naman ay nakatayo sa gilid, naka-krus ang mga kamay, mukhang hindi natutuwa. Ako naman… nanonood lang. Nakikita ko kung paano siya tinitingnan ng iba. May halong paghanga, may halong kuryosidad. At kahit ayaw ko aminin, may kirot ulit sa dibdib ko. Parang gusto kong sabihing,
“Huwag niyo siyang lapitan masyado.”
Pero hindi ko ginawa.

Tahimik lang akong umupo sa upuan ko, nagbukas ng libro kahit hindi pa nagsisimula ang klase. Bumalik din naman sa classroom nila si Glenn at Elio, magkaklase kasi sila. Sa recess, mas lalong lumakas ang usapan tungkol kay Glenn. Ganoon talaga, galing Maynila at may itsura pa. Pag-uusapan siya ng lahat.

Nasa canteen kami habang bumibili ng juice at pandesal. Si Glenn ay sumabay sa amin sa pagkain nang biglang may lumapit na grupo ng Grade 4 at Grade 5 sa amin. May mga lalaki at babae ang grupong lumapit sa amin.

“Ikaw po ba ‘yung bagong kaibigan nina Hector at Victor?”
tanong ng isang babae.

Tumango si Glenn sa kanya.
“Opo.”

Biglang may nag-abot ng chocolate kay Glenn.
“Eto, para sa’yo. Welcome sa school!”

“S-Salamat!”
sabi niya, tinanggap nang walang pag-aalinlangan ang tsokolate. Ngumiti siya nang malaki, at parang natunaw ang lahat sa paligid niya.

Si Elio naman ay bumulong sa akin.
“Tingnan mo ‘yan. Wala pang isang linggo, sikat na agad.”

“Hayaan mo na,”
sagot ko, pero matigas ang boses ko.
“Mabait kasi siya. Natural lang ‘yun sa mga taong hangaan siya.”

Pero sa totoo lang, hindi ko gusto ang ganitong pakiramdam. Nakikita ko kung paano siya tinitingnan ng iba. May mga lalaking nahihiya pero lumalapit pa rin sa kanya. May mga babaeng kinikilig kapag napapatingin sa kanya. At si Glenn? Clueless sa paligid. Para sa kanya, mabait lang ang mga tao rito. Kaibigan niya ang lahat. Hindi niya alam na marami nang may crush sa kanya. Hindi niya alam na ang mga ngiti niya, ang inosenteng paraan niya ng pagsasalita, ang pagiging mabait niya sa lahat… lahat ‘yun ay dahilan kung bakit siya naging instant celebrity sa buong school.

Pagkatapos ng recess, habang naglalakad kami pauwi sa building namin, sumabay si Glenn sa akin. Si Hector at Elio ay nasa unahan, nag-uusap tungkol sa volleyball.

“V-Victor,”
tawag niya nang mahina.
“Salamat ha? Dahil pinakilala niyo ako sa mga kaibigan niyo. Masaya ako rito.”

Tumingin ako sa kanya. Nakangiti pa rin siya habang ang mga mata niya ay puno ng pasasalamat. Bigla akong natigilan.

“W-Wala ‘yun,”
sagot ko, pero mas malambot ang boses ko kaysa dati.
“Basta… wag kang masyadong magtiwala sa lahat agad. Hindi lahat mabait talaga.”

Tumango siya.
“Alam ko. Pero kayong tatlo… ikaw, si Hector, at si Elio, sapat na para sa akin.”

Hindi ko siya sinagot. Pero sa loob ko, may kakaibang init akong naramdaman. Hindi galit. Hindi inis. Parang… gusto ko siyang protektahan sa mga taong maaaring manloko at manakit sa kanya. Gusto kong sabihing,
“Ako lang ang dapat mong pagkatiwalaan.”
pero hindi ko sinabi.

Sa unang linggo ng pasukan, naging malinaw na si Glenn ay hindi lang bagong kaibigan. Siya ay naging liwanag sa buong school. Mabait siya sa lahat, laging naka-smile, cute at inosente. At habang lumalaki ang bilang ng mga may gusto sa kanya, lumalim din ang nararamdaman ko na hindi ko pa rin maipaliwanag nang buo. Pero isa lang ang sigurado ako. Sa gitna ng lahat ng atensyon na natatanggap niya, ako pa rin ang laging nakatingin sa kanya mula sa malayo. At kahit masungit pa rin ako sa harap niya, sa loob ko, gusto ko siyang malapit sa akin. Lagi.

Ilang linggo na ang lumipas mula nang magsimula ang pasukan, pero parang hindi pa rin nawawala ang kakaibang pakiramdam ko tuwing nakikita ko si Glenn. Sa school, sikat na siya. Laging may bumabati, may nag-aabot ng candy o juice, o may nag-aaya ng kung ano-ano tuwing recess. Pero sa akin, nanatili pa rin ang distansya ko sa kanya. Napapaso ako tuwing malapit siya sa akin. Masungit pa rin ako kapag kausap ko siya, kahit sa loob ko, gusto ko siyang lapitan nang mas malapit. Handang magpatupok sa apoy mapagbigyan lang ang sarili.

Isang hapon, pagkatapos ng klase, nagtagal ako sa classroom para tapusin ang assignment namin sa Math. Si Hector ay nauna nang umuwi kasama ang iba naming tropa para mag-basketball sa court. Ako, gusto kong mapag-isa muna. Habang naglalakad pauwi, napansin ko siya. Sa ilalim ng malaking acacia tree malapit sa flagpole nakaupo si Glenn. Nakayuko siya, may hawak na makapal na notebook na kulay asul na may mga bituin at buwan na nakadikit na stickers.

Hawak niya ang ballpen, nagsusulat nang dahan-dahan, parang iniisip muna niya ang bawat salita bago isulat. Hindi ko alam kung bakit lumapit ako. Siguro dahil na rin sa curiosity. Siguro… gusto ko lang makita kung ano ang ginagawa niya kapag walang tao sa paligid niya. Tumigil ako sa harapan niya, hindi agad nagsalita. Tumingala siya, nagulat pero agad na ngumiti nang malaki sa akin.

“Victor! Ano’ng ginagawa mo rito? Akala ko nauna ka nang umuwi.”
Sabi niya, halata sa boses ang gulat at pagkatuwa.

Tumingin ako sa notebook niya, medyo nakasimangot pa rin.
“Ano ‘yan?”

Bigla siyang namula nang kaunti, pero hindi niya itinago ang notebook. Tinakpan lang niya nang kaunti ang pahina gamit ang kamay.

“Ah… diary ko ‘to.”
Sabi niya

“Diary?”
tanong ko, medyo masungit pa rin ang tono.
“Ano ba ang mga sinusulat mo d’yan? Mga pangarap mo sa buhay? O baka naman mga crush mo sa school?”

Natawa siya nang mahina, walang kahihiyan sa mukha.
“Hindi naman. Mga simpleng bagay lang. Tulad ng… kung ano ang nangyari sa araw na ‘to. Kung sino ang nagpangiti sa akin. Ganun.”

Tumingin ako sa kanya nang diretso. May kakaiba sa pakiramdam ko na parang gusto kong magalit ulit, pero hindi ko maintindihan kung bakit.

“So ano ‘yung sinusulat mo ngayon? Tungkol saan naman?”
pang-uusyoso ko.

Tumingin siya sa pahina, pagkatapos ay tumingala ulit sa akin. Ang mga mata niya ay puno ng liwanag, parang walang anumang lihim na maitatago sa akin. Napakainosente talaga, hindi marunong magtago ng nararamdaman. Hindi marunong magsinungaling.

“S-Sinusulat ko na… masaya ako dahil may bago na akong kaibigan. Kaibigan kita, Victor. Masaya ako tuwing kasama kita.”
Sagot niyang hindi makatingin sa akin.

Natigilan ako. Parang biglang tumigil ang hangin sa paligid namin. Tumayo siya nang dahan-dahan, hawak pa rin ang notebook sa dibdib.

“A-Alam mo, noong una, natatakot ako rito. Hindi ko alam kung tatanggapin niyo ako. Pero ikaw… kahit masungit ka, nandiyan ka palagi. Kahit hindi ka nagsasalita nang marami, ramdam ko na gusto mo akong protektahan. Kaya… masaya ako. Sobrang saya ko dahil kaibigan kita.”
madamdamin niyang sabi.

Tumingin siya nang diretso sa mata ko. Walang halong biro, walang pag-aalinlangan. Pagkatapos, sa pinakamalambot na boses na narinig ko sa kanya, sinabi niya ang mga katagang nagpabagal ng tibok ng puso ko.

“I love you, Victor.”
Pahayag niya.

Parang may tumama sa dibdib ko. Hindi galit. Hindi inis. Parang… biglang nawala ang lahat ng salita sa isip ko. Clueless pa rin ba siya? Para ba sa kanya, ang “I love you” ay katulad ng pagmamahal sa magulang, sa kapatid, at sa kaibigan. Walang malisya. Walang ibig sabihin na mas malalim.

Pero bakit para sa akin… para sa akin, parang sumabog ang mundo. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Nanatili akong nakatayo, nakatingin sa kanya at napatulala na lang.

“G-Glenn…”
bulong ko, ang boses ko ay biglang nanghina.

Ngumiti siya ulit, parang walang sinabing malaking bagay.
“Ano? Galit ka ba ulit? Sorry kung bigla ko sinabi. Pero totoo naman eh. I love you dahil you are a good friend.”

Tama. Kaibigan. Ano pa bang iniisip mong iba, Victor? Nahihibang ka na.

Umiling ako. Hindi naman ako galit. Hindi rin masaya. Parang… natatakot. Natatakot sa kung gaano kalalim ang nararamdaman ko na biglang lumabas sa simpleng salita niya. Wala ‘to, lilipas din ‘to. Namamangha lang ako sa kainosentehan niya. Pero bakit… parang nanghihinayang ka?

“H-Huwag kang mag-alala,”
sabi ko, pilit na nakangiti kahit medyo nanginig ang labi ko.
“Wala ‘yun.”

Pero sa loob ko, paulit-ulit ang mga salita niya.

Kaibigan kita.

I love you, Victor

At sa unang pagkakataon, naisip ko, paano kung hindi lang pakikipagkaibigan ang gusto ko sa kanya? Paano kung mas malalim pa? Paano kung… pareho kami? Hindi ko man sinabi. Hindi ko pa kayang sabihin. Pero habang naglalakad kami pauwi nang magkasabay, alam kong nagbago na ang lahat. Kahit hindi pa niya alam. Kahit hindi ko pa rin maamin sa sarili ko nang buo. Ang diary niya, ang simpleng sulat na ‘yun… ang naging simula ng lihim na hindi na mababalik pa.

Kabanata 3

Kabanata 3

Rejection

Pagkatapos ng araw na ‘yun sa ilalim ng acacia tree, hindi ko na maalis sa isip ko ang sinabi ni Glenn.
“I love you, Victor.”
Simple lang ‘yun para sa kanya, pero para sa akin, parang binato ako ng bato sa dibdib na hindi ko kayang itaboy. Pero ilang araw pa lang, napansin ko na hindi lang pala ako ang sinasabihan niya ng ganoon.

Sa canteen, narinig ko siyang nagsabi kay Marco,
“Salamat sa pagtulong mo sa Math homework ko kahapon. I love you, Marco!”
Ngumiti si Marco nang malaki, pero ako… parang may sumakit sa tiyan ko.

Sa hallway, narinig ko rin siya na nagsabi sa isang Grade 5 na babae,
“Ang galing mong mag-drawing! I love you na talaga! Thanks sa pagtulong.”

“Ang bait-bait mo, Glenn. Ang guwapo mo pa. I love you, lodi!”
sabi naman ng isang lalaki na ka-batch nila.

Syempre, tulad sa iba ay sumagot din si Glenn.
“Salamat! I love you rin!”

Sa lahat. Sa lahat niya sinasabi ‘yun. Parang pagbati na lang. Parang “hello” o “good morning”. Walang pinipili. Walang espesyal. At doon ako lalong nainis. Bakit ang dali niyang sabihin ang salitang iyon sa lahat?

At bakit ba kasi ako umaasa na ako lang ang sasabihan niya niyan? Bakit ba parang masakit kapag naririnig ko ‘yun na sinasabi niya sa iba?

Naging mas masungit ako sa kanya. Kapag sumasabay siya sa akin pauwi, tahimik lang ako. Kapag tinatanong niya kung okay lang ako, ang sagot ko lang,
“Wala. Okay lang ako.”

Lumipas ang mga taon nang mabilis. Natapos ang elementarya. Grade 6 lang kami ni Hector noon, tapos biglang nasa high school na kami. Freshmen na kami sa Ibalon Norte National High School. Si Elio at Glenn naman, naiwan pa sa elementarya dahil Grade 5 pa lang sila. Mas malayo na ang building namin, mas kaunti na ang oras na magkakasama kaming apat.

Recess lang o minsan kapag uwian kami nagkikita. Nagbago rin ang katawan namin ni Hector. Nagpatuli na kami noong summer bago mag-high school. Pareho kaming kinabahan, pero si Hector pa rin ang maloko. Tinawanan pa niya ang doktor habang tinutuli kami. Pero ang totoo, kabado rin siya. Tinatago niya lang ang takot sa pamamagitan ng pagngisi.

Ramdam ko na ang puberty. Mas malakas at mas malalim na ang boses ko, mas lumaki ang balikat, at may mga bagay na… lumalabas na hindi ko inaasahan. Pareho rin kay Hector. Mas matangkad kami kumpara sa ibang batang tulad namin, mas barako na ang itsura, at kahit sa school, napapansin na kami ng mga girls. Pero sa akin, wala akong pakielam. Wala pa rin akong ibang iniisip kundi si Glenn.

Isang araw, habang naglalakad ako sa corridor patungo sa gate, nakita ko ulit si Glenn. Nasa elementary side pa rin sila, pero madalas siyang pumupunta rito para maghintay sa amin. Nakaupo siya sa bench malapit sa gate, mukhang may problema ata. May isang lalaking nakatayo sa harap niya na kaedaran niya, mukhang nag-aasaran sila.

“Tatay mo karton!”
sigaw ng lalaki na mukhang kaklase niya, inaasar si Glenn. Tumakbo ito paalis sa harapan niya.

Si Glenn naman ay tumayo, mukhang namumula sa asar pero hindi umiiyak. Bigla siyang sumigaw sapat para marinig ko mula sa malayo.
“Ewan ko sa ‘yo! Tatay mo nag-jajakol!”

Natigilan ang lahat sa paligid. Ang lalaking kaasaran niya ay namula nang todo, pero bumawi at tumawa nang malakas.
“Tatay mo nagpi-finger sa puwit?!”

Bago pa lumala ang mga sinasabi nila, tumakbo ako agad papunta kay Glenn. Hinila ko si Glenn palayo.

“Glenn! Ano ba ‘yang mga sinasabi mo?!”
galit kong tanong sa kanya. Si Glenn naman ay tumingin sa akin, ang mga mata ay puno ng pagkalito.

“Bakit? Narinig ko lang sa classmates ko kanina iyon. Sabi nila, kapag inis ka sa isang tao, sabihin mo ‘yan. Kasi masakit daw ‘yun.”
Natawa si Hector nang malakas, nasa likod pala namin siya at sumusunod sa amin.

Tumatawa siya nang nakahawak sa tiyan niya.
“Hahaha! Glenn! Grabe ka! Tatay niya daw nag-jajakol! Hahaha! Ang cute mo palang mainis, kaya siguro inaasar ka ng lalaking iyon.”

Sinuntok ko si Hector sa braso dahil hindi siya nakakatulong.
“Tumahimik ka nga!”

Pero si Glenn naman, lumapit pa sa akin, mukha pa ring inosente at walang kaalam-alam kung ano ang sinabi niya.
“V-Victor… a-ano ba ‘yung jakol? Narinig ko lang sa mga kaklase ko ‘yun. Ano ‘yun? Masama ba ‘yun?”

Natigilan ako. Si Hector naman ay tumigil sa pagtawa, pero ang mga mata niya ay puno pa rin ng pang-aasar. Bigla niyang sinabi,
“Ah, Glenn… jakol? Ganito ‘yun–”

Hindi ko na pinatapos. Sinuntok ko siya sa balikat niya nang malakas.
“Huwag kang loko-loko!”

Natumba sa pagkakatayo nang kaunti si Hector pero tumatawa pa rin.
“Uy! Sakit! Joke lang naman iyon! Pero ako na lang ang jakulin mo, Glenn! Para alam mo na kung ano ‘yun”

“HECTOR!”
sigaw ko, at sinuntok ko ulit siya sa braso pero mas malakas na.

Si Glenn naman ay tumingin lang sa amin, ang mga mata niya ay namamangha.
“Victor… bakit ka galit? Ano ba talaga ‘yung jakol? Gusto kong malaman para hindi na ako magkamali ulit.”

Huminga ako nang malalim. Hindi ko kayang sagutin nang diretso. Hindi ko kayang ipaliwanag sa kanya ‘yun sa harap ng maraming tao. Hinila ko siya palayo sa gate, papunta sa likod ng maliit na bodega ng school.

“Glenn,”
sabi ko nang mahina, pero seryoso.
“Huwag mong gamitin ‘yang salita na ‘yan. Hindi ‘yun para sa iba. Masama ‘yun kapag sinasabi mo sa tao nang walang dahilan. At… wag kang maniwala sa lahat ng naririnig mo sa classmates mo. Hindi lahat totoo o mabuti.”

Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya ay puno pa rin ng kuryosidad.
“Pero… bakit masakit daw ‘yun sa iba? At bakit ka galit kanina?”

Hindi ko sinagot agad. Tumingin lang ako sa kanya- sa mukha niyang hindi pa rin nagbabago, sa ngiti na laging nandiyan kahit nahihiya siya.

“Dahil… hindi mo pa dapat kasi malaman ‘yun. Bata ka pa.”
sagot ko na lang sa kanya, hirap na hirap ipaliwanag.

Ngumiti siya nang tipid.
“Pero ikaw, Victor. Ikaw ang pinakamabait sa akin. Kaya kahit hindi mo sinasabi, alam ko na gusto mo akong protektahan. Salamat ha.”

Bigla ulit kumirot ang dibdib ko. Pero ngayon, hindi dahil sa galit. Parang… lungkot na may halong init. Sa likod namin, narinig namin si Hector na tumatawa pa rin at tinawag kami.

“Glenn! Victor! Tara na! Gutom na ako!”
tawag niya sa amin.

Tumingin ako kay Glenn
. “Huwag ka nang mag-alala. Basta… wag mong gamitin ulit ‘yang salitang iyon. Promise?”

Tumango siya.
“Promise. I love you, Victor.”

At doon ulit, parang sumabog ang mundo ko. Pero ngayon, hindi na ako nagalit. Tumango lang ako, pilit na ngumiti sa kanya.

“I l-love y-you din,”
bulong ko, kahit hindi niya na narinig nang malinaw.

Habang naglalakad kami pauwi, si Hector sa unahan pa rin, nagbibiro, ako at si Glenn sa likod- alam kong nagbabago na ang lahat. High school na kami, nagbabago ang katawan namin, nagbabago ang mundo. Pero si Glenn… siya pa rin ang parehong inosente, parehong mabait, parehong nakakapagpainit at nakakasakit ng dibdib ko nang sabay. At kahit hindi pa niya alam ang tunay na ibig sabihin ng “I love you”, sa akin… nagsisimula nang maging malinaw. Gusto ko siya. Talagang gusto. At masakit ‘yun, dahil hindi dapat niya malaman.

Lumipas ang dalawang taon na parang hangin lang. Bigla na lang kaming apat nasa high school na lahat. Si Glenn at Elio ay freshmen na rin sa parehong school namin. Mas malapit na muli kaming lahat, pero kasabay nito, mas lumakas din ang ingay sa paligid ni Glenn.

Sa pagsapit niya ng Grade 9, naging mas halata na ang pagbabago niya. Hindi na siya ‘yung payat na batang mukhang manika. Mas tumangkad siya, mas lumapad ng kaunti ang balikat kahit hindi siya masyadong nagpapalaki, at ang mukha niya ay napaka-cute pa rin, pero may halong kaguwapuhan at kagandahan na hindi basta-basta.

Ang ngiti niya, kaparehong ngiti na parang hindi nawawala, pero ngayon, kapag ngumingiti siya sa hallway, parang tumitigil ang oras para sa maraming tao. Maraming nagpaparamdam. Mga lalaki mula sa ibang section, mga babae na dati’y tahimik lang, pati ang mga varsity players na dating hindi siya pinapansin.

Sa locker niya, may mga sulat na nakadikit na simpleng,
“Hi Glenn, pwede ba tayo mag-usap after class?” o “You’re cute when you smile.”
Sa canteen, may nag-aabang na mag-share ng juice o mag-alok ng upuan. Kahit sa classroom niya, may mga nag-aaya na mag-group project kasama siya kahit hindi naman kailangan.

Ako at si Hector… todo bakod kahit nasa Senior High School na kami. Hindi namin sinasabi nang diretso, pero alam namin pareho. Kapag may lumalapit kay Glenn sa recess, biglang nandiyan na kami. Si Hector, maloko pa rin, pero may halong seryoso na ngayon.
“Uy, pare, may gagawin kami nila Glenn eh. Next time na lang ha?”
sabi niya nang may ngiti, pero matigas ang tingin.

Ako naman, hindi na kailangang magsalita. Nakaupo lang ako sa tabi niya, naka-krus ang mga bisig, nakatingin sa lumalapit na parang sinasabing
“‘Wag kang lalapit.”

Si Glenn, masaya lang. Para sa kanya, lahat ng mga lumalapit sa kanya para magpapansin ay kaibigan niya. Wala siyang hindi pinapansin. Tingin niya, kaibigan niya ang lahat.

“Victor! Hector! May nagbigay sa akin ng chocolate kanina. Galing daw sa section niyo. Ang bait talaga ng mga taga Ibalon Norte!”
sabi niya minsan, hawak ang bar ng chocolate na may maliit na note.

Hindi niya pa nababasa ang note, pero nakita ko ang sulat:
“To the cutest person I saw in this school. - From your admirer.”

Naiinis ako. Pero hindi ko sinasabi. Sa halip, sinabi ko lang na,
“‘Wag mong kainin ‘yan. Baka may lason. ‘Wag kang basta-basta kakain ng galing sa hindi mo kilala.”

Natawa si Glenn sa sinabi ko.
“Ano ba, Victor. Hindi naman siguro. Mabait naman mga tao rito.”

Si Hector ay sumabay sa tawa.
“Oo nga, Victor. Inggit ka lang dahil walang nagbibigay ng chocolate sa’yo. Akin na, ako ang unang kakagat.”

Sinamaan ko siya ng tingin, pero hindi na ako sumagot. Alam kong totoo ‘yun. Naiinggit ako. Sobrang inggit dahil bakit sila kayang magparamdam kay Glenn. Bakit ako, hindi ko pa rin kayang aminin nang buo sa kanya na may nararamdaman ako sa kanya? Hindi pa ako sigurado kung ito ba ang landas na gusto kong tahakin. Baka mamaya, magkamali ako. Masaktan ko siya at masira ang pagkakaibigan namin.

Si Elio naman… mas naging komplikado. Naiinis siya minsan kay Glenn. Halata ‘yun sa mga titig niya, sa paraan ng pagbuntong-hininga niya kapag maraming lumalapit kay Glenn. Pero hindi niya iniiwan ang grupo namin. Palagi pa rin siyang sumasama. Dahil malapit si Glenn kay Hector at sa akin, kaya sumasabay pa rin siya.

Sa lunch, nakaupo siya sa kabilang side ko, tahimik na kumakain, pero kapag may lumapit kay Glenn, bigla siyang mapapatingin sa akin. Para bang hinuhuli kung ano ang magiging reaksyon ko.

Isang araw, sa likod ng gym pagkatapos ng PE class, nakita ko silang magkasama nina Hector at Glenn. Si Glenn ay nakaupo sa bench, pawisan pa mula sa pagtakbo, ang mukha niya ay namumula sa init. Si Hector ay nakaupo sa tabi niya, nagbibigay ng tubig at pinupunasan siya ng pawis sa mukha. Si Elio naman, nakatayo sa harapan nila.

“Ang arte, ah. Konting takbo lang pagod na agad. Pabebe,”
sabi ni Elio, medyo mataray ang tono.

Tumingin si Glenn sa kanya, ngumingiti.
“Sorry, akin. Ang init naman kasi ng panahon. Para akong hihikain.”

Si Hector naman ay ngumiti sa kanya habang nakatitig sa kanyang mukha na bakas ang pag-aalala..
“Pahinga ka lang dyan, Baby. Ako’ng bahala sa’yo.”

Ano daw? Baby? Kailan pa naging sanggol si Glenn?

Lumapit ako sa kanila.
“Glenn. Okay ka lang?”
tanong ko.

Lumapit ako, umupo sa kabilang side niya.
“Umuwi na tayo. Gabi na.”

Tumingin siya sa akin.
“S-Sige, Tara na Hector, Elio.”

Hindi na ako nagsalita. Pero habang naglalakad kaming apat pauwi- si Hector at Glenn sa unahan, nagkukuwentuhan tungkol sa PE class, ako at si Elio sa likod, tahimik- ramdam ko ang bigat. Si Glenn ay masaya dahil maraming kaibigan. At habang lumalaki ang mundo niya, lumiliit naman ang espasyo sa pagitan naming dalawa. Parang bawat tao na lumalapit sa kanya ay nagpapaliit ng tiyansa ko sa kanya.

Pero sa loob ko, alam kong hindi magtatagal ang ganito. Isang araw, kailangan kong magdesisyon. Hindi na pwedeng “kaibigan” lang habang ganito kalakas ang nararamdaman ko. At kapag dumating ang araw na ‘yun… hindi ko alam kung handa na ba ako. Pero sa ngayon, habang naglalakad kami sa daan pauwi, habang naririnig ko ang tawa ni Glenn sa unahan, kontento na ako. Basta nandiyan pa rin siya sa tabi ko, okay lang. Kahit nasa malapit lang siya. Sapat na muna sa akin iyon.

Isang hapon, umulan nang malakas pagkatapos ng last subject naming lahat. Hindi kami agad nakauwi. Nagtago kami sa ilalim ng overhang ng old building ng Junior High School. Si Hector at Glenn ay nasa kabilang dulo, naglalaro ng mobile games ni Hector habang tumatawa nang malakas. Si Glenn ay madalas na sumasabay sa trip ni Hector. Ako at si Elio naman, nakaupo sa concrete bench, medyo malayo sa kanila.

Tahimik si Elio nang matagal. Nakatingin lang siya sa ulan habang ang mga kamay niya ay magkadikit sa pagitan ng mga tuhod. Ramdam ko na may sasabihin siya, pero hindi ko siya tinanong. Hinayaan ko siyang humanap ng timing sa gusto niyang sabihin.

Nang hindi na siya makatiis, bigla siyang nagsalita nang mahina pero malinaw sa pandinig ko.
“V-Victor…”

Tumingin ako sa kanya.
“Bakit?”

Huminga siya nang malalim. Nakayuko siya sandali bago tumingala ulit sa akin. Ang mga mata niya ay seryoso, may halong takot at determinasyon.

“G-Gusto ko nang sabihin sa’yo… matagal na ‘to. Simula pa noong elementary tayo. Simula pa noong unang beses kitang makita sa hacienda.”
seryoso niyang sabi.

Natigilan ako. Alam ko na kung ano ang kasunod niyon.
“V-Victor… g-gusto kita. Hindi lang bilang kaibigan. Higit pa doon. Matagal na akong may gusto sa’yo. Kapag kasama kita, parang okay na ang lahat. Kahit naiinis ako minsan kay Glenn, kahit nakikita kong malapit siya sa’yo at kay Hector… pinipilit ko pa rin sumama kasi gusto kong makita at makasama ka palagi. Gusto kong nasa tabi kita.”

Tahimik ang paligid maliban sa tunog ng ulan. Hindi ako agad nakasagot. Nakatingin lang ako sa kanya, sa mukha niyang medyo namumula at sa kamay niyang nanginginig nang kaunti.

“Elio…”
huminga ako nang malalim.
“Salamat sa pag-amin. Pero… hindi ko kayang ibalik ang nararamdaman mo. Hindi ko kayang tumbasan ang pagmamahal mo.”

Nakita ko ang pagbabago sa mata niya. Parang may tumusok na karayom sa puso niya pero nagpatuloy ako para hindi na siya umasa sa akin.

“Gusto kita… pero bilang kaibigan,”
dagdag ko nang mahina.
“Kaibigan kita. Matagal na. Parang kapatid na kung tutuusin. Hindi ko kayang tingnan ka nang higit pa roon. Sorry.”

Tumahimik siya nang matagal. Tumingin ulit siya sa ulan, parang pinipigilan ang sarili na mapaiyak. Maya-maya pa, mahina siyang nagtanong.
“D-Dahil ba kay G-Glenn?”

Hindi ako sumagot. Nanatili akong tahimik, nakatingin sa ulan. Walang salitang lumabas sa bibig ko. Walang pagtanggi, walang pag-amin. Pero sapat na ang katahimikan ko para maintindihan niya. Tumayo si Elio nang bigla. Hindi na niya ako tiningnan.

“S-Sige… gets ko na. Salamat.”
sabi niya.

Bago pa ako makapagsalita, naglakad na siya palayo diretso sa ulan. Walang payong, walang jacket. Mabilis ang kilos niya na parang ayaw nang magtagal pa sa tabi ko.

“Elio…”
tawag ko, pero hindi siya lumingon.

Nakita ko siyang lumayo, ang mga balikat niya ay medyo nakayuko, basa na agad ang uniform niya sa malakas na ulan. Hindi siya tumakbo. Naglakad lang siya nang diretso, parang pinipigilan ang sarili na huwag lumingon. Naiwan akong nakaupo sa bench. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Hindi dahil sa pagtanggi ko kay Elio, kundi dahil alam kong nasaktan ko siya nang todo. At dahil alam kong totoo ang tanong niya. Si Glenn talaga ang laging nasa isip ko. Ang laman ng puso ko.

Pagkalipas ng ilang minuto, lumapit sina Hector at Glenn mula sa kabilang dulo.
“Uy, nasaan si Elio?”
tanong ni Hector, nakatingin sa direksyon kung saan naglakad si Elio.

“Bakit siya naglalakad sa ulan?”
tanong ni Glenn.

“Wala,”
sagot ko, pilit na walang emosyon.
“Mauuna na daw siya.”

Si Glenn ay tumingin sa akin, ang mukha niya ay puno ng pag-aalala.
“Victor, okay ka lang ba? Parang… seryoso kayo kanina ni Elio. Ano’ng nangyari?”

“Okay lang ako,”
sabi ko. Tumayo na rin ako.
“Tara na. Umuwi na tayo.”

Sumabay sa akin si Glenn habang hawak niya ang strap ng bag niya. Kahit basa na ang buhok niya sa ambon na tumalsik, ngumingiti pa rin siya nang kaunti para mapagaan ang nararamdamn ko. Nasa likuran naman namin si Hector na busy pa rin sa paglalaro sa kanyang cellphone.

“Victor, basta sabihin mo lang sa akin kung may problema ka ha? Nandito lang ako.”
bigla niyang sabi.

Tumingin ako sa kanya. Sa mukha niyang puno pa rin ng kainosentehan. Sa ngiti na parang walang sakit na nararamdaman sa buhay.

“Basta dito ka lang sa tabi ko,”
sagot ko nang mahina.

Ngumiti siya nang mas malaki.
“Everything will be alright. I love you, Victor.”

Hindi na ako nagulat. Sanay na ako. Pero sa pagkakataong ito, mas masakit ang marinig ‘yun dahil alam kong para sa kanya, pareho lang ‘yun sa pag-ibig niya sa lahat. Pero sa akin… iba na talaga.

Habang naglalakad kaming tatlo sa ulan patungo sa daan pauwi, tahimik ako. Iniisip ang lahat ng nangyari. May isang bahagi sa akin na nasaktan para kay Elio. Pero mas malaking bahagi ang natakot. Natakot sa kung ano ang mangyayari kapag dumating ang araw na kailangan ko ring aminin ang totoo… hindi lang sa sarili ko, kundi kay Glenn din. At ‘yun ang hindi ko pa alam kung paano ang gagawin ko sakaling sabihin niya rin ang sinabi ko kay Elio.

Kabanata 4

Kabanata 4

Missed

Victor’s POV

Pagkatapos ng gabing iyon sa ulan, parang may hindi na mababalik sa aming apat.

Hindi na ulit sumabay si Elio sa amin pauwi. Kung dati, kahit may tampuhan, susuyuin pa niya ako nang may pabiro, ngayon diretso na siyang naglalakad palayo pagkatapos ng last bell. Hindi na rin siya sumasali sa tambayan namin sa likod ng gym o sa malaking acacia tree pag recess. Kapag nagkikita kami sa corridor, ngingitian niya lang ako nang tipid, tapos ibabaling agad ang tingin kay Glenn na parang may kasalanan ito sa mundo.

At si Glenn… walang kaalam-alam sa mga nangyayari..

“Elio, tara kain tayo sa canteen! May bago raw na flavor ng juice,”
aya ni Glenn isang araw, puno ng sigla ang boses habang hawak ang strap ng kanyang bag.

Si Elio naman, hindi man lang lumingon nang diretso sa kanya.
“Ayoko, ‘di ako mahilig sa juice,”
malamig na sagot niya bago naglakad palayo nang mabilis.

Nakita ko ang pagkalito sa mukha ni Glenn. Bahagyang lumobo ang labi niya dahil alam niyang mahilig sa ganoon si Elio.
“May nagawa ba akong mali, Victor? Galit ba sa akin si Elio?”
tanong niya sa akin nang mahina, ang mga mata niya’y puno ng pag-aalala.

Hindi ko agad nasagot. Sa halip, inakbayan ko siya nang bahagya- isang bagay na bihira kong gawin noon.
“Wag mo siyang pansinin. May problema lang siguro sa bahay,”
sabi ko, pero alam kong kasinungalingan ‘yon.

Sa loob ko, alam na alam ko ang dahilan. Ako. At si Glenn.

Mula noon, mas madalas ko nang napapansin si Elio na nakaupo mag-isa sa kabilang side ng canteen, o kaya sa may bleachers, nakatitig lang sa kawalan. Kapag sumasama pa rin siya sa amin, tahimik lang siya. Pero kapag may sinasabi si Glenn na kahit simpleng bagay lang ay bigla siyang magiging mataray.

“Glenn, ang ingay mo naman. Manahimik ka nga muna,”
sabi ni Elio isang hapon habang naglalakad kami pauwi. Si Glenn ay nagkukwento lang naman tungkol sa libro na binabasa niya tungkol sa mga alien

.

Napahinto si Glenn, bahagyang namula.
“S-Sorry… excited lang akong magkuwento.”

“Excited ka lagi eh,”
dugtong ni Elio, ang boses niya’y puno na ng pagkairita.
“May ADHD ka ba?”
tanong ni Elio sa kanya.

Si Hector, na nasa unahan namin, lumingon at sumimangot.
“Oy, Elio. Ano ba ‘yan? Ang sama ng ugali mo ah. Mag-sorry ka kay Glenn.”

Pero si Elio, hindi na sumagot. Nagpatuloy lang siyang naglakad, ang mga kamay niya’y nakakuyom sa gilid. Nakita ko ang sakit sa mukha ni Glenn. Parang gusto niyang umiyak pero pinipigilan. At sa bawat sandaling ganoon, lalong kumikirot ang dibdib ko.

Gusto ko sanang kausapin si Elio. Gusto kong sabihin sa kanya na sorry, na hindi ko sinasadyang masaktan siya, na hindi ko kontrolado kung sino ang mahal ko. Pero natatakot ako. Baka kapag kinausap ko siya, umasa na naman siya. Baka isipin niyang may pag-asa pa. At ayaw kong bigyan siya ng kahit na anong maliit na dahilan para umasa. Masakit na nga ang ginawa ko sa kanya, lalong masasaktan ko lang siya kapag binigyan ko pa ng pag-asa.

Kaya tahimik na lang ako. Pinipilit kong maging mas malapit kay Glenn para hindi siya masyadong masaktan sa pagiging malayo ni Elio. Pero sa tuwing ginagawa ko ‘yon, ramdam ko ang tingin ni Elio sa likod namin na parang mainit na karayom na tumutusok sa likod ko.

Isang hapon, pagkatapos ng klase, nagkataon na mag-isa lang ako sa corridor. Nakita ko si Elio na papalabas na rin. Tinawag ko siya para makausap tungkol sa pagtrato niya kay Glenn.

“Elio.”
tawag ko.

Tumigil siya pero hindi agad lumingon. Ilang segundo pa bago niya ako hinarap. Ang mga mata niya’y malamig, pero alam kong nagtatago lang doon ang sakit.

“Ano ‘yun?”
tanong niya na walang emosyon.

Huminga ako nang malalim.
“Okay ka lang ba? Matagal ka nang… ganito.”

Tumawa siya nang mapait.
“Bakit? Concern ka pa rin ba? Akala ko ba kapatid lang ang turing mo sa akin.”

“Elio naman… hindi naman ibig sabihin na hindi ko na gusto maging kaibigan mo.”
katwiran ko sa kanya.

Tumingin siya sa akin nang matagal. Parang pinag-aaralan ang mukha ko.
“Alam mo, Victor… mas madali sana kung sinabi mo sa akin noon pa na si Glenn pala talaga ang gusto mo. Hindi ‘yung binibigyan mo pa ako ng pag-asa dahil wala ka namang ibang nagugustuhan.”

Hindi ako nakasagot. Dahil totoo naman. Naduwag lang talaga ako noon. Natakot ako sa nararamdaman ko para kay Glenn. Ayokong maramdaman ng iba ang tungkol sa nararamdaman ko. Natakot ako na baka kaibigan lang din ang turing sa akin ni Glenn tulad ng trato niya sa ibang tao. Baka walang malisya para sa kanya, pero puno ng kahulugan para sa akin.

“Wag kang mag-alala,”
sabi ni Elio, ngumingiti pero hindi na umabot sa mga mata niya.
“Hindi na kita guguluhin. Hindi ko na kayo guguluhin. Basta… wag mo lang siyang sasaktan. Kasi kahit masungit ako sa kanya, alam kong mabait si Glenn. At alam kong mahal mo siya. Manghihingi ako ng sorry sa kanya dahil sa pagtrato ko sa kanya noong mga nakaraang araw kung iyan ang sadya mo. Huwag kang mag-alala, hindi naman ako masyadong masama.”

Hindi ko na siya napigilan nang maglakad palayo. Nanatili akong nakatayo roon, nanonood sa likod niya habang unti-unting nawawala sa paningin ko. Parang may mabigat na bato sa dibdib ko. Nawalan ako ng kaibigan. Hindi dahil galit siya sa akin, kundi dahil mahal niya ako. At mas masakit ‘yun.

Paano kung ganoon din ang maranasan ko kay Glenn? Mabilis ang karma. Kung nagawa ko ngayon na i-reject si Elio at nawala ang pagkakaibigan namin, madali lang din kay Glenn na bitawan ang pagkakaibigan naming dalawa sakaling malaman niyang gusto ko siya.

Pag-uwi ko, tahimik lang ako sa hapag. Si Hector, katulad ng dati, ang unang nakapansin.

“Bro, okay ka lang? Parang ang lalim ng iniisip mo,”
tanong niya habang nilalagyan ng kanin ang plato niya.

Tumingin ako sa kanya. Si Hector na kakambal ko. Ang taong palaging masaya, palaging malakas tumawa. Pero alam kong may parte rin sa kanya na nakakaramdam. Lalo na at magkakambal kami.

“H-Hector…”
simula ko, pero natigilan ako. Gusto ko sanang sabihin sa kanya na gusto ko si Glenn. Na matagal na. Na sa bawat ngiti ni Glenn, parang sumisikip ang dibdib ko. Na natatakot ako dahil baka masira ang lahat kapag sinabi ko.

Pero muli, naduwag ako.

“W-Wala,” sabi ko na lang, pilit na ngumiti.
“Pagod lang siguro ako.”

Nang gabing iyon, habang nakahiga ako sa kama, iniisip ko si Glenn. Iniisip ko ang ngiti niya kanina nang magpaalam siya sa akin.
“Bye, Victor. I love you,”
bulong niya bago tumakbo pauwi sa kabilang hacienda.

Para sa kanya, simpleng “I love you” lang ‘yun.

Pero para sa akin, parang buong mundo na iyon.

At sa kauna-unahang pagkakataon, bulong ko sa dilim ng kwarto na
“Gusto kita, Glenn… sobra.”

Pero walang nakarinig. Kahit ang sarili ko, na matagal nang ayaw tanggapin ang katotohanan. Baka sakaling ibulong ng hangin kay Glenn ang nararamdaman ko.

Lumipas nang mabilis ang panahon.

College na kami ni Hector sa Belmont International University na nasa Maynila. Malayo sa alikabok ng bukid, sa tunog ng ilog Irasao, at sa tahimik na gabi ng Ibalon Norte. Dito, puro ingay ng sasakyan, mataas na gusali, at mga taong palaging nagmamadali. Parang ibang mundo.

Business Administration ang kinuha namin ni Hector sang-ayon na rin sa utos ni Papa. Kami raw ang magmamana ng Steel Company ng pamilya, kaya kailangan naming pareho na maging handa pagdating sa pagnenegosyo. Ako naman, naging student-leader agad sa unang semester. Presidente ng Business Student Council. Madalas akong nasa meetings, events, at presentations. Si Hector naman, naging star player ng basketball team. Tuwing may laro siya, puno ang gym ng mga sumisigaw ng pangalan niya.

Sa labas, mukhang perpekto ang buhay namin. Pero sa loob…

Hindi ko alam kung maganda o masama ang desisyon kong mag-aral dito sa Maynila.

“Victor, tara kain muna tayo! May bagong opening na ramen house malapit sa campus,”
aya ni Hector isang gabi pagkatapos ng practice niya.

Pawisan pa rin siya, ang jersey niya’y nakadikit sa katawan niya, at ang ngiti niya’y parang walang problema sa mundo. Tumingin ako sa orasan. Alas-otso na pala ng gabi.

“Sige. Kaso may report ako bukas ng umaga. Bilisan lang natin.”
sabi ko sa kanya.

“Relax ka nga lang, Bro,”
biro niya habang hinahampas ang balikat ko.
“Nasa labas ka na nga ng classroom pero para ka pa ring laging stressed. Para kang si Papa.”
Natawa na lang ako nang tipid. Hindi niya alam. O baka alam niya pero ayaw niyang banggitin.

Tuwing gabi, pagkatapos ng lahat ng klase at meetings, babalik ako sa condo namin na binili ni Papa para sa amin. Tahimik. Malinis. Pero parang kulang. Madalas, nakaupo lang ako sa balkonahe, nakatitig sa mga ilaw ng Maynila, iniisip si Glenn.

Ilang buwan na rin mula nang umalis kami. Tuwing weekend lang kami nakakauwi. Friday ng hapon ang biyahe, Linggo ng gabi ang balik dito sa Maynila. Sabi ko sa sarili ko noon na maganda ‘to. Malayo ako kay Glenn. Baka mawala rin ‘tong nararamdaman ko. Baka makalimutan ko siya. Baka makahanap ako ng iba.

Pero mali pala.

Araw-araw ko siyang nami-miss. Sobrang miss.

Isang gabi, habang nagre-review ako sa sala, nag-ring ang cellphone ko. Si Glenn.

“Hello?”
sagot ko, pilit na kalmado ang boses.

“Victor!”
masigla agad ang boses niya sa kabilang linya. Parang naririnig ko na ang ngiti niya.
“Kumusta ka diyan? Kumain ka na ba? Huwag kang magpupuyat ha? Alam kong busy ka sa school at sa council niyo.”
sunod-sunod niyang sabi.

Napangiti ako nang mag-isa.
“Kumain na ako. Ikaw? Bakit gising ka pa? Gabi na, ah.”

“Naghihintay kasi ako ng text mo,”
sagot niya nang mahina, medyo nahihiya.
“Miss na miss na kita eh. Si Hector din. Ang tahimik kasi dito kapag wala kayo. Si Elio… hindi na rin masyadong sumasama sa akin. Nalulungkot ako dahil wala kayo rito.”

Natahimik ako sandali. Narinig ko ang lungkot sa boses niya.
“Miss din kita,”
bulong ko.

Hindi ko na napigilan. Totoo naman. Sobrang totoo. Baka nga kung hilingin niyang sa Ibalon Norte na lang ako mag-aral, sundin ko siya para lang makasama. Nakakalungkot na hindi ko siya nakikita. Para bang hindi nabubuo ang araw ko kapag hindi ko siya kasama.

“T-Talaga?”
masaya na naman ang tono niya.
“Kailan kayo uuwi? Sabado ba? Gusto ko kayong ipagluto. ‘Yung adobo na paborito mo. Adobong tuyo!”

“Sige. Sasabihin ko si Hector.”
sabi ko na lang, tinago ang saya sa boses.

“Victor?” tawag niya sa akin.

“Ano ‘yun?” tanong ko naman sa kanya.

“I love you,”
sabi niya nang walang pag-aalinlangan, parang dati pa rin. Parang simpleng bagay lang.

Pero sa dibdib ko, parang may sumabog na apoy. Hindi na ‘yon simpleng “I love you” para sa kaibigan. Matagal na. Sobrang tagal nang iba ang interpretasyon ko roon.

“I l-love you din,”
sagot ko, mas mahina kaysa sa nararamdaman ko.

Natawa siya nang mahina.
“Good night, Victor. Ingat ka diyan ha? Huwag mong kalimutang matulog at magpahinga.”

“Good night, Glenn.”
pamamaalam ko sa kanya.

Pagkatapos ng tawag, nakatulala na lang ako sa cellphone ko. Paulit-ulit sa isip ko ang boses niya. Ang tawa niya. Ang paraan niya ng pagtawag sa pangalan ko. Gusto ko siyang yakapin. Gusto ko siyang sabihan na hindi na ‘yon basta “I love you” sa kaibigan para sa akin. Gusto ko na siya… higit pa roon.

Pero natatakot pa rin ako.

Si Hector, kapag nasa condo kami, madalas niyang bukambibig si Glenn.
“Kailan kaya tutuloy si Glenn sa Maynila? Sayang, maganda sana kung sama-sama tayo rito,”
sabi niya minsan habang nanonood kami ng laro sa TV.

Tumingin ako sa kanya.
“Bakit? Gusto mo siyang dito?”

“Oo naman,”
sagot niya nang walang pag-aalinlangan, nakangiti.
“Miss ko na ang bebe ko. Ikaw ba, hindi mo ba siya miss?”

Hindi ako sumagot agad. Tumingin na lang ako sa screen.
“Sakto lang.”

Pero sa loob ko, mas malalim pa ‘yon. Sobrang lalim na minsan nahihirapan na akong huminga kapag naaalala ko siya. Kaya nga ako pumayag na mag-aral dito para lumayo. Para pigilan ang sarili ko. Pero sa halip na lumayo ang nararamdaman, lalong lumalim. Parang mas lalong sumisikip ang dibdib ko sa bawat araw na hindi ko siya nakikita.

Isang weekend, pag-uwi namin sa Ibalon Norte, agad kaming sinalubong ni Glenn sa gate ng hacienda. Tumakbo siya papalapit, ang buhok niya’y medyo ginugulo ng hangin, at ang ngiti niya’y parang sumisikat ang araw.

“Victor! Hector!”
sigaw niya, niyakap agad si Hector bago ako.

Nang lumapit siya sa akin, bahagya akong napahinto. Mas tumangkad siya. Mas nagkakurba na ang katawan niya kahit payat pa rin. Pero ang mga mata niya… pareho pa rin. Inosente. Malinis. At nakakapagpahirap sa dibdib ko.

“Miss na miss kita,”
bulong niya nang yakapin ako. Mahigpit. Parang ayaw bumitaw.

Ako naman, hindi ko napigilan ang sarili ko. Ipinatong ko ang baba ko sa ulo niya saglit.
“Miss din kita… sobra.”

Hindi niya alam kung gaano kalalim ‘yon.

Habang naglalakad kami papasok sa bahay, si Hector ang madaldal na nagsasalita tungkol sa buhay namin sa Maynila. Ako naman, tahimik lang, pero ang mga mata ko’y hindi maalis kay Glenn. Sa bawat hakbang niya, sa bawat tawa niya, lalong lumilinaw sa akin na kahit ilang daang kilometro ang layo namin, siya pa rin ang laman ng isip ko.

At sa bawat pag-uwi ko, lalo akong nahihirapang bumalik ng Maynila. Dahil alam ko na kahit gaano ko pa subuking lumayo, si Glenn pa rin ang uuwian ko.

Kabanata 5

Kabanata 5

Courtship

Victor’s POV

Weekend na naman. Pagkatapos naming kumain ng hapunan kasama sina Mama at Papa, nag-aya si Glenn na magkuwentuhan sa kwarto niya sa kanilang bahay. Hindi na kami masyadong nakakapag-usap nang matagal dahil sa busy schedule namin sa Maynila, kaya sinulit namin ang gabing ‘yon na magkakasama.

Nasa kama si Glenn, nakaupo nang cross-legged habang hawak ang unan. Si Hector naman ay nakahiga sa tabi niya, ang ulo ay nasa hita ni Glenn. Ako, nakaupo sa study table niya, medyo malayo pero sapat para makita ko nang mabuti ang mukha niya sa liwanag ng maliit na lampshade.

“Grabe, ang laki na ng muscles mo, Hector,”
tawa ni Glenn habang pinipisil ang braso ng kakambal ko.
“Galit na galit.”

“Syempre! Star player ako, Baby,”
pagyabang ni Hector habang ipinapakita pa ang biceps niya.
“Ikaw, ang payat mo pa rin. Kailangan kitang pakainin ng marami kapag nasa Maynila na tayo.”

Natawa si Glenn.
“Sige, malay mo. Kapag grumaduate na ako ng Senior High, susunod na ako sa inyo.”

Tahimik akong nakikinig, pero masaya ang dibdib ko. Kahit papaano, may pag-asa pa rin na magkakasama kaming tatlo ulit.

Bigla na lang tumayo si Hector at nasa kamay na niya ang malaking notebook na nakatago sa ilalim ng unan ni Glenn. Ang diary niya.

“Ano ‘to?! Buhay pa pala ‘tong diary mo?!”
sigaw ni Hector habang iniikot-ikot ang asul na notebook na may mga bituin pa rin ang stickers, kahit ilang taon na ang nakalipas.

“Oy! Hector! Ibaba mo ‘yan! Akin na ‘yan!”
sigaw ni Glenn, agad na tumayo at hinablot ang diary. Namumula na ang mukha niya hanggang sa tainga.

“Ano ba ‘yan, bakit ang protective mo naman masyado rito?”
pang-aasar ni Hector habang iniangat pa pataas ang diary para hindi maabot ni Glenn.
“Dati naman, pinapabasa mo sa amin ‘yang mga entries mo! Ano’ng meron diyan? May crush ka na ba? May boyfriend ka na siguro no?!”

“Hector, seryoso! Akin na, please!”
habol ni Glenn, tumatalon-talon na para makuha ito. Halos mahulog na ang lampshade sa kakatalon niya.

Ako naman, nanonood lang. Pero ang mga kamay ko’y mahigpit na nakakuyom sa ilalim ng mesa. Alam ko kung gaano kahalaga ‘yang diary na ‘yan kay Glenn. Noon pa man, ‘yun ang lalagyan niya ng mga lihim niya.

Nang sa wakas ay makuha ni Glenn ang diary, mahigpit niya itong niyakap sa dibdib at umupo ulit sa kama, nakasimangot.
“Ang bad mo, Hector. May mga secrets ko ‘yan. Hindi puwedeng basahin ng iba. Respect my privacy, please.”

Hector naman na mahilig mang-gaslight ay biglang nagpanggap na nagtatampo. Umupo siya sa kabilang gilid ng kama, tumalikod kay Glenn, at naka-cross arms pa.

“Ganun ba? Masikreto ka na pala ngayon. Hindi na ba tayo open sa isa’t isa? Dati, lahat ng problema mo, sinasabi mo sa amin ni Victor. Ngayon, may diary ka na palang hindi puwedeng basahin. Siguro may boyfriend ka na talaga. Mahilig ka nang magtago sa amin. Nakakatampo… sobra.”
pinalungkot pa ni Hector ang boses niya na para bang nakakaawa siya, pero sa totoo lang ay mukha siyang tanga.

“Wala akong boyfriend!”
mabilis na sagot ni Glenn, ang boses niya’y medyo nanginginig na sa sobrang defensive niya.
“Hector naman… huwag ka nang magtampo. Hindi naman sa ayaw ko sabihin sa inyo eh…”

Tahimik lang ako. Pero ang puso ko, parang gusto nang lumabas sa dibdib. May parte sa akin na ayaw malaman. Pero may parte rin na gustong malaman agad.

Si Glenn, nang makita ang pagtatampo ni Hector, napabuntong-hininga na lang siya.
“S-Sige na nga… sasabihin ko na lang sa inyo. Pero promise niyo, hindi kayo tatawa o magagalit.”

Tumingin siya sa akin, tapos kay Hector. Pareho kaming tumango.

“M-May… m-may nanliligaw sa akin,”
mahina niyang sabi, ang mga daliri niya’y namimilipit sa gilid ng diary.
“L-Lalaki. Si… si Sean. Sean Gabrielle L. Rivas. Ka-section ko sa Grade 11. Matagal na niya akong nililigawan. Mula pa noong third quarter last year.”

Napaigtad ako sa sinabi niya. Sino daw? Sean? ‘Yung anak ng may-ari ng malaking resort sa kabilang bayan?

“Guwapo naman ba?”
tanong ni Hector, medyo nakaupo na ulit pero na-curios sa nanliligaw kay Glenn

Tumango naman si Glenn at bahagyang namumula.
“Oo… matangkad. Moreno. May dimples kapag ngumingiti. Maganda ang mata, parang malalim. Magaling mag-basketball din, kaya madalas niyang pinapanood si Hector noon kapag may game kayo rito. Matalino, mabait… at sobrang kulit. Araw-araw may dala siyang chocolate o flowers para sa akin. Kahit tinatanggihan ko na siya, hindi siya sumusuko. Sabi niya, maghihintay daw siya hanggang handa na ako.”

Tahimik lang ako. Sa loob ko, parang may kumukulo sa akin. Selos. Sobrang selos na hindi ko maipaliwanag. Gusto kong sabihin na
“Huwag mo siyang pansinin.”
Gusto kong sabihin na
“Ako lang. Dapat ako lang.”
Pero wala akong karapatan. Wala akong sinasabi. Wala akong ginagawa kundi maghintay ng tamang panahon at manahimik sa isang tabi.

“Bakit mo naman siya tinatanggihan?”
tanong ni Hector, curious na curious.

Napatingin si Glenn sa sahig, ang boses niya’y halos pabulong na.
“Hindi ko alam eh… parang… hindi ko siya talaga gusto. P-Parang may… may iba akong iniisip. Ayaw kong lokohin siya. Mabait naman siya, pero… hindi ko maipaliwanag. Basta.”

Sa huling sinabi niya, parang may maliit na pag-asa na sumilip sa dibdib ko. May iniisip siya. May iba ba siyang gusto? Baka ako ‘yun.

Pero agad ko ring pinatay ang pag-asa sa puso ko. Baka ako lang ang umaasa. Baka si Hector ‘yung iniisip niya. O baka iba na naman.

“V-Victor, ano sa tingin mo?”
biglang tanong ni Glenn sa akin, ang mga mata niya’y puno ng paghahanap ng opinyon ko.

Tumingin ako sa kanya nang diretso. Pilit kong pinakalma ang boses ko na parang wala akong pakielam.
“Kung hindi mo gusto, huwag mong pilitin ang sarili mo. Huwag mo ring lokohin ‘yung tao. Sabihin mo nang maayos na hindi mo siya gusto at tumigil na.”

Ngumiti si Glenn nang kaunti.
“Salamat, Victor. Alam mo talaga kung ano’ng sasabihin.”

Si Hector naman ay tumawa at muling inakbayan si Glenn.
“Ako rin naman, ah! ‘Wag kang mag-alala, tutulungan kita kapag masyado kang kinulit niyang si Sean.”

Pero sa loob ko, tahimik na nagngingitngit. Sean Gabrielle. Matangkad. May dimples. Matalino. Mayaman. Lahat ng katangian na puwede kay Glenn. Lahat ng pwede kong ipagmalaki na mayroon ako na hindi ko magawa dahil duwag ako.

Nang gabing ‘yon, habang pauwi na kami ni Hector sa bahay namin, tahimik lang ako. Si Hector ay kuwento nang kuwento tungkol sa laro nila sa susunod na linggo, pero ang isip ko’y na kay Glenn… at kay Sean.

Sa loob ko, paulit-ulit kong sinasabi na
Ako dapat, Glenn. Ako dapat.

Pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin masabi.

Habang nakikinig ako kanina sa kuwento ni Glenn tungkol kay Sean, hindi mapigilang umikot ang isip ko sa ibang bagay. Hindi lang selos ang nararamdaman ko. May mabigat na parte sa dibdib ko na mas malalim pa.

Alam ko ang sitwasyon ng pamilya nila Glenn. Matagal na. Simula pa noong unang taon niya dito sa Ibalon Norte. Ang tatay niya, kahit may hacienda, ay nalubog sa utang dahil sa sugal at nalubog na investment. Ang nanay naman niya ay matagal nang may sakit. Kaya nga dito siya pinadala dahil mas mura ang buhay sa probinsya, at mas malapit ang mga kamag-anak na makakatulong.

Ang kuya niya, si Kurt, ang tanging pag-asa nila ngayon. Nag-aaral ng Medicine sa Maynila. Alam kong sobrang hirap ng kuya niya roon. Minsan, naririnig ko kay Glenn na nagpapadala pa rin daw ng pera ang kuya niya kahit na hirap na hirap din ito sa buhay sa Maynila.

Kaya kahit gusto kong protektahan si Glenn sa lahat, alam kong may mga bagay na hindi ko pa kayang ibigay sa kanya ngayon. Sa tamang panahon, ibibigay ko sa kanya ang mundo.

“Seventeen pa lang siya,”
bulong ko sa sarili habang nakatingin sa kanya.

Ako naman, nineteen na. Freshman sa college, siya ay Grade 11 pa lang. Dalawang taong agwat. Sa ibang tao, maliit lang ‘yon. Pero sa akin, malaking bagay iyon.

Hindi ko gusto na kapag naging kami, parang ako ‘yung mas nakatatanda na nagmamadali. Ayaw kong maging grooming ang dating ng relasyon naming dalawa dahil hindi kami ganoon. Ayaw kong isipin niya balang araw na pinagsamantalahan ko ang kainosentehan niya, o na sinamantala ko na siya ang laging nakadepende sa akin at kay Hector. Gusto ko kapag dumating ang araw na maging kami, pareho na kaming matured. Pareho na kaming handa. Pareho na naming kayang panindigan ang lahat tulad ng nararamdaman namin, ang pamilya, at ang hinaharap.

Gusto ko siyang mapasa akin kapag siya na mismo ang pipili. Kapag alam na niya kung ano talaga ang gusto niya. Kapag hindi na siya ang batang inosenteng “I love you” ng “I love you” sa lahat. Gusto ko ang Glenn na alam na ang kahulugan ng pag-ibig, at pipiliin ako. Ako lang.

“Victor?”
tawag ni Glenn, nagpabalik sa’kin sa realidad isang araw na bumisita kami muli sa bahay nila.
“Ang tahimik mo. Ano’ng iniisip mo?”

Napatingin ako sa kanya. Nakaupo pa siya sa kama, yakap-yakap ang diary, ang mga mata niya’y puno ng pag-aalala. Si Hector naman ay nakahiga na, naglalaro sa cellphone niya pero nakikinig rin.

“Wala,”
sagot ko, pilit na ngumiti.
“Iniisip ko lang ‘yung sinabi mo noon tungkol kay Sean. Kumusta na pala ang status niyo?”
usyoso ko sa kanya.

Tumango si Glenn.
“Wala namang kami. Kaya nga iniwasan ko na rin siya sa school para hindi na siya umasa. Pero ang kulit talaga niya eh. Kahit may dala siyang lunch para sa akin, tinatanggihan ko. Sinabihan ko na rin siya na hindi ko siya gusto at tumigil na.”

Hector chuckled.
“Grabe ka naman, Bebe ko. Heartbreaker ka na pala ngayon.”

Sinamaan ko si Hector ng tingin, pero hindi siya natinag. Si Glenn naman ay tumawa nang mahina.

“Uyyy, hindi naman. Ayoko lang na mas masaktan siya kapag sinagot ko siya pagkatapos hindi ko naman pala siya gusto. Hangga’t maaga pa, putulin ko na ang nararamdaman niya.,”
sabi ni Glenn habang tumitingin sa amin nang palipat-lipat.
“Pero salamat talaga sa inyo, ah. Kahit nasa Maynila na kayo, ramdam ko pa rin na nandito kayo para sa akin. Lalo na ikaw, Victor. Palagi kang seryoso pero alam kong iniisip mo ako.”

Parang may kumurot sa puso ko. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi lang iniisip. Laging nasa isip ko siya. Araw-araw. Gabi-gabi. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi pa ito ang tamang panahon.

“Glenn,”
sabi ko nang mahina.
“Alam mo naman ang sitwasyon niyo di ba? Huwag kang mag-alala sa pera. Kapag kailangan mo ng tulong sa tuition o ano pa man, sabihin mo sa amin. Huwag kang mahihiya.”
pag-iiba ko ng paksa naming lahat.

Namula si Glenn at umiling.
“Hindi naman. Kaya pa namin. Si Kuya Kurt, kahit hirap, nag-aaral pa rin ng Medicine. Sabi niya, kapag naging doktor na siya, babawi siya sa lahat. Ako naman, gusto ko lang makatapos ng Senior High nang maayos para makatulong din sa pamilya namin.”

Nakita ko ang determinasyon sa mga mata niya. ‘Yan ‘yung Glenn na gusto ko na hindi lang inosente, kundi matatag din kapag kailangan.

Nang makauwi kami sa bahay, dumiretso ako sa kwarto ko. Humiga ako sa kama at tinitigan ang kisame. Iniisip ko ang ngiti ni Glenn kanina. Iniisip ko ang boses niya nang sabihin niyang “I love you” sa amin ni Hector. Iniisip ko rin si Sean kahit hindi ko pa siya nakikilala. Sabi ni Glenn matangkad daw, may dimples, at masugid na nanliligaw sa kanya.

Nagseselos pa rin ako. Pero higit sa selos, may takot akong nararamdaman.

Takot na baka hindi ako ang mapili niya kapag dumating ang panahon. Takot na baka masyado akong maghintay at may iba nang umagaw sa kanya. Pero higit sa lahat… Takot na baka masira ko siya kapag minadali kong sabihin ang nararamdaman ko sa kanya.

Kaya kahit masakit, pipiliin ko munang maghintay. Magma-mature muna kaming dalawa. Paghahandaan ko muna. At kapag dumating na ang tamang panahon…

Sana pipiliin niya ako.

Isang buwan na lang bago ang birthday ni Glenn. April 4 ang petsa ng kaarawan niya.

Hindi ko na maalala kung paano ko nalaman ang araw ng kapanganakan niya noon. Basta ang alam ko lang ay palagi siyang excited tuwing birthday niya. Palagi kasi namin siyang nililibre bata pa lang kami noon.

Isang ordinaryong gabi lang sana ‘yon sa condo namin sa Maynila.

Nasa veranda ako, nakasandal sa railing habang iniinom ang mainit na kape. Ang tanawin sa harap ko ay puno ng kumikislap na ilaw ng lungsod, may mataas na buildings, nagmamadaling sasakyan, at ang malamig na hangin ng gabi na humahaplos sa mukha ko. Dapat relaxing ‘to pagkatapos ng mahabang araw ng klase at student council meeting. Pero parang may kung anong mabigat sa dibdib ko mula pa kanina.

Hanggang sa marinig ko siya.

Si Hector, nasa sala, nakaupo sa couch habang may kausap sa cellphone. Hindi niya alam na nakabukas ang sliding door ng veranda. Malambing ang boses niya, ‘yung boses na alam kong ginagamit niya kapag may nilalandi siya.

“Baby Glenn… miss na miss na kita eh,”
sabi niya nang mahina, pero puno ng lambing.
“Oo nga. Kahit dito sa Maynila, iniisip kita araw-araw. Gusto ko sanang… puwede bang manligaw ako sa’yo nang maayos? Matagal ko nang pinipigilan ‘to, pero gustong-gusto talaga kita..”

Napatigil ako sa pag-inom ng kape. Parang binuhusan ako ng mainit na tubig mula ulo hanggang paa. Hindi ako galit. Hindi pa. Parang lahat ng emosyon ko ay biglang nagkumpulan sa dibdib ko: selos na hindi ko mapigil, takot na parang sinasakal ako, at galit sa sarili ko dahil alam kong ako ‘yung duwag sa lahat ng ‘to.

Si Hector. Ang kakambal ko. Ang taong kasama ko mula pa noong nasa sinapupunan pa kami ni Mama. Ang taong palaging malapit kay Glenn mula noon, ang laging nakakapagpatawa sa kanya, ang laging handang yakapin siya kapag malungkot, at ang laging madaling lapitan.

At ngayon… manliligaw na pala siya kay Glenn.

“Ha? Ano’ng sinabi mo?”
tumawa si Hector nang mahina,, ‘yung klase ng tawa na parang natutuwa pero may halong seryoso.
“Sige lang, Glenn. Hindi ako nagmamadali. Pero gusto ko talagang ligawan ka nang tama. Araw-araw kitang pipiliin. Kahit busy ako sa training, ikaw pa rin ang iniisip ko bago matulog. … Oo, promise. Kapag umuwi kami sa susunod na weekend, pupuntahan kita agad. Gusto mo ba ng flowers? O chocolate? Sabihin mo lang lahat, ibibigay ko.”

Hindi ko napansin na mahigpit na mahigpit na ang pagkakahawak ko sa railing. Ang init ng kape sa kamay ko ay parang wala na. Ang lamig ng hangin ay hindi na sapat para mapawi ang init sa dibdib ko.

Si Hector… nanliligaw na talaga. Mukhang seryoso ang gago.

Siya ‘yung tipo na madaling mahalin ng lahat. Maloko. Madaldal. Masigla. Ang ngiti niya, ang mga biro niya, ang paraan niya ng pagtingin kay Glenn na parang siya lang ang importante sa mundo, lahat ‘yun ay natural sa kanya. Guwapo rin naman siya. Moreno, matangkad, at may katawan na maganda dahil laging nasa gym at basketball. May pagkakapareho rin kami sa ilang pag-uugali, pero iba ang dating namin. Siya ‘yung mas madaling lapitan. Ako? Ako ‘yung masungit sa panlabas. ‘Yung laging tahimik. ‘Yung laging nagtatago ng nararamdaman. Ako ‘yung laging nasa likod, nanonood lang habang siya ‘yung laging nasa harap ni Glenn.

“Sleep well ha, Baby Glenn? Dream of me. Good night…”
sabi ni Hector bago ibaba ang tawag.

Narinig ko pa ang mahinang tunog ng cellphone niya na inilagay sa table. Pagkaapos ng mahaba niyang buntong-hininga, bigla siyang napasuntok sa hangin.

Hindi ko na napigilan. Pumasok ako sa sala. Si Hector ay nagulat nang makita ako.

“Uy, kanina ka pa diyan?”
tanong niya habang nakangiti pa rin.

Tinitigan ko siya nang matagal.
“Kakapasok ko lang. Bakit?”
tanong ko, nagsisinungaling.

“Wala naman, masaya lang ako.”
sabi naman niya, tumango lang ako at pumasok sa aking kuwarto.

Pero parang may kung anong sumakit sa dibdib ko. Hindi ako galit kay Hector. Galit ako sa sarili ko. Dahil matagal ko nang nararamdaman ‘to, pero duwag akong aminin ang lahat. Matagal ko nang minamahal si Glenn, pero ako ‘yung laging naghihintay. Ako ‘yung laging natatakot na masira ang pagkakaibigan namin.

At ngayon, ang kakambal ko na mismo ang unang lumalaban sa aming dalawa. Kakambal ko pa ang magiging kahati ko sa kanya.

Umupo ako sa kama at napatungo. Ang kape ko ay malamig na. Parang ang buong mundo ko lang.

Sa loob ko, paulit-ulit ang tanong:

Paano na ngayon?

Paano kung piliin niya si Hector?

Paano kung hindi ko na siya mapigilan pa?

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, ramdam na ramdam ko ang takot na baka mawala si Glenn sa akin. Hindi dahil sa iba, kundi dahil sa kakambal ko mismo.

Author’s Note:

Hi! Nagtataka siguro kayo sa medyo kakaiba ang Dalawa Para sa Isa kumpara sa mga naisulat ko ng akda. Well, gusto kong mag-explore. Hahaha.

Fun Fact #1: Gagawin kong Three-Part ang akdang ito. Parang mas exciting isulat kapag ganoon.

Fun Fact #2: Ang pangalan ng main characters natin na si Glenn at Dexter ay galing sa kaibigan ko.

Kabanata 6

Kabanata 6

Thoughts

Victor’s POV

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nang makauwi ako ng Ibalon Norte, kinuha ko ang susi ng motor at diretso akong nagmaneho papunta sa kabilang hacienda. Gabi na, pero hindi ako nag-alinlangan. Kailangan kong makausap si Glenn ngayon din.

Nakita ko siya sa likod-bahay nila, nakaupo sa swing na gawa sa gulong, nakatitig sa langit. Nang marinig niya ang tunog ng motor, lumingon siya. Nagulat siya nang makita ako at ngumiti nang malapad sa akin.

“V-Victor? Bakit ka nandito? Nandyan ka na pala!”
sabi niya, agad na tumayo.

Hindi ako nakapagsalita agad. Huminto ako sa harapan niya, ang dibdib ko’y mabilis ang pagtaas-baba. Huminga ako nang malalim bago nagsalita.

“Pinapayagan mo si Hector na manligaw sa’yo?”
tanong ko sa kanya, hindi na nagpaligoy-ligoy.

Natigilan si Glenn. Ang mga mata niya’y lumaki sa gulat.
“Pa… p-paano mo nalaman?”

“Hindi importante kung paano ko nalaman,”
malamig kong sagot, pero ang boses ko’y nanginginig na sa emosyon.
“Glenn… bata ka pa. Seventeen ka pa lang. Bakit ka nagpapaligaw agad?”

Tumingin siya sa akin nang matagal. May lungkot sa mga mata niya, pero may determinasyon din.
“Mag-e-eighteen na ako next month, Victor. April 4. Hindi na ako bata no!”

“Ano’ng sinabi mo?”
Parang sinuntok ako sa sikmura sa narinig sa kanya.
“Kaya… sasagutin mo na siya next month? Sa birthday mo? Ganoon ba iyon?!”

Hindi siya nakasagot agad. Yumuko siya, ang mga kamay niya’y magkadikit sa harapan. Nakita ko ang pag-aalinlangan sa mukha niya. ‘Yun ang nagpasakit lalo sa aking kalooban.

Hindi ko na napigilan. Lahat ng taon ng pagpipigil ko, lahat ng takot, lahat ng paghihintay ay bigla na lang lumabas ng kusa.

“Ako rin,”
sabi ko nang diretso, ang boses ko’y malakas pero nanginginig.
“Manliligaw din ako sa’yo, Glenn. Gusto kita. Matagal na. Hindi lang bilang kaibigan. Gusto kita… higit pa roon. Kaya kung pinayagan mo si Hector, payagan mo rin akong ligawan ka.”

Napatulala si Glenn sa akin. Parang hindi siya makahinga. Ang mga mata niya’y nakatitig sa akin, puno ng gulat, pagkalito, at isang bagay na hindi ko mabasa. Ang bibig niya’y bahagyang nakabukas pero walang salitang lumabas doon.

Ilang segundo kaming nakatayo roon, magkatitigan sa dilim na may liwanag lang mula sa poste sa likod-bahay. Naririnig ko lang ang tibok ng puso ko at ang mahinang huni ng kuliglig.

“V-Victor…”
bulong niya sa wakas, ang boses niya’y halos nawawala.
“S-Seryoso ka ba?”

“Seryoso ako,”
agad kong sagot nang hindi umiwas ng tingin.
“Matagal ko nang pinipigilan ‘to. Natakot ako. Natakot akong masira ang pagkakaibigan natin. Natakot akong masyado ka pang bata. Pero nang malaman kong may nanliligaw na sa’yo… lalo na si Hector… hindi ko na kayang manahimik. Hindi ko na kayang walang gawin sa isang tabi. It’s now or never.”

Lumapit ako nang isang hakbang.
“Hindi ko sinasabi ‘to para pilitin ka. Hindi ko sinasabi ‘to dahil gusto kong manalo lang kay Hector. Sinasabi ko ‘to dahil… gusto kong malaman mo. Bago ka magdesisyon sa birthday mo. Bago mo sagutin si Hector, o si Sean, o sino pa man… gusto kong malaman mo na may nagmamahal sa’yo nang sobra. At ‘yun ay ako.”

Tahimik na tahimik si Glenn. Nakatitig pa rin siya sa akin, parang pinoproseso ang lahat ng sinabi ko. Ang mga mata niya’y nangingilid na ng luha, pero hindi ko alam kung ano ‘yun. Dahil ba sa saya, gulat, o takot.

“V-Victor… hindi ko alam…”
mahina niyang sabi.
“Hindi ko alam na… ganito ka pala. Akala ko… n-nalilito ako.”

Hindi ko gaanong naunawaan ang gusto niyang sabihin. Akala ko na ano? Na porket masungit ako sa kanya ay hindi ko siya gusto? Hindi ba puwedeng gusto ko lang itago ang nararamdaman ko sa kanya?

Pero bago pa ako makasagot, umiling siya at humakbang palayo.
“Kailangan ko munang mag-isip. S-Sorry… kailangan ko munang mag-isip kung sino ang pipiliin ko sa inyo. P-Pero sige, puwede kang manligaw. Titingnan ko kung may magugustuhan ako sa inyo. Pero tulad ni Hector, huwag ka ring aasa na may isasagot ako sa iyo,”
mahabang sabi niya.

Tumango ako, kahit papaano ay hindi nawalan ng pag-asa.
“Sige. Pag-isipan mo nang mabuti kung sino sa amin ang nararapat. Hindi kita pipilitin. Pero Glenn…”

Tumingin ako sa kanya nang seryoso.
“Hindi lang si Hector ang handang lumaban para sa’yo. Ako rin. At hindi ako susuko.”

Hindi na siya sumagot. Tumingin lang siya sa akin nang matagal bago bumalik sa swing at yumuko, yakap-yakap ang sarili.

Ako naman, umalis nang tahimik. Pero sa bawat hakbang palayo sa bahay nila, isang bagay lang ang paulit-ulit sa isip ko.

Sa wakas, nasabi ko na rin.

At kahit natatakot ako sa maaaring mangyari pagkatapos nito… mas natatakot akong manahimik habang buhay.

Dalawang linggo na ang lumipas mula nang aminin ko kay Glenn na manliligaw din ako sa kanya. Araw-araw akong tumatawag sa kanya para kausapin siya. Araw-araw din akong nangungulit sa kanya sa text para magpapansin. Nagpapadala rin ako ng mga bulaklak sa kanya at tsokolate na sobra naman niyang naa-appreciate.

Pero kung titingnan, hindi ko inasahan na ganito kabilis ang mangyayari. Si Hector, ang kakambal ko, ay hindi rin pala nag-aksaya ng oras. Nalaman ko nang tuluyan nang isang gabi, habang nag-uusap kami sa kuwarto niya sa condo sa Maynila.

“Bro… nanliligaw ako kay Glenn,”
sabi niya nang diretso, walang paligoy-ligoy.

Nakatingin siya sa akin nang matagal, parang handa na sa kung ano mang sasabihin ko. Hindi ako nagulat. Alam ko na. Pero ramdam ko pa rin ang kirot sa dibdib ko.

Bakit kailangang kakambal ko pa ang maging karibal ko? Minsa na nga lang magkakagusto, may kahati pa.

“Alam ko,”
sagot ko lang, malamig ang boses.
“Ako rin, nanliligaw sa kanya.”

Nalaglag ang panga niya sa sinabi ko sa kanya. Hindi siya nakapagsalita at hindi makapaniwalang nakatingin lang sa akin. Kalaunan, natahimik kaming dalawa. Ilang segundo lang pero parang ilang oras ang haba niyon. Sa wakas, ngumiti si Hector nang mapait.

“T-Talaga? So pareho pala tayo ng tipo. Magkakambal talaga tayo, pareho tayo ng likaw ng bituka,”
biro niya, pero walang tuwa na makikita sa mata niya.
“So… ano na ngayon? Magkapatid tayo pero magkaribal sa pag-ibig?”

Hindi ako sumagot. Wala rin akong sagot.

Mula noon, naging tahimik na lang ang usapan namin tungkol kay Glenn. Pareho kaming nanliligaw sa pamamagitan ng text, sa tawag, sa mga maliit na bagay na ipinapadala namin sa aming nililigawan. Si Glenn naman, halata ang pagkalito. Ngumingiti siya sa amin pareho, pero may takot din sa mga mata niya. Parang hindi niya alam kung paano hahatiin ang sarili niya sa dalawa.

Hanggang isang gabi, pag-uwi namin sa Ibalon Norte, hinihintay kami ni Mama at Papa sa hapagkainan.

“Victor, Hector, upo muna kayo,”
utos ni Papa nang seryoso. Nakaupo na siya sa dulong mesa, si Mama naman sa tabi niya. Ang mga mata nila’y puno ng pag-aalala.

Kumain muna kami nang tahimik. Pero alam kong may sasabihin sila. Pagkatapos ng panghimagas, seryosong nagsalita si Papa.

“Napapansin namin ng Mama niyo na parang may iniisip kayong dalawa. Madalas kayong magkatinginan. At kapag nasa probinsya kayo, diretso agad kayo sa kung saang lupalop ng probinsiya,”
aniya habang nakatingin sa amin nang papalit-palit.
“Hindi naman namin kayo pinagbabawalan na magka-crush o magkagusto sa isang babae. Pero mag-aral muna kayong mabuti. Huwag mambabae at magbulakbol. Marami pang oras para diyan kapag may trabaho na kayo at stable na ang buhay niyo.”

Napalunok ako sa sinabi ni papa. Kung alam niya lang… kung alam lang nila.

Si Mama naman ay tumango, ang boses niya’y malambing pero matatag.
“Tama si Papa niyo. Ang kompanya ng pamilya, malaking responsibilidad ‘yan. Huwag niyong sayangin ang pagkakataon niyo sa Maynila dahil lang sa mga babae. Mag-focus muna kayo sa pag-aaral.”

Hindi ako nakapagsalita agad. Sa loob ko, may mapait na ngiti na kumakalat.

Hindi naman babae ang nagugustuhan namin ni Hector, Ma, Pa. So okay lang ba na pagkaabalahan namin si Glenn?

Sa halip, tumango na lang ako.
“Opo. Naiintindihan namin.”

Si Hector naman ay nakangiti lang, pero alam kong pareho kami ng iniisip.

Pagkatapos ng dinner, magkasama kami ni Hector sa veranda, doon niya binuksan ang usapan.

“Alam mo, Victor… kahit nagkaganito tayo, parang mas lalo akong ginaganahang mag-aral,”
sabi niya habang nakatitig sa malayo.
“Si Glenn ang naging inspirasyon ko. Kapag naiisip ko na balang araw, kapag stable na ako, puwede ko siyang bigyan ng magandang buhay… parang sapat na ‘yun para magsumikap ako.”

Tumingin ako sa kanya. Sa unang pagkakataon, walang selos sa dibdib ko. May respeto. May sakit. Pero may pag-unawa din.

“Pareho tayo,”
amin ko nang mahina.
“Akala ko noon, lalayo ako sa kanya para makalimutan ko siya. Pero sa halip, siya ang naging dahilan kung bakit gusto kong maging successful. Gusto ko siyang ipagmalaki balang araw. Gusto ko siyang bigyan ng lahat ng bagay na hindi niya naranasan noon dahil sa problema ng pamilya nila.”

Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy.
“Pero Hector… hindi natin puwedeng pilitin si Glenn. Dalawa tayo. At siya… siya ang nasa gitna. Kahit masakit, kailangan niyang pumili. At kung pipiliin niya ang isa sa atin… dapat tanggapin nating dalawa iyon ng bukal sa loob.”

Tumango si Hector.
“Alam ko. Pero hindi ako susuko nang basta-basta, Victor.”

“Ako rin,”
sagot ko ng simple sa kanya.

Sa mga sumunod na araw, pareho kaming nanliligaw kay Glenn sa pinakamabuting paraan namin. Si Hector sa pamamagitan ng mga biro niya, sa mga yakap, sa mga lakad nila sa bukid. Ako naman ay sa pamamagitan ng mga tahimik na usapan, sa pagprotekta sa kanya, at sa pagpapaalala na nandito lang ako para sa kanya.

Si Glenn?

Lagi siyang namumula. Lagi siyang natutulala. At sa bawat linggo na lumilipas, lalong lumalalim ang pagkalito sa mga mata niya.

Isang gabi, bago kami bumalik sa Maynila, nangyari ‘yon.

Nakaupo kami sa swing ni Glenn. Ang lugar ay tahimik, ang huni ng hangin ay mahina lang ang tunog, parang awit na nakikipag-usap sa amin. Si Hector ay nauna nang natulog dahil masakit ang kanyang ulo.

Si Glenn at ako ang naiwan.

Tahimik siyang tumayo sa tabi ko, ang mga kamay niya’y nakahawak sa bewang niya. Pagkatapos ay dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko. Mainit ang palad niya. Nanginginig nang bahagya.

“V-Victor…”
bulong niya. Ang boses niya’y puno ng sakit na halos masaktan ako sa pagdinig.
“Bakit kailangang ganito? Bakit kailangang kayong dalawa?”

Hindi ako nakasagot agad. Ang titig ko’y nakatungo sa lapag, pero ang isip ko’y puno ng mahika niya. Ng mga alaala mula pagkabata, ang unang beses na dumating siya sa Ibalon Norte, ang inosente niyang ngiti, ang pagsasabi niya ng “I love you” na akala niya’y basta-basta lang ibinibigay iyon. Ngayon, nandito na kami sa puntong ‘to. Sa puntong kailangan niyang pagpilian ang dalawang taong matagal na siyang mahal.

“N-Natatakot ako…”
patuloy niya, ang boses niya’y halos nawawala sa hangin.
“Natatakot akong mawala ang isa sa inyo. Natatakot akong isang araw… magalit kayo sa isa’t isa dahil sa akin. Natatakot akong masira ang samahan niyo bilang magkapatid. K-Kasi… kasi pareho ko kayong k-kaibigan. Sobrang mahal ko kayong dalawa. Hindi ko alam kung paano pipiliin. Parang… parang pinipilit kong hatiin ang puso ko sa dalawa.”

Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay niya. Hindi ko siya binitawan. Ang init ng palad niya ay parang ang tanging bagay na nagpapanatili sa akin sa ngayon.

“Glenn…”
bulong ko, ang boses ko’y mabigat at puno rin ng sakit.
“Hindi ko rin alam. Matagal ko nang iniisip ‘to. Matagal na kitang minamahal. Pero duwag ako. Natakot akong aminin. Natakot akong masira ang pagkakaibigan natin. Ngayon… nandito na tayo sa puntong ito. At mas masakit pala kapag alam mong hindi lang ako ang nagmamahal nang tapat sa taong mahal ko. Kakambal ko pa.”

Tumingin siya sa akin. Ang mga mata niya’y puno na ng luha na hindi na niya napigilan. Isang patak ang tumulo sa pisngi niya.

“Ayokong mawala kayo… Ayaw ko namang masaktan si Hector. Siya ang laging nakakapagpatawa sa akin. Siya ang laging nandiyan kapag kailangan ko ng yakap. Pero ikaw naman, Victor… ikaw ang laging nandiyan kahit tahimik ka lang. Ang pakiramdam na safe ako kapag kasama kita. Ang pakiramdam na protektado ako tuwing kasama kita. Masaya ako sa katahimikang ibinibigay mo sa puso ko. Pero paano ako pipili sa inyo? Paano?”
tanong niya sa akin.

Hinila ko siya nang mahina palapit sa akin. Niyakap ko siya nang mahigpit, ang baba ko’y nasa ulo niya. Naramdaman ko ang paghikbi niya sa dibdib ko.

“Shhh… huwag ka nang umiyak,”
bulong ko, kahit sarili ko’y nasasaktan sa paghihirap niya.
“Hindi namin gustong pilitin ka. Kung masakit ‘to sa’yo… kung ayaw mo na… puwede nating itigil ‘to.”

Umiling siya nang mariin.
“H-Hindi. Gusto ko kayong dalawa. Gusto ko ang pakiramdam na kasama ko kayo. Pero natatakot ako na baka isang araw… mapagod kayo. Na baka masira kayo nang dahil sa’kin.”

Hindi ko siya nasagot. Sa halip, hinawakan ko lang nang mas mahigpit ang kamay niya, parang ayaw kong bitawan kahit kailan.

Sa loob ko, paulit-ulit ang mga tanong na walang sagot.

Paano nga ba ‘to gagawin?

Paano kung hindi sapat ang pagmamahal ko para sa ganitong sitwasyon?

Paano kung ako ang unang sumuko?

Pero sa huli, ang tanging alam ko lang ay si Glenn ang mahal namin ni Hector. At kahit dalawa kaming umaasa sa matamis niyang “Oo”, handa kaming maghintay. Handa kaming maging mas mabuting lalaki para sa kanya.

Dahil sa huli, hindi lang pag-ibig ang nakasalalay dito.

Kundi ang hinaharap naming tatlo.

Kabanata 7

Kabanata 7

Surprise

Victor’s POV

Isang Biyernes ng gabi, pagbalik namin ni Hector mula sa Maynila, nagulat kami nang makita si Glenn sa hapagkainan namin. Kasama siya ni Mama Victoria sa kusina, tumutulong maghain ng pagkain. Nakasuot siya ng simpleng puting polo at jeans, pero parang anghel pa rin ang dating niya sa paningin ko.

“Glenn! Halika nga rito, anak,”
tawag ni Mama nang makita kami ni Hector. Agad niyang inakbayan si Glenn at hinila papalapit sa mesa.
“Sabi ko nga kay Papa niyo, dapat lagi nating ini-invite ‘tong si Glenn. Favorite ko ‘to sa mga kaibigan niyo, eh. Malambing, mabait, at ang cute-cute pa. Parang anak na rin ang turing ko sa batang ‘to.”

Namula si Glenn hanggang sa mga tainga niya.
“Tita naman… nakakahiya po.”

“Wala ‘yun, ano ka ba namang bata ka!”
tawa ni Mama.
“Dati pa naman, favorite na kita. Kahit noong bata pa lang kayo, kapag nandito ka, ang tahimik at behave ka lang. Hindi katulad nitong dalawang loko-loko na ‘to. Laging nagbabangayan at may pinag-aagawan. Ang sakit sa ulo.”
dagdag ni Mama.

Si Papa Hernan naman ay nakangiti lang habang umuupo sa dulong mesa.
“Na-invite din namin si Elio pero may lakad daw sila ng pamilya niya. Sayang, sana nandito rin siya para kumpleto kayong magkababata.”

Tahimik akong umupo sa kaliwa ni Glenn, si Hector naman sa kanan niya. Sa ilalim ng mesa, bahagyang nagdikit ang tuhod namin ni Glenn. Hindi ko alam kung sinasadya niya o hindi, pero sapat na ‘yun para bumilis ang tibok ng puso ko.

Nagsimula ang hapunan nang maayos. Usapan tungkol sa school namin sa Maynila, sa kompanya, at sa basketball ni Hector. Pero alam kong may kulay na ang usapan nang magtanong si Mama kay Glenn.

“Glenn, anak, kumusta naman ang pag-aaral mo sa Senior High? Grade 11 ka na ‘di ba? Ilang taon na lang ‘yan bago ka mag-college,”
tanong ni Mama habang nilalagyan pa ng ulam ang plato ni Glenn.

“Opo, Tita. Medyo mahirap na po ang mga subjects, lalo na ang Pre-Cal at Physics. Pero kaya pa naman. Si Kuya Kurt po kasi ang nagsasabi sa akin palagi na maging masipag sa pag-aaral,”
sagot ni Glenn nang mahinhin, pero may pride sa boses.

“Magaling ‘yan si Kurt. Medicine pa naman ang kinukuha niya. Sana maging kagaya niyo sina Victor at Hector na focus lang sa pag-aaral,”
sabi ni Papa.

“Ngek! Focus naman kami, ah! Nagagawa ko pa ngang mag-basketball at si Victor naman ay nasa student council,”
katwiran naman ni Hector.

“Focus ka diyan, ‘di lang namin alam pa pero nararamdaman naming may kinalolokohan kayong babae diyan,”
sabi naman ni Papa, napaiwas na lang ako ng tingin sa kanya at tiningnan si Glenn na marahang kumakain at napatingin na lang din sa kinakain.

“Wala nga kaming babae. Ayaw maniwala,”
pangangatwiran pa ni Hector.

Tama naman siya, walang babae. Pero babae kumilos mayroon. Natutulala talaga ako tuwing naririnig ko ang malambing na boses ni Glenn. Maging ang pino at marahan niyang kilos ay mataman kong tinitingnan palagi.

Ngumiti si Mama at tumingin kay Glenn nang may makulit na ngiti.
“Eh ikaw naman, Glenn… may lovelife ka ba? May nagugustuhan ka na ba? O may nanliligaw na ba sa’yo? Ang guwapo-guwapo mo na kayang bata, ang ganda mong bata ka. Siguradong marami na ang umaaligid sa’yo.”

Biglang natigilan si Glenn. Nakita ko kung paano siya nautal. Ang mga daliri niya ay naitago niya sa ilalim ng mesa at biglang kumuyom sa napkin.

“A-Ano po… Tita…”
nautal siya, ang mukha niya’y parang kamatis na hinog.
“M-May… may nagugustuhan po ako.”

Napatigil ako sa pagnguya. Si Hector naman ay bahagyang napatingin kay Glenn, ang mga mata niya’y puno ng curiosity at bahagyang selos.

“Talaga?”
excited na tanong ni Mama.
“Sino? Kilala namin? Sabihin mo nga! Baka kilala namin ‘yung bata.”

Si Glenn naman ay umiling agad, ang mga mata niya’y nakatungo sa plato.
“H-Hindi po puwedeng sabihin, Tita… secret po muna. Ayaw ko po munang malaman ng iba. Saka… complicated po eh.”

Natawa si Papa.
“O, bakit naman pati kami pinaglilihiman mo pa? Kapamilya mo na kami. Anyway, basta mabait lang ang taong iyan at seryoso ka naman, wala namang problema sa amin. Mag-aral ka pa rin nang mabuti, ah. Gawin mong inspirasyon iyan, instead na makaapekto.”

“Bakit si Glenn puwede, tapos kami ni Victor bawal pa? Unfair!”
sabat naman ni Hector, ako naman ay nanatiling tahimik.

“Malamang mabait na bata ‘to. Kayo, alam ko namang bulakbol kayo at madaling ma-distract.”
dagdag na pang-aasar naman ni papa.

Si Mama naman ay sumingit at binago na ang usapan.
“Ay naku, bata pa naman kayo. Wag muna masyadong mag-alala sa lovelife. Pag-aaral muna ang atupagin ninyo. Kapag tapos na kayong lahat, saka niyo pag-usapan ‘yang mga ganyang bagay.”

Tahimik na lang akong kumain pagkatapos noon. Pero sa ilalim ng mesa, hindi ko napigilan ang sarili ko. Hinawakan ko nang bahagya ang kamay ni Glenn. Sapat para maramdaman niya na nandito ako. Na kahit kumplikado, nandito pa rin ako sa tabi niya.

Nang tingnan niya ako, may takot at pagkalito sa mga mata niya… pero may maliit ding ngiti.

Pagkatapos ng hapunan, nang magpaalam na si Glenn, hinatid namin siya ni Hector hanggang sa gate. Bago siya pumasok sa bahay nila, huminto siya at tumingin sa amin.

“Salamat sa hapunan… at sa lahat,”
sabi niya nang mahina.
“Hindi ko alam kung paano ko hahatiin ang sarili ko sa inyo… pero salamat na nandito pa rin kayo sa tabi ko.”

Hindi na kami sumagot ni Hector. Tumingin lang kami sa kanya habang papalayo siya. Sa paglalakad namin pauwi, tahimik lang kami ni Hector. Pero sa loob ko, isang bagay lang ang paulit-ulit kong iniisip.

Natatakot si Glenn na malaman ng parents namin kung ano ang mayroon kami sa kanya. Natatakot siya dahil alam niyang dalawa kaming nanliligaw sa kanya, kaming magkakambal pa.

At sa bawat araw na lumilipas, lalong lumalapit ang April 4. Ang araw na posibleng magbago ng lahat.

Birthday ni Glenn.

Buong araw kong inihanda ‘to. Term break namin ni Hector sa university, pero si Glenn ay may pasok pa rin sa Senior High sa Ibalon Norte. Kaya nag-isip ako ng pakulo. Gusto ko siyang ipagluto dahil kailan lang ako natutong magluto simula ng mag-aral kami sa Maynila.

Chinat ko siya kaninang umaga.

Victor:
Happy Birthday, Glenn. May inihanda akong dinner para sa’yo mamaya. Magkita tayo sa school after class mo? 5 PM ang uwi mo mamaya, right? ‘Wag kang mag-alala, ako na ang bahala sa lahat.

Hindi siya nag-reply.

Naghintay ako hanggang tanghali pero wala pa rin siyang ini-reply. Baka busy sa pag-aaral. Hanggang hapon ay wala pa rin. Kahit nag-online siya sa Messenger, walang sagot. Nag-aalala na ako. Baka may nangyari. Baka nagkasakit siya. O kaya… naunahan na ako ni Hector?

Alas-singko na ng gabi nang dumating ang oras na dapat magkikita kami sa school nila. Wala pa rin siyang reply. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nagpunta na lang ako sa bahay nila kaysa mag-chat pang muli sa kanya.

Kumatok ako sa gate. Si Manang Lydia, ang katulong nila ang nagbukas sa akin.

“Ay, Sir Victor! Good evening po,”
bati niya.
“Si Glenn po ba ang hinahanap niyo?”

“Opo, Manang. Nandito po ba siya?”
tanong ko sa kanya.

Umiling si Manang Lydia.
“Wala po. Kanina pa po silang umaga umalis ni Sir Hector. Sabi ni Glenn pupunta raw sila sa bayan. Nasa Maynila pa po kasi sina Sir at Ma’am, may importanteng lakad daw tungkol sa problema sa kumpanya. Busy po sila roon.”

Parang may kumurot sa dibdib ko. Hindi kasama ni Glenn ang pamilya niya ngayong araw. Ni hindi man lang siya inuwian sa Ibalon Norte para makasama ngayong kaarawan niya. Kahit na sanay na si Glenn na hindi kasama ang kanyang mga magulat, iba pa rin na alam mong nandiyan sila sa mga importanteng araw mo.

At isa pa sa kumurot sa dibdib ko ay ang kaalamang magkasama si Hector at Glenn. Baka si Hector ang nagko-comfort sa kanya ngayon na kaya ko namang gawin din.

“Sige po, Manang. Maghihintay na lang po ako dito kung pwede,”
sabi ko, pilit na kalmado ang boses.

“Pasok po kayo sa loob, Sir Victor. Mahamog pa naman sa labas.”
aya ni Manang.

Umupo ako sa sala nila. Sa kamay ko, hawak ko pa rin ang maliit na bouquet ng white roses na binili ko kanina. Sa loob ng cooler na dala ko, may inihanda akong naka-pack na dinner- ang paborito niyang adobo, pasta, at chocolate cake na may simpleng “Happy 18th, Babe” na nakasulat.

Sa likod ng bahay nila, sa puno malapit sa ilog, doon ko dapat aayusin ang lahat. May ilalatag akong maliit na picnic blanket, may fairy lights akong isasabit sa mga sanga, at may maliit na speaker ako na may nakahandang soft music. Lahat ‘yun para sa kanya. Para sa pormal na panliligaw ko sa kanya sa araw ng kanyang kaarawan.

Pero ngayon, habang naghihintay ako rito, parang lahat ng plano ko’y unti-unting nasayang. Ilang minuto na ang lumipas. Isang oras. Dalawang oras. Madilim na nang tuluyan. Nanginginig na ang mga kamay ko hindi dahil sa lamig kundi sa kaba at selos na pinagsama-sama.

Bakit kasama ni Glenn si Hector?

Bakit wala siyang reply kahit online naman siya?

Ano’ng nangyayari sa kanila?

Huli na ba ang lahat para sa akin?

Sa wakas, alas-otso na ng gabi nang marinig ko ang tunog ng motor ni Hector. Tumayo ako agad. Nakita ko silang dalawa, si Hector ang nagmamaneho at si Glenn ang nakaupo sa likod, nakayakap sa bewang ng kakambal ko. Pareho silang tumatawa.

Bumaba sila. Si Glenn ang unang nakakita sa akin. Bakas ang ngiti sa mukha niya.

“Victor!”
sigaw niya, halatang nagulat.

Tumayo ako, ang cooler at bouquet ay nasa gilid ko pa rin. Tinitigan ko silang dalawa. Si Glenn ay may dala-dala pang malaking stuffed bear at ilang paper bags.

Si Hector naman ay tumingin sa akin, may bahagyang pagkakaintindi sa mga mata niya.
“Uy, Bro. Nandito ka pala.”

“Saan kayo galing?”
tanong ko, pilit na pinakalma ang boses.

Si Glenn ang sumagot, ang mga mata niya’y nagniningning pa rin sa excitement.
“Victor! Ipinasyal ako ni Hector ngayong birthday ko sa amusement park sa bayan! Grabe, ang saya pala roon! May ferris wheel, roller coaster, at ‘yung horror house. Grabe, tinakot niya lang ako tapos tinawanan pa. Akala ko nga kasama ka rin eh. Sayang! Mas masaya sana kung tayong tatlo.”

Parang may kumurot nang malakas sa dibdib ko. Selos. Sobrang selos. Masakit. Sobrang sakit. Pero higit sa sakit, galit ako sa sarili ko. Dapat mas maaga akong nagsabi at pumunta sa kanya. Dapat hindi ako nag-assume na mababasa naman niya ang mensahe ko agad.

“May chinat ako sa’yo kanina pa,”
sabi ko nang diretsahan, ang tingin ko’y nakatuon kay Glenn.
“Sabi ko may inihanda akong dinner para sa’yo. Magkita tayo after class mo.”

“H-Ha?”
Nagulat si Glenn.

Agad niyang kinuha ang cellphone niya sa bulsa at chineck.

Binuksan niya ang cellphone niya at tiningnan ang kanyang mga messages. Siguro sa dami ng bumati sa kanya, hindi na niya napansin ang mensahe ko sa kanya. Ang sakit naman.

“Pina-absent kasi ako nitong si Hector dahil birthday ko naman ‘daw. Bad influence talaga ‘to kahit kailan. At parang… wala naman akong natanggap na chat mo ah… Wait nga hanapin ko…”
sabi niya pa. Tumingin siya kay Hector.
“Hector, ikaw ‘di ba ang humawak nito kaninang umaga? Sabi mo ang unang tumingin sa cellphone, manlilibre. Kaya ko nga binigay ang cellphone ko dahil ayokong manlibre. Birthday ko kaya, kaya dapat ikaw talaga ang manlibre.”

Si Hector naman ay nakangisi pa rin at natatawa. ‘Yung klase ng ngisi na parang walang kasalanan pero alam na alam kong may ginawa siya.
“Oo nga. Ako nga ang humawak. May nakita ka bang message ni Victor? Baka hindi nag-send ang message niya kaya parang wala?”

Parang gusto kong suntukin ang mukha niyang nakangisi. Alam na alam ko ang galawan niya. Malamang, nang makakuha siya ng tiyempo, dinelete niya ang message ko kay Glenn dahil alam namin ang password ng cellphone niyang palagi naming hinihiram.

Hinila ko si Hector palabas nang walang sabi-sabi.
“Sandali lang, Glenn.”

Pagkaalis namin sa sala, dinala ko siya sa kusina at hinarap.
“Dinelete mo ang message ko, ‘no?”
malamig kong tanong.

Si Hector naman ay tumawa nang mahina, walang denial sa paratang ko.
“Bro, patas lang. Nanliligaw din ako, magkaribal tayo. Hindi mo puwedeng i-claim si Glenn nang basta-basta. Mag-isip ka nang paraan para makadiskarte. At isa pa, birthday niya ngayon. Gusto ko rin siyang pasayahin.”

“Pinasaya mo siya pero kinuha mo ang pagkakataon ko?”
mahina pero galit kong sabi.

Hindi siya sumagot agad. Tumingin lang siya sa akin nang matagal, ang ngisi niya ay unti-unting nawala.

“Hector… pareho tayong gusto si Glenn. Pero hindi mo puwedeng angkinin siya sa masamang paraan. Kung talagang gusto mo siya, lumaban ka nang patas.”
dugtong ko pa.

Huminga ako nang malalim. Gusto kong magalit, pero alam kong may punto siya kahit papaano. Pareho kaming nanliligaw. Pareho kaming may karapatan na lumaban. Pareho kaming dapat mag-isip ng diskarte. Pero sana maintindihan niya rin ang punto ko. All is fair in love and war.

Bumalik kami sa loob nang makita kong walang kuwenta pa kung makikipag-argumento ako sa kanya. Hangga’t kaya ko pang pigilan, pipigilan ko ang emosyon ko. Ayokong suntukin siya sa bahay nina Glenn. Ayokong maging bayolente sa harap ni Glenn.

Pagkabalik namin sa sala, si Glenn ay nakatayo pa rin habang ang mukha niya’y puno ng pag-aalala.

“Happy birthday, Glenn,”
bati ko na lang sa kanya, pilit na ngumiti. Iniabot ko sa kanya ang bouquet at ang cooler.
“Inihanda ko ‘to para sa’yo. Sana magustuhan mo.”
sabi ko sa kanya, nawalan na ng gana. Pinipilit ko na lang ngumiti at huwag ilabas ang galit sa kakambal ko.

Tinanggap niya ito, ang mga mata niya’y puno na ng guilt.
“V-Victor… salamat. Sorry talaga. Hindi ko alam na may inihanda ka pala…”

“‘Wag kang mag-alala,”
putol ko sa kanya.
“Mas importante sa akin na masaya ka ngayong birthday mo kahit hindi ako ang kasama mo. Magpahinga ka, mukhang pagod na pagod ka ngayong araw.”
Sabi ko sa kanya. Niyakap ko siya at hinalikan sa pisngi bago umalis.

Si Hector naman ay nanatili sa likod niya, nakangiti pa rin pero may bahagyang pag-iingat na sa mga mata niya. Hindi ko na hinintay na magsalita pa sila. Tumalikod na ako at naglakad palabas ng bahay nila. Sa likod ko, narinig ko pa ang mahinang tawag ni Glenn nang makabawi siya noong halikan ko siya sa pisngi. Nagulat ata siya sa ginawa ko.

“Victor… wait…”

Pero hindi ako lumingon. Hindi ko kayang makita ang mukha niya ngayon. Hindi ko kayang makita na masaya siya sa piling ng iba. Masakit.

Kabanata 8

Kabanata 8

Get Back

Victor’s POV

Hindi ko na maalala kung paano ako nakauwi. Parang naka-autopilot ang buong katawan ko. Ang motor ay tumatakbo sa dilim ng daan patungo sa hacienda namin, pero ang isip ko’y nasa likod pa rin ng bahay nila Glenn. Sa ngiti niya kanina nang bumaba siya sa motor ni Hector, sa tawanan nilang dalawa, at sa paraan ng pagyakap niya sa bewang ng kakambal ko.

Masakit.

Sobrang sakit na parang may buhay na kutsilyo na paulit-ulit na sumasaksak sa dibdib ko.

Pagpasok ko sa bahay, tahimik na ang paligid. Si Mama at Papa ay tulog na siguro. Diretso akong pumasok sa kuwarto ko. Umupo ako sa gilid ng kama, nakayuko, at hinawakan ang ulo ko ng dalawang kamay.

“Putang ina…”
bulong ko sa sarili.
“Bakit ba kasi si Hector pa…”

Hindi ko napansin ang tunog ng motor sa labas. Hindi ko rin napansin ang yabag sa hagdan. Ang tanging narinig ko lang ay ang pagbukas ng pinto ng kuwarto ko.

“Victor…”

Ang boses ni Hector. Malambing pa rin na may pang-aasar. Parang wala lang sa kanya ang nangyari.

Tumayo ako nang mabilis. Hindi na ako nag-isip. Ang dugo sa ulo ko’y kumukulo na. Sa isang hakbang, nasa harapan ko na siya. At bago pa man niya maipasanggalang ang helmet niya-

Bam!

Isang malakas na suntok sa mukha niya. Tumalsik ang katawan niya sa gilid. Natumba siya sa sahig malapit sa pinto ng kuwarto ko.

“Anong ginawa mo?!”
sigaw ko, ang boses ko’y garalgal sa galit.
“Dinelete mo ang message ko?! Sinabotahe mo ako porket alam mong nanliligaw din ako kay Glenn?! Tangina mo, Hector!”
mura ko sa kanya na para bang magkaiba kami ng magulang.

Hinawakan niya ang pisngi niya. May dugo na sa labi niya. Pero hindi siya sumugod pabalik. Tinitigan lang niya ako habang tumatayo mula sa sahig, ang mga mata niya’y puno ng gulat at sakit.

“Victor… pareho tayo ng nararamdaman. Pareho tayong nanliligaw. Hindi mo puwedeng i-claim siya nang mag-isa-”

Bam!
Isang suntok ulit. Sa sikmura naman ito. Napahawak siya sa tiyan niya at napaungol.

“Claim?! Gago ka ba?! Birthday niya ngayon! Inihanda ko lahat! Pinlano ko lahat para sa kanya! Tapos ikaw… ikaw na kakambal ko… ninakaw mo ang pagkakataon ko?! Nilandi mo siya buong araw habang naghihintay ako sa kanya na parang tanga!”
galit na galit kong sigaw sa kanya.

Lumapit ako nang mabilis at hinawakan siya sa kuwelyo. Idinikit ko siya sa pader. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa mukha ko. Magkadikit na ang mga mukha namin.

“Alam mo ba kung gaano kasakit?!”
halos pasigaw ko na.
“Alam mo ba kung gaano katagal kong pinigilan ang sarili ko na masuntok ka sa harap ni Glenn? Matagal ko na siyang minamahal, Hector! Matagal na! Pero duwag ako! Natakot akong masira ang lahat! Tapos ikaw… ikaw na laging madaling lapitan niya, laging nakakapagpatawa sa kanya, laging nandiyan… ninakaw mo na naman siya sa akin! Ninakaw mo ang pagkakataon ko sa kanya!”

Nanginginig na ang mga kamay ko sa kuwelyo niya. Si Hector naman ay hindi lumalaban. Tinitigan lang niya ako, ang dugo sa labi niya’y tumutulo na sa baba niya.

“Victor…”
mahina niyang sabi.
“Pareho tayo. Pareho tayong natatakot. Pareho tayong nagmamahal sa kanya. Pero hindi mo puwedeng sabihin na ninakaw ko siya. Hindi mo siya pag-aari. Hindi ka pa sinasagot ni Glenn. Pareho tayong may pagkakataon pa sa kanya.”

“Pagkakataon?!”
Tumawa ako nang mapait.
“Pagkakataon mo ba na i-delete ang mensahe ko?! Pagkakataon mo ba na maghintay ako sa bahay nila habang kayo naman ang nag-eenjoy sa amusement park?! Tangina mo talaga, Hector! Kakambal kita pero ngayon… gusto kitang bugbugin!”

Hinila ko siya palapit at itinulak ulit sa pader. Bumagsak ang likod niya sa kabinet. May nabasag na picture frame. Hindi ko na alam kung ano pa ang ginagawa ko. Ang galit, ang selos, ang sakit… lahat ‘yun ay lumabas na.

Huminga nang malalim si Hector. Pagkatapos ay tinitigan niya ako nang diretso sa mata.

“Oo na. Kasalanan ko. Dinelete ko nga. Kasi natakot din ako, Victor. Natakot akong baka ikaw ang piliin niya. Kasi ikaw… ikaw ang tahimik lang pero matatag at maaasahan sa paningin niya. Ang laging nandiyan kahit hindi nagsasalita. Ako? Ako ‘yung maingay lang. Dinadaan sa mga biro pero wala naman siyang maasahan sa akin… baka hindi ako maging sapat para sa kanya.”
pag-amin niya sa akin.

Natahimik ako sandali. Ang mga kamay ko ay nanginginig pa rin sa kuwelyo niya.

“Pero pareho tayong nagmamahal sa kanya,”
patuloy niya, ang boses niya’y basag na rin.
“Kaya kung kailangan nating mag-away… sige. Kung kailangan nating magsuntukan para malaman kung sino ang mas deserving sa kanya… sige. Pero huwag nating sirain at saktan si Glenn. Kung sino man ang piliin niya sa atin.”

Tinitigan ko siya nang matagal. Ang dugo sa labi niya, ang pasa sa pisngi niya, at ang sakit sa mga mata niya… lahat ‘yun ay salamin ko rin.

Unti-unti kong binitawan ang kuwelyo niya. Umupo ako sa kama, nakayuko, at hinawakan ang ulo ko.

“Putang ina… bakit ba kailangang ganito?”
bulong ko.
“Bakit ba kailangang magkapatid pa tayo na parehong gusto si Glenn? Bakit ba kailangang siya pa ang nagpahulog sa atin?”

Humarap din si Hector at umupo sa kabilang side ng kama. Tahimik kaming dalawa sandali. Ang tanging maririnig ay ang mahinang huni ng hangin sa labas at ang mabigat naming paghinga.

“Victor…”
sabi niya sa wakas.
“Kung pipiliin niya ako… tatanggapin mo ba?”

Hindi ako nakasagot agad. Matagal bago ako nakapagsalita.

“Kung pipiliin niya ako… tatanggapin mo ba?”
balik ko sa kanya.

Hindi rin siya nakasagot agad. Pero sa huli, pareho kaming tumango. Kahit masakit, kahit parang pinipiga ang puso namin, tinanggap namin ang aming sagot.

“Para kay Glenn,”
sabi niya nang mahina.

“Para kay Glenn,”
ulit ko.

Tahimik kaming nanatili sa kuwarto. Walang salita. Wala nang suntukan pa. Pero alam naming pareho na ito na ang simula. Ang tunay na laban ay nagsimula na. At sa bawat araw na lumilipas, lalong lumalalim ang sugat na maaaring idulot namin sa isa’t isa… at kay Glenn.

Sa labas, ang hangin ay patuloy na humihihip. Pero sa loob ng kuwarto namin, parang may kung anong mabigat na nakabitin sa hangin.

Ang pagmamahal na pareho naming itinago nang matagal. At ang takot na baka sa huli, walang manalo sa amin.

Kinabukasan, maaga pa akong nagising. Hindi naman talaga ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit sa isip ko ang nangyari kagabi. Ang pagsuntok ko kay Hector, ang dugo sa labi niya, ang mga salitang binitawan namin, at ang mukha ni Glenn nang umalis ako. Parang may mabigat na bato sa dibdib ko na hindi maalis-alis.

Bumangon ako at dumiretso sa banyo. Malamig ang tubig na tumama sa balat ko. Pilit kong hinugasan ang mukha ko na parang kayang hugasan ng tubig ang lahat ng sakit at selos na nararamdaman ko. Matagal akong naligo. Gusto kong linisin ang sarili ko bago harapin ang araw. Baka sakaling kapag lumabas ako ng banyo, mas magaan na ang pakiramdam ko.

Pagkatapos maligo, nagbihis ako ng simpleng puting t-shirt at jeans. Basang-basa pa ang buhok ko nang bumaba ako. Akala ko tahimik pa ang bahay. Si Mama at Papa ay siguro nasa kusina na. Pero nang makababa ako sa sala —

Nandoon siya.

Si Glenn.

Nakaupo sa sofa, nakayuko, hawak-hawak ang dalawang kamay niya na parang kinakabahan. Suot niya ang paborito niyang light blue polo na alam kong binili ko noon para sa kanya. Nang marinig niya ang yabag ko, tumingala siya. At doon, parang biglang nawala ang bigat sa dibdib ko kahit sandali lang.

“Victor…”
mahina niyang tawag. Tumayo siya agad.
“Good morning… sorry kung maaga akong pumunta. Gusto ko lang… b-bumawi sa’yo.”

Natigilan ako sa hagdan. Buti na lang naligo na ako. Buti na lang maayos na ang itsura ko. Kasi kung hindi, baka nakita niya ang pagod at galit ko na bakas pa mula kagabi.

“Glenn… ano’ng ginagawa mo rito?”
tanong ko, pilit na kalmado ang boses kahit mabilis na ang tibok ng puso ko.

Lumapit siya nang kaunti. Ang mga mata niya’y puno ng guilt at pag-aalala.
“Kagabi… umalis ka agad. Pero salamat sa bouquet, food at cake na inihanda mo. Kinain ko na ‘yung lahat kaninang umaga. Sobrang sarap. Lalo na ‘yung adobo at ‘yung chocolate cake. Parang ramdam ko ang effort mo. Kaya… puwede ba tayong mag-celebrate ngayon? Just the two of us? Babawi ako. Promise.”
sabi niya sa akin, itinaas pa niya ang kanang kamay niya.

Parang may kung anong mainit na kumalat sa dibdib ko. May selos pa rin. Masakit pa rin. Pero ang ngiti niya, ang pagpupursige niya na bumawi ay naging sapat na ‘yun para mapatahimik sandali ang galit ko.

“Sige,”
sagot ko nang mahina.
“Kahit saan mo gusto.”

Ngumiti siya nang malapad. Parang anghel na bumaba sa langit.
“Salamat, Victor. Sobrang thankful ako. Gusto ko sana sa mall tayo pumunta. May bago raw na palabas sa cinema doon at may restaurant na matagal ko nang gustong subukan doon. Tara?”

Tumango ako.
“Sige. Sa mall tayo.”

Nang makasakay na kami sa kotse, hindi ko na nilingon pa ang bahay. Sa rearview mirror, nakita ko pa si Hector na nakatayo sa pintuan, bagong-gising, nakatingin sa amin habang papalayo ang sasakyan. May pasa pa rin sa mukha niya. Hindi siya nakahabol.

“Ano’ng nangyari sa mukha ni Hector? Bakit siya may pasa sa mukha?”
inosenteng tanong ni Glenn.

“M-Meron ba? Parang wala naman. Baka namalik-mata ka lang.”
pagkukunwari ko.

Tumahimik na kaming dalawa ni Glenn pagkatapos. Hawak ko ang manibela, pero ang isip ko’y puno pa rin ng alaala kagabi. Si Glenn naman ay sumilip sa akin, medyo nahihiya.

“Victor… salamat talaga sa food kagabi. Hindi ko alam na nag-effort ka pa. Sobrang thoughtful mo. Kahit masungit ka minsan sa akin, alam ko naman na importante ako sa’yo,”
sabi niya nang mahina, ang boses niya’y puno ng sinseridad.

Hinawakan niya ang kamay ko sa manibela. Mainit ang palad niya. Nanginginig nang kaunti.

“Masaya ako na kasama kita ngayon,”
sagot ko, pilit na nakangiti.
“‘Yun muna ang importante sa akin ngayon.”

Dumiretso kami sa pinakamalaking mall sa bayan. Buong biyahe, tahimik lang si Glenn sa tabi ko pero ramdam ko ang excitement niya. Paminsan-minsan, sumisilip siya sa labas ng bintana, ngumingiti nang mag-isa, parang hindi pa rin makapaniwala na kasama niya ako ngayon. Ako naman, pilit kong pinapanatili ang tingin sa daan pero paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Hector kanina… ang pasa sa pisngi niya, ang pagkagulat niya nang umalis kaming dalawa ni Glenn.

Ngayon lang muna, Victor. Araw ko ‘to.

Pagdating sa mall, pinagbuksan ko pa siya ng pinto at hinawakan ko agad ang kamay niya pagkababa ng kotse. Bahagya siyang nagulat pero hindi niya binawi. Sa halip, pinisil niya rin ang kamay ko nang mahigpit, parang natatakot na baka bigla akong mawala.

“Salamat, Victor,”
bulong niya habang naglalakad kami papasok.
“Hindi ko inasahan na makakabawi pa ako sa’yo. Akala ko galit ka na sa’kin kagabi.”

“Hindi ako galit sa’yo. Hindi ko kayang magalit sa’yo,”
sagot ko, medyo mas malambot ang boses ko kaysa dati.
“Sa katunayan, mas galit ako sa sarili ko. Dapat mas maaga kitang nilapitan para ayain.”

Ngumiti siya nang malapad. Ang ngiting ‘yun ang tipong parang naging mundo ko. Sapat na para mapatahimik sandali ang ingay sa ulo ko.

Una naming pinuntahan ang food court. Gusto ko munang pakainin siya nang maayos bago ang manood ng sine. May nahanap kaming magandang Italian restaurant na may malaking glass wall overlooking sa fountain sa gitna ng mall. Pumili ako ng table na malapit sa bintana para makita niya ang tanawin.

“Asikasuhin mo siya nang mabuti,”
bulong ko sa waiter nang maupo na kami.
“Birthday niya po kahapon. Puwede po bang kantahan niyo siya mamaya? May maliit na cake din po kayo dyan, ‘di ba?”

Tumango ang waiter at ngumiti.
“Opo, Sir. Ipapahanda ko po agad.”

Si Glenn na busy pa rin sa menu ay hindi narinig ang usapan namin ng waiter.
“Victor, ano’ng gusto mo? Libre ko ‘to ha? Birthday treat ko naman sa’yo ‘to.”

Umiling ako at ngumiti.
“Ako na. Birthday mo nga kahapon kaya dapat ang celebrant ang nililibre. Order ka lang ng gusto mo. Sagot kita.”

Nakipagtalo pa siya sa akin, pero sa huli ay ako pa rin ang nanalo.
Sagot kita, sagutin mo lang ako, Babe.

Inorder niya ang paborito niyang carbonara at grilled chicken. Ako naman ay kumuha ng steak at pasta. Habang naghihintay ng pagkain, inasikaso ko siya nang todo. Inabutan ko siya ng tubig, inayos ko ang upuan niya, at pinunasan ko pa ang maliit na pawis sa noo niya gamit ang tissue.

“Ang init ba?”
tanong ko, medyo alalang-alala.

“Medyo lang. Pero kaya ko naman,”
sagot niya, namumula na naman ang pisngi niya. Mainit kasi ang panahon ngayon, summer season na.
”Victor… bakit ang sweet mo naman ngayon? Hindi ako sanay. Parang hindi ikaw ang Victor na kilala ko.”

“Edi sagutin mo ako para masanay ka sa ganitong version ng Victor,”
sagot ko sa kanya, kumindat pa.
“Ano ba ang mas gusto mo, ‘yung dati o ngayon?”
dagdag na tanong ko.

Tumingala siya at parang nag-iisip.
“Hmmm… kahit ano. Kahit ano ka pa, basta ikaw si Victor, magugustuhan ko,”
sagot niya na ikinapula ng mukha ko. Hindi na ako nagsalita pa.

Tang ina, Victor. Babanat-banat ka kanina. Noong binanatan ka, natameme ka namang gago ka.

Nang dumating ang pagkain, inasikaso ko pa rin siya. Inilagay ko sa plato niya ang chicken, hinalo ko ang sauce ng pasta niya, at pinunasan ko pa ang gilid ng bibig niya na may konting sauce na dumapo. Parang bata akong nag-aalaga sa kanya. At si Glenn? Tuwang-tuwa lang siya, ang mga mata niya’y nagniningning habang tinitingnan ako.

“Para tayong nag-date… ang sweet,”
bulong niya, nahihiya.

“It is a date,”
sagot ko nang diretso, hindi na nag-atubili.

Namula siya hanggang sa tainga pero hindi siya umatras. Sa halip, kinagat niya ang labi at ngumiti nang malambing sa akin.

Pagkatapos kumain, lumapit ang waiter kasama ang dalawang staff. May dala silang maliit na chocolate cake na may kandila at may nakasulat na
“Happy Birthday, Glenn!”
sa ibabaw. May dala pa silang malaking placard na magsisilbing background sa likod ng may birthday. Nagsimula silang kumanta na puno ng sigla.

“Happy birthday to you… Happy birthday to you… Happy birthday, dear Glenn… Happy birthday to you…”

Si Glenn naman ay natulala. Ang mga mata niya’y lumaki sa gulat at tuwa. Pagkatapos ay tumawa siya nang mahina, ang mukha niya’y namumula sa hiya pero halatang sobrang saya niya.

“Victor… ikaw talaga! Pinapasaya mo ako.”
sabi niya habang tumatawa, ang mga mata niya’y nangingilid na ng luha sa tuwa.

“Syempre,”
sagot ko, hinawakan ko ang kamay niya sa ibabaw ng mesa.
“Blow the candle, my birthday boy.”

Hinipan niya ang kandila habang nakatingin sa akin. Sa mga mata niya, nakita ko ang pasasalamat, ang kaligayahan, at may kung anong malalim pa na hindi ko pa masabi. Pagkatapos, nagpasalamat naman kaming dalawa sa mga staff.

Kinagat ni Glenn ang ibabang labi niya.
“Sobrang saya ko ngayon, Victor. Salamat. Talagang… talagang ginawa mong special ang araw na ‘to.”

“Para sa’yo, lahat gagawin ko,”
bulong ko habang hinahawakan at hinahaplos ang kanyang kamay.

Lahat gagawin ko, para sa’yo, Glenn. Kaya sana, ako ang piliin mo. Kahit pa ang thesis mo, ako na ang gagawa. Mamahalin kita sa abot ng aking makakaya. Kaya kong ibigay ang buwan para sa’yo. Kaya sana, mapagbigyan mo ang puso kong para sa’yo.

Kabanata 9

Kabanata 9

Kilig

Victor’s POV

Matapos kumain, nagpunta na kami sa cinema. May romantic-comedy na movie ang showing ngayon kaya iyon ang pinili niya. Habang naglalakad kami papunta sa sinehan, inakbayan ko siya nang mahigpit. Hindi siya umatras. Sa halip, sumandal siya nang bahagya sa akin, ang ulo niya’y halos nasa balikat ko na.

Pagpasok namin sa sinehan, madilim na. Hinanap namin ang upuan namin sa gitna. Umupo kami at agad ko siyang inakbayan ulit. Syempre, kailangan kong dumiskarte. Nakalamang sa akin ang kakambal ko. Malamig ang aircon, pero ang init ng katawan niya sa tabi ko ay sapat na para mapainit ang buong sistema ko.

Hindi ko masyadong napansin ang simula ng pelikula. Hindi rin kasi ako mahilig sa RomCOm, pero dahil gusto niya, pinanood namin ito. Ang iniisip ko rin habang nanonood ay ang amoy niya, ang tibok ng puso niya na parang nararamdaman ko sa balikat ko, at ang paraan ng paghinga niya. Mas nakapag-focus ako sa mga kilos niya habang nanonood kami.

Sa gitna ng isang eksena, hindi ko na napigilan.

Tumingin ako sa kanya. Siya rin ay napatingin sa akin. Sa dilim ng sinehan, ang mga mata niya’y kumikinang pa rin kahit mahina ang ilaw mula sa screen. Ang labi niya’y bahagyang nakabukas, parang may sasabihin pero walang lumabas doon.

Hindi na ako nakapagpigil.

Dahan-dahan kong ibinaba ang mukha ko. Hinawakan ko ang baba niya nang dahan-dahan. At doon, sa gitna ng dilim at ingay ng pelikula, nahalikan ko si Glenn.

Ang labi niya’y malambot. Mainit. Nanginginig nang bahagya sa gulat. Pero hindi siya umatras.

Hindi ko alam kung gaano katagal ko siya hinalikan. Parang tumigil ang oras sa loob ng sinehan. Ang ingay ng pelikula ay naging background noise na lang sa amin. Ang tanging nararamdaman ko ay ang lambot ng labi niya, ang init ng hininga niya na humahalo sa akin, at ang bahagyang panginginig ng katawan niya sa tabi ko. Pinagalaw ko nang bahagya ang dila ko at nagpupumilit na pumasok sa kanyang bibig na kanya namang pinahintulutan. Nang malasahan ko ang kanyang bibig, napakatamis nito at parang hihimatayin ako sa sarap.

Unti-unti akong bumitaw. Ang noo ko’y nasandal pa rin sa noo niya. Ang mga mata namin ay nagkatitigan sa dilim. Ang dibdib ko’y mabilis ang pagtaas-baba, parang may nagtatakbuhan na mga kabayo.

“Glenn…”
bulong ko, ang boses ko’y garalgal.
“Ako ba ang unang humalik sa iyo nang ganito? Hindi counted ‘yung 5-seconds smack niyo noon ni Hector.”

Nakita ko ang pagkabigla sa mga mata niya. Bahagya siyang umatras, ang mga pisngi niya’y namumula nang todo kahit madilim ang paligid. Nautal siya.

“H-Hindi…”
mahina niyang pag-amin, halos pabulong.
“H-Hindi ‘to ang first kiss ko na ganito…”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
“S-Sino? Though, hindi naman importante. I was just curious.”

Yumuko si Glenn nang bahagya, ang mga daliri niya’y magkakapit sa kandungan niya.
“S-Si… si H-Hector. Noong isang gabi… bigla niya akong hinalikan nang ganito sa kotse. Sabi niya, birthday gift daw niya sa akin iyon…”

Putang ina.

Hindi ko napigilan. Napamura ako nang mahina pero puno ng galit.
“Tang ina naman… naunahan na naman ako ng gago kong kakambal.”

Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko. Galit. Selos. Sakit. Lahat ‘yun ay sabay-sabay na dumagsa sa dibdib ko. Si Hector. Lagi na lang si Hector. Lagi na lang siya ang unang gumagalaw. Lagi na lang siya ang madaling nakakadiskarte.

Bago pa ako makapagsalita ulit, biglang hinawakan ni Glenn ang mukha ko gamit ang dalawang kamay niya. Dahan-dahan niyang ibinaba ang mukha ko at–

Hinalikan niya ako.

Hindi ako ang humalik pabalik. Siya. Siya ang unang gumalaw.

Ang halik niya’y malambot, hesitant siya sa una, pero puno ng lambing. Parang sinasabi niyang,
“Huwag kang magalit. Nandito ako.”
Ang dila niya’y bahagyang sumilip, parang nag-aalangan pero gustong sumubok. Napapikit ako. Ang kamay ko’y kusang pumunta sa likod ng ulo niya, hinila siya nang mas malapit.

Nang bumitaw siya, ang labi niya’y namumula na at medyo basa. Tinitigan niya ako nang diretso, ang mga mata niya’y puno ng lambing na hindi ko pa nakikita sa kanya.

“Wag ka nang magtampo, Victor…”
bulong niya, ang boses niya’y malambing at mahina.
“Ikaw naman ang unang taong ako ang humalik. Ikaw ang unang hinalikan ko nang ganito… nang gusto ko talaga.”

Parang may kung anong sumabog sa dibdib ko. Hindi galit. Hindi selos.

Kilig.

Sobrang kilig na parang hindi ko maipaliwanag. Ang mukha ko’y uminit, ang puso ko’y mabilis na tumibok, at parang may kung anong bagay na sumasayaw sa tiyan ko. Si Glenn… ang inosente, ang clueless, ang laging nahihiya… siya mismo ang humalik sa akin. Siya ang unang gumalaw.

“G-Glenn…”
bulong ko, ang boses ko’y nanghihina na sa sobrang emosyon.

Ngumiti siya nang nahihiya pero malambing.
“Kaya… wag ka nang magalit kay Hector. Pareho kayong importante. Pero ikaw… ikaw pinakaespesyal sa akin ngayon.”

Hinila ko siya ulit at niyakap nang mahigpit. Parang ako ang sinagot niya sa mga araw na ‘to. Ang mukha ko’y nakabaon sa leeg niya. Amoy ko ang pabango niya na pinaghalo ng pawis at init ng katawan. Sa loob ng sinehan, sa gitna ng ingay ng pelikula, parang kami lang dalawa sa mundo.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari bukas. Hindi ko alam kung paano namin haharapin si Hector. Pero sa sandaling ito…

Akin si Glenn.

At siya mismo ang humalik sa akin.

Pagbalik namin ni Hector sa Maynila, parang may butas sa dibdib ko. Kahit maganda naman ang condo namin ni Hector, parang walang buhay. Wala kasi si Glenn. Walang malambing na ngiti. Walang mahinang tumatawa. Walang mainit na yakap bago magpaalam sa akin.

Miss na miss ko na agad siya.

Sa unang gabi pag-uwi, hindi ako makatulog. Nakahiga lang ako sa kama, nakatitig sa kisame, iniisip ang mga labi niya sa sinehan, ang paraan ng paghalik niya sa akin, ang mahinang bulong niya na
“Ikaw ang unang hinalikan ko nang ganito…”
Paulit-ulit ‘yun sa utak ko hanggang sa sumakit na ang puso ko sa kilig at sakit na magkasama.

Kinabukasan, mas lalo akong gumising na may determinasyon. Gusto ko nang matapos ang pag-aaral ko. Gusto ko nang maging stable. Gusto ko nang maging deserving na bigyan si Glenn ng buhay na hindi siya mag-aalala. Kaya naman, sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, talagang seryoso ako sa pag-aaral. Nag-aaral ako nang todo sa library, sa condo, at kahit sa cafeteria. Lahat ng libre kong oras, ginugol ko sa pagbabasa at pagsusulat ng papers.

Pero tuwing gabi, kapag tahimik na ang paligid, saka bumabalik ang pagka-miss ko sa kanya.

Miss na miss ko na ang yakap niya.

Miss na miss ko na ang halik niya.

Miss na miss ko na ang paraan niya ng pagtingin sa akin na parang ako lang ang importante sa mundo niya.

Tuwing Biyernes, parang may bagong buhay ako. Excited na excited akong umuwi sa Ibalon Norte. Kahit pagod sa buong linggo na may klase at recitations, kapag alam kong makikita ko siya, parang nawawala lahat ‘yun.

Isang gabi, habang nagre-review ako sa kuwarto, biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Group chat naming apat - ako, si Hector, si Glenn, at si Elio.

Glenn:
Guys! May good news ako sa inyo! 😊 Binigyan ako ng parents ko ng accommodation for 4 sa sikat na beach resort sa dito sa atin this weekend! May private villa daw with 2 rooms. Puwede daw tayong mag-stay from Friday night to Sunday. Tara? Miss na miss ko na kayo! 🏖️

Agad akong napangiti. Kahit nakita ko na si Hector ay “Typing…” din, hindi na ako nag-alinlangan.

Victor:
Game. Libre ko na ang gas at sasakyan.

Hector:
Sama ako! Beach trip with the boys 🔥

Elio:
Sorry guys, next time na lang. Enjoy kayo!

Kaya kaming tatlo na lang ang makakaalis.

Tatlo.

Ako, si Glenn, at si Hector.

May kirot sa dibdib ko pero mas matindi ang excitement. Kahit nandiyan si Hector, kahit alam kong magkaribal pa rin kami, mas importante sa akin na makasama ko si Glenn. Makikita ko ulit ang ngiti niya. Makakayakap ulit ako sa kanya. Makakaramdam ulit ako ng init ng labi niya.
Malala ka nang gago ka.

Victor:
See you this weekend, Glenn. Miss na miss na kita.

Glenn:
Miss na miss din kita, Victor. 😊 See you!

Napangiti ako sa cellphone ko. Kahit nandoon pa ang asungot kong kakambal, handa akong maging mas mabuti. Handa akong ipakita kay Glenn na ako ang karapatdapat na piliin niya.

Dahil sa weekend na ‘to… mas malalim pa ang mangyayari. Ramdam ko ‘yun.

At kahit may takot pa rin sa puso ko, mas malakas ang pag-asa.

Dumating na nga ang Biyernes ng hapon. Alas kuwatro na nang nasa resort na kami. Ang sikat na beach resort sa Ibalon Norte ay talagang maganda. May malawak na pribadong beach resort ang Ibalon Pearl Resort, may kristal na tubig, at luxury villa. Sa pagkakaalam ko ay may kamahalan ang accomodation dito, mabuti na lamang ay ibinigay ng mga magulang ni Glenn ang ilang araw naming panunuluyan dito. May isang malaking kuwarto, pribadong pool, at direktang daan patungo sa dagat. Parang paradise talaga ang beach resort na ‘to.

Pero para sa akin, ang tanging paraiso na nakikita ko ay si Glenn.

Pagkababa namin ng sasakyan, excited na excited na si Glenn. Suot niya ang simpleng white polo at board shorts na niregalo ko sa kanya noon. Ang buhok niya’y medyo magulo dahil sa hangin, pero parang mas lalong nagmukha siyang anghel sa paningin ko.

“Grabe, ang ganda talaga rito!”
sabi niya habang tumatakbo papunta sa buhangin.
“Salamat talaga, Victor… Hector… sa pagsama niyo.”

Ngumiti ako. Si Hector naman ay inakbayan si Glenn agad, parang wala lang ako sa paligid.
“Para sa’yo, lahat ‘to, Hon.”

Napakuyom ako ng kamay ko sa likod nila. Kahit alam kong kailangan kong maging kalmado, ang selos ay parang laging nandiyan, handang sumabog kahit anong oras.

Pagkatapos naming mag-settle sa villa, nagbihis na kami para sa beach para hindi sayang ang oras. Ako at si Hector ay parehong naghubad ng aming t-shirt. Si Hector, dahil basketball player, talagang maganda ang katawan niya. May matigas na abs, malapad na dibdib, at matipunong braso na laging nakikita sa court. Ibinalandra niya talaga ‘yun. Nag-stretch pa siya nang todo, at pine-flex ang muscles niya habang nakatingin kay Glenn.

Ako naman… hindi ako papayag na maunahan. Alaga naman sa gym ang katawan ko sa Maynila. Matagal ko nang pinaghirapan ‘to kahit nandito pa ako noon sa probinsiya. Kaya ibinalandra ko rin ang katawan ko. Nag-flex din ako nang bahagya, pinakita ang V-line ko at ang matigas na abs na laging iniingatan ko.

Si Glenn?

Ang inosenteng si Glenn ay hindi makatingin diretso sa amin. Namumula ang mukha niya hanggang sa tainga. Tinitingnan niya ang dagat, ang buhangin, ang langit o kahit saan, basta hindi sa aming dalawa.

“G-Guys… malamig ngayon sa dagat. Baka lamigin kayo. Magbihis muna kayo ng rash guard o ano…”
sabi niya, utal-utal, at ang mga mata niya’y nakatuon sa buhangin.

Hindi kami sumunod ni Hector.

“Mainit pa naman, Glenn,”
sagot ni Hector habang nag-flex ulit, tinataas ang braso para ipakita ang biceps niya.
“Tara, swimming na tayo!”

“Oo nga,”
dugtong ko, lumapit kay Glenn at inakbayan siya. Ramdam ko ang init ng balat niya sa balikat ko.
“Payakap na lang para hindi ako lamigin. Dito ka lang muna sa tabi ko, tulungan kitang maglagay ng sunscreen.”

Si Glenn naman ay parang natunaw na.
“V-Victor… Hector… ang… ang hot niyo talaga pareho… I mean, ang init ng araw! Mainit ang araw!”

Pareho kaming napangiti ni Hector. Kahit magkaribal kami sa kanya, pareho kaming may iisang target… at iyon ay si Glenn. At ngayon, sa harap ng dagat, pareho kaming nagpapakita ng katawan para sa kanya.

Tinulungan ko si Glenn na maglagay ng sunscreen sa likod niya. Ang mga daliri ko’y dahan-dahang humaplos sa makinis niyang balat. Nanginginig siya sa bawat haplos ko. Si Hector naman ay nasa harapan niya, naglalagay din ng sunscreen sa braso at tiyan ni Glenn, pero ang mga mata niya’y nakatuon sa mukha ko na parang naghahamon.

“Glenn, tara na. Swimming tayo,”
aya ni Hector, hinawakan ang kamay ni Glenn.

Pero hinila ko si Glenn palapit sa akin.
“Dahan-dahan lang. Ako na magdadala sa kanya sa dagat.”

Hindi na rin siya nakaangal dahil hinila ko na si Glenn sa dagat. Naglaro kami sa tubig nang halos isang oras kasama ang asungot kong kakambal. Si Glenn naman ay natatawa nang malakas tuwing sinasabuyan namin siya ng tubig. Si Hector ay laging malapit sa kanya, inaakbayan, binubuhat pa minsan. Ako naman, sa kabilang side, hindi bumibitaw sa kamay niya. Hinaharot siya sa abot ng aking makakaya.

Sa bawat galaw, sa bawat tawa, sa bawat haplos ko, ramdam ko ang init na hindi lang galing sa araw. Init na galing kay Glenn. Init na galing sa pagmamahal na matagal ko nang pinipigilan.

At sa gitna ng lahat ng ‘yun, alam kong hindi pa tapos ang laban.

Pero ngayon… ngayong weekend na ‘to…

Handa akong lumaban nang todo.

Kabanata 10

Kabanata 10

No One

Victor’s POV

Kinagabihan, pagkatapos naming mag-dinner sa fine dining restaurant ng resort, busog na busog ang tiyan namin ng seafood at wine. Si Glenn ay masayang-masaya, ang mukha niya’y namumula sa init ng alak na iniinom niya kanina. Si Hector naman ay laging malapit sa kanya, inaakbayan, binibiro, at ginagawa ang lahat para mapatawa si Glenn.

Ako? Tahimik lang ako sa gilid, pero ang mata ko’y hindi umaalis kay Glenn. Miss na miss ko na siya kahit kasama ko siya buong araw. Miss ko na ang pribadong sandali naming dalawa. May asungot kasing kasama.

Pagbalik namin sa villa, mainit pa rin ang simoy ng hangin mula sa dagat. Si Hector ang unang nagsalita habang naglalakad kami papasok sa sala.

“Tara, inom tayo sa room natin!”
aya niya, may dalang dalawang bote ng vodka na binili niya kanina sa mini-bar.
“Celebration naman ‘to ng birthday ni Glenn. Are you G, guys?”
aya niya.

Akala ko tatanggi si Glenn. Siya ang laging mahina sa alak. Pero nagulat ako nang tumango siya, ang mga mata niya’y nagniningning pa rin mula sa excitement.

“Sige… celebration naman to, eh,”
sabi niya nang mahina, ngumiti nang malambing.
“Ubusin lang natin ‘yan, ha? Baka malasing ako agad.”

Sumali na rin ako. Hindi ko kayang iwan silang dalawa. Hindi ko kayang mapag-isa sila sa gabi na ‘to.

Umupo kami sa lapag sa malaking sala ng villa. May malaking carpet sa gitna, malambot na sofa, at ang tanawin sa labas ay ang dagat na kumikinang sa liwanag ng buwan. Si Hector ang nag-set up ng glasses. Si Glenn ay nakaupo sa gitna namin, parang walang malay na nasa gitna siya ng dalawang lalaking nagkakagusto sa kanya.

Unang shot. Pangalawa. Pangatlo.

Unti-unting lumuwag ang usapan. Si Hector ay lalong naging madaldal, nagkukwento tungkol sa basketball, sa training, at sa mga kalokohan niya sa Maynila. Si Glenn naman ay tumatawa nang malakas, ang pisngi niya’y pulang-pula na dahil sa alak. Ako naman, tahimik lang pero ang kamay ko’y laging nasa likod niya, hinahaplos ang baywang niya nang palihim.

Maya-maya pa, biglang nagmungkahi si Hector.

“Tara, spin the bottle ulit tayo! Parang noon lang, no? Truth or Dare!”
masiglang aya niya, mukhang may niluluto na namang kalokohan.

Si Glenn naman ay tumawa nang mahina.
“S-Sige… pero wag niyo akong pag-tripan ha.”

Naglaro na naman kami na para bang wala kaming kadala-dala.

Unang spin ni Hector, tumigil sa akin ang bote.

“Truth or Dare, Victor?”
tanong ni Hector, may ngisi sa labi.

“Dare,”
sagot ko nang diretso.

Ngumisi si Hector.
“Halikan mo si Glenn. Sa labi. Hindi ‘yung mabilis. Matagal. Parang totoong halik.”

Natigilan si Glenn. Ako naman, hindi nag-atubili. Bahala ka diyan Hector sa gusto mong kalokohan. Iga-grab ko ang opportunity na ito. Palay na ang nagpapatuka sa akin.

Lumapit ako kay Glenn. Hinawakan ko ang mukha niya nang dahan-dahan. Tinitigan ko siya nang matagal bago ibaba ang labi ko sa labi niya.

Hindi mabilis. Hindi basta-basta.

Malalim. Mainit. Punong-puno ng lahat ng pagmamahal at pagnanasang matagal ko nang pinipigilan. Dala na rin siguro ng alak kaya nag-init agad ang katawan ko.

Narinig ko ang mahinang ungol ni Glenn sa bibig ko. Ang kamay niya’y kusang napunta sa dibdib ko, parang sinusuportahan ang sarili. Ang dila ko’y sumilip, hinanap ang dila niya, at nang magtagpo, parang sumabog ang lahat. Nakipaglaro ang dila ko sa dila niyang nasa loob ng matamis niyang bibig.

Nang bumitaw kami, hingal na hingal si Glenn. Ang mga labi niya’y namumula at basa. Si Hector naman ay tahimik lang, pero ramdam ko ang galit at selos sa mga mata niya.

“Next spin,”
sabi ko nang mahina, ang kamay ko’y hindi bumibitaw sa baywang ni Glenn.

Dumaan pa ang ilang rounds hanggang sa si Hector ulit ang nag-spin. Tumigil ang bote… kay Glenn.

Ngumisi si Hector, ang mga mata niya’y lasing na pero puno ng hamon. Tumingin siya kay Glenn bago nagsalita.

“Dare ko sa’yo, Glenn,”
sabi niya pabiro pero may seryosong tono.
“Kumandong ka sakin at halikan mo ‘ko. Matagal. Parang ‘yung kay Victor kanina.”

Natigilan ako. Parang binuhusan ng malamig na tubig.

Akala ko tatanggi si Glenn. Pero dahil lasing na rin siya, at dahil sa game na game din siya sa laro namin, tumawa lang siya nang mahina at tumayo. Lumapit siya kay Hector at…

Kumandong siya.

Umupo si Glenn sa kandungan ni Hector, ang mga hita niya’y nakapulupot sa magkabilang gilid ng katawan ng kakambal ko. Si Hector naman ay napangisi, ang mga kamay niya’y nasa baywang ni Glenn.

At doon, sa harapan ko mismo, hinalikan ni Glenn si Hector.

Hindi basta halik. Malalim. Mainit. Ramdam ko ang tunog ng labi nila, ang mahinang ungol ni Hector, at ang paraan ng pagyakap ni Glenn sa leeg ng kakambal ko.

Nagulantang ako.

Parang may kutsilyo na humugot sa dibdib ko. Galit. Selos. Sakit. Lahat ‘yun ay sabay-sabay na dumagsa. Ang mga kamay ko’y nanginginig sa ibabaw ng hita ko. Gusto kong hilahin si Glenn palayo. Gusto kong suntukin si Hector. Pero hindi ko magawa. Nakaupo lang ako roon, nanonood habang ang taong mahal ko ay nasa kandungan ng kakambal ko.

Nang bumitaw sila, hingal na si Glenn. Namumula ang mukha niya, ang mga mata niya’y lasing at puno ng kalituhan. Tumingin siya sa akin, parang nahihiya pero hindi niya alam kung ano ang gagawin.

Ako? Nanginginig na ang buong katawan ko sa selos. Iba talaga ang nagagawa ng alak kay Glenn. Mula sa inosenteng galaw niya, nagiging wild ang pagkatao niya kapag nalalasing. Kapag naging kami, hinding-hindi ko papatakan ng alak ang labi niya.

Hindi na namin napigilan ang laro. Habang umiinom kami, patuloy ang pag-ikot ng bote. Shot pagkatapos ng shot. Ang katawan ko’y mainit na, ang ulo ko’y mabigat na rin, pero ang isip ko’y sobrang alerto. Lalo na tuwing nakikita ko si Glenn na tumatawa, ang mga mata niya’y lasing na pero puno pa rin ng kainosentehan.

Si Hector naman ay lalong nalasing. Ako naman, tahimik lang pero ang kamay ko’y laging nasa hita ni Glenn, hinahaplos nang palihim. Parang may sariling buhay ang katawan ko kapag malapit siya.

Maya-maya pa, kay Glenn na naman tumapat ang bote.

“Truth or Dare?”
tanong ni Hector, ang boses niya’y malalim na dahil sa lasing na rin siya.

“T-Truth na lang…”
sabi ni Glenn, nahihiya pero natatawa pa rin.

Ngumisi si Hector. Tumingin siya sa akin saglit bago ibinalik ang tingin kay Glenn.

“Sino sa amin ni Victor ang sasagutin mo?”
tanong niya nang diretso.
“Kung pipili ka ngayon… sino?”

Ngumisi pa siya, ngunit hindi iyon ang karaniwan niyang ngiti na puno ng pang-aasar. May kung anong bigat na nakapaloob doon na parang matagal na niyang kinikimkim ang isang tanong na ngayon lang niya nagawang ilabas.

Biglang tumahimik ang buong villa dahil sa tanong na iyon. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang alon ng dagat sa labas at ang mabilis na tibok ng puso ko.

Si Glenn naman ay napahinto. Ang ngiti niya’y unti-unting nawala. Sumandal siya sa sofa at saglit akong sinulyapan pati na rin si Hector. Hindi siya nagsalita agad. Para bang hinihintay niyang maging handa rin kami sa kung anumang susunod niyang sasabihin.Yumuko siya, ang mga kamay niya’y magkakapit sa kandungan. Matagal siyang natahimik. Parang iniisip niya nang mabuti ang bawat salita.

Pagkatapos, sa mahinang boses na puno ng emosyon, sinabi niya ang mga katagang hindi ko inasahan.

“H-Hindi ba puwedeng… d-dalawa kayo sa puso ko? D-Dalawa para sa isa?”

Napahinto ako. Si Hector rin. Hindi namin inasahang manggagaling iyon sa kanya. Ang tingin namin sa kanya, masyado siyang inosente para sa kamunduhan.

“A-Ayoko kasing mamili sa inyo,”
patuloy ni Glenn, ang boses niya’y nanginginig na.
“Kung sasabihin kong isa lang sa inyo ang mahalaga sa akin, hindi iyon magiging totoo. Pareho kayong mahalaga sa akin. Magkaiba kayo, pero pareho kayong may iniwang bahagi ng sarili ninyo sa akin… pareho kayong m-mahal ko. Hindi ba puwedeng tatlo tayo sa relasyon? D-Dalawa kayo… o wala akong pipiliin sa inyo. Ganoon lang kasimple…”

Parang tumigil ang mundo.

Hindi ako makahinga. Ang mga salita niya ay parang bomba na sumabog sa dibdib ko. Pareho? Tatlo? Relasyon na tatlo?

Si Hector naman ay natahimik din. Ang mukha niya’y seryoso, pero may kakaibang ningning sa mga mata niya. Parang hindi rin siya handa sa sinabi ni Glenn.

“G-Glenn…”
bulong ko, ang boses ko’y naging garalgal.
“S-Seryoso ka ba?”

Tumingin siya sa akin. Ang mga mata niya’y puno ng luha na hindi na niya napigilan.
“S-Seryoso ako. Natatakot ako na mawala ang isa sa inyo. Natatakot ako na masaktan kayo. Pero… hindi ko kayang pumili sa inyo. Pareho kayong parte na ng buhay ko. Pareho kayong may lugar sa puso ko. Kung pipili ako… parang papatayin ko ang kalahati ng sarili ko. Kaya nakapagdesisyon na ako… dalawa kayo o wala akong pipiliin sa inyo?”

Hinawakan niya ang kamay ko at ang kamay ni Hector. Dalawang kamay niya, dalawang kamay namin.

“H-Hindi ba puwedeng subukan natin?”
tanong niya nang mahina.
“Hindi ba puwedeng… tayong tatlo? Walang pipiliin. Walang iiwan. Tayong tatlo lang.”

Tumahimik kaming tatlo. Ang hangin mula sa dagat ay humihihip sa bintana. Ang alak sa katawan namin ay nagpapainit pa lalo sa sitwasyon.

Sa loob ko, may takot. May selos pa rin. Pero higit sa lahat… may pag-asa.

Kung tatlo kami… kung pareho kaming makakapiling niya…

Baka ‘yun ang sagot.

Si Hector ang unang nagsalita.
“Kung ‘yun ang gusto mo, Glenn… s-sige. S-Susubukan natin.”

Tumingin ako sa kanya. Pareho kaming nagkatinginan. May hamon. May takot. Pero may pag-unawa rin.

Tumingin ako kay Glenn. Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay niya.

“S-Sige,”
sabi ko.
“Tayong tatlo.”

Gagawin ko ang lahat para sa dulo, ako na lang ang matira riyan sa puso mo. Baka sakaling pagdating ng panahon, mapagtanto mong ako lang pala ang mahal mo.

At sa gabing ‘yun, sa gitna ng alak at emosyon, nagsimula ang isang bagay na hindi namin alam kung paano tatapusin.

Isang relasyon na tatlo. Dalawa para sa isa.

Kabanata 11

Kabanata 11

Throuple

Victor’s POV

Hindi na namin napigilan ang sarili naming lahat. Ang mga salita ni Glenn kanina, ang pag-amin niya na pareho niya kaming mahal, na ayaw niyang mamili sa amin, parang susi na nagbukas sa lahat ng pagpipigil namin.

Si Glenn ang unang gumalaw.

Matapang siyang tumayo, ang mukha niya’y pulang-pula dahil sa alak pero ang mga mata niya’y puno ng pagnanasa. Lumapit siya sa akin at walang sabi-sabing umupo sa kandungan ko. Ang mga hita niya’y pumulupot sa magkabilang gilid ko. Ramdam ko agad ang init ng katawan niya sa ibabaw ko.

“V-Victor…”
bulong niya bago ibaba ang mukha niya at hinalikan ako.

Hindi basta halik. Malalim. Mapusok. Ang dila niya’y kusang kumatok sa bibig ko, hinahanap ang dila ko, at nang magtagpo, parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko. Napahawak ako sa baywang niya, hinila siya nang mas malapit, at sinagot ang halik niya nang todo.

“Uhhhmm…”
ungol niya sa bibig ko, ang mga kamay niya’y nakahawak sa leeg ko.

Hindi nagpahuli si Hector.

Lumapit siya sa likod ni Glenn, hinaplos siya mula sa likuran, at ibinaon ang mukha niya sa leeg ni Glenn. Dinilaan niya ang makinis na balat doon, sinipsip, at hinaplos ang dibdib ni Glenn mula sa likod.

“Ahhh… H-Hector…”
napaungol si Glenn, ang katawan niya’y nanginginig sa pagitan naming dalawa.

“Ang sarap mo, Glenn…”
bulong ni Hector sa tenga niya, ang boses niya’y garalgal na sa libog.
“Matagal na kitang gustong ganituhin… ahhh.”

Hinubad ni Hector ang t-shirt ni Glenn. Ako naman, hinubad ko ang sa akin. Hindi nagtagal, hubad na hubad na kaming tatlo. Ang mga saplot ay nagkalat sa carpet ng sala.

Si Glenn naman ay napatitig sa pagitan ng mga hita namin ni Hector habang siya ay nakaluhod sa aming harapan. Ang mga mata niya’y lumaki sa gulat at pagnanasa.

“A-Ang… ang l-laki niyo pareho…”
bulong niya, ang boses niya’y nanginginig.
“Ang taba… ang haba… gaano ‘yan kahaba?”
curious niyang tanong.

Parehong matigas na ang burat naming dalawa. Ang burat ko’y nakatayo nang todo, ugat-ugat, at tumutulo na ang pre-cum sa ulo. Pareho rin si Hector na may mataba, mahaba, at handang sumabog na burat.

“Nine inches ‘tong sa amin. Gusto mo ba?”
tanong ko, ang boses ko’y mababa at puno ng pagnanasa.

Tumango si Glenn nang may pag-aalinlangan. Pero gayunpaman, dahan-dahan niyang hinawakan ang burat ko gamit ang kanang kamay, at ang kay Hector naman gamit ang kaliwa. Ang mga daliri niya’y halos hindi magtagpo sa kapal ng burat naming dalawa.

“Ang init… ang taba…”
ungol niya habang dahan-dahan niyang jinajakol kaming dalawa.
“Ang sarap namang hawakan… ang bigat…”

“F-Fuck… Glenn…”
ungol ko, ang balakang ko’y kusang gumagalaw sa kamay niya.

“Ang init ng kamay mo, Hon,”
dagdag ni Hector, ang kamay niya’y nasa ulo ni Glenn, hinahaplos ang buhok niya habang jinajakol niya kami.

Mas binilisan ni Glenn ang pagjajakol sa amin. Ang tunog ng basa niyang kamay sa burat namin ay pumuno ng sala.

Shlick… shlick… shlick…

“Ang laki niyo talaga… paano ‘to kakasya sa akin?”
tanong niya, ang mga mata niya’y puno ng takot at excitement.

Hinila ko si Glenn palapit sa akin at hinalikan siya ulit nang malalim.
“Tuturuan ka namin sa mga susunod na araw… dadahan-dahanin natin.”

Si Hector naman ay hinalikan din si Glenn at pagkatapos ay ibinababa ang ulo ni Glenn at inihandog ang burat niya sa bibig ni Glenn.

“Isubo mo ang burat ko, Hon. Tuturuan kita kung paano.”
sabi niya.

Si Glenn naman ay tumingin sa akin, parang humihingi ng permiso. Tumango ako.
“Sige, Babe. Isubo mo si Hector. Kaya mo ‘yan,”
pagpapalakas ko ng loob sa kanya.

Binuka ni Glenn ang bibig niya at sinubukang isubo ang ulo ng burat ni Hector.

“Uhhhmm… g-ganyan… ang init ng bibig mo…”
ungol ni Hector.
“Dahan-dahan, Glenn… gamitin mo ang dila mo… paikot-ikot sa ulo… parang lollipop ang pagsubo. Ganyan, ahhh!”

Sumunod si Glenn sa utos ni Hector. Ang dila niya’y pumaikot sa ulo ng burat ni Hector, sinipsip ang butas na tumutulo ang masaganang pre-cum.

“T-Tangina… ang bilis mong matuto… ngayon, isubo mo pa ang katawan… hangga’t kaya mo… ‘wag mong isasama ang ngipin mo, masakit,”
instruksyon ni Hector, ang kamay niya’y mahinang nakahawak sa buhok ni Glenn.

Ako naman ay hinawakan ang burat ko at jinajakol ito habang nanonood sa kanila. Kahit na may kahalayang nangyayari sa kanila, parang hindi ako nakakaramdam ng selos ngayon. Mas matindi ang bugso ng pagnanasa ko ngayon.

“G-Ganyan nga, Glenn… ang sarap mong tignan habang sumusubo ng burat… ngayon, isubo mo naman ang burat ng kapatid ko. Baka magselos iyan,”
sabi naman ni Hector.

Inilipat ni Glenn ang bibig niya sa burat ko. Mainit. Basa. Masikip. Ganyan ko ilalarawan ang pagsubo niya sa akin.

“P-Puta… ganyan… deeper, babe… huwag mong ipilit kung ‘di mo kaya… dahan-dahan lang muna…”
bulong ko, ang kamay ko’y hinahaplos ang buhok niya.
“Gamitin mo ang kamay mo sa ibaba… jakolin mo ang hindi mo masusubo…”

Sumunod naman si Glenn. Ang isang kamay niya’y nakabalot sa ibaba ng burat ko habang ang bibig niya’y pataas-baba sa itaas. Ang laway niya’y tumutulo sa baba niya.

“Ang sarap… ang galing mong chumupa, B-Babe…”
ungol ko.
“Parang ipinanganak ka para sa burat naming magkakambal…”

Si Hector naman ay nasa likod niya, hinimas ang puwetan niya, dinilaan ang batok niya pababa hanggang sa kanyang balikat. Pinaglalaruan din ni Hector ang butas ni Glenn gamit ang kanyang daliri.

“Ang sikip pa ng butas mo… pero hindi pa namin ‘to wawasakin ngayon,”
sabi ni Hector.
“Hindi pa ready ang butas mo para sa dalawang burat na ganito kalaki. Tuturuan ka muna namin… unti-unti.”

Hindi namin siya kinantot nang gabing ‘yun. Hindi pa siya handa. Sa halip, tinuruan namin siya kung paano kami pasasayahin gamit ang bibig at kamay niya. Si Glenn ay naging masunurin, sabik, at puno ng pagnanasa.

“Uhhhmm… ang s-sarap niyo pareho…”
ungol niya habang palipat-lipat ang bibig niya sa burat naming dalawa.

“T-Tang ina… malapit na ako, Hon,”
ungol ni Hector.

“A-Ako rin… sa bibig mo, Babe…”
dagdag ko.

At sa wakas, pareho kaming nilabasan sa bibig at mukha ni Glenn. Mainit. Malapot. Napakarami.

Si Glenn naman ay huminga nang malalim, ang mukha niya’y puno ng tamod naming magkapatid. Ngumiti siya nang tipid sa aming dalawa habang nakaupo sa carpet.

“Ang init ng inilabas niyo…”
bulong niya.

Hinila namin siya at niyakap nang mahigpit.

Marami pa kaming oras para turuan siya. Marami pang panahon para ipakita namin kung gaano namin siya kamahal. At kung magdesisyon siya sa huli na dalawa talaga kami hanggang sa dulo, mukhang kaya ko naman iyong panindigan. Basta’t nasa piling ko siya habambuhay.

Kinabukasan, parang binugbog ang ulo ko. Masakit na masakit. Ang liwanag ng araw na sumisilip sa kurtina ay parang karayom sa mata ko. Huminga ako nang malalim at dahan-dahang bumangon. Si Hector naman ay nasa kabilang bahagi ng kama, nakahiga pa rin, ang braso niya’y nakadampi sa noo niya. Si Glenn naman ay nasa gitna naming dalawa, nakaayos na ang kumot, pero ang mukha niya’y namumula pa rin kahit bagong gising din.

“Tang ina… ang sakit ng ulo ko. Hindi na ako iinom,”
bulong ni Hector, ang boses niya’y garalgal.

Ako naman ay umupo sa gilid ng kama, hinimas ang sentido ko.
“Ako rin. Napasobra tayo kagabi.”

Si Glenn naman ay tahimik lang. Nakaupo na siya sa gitna ng kama, yakap-yakap ang kumot, ang mga mata niya’y nakatuon sa sahig. Namumula ang mukha niya hanggang sa tainga. Parang naaalala na niya lahat ng ginawa namin nang kami ay malasing.

Tiningnan ko siya nang matagal. Si Hector rin.

“Glenn…”
sabi ko nang mahina pero seryoso.
“Naaalala mo ba ang nangyari kagabi? Ang usapan natin… ang sinabi mo… at ang ginawa natin?”

Si Glenn naman ay tumango nang dahan-dahan. Ang mukha niya’y mas lalong namula.
“O-Oo… n-naaalala ko lahat.”

Huminga ako nang malalim.
“Seryoso ka ba sa sinabi mo? Na… pareho mo kaming mahal? Na gusto mong tayong tatlo sa isang relasyon?”

Tumingin siya sa amin. Ang mga mata niya’y puno ng kahihiyan pero may determinasyon din.
“Seryoso ako. Hindi ko sinasabi ‘yun dahil lasing lang ako. Gusto ko talagang subukan… kung puwede tayong tatlo.”

Si Hector naman ay umupo na rin, ang mukha niya’y seryoso.
“Kung ‘yun talaga ang gusto mo, Glenn… susubukan natin. Pero kailangan mong sabihin sa amin kung masakit o ayaw mo na. Huwag kang magtitiis. Maluwag naming tatanggapin ang desisyon mo. Ganoon ka namin kamahal.”

Tumango si Glenn.
“Alam ko. Salamat sa pang-unawa.”

Tumahimik sandali ang kuwarto. Hanggang sa bigla siyang gumalaw.

Dahan-dahan siyang umayos ng puwesto habang nakaupo pa rin siya sa kama. Kami naman ni Hector ay nakatayo sa harapan niya. Hinawakan niya ang burat namin pareho gamit ang dalawang kamay niya. Mainit na agad ang palad niya.

“Glenn…”
bulong ko, ang boses ko’y nanginginig na.

Hindi siya nagsalita. Sa halip, hinimas niya nang dahan-dahan ang burat namin kasama ang aming mga bayad. Pagkatapos, ang daliri niya’y pumalibot sa ulo, pinisil nang mahina, at hinaplos ang ugat-ugat na katawan ng aming burat.

Kung ang burat ko ay malaki, mataba, at nakaturo sa itaas… ang burat naman ng kakambal ko ay nakabaluktot pakaliwa. Kahit magkakambal kami, iyon naman ang pagkakaiba ng aming burat.

“Ang laki t-talaga…”
bulong niya, ang mga mata niya’y puno ng libog.
“Ang taba… ang init…”

Bumaba ang mukha niya at isinubo muna ang burat ko. Mainit. Basa. Masikip ang bibig niya.

“Uhhhmm… f-fuck, Babe…”
ungol ko, ang kamay ko’y kusang pumunta sa buhok niya para gabayan siya sa pagchupa sa akin.

Pagkatapos ay inilipat niya ang bibig niya kay Hector. Palipat-lipat. Salitan. Ang tunog ng pagsubo niya ay pumuno sa kuwarto.

Slrp… gluck… shlick…

“Ang galing mo na… g-ganyan… deeper, hon… pero huwag mong ipilit,”
utos ni Hector, ang boses niya’y garalgal na.

Ako naman ay hinaplos ang pisngi niya habang sumusubo siya kay Hector.
“Ang sarap mong tignan nang ganito, Babe… ang lambot ng labi mo… ang init ng dila mo… nakakalibog…”

Mas binilisan ni Glenn. Ang isa niyang kamay ay nakabalot sa burat ni Hector habang ang bibig niya’y nasa akin na. Pagkatapos ay baliktad. Palipat-lipat. Walang tigil siyang salitang chumupa sa aming magkakambal.

“M-Malapit na ako…”
babala ko.

“A-Ako rin…”
dagdag ni Hector.

Hindi na namin napigilan. Pareho kaming nilabasan sa bibig niya. Mainit. Malapot. Napakarami. Tumulo sa gilid ng labi niya ang iba dahil sa sobrang dami, tumulo sa baba niya kahit ngumanga siya sa harapan namin para saluhin ang kanyang pinaghirapan.

Si Glenn naman ay hindi lumunok agad. Binuka niya nang bahagya ang bibig niya, pinakita sa amin ang tamod namin sa loob ng bibig niya. Pagkatapos ay nilaro niya ito gamit ang dila niya. Pinaikot-ikot, hinalo, at pinakita sa amin kung gaano kadami iyon. Punong-puno ang makipot niyang bibig.

“Ang sarap…”
bulong niya bago tuluyang nilunok lahat.
“Ang init… ang alat… matamis… pero masarap.”

Hinila namin siya pataas at niyakap nang mahigpit. Pareho kaming nanginginig pa rin ni Hector mula sa sarap na aming nalasap.

“Glenn… tang ina… sobrang sarap mo,”
bulong ni Hector.

Ako naman ay hinalikan siya sa noo.
“Salamat, Babe. Salamat sa pagsagot mo sa amin.”

Si Glenn naman ay ngumiti nang tipid, ang mukha niya’y puno ng satisfaction at pagmamahal.

“Pareho kayong mahalaga,”
bulong niya.
“Kaya pareho ko kayong gustong sambahin.”

At simula niyon, alam namin na nagsisimula na talaga ang bagong chapter ng buhay namin.

Kaming tatlo.

Kabanata 12

Kabanata 12

Agreement

Victor’s POV

Hindi namin inakala na magiging ganito kasaya ang weekend na ‘to. Buong araw namin na-enjoy ang resort mula nang nag-swimming kami sa private beach, nag-snorkeling, kumain ng fresh seafood, at nag-chill lang sa villa habang nanonood ng pelikula. Si Glenn, kahit medyo nahihiya pa rin minsan, halata naman na masaya siya kasama kaming magkapatid. Palaging may ngiti sa labi niya tuwing nakikita niya kaming dalawa ni Hector.

Pero sa huling araw, naisipan namin ni Hector na mag-island hopping. May maliit na bangka na inarkila namin para sa buong araw. Si Glenn ay excited na excited. Suot niya ang board shorts na binili namin para sa kanya, at isang simpleng white sando na medyo hapit sa katawan niya. At syempre, hindi kami pumayag na walang suot na life jacket si Glenn. Hindi kasi siya marunong lumangoy kaya takot na takot siyang pumunta sa malalim na parte ng dagat.

“Ang ganda talaga rito,”
sabi niya habang nakasandal sa railing ng bangka, ang hangin ay ginugulo ang buhok niya.
“Parang ipininta ng kalikasan.”
dagdag niya.

Hindi ko napigilan. Lumapit ako sa likuran niya at niyakap siya mula sa likod.
“Kung panaginip ‘to, ayaw ko nang magising. I love you, Babe,”
bulong ko sa tenga niya.

Natawa siya nang mahina at sumandal sa akin. Si Hector naman, na nasa harapan, tinitigan lang kami habang nakangiti. Walang selos sa mata niya ngayon o baka itinatago niya lang.

Pagkatapos ng ilang isla na may mga turista, nakarating kami sa isang maliit na isla na halos walang tao. Bihira daw itong puntahan ng mga tao dahil wala gaanong maiikot doon.

Walang ibang bangka. Walang ibang tao. Parang sa amin lang talaga ang buong isla.

“Nice,”
sabi ni Hector habang tinutulungan si Glenn bumaba sa mababaw na tubig.
“Tayo lang ang nandito. Kahit nakahubad lang habang lumalangoy, puwedeng-puwede,”
sabi pa niya habang natatawa.

Pinamulahan naman ng mukha si Glenn samantalang sinamaan ko ng tingin si Hector.
“Kagatin sana ng isda ang burat mo,”
pang-aasar ko naman sa kanya.

Naglakad kami papunta sa isang secluded part ng beach kung saan may malaking puno ng niyog, puting buhangin, at malinaw na tubig. Tahimik. Parang mundo namin ang kabuuan ng isla.

Hindi na namin natiis.

Si Glenn ang unang nahila namin sa lilim ng puno. Umupo siya sa buhangin, nakasandal sa puno, habang kami ni Hector ay nakatayo sa harapan niya.

“B-Bakit? May k-kailangan kayo?”
nauutal niyang tanong, ang boses niya ay may halong hiya.

“B-Babe,”
sabi ko, hinawakan ang baba niya.
“Oo, kailangan ka namin.”

Hindi na kami nagdalawang-isip ni Hector. Ibinaba namin ang shorts namin pareho. Lumabas agad ang burat naming parehong matigas na at parehong handa para kay Glenn.

Napatingala siya sa aming dalawa. Nang makita ang apoy sa aming mga mata, una niya akong isinubo. Dahan-dahan sa una, pero unti-unting lumalim. Ang init ng bibig niya, ang basa ng laway, ang dila na pumipisil sa ilalim ng burat ko, lahat ‘yun ay nakakabaliw. Kahit hindi pa siya sanay, kahit hindi pa siya gaanong marunong, masarap sa pakiramdam kapag ang taong mahal mo ang sumusubo sa’yo.

“F-Fuck… ang sarap,”
ungol ko habang hinahawakan ang buhok niya.

Pagkatapos ng ilang minuto, lumipat naman siya kay Hector. Ginawa niya ang parehong bagay kung saan dahan-dahan muna, tapos mas malalim na ang ginawa niyang pagchupa. Si Hector naman ay hinawakan ang ulo niya at dahan-dahang itinulak papasok pa ang kanyang burat sa bibig ng kakambal ko.

“G-Ganyan, Hon… isubo mo pa… ang init ng bibig mo,”
ungol ni Hector.

Salitan kami. Ako. Si Hector. Ako ulit. Palipat-lipat ang bibig ni Glenn sa burat namin. Ang tunog ng pagsubo niya ay humalo sa hangin at alon ng dagat.

Shlurp… gluck… shlurp…

“Sa susunod,”
sabi ni Hector habang chinuchupa ni Glenn ang burat ko,
“kakantutin na natin ‘yang butas mo, Hon. Tuturuan kita kung paano ihanda ‘yan. May video akong ipapakita sa’yo mamaya. Para matuto ka kung paano mag-relax at mag-lubricate. Tang ina… sana matutuhan mo agad na maglinis ng butas mo… Ahhh!”

Napaungol si Glenn sa bibig ko dahil sa sinabi ni Hector. Parang mas lalong nag-init ang katawan niya.

“Gusto mo ba ‘yun, Babe?”
tanong ko, hinila ko ang buhok niya nang bahagya para makatingin siya sa akin.
“Gusto mo bang makantot naming dalawa?”
tanong ko pa.

Tumango siya, ang mga mata niya ay luhaan na sa sobrang libog.
“Gusto ko… gusto kong maramdaman kayong dalawa sa loob ko.”

Hindi na namin napigilan. Pareho kaming nilabasan sa bibig niya. Sunod-sunod. Mainit at malapot. Tumulo sa labi niya, sa baba niya, at sa dibdib niya.

Si Glenn naman ay nilunok ang lahat, pagkatapos ay ngumiti siya sa amin nang tipid.

“Ang sarap ng tamod niyo pareho…”
bulong niya.

Hinila namin siya pataas at niyakap nang mahigpit. Sa gitna ng isla na walang ibang tao, sa ilalim ng puno ng niyog, parang perpekto ang lahat para sa amin ngayon.

“Salamat sa weekend na ‘to,”
sabi ni Glenn habang yakap-yakap namin siya.
“Salamat na nandito kayo sa tabi ko. This is the happiest birthday of my life.”

Hindi na namin kailangang magsalita pa. Niyakap lang namin siya nang mahigpit. Dahil sa ngayon, sapat na ang ganito.

Bukas, babalik na kami sa tunay na mundo. Pero ang alaala ng weekend na ‘to at ang pangako ng susunod na mga araw ay sapat na para ipagpatuloy namin ang lahat.

Kaming tatlo.

Pagbalik namin sa villa pagkatapos ng island hopping, tahimik si Glenn. Hindi siya masyadong nagsasalita habang naliligo kami. Pero ramdam ko ang kuryente sa katawan niya na parang may malalim na iniisip, parang may bagay na matagal na niyang pinag-iisipan pero ngayon lang niya gustong subukan.

Nang makahiga na kami sa malaking kama, siya ang unang nagsalita. Mahina ang boses niya, pero malinaw sa pandinig naming magkakambal.

“T-Turuan niyo na ako,”
sabi niya habang nakahiga sa gitna namin.
“Gusto ko nang subukan… pero natatakot pa rin ako. Turuan niyo ako kung paano ihanda ang butas ko.”

Pareho kaming napatingin sa kanya ni Hector. Walang salita. Tanging ang init ng katawan niya ang bumalot sa amin.

Si Hector ang unang kumilos. Kinuha niya ang cellphone niya at naghanap ng maikling educational video tungkol sa anal preparation na nagtuturo ng tamang lubrication, relaxation techniques, proper fingering, at breathing exercises. Ipinakita niya kay Glenn isa-isa habang hinahaplos ang likod nito.

“Una, kailangan mong mag-relax talaga,”
sabi ni Hector, ang boses niya ay mababa at mahinahon.
“Huwag kang ma-pressure. Kapag masakit o masyadong mabilis, sabihin mo agad sa amin. Hindi ka namin gustong masaktan, Hon. Ang gusto namin ay ma-enjoy mo rin ang pagpasok kamin sa’yo.”

Ako naman ay kumuha ng maliit na bote ng lubricant na dala ni Hector. Mukhang pinaghandaan niya talaga ang ganitong sitwasyon. Binuhusan ko ng marami ang daliri ko at ang bukana ng butas ni Glenn. Mainit at masikip pa iyon, parang hindi pa sanay sa ganitong bagay.

“Dadahan-dahanin ko lang, Babe,”
bulong ko habang marahan kong ipinasok ang isang daliri.

Napaungol si Glenn. Ang katawan niya ay bahagyang nanginginig.
“Uhhh… ang s-sakit… pero… kaya ko ‘to… huwag kang titigil.”

Unti-unti kong pinasok ang dalawa. Dahan-dahan ang galaw ko, binibigyan siya ng oras na masanay. Pagkatapos ay tatlo na. Binilisan ko nang kaunti habang si Hector ay hinahalikan si Glenn nang malalim sa labi para mawala ang sakit at kaba.

“Huminga ka nang malalim,”
sabi ko habang patuloy na pinapasok at binabawi ang tatlong daliri ko.
“Kapag naramdaman mo ‘yung kakaibang sarap sa loob, natatamaan ko na ‘yung prostate mo.”

Nang matagpuan ko iyon, napaungol nang malakas si Glenn nang paulit-ulit kong pinadaan at pinindot ang daliri ko roon. Ang balakang niya ay kusang gumagalaw, parang hinahanap ang daliri ko.

“Ahhh! D-Diyan… ang s-sarap diyan, Victor… ahh… please… doon ulit…”

Si Hector ay nagpapatuloy sa pagpapaliwanag habang finifinger ko si Glenn.
“Sa susunod, kapag handa ka na, isa-isa naming ipapasok ang burat namin. Dahan-dahan ka naming sasanayin hanggang sa ikaw na mismo ang magmakaawa na kantutin ka namin nang todo.”

Matagal namin siyang inihanda nang gabing iyon. Tatlong daliri na ang nasa loob niya, binibilisan ko na ang galaw, pinipisil at hinahagod ang prostate niya nang paulit-ulit. Ang tunog ng basa ng lubricant ay pumuno sa kuwarto kasabay ng ungol ni Glenn.

“G-Gusto ko pa… ahhhh… mas mabilis pa, Victor… please…”
ungol niya, ang mga mata niya ay luhaan na sa sobrang sensasyon.

Hindi ko binilisan agad. Sa halip, pinasok ko ulit nang malalim ang tatlong daliri ko at ginawa ang “come here” motion sa prostate niya. Paulit-ulit. Mas mabilis. Mas malalim.

Si Glenn naman ay nanginginig na nang todo. Ang burat niya ay matigas na matigas at tumutulo na ang katas sa tiyan niya nang walang kamay na humahawak.

“Ahhh! B-Babe ko… H-Hon… malapit na ako… ahhh… hindi ko na kaya…”

Hinalikan siya ni Hector nang malalim, nakipaglaplapan sa kanya habang ako naman ay patuloy na binabayo ang butas niya gamit ang daliri ko. Pagkatapos ay ako naman ang humalik kay Glenn nang malalim, sinipsip ang dila niya habang si Hector na ang naglalaro sa utong niya.

Hindi na niya napigilan.

”
Aaaahhh! Victor… Hector… lalabasan na ako… ahhhhh!”

Walang kamay na humawak sa burat niya, pero bigla na lang sumabog ang tamod niya sa tiyan at dibdib niya. Sunod-sunod. Malakas. Nanginginig ang buong katawan niya habang paulit-ulit na pumuputok ang katas niya.

Hingal na hingal si Glenn pagkatapos. Ang mukha niya ay basa ng pawis, ang mga mata ay puno ng luha sa sobrang sarap.

“Ang… ang sarap…”
bulong niya, halos pabulong na.
“Parang… may sumabog sa loob ko na kung ano…”

Hinila namin siya at niyakap nang mahigpit. Si Hector sa likod, ako naman sa harapan.

“Sa susunod na linggo,”
sabi ko habang hinahaplos ang pisngi niya,
“kapag handa ka na talaga, ilalagay na namin ang burat namin sa loob mo. Isa-isa muna. Dahan-dahan. Hanggang sa kaya mo na kaming dalawa.”

Tumango si Glenn, ang mga mata niya ay puno ng tiwala at pagmamahal.

“Kapag tayong tatlo na lang ulit… gusto ko nang maramdaman kayong dalawa sa loob ko.”

At sa gabing iyon, habang yakap-yakap namin siya, alam namin na malapit na ang tamang oras.

Hindi na basta laro ‘to. Hindi na basta libog lang.

Ito na ang simula ng totoong relasyon naming tatlo.

Tapos na ang bakasyon namin sa resort. Pagkatapos ng huling hapunan sa villa, nag-ayos na kami at bumalik sa Ibalon Norte. Tahimik ang biyahe pauwi. Si Glenn ay nakasandal sa balikat ko sa backseat habang si Hector naman ang nagmamaneho. Paminsan-minsan, hinahawakan ko ang kamay niya. Hindi siya bumibitaw.

Pagdating sa bahay nila, niyakap niya kami pareho nang mahigpit sa gate. Matagal. Parang ayaw niyang bumitaw.

“Ingat kayo sa Maynila ha…”
bulong niya, ang boses niya ay medyo nanginginig.
“Miss ko na kayo agad.”

“Mami-miiss din kita,”
sabi ko, hinalikan siya sa noo.

Si Hector naman ay niyakap din siya nang mahigpit at humalik sa kanyang pisngi.
“Text ka palagi. Mag-iingat ka. Kapag may problema, magsabi ka kaagad.”

Pagkatapos noon, umalis na kami. Habang papalayo ang sasakyan, nakita ko pa sa salamin si Glenn na nakatayo sa gate, nakatingin sa amin hanggang sa mawala kami sa kanyang paningin.

Pagkabalik namin sa Maynila, parang walang kulay ang condo. Kahit maganda ang tanawin, kahit maayos ang lahat, parang may kulang. Tuwing gabi, iniisip ko si Glenn. Tuwing umaga, bago pumasok sa klase, chine-check ko agad ang cellphone kung may message siya.

Isang gabi, habang nagre-review ako sa sala, biglang nag-notify ang cellphone ko.

Lovers <3

(Group created by Glenn)

Glenn: Hello, mga mahal ko. ❤️ Miss na miss ko na kayo. Kumusta kayo? Kumain na ba kayo? Huwag niyong kalimutang magpahinga ha? 😘

Napangiti ako nang mag-isa. Sobrang simple lang ng message niya pero parang nabigyang-buhay bigla ang mundo ko. Tinignan ko si Hector na nasa kabilang sofa. Nakangiti rin siya habang binabasa ang message.

Ako: Miss na miss din kita, Babe. Kakakain lang namin. Ikaw? Kumain ka na ba? Wag kang magpupuyat.

Hector: Miss na kita agad, Hon. Ingat ka diyan ha. Sabihin mo lang kung may kailangan ka.

Glenn: 😊 Okay naman ako ngayon. Huwag kayong mag-alala. Gumawa na ako ng group chat natin para madali ko kayong makausap dalawa.

Hindi ko napigilan. Ngumiti ako nang todo. Kahit may kirot pa rin sa dibdib ko minsan, ang ganitong simpleng bagay mula kay Glenn ay sapat na para mapanatag ako.

Isang gabi, pagkatapos ng klase, nagkataon na mag-isa lang kami ni Hector sa condo. Uminom kami ng beer sa balkonahe. Tahimik muna kaming dalawa na tinatanaw ang skyline ng Maynila. Hanggang sa siya ang unang nagsalita.

“Victor…”
sabi niya nang seryoso.
“May gusto sana akong sabihin.”

Tumingin ako sa kanya. Tumango ako bilang tugon na magpatuloy siya. Mukhang seryoso ang sasabihin niya dahil hindi siya nakatingin;. Sulitin ko na ang pagkakataong ito na ganito kaseryoso ang kakambal ko.

“Pareho nating mahal si Glenn,”
patuloy niya.
“At pareho nating gusto siyang protektahan. Kahit magulo ‘to, kahit throuple ‘tayong tatlo, hindi natin siya dapat saktan. Kung dumating man ang araw na… ayaw na niya sa ganitong set-up at isa lang sa atin ang pipiliin niya… magpapaubaya tayo. Walang sisihan. Walang siraan. Tanggapin na lang natin kung sino ang pipiliin niya.”

Huminga ako nang malalim. Matagal bago ako nakasagot.

“Oo, dapat lang,”
sabi ko.
“Pareho tayong handang magpaubaya kung ‘yun ang magpapasaya sa kanya. Pero sa ngayon… walang siraan. Walang pagtatalo. Pareho lang nating mamahalin si Glenn nang tama. Nang hindi siya nasasaktan.”

Tumango si Hector. Iniabot niya ang beer niya para makipag-cheers sa akin.

“Para kay Glenn,”
sabi niya.

“Para kay Glenn,”
ulit ko.

Pareho kaming tumingin sa tanawin ng Maynila. Sa bawat ilaw na kumikislap sa baba, parang may pag-asa akong nakikita. Hindi madali. Marami pang pagsubok. Pero sa ngayon, sapat na ang alam naming pareho ang nararamdaman namin para sa parehong tao.

At handa kaming pareho na mahalin siya… kahit dalawa pa kami sa puso niya.