CHAPTER 1

TRIGGER WARNING: Due to the sexual contents and sensitivity of the story’s theme, which includes cheating, betrayal, seduction, miscarriage, and cursing, among others, some scenes and vulgar words may offend. The reading public is hereby warned.

CHAPTER 1

“Open your mouth for me, baby.”

Tila isang robot na naging sunud-sunuran si Lerma sa utos ni Carlos. Parang sinisilaban sa init ang kanyang katawan nang dahan-dahan niyang ibuka ang kanyang bibig habang hinihintay ang susunod na gagawin ng lalaki.

Isang mariin at maalab na halik ang ibinigay ni Carlos sa babaing limang taon na niyang kinakasama. Sabi nga, kasal na lang ang kulang sa kanila. Pero sa tagal nilang magka-live in, kailan man ay hindi sila nagkaroon ng mabigat na problema. Hindi rin naman sila nagkaroon ng away o anumang hindi pagkakaintindihan. At higit sa lahat, compatible sila sa kama— o kahit saan mang parte ng bahay nila gustong gawin ang isang mainit na pagtatalik.

Hindi na nagulat si Lerma nang ipasok ni Carlos ang dila nito sa kanyang bibig. Sa loob nito ay tila ba isang matikas na sundalo ang dila ni Carlos na naghahanap ng kalaban, hanggang sa matagpuan nito ang tila nahihiyang dila ni Lerma na ’di alam kung susugod ba o magpapaubaya na lang.

Bahagyang napaungol si Lerma nang marahang kagatin ni Carlos ang kanyang dila. May kakaibang kiliti na tila ba sumundot sa malalim na bahagi ng kanyang kalamnan na nagbigay sa kanya ng isanglibo’t isang kiliti.

Lumabas ang natural na bangis ni Lerma sa pakikipagtalik. Nakipag-espadahan siya ng dila ng Carlos. Buong tapang niyang sinalubong ang bawat pagsalakay ng matikas na sundalong naglalaro sa loob ng kanyang bibig. Kapwa nila pinaglaro ang bahaging iyon ng kanilang katawan na nagbigay sa kanila ng matindi at nag-aalab na sensasyon.

Hindi pa nakuntento si Carlos, ilang sandal pa ay nagsimula nang maglakbay ang kanyang kaliwang kamay papunta sa dibdib ng babae. Hanggang sa matagpuan nito ang kaliwang dibdib ng babae at marahan niya itong hinaplos na tila ba banayad itong minamasahe. Kasabay nito ay ang paglalakbay din ng kanyang bibig. Ilang sandali rin siyang naglunoy sa leeg ni Lerma na parang isang bubuyog na sumisipsip ng isang napakatamis na pulot.

Mas lumakas ang ungol ni Lerma sa labis na sensasyon. Isa ito sa hinahangaan niya kay Carlos. Magaling itong magpaligaya sa kanya. Alam ni Carlos ang kanyang kiliti. Kabisado nito kung paano siya mapapaungol at mapapahalinghing. Sa tagal nilang magkasama sa iisang bubong, kabisado na nila ang bawat sulok ng kanilang mga katawan. Alam na nila ang bawat bahaging magdudulot ng sobrang pagnanasa sa sandalling ito’y mahaplos o madampian ng halik.

Bahagyang kinagat-kagat ni Carlos ang tainga ni Lerma at saka muling bumalik sa umuungol nitong labi. Gaya ng dati, hindi nagpatalo si Lerma at pilit na hinuli ang dila ng lalaki at saka ito nilaro sa kanyang bibig na parang isang masarap na kendi.

Ilang sandali ding nagtunggali ang kanilang mga dila at labi hanggang sa dahan-dahang bumaba si Carlos sa katawan ni Lerma.

Hindi niya mapigilan ang mapahanga sa nakitang kahubaran ng kinakasama.

“God, you’re so amazing!”

Wala nang sinayang na sandali si Carlos. Agad niyang pinagpala sa kanyang bibig ang mumunting bundok ni Lerma. Halos sabunutan siya ni Lerma at ibaon ang ulo niya sa dibdib nito habang walang sawa niyang pinagpapalipat-lipat ang kanyang bibig sa magkabilang dibdib ng babae.

Pinaliguan niya ng matitinding halik ang buong katawan ni Lerma habang ito naman ay halos ’di malaman kung saan ibabaling ang kanyang katawan dahil sa matinding sensasyong kanyang nararasanan mula sa pagroromansa ni Carlos.

“Slowly, baby, I’m not going anywhere,” anas ni Lerma. “You’re killing me…”

Parang walang narinig si Carlos. Ipinagpatuloy pa niya ang kanyang ginagawa at higit pa!

Patuloy na binaybay ng mga labi niya ang buong katawan ni Lerma. Bawat bahagi… bawat sulok ay paulit-ulit niyang tinukso ng kanyang maiinit na halik at mapangahas na dila.

Hanggang sa umabot si Carlos sa pinakapribadong bahagi ni Lerma.

“You look just about good enough to eat,” anas niya na hindi maitago ang matinding pagnanasa sa kanyang mga mata.

Umayos ng puwesto si Carlos at sabik na hinagod ng tingin ang pribadong bahagi ng babaeng kanyang minamahal. Pinagsawa niya ang kanyang mga mata sa kagandahnag nakahain s akanyang harapan. Maya-maya pa ay marahan siyang kumilos. Pinaghiwalay niya ang mga hita nito upang malaya niyang magawa nang kanina pa niya gustong gawin. Nang sa tingin niya ay wala nang sagabal sa kanilang puwesto, marahan niyang hinawakan ang pagkababae ni Lerma. Hinaplos niya ito… pinagsawa niya ang kanyang kamay at saka dahan-dahang inilapit ang kanyang mukha sa bahaging kanina pa niya pinagmamasdan.

Napasinghap sa hangin si Lerma nang dumampi ang labi ni Carlos sa kanyang pagkababae, at kasabay ng ginagawang paglalaro ng bibig nito ay halos masabunutan niya ang lalaki habang ang mata niya’y tumirik na sa hindi maipaliwanag na sensasyon.

“Enough, please, I can’t take anymore!” daing niya. Pero si Carlos ay tila ba walang naririnig at nagpatuloy lang sa pagpapaligaya sa kanya. Puro impit na ungol lang mula sa lalaki ang kanyang naririnig habang abala ito sa makamundong paglalaro.

Ilang sandali lang ay naramdaman ni Lerma na tila may umagos na likido mula sa loob ng kanyang katawan. Naramdaman niya ang panginginig ng kanyang katawan hanggang sa tuluyang makawala ang likidong nagbigay sa kanya ng ibayong sarap sa pakiramdam.

Ang akala niya’y tapos na pero muling kumilos si Carlos at inihanda ang kanyang sarili para sa mas malalim pang bahagi ng kanilang pagtatalik.

Pinagmasdan ni ni Carlos ang kanyang pagkalalaki. Banayad niya itong hinawakan para itutok sa bukana ni Lerma. May pagmamadali sa bawat kilos niya. Bakas sa kanyang mukha ang matinding pananabik. Ito na ang sandali para maging isa sila ng babaeng sobra niyang minamahal.

Ngunit bago pa niya maipasok ang kanyang handang-handang pagkalalaki ay nauna na siyang sumabog at ang malagkit na likido ay kumalat sa ibabaw ng pagkababae ni Lerma.

“Shit!” Hindi maitago ang matinding pagkabigla at pagkadismaya sa mukha ni Carlos. “I’m sorry…” Mabilis siyang tumayo at nagtungo sa banyo na nasa loob din ng kanilang silid.

“Carlos!” Napabangon si Lerma at ibinalot sa kumot ang hubad niyang katawan. Nagtungo siya sa labas ng banyo at muling tinawag ang lalaki. “Carlos!” Narinig niya ang lagaslas ng tubig na nagmumula sa shower. Minabuti niyang bumalik sa kama at hintayin na lang na lumabas si Carlos.

Ilang saglit lang ay lumabas na ng banyo si Carlos. Bagong paligo na ito at tanging puting tuwalya lang ang nakatakip sa hubad nitong katawan.

“I’m so sorry, I disappointed you,” salubong na sabi nito habang papunta sa drawer para kumuha ng underwear.

“Don’t think about it. Baka sobrang na-excite ka lang. We can try again naman—”

“Mag-shower ka na and let’s sleep. Maybe we need to get some rest now.”

“Okay, sige…” Tumayo si Lerma at inalis ang kumot na nakabalot sa kanyang katawan at saka nagtungo sa banyo. Si Carlos naman ay nakasuot na ng shorts at sando at saka ibinagsak ang sarili sa kama.

Si Carlos Vasquez at Lerma Domingo ay limang taon nang nagsasama sa iisang bubong. Live-in. Wala pa silang planong magpakasal dahil sa paniniwala nila na ang pagpapakasal ay isang bagay na dapat pagplanuhang mabuti at paghandaan, hindi lang physically at emotionally, kundi pati na rin financially. Mahirap pumasok sa isang malaking responsibilidad nang hindi naman sila handa. Kahit na nga ba may sarili naman siyang negosyo at maayos naman ang kita nito, para sa kanya ay napakabago pa nito at kailangan pang mas palaguin. Noong una ay sinubukan nilang mag-live in para lang mas makilala pa nila ang isa’t isa dahil sabi nga, hindi natin makikilala ang isang tao hangan’t hindi natin ito nakakasama sa loob ng isang bahay. So far, wala naman silang naging malaking problema sa loob ng limang taon nilang pagsasama. Compatible sila sa lahat ng bagay, pati na sa kama. Bagama’t wala namang relasyong perpekto at dumadating din ang oras na nagkakaroon sila ng konting tampuhan, hindi naman sapat na dahilan iyon para putulin nila ang kanilang binuong samahan. At dahil wala rin namang taong perpekto, ang ano mang kakulangan ng isa sa ano mang aspeto ay hindi naging problema sa kanila. Tanggap nila nang buo ang bawat isa.

Nagtatrabaho si Carlos bilang isang licensed engineer. Siya rin ang may-ari ng Vasquez Engineering Company na tatlong taon pa lang mula nang itayo, pero kinikilala na bilang isa sa pinagkakatiwalaang engineering firm sa bansa. Si Lerma naman ay isang accountant at nagtatrabaho bilang department head sa isang government office. Kapwa man abala sa kanilang mga trabaho ay hindi naman nila nakakalimutan ang obligasyon nila. Hindi naman nila pinipigilan, sadyang hindi pa lang ibinibigay sa kanila ang pagkakataong magkaroon ng batang mas kukumpleto sa kanilang pagsasama.

Pagkatapos mag-shower ay lumabas ng banyo si Lerma at nagbihis, Tahimik siyang tumabi kay Carlos sa kama.

Pinakiramdaman ni Lerma ang lalaki kung gising pa ba ito. Nakapikit ang mga mata nito pero hindi siya sigurado kung tulog na ba talaga si Carlos.

“Gising ka pa ba?” mahina niyang tanong na para bang hindi naman siya umaasang sasagot si Carlos.

Tumikhim si Carlos tanda na gising pa nga ito.

“Goodnight…” sabi ni Lerma. Ngayon ay gusto na niyang magsalita ito. Ramdam kasi niya ang pagbabago ng mood nito dahil sa nangyari kanina.

“I’m sorry ulit,” halos bulong na sabi ni Carolos. “Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa akin. O kung bakit ako nagkakaganito. Hindi naman ako dati ganito, ’di ba? Tumatagal naman ako… Pero bakit hindi na ngayon? Iniisip ko, napakasablay naman ng pagkalalaki ko. Hindi na nga ako nabiyayaan ng malaking sukat, pati ba naman sa performance hindi pa rin ako makasabay?” hinaing ni Carlos habang si Lerma naman ay nakahiga lang at nakikinig.

Totoo naman ang sinabi ni Carlos. Kung pagbabasehan ang mga nababasa niyang sukat ng pribadong lalaki ng isang pinoy, pasok naman siya sa regular na standard. Pero alam niyang hindi siya pasok sa sukat na malaki kaysa sa regular. Sa deretsahang usapan, siya ay may maliit na sandata. Doon pa lang ay umiral na ang matinding insecurity sa kanyang sarili. Ang totoo, sa limang taon nilang pagsasama ni Lerma ay hindi naman nila naging problema ang maliit niyang ari dahil bumabawi naman siya sa performance. Naibibigay niya kay Lerma ang kaligayahang nararapat lang na ibigay sa isang babae kapag sila ay nasa pribadong oras sa kanilang silid. Nagagawa niyang pasayahin si Lerma at dalhin ito sa ikapitong glorya… at higit pa!

Pero iba na ngayon. Sa huling tatlong beses silang nagtalik, laging ganito na ang nangyayari. Hindi pa siya nakakapasok ay agad na siyang natatapos. Halos hindi na niya maibigay ang pangangailangang sekswal ni Lerma. Ano ba ang nangyayari sa kanya? Bakit ganito? Hindi pa man ay nahihiya na siya sa sarili niya. E ’di lalo na sa ibang tao. Ang laking kahihiyan na malaman ng iba na maliit lang ang sukat ng ari niya, tapos, hindi pa siya ganoon kagaling sa kama. Six-footer siya pero ang ari niya ay hindi bumagay sa angkin niyang tangkad.

Noong high school pa lang siya ay hindi naman siya aware na maliit nga ang sa kanya. Hanggang minsang nagkakuwentuhan sila ng kanyang mga kaklaseng lalaki. Usapang barkadahan. Usapang tropa. Usapang lalaki. At dahil nga nasa adolescent stage sila, puno sila ng curiosity pagdating sa kanilang katawan at sa mga nangyayari rito. Hanggang mapunta ang usapan nila sa sukat ng kani-kanilang mga pribadong bahagi. Payabangan. Walang gustong magpatalo. Ang isang kaklase pa nga niya ay bigla pa ngang inilabas ang kanyang ari para patunayang malaki nga ito. Napamulagat si Carlos sa kanyang nakita. Sa edad nilang kinse noong mga panahong iyon, sa tingin niya ay ekstraordinaryo nga ang laki ng alaga ng kaklase niya. Paanong hindi niya masasabi ang ganoon? Eh, hindi naman umabot sa ganoong laki ang kanyang pag-aari. Sumunod na ring nagpakita ang iba pa niyang mga kaklase. Pero siya ay hinding-hindi naglabas ng kanyang pagkalalaki. Sinabi na lang niyang hindi masyadong malaki ang sa kanya, pero hindi naman maliit. Sakto lang kumbaga. Pero sa sarili niya, alam niyang hindi lang basta maliit ang sa kanya. Maliit talaga!

Tumatak sa isip niya ang kaliitan ng bahaging iyon ng kanyang katawan. Dinala niya ang insekyuridad at hindi na naalis sa sarili niya. Kahit nga noong magkolehiyo siya, gustong-gusto niyang gawing PE ang swimming, pero natatakot siyang magsuot ng swimming trunks dahil iniisip niyang walang babakat sa kanya. O kung meron man ay siguradong maliit. Baka pagsimulan pa ng tsismis tungkol sa kanya at sa kanyang maliit na alaga. Iyon ang pinakaayaw niya… ang gawin siyang paksa ng usapin at katatawanan.

Isang gabi ay nagkayayaan silang magkakaklase na mag-bar. Ang dapat na clean fun ay nahaluan ng malisya nang isang babae ang nagpakilala kay Carlos at hindi na humiwalay sa kanya hanggang sa mag-uwian sila. Nineteen years old lang si Carlos noon, pero halos six-footer na siya. Idagdag pang guwapo naman siya at talagang malakas ang appeal.

Iniwanan na si Carlos ng kanyang mga kaklase dahil nga may bitbit na siyang babae na edad beinte-kuwatro anyos na. Nag-check in sila sa isang motel para doon na sana magpalipas ng buong magdamag pero sobrang nadismaya ang kasama niyang babae nang makita nito ang sukat ng kanyang pagkalalaki. First time iyon na may ibang taong nakakita sa kanyang pribadong bahagi. First time din iyon na may umalipusta sa kanya nang sobra na para bang ang sukat ng ari niya ang basehan ng kanyang buong pagkatao. Hiyang-hiya si Carlos sa sarili nya nang mga oras na iyon. Sobra siyang nanliit. Pakiramdam niya ay tinapakan siya at dinurog ng babaeng umalipusta sa sukat ng kanyang pagkalalaki. Tinawag nitong toothpick ang kanyang kabahagi. At sinabi rin nitong pagkalaki-laki niyang tao, pero ang sandata niya ay parang pambata lang. Grabe naman ’yung toothpick at parang pambata lang. Sobra siyang nasaktan at nainsulto sa mga salitang iyon.

Lalo pang tumindi ang insekyuridad ni Carlos. Nawalan na siya ng ganang makipag-socialize. Hindi na rin siya sumama pang muli sa gimikan ng mga kaklase niya.

Dahil sa malaking insekyuridad sa kanyang pagkalalaki, hindi na rin sinubukan pang manlligaw ni Carlos noong siya ay nag-aaral pa. Kaya nga si Lerma ang kauna-unahan niyang naging nobya sa edad na beinte-tres. Iba ang epekto sa kanya ng kanyang kakulangan. Pakiramdam niya, malaking bahagi ng kanyang buhay binata ay nasayang nang dahil sa pagkakaroon niya ng maliit na ari.

Madalas niyang tinatanong ang kanyang sarili kung bakit may mga lalaking malalaki ang kargada, at bakit may mga lalaking kinulang. Pero ang mas malaki niyang tanong ay kung bakit kasama siya sa mga lalaking nabiyayaan ng may kaliitang alaga.

Ang totoo, kaya lang siya naglakas-loob na ligawan si Lerma ay dahil nakita niyang kakaiba ito sa ibang mga babae. Si Lerma ay likas na kimi at mahiyain. Naalala niya, noong magkasama pa sila sa dati nilang trabaho, si Lerma ay tinatawag na manang ng iba pa nilang mga katrabaho. Iniisip ni Carlos na dahil medyo makaluma ang pananaw ni Lerma sa buhay ay hindi ito katulad ng mga modernang kakakaihan na mulat sa mga iba’t ibang hugis at sukat ng pribadong bahagi ng mga lalaki. Wala siguro itong ideya kung ang sukat ba ng ari ng isang lalaki ay malaki ba o maliit. Pero sa pagdaan ng panahon ay imposibleng hindi malaman ni Lerma ang tungkol sa paksang ito. Lalo na at si Lerma ay hindi naman mahinang klase ng babae.

Bagong salta lang sa Manila si Lerma mula sa probinsiya ng Albay nang maging katrabaho niya ito kung saan siya ay engineer at si Lerma naman ay accounting staff sa finance department ng kompanya. Matalino si Lerma kahit na ba tahimik ito at hindi sociable. Kaya hindi nakapagtataka na mabilis naman itong na-promote. Kaya nang mag-resign ito para subukang magtrabaho sa gobyerno ay natanggap naman kaagad ito.

“Napakawalang-kuwenta ko talaga bilang lalaki,” muli ay nasabi ni Carlos.

“Huwag mong sabihin ’yan. For sure, may dahilan kung bakit nangyari ’yan. You can go to a doctor and have yourself checked. Malay mo, natural reaction lang ’yan ng lalaki ’pag over excited. Or kung ano pa mang rason na ’di natin malalaman hangga’t ’di ka nagpapa-check-up. For now, matulog na tayo at magpahinga. May pasok pa tayo bukas. Huwag mong masyadong isipin ’yan,” mahabang sabi ni Lerma.

“You don’t get it. Hindi mo alam kung gaano ako nanliliit sa sarili ko. Wala akong kuwenta! Ano na lang ang maipagmamalaki ko sa’yo? Wala! Durog na durog ang dangal ko bilang lalaki.”

“Hindi mo naman kailangang magkaroon ng ipagmamalaki sa akin. Tanggap ko ’yung buong ikaw. ’Yung mga kulang mo o sobra, hindi iyon mahalaga sa akin. May narinig ka na ba sa akin na nagreklamo ako tungkol sa’yo? Nakita mo na ba akong nagmamaktol dahil sabi mo nga, eh, maliit ang ari mo? ’Di ba hindi naman? Kasi, mahal kita,” sagot ni Lerma.

Hindi na sumagot si Carlos pero narinig ni Lerma ang malalim nitong buntonghininga.

CHAPTER 2

CHAPTER 2

HINDI alam ni Carlos kung tutuloy ba siya o hindi. Gumugol din siya ng maraming oras sa pag-iisip kung gagawin niya ba ito o hindi. Ganoon na ba siya kadesperado para maghanap ng medical assistance sa problemang hindi lang naman yata siya ang meron sa buong mundo. Napakamalas naman niya kung siya lang ang may problemang ganito.

At pagkatapos ng malalim na pag-iisip ay nagdesisyon na nga siyang magpa-check up at humingi ng medical opinion para once and for all ay masolusyunan na ang pinoproblema niya.

Tanggap naman niyang ang sukat ng kanyang ari ay medyo mahirap gawan ng solusyon. Kakailangan pa ng operasyon at wala naman siyang balak sa ngayon na subukan iyon. Pero ang problema niya sa premature ejaculation, kailangang magawan agad ito ng solusyon… sa lalong madaling panahon.

Titig na titig siya sa pangalan ng doktor na nakasulat sa gilid ng pinto sa private clinic na iyon na matatagpuan sa third floor ng isang pribadong ospital na malapit sa tinitirhan nila ni Lerma.

Dr. Yehlen Lorenzo.

Marahan siyang kumatok ng tatlong beses bago niya binuksan ang pinto. Pagsilip niya ay nakita niya ang isang babae na sa tingin niya ay secretary ng doktor. Pumasok siya sa loob ng clinic.

“Good morning! Is Dr. Lorenzo available?” tanong niya sa babae.

“Good morning, Sir! Do you have an appointment with Dr. Lorenzo today?”

“Wala, walk in lang sana,” sagot niya.“

“Have a seat, Sir. Check ko lang ang schedule ni Doktora.” Nakita ni Carlos na may pinindot sa laptop ang babae at ilang saglit lang ay nagsalitang muli, “Mamayang ten pa ang start ng schedule ng mga patient na nagpa-appointment sa kanya kaya available pa siya ngayon. If you like, I’ll schedule you for this morning, para ikaw ang unang patient niya.”

“Sige, please. That would be better.” Tiningnan ni Carlos ang oras sa wrist watch niya. Alas-nueve pa lang.

“Okay, Sir. Paki-fill out mo muna ito,” nakangiting sagot ng secretary at saka iniabot kay Carlos ang patient’s form.

Sinimulan niyang mag-fill out at nang matapos ay ibinalik niya ang form sa secretary.

Tumayo ang secretary dala ang patient form ni Carlos at pumasok sa check-up room kung nasaan ang doktora. Hindi naman nagtagal at lumabas din agad ito.

“Puwede ka nang pumasok, Sir,” sabi nito kay Carlos.

“Thank you,” sagot niya at saka pumasok sa silid kung saan lumabas ang secretary.

“Good morning, Doc,” bati niya sa babaeng naabutan sa loob ng silid. Bata pa ito at napakaganda. Sexy din ito napakalakas ng appeal. Bigla ay parang gusto na niyang umalis at hindi na ituloy ang pagpapa-check-up. Bigla siyang tinamaan ng hiya sa isiping ikukuwento niya sa doktorang ito ang kanyang pinoproblema.

“Good morning! Please have a seat,” sabi ng doktora. Nakita niyang binabasa nito ang patient form na sinagutan niya kanina.

Pagkaupo niya ay muli itong nagsalita, “Kailan pa nagsimula ang problema mo?” Nakatitig siya kay Carlos.

“Ahh… Kasi…” Nakaramdam ng hiya si Carlos. Paanong hindi, eh, titig na titig sa kanya ang napakagandang doktorang nasa harap niya. Mas bagay yata dito ang maging modelo kaysa maging doktor. Naisip pa nga niya kung ilang taon na kaya ito. Parang napakabata naman nito para maging doktor.

“Huwag ka nang mahiya, hindi lang ikaw ang lalaking may ganyang problema. Napakarami ang may ganyang kondisyon. Sanay na ako sa mga ganyang medical condition. Mas matutulungan kita kung sasabihin mo sa akin ang detalye,” seryosong sabi nito.

“Mabilis kasi akong labasan… hindi naman ako dating ganito.” Nahihiya man ay sinabi na rin ni Carlos ang totoong problema. Hindi rin naman niya puwedeng itago kung gusto niyang magamot ang kanyang kondisyon.

“Kailan pa nagsimula ang ganyan? Naaalala mo ba?”

“Last week lang, dalawang beses, then kagabi.”

Tiningnan ng doktora ang hawak niyang patient form. “You’re only twenty-nine.”

“Yes, Doc.”

“Stress ka ba lately? May anxieties sa work or sa personal na buhay?” tanong ng doktora.

“Hindi naman nawawala ang stress sa trabaho. I’ve been working for eight years, sanay na ako sa stress. Ang concern ko lang, kung stress ang cause nito, bakit ngayon lang nangyari?”

“Maraming possible causes ang premature ejaculation. Anxiety, depression, stress, mga emotional factor. Puwede ring caused by unusual hormones, o kaya naman ay infection sa prostate o sa urethra. Posible ring may ibang existing medical condition ka na na-trigger para mabilis kang labasan during actual sex,” paliwanag ng doktora.

May kinuhang isang papel ang doktora sa drawer ng kanyang table at iniabot kay Carlos. “Please fill this out.”

Binasa ni Carlos ang nakasulat sa papel. Premature Ejaculation Diagnostic Tool. Tahimik niyang sinagutan ang mga tanong. Madali lang naman. Select the best answer lang. Hindi nagtagal at ibinigay na niya sa doktora ang papel.

Nakita ni Carlos na tumango-tango ang doktora habang binabasa ang mga sagot niya. Maya-maya’y nagsalita ito, “We’ll conduct some lab tests on you and once the result is here, I can refer you to a urologist if needed. But we’ll try to do something with your condition first before we ask help from a specialist.”

Tumango si Carlos, at saka siya nagsalita. “Magagamot naman ito, ’di ba, Doc?”

“Yes, of course.”

Nakahinga nang maluwag si Carlos. Iyon lang naman ang hinihintay niyang sabihin ng doktora. Na may gamot sa kondisyong pinagdadaanan niya.

“In the meantime, I want you to do the Master and Johnson squeeze technique. Paano ito gawin? Kapag malapit ka nang mag-ejaculate, pisilin mo nang bahagya ’yung area ng frenulum. Ito ang area kung saan nagmi-meet ang glans at ang shaft ng iyong penis. Pisilin mo ito ng ilang segundo o hanggang sa mawala ang sensation ng pag-e-ejaculate,” paliwanag ng doktora habang seryoso namang nakikinig si Carlos.

Nagpatuloy pa ang doktora. “Puwede mo ring subukan ang Seman’s stop and start technique na tinatawag ding edging. Paano ito gagawin? Kapag malapit ka nang mag-ejaculate, itigil mo ang sexual act. Kapag nawala na ulit ang sensation ng pag-e-ejaculate, saka mo ulit gawin ang sexual act. These techniques that I told you need constant practice para masanay ang katawan mo at maging epektibo sa’yo. Puwede mo itong gawin muna sa sarili mo, bago mo gawin with a partner. Tiyaga ang kailangan mo dito dahil hindi ito makukuha nang mabilisan.” Tinandaan nang mabuti ni Carlos ang bawat payo ng doktora.

“Doc, wala bang gamot na puwede kong inumin or anything?”

“Well, puwede ka ring gumamit ng local cream na ipapahid sa penis para mabawasan ang sensation sa ari at maiwasan ang maagang pag-ejaculate. Ipahid mo ang cream thirty minutes before sexual intercourse and during sexual intercourse, dapat ay naka-condom ka para ’di mo maipasa sa partner mo ang gamot. Makakatulong din ang Kegel exercise, psychotherapy and counselling.”

Kumuha ang doktora ng prescription pad at saka nagsulat ng reseta at ibinigay kay Carlos. “Bilhin mo ’yan at gamitin.”

“Sige, Doc.”

Kumuha rin siya ng laboratory request form at gumawa ng request for lab tests at saka iniabot din kay Carlos. “Please bring this to the laboratory sa ground floor. Kailangan natin ang lab tests para masiguro kung may underlying causes ang pre-mature ejaculation mo.”

Tumango si Carlos.

“Kapag nakuha mo na ang resulta, bumalik ka sa akin.”

“Thank you, Dra. Lorenzo!”

“Iyan na lang muna for now. Umpisahan mo na ang mga technique na sinabi ko sa’yo. Makakatulong ’yon sa’yo nang sobra.

“Gagawin ko lahat, Doc, para matapos na itong problema ko.”

Binigyan siya ng doktora ng isang matamis na ngiti. Bigla ay nawala ang hiya ni Carlos lalo pa at may assurance na gagaling naman pala siya.

Nang makalabas na si Carlos ay muling binasa ni Dra. Lorenzo ang patient form nito.

Si Dra. Yehlen Lorenzo ay isang general practitioner. Maliban doon, isa rin siyang sex therapist. Kumuha siya ng kursong Clinical Psychology sa kolehiyo at pagka-graduate ay pumasok naman siya sa medical school para sa BS Medicine course sa University of Santo Tomas. Nagtapos din siya ng Master of Public Health major in Family Planning, with special studies in sex therapy and marriage counselling sa University of Hawaii. Yehlen capped her credentials with a Doctor of Philosophy in Clinical Psychology sa parehong eskuwelahan. Ngayon, sa edad na 32 ay marami na rin ang nakakakilala sa kanya bilang isa sa mga kilalang sex therapist sa bansa. Madalas nga ay naiimbitahan pa siyang mag-guest sa ilang talk shows sa telebisyon. Like what she said, she is used to all kinds of sex-related problems. Marami na rin ang lumapit sa kanya para kumonsulta at nagagawan naman niya ng solusyon ang sex problems ng kanyang mga pasyente. Isang dahilan din iyon kaya mas marami pang mga taong may sex problems ang umaasang makakuha ng kanyang serbisyo.

DAHIL maaga pa naman ay nagpasya si Carlos na pumasok pa rin sa trabaho. Puwede pa naman siyang mag-half day. Ngayon ay medyo nakakahinga na siya nang maluwag. Mahigit isang linggo din siyang nag-isip tungkol sa premature ejaculation na ’yan. Akala niya ay napakamalas naman niya. Maliit na nga ang ari niya, madali pa siyang labasan. Paano na lang ang tinatawag na performance sa kama kung hindi pa nga siya nakakaabante, eh, tapos na agad ang laban? Mabuti na lang talaga at kinapalan na niya ang mukha niya kanina. Gustong-gusto na niyang mag-backout nang makita niya si Dra. Yehlen Lorenzo, na napakabait na… ay napakaganda pa. At mabuti na lang din na hindi niya kinailangang maghubad kanina sa harap ng doktora. Baka kung iyon ang ipinagawa sa kanya, eh, talagang magpapaalam na lang siya para umuwi. Hindi niya talaga magagawang ipakita sa doktorang iyon ang maliit niyang pag-aari, kahit pa ba sinasabi niyang sanay na siya sa ganoon. “Siya sanay, eh, paano naman ako?” tanong ni Carlos sa sarili.

Nang umuwi na sa bahay si Carlos kinagabihan ay naabutan niya si Lerma na naghahanda ng hapunan.

“Nand’yan ka na pala. Kumusta? Natuloy ka bang magpa-check-up kanina?” salubong na tanong ni Lerma.

“Oo, dumaan ako sa clinic bago ako pumasok sa trabaho,” sagot niya habang hinuhubad ang suot na kurbata at pagkatapos ay tinanggal sa pagkakabuones ang suot niyang long-sleeves polo.

“Halika na rito, kumain na tayo,” yaya sa kanya ng babae.

Lumapit sa mesa si Carlos at naupo. Nilagyan ni Lerma ng pagkain ang plato ni Carlos. Naglagay din siya sa plato niya,

“Kumain na tayo,” sabi ni Lerma. “Anong sabi ng doktor ng nagpa-check-up ka?”

“Ayun, pinag-lab tests ako, baka daw may ibang sakit ako na pinagsimulan kung bakit ako mabilis makaraos. At saka binigyan ako ng reseta, cream lang. Bumili na ako. Buti nga at nakadaan ako sa drug store kanina bago umuwi.”

“Huwag kang masyadong mag-iisip,” paalala ni Lerma. “Nabasa ko sa google, sabi minsan daw nakukuha rin ’yan dahil sa stress at anxiety. Kaya makakatulong kung ’di mo lagi iisipin at maging sa trabaho, huwag kang papatalo sa stress.”

“Salamat. Alam ko, malalampasan ko rin ito. Pasensya ka na muna sa akin. Babawi ako sa’yo ’pag okay na ako,” pangako ni Carlos.

“If there’s anything that I can do to help, please let me know. Alam mo naman na nandito lang ako lagi para sa’yo,” seryosong sabi ni Lerma. Parang hinaplos ang puso ni Carlos. Hindi talaga siya nagkamali na minahal niya si Lerma. Mula noon, hanggang ngayon, hindi siya iniwan nito at lagi lang nasa tabi niya para suportahan siya.

Nang gabing iyon ay natulog sila na magkayakap. Hindi muna sila nagtalik. Cuddles and kisses are all they did. Sapat na ang mga iyon para maipadama kung gaano nila kamahal ang isa’t isa. Hindi naman sa lahat ng oras ay sex ang kailangan sa isang relasyon. Malaki rin ang nagagawa ng good communication at moral support lalo na sa mga ganitong pagkakataon kung saan ang isang kapareha ay may pinagdadaanang problema.

Bandang alas-dos ng madaling araw ng nagising ni Carlos. Naiihi siya. Bumangon siya at nagtungo sa banyo.

Pagkatapos niyang umihi ay lalabas na sana siya nang mapansin niyang matigas pa rin ang kanyang pagkalalaki. Biglang may pumasok na ideya sa kanyang isipan. Naalala niya ang payo ng doktora tungkol sa Seman’s stop and start technique. Puwede niya iyong subukang gawin. Ngayon!

Sumandal siya sa pader ng banyo at ibinaba niya nang bahagya ang suot niyang pajama at underwear. Pagkatapos ay marahan niyang hinimas ang kanyang pagkalalaki. Sa simula ay dahan-dahan lang. Kinakabahan siya na baka bigla na lang sumabog ang likido sa kanyang pribadong bahagi kahit kasisimula pa lang niya.

Maya-maya ay nagsimula nang magtaas-baba ang kanyang kamay na humahawak sa kanyang pagkalalaki. Sa kanyang isip ay naroon ang magandang mukha ni Lerma na pinaliliguan siya ng halik. Ang labi nito ay gumapang pababa sa kanyang dibdib at mas bumaba pa papunta sa kanyang tiyan at pusod. Saglit na pinaglaruan ng dila ni Lerma ang kayang pusod na nagdulot sa kanya ng ’di mapantayang kiliti. Nang magsawa sa paglalaro sa pusod ay mas bumaba pa ang labi ni Lerma, patungo sa kanyang galit na galit na pagkalalaki. Malinaw na malinaw sa isip ni Carlos ang ginagawa sa kanya ni Lerma at mas pinaalab nito ang init ng kanyang katawan.

Napapapikit si Carlos kapag nararamdaman niya ang sensasyong dulot ng pagpapaligaya niya sa kanyang sarili. Pero alisto ang kanyang isip sa posibilidad na makaraos siya agad-agad. Tuloy-tuloy lang siya sa kanyang ginagawa. May mga pagkakataong mas hinihigpitan niya ang paghawak sa kanyang alaga. May mga sandali namang maluwag lang ang hawak niya rito.

Ilang saglit lang ang lumipas ay naramdaman ni Carlos na tila umaagos na ang kanyang semilya papalabas ng kanyang ari. Bigla ay nawala sa isip niya si Lerma at rumehistro naman dito ang magandang mukha ni Dra. Yehlen Lorenzo. Naalala niya ang bilin nito. Kailangan niyang huminto ’pag nararamdaman niyang lalabasan na siya. Tapos, sisimulan na lang niya ulit kapag humupa na ang nararamdaman niyang sensasyon.

Mabilis ang naging pagkilos ni Carlos. Itinigil niya ang pagtaas-baba ng kanyang kamay na hawak ang kanyang pagkalalaki. Pero kahit tumigil na siya ay ramdam pa rin niya na parang bubulwak pa rin ang kanyang manly juice.

Mabilis na nagpasya si Carlos. Pinisil niya nang mahigpit ang frenulum area ng kanyang pagkalalaki— ang bahagi kung saan nagtatagpo ang glans at ang shaft ng kanyang penis.

Pero ang likidong kanina pa gustong kumawala ay tuluyan nang lumabas mula sa pagkalalaki ni Carlos. Impit na ungol ang pinakawalan ni Carlos habang umaagos ang bumulwak niyang katas. Wala na siyang nagawa kundi pagmasdan na lamang ang kanyang semilya na nagkalat sa kanyang kamay at ang iba ay umaagos na ngayon sa kanyang hindi kahabaang pag-aari.

Napamura na lamang si Carlos. Ano ba itong katangahang nagawa niya? Pinagsama na nga niya ang Seman’s stop and start technique at ang Master and Johnson squeeze technique, pero hindi pa rin niya napigilan ang mabilis na pagsabog ng bulkan!

“Carlos, matagal ka pa ba d’yan?” narinig niyang sabi ni Lerma na nasa labas lang ng banyo. Kumatok pa ito ng tatlong beses.

“Shit! Nagising na si Lerma…” bulong niya sa sarili. “Saglit lang, lalabas na ako.” Mabilis niyang hinugasan ang kanyang ari, pati na rin ang kamay niyang puno ng sarili niyang katas, at saka mabilis na nag-flush ng toilet bowl.

Huminga muna siya nang malalim, pagkatapos ay patay-malisya siyang lumabas ng banyo. Naabutan niyang naghihintay si Lerma sa labas.

“Iihi ka ba?” tanong niya sa babae. “Pasensya na, sumakit ang tiyan ko, ’di yata ako natunawan…”

CHAPTER 3

CHAPTER 3

NANG bumalik sa kama si Lerma pagkagaling ng banyo ay nakita niyang tulog na muli si Carlos. Nakabaluktot ito at nakatagilid sa pagtulog. Humiga na rin siya at sinubukang makatulog muli.

Ang totoo, hindi na muling dinalaw ng antok si Carlos. Buhay na buhay pa rin ang kanyang dugo. Paano ba siya aantukin ganoong pakiramdam niya ay gusto niya ulit gawin ang pagpapaligayang ginawa niya kani-kanina lang. Sabi nga ni doktora, kailangan niyang maging matiyaga. Kailangang ulit-ulitin niya hanggang masanay ang kanyang katawan sa ginagawa niyang iyon.

Nabuo sa isip ni Carlos na kailangan niyang seryosohin ang pagsunod sa mga technique na sinabi ng doktora sa kanya. Hindi siya nawawalan ng pag-asa. Ang nangyari kanina ay expected nang mangyayari dahil simula pa lang naman iyon. Pasasaan ba’t makukuha rin niya ang tamang teknik. Darating ang araw na mapipigilan na niya ang mabilis na paglabas ng kanyang semilya at ang lahat ay babalik sa normal.

---

Bumuhos ang malakas na ulan bandang hapon kinabukasan. Pauwi na si Carlos noon galing sa trabaho at banayad siyang nagmamaneho habang binabagtas ang kahabaan ng Commonwealth Avenue nang matanaw niya sa isang waiting shed sa bandang unahan si Dra. Yehlen Lorenzo. Abala ang doktora sa kanyang cellphone kaya hindi nito napansin nang pumara sa tapat niya ang kotse ni Carlos.

Ibinaba ni Carlos ang bintana ng kanyang sasakyan at tinawag ang pansin ng babae.

“Dra. Lorenzo!”

Napalingon ang babae at tiningnan kung sino ang tumawag sa kanya. Agad naman niyang nakilala si Carlos. “Oh, hi, Mr. Vasquez,” bati niya. “Hindi rito ang clinic ko,” dagdag biro nito.

Napangiti si Carlos. “Uuwi ka na ba?” tanong niya.

“Oo, coding ang kotse ko kaya kanina pa ako dito nagbu-book ng grab.”

“Hop in! Ihahatid na kita,” alok niya. “Malakas ang ulan, mahihirapan kang makakuha ng masasakyan.”

Nag-alangan ang doktora. “Sa Fairview ako, eh. Baka out of way ka.”

“Hindi bale, basta sumakay ka na at mukhang matagal pa bago huminto ang ulan,” pagpipilit ni Carlos.

Nag-aalangan man ay binuksan na rin ni Yehlen ang pinto ng kotse at sumakay sa passenger seat.

“Salamat, Mr. Vasquez,” sabi ni Yehlen pagkaupo.

Ngumiti lang si Carlos at pinaandar na ang kotse.

Napuno ng katahimikan ang loob ng sasakyan. Ilang sandali pa ay si Yehlen na ang unang nagsalita.

“Sa Fairview ako, doon lang paglampas ng SM. Pasensya na, ha? Alam ko, sa may Don Antonio ka lang umuuwi. Masyado kang mapapalayo sa paghahatid sa akin,” sabi nito.

“No worries, madali naman bumalik after kitang maihatid. Eh, kaysa naman matagalan ka pa kakahintay ng masasakyan,” sagot ni Carlos. “Baka mamaya hinihintay ka na sa inyo.” Naka-focus lang sa daan si Carlos. Kapag ganitong umuulan, asahan na ang biglang pagsikip ng daloy ng trapiko. Usad-pagong na sila at sa malas ay mukhang magtatagal sila sa kalsada.

“Wala namang maghihintay. I am living alone… independently,” sabi ng babae na saglit pa siyang nilingon.

“Ah, all the while I thought you were married. I’m sorry, masyado akong nag-assume,” paumanhin ni Carlos. Nilingon din ni Carlos si Yehlen at nagtama ang kanilang mga mata.

“Mukha na ba akong may-asawa?” tanong ni Yehlen.

“Hindi naman,” mabilis niyang sagot at agad ding nagbawi ng tingin at muling itnuon ang mga mata sa kalsada. “Iniisip ko lang, sa ganda mong ’yan, imposibleng wala kang manliligaw. So, posible na taken ka na.”

Ngumiti si Yehlen. “ Sadly, I’m still single… and available.“

Muling napatingin si Carlos kay Yehlen at ewan ba kung bakit ang tingin niya ay biglang kumindat sa kanya ang doktora.

O baka naman nag-iilusyon lang siya.

Kasi, bakit naman siya kikindatan ni Yehlen?

“Ahh,” Iyon na lang ang nasabi niya at saka tumango-tango.

“Ikaw, hindi ka pa rin married, ’di ba? Nabasa ko sa patient’s form mo.”

“Oo,” sagot ni Carlos. “Pero may live in partner ako, five years na kami.”

“Now, I understand kung bakit ganoon mo kagustong gawan ng aksyon ang kondisyon mo. Kasi if you’re just single na walang partner, ’di mo naman siguro papansinin kung mabilis ka ba o matagal bago marating ang orgasm. May mga pagkakataon din kasi na dala lang ’yan ng sobrang excitement. Kaya isa iyon sa dapat mong kontrolin.”

“I’ll take note of that.” Sinulyapan ni Carlos si Yehlen at nginitian. Kahapon lang ay nahihiya pa siya sa doktorang ito, pero ngayon ay kampante na siyang pag-usapan ang isang bagay na nangyayari sa kanya na ayaw na ayaw niyang malaman ng iba. Kung sabagay, propesyunal naman ang mga doktor at totoong hindi dapat mahiya ang pasyente na sabihin ang totoo niyang kondisyon para mabigyan siya ng doktor ng tamang diagnosis at prescription.

Paglampas nila ng Old Commonwealth ay bumilis na ang takbo ng mga sasakyan bagama’t hindi pa rin humihinto ang ulan. Hindi nagtagal ay nakarating na sila na bahay ni Yehlen.

Bumaba ng kotse ni Yehlen. “Thank you so much, Mr. Vasquez! Kung hindi mo ako pinasakay, baka nandoon pa rin ako sa waiting shed until now.” “No problem, Dra. Lorenzo.”

“Pumasok ka kaya muna… Magkape?” alok nito. “Umuulan pa rin naman, sigurado matetengga ka lang din sa daan.”

Hindi agad nakasagot si Carlos. Hindi niya alan kung ano ang isasagot.

“Masarap akong magtimpla ng kape,” ang nakangiting sabi ni Yehlen. “Kung hindi ka magkakape ngayon, baka ’di na maulit ito… Hindi mo na matitikman ang kape ko.”

“S-sige…” nag-aalangang sagot niya.

“Follow me!” Lumakad si Yehlen at pumasok sa bahay. Kasunod naman niya si Carlos.

“Feel at home. Magbibihis lang ako sandali.”

“Okay…” Naiwan si Carlos sa sala. Iginala niya ang paningin sa loob ng bahay at humanga siya sa interior design nito. Sophisticated and elegant. Napakaayos din ng loob ng bahay. Bagay na bagay na isang doktora ang nakatira rito. Bigla ay naisip ni Carlos na suwerte ang lalaking mapapangasawa ni Yehlen. Napaka-busy lang siguro ng babae sa propesyon nito kaya hanggang ngayon ay nananatili pa rin itong dalaga. Pero si Dra. Yehlen Lorenzo ay totoong isang good catch.

Nang bumalik sa sala si Yehlen ay muntik nang mangatog ang tuhod ni Carlos sa matinding pagkabigla at paghanga. Napakaganda at napakaseksi ni Yehlen sa suot na black nightie. Naramdaman ni Carlos na biglang umigkas ang kanyang pagkalalaki. Maliit man ito ay hindi maitatanggi na normal pa rin ito at marunong kumilala ng babaeng seksi at maganda.

“Doon tayo sa kusina,” yaya ni Yehlen kay Carlos at nauna na itong naglakad papunta roon.

Sumunod naman si Carlos at pinanood si Yehlen habang gumagawa ng brewed coffee. Nang matapos ay ibinigay niya ito kay Carlos.

“Masarap ’yan…” sabi nito pagkaabot ng tasang may kape.

Tinikman ni Carlos ang mainit na kape. “Hmm… tamang-tama ang timpla. I love it!” bulalas pa niya.

“I love it, too…” sagot naman ni Yehlen.

Napahinto si Carlos sa pagsimsim sa kape. Ano raw ’yung sinabi ni Yehlen? Parang iba yata ang narinig niya.

“Ganyang-ganyan din ang gusto kong timpla sa kape. I really love it! Sabi ko na nga ba at magugustuhan mo,” pagmamalaki pa ni Yehlen. “Mabuti na lang at nakumbinse kitang pumasok muna at magkape. Kung nagkataon, hindi mo na talaga matitikman ’yan ever.”

“Nasaan ang parents mo, if I may ask?” tanong ni Carlos. Nag-e-enjoy siyang kausap si Yehlen kahit na nakatayo lang sila doon sa kusina.

“Nasa Hawaii. Nag-migrate na sila roon. My mom works there as a high school teacher while my dad is a bank manager,” pagbibigay-impormasyon ni Yehlen. “Doon din ako nag-masters. From time to time, umuuwi sila rito para bisitahin ako. Pero madalas ko naman silang nakakausap via video call.”

“Ikaw lang ang anak nila? Wala kang kapatid?”

“I have a younger sister, naroon din sa Hawaii with my parents. She is a chemist.”

“Pasensya ka na, ha? Ang dami kong tanong. Feeling close na yata ako sa’yo,” ani Carlos.

“It’s okay, wala naman akong itinatago sa sarili ko o sa pamilya ko,” sabi nito.

Nilagok na ni Carlos ang natitirang laman ng tasa. “Ang sarap talaga ng kape mo. Maraming salamat dito, Dra. Lorenzo.”

Napahagikgik si Yehlen. “You’re so formal. Don’t you like to call me by my first name? Wala naman tayo sa clinic ko para i-address moa ko by my profession. Ayaw mo ba ng first name ko?”

“Hindi naman sa ganoon… Mas nasanay lang siguro ako na tawagin kang Dra. Lorenzo,” sagot ni Carlos.

“Just call me Yehlen… I don’t mind being called by my first name.”

May sasabihin pa sana ulit si Carlos pero nauna nang magsalita si Yehlen, “I insist…”

Napabuntonghininga na lang ang lalaki. “Sige, if that’s what you want… Yehlen.”

“That’s better!”

“Saalamat ulit dito sa kape.” Humakbang si Carlos papuntang lababo.

“Where are you going? Don’t tell me huhugasan mo pa ’yan,” sabi ng doktora. “Give me that.” Inabot ni Yehlen ang kamay ni Carlos na may hawak ng tasa. Nagdikit ang kanilang mga kamay. May tila maliliit na boltahe ng kuryente ang naramdaman ni Carlos na gumapang sa kanyang braso.

May naramdaman din kayang ganoon si Yehlen?

Nagkatitigan silang dalawa. Magkahawak pa rin ang kanilang mga kamay na tanging tasa lang ang nakapagitan.

Napalunok si Carlos. Muli ay naramdaman niyang pumintig ang kanyang pagkalalaki. Gising ito at alam ang nangyayari sa paligid.

Si Yehlen naman ay hindi inaalis ang tingin niya sa lalaking kaharap. Maya-maya pa ay dahan-dahang naglapit ang kanilang mga mukha. Alam nila kung saan ito patungo pero wala sa kanilang dalawa ang nagtangkang pigilan ang isa’t isa.

Sa labas ay malakas pa rin ang ulan. Malakas na malakas at nagbigay ng mas malamig na hangin sa paligid na kailangang supilin ng kahit anong klaseng init.

Bago pa tuluyang maglapat ang mga labi nina Carlos at Yehlen ay isang malakas na kulog ang nagpabalik sa nananaginip nilang diwa.

Parang biglang natauhan si Carlos. Mabilis siyang humulagpos sa pagkakahawak kay Yehlen.

“I’m sorry. Hindi ko dapat ginawa ito. I’m such a fool, please forgive me,” sabi ng lalaki.

“You don’t have to be sorry…”

“Uuwi na ako. Maraming salamat for your kindness.” Naglakad na si Carlos papunta sa pinto. Nakasunod naman sa kanya si Yehlen.

“Mag-iingat ka sa pagmamaneho,” kaswal na sabi ni Yehlen na para bang wala namang kakaibang nangyari sa kanilang dalawa ilang minuto pa lang ang nakalilipas.

Bago lumabas ay muling nilingon ng lalaki ang doktora. “Thanks!”

MATAGAL nang nakaalis si Carlos at nakahiga na sa kama si Yehlen pero hindi pa rin siya dalawin ng antok. Paano siya aantukin kung ang isip niya ay nakatuon kay Carlos? Iniisip niya, ano kaya ang nangyari kung hindi kumulog nang malakas kanina? Saan kaya sila nakarating ni Carlos kung hindi nakialam ang panahon? Pagkaalis ni Carlos kanina ay agad siyang nag-shower. Pinilit niyang alisin ng malamig na tubig ang init na nagmumula sa kanyang katawan. Tila siya nahimasmasan pagkatapos niyang mag-shower. Pero ngayong nakahiga na siya ay tila ba bumalik ang naunsyaming init.

Bumangon si Yehlen at nalantad ang hubo’t hubad niyang katawan. Ganoon siya talaga kung matulog, walang anumang saplot.

Naglakad siya at pumunta sa personal ref na nasa loob mismo ng kanyang kuwarto. Binuksan niya iyon at ang ilaw na nagmumula sa loob ng ref ay nagbigay ng mas malinaw na imahe sa hubog ng kanyang katawan. Kumuha siya ng malamig na tubig at nagsalin sa basong nakapatong sa ibabaw ng ref. Ang isang basong malamig na tubig ay hindi sapat para matupok ang nararamdaman niyang init ng katawan.

Bumalik na lang siyang muli sa kama at humiga. Hindi na niya inabala ang kanyang sarili na takpan ang kanyang kahubaran. Bakit ba? Wala naman siyang kasama sa bahay na iyon. Siniguro rin niyang naka-lock ang mga pinto at binatan kaya walang makakakita sa kanya kahit na ba magpalakad-lakad siyang hubad sa buong kabahayan.

Mula nang makita ni si Carlos noong unang beses itong nagpunta sa clinic niya ay hindi na nawala sa isip niya ang lalaking ito. Bakit ba hindi? Napakalaki ng pagkakahawig ng itsura ni Carlos sa lalaking una niyang minahal. Parang hinulma si Carlos sa ex-boyfriend niyang si Antonio Salva. Nasa medical school siya nang maging boyfriend niya si Antonio at akala niya ay ito na ang makakatuluyan niya dahil mahal na mahal niya ito, idagdag pang pareho silang kumukuha ng kursong medisina. Kung hindi nga lang sila naging sobrang busy sa kanilang pag-aaral, hindi sana sila humantong sa kasunduang mag-focus muna sila sa pag-aaral at saka nila babalikan ang kanilang relasyon kapag graduate na sila. Pero hindi na nila nabalikan pa ang dapat balikan. Nagkaroon na sila ng kanya-kanyang buhay after medical school. Sa ngayon ay wala na siyang balita kung nasaan na si Antonio. Ang huling balitang nasagap niya ay nagpunta na ito sa US for additional schooling para makapag-practice ito doon bilang doktor. After that, hindi na niya alam kung ano ang nangyari sa dating kasintahan. Pero aaminin niyang talagang nami-miss pa rin niya si Antonio.

Kaya nga nang makita niya si Carlos sa clinic ay nanumbalik lahat ng magagandang alaala nila ng kanyang ex-boyfriend. At kahit nga ilang taon na rin ang lumipas ay hindi pa rin siya nagkaroon ng iba pang nobyo. Umaasa ba siya na isang araw ay pagtatagpuin muli ang landas nila ni Antonio at magkakaroon ng karugtong ang kanilang kahapon? Hindi niya alam. Pero ang pagdating ni Carlos ay iba ang naging epekto sa kanya. Para bang may sinindihan itong mitsa sa pagkababae niya na nagdulot sa kanya ng isanglibo’t isang init na puwede niyang pag-apuyin anumang oras. At handa siyang magpatupok sa apoy na iyon.

Si Carlos naman ay tila hindi rin mapakali. Hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nangyari kanina sa bahay ni Yehlen.

Totoo ba ’yon? Muntik na silang maghalikan ng kanyang doktora?

Pagkatapos ng halikan, anong kasunod? Hindi niya maisip ang maaaring mangyari kung natuloy silang maghalikan. Lalaki siya at hindi niya maipapangako na hindi siya matatangay ng tukso. Pero paano kung mapunta sila sa mas higit pa roon? Makikita ni Yehlen ang maliit niyang pagkalalaki at baka kutyain siya nito. Sex therapist pa naman si Yehlen. Sigurado, sanay na itong makakita ng ari ng lalaki. Iba’t ibang hugis. Iba’t ibang sukat. At ang sukat niya ang pinakamaliit!

Bumaling ang ulo ni Carlos sa kanan. Tulog na tulog na si Lerma. Napakainosente ng mukha nito na naaninaw niya mula sa liwanag ng lamp shade na nakapatong sa bedside table. Wala itong kamalay-malay sa muntik nang mangyari sa pagitan nila ni Yehlen. Mabuti na lang talaga at hindi natuloy ang hindi dapat nangyari kanina. Ayaw niyang makagawa ng kasalanan kay Lerma. Alam niya sa sarili niyang mahal na mahal niya ito dahil ito ang nag-iisang taong kilala niya na alam niyang tangggap siya anuman ang kakulangan niya.

Bahagyang kumilos si Carlos para maabot ang ulo ni Lerma. Marahan niyang hinalikan ito sa noo.

Kumilos ang babae at nagmulat ng mga mata. Nakita niyang nakadukwang pa si Carlos sa kanyang mukha.

“Bakit gising ka pa?” inaantok niyang tanong.

Tipid na ngumiti si Carlos. “I love you…”

Ngumiti rin si Lerma. “I love you, too. Matulog ka na, may pasok ka pa later. Mapupuyat kang masyado.”

“You go back to sleep… matutulog na rin ako,” sagot niya rito.

CHAPTER 4

CHAPTER 4

MAAGANG nagtungo sa ospital si Carlos para kunin ang resulta ng kanyang lab test. Pagkatapos ay dumeretso na siya sa clinic ni Yehlen.

Nagulat pa siya nang pagpasok niya sa loob ng clinic ay si Yehlen mismo ang nabungaran niya.

“Good morning!” bati niya sa doktora. Pinilit niyang kalimutan muna ang nangyari kagabi lang. Kaswal siyang nakipag-usap dito. “Nakuha ko na ang result ng lab tests.”

“Good morning!” ganting bati ni Yehlen. “Wala ang secretary ko, may emergency daw sa kanila. Try daw niya if makakapasok pa rin siya today. Please sit down.”

Umupo si Carlos at iniabot kay Yehlen ang envelope na naglalaman ng resulta ng lab tests.

Binuksan ni Yehlen ang envelope at binasa ang resulta ng lab test.

Nakita ni Carlos na napangiti ito.

“Wala naman palang problema. Wala kang underlying conditions na puwedeng maging cause ng premature ejaculation. That’s a good sign. At least, alam na natin na ang nangyayari sa’yo could be something na Madali nating masosolusyunan,” sabi ni Yehlen.

Nakahinga nang maluwag si Carlos. Umaasa siya na sa lalong madaling panahon ay babalik din sa dati ang dating performance ng kanyang pagkalalaki.

“Maraming salamat…” tipid na sabi ni Carlos.

“Ginawa mo na ba ang mga ipinayo ko sa’yo?” tanong ni Yehlen. “Iyon ang makakatulong para matapos na ang problema mo. Sabi ko nga, kailangan lang magtiyaga, pero makikita mo at darating ang araw na kaya mo na ulit tumagal sa pakikipag-sex.”

“Actually, sinubukan ko na… pero pumalpak ako. Hindi ko pa rin napigilan ang pagsabog. Ewan ko ba, ramdam ko malayo pa naman pero noong huminto ako para mawala ang sensation, biglang sumabog din. Sinubukan ko pa ngang pisilin ang frenulum gaya ng sabi mo, pero wala, eh. Hindi ko pa rin napigilan,” pagtatapat niya.

“Well, expected naman na ganoon pa rin ang magyayari. First time mo pa lang naman ginawa. Kaya nga sabi ko, mas mabuting subukan mo muna sa iyong sarili, at saka na sa may partner. Mas okay na maihanda mo muna ang sarili mo at kung nakakaya mo nang patagalin ang pakikipagtalik, saka mo subukan sa partner mo. Para ma-enjoy n’yo pareho at wala ka na ring takot na baka pumutok agad.”

“Nakakahiya ang nangyari sa akin. Para akong batang sumusubok pa lang maglaro sa sarili,”

“I can demonstrate to you the proper way to do it,” biglang sabi ni Yehlen na magpamulagat sa mata ni Carlos.

“Naku, ’wag na,” mariin niyang tanggi. Ako na lang ang bahala…“

“Akala ko ba gusto mong gumaling? Gumaling kaagad.”

“Pero…”

“What we will do is still part of your medical consultation with me. Huwag mong lagyan ng malisya para hindi ka maasiwa. Sabi ko nga sa’yo, sanay na akong makakita ng ari ng lalaki,” pangunhumbinsi ni Yehlen sa kanya.

“Hindi naman iyon ang inaalala ko…”

Napakunot-noo si Yehlen. “Eh, ano pala?”

“Nahihiya akong maghubad at makita mo ang ari ko kasi…”

Naghihintay si Yehlen sa sasabihin ni Carlos.

“Kasi, hindi naman malaki ang ari ko. Nakakahiyang ipakita sa iba. Hindi proportion sa height at built ko.”

“Hindi naman ibig sabihin na matangkad ang lalaki, eh, dapat malaki rin ang ari. May iba’t ibang factor kung bakit ganito at ganyan ang sukat ng ari ng isang lalaki. But we will not dwell into that kasi you know what? Hindi naman ganoon kaimportante ang size ng penis. Personally, it doesn’t pose a problem to me. At saka, hindi mo naitatanong, I prefer small dicks over those huge cocks. I find small tools cute and cuddly. Kaya wala kang dapat itago o ikahiya sa akin. Love na love ko ang lalaking may very cute na putotoy.” Isang pilyang ngiti ang pinakawalan ni Yehlen. “I know very well how to handle your case,” dagdag pa nito.

Parang biglang uminit naman ang pakiramdam ni Carlos dahil sa sinabi ng doktora kahit na ba ang lamig naman sa loob ng clinic dahil sa lakas ng hanging nagmumula sa airconditioning unit.

“Would you give me the opportunity to see one attractive and warm sausage today?” deretsahang tanong ni Yehlen na namumungay pa ang mga mata habang nagsasalita.

Hindi makasagot si Carlos kaya napalunok na lang siya. Ano ba ang sinasabi ng doktorang ito? Seryoso ba siya? Bakit pakiramdam niya ay inaakit na siya ni Dra. Yehlen Lorenzo?

Tumayo si Yehlen. “Sumunod ka sa akin.” Lumakad ito at pumasok sa check-up room.

Hindi alam ni Carlos kung susunod ba siya. Kapag ginawa niya, wala nang atrasan ito. At hindi niya masisiguro kung ano pa ang puwedeng mangyari. Ang totoo, kanina pa nagngangalit ang kanyang pribadong bahagi. Ang mga salita pa lang ni Yehlen ay sapat na para mag-react ang kanyang pagkalalaki.

“I’m waiting, Carlos,” dinig niyang sabi ni Yehlen. Ang boses nito ay nagdulot ng kakaibang kilig sa kanya.

“T-teka…”

“Bilisan mo, baka dumating na ang secretary ko.”

Napanganga si Carlos. Naalala niyang puwede nga palang dumating ang secretary ni Yehlen anumang oras. At hindi lang ang secretary ang posibleng dumating, pati na rin ang ibang mga pasyenteng may appointment din kay Yehlen ngayong araw.

Tumayo siya at nag-aatubiling pumasok sa check-up room. Naabutan niya si Yehlen na naghihintay sa kanya at tila ba handang-handa na sa kanyang gagawin.

Itinuro ni Yehlen ang examination bed. “Take your clothes off. Right now. At humiga ka d’yan.”

Nag-aalangan pa rin si Carlos kung susundin ba niya ang doktora o hindi. She is manipulating him and he would like to be manipulated somehow.

“Gusto mong gumaling,’di ba?” tanong ni Yehlen.

Sinimulang maghubad ni Carlos. Inuna niya ang suot niyang long-sleeves polo, tapos ay isinunod ng suot niyang sapatos at saka pantalon. Nakatingin lang sa kanya si Yehlen habang ginagawa niya iyon.

“Iyong boxer briefs mo pa,” sabi ng doktora nang makita niyang humintong muli si Carlos. Lihim siyang humanga sa magandang katawan ng lalaki. Ngayon, pilit na itinatago niya ang pagkasabik na makita ang buong kahubaran nito.

Tumalikod si Carlos kay Yehlen at saka hinubad ang kanyang black boxer briefs. At saka siya humiga sa examination bed. Mabuti na lang at nahimasmasan na ang kanyang pagkalalaki. Mas nakakahiya kay Yehlen kung makikita nitong hindi pa sila nagsisimula ay matikas na agad ang kanyang sundalo.

Pumikit siya at pinilit ang sarili na ’wag dumilat. Naghihintay lang siya sa sunod na ipagagawa ni Yehlen.

“Gagawin natin ang Seman’s stop and start technique,” narinig niyang sabi ni Yehlen. “Kailangang gawin ito para masanay ang sistema mo. Are you ready?”

“Yes,” mahinang sagot ni Carlos. Kinakabahan ba siya? O nae-excite?

Nakaka-excite naman kasi talaga kung iyong doktora mo pa ang gagawa sa’yo ng Seman’s stop and start technique.

At nakakakaba rin dahil ito ay isang karanasang hindi naman normal na nangyayari sa isang doktor at pasyente. O baka naman nangyayari, hindi lang niya alam?

Pakiramdam ni Carlos ay nagtayuan ang kanyang balahibo sa buong katawan nang dumampi ang palad ni Yehlen sa bahagi ng kanyang hita na halos malapit na sa kanyang singit. Mas lalo pa siyang pumikit. Alam niyang ngayon ay nakita na ni Yehlen nang malapitan ang kanyang alaga.

“This is so cute… I’m sure this will be cuter when erected,” sabi ni Yehlen.

Hinawakan ni Yehlen nang banayad ang pagkalalaki ni Carlos. She started teasing it so he would have a boner.

Nagsimulang kumilos ang mga kamay ni Yehlen at dahan-dahan itong nagtaas-baba sa pribadong bahagi ni Carlos.

Napasinghap sa hangin si Carlos. Tila ba nagdedeliryo na siya sa sarap na dulot ng ginagawa sa kanya ni Yehlen.

“Tell me ’pag malapit ka na, para hihinto muna tayo. You need to get used to doing that para hindi dumidiretso ang paglabas ng liquid mo kahit ayaw mo pang labasan,” paalala ng doktora. Napansin niya na nakapikit pa rin ang lalaki. “Bakit ba nakapikit ka? Hanggang ngayon ba ay nahihiya ka pa rin? Keep your eyes open. Look at me.”

Nagmulat ng mga mata si Carlos at saka halos paungol na nagsabing, “Malapit na ako…”

Sa narinig ay mabilis na itinigil ni Yehlen ang kanyang ginagawang paglalaro sa pagkalalaki ni Carlos. Hawak pa rin niya ang ari nito… madiin. At pagkalipas ng ilang sandali ay dahan-dahan niya itong binitiwan.

Unti-unting humupa ang sensasyong nadarama ni Carlos. Patuloy pa rin niyang hinahabol ang kanyang paghinga. Nang sa wakas ay tuluyan nang bumalik sa normal ang lahat, muling hinawakan ni Yehlen ang nagpahingang alaga ng lalaki at saka sinimulang laruin ulit ito.

“We did it on the first try. Let’s do it again,” sabi ni Yehlen.

Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan ni Carlos.

Umandar naman ang pagiging pilya ni Yehlen. Instead of focusing solely on Carlos’ private parts, her left hand reached his chest and brushed against his nipples. Carlos savored the pleasure he was feeling. He felt as if there was an electric current flowing through his muscles again. He could almost stretch his leg from the overwhelming sensation of what Yehlen was doing to his body and manhood. He wanted to scream out loud but only accented moans came out of his mouth.

Yehlen let go of Carlos’ nipples and continued playing with his penis using her right hand. The man’s head was almost spinning and he didn’t seem to know where to look. The excessive and immense pleasure his doctor was giving him was sure to bring him to the highest peak of desire.

“No one’s ever touched me like this, fuck,” Carlos moaned in deep sensation.

Mas pinagbuti pa ni Yehlen ang kanyang ginagawa. Ayaw man niyang aminin at tinatablan na rin siya sa ginagawang paglalaro sa pribadong bahagi ni Carlos. She is more than convinced that his cock is really delightful to see. Hindi man ito ang sukat na gustong-gustong makuha ng mga lalaki, hindi naman maitatanggi na napakaganda nitong pagmasdan. Its head looks like a newly sprouted mushroom and the girth of its shaft is just the right size and shape to match the pinkish head.

“I’m coming…” Muli ay may kasabay na pag-ungol sa boses ni Carlos.

Alerto naman si Yehlen. Tumigil siyang muli sa pagtaas-baba ng kanyang kamay sa pagkalalaki ni Carlos at hinintay niyang humupa muli ang nararamdaman nitong sensasyon.

She noticed that Carlos seemed unable to stop the flow of his manly juice. Patuloy pa rin ito sa pag-ungol.

“Pigilin mo, Carlos. Divert your mind into other things. Don’t think that someone is playing with your dick,” paalala ni Yehlen.

Mariing pumikit si Carlos na tila halos magusot na ang mukha sa pagkakapikit. Hanggang sa maya-maya lang ay bumalik na sa normal ang itsura nito at nagmulat na rin ng kanyang mga mata.

“You did it for the second time. “Di ba kaya mo namang pigilin?” natutuwang sabi ni Yehlen.

Napangiti na rin si Carlos. “Thank you,” tanging nasabi niya.

“Wait! Hindi pa tayo tapos. Dapat ilang beses mong gagawin ’yan, but for now, tama na muna ang two times. Let’s do the Master and Johnson squeeze technique.”

Napaawang ang labi ni Carlos.

“Ready ka na ba?” tanong ng doktora. “Wala nang hiya-hiya. Our goal is to cure your premature ejaculation.”

Bahagyang iniangat ni Carlos ang kanyang ulo para masilip niya ang kanyang pagkalalaki. Nakita niyang malambot na ito at parang naghihintay lang ng mapagpalang mga kamay na muling bubuhay at magpapatigas dito.

Naghihintay na si Carlos na hahawakan ni Yehlen ang kanyang ari. Pero nanatiling hhindi kumikilos ang doktora at nakamasid lang sa pagkalalaki niyang nasa flaccid state.

Tiningnan ni Carlos si Yehlen, waring sinasabing gawin na niya ang dapat gawin.

“Do it,” tipid na sabi ng doktora.

“Ha?” Napamaang si Carlos.

“I said, do it. Ano pa ang hinihintay mo? Play with yourself…”

Habang nakatingin kay Yehlen ay gumalaw ang kanang kamay ni Carlos at hinawakan ang kanyang pagkalalaki.

“Now, move your hand in an up and down stroke…” utos ni Yehlen.

Parang robot na sumunod lang si Carlos.

“Touch your balls… feel it. It will add sensation to what you are doing,” muling utos ng doktora na seryosong pinanonood ang paglalaro ni Carlos ng sarili.

Itinuloy-tuloy lang ni Carlos ang kanyang ginagawa. Hindi na niya alintana kung nasa harapan niya si Yehlen. Muli na namang nilukob ng espiritu ng pagnanasa ang kanyang katauhan. Unti-unti na naman siyang nababaliw sa ligaya at sarap na kanyang nararamdaman dulot ng paglalaro niya sa kanyang sarili.

Nang dumalas na at naging sunod-sunod ang paghinga ni Carlos na sinabayan pa ng mahahabang pag-ungol ay humanda na si Yehlen. Alam niya, malapit nang sumabog ang lalaki.

At hindi nga siya nagkamali.

“Yehlen, malapit na ako…” ungol ni Carlos.

Mabilis na hinawakan ni Yehlen ang pagkalalaki ni Carlos. She then squeezes his penis just below the glands for about three or four seconds. Yehlen does this until Carlos loses his urge to ejaculate. Habang ginagawa niya iyon ay nakatitig siya sa mukha ni Carlos. Ang nakikita niyang mukhang nasa kanyang harapan ay ang mukha ng dati niyang nobyo na si Antonio.

“See? You can prevent the premature release of your juice. It’s really up to you how you control yourself,” sabi ni Yehlen na parang walang anumang nangyari. “Do those two techniques often and when you get used to it… or your system gets used to it, you will not have problems with premature ejaculation anymore,” she concluded.

Nanatiling nakahiga pa rin sa examination bed si Carlos. Parang ayaw pa niyang gumalaw. Baka may ipapagawa pa sa kanya si Yehlen. O baka may gagawin pa ito sa kanya.

Lihim siyang umasa na sana nga ay mayroon pa.

“I know na nabitin ka. Kung gusto mong ituloy ’yan, do’n na lang sa bahay n’yo. Pero ’wag mo agad ilalabas. Gawin mo pa rin muna ’yung techniques na itinuro ko sa’yo,” payo ng doktora sa kanya.

Nakaramdam ng pagod si Carlos kaya minabuti niyang huwag nang pumasok sa trabaho. Nagpasya na lang siyang umuwi at doon niya itutuloy ang karugtong ng ginawa sa kanya ni Yehlen. Tamang-tama, nasa trabaho pa si Lerma. Walang istorbo sa gagawin niya. Puwede niyang sundin ang payo ni Yehlen na gawin niya nang paulit-ulit ang proseso nang mag-isa at saka niya gagawin nang may partner kapag nasanay na ang katawan niya sa ganoong sistema.

Pagdating sa bahay ay nagpahinga lang sandali si Carlos pagkatapos ay muli niyang sinubukang gawin ang dalawang techniques na makakatulong sa problema niya sa premature ejaculation. Lahat ay susubukan siyang gawin, masiguro lamang na makakatagal siyang muli sa labanan sa kama. Hindi siya makakapayag na maliit na nga ang pagkalalaki niya ay mabilis pa siyang matapos sa pakikipagtalik. Para kay Carlos ay sobrang insulto na iyon sa kanya bilang lalaki.

Hanggang sa sumapit ang gabi ay halos hindi pa rin makapaniwala si Carlos sa nangyari sa kanya ngayong araw. Sino ba ang mag-aakalang personal na gagawin sa kanya ng kanyang doktor ang technique kung paano puwedeng gamutin ang kanyang premature ejaculation. Oo nga at nakakahiya sa umpisa, pero nang magtagal ay nawawala na ang lahat ng inhibisyon niya sa katawan at napapalitan na ng sarap na dulot ng makamundong pagnanasa.

Sa araw na ito, hindi akalain ni Carlos na makikilala niya ang ikalawang babae na tanggap ang maliit na sukat ng kanyang pagkalalaki at hindi siya ginawang katatawanan. At lubos niyang ipinagpapasalamat iyon… kay Yehlen. Ang napakaganda at napakaseksing doktora niya na tila ba nagpapahiwatig na gusto siya.

O baka naman akala lang niya na gusto siya?

CHAPTER 5

CHAPTER 5

NAGULAT pa si Lerma nang maabutan na niya sa bahay si Carlos.

“Maaga ka yatang umuwi,” bati niya rito.

“Sumakit kasi ang ulo ko, nag-undertime na lang ako.”

“Bakit? Anong nangyari?” nag-aalalang tanong ng babae.

“Baka sa sobrang init lang ng araw,” palusot pa ni Carlos. “Nagluto na ako ng hapunan,” pag-iiba niya sa usapan. “Kumain ka na d’yan. Mamaya na lang ako kakain, busog pa ako.”

“Sige, maliligo lang ako bago kumain,” sabi ni Lerma at saka dumiretso na sa kanilang silid.

Habang naliligo si Lerma ay nakahiga naman sa kama si Carlos. Nakakaramdam na siya ng antok. Parang gusto na niyang matulog. Masyado siyang napagod ngayong araw. Naubos yata ang lakas niya gayong wala naman siyang masyadong ginawa maliban sa pagtitiyaga niyang gawin ang alam niyang puwedeng makagaling sa pinoproblema niyang premature ejaculation.

Hindi na nga niya nakayanan ang antok. Nakatulog na si Carlos at hindi na niya namalayan ang oras.

Bahagya lang siyang naalimpungatan nang maramdaman niyang may yumakap sa kanya. Alam niyang si Lerma iyon. Sino pa ba?

Pinabayaan niyang nakayakap sa kanya ang babae. Pero ilang sandali pa ay naramdaman niyang gumagapang ang kamay nito sa kanyang dibdib.

Maya-maya pa ay narinig niya ang mahinang boses ni Lerma.

“Gising ka pa ba?”

Hindi siya sumagot. Gusto niyang isipin nito na mahimbing na ang kanyang tulog.

Akala niya ay hihinto na ang babae at matutulog na lang, pero biglang gumapang ulit ang kamay nito pababa papunta sa kanyang pagkalalaki.

Napaigtad si Carlos at mabilis na inalis ang kamay ni Lerma.

Kunwari’y naalimpungatan siya. Sinaway niya ito. “Ano ba? Matulog ka na. Pagod ako.”

“Parang sandali lang naman, ’di pa ako mapagbigyan,” pagmamakatol ng babae.

“Eh, pagod nga ako. Gusto ko nang magpahinga,” sabi niya. “Matulog ka na rin.”

“Saan ka napagod? Eh, ’di ba ang aga mo ngang umuwi?” Ayaw magpatalo ni Lerma.

“Basta, pagod ako. Ayoko ngayon,” muling pagtanggi ni Carlos.

“Eh, gusto ko nga,” deklara ni Lerma.

Mabilis pa ring kumontra si Carlos. “Anong ngang magagawa ko? Pagod nga ako. Sa ibang araw na lang.”

“Ngayon ko nga gusto,” pagpipilit pa rin niya. Baka sakaling pumayag na rin ang lalaki.

“Ang kulit naman. Bahala ka nga d’yan!” Tinalikuran niya ito at saka siya nagtalukbong ng kumot.

Kinabukasan ay mainit ang ulo ni Lerma sa opisina. Wala siya sa mood na magtrabaho. Ang gusto niyang mangyari kagabi na hindi naman nangyari ang sanhi ng pagkabugnutin niya ngayon. Napansin ito ng kasamahan niyang si Claire, ang pinakamalapit sa kanya sa lahat ng mga katrabaho niya.

“Bakit mukhang Biyernes Santo ka?” tanong ni Claire nang lumapit ito sa table niya.

“Wala, bad trip lang ako sa bahay,” sagot ni Lerma.

“Bakit naman? Nag-away ba kayo ni Carlos?” pag-uusisa nito.

“Nag-undertime kasi sa trabaho kahapon. Tapos, tinulugan ako. Sinubukan kong gisingin, aba, tinalikuran ako. Pagod daw siya. Kainis!”

“Pagpasensyahan mo na. Baka naman kasi pagod talaga. Ang mga lalaki pa ba ang tatanggi sa sex? Give him the benefit of the doubt,” payo ni Claire.

“Baka kamo may ibang babae na siya,” bulalas ni Lerma.

“OA?” Pabirong tumaas ang kilay ni Claire at saka sinabayan ng tawa.

“Ewan ko. Hindi naman kasi siya dati ganoon. Hindi naman siya dati tumatanggi.”

“Well, tanggapin mo na lang ang rason niya na pagod siya. Wala kang magagawa doon. Maliban na lang kung gusto mong ikaw ang magtrabaho at hayaan lang siyang nakatihaya sa kama.”

Napaisip si Lerma sa sinabi ni Claire.

Kinagabihan ay sinubukan niya ulit na maglambing kay Carlos. Pagkahiga pa lang nila ay agad niyang niyakap ang lalaki at hinalikan sa batok.

“Saka na lang ’yan. Magpahinga na tayo…” sabi nito sa kanya.

“Bakit na naman? Don’t tell me na pagod ka ulit.” Kaagad na nasira ang mood niya.

“Yeah, pagod nga ako. I really need to sleep. Next time na lang,” diin ni Carlos.

Walang balak magpatalo si Lerma.

“Kung pagod ka, let me do the works,” sabi niya. “Humiga ka lang d’yan at ako na ang bahala sa’yo.” Isang pilyang ngiti ang pinakawalan ni Lerma. For the first time, ilalabas niya ang pagiging wild niya sa kama. Never pa niyang nagawa ito. Nakilala siya ni Carlos bilang isang mahiyaing babae. Kimi. Pero lahat naman ng tao ay may itinatagong landi. Handa na siyang ilabas ngayong gabi ang landi niya.

Napatingin sa kanya si Carlos dahil sa sinabi niya.

“Are you serious?” nagtatakang tanong niya. “Anong nangyayari sa’yo?”

“Basta, humiga ka lang. Matulog ka kung gusto mo, basta itutuloy ko ito.” Mabilis na bumangon si Lerma at kumubabaw kay Carlos.

“Tumigil ka nga! Umalis ka d’yan.”

Pero hindi natinag si Lerma. Sinimulan niyang paliguan ng halik si Carlos.

Sa pisngi.

Sa leeg.

Itinaas pa niya ang suot nitong sando para mahalikan din niya ito sa dibdib.

“Ano ba? Stop it! Nasisiraan ka na ba ng ulo?” Napataas ang boses ni Carlos.

Parang napahiya si Lerma sa sinabi ng lalaki. Walang imik siyang umalis mula sa pagkakapatong kay Carlos at humiga nang nakatalikod dito.

Hindi naman siya pinansin ni Carlos. Hindi man lang nito naisip na humingi ng paumanhin sa nasabi nitong hindi maganda kay Lerma.

Ang simpleng pagkakatampuhang iyon ay tila naging cold war sa pagitan nina Carlos at Lerma na tumagal pa ng ilang araw dahil walang gustong sumuko sa kanilang dalawa. Nag-uusap lang sila kung importante ang pag-uusapan, pero kung hindi ay parang ’di nila nakikita ang isa’t isa kahit pa ba magkatabi silang natutulog sa iisang kama. Tila ba nawala ang dating sweetness sa pagitan nilang dalawa. Hindi na inulit pa ni Lerma na magpakita ng interes na gusto niyang makipagtalik kay Carlos. Sa isip niya, kung gusto ni Carlos ay kusa itong magsasabi. Kung ayaw niya, e, ’di ’wag. Hindi na niya ipipilit sa lalaking ito ang sarili niya.

Si Carlos naman ay madalas bumabangon sa madaling araw para gawin ang techniques na itinuro sa kanya ni Yehlen. And as the days passed, he was able to hold back and prolong the release of his semen.

Masayang-masaya si Carlos sa nakikita niyang improvement sa kanyang sarili. At mas naging masaya pa siya nang isang araw ng Miyerkules ay may matanggap siyang text message mula sa isang ’di pamilyar na mobile number. Iba ang naramdaman niyang tuwa namang malaman kung sino ang nag-text sa kanya.

“Yehlen?” tanong niya nang tawagan niya ang numero nang taong nagpadala sa kanya ng text message. “Ikaw nga?”

“Yes, it’s me. Naistorbo ba kita?” tanong nito.

“Hindi naman. Long time no hear, ah. What can I do for you?”

“I just want to check if you’re already okay,” sabi nito. Pasyente kita. So, gusto ko lang malaman if I was able to help you with your problem.“

“Medyo okay na, salamat…”

“That’s good to know. By the way, can you drop by the house ko on Saturday? Birthday ko, gusto sana kitang i-invite.”

“Ah, Saturday? What time kaya?” tanong ni Carlos.

“You can go there around 4 or 5. Puwede ka ba?”

“Sure, sige. Darating ako,” sigurado niyang sagot.

“Thank you. Aasahan kita, Carlos,” masayang sabi ni Yehlen. Sa kabilang linya ay ramdam din ni Carlos ang kasiyahan sa tinig ng babae.

Biyernes ng gabi nang may sabihin si Lerma kay Carlos. Nasa kama na sila noon at handa nang matulog.

“May team building kami bukas until Sunday. Sa Batangas.”

“Ba’t ngayon mo lang sinabi? Imposible namang ngayon lang din sinabi sa inyo,” sagot ni Carlos.

“I don’t feel the need to tell you. I am not getting your permission, anyway. Ini-inform lang kita na wala ako dito sa bahay bukas hanggang sa Sunday.” May diin ang bawat salitang binanggit ng babae.

Tinitigan ni Carlos nang masama si Lerma pero hindi na siya nagsalita. Ayaw niyang pagsimulan na naman ng away ang usapan nilang iyon. Naisip niya, mabuti nga at ipinaalam pa sa kanya ni Lerma ang lakad nito, eh, siya nga hindi man lang binanggit sa ka-live-in na may lakad din siya sa Sabado, sa birthday celebration ni Yehlen.

Paggising ni Carlos kinabukasan ay nakaalis na si Lerma. Lumabas siya ng silid at dumiretso sa kusina. Mabuti naman at nagluto pala ito ng almusal bago umalis. Hindi naman kumain si Carlos. Hindi pa siya nakakaramdam ng gutom. Ganoon yata talaga kapag excited ang isang tao.

Ilang oras na lang at pupunta na siya sa bahay ni Yehlen. Ewan, pero excited talaga siyang makita ulit ang kanyang doktora. Kung puwede nga lang niyang hilahin ang oras.

Pero, siyempre, dapat kaswal lang siya doon. Siguradong maraming bisita si Yehlen na mga kaibigan at kamag-anak.

Naalala niyang wala pa nga pala siyang nabibiling regalo para kay Yehlen. Hindi bale, puwede naman niyang ipadala na lang sa clinic nito ang regalo anytime next week.

Nang pumatak ang oras sa alas-tres ng hapon ay halos paliparin ni Carlos ang kanyang kotse para makarating agad sa bahay ni Yehlen. Baka nga dumating siya roon nang wala pang alas-kuwatro ng hapon dahil hindi naman traffic ngayon.

Hindi nga siya nagkamali. Quarter to four pa lang ay nasa tapat na siya ng bahay ng kanyang doktora.

Napansin niyang parang tahimik ang paligid. Wala pa bang mga bisita?

Nag-doorbell siya.

Hindi naman nagtagal at bumukas ang pinto at nakita niya ang masayang mukha at nakangiting mga labi ni Yehlen.

“Come in…” sabi nito.

Walang pag-aalinlangang pumasok sa loob ng bahay si Carlos.

“Nasaan ang mga bisita? tanong niya. “Bakit ako lang ang nandito?”

“Kasi, ikaw lang naman talaga ang bisita ko. Hindi ako nag-invite ng iba.” Hindi nawawala ang ngiti niya.

“Pero birthday mo ba talaga?” paniniguro niya.

“Yes…”

“Napakaespesyal ko naman yata para mapili mong maging only visistor sa espesyal na araw mo.”

“You are… very special!” nang-aakit na sabi nito.

Mabilis na lumapit sa kanya si Yehlen. Niyakap siya nito nang mahigpit at inabot ang kanyang labi at saka siya hinalikan nang mariin.

Matagal ding naghinang ang kanilang mga labi. Si Carlos ay bahagyang nagulat pero hindi sapat iyon para hindi siya lumaban sa kapusuakn ni Yehlen. Ninamnam nila ang labi ng bawat isa. Tinikman nila sarap ng kanilang mga halik. Kapwa sila nag-iinit. Kapwa sila mapusok… at marupok.

Nang sa wakas ay maghiwalay ang kanilang mga labi, at saka nagsalita ang doktora habang nang-aakit ang tingin sa kanya.

“Show me how much you missed me. Make this day my most memorable birthday ever…”

Marahang tumango si Carlos at hindi na nagpakipot pa.

Inumpisahan nila sa sala.

Carlos takes Yehlen in his arms and kisses her again passionately, exploring her body with his hands. His touch is gentle and hungry, and she responds eagerly, feeling his desire for her build inside her.

Si Yehlen naman ay tumatanggap lang sa bawat ginagawa sa kanya ng lalaki. Handa siyang tugunan ang bawat gawin nito sa kanyang katawan. Carlos starts to unbutton her blouse, exposing her cleavage, and she can feel her heart racing as he trails his fingers over her skin. He moves his hands down her body, exploring every inch, and she can feel an electric charge between them. His lips find her neck, kissing and nibbling, and she can feel her desire growing as her body responds to his touch.

Yehlen slowly trailed her fingertips up his arm, sending a shiver of anticipation through Carlos’ body. His heart began to race as she stepped closer and her scent enveloped him. She reached up and delicately traced her finger along his jaw line, her touch also sending sparks of electricity through his veins.

Carlos could feel the warmth radiating off her body, drawing him closer. Tinitigan niya si Yehlen sa mga mata nito and felt his breath catch in his throat. She stepped even closer and their lips gently brushed against each other. Napapasinghap si Carlos sa sarap ng halik na ibinibigay ni Yehlen.

He pulled her close, deepening the kiss. His hands ran down her back and his fingers tangled in her hair. His tongue explored her mouth as his hands roamed her body.

She moaned softly as he pressed her against him, his body hardening against hers.

His eyes filled with desire as he looked down into hers. He leaned down and began to kiss her again on the neck, his lips tracing a path down her body.

She gasped in pleasure as his hands caressed her curves. His mouth found hers again and the kiss became more passionate. She clung to him as his touch sent waves of pleasure through her body.

Hindi nagtagal at binuhat ni Carlos si Yehlen. She wrapped her arms around his neck and he swept her up into his arms, carrying her to the bedroom.

“You look so good with my hands around your neck,” anas ni Yehlen.

Marahan itong inihiga ni Carlos sa kama at saka muling inapuhap ng mga labi niya ang mga labi nito, at ang mundo nilang dalawa ay natunaw nang bumigay sila sa tawag ng kamunduhan.

CHAPTER 6

CHAPTER 6

NANATILING nakahiga sa kama si Yehlen, ang katawan niya ay para bang isang masarap na pagkaing nakahain sa harapan ni Carlos. He stood at the foot of the bed, admiring her beauty. He began to undress, slowly and deliberately, as if he was performing like a macho dancer. He moved closer to her, and she felt his skin against hers, his warmth radiating through her.

Carlos kissed Yehlen’s neck, his hands tracing the curves of her body. She gasped as he entered her, their bodies becoming one. He moved inside her, their breathing becoming faster and more intense. She dug her nails into his back, feeling the pleasure and intensity of the moment.

He slowly moved his lips over her neck and shoulder, his fingers lightly grazing her skin as he moved. His lips were soft and gentle, sending shivers up and down her body. She felt her breathing quicken as his hands moved up her body, exploring every inch of her.

His fingers intertwined with hers as he moved his lips back to hers, kissing her deeply and passionately. His hands moved up to her face, caressing it softly as he kissed her.

She could feel his heart beating against hers and she felt as if she was melting into him. His hands moved down her body, tracing her curves and making her body quiver with pleasure. He slowly removed her blouse which he had unbuttoned earlier, revealing her lacy lingerie beneath.

Carlos pulled her closer to him and she could feel the heat between them growing. He moved his hands over her body, exploring her curves, before finally moving down to her lingerie. His fingers moved delicately against her skin, sending waves of pleasure through her body.

Yehlen felt as if she was being taken away to a place of pure pleasure and ecstasy. He moved his lips back to hers, kissing her deeply as his hands moved beneath her lingerie, exploring her body and sending shivers down her spine. His touch was gentle and passionate, igniting a fire within her.

He moved his hand up her thigh, teasing her as he moved closer to her most sensitive spot. His fingers grazed her, sending her into a frenzy of pleasure that left her gasping for air. He pulled her closer to him, his kisses becoming more passionate with every second.

She felt as if she was in a trance, lost in the pleasure he was creating. He continued to caress her body, his touch driving her wild with pleasure. She could feel her body trembling with anticipation, her heart racing and her breath quickening with every move he made.

He moved his hands up to cup her breasts, sending sparks of electricity through her body. He gently massaged them, bringing her to the brink of pleasure. She felt as if she was going to explode with the intensity of her desire.

Carlos moved down her body, exploring every inch of her with his mouth and hands. She felt as if she was in a dream, and all she wanted was for this moment to last forever. He brought her to the brink of pleasure and then pulled her back, teasing her until she was desperate for more.

She moaned louder as he brought her to the edge, her body trembling with anticipation. Finally, he thrust into her, driving her to the edge of ecstasy. His thrusts were hard and fast, almost driving her to the point of no return.

The room was filled with the sound of their lovemaking, and the air was thick with the scent of their desire.

Maya-maya pa ay biglang napaungol nang malakas si Carlos. Alam ni Yehlen na malapit na nitong maabot ang sukdulan.

Nang maramdaman ni Yehlen na sasabog na si Carlos ay bigla siyang bumangon at bumaba sa kama. Tumakbo siya at nagpaikot-ikot sa loob ng silid. Ang bawat paggalaw niya ay kaakit-akit at puno ng landi. Napatunganga si Carlos. Nawala siya sa konsentrasyon at unti-unting humupa ang nararamdaman niyang sensayon kani-kanina lang. Napako ngayon ang atensyon niya kay Yehlen as she moved gracefully around the room. Her curves and silhouette hypnotized him and he felt himself growing more aroused. She seemed to sense his gaze and started to move towards him. He felt a thrill of anticipation as she came closer to him again, her eyes never leaving his.

Ngayong napigilan na ang pagsabog ni Carlos, handa na silang magsimula ulit sa isang mainit na pagtatalik.

Carlos gently caressed her soft skin, na nagpanginig sa kalamnan ni Yehlen. His lips found hers, their mouths dancing in a passionate embrace. His hands explored her curves again, his touch igniting a spark within her.

The room around them seemed to spin as their desire grew. His lips trailed down her neck, his tongue tracing circles along her sensitive skin. She moaned softly, a response he eagerly welcomed.

Carlos moved closer, his naked body pressing against hers. She could feel his heat as he moved his hands around her waist. He leaned in and kissed her hungrily, his lips exploring her mouth with deep, passionate intensity.

Yehlen’s lips were soft and inviting and he felt his desire rising to new heights. He brought his hands up to her waist, feeling the warmth of her body against his palms. He moved his hands up her back and around to her hips, pulling her closer as their kiss deepened.

His hands moved lower, tracing the curves of her body. She moaned in pleasure, her breathing becoming more labored. He kissed along her neck, taking his time, savoring her sweetness. His fingers lingered along her waist, teasing her with gentle caresses.

She gasped as he moved lower, his hands exploring her body. His fingers found their way between her legs and she shuddered in delight, arching her back in anticipation. His touch was light and gentle, swirling around her pleasure points. She felt her body heat up and her breathing grew faster.

Carlos kissed her deeply as his fingers worked their magic, exploring every inch of her with expert precision. Yehlen felt her body growing more aroused, her desire rising to the fullest. Her breathing grew heavier and her heart raced with anticipation.

He moved his mouth lower, kissing her stomach and then her inner thighs. His hands were like fire, igniting every nerve in her body. She gasped as his tongue found its way to her center, exploring and teasing. His tongue found her most sensitive area, sending her into a frenzy of pleasure.

Her breathing grew more rapid as pleasure built up within her. She totally submitted her body to him, as it trembles with anticipation as they moved together.

Carlos slides inside her, and they move together as one. Yehlen cries out in pleasure as the sensations overwhelm her. He holds her tight, their bodies locked together in perfect harmony.

“Are you holding back? Don’t,” bulong ni Yehlen.

Wala nang pagpipigil pang magaganap. Hindi na kailangan ni Carlos na patagalin pa ang kanilang pagtatalik.

Slowly, they reach the peak of pleasure together, their souls entwined in a passionate embrace. They lay in each other’s arms afterwards, content and fulfilled.

Their lovemaking was a beautiful and intense experience.

“My baby, you did so well.” Yehlen smiled up at him, and he kissed her tenderly, as if sealing a promise. They had shared something special, something that would stay with them forever.

Tuluyan nang natapos ang pagtatampisaw nila sa kamunduhan. Humupa na ang init. Wala pa ring balak na bumangon sino man kina Carlos at Yehlen. Nanatili silang nakahiga sa kama. Bakas ang kaligayahan sa kanilang mga mukha at ’di nila alintana ang nadaramang pagod. Ang hubad nilang mga katawan ay binalutan lang nila ng puting kumot.

Muntik nang masamid si Carlos nang magtanong si Yehlen.

“So, kailan mo hihiwalayan ang ka-live-in mo?”

“Ha? Bakit?” Hindi niya inaasahan ang tanong na iyon.

“Anong bakit? After ng nangyari sa atin, I assume na tayo na. Ano bang plano mo sa akin, gawing third party sa relasyon n’yo?”

Oo nga naman. Alangan namang puro lang sila sex. Ano sila, fuck buddies lang?

Sumagot si Carlos, “Hindi naman sa ganoon, pero…”

“So, kailan nga?” Ramdam ni Carlos na seryoso si Yehlen.

“Ewan ko, hindi ko pa alam. Hindi pa ako handang iwanan siya. Mahal ko si Lerma,” pag-amin ni Carlos.

Lumabi si Yehlen. “Ah, mahal mo siya… at ako, hindi,” may himig ng pangongonsensyang sabi ng doktora.

“Hindi ganoon ’yon. Huwag mo namang gawing komplikado ito.”

“You know what? The moment you had sex with me, everything started to become complicated,” mahinahong paliwanag ng babae. “It’ s you who made it complicated, not me.”

Hindi agad nakasagot si Carlos. Paano pa siyang sasagot, eh, tama naman ang sinabi ni Yehlen. Sapul na sapul siya. Bullseye!

Saglit pa siyang nag-isip at saka nagsalita, “Sige, bigyan mo muna ako ng ilang linggo. Kailangan ko lang ihanda si Lerma na mga mangyayari.”

“Sige, I’ll give you time. Basta, huwag lang masyadong matagal, Carlos. Mabilis akong mainip,” paalala ni Yehlen.

Tumango na lang si Carlos.

“But just in case na hindi mo kaagad magawa, let me know. I can very well handle it, para ’di mo na problemahin. Ano ngang pangalan niya?”

“Lerma… Lerma Domingo.”

CHAPTER 7

CHAPTER 7

INAAPOY ng lagnat si Lerma nang umuwi galing sa trabaho. Wala pa naman siyang nararamdamang kakaiba sa sarili niya noong umaga, kaya pumasok pa rin siya. Bandang tanghali nang magsimula nang sumama ang pakiramdam niya at uminit na rin ang temperature niya. Nagpunta na lang siya sa clinic at humingi ng maiinom na gamot para hindi na tumuloy ang lagnat. Pero bago pa sila mag-uwian, mas sumama na ang pakiramdam niya.

Pagdating niya sa bahay ay wala pa si Carlos. Lagi namang ganoon. Lalo na nitong mga nagdaang araw. Napapadalas ang pag-uwi ni Carlos ng gabi na dati naman ay hindi. Hindi na niya inabala ang sarili na magluto ng hapunan. Naghanda lang siya ng cup noodles at saka naglinis ng katawan at humiga na siya. Pakiramdam niya ay ginaw na ginaw siya kaya in-off niya ang aircon at binalot ang katawan sa kumot.

Hindi na niya namalayan ang oras dahil nakatulog na siya. Hindi rin niya namalayan ang pagdating ni Carlos. Nang magising siya kinaumagahan bandang alas-siyete ay wala na ang lalaki. Nahagip ng mata niya ang laundry basket nila. Naroon ang damit na suot ni Carlos kahapon. At least, umuwi pa rin naman pala siya.

Kaso, hindi man lang yata siya kinumusta. Alam kaya ni Carlos na hanggang ngayon ay nilalagnat siya?

Baka hindi. Parang wala namang pakialam na sa kanya ang lalaking iyon.

Nagpasya siyang huwag nang pumasok sa trabaho sa araw na iyon. Hindi pa niya kayang magtrabaho. Mabigat pa rin ang katawan niya at hindi pa ganoon kayos ang pakiramdam niya. Dinama niya ang kanyang leeg gamit ang kanan niyang palad. Mainit pa rin talaga siya. Nagpasya siyang humilata na lang muna sa kama.

Bandang alas-otso ng umaga nang maisipan niyang bumangon upang kumain at uminom ng gamot. Pagtingin niya sa bintana ay nakuha ang kanyang atensyon ng isang lalaki na kanilang kapitbahay na lumalangoy sa pool. May nakatira na pala sa bakanteng bahay sa tabi nila. Kung hindi pa siya um-absent sa trabaho ay hindi pa niya malalaman na may bago na silang kapitbahay.

Saglit na pinagmasdan ni Lerma ang lalaking nasa pool sa kabilang bahay. Mula sa paglalangoy ay gumilid ito sa pool at saka umahon.

Napalunok si Lerma nang makita ang halos hubad na katawan ng lalaki na nakasuot lang ng puting skimpy swimming trunks.

Maganda ang pangangatawan ng lalaki, mukhang alaga sa gym. At hindi maikakailang guwapo ito.

Biglang napatago si Lerma sa bintana nang napatingin sa gawi niya ang lalaki. Nakakahiyang isipin nito na pinagpipiyestahan niya ang halos hubad nitong katawan.

Nakaramdam siya ng pagkapahiya. Sino ba namang matinong babae na nilalagnat ang inuna pang manood ng lalaking lumalangoy sa pool kaysa uminom ng gamot?

Hindi niya alam kung nakita ba siya ng lalaki. Pero nang muli siyang sumilip para malaman kung naroon pa ito ay nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang ang lalaking kanina lang ay nakasuot ng trunks ay hubo’t hubad na ngayon at palakad-lakad sa palibot ng pool!

“Mahabaging langit!” bulong niya sa sarili. “Anong naisipan ng lalaking ito at walang kahiya-hiya kung magpakita ng hubad na katawan?”

Nahihiya man sa kanyang nakikita ay hindi naman magawang umalis ni Lerma dahil aminado siyang nakuha ng lalaki ang kanyang atensyon at kuryusidad. Nang mapaharap ito sa gawi niya ay nakita niya nang malinaw ang buong katawan nito. Ang isang nakatawag ng pansin niya ay ang bahagi sa pagitan ng dalawang hita nito. Malayo man ang kinaroroonan ng lalaki ay sigurado siyang mas malaki ang pag-aaari nito kaysa kay Carlos.

Napalunok si Lerma. Guwapo ang lalaking nasa kabilang bahay at secure ito sa katawan niya kaya walang pakialam kung magpalakad-lakad man ito nang nakahubad.

Tumalon sa pool ang lalaki at sumisid. Para itong isda na nakikipaglaro sa tubig sa swimming pool. Napakabilis nitong lumangoy. Ilang sandali lang ay umikot na ito at lumangoy naman pabalik sa kabilang dulo ng pool.

Naaliw na si Lerma sa panonood sa lalaking tila ba walang kaalam-alam na may isang babaeng nagpapakasawang magmasid sa kanyang kahubaran.

Tuloy lang sa paglangoy ang guwapong lalaki. Nang magsawa ay umahon ito sa pool. Napalunok na lang si Lerma nang makitang nakasaludo ang pagkalalaki ng kapitbahay niya. Parang sundalong handang sumugod sa giyera. Dinampot ng lalaki ang puting tuwalya na nasa semento sa gilid ng pool at itinapis sa kanyang baywang para maitago ang ibabang bahagi ng kanyang katawan.

Nakampante na si Lerma sa kanyang ginagawa. Nawala na sa isip niyang magkubli para hindi siya makita ng lalaking binobosohan niya. Nagulat pa siya nang makita niyang kumaway ito.

Siya ba ang kinawayan ng hubad na lalaking iyon? Hindi na pala hubad, nakatapis na pala ito.

Nakita ba siya nito? Nakita ba nitong pinanonood niya ito?

Bigla siyang napatago sa sobrang kahihiyan. Ano na lang ang iisipin ng kapitbahay niyang ito? Na siya, na kababaeng tao, ay walang kahiya-hiyang binobosohan ang isang lalaking naliligo sa pool?

Dahan-dahang sumilip muli si Lerma sa bintana. Akala niya ay wala na ang lalaki pero naroon pa rin at kampanteng nakangiti.

Nagpasya na siyang lumabas ng silid at magtungo sa kusina para mag-almusal at uminom ng gamot pagkatapos.

Lalo yatang tumaas ang temperatura ng kanyang katawan!

Pagbalik ni Lerma sa kuwarto ay sinadya niyang sumilip ulit sa bintana. Nakita niyang wala na ang lalaki sa pool sa kabilang bahay.

Humiga na lang si Lerma at nagpahinga. Kailangang bumalik na sa normal ang temperature niya para naman makapasok na siya sa trabaho kinabukasan.

---

Kausap naman ni Carlos si Yehlen sa telepono.

“Puwede mo ba akong samahan?” tanong ng doktora kay Carlos.

“Saan?”

“Magbabakasyon kasi rito ang parents ko. Isang linggo lang naman. Siyempre, susunduin ko sila sa airport,” sabi niya. “Samahan moa ko sa pagsundo sa kanila. Para maipakilala na rin kita sa parents ko.”

“Sige, okay lang. Kailan ba?” medyo may excitement sa boses ni Carlos.

“Sa Thursday next week sana. Nagsabi lang ako sa’yo nang mas maaga para maayos mo ang schedule mo. 11am ang dating ng flight nila. Punta na lang tayo sa airport before eleven.”

“Sure, no problem. Sasamahan kita,” ani Carlos.

Thanks! I love you!“

Napanganga si Carlos. Mula nang magkaroon sila ng relasyon ni Yehlen, ngayon lang ito nagsabi sa kanya ng ganoon. Kahit siya, never pa siyang nagsabi ng I love you kay Yehlen.

“I’m waiting,” narinig niyang sabi ng babae sa kabilang linya.

“I love you, too…” sagot ni Carlos. “Alam mo naman iyon kahit ’di ko sabihin,” dagdag pa niya.

“Mas okay pa rin kung sinasabi. Minsan, although action speaks louder than words, mas masarap pa ring marinig iyon mula sa taong mahal mo, at mahal ka,” paliwanag ng doktora.

“Okay, sabi mo, eh.”

“Ba’t mukhang ’di ka naniniwala?”

“Naniniwala po…” tanging nasabi na lang ni Carlos.

Pag-uwi niya ng bahay kinagabihan ay tuloy-tuloy siyang pumasok sa kuwarto. Nagulat pa siya nang makita si Lerma na nakahiga sa kama at balot na balot ng kumot. Nanginginig ito at umuungol nang mahina.

“Lerma, anong nangyayari sa’yo?” Nilapitan ni Carlos ang ka-live in at idinampi niya ang kanang kamay sa noo nito. “God, ang init mo. Ang taas ng lagnat mo. Kailan pa ’to?”

Hindi sumasagot si Lerma, patuloy lang ito sa mahinang pag-ungol habang nanginginig ang buong katawan nito.

“Dadalhin kita sa ospital,” mabilis na pasya ni Carlos. “Dapat tinawagan mo ako, o sana nag-text ka.” Pinipilit niyang maging kalmado.

Binuhat niya si Lerma na balot pa rin ng kumot at maingat na inilabas sa kuwarto bago tuluyang inilabas ng bahay.

Isinakay niya sa kotse ang babae at saka mabilis na pinaharurot ang sasakyan papuntang ospital.

Ilang saglit lang ay narating nila ang St. Raphael De Archangel Hospital. Ito rin ang ospital kung saan may private clinic si Yehlen.

Dumiretso sila sa emergency room at agad namang inasikaso roon si Lerma. Kinunan siya ng dugo for complete blood count test, at ihi for urinalysis. Kinunan din siya ng vital signs.

Nakita ni Carlos nang lagyan ng suwero si Lerma. Awang-awa siya sa nakitang itsura ng live-in partner niya. Ilang araw o linggo na ba niyang nababalewala ito? Bakit tingin niya’y ang laki ng ibinagsak ng katawan ng babaeng dati ay mahal na mahal niya?

Parang biglang nakadama ng guilt si Carlos. All this time, si Lerma lang ang taong nakakaintindi sa kanya at sa lahat ng mga pinagdaanan at pinagdadaanan niya. Pero sa isang iglap, iba na ang kanilang sitwasyon. Aminado naman si Carlos na nasa kanya ang problema, wala kay Lerma. Siya ang nagbago at hanggang ngayon ay hindi pa niya nasasabi rito na gusto na niyang tapusin ang relasyon nila. Ang taong minahal niya ay napalitan na ng iba.

Maya-maya ay lumapit kay Carlos ang doktor na tumitingin kay Lerma.

“Are you an immediate family member?” tanong ng doktor.

“I’m her partner. Common law husband.”

“I see. Initial findings namin sa patient ay UTI. You need to get a room because she needs to be confined,” sabi ng doktor.

“Is she okay?”

“Nothing to worry about. Good thing na nadala mo agad siya rito,” sagot ng doktor.

“Salamat, Doc…” Nakahinga siya nang maluwag.

Nginitian siya nito at umalis na.

Inasikaso ni Carlos ang pagkuha ng silid para kay Lerma. Ilang sandali lang ay nilipat na ito sa private room. Tulog si Lerma, marahil epekto ng mga gamot na ipinainom dito.

Hindi na umuwi si Carlos. Puwede naman sana niyang tawagan ang nanay o ang kapatid ni Lerma para may magbantay dito pero hindi na niya ginawa. Gabi na. Bukas na lang niya ipapaalam sa pamilya nito na narito ngayon sa ospital si Lerma.

Si Carlos na ang nagbantay kay Lerma sa ospital. Pero nang bandang alas-kuwatro na ng umaga ay hindi na niya nakayanan ang antok kaya nakatulog siya sa sofa na naroon sa kuwarto.

Nagising lang siya bandang alas-sais nang pumasok ang nurse para i-check ang pasyente. Nagising na rin si Lerma nang kunan siya ng temperature ng nurse pati na rin blood pressure. Pero agad din itong bumalik sa pagtulog nang makaalis na ang nurse.

Lumabas sandali si Carlos at tinawagan niya ang Nanay Edna ni Lerma para ipaaalam dito ang kalagayan ng anak.

Naalalang i-text ni Carlos si Yehlen para ipaalam na naroon siya sa ospital at nagbabantay kay Lerma. Hindi naman nag-reply ang doktora.

Walang kamalay-malay si Carlos na ilang minuto lang ang nakalipas mula nang mag-text siya kay Yehlen ay dumating na agad ito sa labas ng kuwarto sa ospital kung saan naka-confine si Lerma. Nakasuot siya ng doctor’s coat dahil nang matanggap niya ang text message ni Carlos kanina ay naroon na siya sa clinic niya at naghahanda na para sa una niyang pasyente ngayong araw. Ipinagtanong na lang niya sa information desk kung anong room naka-confine si Lerma. Wala naman siyang nararamdamang anumang kaba. Siya mismo ang nagdesisyon na gawin ito. Ito ang unang pagkakataon na makikita niya ang live-in partner ni Carlos. Alam niyang isang araw ay darating talaga siya sa ganitong sitwasyon dahil nga pumasok siya sa relasyon ng dalawa ganoong hindi pa naman naghihiwalay ang mga ito. Kaswal siyang bununtonghininga bago pumasok sa silid.

Binuksan niya ang pinto at tuloy-tuloy na pumasok sa kuwarto. Kaagad niyang nakita ang babaeng nakahiga sa hospital bed at natutulog. Mabuti naman at tulog pa ito. Less confrontation. Si Carlos naman ay nakita niyang nagbabantay sa tabi ng pasyente. Nag-angat ng tingin ang lalaki at nagtama ang kanilang mga mata. Dahan-dahan siyang kumilos papalapit sa natutulog na pasyente habang titig na titig siya rito.

She stood there for what felt like an eternity, simply looking at the woman Carlos first loved. Sa isip niya, maganda pala si Lerma.

“Bakit ka nagpunta rito? Sinabi ko lang na nandito siya, naka-confine. Hindi ko naman sinabing dalawin mo siya,” sita ni Carlos sa kanya. Sinikap niyang pahinain ang kanyang boses sa takot na baka magising si Lerma.

“Gusto lang siyang makita, masama ba? At saka, diyan lang naman sa itaas ang clinic ko. Anong masama kung pumunta ako rito, eh, doktor din naman ako,” mahinahong sagot ni Yehlen.

“Hindi ka niya doktor. Ako ang pasyente mo… dati.”

“Bakit ka ba natataranta? May itinatago ka ba sa kanya?” nang-aasar na tanong ni Yehlen bagama’t mahinahon pa rin ito sa pagsasalita.

Napipikon na si Carlos. Ano ba ang gustong mangyari ng babaeng ito, mahuli sila ni Lerma dooon mismo sa ospital na iyon?

Hindi yata takot sa eskandalo itong si Yehlen. Parang walang iniingatang pangalan at propesyon.

Bahagyang kumilos si Lerma. Nataranta si Carlos at agad napatingin kay Yehlen na nakangiti lang at para bang walang anumang nangyayari.

“Chill… Masyado kang nerbyoso,” halos pabulong nitong sabi.

Bago pa makasagot si Carlos ay nagmulat na ng mga mata si Lerma at saka nagsalita.

“Carlos…”

Nahagip ng mata niya si Yehlen.

“Good morning!” mabilis na bati ni Yehlen. “I’m glad, gising ka na. Kumusta ang pakiramdam mo?”

“Medyo okay naman, Doc.”

“That’s good. Nag-rounds lang ako. Your nurse will come here mamaya para ibigay ang mga gamot mo.”

“Salamat, Doc,” sabi ni Lerma sa mahinang boses.

“Magpagaling ka agad.” Nginitian niya ang babae at saka tumingin siya kay Carlos. “Pupuntahan ko muna ang iba ko pang mga pasyente.”

Tumalikod na si Yehlen at naglakad papalabas ng silid.

Bumaling si Carlos kay Lerma. “Nakausap ko na ang nanay mo kanina. Pupunta raw sila ng kapatid mo mamaya.”

“Maraming salamat sa pag-aasikaso mo sa akin. Umuwi ka na muna. Puwede ka pa namang pumasok sa opisina. Ako na ang bahala rito, kaya ko naman.”

“Paano kung magbabanyo ka, sino’ng magbubuhat ng suwero mo?”

“Puwede naman akong magpatulong sa nurse,” sagot niya. “Sige na, umuwi ka na muna. Kung ayaw mong pumasok, matulog ka na lang. Alam kong ’di ka nakatulog nang maayos kagabi.”

“Sige,” pagsang-ayon ni Carlos. “Babalik na lang ako mamaya.”

“Puwede namang ang nanay ko na lang ang magbantay sa akin. Hindi naman siguro ako aabutin ng isang linggo rito. Normal na nga ang body temperature ko, eh. Wala na akong lagnat,” sabi pa ni Lerma.

“Eh, ’di sige. Kung iyon ang gusto mo,” sabi ni Carlos. “Papasok na lang ako sa trabaho dahil may inaayos akong important papers para sa isang malaking kliyente.”

“Tatawagan ko na lang ang nanay para alam niya na siya muna ang magbabantay sa akin.”

Hindi naman ganoon kalala ang nagging sakit ni Lerma. Pagkalipas lang ng dalawang araw ay pinayagan na siyang makalabas ng ospital. Hindi na niya inabala pa si Carlos para magpunta sa ospital at asikasuhin ang bill niya. Pinakiusapan na lang niya ang kanyang Nanay Edna na mag-asikaso ng mga papel at saka niya binayaran ang hospital bill.

Maging sa pag-uwi ay itinodo na ni Lerma ang pagiging independent woman. Sumakay na lang siya sa grab car at nagpahatid sa kanilang bahay. Ang nanay naman niya ay pinag-grab car na lang din niya pauwi sa bahay nito.

Pagdating sa bahay ay nag-text na lang si Lerma kay Carlos para ipaalam dito na nakalabas na siya ng ospital. Baka dumaan pa ito mamaya pagkatapos ng trabaho, eh, wala na itong aabutang pasyente roon.

Walang kamalay-malay si Lerma na may isa pang babaeng pinupuntahan si Carlos sa ospital na iyon.

CHAPTER 8

CHAPTER 8

PAGPASOK ni Lerma sa kuwarto para magpahinga may nahagip na naman ang mga mata niya sa kanilang bagong kapitbahay. Parang may nakita siyang batang lalaki kaya pasimple siyang sumilip.

Hindi nga siya nagkamali. May batang lalaking naliligo sa pool kasama ang lalaking nakita niyang hubad noong bago siya maospital. Mabuti naman at naka-swimming trunks ito ngayon. Pero kahit na may suot itong swimwear, halos hubad pa rin ito kung tutuusin lalo na at kakapirasong tela lang naman ang tumatakip sa pribadong bahagi nito.

Nakita niyang biglang lumingon ang lalaki sa gawi niya kaya bigla siyang nagtago. Ayaw niyang makita nito na pinanonood niya ang mga ito.

Kung susuriin ay puwedeng mag-ama ang bata at lalaking kapitbahay nila. Puwede ring magtiyo. Imposible namang magkapatid.

Maya-maya pa ay nakita niyang umahon na sa pool ang dalawa. Dinampot ng lalaki ang tuwalyang nasa semento sa gilid ng pool at pinunasan ang basing katawan ng bata. Nang bahagyang matuyo ay binalot niya ang bata sa tuwalya at saka naglakad na ang bata papasok sa sa loob ng bahay.

Naiwan sa pool ang lalaking guwapo at maganda ang katawan. Kung anak nga nito ang bata, nasaan kaya ang nanay ng bata?

Baka naman nasa loob ng bahay.

Muling sumilip si Lerma. Ang intension niyang magpahinga ay nawala na at napalitan ng interes niyang panooring lumangoy sa pool ang guwapo nilang kapitbahay.

Nanlaki ang mga mata ni Lerma nang sa muling pagsilip niya ay makikita niyang hubo’t hubad na naman ang lalaki. Muli ay nasilayan niya ang kargada nitong ’di hamak na mas malaki kaysa sa pag-aari ni Carlos.

Sinasadya kaya nito ang paghuhubo’t hubad? Exhibitionist yata ang gago. At siya naman ay voyeur?

Tumanggi ang kanyang isip. Hindi naman niya sinasadyang mabosohan ang lalaking ito.

Pero bakit niya itinutuloy pa ang pamboboso? Puwede naman niyang isara ang bintana at matulog na lang. Umaapela ang kanyang isip.

Hindi niya alam ang isasagot. Basta nasa isip niya na maaaring alam ng lalaking ito na pinanonood niya ito kaya nakikisakay lang sa trip niya. Naalala niya noong una niya itong makitang hubo’t hubad doon din sa pool. Hindi ba’t ngumiti pa ito sa kanya?

Nakaramdam ng hiya si Lerma at nagpasyang itigil na ang panonood sa hubad na katawan ng guwapo nilang kapitbahay. Kagagaling lang niya sa sakit. Kalalabas lang niya ng ospital, puro kahalayan agad ang laman ng utak niya.

Humiga siya sa kama at pilit na inalis sa isip niya ang nakita niya kanina. Sinubukan din niyang makatulog. Pero sa isip niya ay hindi maalis ang isang tanong. Ano kaya ang pangalan ng guwapong lalaking iyon?

---

ALAS-DIYES pa lang ng umaga ay nasa airport na sina Yehlen at Carlos. Ngayon dadating ang mga magulang ng babae at gaya ng napag-usapan nila, sasamahan siya ni Carlos para sunduin ang kanyang mga magulang.

Katulad ng dati ay napakarami pa ring tao sa airport. May mga aalis ng bansa, may mga kararating lang, may mga naghatid sa kapamilyang magtatrabaho abroad, at may mga susundo ng kaanak na dadating pa lang, katulad nina Carlos at Yehlen.

Habang naghihintay ay nagkape muna sila sa isang coffee shop sa gilid ng airport. Hindi naman nagtagal ay dumating na ag kanilang hinihintay.

“Hi, Mom! Hello, Dad!” sigaw ni Yehlen nang makita ang mga magulang sa arrival area. Mabilis niyang nilapitan ang mga ito at niyakap. Hinagkan din niya ang dalawang bagong dating.

Si Carlos naman ay nakamasid lamang, hinihintay niyang ipakilala siya ni Yehlen sa mga ito.

“Mom, Dad, this is Carlos, my boyfriend,” pakilala ni Yehlen kay Carlos sa mga magulang niya. “Hon, they’re my parents… Alicia and Ramon.”

“Nice meeting you, Ma’am, Sir…” Inilahad niya ang kanang kamay at inabot naman ito ng mga magulang ni Yehlen. Tingin niya’y nasa early sixties pa lang ang mga ito.

“Nice meeting you, too,” sabi ng ama ni Yehlen. Ang ina naman niya ay ngumiti lang kay Carlos.

“Uwi na tayo para makapagpahinga kayo,” sabi ni Yehlen. “Sa bahay na lang tayo kumain, nagluto ako.”

Sumakay na sina Alicia at Ramon sa kotse ni Yehlen. Ang ibang mga bagahe nila ay doon naman isinakay sa kotse ni Carlos at saka sila bumiyahe pauwi sa bahay ng doktora.

Pagkadating ng bahay ay ininit na lang ni Yehlen ang pagkaing niluto niya kaninang umaga bago siya nagpunta ng airport. Nagtiyaga talaga siyang gumising nang maaga at maghanda ng pagkain para sa kanyang mga magulang.

Pork adobo, pritong manok, at sinigang na hipon ang inihanda niyang pagkain. May hinog na mangga for dessert. Lahat ng ito ay puro mga pagkaing pinoy na alam niyang na-miss na ng dalawang balikbayan.

Magkatabi sa kanang bahagi ng mesa sina Carlos at Yehlen, at magkatabi naman sa kaliwang bahagi ang mga mgaulang niya. Katapat ni Yehlen ang kanyang ama. Si Carlos naman ang katapat ng kanyang ina.

Habang kumakain ay may paminsan-minsang kuwentuhan at kumustahan. Pero si Alicia ay si Carlos ang hinarap.

“Kailan moo a nagging girlfriend ang anak ko?” tanong nito habang seryosong nakatingin kay Carlos.

“Ah, bago pa lang po,” magalang niyang sagot. “Isang buwan pa lang.”

“Saan naman kayo nagkakilala?” tanong muli ng ina ni Yehlen.

Napatingin si Carlos sa doktora at nakita niyang marahan itong tumango.

“Naging pasyente po ako ni Yehlen, doon sa clinic niya.”

“Ano ba ang trabaho mo?” Sumali sa usapan si Ramon.

“Engineer po ako. May sarili akong engineering company. So far, maayos naman po ang takbo ng negosyo,” kumpiyansang sagot niya. Alam niya, kung usapang trabaho lang ay hindi naman siya mapapahiya sa mga magulang ni Yehlen.

“Ikaw ba ay binata pa?” diretsong tanong naman ni Alicia.

Saglit na nag-isip si Carlos at saka sumagot, “Opo, binata pa po ako.”

Totoo namang binata pa siya. Hindi pa siya kasal. Never pa siyang nagpakasal kahit kaninong babae.

Binata pa siya… pero may sabit. At iyon ang hindi niya masasabi sa ama at ina ni Yehlen.

“Mabuti naman kung ganoon,” sabi ni Alicia. “Mahal mo ba ang anak namin?” dagdag nito.

“Opo naman. Siguradong-sigurado po ako na mahal ko si Yehlen.” Rumehistro sa mukha ni Carlos ang isang sinserong ngiti.

Nakisali na sa usapan ni Yehlen. “O, ayan, ha? Umamin na siya sa inyo. Siguro naman, pasado na sa inyo ang boyfriend ko. Hindi naman ako kukuha nang hindi ninyo magugustuhan.”

“Kinikilala lang naman namin,” sabi ni Ramon.

“Ituloy na natin ang pagkain para makapagpahinga na kayong dalawa,” nakangiting sabi ni Yehlen sa kanyang mga magulang. “Nakahanda na ang kuwartong tutulugan ninyo.”

Pagkatapos kumain ay nagpalipas lang ng ilang sandali pa si Carlos at saka siya nagpaalam kina Ramon at Alicia, ganoon din kay Yehlen.

“Mauuna na po ako, para makapagpahinga na rin po kayo,” paalam ni Carlos sa dalawang matanda.

“Maraming salamat, iho, sa pagsama mo kay Yehlen para sunduin kami,” sabi ni Alicia.

“Wala pong anuman. Masaya po ako na nakilala ko kayo, Ma’am Alicia… Sir Ramon.”

“Ganoon din kami,” sagot ng ama ni Yehlen.

“Mom, Dad, ihahatid ko lang si Carlos sa labas. Pumasok na po muna kayo sa kuwarto at magpahinga.”

“Salamat po!” Kinawayan ni Carlos ang dalawang matanda at saka sila lumakad papalabas ng bahay.

“Tingin mo ba ay pasado ako sa parents mo?” nag-aalangan niyang tanong.

“Oo naman. One good thing about my parents, they let us decide and do not interfere. They give is their full trust,” sagot ni Yehlen. “Sumakay ka na sa kotse at mag-ingat ka sa pagmaamneho.”

“Bye!” Hinalikan ni Carlos sa labi si Yehlen bago sumakay sa kotse at agad na pinatakbo iyon.

Nang makaalis na si Carlos ay lumapit si Alicia sa kanyang anak.

“Can we talk?” tanong nito.

“Yeah, sure. What about, Mom?” Masaya ang mukha ni Yehlen. Matagal din niyang inasam ang ganito… na magkausap ulit sila nang personal ng mama niya.

Umupo si Alicia sa tabi ni Yehlen. Nasa salas sila at nakaupo sa mahabang sofa.

“By the way, where’s Dad?”

“Ayun, nasa kuwarto. Inaantok daw siya.”

“Anong pag-uusapan natin, Mom?”

“Si Carlos…”

“Yes? What about Carlos?” kunot-noong tanong niya.

“Do you really love him because he’s him? O mahal mo lang siya dahil nakikita mo sa kanya ang dati mong boyfriend na minahal mo at maaaring mahal mo pa rin hanggang ngayon?” deretsahang tanong ng ina niya.

Hindi agad siya nakasagot. Kahit kailan, hindi siya nagsisinungaling sa kanyang ina.

“Mom…”

“Alam ko kung gaano mo kamahal si Antonio. Nakita ko kung gaano nawasak ang mundo mo noong nabalitaan mong pupunta siya sa US at ’di ka man lang muna niya hinanap. Alam kong umasa ka na magkakaroon pa ng karugtong ang relasyon n’yo. Sinabi mo iyon sa akin, remember? Sabi mo, hanggang walang closure between you and Antonio, hindi ka muna papasok sa isang relasyon. Kaya natuwa ako nang malaman kong may bagong boyfriend ka na. Sabi ko, baka sa wakas ay nakausap mo na si Antonio at isinara n’yo na ang kabanata ninyong dalawa. Pero nagulat ako nang makita ko ang malaking pagkakahawig ni Carlos kay Antonio…”

“Mom… for now, gusto ko lang munang isiping masaya ako sa bawat oras na kasama ko si Carlos,” sagot ni Yehlen. “Wala pa rin naman akong balita kung nasaan si Antonio. Hindi ko siya mahanap kahit sa social media. Hihintayin ko na lang ba siya kung kelan niya maisipang magpakita? Paano kung hindi na talaga siya bumalik? Eh, si Carlos, nandiyan na. At napapasaya niya ako.”

“Paano kung biglang bumalik si Antonio? Ano ang gagawin mo? Ibabasura mo na lang ba si Carlos na sinasabi mong nagpapasaya sa’yo?” tanong ng kanyang ina.

“Saka ko na lang ’yan iisipin, Mom.”

Huminga nang malalim ang ginang. “Ako naman ay nagpapaalala lang. Malaki ka na at matalinong babae. Alam kong alam mo ang ginagawa mo.”

“Thanks, Mom…”

“Pero kung sakaling sumablay ka sa iyong mga desisyon, ’wag mong kalilimutang nandito lang kami ng pamilya mo…” Niyakap ni Alicia ang anak na para bang nagbibigay ng assurance na hinding-hindi nila pababayaang mag-isa si Yehlen.

Ang sumunod na mga araw ay ginugol ni Yehlen kasama ang kanyang mga magulang. Ipinasyal niya ang mga ito sa BGC Taguig at sa mga sumisikat na pasyalan doon lalo na ang Grand Venice Canal Mall. Balak din sana niyang dalhin ang mga ito sa Baguio o sa Tagaytay kahit isa or dalawang araw lang, pero mas pinili ng kanyang mga magulang na tumigil na lang sa bahay at magpahinga. Maaga na lang umuuwi si Yehlen para makasama niya ng mas maraming oras ang kayang ama at ina na matagal din niyang hindi nakasama. Sinulit nila ang ilan pang mga araw na nandito sa Pilipinas sina Ramon at Alicia.

CHAPTER 9

CHAPTER 9

BISPERAS ng pagbalik ng mga magulang ni Yehlen sa Hawaii ay dumalaw ulit si Carlos sa bahay ng doktora. Naghanda si Yehlen ng kaunting pagsasaluhan nilang apat, despedida na rin sa dalawang matanda. Nagluto siya ng ilang putahe, at ang iba naman ay inorder niya online at pina-deliver na lang niya sa bahay.

“Kumusta ka, Carlos?” bating tanong sa kanya ni Ramon.

“Mabuti naman po. Busy lang sa trabaho. Nag-enjoy po ba kayo sa bakasyon n’yo ng isang linggo?”

“Kaya naman kami nagbalikbayan ay para makasama kahit ilang araw lang si Yehlen. Kaya masayang-masaya kami dahil sulit na sulit ang bawat minutong kasama namin siya,” puno ng kasiyahang sabi ng matandang lalaki.

“May dala nga po pala akong ilang mga pinoy pasalubong. Pagpasensyahan n’yo na po.” Iniabot niya sa ama ni Yehlen ang mga pasalubong goodies.

“Matutuwa ang mga kumare ni Alicia ’pag natanggap nila ang mga ito. Maraming salamat, Carlos.”

Lumapit sa kanila si Yehlen. “Dad, food is ready. Kumain na tayo,” yaya sa kanila ng babae. Umabrisyete pa siya kay Carlos at saka hinila ito papunta sa mesa.

Masaya nilang pinagsaluhan ang pagkaing nasa mesa. Kung titingnan ay aprubado naman kina Ramon at Alicia ang relasyon nina Yehlen at Carlos.

---

GALING sa opisina si Lerma at sakay ng grab car pauwi. Bago pa man huminto sa tapat ng gate ng bahay na tinitirhan nila ay nakita na ni Lerma ang batang lalaking lumabas sa gate ng katabi nilang bahay. Ito ’yung batang nakita niyang kasama ng guwapo nilang kapitbahay doon sa pool.

Paglabas ng gate ay nagpalinga-linga ang bata na para bang may hinahanap.

Bumaba si Lerma sa grab car at mabilis na lumapit sa bata.

“Bata! Saan ka pupunta?” tanong niya rito.

“Hinahanap ko si Daddy,” sagot ng bata na sa tingin ni Lerma ay pitong taong gulang na.

“Pumasok ka na ulit sa bahay n’yo. Doon mo na lang hintayin ang daddy mo. Baka kasi masagasaan ka ng sasakyan dito sa labas,” pag-aalala niya para sa bata.

“Wala kasi akong kasama sa bahay. Wala si Yaya, tapos umalis din ang daddy ko.”

“Saan ba pumunta ang daddy mo?”

“May bibilhin lang daw siya, pero ang tagal niya wala pa rin siya.”

“Hindi ka kasi puwede dito sa labas, baka ka mawala.”

“Hindi ako mawawala, dito lang ako. Hihintayin ko na lang dito ang daddy ko,” katwiran ng bata.

“Ano bang pangalan mo?” tanong niya sa bata.

“Allen…”

“Eh, ang daddy mo, anong name niya?”

“Daddy Greg,” sagot ng paslit.

“Ganito na lang, Allen. Pumasok ka na dito sa gate, at sa loob mo na lang hintayin ang Daddy Greg mo. Okay ba sa’yo ’yon?”

Hindi sumagot si Allen dahil napako ang tingin nito sa isang pulang kotseng paparating.

“Ayan na pala si Daddy, eh!” sigaw ng bata na bakas ang sobrang kasiyahan sa mukha.

Napatingin na rin si Lerma sa paparating na kotse.

Pumarada sa harapan nila ang kotse at bumaba ang lalaking nagmamaneho nito.

Parang namalikmata si Lerma nang makita sa malapitan ang lalaki. Ito pala ang lalaking dalawang beses na niyang nakita ang hubo’t hubad na katawan. Hindi niya itatangging mas guwapo pala ito sa malapitan.

“Allen, bakit nandito ka sa labas?” Bumaling ang lalaki kay Lerma. “Pasensya na. Ginugulo ka ba ng anak ko?”

“Naku, hindi,” mabilis niyang tanggi. “Pagbaba ko kasi ng grab, saktong papalabas naman siya ng gate. Kaya nilapitan ko, kasi wala siyang kasama, baka kako mapahamak.”

“Salamat sa concern mo sa anak ko. Diyan ka nakatira sa kabila, ’di ba?” tanong ng lalaki.

Tumango si Lerma. “Oo…”

“Greg nga pala. Greg Gallano.” Iniabot niya ang kamay kay Lerma.

“Lerma Domingo,” pakilala niya sabay abot sa kamay ng lalaki. Napakislot pa siya nang maramdaman niyang bahagyang pinisil ni Greg ang kamay niya. Agad niya itong binawi. “Nice meeting you, Greg.”

“Thank you sa pagkausap mo sa anak ko.”

“Wala ’yon. Small thing… Sige, papasok na ako sa bahay. Magluluto pa ako ng dinner,” nakangiti niyang sabi.

“Allen, say goodbye to Tita Lerma,” utos niya sa anak.

“Bye, Tita Lerma…”

“Bye, Allen! Greg…” Nginitian niya ang lalaki at saka tumalikod na at pumasok sa gate ng kanilang bahay.

Naiwan sina Greg at Allen. Si Greg ay sinundan pa ng tingin si Lerma hanggang sa makapasok na ito sa pintuan ng bahay.

---

May dalang balita si Carlos nang umuwi ito nang gabing iyon.

“May business trip ako sa Thailand, two weeks from now. Isang linggo ako roon,” pagbabalita ni Carlos habang nagbibihis pagkatapos niyang mag-shower.

“Okay,” tipid na sagot ni Lerma na nakaupo sa kama at nagbabasa ng libro.

“Iyon lang ang sasabihin mo? Hindi ka man lang ba excited na puwedeng magpasok ng malaking income sa company ko ang trip na iyon?” Medyo disappointed siya sa reaksyon ng live-in partner niya.

“Ano ba dapat ang gagawin ko? Tatalon sa tuwa?”

“Bakit parang sarcastic ka?” naiinis na sabi ni Carlos.

“Bakit kasi maliit na bagay, pinalalaki mo?” Ayaw magpatalo ni Lerma. Binitawan niya ang hawak na libro. Tumayo siya at bumaba sa kama.

“Ako lang ba ang makikinabang ’pag naging successful ang business trip na ’yon? Hindi ba pati ikaw?”

“Malay ko!”

Marahas siyang hinawakan ni Carlos sa balikat. “Anong malay ko? Pinagdududahan mo ba ako?” Pinanlisikan pa siya nito ng mga mata.

“May dapat ba akong ipagduda, Carlos?” Hindi siya nagpatalo. Sinalubong niya ng nang-uusig na tingin ang lalaki.

“Makatulog na nga lang! Buwist!”

Hindi agad nakatulog si Lerma nang gabing iyon. Habang si Carlos ay mahimbing na ang tulog, siya naman ay malalim ang iniisip. Ngayon niya nararamdaman na hindi na healthy ang mga nangyayari sa relasyon nila. Ang laki na ng ipinagbago ng lalaki. Parang may mali, hindi lang niya eksaktong ma-point out kung ano ang mali. Ang natatandaan lang niya ay nagsimula ang lahat ng ito nang magkaroon siya ng premature ejaculation. Ganoon ba katindi ang naging epekto no’n kay Carlos?

At ’di ba nagpa-check-up naman siya. Wala bang nangyari sa pagkonsulta niya sa doktor kaya parang lagi pa rin siyang aburido?

---

MAGKASABAY na nag-lunch sina Lerma at Claire. Napagkuwentuhan nila ang naging dahilan ng pagkapuyat ng una.

“Sabi ko na nga ba, puyat ka. Matamlay ka, eh. At saka ’yung eyebags mo, isang kilo,” puna sa kanya ni Claire.

“Alam mo, iniisip ko talaga na baka may babae si Carlos. ’Di ba sinabi ko na sa’yo dati pa. Sabi mo pa nga, OA ako. Pero iyon talaga ang nararamdaman ko,” pagtatapat niya.

“Eh, wala ka naman kasing ebidensya. Mahirap naman na pagdudahan mo ’yung tao nang basta-basta lang,” argumento ni Claire.

“Kaya nga ’yan ang kailangan kong gawin. Hahanap talaga ako ng ebidensya. At oras na makakita ako ng proof na nambababae siya, hindi ako manghihinayang sa limang taong pinagsamahan namin,” deklara niya.

“Kalma lang. Kung may babae siya eh, lalabas at lalabas din naman ang totoo.”

“Humanda siya sa akin sakaling totoo ngang nambababae siya,” seryosong pagbabanta niya.

BUMUHOS ang malakas na ulan nang malapit na si Lerma sa bahay sakay ng grab car. Wala pa naman siyang dalang payong. Basang-basa siya bago pa siya makapasok sa loob ng bahay.

Agad siyang naligo at nagpalit ng damit. Nagugutom na siya. Kailangan pa niyang magluto.

Papunta na siya sa kusina nang tumunog ang doorbell.

“Sino kaya iyon?” tanong niya sa sarili.

Hinagilap niya ang payong at saka lumabas. Nakita niya sa gate si Greg, nakapayong ito at may hawak na kung ano.

“Greg! May kailangan ka ba?” tanong niya.

“Wala naman, Lerma. Nagdala lang ako ng ulam. Nagluto kasi ako ng KBL,” sabi nito. “Marami akong niluto kaya sabi ko dadalhan kita, para matikman mo ang luto ko.”

Napakunot-noo si Lerma. “Anong KBL?”

“Kadyos, baboy, langka. KBL. Lutong Ilonggo,” sabi ng lalaki.

“Ah, Ilonggo ka pala…”

Napangiti si Greg. “Hindi rin. Paborito ko lang kasi itong KBL kaya nagpaturo akong magluto sa kaibigan kong Ilonggo.”

“Naku, ngayon pa tayo nagkuwentuhan, kung kailan umuulan.” Binuksan ni Lerma ang gate. Ibinigay ni Greg ang lutong ulam. “Salamat dito, ha?”

“Walang anuman.”

“Isosoli ko na lang itong lalagyan,” sabi niya. “Sa ibang araw, ’pag wala nang ulan.”

“Ikaw ang bahala,” nakangiting sagot ng lalaki at saka tumalikod na ito para umuwi.

KUMAKAIN na ng dinner si Lerma nang dumating si Carlos.

“Kumain ka na,” alok niya sa lalaki.

“Anong niluto mong ulam?” tanong nito, matamlay ang boses. Halatang hindi ito interesado.

“Nagprito ako ng tilapia. At saka may binigay na ulam ’yung bago nating kapitbahay.”

“Sinong kapitbahay?”

“Diyan sa katabing bahay. Bagong lipat lang sila. ’Di mo lang siguro napapansin.”

“Babae?”

“Hindi, lalaki.”

“May asawa na?”

“May anak…”

“Hindi mo tinanong kung may asawa na?”

Nilingon niya ang lalaki. “Por Diyos, Carlos! Nagbigay lang ng ulam ’yung tao, kailangan ko pa bang tanungin kung may asawa siya?”

“Malay ko ba kung nagpapapansin lang sa’yo iyon?”

Nanlaki ang mga mata ni Lerma. “Imposible ka! Alam mo, ’yung mga taong mahilig magduda, malamang sila ang gumagawa.”

Hindi nakasagot si Carlos. Hampas sa kabayo, sa kalabaw ang latay.

“Hindi na ako maghahapunan, busog pa ako,” sabi ni Carlos at saka tumalikod at naglakad papunta sa kuwarto.

Talagang mahirap makipagtalo kung sa simula palang ay alam mong ikaw ang matatalo.

CHAPTER 10

CHAPTER 10

NATULOY ang business trip ni Carlos sa Thailand. Madaling araw pa lang ng Miyerkules nang umalis ito ng bahay para pumunta sa airport. Nag-effort naman itong gisingin si Lerma para magpaalam. Hinalikan din nito sa pisngi ang babae bago tuluyang umalis ng bahay.

Pagdating sa airport ay iniwan niya muna ang kanyang kotse sa car parking ng airport. Babalikan na lang niya ito pagbalik niya ng Manila pagkalipas ng isang linggo. Sinalubong ni Yehlen si Carlos sa airport. Walang kaalam-alam si Lerma na magkasamang pupunta sa ibang bansa ang dalawa. Sabagay, wala rin namang kamalay-malay si Lerma na nag-e-exist pala si Yehlen sa buhay ni Carlos.

Pinagsabay na ni Carlos ang business at pleasure. Ang isang linggong trip to Thailand ay sapat na para maisingit nila ni Yehlen ang pamamasyal sa magagandang tourists spots sa nasabing bansa. Isang magandang pagkakataon na rin iyon para masolo nila ang isa’t isa at ma-enjoy ang bawat sandali na silang dalawa ay magkasama.

Normal naman ang bawat araw sa buhay ni Lerma. Kahit mag-isa lang siya sa bahay ay tuloy pa rin ang ikot ng mundo niya. Sa umaga ay pumapasok siya sa trabaho at umuuwi pagkatapos. Madalas ay gabi na siya nakakauwi, pero may mga araw naman na alas-sais pa lang ay nasa bahay na siya. Iyon ay kung nakakalabas siya agad ng opisina at kung hindi pa masikip ang daloy ng trapiko sa kalsada.

Araw ng Biyernes, maaga siyang nakauwi, naabutan niya sa gate ng bahay nila si Greg.

Pagbaba niya ng grab car ay sinalubong na siya ng lalaki.

“Magandang hapon, Lerma. Akala ko ay nasa loob ka na ng bahay n’yo kaya nagdo-doorbell ako. May hihingin sana akong pabor sa’yo, kung puwede…” nahihiyang sabi ni Greg.

“Ano iyon? Basta ba kaya ko, okay lang,” sagot niya,

“May strategic planning kasi kami sa Laguna bukas, kasama ang mga team leader sa office. Maaga akong aalis bukas tapos sa Sunday na ang balik ko. Puwede kayang iwan ko muna sa’yo si Allen? Wala kasi ang househelp namin. Umuuwi ’yon sa kanila ’pag Friday at Monday morning na ang balik niya. Ang hirap ng single dad…”

Nakaramdam ng awa si Lerma para kay Greg.

“Please…” Nagmamakaawa si Greg.

Wala naman si Carlos, nasa Thailand pa. Wala naman sigurong masama kung aampunin niya ng dalawang araw si Allen. “Sige, hindi naman ako umaalis ng bahay kapag weekend except kung may importanteng lakad,” sabi niya sa kausap.

“Thanks, Lerma! You’re an angel,” bulalas ng lalaki, bakas sa boses nito ang kasiyahan. “Okay lang ba na diyan na siya matulog sa bahay n’yo tonight? Madaling araw kasi ako aalis papuntang office, then by six in the morning, dapat nakaalis na kami ng office going to Laguna.”

“Okay lang naman, kung alin ang convenient sa’yo,” sabi niya. “Teka, papayag ba si Allen na dito muna siya sa akin mag-stay? Baka ayaw niya.”

“Payag siya… Actually, kanina habang nag-uusap kami kung kanino ko siya puwedeng iwanan, siya ang nag-suggest na baka puwedeng sa’yo na lang. Nakuha mo na kasi agad ang trust niya noong kinausap mo siya doon sa gate last time.”

“Eh, kung ganoon, ihatid mo na siya rito…”

“Maraming salamat talaga, Lerma!” Bigla niyang niyakap ang babae na hindi naman nakakilos sa sobrang pagkagulat.

Pero parang biglang natauhan si Greg sa ginawa niya at mabilis ding kumawala sa pagkakayakap kay Lerma.

“I’m sorry… natuwa lang ako masyado. Sorry talaga…” paghingi niya ng paumanhin.

Tipid na ngumiti ang babae. “Okay lang. Sunduin mo na si Allen. Papasok lang muna ako sa bahay para makapagpalit ng damit.”

“Sige…” Sumaludo pa sa kanya ang lalaki bago ito tumalikod at nagmamadaling pumasok sa gate nila.

Nang makaalis si Greg ay lihim na napangiti si Lerma.

Pumasok na siya sa loob ng bahay at nag-shower. Katatapos lang niyang magbihis nang tumunog ang doorbell.

Lumabas siya at naroon na nga ang mag-amang kapitbahay niya. May bitbit na maliit na backpack si Greg. Binuksan ang gate.

“Pasok kayo… Hello, Allen…”

Ngumiti sa kanya ang bata. “Hello, Tita Lerma. Thank you sa pagpayag mong mag-stay ako dito sa bahay mo habang wala ang daddy ko.”

“You’re welcome, Allen.” Binuksan niya ang pinto. “Tuloy kayo,” paanyaya niya sa dalawang kasama.

“Maraming salamat talaga, Lerma. I owe you one. Babawi ako sa’yo soon,” sabi ni Greg.

“Huwag mo nang isipin iyon. Maliit na bagay lang naman ito.”

Bumaling si Greg sa kanyang anak. “O, ’wag kang masyadong makulit dito, ha? Huwag ding magulo, baka makabasag ka ng kung ano-ano. Susunod ka sa lahat ng sasabihin ng Tita Lerma, ha?” bilin niya kay Allen.

Tumango-tango si Allen. “Yes, Daddy!”

“Eto ang bag mo. Nandyan lahat ng mga gagamitin mo.”

Kinuha ng bata ang bag.

“O, paano? Uuwi na ako. Dito ka na muna, ha?” sabi ni Greg. Tiningnan niya si Lerma. “Salamat ulit. Hindi matatapos ang pagpapasalamat ko sa’yo.”

“Huwag kang mag-alala, hindi ko pababayaan si Allen,” paniniguro niya.

“Aalis na ako… Eto nga pala ang calling card ko, tawagan mo agad ako kapag may problema.”

Kinuha niya ang calling card. “Sige, ingat.” Inihatid niya si Greg hanggang sa pintuan. “Paki-lock na lang ’yung gate.”

“Bye, Daddy!” Kinawayan pa ni Allen ang kanyang ama.

Nang makaalis na si Greg ay dinala ni Lerma si Allen sa isang bakanteng kuwarto sa bahay nila.

“Dito ka matutulog. Okay lang ba sa’yo na mag-isa ka rito?”

Nilibot ni Allen ng tingin ang kabuuan ng kuwarto. Pagkatapos ay tumingin siya kay Lerma at nagsabi, “Tita Lerma, can I just sleep on your bed beside you?”

“Kung gusto mo, e, ’di sige. Malikot ka bang matulog?”

“No,” sagot ng paslit.

“Halika na, balik na tayo sa room ko.” Hinawakan niya sa kanang kamay si Allen at saka sila lumabas ng kuwarto. “Teka pala, kumain ka na ba?”

“Yes, Tita Lerma. Kumain na kami ni Daddy kanina.”

Sobrang naaliw si Lerma sa pakikipag-usap kay Allen kaya hanggang sa loob ng kuwarto niya ay nagkukuwentuhan pa rin sila. Hindi na nga siya nakapaghapunan dahil napasarap na ang kanilang usapan.

“Ano nga pala ang trabaho ng daddy mo?” biglang naitanong ni Lerma.

Saglit na nag-isip ang bata. “Ah, sabi po ni Daddy, team leader daw po siya ng mga team leader.”

“Saan ba siya nagwo-work?” tanong niya ulit.

“Sa office,” inosenteng sagot ni Allen na ikinangiti naman ni Lerma.

“Mabait ba ang daddy mo?”

“Yes, of course!” buong pagmamalaking sabi ng bata.

“Paanong mabait?”

“He takes care of me and he loves me always,” inosenteng sagot ni Allen pero naroon ang sinseridad.

Kanina pa gustong magtanong ni Lerma ng tungkol sa ina ng bata pero nag-aalangan siya. Mas tama sigurong ’wag na lang siyang magtanong ng tungkol doon.

“Tita Lerma, I want to sleep na.”

“Ay oo nga pala. Sorry, ha? Masyado akong maraming tanong.”

Humiga na si Allen at kinumutan naman ito ni Lerma. “Pray ka muna bago matulog, ha?”

“In the name of the father, and of the son, and of the Holy Spirit… Amen.”

Nakangiti si Lerma habang pinakikinggan ang pagdadasal ni Allen.

Ilang sandali pa ay mahimbing na itong natutulog.

Kinabukasan ay hindi naman namroblema si Lerma sa pagbabantay kay Allen. Napakabait ng bata at inubos lang nito ang oras sa panonood ng palabas sa telebisyon pagkatapos niya itong paliguan bandang alas-diez ng umaga.

Pagkakain naman nito ng tanghalian ay nagbasa ito ng libro na nakuha nito sa bag kasama ang iba pang mga gamit nito.

Mabilis na natapos ang buong maghapon ng Sabado nang hindi nila namamalayan.

Nang sumapit ang araw ng linggo ay naisipan ni Lerma na ipasyal sa mall si Allen. Bumili sila ng mga laruan at kumain sa fast-food restaurant. Tuwang-tuwa ang bata at sobrang nag-enjoy sa treat sa kanya ng Tita Lerma niya.

Bago pa mag-alas singko ng hapon ay nakauwi na sila. Ayaw naman ni Lerma na dumating si Greg at sunduin si Allen pero wala naman sila sa bahay.

Pagsapit ng alas-sais ng gabi ay nagsimula nang maghintay si Allen sa pagbabalik ng daddy niya. Usapan nila na doon na siya matutulog sa bahay nila ngayong Sunday night. Pero umabot na ng alas-siyete ay wala pa rin si Greg. Pinakain na siya ni Lerma ng hapunan.

“Tita Lerma, dadating pa ba ang daddy ko?” tanong ni Allen.

“Oo, nag-promise siya sa’yo, ’di ba? Pero kung hindi siya dadating ngayong gabi, don’t worry, puwede ka namang dito ulit matulog.”

Alas-otso, wala pa rin. Nagsimula nang antukin si Allen. Hanggang sa hindi na niya nakayanan ang antok at nakatulog na siya sa kuwarto ni Lerma.

Bandang alas-nueve ng gabi nang tumunog ang doorbell. Sumilip si Lerma at nakita niya si Greg na nasa labas ng gate. May bitbit pa itong paper bag. Sa likuran nito ay naroon ang pulang kotse nito. Pinuntahan niya ito at pinapasok.

“Pasensya na, Lerma. Ginabi na ako nang uwi. Alas-sais na kami umalis sa Laguna, eh. Tapos, sobrang traffic.”

Nang makapasok na sila sa loob ng bahay ay iniabot ni Greg kay Lerma ang dala niyang paper bag.

“Ano ito?” tanong niya.

“Mga kung anu-anong pasalubong lang. Sana magustuhan mo…”

“Salamat… Teka at kukunin ko sa kuwarto si Allen. Nakatulog na kasi siya sa paghihintay sa’yo. Akala nga naming, hindi ka makakauwi tonight.”

Akmang tatalikod na si Lerma nang abutin ni Greg ang braso niya at nang lingunin niya ito ay naramdaman niyang dumampi ang labi ng lalaki sa labi niya.

Mariin ang ginawang paghalik ni Greg… nang-aakit. Tila apoy na tinutupok ang natitirang katinuan ni Lerma. Alam niya, kung hindi pa titigil si Greg ay hindi na niya mapipigilan ang kanyang sarili at siguradong siya ay bibigay!

CHAPTER 11

CHAPTER 11

HINDI pa rin bumibitiw ang labi ni Greg sa mga labi ni Lerma. Unti-unti na ring nagiging malikot ang mga kamay nito na nagsimula nang gumapang at humagod sa kanyang likod.

Natutupok na si Lerma. Ayaw ng kanyang isip pero gustong-gusto ng kanyang katawan ang kiliting kanyang nararamdaman.

Ang kanang kamay ni Greg ay dumako sa dibdib ni Lerma at marahang hinaplos iyon. Napasinghap si Lerma nang madampian ng kamay ni Greg ang kanyang matayog na bundok. Mabuti na lang at hindi pa siya nagpapalit ng pantulog kaya may suot pa rin siyang bra sa ilalim ng kanyang pambahay na t-shirt. Ganoon pa man ay malaya pa ring nadakot ng lalaki ang kanyang dibdib.

“Tita Lerma…”

Biglang napamulagat si Lerma at tila bumalik sa kanyang katinuan nang marinig ang boses ni Allen. Si Greg man ay napahinto sa kanyang ginagawa at mabilis na kumawala sa kanyang kahalikan.

Hangos na tumakbo si Lerma patungo sa kanyang silid.

“Allen… nandito ako.”

Bago pa siya tuluyang pumasok sa kuwarto ay nilingon muna niya si Greg.

“Tita Lerma, wala pa ba ang daddy ko?” tanong ni Allen pagkapasok ni Lerma sa kuwarto.

“Nandyan na siya sa labas. Hinihintay ka na niya. Tamang-tama, gising ka na,” sabi niya sa paslit. “Halika na…” Dinampot niya ang bag ng bata at saka inalalayan itong makababa sa kama.

Paglabas nila ng sild ay agad na natanaw ni Allen ang ama.

“Daddy!” masayang sigaw ni Allen at mabilis na lumapit sa ama. “Ang tagal mong dumating, nakatulog na ako,” sita pa niya kay Greg.

“Sorry, ma-traffic kasi kaya natagalan akong makauwi. Pero nandito na ako, kaya don’t worry. Uuwi na tayo.” Sinulyapan niya si Lerma. “Say goodbye to Tita Lerma, and don’t forget to thank her dahil binantayan ka niya habang wala ako.”

Humarap ang bata kay Lerma. “Thank you, Tita Lerma. Uuwi na kami ni Daddy.”

Nginitian niya ang bata at hinaplos pa ang ulo nito. “You’re always welcome. Puwede kang pumunta dito sa bahay anytime na gusto mo,” ang sabi niya.

“Talaga?” hindi makapaniwalang sabi ni Allen. “Hindi ba magagalit ang asawa mo?”

Noon lang naalala ni Lerma si Carlos. Nawala sa isip niya ang lalaki. Lumipas nga ang weekend nang hindi niya ito naiisip.

“Ah, bakit naman siya magagalit? Wala namang masama kung pupunta ka rito, sagot niya.

“Salamat, Lerma. I owe you one,” sabi ni Greg. “Halika na, Allen. Uuwi na tayo.” Kinuha niya ang bag ni Allen ay siya na ang nagbitbit nito. Lumakad na sila papalabas ng bahay.

“Bye, Tita Lerma!”

“Bye! Ingat kayo.” Sumunod siya sa mag-ama hanggang sa pintuan. “Paki-lock na lang ang gate, Greg,” sabi niya.

“Oo, sige… Salamat ulit.” Ngumiti sa kanya ang lalaki bago tuluyang naglakad papunta sa gate.

Isinara ni Lerma ang pinto at bumalik na siya sa kanyang silid. Pumasok siya sa banyo na nasa loob din ng kuwarto at saka mabilis na nag-shower. Nang matapos ay tinuyo niya ang kanyang katawan at kumuha siya ng nightie at saka isinuot. Saglit niyang pinatuyo ang kanyang buhok gamit ang hair blower bago siya humiga. Saka lang bumalik sa kanyang isipan ang nangyari sa kanila ni Greg kanina. Kung hindi pala nagising si Allen ay baka kung saan na sila nakarating ng guwapo niyang kapitbahay. Si Greg pa lang ang pangalawang lalaking nakahalik sa kanya. At hindi niya itatangging iba ang epekto sa kanya ng mga halik ni Greg.

Pero iba nga ba talaga? O baka naman nasabik lang siya sa halik dahil ilang buwan na rin silang hindi nagtatalik ni Carlos. Kahit halik nga ay hindi na nito ginagawa sa kanya.

Napamulagat siya.

Oo nga. Ngayon lang niya napansin. Kahit halikan lang siya ay hindi na ginagawa ni Carlos!

Muling bumalik sa isip niya na baka nga may ibang babae na ang Carlos na ’yon! Pero kung dati ay nanggagalaiti siya sa isiping iyon, ngayon ay parang wala na siyang inis na nararamdaman. Eh, ano ba kung mambabae si Carlos!

Sa bahay naman ni Greg ay tulog nang muli si Allen pero siya ay hindi pa dinadalaw ng antok. Hanggang ngayon ay naiisip pa rin niya si Lerma. Ramdam pa rin niya ang mga labi nito na parang dumikit na sa kanyang mga labi. Iba talaga ang dating sa kanya ng babaeng iyon. Napakasimple lang nito pero napakaganda. Alam niyang may lalaking kasama ito sa bahay at nakita pa nga niyang umalis ito sakay ng kotse ilang araw na ang nakakaraan pero hindi pa niya nakikitang bumalik ito. Katunayan, walang nakaparadang kotse ngayon sa bahay nila. Hindi pa rin naman niya nakikilala nang personal ang lalaking kasama ni Lerma sa bahay pero hindi naman siya inosente para isiping walang relasyon ang dalawa. Naalala pa niya, kanina ay hindi itinama ni Lerma si Allen nang tanungin nito kung hindi ba magagalit ang asawa niya. Malamang, asawa ng ani Lerma ang lalaking kasama nito sa bahay.

May panghihinayang na nadama si Greg. Sana ay hindi na lang kaagad nagising si Allen. Baka may mas malalim pang nangyari sa kanila ni Lerma kung hindi naputol ang pagtulog ng kanyang anak.

Nang pumasok kinabukasan sa trabaho si Lerma ay napansin ni Claire ang tila kakaibang aura niya.

“Blooming ka yata?” pansin niya sa kaibigan.

“Ha? Ako? Blooming? Dati pa naman, ah,” natatawang sagot ni Lerma. “Kidding aside, ’di ko naman alam kung blooming ba ako o hindi. Wala naman akong espesyal na ritwal na ginawa kanina bago ako pumasok.”

“Kanina, wala. Eh, kagabi?” nang-iintrigang tanong ni Claire.

“Kagabi? Wala rin naman. At saka, mag-isa lang ako sa bahay.” Saka lang niya naisip na may nangyari nga pala sa kanila ni Greg kagabi. Pero hindi pa siya handa para ikuwento kay Claire ang tungkol doon.

“Ah, wala pa ba si Carlos? Hindi pa bumabalik?” Alam ni Claire na nasa business trip si Carlos.

“Sa Wednesday pa yata, ewan ko do’n. Bahala siya kung kailan niya gustong bumalik.”

“Uy, iba na ’yan. Bakit parang nangangamoy hindi ka na interesado sa jowa mo?” curious na tanong ni Claire.

“Hindi naman sa ganoon. Baka nasanay lang ako na hindi niya na binibigyan ang atensyon na katulad ng dati. Kaya kung dedma siya sa akin, dedma na rin ako sa kanya,” sabi ni Lerma.

“Ganoon na ba kalalim ang misunderstanding sa inyong dalawa?” nag-aalalang tanong ni Claire.

“Hindi lang iyon basta misunderstanding lang. Tingin ko talaga, may ibang babae siya. Baka nagsawa na sa akin. Sa tagal ba naman naming magka-live in, hindi imposibleng may nakilala siyang ibang babae at nagkagustuhan sila.”

“Eh, paano pala kung totoo ang hinala mo? Ano ang gagawin mo?”

“Ewan ko. Hindi ko pa alam.”

“Mahal mo pa ba siya?”

Hindi agad nakasagot si Lerma. Mahal pa nga ba niya si Carlos? Saglit pa siyang nag-isip. Tumingin siya kay Claire at nakita niyang naghihintay ito sa kanyang kasagutan.

“Ewan ko… Limang taon na kaming live in partners. Siguro naman, sa tagal ng panahong iyon, hindi agad mabubura ang kung ano mang naramdaman naming pagmamahal sa isa’t isa.”

“Hindi naman kita masisisi kung sakaling mawala na ang dating nararamdaman mo sa kanya. Ikaw na nga ang nagsabi, ’di ka na niya nabibigyan ng atensyong katulad ng dati. Baka sobrang busy niya sa trabaho. Hindi natin alam. Puwedeng baka nga totoo ang hinala mo. Hindi rin natin alam. Pero anuman ang mangyari, ’wag mong kalilimutang nandito lang ako, ha? ’Pag kailangan mo ng makakausap, tawagan mo lang ako anytime.”

“Maraming salamat, Claire…”

Sa Thailand ay abala sa pamamasyal sina Carlos at Yehlen. Sinusulit nila ang natitirang mga araw nila sa bansang iyon. Sobrang nag-enjoy si Yehlen na makasama si Carlos. Nasolo niya nang ilang araw ang lalaki at pakiramdam niya ay isang achievement iyon para sa kanya.

Si Carlos naman ay abot langit ang kaligayahan sa piling ni Yehlen. Para sa kanya ay higit ang mga katangian ng doktora kaysa sa live in partner niyang si Lerma. Kahit na ba pareho lang tanggap ng dalawang babae ang kakulangan sa sukat ng kanyang pagkalalaki, mas nae-enjoy ni Carlos na makipagtalik kay Yehlen dahil alam nito ang mga dapat gawin para tumagal siya sa kama. Lubos ang kaligayahang nadarama nila dahil nagagawa nilang patagalin ang mainit nilang labanan sa kama sa tuwing magpapakalunod sila sa tawag ng kamunduhan.

Masaya rin si Carlos dahil hindi na siya tinatanong ni Yehlen kung kailan ba niya ito hihiwalayan. Parang nawaalan na ito ng interes na mag-follow up sa kanya na ikinatuwa naman niya dhail hanggang ngayon ay hindi pa niya alam kung paano magpapaalam kay Lerma at sabihing tapusin na nila ang kanilang relasyon.

Bandang hapon ay hinanap ni Carlos si Yehlen para sabihang mag-emplake na. Nakita niya itong may kausap sa phone.

“Sige, tatawagan na lang kita sa ibang araw,” narinig niyang sabi ni Yehlen sa kausap at saka tinapos ang pakikipag-usap.

“Sinong kausap mo?” tanong ni Carlos.

“Ah, ’yung secretary ko sa clinic. Nagbilin lang ako ng ilang mga importanteng bagay.”

“Naayos mo na ba ang mga gamit mo? Maaga tayong pupunta sa airport bukas.”

“Yeah, my bags are packed,” sagot ni Yehlen.

“Mabuti naman kung ganoon. Nag-enjoy ka ba short vacation natin dito sa Thailand?”

“Of course. I would always love to travel with you. Anytime… all the time.” Yumakap pa kay Carlos si Yehlen.

Pagkauwi ni Lerma ng bahay galing sa trabaho ay nagpahinga lang siya sandali pagkatapos ay kinain na niya ang iniuwing pagkain na binili niya sa isang fast food restaurant bago pa siya sumakay ng grab car. Nang sumapit ang bandang alas-diyes ng gabi, naghanda na siya para matulog. Katatapos lang niyang mag-shower at nagsuot na rin siya ng nightgown. Eksakto lang para matulog na siya dahil may pasok pa siya kinabukasan.

Hihiga na sana siya nang marinig niyang tumunog ang doorbell ng kanilang gate. Sino kaya ang nag-doorbell? Imposible namang si Carlos. Kung tama ang kuwenta niya, bukas pa ang balik nito mula sa Thailand. At kung napaaga man ang pag-uwi nito, may sariling susi naman iyon para buksan ang gate.

Sumilip siya mula sa bintana ng kanyang silid at nanlaki ang kanyang mga mata.

Si Greg!

Anong ginagawa ni Greg sa gate nila sa ganitong dis-oras ng gabi?

Dinampot niya ang silk robe na katerno ng kanyang nightgown at mabilis na isinuot. Kinuha rin niya ang susi ng gate at saka naglakad papalabas ng bahay.

Nang marating niya ang gate ay agad niyang kinausap si Greg.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya.

“Papasukin mo ako, Lerma. Importante lang. Kailangan kitang makausap.”

“Tungkol saan?” naguguluhan niyang tanong.

“Basta, papasukin mo muna ako. Doon tayo mag-usap sa loob ng bahay n’yo. Please…”

Binuksan ni Lerma ang gate at pinapasok ang lalaki.

Hinawakan siya nito sa kamay at mabilis itong naglakad papunta sa loob ng bahay na akala mo ay siya ang may-ari no’n.

“Greg, teka lang. Bakit ba kasi?”

Hindi siya sinagot ng lalaki. Nang makapasok na sila sa loob ng bahay ay saka siya nito hinarap.

“May sasabihin ako sa’yo… importante,” seryosong sabi nito.

“Ano nga ’yon?” Naamoy niya ang amoy alak na hininga ni Greg. Nakainom ito pero hindi naman lasing.

Mas lumapit pa si Greg sa kanya bago muling nagsalita, “Gusto kita… Gusto kita, Lerma,” halos pabulong na sabi nito.

“Ha?”

Bago pa muling nakapagsalita si Lerma ay lumapat na sa labi niya ang mga labi ni Greg. Mas lalong naamoy ni Lerma ang amoy alak nitong hininga pero hindi niya iyon pinansin. Mas nakadagdag pa nga sa naglalarong sensasyon sa kanyang utak ang isiping mas magiging wild si Greg dahil sa epekto ng alak sa katawan nito. Mas tumaas ang kuryusidad niya sa mga susunod nitong gagawin.

Greg grabbed her hand and pulled her close, their bodies pressing together as they kissed. His lips moved slowly against hers, tasting every inch of her mouth. He removed her silk robe and his hands roamed over her body, caressing her curves and exploring her flesh.

Mas mariin ang mga halik ni Greg ngayon. Mas magaspang din ito ngayon kaysa sa unang pagkakataong nahalikan siya nito.

Punong-puno ng pagnanasa ang bawat paghalik sa kanya ng lalaki. Pilit na inaabot ng dila nito ang dila niya at sa tuwing mahuhuli ay banayad niya itong kinakagat… kagat na may kasamang pag-iingat upang hindi siya masaktan.

Wala na rin sa tamang katinuan si Lerma. Tangay na tangay na siya ng hindi maipaliwanag na sensasyong ipinadadama sa kanya ni Greg ngayon.

“Greg…” Lerma moaned softly as he moved his hands lower, slipping them beneath her nightie. His fingertips teased her inner thighs, her skin hot and feverish beneath his touch. Greg moved his hands higher, exploring the soft mounds of her breasts and the sensitive peaks of her nipples.

“Don’t think so much, just let your body take control,” malambing ang boses na sabi ni Greg. Kita sa mukha niya ang matinding panggigigil sa ginagawang pagpapaligaya sa babaeng katalik.

Lerma gasped as his fingers moved even higher, sliding between her legs. He stroked her gently, exploring her folds and teasing her with gentle circles. His mouth moved down her neck and lower, tasting her skin and exploring her body with his lips and tongue.

She trembled with pleasure as he brought her to the edge of orgasm. He moved his hand faster, pushing her higher and higher before finally allowing her to come undone with a shudder.

She collapsed in his arms, trembling and panting from the pleasure he had brought her.

Maya-maya pa ay tumingin si Lerma kay Greg at buong lambing na sinabing, “I want more, please, give me more!”

CHAPTER 12

CHAPTER 12

NAPANGITI si Greg sa sinabing iyon ni Lerma.

“You’re very easy to please.”

Pinapungay ni Lerma ang kanyang mga mata at saka buong tamis na ngumiti kay Greg. “Take your clothes off. Right now.”

“Later… Suck on my fingers first,” utos ng lalaki.

“Beg for it,” sabi ni Lerma.

“Please…” Nasa tinig ni Greg ang pagsusumamo.

Walang pagdadalawang-isip na sumunod si Lerma. Isa-isa niyang pinaglaruan sa kanyang bibig ang bawat daliri ni Greg.

Napapapikit na lang si Greg sa tuwing sinisipsip ni Lerma ang kanyang daliri. Iba ang pakiramdam niya sa init ng bibig nito na sinasabayan pa ng mapaglaro nitong dila.

“You’re good… so good…” napapaungol na sabi ni Greg. Ramdam niya ang kiliting dulot ng ginagawa ni Lerma sa kanya.

Biglang tumayo si Greg at nagmamadaling hinubad ang suot niyang polo. Kasunod noon ay hinubad din niya ang suot niyang pantalon.

Napaawang ang mga labi ni Lerma habang nakatingalang nakatingin sa lalaking nasa kanyang harapan. Ngayon ay puting brief na lang ang suot nito at sa sinag ng liwanag na naggagaling sa kuwarto ay kitang-kita ni Lerma ang nakabukol na bahagi sa loob ng panloob ni Greg.

Isang mabilis na kilos pa at tuluyan na ring nahubad ang brief at bumulaga kay Lerma ang pagkalalaki ni Greg na umigtad sa labis na katigasan.

Kung dati ay natatanaw lang niya sa malayuan ang pribadong bahagi ni Greg, ngayon ay harap-harapan na niya itong natitingnan. Halos kulang isang metro lang ang layo nito sa kanyang mukha. Kung babangon siya ay mas makikita niya ito nang malapitan.

Tinanggal na ni Lerma ang natitirang hiya sa kanyang katawan. Hindi na siya ang dating Lerma na kimi at mahiyain. Ibang Lerma na siya. Siya ay isang babae na katulad ng mga lalaki ay may pangangailangan din. At ang pangangailangan niya na hindi maibigay ni Carlos… na ayaw nang ibigay ni Carlos… ay kay Greg niya kukunin.

Mabilis siyang bumangon at sinunggaban ang galit na pagkalalaki ni Greg. Ngayon ay hindi lang niya ito nakikita sa malapitan. Hawak pa niya ngayon ang ipinagmamalaki nitong pagkalalaki. At tama nga siya sa pagkakatantiya niya— mas malaki nga ito kaysa sa alaga ni Carlos.

“You look just about good enough to eat,” narinig ni Greg na sabi ni Lerma. Napaawang ang kanyang mga labi.

Lerma knelt before him, her hands exploring every inch of his dick. Her lips caressed his abs and licked his navel, sending shivers of pleasure down his spine.

Humanda siya para isubo ang matigas na pagkaing nakahain sa harapan niya. Huminga siya nang malalim at saka bumuwelo, bago dahan-dahang isinubo ang kahabaan ni Greg.

She licked the length of him, sending waves of pleasure through his body. Her tongue explored every inch, her lips exploring and teasing. His hands tangled in her hair as she took him deeper, her mouth exploring his most sensitive areas.

Impit na napaungol si Greg sa bawat pagkakataong naramdaman niyang naisubo ni Lerma nang buo ang kanyang pagkalalaki. Sagad na sagad itong pumasok sa loob ng bibig ng babae at maya-maya ay dahan-dahan itong nagtaas-baba na lalo pang nagpatindi sa nararamdaman niyang sensasyon kaya napapasabay ang kanyang balakang sa paggalaw hanggang makabuo sila ng ritmo na nagpasuwabe pang lalo sa ginagawang paglalaro ng dila ni Lerma sa alaga ni Greg.

Greg continued moaning as he felt himself getting closer and closer to the edge. His breathing was ragged and his heart was pounding as he finally let go, his orgasm washing over him in a wave of pleasure.

Lerma kissed him softly, her eyes twinkling with pleasure. He smiled at her, feeling relieved and content. But the romantic night is not yet over.

Hindi nakaligtas sa mga mata ni Lerma ang pilyong ngiti na pinakawalan ni Greg. Alam niya, may mga gagawin pa ang lalaki at hindi pa tapos ang kanilang laban.

Ang totoo, kauumpisa pa lang nila. Nag-uumpisa pa lang sila kahit na ba parehi na nilang naabot ang ikapitong glorya.

Greg carried Lerma into the bedroom, her nightie rustling in his arms. He gently laid her down on the bed, the sheets cool against her skin. She looked up at him with a seductive gaze, her eyes full of desire.

Greg leaned in, kissing her tenderly. Lerma moaned in pleasure as his lips moved hungrily over hers. His hands moved slowly up her body, exploring her curves again as he deepened the kiss. He let out a groan as she returned his passion, her hands exploring his body in turn.

The man broke away from the kiss, looking down into her eyes. She smiled up at him, her cheeks flushed with pleasure. He kissed her again, this time with more urgency. He pulled off her nightie, revealing her lingerie beneath.

Greg moved lower, kissing and caressing Lerma’s body. His hands moved expertly, arousing her until she was trembling with pleasure. He moved back up to her lips, taking them in a passionate embrace. His body moved rhythmically against hers, and she cried out in pleasure as the moment of pleasure crested and the waves of bliss swept over them.

When it was over, Greg gently laid Lerma on the soft bed. She shivered with excitement as she sees his toned chest and abs. He leaned over her, pressing his hard body against hers, and whispered in her ear, “Let me show you how much I want you tonight.”

Greg again began to kiss her neck, sending shivers of pleasure down her spine. His hands moved around her body, caressing every inch of her delicate skin. She felt her heart racing as he looked into her eyes and said, “I can’t wait to make love to you.”

Lerma felt herself melting as he continued to kiss her neck, her face, and her lips. He moved lower, exploring her body with his talented hands. His touch was gentle, but passionate, and she felt herself becoming aroused.

He then removed her lingerie, one piece at a time, until she was lying there naked and vulnerable. He kissed her breasts and her stomach, teasing her and sending waves of pleasure throughout her body.

Greg moved between her legs, and Lerma felt his hard cock pressing against her.

“Spread your legs for me, I want to see you,” Greg murmured.

Lerma opened her legs and he watched her pussy with all delight.

“You’re so wet,” said Greg. “Stay still, don’t move your hips.”

Greg slowly began to enter her, filling her completely with his hard length. Lerma gasped and gripped his shoulders, her body trembling with pleasure as he moved deeper inside her. He moved slowly, savoring every second as she moaned in delight. She felt his hardness inside her and the warmth of his body against hers, making her want to stay in this moment forever.

Greg slowly and gently moved in and out of her, their hips meeting and their bodies entwined in a passionate embrace. His every move was filled with love and devotion, and her body responded to his touch with a deep, primal pleasure. He kept his movement gentle and rhythmic, his thrusts growing deeper and faster as their pleasure increased. With each thrust, he felt her body tighten around him and her breathing become more labored.

His thrusts grew deeper and more intense, and she felt herself rising higher and higher, her orgasm building with every thrust. She moaned in pleasure, her body trembling and her nails digging into his back.

He could feel her climax building, his own pleasure also rising with each stroke. He felt her body quiver and her breath quicken as she reached her peak. He moved faster and faster, his breathing becoming more and more ragged. His fingers dug into her hips and he groaned in pleasure as he released his own orgasm inside her. They both released in a powerful wave of pleasure, and for a moment, time stood still.

Greg collapsed on top of Lerma, both of them trembling with pleasure. They lay there in each other’s arms, their hearts beating as one, both of them unable to move as the intensity of their lovemaking slowly ebbed away.

Nanatili lang silang nakahiga habang ninanamnam ang sarap na dala ng kanilang pagtatalik. Pagod man ay kapwa sila maligaya. Makalipas ang ilang minuto ay bumangon si Lerma at agad na hinanap ang nagkalat niyang kasuotan. Mabilis niya iyong isinuot at saka dinampot niya naman ang polo, brief, at pantalon ni Greg. Ibinigay niya ang mga iyon sa lalaki na nakahiga pa rin at tila napagod sa nangyaring bakbakan.

“Magbihis ka na,” sabi ni Lerma. “Kailangan mo nang umuwi. Baka hinahanap ka na ni Allen.”

“Tulog na si Allen kanina noong umalis ako. Bukas na iyon magigising,” sagot ng lalaki.

“Hindi naman kita itinataboy, pero kailangan mo na talagang umuwi. Bumangon ka na d’yan.”

Wala nang nagawa si Greg kundi bumangon. Sa huling pagkakataon ay muling sinulyapan ni Lerma ang pribadong bahagi nito. Malaki talaga. Walang sinabi ang sukat ng pagkalalaki ni Carlos.

Nagbihis na si Greg. Nang matapos ay nagpaalam na siya kay Lerma.

“Aalis na ako.”

Tumango ang babae. “Ingat.”

“Mauulit pa ba ito?”

“Ha?” Hindi malaman ni Lerma ang isasagot.

“Sabi ko, uulitin pa ba natin ito? Sana maulit…”

“Mas maganda siguro kung hindi na,” diretsong sagot niya.

“Bakit? Hindi ka ba nag-enjoy? Hindi mo ba nagustuhan?” tanong ni Greg.

“Basta. Huwag ka nang magtanong kung bakit. Mahirap mag-explain. It’s complicated,” sagot niya.

Tumango na lang si Greg. “Sige, hindi na kita pipilitin kung ayaw mong sumagot. Thanks for the wonderful time.”

“Okay. Hindi na kita ihahatid sa labas. Paki-lock na lang ang pinto paglabas mo. Pati ’yung gate.”

Lumakad na si Greg at lumabas ng kuwarto. Ilang saglit lang ay narinig naman ni Lerma na sumara ang pinto.

Pinuntahan pa rin ni Lerma ang pinto at sinigurong naka-lock nga iyon. Nang makasigurado ay saka pa lang siya bumalik sa sa kuwarto.

Noon pa lang nakaramdam si Lerma ng sobrang pagod. Grabe ang nangyaring iyon sa kanila ni Greg. Hindi siya makapaniwala na naganap nga iyon.

Humiga siya sa kama at ipinikit ang mga mata. Kailangan niyang matulog dahil may trabaho pa siya kinabukasan. Anong oras na ba? Hindi niya alam. Basta, sigurado siyang malalim na ang gabi.

Muli siyang nagmulat ng mga mata, Ramdam niya ang pagod pero hindi pa siya inaantok. O mas tamang sabihing hindi siya makatulog. Lumilitaw sa isip niya ang guwapong mukha ni Greg. Naaalala niya kung gaano ito kasarap humalik. Parang nakapagkit pa rin sa labi at balat niya ang nguso nito na humagod sa buong katawan niya kanina at tila tinitikman ang bawat sulok ng kanyang pagkatao.

Napabuntonghininga si Lerma. Nang dahil sa ginawa nila ni Greg, bawing-bawi siya sa ilang buwang hindi siya nakipag-sex kay Carlos. Sulit na sulit siya sa romansang ipinatikim sa kanya ng kanyang guwapong kapitbahay.

Saglit siyang nag-isip. Malandi na ba siyang babae? Oo ang sigaw ng isip niya. Sino ba namang matinong babae ang basta na lang makikipag-sex sa isang lalaking kailan lang niya nakilala? Alam niyang malaki ang kasalanan niya kay Carlos dahil sa nangyari sa kanila ni Greg. Baka nga umabot pa sila sa hiwalayan kapag nalaman nito ang pagtataksil niya. Lalo na ngayon na parang nagbago na si Carlos sa pakikitungo sa kanya. Baka nga naghihintay lang iyon ng sapat na dahilan para hiwalayan siya.

Nakakatawa.

O baka mas tamang sabihing nakakahiya.

Siya itong nagdududa na baka may ibang babae na si Carlos. Pero siya rin itong nakipagtalik sa kanilang kapitbahay at sa mismong kuwarto pa nila ni Carlos nangyari ang kanyang kataksilan.

Muling ipinikit ni Lerma ang kanyang mga mata kasabay ang hiling na sana ay makatulog na siya.

Si Greg naman ay gising na gising pa rin. Hindi niya maitatanggi na iba ang dating sa kanya ni Lerma. May kakaiba sa ganda nito na hindi niya mabalewala. Gandang-ganda siya rito at masaya siyang may nangyari sa kanila. Marami na siyang babaeng nakasama at naikama pero para sa kanya ay iba talaga si Lerma. Pero sobra din ang guilt na nararamdaman niya ngayon. Alam niyang nakagawa siya ng malaking pagkakasala kay Lerma. Hindi niya alam kung ano ang gagawin niya sakaling malaman ni Lerma ang kanyang itinatagong lihim.

CHAPTER 13

CHAPTER 13

AYAW pa ring dalawin ng antok si Greg. Gaano man ang pagpipilit niyang makatulog ay hindi niya magawa. Naghalo-halo na ang mga bagay na gumugulo sa kanyang isip at nagpapanatiling gising sa kanyang diwa.

Minabuti niyang kunin na lang ulit ang bote ng alak na iniinom niya kanina bago siya nagpunta sa bahay nina Lerma. Nagsalin siya ng alak sa baso at saka nagsimulang uminom ulit.

Si Greg Gallano ay dalawampu’t pitong taong gulang at isang single dad sa pitong taong gulang niyang anak na si Allen. Single dad siya dahil wala na ang ina ni Allen. Namatay ito sa panganganak kaya naiwan ang bata sa pangangalaga niya dahil siya naman ang ama. Ipinangako niya sa namayapang ina ni Allen na gagawin niya ang lahat para mabigyan ng magandang kinabukasan ang anak nila. Kaya nga kahit na may regular naman siyang trabaho sa isang BPO company ay suma-sideline siya bilang isang freelance gigolo. Nakikipag-date siya sa iba’t ibang babae at kahit na nga sa mga bakla kapalit ng pera. Katwiran niya, ang ibinibigay niya ay serbisyo kaya walang masama kung tumbasan iyon ng pera ng kanyang mga nagiging kliyente. Noong una ay itinatago pa niya ang sideline na iyon sa kanyang ina, pero pagtagal ay nalaman din ito ng nanay niya at naging dahilan pa nga ng konti nilang hindi pagkakaunawaan. Hindi nito matanggap na sa kabila ng pagkakaroon naman niya nang maayos na trabaho ay pinili pa rin niyang pasukin ang trabahong sabi ng nanay niya ay nagpapababa sa kanyang pagkatao. Pero noon pa iyon. Ngayon ay tanggap na ng nanay niya ang kakaiba niyang trabaho. O puwedeng hindi pa rin ito tanggap ng nanay niya, wala lang talaga itong magawa para pigilan siya.

Pero bakit pagiging gigolo pa ang pinasok niyang sideline. Puwede namang ibang trabaho.

Iba rin ang katwiran ni Greg. Walang masamang tinapay para sa kanya. Sabi nga niya, sex work is still work. As long as wala naman siyang inaagrabyadong tao, wala siyang dapat ikahiya sa ginagawa niyang trabaho. At saka, iba na ang panahon ngayon. Parang lantaran na ngayon ang pagiging sex worker at isa ang social media sa mga nagagamit para makakonek ang sex worker sa mga pupuwede niyang maging kliyente. Kaya nga siya nakontak ng mga naging kliyente niya.

Nang minsang may tumawag sa kanyang isang babae para mag-inquire sa serbisyo niya bilang gigolo, na-curious siya dahil hindi pakikipag-date o paghahanap ng companionship ang gusto nito. May gustong ipagawa sa kanya ang babae. Gusto nitong ligawan niya ang isang babae at pagkatapos ay kailangang may mangyari sa kanila ng babaeng iyon.

Sa una ay gustong tumanggi ni Greg ngunit nang makita niya ang larawan ng babaeng liligawan daw niya ay biglang nagbago ang kanyang desisyon at naging interesado siyang gawin ang gusto ng kliyente niya.

Tumanggi na ang kliyente niya na magbigay ng iba pang mga impormasyon tungkol sa babae at kung ano ang dahilan at gustong paligawan ito sa kanya ng kliyente. Pero malaki ang handang ibayad ng kliyenteng iyon kaya kaysa mapunta pa sa iba ang trabaho at kita ay minabuti na niyang gawin ito.

Nagpakilala ang kliyente niya sa pangalang Yehlen Lorenzo. Sinubukan niyang hanapin sa social media ang ibinigay nitong pangalan at agad naman niya itong nakita. Nagulat pa siya nang malamang doktora pala ito. Pero hindi na siya nakialam pa. Iginagalang niya ang privacy ng kanyang mga nagiging kliyente.

“For rent ang bahay na katabi ng tinitirhan ng babaeng liligawan mo. Rentahan mo iyon para mas malapit ka sa kanya,” utos sa kanya ni Yehlen. “Ibigay mo sa akin ang bank account mo at ide-deposit ko roon ang pambayad sa renta.”

Kinontak ni Greg ang may-ari ng bahay at nakipagnegosasyon siya rito. Noong una ay isang taong contract of lease ang gusto ng may-ari na pirmahan ni Greg, pero napakiusapan ito ni Greg kung puwedeng tatlong buwan lang siyang magre-rent. Nagdahilan na lang siya ng kung anu-ano hanggang sa mapapayag na niya ang may-ari. Siniguro naman niya rito na kung magugustuhan niya ang lugar ay ipapa-extend niya ang tatlong buwan. Binayaran na niya nang buo ang tatlong buwan para hindi na siya gambalain pa ng may-ari habang ginagawa niya ang kanyang misyon na paibigin ang babaeng nakatira sa katabi ng bahay na uupahan niya.

Sa tingin ni Greg ay madali niyang mapapaibig ang babaeng kapitbahay niya. Noong minsang maisipan niyang lumangoy sa pool ay sinadya niyang maghubo’t hubad. Umaasa siyang makikita siya ng kanyang magandang kapitbahay, at hindi nga siya nagkamali. Natanaw niya ito na pasilip-silip sa kanya habang nakabuyangyang ang kanyang kahubaran. Naulit pa ang eksenang iyon pagkalipas ng ilang araw. Walang kamalay-malay ang kapitbahay niya na unti-unti na itong nahuhulog sa kamandag ng gigolong si Greg Gallano.

Pero nang makilala na niya nang personal si Lerma ay parang biglang ayaw na naman niyang ituloy ang napagkasunduan nila ni Yehlen. Masyadong mabait si Lerma para gawan niya ng kalokohan. At hindi yata tamang masira ang relasyon nito nang dahil lang sa kanya. Wala namang kasalanan si Lerma para sirain niya ang relasyon nito sa lalaking kasama nito sa bahay.

Kanina habang abala siya sa mga gawain sa opisina ay biglang tumawag nga ulit ang kliyente niyang si Yehlen.

“Kumusta ang pinapatrabaho ko sa’yo? Ano na ang balita?” bungad nito sa kanya. Ramdam niya ang kaseryosohan sa boses nito.

“Ginagawa ko naman. Tumitiyempo pa ako,” sagot ni Greg.

“Naiinip na ako. Lumilipas ang mga araw nang wala ka man lang ibinibigay na update. Bilis-bilisan mo naman ang pagkilos.”

“Kumikilos naman ako. Don’t worry, magagawa ko ang pinag-usapan natin.”

“Walang kasama ngayon si Lerma sa bahay. Tyansa mo na para gawin ang dapat mong gawin. Kumilos ka na dahil kaya nga kita binabayaran ay para mas mapadali ang trabaho. Ngayon, kung hindi ka pa kikilos at wala ka pang maibibigay na matinong resulta sa akin, mas mabuti pang sabihin mo na agad, para makahanap ako ng ibang gagawa.”

Medyo nairita si Greg sa pagiging demanding ni Yehlen. “Puwede ko bang malaman kung bakit mo iyon pinagagawa sa akin? May kasama sa buhay si Lerma, ano’t gusto mo yatang magkasira sila?”

“Hindi mo na kailangang malaman pa. Basta nagkasundo tayo na gagawin mo iyon at babayaran kita. We already have a deal kaya dapat sumunod ka,” dinig niyang sabi ng kausap niya sa kabilang linya.

“Hindi mo pa ako nababayaran, puwede pa akong umatras kung gugustuhin ko,” sabi niya sa kausap.

“Oh, haven’t you checked your bank account? Naideposito ko na sa iyo ang full payment three days ago, in case you don’t know. Ganoon ako katiwala na magagawa mo ang trabaho. Hindi mo pa natatapos, bayad ka na.” Narinig pa ni Greg ang mahinang tawa ng kausap.

“Okay, gagawin ko. Hindi ako sisira sa usapan. Pero huwag kang masyadong nagmamadali. Hindi madali ang pinagagawa mo sa akin,” sabi niya kay Yehlen.

“Huwag mo akong artehan. Alam kong sanay na sanay ka sa mga ganyan. Basta gawin mo kaagad ang pinag-usapan natin para tapos na,” deklara pa ng babae.

“Huwag kang mag-alala, kikilos ako ngayong gabi,” paniniguro niya sa kausap.

“Sige, tatawagan na lang kita sa ibang araw,” huling narinig niyang sabi ni Yehlen at saka nawala na ito sa kabilang linya.

Kaya nga ikinondisyon niya ang kanyang sarili bago siya nagpunta sa bahay ni Lerma. Uminom siya ng ilang shots ng alak, pampalakas ng loob… at pampakapal ng mukha. Kailangan na niyang magawa ang serbisyong binayaran sa kanya ni Yehlen para matapos na ito at hindi na siya tawag-tawagan pa ng doktorang iyon.

At hindi naman siya nabigo. Nagawa niya ang dapat niyang gawin. Siguro naman ay matutuwa sa kanya si Yehlen kapag ibinalita niya rito na natapos na niya ang kanyang misyon. Ang hindi niya inaasahan ay tila tuluyan na siyang nahulog kay Lerma. Parang bigla ay gusto na niyang ligawan ito nang totohanan at kung walang magiging problema ay maaari naman silang magsama… o magpakasal kaya.

Pero hindi pa niya alam kung kasal ba si Lerma sa lalaking kasama nito sa bahay. Malaking problem apala talaga itong pinasok niya. Bakit ba kasi hindi pa niya muna ito kinumpirma kay Lerma? Ayaw pa naman niyang nakakaagrabyado siya ng ibang tao.

Ngayon ay parang gusto na niyang pagsisihan na tinanggap niya ang trabahong inialok sa kanya ni Yehlen. Dahil sa trabahong iyon, alam niya, sobrang nakaagrabyado siya ng tao.

Sobrang naagrabyado niya si Lerma!

---

Katulad ng dati ay nahalata na naman ni Claire na tila kulang sa tulog si Lerma.

“Ano ba kasi ang pinaggagagawa mo sa bahay n’yo? Bakit hindi ka matulog nang maaga para hindi ka nangungulumata dito sa opisina? Kahit itago mom o sa eye shadow, halata pa ring puyat ka,” pansin nito sa kanya nang mapagawi ito sa mesa niya para magpapirma ng mga dokumento.

“May binabasa lang akong libro. Pinilit ko lang tapusin kaya late na akong nakatulog,” palusot pa niya.

“At kailan ka pa nagkainteres sa pagbabasa ng libro?” Hindi naniniwala si Claire sa sinabi ng kaibigan. “Teka, dumating na ba si Carlos? Baka dumating na at na-miss kang masyado kaya nagkaroon kayo ng umaatikabong labanan kagabi,” parang kinikiliting sabi nito.

Muntik nang maubo si Lerma. Totoo kasing may nangyaring umaatikabong labanan kagabi, pero hindi si Carlos ang kalaban niya kundi si Greg. Pero hinding-hindi siya magkukuwento kay Claire ng tungkol kay Greg, kahit na kaibigan ang turing niya rito. “Hindi, ’no? Mamaya pa lang dadating iyon, kung masusunod ang schedule niya.”

“Mas mabuti siguro kung mag-uusap kayo nang matino ni Carlos. Once and for all, linawin mo sa kanya ang mga issue ninyo. At ’yung kutob mo na baka may babae siya, e ’di kumpirmahin mo na rin. Hindi kasi babalik sa dati ang relayon n’yo kung walang magbababa ng pride sa inyong dalawa,” suhestiyon ni Claire.

“Hayaan mo, pag-iisipan ko nag sinabi mo. Ayoko na rin naman ng sitwasyon naming sa bahay.Magkasama kami araw-araw, magkatabi pa sa kama ’pag gabi, pero hindi na katulad ng dati ang samahan namin. Malaki na talaga ang ipinagbago,” sabi ni Lerma.

“Sana mapag-usapan n’yo na ’yan. Wala namang hindi naaayos sa mabuting pag-uusap. Sayang din kasi ang limang taon ninyo,” ani Claire.

“Salamat, Claire…”

Noong araw din iyon ay lumapag sa Ninoy Aquino International Airport ang eroplanong sinakyan nina Carlos at Yehlen galing Thailand. Kinuha ni Carlos sa parking lot ng airport ang kanyang kotse at binayaran ang halagang katumbas ng isang linggong parking fee. Nagmaneho si Carlos sakay si Yehlen. Ihahatid niya muna ang babae sa bahay nito bago siya uuwi. Alas-dos pa lang naman ng hapon kaya hindi naman siya gagabihin nang uwi.

“Bukas ka na lang kaya umuwi sa inyo. Sa bahay ka na lang matulog ngayong gabi, sabi ni Yehlen kay Carlos.

“Sa ibang araw na lang. May tatapusin akong report, kailangan ko iyon bukas nang umaga sa office,” sagot niya.

“Puwede mo namang gawin iyon sa bahay ko.”

“Huwag na. Magpahinga ka na lang nang maaga tonight. Hindi ka ba napagod sa biyahe?”

“Alam mo namang I always treasure my time with you, kaya hindi ko nararamdaman ang pagod basta’t ikaw ang kasama ko.” Kinindatan pa ni Yehlen ang kausap.

“Pinapalaki mo namang masyado ang ulo ko. Baka maniwala na ako niyan.” Sinabayan niya iyon ng mahinang halakhak.

“So, ano? Sa bahay ka na matutulog?”

“Huwag na nga kasi. Next time na lang.”

“Siguruhin mong tutuparin mo ang next time na ’yan, ha? ’Pag ako, nagtampo, baka iwanan na kita,” tila may pananakot pang sabi ni Yehlen.

“Grabe naman iyon. May iwanan pa talagang magaganap,” medyo natatawang sabi ni Carlos. “Huwag naman.”

“You can never tell. Malay mo, nagbago na pala ako ng isip. Malay mo, may iba na akong nagugustuhan.”

Pinaharurot na ni Carlos nang mabilis ang kotse. Hindi na niya nagugustuhan ang itinatakbo ng kanilang usapan. Alam niyang nagbibiro lang naman si Yehlen, pero kinakabahan siya kapag ganoon na ang mga biro nito. Ewan, pero sobrang napamahal na si Yehlen sa kanya. Mahal na mahal na niya ang doktorang ito.

Ang totoo, takot siyang mawala pa si Yehlen sa kanya.

Ayaw niyang iwanan siya nito.

Ayaw niyang mawala pa si Yehlen sa buhay niya.

Pag-uwi niya ng bahay ay napansin pa niya ang isang lalaki at isang bata na papasok sa gate sa bahay na katabi ng tinitirhan nila. Ito na pala ang bago nilang kapitbahay. Ngayon lang niya nakita ang mga ito. Nang bumaba siya para buksan ang gate para maipasok ang sasakyan ay nakita pa niyang nilingon siya ng lalaking kapitbahay niya. Ngumiti ito sa kanya kaya napilitan siyang ngitian din ito.

Nang makapasok ng bahay ay nag-shower lang siya at saka niya sinimulang gawin ang mga report na kailangan niyang tapusin. Nang matapos ay saka siya humiga para magpahinga. Hindi niya namalayang nakatulog na siya.

Gabi na nang siya ay magising. Nasa tabi na niya si Lerma at tulog na rin. Hindi man lang ito nag-abalang gisingin siya at yayaing maghapunan.

Bumangon siya at kinuha ang cellphone niyang nasa bedside table. May isang missed call at isang chat notification nang i-unlock niya ang cellphone. Si Yehlen ang tumawag at nag-chat. Binasa niya ang message nito.

I love you, Carlos. Miss na kita kaagad kahit ilang oras pa lang ang nakalilipas.

Napangiti si Carlos. Nasulyapan niya si Lerma. Bahagya siyang lumapit dito. Pinagmasdan niya ang mukha ng babaeng limang taon na niyang kasama sa iisang bubong. Pinakiramdaman niya kung may nararamdaman pa ba siyang pagmamahal para rito. O baka naman napunta na lahat kay Yehlen ang pagmamahal na dapat sana ay kay Lerma niya ibinibigay?

Kinabukasan ay agad na nag-report si Greg kay Yehlen.

“Nagawa ko na ang gusto mong gawin ko. So, tapos na ang usapan natin. Wala na akong obligasyon sa’yo,” sabi niya kay Yehlen nang tawagan niya ang cellphone nito.

“Ops, hindi pa tapos. Wala pang resulta ang ginawa mo. Kokontakin kita ulit ’pag walang matinong resulta ang ginawa mo.” Ang gusto ni Yehlen ay mahuli ni Carlos sina Greg at Lerma para siguradong sa hiwalayan mapupunta ang limang taong relasyon ng dalawa.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya.

“You know for a fact na hindi ako mahilig mag-explain. I don’t need to elaborate on anything. Just wait for my call, in case I still need your services. Anyway, bayad naman for three months ang bahay na tinitirhan mo ngayon. You don’t need to leave the house yet. Tumira ka d’yan for three months,” sabi ng doktorang kliyente niya.

Hindi na nakipagtalo pa si Greg. Wala rin namang pupuntahan kung makikipagdebate pa siya sa kanyang kliyente. Sa ngayon, wala siyang dapat gawin kundi ubusin ang tatlong buwang renta sa bahay na tinitirhan niya at maghintay kung kakailanganin pa ba ni Yehlen ang serbisyo niya o hindi na.

Pero sana naman ay hindi na, dahil ayaw na rin niyang mas makagawa pa ng kasalanan kay Lerma.

Nang mga sumunod na araw ay tila normal lang ang lahat. Hindi na nagkaroon pa ng komunikasyon si Greg kay Lerma. Hindi naman niya iniiwasan ang babae pero ayaw lang din niya na isipin nitong sinasamantala niya ang kahinaan nito.

Si Lerma naman ay hindi rin nagtangkang kontakin si Greg. Tama na ang isang pagkakamali. Ang isang pagkakamali ay madaling patawarin kung hindi na uulitin. Aminin man ni Lerma o hindi, nakaramdam din siya ng guilt sa nagawa niyang pagtataksil kay Carlos.

CHAPTER 14

CHAPTER 14

ILANG linggo pa ang mabilis na lumipas. Hindi pa rin bumabalik sa dati ang samahan nina Carlos at Lerma. Magkasama sila sa bahay pero bihira lang silang mag-usap. Kung hindi rin lang importante ang pag-uusapan ay walang magsisimulang magsalita para tuluyan nang maputol ang anumang hindi pagkakaintindihan sa pagitan nilang dalawa.

Hanggang isang araw ng Sabado, kagigising lang ni Carlos noon. Lumabas siya ng kuwarto para magtungo sa kusina. Nagulat siya nang madatnan niya doon si Lerma na nasa lababo at nagdududuwal.

“Anong nangyari sa’yo?” tanong ng lalaki na halatang kinakabahan.

Pinunasan muna ni Lerma ng suot niyang damit ang kanyang bibig bago siya nagsalita, “Hindi ko alam. Nangasim bigla ako, eh,” pagsisinungaling niya.

Nagsalubong ang kilay ni Carlos. “Nangasim. Umagang-umaga. Buntis ka ba?”

Napaawang ng labi si Lerma. Pakiramdam niya’y tumayo lahat ang balahibo sa kanyang katawan. Oo, alam niyang buntis siya? “H-hindi ko alam… Bakit ako mabubuntis, ang tagal na mula no’ng huli tayong magsiping.”

“Don’t be so naïve. Katawan mo ’yan, alam mo kung anong nangyayari d’yan,” argumento ni Carlos. “Tapatin mo ako, buntis ka ba? Sinong ama niyan?” gigil na tanong ni Carlos. Hinawakan pa niya nang madiin sa braso si Lerma.

“Aray, ano ba? Nasasaktan ako,” pagpupumiglas niya.

“Magsabi ka ng totoo!” sigaw ni Carlos.

“Hindi!” sigaw rin ni Lerma.

“Hindi ako naniniwala sa’yo. May ibang lalaki ka? Sino?” tanong ni Carlos. “Magsalita ka, sabihin mo kung sino!”

“Bakit ikaw? May babae ka, ’di ba? Tapatin mo rin ako, Carlos. Tutal naman, eh, nandito na tayo, mag-aminan na tayo. May babae ka ba?”

Napabuga ng hangin si Carlos. Pinilit niyang magkunwari. Ang mga lalaki, tatanggi at tatanggi hangga’t hindi nahuhuli. “Saan naman nanggaling iyon? Huwag mo akong baligtarin, Lerma.”

“Imposibleng wala kang babae, Carlos. Ang laki na ng ipinagbago mo. Hindi na kita kilala. Hindi na ikaw ang Carlos na nakilala ko,” sabi ni Lerma.

“Intindihin mo ako, Lerma. Hindi ako ang pinag-uusapan dito. Ikaw!”

“Iniintindi kita, Carlos. God knows kung gaano kita iniintindi. Pero sana ipaintindi mo rin sa akin kung anong nangyayari sa’yo? Bakit ang laki ng ipinagbago mo?”

“Tang-ina! Inililigaw mo ang usapan. Dalawang bagay lang ang itinatanong ko sa’yo. Buntis ka ba at sino ang lalaki mo?”

Napabunghalit na ng iyak si Lerma. Hindi na niya kayang magsinungaling pa. Kahapon pa niya nakumpirma na buntis nga siya. Bumili siya ng pregnancy kit at saka siya nag-check sa banyo ng opisina nila. Nagduda kasi siyang buntis nga siya nang makaramdam siya ng pagkahilo kahapon habang naliligo siya at saka rin siya nagsuka. Buntis nga siya. At sino pa ba ang ama kundi si Greg.

Marahan siyang tumango.

“Hayup ka!” Nangigigil na sabi ni Carlos. Inambahan niya ng suntok si Lerma pero hindi niya iyon itinuloy. Nagawa pa rin niyang pigilan ang kanyang sarili.

“Sasaktan mo ako? Sige, saktan mo ako! Alin ba ang mas masakit, Carlos? Iyon bang physical pain na sandali lang ay mawawala na agad? O ’yung emotional pain na paulit-ulit mo nang ginawa sa akin?”

“Kelan mo pa ako ginagago? Kelan n’yo pa ako ginagago?” sigaw niya.

Hindi sumagot si Lerma. Patuloy lang siya sa pag-iyak. Habag na habag siya sa kanyang sinapit.

“Huwag mo akong iyakan. Hindi mo ako makukuha sa mga pag-iyak mo.”

“Hindi ko na itatanggi ang pagkakamali ko…” sagot ni Lerma. “Pero sana maintindihan mo kung bakit ko nagawa iyon. Natukso lang ako. Wala kaming relasyon. Hindi ko para i-justify ang nagawa ko. Pero, Carlos, dapat alam mong babae lang ako. May pangangailangan din ako katulad mo.”

“Alam mo namang inaayos ko pa ’yung problema ko dahil mabilis akong labasan.”

“Carlos, ’wag mong gawing dahilan iyon. Nagbabasa ako sa google. Hindi bawal makipag-sex ang may ganoong kondisyon. Puwede pa nga kitang tulungan, eh. Pero imbes na magkatulungan tayo, parang iniiwasan mo pa ako. At iyon ang labis kong ipinagtataka. Mula nang dumating sa’yo ang problemang iyan, naging ibang tao ka na.”

“Kaya humanap ka ng ibang lalaking magbibigay sa’yo ng hindi ko naibibigay? Ganoon ba? Ipinagpalit mo ba ako dahil na-realize mo na maliit ang pagkalalaki ko? Ipinagpalit mo ba ako dahil nakakita ka ng lalaking mas makapagpapaligaya sa’yo?

“Hindi! Wala akong hinanap. Hindi ako naghanap. At lalong hindi kita ipinagpalit.” Napasabunot na lang si Lerma sa sarili niyang buhok. “Wala akong planong mangyari iyon. Natangay lang ako…”

“Dahil magaling siya sa kama. Dahil mas malaki ang sa kanya. Dahil mas tumatagal siya sa pakikipagbakbakan sa kama. Napapatirik niya ang iyong mga mata. Iyon ang mga dahilan mo, ’di ba?” sumbat ni Carlos. “Nakita mo sa kanya ang lahat ng hindi mo makita sa akin.”

“Ang tagal mo akong iniwasan, Carlos. Ang tagal mo akong tinikis. Apat na buwan na tayong walang sex.”

“Ha? Binibilang mo talaga?” naasar na sabi ni Carlos.

“Kahit hindi ko bilangin, alam ko. Tanda ko ’yung huling beses tayong nag-sex, kaya alam kong umabot na sa apat na buwan pero hindi pa nasusundan,” ani Lerma.

“You’re impossible.”

“At ikaw, ano? Maraming beses mo na rin akong tinanggihan? Kailangan pa bang mamalimos ako sa’yo para mapagbigyan mo lang? Pinagmumukha mo akong timawa sa sex at lagi mo na lang dahilan na ginagamot mo pa ang premature ejaculation mo,” sumbat niya kay Carlos. “Nakilala mo akong matinong babae. Alam mong ikaw ang unang lalaki sa buhay ko.”

“At mayroon nang pangalawa,” dugtong ni Carlos. “Lerma, kahit ano pang sabihin mo. Kahit ano pang palusot mo, hindi mo pa rin maitatanggi na nakipag-sex ka sa ibang lalaki at buntis ka na ngayon.”

“Ikaw ang nagtulak sa akin para magawa ko iyon.”

Umiling-iling si Carlos. “Makakaalis ka na. Huwag na nating gawing mas komplikado pa ang sitwasyon. Maghiwalay na tayo,” seryosong sabi ni Carlos. “Masikip na para sa ating dalawa ang bahay na ito. Magdesisyon ka kung ikaw ba ang aalis o ako.”

“Carlos…” hindi makapaniwalang sabi ni Lerma.

“Umalis ka na!”

Lalo pang sumabog si Lerma. “Ang kapal ng mukha mo! Ang galing mong magmalinis. Akala mo kung sino kang malinis. Akala mo ba talaga tanga ako? Akala mo ba hindi ko alam ang pambababae mo? Ibabalik ko sa’yo ’yung tanong mo sa akin. Kailan pa kayo ng babae mo? Kailan n’yo pa ako ginagago?” deretsahang tanong ni Lerma.

“Huwag mong ibintang sa akin ang mga kagagahang ginagawa mo.”

“Ah, talaga? Kaya pala isinama mo pa siya sa Thailand at miss ka na niya agad kahit ilang oras pa lang ang nakalipas?”

Napakunot-noo si Carlos.

“Noong gabing kagagaling mo lang sa Thailand, habang mahimbing kang natutulog, tumawag ang babae mo. Pasalamat ka nga at hindi ko sinagot ang tawag niya dahil kung sinagot ko ’yon, baka noon pa lang, nagkagulo na tayo. At dahil walang sumagot sa tawag niya, nag-chat naman siya sa’yo. E ’di ba nagno-notify ang chat? Ayun, ’di ko na kailangang i-unlock ang phone mo dahil nabasa ko na ang mensahe noong nag-notify ang chat sa cellphone mo. Hinalungkat ko na lang ang bag mo, Nakita ko ang plane tickets n’yo. Yehlen Lorenzo pala ang pangalan niya. Nag-imbestiga na rin ako. Siya pala ang doktor mo. Ang galing namang doktor noon. Hands on sa panggagamot sa’yo. May personal touch. At dahil malibog ka, pina-touch mo naman. And I’m sure, hindi lang touch ang ginawa niya. Ang kakapal ng mukha n’yo!” naiiyak sa galit na sumbat ni Lerma. At hindi na nga niya napigilan ang muling pag-agos ng luha sa kanyang mga mata. “Ngayon mo ako sumbatan ng panggagago, kahit na ikaw naman ang unang nagloko.”

Hindi nakasagot si Carlos. All the while, alam na pala ni Lerma ang pagtataksil niya. Dapat ba siyang makaramdam ng guilt?

“Nagkamali ako, alam ko ’yon. Naging marupok ako at hindi ko naisaalang-alang ang relasyon natin. Pero nagkamali ka rin, at nauna kang nagloko. At dahil lalaki ka, madali para sa’yo ang itago ’yon. Pero ako? Babae ako, eh. Gaano ko man piliting itago, hindi na puwede dahil lalaki ang tiyan ko ngayong nabuntis ako,” umiiyak na sabi niya. “Kahit kailan hindi ako naghanap sa’yo ng sobra? Nag-demand na ba ako na dapat ganito, dapat ganyan? Carlos, sino ba ang unang nagloko? Ako ba? Ako ba ang sumira sa relasyon natin na ang tagal nating binuo?”

“Bakit hindi mo sinabi agad sa akin na alam mo na? Bakit hindi mo ako kinompronta?”

“Bakit ko pa kailangang sabihin sa’yo? Alam ko namang gusto mo na akong itapon. Ramdam ko iyon. Napakalaki ng ipinagbago mo. Kinakausap mo lang ako ’pag gusto mo. You didn’t care anymore and I can feel it,” humihikbing sabi ni Lerma. “Lagi lang ako sa tabi mo, pero iniwan mo ako. Dinamayan kita, pero niloko mo ako. Ang alam ko lang na kasalanan ko, kung kasalanan nga ‘yon, ay ang tanggapin kita nang buo. Hindi ko inisip na may kulang sa’yo. Hindi ko hinangad na dapat meron ka nito, na dapat ganito ang sa’yo. Dahil tanggap ko ikaw at ang mga kakulangan mo. Kasi naniwala ako na ikaw ay sapat na. Na hindi na ako dapat maghanap ng sobra pa. I didn’ t think that I settled for less in loving you but you made me feel that I don’t deserve you. Pinaramdam mo sa akin na basura lang ako na puwede mong itambak sa sulok dahil ’di mo na kailangan. Ngayon, masisisi mo ba ako kung may nagbigay sa akin ng ayaw mo nang ibigay?”

Tuloy pa rin sa pagsasalita si Lerma.

“Limang taon na tayong magkasama sa iisang bubong. Lagi mong sinasabing mahal mo ako. Pero ni minsan, hindi mo ako inalok ng kasal. Hindi ko nga narinig sa’yo ang salitang kasal. Hindi ko nga alam kung naiisip mo bang pakasalan ako someday. Pero kahit minsan ba sinabihan kita na pakasalan mo na ako? Kahit civil lang… hindi kita pinilit.”

Sukol na si Carlos. Ano pa ba ang dapat niyang sabihin? Ano pa ba ang puwede niyang gawin?

“At ang kapal din ng mukha ng doktorang iyon para puntahan ako sa hospital room at magkunwaring doktor ko. At nakipagsabwatan ka pa.”

“No! Ayoko lang magkaroon ng eskandalo sa ospital,” katwiran ni Carlos.

“Kung nagkataong alam ko lang na siya ang babae mo, magkakaroon talaga ng eskandalo. Eh, ano ba kung maeskandalo tayong tatlo? Sino ba ang mas nakakahiya? Ako ba na walang ginawang kasalanan sa inyo? O ang malanding doktorang iyon na sinamantala ang kalibugan mo?”

“Hindi ko siya pinapunta sa ospital.”

“Pero ipinaalam mo na naroon ako kaya nagpunta siya para magkita kayong dalawa.”

“Nagpunta siya dahil may clinic siya roon.”

“Ano man ang dahilan, pinagmukha n’yo pa rin akong tanga. Ang kapal ng mukha niya. Ang kapal ng mukha ninyong dalawa!”

“Alam mo, tapusin na natin ito. Wala na rin lang namang patutunguhan ang pagtatalong ito. I guess this is the end, Lerma.”

“Ramdam ko na masaya ka. Siguro, ito lang talaga ang pagkakataong hinihintay mo para makipagkalas ka sa akin at magpakaligaya na kayo ng doktora mo. Well, kanyang-kanya ka na. Isaksak mo sa kanya ang ari mong maliit!” Iyon lang at tumalikod na si Lerma. Naiwang nakatunganga si Carlos. Dumiretso si Lerma sa kuwarto at mabilis na nag-empake. Ilang sandali lang ay lumabas siya bitbit ang dalawang maletang puno ng mga damit. May mga ibang gamit pa siyang naiwan, pero ’di bale na. Makakabili pa rin naman siya ng gamit kung kakailanganin.

Bitbit ang dalawang maleta na lumabas ng gate si Lerma. Nag-book siya ng grab car at habang hinihintay ang sasakyan ay nakita niyang lumabas sa gate ng katabing bahay si Greg.

“Lerma!” tawag ni Greg. Naka-shorts and sando lang ito, bakas pa rin ang kaguwapuhan. “Saan ka pupunta?”

“Uuwi muna ako sa bahay ng nanay ko,” sabi niya.

“Bakit? Anong nangyari? Mukhang galing ka sa pag-iyak,” nag-aalalang tanong ng lalaki.

“W-wala naman. Gusto ko lang munang magkabasyon doon. Nami-miss ko na ang nanay ko,” pagsisinungaling niya.

“Hindi ako naniniwala,” sabi nito. “Nag-away ba kayo ng asawa mo?”

“Wala akong asawa!” medyo malakas ang boses na sabi niya.

“I mean, ’yung lalaking kasama mo sa bahay.”

“Ah, si Carlos? Hindi ko asawa ’yun. Live-in partner ko lang iyon.”

Parang biglang sumaya ang puso ni Greg sa narinig. Pero hindi naman dahilan iyon para ipakita niya kay Lerma na masaya siya.

“Nag-away nga kayo ng live-in partner mo?” muli niyang tanong.

Hindi na sumagot si Lerma. Inisip ni Greg na sagot iyon ng kumpirmasyon.

“Bakit kayo nag-away?” Bakas sa mukha ni Greg ang pag-aalala. “Dahil ba sa akin?”

Pinanlakihan ni Lerma ng mga mata ang lalaki. “Bakit ka namin pag-aawayan? Main character ka ba sa buhay namin?”

Medyo napahiya si Greg. “Ah, hindi naman. Nag-aalala lang kasi ako, baka nalaman ng partner mo ang nangyari sa atin, at baka naging dahilan pa ng hindi n’yo pagkakasundo,” sabi nito. “Pasensya na.”

“Huwag kang mag-alala. Ano man ang naging problema namin, hinding-hindi kita idadamay.” Nakita ni Lerma na papalapit na ang grab car na na-book niya. “Sige na, sasakay na ako.”

“Teka, saan ang bahay ng nanay mo?” habol na tanong ni Greg, pero hindi na nag-abala pa si Lerma na sagutin iyon.

Naiwan si Greg sa tapat ng gate, hindi niya alam, kanina pa siya pinagmamasdan ni Carlos habang nag-uusap sila ni Lerma.

Dumiretso si Lerma sa bahay ng Nanay Edna niya sa Blumentritt. Nadatnan niyang naghahanda ng pananghalian ang nanay niya. Nagulat pa ito nang bigla siyang dumating.

“O, anong masamang hangin ang nagtaboy sa’yo rito?” sabi ng nanay niya nang pagbuksan siya nito ng pinto.

“Dito muna ako, ’Nay. Medyo nagkaroon kami ng pagtatalo ni Carlos,” pauna niyang sabi.

“Ano na naman ang pinag-awayan n’yo? Baka mamaya lang, eh, nandiyan na si Carlos at susunduin ka,” sabi naman ng nanay niya.

“Naku, malabo iyon. Ang totoo po, hiwalay na kami ni Carlos,” matapat niyang sabi. Kaswal na kaswal lang.

“Ha? Aba’y bakit? Grabe ba ang naging problema n’yo para humantong agad sa hiwalayan? Sinayang n’yo lang ang limang taon ninyong relasyon.”

“Mas okay na iyon, ’Nay. Kaysa naman ituloy pa namin tapos hindi naman kami nagkakasundo,” argumento niya. “Minsan, may mga relasyon talaga na mas mabuting tapusin na. Kilala n’yo ako, ’Nay. Kahit ganito akong tatahi-tahimik lang, hindi naman ako pumapayag na maagrabyado.”

“Eh, bakit nga kayo naghiwalay?” usisa pa ng nanay niya.

“Buntis po ako… Nalaman ni Carlos.”

“Naghiwalay kayo dahil buntis ka? Bakit parang magulo? Takang-taka si Nanay Edna.

“Hindi po si Carlos ang ama.”

“Hesusmaryosep kang babae ka! Anong ginawa mo? Sino ang ama niyan?”

“Naku, ’Nay, mahabang kuwento. Saka na tayo magkuwentuhan, tapusin mo na po muna ang niluluto mo at nagugutom na ako,” sabi niya sa ina. “Ipapasok ko na sa kuwarto ni Joana itong gamit ko, ha? Nasaan ba siya?”

“Nandoon sa Dangwa ang kapatid mo, pinagbantay ko sa tindahan.” May tindahan ng mga bulaklak ang nanay niya sa Dangwa, malapit lang iyon sa bahay nila. Mula nang lumipat sila rito sa Manila galing Albay ay iyon na ang pinagkukunan nila ng ikabubuhay. “Pagkatapos kong magluto, papalitan ko na siya roon,” sabi nito. “Naku, hindi ako mapalagay dahil sa sinabi mo. Tumatanda ka nang paurong, Lerma. Limang taon kayong magkasama ni Carlos, hindi ka nabuntis. Tapos, dadating ka ngayon dito at sasabihin mong buntis ka pero ’di si Carlos ang ama. Aba, kanino ka kaya nagmana?”

“Saka na po tayo mag-usap, ’Nay. Magpapahinga lang po muna ako. Sabihan mo ako ’pag nakaluto ka na.”

“Oy, babae, talagang mag-uusap tayo! Makakatikim ka sa akin ng sermon kapag nalaman kong lumandi ka,” pahabol na sabi ni Nanay Edna. “Hindi ka na nahiya kay Carlos.”

Hindi na niya pinansin ang huling sinabi ng nanay niya. Sanay na siya sa ugali ni Nanay Edna. Alam niya, pagsasabihan lang siya no’n at hindi naman kukunsintihin. Pero sa huli, ang ina ay ina at ito pa rin ang unang-unang kakampi sa anak.

CHAPTER 15

CHAPTER 15

PAGKAALIS ni Lerma sa bahay nila ni Carlos ay agad namang bumiyahe ito papunta sa bahay ni Yehlen. Aburido dahil sa natuklasang pagbubuntis ni Lerma.

“O, bakit mukha kang nalugi sa sabong diyan?” salubong na tanong sa kanya ni Yehlen. “Natuwa pa naman ako at naisipan mong dalawin ako, pero parang nagpunta ka lang para maglabas ng problema. Ano ba ang nangyari?”

“Hiwalay na kami ni Lerma,” malungkot na sabi ni Carlos.

Nanlaki ang mga mata ni Yehlen. “Really? Nagawa mo rin sa wakas! I’ve been waiting for you to do that. Akala ko, hindi mo na talaga gagawin. Akala ko, forever na lang akong third party sa buhay n’yo. Now, you’re free. Mas magiging masaya na tayo, Carlos.” Niyakap niya ang lalaki. “I promise to be a very good girlfriend to you. Hinding-hindi ka magsisisi sa pagpili mo sa akin. Oh, my God! I’m on cloud nine!”

“Buntis si Lerma…” Halos bulong lang ang pagkakasabi niyon pero dinig na dinig ni Yehlen.

“Are you serious?” Kumawala si Yehlen mula sa pagkakayakap niya kay Carlos.

“At hindi ako ang ama.” Parang may panghihinayang sa boses ni Carlos. Pero para kay Yehlen, ang balitang iyon ay bumuo ng isang senaryo sa kanyang isip.

Kung hindi si Carlos ang ama ng ipinagbubuntis ni Lerma… walang iba kundi si Greg!

“Sino raw ang ama?” tanong ni Yehlen kahit alam naman niya ang sagot sa sariling tanong.

Umiling si Carlos. “Ayaw sabihin, eh. Pero may suspetsa na ako kung sino?”

“Sino?”

“Baka iyong bagong kapitbahay namin. Nakita ko pa silang magkausap sa labas ng gate namin bago pa umalis si Lerma, eh. Ibig sabihin, close sila para mag-usap. To think na bagong lipat lang ang lalaking iyon do’n sa katabing bahay namin. Hindi ko pa alam ang pangalan no’n, eh.”

“Pabayaan mo na sila. Hindi naman importante kung sino man ang nakabuntis sa kanya. Ang mas dapat bigyan ng pansin ay ang katotohanang she cheated on you, kaya dapat lang talaga siyang hiwalayan,” pagsusulsol pa ni Yehlen.

“Pero ako ang unang nagloko. Ako ang dahilan kung bakit sumayaw siya sa apoy. Kung hindi ko siya binalewala, kung hindi ko siya binigyan ng dahilan para mawalan ng amor sa akin, sana hindi siya naglaro ng apoy. Sana hindi siya nabuntis ng kung sinong lalaki d’yan.”

“Eh, bakit sa tono mo parang nanghihinayang ka? Bakit parang nagsisisi ka? Hindi mo ba gustong nagkahiwalay kayo ni Lerma? Matatanggap mo ba siya kahit ganyan na binuntis na siya ng ibang lalaki samantalang kayo, eh, umabot ng limang taon pero hindi ka niya nabigyan kahit isang anak?”

“Ewan ko, Yehlen, naguguluhan pa rin ako.”

Nagkunwaring nagtatampo ang babae. “Nakakasama ka naman ng loob. Ako itong nandito at handa kang tanggapin anytime, sa kabila ng mga kakulangan mo, pero parang mas gusto mo pa ring makasama si Lerma. Ano bang nagustuhan mo sa kanya na wala sa akin? Mas nagagandahan ka ba sa kanya kaysa sa akin? Mas magaling ba siya sa kama kaysa sa akin?”

“Yehlen, walang ganoon.” Inalo niya ang nagtatampong doktora. “Ikaw na ang nagsabi, limang taon kaming nagsama. Mahirap kalimutan ang limang taon.”

“Kung hindi mo na siya mahal, madali mo na siyang makakalimutan. I promise you, gagawin ko ang lahat para makalimutan mo si Lerma. Mark my word…”

Niyakap ni Carlos ang babae at hinalikan sa noo.

Naisipan niyang magpalipas na lang muna ng ilang oras sa bahay ni Yehlen. Humiga siya sa kama para magpahinga, hindi na niya namalayang nakatulog na siya.

Habang natutulog si Carlos ay tinawagan ni Yehlen si Greg.

“O, napatawag ka? May ipagagawa ka ba ulit?” tanong ni Greg sa kliyente niyang doktora.

“Bakit hindi mo ako ina-update? ’Di ba dapat binabalitaan moa ko sa lahat ng mga nangyayari?”

“Update saan? Balita tungkol saan?” nagtatakang tanong ni Greg.

“Don’t tell me na mas una pa akong nakaaalam ng balita kaysa sa’yo.” Sabi ni Yehlen.

“Tungkol saan nga?” Pinipilit ni Greg na ’wag maubos ang pasensiya niya.

“Kay Lerma.”

“Anong tungkol sa kanya?”

“Wala ka ngang kaalam-alam.”

“Yehlen, mula nang magawa ko na ang pinag-usapan natin, hindi na ako nakialam sa buhay n’ya. Ano ba kasi ang update na sinasabi mo? Hindi naman ako magtatanong kung alam ko.”

Narinig niya ang mahinang pagtawa ni Yehlen. “Wala ka pa ngang alam.”

“At hindi ko malalaman kung hindi mo sasabihin.”

“Buntis si Lerma. At pinalayas na siya ni Carlos sa bahay nila. Sa madaling salita, hiwalay na sila.”

Parang nakarinig ng sumabog na bomba si Greg. “Totoo ba ’yan? Sigurado ka?”

“O, bakit na-excite ka yata?” pansin ni Yehlen sa kausap niya.

“Hindi ako na-excite. Nagulat ako,” tanggi niya kahit ang totoo’y na-excite talaga siya sa isiping magkakaroon siya ng anak kay Lerma.

“O, siya. Wala naman pala akong makukuhang balita sa’yo. Ikaw pa ang nakakuha ng balita sa akin.” Pinutol n ani Yehlen ang pakikipag-usap niya kay Greg sa cellphone.

Napaisip nang malalim si Greg.

Buntis si Lerma. Siya ang ama. Dapat puntahan niya ito at suportahan. Kailangan siya ni Lerma ngayon. Hindi naman iyon mapupunta sa ganitong sitwasyon kung hindi rin dahil sa pagsunod niya sa usapan nila ni Yehlen. Naagrabyado na nga niya si Lerma, may walang malay na sanggol pang madadamay ngayon.

Natampal ni Greg ang kanyang noo. Saan ba niya puwedeng hanapin si Lerma?

Biglang may naisip si Greg. Sa panahon ngayon, Madali nang hanapin ang posibleng kinaroroonan ng isang tao. San pa kundi sa social media!

Nag-log in siya sa kanyang Facebook account sa cellphone. Sinubukan niyang i-search ang buong pangalan ni Lerma.

Maraming parehong pangalan ang lumabas. Pero isa roon ay may profile photo ng larawan ni Lerma.

Agad niyang pinasadahan ang account nito. Bigla siyang napangiti. Sakto! Nakalagay doon kung saan siya nagtatrabaho.

Ang problema, Sabado ngayon at walang pasok ang mga ahensya ng gobyerno.

“Anak ng—” Inis na inis si Greg sa kanyang sarili.

Kinagabihan ay ayaw dalawin ng antok si Greg kahit kanina pa siya nakahiga. Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya maisip kung paano niya malalaman ang address ni Lerma. Ayaw niyang maghintay pa ng Lunes para mapuntahan ito sa opisinang pinapasukan nito. Gusto na niyang puntahan agad ang babae. Kung puwede nga lang ngayon na. Kailangan lang niya talaga ang address nito.

Naisip niya, ano kaya kung sugurin niya ang dating kinakasama nito sa kabilang bahay para doon magtanong? Sigurado, sa suntukan sila mauuwi ng lalaking iyon.

Naisip din niya si Yehlen. Baka alam nito kung saan nakatira ang nanay ni Lerma. Wala namang masama kung susubukan niyang doon magtanong.

Tinawagan niya si Yehlen.

“Anong kailangan mo? Gabing-gabi na, tumatawag ka pa,” mainit ang ulong bungad nito.

“Pasensya na, may itatanong lang sana ako…”

“What about?”

“Ah… Itatanong ko lang sana sa’yo, alam mo ba kung saan nakatira ang nanay ni Lerma?” Kahit nag-aalangan ay nagtanong na rin siya.

Narinig niya ang malakas na halakhak ni Yehlen. “Sabi ko na nga ba. Na-excite ka nang malaman mong buntis si Lerma, kaya gusto mo siyang hanapin. Tama ba ako?”

“Gusto ko lang malaman kung ano ang plano niya sa ipinagbubuntis niya. Kahit ano pa ang sabihin mo, anak ko rin iyon. At hindi ako masamang tao para mandamay ng sanggol sa kagaguhang pinasok ko nang dahil sa’yo.”

“Hoy! Huwag mong ibalik sa akin ang sisi. Bayad ka. Ano man ang gawin mong palusot, hindi mo maikakailang tumanggap ka ng pera mula sa akin para mangyari iyon.”

“Alam mo ba ang address ng nanay ni Lerma?”

“Hindi. At kung sakali mang alam ko, hindi ko rin ibibigay sa’yo. Goodnight!” Pinindot na niya agad ang end call.

Walang nagawa si Greg kundi ang tanggaping sa Lunes na lang talaga niya mapupuntahan si Lerma.

---

NANG mga oras na iyon ay kasalukuyang nag-uusap nang masinsinan sina Lerma at ang nanay niyang si Edna.

“Tapatin mo ako, Lerma. Anong kalokahan ang ginawa mo?’ seryosong sita sa kanya ng kanyang ina.

“Mahabang kuwento, ’Nay. Nagsimula noong biglang nagbago si Carlos sa pakikitungo sa akin. Sobrang nagbago siya. Ilang buwan nan ga kaming magkasama sa bahay pero parang ’di rin naman kami magkasama,” simulang kuwento niya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Magkasama lang kami sa bahay, pero hindi na kami ganoon sa dati. Bihira na kaming mag-usap. Magkatabi kaming natutulog sa kama pero hindi na kami nagsisiping. Hindi na rin siya humahalik sa akin bago pumasok sa trabaho. Wala na kaming pakialam sa isa’t isa,” paliwanag niya. “Kinakausap na lang niya ako ’pag may importanteng bagay siyang kailangang itanong o no’ng kailangan niya akong isugod sa ospital.”

“Hindi na kayo nag-uusap noon?”

“Opo. Kung napansin n’yo, noong nagbantay ka sa akin sa ospital, ’di ba hindi mo naman siya nakitang dumalaw na kahit minsan hanggang sa makalabas na ako. Siya lang ang nagdala sa akin doon dahil kailangan. Kung may ibang tao siguro kaming kasama sa bahay, never niya akong ihahatid sa ospital.”

“Eh, sino ang nakabuntis sa’yo?” tanong ni Nanay Edna.

“May bago kaming kapitbahay, single dad. Nagkakilala kami. Mabait naman siya… sila ng anak niyang batang lalaki. Minsan, nakiusap kung puwedeng sa akin muna ang anak niya dahil may importante siyang pupuntahan at walang magbabantay. Pumayag ako. Maliit na bagay lang naman ang hinihiling niya. At saka kasundo ko naman ang anak niya.”

“Anong nangyari?”

“Isang araw pagkasundo niya sa anak niya, may nangyari sa amin. Wala si Carlos noon, nasa Thailand, kasama ang babae niya nang wala akong kalam-alam.”

“Ibig mong sabihin, nagloko rin si Carlos?”

“Nauna siya. Matagal na niya akong niloloko. Gagong iyon. Sa limang taon naming magkasama, ni minsan hindi niya ako niyayang mag-travel, tapos itong babae niya…” himutok ni Lerma.

“Pareho pala kayong may pagkukulang sa isa’t isa. Pareho din kayong nagloko.”

“Hay naku, ’Nay, mas nauna siya. At ’yong sa kanya, sinadya niya iyon. Itong sa akin, nangyari lang nang ’di inaasahan.”

“Nangyari pa rin. Huwag mo nang piliting ilusot ang sarili mo dahil nagkamali ka rin,” sabi ni Nanay Edna. “Kumbaga, ang pagnanakaw, piso man ’yan o ’milyon, pagnanakaw pa rin.”

“Si Nanay, andaming sinasabi. Hinihintay ko lang naman na magkabukingan kami. At ayan, nangyari na. Kaya nauwi na kami sa hiwalayan. Mabuti na rin ito, ’Nay, kaysa naman nagsasama kami na parang ’di naman naming nakikita ang isa’t isa. Nagpaplastikan na lang kami sa bahay.”

“Wala na nga tayong magagawa at nandiyan na,” tanging nasabi ng kanyang ina.

“Sorry, ’Nay…”

“Anong plano mo sa bata? Alam na ba ng nakabuntis sa’yo?”

Umiling siya. “Hindi po. Hindi ko pa alam kung sasabihin ko sa kanya.”

“Eh, gaga ka kung hindi mo ipapaalam. Karapatan din ng magiging anak n’yo na makilala niya ang kanyang mga magulang,” sabi ni Nanay Edna.

“Paano kung ayaw naman niyang panagutan?”

“Eh, ’di ’wag niyang panagutan. Basta ang importante, alam niyang may anak siya sa’yo. Na may naging bunga ang kalandian n’yong dalawa.”

“Bahala na, ’Nay. Pag-iisipan ko po,” sabi niya.

“Huwag mo nang pag-isipan. Gawin mo na. Agad!”

Nang gabing iyon, bago matulog ay pinag-isipang mabuti ni Lerma kung susundin ba niya ang payo ng kanyang ina. Late na siyang nakatulog. Pero bago siya natulog ay kinuha niya ang calling card na binigay ni Greg noong iwanan nito sa kanya si Allen, at nagpadala siya rito ng text message.

Pagkagising ni Greg kinaumagahan ay ang mensahe ni Lerma ang sumalubong sa kanya nang tingnan niya ang kanyang cellphone. Binasa niya ang text message.

Greg, si Lerma ito. Puwedeng magkita tayo SM Manila?

Muntik nang mapasigaw si Greg kung hindi lang niya nakitang natutulog pa sa tabi niya si Allen. Imbes na sagutin ang mensahe ay tinawagan niya si Lerma.

Narinig niyang nagri-ring ang telepono ni Lerma. Isa… Dalawa… Tatlo…

“Hello, Greg?” narinig niyang sabi ng boses sa kabilang linya. Sigurado siya, boses ni Lerma iyon.

“Lerma, nabasa ko ang text mo. Kailan tayo magkikita, ngayon ba? Anong oras? Darating ako…” Hindi naman siguro halatang excited siya.

“Mamayang ala-una. May importante lang akong sasabihin sa’yo.”

Alam ni Greg na tungkol sa ipinagbubuntis ni Lerma ang sasabihin nito. Ano pa ba ang importanteng puwedeng sabihin ng babae sa kanya kundi iyon?

“Okay, darating ako. Promise.”

Sa sobrang excitement, alas-dose pa lang ay nasa SM Manila na si Greg. Nag-ikot-ikot muna siya para hindi mainip. Maya-maya pa ay nakatanggap siya ng text message mula kay Lerma. Naroon na raw ito sa entrance ng mall.

Mabilis na pinuntahan ni Greg ang babae. Halos mapunit ang bibig niya sa lawak ng kanyang ngiti nang makita si Lerma bitbit ang isang fashion tote bag. Gaya ng dati, napakaganda pa rin nito.

“Kanina ka pa ba?” tanong sa kanya ng babae.

“Hindi naman masyado. Ayoko lang kasing ma-late,” sagot niya. “Saan ka ba galing?”

“Sa bahay ng nanay ko, sa Blumentritt.”

“Ah, medyo malapit lang pala dito. Saan kayo sa Blumentritt?” muling tanong ni Greg. Sana ’di makatunog si Lerma na gusto lang talaga niyang malaman kung saan ito umuuwi ngayon.

“Ikatlong bahay paglagpas ng gasolinahan.”

“Kumain ka na ba? Saan mo gustong kumain?” Iniba na niya ang tanong bago pa tuluyang makahalata si Lerma.

“Kahit saan. Doon sana sa lugar na puwede tayong mag-usap?” sabi ng babae.

“May nakita akong restaurant sa second floor, walang masyadong tao. Doon na lang tayo,” suhestiyon ni Greg.“

Tumango si Lerma. “Sige…”

Magkasabay silang lumakad papuntang second floor. Sa escalator ay inalalayan pa ni Greg si Lerma.

Sinalubong sila ng staff ng restaurant nang pumasok sila sa loob nito.

“Table for two…” sabi ni Greg.

Iginiya sila ng staff patungo sa isang bakanteng mesa para sa dalawang tao. Pagkaupo nila ay inabutan sila nito ng menu.

Umorder si Greg ng sizzling gambas, grilled blue marlin, isang rice, at dalanghita juice. Kay Lerma naman ay veggie kare-kare, rice, at red iced tea. Ilang saglit lang ay inihain na sa mesa nila ang mga pagkain.

“Kumain muna tayo…” sabi ni Greg at nagsimula na itong kumain. Si Lerma ay sumubo na rin ng kanin at ulam.

Habang kumakain sila ay nagtanong si Greg.

“Kumusta ka na?”

Hindi agad sumagot ang babae, pero tumigil ito sa pagkain at tumitig kay Greg.

“Uy, sabi ko kumusta ka na?” ulit niyang tanong.

“Buntis ako, Greg.”

“Alam ko, Lerma,” pag-amin niya. “Nabalitaan ko nga. Kahapon pa nga ako namomroblema kung saan kita hahagilapin. Gustong-gusto kitang makausap tungkol sa ipinagbubuntis mo.”

“Paanong—? Sinong nagsabi sa’yo?” nagtatakang tanong ni Lerma.

’Hindi ko alam kung kilala mo siya… Si Dra. Yehlen Lorenzo.“

Hindi makapaniwala si Lerma sa narinig.

“Bakit kilala mo si Yehlen? Anong koneksyon mo sa kanya?”

“May malaking kasalanan ako sa’yo, Lerma. Ngayon pa lang, gusto ko nang humingi ng tawad. Hindi ko kasi alam…”

“Ano ang kasalanan mo? Ano ang hindi mo alam?” Kinakabahan na si Lerma sa takbo ng usapan nila ni Greg.

“Lerma…” Hindi niya maituloy ang sasabihin.

Naghihintay si Lerma. Kanina pa niya gustong marinig ang sasabihin ng kaharap.

“Ano na?”

“Teka, ikukuwento ko muna sa’yo ang sarili ko, para mas maintindihan mo where I’m coming from. Aside from being a BPO employee, suma-sideline din ako as a gigolo, escort ang tawag ng iba. I get paid to be a companion of anyone who would like to hire my services.”

“Then what?”

“Yehlen contacted me one day. But for a different service. Tinanong niya kung gusto kong tanggapin. She offered me a higher amount. Sabihin nating mas malaki sa usual rate ko as escort. So, tinanggap ko,” nahihiyang sabi ni Greg.

“Anong service ang kailangan niya sa’yo? Anong ipinagawa niya sa’yo?”

“Gusto niyang akitin kita, hanggang sa may mangyari sa atin.” Halos hindi na siya makatingin kay Lerma. Nanliliit na siya sa sarili niya sa sobrang kahihiyan.

Nanlaki ang mga mata ng babae. All the while, planado pala ang lahat. Pati siguro ’yung paghuhubad ng lalaking ito sa pool para makita niya ay kasama rin sa plano.

“Kasama ba sa script n’yo ’yung pag-iiwan mo kay Allen sa akin?” Gusto niyang kumpirmahin ito.

“No! Nagtatrabaho naman talaga ako sa BPO at may strategic planning talaga kami noon. Sorry, Lerma. The problem with me is that tinanggap ko ang trabaho nang hindi ko muna pinilit si Yehlen na sabihin kung bakit kailangang gawin ko iyon. Hindi ko rin naisip na aabot sa pagbubuntis mo. Sorry talaga.”

Napailing na lang si Lerma. Magsisi man si Greg, huli na.

“To be honest, noong nakita kita, nagkagusto na ako sa’yo instantly. Kaya parang nawala na rin sa isip ko ang guilt sakali mang magawa ko ang utos ni Yehlen. Sabi ko sa sarili ko, if worse comes to worst, willing naman akong panagutan ka.”

Napamaang si Lerma. Hindi niya alam kung maiinis siya, magagalit, o matutuwa kay Greg. Totoong nakakagalit ang ginawa nitong pagpapagamit kay Yehlen para akitin siya hanggang sa may mangyari sa kanila. Alam niyang ginawa iyon ni Yehlen para masira ang relasyon nila ni Carlos nang sa ganoon ay maagaw na niya ito nang tuluyan sa kanya. Naiinis siya dahil aaminin niyang bumigay naman siya talaga noong gabing may nangyari na sa kanila ni Greg. Sisisihin din ba niya ang kanyang sarili dahil umiral din ang kanyang kalandian nang gabing iyon? Pero gusto rin niyang matuwa sa lalaking ito dahil sa sinabi nitong handa siya nitong panagutan.

Kaso, hindi ganoon kasimple iyon.

“Hindi ko inisip na demonyo ka rin pala,” kaswal na sabi niya. Kumuha ng pera si Lerma sa kanyang bag at ipinatong ito sa mesa, saka siya tumayo. “Goodbye, Greg! Ayoko na ring makita ang pagmumukha mo.”

Iniwan ni Lerma si Greg na hindi agad nakakilos sa kinauupuan nito. Hindi nito inaasahan na ganoon ang magiging reaksiyon ni Lerma.

CHAPTER 16

CHAPTER 16

TAPOS na ang clinic hours ni Yehlen. Naghahanda na siyang umuwi, ganoon din ang kanyang secretary sa clinic nang may isang lalaking pumasok pa.

“Sir, close na po kami. Balik na lang po kayo bukas,” magalang na sabi ng sekretarya.

“Hindi ako magpapakonsulta. Hinahanap ko lang ang doktor n’yo dito. Gusto ko siyang makausap,” sabi ng lalaki.

“May appointment po kayo kay Dra. Lorenzo?”

“Wala, pero kilala niya ako. Pakisabing gusto siyang makausap ni Dr. Antonio Salva.”

“Ah… Maupo po muna kayo, Dr. Salva. Tatawagin ko lang po si Dra. Lorenzo.”

Napangiti si Dr. Salva. “Maraming salamat.”

Pumasok ang sekretarya sa check-up room. Naabutan niyang nakayuko si Yehlen at may sinusulat. “Doktora, may naghahanap po sa’yo. Siya raw si Dr. Antonio Salva.”

Nag-angat ng mukha ang doktora. Hindi masabi ng sekretarya kung mukha bang nagtataka si Yehlen o mukhang masaya. “Dr. Antonio Salva?”

“Yes, Doktora,” sagot ng sekretarya.

“Saglit na nag-isip si Yehlen at saka nagsalita, “Sige, mauna ka nang umuwi. Ako na ang bahala rito. Kakausapin ko lang muna ang sinasabi mong Dr. Antonio Salva.”

“Sige, Doktora, uuwi na ako,” paalam ng sekretarya at saka lumabas na ng check-up room.

Nasa receiving room pa rin si Dr. Salva at naghihintay.

“Lalabas na po si Doktora, pakihintay n’yo na lang po siya,” paalala niya sa bisita. Inayos niya ang kanyang mesa, kinuha ang kanyang bag, at saka lumabas ng clinic.

Nang wala na ang sekretarya ay saka nagdesisyon si Yehlen na lumabas ng check-up room. Huminga muna siya nang malalim at sinigurong maayos ang kanyang itsura. Hindi niya alam kung paano haharapin ang dati niyang nobyo. Matagal niya itong hinanap at inasam na makitang muli para tuparin ang usapan nila noon sa med school. Bakit ngayon pa ito biglang magpapakita kung kailan umaayos na ang buhay pag-ibig niya?

Pagkakita niya sa dating nobyo ay biglang lumakas ang tibok ng puso ni Yehlen. Heto na sa harap niya ang lalaking kasama niyang bumuo ng mga pangarap habang nagpapakahirap sila sa pag-aaral ng medisina. Wala pa ring ipinagbago ang itsura nito. Guwapo pa rin at simpatiko.

“Yehlen…” tanging nasabi ng doktor nang makita siya. Tumayo ito at mabilis na lumapit sa doktora.

“K-kumusta ka?” tanong ni Yehlen sa mahinang boses. “Bakit ngayon ka lang bumalik? Alam mo bang ang tagal kong naghintay sa’yo?” Puno ng hinanakit ang tinig niya.

“Gusto ko sanang humingi ng patawad sa’yo, Yehlen. God knows how much I’ve wanted to see you. Pero naaksidente ako sa America, na-coma ako at nang magkamalay ay hindi naman ako nakalakad ng maraming buwan. Kinailangan kong mag-therapy. Mahabang gamutan ang nangyari sa akin. At ngayon lang ako naging maayos ang lagay para mapuntahan ka. Nang dumating ang oras na kaya ko nang lumakad nang malayo at bumiyahe, ikaw agad ang naisip kong puntahan. Ayoko nang magsayang pa ng oras dahil baka hindi na kita maabutang wala pang asawa,” paliwanag ni Dr. Salva. “Kaya nang malaman ko sa pinsan ko that you’re still using your maiden name, kahit paano ay umasa ako na single ka pa rin… katulad ko.”

“You’re not yet married?”

Tumango ang doktor. “Yes, dahil wala akong ibang naiisip na makasama habang buhay kundi ikaw lang, Yehlen. Mula noong nasa med school pa tayo, hanggang ngayon, ikaw lang ang babaeng minahal ko… at mamahalin nang paulit-ulit.”

Nangilid ang luha ni Yehlen. Hindi siya makapaniwala sa mga nangyayari ngayon. Bigla ay naging sobrang komplikado ng buhay niya. Kinarma ba siya sa ginawa niya kay Lerma?

Hindi niya alam kung paano magre-react sa sitwasyon niya ngayon. Doktor siyang naturingan pero parang bigla siyang naging bobo na hindi alam ang gagawin. Kasalanan din naman niya talaga. Ginulo niya ang tahimik na pagsasama nina Carlos at Lerma, dahil lang kahawig si Carlos ng lalaking pinakamamahal niya at inaasahan niyang tutupad sa pangako nila sa isa’t isa noong sila’y nag-aaral pa.

“Am I late for your love, Yehlen?” madamdaming tanong ni Dr. Salva. “Sana ay hindi pa.”

“Antonio…”

“Handa akong ligawan kang muli. Suyuin… Ipapakita ko sa’yo na ako lang ang lalaki para sa’yo, Yehlen.”

Gustong maiyak ni Yehlen dahil sa sinabi ni Antonio. Pero mas gusto niyang umiyak dahil sa komplikado niyang sitwasyon ngayon. Nagawa na niyang paghiwalayin sina Carlos at Lerma. Ano ba ang dapat niyang gawin ngayon? Paano si Carlos kung tatanggapin niya ang pagbabalik ni Antonio? At gugustuhin ba niyang huwag tanggapin ang lalaking kay tagal niyang inasam na bumalik sa buhay niya para lamang makapiling niya si Carlos?

Sino ba ang dapat niyang mahalin? Si Antonio, ang lalaking una niyang minahal? O si Carlos na may malaking pagkakahawig kay Antonio?

“Puwede kayang pag-usapan natin ito sa ibang araw?” pakiusap ni Yehlen. “Give me time. I want to think it over.”

“Does that mean I have slim chances of getting a yes from you?” malungkot na tanong ni Antonio.

“No, hindi ganoon,” tanggi niya. “Masyadong matagal tayong hindi nagkita. We’ve totally lost communications and many things have happened during those years. Sana maintindihan mo ako, Antonio. Naguguluhan pa ako ngayon. Don’t think na hindi ako masaya na nandito ka ngayon at hinahanap mo ako. Masayang-masaya ako, of course. But you being here also brings confusions to me.”

Tumango si Antonio. “I perfectly understand you. Panahon ang matinding naging kalaban natin. I’ll give you time to think. But allow me to court you again. Allow me to see you from time to time so you’ll easily find me in your heart. Would that be fine?” puno ng pag-asang tanong ng doktor.

“Yes,” pagsang-ayon ni Yehlen. Thank you, Antonio. I really appreciate you travelling from the US just to find me.“

“Can I give you a hug?”

Hindi naman mnagdamot si Yehlen. Siya na ang lumapit kay Antonio at buong higpit na niyakap ito. Parang tumigil ang ikot ng mundo nang magdikit ang kanilang mga katawan. Hindi ito ang unang beses silang nagyakapan. Pamilyar na pamilyar na silang dalawa sa katawan ng isa’t isa.

“I’ll see you again, Yehlen. Thank you so much for talking to me and hearing my side,” bulong ni Antonio habang nakayakap pa rin kay Yehlen. “Give me your calling card, okay?”

Tumango-tango si Yehlen. “Yes, of course. Yes…”

CHAPTER 17

CHAPTER 17

NANATILI pa ring magkayakap ang dalawa kaya hindi nila napansin nang may biglang pumasok sa clinic.

“Mabuti naman at naabutan kita,” sabi ng babaeng pumasok sa clinic.

Nilingon ni Yehlen ang babae at laking gulat niya nang makilala niya ito.

“Lerma? Anong ginagawa mo rito?” Kumawala siya sa pagkakayakap kay Antonio.

“Wow! Alam mo talaga ang pangalan ko,” sarkastikong na sabi niya.

“Who is she, Yehlen?” tanong ni Antonio.

“Nothing. Just an old acquaintance,” sagot niya. Bumaling siyang muli kay Lerma. “Nagpunta ka ba rito para mag-eskandalo?”

“Bakit? Natatakot ka ba?” tanong ni Lerma. “And for your information, I am not an old acquaintance. Ang kapal ng mukha mong doktor ka!”

“Huwag kang mag-eeskandalo rito, I’m warning you,” banta pa ni Yehlen.

“Tinatakot mo ba ako? Ano ba ang kaya mong gawin?” matapang na sagot ni Lerma.

“Wait, ladies. Let’s not resort to some violence here. Pag-usapan ninyo kung ano man ang mga problemang dapat pag-usapan. I can mediate to make sure na walang magkakasakitan,” sabi ni Antonio.

Matapang na hinarap ni Lerma ang dalawang kausap.

“Hindi ako nagpunta rito para makipag-away o manggulo. Hindi ko ugali iyon,” paunang sabi ni Lerma. “Nagpunta lang ako rito para ipaalam sa’yo na alam ko na ang tungkol sa inyo ni Carlos, at ibinibigay ko na siya sa’yo. Wala akong balak na makipag-agawan kahit na ba limang taon na kaming magkasama. Alam mo, napakaganda mong babae. Doktor ka pa. Ang taas ng pinag-aralan mo pero para kang mauubusan ng lalaki. May sabit pa talaga ang pinatos mo. Well, magsama kayong dalawa. You both deserve each other,” mataray niyang sabi.

Parang pinagpawisan nang malapot si Yehlen. Wala siyang pakialam kahit ano pa ang sabihin ni Lerma. Mas inaalala niya na dinig na dinig lahat ni Antonio ang mga sinabi nito patungkol sa kanya. At wala siyang naisagot. Baka kung ano ang isipin ni Antonio tungkol sa kanya bilang babae.

“Hindi pa ako tapos,” muling buwelta ni Lerma. “Ikaw, sir…” Tiningnan niya si Antonio. “Hindi ko alam kung sino ka. Kamag-anak ka ba ni Yehlen, kaibigan, o manliligaw. Gusto ko lang sabihin sa’yo na si Dra. Yehlen Lorenzo ay may relasyon sa lalaking ka-live in ko ng limang taon. Pero alam mo ba kung ano ang pinakamalalang nagawa niya? Nagbayad siya ng isang lalaki para akitin ako at buntisin, para magkasira kami ng ka-live in ko.”

Hindi makapaniwala si Antonio sa mga sinabi ni Lerma.

“Ngayon, hiwalay na kami ni Carlos. Thanks to that itchy doctor named Yehlen.” Mabilis niyang nilapitan si Yehlen at saka sinampal nang malakas.

Halos nabingi ang doktora sa lakas ng sampal. Hindi niya inaasahan na ganoon kabigat ang kamay ni Lerma. Hindi na rin agad nakapag-react si Antonio dahil sa bilis ng pangyayari.

“Amanos na tayo.” Tinalikuran niya ang doktora at walang lingon-lingon na umalis siya sa lugar na iyon.

Nang makaalis si Lerma ay saka naluha si Yehlen.

“I’m sorry, Antonio. Hindi ko sinasadyang madamay ka rito. Baka magbago na ang tingin mo sa akin dahil sa mga sinabi ng babaeng iyon,” nangangambang sabi ni Yehlen.

“Huwag na muna nating pag-usapan iyon. Sa ibang araw na lang. Kailangan mo nang umuwi at magpahinga,” ang sabi ni Antonio. Napansin niyang namumula ang pisngi Yehlen dahil sa sampal ni Lerma. “Does your cheek hurt?”

Umiling-iling si Yehlen. “I’m fine. Mawawala rin ito mamaya. Sorry talaga. Hindi ko alam na pupunta siya rito ngayon.”

“Hindi ko siya kilala. I don’t know her story… and yours. Pero I’ll give you time. Kapag ready ka nang magkuwento, just let me know.” Dumukot siya ng panyo sa bulsa ng kanyang pantalon at pinahid ang luhang nasa mata ni Yehlen.

“Salamat, Antonio…”

Binigyan siya ni Antonio ng isang tipid pero matamis na ngiti.

Nagpunta si Carlos nang gabing iyon sa bahay ni Yehlen. Mula nang magkahiwalay sila ni Lerma ay napapadalas na ang pagbisita niya rito. May mga pagkakataon pa ngang doon na siya natutulog, sa kahilingan na rin ng doktora. Ngayon ay biglaan siyang napasugod sa bahay ng kanyang bagong nobya dahil nag-chat ito sa kanya para sabihing nagpunta si Lerma sa clinic at sinampal siya.

“Kumusta ka? Ano pa ang ginawa sa’yo ni Lerma?” Bakas sa mukha ni Carlos ang labis na pag-aalala. Mula nang magkahiwalay sila ni Lerma ay kay Yehlen na talaga nabaling ang lahat ng kanyang atensyon at pagmamahal. Ang malamang sinugod si Yehlen ng dati niyang karelasyon at pinagbuhatan pa ito ng kamay ay labis na nagpainit ng kanyang ulo. Para sa kanya, walang karapatan si Lerma na saktan ang babaeng mahal niya.

“Ayun, nagtatatalak doon. Mabuti na lang at pauwi na ako noong dumating siya. Wala nang ibang tao sa clinic. Nakaalis na rin noon ang sekretarya ko,” kuwento pa niya, pero hindi niya isinali sa kuwento ang pagdating ni Antonio.

“Dapat tumawag ka ng guard. Mahirap na…”

“Hindi na. Buntis ’yon, ’di ba? Hindi iyon makakakilos nang basta-basta. Baka ako pa nga ang makapanakit sa kanya kung gugustuhin ko lang,” ang sabi pa ni Yehlen.

“Basta, mag-iingat ka pa rin. Kapag nagpunta pa siya ulit, ipabitbit mo sa guwardiya,” payo ni Carlos na para bang tuluyan nang nawalan ng pagmamahal sa babaeng limang taon din niyang nakasama sa iisang bubong.

Lihim na napangiti si Yehlen. Sa sinabing iyon ni Carlos, alam niyang kuhang-kuha na niya talaga ito. Pero may isa pa siyang malaking problema. Si Antonio.

Hanggang ngayon ay hindi pa niya alam kung paano ang gagawin niyang desisyon sa muling pagbabalik ni Antonio sa kanyang buhay.

“O, bakit ka nakangiti diyan?” tanong ni Carlos na ikinagulat ni Yehlen. Hindi niya akalaing mapapansin pala iyon ng lalaki.

“Wala, may naalala lang ako,” palusot niya. “Ang mabuti pa ay umuwi ka na. Gusto ko nang matulog.”

“Hindi ba puwedeng dito na lang muna ako magpalipas ng gabi?”

“Huwag na muna. Sa ibang araw na lang. May pasok tayo pareho bukas kaya mas mabuting doon ka matulog sa bahay mo.”

Walang nagawa si Carlos kundi sundin ang gusto ni Yehlen. “Sige, you’re the boss. Uuwi na ako.” Lumapit siya rito at hinalikan ito sa labi bago siya tuluyang umalis.

CHAPTER 18

CHAPTER 18

HINDI inaasahan ni Yehlen na magiging bisita niya ulit si Dr. Salva sa clinic niya nang araw na iyon. Sinabihan niya ang kanyang sekretarya na papasukin na lang sa check-up room ang bisita para doon na lang sila mag-usap.

“I would like to invite you tonight in my house,” agad nitong sabi. “Today is my birthday, remember? Nagpahanda ako ng pagkain para sa ating dalawa.”

“Oh, I’m so sorry, Antonio, nakalimutan ko.” Sising-sisi si Yehlen na hindi niya naalala ang kaarawan ng dating nobyo. “Okay, para makabawi ako sa’yo, sasama ako sa bahay mo. Pero, dumaan muna tayo sa mall so I can buy a gift for you. I will not take a no for an answer.” Nginitian niya ang lalaki.

“No problem then. Anong oras matatapos ang clinic hours mo?” tanong ni Antonio.

“Puwede na tayong umalis ngayon. Anyway, it’s almost five o’clock.” Tumayo si Yehlen at hinubad ang suot niyang doctor’s coat.

“Actually, puwede naman tayong sa labas na lang kumain at mag-celebrate, but I want it to be more private and personal. So, I decided na doon na lang sa bahay ko, para makapunta ka na rin doon,” sabi niya.

“Let’s go?”

“Sure…”

Halos magkasabay silang lumabas ng check-up room. Nagbilin na lang si Yehlen sa secretary niya.

“We’re going. Ikaw na ang bahala rito. Please lock the door when you leave.”

“Sige po, Doktora. Ingat po kayo,” sagot ng sekretarya.

Lumabas na ang dalawa at nagtungo sa parking area.

“Mag-convoy na lang ako sa’yo,” sabi ni Yehlen.

“No problem,” nakangiting sagot naman ni Antonio.

Dumaan sila sa mall. Bumili si Yehlen ng Audemars Piguet Royal Oak Tourbillon wrist watch na regalo niya kay Antonio.

“Ang mahal nito,” sabi ng doktor. “Hindi ka na dapat bumili nito. Hindi ko naman kailangan ng regalo.”

“Maraming birthday mo ang lumipas na hindi kita nabigyan ng regalo. Please take this. Magagamit mo naman ito araw-araw,” wika ni Yehlen.

“Thank you so much. Being with you today on my birthday is already a great gift for me. Iyon lang talaga ang goal ko this year for my birthday— ang makasama ka. At sana, taon-taon simula ngayon ay ikaw na lagi ang kasama ko sa bawat birthday ko,” madamdaming sabi ni Antonio.

Parang gustong maiyak ni Yehlen. Ramdam niya ang sinseridad sa bawat salitang binibigkas ni Antonio. Ito pa rin ang lalaking sobrang minahal niya noon. At gusto pa rin sana niyang mahalin ngayon. Hindi ba’t matagal na niyang inaasam na muling makita si Antonio. Heto na, nangyari na. Tapos na ang kanyang paghihintay dahil bumalik na ito sa kanya.

Pero paano si Carlos?

Ginamit pa niya si Greg para sirain ang relasyon nina Carlos at Lerma. Nabuntis pa ng ibang lalaki si Lerma dahil sa kagagawan niya. Ngayon niya naiisip na naging halimaw pala siya para lang matupad ang kagustuhan niyang makuha ang lalaking kahawig ni Antonio. Naging masama siyang tao.

Pasado alas-siyete na ng gabi nang makarating sila sa bahay ni Antonio. Humanga si Yehlen nang pumasok sila sa sala. Maliwanag ang buong kabahayan at maraming pagkain ang nakahain sa mesa. Naabutan nila sa sala ang dalawang babaeng nag-asikaso para maging maayos ang inihandang selebrasyon ni Antonio kasama si Yehlen.

“Puwede na kayong umuwi. Kami na ang bahala rito,” sabi ni Antonio sa dalawang babae. “Dalhin n’yo na ang mga sobrang pagkain na nasa kusina.”

“Maraming salamat po…” sagot ng isang babae, at saka sila umalis.

Pauwi na ng bahay si Carlos nang maisipan niyang sorpresahin si Yehlen. Pupuntahan niya ito sa bahay nang hindi muna siya nagsasabi rito. Gusto lang niyang makitang magulat ito kapag nakita siyang nasa labas ng pinto ng bahay nito. Actually, late na nga ang uwi niya ngayon dahil sa overtime sa trabaho. Dati, alas-siyete ng gabi ay nasa bahay na siya. Ngayon, alas-otso na ay nasa kalye pa rin siya at nakikipaggitgitan sa trapik.

“Napakaespesyal naman ng birthday mo. Ang daming pagkain, tapos ako lang ang bisita,” pansin ni Yehlen.

“I really took time to make it special because you are very special to me,” matapat na sabi ni Antonio. “Let’s eat. Marami tayong uubusing pagkain ngayong gabi.”

Natawa si Yehlen. “Kahit abutin pa tayo ng umaga ay hindi natin mauubos ang lahat ng pagkaing nasa mesa.”

Inalalayan pa ni Antonio si Yehlen sa pag-upo. Pagkatapos ay umupo na rin siya sa tapat nito.

“Kumain kang mabuti,’wag kang mahihiya,” paalala ni Antonio sa babae.

Hindi malaman ni Yehlen kkung alin ang kakainin. Dalawa lang sila pero napakaraming pagkain ang nasa harap niya. Pinili niya ang baked garlic parmesan wings bilang appetizer. Pagkatapos ay kumuha rin siya ng steak and cheese quesadilla para sa main dish.

Binigyan muna nilang dalawa ang kanilang mga sarili ng sapat na oras para ma-enjoy nila ang pagkain. Nang matapos ay uminom sila ng wine para ituloy ang selebrasyon. Masayang-masaya si Yehlen, lalo na si Antonio dahil natupad niya ang goal niya ngayong taon na makasama sa kanyang kaarawan ang babaeng mahal niya.

“Yehlen…”

“Ha?” gulat niyang sabi. “Bakit, Antonio?”

“Handa na akong making, kung may gusto kang sabihin tungkol sa’yo, sa mga nangyari sa’yo noong hindi pa ako bumabalik, at tungkol doon sa babaeng nagpunta sa clinic mo,” seryosong sabi niya.

Saglit na natigilan si Yehlen. Mukhang kailangan na niyang harapin ang lahat ng resulta ng mga nagawa niyang kabaliwan. Wala rin naman siyang pagpipilian kundi ang sabihin kay Antonio ang lahat. Kaya bakit hindi pa niya sabihin ngayon?

“Naghihintay ako, Yehlen. I’m willing to listen. I’m just here to listen and will not judge you,” paniniguro pa ng lalaki.

“Yes, maybe this is the right time for you to know everything…”

Tumango si Antonio.

“Matagal akong naghintay sa’yo at umasang isang araw ay darating ka para tuparin ang pangako natin sa isa’t isa noong nag-aaral pa tayo. Sineryoso kong masyado ang pangakong iyon, na pagkatapos ng med school ay ibabalik natin sa dati ang ating relasyon. Kaya naman sobra akong nalungkot noong pagka-graduate natin ay wala na akong nabalitaan sa’yo. Ang huling balita ko ay noong nagpunta ka nga raw sa US. Pero umasa pa rin ako na babalik ka. Puwedeng matagalan, pero alam kong babalik ka,” puno ng pag-asang sabi ni Yehlen.

CHAPTER 19

CHAPTER 19

SI ANTONIO ay seryosong nakikinig sa bawat sinasabi ng dati niyang nobya.

“Hindi ako nakipagnobyo. Pinipilit ko ang aking sarili na huwag makipagnobyo dahil hinihintay ko ang pagbabalik mo. Hanggang isang araw, nagkaroon ako ng pasyente na noong unang makita ko ay mukha mo ang rumehistro sa isip ko. May pagkakahawig kayo ni Carlos.”

Nagpatuloy si Yehlen. “Kailan lang nangyari iyon, ilang buwan pa lang ang nakalilipas. Noong una ay gusto ko lang naman siyang tulungan sa medical problem niya. Pero nang mas makilala ko siya ay nahulog ang loob ko sa kanya, lalo na at ikaw ang lagi kong nakikita tuwing titingnan ko ang mukha niya. I fell in love with him because I see you in him. But he was already committed. May live in partner siya for five years, si Lerma, ’yong babaeng sumugod sa clinic ko.”

“What happened next?” tanong ni Antonio.

“Nagkaroon kami ng relasyon ni Carlos. Itinago niya iyon kay Lerma. I would always ask Carlos kung kailan niya hihiwalayan si Lerma para hindi ako laging third party sa relasyon nila but Carlos would always say na tumitiyempo pa siya. He’s not ready yet para iwan si Lerma. That’s why naisipan kong gumawa ng paraan para magkahiwalay sila. I contacted Greg, who does side hustle as a gigolo. Binayaran ko siya para akitin si Lerma hanggang sa may mangyari sa kanila. I was thinking na kung malaman ni Carlos that Lerma was cheating on her, eh, tuluyan na niya itong hihiwalayan. At nangyari ang mga dapat mangyari as planned. Pero nabuntis ni Greg si Lerma and now a baby will suffer because of what I’ve done.” Nangilid ang luha sa mga mata ni Yehlen. Iyon ang pinagsisisihan niya nang sobra sa mga nagawa niya. Ang may madamay na iba pa, in this case, ang baby na nasa sinapupunan ni Lerma.

Bakit ba kasi hindi nag-condom si Greg? Such a careless jerk!

Si Antonio ay nakaittig lang kay Yehlen. Hindi siya nagsasalita. Maaaring nagulat siya sa mga kompirmasyong sinabi ng dati niyang nobya. Hindi naman siguro siya na-flatter na nagawa lahat ng iyon ni Yehlen para lang makuha amng lalaking kahawig niya. Pero nandito na siya. Hindi na kailangan ni Yehlen ng kahawig lang niya. Heto siya, the one and only original guy for her.

Bakit ba magtitiyaga si Yehlen sa carbon copy when she can have the original version?

Handa pa rin naman siyang tanggapin si Yehlen sa kabila ng mga nagawa nito sa ngalan ng pag-ibig.

“Yehlen…” Sa wakas ay may lumabas ding tinig sa bibig ni Antonio.

Hinarap ni Yehlen ang lalaki. Naghihintay siya sa susunod pang sasabihin nito. Ano man iyon, handa siyang tanggapin ang magiging desisyon nito.

“What you did at the time when we’re not together will not affect my love for you. No matter what happened, I still love you… very much!”

Nagliwanag ang mukha ni Yehlen. May lalaki pa palang katulad ni Antonio na matatanggap ang mga kagagahang nagawa ng isang babae.

Pero, paano siya magdedesisyon? Paano niya sasagutin ang sinabi ni Antonio ganoong hindi pa niya natatapos ang anumang namamagitan sa kanila ni Carlos?

“Maraming salamat, Antonio.”

“Do you still love me, too?” tanong nito.

Marahan siyang tumango.

“Mahal pa rin kita, Antonio. Pero hayaan mo muna akong ayusin ang mga bagay na dapat maging maayos bago tayo makapagsimulang muli. Maraming gusot ang kailangan kong plantsahin. Maraming buhay ang ginulo ko at susubukan kong buuin, kahit na alam kong parang imposible na. Basta… hindi ko tatakasan ang mga problemang ginawa ko,” ang sabi ni Yehlen.

Bandang alas-nueve na nang dumating si Carlos sa bahay ni Yehlen. Agad niyang napansin na wala ang kotse nito. Naisip niyang baka nasa talyer. Madilim na ang buong bahay. Walang ilaw.

Nag-doorbell siya pero walang nagbukas ng pinto sa kanya. Nag-doorbell siya ulit. At isa pa. Pero mukha talagang walang tao. Baka tulog na. Pero maaga pa ang alas-otso. Alam niyang hindi natutulog si Yehlen sa ganoon kaagang oras.

Nagpasya siyang tawagan na lang si Yehlen.

Nang tumunog ang cellphone ni Yehlen ay saglit siyang nagpaalam kay Antonio para sagutin ang telepono. Hinintay pa niyang mag-ring pa ito nang ilang ulit bago niya sinagot ang tawag ni Carlos.

“O, Carlos, napatawag ka?”

“Nasaan ka? Busy ka ba?” tanong ni Carlos.

“Nandito lang ako sa bahay. Nagbabasa kasi ako kaya hindi ko agad nasagot ang tawag mo,” pagdadahilan ni Yehlen.

Napailing si Carlos. Alam niyang nagsisinungaling si Yehlen. Paano ito magbabasa gayong wala man lang bukas na ilaw sa loob ng bahay nito? Sigurado siyang wala sa bahay ang babae. Wala rin nga ang kotse nito.

“Matutulog ka na ba pagkatapos mong magbasa? Pupunta sana ako d’yan kung okay lang sa’yo,” sabi niya.

“Sa ibang araw ka na lang pumunta. Matutulog na ako, eh. Tinatapos ko lang itong binabasa ko.”

“Sige, sabi mo, eh. I love you. Goodnight!”

“Goodnight, Carlos. Thanks!”

Napaisip lalo si Carlos. Hindi man lang sinagot ni Yehlen ang pagsasabi niya ng I love you. Nasaan kaya ang babaeng iyon? Bakita kailangan nitong magsinungaling at sabihing nasa bahay na ito ngayon?

Nagpasya si Carlos na umuwi na lang. Sumakay siya sa kotse niya at saka niya ito pinaharurot. Naiinis siya. Inis na inis siya sa katotohanang parang may itinatago sa kanya si Yehlen. At hindi siya papayag na hindi iyon malaman. Kailangang malaman niya kung saan ito nagpunta ngayon at kung bakit kinailangan pa nitong maglihim sa kanya.

Pagkatapos nilang mag-usap ni Carlos sa cellphone ay bumalik si Yehlen kay Antonio.

“Thank you for this wonderful night. Hindi ko ito makakalimutan, Antonio,” sabi ni Yehlen.

“And thank you for spending this night with me, Yehlen. I really appreciate you and your honesty. Huwag kang mag-alala, alam kong maaayos mo rin ang lahat ng mga problema.”

Lumapit si Antonio kay Yehlen at niyakap niya ito nang sobrang higpit. Tila ba nakahanap sila ng kakampi sa isa’t isa at ang yakap nila ang magsisilbing kalasag na poprotekta sa kanila sa lahat ng oras mga nga problema.

CHAPTER 20

CHAPTER 20

HINDI inaasahan ni Lerma ang magiging bisita niya sa opisina nang araw na iyon. Tinawagan siya ng receptionist at sinabing may bisitang naghihintay sa kanya sa lobby.

“Anong ginagawa mo rito?” gulat na tanong niya nang makita si Greg sa lobby ng opisinang pinagtatrabahuhan niya.

“Gusto sana kitang makausap,” sabi nito.

“Hindi ba nag-usap na tayo? At sinabi ko na sa’yong ayaw na kitang makita.”

“Pero…”

“Greg, magulo na ang buhay ko. Mas ginulo mo pa.”

“Kaya nga gusto kong panagutan ang ipinagbubuntis mo.”

Napalinga-linga sa paligid si Lerma. “Sige, lakasan mo pa ang boses mo. Ipaalam mo sa buong mundo na buntis ako.” Hinawakan niya sa braso si Greg at hinila papalabas ng opisina.

“Lerma, seryoso ako… Handa akong panagutan ka,” sabi ni Greg nang makalabas na sila. Pumuwesto lang sila sa gilid ng gusali ng opisina kung saan walang masyadong dumadaang mga tao.

“Nagi-guilty ka lang. Huwag kang pabida, Greg. Hindi mo ako mahal. Hindi mo gusto ang batang dinadala ko. Kinakalabit ka lang siguro ng konsensya mo dahil nagpadala ka sa kaway ng pera,” mariing sabi ni Lerma.

“Mahal kita! Minahal na kita. Sa maikling sandaling nakilala kita, nakita ko ang mga magagandang katangian mo. Mali lang ’yung naging dahilan para magkakilala tayo. Hindi naging maganda ang imaheng naipakita ko sa’yo dahil sa koneksyon ko kay Yehlen, pero alam ko sa sarili ko na mahal kita, hindi dahil naaawa ako sa’yo, o gusto ko lang pagtakpan ang naging kasalanan ko. Hindi ko gagawin ito kung hindi ako seryoso sa’yo, Lerma.”

“Umuwi ka na, may trabaho pa ako. Masyado ka nang nakakaabala.”

“Lerma, sandali… Ano ba ang kailangan kong gawin para maniwala ka sa akin?”

“Wala, Greg. Basta, layuan mo na lang ako at ’wag ka nang magpapakita sa akin kahit kailan,” pakiusap niya. “Tama na, Greg. Sasabog na ang ulo ko sa sunod-sunod na problema. Kakahiwalay lang naming ni Carlos. Ano, iniisip mo na porke naghiwalay na kami ay lilipat naman ako sa’yo? Ano ako, babae ng bayan?”

“Hindi kita pinag-iisipan nang ganoon…”

“Kahit ano pa ang sabihin mo, mas mapapanatag ako kung hindi na kita makikita… kahit kailan.”

“Lerma, magkakaroon ako ng anak sa’yo. Hindi puwedeng hindi tayo magkaroon ng komunikasyon. Sa ayaw at sa gusto mo, bahagi na ako ng buhay mo.” Desidido si Greg na ipaglaban ang karapatan niya bilang ama ng ipinagbubuntis ng kausap.

“Gaano ka kasiguradong sa’yo nga ito?”

“Eh, kaya ka nga hiniwalayan ni Carlos, ’di ba?”

“Iyan ba ang sinabi sa’yo ni Yehlen?” tanong niya. “Greg, hangga’t walang lumalabas na bata, hangga’t wala kang katibayang sa’yo nga ito, please stay away from my life. Huwag mong ipagpilitan ang sarili mo, kasi wala kang mapapala. Babae ako. Lahat ng naging desisyon ko ay paninindigan ko. At sa ngayon, hindi ko kailangan ng lalaki para mabuhay.” Tinalikuran na niya si Greg at nagmamadaling naglakad pabalik sa opisina.

Susunod pa sana si Greg pero narinig niya ang sinabi ni Lerma sa guardiya, “Guard, pakiusap, huwag mo nang papapasukin ulit dito sa office ang lalaking ’yan.” Itinuro pa siya ni Lerma sa guwardiya.

“Yes, ma’am,” magalang na sagot nito.

Wala nang nagawa si Greg kung hindi ang umalis. Bakas sa kanyang mukha ang matinding kalungkutan. Mula nang mamatay ang nanay ni Allen, ngayon lang siya ulit nagkaroon ng paghanga at pagmamahal sa isang babae sa kabila ng maraming mga babaeng nakilala niya bilang gigolo.

Pero buo ang loob ni Greg na huwag sumuko. Marahil ay masakit pa rin kay Lerma ang mga nangyari dahil bago pa lang ito. Alam ni Greg na darating ang tamang oras na maghihilom din ang nararamdamang sakit ni Lerma at magiging maayos na rin ito. Kailangan lang siguro niyang magtiyaga at maghintay.

---

“HINDI ko inaasahan ang pagpunta mo ngayon dito,” sabi ni Yehlen nang buksan niya ang pinto at bumungad sa kanyang harapan si Carlos.

“Bakit, may ibang bisita ka bang dadating ngayon?”

“Ha? W-wala naman. Nasanay lang ako na nagsasabi ka bago pumunta rito. Pumasok ka. Kumain ka na ba? Nagluto ako for dinner.”

“Ayoko, hindi pa ako gutom,” sagot ni Carlos.

“Eh, ba’t napasugod ka ngayon dito?”

“Nami-miss na kita. Masama bang magpunta ako rito?”

“Hindi naman. Bakit ba ang nega ng mga sagot mo?”

Umiling si Carlos. “Sorry, pagod lang siguro ako. Puwede ba akong magpahinga saglit dito?”

“Basta, hindi ka puwedeng matulog dito ngayon, ha?”

“Bakit?” nagtatakang tanong niya.

“May pasok ka bukas, wala kang damit dito.”

“Puwede naman akong gumising nang mas maaga para makauwi at doon magbihis,” katwiran ni Carlos.

“Pahihirapan mo lang ang sarili mo. Magpahinga ka na at gumising ka ’pag matutulog na ako.”

“Yehlen…”

“O, bakit?”

“Did I do something wrong?”

Napakunot-noo ang babae. “Wala naman. Why?”

“Para kasing may nagbago…”

“Sa’yo? Sa akin? Anong nagbago?”

“Noong tinawagan kita kagabi, nasaan ka?”

“I told you I was here, ’di ba?”

“But you weren’t here… Nagpunta ako rito, madilim ang buong bahay. Patay lahat ang ilaw. Nag-doorbell ako, many times, walang nagbukas ng pinto. Then, I called you and you answered the phone. So, nasaan ka, Yehlen? Saan ka nagpunta kagabi?” tanong ni Carlos na nag-iimbestiga. “Parang may itinatago ka sa akin…”

“Wala, Carlos. Ano naman ang itatago ko sa’yo?”

Kapwa sila napalingon sa pinto nang tumunog ang doorbell. Pagkatapos noon ay bumaling ang tingin ni Carlos kay Yehlen. Nang-uusig ang kanyang mga mata.

“May bisita ka,” sabi niya sa doktora.

Parang walang anumang nagtungo sa pintuan si Yehlen at binuksan ang pinto.

Malapad ang ngiting isinalubong ni Antonio kay Yehlen. May dala pa itong isang bouquet ng bulaklak na peony.

“Good evening! Naisipan ko lang dumalaw. Sana hindi ako nakakaistorbo sa’yo.”

Ginantihan ni Yehlen ang ngiti ni Antonio. “Please come in.”

Iniabot ng lalaki ang mga bulaklak na agad naman niyang tinanggap.

“These are beautiful flowers. Thank you!”

Naningkit ang mga mata ni Carlos nang makita ang bagong dating na bisita. At mas kumunot pa ang noo niya nang makita ang mga bulaklak na ibinigay nito kay Yehlen.

Lumapit sa kanya ang dalawa.

“Antonio, this is Carlos. Carlos, this is Antonio,” pagpapakilala ni Yehlen sa dalawang lalaki.

Nag-abot ng kamay si Antonio pero hindi iyon pinansin ni Carlos.

“Your new suitor…” sabi niya.

“Her college sweetheart,” pagtutuwid ni Antonio.

Napatingin si Carlos kay Yehlen. “I assume siya ang kasama mo kagabi.”

Marahang tumango si Yehlen. “Birthday niya kagabi. Sinamahan ko siyang mag-celebrate.”

Napabuga ng hangin si Carlos. “You lied to me dahil sa kanya. Bakit?”

“I invited her to my—”

“Hindi kita kinakausap!” putol niya sa sinasabi ni Antonio.

Napatiim-bagang si Antonio. Hindi niya uurungan ang lalaking ito kung patuloy itong magpapakawalang-modo.

“Carlos,’wag kang bastos!” saway ni Yehlen sa kanya.

“Ah, magkakampi kayo ngayon,” nang-aasar na sabi niya. “Back to each other’s arms na ba kayo?”

“Oo!” matatag na sabi ni Antonio.

Parang sinampal si Carlos.

“Totoo ba, Yehlen?” Gusto niya ng kumpirmasyon mula sa babaeng sangkot sa gulong ito.

“Hindi ko pa lang nasasabi sa’yo, pero totoo, Carlos,” pag-amin ni Yehlen. “I’m breaking up with you? I’m sorry, nagamit kita sa panahong hinahanap-hanap ko si Antonio. Hindi ko sinasadyang gamitin ka. Inakala ko rin kasi na totoong pagmamahal ang nararamdaman ko sa’yo.”

“What?” Pakiramdam ni Carlos ay may mabigat na bagay na bumagsak sa ulo niya. Gusto niyang magalit. Gusto niyang magwala dahil sa ginawa nitong panloloko sa kanya. “No! Hindi, Yehlen. Please…”

“Sorry, Carlos. I’m really sorry…”

Nangilid ang luha sa mga mata ni Carlos. “Ang tanga ko. Napakatanga ko! Ang dali kong naniwala sa’yo. Akala ko, totoo ka. Akala ko, tayo na hanggang sa dulo. Tangina, Yehlen, sinayang ko si Lerma para sa’yo.”

“Kung ikagagaan ng kalooban mo para mapatawad mo si Lerma, gusto kong sabihin sa’yo na ang nangyari sa kanya ay planado.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Nagbayad ako ng isang lalaki, si Greg, para akitin siya hanggang may mangyari sa kanila para hiwalayan mo siya. Ginawa ko iyon dahil nakikita ko na parang wala ka talagang balak na iwanan siya. Ilang beses din akong nagtanong sa’yo kung kailan mo siya hihiwalayan, pero lagi mong sinasabing tumitiyempo ka pa. Hindi ka kumikilos, kaya ako na ang kumilos. Pero pinagsisisihan ko na iyon. Hindi ko inaasahan na mabubuntis si Lerma. Ang gago lang ng lalaking binayaran ko, hindi marunong mag-ingat.”

“Nagawa mo iyon?” hindi makapaniwalang tanong niya. Ganoon ba kasama ang doktorang ipinagpalit niya kay Lerma?

“Sana mapatawad mo ako,” sabi ni Yehlen.

“Ang sama mo, Yehlen…” Hindi na napigilan ni Carlos ang lumuha. All the while, minamahal niya ang isang babaeng minahal lang pala siya habang wala pa ang lalaking totoo nitong mahal. Binalewala niya si Lerma na sa matagal na panahon ay tinanggap siya at ang kanyang mga kakulangan. Walang tanong-tanong. Hindi niya kinailangang magpaliwanag. Basta, nandoon lang si Lerma para siya ay mahalin.

“Makakaalis ka na, Carlos. Pasensya na kung nagulo ko ang buhay mo… ang buhay n’yo ni Lerma. Mas mahal ko lang talaga si Antonio at napakatagal kong hinintay ang kanyang pagbabalik. Ngayong nandito na siya, hindi na ako papayag na mawala pa siyang muli. Kaya, sorry talaga, Carlos. I’ve been so unfair with you, and I know it. Sana mapatawad mo ako…” Tumulo ang luha ni Yehlen. Hindi sapat ang luha niya para sa nagawa niyang paglalaro sa mga puso ng ibang tao, pero tanda ito ng buong puso niyang pagsisisi para sa kanyang kasalanan.

CHAPTER 21

CHAPTER 21

ILANG araw ang lumipas na hindi pumapasok sa trabaho si Carlos. Naroon lang siya sa loob ng bahay at nagkukulong. Magulo ang kanyang buhok. Tumutubo na rin ang kanyang balbas at bigote dahil sa ilang araw na hindi pag-aahit. Sa itsura nito ay mukhang hindi na rin ito nakakapagligo.

Nasa isang sulok lang siya ng kuwarto. Ang kanyang kanang kamay ay may hawak na bote ng alak. Nakatingala siya na parang may kung anong sinisipat sa kisame. Kung titingnan ang kanyang mga mata ay mababakas ang natuyong agos ng luha pababa sa kanyang pisngi. Kung ano ang kanyang iniisip ay siya lang ang nakakaalam.

Maya-maya ay sinubukang tumayo si Carlos pero bago pa tuluyang makatayo ay bigla siyang nabuwal. Nabitiwan niya ang bote ng alak at bumagsak ito sa sahig. Basag. Kumalat sa sahig ang mga bubog at ang natitirang alak sa bote.

Muli niyang sinubukang tumayo. Dahan-dahan lang ang ginawa niyang pagkilos hanggang sa makalabas siya ng kuwarto. Nagtungo siya sa kusina. At inangat ang takip ng kaldero. Walang laman.

Kumakalam na ang sikmura niya. Gusto sana niyang kumain pero walang pagkain sa kusina.

Kung nandito lang sana si Lerma, hindi niya mararanasan ang magutom nang ganito. Naalala niya, sa loob ng limang taon nilang pagsasama, ni minsan ay hindi siya pinabayaan ni Lerma. Mula sa pagkain, damit na isusuot, at kung anu-ano pang mga pangangailangan niya ay agad na inaasikaso nito. Laging siya ang una kay Lerma. At kahit kailan, hindi siya nakarinig ng reklamo mula rito.

Pero ano ba ang isinukli niya sa mga kabutihan ni Lerma sa kanya?

Pambabalewala.

Pagtataksil.

Napakabilis niyang maakit sa isang babaeng nagpakita lang ng konting motibo sa kanya ay pinatos naman niya kaagad. Inakala niyang gusto nga siya. Akala niya’y mahal nga siya. Ginawa lang pala siyang pampalipas oras.

Pangtanggal kati.

Pampakalma ng libog.

Tuwang-tuwa pa naman siya na sa wakas ay may iba pang babae maliban kay Lerma ang tumanggap sa kanyang kakulangan. Ano nga ang sabi? Cute daw ang maliit na ari. Cuddly.

Letse!

Puro pambobola lang pala ang ginawa ng Yehlen na iyon para maakit siya at makuha. May ibang motibo pala ang doktorang iyon na naghihintay lang palang bumalik ang dati nitong kasintahan. At dahil bumalik na ang lalaking iyon, eto, itinapon na siya sa isang tabi. Para siyang isang batang naagawan ng kendi. Para siyang isang paslit na pinangakuan ng magandang laruan tapos ay aagawin lang pala ng isa pang batang hindi niya alam ang pinagmulan.

Bakit ba siya nagpakatanga kay Yehlen?

Bakit ba hindi niya nakita ang totoong halaga ni Lerma?

Si Lerma lang, sapat na, eh.

Pero naghanap pa siya ng iba.

Ngayon, ramdam na ramdam niya ang malaking kakulangan dahil wala na si Lerma sa kanyang tabi.

Paano ba niya aayusin ang gusot na ito? Paano ba niya magagawang ibalik sa dati ang lahat? Maibabalik pa ba niya ang dati nilang samahan ni Lerma?

Mapababalik pa ba niya si Lerma sa buhay niya?

Pinilit niyang makapasok sa banyo at hinubad niya ang suot na shorts at sando. Binuksan niya ang shower at hinayaan niyang umagos ang tubig sa pagod na niyang katawan. Ang malamig na tubig nito ay bumuhay sa natutulog pa niyang diwa na nakulong ng ilang araw sa labis na kalungkutan.

Dinampot niya ang sabon at nilinis ang kanyang buong katawan. Paulit-ulit siyang nagbanlaw pero hindi nito nabanlawan ang kasalanang nagawa niya kay Lerma.

Nang magsawa sa malamig na tubig mula sa shower ay saka niya napansing wala na ring malinis na tuwalya sa banyo. Noong nandito pa si Lerma, bago pa siya pumasok sa banyo ay nakahanda na ang kanyang tuwalya at lahat ng kakailanganin niya sa paliligo.

Basang-basa ang kanyang katawan. Basang-basa rin ang kanyang buhok. Wala siyang choice kundi lumabas ng banyo nang hubo’t hubad at saka siya naglakad pabalik ng kuwarto. Pagpasok sa kuwarto ay kumuha siya ng tuwalya sa kabinet at saka tinuyo ang kanyang katawan. Pagkatapos ay ibinagsak niya ang kanyang sarili sa kama. Hindi na niya namalayan ang oars dahil ang kanyang mata ay hinila na ng matinding antok.

Alas-siyete na ng gabi nang siya ay magising dahil sa kumakalam niyang sikmura. Gutom na gutom na siya. Nagbihis lang siya at lumabas ng bahay para kumain. Sakay ng kanyang kotse ay nagmaneho siya sa pinakamalapit na fast food restaurant. Kumain siyang mabuti at nagpakabusog.

Nang matapos ay muli niyang naalala ang lungkot na dala ng kanyang pag-iisa. Muli niyang naalala si Lerma. Ilang beses na rin niyang sinubukan itong tawagan pero lagi lang nitong hindi sinasagot ang lahat ng kanyang mga tawag. Alam niya, malaki ang sama ng loob o ’di kaya’y galit nito sa kanya.

Ano kaya kung puntahan na lang niya si Lerma sa bahay ng nanay nito? Alam niyang doon lang naman ito pupunta. Wala naman itong ibang kamag-anak dito sa lungsod. Pero kaya na ba niyang harapin si Lerma? Mayroon na ba siyang sapat na lakas ng loob para kausapin ito nang personal? Sa huli ay pinili niyang labanan ang takot at kapalan na lang ang kanyang mukha. Kailangan niyang makausap si Lerma at humingi rito ng tawad.

Pagdating niya sa bahay ng nanay ni Lerma sa Blumetritt ay naabutan pa niya si Nanay Edna at ang bunsong kapatid ni Lerma na si Joana na kararating lang din galing sa tindahan nito sa Dangwa. Medyo nagulat pa ang matandang babae nang makita siya.

“O, Carlos, anong ginagawa mo rito?” tanong ni Nanay Edna.

“Magandang gabi po, ’Nay. Puwede ko bang makausap si Lerma kahit sandali?”

Bumaling si Nanay Edna kay Joana. “O, Joana, pumasok ka na sa loob at maghanda ka ng hapunan. Gutom na ako.”

“Opo, ’Nay,” sagot ni Joana at pumasok na ito sa loob ng bahay.

Si Carlos naman ang hinarap ng matandang babae. “Carlos, ako naman ay hindi nakikialam sa problema n’yo ni Lerma. Pero sa tingin ko ay mas makabubuti kung aalis ka na at lubayan mo na ang anak ko.”

“Gusto ko lang po siyang makausap kahit sandali lang. May gusto lang po akong sabihin, importante lang,” Parang gusto na niyang umiyak.

“Carlos, umuwi ka na. Gabi na, o. Pagod ang mga tao rito sa bahay. Kailangan na naming magpahinga.”

“Pakiusap naman, ’Nay…”

“Nakikiusap din ako sa’yo, umalis ka na at huwag mo nang istorbohin ang anak ko.” Tinalikuran na niya ang lalaki at saka pumasok sa loob ng bahay.

Pero si Carlos ay walang planong umalis. Nandito na siya. Kailangang makausap niya si Lerma.

“Lerma, buksan mo ang pinto,” sigaw niya. “Nakikiusap ako sa’yo, kausapin mo ako. Lerma, please. Alam kong nandyan ka, lumabas ka naman, please.” Abot-abot ang pakiusap ni Carlos para lang harapin siya ni Lerma at nang makausap niya ito. Alam niyang malaki talaga ang tsansang hindi siya nito kakausapin pero wala namang mawawala kung magbabakasakali siya.

Muling napalabas ng bahay si Nanay Edna. “Carlos, ’wag kang mag-eeskandalo rito,” babala ng in ani Lerma.

“Nanay Edna, palabasin mo naman si Lerma. Gusto ko lang siyang makausap. Hindi ako aalis dito hanggang hindi kami nagkakausap.”

“Carlos, ano ba? Umuwi ka na. Nabubulahaw ang mga kapitbahay.”

“Kahit sandali lang, ’Nay. Gusto ko lang makausap si Lerma. Kahit limang minuto lang.”

“Ano ka ba naman, Carlos? Isa ka pang mahirap pakiusapan, eh.” Humarap ito sa kanilang bahay at sumigaw, “Hoy, Lerma! Lumabas ka nga rito. Kausapin mo itong si Carlos para umuwi na. Pag-uuntugin ko kayong dalawa, eh. Pareho kayong pasaway.”

Ilang sandali silang naghintay pero walang Lerma na lumabas ng bahay.

Nagpasya si Nanay Edna. “Sige, papapasukin kita, pero ipangako mong aalis ka rin agad.”

“Opo, pangako po…” Nagkaroon ng kaunting liwanag sa mukha ni Carlos.

Binuksan ni Nanay Edna ang pinto at pumasok siya sa loob. Sumunod naman sa kanya si Carlos.

“Joana, nasaan ang ate mo?” tanong niya sa anak.

“Nasa kuwarto, ’Nay.”

“Tawagin mo, sabihin mong lumabas siya rito.”

CHAPTER 22

CHAPTER 22

MABILIS na nagtungo sa kuwarto si Joana.

“Ikaw, Carlos, maupo ka riyan at hintayin mo si Lerma. Bilisan n’yong mag-usap at umuwi ka agad.” Nakita niyang paparating na si Lerma. “O, Lerma, kausapin mo ang lalaking ito para hindi nagtutungayaw sa labas. Nakakahiya sa mga kapitbahay,” sabi nito at saka iniwan na ang dalawa para magtungo sa kusina.

“Ano pa ba ang kailangan mo, Carlos?”

“Gusto ko sanang humingi ng tawad sa’yo… sa ginawa kong pagloloko. Alam kong nasaktan kita nang sobra. Alam kong binalewala kita at hindi na pinahalagahan. Pinagsisisihan ko na ngayon ang lahat ng mga ginawa ko sa’yo?”

“Anong nakain mo para bigla kang mag-sorry? Don’t tell me, sunod mong sasabihin, eh, gusto mong makipagbalikan sa akin…”

“Kung papayag ka… sana,” nahihiyang sabi ni Carlos. “Sinabi na sa akin ni Yehlen ang lahat ng ginawa niya, kasama doon ang pagbabayad niya kay Greg para magkasala ka sa akin… para masira ang relasyon nating dalawa. Pasensya ka na. Nangyari iyon dahil ako ang unang nagloko at gusto ni Yehlen na masolo ako kaya gumawa siya ng paraan para magkahiwalay tayo.”

“O, anong dahilan at sinasabi mo pa sa akin ’yan? Alam ko na rin ’yan, umamin na rin sa akin si Greg.”

“Hiwalay na kami ni Yehlen… Ipinagpalit niya ako sa ex-boyfirend niyang bumalik galing Amerika.”

“Sabi ko na nga ba. Bumabalik ka lang kasi iniwan ka na. Gusto mo akong balikan kasi iyon ang convenient para sa’yo. Gagamitin mo na naman ako para may pampa-boost ng ego mo. Para may masabi ka sa sarili mo na may isang babaeng tanggap ang mga kakulangan mo sa lahat ng aspeto ng pagkatao mo kasama na ang sukat ng pagkalalaki mo.”

“Lerma, please… Tanggapin mo na akong muli,” pakiusap niya.

“Ayokong sumagot ng oo sa’yo, kung ang ibig sabihin no’n, eh, sumagot ako ng hindi sa sarili ko,” sabi ni Lerma. You should grow up, Carlos. Bago ka makapagmahal ng ibang tao, kailangan mo munang mahalin ang sarili mo. Kasi, paano mo magagawang magbigay ng pagmamahal sa ibang tao, kung sarili mo mismo, eh, hindi mo magawang mahalin?“ sabi ni Lerma. “Marami nang nangyari. ’Yung dating problema lang nating dalawa, nadamay na ang ibang tao… kaya mas lalo tayong gumulo.”

“Magsimula tayong muli,” suhestyon ni Carlos.

Umiling si Lerma at tapos ay nagpakawala ng mapait na ngiti.

“Tama na, Carlos. Hindi na puwede. Malalim na ang sugat. Masyado nang masakit,” sabi niya.

“Pero…”

Ang lahat ng mga nangyari sa atin ay isa lang ang pinagsimulan… ang insekyuridad mo sa buhay. Paano mo mamahalin ang sarili mo? Tanggapin mo ang sarili mo nang buo, iyong walang insecurities. Mahalin mo ang sarili mo, Carlos, hindi para sa ibang tao kung hindi para mismo sa sarili mo. Alam kong nagmumula ang lahat ng insecurities mo sa maliit na sukat ng pagkalalaki mo. Dumagdag pa iyong sobrang pinroblema mo na hindi ka tumatagal sa kama. Alam mo bang hindi naman lahat ng babae ay bumabase sa sex kapag nagmamahal sila ng lalake? At hindi rin lahat ay gusto nang mahaba. Mas mahalaga ang mabuting pagkatao kaysa mahabang sukat ng ari.“

“Lerma, iyon ang dahilan kaya walang ibang babaeng nagmahal sa akin.”

“Hindi totoo ’yan. Nilamon ka lang ng insecurities mo kaya hindi ka na sumubok noon na manligaw ng ibang babae. Dahil nakatanim na diyan sa isip mo na sobrang importante ang sukat ng pagkalalaki… kahit hindi naman. Ang pag-ibig ay hindi lang sa sex naka-focus, Carlos. There is more than just sex. Meron pang hihigit sa sukat ng ari. Hindi ka perpekto, Carlos, hindi rin ako. Marami kang kakulangan, bilang tao, bilang lalaki… Ako rin, may mga kakulangan din bilang babae. Wala talagang perpekto, kaya dapat hindi natin pinipilit na maging perpekto, para lamang magpa-impress sa ibang tao. Mas dapat nating piliin na maging buo ang ating pagkatao, kaysa maging perpekto.” Walang patid ang tahimik na pagluha ni Lerma. Si Carlos naman ay seryosong nakikinig, ninanamnam ang bawat sinasabi ng dati niyang live-in partner.

“Obligasyon mong mahalin ang sarili mo, katulad lang din na responsibilidad kong pahalagahan ang sarili ko. Walang kulang sa’yo, o sa akin, o sa kahit na sinong tao. Tayo lang ang nag-iisip na may kulang. Tayo lang ang nag-iisip na dapat may ganito, may ganyan. Pero ang totoo, ’yung kung ano tayo ay sapat na,” patuloy sa pag-iyak na sabi ni Lerma. “Ikaw mismo ay sapat na, wala kang dapat patunayan sa iba, o kahit na kanino pa.”

“Lerma…” halos hindi makapagsalitang sabi ni Carlos. “I’m sorry…”

“I still wish you all the best, Carlos.”

Habang nag-uusap sila ay pumarada sa harap ng bahay ni Nanay Edna ang isang pulang kotse. Bumaba roon si Greg at kumatok sa pinto ng bahay.

Lumabas ng kuwarto si Joana at binuksan niya ang pinto. Bumungad sa kanyang harapan si Greg.

“Hinahanap ko si Lerma. Pakisabing nandito si Greg.”

Nilingon ni Joana ang ate niyang nasa salas lang at saka sinabing, “Ate, may naghahanap sa’yo. Greg daw.”

Umikot ang mga mata ni Lerma. ’Pag mamalasin nga naman. Nagsabay pa ngayong gabi ang dalawang lakaking ito.

Biglang uminit ang ulo ni Carlos nang marinig ang pangalang Geg. Ito ang lalaking nakabuntis kay Lerma. Napakalaki ng atraso sa kanya ng gagong ito.

Walang sabi-sabing sinugod niya ang lalaking nasal abas ng pinto at sinalubong niya ito ng isang suntok sa mukha. “Hayup ka!”

Tumilapon si Greg sa labas ng bahay.

Napatili si Joana. Si Lerma naman ay napatakbo papunta sa dalawang lalaki.

Si Nanay Edna naman ay napalabas ng kusina nang marinig ang tili ng anak. “Anong nangyari?”

Naabutan niyang nagsusuntukan sa labas ng kanilang bahay sina Greg at Carlos. Bawat isa ay parang walang balak magpatalo sa kalaban.

Isang suntok ang pinakawalan ni Greg na tumama sa dibdib ni Carlos. Nagpumilit gumanti si Carlos at muling inupakan ang mukha ng kalaban. Sapul!

Si Lerma ay takot na takot sa nangyayari. “Tumigil na kayo! Carlos! Greg! Tigilan n’yo na ’yan!”

“Ano ba naman itong mga lalaking ito? Dito pa talaga gumawa ng gulo,” galit na sabi ni Nanay Edna.

Habang tuloy sa pagsusuntukan sina Greg at Carlos ay sinubukan ni Lerma na awatin ang dalawa. “Carlos, tama na!” Hinila niya ito sa braso pero dahil malakas ito ay halos natabig lang siya nito.

Si Greg naman ang sinubukan niyang awatin. Pumunta siya sa likod nito at ang balak sana niya hilahin ito sa likod. “Itigil mo na ’yan, Greg!”

Noon naman muling sumugod si Carlos at pinakawalan ang isang malakas na suntok sa panga ni Greg. Sa lakas ng pagkakasuntok ay tumilapon si Greg ngunit ang katawan nito ay humampas kay Lerma na nagresulta sa pagkawala ng panimbang niya na naging sanhi ng pagkakabagsak niya sa kalsada.

Isang maling pagbagsak na napuruhan ang balakang ni Lerma at nagbigay sa kanya ng hindi maipaliwanag na sakit.

Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang dugong umaagos sa kanyang binti. Rumehistro ang hindi maipaliwanag na takot sa kanyang mukha kasunod ang isang malakas na sigaw, “Tulong!”

At saka lang parang natauhan sina Carlos at Greg nang makita nilang namimilipit sa sakit si Lerma at patuloy pa rin ang pag-agos ng dugo sa binti nito.

Agad na nilapitan ni Carlos si Lerma. Si Greg naman ay agad ding bumangon para matulungan ang babaeng halos hindi na makaya ang iniindang sakit.

“Tulungan n’yo ako… ’Nay!” sigaw ni Lerma.

Binuhat siya ni Carlos. “Dalhin natin siya sa ospital!”

Tinakbo ni Greg ang kanyang kotse at agad na binuksan ang pinto. “Dito mo siya isakay, Carlos. Bilis!”

“Sasama ako!” sigaw ni Nanay Edna. Bago sumakay ng kotse ay sinigawan nito ang anak na si Joana na tila natulalang nakatayo malapit sa pintuan ng bahay. “Joana, maiwan ka rito.”

Nang makasakay na sila ay mabilis na pinaandar ni Greg ang kotse.

“Sa Chinese General Hospital ang pinakamalapit dito,” sabi ni Nanay Edna. “Idiretso mo lang tapos pagdating sa ikalawang kanto, lumiko ka sa kaliwa.”

CHAPTER 23

CHAPTER 23

HALOS hindi malaman ni Greg ang kanyang gagawin nang dumating sila sa ospital. Si Carlos ay aligaga rin. Si Lerma ay patuloy pa ring namimilipit sa sakit kasama na ang takot sa maaaring mangyari sa ipinagbubuntis niya. Si Nanay Edna ay abot-abot ang panalangin para sa kaligtasan ni Lerma at ng sanggol na dinadala nito.

Ipinasok sa emergency room si Lerma at agad na sinuri ng mga doktor. Sa ganitong pagkakataon, walang magagawa ang mga taong nagmamahal sa kanya kung hindi ang maghintay sa sasabihin ng doktor.

Ilang sandali pa ang mabilis na lumipas at lumapit na sa kanilang tatlo ang manggagamot na sumuri kay Lerma.

“Sino ang asawa ng pasyente?” tanong ng doktor.

Nagkatiningan sina Carlos at Greg. Kapwa sila hindi makasagot.

“Doc, ano’ng lagay ng baby?” tanong ni Greg.

“I’m sorry, hindi na namin nailigtas ang ipinagbubuntis niya.”

Pakiramdam ni Greg ay sinaksak siya sa dibdib dahil sa kanyang narinig. Hindi niya napigilang mamuo ang luha sa gilid ng kanyang mga mata.

“Kumusta po ang pasyente, Doc?” tanong naman ni Carlos.

“Maayos naman ang lagay niya, pero kailangan niya munang manatili rito sa ospital para sa iba pang tests na kailangang gawin sa kanya,” sabi ng doktor.

“Salamat, Doc,” sabi ni Nanay Edna.

Tipid na ngumiti sa kanila ang doktor. “Maiwan ko muna kayo.”

“Ako na ang bahalang kumuha ng room para kay Lerma,” pagboboluntaryo ni Carlos.

“Salamat, Carlos. Uuwi muna ako para kumuha ng mga gamit ni Lerma,” sabi naman ni Nanay Edna.

Nang maisaayos na ang mga dapat ayusin ay nilipat na sa private room si Lerma na mahimbing nang natutulog dahil sa isinaksak ditong general anesthesia para magawa ang proseso ng pagtatanggal ng natitirang pregnancy tissue katulad ng placenta sa uterus niya. Si Carlos at Greg ang nagbantay sa kanya habang hindi pa bumabalik si Nanay Edna.

Walang imikan ang dalawang lalaki habang naghihintay na magising si Lerma. Tila ba nagpapakiramdaman lang sila.

Nang dumating si Nanay Edna ay pinilit niyang umuwi na ang dalawang lalaki.

“Ako na lang ang bahala rito. Magsiuwi na kayo, madaling araw na,” sabi niya kina Carlos at Greg.

“Magpapalit lang po ako ng damit at maliligo, pero babalik din ako rito agad,” sabi ni Carlos.

“Matulog ka muna, Carlos. Magpahinga ka,” bilin ng ina ni Lerma.

“Bukas ng umaga naman po ako babalik,” sabi naman ni Greg.

“Mag-iingat kayo sa pagmamaneho,” paalala ng matandang babae.

Saka naalala ni Carlos na naroon pa sa bahay ni Nanay Edna ang kotse niya.

“Sige, ’Nay, babalik muna ako sa bahay n’yo, doon naka-park ang kotse ko, eh.”

“Maraming salamat sa inyong dalawa… Sige na, lumakad na kayo.”

Wala pa ring imikan silang dalawa hanggang sa makalabas ng ospital.

PAGBALIK nina Carlos at Greg sa ospital ay gising na si Lerma. Halos magkasunod lang silang dumating dahil nga magkapitbahay ang dalawang laalaki at nang makita ni Greg na paalis na ng bahay si Carlos ay nagpasya na rin siyang bumiyahe pabalik ng ospital. Parang nagpapaligsahan silang dalawa. Ayaw nilang malamangan sila ng bawat isa.

“Kumusta ka na, Lerma,” halos magkasabay na sabi nina Greg at Carlos.

Matipid siyang ngumiti. “Medyo okay naman. Siyempre, malungkot dahil nawala ang baby ko. Pero tinanggap ko nang maluwag sa dibdib. Kung nasaan man siya ngayon, alam ko mas maayos na ang kinalalagyan niya. Hindi na niya mararanasan ang kumplikadong buhay na naghihintay sana sa kanya dito sa mundo kung naipanganak ko siya.

“Sorry talaga, Lerma. Kung hindi bumangga ang katawan ko sa’yo, hindi ka sana natumba,” malungkot na sabi ni Greg.

“Gusto ko ring mag-sorry, Lerma. Kung hindi ko sinuntok si Greg, hindi sana siya tumilapon sa katawan mo. Ako ang talagang may kasalanan dito. Masyadong mainit ang ulo ko,” nagsisising wika ni Carlos.

“Wala na tayong magagawa. Nangyari na ang nangyari,” ani Lerma. Tiningnan niya ang dalawang lalaki at saka sinabing, “Kayong dalawa, hindi pa ba kayo magkakaayos?”

Nagkatinginan sina Greg at Carlos.

“Kung ano man ang problema ninyo sa isa’t isa, ayusin n’yo na,” sabat naman ni Nanay Edna.

Namayani ang saglit na katahimikan. Tila nagpapakiramdaman na naman sila.

Unang naglahad ng palad si Greg. “Sorry, Carlos. Sana kahit mahirap, kalimutan na natin ang masamang nangyari sa atin.”

Tumingin si Carlos kay Greg at saka niya inabot ang kamay nito. “Sorry din, bro. Pasensya ka na, padalos-dalos ako.”

Naiiyak na napapangiti si Lerma sa nakitang pagkakasundo ng dalawang lalaking naging bahagi ng magulo niyang buhay. Si Nanay Edna ay nangilid din ang luha dahil sa wakas ay naging maayos na ang lahat.

Makalipas ang isa pang araw, nasa ospital pa rin si Lerma. Isang delivery boy ang pumasok sa loob ng silid sa ospital kung saan siya naka-confine. May dala itong isang bouquet of white tulips. May maliit ding card na nakasingit sa mga bulaklak.

Iniabot ng lalaki ang bouquet kay Lerma at may pinapirmahan itong isang maliit na papel sa kanya. Pagkaalis ng lalaki ay kinuha niya ang card at binasa ang nakasulat na mensahe roon.

I’m sorry, Lerma. Hindi ko hihingin ang kapatawaran mo ngayon. Pero sana dumating ang panahon na kusa mo iyong ibibigay sa akin. Alam kong hindi ko agad mabubura sa isip mo ang masamang imaheng nabuo ko sa’yo. Pero nagpapasalamat ako dahil ikaw ang nagpamukha sa akin na sobrang kasamaan na ang ginagawa ko. I was never a demon. Hindi ko rin alam kung anong masamang hangin ang pumasok sa utak ko at naisip kong gawin iyon sa’yo. I’m really, really sorry. Gusto ko sanang puntahan ka at makausap nang personal, pero wala na akong mukhang maihaharap pa sa’yo. Again, I’m so sorry… and I wish you well. Yehlen.

Naramdaman ni Lerma na pumatak ang luha mula sa kanyang mata. Parang nakahinga siya nang maluwag nang mabasa ang mensahe ni Yehlen. Dito sa mundo, paulit-ulit na nagkakasala ang mga tao, nagkakamali. Pero ang mahalaga ay tanggapin nila ang pagkakamali at matutong humingi ng dispensa sa bawat maling nagawa na nakasakit sa kapwa.

Nang lumabas si Lerma ng ospital, handa na siyang simulan muli ang kanyang buhay. Magsisimula siya ng bago. Magsisimula siya nang tama. Ang mga payo na ibinigay niya kay Carlos ay sisikapin din niyang gawin para sa kanyang sarili. Dahil sino pa ba ang unang magmamahal sa kanya, kung hindi ang sarili niya mismo. Ang pagmamahal sa sarili ang pinakaimportante sa buhay. Ito ang magbibigay sa iyo ng tiwala sa sarili, pagpapahalaga sa sarili, at sa pangkalahatan, mas positibo ang iyong magiging pakiramdam.

Si Greg ay isang tukso na dumating sa kanyang buhay. Pero ipinagpapasalamat din niya na nakilala niya si Greg dahil ito ang naging daan para mas matuto siyang pahalagahan ang kanyang sarili bilang isang babae sa kabila ng mga pagkakamaling nagawa niya kasama ang lalaking ito.

Lahat sila ay naging biktima ng pagkakataon, pero kailan man ay hindi pa huli para ituwid ang mga pagkakamali, tuluyang bumangon… at magsimulang muli.

WAKAS