Author’s Note

Author’s Note:

I wasn’t planning to write this story, until someone asked me if Mr. X has a story on his own. And i was like … why not? But i have so many on-going stories and a friend of mine told me that i should finish my on-going first before i start another story. But i have a problem, my patience is not that long … so here i am, writing an author’s note.

Ang makaka-relate lang sa AN na ito ay ang nagbasa na sa story ni Calyx Vargaz. I know you are smiling right now or i just assumed that you are. I do hope you enjoy reading this story ’till the end. I promise that this will be a very different story.

I’ll update this every week but i’m not promising how many chapters i’ll be posting each week.

Thank you so much for reading my Author’s note. Lot’s of smiley, C.C.

P.S. : I’ll be back next Saturday with many updates. Ymar, Aidan and Lucien. Be ready <3

SYNOPSIS

DANGEROUS GENTLEMAN

A GIRL dreams about a Bad boy who is gentle only to her.

A BOY dreams about a Girl who is naughty only to him.

---

He was her neighbor.

He was her childhood sweetheart.

He was her first love.

Ten years later…

He was everything she abhorred.

He was dangerous.

She hated what he’d become, yet, her heart still yearned for him.

He possessed her body, mind, heart and soul.

And she was scared … scared of what will happen to her if she fell deeply in love again with this Dangerous Gentleman.

WARNING: SPG/R-18

PROLOGUE

PROLOGUE

MAGKAHAWAK-KAMAY ang dalagang si Amethyst at ang binatang si Luther habang nakaupo sa buhangin, nakaharap sa malawak na karagatan at nakamasid sa papalubog na araw. Ito na ang huling pagkikita ng dalawa. Dahil bukas, aalis na si Amethyst patungong London at doon na maninirahan kasama ang mga magulang nito.

“Huwag ka nalang sumama sa kanila.” Sabi ni Luther na madilim ang mukha at mas humigpit pa ang hawak sa kamay ng dalagita. “Dito ka nalang. Sabi mo hindi mo ako iiwan. I’m already twenty, Amethyst, kaya na kitang buhayin.”

Magkapit-bahay sila ni Luther at palagi niyang nakikita ang guwapong mukha nito. Kaya nga nakaroon siya ng crush dito na nauwi sa malalim na emosyon na may katugon din naman pala sa binata.

She’s seventeen and he’s twenty. Tatlong taon ang agwat ng edad nila pero hindi ’yon naging hadlang sa relasyon nila.

Amethyst had been in love with Luther ever since she started high school. First year siya noon at Fourth year naman ito. And that was three years ago. Ngayon ay magka-college na siya at ito naman ay tapos na sa kursong Criminology at nag-aaral ngayon ng abogasya.

Ngayon, mas lumalalim pa ang nararamdaman niya para sa binata. Isa ito sa mga rason kung bakit ayaw niyang umalis. Alam niyang ayaw siya nitong paalisin dahil simula ng manligaw ito sa kanya at sagutin niya, palagi nitong hinihiling sa kanya na huwag niya itong iwan. Pero hindi naman niya hawak ang desisyon na iyon.

Humilig si Amethyst sa balikat ni Luther. “Kung puwede nga lang, dito nalang ako sa tabi mo habang buhay. Pero wala namang magpapakain sakin dito. Oo, sinabi kong hindi kita iiwan, pero hindi naman papayag sila mommy na manatili ako rito habang sila ay nasa ibang bansa.”

“Kaya nga kitang buhayin.” May diin nitong sabi bago bumaga ng marahas na hangin si Luther. “Sabi ko na nga ba e, mangyayari ’to.” He tsked. “Kaya ayaw kitang ligawan noon e, alam kong aalis ka at iiwan mo ako.” Hinawakan nito ang pulsuhan niya. “Kung mahal mo ako katulad ng palagi mong sinasabi sakin, hindi ka sasama sa kanila. Mananatili ka sa tabi ko—”

“Luther, I’m only seventeen.” May diin niyang sabi. “Kailangan ko pa ang mga magulang ko para mabuhay ako. At saka ano nalang ang sasabihin ng mga magulang mo kung ibabahay mo ako? Minor de edad pa rin ako, Luther. Alam kong kaya mo akong buhayin pero paano naman ang mga pangarap ko? I want to study and reach my dreams.” Gusto niyang ipaintindi sa kasintahan na mahal niya ito pero hindi pa ito ang tamang panahon para magsama sila.

“At hindi mo ’yon kayang gawin na kasama ako?” His gripped on her wrist tightened. “Tama ka, bata ka pa nga. Kahit hindi mo sakin sabihin, alam kong gusto mong iparating sakin na makakahanap ka pa ng iba.” Nagtagis ang bagang nito. “Bakit ko ba kasi pinatulan ang isang katulad mo? Masyado pang bata para seryosohin ako.”

Nanubig ang mga mata niya. “Kahit naman bata ako alam kong mahal kita.”

Mas lalong humigpit ang pagkakahawak sa kanya ni Luther. “I love you, Amethyst. Kaya nga kahit tatlong taon ang agwat ng edad natin, ayos lang sakin. Minahal pa rin kita. Ayokong iwan mo ako— ayoko.”

Napatitig siya sa kamay niya na mahigpit na hawak ni Luther. “N-Nasasaktan ako, Luther—”

“Mas masakit pa riyan ang nararamdaman ko ngayon.” Nagtatagis ang bagang na sabi nito.

“L-Luther, b-bitiwan mo ako.” Masakit na ang pagkakahawak nito sa kaniya kaya pilit niyang inaagaw ang pulsuhan niya rito. “Mahal kita—”

“Hindi ako naniniwala.” Matalim ang matang tumingin sa kanya si Luther. “Kapag sumama ka sa Daddy at mommy mo, isa lang ang ibig sabihin non, nakikipaghiwalay ka na sakin. Kaya kakalimutan ko ring may nakilala akong Amethyst at buburahin ko ang pagmamahal ko sayo sa puso ko.” Pakasabi nito niyon ay iniwan siya sa dalampasigan.

Gusto niyang suyuin ang kasintahan pero para ano pa? Wala namang patutunguhan ang relasyon nila. Oo, mahal niya ito pero mga bata pa sila. Ayaw niyang sirain ang kinabukasan nilang dalawa para pagbigyan ang sinisigaw ng mga puso nila. She’s just seventeen and he’s twenty, too young to survive in this crazy and scary world.

Bagsak ang balikat na umuwi si Amethyst sa bahay nila. And because she and Luther are neighbors, alam niyang hindi pa umuwi si Luther. Panay ang bisita niya sa bahay nito para itanong kung umuwi na ang binata pero nauumay na siya sa sagot ng ina ni Luther. It’s always ‘Sorry, Amethyst, Luther is not here’.

She badly wanted to talk to him. Gusto niyang i-propose rito ang long distance relationship pero hanggang sa sumapit ang araw ng pagalis nila, walang Luther na nagpakita sa kaniya.

So she left with a heavy heart.

CHAPTER 1

CHAPTER 1

Ten years later…

AMETHYST flipped her hair when she steps out from the Cab. Kababalik lang niya galing London at masaya siyang makita ang lumang bahay nila na hindi pala pinagbili ng mga magulang niya. Ilan taon na niyang kinukulit ang mga magulang na hayaan siyang bumalik sa Pilipinas, pero hindi siya ng mga ito pinayagan.

Pero hindi nakahindi ang mga ito ng ang trabaho na niya ang magdikta na dito siya sa bansang ito manirahan pansamantala.

Sa wakas, nakabalik na rin siya. Napakaraming taon din ang lumipas.

And she’s back with a mission.

Bago siya tumulak patungong Pilipinas, nakausap niya ang kaniyang boss na puwede naman daw thru e-mail nalang niya ipadala ang mga articles niya. She’s a columnist in one of the Magazine House in London. Nagpapasalamat naman siya na puwede i-e-mail ang trabaho niya, hindi ’yon magiging sagabal sa rason kung bakit kinailangan niyang umuwi.

Hindi naman sa kaniya kawalan ang trabaho niya bilang columnist, pero siguradong mawawalan siya ng epektibong pantakip sa tunay niyang trabaho.

Pagkapasok niya sa bahay, napangiwi siya ng makitang puno iyon ng alikabok. Ilang taon rin walang tao ang bahay kaya inaasahan na niya ’yon.

Pagkatapos niyang itabi ang bag na dala at itali ang buhok, kaagad niyang nilinis ang buong bahay. Vacuum dito, vacuum doon ang ginawa niya. Punas dito, punas doon. Lahat ng sulok ng bahay ay nilinis niya. Kahit may jetlag pa siya sa biyahe, pinilit niyang linisin ang buong bahay para bukas relax na siya at wala na siyang gagawin pa.

Hindi namalayan ni Amethyst na gabi na pala. Kung hindi pa humapdi ang tiyan niya, hindi niya malalamang madilim na sa labas.

She’s dead tired and worn out, but that’s okay. Ang importante, malinis na ang bahay na simula ngayon ay titirhan niya.

Pagod na nagtungo siya sa kuwarto niya at binuksan ang bintana na nakaharap sa kuwarto ni Luther.

Biglang sumikdo ang puso niya.

Luther…

Ipinatong niya ang mga siko sa may bintana, tumingala sa kalangitan at suminghot ng sariwang hangin. Napaka-payapa ng paligid niya at ramdam na ramdam niya iyon ng bigla nalang bulabugin ng malalakas na ungol ang kapayapaang ’yon.

“Oh! Luther! Oh! Oh! Oh, ang sarap mo!”

“Fuck, baby! Oh, fuck. Ride me harder. Like that. Oh!”

“Ah! You’re so good, Luther!”

Nanlaki ang mga mata niya sa naririnig mula sa silid na katabi ng silid niya. She can hear the moans and groans of two people. At hindi siya tanga para hindi niya mahulaan kung anong milagro ang ginagawa ng mga tao sa silid na kaharap ng bintana niya.

Hindi na dapat siya magulat. Luther is a healthy male. May pangangailangan ito. At halos sampung taon na rin ang nakalipas. Dapat hindi siya apektado sa naririnig. Wala na iyon sa kanya. Matagal na siyang naka move on sa nararamdaman niya rito.

It was just a young love.

Bata pa siya noon at kung ano man ang namagitan sa kanila ni Luther noon, nakalimutan na niya iyon. Sapat na ang ilang taon para makalimutan niya si Luther San Diego Jr.

Pagak siyang tumawa habang umiiling. “What a great way to welcome me.” She mumbled under her breath.

Gusto niyang umalis sa kinatatayuan para hindi marinig ang mga maiingay na ungol ng dalawa. Pero para siyang napako sa kinatatayuan habang naririnig ang ungol ni Luther at ang babaeng katalik nito.

Amethyst just stood there, listening and wondering why she could feel an ache inside her chest. Marahas niyang ipinilig ang ulo. Hindi niya dapat nararamdaman ito. Wala na siyang nararamdaman ni katiting para sa dating kasintahan.

And then the moaning stops. Thanks God. Nakahinga siya ng maluwang. Hay. Salamat naman tapos na.

Doon lang nagkaroon ng lakas ang mga paa niyang humakbang paalis sa kinatatayuan. Akmang aalis na siya palayo sa bintana ng bumukas ang bintana sa kuwarto ni Luther na nakaharap din sa bintana niya at nagtama ang mga mata nila.

Hindi man lang niya nakitaan ng gulat ang mukha ni Luther ng makita siya nitong nakatayo sa may bintana. Pero siya, alam niyang bakas sa mukha niya ang gulat at paghanga sa angkin nitong kaguwapuhan ngayon.

Amethyst knew that Luther is handsome. But he’s now ten times more handsome than before.

The teen Luther is long gone. What she’s looking at now is the more handsome version of teen Luther. His shoulder became broader. Matitipuno rin ang braso at dibdib nito na pawisan dahil siguro sa natatapos palang itong pakikipagtalik. His face was clean, well shaved chin and jaw. His hair is in perfect top knot style. His eyes… they were still deep and dark. His lips were full and kissable. It made her remember the kiss they shared way back then when they were young and in love.

Nawala ang atensiyon niya sa binata ng may magandang babaeng yumakap dito at hinalikan ito sa mga labi. At sa harapan niya mismo naglaplapan ang dalawa!

Nagbaba siya ng tingin dahil parang naasiwa siyang tingnan ang mga ito.

“Bye, baby.” Anang babae sa malanding boses. “’Till we see each other again.”

“Yeah. Sure.” Walang emosyon ang boses na tugon ni Luther. He sounds bored.

Naramdaman niya na nakaalis na ang babae kaya naman ay nag-angat siya ng tingin, sakto lang para makita niya si Luther na sinisindihan ang sigarilyo na nasa pagitan ng mga labi nito.

Matiim na nakatingin sa kaniya ang binata habang bumubuga ng kulay abong hangin mula sa paghithit nito ng sigarilyo. He looked at her intently … para bang binabasa nito ang laman ng isit at kaluluwa niya. And her heart was beating so fast. So darn fast.

He blew a gray smoke again. His eyes were still on her.

Gusto niyang itanong sa binata kung kailan pa ito natutong manigarilyo? Nuong sila pa, ni hindi nga ito umiinom. Luther abhors any kind of vices before. And now, looking at Luther, he looks different… he feels different. Parang ibang tao ang nakaharap sa kaniya pero pareho ang mukha.

Hindi inalis ni Luther ang tingin sa kaniya habang humihithit ito ng sigarilyo. Gusto niyang mag-iwas ng tingin, pero hindi niya magawa. Ikinulong ng tingin nito ang atensiyon niya at hindi siya makawala.

Naputol lang ang matiim nilang pagtititigan ng makarinig sila pareho ng galit na boses.

“Luther! What did I tell you about bringing woman here in my house?!” Sigaw ng pamilyar na boses ng ama ni Luther.

Umawang ang labi niya at kumunot ang nuo. Why is his father shouting at him? Masyado nitong spoiled si Luther para sigawan. That man loves Luther more than his life. Anong nangyari?

“Luther!” Sigaw ulit ng ama nito.

Bumuga ng kulay abuhing hangin si Luther bago humarap sa galit nitong ama. “Look, old man, this is my house too.”

She gaped in shock. Old man? What the hell? Since when did he disrespect his father like that?

Disbelief is writted all over her face. Oh god… Ibang-iba na ito sa Luther noon na kilala niya.

“Matuto kang rumespeto, Luther! Huwag mong gawing whore house ang bahay na pinahahalagahan ng mommy mo!” Balik sigaw ng ama nito.

“Don’t you dare used mom!” Balik na sigaw ng binata sa ama nito.

“Huwag mo akong sigawan!” Nanggagalaiti ang ama nito sa galit ng humarap kay Luther. “Anak lang kita! Huwag mong babuyin ang bahay na ’to. May sarili kang bahay. Doon mo dalhin ang mga babae mo, huwag dito.”

Luther’s face grims. “Sana nga hindi nalang ikaw ang naging ama ko. Wala ka kasing kuwentang ama.”

Natutop niya ang bibig. Hindi ito ang Luther na dati niyang kasintahan!

Hinablot ng ama nito ang sigarilyo na nasa mga labi nito at itinapon iyon sa labas ng bintana. “Tama na ’to, Luther. Tama na. Bakit mo ba ’to ginagawa sa sarili mo, ha? You drink, you smoke, and you sell drugs—”

“You want to drink, smoke and sell drugs too?” May kinuha sa bulsa ang binata at iniabot iyon sa ama. It’s a small pack of white grains. “It’s for free. A gift from your son.”

Amethyst knew what that white grain was. Isa iyon sa dahilan kung bakit siya narito sa Pilipinas. Maraming buhay ng mga bata ang nasisira dahil doon. At mukhang isa si Luther sa mga naninira ng buhay ng mga batang ’yon.

God, no… napaatras siya.

“Luther… I’m the head of the NBI, I should be arresting you—”

“Do it.” Ibinalik nito ang maliit na pakete ng druga sa bulsa ng pantalon nito at nilampasan ang ama nito saka lumbas sa silid nito.

Tutop pa rin niya ang kaniyang mga labi ng mapatingin sa kanya ang ama ni Luther. Bahagyang nanlaki ang mga mata nito ng makita siya pero kaagad ring umalis.

Amethyst pressed her lips together. Oh god. Ano ba ang nangyari kay Luther? He smoke? He drinks? He sells drugs? Ano ba ang nangyari rito?

Mabilis niyang isinara ang bintana at nanghihinang napaupo sa gilid ng kama niya.

“Luther… anong nangyari sayo?” Tanong niya sa hangin habang nasa isip niya ang imahe ni Luther na naninigarilyo. “I hate the new you.”

NANG makalabas sa bahay ng magulang niya, walang lingong-likod na naglakad si Luther patungo sa nakaparada niyang Mustang sa gilid ng kalsada.

He went inside his car and drove it to his mansion like he was having a deadly car race against Vin Diesel in fast and furious. Nang makarating doon, ipinarada niya ang sasakyan sa kaniyang garahe na puno ng iba’t-ibang klaseng nakaw na sasakyan na ipinagbibili nila sa Black market saka pumasok sa mansiyon niya.

“Blake!” Tawag niya sa pangalan ng kanang kamay niya na namamahala sa pamamahagi ng druga sa iba’t-ibang panig ng Asya.

Blake came out from the kitchen. “Hey, X.”

“Kumusta ang mga ipektus natin? Maayos bang na-i-deliver?”

Mabilis itong tumango. “Yes. May Pulis daw na humarang sa delivery natin sa China pero nabayaran kaya maayos na ang lahat.”

“Good.” Napatango-tango siya. “Nasaan ang kakambal mo? Naayos na ba niya ang shipment ng mga Baril na ipapadala natin sa Iraq?”

“Sa tingin ko naayos na ni Blaze ’yon.” Ani Blake. “Kanina kasi nakausap niya si Herbert, inaayos nila ang shipment ng mga sasakyan na ipapadala natin sa Hong Kong para sa auction sa Black market.”

“Good.” Tumango-tango siya at napangiti. Umaayon ang lahat sa plano.

“Siya nga pala, X, tumawag si Jaime, nakikipag-tagpo sayo.”

Nalukot ang mukha niya. “Para ano? Para makisosyo sa bentahan ng Druga? Pakisabi sa kanya na hindi ako interesado.” Umakyat siya sa hagdan patungo sa second floor.

“And the sex drugs just arrived this morning.” Pahabol na sabi ni Blake nang nasa puno na siya ng hagdan.

Tumigil siya sa paglalakad at napabuntong-hininga. “Great.” Bored niyang sabi. “Ilagay niyo iyan sa mga alak sa Bar na pag-aari ko. We all want our costumer to enjoy, right? It’s our job after all and it’s what we’re known for.”

“I will.” Ani Blake.

“Good.” Nagpatuloy siya sa pag-akyat at naglakad patungo sa silid niya.

When he entered his private room, hinubad niya ang lahat ng damit at pumasok sa banyo para maligo.

Under the shower, as the water dripped down to his naked body, the woman in the window earlier entered his mind. Ikinuyom niya ang kamao. Nagbalik na pala ito. Pagkalipas ng sampung taon, bumalik rin ito.

Nagtagis ang bagang niya. “You shouldn’t have come back, Amethyst. Wrong move, baby. Very wrong.”

Pagkatapos niyang maligo, tinuyo niya ang sarili gamit ang towel saka walang saplot na nahiga sa kama. The woman in the window still lingers on his thoughts. Hindi na dapat ito bumalik pa. Makakasira lang ito sa nangyayari ngayon sa buhay niya.

Naputol ang pag-iisip niya ng tumunog ang cellphone.

Tinatamad na sinagot niya ang tawag.

“Sino ’to?” He asked in a bored voice.

“X, si Hellion ’to.” Anang nasa kabilang linya. “I need information about a certain syndicate leader named Chi Wong.”

Hellion is one of the people he trusted. He’s an Agent in one of the Organization that Hellion doesn’t want to talk about. A well guarded secret. Though they always compromise. Bibigyan niya ito ng mga impormasyong kailangan nito sa mga misyon, kapalit naman no’n ay binibigay din nito ang impormasyong kailangan niya.

Give and take.

Bumuga siya ng marahas na hangin. “Used your connection, moron. Don’t pester me.”

“Ikaw ang connection ko.” Anito saka tumawa ng mahina. “So, nakadaupang palad mo na ba si Chi Wong? You are one of the famous Drug Dealers in Asia after all.”

He rolled his eyes. “Papatayin mo ba si Chi Wong?”

“Yes.”

“That’s great. Bawas kakompetensiya. He’s always at my Club every night. Kill him there.” Papatayin na sana niya ang tawag ng may maalala. “Oh, and Hellion?”

“Yeah?”

“Fuck you.”

Tumawa lang ito. “You’re very much welcome, X.”

Napailing-iling siya. “Yeah. Fuck you is the new thank you.”

Pinatay niya ang tawag at napatitig sa kisame.

Hellion will kill Chi Wong tonight in Club Red. That would be a great show for all the drug lords trying to take him down. Dapat mapanuod ko iyon . Mabilis siyang bumangon at nagsuot ng faded jeans at black polo, saka lumabas ng silid niya.

“Blake! Let’s go to Club Red.” Sigaw niya ng makarating sa sala.

Mabilis na lumabas si Blake sa CCTV room nila at isinuot ang leather jacket na hawak.

“Sure, X.”

Si Blake ang nagsilbing driver niya patungong Club Red. Ito lang at ang kakambal nitong si Blaze ang nakakapasok sa mansiyon niya. Ang iba niyang mga tauhan ay hanggang sa Head Quarters lang. Wala siyang tiwala sa mga ito.

When they enter Club Red, women looked at their direction. Nang-aakit ang mga ngiti na ibinigay ng mga ito sa kanila pero hindi niya iyon pinansin. Ganun din si Blake na walang binigyang ng kahit munting tingin.

Umupo sila sa bakanteng mesa na nakaharap sa Dance Floor at umorder ng alak na maiinom. ’Yong walang halong droga.

As Luther looks around at the Club, a familiar sexy figure caught his eyes. “Fuck. What is she doing here?”

CHAPTER 2

CHAPTER 2

ITINIGIL ni Amethyst ang sasakyan na kabibili palang sa harap ng Club Red. Nang maayos niyang maiparada ang sasaktan, pumasok siya sa loob ng Club para gawin ang isang rason kung bakit narito siya sa Pilipinas.

Umupo siya sa bakanteng mesa at napangiti siya ng lumapit sa kaniya ang isang waitress na seksing-seksi ang suot na damit. Alam na alam ni Amethyst na hindi komportable ang babae sa suot nitong maikling palda na halos kita na ang panty at tube na tanging dibdib lang ang natatakpan.

“I hate you, Thyst.” Pasimpling sabi ng waitress sa kaniya ng makalapit ito sa kaniya. “Ikaw dapat ang nasa posisyon ko ngayon.”

She just smiled and looked around. “One bottle of Vodka, please, Themarie.”

“Coming, biatch .” Inungusan siya nito saka tinalikuran.

Nangingiting napailing-iling siya. Her friend really has a bitchy attitude. Kaya nga ito ang ipinadala at hindi siya. And now, looking at Themarie’s waitress uniform, tama talagang ito ang ipinadala at hindi siya. She couldn’t take the clothes and men looking at Themarie with lust. It’s awkward.

Habang hinihintay ang order niyang alak, ipinapalibot niya ang tingin sa kabuonan ng Bar. Then her eyes stopped at Mr. Wong. The old man looks happy. That will end soon. Sigurado siya do’n.

Mabilis niyang inalis ang mga mata sa matanda at inilabas niya ang kaniyang cell phone para magpalipas ng oras.

“Miss, can i join you—”

“No.” Mabilis niyang sansala sa sasabihin ng lalaki na lumapit sa kaniya.

Then another voice asked her.

“Hey, beautiful, can i join you—”

“Not interested.”

“Miss, can i sit with you—”

“Go away.” Mabilis niyang sabi habang naglalaro ng cooking fever.

“Miss, can we dance—”

“Go to hell.” Kalmado niyang tugon.

“Miss pretty, i can accompany you—”

“Get lost.” Naguumpisa na siyang mairita.

“Miss, puwede ba kitang isayaw?”

She’s irritated. “Magpakamatay ka muna.”

Tulad ng mga nauna rito, bagsak ang balikat na iniwan ng mga ito ang mesa na kinauupuan niya.

Her fingers were quickly distributing the clients’ orders in cooking fever when a man stopped beside her table.

Irritation filled her. Inis niyang inilapag ang cell phone na hawak at matalim ang matang tiningala ang lalaki.

“Go fuck yourself!” Pagalit niyang sabi kapagkuwan ay bigla niyang itinikom ang labi ng makita kung sino ang lalaking nakatayo sa tabi ng mesa niya. “L-Luther…”

Luther frowned at her. “Sinusundan mo ba ako?”

Bumakas ang kaguluhan sa mukha niya na may kasamang pagtataka. “Bakit ko naman gagawin ’yon?”

Nagdilim ang mukha nito, “then why are you here? Dapat lang akong magtanong,” ngumisi ito na parang nang-uuyam. “Hindi ba kahit naman noon palagi mo akong sinunsundan kahit saan ako magpunta?”

Pinanatili niyang kalmado ang mukha. “That was before, when I still love you.” Pasimple niyang tiningnan ng masama ang binate para itago ang pag-iinit ng pisngi niya. “Hindi ko na ’yon gagawin ngayon kasi hindi naman na kita mahal.”

Sasagot pa sana ang binata ng biglang tumunog ang cellphone niya. Sabay silang napatingin ni Luther sa screen ng cell phone.

Honey Calling…

“Bloody hell…” she cursed.

Oo nga pala. Nangako siyang tatawagan niya si Honey kapag naayos na niya ang bahay para sumunod na kaagad ito.

Si Honey ay isa sa mga kaibigan niya. Katulad rin niya ito at si Themarie. Pare-pareho lang sila ng trabaho—sekretong trabaho— kaya naman naging magkakaibigan sila. Nakatulong din sa closeness nila na pare-pareho silang may dugong Pilipino.

Mabilis niyang sinagot ang tawag at nakangiting binati ito. “Hey, Honey. Sorry i didn’t call you. I was busy.”

Luther is now sitting on the vacant chair in front of her. Hindi siya makatingin ng deretso sa lalaki na matiim na nakatingin sa kaniya habang nagsisindi ng sigarilyo.

“Busy?” Inis ang boses na sikmat ng kaibigan. “Thyst, i told you to call me didn’t i? E di sana nakapag-book na ako ng ticket kanina pa.”

“I’m really sorry, Honey.” Malambing niyang sabi. “I didn’t mean too.”

“It’s okay.” Kumalma na rin ito sa wakas. “Anyway, saan ako tutuloy diyan? Nahanapan mo ba na ako ng apartment?”

Bumuga siya ng hangin. Shit! Nakalimutan niya. “Kadarating ko lang, wala akong oras para maghanap. But, Honey, puwede ka namang manatili sa bahay. Mag isa lang naman ako dun.”

“That’s great. Okay. Tatawagan nalang kita kapag nasa Pilipinas na ako.” Anito sa masayang boses. “Take care, Thyst.”

She smiled. “Take care, Honey. Tawagan mo nalang ako kapag dumating ka na. Susunduin kaagad kita. Okay?”

“Okay. Bye.”

“Bye.”

Ibinaba niya ang cellphone at tumingin siya kay Luther na madilim ang mukha habang nakatingin sa cell phone niya.

“What?” She asked.

“I see…” tumango-tango ito saka tumayo at iniwan siya sa mesa.

Naguguluhang napatingin siya sa papalayong bulto ni Luther. Ano ba ang iniisip ng lalaking ’yon? Napailing nalang siya at bumuga ng hangin.

Parang may kumurot sa puso niya ng may lumapit na babae kay Luther sabay halik sa binata. Lip-locked with tongue. Nag-iwas nalang siya ng tingin para hindi makita ang paglalaplapan ng dalawa. Hindi niya maintindihan kung bakit siya nasasaktan dahil sa nakita itong nakikipaghalikan sa ibang babae.

It’s been ten years! Bakit nasasaktan pa rin siya?

“I want you, X.” Anang babae na kahalikan ni Luther. Dinig na dinig niya iyon dahil medyo malapit lang sa kanila ang dalawa.

“Yeah?” Luther said in a sexy voice. “Want to ride me?”

She tuned them out. Ayaw niyang marinig ang paglalandian ng dalawa. Nabu-buwesit siya.

Nang dumating ang order niyang alak, kaagad siyang sumimsim niyon. She grimaced when she tasted the Vodka and as it travels down to hr throat. It tastes … very different. Pero kahit ganoon, uminom pa rin siya. Nakakailang simsim palang siya pero umiikot na ang paningin niya.

“Want to dance, pretty lady?” Tanong ng isang lalaki sa kaniya.

Sigurado siyang dahil sa epektu ng alak na nainom, pumayag siya. Alam niyang dapat humindi siya pero parang may sariling isip ang katawan niya na nag-iinit at nangangailangan ng atensiyon.

Nang dalhin siya ng lalaki sa dance floor, doon ay gumiling-giling siya at nanunuksong umindayog ang katawan. Parang may kung anong init sa kaibuturan niya na mas lalong naglalagablab sa paglipas ng bawat Segundo. Wala siyang pakialam kung sino ang kasayaw niya. She felt like dancing. She felt like grinding her hips at the man’s groin and that’s what she did.

NAPATINGIN si Luther sa dance floor ng maghiyawan ang mga kalalakihan habang nakapalibot sa isang babaeng nagsasayaw. Alam niya ang ganung klaseng hiyawan. Either someone is dancing erotically or taking their clothes off.

He frowned as he looked at the woman closely.

Natigilan siya ng Makita kung sino iyon.

It’s Amethyst.

She’s dancing erotically and all the male surrounding her are gawking with lust in their eyes as they shout for her to take her clothes off.

It’s unlike her to dance like that—or did she really change in that ten years and became like this?

Napatiim-bagang siya at tumingin sa mesa na inukupa nito. Tumuon ang tingin niya sa alak na inorder nito.

Binaklas niya ang braso ng babaeng nakayakap sa leeg niya saka naglakad pabalik sa mesa na inuukupa ni Amethyst saka inamoy ang laman ng baso nito.

He silently cursed when he smells that familiar scent of sex drug on the liquor. Para masigurong tama ang hinala siya, he sipped a little amount of vodka that she ordered.  Bumuntong-hininga siya ng masigurong tama ang hinala niya. It’s their special liquor, High Fantasy , which was put in a fake Vodka bottle.

Luther went back to his table to find Blake drinking, alone and bored.

Tumikhim siya para kunin ang atensiyon nito.

Blake instantly looked at him. “Yes?”

Tinuro niya si Amethyst na nagsasayaw pa rin at napapalibutan ng kalalakihang naghihiyawan. “Nakikita mo ang babaeng ’yon na nagsasayaw?”

Tumingin naman kaagad si Blake kay Amethyst. “She’s boiling hot.” Komento nito na nagpairita lalo sa kaniya.

“Yeah?” He glared at Blake. “Say that again and I’ll boil you alive.”

Kaagad na tumingin sa ibang direksiyon ni Blake. “May kailangan ka sa kaniya?”

Tumango siya. “Dalhin mo ang babaeng ’yon sa mansiyon ko.” Utos niya sa kanang-kamay habang madilim ang ekspresyon ng mukha niya. “Don’t touch her. Don’t smell her. Don’t get close to her. Hell! Don’t even look at her. Kapag may nilabag ka sa sinabi ko, gugulong ang ulo mo sa lupa.” Pananakot niya rito na handa niyang gawin sa oras na hindi ito nakinig sa kaniya. “Go. Take her away.”

Isinuot ni Blake ang nahubad nitong leather jacket. “Paano ka naman?”

“Susunod na ako. Kakausapin ko pa ang supplier natin sa Malaysia. He, I mean, she texted me a while ago.” Aniya. “Kapag na-i-uwi mo na ang babaeng yun sa bahay, ikulong mo siya sa kuwarto ko.”

“Copy that, X.”

Luther looked at Amethyst one last time before going to one of the VIP rooms inside the club. Nandoon na naghihintay ang babaeng Supplier nila sa Malaysia.

“Good evening, Mr. X.” Anang babae na kita halos ang lahat sa iksi ng suot nitong damit.

“Good evening.” Umupo siya sa kaharap nitong upuan. “Why do you want to talk to me?”

Nginitian siya ng babae. “I have a gift for you, Mr. X.” May tinawagan ito sa cellphone, kapagkuwan ay bumukas ang pinto na pinasukan niya.

A woman, no, a girl, maybe fourteen or fifteen, entered. She looks shy and scared at the same time. Ni hindi makatingin sa mga mata niya ang dalagitang nasa harapan niya.

Ibinalik niya ang tingin kay Madonna, hindi tunay na pangalan ng kausap. In the business they’re in, it’s stupidity to give your real name. Kaya nga kilala siya bilang si Mr. X, dahil ayaw niyang may tumatawag sa kanya sa pangalan niya sa mundong pinasok niya simula ng mamatay ang ina niya.

“Is she your gift to me?” Tanong niya kay Madonna habang may suwabeng ngiti sa mga labi.

“Yes, Mr. X.” Nakangisi nitong sagot. “Fresh and a Virgin. She’s all yours. She will do anything you desire her to do.”

“Thanks for the gift. I appreciate it.” Sabi niya saka umalis sa kinauupuan at nilapitan ang dalagita.

Hinawakan niya ang braso ng dalagita at hinila ito palabas ng silid na iyon.

He pulled the girl towards the exit and quickly hails a cab. Wala siyang sasakyan dahil ginamit iyon ni Blake. Mabilis na pinapasok niya ang dalagita sa back seat at sumunod siyang sumakay.

Sinabi niya sa Driver ang address ng bahay niya. Nang makarating sila sa gate, doon lang siya nagpababa, lalakarin nalang nila ang patungo sa pinto ng mansiyon niya. ’Di remote naman ang gate at may remote siyang dala kaya hindi na niya kailangan mambulabog pa ng tao sa loob.

He pays the cab’s drivre and pulled the girl again towards the mansion.

Nang makapasok sila sa loob ng bahay, nakarinig niya ng malakas na sipol.

“X…” Blaze, Blake’s twin drawl as he sat on the single sofa. “Mahilig ka na pala sa bata ngayon.” Nang-aasar na sabi nito.

Ngiting aso lang ang tugon niya rito at ibinigay dito ang dalagita.

“Interview her. Kung taga saan siya at kung ano ang pangalan niya. After that, send her back home. Kung kailangan samahan mo siya hanggang sa bahay niya, do it.” Hinilamos niya ang kamay sa mukha sa frustrasyon na nararamdaman. Fuck it! Pati bata dinadamay sa mga kahayupan nila!“

Mahinang natawa si Blaze, puno iyon ng sarkasmo. “Para namang walang bata na nadadamay sa mga drugang nilalako natin.”

Natigilan siya saka napailing-iling. “Alam mo kung bakit natin ’to ginagawa. Anyway, nasaan na si Blake at ’yong babaeng pinauwi ko sa kanya?”

“Nasa kuwarto mo ’yong babae. Si Blake, bumalik sa Club.” Sagot ni Blaze. “He said he has to check on something.”

He sighed then hurriedly went to his room. Nang makapasok sa silid niya, kaagad na nakita niya si Amethyst na naghuhubad ng damit na para bang init na init na ang katawan nito.

Alam niyang ibang init ang nararamdaman nito. Alam na alam niya. Dahil isa iyon sa epekto ng sex drug sa katawan.

Mukhang naramdaman nito ang presensiya niya dahil humarap ito sa kaniya.

“Hey,” may nangaakit itong ngiti sa mga labi. “It’s you.” Tuluyang humarap sa kanya ang dalaga at naglakad. “How are you, Luther?”

Bago pa ito makalapit sa kaniya, kinuha niya ang posas at tali na nakatago sa walk-in closet niya at hinawakan ang dalaga sa kamay saka hinila patungong kama.

Pinahiga niya ang dalaga at kinubabawan. She was compliant. Walang nagging reklamo mula rito dahil na rin sa epekto ng droga sa katawan nito. Amethyst was about to kiss him when he yanked her hands up and shackled them on the bed post.

“Aww…Luther…” she moaned, “I want you.”

“It’s the drug talking.” Napatiim-bagang siya. “Shut up.”

Napatitig siya sa mukha ng dalaga. He can feel his manhood hardening. Bumuga siya ng hangin saka sunod na itinali ang mga paa nito sa poste rin ng kama niya.

“There. Hindi ka na makakagawa ng pagsisisihan mo bukas—” napatigil siya sa pagsasalita ng makita niya ang kabuonang hitsura ni Amethyst sa kama niya.

She’s sprawled and tied on his bed— it gives him a hard on— and she keeps on writhing. Sa isipin palang na nakatali ang dalaga sa kama niya ay sapat na para mabaliw siya sa pagnanasang nararamdaman. He wanted to yank her hair as he fucks her hard. He wanted to fill her with his cock. He wanted to do things that are not even normal!

Tumikhim siya at marahas na ipinilig ang ulo para mawala ang pagnanasa na pumupuno sa isip niya. He wanted to devour the woman. Hindi rin nakakatulong sa naguumigting niyang pagkalalaki ang paminsan-minsang pag-daing nito.

Pumasok siya sa walk-in closet niya. Paglabas niya, may dala na siyang silk na panyo. And he used that handkerchief to silence Amethyst. Ayaw niyang makarinig ng kahit na anong ingay o ungol na manggagaling dito.

He’s a drug dealer, illegal seller and a thief but he will never be a rapist. Alam niya na matutukso siyang angkinin ang babae kapag narinig niya ang mga daing nito at nasisiguro niyang labag sa kalooban nito ang magpaangkin sa kaniya kung nasa tamang pag-iisip ito at walang epekto ng droga ang katawan.

Lumabas siya sa terasa ng kaniyang silid at nagsindi ng sigarilyo at humithit saka sunod-sunod na bumuga ng usok.

Marahas niyang ipinilig ang ulo ng pumasok na naman sa isip niya ang babaeng nakaposas at nakatali ngayon sa kama niya.

Fuck!

Pinatay niya ang sigarilyo at itinapon iyong sa trash can na nasa terasa saka bumalik sa loob ng silid niya at lumapit sa kama na kinaruruonan ni Amethyst. She’s already asleep. Thank heavens.

Napatitig siya sa mukha ng dati niyang kasintahan.

There’s only one way to erase the woman in his fucking mind.

Inilabas niya mula sa bulsa ang maliit na kutsilyo. Then he cut open her clothes using the small dagger. Pati ang suot nitong maikling short ay pinunit niya gamit ang kutsilyo.

Napalunok siya ng matagumpay niyang nahubad ang saplot ng dalaga. She’s now only wearing her bra and panty. Bago pa niya matanggal ang dalawang saplot na iyon ng dalaga, natauhan siya sa ginagawa. Mabilis niyang itinapon ang kutsilyo sa sahig at sinuklay ang buhok gamit ang mga daliri niya.

Fuck! This is Amethyst, fuck it! She’s not one of my women! Damn it! Fuck it! Fuck it! Matatakot ito sa oras na malaman ang gusto niya pagdating sa usaping pagtatalik. And eh will be taking advantage of her. He would never do that to unwilling woman.

Luther blew a breath. “Fuck it. I need a cold shower!”

CHAPTER 3

CHAPTER 3

NAGISING si Amethyst na nakaposas ang kamay niya sa magkabilang bed post ng kama. Pati ang mga paa niya ay nakatali at tanging bra at panty nalang niya ang suot!

Anong nangyari sakin? Naguguluhan at kinakabahang tanong niya sa sarili.

Pinakiramdaman niya ang kaniyang sarili. Hindi naman masakit ang pagkababae niya. Alam niyang walang nangyaring ganun kagabi. Para siyang nabunutan ng tinik sa dibdib ng maramdamang wala namang masakit sa kaniya. Salamat sa diyos.

Ipinalibot niya ang tingin sa kabuonan ng silid. It’s definitely not her room! It has dark paintings and the walls were midnight blue. Puno ng karangyaan ang silid. The furniture’s, the vases, the flooring and the bed are expensive.

Handa na si Amethyst sa sumigaw at humingi ng tulong ng bumukas ang pinto ng silid at pumasok doon si Luther. He’s only wearing a worn out jeans, topless and his hair is on Top Knot style and damn it, he looks ruggedly handsome.

Anong ginagawa ng lalaking ’to rito?

“Good morning.” He suavely greeted him like she is not shackled and tied on the bed.

“I’m tied to a bed. Walang maganda sa umaga.” Walang emosyon niyang sabi sa binata habang sinusubukang makawala sa pagkakaposas.

Nagkibit-balikat lang ang lalaki saka pumasok sa isang pinto. When he came out, he’s carrying a small dagger. Naglakad ito palapit sa kama habang matiim na nakatingin sa kaniya.

Nang lumuhod ito sa kama, pinagigitnaan ang mga hita niya, napatigil ang paghinga niya pati ang pagbabakasakali niyang makaalis sa pagkakaposas sa kaniya. His eyes settled between her open legs and shamelessly feasted on them.

Para siyang kinapos ng hininga sa posisyon nilang dalawa. Hindi niya alam kung bakit nag-iinit ang pakiramdam ng katawan niya sa isiping kaunting dukwang nalang, halos makukubabawan na siya ng binata.

Inilapag nito ang maliit na kutsilyo sa may tiyan niya saka sinapo ang magkabilang pang-upo niya para ipatong ’yon sa mga hita nito. She was now straddling his thighs and she can feel his erect manhood on her entrance. Magkadikit na magkadikit ang mga masisilang bahagi ng katawan nilang dalawa.

Napalunok siya at mas lalong nag-init ang katawan niya sa posisyon nilang dalawa. Parang may kumikiliti sa pagkababae niya na hindi niya at nagkakaroon siya ng kagustuhan sa isip na hawakan siya doon ni Luther. Para rin siyang kinakapos ng hininga dahil sa pagkakalapit ng katawan nila. Her lips and throat are dry as she stared back at Luther.

“Hmmm.” May pagnanasa ang ekspresyon ng mukha nito habang matiim na nakatitig sa kaniya. “Alam mo ba kung anong ginawa mo kagabi?” His voice was low, deep and sexy.

Umiling siya habang ang mga mata niya ay nakatingin sa kutsilyo na nasa tiyan pa rin niya. Pilit niyang inaaliw ang sarili sa init na nararamdaman ng katawan niya. At ang kutsilyo ang napagtuunan niya ng pansin. Anong balak nitong gawin sa kanya gamit ang kutsilyo? Maybe he’s on drugs? Hindi nito alam ang ginagawa? Pero hindi niya maikaka-ila sa sarili na nagugustuhan niya ang posisyon nilang iyon.

“A-Are you high?” Kinakabahang tanong niya.

Nagsalubong ang kilay nito na parang nag-iisip. “Hmm. I don’t know.” He smirked. “You tell me.”

Napalunok siya. “M-Malay ko sayo.” Ipinalibot niya ang tingin, hinahanap niya ang damit niya pero wala siyang makita. “Nasaan ang damit ko?”

“I cut it off with my dagger.” Sagot nito na parang wala lang ang ginawa nito.

Nanlaki ang mga mata niya. “A-Ano?”

“Yeah.” Pinulot nito ang maliit na kutsilyo sa nasa may tiyan niya saka pinaglandas nito ang dulo niyon pababa sa may puson niya.

“A-Anong ginagawa mo?” Kinakabahan niyang tanong.

Tumawa lang si Luther at tuluyang ibinaba ang maliit na kutsilyo sa pagkababae niya saka mabilis na pinunit iyon gamit ang kutsilyo.

Amethyst gasped. “W-What the…”

Then the tip of his dagger started moving down to her womanhood. Abo’t-abot ang kaba niya sa ginagawa ni Luther sa kaniya pero kahit ganun, wala siyang takot na maramdaman na sasaktan siya nito. She doesn’t know why she’s feeling this way.

Napamura sa isip si Amethyst ng mas lalong nag-init ang katawan niya ng ang dulo na nang daliri ng binata ang humahaplos sa itaas na bahagi ng pagkababae niya, pababa. Her naked body is in full show and Luther was staring at them with lust in his eyes. No shame on his eyes, just lust. Gusto niyang takpan ang dibdib niya pero nakaposas sa bed post ang mga kamay niya.

“Kumotan mo ako,” aniya na pilit na pinapatapang ang boses. “Now, please.”

Sa halip na makinig sa kanya, umangat ang kamay nito at hinaplos ang tiyan niya, pataas sa dibdib niya.

Then he palmed her breast.

Amethyst nearly moaned but bit her lips to stopped the sound from coming out. Kakaibang kiliti ang hatid niyon sa katawan niya, kakaibang init. Nakakawala sa tamang pag-iisip.

But she pulled herself together.

“Luther!” Singhal niya habang nagpupumiglas para pigilan ito, kapagkuwan ay nagpumiglas siya. She’s shackled and tied on the bed for god’s sake! “Don’t touch me, Luther!”

Tinawanan lang siya ni Luther bago tumigil sa ginagawa. He twirls the dagger around his palm like a pro.

“You grow up well.” Anito na tumatango-tango pa. “Nuong umalis ka, hindi ka pa sexy. Now, just looking at your hot and sexy body gives me a hard on.”

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Huwag kang bastos.”

Ngumisi ito. “I’m more than that, Amethyst. I’m more than that.”

Umalis ito sa kama at iniwan siyang nakatali at nakaposas pa rin. Binuksan nito ang bintana ng kuwarto saka pumasok ulit sa isang pinto na nasa loob ng silid nito. Nang lumabas ito sa pinasukang pinto, may dala na itong itim na t-shirt at itinakip iyon sa walang saplot niyang katawan pagkatapos ay umupo ito sa gilid ng kama.

“You drank Vodka with drugs last night.” Imporma nito sa kaniya. “Kaya hindi mo maalala ang nangyari kagabi. It’s a sex drug so kaya naman pinosasan kita. You’re welcome by the way.” Sabi nito habang hinahawakan ang matalim na parte ng kutsilyong hawak pa rin nito. “Club Red is my Club, for your information.”

Napatitig siya sa binata, nagtatanong ang mga mga mata niya. “Kailan ka pa naging drug dealer? Hindi mo ba alam na maraming buhay ang nasisira mo? Don’t you know how parents suffer because of those Drugs? Maraming namamatay sa droga. My god, Luther! Your father is an NBI agent—”

“Shut the fuck up, Amethyst!” Tumalim ang mga mata nito. “My drug dealing business doesn’t concern you. Damn it!”

Napaigtad siya sa pagsigaw nito pero hindi siya nagpapatalo. “Don’t shout at me!” She hissed back. “Wala kang karapatang sigawan ako! Kung makasigaw ka parang ibang tao ako—”

“Ibang tao ka naman talaga.” Malamig ang tawang kumawala sa mga labi nito. “Sino ka ba sa tingin mo? Hindi kita kaano-ano. Hell, you are just my ex-girlfriend who left me even when i asked you not to. And that was ten years ago. Kaya huwag kang umakto na para bang close tayo o kilala mo ako kasi sa nakalipas na sampung taong wala ka, maraming nangyari at marami ring nagbago.”

Parang naputol ang dila niya sa sinabi ni Luther, nawalan siya ng isasagot dito, basta lang siyang nakamaang sa sa binate dahil sa kagaspangan ng mga salita nito.

Ang Luther na naging kasintahan niya noon ay hindi ganito magsalita. He’s sweet and caring, now, he’s rude and downright harsh.

Ilang beses siyang huminga ng malalim bago nagtanong sa binata. “Anong nangyari sayo? Hindi ka naman ganito dati.”

Itinaas ni Luther ang maliit na kutsilyo sa ere saka ibinaon iyon sa unan niya, ilang dangkal lang ang layo niyon sa mukha niya. Parang tumalon ang puso niya sa sobrang takot na naramdaman. Nanlamig ang buo niyang katawan at nanginig ang labi niya sa takot.

“Shut the fuck up!” Nakatiim bagang na sabi nito sa kaniya. Matatalim ang mga mata nito habang madilim ang mukha na nakatingin sa kanya. “Wala kang alam kaya tumahimik ka.”

She’s incapable of talking. Nakatitig lang siya sa mukha ng binate, bakas ang takot sa mga mata niya.

Minutes later, his face slowly softened as he looked at her. Mukhang kumalma na ito at hindi na ganoon kagalit, nakikita niya iyon sa mukha nito. May kinuha ito sa bulsa, isang susi, at binuksan ang posas na nasa pulsuhan niya. Pagkatapos ay hinugot nito ang kutsilyo na nakabaon sa unan at ginamit iyon para putulin ang tali niya sa paa.

Nakahinga siya ng maluwang nang maitikop niya ang nakabukang hita. Her thighs feel sore. Hinilot niya ang pulsuhan na namamanhid at nananakit bago umupo sa kama saka mabilis na isinuot ang malaking itim na t-shirt na itinakip ni Luther sa hubad niyang katawan.

Hanggang kalahati ng hita niya ang t-shirt. Salamat naman. Natatakpan na ang hita niya, kasama na ang pagkababae niya.

Tumingin siya kay Luther na nakatalikod na sa kaniya at nakatingin sa nakabukas na balkonahe.

Umalis siya sa kama. “I’m going home.”

Humarap ito sa kaniya. “Okay.” Lumapit ito sa kaniya at hinawakan siya sa beywang saka marahas siyang iginiya palabas ng silid.

Hindi na siya nagpumiglas o nakipag-away. Hinayaan niya itong igiya siya palabras ng kuwarto.

Habang pababa sila sa hagdan, may lalaking nakatingin sa kanila na nakaupo sa sofa. Bumagal ang pagbaba niya sa hagdan ng mapako ang tingin niya sa dalawang maletang droga na naka-pack na. Humigpit ang hawak ni Luther sa beywang niya ng Makita kung saan nakatingin ang mga mata niya at halos hilain siya pababa ng hagdan.

“It’s ready, X.” Anang lalaki na may may tattoo sa braso, pati sa ibaba ng leeg.

He’s handsome but a drug dealer! Life-wrecker!

“Good. I-ship niyo na yan patungong China. Tell Mr. Woo that it’s a gift from me.” Sagot naman ni Luther na nakangisi na parang demonyo. “Tingnan lang natin kung hindi pa siya lumambot at magpakita sakin.”

Napatanga siya kay Luther. He is X?

Naguguluhan siya sa mga naririnig na impormasyon. Hindi yon matanggap ng isip niya—hindi niya matanggap na si Luther ay si X.

X is a drug lord! A life wrecker! A bad man!

“Copy that, X.” Anang lalaki.

Hinila siya ni Luther palabas ng bahay na pumukaw sa gulat at kaguluhan sa isip niya at walang pakundangan na pinapasok siya sa nakaparadang kotse na para bang hindi siya isang tao kundi isa siyang bagay na walang halaga.

“Ano ba?” Galit na sigaw niya kay Luther ng makasakay din ito sa loob ng sasakyan, sa backseat sa tabi niya. “Wala kang karapatan na basta nalang akong hilain at pilitin, Luther.” Matalim ang boses niyang sabi.

Biglang sumipol ang driver dahilan para mapatingin siya rito. Nagsalubong ang kilay niya ng makitang kamukha ito ng lalaking kausap kanina ni Luther sa loob ng bahay.

But no … they’re different. Ang lalaki kanina sa braso at leeg ang tattoo ang lalaking ’to na nasa driver seat ay may tattoo ng tribal ang kalahati ng leeg at kalahati ng pisngi nito.

What the…

“Damn, X, a girl who knows your real name.” Wika ng binata at sumipol na naman. “Nice.”

“Shut up and drive, Blaze.” Pagalit na sabi ni Luther at tumingin sa labas ng bintana. “Ihatid mo kami sa walang kuwentang bahay na ’yon.”

“Okay. By the way, ’yong sampung sasakyan na ipinadala natin sa Hong Kong, dumating na raw. The bidding on the black market starts tomorrow.”

“That’s good. Aalis tayo mamaya patungong Hong Kong.” Wika Luther.

Walang imik lang siya habang nag-uusap ang dalawa. Talagang naglalako si Luther ng droga? At ngayong parang nagnanakaw din ito ng mga sasakyan? Hindi siya makapaniwala sa mga naririnig.

Luther wants to be a cop kaya nga Criminology ang kinuha nitong kurso. But what happened to that dream of his? He also wanted to be a lawyer. Anong nangyari sa binata at naging ganito ito? She’s confused.

Binalingan niya si Luther na nakapikit ang mga mata at nakasandal ang ulo sa likod ng upuan. Confusion is on her eyes. What happened to him? Anong nangyari sa Luther na palaging pinaglalaban ang katarungan?

Bumukas ang mga mata ni Luther at dumako ang mga ’yon sa kaniya.

Their eyes met.

“Huwag kang pupunta ulit sa Club Red kahit na kailan.” May pagbabanta ang boses nito.

Nag-iwas siya ng tingin. “Pakialam mo naman kung saan ko gusting pumunta.”

Napasinghap siya ng biglang mahigpit na sinapo ni Luther ang baba niya at pilit siyang pinatingin dito.

“N-Nasasaktan ako.” Pilit na tinutulak ni Amethyts palayo ang kamay nito na may hawak sa panga niya. “Luther, nasasaktan ako, ano ba…”

“Listen to me, Amethyst.” Walang emosyon ang mukha nito habang mahigpit na hawak ang baba niya at nakatitig sa mga mata niya. “Kapag bumalik ka pa sa Club ko at tiyak na malalaman ko ’yon, hindi lang pagtali sayo sa bed post ng kama ko ang gagawin ko sayo.” Nakatiim-bagang na sabin nito. “Naiintindihan mo ba ako?”

Pinukol niya ito ng masamang tingi. “Hindi mo ako kaano-ano at hindi mo ako pagmamay-ari. Kaya wala kang karapatan na pagsabihan ako kung saan ako pupunta at kung saan hindi puwede.”

Galit nitong binitawan ang baba niya. “Basta binalaan na kita. Huwag mo akong sisisihin kapag nagising ka isang umaga na nakakadena ka na sa kama ko, kasi i-kakadena talaga kita kapag naging matigas iyang ulo mo.”

Inirapan niya ang binata saka umusog palayo rito.

Tumingin siya sa labas ng bintana para itago ang panunubig ng mga mata niya. Masakit ang panga niya dahil sa mahigpit na paghawak ni Luther do’n. Her jaw feels sore. It hurts. At nasisiguro niyang mamamaga iyon maya-maya dahil sa higpit ng pagkakahawak nito sa kaniya. Ngayon pa nga lang ay mahapdi na’yon.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi na nanginginig. “I hate you, Luther.”

“You’re not the only one.” ’Yon lang ang tanging sagot nito sa kaniya.

CHAPTER 4

CHAPTER 4

MABILIS ang pagtipa ng mga daliri ni Amethyst sa keyboard ng laptop niya. Ilang Law enforcement data base na ng Pilipinas ang napasok niya, naghahanap ng tungkol sa mga drug dealers na nahuli ng mga Pulis o kaya naman kung mayroon ang mga itong pinaghihinalaan. Lahat na yata ng napasok niyang sistema na patungkol sa mga illegal na gawain ay nabasa na niya pero ni isa, walang nabanggit na pangalang Luther San Diego Jr. o kaya naman X.

Ayaw naman niyang gamitin ang data base na nakakonekta sa iba’t-ibang data-base ng mga kilala at kinatatakutang Law Enforcement sa buong mundo dahil malalagay sa history ng search data ang pangalan ni Luther.

In the kind of work she’s in—in the kind of Law Agency she’s part of, she’s allowed to use the general data base but she won’t do it. Sa hindi malamang kadahilanan ni Amethyst, ayaw niyang may makaalam tungkol sa mga illegal na gawain ni Luther. Alam niyang mali ito, pero hindi niya magawang isuplong ang binata.

Para may pumipigil sa kaniya at hindi niya matukoy kung ano ’yon.

Bumuga siya ng marahas na hininga ng wala na siyang maisip na ibang paraan para malaman ang impormasyon tungkol sa mga illegal na gawain ni Luther. She wanted to know really bad. She wanted to know everything about Luther. Especially his illegal deeds.

Puno ng frustrasyon na ihinilamos niya ang mga palad sa mukha at bahagyang napangiwi ng maramdamang nanakit ang panga niya na dulot ng malakas na pagsapo ni Luther doon dalawang araw na ang nakakaraan. Pero kahit masakit, bakit wala siyang maramdamang galit para sa binata?

Malakas na bumuntong hininga si Amethyst at nag-iisip pa rin siya ng mga paraan kung paano makakuha ng impormasyon tungkol kay Luther ng umupo si Honey sa tabi niya. Nuong isang araw pa ito dumating at pansamantalang nananatili sa bahay niya.

“I got news for you, Thyst.” Sabi nito sa seryosong boses.

Binalingan niya ang katabi. “Good or bad?”

Tipid itong ngumiti. “A little bit of both.”

Napabuntong-hininga siya. “Who told you?”

“The Boss himself.”

Bumuntong-hininga na naman siya. “Ano sabi ni Boss?”

Umikot ang mga mata nito. “Masyado ka kasing abala riyan sa harap ng laptop mo na hindi mo narinig na nagri-ring ang cell phone mo.” Umiling-iling ito. “Sabi niya na na-i-email na raw niya ang kailangan mong gawin.”

Nagsalubong ang kilay niya. “Pero may ginagawa na ako.”

“Iba yata. Mukhang hindi mo na kailangan pang tulungan si Themarie sa misyon niya.” Nagkibit-balikat ito at iniwan siya sa sala.

Mabilis niyang binuksan ang e-Mail niya at totoo nga ang sabi ni Honey, may natanggap siyang e-mail galing sa boss nila.

Mabilis niyang binasa ang mesahe.

Subject: Luther San Diego Jr. also known as ‘X’.

New Assignment: Make a full report of his illegal deeds. The Agency will be expecting your report next month.

Umawang ang labi niya sa nabasa kasabay ng pagsikdo ng puso niya. Ano ’to? Ngayon lang ba umabot sa Agency na pinagta-trabahuan niya ang tungkol sa mga illegal na gawain ni Luther? Bakit ngayon lang? Bakit sa kaniya pa ibinigay ang misyong ’to? Pinaglalaruan ba siya ng pagkakataon? Alam ba ng boss niya ang relasyon niya kay Luther.

If so… then was that the reason why she was assigned to his case and was pulled out so suddenly from the current case she’s on?

And how can she make a full report when it seems that Luther doesn’t want to see her again? This is bullcrap!

Nang i-sara niya ang inbox window, awtomatikong nabura ang mensahe na natanggap niya. Huminga siya ng malalim at nagdesisyong bumalik sa Club Red. Kung gusto niyang makitang muli ang binata at malaman ang lahat ng tungkol dito at magawa ang bagong misyon, malaki ang pag-asa niyang makita ito sa Club Red.

Mabilis siyang nagtungo sa silid niya at nagpalit ng damit. She wore her black leather pants and she paired it with halter top and ankle boots. Inilugay lang niya ang mahaba at medyo kulot na buhok saka naglagay ng tamang make-up sa mukha. Siniguro niyang mapulang-mapula ang mga labi niya bago lumabas ng silid.

Napalatak si Honey ng makita siya. Nadaanan niya ang kaibigan sa sala na sumisimsim ng tsaa.

“Saan ang lakad mo?” Tanong nito.

Inayos niya ang pagkaka-zipper ng ankle boots niya at nakapamaywang na humarap kay Hannah. “Do i look okay?”

Pabirong sumipol ang kaibigan. “You look hot. If I’m a guy, I’ll bang you.”

Nginisihan niya ang kaibigan. “And if you are a guy, I’ll reject you.”

Tumawa ng malakas si Honey. “Burn.”

Mahina siyang natawa saka lumabas na ng bahay niya. Pinili niyang gamitin ang Ducati na pag-aari ni Honey kaysa sa kabibili lang niyang Huracan . Masyado iyong mainit sa mata ng mga magnanakaw ng sasakyan. Sa panahon ngayon, dapat nang maging ma-ingat lalo na’t talamak ang mga magnanakaw.

She swung her legs over the motor cycle and straddles the Ducati. Pagkatapos ay mabilis niyang pinaharurot iyon patungo sa Club Red.

Sana naroon si Luther. Kailangan niyang mapalapit dito. Kailangan niyang magawa ang misyon niya. Kailangan niyang malaman ang mga illegal nitong pinaggagagawa hindi lang para may maisulat siya sa report niya pero para matahimik na rin ang isipan niya sa pag-iisip kung anong nangyari kay Luther sa sampong taong nawala siya.

Pero may pag-aalinlangan pa rin sa kalooban niya sa gagawin. Alam niya ang mangyayari kapag naipasa niya ang full report tungkol kay Luther. Malaki ang posibilidad na makulong ito.

Its her job to put bad men in jail, then why is her heart aching with a mere thought of Luther going to prison because of her? Sigurado siya sa sarili na wala na siyang nararamdaman para rito pero bakit ayaw niyang may masamang mangyari sa binata? Bakit ayaw niyang makulong ito?

Mali ba ang iniisip niya na wala siyang nararamdaman para rito? Mayroon pa ba? Kasi sa nararamdaman at inaakto niya, parang mayroon pa. Hindi lang niya iyon maamin sa sarili niya. Bakit? Dahil natatakot siya na walang katugon ang nararamdamn niya para rito?

Itinigil niya ang motorsiklo ilang metro ang layo mula sa Club at naglakad nalang siya palapit sa Club Red. Tulad ng ibang Club, hiningan siya ng I.D. ng bouncer bago pinapasok. Agad siyang nagtungo sa bar at kaagad na umorder ng alak sa guwapong singkit na Bartender na nasa likod ng Bar.

“Give me a Bloody Mary.” Sabi niya sa Bartender.

Kaagad namang sumunod ang Bartender na kahanga-hanga ang galing sa pagpapalipad sa ere ng mga bote at baso. She’d seen lots of Bartenders do their thing and this one is awesome. Not to mention he is downright gorgeous with his rugged look, sexy smirk, square-jaw and his deep chinky eyes.

“Here you go, madam.” Ani ng Bartender at kinindatan siya sabay lapag ng order sa harapan niya.

“Thanks.” Ngintian niya ang Bartender saka sumimsim ng Bloody Mary. “Hmm. Tastes nice.”

Mas lumapad ang ngiti sa mga labi ng Bartender. “You’re welcome, madam.” Inilahad nito ang kamay. “I’m Hellion. You are?”

Hindi siya basta-basta nakikipagkilala sa kung sino man pero may kakaibang ngiti ang lalaki na nagpapayag sa kanyang magpakilala.

“Amethyst.” Tinanggap niya ang kamay nito. “Pleasure to meet you.”

Kumislap ang mga mata ng lalaki. “The pleasure is all mine.”

Napangiti siya. Hmm. Smooth talker and a charmer. A dealy combination. Tiyak na marami na itong babaeng nasaktan.

Natigilan si Amethyst sa pagsimsim sa Bloody Mary ng may babaeng malakas na inilapag ang tray sa bar at mataray na inutusan si Hellion.

“Gawin mo lahat ’yan.” Mataray na sabi ni Themarie, ang kaibigan niya. “Kapag hindi mo pa nagagawa iyan pagbalik ko, nakikita mo yang mga alak sa likuran mo?”

Inosente ang mukha na tumango naman si Hellion. “Oo.”

“Babasagin ko ’yan lahat at itatarak ko ang basag na bote riyan sa lalamunan mo.” Banta ni Themarie sa lalaki saka humarap sa kanya. “At ikaw naman, huwag kang ano riyan. May trabaho iyang kinakausap mo.” Pagkasabi niyon ay umalis itong nagdadabog.

Lihim siyang napangiti saka umiling-iling sa sinabi ni Themarie. Isa lang ang ibig sabihin ng pagtataray nito. Themarie likes Mr. Bartender. Cute!

“I’m sorry about that.” Hingi ng tawad ni Hellion. “For the record, she’s bitchier when we’re alone.”

Mahina siyang natawa. “Ayos lang.” Aniya saka sumimsim ng Bloody Mary at ipinalibot ang tingin sa kabuonan ng Club.

She’s looking for someone… shit! Wala yata siya rito.

Ibinalik niya ang atensiyon sa Bartended saka ito ang tinanung niya. “Nakita mo ba si X?” Tanong niya.

Natigilan ang Bartender saka tumingin sa mga mata niya. “Kilala mo siya?”

Nag-aalangan siyang tumango. “Yeah.” Nang hindi nagsalita si Hellion at nanatili lang nakatingin sa kaniya na may pagdududa, dinagdagan niya ang sagot. “M-may nakaraan kami.”

Saka lang nito inalis ang matiim na titig sa kaniya saka napailing. “Lahat naman yata na babaeng narito ay may nakaraan kay X.” May itinuro itong pinto na medyo tago sa karamihan pero hindi sa kinauupuan niya. A long hallway leads to the room Hellion was pointing. “That’s X’s private room. Nandoon si X, may kasamang babae. And i will bet my life that X is having sex right now.”

Napipilan siya sa narinig habang nakatitig sa silid na tinuro nito. Having sex? Bakit parang sinasakal ang puso niya? Nagseselos ba siya? Naka-move on na siya. Noon pa. But why is her heart aching at the thought of Luther being intimate with someone else?

Inubos niya ang Bloody Mary saka naglakad patungo sa silid na iyon. Nang makarating siya sa harap ng pinto, natigilan siya ng pihitin niya at bumukas iyon.

It’s not lock!

Dahan-dahan niyang tinulak pabukas ang pinto. Loud moans and groans filled her ears. Nanikip ang dibdib niya, parang sinasakal ng malakas ang puso niya sa naririnig. Pero hindi niya hinayaang maapektuhan siya ng sakit na nararamdaman sa loob ng dibdib.

Naglakas ng loob siyang sumilip sa loob.

Umawang ang labi niya at nanalaki ang kaniyang mga mata sa nakita.

A woman is facing the headboard and she’s tied on the bed post. Nasa likuran naman ng babae si Luther, and he was thrusting in and out as he yanked the woman’s hair and pour a bottle of Martini over her head. Mukhang hindi pa nasiyahan si Luther sa paghila ng buhok ng babae, inabot nito ang mala-silk na panyo at ipinalibot iyon sa bibig ng babae saka hinila ang magkabilang dulo ng panyo dahilan para puwersang mapaliyad ang ulo ng babae at mapaungol ng malakas.

Napahawak siya sa hamba ng pinto at saka umatras palayo sa silid na iyon habang sapo ang kaniyang bibig sa sobrang gulat sa nasaksihan. Nanginginig ang mga labi niya sa sobrang gulat sa nakita. At nang maramdaman niyang nabawi na niya ang lakas na nawala dahil sa nakita, tumakbo siya… tumakbo siya palayo sa makasalanang silid na ’yon… tumakbo siya palayo kay Luther na ngayon ay estranghero na sa kaniya.

He was scary… a stranger… deadly.

Hindi na ito ang Luther na naging kasintahan niya noon, sigurado na siya ngayon. Because the Luther she knew would never tie and gag a woman in bed as he fucks her.

Oh god…

PABAGSAK na umupo si Luther sa stool ng bar saka umorder ng Martini. Sapo niya ang nuo habang hinihintay ang order. Parang minamartelyo ang ulo niya sa sakit. Fuck it! He hates hangover but he loves drinking. It calms him down.

“Here yah go.” Anang Bartender na kilalang-kilala niya ang boses.

Nag-angat siya ng tingin sa Bartender. “Anong ginagawa mo rito?”

Nginsihan siya ni Hellion. “Ako ang bagong bartender ng Club mo.”

Umiling-iling siya. “Whatever.”

Nagkibit-balikat ito habang may mesteryusong ngiti na naglalaro sa mga labi nito. “You know, i saw a beautiful woman earlier.” Kuwento nito.

Luther tsked as head continue to pound. “Not interested.”

“Hinahanap ka niya, mukhang may kailangan sa’yo.” Dagdag nito.

Nagsalubong ang kilay niya sa narinig. “Sino?”

“Hmmm… her name is … ahm,” umaktong nag-iisip si Hellion bago ibinalik ang tingin sa kaniya, “oh, yeah, it’s Amethyst.” Makahulugan itong ngumiti. “Ang ganda niya.”

Nanigas siya sa kinauupuan kapagkuwan ay nag-isang linya ang kilay niya. “Anong ginagawa niya rito?” Pinagsabihan na niya itong huwag pupunta sa Club niya pero ang tigas ng ulo!

Tinuro ni Hellion ang pribado niyang silid sa Club niya. “Pinuntahan ka niya doon— doon ko siya tinuro ng hinanap ka niya. Tapos bigla nalang siyang tumakbo na parang may nakitang nakakatakot. Ano kaya ’yon?” Nginisinan siya nito.

Bahagyang napaawang ang labi niya. “Ngayon-ngayon palang?”

“Kanina pa. Maybe, thirty minutes… or so.”

Naikuyom niya ang kamao. Alam niya kung ano ang nakita ni Amethyst. She’s not supposed to see that! She’s supposed to stay the hell away from him!

“Fuck this.” Mabilis siyang umalis sa stool at naglakad palabas ng Club.

“You’re welcome.” Pahabol ng sigaw ni Hellion sa kanya.

Luther shows Hellion his middle finger roaming around the Club. Nang hindi nakita ang dalaga sa loob ng Club, lumabas siya at nagmamadaling sumakay sa kotse niya at nagmaneho patungo sa bahay ni Amethyst.

Nang makarating siya sa destinasyon, malakas siyang kumatok sa pinto walang nagbukas niyon. Ilang minuto na siyang kumakatok, pero wala pa ring nagbubukas.

Sunod-sunod siyang napamura saka humakbang paatras sa bahay ni Amethyst habang nakatingala at tinitingnan mga bintana na puwede niyang daanan papasok. Oo, aakyatin niya ang bahay nito.

And then he remembered the wide glass window on Amethyst’s room. Mabilis ang mga hakbang na tinungo niya ang parteng ’yon ng bahay saka ekspertong inakyat niya iyon ng makitang bukas ang pakay niyang bintana.

Nang umapak ang mga paa niya sa sahig ng silid ni Amehtyst, natigilan si Luther ng makita ang dalaga. Nakaupo ito sa gitna ng kama at nakasandal ang likod sa head board. Pero hindi ’yon ang nakapagpatigil sa kanya. What made him stilled is that she’s only in her underwear. Kaagad na nagising ang pagkalalaki niya at naramdaman niyang nanigas iyon.

Fuck! Hindi ito ang tamang panahon para makaramdam siya ng ganito sa dalaga.

At habang nakatayo siya at tinitititigan ito, natanong niya ang sarili kung anong ginagawa niya rito? Why did he rush to see her? He can’t remember his reason earlier. He just wants to see her badly. To explain? Why? He doesn’t even know anymire, it’s confusing the fuck out of him!

Tumikhim siya para kunin ang atensiyon nito. “Amethyst.”

Dumako ang tingin sa kaniya ng dalaga. Walang buhay ang mga mata nito ng makita siya, ni hindi nga ito nagulat na nandoon siya. “Leave, Luther. You’re not welcome in my house.”

Naglakad siya palapit sa kama.Para namang makikinig siya. “You were in my Club. Hindi ba sinabi ko na sayong huwag kang pupunta ro’n?”

“Bakit?” Walang buhay nitong tanong sa kaniya. “Kasi natatakot ka na malaman ko ang kasamaang pinaggagagawa mo?”

He blew a loud breath. “Amethyst, hindi ako natatakot na malaman mo ang mga ginagawa ko. I can even tell you if you want me to.” May panghahamon niyang sabi.

“Then why don’t you want me to go there?”

“Kasi maraming masasama ang loob na nasa Club na pag-aari ko.”

Pagak itong tumawa at umalis sa kama. Sunod-sunuran ang mga mata niya sa bawat galaw nito hanggang sa tumayo ito sa harapan nila. Nanunubig ang bagang niya habang pinaglalandas ang tingin sa makurba nitong katawan na dahilan ng pagwawala ng pagkalalaki niya sa loob ng kaniyang pantalon.

“Tell me Luther…” she said in a low voice, “isa ka ba sa masasamang loob na nasa Club mo?”

It was a simple question but he couldn’t answer. He’s more focus on her body. He wanted to touch her, feel its softness and caress her body.

“Answer me, Luther.” May diin na ang boses nito.

His eyes looked at her face and it settled on her lips. Instead of answering, he gulped as lust filled him. God! He would gladly kill someone just to taste those soft plum lips of hers again. Nakakawala sa tamang huwisyo ang titigan ang halos hubad ng katawan ng dalaga.

He doesn’t want to… ayaw niyang halikan ang dalaga pero hindi niya napigilan ang sarili.

“Luther—”

Tinawid niya ang pagitan nilang dalawa saka inilapat ang labi niya sa labi nito para tikman ’yon.

Naramdaman niyang natigilan si Amethyst ng maglapat ang mga labi nilang dalawa pero diniinan pa rin niya ang paghalik sa dalaga at pinaglandas ang dulo ng dila niya sa pang-ibabang labi nito para udyukang ibuka nito iyon para makapasok siya.

Nang bahagyang bumuka ang labi nito, ipinasok niya ang dila saka mapusok na inangkin ang mga labi ng dalaga.

Luther was enjoying himself, he was enjoying the delicious taste of her lips, the softness of Amethyst body that she’s now holding ang caressing. Nothing has change, she still taste and feels so good, he couldn’t get enough.

But she already took a step back— away from him.

Luther stilled as he looked Amethyst who has a cold expression on her face.

“Amethyst—”

“Don’t kiss me.” Anito, may iritasyon sa boses nito. “You just had sex Luther— please, spare me from your bullshits. Ayaw mo akong Makita sa Club mo diba? That only means that you don’t want to see me, then why are you here?”

Napatitig siya kay Amethyst na titig na titig din sa kaniya. She’s right. He doesn’t want to see her but he’s here. In front of him. Parang kinain lang niya lahat ng sinabi niya. Bakit ba binabaliw na naman siya ng babaeng ’to? Bakit nababaliw na naman siya?

Ilang araw pa lang itong nakabalik pagkatapos ng sampung taon pero heto na naman siya, nababaliw na naman na makasama ito tulad noon nang nagmamakaawa siyang huwag siya nitong iwan. Even if he had sex with countless of women, Amethyst never leaves his mind.

Fuck this!

Bumuga siya ng malakas na hininga saka napasabunot sa sariling buhok. “Fuck.”

Inaasahan niyang sampalin siya o singhalan ni Amethyst dahil sa kapangahasang ginawa na halata namang hindi nito nagustuhan, pero kalmadong nagtungo ang dalaga sa closet at kumuha roon ng damit at nagbihis bago humarap ulit sa kanya.

“Look, Luther,” she sighed boredly, “or should i call you X?” Napailing ito, “Kung ano man ang mangyari sakin sa Club mo, hindi mo na problema ’yon. I’m still a costumer. Matanda na ako at alam ko ang ginagawa ko. You don’t own me, Luther, so don’t control me like you do.”

Nagtatagis ang bagang niya sa mga sinabi ni Amethyst. It’s all true.

Wala sa sariling lumapit na naman siya sa dalaga. Huminto siya ilang dangkal ang layo sa katawan nito.

Step back! Singhal niya sa sarili sa isip niya pero ayaw gumalaw ng mga paa niya. Lalo na nang maayos niya ang natural na mabangong amoy ni Amethyst. He has always love that natural smell of her—even before.

Luther can feel the heat of her body and its making his mind lose its sanity again.

He wanted to kiss her again, damn it! He wanted to own her, to fuck her and to have her. Ang dami niyang gustong gawin kay Amethyst na alam niyang hindi puwede dahil mapanganib ang makonekta ito sa kaniya sa dami ng kalaban niya, kaya nga gusto niyang dumistansiya ito sa kaniya at sa Club Red. Baka kapag nakita niya ito ulit, humilagpos na ang tinitimpi niyang pagnanasa rito at mangyari ang isang bagay na alam niyang pagsisisihan nila pareho at manganganib ang buhay nito ng dahil sa kaniya.

“Luther!” Sigaw ni Amethyst sa pangalan niya na pumukaw sa kaniya.

Napakurap-kurap siya at napatitig sa magandang mukha ng dalaga. Amethyst didn’t move because he was too close and his closeness was almost pinning her to the closet’s door. At ilang hibla lang ang layo ng mga mukha nila.

And the urge to kiss her was becoming so strong, he nearly leaned in to kissed her senseless. Pero mas malakas na ang control niya sa sarili niya keysa kanina.

Ayaw niyang matuksong halikan na naman ito kaya naman humakbang siya paatras hanggang sa hindi na niya maramdaman ang init ng katawan nito.

“Kapag nakita ulit kita sa club, you’ll be punished.” His face darkened. “Severely, Amethyst.”

Hindi ito nagsalita kaya tinalikuran niya ito at mabilis na lumabas ng silid nito. Para siyang napaso ng magdikit ang balat nila. Mas nadagdagan pa ang pagnanasang nararamdaman niya para rito.

Fuck her! Ang tigas ng ulo! Makakatikim talaga siya sakin kapag sinuway pa niya ako!

CHAPTER 5

CHAPTER 5

NAKASUOT ng sweatpants at crop top, nag-jogging si Amethyst paikot sa Park na malapit lang sa bahay niya. She has earphone stuck on her ear and a bottle of water in her hand as she jogs. Gustong niyang mawala sa isip niya ang isang tao kagabi pa inuukupa ang isipan niya pagtapos nitong umalis sa bahay niya. Gusto niyang makalimutan si Luther at ang paghalik nito sa kaniya na hindi mawala sa isip niya. Kahit sa pagtulog niya, napapanaginipan niya ang binata at sa hindi malamang kadahilanan, bumibilis ang tibok ng puso niya.

She should have feel disgusted of his kiss because he just finished having sadistic sex with someone then he kissed her afterwards but she lied last night, about not liking his kiss. Her heart was thumping loudly last night, it was thumping fast.

At hindi iyon makakabuti sa kaniya. Hindi maganda para sa kaniya ang mabilis na pagtibok ng puso niya kapag naaalala si Luther.

This is because of that kiss. Sana pumalag siya. Sana umiwas siya. Pero ng maramdaman niya ang mga labi ni Luther sa mga labi niya, natigilan siya at nawalan siya ng lakas na itulak ito. Feeling his lips against hers after so many years, parang bumalik lahat ng masasayang ala-ala nila noon ng binata. Parang bumalik ulit ang kagustuhan niyang makasama ito.

She keeps on telling herself that she already moved on, but it only took one kiss for her to confirm that she still has feelings for him.

Marahas siyang umiling saka nag-focus sa pagja-jogging.

Nakakailang ikot na siya sa park ng maramdaman niyang may katabi siyang tumatakbo. Bumaling siya sa kaniyang kanan at bahagyang bumagal ang takbo niya ng makita niya si Luther.

Anong ginagawa nito rito?

Mabilis niyang ibinalik ang atensiyon sa harapan niya at mas binilisan ang pagtakbo. Pero kahit anong bilis ng takbo niya, hindi siya makalayo kay Luther na walang imik na humahabol sa tabi niya. Kaya ang ginawa niya, bigla siyang tumigil sa pagtakbo at umikot saka nag-umpisang tumakbo pabalik sa pinanggalingan niya.

Ilang segundo lang ang binilang niya, nasa tabi na naman niya si Luther at walang imik na tumatakbo.

Bumuga siya ng marahas na hangin. “Bakit mo ba ako sinusundan?” Inis niyang tanong habang nagja-jogging pa rin.

“I’m not.” Tugon nito na parang hindi man lang hinihingal sa pagtakbo.

Tumigil siya sa pagtakbo at humarap kay Luther na ngayong ay tumigil na rin sa pagtakbo at nakaharap na sa kaniya.

“Tumakbo ka patungo ro’n.” Tinungo niya ang kanang bahagi ng park. “At ako naman ay tatakbo patungo ro’n.” Tinuro niya ang kaliwang bahagi ng park. “Okay?”

Luther didn’t acknowledge what she said. Nakatingin lang ito sa kanya na para may hinahanap sa mukha niya.

“What do you want?” Nakakunot ang nuong tanung niya.

Umangat ang kamay nito para hawakan ang baba niya. “Medyo namamaga. Ayos ka lang ba?”

Tinabig niya ang kamay nito at matalim ang matang pinukol ito ng masamang tingin. “It was your doing so don’t act like you care.”

“I do care.”

Malamig siyang natawa. “Yeah, and cows can fly.”

Napailing si Luther kapagkuwan ay pinansin ang damit na suot niya. “You know hindi ganyan ang damit kapag nagja-jogging ka.” Hinagod siya nito ng nakakunot-nuong tingin. “Crop top? Really?”

Inirapan niya ito at nag-jogging siya ulit. Hindi nalang niya pinansin si Luther ng maramdamang nasa tabi na naman niya ito. Nagpanggap siyang wala ito sa tabi niya. Nagpanggap siyang walang epekto sa katawan niya ang paminsang-minsang pagdidikit ng mga siko nila.

Luther is a villain. He is bad person and a sin personified. He sells illegal stuff and destroys many young lives. At misyon niya ito. Misyon niyang alamin ang lahat ng tungkol dito para mabigyan ito ng kaukulang parusa. Kaya hindi siya puwedeng magpaapekto sa nararamdaman ng katawan at puso niya kapag magkalapit sila.

Hindi puwede.

Hinihingal na tumigil siya sa pagtakbo at uminon ng tubig mula sa bottled water na dala niya. Akmang tatakpan niya ang bote ng bottled water nang bigla iyong inagaw sa kaniya.

Mabilis niyang sinundan ng tingin ang mineral water na kinuha sa kanya. Napakunot ang nuo niya ng makita si Luther na umiinom ng tubig sa mismong mineral water niya.

Nagpakawala siya ng iritadong buntong-hininga. “Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?”

Tinapos ni Luther ang pag-inom saka ibinalik sa kanya ang water bottle niya. “Nakikiinom lang naman ako, masama ba?”

Bumaba ang tingin niya sa cargo shorts na suot nito. Tumaas ang kilay niya ng makitang may mineral water na nakapaloob sa isa sa mga bulsa ng cargo shorts nito.

“Ano naman yan?” Tinuro niya ang mineral water sa bulsa nito. “May tubig ka naman, nakikiinom ka pa sa iba?”

“This?” Kinuha nito sa bulsa ang mineral water at parang basketball player na i-shi-not ang bottled water na malapit na basurahan. “There. Wala na akong tubig.”

Inirapan niya ang binata. Gusto niyang makita nitong naiinis siya. Gusto niya makita nito ang disgusto sa mga mata niya para maitago niya ang kakaibang nararamdaman ng puso at katawan niya para rito sa mga sandaling ’yon.

Luther had change. Really change. The young Luther was always happy when he was with her. He spoiled her and treats her so well. Pero itong may-edad na Luther, ibang-iba ito sa naging kasintahan niya noon. He’s bad, sarcastic and downright cocky.

Huminga siya ng malalim at akmang magsasalita ng humakbang palapit sa kaniya si Luther ay masuyong humaplos ang likod ng mga daliri nito sa gilid ng baba niya.

She saw guilt in his eyes as he looked at her swollen jaw.

“I’m sorry.” He whispered.

She rolled her tongue over her dry lips, “kagagawan mo ’yan. You shouldn’t feel guilty, you should be proud of it—”

Naputol ang iba pa niyang sasabihin ng bigla nalang dumukwang palapit sa kaniya si Luther at masuyong lumapat ang mga labi nito sa bahagyan niyang namamagang baba.

Amethyst froze as her heart pounded eratically. Her breathing even stopped.

“A-ano bang ginagawa mo?” Gulat na tanong niya kay Luther.

He didn’t answer, he just pressed his lips on the swollen area of her chin. Then slowly, she felt her arms encircling her waist as he pulled her closer.

“L-Luther—”

His lips slowly drops down to length of her neck.

Amethyst sucked a breath. “L-Let me go.” There’s no conviction in her voice anymore.

Parang tinupok na nang apoy ang tapang sa boses niya habang hinahalik-halikan ni Luther ang leeg niya pabalik sa baba niya.

All she could do was suck her breath everytime his lips touches her skin. She coudnt even push him away! She like what he was doing to her too much to move.

Yumapos ang kamay ni Luther sa pang-upo niya at bumalik na naman ’yon sa beywang niya at paakyat na sa dibdib niya dahilan para lumalim ang paghinga niya.

Wala sa sariling napahawak siya sa balikat ni Luther. “L-Luther, w-we’re outside…”

Tumigil naman si Luther sa ginagawang paghalik sa kaniya pero lumapat ulit ang mga labi nito sa namamaga niyang panga.

“I’m sorry.” He whispered, “was I too rough on you?”

She gulped. Bakit parang iba ang pumapasok sa isip niya sa tanong nito? “You grip my chin tightly, Luther, yes, you were rough on me.”

Natigilan siya pero walang tigil ang mabilis na pagtibok ng puso niya ng yumakap ang mga braso ng binata sa beywang niya at hinapit siya palapit dito.

Now he’s hugging her, in the park, while his face was buried on her neck.

Ganun ang posisyon nila hanggang sa may humaharurot na sasakyan na biglang tumigil sa harapan nila ni Luther. Kapagkuwan lumabas mula sa sasakyan ang lalaking may tattoo sa leeg at gilid ng mukha.

“X, kararating lang ng mga cargo. Kailangan ka sa HQ.” Wika ng lalaki na kung tama ang memorya niya ay Blaze ang pangalan nito.

Napabuntong-hininga naman si Luther saka pinakawalan siya sa pagkakayakap saka may kinuha sa bulsa nito, kapagkuwan ay kinuha nito ang kamay niya at sapilitang inilagay sa palad niya ang isang tube na maliit.

“Ano ’to?” Naguguluhang tanong niya rito.

“That’s an ointment to heal your swollen jaw.” Wika ni Luther saka mabilis na hinalikan ang mga labi niya, “I’ll see you again.” Pagkatapos nitong sabihin ’yon ay pumasok sa sasakyan na nakaparada sa harapn niya.

Nakaalis na ang sasakyan pero nakatitig pa rin si Amethyst sa ointment na nasa palad niya na bigay ni Luther kapagkuwan ay napahawak siya sa mga labi niyang hinalikan nito.

Napailing-iling siya. Hindi niya alam kung anong iisipin kay Luther—mas lalong hindi niya alam kung anong iisipin niya sa sarili niya at nakakaramdam siya ng ganit. Kung bakit hindi niya ito pinigilan sa ginagawa kanina.

Luther is cold and bad, yet, he apologize for what he did then gave her an ointment to health the swell on her chin that he casued?

She can’t help asking herself if Luther is joking or what. Minsan mabait ito, minsan naman hindi. Tulad nalang kagabi. Ni hindi nga niya alam kung bakit pumunta ito sa bahay niya at inakyat ang bintana sa kuwarto niya.

Pero biro man ’yon ng binata o anu man, hindi niya maikakaila na na-appreciate niya ang bigay nitong ointment sa kaniya.

PAGPASOK ni Luther sa Headquarters na pinagawa niya para sa mga trabahante niya, napatiim-bagang siya ng makita ang sampong truck na naglalaman ng droga. Ilang milyon ang halaga no’n at triple ang bumabalik sa kaniya.

In short, it’s a dirty money.

“Buksan niyo.” Utos niya sa kaniyang mga tauhan na agad namang tumalima.

Mas nagtagis ang bagang niya ng makita ang malalaking karton na puno ng druga. Walang bawas, lahat kompleto.

Ilang buhay na naman kaya ang masisira ng kargamento na ’to? Tanong niya sa sarili kapaguwan ay marahas na pinilig ang ulo. He signed up for this. Ginusto niya ito. Walang pumilit sa kaniya. Desisyon niya kung nasaan man siya ngayon. Nandito naman lang siya, dapat na niya itong panindigan.

“Boss, hindi kami nahirapan sa pagdadala niyan rito.” Sabi ng driver ng truck na si Istong. “Walang mga parak na humarang sa daan kaya hayahay ang buhay.”

Pinilit niyang ngumiti. “Kung may Pulis man, alam niyo na ang gagawin niyo.”

“Yes, boss.” Nakangiting sagot ni Goryo, isa sa mga driver ng truck. “Yang mga Parak, bigyan mo lang ng ilang libo, magbubulagbulagan na ang mga ’yan.”

Tumango siya. “Good.” Tinapik niya ang balikat ng dalawa niyang driver saka humarap kay Blaze. “Ilabas lahat ng kahon. Ang mga druga ilagay sa stock room, ang mga baril naman ay ilagay sa basement. Kakausapin ko ang mga buyer natin.”

Tumango si Blaze. “Copy that, X. Anyway, how about Mr. Tsui?”

Ngumiti siya ng makahulugan. “Ako na ang bahala sa kaniya. We’ve been trying to draw him out for years now and our plan is working like a charm.”

Blaze matched his smile. “Okay.”

Sinunod ni Blaze ang utos niya at siya naman ay nagtungo sa pinagawa niyang opisina sa headquarters. Doon niya balak tumawag at makipag-usap sa mga buyer nila.

Pero bago pa niya matawagan ang Buyer niya, tumunog ang cellphone niya. Si Blake ang tumatawag.

“What?” Aniya ng sagutin ang tawag.

Bumuntong-hininga ito bago nagsalita. “You sent me to be the woman’s secret stalker slash bodyguard.” Ang tinutukoy nitong babae ay si Amethyst. “And here is my update, X. The woman meets a quiet handsome gentleman on her way home. At inaya ni lalaki si babae na magkape at pumayag naman kaagad si babae. So, now, here i am, outside the coffee shop, hiding inside my car. Anong gusto mong gawin ko?”

Tumalim ang mga mata niya sa narinig at nagtagis ang bagang niya. Thinking of Amethyst with another man really angered him. “Kapag lumabas ang lalaki sa coffee shop, sagasaan mo. Siguraduhin mong malulumpo siya para hindi na siya makalakad pa at hindi na sila magkita ni Amethys.”

Blake sighed. “That’s not nice.”

“Just do it. Bye.”

Tinapos niya ang tawag saka tinawagan ang mga buyers nila ng illegal na druga at smuggled na mga baril na sana ay maging rason para mauumpisahan na ang matagal na nilang plinaplano. Ang rason kung bakit pinasok niya ang magulang buhay na ’to.

“SALAMAT at pinaunlakan mo ang imbitasyon kung magkape.” Sabi ni Troy kay Amethyst habang naglalakad sila ng binata palabas ng Starbucks.

Troy’s undercut black hair complements his brown eyes. Matangos ang ilong nito at natural na mapula ang mga labi. Mas matangkad ito sa kaniya ng ilang pulgada at maganda ang tindig ng katawan.

Amethyst meet Tyron on her way home from the park. They actually bumped into each other. Nagpakilala ito sa kaniya. Pagkatapos ng ilang minuto nilang pag-uusap, inaya siya nitong magkape na pinaunlakan naman niya.

She needed this. She needed a distraction. Gusto niyang mawala sa isip niya si Luther kaya naman pumayag siya sa imbitasyon ni Troy. Kailangan niya ito para bumalik ang isip niya sa katinuan. Gusto niyang isaksak sa isip niya na may iba pang lalaki maliban kay Luther—na hindi lang ito ang lalaking puwede niyang papasukin sa buhay niya.

Ang lalaki na dapat nagpapatibok ng puso niya ay ang mga lalaking katulad ni Troy, hindi katulad ni Luther na may masamang gawain.

“Salamat sa libreng kape.” Nakangiting sabi niya.

Mahina itong tumawa. “Thanks for the company.”

Mas lumapad pa ang ngiti niya. “Don’t mention it.”

Tumigil siya sa paglalakad at humarap sila sa isat-isa ni Troy.

“Salamat ulit.”

“Welcome.” Napakamot ito sa batok. “Sorry pala, nabunggo kita kanina.”

Nanatili ang ngiti sa mga labi niya. “Okay lang ’yon.”

Nginitian siya ng binata bago nagpaalam sa kaniya. “Sige, mauna na ako. Hoping to see you again tomorrow.”

Mahinang natawa si Amethyst sa pagpapalipad hangin nito sa kaniya. “Palagi akong nagja-jogging sa park.”

“Noted.” Natatawang sabi nito saka nagpapaalam itong kumaway bago naglakad patungo sa nakaparada nitong sasakyan.

Hindi pa nakakarating si Troy sa sasakyan ng biglang umusad ang kotse na nasa likod ng sasakyan ni Troy at walang habas na sinagasaan ang lalaki. Nanlamig ang buo niyang katawan ng tumilapon ang katawan ni Troy.

Ilang segundo siyang natulos sa kinatatayuan dahil sa sobrang gulat bago siya nagkaroon ng isip na lapitan ang binata. Malalaki ang hakbang niya na lumapit kay Troy na nakahandusay sa semento.

“Troy!” Tinampal niya ang mukha nito bago hinanap ng mga mata niya ang sasakyang bumunbol dito pero hindi na niya iyon nakita.

It was a hit and run, damn it!

Ibinalik niya ang atensiyon sa binata saka mabilis na tinawagan ang numero ng Hospital na malapit sa bahay niya. She has their number in case of emergency.

Nagkukumpulan na ang mga tao sa paligid at nakatingin sa kanila ni Troy.

“Hello? Kailangan ko ng ambulansiya.” Ibinigay niya kaagad ang address ng kinaruruonan nila ng sumagot ang nasa kabilang linya. “Nasagasaan ang pasyente. Please. Dalian niyo.” Kalmado niyang sabi.

“We will send the ambulance right away.” Kaagad na tugon ng nasa kabilang linya at tinapos ang tawag.

Habang wala pa ang ambulance, tiningnan niya kung may gasgas ang binata o may sugat sa ulo. Napuno siya ng takot at pag-aalala. May sugat ito sa gilid ng ulo at dumudugo iyon, saka ang binti at braso nito ay may sugat din.

Tumayo siya at inilibot ang tingin sa buong paligid. Nakahinga siya ng maluwang ng makitang may nakaharap na CCTV sa kanila. Huli kang gago ka.

“THE DRUGS are ready for shipment to Hong Kong and China.” Wika ni Blaze habang nagmamaneho ito at siya naman ay nakaupo sa passenger seat. Pauwi na sila sa bahay niya at napagusapan nila ang mga epektus na nasa HQ.

“Magkakaroon ng bidding sa mga baril.” Aniya. “Syndicate from Middle East and Mr. Tsui wants to buy our guns.”

“That’s great. Mukhang paunti-unti, pinagkakatiwalaan na tayo ni Tsui pagdating sa mga baril. Hindi ba ’yon naman ang plano?”

Sumandal siya sa likod ng backseat. “We’ve been in this kind of business for six years now. Oras na para mapansin tayo ni Tsui. Siguro naman sapat na ang mga nagawa natin para mapatunayan nilang seryoso tayo sa mga ginagawa natin.”

“Yeah. It’s about damn time.” Sang-ayon ni Blaze. “Napapagod na rin ako sa ganitong buhay natin. Pero kailangan natin ng hustisya.”

Luther blew a loud breath. “Me too.”

Ipinarada ni Blaze ang sasakyan sa labas ng mansiyon at sabay silang pumasok sa loob. Naabutan nila si Blake na kumakain na cookies habang nanunuod ng TV.

Blake has a satisfied smile on his face. “Look.” Tinuro nito ang TV na nasa harapan. “Akala siguro nila mauutakan nila ako.” Tumawa ito saka napailing.

Itinuon ni Luther ang atensiyon sa sinasabi ng Anchorman sa TV.

“Troy Ladesma, isang negosyante, ay nabiktima ng hit and run. May mga CCTV malapit na pinangyarihan pero wala namang plate number ang nasabing sasakyan na siyang bumundol sa lalaki. Ngayon ay nasa Hospital na si Troy Ladesma at nagpapahinga. Maliban sa gasgas sa braso at ilang baling buto, ayos naman ang nabiktima ng hit and run.”

Binalingan ni Luther si Blake na nakangiti pa rin. “Iyan ba ang lalaking sinasabi mo sakin?”

Tumango ito saka napailing. “Sayang, hindi napuruhan.”

Lihim siyang napangiti. “Nah. That’s okay. You send him to a Hospital, sapat na ’yon sakin.”

Napailing-iling ang magkambal sa sinabi niya.

“Inatake ka na naman ng kaabnormalan mo.” Sabi ni Blaze.

Ngumiti lang si Luther at pasipol-sipol na umakyat ng hagdan at nagtungo sa kuwarto niya. He feels happy all of the sudden. Why is that?

AMETHYST was frustrated at the Police’s investigation. Walang nakuhang impormasyon ang mga ito tungkol sa sumagasa kay Troy. Maliban sa CCTV na wala namang kuwenta, wala nang maibigay na impormasyon sa kanya ang mga Pulis. Nakakairita na magpabalik-balik sa Police Station, lalo na at nasa Hospital siya at binabantayan si Troy.

Nalaman niyang nasa ibang bansa ang mga magulang ni Troy kaya walang mag-aalaga rito. Kaya naman nag volounter siya na alagaan ito habang nasa Hospital.

“Hindi mo naman ’to kailangang gawin.” Sabi ni Troy habang sinusubuan niya ito ng pagkain.

“At sino ang magpapakain sayo kung hindi ako?” Tiningnan niya ang naka cast nitong mga braso at binti.

Napabuntong-hininga ito at napangiti. “Thank you for being here even when you don’t have too.”

Nginitian niya ito. “Don’t mention it.” Sinubuan niya ito ng sopas na binili niya sa Restaurant. “Magpagaling ka, okay?”

Tumango ito saka parang batang sumagot. “Opo.”

Patuloy niyang sinubuan ang binata hanggang sa maubos nito ang sopas.

“Ikaw, kumain ka na ba?” Tanong ni Troy.

Umiling siya. “Bibili palang ako sa Canteen tapos dito ako kakain.”

“Sige. Bumili ka na.” Ani Troy. “Balik ka kaagad, ha?”

Nakangiting tumango siya sa binata bago lumabas ng Hospital room para bumili ng makakain.

CHAPTER 6

CHAPTER 6

PINUNTAHAN ni Luther ang Hospital kung nasaan si Troy Ladesma para makipag-kaibigan dito. He’s a nice guy after all. Lumapit siya sa Information desk ng makapasok siya sa St. Cloud Hospital.

“Good morning.” May magiliw na ngiting sabi niya. “Puwede ko bang malaman kung saang room si Troy Ladesma? Kaibigan niya ako.” I’m going to kill him.

Tiningnan siya ng babae mula ulo hanggang paa. Lihim siyang napabuntong-hininga dahil hindi niya maaakit ang babae para makuha ang gusto niya. The woman was already near the grave … not his type.

“Pasensiya na, Sir.” Sabi nito. “Sinabihan ako ng mga Pulis na hindi magbigay ng impormasyon tungkol kay Troy Ladesma.”

He groaned in irritation. “Okay. Whatever.”

Humakbang siya palayo sa Information Desk saka tinawagan si Hellion.

“Hey, fucker. I need information.” Aniya sa maangas na boses.

Mabilis naman ang naging tugon ni Hellion. “Wala akong alam. Inosente ako.”

“Walang inosente na parte ang katawan mo, huwag kang ilusyunado.” Tumingin siya sa paligid bago nagsalita. “Troy Ladesma. I-hack mo ang computer ng St. Cloud Hospital. Kailangan kung malaman kung nasaang room siya.”

Hellion sighed heavily. “Teka lang.”

Naririnig ni Luther ang mabilis na pagtipa ng keyboard sa kabilang linya. Napangiti siya. Troy Ladesma, you’re so dead.

“Room 301 in Surgery Department.” Ani Hellion sa kabilang linya.

Masaya siyang napangiti. “Fuck you.”

“You’re welcome, fucktard.”

Tinapos niya ang tawag at nagmamadaling nagtungo sa Room 301. Isang silid nalang ang layo niya sa silid na inuukupa ni Ladesma ng makita niyang lumabas ng Room 301 si Amethyst.

Napatigil siya sa paglalakad at matamang tinitigan ang mukha ng dalaga. She looks tired and worn out.

Bakit ito narito?

AMETHYST froze when she saw Luther outside Troy’s Hospital room. Nagsalubong ang kilay niya. “Anong ginagawa mo rito?” Tanung niya habang sinasaway ang puso na huwag tumibok ng mabilis para sa binata.

Nakapamulsang naglakad ito palapit sa kaniya. “Ikaw? Anong ginagawa mo rito?” Balik tanong nito. “Inaalagaan mo ba si Troy Ladesma? Pinapatay ko nalang sana siya para wala ka nang aalagaan pa.”

Umawang ang labi niya ng paunti-unting nag sink-in sa isip niya ang ibig nitong sabihin.

Ayaw niyang maniwala. “Please, sabihin mo sakin na hindi ikaw ang nagpasagasa kay Troy.”

“Hindi ko sasabihin kung ganoon.” Kibit-balikat na sabi nito habang may masayang ngiti sa mga labi.

Umakyat ang dugo sa ulo niya dahil sa narinig pero kaya pa niyang kontrolin ang galit na nararamdaman. “Bakit mo ginawa ’yon?” Kalmado ang boses niya pero lampas langit ang galit na nararamdaman niya. “Paano mo nakayang manakit ng ibang tao?”

“I hurt people for a living, Amethyst. That’s normal.”

Nagtagis ang bagang niya. Hindi niya napigilan ang sarili. Malakas na umigkas ang paa niya para sipain si Luther, pero mabilis na nasalag nito ang atake niya gamit ang matitipuno nitong mga braso.

“Stop it, Amethyst.” Madilim ang mukha nito.

Masyado siyang galit para pigilan pa ang sarili. Pinagpalit-palit niya ang paa sa pagsipa rito na palagi nitong nasasalag, kaya naman iniba niya ang takteka.

“You’re a piece of shit, Luther.” Sa halip na sa braso nito ipatama ang malalakas siyang sipa, tumalon siya at habang nasa ere, umigkas ang kanang paa niya at tumama iyon sa dibdib nito dahilan para mapaatras ang binata at mawalan ng balanse. “Thinking of you these past few days was the biggest mistake I ever did! I will never entertain you in my thoughts ever again! Never”

Mabilis na bumangon si Luther at ito naman ang umatake sa kaniya. Inihanda niya ang sarili sa pakakawalan nitong sipa at suntok pero sa halip na tumama ang kamao nito sa kanya, ipinulupot nito ang dalawang braso sa beywang niya, hinila siya papasok sa walang taong silid, isinara nito ang pinto at marahas siyang isinandal sa pader bago nilukumos ng pangahas na halik ang mga labi niya.

“Uhmp!” Pilit siyang nagpupumiglas at kumakawala sa yakap ng lalaki pero malakas si Luther.

Hindi rin niya matutuhod ang pagkalalaki nito dahil iniipit ng paa nito ang mga hita niya.

Luther kissed her roughly, dispassionately and rudely. Habang ang mga kamay nito ay humahaplos sa katawan niya at nilalamas ang dibdib niya na kumikiliti sa pagkababae niya. Kahit pagbabayuhin niya ang likuran nito, walang nangyayari. Luther’s lips were still on hers. At nag-uumpisa na siyang makaramdam ng kakaibang sensasyon ang katawan niya. At dahil sa mapusok nitong paghalik, kinapos siya ng hininga at nabuhay ang init sa kaibuturan niya.

She can feel her womanhood getting wet. Oh, shit!

Alam niyang nararamdaman ni Luther ang pagbabago sa kaniya. Ang kaninang nagpupumiglas niyang kamay ay hindi na gumagalaw. At nang bumalik ang mga labi nito na nasa  leeg niya patungo sa mga labi niya, kusang bumuka ang bibig niya at pinapasok ang dila nito.

Amethys moaned as she slowly lost her sanity again. Ayaw niyang matapos ang halik na ’yon. She wanted to push him away at the same time pull him closer. She can’t decide so her body is deciding for her. It’s burning for Luther.

Like an idiot, she wanted his lips to remain locked on hers.

Pagkalipas ng ilang Segundo natagpuan nalang niya ang sarili na tumutugon sa halik ni Luther, natagpuan niyang sinisipsip ang dila nito at mapusok na nakikipaghalikan sa binata habang unti-unting yumayakap sa leeg nito.

Wala na siya sa tamang huwisyo—Alam niya iyon pero hindi niya pinigilang si Luther kahit nang itaas nito ang pang-itaas niyang damit saka hinalikan ang dibdib niya at kinagat-kagat ang magkabila niyang utong.

Nahigit niya ang hininga sa sakit pero may kiliti iyong dala na nagpaungol sa kaniya sa bandang huli.

Luther was palming her breast roughly, Amethyst should stop him and push him away but all she could do was moan. “Uhm—!” Instead of stopping him, a moan escape her lips. A moan of pleasure. “Ohh…”

Wake up, Amethyst! Don’t be an idiot! Sigaw ng isang parte ng utak niya para magising siya sa katangahang ginagawa. Huwag kang magpapadala sa nararamdaman ng katawan mo para sa lalaking ’yan. He’s a bad person!

Hinila pababa ni Luther a bra niya, wala iyong pagdadahandana saka ipinasok ang utong niyang naninigas sa bibig nitong mainit.

Right there. Amethyst lost every will in his body to push him away— not like she wants too. She;s burning with uncontrollable desire for Luther and he knows it.

“You’re beautiful.” Luther whispered over her lips before his hands starting caressing her body down—to his waist down to her belly and the center of her thighs.

“Luther—” Napaliyad ang katawan ni Amethyst ng ipasok ni Luther ang kamay nito sa loob ng pantalon niya at hinaplos ang maselang parte ng pagkababae niya na nag-uumpisa nang mabasa. “Ohh…feels good.”

“You like that?” Luther asked while he nips the skin on her neck and then he rubbed her clit again with his finger, teasing her and making her wants his finger more.

“Ohh…” Napaawang siya sa sarap ng mas diniinan nito ang paghaplos sa klitoris niya. Halos manginig ang buo niyang katawan sa sarap na nararamdaman. “Ohh! Uhm…”

“That’s it, baby.” Hinalikan nito ang likod ng tainga niya at kinagat-kagat ang gilid ng tainga niya saka bumulong doon na nagpataas ng balahibo niya, “I’ll make you cum so hard you won’t think of any man every again.”

“L-Luther…” Amethyst moaned again when Luther started rubbing his finger on her entrance making her whimper with no inhibitions. “Stop—no don’t—oh god…don’t stop.”

Hindi niya naisip na may taong baka dumadaan sa labas o kaya naman kung may pumasok, nakatutok ang buong atensiyon niya sa masarap na sensasyon sa pagkababae niya na ngayon ay kumakalat na sa buong pagkato niya na nagpapahibang sa kaniya.

“Oh…” Napalakas ang ungol niya ng tuluyan na nitong ipasok nito ang daliri sa loob niya. “Uhm…”

His fingers is now moving in and out of her. He’s finger-fucking her and she can see that he’s enjoying seeing her whimper, moan and squirm in ecstacy and pleasure.

Luther was looking at the whole time he was fucking her with his fingers and his thumb was rubbing her clit. He was looking at her intently as his fingers moves faster and harder inside her, her wetness coating them and she’s so sweat all over her womanhood.

And it feels so good.

Ang sarap pala ng daliri ng binate na nasa loob niya at ginagawa ang ginagawa nito ngayon. Pinapalasap sa kaniya ang sobra-sobrang sarap.

Amethyst keeps moaning while Luther just stared at her intently until she cum all over his fingers and hand.

Nanghihingang napasandal si Amethyst sa likod ng nakasarang pinto ng kuwarto habang pinagmamasdan si Luther na may kinuhang panyo sa bulsa ng pantalon nito at pinahid ang katas niyang nagkalat sa daliri at kamay nito.

And as her desire and lust subside she saw him looking at her while licking the tip of his finger like he’s tasting her making her cheeks burn. Doon lang siya unti-unting natauhan sa ginagawa at sa hinayaan niyang mangyari.

Mas lalong namula ang buo niyang mukha ng maalala ang mga ungol niya na sarap na sarap siya. She even begged Luther not to stop.

Oh, God!

Mabilis niyang ibinaba ang nakataas niyang blusa saka inayos ang butones ng pantalon niya at akmang lalabas na siya sa silid na ’yon para makatakas sa kahihiyang nararamdaman ng humarang sa kaniya ang binata.

“Where do you think you’re going?” He said in a

deep baritone voice making her throat went dry when she remembers her saying he’ll make her cum in the same deep baritone voice earlier.

“H-Home.”

Wala siyang mukha na maihaharap kay Troy pagkatapos nang nangyari sa kanila ni Luther ngayon pa lang.

Luther smiled happily, “Come on, I’ll take you home.”

“No—”

“I insist. Come on.” Hinawakan nito ang kamay niya saka hinila siya sa palabas ng kuwarto.

Thankfully, no one was around. That would have been so embarrassing.

The center of her thighs is wet as she walks and it feel very uncomfortable. Nang makasakay siya sa passenger seat ng sasakyan ni Luther, hindi nito binuhay ang makina sa halip ay tinitigan siya nito.

Tumaas ang kilay niya. “What?”

Sa halip na sumagot, dumukwang ito palapit sa kaniya saka siniil ng mapusok na halik ang mga labi niya at sa hindi niya malamang kadahilanan, tinugon niya ang halik nito.

And when he slowly pulled away from her lips like he doesn’t want to leave her lips alone, he whispered while looking into her eyes. “I’m mad, bad, and dangerous.” He held his chin as he softly bit her lower lip. “Kaya kung ayaw mong may masaktan, huwag mong hahayaang may makalapit sayong ibang lalaki maliban sakin. Iba ako kapag galit, Amethyst, kaya huwag mo akong subukan.”

“Bakit ka mananakit?” She’s confused. “God, Luther, oo tinugon ko ang halik mo pero hindi sabihin nun na pag-aari mo na para rendahan mo ako—”

“Then you are mine from now on.” Anunsiyo nito saka binitawan siya at binuhay ang Makena ng sasakyan. “Keep that in mind before you go on dates.”

Napatitig siya kay Luther. You are mine from now on. He declared and her crazy heart was beating so darn fast again. A simple declaration of ownership. She should be mad at him for thinking that he can own him, but she’s not. For some reason, it was okay with her.

What’s happening to me? I’m changing.

GUSTONG bugbugin ni Luther ang sarili. Did he just stake an ownership on Amethyst? And then he kissed her again after he made her cum on his fingers and hand! Fuck! Fuck! Fuck! Gusto niyang iuntog ang ulo sa malapit na pader para matauhan siya na hindi tama ang ginagawa niya.

Business before pleasure. That’s his motto and not even Amethyst can change that. At mapapahamak lang ang dalaga kung ipagpapatuloy niya itong kabaliwan niya para rito.

Pero habang pinipilit niya ang sarili na kalmadong magmaneho habang ramdam niya ang mga mata ni Amethyst sa kaniya, hindi mabura-bura sa isip niya ang puno ng pagnanasa nitong mukha kanina habang pinapaligaya niya. It turns him on and made his cock hardened and erect. Kung wala siguro sila sa Hospital, baka kung ano na ang nagawa niya sa dalaga.

Natigilan siya ng mag-ring ang cellphone niya na nasa dashboard. Matalim ang mga matang lihim siyang napangiti ng Makita kung sino ang tumatawag.

It’s Mr. Tsui.

“Hello, Mr. Tsui.” Aniya sa kalmadong boses. “How are you?”

“I’m good.” Matigas ang pagkakabigkas nito ng lengguwaheng English. “When is the bidding for the guns?”

Lihim siyang napangiti. “The day after tomorrow.” Aniya saka tumikhim, “though, you’re not the only buyer.” Kaagad niyang tinapunan ito ng pain para kumagat ito, “I hope you win, Mr. Tsui.”

Tumawa ang kausap. “I will win, Mr. X.” Puno ng kompiyansa ang boses nito. “I never lose. Your high calibre guns should be mine only.”

Pilit siyang tumawa. “I doubt that. The other buyers are here in the country and you’re not. You know I always favour personal appearances.”

Tumawa lang ang kausap. “No worries, Mr. X. I’ll be in the Philippines only for that bidding. We should talk personally to further our business’ alliance.”

Luther stilled for a couple of second. Finally! After how many years of waiting for this bastard to come back here in the Philippines. After how many years of working his ass of just to bait this son of a bitch to come back, finally, he’ll be back.

“Yes, I would like that.” Aniya sa kalmado pa ring boses.

“I’ll be there.” Anito. “Just promise me that you’ll sell the guns to me. I love the quality of your guns. Very nice and powerful.”

Ngumisi siya. “I promise.”

“Its good doing business with you, Mr. X.”

“Same here, Mr. Tsui.”

Nang mawala ang kausap sa kabilang linya, huminga siya ng malalim saka malapad na ngumiti. Nangyayari na. After six years, sa wakas, masisimulan na niya ang matagal nang plano.

Tinawagan niya si Blaze habang nagmamaneho siya. Fuck the ‘don’t call when driving’ law.

“Blaze, we’re on red.”

“Yes!” Masayang tugon nito. “Copy that, X. I’ll tell Blake.”

Huminga siya ng malalim ng patayin niya ang tawag at may malapad na ngiti na gumuhit sa mga labi niya. We’re on red. That’s good. Finally, the plan is moving. Napakabagal ng paggalaw niyon pero at least, gumagalaw na ngayon. Matatapos na rin ito sa wakas.

Nawala ang ngiti niya sa mga labi ng maramdamang sumakit ang balikat niya ng igalaw niya iyon para kabigin ang monabela pa kanan.

“Crap!”

Binagalan niya ang pagpatakbo ng sasakyan at minasahe ang braso.

Napatitig siya sandal kay Amethyst na titig na titig din sa kaniya.

Luther can’t help asking himself as he looked back at Amethyst. Saan ito natutong sumipa ng ganoong kalakas at kabilis. Hindi niya lubos akalaing kayang gawin ’yon ni Amethyst. It turns him on but it fucking hurts.

“Eyes on the road.” Sabi ni Amethyst.

Napakura-kurap siya saka ibinalik ang tingin sa unahan ng sasakyan. Pero nang hindi makapagpigil dahil parang sirang plaka na paulit-ulit na nagpu-play sa utak niya ang puno ng pagnanasang mukha kanina ni Amethyst ng pinapaligaya niya ito, itinigil niya ang sasakyan sa gilid ng kalsada at walang sabi-sabing siinil niya ng mapusok at mainit na halik ang dalaga.

And when she kissed him back, his hand started caressing her inner thighs and it’s center.

He wants to pleasure her again. And that’s what he’ll do. Pero huli na ’to. He has to snap out of this craziness. He has to stop wanting this beautiful woman in his arms right now.

It’s not safe for her.

AMETHYST felt so bad for Troy. It’s been days since Luther drove her home and she received a call from the Hospital the next day telling her that Troy is going home. Pero hindi siya pumunta. Ayaw niyang paasahin ang binata. Akala niya dahil kay Troy nab ago niyang kakilala at halatang interesado sa kaniya ay mawawala na sa Sistema niya si Luther pero doon siya nagkakamali.

He let her finger-fuck her in the room next to Troy’s for Christ’s sake!

Pabagsak siyang nahiga sa kama sa napatitig sa kisame.

I should rest my mind. She’d been thinking og Luther for days now since he drove him home. Ilang araw na itong hindi nagpapakita sa kaniya at hindi man niya aminin sa sarili pero name-miss na niya ito—gusto niya itong Makita.

She took a deep breath. I should rest.

Bumuntong-hininga siya at akmang ipipikit ang mga mata para magpahinga ng makarinig siya ng yabag na papalapit sa silid niya. Inatake ng kaba ang puso niya saka inihanda ang sarili na labanan kung sino man ang pangahas na pumasok sa bahay niya.

Kinapa niya ang kutsilyo na itinago niya sa ilalim ng kama at inihanda iyon para protektahan ang sarili niya.

Nang bumukas ang pinto, mabilis siyang tumayo at ini-amba ang kutsilyo sa bagong dating.

Nasuspende sa ere ang kutsilyo na hawak niya ng mapagsino ang kaharap. Doon nakatingin ang mga mata nito sa hawak niyang kutsilyo, kapagkuwan ay dumako ang tingin nito sa kaniya.

“Sasaksakin mo ako?” Tanong ni Luther sa kaniya na na parang hindi makapaniwala na may hawak siyang kutsilyo.

Kaagad niyang ibinaba ang kutsilyo. “Akala ko kung sino…”

Luther tsked then he steps closer to her like he didn’t go MIA on her for days now.

“Stop right there. Hindi ka puwedeng basta nalang pumasok sa bahay ko pagkatapos mong hindi magpakita ng ilang araw. Nagpapakita ka lang kung kalian mo gusto mo.” Ipinosisyon niya ang kutsilyong hawak sa harapan niya. “Humakbang ka palapit sakin at talagang sasaksakin kita.” Matapang niyang sabi.

Napailing-iling ito. “Amethyst… what do you take me for?”

Nagsalubong ang kilay niya. “What?”

Sa isang mabilis na paggalaw ng kamay nito, nagawa nitong agawin ang kutsilyo na hawak niya. At sa isang iglap ay ito na ang may hawak sa maliit niyang sandata na gagamitin sana niyang proteksiyon dito. Kung seseryosohin niya, kaya niyang agawin ang kutsilyong inagaw nito sa kaniya. But then Luther would know that she’s a skilled fighter. At hindi nito puwedeng malaman ang tunay niyang katauhan. Baka talagang hindi na ito magpakita sa kaniya.

Itinutok nito ang kutsilyo sa lalamunan niya. “Step back and lie on the bed.”

Nakatutok ang kutsilyo sa kaniya pero wala siyang maramdamang takot—lalo na nang Makita ang kislap ng pagnanasa sa mga mata ng may hawak niyon.

Umatras siya at nang tumama ang likod ng binti niya sa gilid ng kama, dahan-dahan siyang umupo sa gilid ng kama at unti-unting nahiga, ang mga mata niya ay nakatuon din sa mga mata ni Luther na matiim na nakatitig sa kaniya.

Nang maayos na siyang nakahiga sa kama, bumuntong-hininga si Luther at itinapon ang kutsilyo sa labas ng pinto ng kuwarto niya saka siya kinubabawan.

Nahigit ni Amethyst ang hininga ng maramdamang niyang hinalikan siya ng binata sa leeg. Hindi siya nagpumiglas o lumaban o kahit kaunting pagpigil. She just let him to what he wants. She missed him. She can’t keep denying that.

Nakagat ni Amethyst ang pang-ibabang labi ng kagat-kagatin nito ang balat sa leeg niya habang ang kamay ay naglalakbay sa katawan niya. Mas lalong bumaon ang pagkakakagat niya sa pang-ibabang labi ng maramdamang niyang dumako ang kamay nito sa isa sa mayayaman niyang dibdib at minamasahe nito iyon.

Nag-umpisang lumalim ang paghinga niya ng maramdamang bumaba ang labi ni Luther sa bukana ng mayayaman niyang didbib dahilan para mag-umpisang magliyab sa init ang katawan niya.

All of the sudden, she wants more.  More of his kisses. More of his touch.

Parang may sariling isip ang kamay niya na mahigpit na napahawak sa balikat nito ng bumalik ang halik nito sa mga labi niya.

“Luther…” Pilit niyang pinipigilan ang sarili na hindi umungol lalo na ng maramdaman niya ang kamay nito na nasa dibdib niya ay bumaba patungo sa maselang parte ng katawan niya. “Anong—”

He slid his hand inside her pants and cupped her womanhood.

Napakagat labi nalang siya at mas ibinuka pa ang hita. “Luther—”

“Shh…” mahina nitong bulong habang nanunudyong ipinapasok ang daliri sa hiwa ng pagkababae niya. He kissed her lips, “just let me, okay?” his voice was husky and seductive… and damn it, she can’t say no to him. She doesn’t want to. “I miss you, I miss this…” bulong nito habang paulit-ulit na hinahalikan siya sa mga labi at hinahaplos ang klitoris niya, “I’m losing my mind, Amethyst.” He kissed her lips softly again, “lulubus-lubusin ko na ang pagkabaliw ko sayo ngayon, dahil bukas, sisiguraduhin kong mawawala ka na sa sistema ko.” Pagkasabi nito niyon ay pumasok ang daliri nito sa loob ng basa niyang pagkababae.

Umawang ang labi niya dahil sa gulat sa bigla nitong ginawang pagpasok ng daliri sa loob niya. Ramdam niya ang pinaghalong kiliti at munting hapdi sa pagkababae niya dahil sa biglaang pagpasok nang dalawang daliri nito sa loob niya. Pero ang hapdi na ’yon ay napalitang ng masarap na sensasyon ng dahan-dahan nitong inilalabas masok ang daliri sa loob niya.

The sensation of his finger moving in and out of her…the feeling… the pleasure… sapat na ’yon para mawala siya sa sarili at bumigay sa init ng katawan niya. She can’t deny this any longer… she wants this from Luther. She was his finger inside of her.

Mas lalo nitong isinasagad ang daliri sa loob niya dahilan para mapaungol siya ng malakas tulad nuong pinalagaya siya nito sa Hospital. Nakakahibang ang bawat paggalaw ng daliri nito sa loob niya. Nakakawala sa tamang huwisyo. Nakakapanghina ng katawan at nakakanginig mga hita.

Sunod-sunod na ungol ang kumawala sa mga labi niya. Napahawak siya sa braso ng binata habang ang balakang niya ay umaangat sa ere para habulin ang daliri nito naguurong-sulong sa loob niya.

“Hmm…uhm…” hindi niya mapigilag mapadaing habang naka-arko at katawan niya at nakatingala sa kisame kuwarto niya. “Oh… Uhmm… Luther!”

Mas binilisan pa lalo ni Luther ang paglabas-masok sa daliri nito. Bumaon ang ngipin niya sa pangibabang labi habang inaangkin ng daliri nito ang pagkababae niya. Pinagpawisan siya… hiningal at nanginig ang mga hita habang walang patid pa rin siya nitong pinapalasap ng langit gamit ang mga daliri nito. At namalayan nalang ni Amethyst na nanginginig na ang mga hita niya dahil sa masarap na orgasmong sumabog sa kaibuturan niya.

Amethyst was breathless for a minute before looking at Luther who’s intently looking at her lustful face.

This is the second time he finger-fucked her. And it feels so damn good like the last time. And she won’t deny that she wants more of the pleasure he can give.

She wants Luther like how she wants him back in the day, when they’re still boyfriend and girlfriend.

“A-anong ginagawa mo rito sa bahay?” Nauutal niyang tanung sa binata dahil titig na titig pa rin ito sa kaniya.

He withdraws his fingers from her womanhood. “I need sleep.”

“Sleep?” The why did he do that to her? “E di doon ka matulog sa bahay mo.” Naiilang pa rin niyang sagot habang nag-iinit ang pisngi niya dahil dinidilaan nito ang katas niyang bumabalot sa daliri nito.

“Hindi ako makatulog do’n.” Anito saka umalis sa pagkakakubabaw sa kaniya at patihayang nahiga sa kama, sa tabi niya. “Thought if I didn’t come here, you wouldn’t have cum and experience another orgasm.”

She can feel her cheeks heating up even more. “Shut up, Luther.”

Kahit nakapikit ang mga mata, tumaas ang sulok ng labi nito. “I know you like what I did, Amethyst. That’s the second time.”

Binalingan niya ang binata na nakatihayang nakahiga habang nakapikit na ang mga mata. Nag-iinit pa rin ang pisngi niya.

“Hindi ka ba natatakot na baka isaksak ko sa lalamunan mo ang kutsilyo ko na tinapon mo sa labas?” Pinatapang niya ang boses para isipin nitong hindi siya apektado sa panunudyo nito sa kaniya.

“I trust you not to.” Sagot nito.

Natigilan siya at matamang tinitigan ang mukha nito. “You’re the kind of person who doesn’t trust easily, Luther. Siguro kung ang Luther noon ang nagsabi niyan, maniniwala pa ako. But this new you, I don’t think you trust someone other than yourself.”

Hinintay niyang magsalita si Luther pero wala nang lumabas sa bibig nito. Sa halip ay lumalim ang paghinga nito tanda na tulog na ang binata.

Matiim niyang tinitigan ang guwapong mukha ni Luther. She can’t believe that this man is capable of hurting people and destroying young lives. Gusto niyang papaniwalain ang sarili na may dahilan ito kaya ginagawa nito ang lahat ng ito, na baka may pag-asa pa itong magbago.

Pero sa mga nakita niyang ginawa nito at sa kaya nitong gawin na hindi manlang tinatamaan ng konsensiya, tulad nalang ng pagpapasagasa nito kay Troy, she knew that she’s just kidding herself.

Luther has change and he will never return to the Luther she once knew.

CHAPTER 7

CHAPTER 7

NANG magising si Amethyst kinabukasan, wala na si Luther sa bahay niya at para siyang nakahinga ng maluwang. Having Luther around makes her heart beat like crazy. Walang bakas na doon natulog ang binata. Kung ano man ang nasa isip nito kung bakit sa bahay niya ito natulog, hindi na niya nalaman pa.

Gusto niyang kalimutan kung ano man ang nangyari sa kanila kagabi. She wants to forget Luther entirely. He is her mision after all. Pero paano niya gagawin ’yon? Paano niya aalisin sa Sistema niya ang binata? E ngayon pa nga lang e nakakaramdam na siya ng pangungulila rito.

Malalim siyang bumuntong-hininga saka bumangon at nag-ayos mula ng sarili bago bumaba sa kusina para mag-agahan ng mag-isa dahil hindi pa nakakabalik si Honey mula sa misyon nito kagabi.

Habang nag-aagahan, naisip niyang bisitahin si Troy sa bahay nito. She’s after all the reason why he’s not walking for the meantine. Gusto lang niya itong kumustahin at aalis kaagad siya.

But before Amethyst can even step out from her house, she saw Luther leaning on the side of the gate, with cigarette in between his lips again while staring intently at her.

Kaagad na bumilis ang pagtibok ng puso niya.

“Where are you going?” Tanong nito saka bumuga ng usok ng sigarilyo.

Pilit niyang itinatago ang mabilis na pagtibok ng puso niya. “Anong ginagawa mo rito? Akala ko umalis ka na.”

Lumapit ito sa kanya at hinawi ang buhok na nakatabing sa nuo niya. “Saan ka pupunta?”

Napangiwi siya ng maamoy ang usok ng sigarilyo na ibinuga nito. “Lumayo ka nga sa’kin.” Ayaw na ayaw niya sa amoy ng sigarilyo. “Alam mo bang mas malala ang sakit na dala ng sigarilyo sa mga nakakasinghot lang ng usok?”

Luther heave a deep sigh and throw the cigarette on the ground then stomp on it. “Hayan, wala na. Okay na?”

Napailing siya. “Amoy sigarilyo ka pa rin. Kumapit yata sa damit mo ang amoy ng usok e.” Nalukot ang ilong niya. “Magbihis ka kung gusto mong kausapin kita.”

Umikot ang mga mata saka hinubad ang leather jacket na palagi nitong suot.

Napatitig si Amethyst sa tribal na tattoo na nasa kanang braso ng binata. Itim lang ang kulay ng tattoo nito pero hindi niya maiiwas ang tingin niya. She has already seen it before when he was topless, but now, seeing his arm up close … damn! The tattoo looks hot on him.

“You like my tattoo?” May bahid na panunudyo ang boses nito. “I could tattoo you.”

Pinilit niya ang sarili na ialis ang tingin sa braso nito. “Ayoko nga.”

“Good answer.” Kaagad nitong sabi habang may ngiti sa mga labi. “Tattoo is really bad for your health.”

Umingos siya at isinara ang pinto ng bahay saka nilampasan ito. Nasa gate na siya ng magsalita si Luther mula sa likod niya.

“Saan ka pupunta?”

“Somewhere.”

“Where?”

Amethyst sighed before turning to face Luther. “Sa bahay ni Troy.”

Tumiim ang bagang nito. “Why the hell are you going there?” Hindi siya umimik na mas lalong ikinadilim ng mukha nito. “Answer me, Amethyst.” Nakatiim ang bagang nitong sabi.

“Kukumustahin ko si Troy.” Sagot niya.

Mas lalong nagdilim ang mukha nito. “Huwag mo siyang punatahan.” Matalim ang boses nito.

Bumuntong-hininga siya. Ayaw niyang makipag-argumento rito dahil ang aga-aga. “Luther, kukumustahin ko lang siya.” Pagpapaintindi niya rito sa gagawin niya, “pagkatapos nun, aalis ako kaagad. Ako pa rin naman ang dahilan kung bakit siya nagkaganun, kasi may isang taong—” pinukol niya ito ng masamang tingin, “basta nalang nagalit.”

Parang walang narinig si Luther sa explanation niya. “Don’t go there.” May diin nitong sabi.

Amethyst sighed and looked at Luther in the eyes. “Bakit ba galit ka? Nagseselos ka ba?” ’Yon lang ang naisip niyang rason kung bakit nagkakaganun si Luther. “Oh, ba’t hindi ka makasagot?”

“I’m not jealous.” Nagtatagis ang bagang nitong sabi.

“Then don’t stop me from going to Troy’s house—”

“Fine!” He snapped. “I’m jealous so don’t go there!”

That’s why he told her she is his in the Hospital, because he was jealous of Troy.

Amethyst tsked. “Ang bayolente mo talagang magselos. Remember the guy—my classmate who gave me flowers on valentines day? You punched him.”

Luther shrugged. “You’re mine.”

“I was yours.” Binigyang diin niya ang ‘was’. “Not anymore.”

“Wrong.” He steps closer to her, it was a threatening step. “I stake a claim on you in the Hospital, remember? I made you cum twice without a complain from you. Now tell me, may iba pa bang lalaki sa buhay mo na gumawa nun sayo. If yes, tell me his name so I can kill him.”

Napipilan siya dahil wala naming lalaki sa buhay niya ng gumawa sa mga ginawa ni Luther sa kaniya. She’s hasn’t been intimate with someone other than this gorgeous man in front of her.

Luther smirked. “Cat got your tongue, baby?”

Amethyst pressed her lips together before she whispered, “just you.”

“Good girl.” Nakangiting sabi nito saka bigla nalang siyang binuhat ni Luther ng walang sabi-sabi at parang sako ng bigas na isinampay sa balikat nito.

“Luther!” Napatili siya sa gulat sa ginawa nito. “What the hell are you doing?!” Pinagsusuntok niya ang likod nito pero wala man lang itong reaksiyon. Sapilitan siya nitong isinakay sa passenger seat ng sasakyan nito saka isinuot ang seat belt sa kanya. “Luther! Ano ba!” Malakas ang boses na singhal niya sa binata. “Luther!”

Hindi siya pinansin ni Luther, sa halip ay ini-lock nito ang pinto ng passenger seat ng sasakyan. At nang makasakay ito, doon niya ito tinadtad ng tanong.

“Ano bang ginagawa mo? Anong gagawin mo sakin? Saan mo ba ako dadalhin? What the hell, Luther?”

Luther sighed, turned the car’s engine on before facing her and looking into her eyes, “baby, I tried forgetting you. That was my plan last night, but as you can see, I’m still crazy over you and I can’t get you off my mind, my system and my groin. So I’m taking you with me before you do something I’ll get jealous off that will end on me killing someone because of my jealousy. Capisce?”

Nakatitig lang si Amethyst kay Luther habang bahagyang nakaawang ang labi niya sa mga sinabi nito.

“Capisce, baby?”

Itinikom niya ang bibig bago nagsalita, “You can’t take me with you. Mag-aalala si Honey sakin—saka marami pa akong gagawin.”

Napailing si Luther kapagkuwan at napabuntong-hininga. “Ayokong gamitin ’to sa’yo pero ayokong pumunta ka do’n so…” Pagkasabi nito niyon ay may itinakip itong panyo sa ilong niya.

“Luther, anong…” hindi na niya natuloy pa ang sasabihin dahil unti-unting siyang nawalan ng malay.

NAGISING si Amethyst sa isang silid na pamilyar sa kaniya. Ang kuwarto ni Luther! Mabilis siyang bumangon at tiningnan ang sarili. Pareho pa rin ang suot niyang damit.

Mariin siyang napapikit ng maalala kung bakit narito siya sa kuwarto ni Luther. Pinaamoy siya nito ng pampatulog! Pupunta sana siya sa bahay ni Troy para kumustahin ang binata! But Luther wouldn’t let her because he’s jealous.

Akmang lalabas siya ng kuwarto para hanapin si Luther ng bumukas ang isang pinto ng silid at lumabas doon si Luther na bagong paligo. Natulos siya sa kinatatayuan ng makitang walang saplot ang binata maliban sa tuwalya na nakapalibot sa beywang nito.

Parang nanuyo ang lalamunan niya ng makita ang maliliit na patak ng tubig na namamalisbis sa matitipuno nitong dibdib.

She can’t help but to gulped. Ano bang klaseng mahika mayroon ang lalaking ito na nag-iiba ang takbo ng isip at puso niya kapag nakikita niya ito at malapit lang ito sa kaniya?

“Like what you see?” Luther asked her teasingly.

Bahagyan siyang napaigtad ng marinig ang boses ni Luther. Buti nalang nagkaroon siya ng lakas para iiwas ang tingin sa matitipuno nitong dibdib. Tumikhim muna siya bago nagsalita. “Bakit mo ako dinala rito sa bahay mo?”

Nagkibit-balikat lang ito at hindi siya sinagot saka naglakad patungo sa closet nito.

Muntik na siyang malakas na mapasinghap ng biglang nahulog sa sahig ang tuwalyang nakatapi sa kalahati nitong katawan.

Parang nanuyo ang mga labi niya nang makita ang pang-upo nitong bilog na bilog at malaman. Luther has a very nice pair of ass.

“M-magdamit ka nga.” Sabi niya habang hindi pa rin maiiwas ang tingin sa pang-upo nito.

Bigla itong humarap sa kaniya na ikinaawang ng mga labi niya. Wala itong saplot ni isa!

“Do you have a problem with my nudity?” Luther asked when he saw her eyes widened at him.

Napalunok siya at mabilis na umiling. “W-wala naman.”

Gustong alisin ni Amethyst ang tingin sa hubad na katawan ng binata pero hindi niya mapigilan ang mga matang naglakbay patungo sa buhay na buhay nitong pagkalalaki. Nag-uumigiting iyon at mas lalong natuon doon ang mga mata niya. Parang may mainit na sensasyong na bumiyahe mula sa puson niya pababa sa pagkababae niya sa nakikita.

“Like what you see, baby?” He asked in husky voice.

Umiling siya pero kaagad din naman siyang natigilan ng makitang nasa harapan na niya ito, at ilang dangkal lang ang layo ng hubad nitong katawan sa kaniya.

“Luther…” kinakabahan siyang umatras. “M-magdamit ka nga.” Nauutal niyang sabi kasi naiilang talaga siya sa kahubdan nito.

Tumaas ang sulok ng labi nito. “Paano kung ayoko? Paano kung gusto kong nakahubad lang sa harapan mo?”

Matapang niyang sinalubong ang mga mata nito at iyon ang pinakamalaking pagkakamali na ginawa niya. Natulos siya sa kinatatayuan ng makita ang kislap ng pagnanasa sa mga mata ng binata habang matiim na nakatitig sa kaniya.

Napalunok siya at binasa ang nanunuyong labi gamit ang dila. “Luther… please, g-get dress.” Nanginginig ang boses na sabi niya.

Hindi iyon nanginginig dahil sa takot, nanginginig iyon dahil sa nakakakiliting nararamdaman niya sa kaniyang puson pababa sa pagkababae niya dahil sa kahubdan ng binata.

Tumaas ang kamay nito saka pinaglandas ang daliri sa baba niya patungo sa bahagyan niyang nakaawang na mga labi.

“Amethyst…” he whispered her name.

Bahagyang umawang ang labi niya. “Please, Luther…” hindi niya alam ang sunod na sasabihin. Please get dress? Pleas come closer? Please kiss her? Hindi niya alam. Parang nalulon niya ang sariling dila habang paunti-unting lumalapit ang labi ng binata sa labi niya.

“Luther…”

“Amethyts…”

“Please,” her lips are trembling … is this anticipation?

“Please, what, Amethyst?” Pabulong nitong tanong habang gahibla nalang ang layo ng mga labi nila. “Please kiss you or fuck you?”

Binasa niya ang labi gamit ang dila niya at wala sa sariling ibinulong ang sagot. “Kiss me?”

He smiled and her heart went into frenzy. “It will be my pleasure, baby.”

Masuyo nitong sinapo ang mga pisngi niya saka mariin at mapusok siyang hinalikan. Napahalinghing siya at napakapit sa mga braso nito habang walang inhibisyong tinutugon ang halik nito. Mapusok silang naghahalikan, nagkakagatan ng labi at nagsisipsipan ng dila na para bang uhaw na uhaw sila at wala nang bukas.

She missed him. She missed his kisses. She missed his touch.

“Amethyst…” ungol nito sa pangalan niya ng bahagyang maghiwalay ang mga labi nila kapagkuwan ay kinagat nito ang pang-ibaba niyang labi saka tinulak siya nito pahiga sa malambot na kama.

She was panting. Habol niya ang hininga habang nakahiga sa kama at nakatingin kay Luther na ngayon ay nakaluhod na sa kama at itinataas ang laylayan ng blusa niya para mapagmasdan ang mayayaman niyang dibdib.

Amethyst toes curled when Luther kissed her belly upto the valley of her breast as he unhook her bra. Hindi niya napigilan ang sariling mapaliyad sa sarap na hatid ang mga labi nito sa bawat paglapat niyon sa balat niya.

Napakagat labi siya ng bigla nalang nitong ipasok ang naninigas niyang utong sa mainit nitong bibig at kinagat iyon.

Pain and pleasure assaulted her.

“Ohh…” Hindi niya napigilang mapa-ungol sa ginagawa ng binata sa tuktok ng mayayaman niyang dibdib. “Luther!” Naisigaw niya ang pangalan ng binata ng bigla nitong kagatin nitong ang utong niya ulit na parang nangigigil.

It’s painful—but she wants more of his lips and kisses.

Alam ni Amethyst na wala na ang inhibisyon sa katawan niya. Kanina pa siya darang na darang sa init nang katawan na nararamdaman niya para sa binata. Hindi na kayang pigilan ang pagnanasang nararamdaman para sa binata. In that moment, she wants him.

Kaya naman hinayaan niya lang ang binata ng hubarin nito ang pantalong suot niya saka hinila iyon pababa, kasama ang panty niya at marahas iyong itinapon sa sahig.

“Luther…” nag-uumpisa nang manuyo ang lalamunan niya habang pababa ang labi nito sa katawan niya.

Napasabunot siya bigla sa buhok ng binata ng bumaba ang mainit nitong labi sa tiyan niya, na may kasamang paglandas ng labi sa balat niya, pababa sa puson niya hanggang tumigil iyon sa bukana ng pagkababae niya.

Hindi alam ni Amethyst kung saan siya babaling nang mag-umpisang sambahin ni Luther ang pagkababae niya na nararamdaman niyang basang-basa na dahil sa pinaghalong katas niya .

Lumalabas ang malalakas na halinghing at ungol sa mga labi niya habang pinapaligaya siya ni Luther. Sinusundot-sundot ng dila nito ang bukana ng pagkababae niya saka pina-paikot ang dila sa palgid ng hiyas niya na nagpapaliyad sa kaniya.

“Oh… Luther… Luther…Uhm!” Ungol niya habang umaangat ang balakang at pinagduduldulan ang pagkababae sa binata.

Hindi na kayang pigilan ni Amethyts ang nasa kaibuturan niya habang pabiling-biling ang ulo at nakaawang ang mga labi. Gusto na niyong lumabas pero pinipigilan niya.

Bumitaw siya sa pagkakasabunot sa buhok ni Luther at mahigpit siyang napakapit sa bed sheet at napaliyad ng maramdaman pumasok ang dulo ng pinatigas na dila ni Luther sa pagkababae niya. Napasigaw siya sa sobrang masarap na sensasyong nagpapanginig sa bawat himaymay ng kalamnan at hindi niya napigilan ang pagsabog ng orgasm sa kaibuturan niya.

Amethyst’s orgasm exploded while Luther was still eating her wet sex. Sinalubong ng dila nito ang orgasm niya.

Ramdam na ramdam ni Amethyst ang pagdaloy ng kaniyang katas palabas sa pagkababae niya. Hinihingal siya at habol ang sariling hininga habang unti-unting bumababa sa langit na pinagdalhan nito sa kaniya.

Mahinang napadaing ulit si Amethyst ng maramdaman ang mga labi ng binata na naglalakbay pataas, patugo sa mayayaman niyang dibdib. Ibinabalik siya nun sa langit na kinabababaan palang niya. At mas dumadagdag sa nararamdaman niya ang matigas nitong pagkalalaki na nararamdaman niyang sumusundot-sundot ang dulo sa pagkababae niya.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi at handa na siyang tanggapin ang nag-uumigting na pagkalalaki ng binata ng biglang may kumatok sa pinto ng kuwarto nito, dahilan para tumigil si Luther sa ginagawang pagromansa sa katawan niya.

“X, Minrod is calling. Hinahanap ka. Gusto ka raw makausap.” Anang boses sa labas ng pinto.

Nagtagis ang bagang ni Luther. “I’m busy!” Iritado nitong sabi at bumalik na sa paghalik sa hubad niyang katawan.

“It’s Minrod. It’s important!” Sagot ng boses sa labas ng pinto.

“Fuck!” Napamura si Luther saka napipilitang umalis sa pagkakakubabaw sa katawan niya.

Walang lingon-likod na kumuha ito ng pantalon sa closet nito saka sinuot iyon pagkatapos ay nagmamadaling tinungo ang pinto. Pero bago ito tuluyang makalabas, liningon siya nito saka kinindatan.

“I’ll be right back.” Sabi nito saka tuluyan nang umalis.

Si Amethyst naman ay napatitig sa kisame ng kuwarto at ipinikit nalang ang mga mata ng pumasok sa isip niya na misyon niya si Luther. Walang dapat mangyari sa pagitan nilang dalawa dahil sigurado siyang hindi niya magagawa ng maayos ang misyon niya.

But even after knowing all that— I still want him.

CHAPTER 8

CHAPTER 8

“ANONG kailangan mo?” Kagaad na tanung ni Luther ng sagutin niya ang tawag ni Minrod. “I thought we agreed not to call each other. You set that rule, remember? And you fucking interrupted me while I’m in the middle of a very important happenings in my life.”

“I don’t want to hear your voice too moron.” Sagot ni Minrod na may bahid na iritasyon ang boses. “Pero kailangan kitang makausap. This is much more important that what’s happening in your life right now that I interrupted.”

Wala sa sariling napangiti siya ng maalala ang dalaga na nasa kuwarot niya, “I highly doubt that.”

Minrod tsked. “Is the line clear?”

“It’s clear.” Aniya sa seryosong boses.

“Okay. Good.” Then he started talking, “Salamat sayo, babalik na ng bansa si Mr. Tsui pagkalipas ng maraming taon. Magagawa na rin natin sa wakas ang planong napag-usapan natin. The Organósi wants result, X.”

Ang Organósi ay greek word para sa salitang Oragisasyon —ang organisasyong kinabibilangan niya at nasa likod niya sa lahat ng ginagawa niya. Kilala ang Organósi bilang Organisasyon na walang pangalan pero isa ito sa mga kinatatakutan.

Minrod continued speaking. “I want you to focus on the plan. Ilang taon na rin natin ’tong pina-plano at ito na ’yon. We can’t mess this up. The Organization will not accept it. Malaking pera na ang nagastos natin para rito kaya ayusin mo. If something went wrong with the plan, I’ll kill you myself for wasting my time and the Organization’s money.”

“Duly noted.” Aniya sa malamig na boses. “At hindi mo kailangang ipaalala sakin ang kahalagahan ng plano, Minrod. I know because I was the one who planned it. At alam mo ang rason kung bakit ko plinano ’to at kung bakit ako pumayag na magpagamit sa Organisasyon.”

“I know. Now, work harder.”

Tumango siya na para bang nasa harapan ang kausap. “I will.”

“Good. Update me from time to time.”

“Sure.”

Nang mawala sa kabilang linya si Minrod, malakas siyang napabuntong-hininga saka tumingala sa maaliwalas na kalangitan.

Ilang buntong-hininga ang pinakawalan niya bago nagsalita si Blaze na kanina pa nasa tabi niya at nakikinig sa usapan nila ni Minrod na naka-loud speaker.

“She’s not part of the plan, X.” Ani Blaze at alam niyang si Amethyst ang tinutukoy nito.

Malalim siyang napabuntong-hininga. “Alam ko.”

“Kung ganoon bakit mo siya dinala rito sa mansiyon?” Nagtatakang tanong ni Blaze. “Ikakapahamak niya ang ginagawa mo.”

“Hindi ko alam.” Pag-amin niya. “I know that I’m putting her in danger but I can’t let her see another man. It’s makes me so mad—I wanna kill him with my bare hands.” Nagtagis ang bagang niya. In the line of work he’s in, killing is always part of the job, but it’s unbearable at times. But killing Paul—he’ll fucking enjoy it.

Blaze tsked. “You have to set your priorities right, X. Hindi tayo puwedeng pumalpak dito.”

“Alam ko rin ’yon.” Aniya.

“Then straighten up your mind.”

“I will.”

“She’s not part of the plan.” Ulit ni Blaze.

His jaw tightened. “Fuck it.”

Napailing-iling nalang si Blaze sa sinagot niya sa tanong nito. Nagpapasalamat siya ng tumigil na sa pagtatanung si Blaze at hinayaan siyang mag-isa sa gilid ng swimming pool.

Napabuntong-hininga siya.

Habang mag-isang nakatayo sa gilid ng pool, hindi na niya kailangang tanungin ang sarili kung bakit siya nagkakaganito kay Amethyst.

He doesn’t want another man touching her. Umaakyat ang dugo niya sa ulo at gusto niyang patayin kung sino man ang humawak dito. And that’s not a good feeling to have but he’s having it again. Bumalik na naman siya sa dati na si Amethyst ang may hawak sa kaligayahan niya. He knew that it’s not good for him. Ayaw niyang ito na naman ang maging sentro ng mundo niya baka kapag nawala ito sa ikalawang pagkakataon ay mabaliw na siya ng tuluyan.

He already experienced happiness being ripped away from him, and that’s when Amethyst left him. At ayaw niyang maramdaman iyon kahit na kalian ulit. Kailangan niyang mag focus sa plano nila na unti-unting nang naisasakatuparan.

Having Amethyst around would messed up his mind—she’s already messing him up. He has to focus. Pero gusto pa rin niya itong makasama. Even if she’s messing with his focus, she wants her with him!

But she’ll be in danger if he continue this.

Is he strong enough to resist her and push her away?

Malakas siyang napabuntong-hininga at ipinilig ang ulo. Isang pagkakamali talaga ang pumunta sa bahay ng dalaga kagabi pero hindi niya napigilan ang sarili. He felt so stress out last night, so feed up with all of the shits in his life. Gusto na niyang tapusin ang lahat, ayaw na niya sa ganitong buhay at gusto na niyang bumalik sa dati…nuong naka-sentro pa kay Amethyst ang buhay niya. Nuong gusto niyang magtapos ng abogasya para magkaroon siya ng ipagmamalaki kay Amethyst—para sumama ito ulit sa kaniya.

But shit happened.

That’s why he went to Amethyst’s house and sleep in her bed. He desperately wanted to go back ten years ago. ’Yong naghahanap lang siya ng paraan para bumalik sa kaniya si Amethyst pagkatapos siya nitong iwan. Pero alam niyang napaka-imposible ng gusto niya. Marami na ang nangyari… hindi na maibabalik sa dati ang lahat. Hinding-hindi na.

Napasabunot siya sa sariling buhok saka nakagat niya ang pang-ibabang labi ng maalala ang masarap na lasa ng mga labi ni Amethyst kanina. Ang labi nitong nakakabaliw at ang malambot nitong katawan na nakakawala sa tamang huwisyo.

He felt his manhood twitch. Fuck it!

His imagination can be so wild sometimes. Nakikita niya si Amethyst na nakaluhod sa kama habang nakatali ang mga kamay nito sa likod at mapusok saka mainit niya itong inaangkin mula sa likuran.

Napailing-iling siya at nagpakawala ng malalim na hininga.

She shouldn’t be here. Luther knows that. She shouldn’t be involved in his dangerous life. Alam niya iyon pero ayaw niya itong malayo sa kaniya. At alam niya ang rason niya kung bakit ayaw niyang malayo ito sa kaniya

I’m falling for her all over again. Fuck!

Napailing-iling siya. Matagal ng tapos ang relasyon nila ni Amethyts pero heto na naman siya. This possessive behavior of his was just like before. When he was so in love with Amethyst. But he can’t help it now— he’s falling for her all over again. Basta nalang lumalabas iyon kapag may kinalaman kay Amethyst at hindi niya iyon mapigilan.

Everything about him wants to possess Amethyst. It’s scaring because he know what he’s capable when it comes to Amethyst.

Bumuntong-hininga siya at isa-isang hinubad ang damit na suot at walang sabi-sabing nag-dive siya sa swimming pool.

Swimming helps him clear his mind. And he hoped that after swimming in this fucking pool, his mind would be clear and he wouldn’t be thinking of possessing ang owning Amethyst in every way imaginable, sprawled in his bed, tied on the bed post, underneath him, screaming his name as he pleasures her.

Yeah. This swim is not helping at all. 

ILANG MINUTONG yakap ni Amethyst ang sarili mula ng lumabas si Luther sa silid na pinaglagyan nito sa kaniya. She’s irritated at herself for missing Luther again. Hindi niya mapigilan ang sarili kahit alam niyang hindi sila puwede ng binata.

He is my mission.

Malakas siyang napabuntong-hininga saka umalis sa kama at inayos ang sarili. Kapagkuwan ay dahan-dahan siyang naglakad palabas ng kuwarto. Nang makalabas siya, maingat ang bawat hakbang niya, natatakot na baka may makarinig sa kaniya.

Nadagdagan ang kaba na nararamdaman ng makarinig siya ng parang nagtatampisaw sa tubig. Sinundan niya ang tunog at nakarating siya sa likod ng ng bahay.

There’s a pool… a pool with a gorgeous man swimming. Pabalaki-balik itong lumalangoy. But that’s not what caught her full attention; it’s the fact that the gorgeous man, Luther San Diego Jr., is darn naked.

No clothes on.

And Amethyst can see his butt peaking at every kick of his powerful legs.

Napalunok siya sa nakikita at pasimpleng binasa ang nanunuyong labi. Nanunuyo rin ang lalamunan niya pero hindi siya makaiwas ng tingin. Nakatutok ang mga mata niya kay Luther na ngayon ay umaahon na mula sa paglangoy sa pool.

Mas lalong nanuyo ang tuyo na niyang lalamunan ng makita niya ang kabuonan nito.

Umawang ang mga labi niya ng Makita ang pagkalalaki nito. Oh God… he’s really big and long. His manhood is thick, hard, and erect and it looks aroused.

“Eyes up here, little miss eye-rapist.” Luther’s voice was dark and husky.

Napalunok siya bago itinaas ang tingin niya sa mukha nito.

“Luther…” mahina niyang sambit habang pinagpapawisan.

“Amethyst.” He smirked. “Enjoying the view?”

Nagpapasalamat si Amethyst na nagawa niyang umiling. “H-hindi.”

“Oh?”

“H-Hindi nga.” Wala sa sariling bumaba ang mga mata niya sa pagkalalaki nito. “H-Hindi talaga.”

Luther chuckled lightly. “I don’t believe you.”

Nag-iwas siya ng tingin para itago ang pag-iinit ng pisngi niya. Nakahinga siya ng maluwang ng umalis si Luther sa harapan niya at nagbihis. Bumalik na sa normal ang paghinga niya pero kaagad ding bumalik ang mabilis na pagtibok ng puso niya ng magpakita ulit sa harapan niya ang binata habang nakataas ang sulok ng labi nito.

“U-umalis ka nga sa harapan ko.” Nauutal niyang sabi.

His smirk never leaves his lips. “Why? Do I make you feel uncomfortable?” Tanong nito.

She licked her lips. “Hindi. Pero galit ako sayo kaya umalis ka sa harapan ko.” Pagsisinungaling niya. Maybe this way—pretending to be mad at him— she can do her mission properly. Iyon naman talaga ang dahilan kung bakit nandito siya sa bansa.

“That’s good.” Nawala ang ngisi sa mga labi nito at naging seryoso ang mukha. “Magalit ka lang sakin. Anger is good. It drives you to do impossible things.”

Nag-iwas siya ng tingin ditto habang pasimpleng pinapalibot ang panigin. “Bakit mo ako dinala rito?”

Nagkibit-balikat ito. “I don’t know.”

Napatingin siya sa binata. Please answer me.“ She sighed. “Siguro naman ay nasa tamang pag-iisip ka ng dalhin mo ako sa bahay na ’to at gusto kong malaman kung ano ’yon. Gusto kong maliwanagan, Luther.”

“That’s the thing, Amethyst. Pagdating sa’yo, nawawala ako sa tamang pag-iisip.”

Her eyes that’s now looking at the man in front of her softened. “Luther…”

Tumingin ito sa kalangitan na natatakpan ng makapal na ulap saka malakas na napabuntong-hininga. “I told you earlier that anger is good. You can feel it and you can use it to your advantage. Hindi katulad ng nararamdaman ko ng dalhin kita rito sa bahay. I can feel it; I know that emotion very well, but I’m pretty sure that what I felt was a weakness … my weakness.” Mapakla itong tumawa saka bumaba ang tingin sa kaniya. “Hindi ko kayang pagkatiwalaan ang nararamdaman ko sayo maliban sa galit na nasa puso ko, kung may puso man ako.”

Mas lalo siyang naguluhan sa sinabi ng binata. Gusto niyang malaman kung bakit naging ibang tao ito. “Anong ba ang nangyari sa’yo? Why the you change so much?”

Mapait itong ngumiti. “Shit happened, Amethyst. At malas lang talaga ako dahil nasalo ko yata ang lahat ng ka- shit-tan sa mundong ’to.” Then he smiled, a smile that didn’t reach his eyes. “Ayoko nang pag-usapan ’yon. It always pisses me off.”

Halatang umiiwas ito sa tanong niya pero nagpumilit pa rin siya. “Please, just this one, answer me, Luther.”

“That topic is not open for discussion.” Napakalamig ng boses nito na nanuot sa buto niya. “Bumalik ka na sa kuwarto, mukhang uulan ng malakas. And don’t even think of escaping… I won’t let you.”

Ilang minuto niyang pinakatitigan ang binata bago niya ito tinalikuran at walang imik na naglakad pabalik sa kuwartong pinanggalingan niya.

Alam niyang nasa likod niya si Luther dahil naririnig niya ang yabag ng mga paa nito. Nang pareho silang makapasok sa kuwarto, bigla nalang siyang hinawakan ni Luther sa beywang at inikot paharap dito saka walang sabi-sabing itinulak siya pahiga sa kama.

“Luther!” Napahiyaw siya sa sobrang gulat na narmdaman.

His eyes full of desire for her bored into hers . “Let’s vontinue what we were doing earlier.” Sabi nito at lumuhod sa kama, ang mga mata at nakatitig sa kaniya na para bang balak siya nitong kainin ng buhay.  “but let me eat you and taste you again.” He rolled his tongue in between his lips so sexily, “I promise, I’ll make you scream again.”

Napalunok siya habang titig na titig sa mga mata ng binata na puno ng pagnanasa para sa kaniya.

Calm down, Amethyst! Get a freaking grip! It’s just Luther! The delectable and gorgeous Luther San Diego Jr.

Luther leaned in to her. “You’re scared?

Umiling siya. “N-no.”

“Amethyst.” His voice… it sounds sexy and alluring as he calls her name. “I promise, you’ll like it.” Nanunudyo ang boses nito. “I’ll be gentle as I fuck you so hard—”

“I’m a virgin.” She mindlessly blurted out. 

Nanigas ang katawan ni Luther na nakadukwang sa kaiya at bumakas ang gulat sa mga mata nito.

“Really?” He looks really baffled. “What the hell have you been doing for ten years, baby?”

“Studying. Working my ass of.” She shrugged. “And waiting for the right man, I guess?”

He held his chin as he looked at her in the eyes, “do you think… I’m that right man you’re waiting for?”

Sinalubong niya ang titig ni Luther sa kaniya. “Do you wanna be?”

“Badly.” He whispered before claiming her lips and and covering her body with his.

CHAPTER 9

CHAPTER 9

AS LUTHER’S body pressed against hers, Amethyst groaned at how good it felt. How the heat of his body felt good while she’s under him. But his hungry and torrid kiss abruptly stops when he leaned back and started parting her legs while he settled himself in between.

And while he was parting her legs, his eyes were on hers, staring intently, making her fidget at the intensity of his stare.

And as Amethyst stared back at Luther, she wanted pull him close again and kissed his sexy lips. Pero bago pa niya magawa ang gusto, inilapit ulit nito ang mukha sa mukha niya, bahagyang nakikiliti ang mga labi niya sa paghinga nito na tumatama sa bibig niya.

She wanted to lean in to taste his lips again but manage to stop herself and just wait for Luther’s next move.

Napalunok siya at wala sa sariling bumulong ulit. “I have no experience—”

He kissed her lips softly stopping her words before whispering with his husky sexy voice. “I’ll take you slow.”

Napalunok siya ulit. Slow? Parang rumaragasang tubig na pumasok sa isipan niya ang ala-ala ng nakita niya sa loob ng pribado nitong silid sa Club.

She blinked. “I don’t think you can do slow.” Hindi napigilang komento niya.

Luther chuckled darkly. “You’re right, I don’t do slow. But for you,” he touched her chin and tilted it up, “I’ll slow down a bit.”

Napalunok na naman siya saka umiling. “N-No, I s-saw you.” Naramdaman niyang namula ang pisngi niya sa memoryang ayaw mawala sa isip niya. “In your private room in the bar—”

“Hindi ko ’yon gagawin sa’yo.”

“Bakit?” She asked because in the back of her mind, she wants him to do that to her—

if that can give him pleasure. “What makes me different from that woman you chained and—”

“You’re a virgin, baby.” Putol ni Luther sa iba pa niyang sasabihin. “Sapat na ’yon para dahan-dahanin kita. If you let me, of course.”

She gulped again. Her body was starting to burn with desire. Wala pang ginagawa sa kaniya si Luther, halik pa lang, pero ang katawan niya, nag-iinit na sa mga sinasabi nito.

Napatitig siya sa mga labi nito habang kagat-kagat ang sariling pang-ibabang labi. Napakalapit niyon sa mga labi niya at para siyang natatakam na angkinin ’yon. She knew his lips tastes good. Just kiss him already. Udyok ng isang parte ng isip niya. You want him anyway.

And she did.

Amethyst leaned in, grab Luther’s shirt’s neckline and pulled him close to her. Kaagad na sinakop ng mga labi niya ang mga labi ng binata na napapikit siya. Strange tingles run down from her lips, down to her belly, making her toes curled again.

Luther softly cupped her face as he kissed her back torridly and hungrily—like earlier.

“You lips tastes so good.” Bulong ni Luther ng bahagyang nagkaroon ng distansiya ang mga labi nila pero kaagad din naman nitong inangkin ’yon ulit at mas naging mapusok pa ang sipsipan nila ng labi at dila.

At parang may sariling isip ang mga hita niyang nakabuka saka ipinulupot iyon sa beywang ng binata habang painit nang painit ang halikan nilang dalawa. Ang mga kamay nila ay parehong humahaplos sa katawan ng isa’t-isa at napapadaing nalang si Amethyst sa tuwing pinipisil ni Luther ang pang-upo niya o kaya ang mayayaman niyang dibdib ang minamasahe nito.

He tastes good—he feels so good. What he was doing to her body was so good. So good she can’t stop herself from wanting him more. More of him.

Kumapit siya sa balikat nito saka tinanggap ang lahat ng ginagawa ni Luther sa katawan niya. Namayani ang katahimikan sa loob ng kuwarto at tanging mga halinghing lang nila ang naririnig.

At first his kisses was torrid and hungry, then it turns to soft and passionate, and then later on, his kisses were rough and hard and God knows it turns her on so much, she was so wet down there.

Parang uhaw na uhaw si Luther ng bumaba ang mga labi nito sa leeg niya pababa sa katawan niya. He was ripping off her clothes and throwing it on the floor while kissing her nakedness, sucking her skin and leaving marks—his mark on her but she doesn’t mind.

He was rough as he romance her naked body, sucking and biting but the pleasure Amethyst feeling was overflowing to focus on Luther’s roughness. Mas gusto niyang ganito si Luther keysa dahan-dahanin siya. She wants the real him in bed. Roughness and all. She’ll take it all.

Nasa puson na niya ang mga labi ni Luther na humahalik doon pababa sa pagkababae niyang ngayon ay wala nang saplot ng ipinulupot ni Luther ang mga braso nito sa beywang. He was holding her waist tight and with all the strength he has, he slammed and pinned her body on the head board making her groan in pain. She was expecting this—this kind of roughness but she still felt pain.

Hindi napigilan ni Amethyst na bumalatay ang sakit sa mukha niya ng bahagyang humampas ang likod niya sa head board.

Mabilis naman siyang binitiwan ni Luther ng Makita ang baglatay ng sakit sa mukha niya saka parang napaso na umalis ng kama habang puno ng pag-aalala at pagsisisi na nakatingin sa kaniya.

“Fuck! I’m sorry!” He mumbled as he looked at her worried. “Hindi ko sinasadya. FuckOh hell, are you hurt? May sugat ka? Come here; let me see your back.”

Luther went back to the bed to check her back so carefully while she sat on the bed.

Para itong nakahinga ng maluwang ng Makita ang likod niya. At dahil nakaluhod ito sa harapan niya, isinubsob nito ang mukha sa leeg niya at niyakap siya.

“I’m sorry. I won’t do it again.”

Kumawala siya sa yakap nito saka masuyong sinapo ang mukha ng binata. “I’m fine, Luther. Don’t hold back, please?” Sinalubong niya ang mga mata nitong may kislap ng pag-aalala at pagdadalawang-isip. “I want to be intimate with the real you , Luther. Ang tunay na ikaw ang gusto kong umangkin sakin. Promise me.”

Umiling si Luther. “No, masasaktan kita. Sigurado ako ro’n. Hindi mo ako kilala, Amethyst. I’ve changed. My sexual needs have change through the years that you were gone. Hindi ko nga alam kung bakit gusto kong gawin ang mga bagay na ’yon. I just love doing it. I like to be in control in any sexual activities. And you,” tinuro siya nito, “you, I will hurt you, baby. I don’t want that.”

“I don’t mind.” Giit niya, “show me the real you, Luther. Stop hiding from me.”

“You’ll run and you might get scared of me…” he whispered.

“Luther, please?” She begged as she drop three small but sweet kisses on his lips, “Please? Show me the real you. I want to be intimate with that part of you.”

Luther stared into her eyes with hesitation, “Baby, hell knows I’m in between ‘I want to fuck you hard and rough, but I also want to take you slowly and passionately’. This is your first time and I don’t want you to be hurt because of my roughness. Pero hindi ko mapigilan…”

“Then be yourself.” Udyok niya sa binata.

Mapait na ngumiti si Luther. “Do you have a death wish?”

“I won’t die.” Aniya saka ngumiit, “But I’m pretty sure you’ll kill me with so much pleasure.”

Matiim siyang tinitigan ni Luther, inaarok ang laman ng isip niya. Kapagkuwan ay bumuntong-hininga ito.

“Hindi kita sasaktan, Amethyst.” Pagkasabi nun ay hinawakan siya nito sa beywang at iginiya pahiga sa kama.

Nag-init ang pisngi niya ng makitang titig na titig ang binata sa hubad niyang katawan.

“Luther, s-stop staring and just kiss me.” Malakas ang loob niyang sabi.

He looked at her and smiled. “You’re still beautiuful, Amethyst. Walang pinagbago. Mas gumanda ka pa lalo.”

She blushes. “Thank you.”

Malakas ang tibok ng puso niya habang dahan-dahang hinahalikan at niroromansa ni ng binata ang hubad niyang katawan. Mula sa pisgi niya, pababa sa leeg niya, patungo sa mayayaman niyang dibdib na nilamas nito at sinipsip ang utong niya ng paulit-ulit sabay kagat. Kapagkuwan ay bumaba ang mga labi nito sa tiyan niya, pababa sa puson, patungo sa gitna ng ngayon ay nakabukas na niyang mga hita.

Akala niya ay paliligayahin siya nito gamit ang mga labi at dila tulad ng ginawa nito kanina pero bumalik ito sa paghalik sa mga labi niya.

He’s teasing her. She can feel it.

Habang hinahalikan nito ang mga labi niya ng masuyo at mapanukso, pinaglandas naman nito ang daliri pababa mula sa gitna ng mayayaman niyang dibdib patungo sa tiyan niya, sa puson, pababa sa centro ng pagkababae niyang basing-basa na.

“Baby,” he whispered over her lips as his lips keep brushing against hers, “have you seen porn?” Tanong nito habang may munting ngiti sa mga labi na hinahalik-halikan ang labi at pisngi niya.

Tumango siya, para siyang kinakapos ng hininga dahil nasa hiwa na nang pagkababae niya ang daliri nito. “O-Oo.”

“Ilang beses?” Tanong nito ulit.

“Four? Five? No, six times.” She honestly answered.

Luther nipped her lower lip as he whispered huskily. “Hmm—you’re still alittle innocent. I can tell.”

Napalunok siya, nanunuyo ang lalamunan niya pati ang kaniyang mga labi. “B-Bakit mo natanong kung ilang beses na akong nanood nun?”

His fingers parted her wet fold and his fingertips touched her clit so soft making her lips parted and moan a little. “Anong ginagawa ng lalaki kapag hinawakan niya ang parteng ’to?”

Amethyst was panting but she still manage to answer. “Ahm.” Tumikhim siya para pakalmahin ang sarili. “A man played with woman’s c-clitoris—”

“Wrong answer.”

Luther pinched her clitoris making her gasped in sudden pleasure.

“Ohh!” Malakas niyang daing at mas lalong bumuka ang mga hita niya.

“I want a blunt answer, Amethyst.” Umiikot-ikot ang daliri nito sa hiyas niya dahil para sunod-sunod siyang mapadaing. “I will strip your innocence off of you. So, let’s start by answering my question.”

She breathes out. “H-He, fingers her.”

That put a wide smile on Luther’s lips. “Perfect score, baby. Perfect score.”

One of his fingers entered her making her gasped in unexplainable pleasure. “Luther!” Napahawak siya sa braso niya saka umarko ang katawan niya.

She’s shivering in pleasure.

Good heavens. His finger feels so good, especially when it started moving in and out of her with a slow and then fast rhythm, making her gripped the bed sheet so tight.

“Oh… Uhm!” She writhing.

“Amethyst, last question.”

“No more question please?” She begged as as she pants and shook her head, “Move your finger faster please…” she begged again.

Pero mapilit si Luther. “If I position my head over your wet and red pussy. What is it called?”

Bumagal ang paggalaw ng daliri nito sa sa loob niya pero sapat na para manginig sa sarap ang katawan niya. But she wants him to go faster, damn it.

So she answered, “You would be tasting my womanhood—”

“Wrong answer.” Hinugot nito ang daliri sa loob niya.

“Don’t.” Pinigilan pa niya ang braso nito. “Please, put it in.” Ayaw niyang maputol ang sarap na pinapalasap nito sa kaniya. “Please, Luther?” She bit her lower lip

Luther chuckled. “I will. If you answer me bluntly.”

Mabilis siyang sumagot. “Then you’ll be licking my pussy and drinking my wetness”

Luther grinned. “Perfect score again, baby.”

Pero hindi na nito ibinalik ang daliri sa loob niya. Sa halip ay bumaba ang katawan nito, hanggang sa ang ulo nito ay nasa gitna na nang mga hita niya.

And he lowered his head, and his hot tongue touched her clit.

“Ohh! Luther!” Nahibang na naman siya.

Luther gripped her ass and licked her sex. Napapaliyad siya sa bawat paglapat ng dila nito sa pagkababae niya. Sinabunutan niya ang binata saka isinubsob pa ang ulo nito sa basang-basa niyang pagkababae.

Palakas ng palakas ang ungol niya, kasabay ng pagkahibang niya sa sobrang sarap ng sensasyon.

“Ohh! Luther! Uhmm. Lick me more, baby. Yes, that’s it. Faster!”

Sinasalubong na ng balakang niya ang bawat pag galaw ng dila nito. Nagdidileryo  siya sa sobrang sarap habang ang mga ungol niya ang tanging ingay na maririnig sa loob ng kuwarto.

“Luther!” She gasped and shouted his name; her head was spinning as blinding pleasure run through every nerves of her body. She can feel something building inside her belly, ready to explode when she reach the highest peak of the pleasure. “Luther—oh! Luther, oh God, oh God, I’m coming, Luther. Oh! Oh! Uhm!”

Amethyst body arched as she climaxed.

Luther withdraws from her core, his lips still covered with her wetness. Tinuyo nito iyon gamit ang likod ng braso nito saka hinubad ang jeans nito na siyang tanging saplot na natitira sa katawan niya.

He’s in commando.

And as he kneeled in between her parted and shaky thighs, naked, Amethyst drunk the sight of him. Powerful, dangerous and arousing. Lahat ng inhibisyon sa katawan niya ay kanina pa naglaho simula ng maglapat ang kanilang mga labi.

Nararamdaman niya ang dulo ng pagkalalaki nito na tumutusok sa bukana ng pagkababae niya.

“Luther…” she breathes in.

“Amethyst.” He leaned in and kissed her fully in the mouth.

She can tasted herself on his mouth but She in too much pleasure to care. She kissed him back with the same heat and passion.

Then Amethyst felt his thick, hard and erect manhood sliding inside her. Kalahati palang yata ang nakakapasok ramdam na niya ang pagkapunit ng pagkababae niya. Parang hinati ang katawan niya sa sobrang sakit na dulot niton. At sumisigid ang sakit sa bawat himaymay ng katawan niya.

He continued kissing her as he hold her legs and parted it more.

“Ohh, Luther,” isang butil ng luha ang kumawala sa mata niya dahil sa sobrang sakit na pumapaloob sa kabuonan niya. Damn! It’s painful!

Nang buong-buo na na nakapasok si Luther sa loob niya, hindi muna ito gumalaw. Hinayaan muna nitong humupa ang sakit na nararamdaman niya habang masuyo siyang hinahalikan at minamasahe ang dibdib niya.

For a man who likes bondage and dominance, Luther was passionate and caring to her. Parang ito ang Luther na kasintahan niya sampung taon na ang nakakaraan.

“Masakit pa ba?” Masuyo nitong tanong sa kaniya ng pansamantalang pinakawalan nito ang mga labi niya.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. “H-Hindi na.”

“Good.” He pushed himself up then he gripped her thighs. “grip the head board.”

Mabilis niyang sinunod ang sinabi nito.

The moment her hands grip the head board, he started thrusting, hard, fast and rough. May diin ang bawat paglabas-masok ng pagkalalaki nito sa loob niya na lumilikha ng ingay dahil basang-basa niya. Sa bawang pag-urong sulong ng kahabaan nito sa loob niya ay umaangat ang balakang niya at wala sa sariling hinahabol ’yon.

Every thrust was mind blowing, pleasure seeped through her every fiber.

“Ohh…Luther!” She sucked her breath as she move her hips to welcome his big and long length over and over again. Wala na ang sakit, napalitan na iyon ng kakaibang sarap na halos magpawala sa ulirat niya at inihibisyon. “Luther—ohhh! Fuck me! Harder, baby! Uhm! Fuck me! Oh!”

Hinawak nito ang binti niya saka itinaas iyon at isinampay sa balikat nito. Mukhang hindi pa ito nakuntento, Luther pulled her legs up in the air, together with her ass, and thrust hard inside her.

“Oh! Ah! Ah! Uhm! Luther…”

Amethyst felt it again. She’s about to explode the second time. Shit!

“Luther! I’m coming! Oh! I’m coming! Fuck me. Uhm! Ah!”

Her body arched, toes curling and shouts of moan echoed inside the room as she orgasm again. Then Luther followed, filling her with his hot semen.

Ang dami ng inilabas nito na lumabas na ang iba dahil punong-puno na nang katas nito ang loob ng pumipintig niyang pagkababae.

“Luther…”

He dropped himself on the bed, next to her and drape his arm on her waist. “Amethyst… baby…”

CHAPTER 10

CHAPTER 10

WRONG MOVE. Luther keeps repeating that in his head as he looked at the sleeping Amethyst beside him. Napailing-iling siya kasabay ng pag-angat ng kamay niya para haplusin ang pisngi ng dalagang mahimbing pa ring natutulog.

Now that he had tasted heaven in Amethyst’s arms. He wants more of that heaven.

So much more.

Kahit alam niyang mapanganib ang ginagawa niya. He’s walking on a very dangerous line and he’s taking Amethyst with him even knowing the danger that it’ll bring to her. 

Amethyst doesn’t know anything about him—maybe she has an idea but not the whole picture. She’s innocent to the world he is in now. Hindi niya kakayanin kung may mangyayaring masama sa dalaga. Because deep down, he knew, he can’t take it if he lost her for the second time.

After his mother’s death, he was terrified of losing someone again. Especially if that someone is Amethyst.

“Bakit ang dilim ng mukha mo?” Anang boses na nagpabalik sa kaniya sa kasalukuyan.

Luther blinked and smiled when he saw Amethyst awake. “Hey, baby.”

She smiled back. “You didn’t answer my question.”

Mahina siyang tumawa. “May naisip lang ako.”

“Ano ba ang puwede mong maisip na magiging ganiyan kadilim ang mukha mo?” Tanong ni Amethyst habang magkasalubong ang kilay.

“Losing you. Again.”

Napatitig ito sa kaniya at hindi nakapagsalita sa sinabi niya. Basta tiningnan lang siya nito hanggang sa dumukwang siya at masuyong hinalikan ang mga labi nito.

She kissed him back.

He, then, slid his hand between her still bare thighs and cupped her pussy.

Napaigtad si Amethyst sa ginawa niya pero walang naging pagtutol sa dalaga. She just let him and even spread her legs wider for him.

He was rubbing her clit when Amethyst started moaning with her parted lips. “Your hand—ohh!”

He kissed her neck to the back of her ear. “What about my hand, baby?”

Amethyst was panting. “F-faster…”

Napangiti siya at ipinasok niya ang isang daliri sa pagkababae nito pero dahan-dahan lang ang pag-urong-sulong ng daliri niya sa loob nito.

“Luther, please!” Her body arch pleasurably as she begged.

“Please what?” Nag-i-enjoy siya sa ginagawa, lalo na’t nakikita niya ang pagnanasa sa mukha ng dalaga. “Please move my finger faster or, please, stop touching you?”

Hindi makasagot si Amethyst dahil puro ungol at halinghing ang namumutawi sa mga labi nito habang dahan-dahan niyang inilalabas-masok ang daliri sa ngayon ay basa na nitong pagkababae.

“Oh, Luther…” napahawak ito sa pulsuhan ng kamay na nasa pagkababae nito.

Hindi siya tumigil sa paggalaw ng daliri sa loob nito hanggat hindi ito nilalabasan habang isinisigaw ang pangalan niya.

She wants him to scream his name in pleasure again and again as she cum, and she did. She screamed his name. Amethyst’s moans are like seductive harmony that made his every nerves burn and on fire.

Habol ang hininga na tumingin sa kaniya si Amethyst. Nasa loob na nang bibig niya ang daliri na ipinasok niya sa loob nito at inaalis ang katas na nakabalot doon gamit ang dila niya. He tasted her wetness in his mouth and damn it to hell, it tastes so fucking good.

“Nakakainis ka, alam mo yon?” Nakasimangot na sabi nito. “Now i have to go to bathroom to clean myself. Luther naman e. Ang aga-aga pa!”

“Baby, you let me, remember?” Ngumiti lang siya. “Go and hurry back to me.”

Inirapan siya nito saka umalis ng kama. Napalunok siya ng makita ang hubad nitong katawan. Her back was sexy as hell and damn it boy, his manhood hardened even more.

Nilingon siya ni Amethyst saka nginitian ng pagkatamis-tamis. Alam niyang nakaguhit sa mukha niya ang pagnanasa na nararamdaman niya sa mga sandaling ’yon.

“Come here.” Hindi napigilan sabi niya. “I wanna fuck you until you can’t walk anymore.”

Amethyst gives him an amuse smile. “Ayoko nga. Maliligo ako.”

Bumuga siya ng marahas na hangin saka napatitig sa kisame ng kuwarto niya. Since when did he want to fuck someone until she can’t walk anymore? Never. Ngayon lang. Isang beses lang niyang nakakatalik ang mga babaeng dumaan sa buhay niya.

I’m in so much trouble.

NANG lumabas si Amethyst ng banyo, mukhang nakatulog na si Luther dahil nakapikit ang mga mata nito. Napasimangot siya kasi gusto pa naman niya itong tudyuin.

Dahil wala siyang damit na pampalit dahil pinunit iyon ni Luther, kaya naman pinulot niya ang t-shirt na hinubad ni Luther at kumuha ng boxer sa closet nito at iyon ang isinuot niya.

Amethyst walked stealthy towards the room’s door. Lumabas siya ng kuwarto para bumaba at maghanap ng pagkain. Wala siyang makitang tao sa loob ng bahay kaya dere-deretso siya sa kusina. Nang walang makitang pagkain sa kusina, siya nalang ang nagluto para sa kanila ni Luther.

Amethyst was in the middle of cooking when she felt a presence behind her. Bago pa siya makalingon para tingnan kung sino ’yon, may yumakap na matitipunong braso sa beywang niya mula sa likuran saka hinalikan siya sa gilid ng leeg.

“Hey, baby.” Luther whispered over her ear.

Awtomatikong napangiti siya saka humarap sa binata. “Hey… akala ko tulog ka.”

He kissed her lips, “nah, I was just resting my eyes. Why are you cooking?”

“I was hungry.” Sagot niya saka humarap ulit sa niluluto.

Luther kissed her shoulder and neck again. “Hmm…” tumikhim ang binata. “Any boyfriend I should know about, baby? I don’t like surprises. And since I’m staking a claim on you, and I’m a jealous guy, I had to ask.”

Natigilan siya at nakataas ang kilay na nilingon ito. “How about you? Any girlfriend I should know about?” Balik tanong niya sa binata.

Humigpit ang yakap nito sa kaniya. “Ako ang unang nagtanong kaya sagutin mo muna ako bago kita sagutin.”

Amethyst tasted the meal she was cooking before answering Luther. “I had seven ex-boyfriends in those ten years. Ako ang palaging nakikipagkalas sa kanila. Ang dami kasi nilang hinihiling na hindi ko naman kayang ibigay.”

“Like what?”

“Sex.” She answered bluntly.

“You just gave that to me.”

“Well, you are not my boyfriend.”

Luther smirked. “Looks like I’m special then.”

Mahina siyang natawa. He has no idea how special he is. “How about you? Any girlfriends?”

Tumango ito at parang may sumakal sa puso niya. Kaagad siyang nag-iwas ng tingin at ibinalik ang atensiyon niya sa niluluto niya kahit tapos na ’yon.

Her heart is aching but she still manage to asked Luther in a strong confident voice. “Anong pangalan niya?”

Luther turned her around to face him then he looked deep into her eyes. “She was my only girl. The only girlfriend I ever had.” Umangat ang kamay nito saka hinaplos ang pisngi niya, “Her name is Amethyst and she’s now standing in front of me.”

Her breathing hitched. “Wala kang naging girlfriend maliban sakin?”

“Wala.” Nagkibit-balikat ito. “I had too many evil things to do to give a shit about girlfriends.”

Napatitig siya rito, nagtatanong at naguguluhan. “Why are you evil, Luther?”

“Because I choose too.”

Nagbaba siya ng tingin. Pumasok sa isip niya ang misyon niya. Ang gumawa ng report patungkol kay Luther. She can certainly do that report now. Alam niya ang mga illegal nitong gawain, ilang beses na niyang narinig ang mga masasama nitong ginagawa. Ang kailangan nalang niyang alamin ay kung anong nangyari rito sa sampung taon na wala siya.

Pero makakaya ba talaga niyang isuplong si Luther? Makakaya ba niyang makita itong nakakulong ng dahil sa kaniya? Pakiramdam niya ay may sumasakal sa puso niya.

“So,” tumikhim siya at iniba ang usapan. “what are you planning to do with me?”

“I plan to have sex with you again.”

Hindi niya mapigilan ang matawa. “Wala ka bang planong ibang gawin maliban do’n? Like talk maybe?

“Hmmm…” he kissed her lips again, “what do you want to talk about?”

She looked into his eyes. “May girlfriend ka ba ngayon?”

“Oo. Ikaw.” Walang pag-aalinlangan nitong tanong. 

Tumaas ang kilay niya. “Kailan ako pumayag na maging girlfriend mo?”

He looked at her intently, “why? Did we broke up?”

Napatigalgal siya sa binata. “D-diba sabi mo sakin dati, kapag umalis ako, break na tayo?”

“Did we broke up?” Ulit nitong tanong.

Nag-aalangan siyang umiling, “h-hindi.” ’Yon ang totoo. Wala silang formal na break-up.

Luther grinned, “there… we’re still on.”

Hindi siya makapaniwalang napatitig sa binata. “You got to be kidding me.”

“I’m not.” Luther brushed his lips on hers, “you’re still my girl so don’t go having dates on other men. You’re mine.”

Hindi pa rin siya makapaniwalang napatitig sa binata. “I’m shock.”

Luther chuckled. “Don’t be. You’re mine from then ’till now.”

She just stared at Luther for a long time minute before she tiptoed and pressed her lips on hers. Kaagad naman ’yon tinugon ni Luther pero naputol ang halikan nila ng may tumungo na cellphone.

Luther hesitantly pulled away from her lips before groaning and answering his phone.

“What?!” He snapped, irritated at the person on the other line before stilling and frowning. “What the fuck?!” He hissed. “Fuck it! I’m coming!”

Tinapos nito ang tawag saka mabilis siyang niyakap at hinalikan sa mga labi bago nagpaalam. “stay here. Don’t leave the house—don’t leave me.”

Tumango siya. She still has things to learn from him, so she’s staying. “Don’t worry… I’m staying.”

Luther let out a relieve sighed before kissing her lips again and walking towards the kitchen’s door. Nakatitig lang siya sa likod ng binata saka bumuntong-hininga.

Puwede naman siyang umalis, pero ayaw niya. Hindi dahil may kailangan pa siyang malaman kundi dahil gusto pa niyang makasama ang binata.

Bumuntong-hininga siya. Nahihibang na ako.

HALOS BUONG araw ay mag-isa si Amethyst sa loob ng bahay at naghihintay kay Luther. Gabi na nang makabalik si Luther. Madumi ang damit na suot nito na para bang may nangyaring hindi maganda rito.

Kaagad niyang sinalubong ang binata ng makapasok ito sa kuwarto. “Are you okay?”

Hindi ito sumagot, sa halip ay dere-deretso itong pumasok sa banyo at naligo. Natigilan naman siya at medyo nasaktan pero inisip nalang niya na baka gusto nitong maglinis ng katawan.

So she just went back to the bed and silently lay there while looking at the bedroom’s ceiling.

When Luther came out from the bathroom, she immediately looked at him, he’s naked of course and he looks fresh. Far from his appearance earlier.

Ipinikit niya ang mga mata para iiwas ang tingin sa hubad na katawan ng binata..

Habang nakapikit ang mga mata, naramdaman ni Amethyst na tumabi ng higa sa kaniya si Luther. Nawala sa isip niya ang huminga ng yakapin siya nito mula sa likuran at hinalikan ang leeg niya na para bang naglalambing ito.

“Amethyst?”

“Hmm?” She answered quietly.

“Nag dinner ka na?”

Tumango siya.

“Can you look at me?”

Amethyst opened her eyes and looked at Luther. “What is it?”

“I’ll be busy tomorrow.” Wika nito habang nakatitig sa kaniya. “please don’t leave the house?”

Napatitig siya sa binata. “Anong gagawin mo bukas?”

He remained silent.

“Answer me.” Aniya, “para hindi ako umalis.”

Umiling ito, “you don’t need to know, Amethyst. Babalik din naman ako kaagad. Please don’t argue with me, I’m tired.”

Nagsalubong ang kilay niya. “Sa tingin mo hindi rin ako napagod sa paghihintay sayo buong maghapon? I was worried, Luther. Wala akong ibang ginagawa kundi ang hintayin ka kasi nag-aalala ako sayo—naka napano ka na.”

Luther closed his eyes and pressed his cheeks against hers. Then he hugged her tightly like he doesn’t want to let go of her.

“Please don’t leave.” He pleaded. “Please?”

His voice sounds vulnerable, so tired and spent.

Hinagod niya ang likod nito. “You don’t sound okay. What happened to you today?”

Bumulong ito. “Napapagod na ako, Amethyst.” His hugged on her tightened even more. “Six years, baby. Six fucking years.”

He sounded like he’s in pain. “Shh… it’s okay. I’m here. Just hug me.”

And that’s what Luther did. He hugged her until he fell asleep. Samantalang siya ay nanatiling gising habang hinahagod ang likod nito. Mas lalo niyang gustong malaman ang nangyari kay Luther sa nakalipas na mga taon.

Some happened and she will figure it out.

Will she put it on her report, she doesn’t know. She’s not sure. Pinipigilan siya ng nararamdaman niya para kay Luther na gawin ang tama at ang kailangan niyang gawin.

She cares for him. She’s very sure of that. And she’s sure that Luther feels the same way. At ’yon ang kinakatakot niya, ang masaktan na naman niya ito tulad ng sakit na naramdaman nito noon ng sumama siya sa mga magulang niya sa London.

But in her line of work, pain is inevitable, right? And she has to do her job or someone else will do it for her.

NAGISING si Amethyst na wala na si Luther sa kama. She looked around the room. He’s not here. Iniwan na naman siya nito para pumunta sa kung saan, kaya naman bumangon siya, inayos ang sarili saka bumaba sa kusina para ipagluto ng makakain ang sarili.

Naghahanda siya sa hapagkainan ng pumasok si Luther sa dining hall habang may hawak itong baril na may nakakabit na suppressor.

Kumunot ang nuo niya sa binata. “Are you okay?” Tanong niya sa binata at akmang lalapitan ito ng bigla nalang nitong itinutok ang baril na hawak sa kaniya.

Kaagad siyang napaatras habang nanlalaki ang mga mata sa kaba at takot. “L-Luther… w-what are you doing?”

“Bakit mo nagawa sakin ’to? Pinagkatiwalaan kita.” His eyes were cold, merciless. “Akala ko iba ka. Akala ko mahal mo rin ako. But you betrayed me, Amethyst. Pinagkanulo mo ako. You wrote that report to put me in jail. Papatayin kita. Hindi kita hahayaang makatakas!” He screamed at him before he pulled the trigger and the bullet go right through her heart and she dropped dead on the floor.

“No!” Sigaw niya sabay balikwas ng bagon habang basa ng pawis ang mukha, leeg at balikat niya.

Amethyst frantically looked around as she took in her surroundings. It’s just a dream. Hindi ’yon totoo.

“Amethyst?”

Tinuyo niya ang pawis sa nuo saka huminga ng malalim at bumaling sa katabing binata.

“Ayos ka lang ba?” May pag-aalalang tanong nito na ngayon ay bumangon na para sa kaniya.

Pero akmang yayakapin siya nito ng awtomatikong dumistansiya ang katawan niya. It was instinct. What happened in her dream was still with her, lingering inside her head.

“I’m sorry.” Bulong niya bago ihinilamos ang mga palad sa mukha, “sorry, I didn’t mean to.”

Sariwa pa rin sa isip niya ang pagbaril nito sa kaniya at ang dahilan kung bakit siya nito binaril. Papatayin talaga siya nito kapag nalaman nitong misyon niya ito.

“You had a bad dream?” Pabulong nitong tanong.

Tumango siya saka deretsong sumagot. “Binaril mo ako.” Tinuro niya ang puso. “Dito, at takot na takot ako. Ang sakit…”

His face lost all the emotion. “Why would I do that in your dream?”

Nag-iwas siya ng tingin. “I don’t know.”

“You’re still scared.” Obserba sa kaniya ni Luther, “scared od me?”

Hindi siya nakasagot at nagpasalamat siya dahil hinyaan siya ni Luther na hindi umimik. Basta nalang niyang ipinikit ang mga mata para makaiwas sa binata. Kaagad siyang nakatulog pero bumalik na naman sa panaginip niya ang pagbaril sa kaniya ni Luther.

And she woke up screaming again. Scared.

BUMUNTONG-HININGA si Luther habang nakatingin sa natutulog na dalaga sa kama niya. Wala siyang nagging maayos na tulog kagabi pagkatapos nitong ilang beses na magising dahil sa masamang panaginip. And her nightmare, he always hurts her. And Amethyst would wake up screaming ‘no’ with fear in her eyes.

And he can’t stand Amethyst’s nightmare knowing that it was him that she was dreaming about. That he was hurting her—even in dream. Maybe it’s a premonition and a sign for him to just let go and leave Amethyst alone.

He has to focus anyways. He has a job to do and being with Amethyst hinders him to be fully committed to his six years mission for justice.

He needs to push her away. Her nightmares… God… she was so scared. He saw it in her eyes even how much hard she tried to hide it when she looks at him.

And it pains him but he has to push her away.

I can’t keep her. But It’s for her safety. He can endure. Because God knows he’s terrified of losing Amethyst— but he’s more than terrified of seeing her hurt because of her.

Ilang Segundo pa niyang tinitigan ang dalaga saka masuyong hinalikan ang mga labi nito bago lumabas ng kuwarto at tinawagan si Blake.

“I’m leaving early today. Send Amethyst home.” Utos niya rito.

“I will.”

“Tell her that,” kumuyom ang kamao niya saka mariing ipinikit ang mga mata dahil sa susunod niyang sasabihin, “that, ahm, that I just wanted her body—that I don’t really care about her. That it was all pretend so that I can be intimate with her.”

Ilang segundong natahimik si Blake sa kabilang linya, “that’s harsh, X. It’ll hurt her.”

“Good…because that’s the plan.”

“To put her in so much pain?”

“No. It’s to keep her safe.” Aniya saka pinatay ang tawag at malalaki ang hakbang na lumabas ng bahay.

CHAPTER 11

CHAPTER 11

AMETHYST started to make a draft about her full report of Luther San Diego Jr. Inilagay niya lahat ng alam niya tungkol sa binata kasama na roon ang mga illegal nitong Gawain, kung saan ito nakatira at kung sino ang mga kasamahan nito.

The abruptly, her fingers stopped typing on the keyboard of her laptop and her mind went back to what happen two days ago.

When she woke up that morning, Luther was gone. And then one of his trusted men went to the room to inform her that he is driving her home, confusing her. Panay ang tanong niya kung nasaan si Luther pero ang sagot lang nito ay napag-utusan lang siya ni Luther na gawin ang ginagawa nito.

And after his driver dropped her off outside her house two days ago, he left her a message from Luther.

Every word felt like a stab through her heart.

‘Luther said that it was all pretend to get your body. He doesn’t really care about you.’

Even just remembering that made her heart ached again.

She thought it was all true. Lahat ng pinakita nito sa kaniya ng nasa bahay siya nito. Akala niya totoo ’yon. But it was all for sex.

Pero bakit may parte pa rin sa kaniya na naniniwalang hindi ganun si Luther? Na hindi totoo ang mensahe na ’yon?

Is she a masochist?

Napatitig siya sa screen ng laptop niya. She has written a three hundred words report about Luther San Diego Jr. Ang totoo sapat na ang nakasulat doon para maparusahan si Luther. Sapat na iyon para mapagalaw ng Law Enforcement na kinabibilangan niya ang Law Enforcement ditto sa bansa para hulihin at ikulong si Luther.

This is her mission. But why can’t I hit the send button?

Binura niya ang lahat ng nakasulat at isinara niya ang laptop. Bumuga siya ng marahas na hangin saka mapaklang tumawa.

“What’s happening to me?” Tanong niya sa kawalan. “I have to do my job.”

Justice. Iyon ang isa sa mga rason kung bakit sumali siya sa IIEA o mas kilala bilang International Illegal Enforcement Agency. Iyon ay isang pribado ang sekretong organisasyon na kinabibilangan niya na isa sa mga misyon ay sugpuin ang droga at mga illegal na gawain sa iba’t-ibang parte ng mundo. Tanging iilan lang na Government Official ang nakakaalam na nag-i-exist sila. They are a secret organization made for human protection against everything illegal.

And she, as an Agent of IIEA, brings criminals to justice. And here comes Luther who’s the master of illegal things, her mission, and she can’t even write a report about him. Her job.

Is it because her heart doesn’t want her to? Is it because she realized the she cares for him—and she’s really still in love with him?

Sinabunutan niya ang sariling buhok saka inis na nagpapit ng damit at lumabas ng bahay niya. Gustp niyang pansamantalang makalimot na sakit na nararamdaman niya sa dibdib.

Kaya naman sumakay siya sa kotse niya at naghanap ng lugar kung saan siya pansamantalang puwedeng makalimot ng matagpuan niya ang sarili na ipinaparada ang sasakyan sa Club RED.

Wala siyang pakialam kahit sino pa ang may-ari niyon. She needs a drink and this is the place where she’d get it.

Or maybe she just hoping to see Luther in the crowd.

She doesn’t know anymore.

UMIIKOT ANG paningin ni Amethyts habang naglalakad patungo sa restroom ng club. Tumatama ang siko niya sa mga nakakasalubong pero wala siyang pakialam. Basta dere-deretso ang mga paa niya sa restroom hanggang humarap siya sa lababo kung saan niya inilabas ang suka na kanina pa pinipigilan.

As Amethyst hurl her drink on her stomach, she was clutching the edge of the sink.

Pagkatapos niyang sumuka, umayos siya ng tayo at napatitig sa salamin na kaharap. Natawa siya na naaawa sa sarili ng Makita ang histura niya.

She looks like a real mess.

Tinuro niya ang sarili sa salamin at kinausap ito, “you’re not drunk—just tipsy.”

Natatawang tumango siya saka nagmumog at tiningnan ulit ang sarili sa salamin. Sinubukan niyang ayusin ang buhok niya pero hanggang doon lang ang kinaya niyag ayusin sa sarili niya.

Her tolerance to Alchohol is not very high. She should have known this will happen to her.

Naiiling na lumabas siya ng restroom at bahagyang gumigilang na naglalakad. Malapit na siya sa inuukupang mesa ng may humarang na bulto ng lalaki sa harapan niya.

“Ano ba ang ginagawa mo sa sarili mo?” Pagalit nitong tanong.

Amethyst looked up and saw Luther. “Oh…it’s you.” Tumawa siya pero nag-uumpisa naming manubig ang mga mata niya. “The man who broke my heart.” Tumawa ulit siya, “was it fun? You wanna make it even?”

Sa halip na sagutin siya ay basta nalang siya nitong pinangko at dinala sa kung saan. Kahit nakapikit dahil bigla siyang nahilo sa ginawa nito, alam niyang nasa loob pa rin sila ng Club dahil naririnig pa rin niya ang maharot na musika ng Club.

Bahayan siyang napadaing ng ihiniga siya ni Luther sa kama at kapagkuwan ay naramdaman niya ang paghaplos ng bimpo sa mukha at leeg niya.

Iminulat niya ang mga mata habang itinutulak palayo sa mukha niya ang bimpo pero ganun na lamang ang pag-awang ng labi niya ng makita ang kabuonan ng silid kung saan siya naroon at nakahiga.

The room is familiar … this is Luther’s private room in the Club … where he tied that woman and saw it… oh God.

Mabilis na dumako ang mga mata niya sa bed post na nasa uluhan niya. There’s a rope surrounding the post, a set of shackle was lying on the bed side table. Her eyes stop at the black silk eye cover, gag, whips and some things she doesn’t even know the same and that it exists.

Parang nawala ang kalasingan niya sa nakita. “A-Ano ang mga ’yan?”

Bumuntong-hininga si Luther at mabilis na itinago nito mula sa mga mata niya ang mga gamit na alam niyang ginagamit nito sa mga nakakatalik nito.

“I’m not gonna used that on you,” ani Luther, “so breath.”

Hindi niya alam na kanina pa pala niya pigil ang hininga, Kung hindi pa sinabi ni Luther na huminga siya, hindi niya mamamalayan.

“B-Bakit mo ako dinala rito?” Naguguluhang tanong niya sa binata. “You don’t want me, right? It was all just pretend, right?”

“Sleep.” Anito sa maawtoridad na boses. “Ayokong pakalat-kalat ka sa loob ng Club. Lots of men are ogling your bare back and legs. It’s pissing me off.”

Nagsalubong ang kilay niya, medyo nainis siya sa sinabi nito. “Bakit ka magagalit? Diba wala naman akong halaga sayo? You just want me for sex, remember? O baka gusto mong ulitin ko sayo ang sinabi ng driver mo sakin para maalala mo?”

“Amethyst—”

“I have to go.” Aniya. He doesn’t want her then she’s not staying. “I need to drink more. More tequila.”

Akmang aalis siya ng kama ng pigilan siya ng binata. Then Luther quickly picks up the shackles on the bed side table and shackled her hands. Pagkatapos ay itinulak siya nito pahiga sa kama, kinubabawan at ekspertong itinali ang nakaposas niyang mga kamay niya sa bed post gamit ang lubid na gawa sa tela.

“Luther, let me go!” Malakas ang boses niyang sabi habang pilit na gustong kumawala sa pagkakaposas sa kaniya.

“Stop that. You’ll just hurt yourself.” Umalis ito sa kama at kumuha ng isang bote ng alak pagkatapos ay naglakad pabalik sa kaniya. It was a bottle of whiskey. Binuksan nito ang alak bago bumaba ang tingin sa kaniya. “Gusto mong uminom? Sige, pagbibigyan kita. Pero ako ang kainuman mo.” Umupo ito sa gilid ng kama. “Let’s drink.”

Amethyst pushed herself to sit. Amazingly, she’s now sitting on the bed, still tied though. Ang likod niya ay nakasandal sa head board ng kama.

Uminom si Luther ng alak deretso sa bote saka inumang ang bote sa bibig niya.

“Drink.”

Ibinuka niya ang bibig at uminom ng alak.

“Good girl.”

Hindi siya umimik.

“Amethyst, talk to me.” Luther’s voice was almost pleading, but it could all pretened, who knows?

She looked at Luther in the eyes. “Bakit mo ako dinala rito? Wanna fuck me again? What do you want from me, really?”

Inilapag ni Luther ang bote sa bed side table saka huminga ng malalim at tinitigan siya ng matiim. “What I want from you is to not come here again. I don’t wanna see you anymore. Sex lang ang habol ko sayo at ngayong nakuha ko na ’yon, ayoko nang Makita ka.”

Amethyst didn’t know where she get the strength to not cry and sob in front of Luther even when her heart felt like it’s being ripped off from her chest.

“I always wanted a nice guy, a good man, and that will never be you. So okay, let me go, and I’ll leave you alone. Ayaw mo sakin? Sige, ayoko rin sayo.”

Pain shadowed his face, or was it just her imagination?

“I thought a girl dream about a badboy who’s only gentle to her?” Luther asked in a whisper.

She answered. “Yeah, well, you’re a badboy but you’ll never be gentle.”

Luther looked at her. “I can be gentle.”

“When hell freezes over.”

Amethyst was about to ask Luther to let her go again when when Luther lay on the bed. Nahiga ito sa kama at ginawang unan ang mga hita niya.

Nawalan siya ng imik at napatigil siya sa pagrereklamo ng makita ang pagod sa mukha ni Luther habang nakapikit ang mga mata nito. He really looks tired. Very tired.

What have he been doing that he looks worn out?

Instead of bombarding Luther with questions, she just let him sleep and she stayed quiet.  Ipinikit na rin niya ang mga mata dahil bumalik na naman ang pag-ikot ng paningin niya.

She was about to be succumbed in a deep sleep when someone entered the room.

“X, ngayong gabi na ang transaction. Kailangang sumama ka.” Anang boses ng lalaki na parang pamilyar sa kaniya.

Amethyst peek over her lashes. It was the man with tattoo on his face and neck.

Anong transaction? Hindi mapigilang tanong niya sa sarili.

Umalis si Luther sa pagkaka-unan sa hita niya saka inayos ang nalukot na damit.

“Let’s go.” Ani Luther sa maawtoridad na boses.

“Paano siya?” Tanong ng lalaki na nakaturo sa kaniya ang daliri.

“Lock the door. Ayokong pakalat-kalat siya sa labas o kaya naman baka may pumasok dito at may gawin sa kaniya. Makakapatay ako.”

The man chuckled. “Okay, Mr. Possessive, we’ll lock the door.”

“Good.”

Narinig niya ang papalayong yabag ng dalawa saka ang pag lock ng pinto ng silid.

So she’s stuck here? Alone?

She should be mad at Luther, but she couldn’t because at the back of her mind, she was more than willing to wait for him to come—just to see him.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata. I’m still crazily in love with him. That’s for sure.

TWENTY MILLION for one attaché case full of Drugs. Inabot ni Luther ang droga kay Mr. Tsui na nakangisi sa kaniya. “This is one of the best in the market. You Clients will enjoy it.”

“Thank you, Mr. X.” Ani Mr. Tsui. “It’s always great doing business with you.” Matigas ang bawat bigkas ng english nito. “Professional and a good businessman”

X forced a smile. “Thank you and you’re very much welcome, Mr. Tsui.”

“How about the guns? I am the highest bidder.” Seryoso na ang mukha nito at wala na iyong bakas ng ngtiti. “I want those guns, Mr. X. I want it badly that’s why I came to see you personally.”

Lihim siyang napangiti. “We’ll talk about it soon. Blake,” he sighed. “Get the money. Aalis na tayo.”

Nagdilim ang mukha ng kaharap. “Mr. X, I want it now.”

“It’s my guns,” aniya sa kalmadong boses, “I’ll sell them when I want to.”

Nang makatalikod siya, narinig niya ang boses ni Tsui na parang tinatakot siya. “Mr. X, i told you i want those guns. If you sell it to other bidders, i promise, you will not see the sunlight ever again.” Mr. Tsui, threatened. “I came here only for that and I will return to my country carrying also that.”

With a wide smirk on his face, X looked back at Mr. Tsui. “And do you think I’m easily scared by anyone? I’m in business we’re people gets killed all the time, so don’t threatened me Mr. Tsui, I can do the same to you. Matagal nang nawala ang takot ko sa mga katulad mo.”

Walang pakialam si X kung hindi naitindihan nito ang huli niyang sinabi. Pero napatigil siya sa paghakbang ng marinig niya ang pagkasa ng baril sa likuran niya.

Mabilis ang kamay niya na hinugot ang baril na nakalagay sa holster ni Blake na naglalakad sa tabi niya at itinutok iyon sa tauhan ni Mr. Tsui na katabi nito sabay kalabit ng gatilyo.

Luther didn’t even blink as he saw the man fall into the ground. Unconscious. Dead.

Luther afterwards stared coldly at Mr. Tsui. “Don’t threaten me in any way, Mr. Tsui. I’m as evil as you can be.”

Ibinaba niya ang kamay na may hawak na baril at malalaki ang hakbang na nagtungo sa sasakyan nila. Si Blake ang nagmaneho ng sasakyan habang siya ay nakaupo sa backseat at si Blaze ay nakaupo sa passenger seat.

Blaze exhaled loudly. “That was your fifth kill since we started this.”

Mapakla siyang natawa. “Who’s counting?”

Tiningnan siya ni Blaze sa review mirror. “God, maybe?”

Ipinikit niya ang mga mata saka ihinilig niya ang ulo sa likod ng backseat. “Who says God can see?”

“Karma is a bitch, X.” Ani Blaze.

He snorted. “I don’t believe in karma either. Ang daming masasamang tao sa mundo, buhay pa naman sila, buhay pa naman ako.”

Blaze chuckled. “God is God. Period.”

Ngumiti siya. “If God can really hear me, then grant my wish, oh dear lord. Make me the happiest man alive and kill Tsui for me.”

Napuno ng katahimikan ang buong kotse.

He rolled his eyes, “I though so.”

CHAPTER 12

CHAPTER 12

GISING ang diwa ni Amethyst ng bumukas ang pinto ng silid na kinaruruonan niya sa loob ng Club ni Luther. Nang nagmulat siya ng mata, nakita niya si Luther na naglalakad palapit sa kama na kinahihigaan niya. He looks dangerous as he strides towards her, yet, oddly, she’s not afraid of him.

Ilang oras na siyang nakatali pa rin siya sa kama at walang magawa para makawala. Her skill is limited only to getting information and kicking someone’s ass. Hindi siya makawala kahit anong subok niya. Hindi siya si Themarie, ang isa sa kaibigan niya na ang daming kayang gawin.

Nang makaupo ang binata sa gilid ng kama, kitang-kita niya sa mukha nito ang pagod. Hinilamos nito ang mga palad sa mukha nito saka bumuga ng marahas na hangin.

“Fuck!” Luther hissed under his breath.

Nakaramdam siya ng awa sa binata. Bakas sa mukha nito na parang pagod na pagod na ito na may halong pagsisisi at pagkamuhi.

“Luther.” Kuha niya sa pansin ng binata.

Luther gives her a sideway glance. “What?!” He snapped at her.

“Ayos ka lang ba?” May pag-aalang tanong niya.

Natigilan ito bago mapait itong ngumiti na nauwi sa mapaklang tawa. “I killed a man today, Amethyst.” Tumitig ito sa mga mata niya. “I guess you’re right, I’ll never be gentle even if I try so hard.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “Please, tanggalin mo ang posas ko.” Gusto niya itong yakapin at sabihing ayos lang ’yon.

Pero kailan ba naging maayos ang pagpatay ng tao?

Laking gulat ni Amethyst nang dumukwang si Luther palapit sa kamay niya at inalis nga ang posas sa kamay niya. Her hands were freed in less than seconds and Amethyst slowly embraced Luther to console her, pero kaagad na binaklas ni Luther ang mga braso niya rito.

“Umalis ka na, Amethyst.” Tumayo ito saka naglakad patungo sa maliit na Bar na naroon saka magsalin ng alak sa shot glass. “You know,” uminom ito ng alak. “Tama ka. I’m not a good person and I will never be. Kaya umalis ka na.”

Bumuntong-hininga siya. Amethyst can feel her heart breaking at Luther’s words. Hindi man niya makayang aminin ditto ng harapan kasi medyo wala na ang epekto ng alak sa kanya, pero nasasaktan siya na pinagtutulakan siya nito palayo. Kanina lang, bago ito umalis, ay maayos naman ito. Tapos ngayon, parang hindi na ito maayos.

Something must have happened.

“Ano ba’ng nangyari sayo?” Tanong niya at naglakad palapit dito. Inagaw niya ang bote ng whiskey na hawak nito at ibinalik iyon sa lalagyan. “Ano bang nangyari sayo?” Tanong niya at masuyong sinapo ang mukha nito at pilit na pinaharap sa kaniya. “Look at me, please?” She demanded.

Humarap ito sa kaniya at pinakatitigan siya. “Sige na, umalis ka na.” May pakiusap sa boses nito. “Just go. Leave me alone.”

She didn’t listen to Luther, instead she encircled her arms around Luther’s waist. She can’t bear to see his sad face which he has right now. Kaya niyakap niya ang binata.

Naramdaman niyang nanigas si Luther sa ginawa niyang pagyakap dito pero hindi siya nito tinulak palayo na pinagpasalamat niya. Pagkalipas ng ilang segundo, naramdaman niyang yumakap ang braso nito sa beywang niya saka hinapit siya palapit sa katawan nito.

He hugged her tightly, like he doesn’t want to let go of him.

“Amethyst,” he breathes out her name like he’s afraid to let her go. “I’m a very dangerous man, so pleas leave.” Mas humigpit pa ang yakap nito sa kaniya. “I’m not the right man for you. I never will be.”

Amethyst tightened her embraced on Luther. “I know that you are not the right man for me, Luther. Alam ko ring marami kang ginagawang masama, hindi ako bulag sa mga illegal mong gawain. But even after knowing that, I don’t even know why I’m still here, hugging you like this. But people change, Luther, maybe you can still change of the better.”

Bahagyan siyang pinakawalan ni Luther sa pagkakayakap at masuyong sinapo ang mukha niya.

“Do you think I’m capable of changing?” Tanong nito sa kaniya habang hinaplos ang pisngi niya at nakatitig sa kaniya. “Do you think I’m capable of being gentle to you?” He brushed his thumb against her lips, “kasi pakiramdam ko hindi ko ’yon magagawa.”

Umiling siya. “Luther, people change all the time. I’m sure you can too.” Huminga siya ng malalim. “Hindi naman kasi ikaw ito, e. Hindi ka masamang tao, Luther. Hindi ganun ang Luther na nakilala at minahal ko. Hindi kayang pumatay ng tao nang Luther na nakilala ko noon. You are good and just. You are one of those amazing people that I know. It’s not too late, you can still change, Luther, please?”

Luther pressed his lips on hers and smiled, but it didn’t reach is eyes. “Go. Leave me.” Binitiwan siya nito saka bahagyan siyang itinulak palayo. “I’m never gonna change so leave me. Now. Leave.”

Hindi napigilan ni Amethyst na malaglag ang isang butil ng luha sa pisngi niya, “so it was really all pretend?” Parang may sumasakal sa puso niya. “Hindi mo talaga ako gusto?”

Luther looked away. “Just go, Amethyst.”

Tinuyo niya ang luha sa pisngi niya saka ngumiti kay Luther. “Sige, kung ’yan ang gusto mo. Aalis na ako.”

She hugged Luther one last time and kissed the corner of his lips before she turns around and left the room and then she left the Club afterwards.

Maybe Luther was right, this was the best thing to do. But her heart is breaking and she’s in pain? How was this right?

NAPATITIG si Luther sa pintuan na nilabasan ni Amethyst. He sent her away. That’s the best thing to do, right? Hindi niya kayang magbago. Hindi puwede. He has a mission to do. Alam niyang tama ang ginawa niya, alam niyang para iyon sa ikabubuti ni Amethyst.

Pero bakit heto siya at hinahabol ang dalaga palabas ng Club, nagdarasal na sana hindi pa ito tuluyang nakaalis sa Club Red.

“Amethyst!” He shouted at the top of his lungs. “Amethyst! Come back!”

People inside the Club looked at him, confused. Wala siyang pakialam sa mga matang napapantastikuhang nakatingin sa kaniya. Kailangan niyang makita si Amethyst.

Lumabas siya ng Club Red, nagdarasal na sana hindi pa ito tuluyang nakaalis, pero huli na siya. Wala na roon ang dalaga. Ni anino nito ay hindi niya makita.

Fuck!

Why did he send her away if he would chase her?

“Luther?”

That angelic voice filled his ears. Mabilis siyang lumingon at nagtama ang mga mata nila ni Amethyst na nasa likuran niya.

“Amethyst.” He whispered her name as he run towards her and hugged her tightly. “Thank God you’re still here!”

She was taken aback by his embraced, he felt it, but she didn’t push him away. “Nagpunta lang ako sa restroom, napuwing kasi ako e.”

Pinakawalan niya ito sa mahigpit na pagkakayakap at mataman niyang tinitigan ang mga mata nito. They were red and swollen. Hindi iyon mata ng napuwing.

“You’d been crying.” Because of me?

Umiling ito at pasimpling pinahid ang luha sa gilid ng mga mata. “Hindi ako umiyak.” Nag-iwas ako ng tingin. “Sige, aalis na ako.”

Pinigilan niya ito sa braso. “Stay.” Luther looked at Amethyst in the eyes pleadingly. “Please, stay, Amethyst.”

Pagod na sinalubong ni Amethyst ang tingin niya. “Luther, you can’t keep pushing me and pulling back whenever you feel like it. Made up your mind because you’re hurting me with you uncertainty.”

Inalis ni Amethyst ang kamay niyang nakahawak sa braso nito saka sumakay ito sa kotse nito at kaagad nitong pinaharurot iyon palayo.

Marahas siyang umiling.

Mabilis siyang sumakay sa Mustang niya saka pinaharurot iyon patungo sa dereksiyon na tinahak ng sasakyan ni Amethyst. “Sorry, baby. I’m really trying, but I can’t let you go. Hindi ko pala kaya.”

PABAGSAK na humiga si Amethyst sa kama niya pagkauwi na pagkauwi niya sa bahay niya mula sa Club ni Luther. Walang tao sa bahay niya maliban sa kaniya. Wala na naman si Honey, kaya mag-isa ulit siya.

Napatitig si Amethyst sa kisame habang laman na naman ng isip niya kay Luther. He keeps pushing and pulling her away and it’s confusing her so much.

Kapipikit lang niya ng mga mata ng marinig niyang parang bumukas ang sliding window ng silid niya, ang bintana na nakaharap sa silid ni Luther.

Mabilis siyang bumangon at akmang kukunin ang baril na itinago niya sa ilalim ng kama ng mapagsino niya ang pangahas na lalaki na umakyat sa bintana niya.

“Luther?” Hindi niya makapaniwalang tawag sa pangalan ng binata ng makitang umapak ang paa nito sahig ng kuwarto niya.

“Amethyst.” Bigla siya nitong sinugod ng yakap sabay kubabaw sa katawan niya. “I can’t…” Luther mumbled. “I can’t, Amethyst.” He showered her face with lots and lots of kisses. “I can’t. I just can’t. I can’t let you go. I can’t.”

Luther keeps on kissing her, showering her face and neck with kisses.

And he keeps on mumbling, “I can’t, Amethyst. I just can’t.”

Hinaplos niya ang likod ni Luther saka ang isa naman niyang kamay ay sinusuklay ang buhok nito. She wanted Luther to calm down and that’s the only way she knew how. Umasa siyang gagana ang ginagawa niya para kumalma ang binata.

Minutes later, he did stop mumbling and calm down. Nakahiga na ito ngayon sa tabi niya pero mahigpit pa ring nakayakap sa beywang niya.

“Are you okay now?” Tanong niya sa binata habang patuloy na hinahagod pa rin niya ang buhok at likod nito.

“I killed a man today.” Bulong ni Luther, “do you think I’m okay?”

Nanlamig siya pero pinakalma niya ang sarili. Maybe he has his reasons? “Bakit mo siya pinatay?” Pinilit niyang hindi mautal habang nagsasalita.

“He pulled out the gun first. I just reacted.” Anito at mas humigpit ang yakap sa kaniya. “I pulled the trigger and he’s dead now.”

Namutla siya pero hindi niya pinakita iyon. This man can really kill!

“Hindi ka ba nakonsensiya sa ginawa mo?” Tanong niya ulit sa mahinang boses.

“He deserved what I did to him.”

Tinitigan niya si Luther na nakapikit ang mga mata at kalmado ang ekspresyon ng mukha.  “Luther, please, you can still change for the better.” Pakiusap niya.

He opened his eyes and looked at her. “I can’t do that.”

Kumunot ang nuo niya. “Bakit naman?”

“Kasi ayokong magbago.” Nag-iwas ito ng tingin. “This is me. Take it or leave it.”

Bumuntong-hininga siya saka niyakap ang binata at hinalikan ito sa nuo. “Honestly, I don’t know what to answer you. I really don’t.”

Natigilan ito at matiim na tumingin na naman sa kaniya. “Bakit? Ayaw mo ba akong makasama sa buhay mo?”

“You’re confusing me.” Aniya, “it’s either you want me or not, Luther. It can’t be an ‘or’.”

Luther smiled before kissing her on the lips. And she let him kissed her. She likes it when he kissed her, especially if it’s soft and passionate.

“I want you.” Bulong ni Luther habang hinahalikan siya sa mga labi.

“Then it was not pretend?” She asked in between their kisses.

Luther bit her lower lip. “No. I lied.”

Amethyst can’t help but smile. “Really?”

Luther nodded before snaking his tongue inside her mouth and she accepts him fully and wholeheartedly. Kaya nang kubabawan siya nito, hinayaan niya ang binata kahit pa nga unti-unting nahuhubad ang saplot nilang dalawa.

Mga undol at daing ang kumawala sa labi niya ng yapusin nito ang hubad na niyang katawan hanggang sa mainit at mapusok niyang inangkin ng binata na mapusok din naman niyang sinalubong at tinanggap.

And when they came, it was heaven.

But it wasn’t the last. They had sex again, and again and again until they run out of energy and fell asleep.

NANG magising si Luther, wala na sa higaan si Amethyst. Napangiti siya ng maalala ang nangyari sa kanila kagabi ng dalaga. Mabilis siyang bumangon at kaagad na hinanap si Amethyst. Luther went to the kitchen and saw Amethyst cooking breakfast.

Amethyst was humming as she dances and cook at the same time.

Luther was amused at the scene in front of him. Bumaba ang tingin niya sa pang-upo nito na gumigiling pababa at pataas at naramdaman niya ang pagkabuhay ng bagay na nasa gitna ng hita niya.

Amethyst can really make him hard in an instant. Effortlessly.

Naglakad siya palapit dito at akmang hahawakan ito sa balikat ng bigla nalang umigkas ang kamay nitong may hawak na kutsilyo papuntang mukha niya. Mabilis siyang umilag at ekspertong inagaw ang kutsilyo kay Amethyst.

“Fuck, baby!” He hissed as he throw the knife into the sink. “Balak mo ba akong patayin?”

“Sorry. I didn’t mean to…” Puno ng pagsisisi nitong sabi na umiiling pa.

Bumuga siya ng marahas na hangin saka ininspeksiyon ang kamay nito. “Hindi ka ba nasugatan? Mag-iingat ka kapag kutsilyo ang hawak mo, okay? Baka masaktan ka.”

May munting ngiti na gumuhit sa mga labi ni Amethyst. “Nag-aalala ka sakin?”

“Fuck, yeah.” Hinalikan niya ang palad nito. “Hindi ko nga kayang malayo sayo, ang Makita ka pa kayang nasaktan?” He tsked, “By the way, I can’t have breakfast with you. I have to go. May kailangan lang akong asikasuhin.”

Tahimik na tumango si Amethyst.

Luther hugged Amethyst from behind and kissed her nape and neck before whispering over her ear. “I’ll pick you up later for dinner. It’s a date.”

In an instant, Amethyst smile was back. “Okay. Hihintayin kita. Saan mo pala ako dadalhin mamaya?” Tanong ni Amethyst na halata sa boses na excited ito sa kung saan man sila pupunta.

He kissed the tip of her nose. “It’s a surprise.”

Sumimangot ito. “Gusto ko nang malaman ngayon.”

Tumawa siya ng mahina. “Mamaya na. Surpresa ko ’yon sayo.” Hinalikan niya ito sa mga labi saka siya nagpaalam ay malalaki ang hakbang na umalis.

If he can’t let go of Amethyst, then he better do something to make her stay safe while being with him. Pero uunahin muna niya ang misyon niya. Hindi niya puwedeng ipagpaliban ’yon. They are now in code red. He had to move. Fast. Nasa harapan na nila ang pagkakataon na matagal na nilang pinaplano na mangyari at wala siyang balak na palampasin ’yon.

There’s too much stake already. My plan better work. For Amethyst to be safe.

CHAPTER 13

CHAPTER 13

HUMINGA ng malalim si Amethyst habang may hawak na isang tasang kape at nakatingin sa labas ng bintana ng kuwarto niya. The weather looks nice, unlike what she’s feeling right now. Excited siyang makasama si Luther mamaya tulad ng pangako nito sa kaniya na lalabas sila pero nang umalis ito, hindi niya napigilang mapatanong kung anong gagawin nito.

Something bad maybe? That’s what he do for a living. Dapat masanay na siya— napailing siya—hindi, hindi siya dapat masanay. Her job is to put people like Luther behind bars but she can’t even do her job properly because she’s so consumed with what she feels for Luther.

Hindi yata niya kakayanin na makulong ito ng dahil sa kaniya. She just doesn’t have the strength to betray Luther like that… but, her job is at stake.

It’s Luther versus her job.

And as she sips her coffee and thinks of ways on how to talk to Luther into changing what he does, the door to Luther’s terrace opened.

Nagulat si Amethyst ng makitang ang ama ’yon ni Luther. Halata ang pagod at iritasyong nakaguhit sa mukha nito. Mas matanda itong tingnan keysa sa toto nitong edad dahil sa mukha nitong halatang problemado.

“Hello po, Tito.” Magalang niyang bati rito para kunin na rin ang atensiyon nito.

Halatang nagulat ito at nag-angat ng tingin sa kaniya. Napakurap-kurap ito ng makita kapagkuwan ay tipid na ngumiti. “Hija, ikaw pala. Kumusta ka na?”

Amethyts smiled back. “Ayos lang ho, Tito.”

Tumango-tango ito. “That’s good.” 

Nararamdaman ni Amethyst na doon na magtatapos ang usapan nila. Kaya naman magpapaalam na sana siya ng magsalita ulit ang ama ni Luther.

“I saw you with Luther and I saw him coming out from your house.” Wika nito na ikinatigil niya sa pagsimsim ng kape. “Natutuwa ako na magkasundo pa rin kayo hanggang ngayon, natutuwa ako kasi nakikita kong bumabalik siya sa dating Luther na kilala ko kapag kasama ka niya. At least he still treats you good. Kahit papaano, may pag-asa pa ring babalik siya sa dati.”

Parang nanikip ang puso niya sa narinig na lungkot sa boses ng ama ni Luther. “Ano ho ba ang nangyari kay Luther, Tito? Bakit siya nagbago ng ganun?”

Sadness and pain shadowed his face. “His mother died.” Mapakla itong ngumiti. “That’s what happened.”

Bago pa siya makapagtanong ulit, pumasok na sa loob ang ama ni Luther at naiwan siya na maraming katanungan sa isip.

Whatever happened to Luther has something to do with his mother’s death. But how did it change him? What happened that it change the Luther she once knew.

Napabuntong-hininga nalang siya ng wala siyang maisagot sa sarili niyang tanong. At least, ngayon, may kaunting ideya na siya kung bakit nagkaganoon si Luther.

HUMINGA ng malalim si Luther pagkatapos matanggap ang pera para mula kay Mr. Gernale ang assistant ni Mr. Henrick na isa sa mga kasamahan din ni Mr. Tsui. Ang pera na bigay nito sa kaniya ay para sa Limampung kilong high end na druga na tanging siya lang ang mayroon.

“Send my regards to Mr. Henrick.” Nakangiting aniya, “do tell him that I will cut him from my drug distribution if he doesn’t come to see me personally.”

“It will anger Mr. Henrick—”

“I don’t care.” Nagdilim ang mukha niya, “I’d been doing business with him for more than five years now. Siguro naman sapat na ’yon para pagkatiwalaan niya ako. Kung ayaw niyang makipagkita sakin, then that’s okay. I will cut him off from my distribution and accept Mr. Luan offer.”

Mr. Luan is Mr. Henricks competitor. Kaya naman hindi na siya nagtaka nang dumilim ang mukha ni Mr. Gernale. “My boss, Mr. Henrick will end you.”

Tumawa siya. “I don’t like being threatened. Just set up a meeting between me and Mr. Henrick if you want to drugs to continue coming.” Pagkasabi niyon ay naglakad siya pabalik sa kotse niya saka sumakay.

Mr. Tsui already bit the bait, it’s time for the others to take the bait as well. Their plan has to work or else the life they had lived for six years will all go to waste.

Illegal guns, drugs and prostitution, pinasok nila ang lahat ng ’yon para palabasin si Mr. Tsui, Mr. Henrick at ____ mula sa lunggang pinagtataguan nito kasama na ang iba pa nitong kasamahan. If he can’t take those three down in his country, then he will take him down here. And he will not mess this up. He can feel it. This is their only chance to get the justice he wanted.

As they drove off, Blake, their usual driver, spoke. “Magsi-set up na ba ako ng meeting kay Mr. Tsui?”

“How’s Henrick?” Tanong naman ni Blaze, “lalabas na ba siya sa lungga niya? Sa tingin mo sapat na ang drugang dini-distribute natin para magpakita siya?”

Tumango siya, “tayo lang ang may ganoong klaseng druga at ’yon ang kumuha sa interes niya noon. Siguro kapag nalaman niyang aalisin ko siya sa distribusyon ng drugang bini-benta ko ay magpapakita siya.” Kumuyom ang kamao niya, “and we will be there to kill him.”

Bumuntong-hininga si Blake. “Sana nga tama ka, napapagod na ako sa ganito.” Blake tsked. “Saan kita ibababa, X?”

“Amethyst’s house, after that, could you get my Black Sedan and park it outside Amethyst’s house” May pupuntahan kami.“ Aniya.

“You will be the death of that woman.” Ani Blaze na may warning ang boses.

Alam niyang nag-aalala ito sa kalagayan ni Amethyst bilang isang normal na tao, pero naiinis siya sa pag-aalala nito. He’s the only man allowed to get worried of her. Damn it!

Why am I so fucking jealous?! Amethyst is mine!

“Naisip mo ba na baka saktan nila si Amethyst ng dahil sayo?” Tanong naman ni Blake.

“I dare those bastards to hurt Amethyst. Igigiling ko sila ng buhay.” Nagtatagis ang bagang niyang sabi.

Natahimik ang dalawa hanggang sa makarating sila sa labas ng bahay ni Amethyst. It’s already past lunch, sana naman nakabihis na ang dalaga.

“Your Black Sedan will be here in less than thirty minutes.” Ani Blaze.

Tumango siya. “Thanks, fuckers.”

“Whatever, dickhead.”

Ngumiti lang siya sa tinawag nito sa kaniya at tumakbo siya patungo sa pinto ng bahay ni Amethyst. Nakakaisang katok palang siya pero pinagbuksan kaagad siya ng dalaga.

Luther raked an appreciative look over Amethyst’s body.

Sexy. Hot. And gorgeous. Can I get any luckier with this woman?

Nakasuot ito ng denim short at simpleng blusa na halip na hapit sa makurba nitong katawan na nagpatubig ng bagang niya. Pinarisan nito iyon ng ankle boots na itim at naka-braid ang buhok nito saka may sunglasses na nakatakip sa mga mata nito.

“Hey, Mr. Bad Boy.” Anito na may ngiti sa mga labi at inalis ang sunglasses na suot. “I’m just getting ready. Saan mo ba ako dadalhin?”

Sa halip na sagutin, hinawakan niya ito sa beywang saka hinila papasok sa loob ng bahay. He closed the door and pinned her there. Then Luther kissed Amethyst senseless.

God, he missed this woman.

Kaagad naming tinugon ni Amethyst ang halik niya na ikinangiti niya at mas nagging mapusok ang sipsipan nila ng dila. Pareho na silang napapadaing ni Amethyst habang humahaplos ang mga kamay nila sa katawan ng isa’t-isa.

Hindi alam ni Luther kung paano sila umabot ni Amethyst sa mahabang sofa na hindi naghihiwalay ang mga labi nilang dalawa habang unti-unting nawawala ang saplot nilang dalawa.

He pulled Amethyst to sit on his lap while he he sits on the sofa.

Amethyst automatically straddled his waist and rub his wetness on her erect manhood.

“Oh…” hindi niya napigilang ungol lalo na nang igiya ng dalaga papasok ang kahabaan niya sa mainit nitong pagkababae.

Sabay silang napadaing at napuno ng haling-hing ang kabuonan ng sala habang nasa ibabaw niya si Amethyst at umiindayog ang katawan nito para pareho nilang maabot ang rurok ng sarap na nalalasap.

Amethyst rode him fast and hard until they both cum in unison.

Ang dami niyang inilabas sa loob ni Amethyst at nakapikit lang siya dahil sa sobrang sarap na nararamdaman sa mga sandaling ’yon.

“That was good.” Luther groaned.

Amethyst kissed his lips before romancing his neck and chest and back to his lips again. Looks like the slight innocence on Amethyst was long gone.

Nakagat nalang ni Luther ang labi ng ang tainga naman niya ang nilaro-laro ni Amethyst gamit ang dila nito.

Because of what Amethyst was doing, his cock is slowly coming back to life and when it became fully erect, Amethyst whispered over his ear.

“Luther…” her voice was seductive, “fuck me?”

He immediately grab her ass and buried himself inside her making her gasp loudly and then their body dance to the rhythm again that only they can hear and understand.

AMETHYST taught Luther was kidding earlier in the car when he said that they going sailing. That’s why her mouth was agape when Luther showed her a small yet elegant Yacht docked on the Sudalga’s port.

May maliit na Jacuzzi sa top deck ng Yacht at saka may recliner. May kitchenette din iyon at malapad saka malambot na kama. Paano niya nalaman?

She and Luther already tested the bed when they had sex right after they enter the yacht. Nasa daungan palang sila inangkin na siya ng binata na parang walang kapaguran. Ganun din naman siya na buo pusong nagpa-angkin sa binata.

Amethyst tasted heaven in Luther’s arms a couple of times on the bed inside the yacht before finally, Luther get up from the bed to maneuvered the yacht away from the port.

Amethyst was leaning on the railing of the Yacht on the top deck when an arm encircled her waist. Alam niyang si Luther iyon dahil tumigil na ang paggalaw ng Yacht.

“Okay na ba rito?” Tanong ng binata malapit sa tainga niya.

Nagsitaasan ang balahibo niya at nakiliti siya. “Yeah… it’s beautiful.”

“Yeah, you are beautiful.” Bulong nito.

Napangiti siya sa tinuran nito. “Binubola mo yata ako e.”

“You know me, Amethyst. Hindi ako mambobola.”

Her smiled widen. That’s true, Luther wasn’t a flatterer even before. “Thank you, then.”

Pinihit siya paharap ni Luther saka dahan-dahan nitong inilapit ang labi sa labi niya bago nito inangkin ’yon na nagpaubaya naman siya.

It was a soft and passionate kiss, making her smile when he pulled away. “Where’s my rough Luther?”

Luther chuckled, “don’t you want me soft? I could be rough if you want.”

Umiling siya. “I like you soft and sweet—but only to me I hope.”

Tumawa ito kapagkuwan ay sumeryoso ang mukha habang titig na titig sa kaniya, “Sayo lang naman ako nagkakaganito. Ewan ko ba, nababaliw na naman ako sayo tulad noon. I’m just hoping that this time, you won’t leave me again.”

Umangat ang kamay niya para masuyong sapuin ang mukha ng binata, “I would love too… but I don’t think I can stay with you knowing what you do for a living.”

Pain shadowed his eyes, “can’t you wait for me—just a little bit longer, baby. After that, I’m all yours. No illegal stuff anymore. Just— just met me do this one. Please?”

Hindi siya tumango at tumugon sa sinabi nito, basta niyakap lang niya si Luther at hinalikan sa gilid ng mga labi saka ito nginitian. “Come on, we’re on a date. Let’s not be sad.”

Sa wakas, gumuhit din ang ngiti sa mga labi ng binata. “Okay. Do you want to scream instead?”

Natawa siya. “You are insatiable. We just had sex. Hindi ka ba nagsasawa?”

“Bakit, nagsasawa ka na sakin?” Balik tanong nito.

Kaagad siyang umiling, “No.”

“Then we have the same answer.” He smiled and kissed her lips softly.

Siya ang tumapos sa halik na pinagsasaluhan saka tinanong ang binata, “wanna eat?”

Luther grinned sexily, “You’ll eat me or I’ll eat you?”

Sa halip na mamula ang pisngi o mailang sa sinabi ni Luther ay natawa siya ng malakas. “You’re really a very horny man.”

“Yeah, yeah.” Ipinalibot nito ang mga braso sa beywang niya saka natigilan siya ng maramdamang parang unti-unting gumagalaw si Luther na para bang sumasayaw ito sa saliw ng malamyos na musika habang yakap siya.

And a smiled formed into Amethyst lips when she get what he was doing.

Iniyakap niya ang mga braso sa leeg ng binata at sinabayan niya ang galaw nito.

As they dance softly without music, Amethyst can’t keep the smile away from her lips. This is sweet of Luther. The reason why she’s falling for him even more.

At hindi na yata siya makakaahon sa sobrang lalim na pagkahulog niya rito.

Amethyst doesn’t even know why she’s here. It was her heart who decided for her. It was her dumb and idiot heart. Alam naman niyang masama ang gawain ni Luther pero heto, kasama niya ito at ayos lang sa kaniya … masaya siya sa piling nito.

She’s starting to love Luther so deeply again. She can feel it in every fiber of her being.

And what’s scaring her because she loves the feeling of loving Luther again. She loves it so much.

LUTHER felt peace as he hugged and dance softly with Amethyst. Never in his fucked up life did he felt this kind of peace. Simula ng mamatay ang ina niya, hindi na niya natikman ang salitang kapayapaan. Ngayon lang … sa piling ni Amethyst … sa piling nang babaeng minahal niya mula noon hanggang ngayon.

Luther thought he already erased that certain emotion in his heart when he turns bad, oh, he was so wrong. Just one look at Amethyst and it went crashing back on him. One kiss and every pain she caused him was forgotten.

Thinking now, hindi niya yata kakayanin kung mawawala ulit sa kaniya si Amethyst. Sana hintayin siya nitong matapos ang ginagawa niya.

Just a little bit longer and he will do everything to be the right man for her.

“Luther?” Pukaw ni Amethyst sa diwa niya habang nagsasayaw pa rin sila.

“Hmm?”

“What’s going on in that evil head of yours?” Pabulong na tanong ni Amethyst habang ang gilid ng mukha nito ay nakahiligsa dibdib niya.

“Bakit mo natanong?” He asked, a little bit curious.

“Wala naman. Just curious.” She slightly pulled away from his embrace to look into his eyes. “Ano ba ang tumatakbo sa isip mo ngayon?”

He shrugged. “I was thinking of you and how you ruined my composed life.”

Amethyst stilled. “How did I ruin your composed life?”

“Well,” huminga siya ng malalim saka hinaplos ang pisngi nito. “When you left, I was a fucking mess. Akala ko hindi mo ako iiwan, pero mali ang akala ko. I thought you love me enough to stay. Sinabi ko sa sarili ko na hindi ako magpapa-apekto sayo o sa kahit na sino. I still have a family that loves and cares for me. I erase you from every fiber of my being. I deleted you from my mind. I pushed you away from my heart. Ten years after that, okay na ako. Maayos na ang lagay ko. Masaya na ako sa ginagawa ko. Then you came back and I saw you. And just like that, you shook my resolved and my focus. Giniba mo ang pader na ipinalibot ko sa puso ko. And standing in front of you right now, i wanted to go back to old me, the old me that you have loves. And I’m asking myself if that would be enough to make you stay with me? For you to not leave me again.”

He felt so bare and vulnerable as he looked at Amethyst’s eyes that glimmered in understanding.

Amethyst lips slowly formed into a sad smile before she spoke to tell him her side of the story.

“Nang umalis ako,” panimula ni Amethyst. “Akala mo madali ’yon sakin? Alam kong galit ka sakin, at alam ko ring masama ang loob mo sa pagaalis ko, pero naisip ko noon, bata pa ako, may pangarap pa akong tutuparin para sa sarili ko at para sa mga magulang ko.” She caresses his face, a soft expression on her beautiful face. “You were my inspiration. Pinapangarap ko noon na magkikita tayo pagkalipas ng maraming taon, ako isang Pulis at ikaw naman ay nasisiguro kong isa nang NBI Agent, katulad ng Daddy mo mo. Kasi alam kong iyon ang pangarap mo. And I was shock and angry at the same time because you are the opposite of the Luther that I dreamt about for ten years.”

Luther smiled, he felt okay now that she had told him her side. “So… did you reach your dream? Did you become a Police?”

Umiling ito at nakahinga siya ng maluwang. Thanks God she’s not one of those people that wants to put him behind bars.

“Hindi ako naging Pulis.” Sabi ni Amethyst. “Not quite, really.”

Pinagsiklop niya ang kamay nila ni Amethyst at niyakap ulit ang dalaga hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw. Tanging ang mga ilaw na nakapalibot sa railing ng Yacht at ang ilaw na nanggagaling sa top deck ang nagsisilbing liwanag nilang dalawa.

“I ahm,” tumikhim siya. “Ahm,” napakamot siya sa batok. “D-Do you want to dine with me? L-Like a date, maybe?”

Amethyst frowned at him and chuckled a little afterwards. “Akala ko date na ’to.” Nanunudyo ang kislap ng mga mata nito. “Maguumpisa palang pala ang date natin?” Tumawa ito. “Sige ba, date tayo.”

Luther glared at Amethyst. “Pinagtatawanan mo ba ako?”

Sinupil ni Amethyst ang tawa na gustong kumawala sa labi nito. “Hindi kita pinagtatawanan. Talagang natatawa ako kasi nauutal ka pa. Para namang ito ang unang beses na inaya mo ako ng date. Don’t you remember ten years ago? You used to ask me on a date every day and I always say yes.”

He rolled his eyes. “Yeah. Yeah. Let’s have our date now.”

CHAPTER 14

CHAPTER 14

MALAPAD na napangiti si Amethyst ng salinan siya ng Champagne ni Luther sa champagne glass na kauubos lang niya ang laman. Then he poured champagne to his own glass. Nakikita niyang masaya si Luther, halata iyon dahil abot sa mata ang ngiti nito. That’s good. This is the Luther that she knew ten years ago. The happy and the good man that she fell in love with.

But what he asked of her to do earlier, to wait a little and he’ll be hers. She couldn’t answer him. Hindi niya kasi alam ang isasagot. Hanggang sa mga sandaling ’yon, naguguluhan pa rin ang isip niya kung anong dapat niyang gawin.

Her mind and heart is weighing what the right thing to do.

“Anong iniisip mo?” Anang boses ni Luther na pumukaw sa pag-iisip niya. “Why are you frowning?”

Kaagad siyang ngumiti. “Wala. Naisip ko lang ang trabaho ko.” It’s the truth.

“Trabaho?” Gumuhit ang kuryusidad sa mukha ng binata. “Speaking of which, what do you do for a living?”

“Ahm,” She shouldn’t be nervous like this, lying is part of being an Intelligence Agent of IIAE. “I’m a journalist.”

“Journalist.” Tumango-tango ito. “Nice work for a nice woman like you. Marami ka bang bang nakakasalamuhang lalaki dahil sa trabaho mo? Journalist’s job involves meeting a lot of people.”

Natigilan siya at mas nagsalubong ang kilay niya, medyo naguluhan siya sa tanong ni Luther. “Bakit nasali ang mga lalaking nakakasalamuha ko?”

Madilim ang mukha nito. “I’m just curious.”

Napatitig siya sa madilim nitong mukha. “Are you jealous again?”

“Yes, so answer me, Amethyst.” Nagtatagis ang bagang nito.

“Ahm, marami, syempre.” Mas lalo siyang kinabahan ng mas dumilim pa ang mukha nito. “I mean, i met a lot of people and—”

“And most of them are men.” Pagtatapos nito sa sasabihin niya. His jaw was tightening and he looks really mad. “Naging boyfriend mo ba ang isa sa kanila? What’s their names?”

Sinupil niya ang ngiting gustong kumawala sa mga labi niya. “Hindi ko sasabihin sayo ang mga pangala nila. They’re part of my past and they will stay there.” She smiled softly at Luther. “And … it’s always you so stop being jealous.”

But Luther is not Luther if he doesn’t easily get jealous. “May lalaki bang nagtangkang manligaw sayo na katrabaho mo?” Madilim pa rin ang mukha nito.

Tumango siya. “Yes, but nothing happned.”

“Can i get their names?” Seryosong sabi nito. “I’ll kill them all.”

Umiling siya. “No.”

Tumalim ang kislap ng mga mata nito. “What? I have a freedom to kill whoever i want—”

“That’s murder so it’s a no.”

Itinuro nito ang sarili. “Do you think I care about murdering someone? Just tell me the names of you exes. I bet they all kissed you in the lips.” Kumuyom ang kamao nito. “Oh, I will enjoy killing them.”

Huminga siya ng malalim. “Luther, huwag ka nang magselos.” His face was still dark; his eyes were angry and full of jealousy. “Luther,” she has to clam him down, “I’m yours.”

Her last statement worked like magic. Luther’s face softened before saying, “you better be mine and stay mine—or else…”

Amethyst sighed inwardly. Always the jealous Luther. “Luther—”

“I’m still jealous as hell.” Luther tsked. “Sabihin mo nalang kaya sakin ang pangalan nila para mapanatag ako.”

Tiningnan niya ng matiim ang binata, “Luther, I won’t let you kill them.”

Luther tsked. “Then I’ll just let my men investigate you’re your past—

“That’s invading my privacy.” Aniya sa walang emosyong boses, “that’s disrespecting me, Luther.”

Luther looked away. “You’re choosing them over me.”

Their conversation will go nowhere.

Huminga siya ng malalim saka tumingin sa mga mata ni Luther, “I’m not choosing anyone. Keep in mind that you’re my first. That must’ve mean something, because it means a lot to me.”

Para maiwasang magkasagutan sila ni Luther, tumayo siya at umalis sa mesa. Bumaba siya sa lower deck at ipinatong ang mga braso sa railing saka tumingin sa madilim na karagatan. Walang buwan ngayon, nagtatago ito sa mga makakapal na ulap kaya halos wala rin siyang makita.

Minutes later, Luther followed her and hugged her from behind and rested his chain on her shoulder.

“Did I piss you off?” Naglalambing nitong tanong.

Bumuntong-hininga siya. “Ano sa tingin mo?”

“That’s me.” Walang buhay ang mga mata nito. “I pissed off people in daily basis.”

She sighed again. “I was enjoying your company until you get jealous like that. It’s not healthy, Luther.” Bumuga siya ng marahas na hangin saka humarap sa binata. “My past is my past just like you past is your past. I know you weren’t celibate in those years but do you see me get jealous or complain about it? No.” Masuyo niyang sinapo ang mukha nito. “Hindi ko na mababago ang nakaraan mo. Magseselos lang ako kung may ibang babae ka pa ngayon maliban sakin.”

Kaagad itong umiling, “just you, baby.”

Nginitian niya ang binata saka siya na ang humalik sa mga labi nito na kaagad naman nitong tinugon ng buong puso. Kaagad na yumapos ang mga braso niya sa leeg ng binata at ganun din ang mga braso nito sa beywang niya.

Luther’s mouth can do magic to her being. Napapikit siya ng mariin ng ipinasok ni Luther ang dila sa loob ng bibig niya at hindi niya napigilang mapaungol sa ginawa nito.

Amethyst gripped Luther’s shoulder as his hands started moving south, touching and massaging her curves and making her moan in pleasure.

Iniwan ni Luther ang mga labi niya saka gumapang ang mga labi nito patungo sa leeg niya.

“Luther…” ungol niya sa pangalan ng binata.

Nararamdaman niya ang kiliti sa puson niya habang pumipisil at gumagapang ang mga kamay ni Luther. Napasandal siya sa railing habang mas bumababa pa leeg niya patungo sa mayayaman niyang dibdib ang mga labi ni Luther.

“Luther… oh…” she moaned, arching her body in pleasure.

Nahigit siya ang hininga ng ipasok ni Luther ang kamay sa denim short niyang suot. Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng damhin ng mga daliri nito ang hiyas niya. Her toes curled and she gasped in sheer pleasure.

Habol niya ang hininga habang hinihimas ng mga daliri ni Luther ang pagkababae niya, napapasinghap at napapaungol siya sa sarap na dulot niyon.

“Ohh!” She gasped and her gripped on his shoulder tightens more. “Ohh!”

Napasinghap siya ng malakas ng biglang ibinaba ni Luther ang panty at denim short niya saka lumuhod sa harapan niya para halikan ang pagkababae niya.

“Luther…” she chewed her bottom lip. “W-What the hell are you doing?”

Tiningala siya ng binata. “What does it look like I’m doing?”

Binasa niya ang natutuyong mga labi gamit ang dila niya saka huminga ng malalim. “L-Luther…”

Hinawakan ni Luther ang kaliwa niyang hita saka ipinatong iyon sa balikat nito. Pagkatapos ay umayos ito sa pagkakaluhod at sinungkil ng dila nito ang hiyas niya na basang-basa na.

Amethyst shouts in sheer pleasure as Luther licked and lapped her. Nakaliyad siya habang nakahawak sa railing ng yate at nakaawang ang mga labi habang malakas na umuungol sa sobrang sarap na nararamdaman sa kaibuturan niya.

“Ohh! Shit! Luther!” Nasabunotan niya ang binata habang palakas ng palakas ang ungol niya.

Pabaling-baling ang ulo niya sa kanan at sa kaliwa. Napapasinghap siya at napapaungol sa bawat pagsayad ng dulo ng dila nito sa pagkababae niya. Halos mapaos siya sa kakaungol hanggang sa maramdaman niyang sasabog na siya … hindi na niya kayang pigilan ’to.

She was now screaming in ecstasy as wave after wave pleasure ripped through her.

It was the best orgasm she ever had. Hinihingal na bumaba ang tingin niya kay Luther na nakatingala sa kaniya. His lips were covered by her juices. He licked it off his lips and stands up.

Parang may sariling isip ang mga kamay niya na dumako iyon sa butones ng pantalon ni Luther at binuksan iyon, kapagkuwan ay hiniyaan iyong mahubad dito kasama ang boxer na suot nito.

Matikas na nakatayo ang pagkalalaki ni Luther at handa na para sa kaniya.

Yumakap siya sa leeg ng binata bago tumalon at iniyakao ang mga hita niya at ipinalibot sa beywang nito. Napapikit siya ng maramdamang tumutusok sa entrada ng pagkababae niya ang dulo ng kahabaan nito.

It tickles and it made her so wet, she’s dripping.

Sinapo ni Luther ang magkabilang pang-upo niya saka iginiya nito papasok ang mahaba at matigas na pagkalalaki sa loob ng pagkababae niya.

Sabay silang malakas na napaungol ni Luther ng tuluyan itong nakapasok. Para siyang ihinatid sa kaluwalhatian habang ninanamnam niya ang pakiramdam na nasa loob niya ng binata. It feels so wonderful to be filled by Luther San Diego Jr. It feels so good and she wants more than him filling her. Gusto niyang hugotin at ipasok nitong muli ang kahabaan sa loob niya.

“Luther, please, move.”

“Of course, baby.” Luther said while groaning.

Luther thrust deeply then he pulled it out then thrust deeply again. Paulit-ulit na ginawa iyon ng binata at halos magsisigaw siya sa sobrang sarap na dulot niyon. Labas-masok si Luther sa pagkababae niya. Sa bawat ulos nito ay sagad na sagad at umaabot yata sa sinapupunan niya.

“Ah! Uhm!” Luther move in and out and she can’t stop moaning. “Oh! Yeah, Luther—oh! Feels so good!”

“Oh…” Luther groaned as he thrust and thrust and deeply thrust. “Oh, fuck, yeah!”

Mas hinapit pa niya palapit si Luther sa kaniya habang wala itong tigil sa pag-ulos sa loob niya. Amethyst can feel her exploding in nearly a minute, she can feel her orgasm building.

“Uhm! Oh!” Sinasalubong na niya ang bawat ulos ni Luther. “Ah! Yes! Oh! I’m coming, Luther! Oh!”

Para siyang nababaliw sa bawat pagbayo ni Luther sa pagkababae niya. Halos mapaos na siya sa malakas na ungol na lumalabas sa bibig niya. She couldn’t take it anymore. She has to let it go.

Bumaon ang kuko niya sa balikat ni Luther kasabay niyon ay sumabog ang kanina pa tinitimpi sa kaibuturan niya. Ramdam niya ang pag-agos ng katas niya sa palabas sa pagkababae niya.

It was her second orgasm and it was the best. Luther followed her orgasm afterwards and he filled her with his hot semen.

Nang maramdaman niyang tapos na itong labasan, iniapak niya ang mga paa sa sahig ng yate at mahigpit na yumakap sa binata. “Take me to bed?”

“My pleasure.” Luther replied before carrying her to the yacht cabin.

IT’S ONE of the best night in Amethyst’s life. Being with Luther who smiles and laughs a lot with her, was a very wonderful feeling and experience. Ang sarap sa pakiramdam na kahit papaano ay nararamdaman niyang bumabalik ang dating Luther na naging kasintahan niya.

“Nag-enjoy ka ba na kasama ako?” Tanong ni Luther sa kaniya habang nagmamaneho ito patungo sa bahay niya.

Nginitian niya ito. “Yes. Masaya ako na nakasama kita.” She looked at him, “thank you, for being with me last night. I felt like you bared your self to me and I appreciate it.”

Pinagsiklop ni Luther ang kamay nilang dalawa saka dinala ang kamay niya sa mga labi nito at hinalikan iyon.

“Thank you for making me happy, Amethyst.” Seryosong wika nito. “I really appreciate you coming with me to the yacht. I’ve never been this happy since you left me.”

Nginitian niya ang binata at tumingin sa traffic lights dahil itinigil ni Luther ang sasakyan. The light is in red.

Dumako ang tingin niya sa labas ng pinto ng passenger seat at malakas siyang napasinghap ng makitang may lalaking nakasakay sa motorsiklo at nakatutok sa kaniya ang baril. Instinct took over her body. Kinapa niya ang katawan, naghahanap ng baril, pero kaagad siyang napatigil ng maalalang wala pala siyang baril!

“Luther!” Amethyst screamed Luther’s name in fear the same time the man pulled the trigger.

Para siyang nabunutan ng tinik at nakahinga ng maluwang ng makitang hindi pumasok ang bala sa loob ng sasakyan nila. The car is a freaking bullet proof!

“Fuck!” Luther said through his gritted teeth before maneuvering his car away from the man.

Napahawak siya sa magkabilang gilid ng passenger seat dahil sa sobrang bilis ng takbo ng sasakyan. Tumingin siya sa side mirror, nakabuntot pa rin sa kanila ang motorsiklo.

Thank God the car is bulletproof.

“Luther!” Napasigaw na naman siya ng marinig na binabaril ang likod ng sasakyan nila at nakikita niyang malapit nang mabasag ang salamin sa likod dahil sa sunod-sunod na tama ng baril dun.

Luther narrowed his eyes on the long, empty road. Napakabilis ng pagmaneho nito nang bigla nalang iniliko ni Luther ang sasakyan at ihinarang sa gitna ng kalye.

Fear for Luther filled her when he saw Luther pulled a gun from the compartment. It has a freaking silencer!

“Luther!” Her heart was pounding in fear inside her chest. Takot na baka may mangyaring masama kay Luther. “No! Luther! Stay in the car!” Malakas ang boses na pakiusap niya rito.

Hindi sa kaniya nakinig ang binata at lumabas ito sa sasakyan.

Luther stands in the middle of the read, next to their car, point the gun on the man on the motorcycle then pulled the trigger. Napaigtad siya habang malalaki ang mga mata na nakatingin sa katawan na nakahandusay sa semento at walang buhay sa tabi ng natumbang motorsiklo.

Amethyst pressed her lips together as Luther get inside the car and drove off.

All she could think about was the dead person on the street and what Luther did. It was so easy for him to pulled the trigger—like he didn’t even hesitate.

“Luther…” she whispered as she looked at him.

Luther’s face was dark and it shouts death. “No one points a gun at you and get away with it. No one!”

She froze. He did that for her?

The things he’ll do for me… OH MY GOD.

CHAPTER 15

CHAPTER 15

IPINARADA ni Luther ang sasakyan sa labas ng bahay niya, hindi niya inihatid si Amethyst sa bahay nito pagkatapos nang nangayari. Hindi puwede baka mapahamak ito roon. Mabilis siyang lumabas at umikot patungo sa passenger seat para pagbuksan si Amethyst na walang emosyon ang mukha.

He’s afraid of what she must be thinking at the moment. He just killed a man in front of her!

Sabay silang pumasok sa bahay niya at sa paglipas ng bawat sigundo, hindi siya mapakali sa katahimikan ni Amethyst.

She’s silent and it’s scaring the fuck out of him!

Nagpapasalamat siyang naroon sina Blake at Blaze sa salas ng makapasok sila. I’m sure they will break the ice.

“Hey, what’s up, X?” Nakangiting tanong sa kaniya ni Blaze. Ang ngiting ’yon ay naglaho ng makita ang mukha ni Amethyst na walang emosyon. “You look like hell, Miss Amethyst.”

Tipid lang na ngumiti si Amethyst bilang tugon sa huling sinabi ni Blaze, at mas lalo siyang nakaramdam ng kaba at takot.

Maybe this is it. The time has come for Amethyst to leave him. He’s sure as hell she won’t stay with a man who just murdered someone. Why is his life so fucked up? I hate this! Bakit kailangan pa nitong makita ang ginawa niya? Kaya niyang isangla ang kalukuwa niya sa demonyo, tanggapin lang siya ni Amethyst bilang siya at hindi na ito maghanap ng iba pa— pero sa nangyari, hindi na siya magtataka kung tumakbo palayo sa kaniya ang dalaga.

She will never accept him.

Hinawakan niya sa kamay si Amethyst at masuyo itong hinila patungo sa kuwarto niya at pinaupo ang dalaga sa kama pagkatapos ayumupo siya sa tabi nito.

“I’m sorry you have to see that.” Kaagad niyang panimula sa mababang boses. “Sa mundong ginagalawan ko, normal na ’yon. I usually don’t kill, but that man pointed his gun at you. I cannot let that happen. Over my dead fucking body—”

“Ayoko ng ganito, Luther.”

Nanigas siya sa kinauupuan at dahan-dahang napatingin sa dalaga na nakatutok ang mga mata sa sahig ng silid niya.

“A-Ano?” Nauutal na sabi niya. Kinain ng takot ang buo niyang pagkatao.

“Ayoko ng ganito.” Ulit nitong sabi saka kinagat nito ang pang-ibabang labi. “I’m thankful that you saved my life but …” Her job is to take down criminals and Luther, he just murdered someone.

“But what?” Kinakabahan niyang tanong habang nakatingi kay Amethyst na bakas ang kaguluhan sa mukha. “This is me, Amethyst. This is the real me.” Anguish was now visible in his face. “Hindi ba puwedeng tanggapin mo ako bilang ako? I will make you happy, I’ll buy anything that you desire, i will give you my heart… just stay…” hinawakan nito ang kamay niya at pinisil iyon. “Stay with me, Amethyst…don’t leave me.”

Tumingin sa mga mata niya si Amethyst. The confusion on her face was replaced by blank expression. “I can’t be with a man like you, Luther. I just can’t. Ayokong malaman ang mga ginagawa mong masama kaya huwag mo akong pigilang umalis.”

His insides tightened and he dropped on his knees. He begged. “Please, Amethyst, please… don’t leave me… please… please…”

Tears fell down from her eyes. “I can’t.”

Nagpa-panic siyang umiling. “No! Don’t! Please! Stay!” Mahigpit niyang hinawakan ang kamay nito. “Amethyst, please!”

Inagaw ni Amethyst ang kamay nito na hawak niya saka malalaki ang hakbang na umalis ito ng kuwarto niya at luamyo sa kaniya.

Napatitig lang si Luther sa kawalan habang nakaluhod pa rin.

Parang may sumasakal sa puso niya habang nakaluhod. Nanginginig ang kalamnan niya at parang kinakapos siya ng hininga sa sobrang sakit na nararamdaman niya. Is his heart breaking again?

At that very moment, he wanted to beg God to help him. But Luther knew … even though he prayed to God a million times, he will not hear him—just like his unheard prayers to bring his mom’s death to justice— and Amethyst will disappear in his life for good this time.

He was choking in his own heartache as a lone tear escape his eyes.

Why can’t I be happy?

PASALAMPAK na umupo si Amethyst nang makapasok siya sa bahay niya. She was sobbing silently as the scene keeps on repeating in her mind … the scene when Luther begged her to stay, to accept him.

She wanted to nod and say yes, she accepts him. All of him.

But her job was stopping her. She can’t. Mas mabuti nang lumayo siya kay Luther, para hindi niya alam ang ginagawa nitong masama. Para wala siyang alam. Para kung magtanong man sa kaniya ang ahensiya niya tungkol sa binata ay wala siyang alam at magiging makatutuhanan ’yon.

That’s why she can’t let herself stay with Luther. Mapapahamak ito sa kaniya.

The Agency she is, they will know that she has an intimate relationship with Luther and they will exploit it. They will use her to get to Luther. No! She can’t let that happen!

But at the same time, she can’t lie to her agency. That will put herself at risk of everything she has work for. The Agency will punish her. Severely.

Amethyst pulled herself together before walking towards her laptop in the living room and tried to continue typing her report, with big tears running to her cheeks. Pero ilang minute na siya sa harapan ng laptop niya ay hindi pa rin niya matipa ang keyboard ng laptop niya para isulat ang mga nalaman tungkol kay Luther.

It pained her to do her job.

Nanginginig ang kamay niya habang sinusubukan paring mag-type. Hindi siya makahinga ng maluwang at parang sinasakal ang puso niya sa sobrang sakit.

’Luther San Diego Jr. is a drug dealer—

Her fingers stopped typing as tear continue to fell from her eyes.

Umiiyak na napahiga si Amethysst sa sahig ng bahay niya saka sunod-sunod na tumulo ang luha niya habang sapo ang bibig para hindi lumikha ng ingay. Ang sakit-sakit ng puso. Ayaw niyang mamili sa pagitan ni Luther at sa trabaho niya. Mula’t sapol, alam niyang dapat niyang unahin ang responsabilidad niya sa ahensiya na kinabibilangan, pero ayaw naman niyang makulong si Luther ng dahil sa kaniya.

Hindi niya kakayanin.

But she has to do her job. She has to choose.

Luther or her mission.

What do I do?

LUMIPAS ang gabi at dumating ang umaga na wala sa sarili si Amethyst. Nakahiga pa rin siya sa sahig ng bahay niya at wala sa sariling nakatingin sa kisame habang gulong-gulo ang isip niya.

’Yon ang naabutan ni Honey. At kaagad itong nag-alala sa kalagayan niya.

“Amethyst!” Kaagad siya nitong dinaluhan sa sahig. “Anong nangyari sayo? Good God!” Kinalong nito ang ulo niya at hinaplos ang nuo niya. “You have a fever! What happened?”

Ang walang buhay niyang mga mata ay tumingin sa kaibigan. “I can’t choose.” Pabulong niyang sabi at ang traidor niyang mga luha ay namamalisbis na naman. “Hindi ko siya kayang ipahamak. Mahal ko siya. Mahal na mahal. Mahal na mahal.” Humikbi siya. “Nahihirapan na ako…”

“Amethyst…” Honey looks worried. “Ano ba ang pinagsasasabi mo?”

“Mahal ko si Luther.” Aniya na humihikbi. “Akala ko nawala na ang pagmamahal ko sa kaniya ng umalis ako noon at iwan siya, pero naroon lang pala ang emosyong ’yon, nagtatago at naghihintay na lumabas ulit. And Luther triggered that emotion again. Only he can.”

“Oh, tapos?” Tumaas ang kilay ng kaibigan. “Anong problema do’n?”

Mapait siyang ngumiti. “He’s a bad guy.” Wika niya na hindi ikinukuwento ang lahat ng impormasyong. “I can’t be with him, Honey. He sells drugs for a living. Kahit hindi ko ’yon sabihin sa mga boss natin, alam kong alam nila. Hindi ako puwedeng magsinungaling.” She pushed herself up and faced Honey. “Misyon ko ang alamin ang lahat ng tungkol kay Luther San Diego Jr., at ngayong nalaman ko na. And I can’t decide. I don’t know what to do. I don’t want to choose. Ang sakit, parang pinipiga ang puso ko sa sakit.”

Honey nodded like she fully understands her dilemma. “Amethyst, trabaho natin na ipakulong ang mga katulad niya, hindi mahalin. He is your mission. I’m telling you now, Amethyst, as your friend, forget him.”

Nagbaba siya ng tingin para itago ang ilang butil ng luha na nalaglag na naman sa mga mata niya. “I’m trying…”

“Try harder.” Hinaplos muna ni Honey ang likod niya saka inalalayan siya nito patungo sa kuwarto niya at pinahiga.

“Babalik din ako kaagad.” Sabi ni Honey pagkatapos siya nitong ihatid sa kuwarto niya at nagpaalam.

Walang imik siyang tumango at napatitig na naman sa kisame.

Kapagkuwan ay mariin niyang ipinikit ang mga mata at itinikom niya ang nanginginig na mga labi dahil naiiyak na naman siya.

He killed that man to save you. Anang isang bahagi ng isip niya.

He did… but whatever the reason, Luther still killed someone. And in the Agency she is working for, it’s a crime … its murder.

Puwede naming hindi ko sabihin? Siguro naman hindi nila malalaman? Hindi naman siguro nila malalamang nagsinungaling siya sa report niya.

And to pull that off, she has to stay away from Luther so she will stay clueless to whatever he is doing. O katya aalis nalang siya sa bansang ito. Babalik na siya sa London at ilalagay niya sa report niya na walang kinalaman si Luther sa mga illegal na Gawain. Na wala siyang nakitang illegal na ginawa nito.

At kapag napatunayan nilang nagsinungaling ka? Tanong ng isang bahagi ng isip niya.

Then she will be Luther’s accomplice and she will pay for it. But at least she will not be the one who puts Luther behind bars. At least she had protected him, even juts for a little while.

Bumangon si Amethyst sa pagkakahiga ng maplano na niya sa isip niya ang ilalagay niya sa report niya para protektahan ang lalaking mahal niya.

Yes, if she has to lie to keep him safe, she will.

Habang naglalakad si Amethyst patungo sa salas, pabalik sa laptop niya, tumunog ang cell phone niya. She took her phone out from her jeans pocket and answered the call.

“Hello?” Aniya.

“This is a clear line.” Sabi ng lalaki na nasa kabilang linya. His tone was business like. “Thyst, we appreciate the Report you made.”

Kaagad na nagsalubong ang kilay niya sa narinig at napatigil siya sa paghakbang. “What report, Sir?”

“The report about Luther San Diego Jr.” Anito.

Umawang ang labi niya sa narinig. “I— Ahm, I di—”

“It was full of details and very concise. Thank you. Anyway, remain still for a couple of days. I’ll call you when you need to get out of the country.”

She was still in daze. “Y-yes, Sir.”

When the call ended, Amethyst ransacked her mind who made the report.

Wala siyang ipinasang report! Ni pagtipa nga sa laptop niya ay hindi niya ginawa. Sino ang may gawa no’n? Sino ang ibang nakakaalam tungkol sa report na gagawin niya kay Luther at sino ang may alam sa mga illegal na Gawain ng binata maliban sa kaniya— Oh god!

Nasapo niya ang bibig ng maisip kung sino ang posibling may gawa no’n.

Honey!

Mabilis siyang bumaba sa hagdan at akmang hahanapin ang kaibigan ng pumasok ito sa bahay.

“Honey, please tell me you aren’t the one who send that report.” May pagmamakaawa ang boses niya.

Tumigas ang anyo ni Honey. “I have to do it myself, Amethyst. Nakikita ko kasing hindi mo kaya. You’re drowning in your own tears. So I hacked your laptop. Dinagdagan ko lang ang naisulat mo nang report dahil hindi naman lingid sa kaalaman ko ang mga ginagawa niyang illegal. Saka ipinasa ko nang hindi ka na mahirapan. And I’m not sorry that I did what I did. Its our job.” Pagkasabi nito iyon ay naglakad ito at nilampasan siya.

Amethyst felt her knees buckled. No! Luther can’t go to prison! No! Pero anong magagawa niya, tapos na. Naipasa na ni Honey ang tanging dahilan para makulong ang binatang mahal niya.

SINAPO ni Luther ang ulo habang nakaupo siya sa sahig, ang likod niya ay nakasandal sa paanan ng kama habang maraming basyo ng alak ang nagkalat sa paligid niya. He wanted to shout in so much anger, frustration and anguish.

“X?” Boses iyon ni Blaze.

He dragged his gaze to Blaze who’s standing few feet away from him. “Yeah?”

“According to our man spying on Mr. Tsui, he is always on the abandoned pier just outside the city. We believe that it’s Mr. Tsui hideout.” Ani Blaze saka bumuntong-hininga. “Anong gusto mong gawin namin sa kaniya? Do we have to wait until the meeting to kill him? Blake can’t use his rifle since there is no open window for him to take the shot”

Pinilit niyang mag mukhang maayos sa harap ng Blaze. “May tao ba tayo roon?” Balik tanong niya.

“Yes. Hinihintay nila ang utos mo.”

Bumuntong-hininga siya. “Pasabugin niyp ang buong lugar kung nasaan siya. I don’t care how you do it, just do it. It’s easy that rifle, isn’t it?”

Nanlaki ang mga mata ni Blaze. “Are you out of your fucking mind?!” He looks horrified at his order. “X naman! We are in code red! Meaning si Mr. Tsui lang ang dapat na mamatay at hindi kasama ang mga galamay niya! Minrod will kill us!”

Walang emosyon siyang tumingi sa kaharap. “Wala akong pakialam. I learned from Blake that the man who pointed a gun at my Amethyst was one of Tsui’s men—to scare me. This is personal and that’s my decision. Take it or leave it.”

“What if i say leave it?” Mahina ang boses na tanong ni Blaze sa kaniya.

“I’m still older than you, Blaze, and I’m still your boss.” His eyes darkened in anger. “If you’re a pussy, then I’ll do it myself, or do I have to remind you why you have to do it.”

Bumuga ng marahas na hangin ang kausap. “Fuck you, X.” Tinalikuran siya nito. “I’ll do it.”

“Good answer.”

Nang makalabas si Blaze, kinuha niya ang cell phone sa ibabaw ng kama at bago pa niya mapigilan ang sarili, tinawagan niya si Amethyst.

And Amethyst never answered his call. Fuck! What did he expect?

TIINITIGAN lang ni Amethyst ang cell phone niya habang tumatawag sa kaniya si Luther. Hindi na niya mabilang kung ilang beses na itong tumawag basta ang alam lang niya ay maraming beses na na.

After nine rings, his call ended.

Then his phone rang again. Luther is calling again.

At may sariling isip ang kamay niyang sinagot iyon at ini-loud speaker.

She didn’t speak. And the other line was silent until a very baritone voice filled her ears.

“Amethyst, I just want to say I’m sorry you have to see that. But you have to know that in the line of work I’m in, normal na sakin ang pumatay. I shouldn’t have … but that man pointed the gun at you. I can’t let that happen. You’re very precious to me. Heck! I’m in love with you! I can’t fucking lose you, Amethyst. I can’t lose the only woman I ever love.” He paused for a couple of minute. “Yes, Amethyst, I’m in love with you.” Parang nanghihina ang boses nito at nagmamakaawa. “I’m fucking in love with you! So please, have mercy on my already wreck and broken heart. Can you please come back to me and be with me again? I want to feel the warmth of your loving arms and the soft caress of your lips. I miss those … i miss you. If i have to sell my soul to the devil for you to stay and give me a chance, i will. Stay with me, Amethyst. Stay…” He let out a loud breath, like he is frustrated and doesn’t know what to do. “I need you, Amethyst … please, I still love you.

Sarkastikong tumawa si Luther sa kabilang linya kapagkuwan. “But maybe this is for the best. Tama ka. You should really stay away from me as far as possible.” Bigla nitong bawi. “Ayokong madamay ka sa kasamaang pinaggagagawa ko at gagawin palang. You should leave me alone and stay away. That’s the best for both of us. I will just endanger you. Because god knows if something bad happens to you, I. Will. Die.”

Then the line died.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi habang halo-halo ang emosyon na nararamdaman niya dahil sa mga sinabi ni Luther. And even if she tried her best to stay away from the man she learned to love again, she couldn’t. Amethyst had fallen in love with Luther again. At masakit dahil ang daming balakid sa pagmamahalan nila.

Ano pa ang mukhang ihaharap niya kay Luther pagkatapos i-send ni Honey ang report na ’yon sa kinauukulan gamit ang pangalan niya?

How?

MATIIM na nakatitig si Luther sa TV habang ibinabalita ang nangyaring pagsabog sa isang abandonadong Pier.

‘Sa ulo nang mga nagbabagang balita. May sumabog na abandonadong Pier hindi kalayuan sa siyudad at may naiulat na labin-limang patay. Nasa kamay na ngayon ng Pulisya ang mga bangkay at nasa ilalim na ng pagsusuri para alamin ang kanilang mga pagkakakilanlan. Sampu ang hindi pa nakikilalang bangkay sa ngayon, samantalang apat ay may pagkakakilanlan na, samantalang ang isa naman ay isang kilalang negosyante na nag ngangalang Chi Tsui. Isa itong mayamang Chinese Businessmen na narito sa Pilipinas para mag-negosyo. Wala pang alam ang awtoridad kung ano ang dahilan ng pagsabog at kung sino ang ulo ng krimen na ito, kaagad naman daw na ilalabas ang Police report kapag nalaman na nila ang buong pangyayari sa nasabing pagsabog.’

Tumiim ang bagang niya. At last, you paid for what you did to my mother. Pero sa halip na magsaya dahil nagtagumpay ang isa sa mga plano nila ay wala siyang maramdamang kasiyahan. Mahaba ang tatahakin nilang daan patungo sa tagumpay na inaasam nilang lahat.

“Who’s next?” Tanong ni Blake na nasa pang-isahang sofa at nakatingin sa kaniya na hinihintay ang utos niya.

He sighed and answered. “Do everything you can to sway Mr. Henrick to meet with us personally. If we have to cut him from our distribution list to pressure him, do it. The moment he got hook in our bait, we will end him.” Gusto ko nang matapos ’to.

Blake nodded. “Got it.”

Nakakunot ang nuong dumako ang tingin niya sa humahangos na Blaze na palapit sa kanila ni Blake na nasa salas.

“What is it?” Luther asked in confusion when he saw Blaze’s worried face. “What happened? Nakatunog ba ang natitirang dalawa nating target dahil sa nangyari kay Tsui?” May pag-aalala niyang tanong.

Kapag nangyari ’yon, tiyak na babalik na naman ito sa mga lungga nito at hindi magpapakita ng ilang taon. He can’t do this anymore that’s why he has to end it!

May inilapag si Blaze na window envelop sa center table na nasa harapan niya saka huminga ito ng malalim. “A letter from Minrod.”

“Fuck.” Luther cursed and hurriedly opens the envelop.

Mabilis niyang binasa ang nakasaad sa sulat.

‘Read this you imbecile. And tell me that you’re fucking careful in your fucked up endeavor.’ Below Minrod’s penmanship that can be compared to a font style ‘chiller’ was a long letter.

A letter that has his name on it.

Fuck! What the fuck is this?

CHAPTER 16

CHAPTER 16

’REPORT: LUTHER SAN DIEGO JR.

Name: Luther San Diego Jr.

Birthday: August 24, 1985

Address: 575, Valley St., Peers Village.

Father: Luther San Diego Sr.

Occupation: Head of National Bureau of Investigation.

Mother: Leslie San Diego (Decease).

Occupation: Interpol Agent.

Siblings: None.

Status: Single.

Citizenship: Filipino.

Significant Other: None.

Educational Background: A Criminology Graduate with GPA of 1.43. Took up Law immediately after he acquired his degree. He is a Criminal Lawyer and he graduated with good standing. He served in Supreme Court until his mother’s death. Then he enrolled in Martial Arts School in Japan and graduated with High level skills. Months after that, he enrolled himself in Sniper and Shooting School in Germany and graduated with top score.

Personal Background: He owns a Mustang, and the Club Red, a Club where lots of Illegal things happen and Luther knew all about it because he is the one doing the illegal deeds. Luther Jr., is also knows as X in the club. He sells Drugs, smuggled Guns and stolen luxurious cars in the black market and is partnered with a lot of criminals and businessmen. He has a mansion worth millions in the Peers Village. He seldom visits his father whom he hates. He has many women to pleasure him and he practice Sex Bondage with his chosen women. He often cursed (e.g.: Fuck, Shit, Fuck you, etc.)

Luther Jr. Owns a Yacht docked in Sudalga’s Port. He is monster in disguise of a man. He is involved in every illegal deeds happening in the city and he is responsible for the sex drugs circulating in the black market. He is a very bad man. A very Dangerous Gentleman. Luther San Diego killed two men. He shoots them out of anger. He’s a cold blooded monster that needs to be put behind bars. I, Agent Thyst, promise, that everything I wrote in this report is true and no lies what so ever.’

Napakurap-kurap si Luther pagkatapos basahin ang Report tungkol sa kaniya. Its detailed and it hold too much personal information about him. Saan galing ang report na ’to?

Fuck shit!

Itinapon niya ang sulat sa ibabaw ng kama saka kinuha ang cell phone niya at tinawagan si Minrod.

“Who the fuck sent that letter? And to fucking whom?!” His voice was deadly serious and cold. That was a very detailed report about him and his fucking personal life!

Minrod sighed nonchalantly. “An Agent from IIEA also knowns as Internation Illegal Enforcement Agency, it’s a secret law enforcement agency who go against illegal drug seller, guns smugglers and big time care thieves and they put them behind bars. Only selected government member knows their existence Looks like you reached their radar. Bakit mo naman kasi ginalingan? Our own Organization is already trying to communicate with IIEA to fix this fucking mess since we have work with them in other cases as well, if they approve, that is. Now tell me that you are being careful.”

“I. Am. Careful!” He hissed in anger. “Ibigay mo sakin ang buong pangalan ng agent na ’yon at nang Makita niya kung sinong binabangga niya! He will not ruin my mission, damn him!” Nagpupuyos siya sa galit.

Luther wanted to kill that fucking agent.

“No name.”

Nagtagis ang bagang niya. “Give me a fucking name, Minrod. He’ll be dead in an hour. No one crossed me and gets away with it.” Luther is more than ready to kill the bastard!

Minrod laughed like he is enjoying the shit he is in. “Luther, hindi lalaki ang agent na hinahanap mo. It’s a she, and she happens to be one of the closest persons to your heart.”

Nagtagis ang bagang niya. A she? Close to his heart? “Give me a name, Minrod.”

“The IIEA sent her because they know her relationship to you, moron. Though you don’t need to know her name, it’ll break your heart for sure. I mean, you fell for her again, didn’t you?”

Nawala sa kabilang linya si Minrod at naiwan siyang nakaawang ang mga labi. 

Only one woman ever gets closed to him these past few weeks. Only one woman who he dares to enter his dark and dangerous world. Isang babae lang ang alam ang lahat na nasa sulat. Isa lang mahal niya … and that’s Amethyst.

Hindi pa rin siya makapaniwala habang nakaawang ang mga labi niya. She did this to him? She reported him?

How can she do this to him?!

Malalaki ang hakbang na lumabas siya ng silid. There’s one thing on his mind at the moment: make Amethyst pay fucking dearly!

NGUMITI si Troy ng umupo siya sa harap ng kinauupuan nitong mesa sa loob ng kaparehong café kung saan sila unang nagkakuwentuhan. He didn’t know did he get a hold of her number, but he called him asking if he could see her.

Amethyst was happy that Troy looks okay now. Hindi katulad noon na naka-cast ang paa at braso nito.

“So you finally grace me with your presence.” Troy grinned happily at her.

Ibininalik niya ang masayang ngiti nito. “Hey, Troy.”

“Hello to you too, pretty lady.” Ini-abot niya sa kaniya ang menu ng café. “Kumusta? It’s been a long time since we saw each other.”

“A have to sort out a lot of things.” Amethyst pressed her lips together.

Mataman siyang tinitigan ni Troy na parang binabasa ang ang laman ng isip niya. “You okay?” May pag-aalala sa boses tono ng boses nito. “I mean, you look shaken and a bit pale.”

Amethyst forced herself to laugh so she could conceal her true feelings. “Ahm, okay lang ako.” Tumikhim siya at iminuwestra ang katawan nito para ibahin ang usapan. “You look fit. Mukhang nakapagpahinga ka na ng husto.”

Troy tsked. “Magiging masaya sana ako dahil napansin mong maayos ang pangangatawan ko. But i can really feel that you are changing the topic so, no, I’m not feeling happy at all.”

Humugot siya ng isang malalim na hininga saka bumuga ng marahas na hangin. “I’m fine, Troy. Leave it.”

Umiling-iling ang kaharap. “Okay. I’m going to leave it. But you know, sooner or later you have to spill.”

Definitely not today, buddy. “Okay.” Mahina niyang sabi.

“So,” Troy drawls, “maliban sa mukhang maayos ka naman, anong pinaggagagawa mo nitong mga nakaraang araw na hindi mo ako binisita?”

Except from letting her heart fall for a Criminal? Nothing much really. Her sarcasm was thick.

Nagkibit-balikat siya. “Doing my job.”

Tumango-tango si Troy. “Looks like your job drained your energy out of you.” Komento nito.

Walang buhay siyang ngumiti. “A girl got to do what a girl got to do.”

Mahinang tumawa si Troy. “I see.” Tumikhim ito, “so, how about dining with me?”

Nasa dulo na nang dila niya ang pagtanggi pero sa isiping baka makatulong iyon para mawala si Luther sa isip niya, ngumiti siya. “I would love too.”

NANG makarating si Luther sa bahay ni Amethyst, malakas siyang kumatok na para bang gigibain ng mga kamay niya ang pinto. “Amethyst!” He shouted her name in so much anger. “Amethyst! Open the door!”

Luther heard a faint sound of footsteps inside then the door opened showing Amethyst with red and swollen eyes.

All his anger for Amethyst receded and was gone in a second as he stared at her swollen eyes. “Umiyak ka ba?”

Mabilis itong umiling na parang ayaw nitong malaman niya ang katutuhanan sa likod ng namumula nitong mga mata.

“H-Hindi ako umiiyak.” Nag-iwas ito ng tingin. “U-Umalis ka na.”

Luther just stared at Amethyst. Akmang isasara nito ang pinto ng iharang niya ang paa. “Not so fast, baby.”

Itinulak niya pabukas ang pinto gamit ang paa niya saka hinawakan sa beywang si Amethyst. Nang magpumiglas ito, walang sere-seremonyang binuhat niya ang dalaga at dinala sa silid nito.

Luther threw Amethyst unto the bed making her scream in shock and then quickly straddles her waist. Luther pinned Amethyst’s hands on the bed and bore his angry gaze at her.

“Tell me, Amethyst, are you an agent?”

She paled and was silent.

Pagak siyang tumawa. Sapat na iyon para mapagtantong tama ang hinala niya.

“So, tama ako.” It wasn’t a question. “And you backstabbed me.”

Umawang ang labi nito para siguro sumagot pero hindi ito makapagsalita.

Luther tsked before he dipped his head and captured Amethyst’s lips hungrily. Pinakawalan niya ang isa nitong kamay ng tumugon ito ng halik saka kinuha sa bulsa niya ang isang tabletang gamot at walang sere-seremonyang ipinasok iyon sa bibig ni Amethyst.

Amethyst wiggled under him. Gusto nitong ilabas ang tabletang ipinasok niya sa bibig nito. Tinakpan niya ang bibig nito para hindi nito mailuwa ang tableta. And when she stops trying to get away from his hold, Luther knew that she had swallowed the tablet and it’s now draining her consciousness.

And Luther just stared at Amethyst until she finally lost her consciousness.

He was so mad earlier but one look at her swollen eyes, his anger melted away.

Humaplos ang daliri niya sa gilid ng mga mata nitong mamula-mula kapagkuwan ay napailing saka binuhat ang walang malay na katawan ni Amethyst palabas ng kuwarto nito. 

LUTHER parked his car outside his father’s house. Pagkapasok niya sa bahay, nagtagis ang bagang niya ng makita ang kaniyang ama na hawak ang larawan ng kaniyang mahal na ina.

“Don’t look at her with your pathetic eyes.” He hissed in anger. “Wala kang karapatang tingnan ang larawan niya.”

Inilapag ng ama niya ang larawan sa lalagyan at humarap sa kaniya. “Luther, son, your anger is misplaced.”

Luther glared at his father. “Misplace?” He tsked. “Ikaw ang head ng NBI, pero wala kang nagawa para kay mommy samantalang namatay siya ng dahil sayo! Wala kang nagawa kundi ang ipakulong ang isa sa bumaboy sa kaniya!” Nagaapoy ang mata niya sa sobrang galit habang nakatitig sa kaniyang ama. “Put them behind bars? In prison? Prison is too easy for those monsters. Dapat sa kanila pinapatay!”

Sumusukong umiling-iling ito. “No, Luther, hindi sa atin ang desisyon na ’yon. Justice is not supposed to be given by your hands.”

An evil, sardonic chuckle came out from Luther’s lips. “Watch me.”

Pabagsak na umupo ang ama sa pang-isahang sofa at nagmamakaawang tumingin sa kaniya. “Sabi ko na nga ba, ikaw ang may kagagawan sa pagkamatay ni Tsui. Oo nga at naparusahan mo sila, pero sa mata ng diyos, kasing sama ka rin nila at paparusahan ka niya—”

“Spare me with that bullshit.” Aniya sa malamig na boses. “I’ll get my vengeance. And it’s going to be sooner rather than later.”

“No!” Marahas na umiling ang ama niya. “Don’t do this Luther.”

“Henrick is next. I waited six years to kill them all. And that opportunity is knocking at my doorsteps right now so get off my ass and fuck off.”

“Please, Luther, don’t…”

His father was begging but he wasn’t affected at all.

“You can’t stop me. At least I’m doing something to avenge mom. Ikaw? Ano ba ang nagawa mo sa anim na taon mula ng patayin siya ng dahil sa’yo? Hindi ba kaya siya namatay dahil sa trabaho mo, dahil hindi mo siya na-protektahan laban sa mga hayop na ’yon?!”

Nawalan ng imik ang ama niya. Nakaguhit sa mukha nito ang hiya at guilt na nararamdaman nito ngayon. “Anak, itigil mo na ’to.”

“No.” Mabilis siyang nagtungo sa kuwarto niya na hanggang ngayon ay hindi pa rin tinatanggal ng ama niya at kinuha mula sa closet niya ang susi sa basement ng mansion niya. The basement that he thought he’ll never open.

Sa halip na dumaan ulit sa front door, binuksan niya ang bintana ng kaniyang silid at tumalon mula roon. When his feet landed on the ground smoothly and evenly, Luther run towards his parked car.

Nang pumasok siya sa sasakyan, hindi na siya nagulat ng makita si Blaze sa passenger seat na nakatingin sa backseat.

“Anong balak mong gawin sa kaniya?” Tanong ni Blaze habang nakatingin kay Amethyst na wala paring malay.

The tablet that he forced feed her rendered her unconscious for twenty-four hours.

Nagkibit-balikat siya. “I have plans.”

Napailing-iling si Blaze. “She was just doing her job, X. Hayaan mo na siya. She’s just a freaking woman.”

“A woman who made me feels like a fucking shit.”

Huminga ng malalim si Blaze. “X, women has always been a man’s downfall. Kasalanan mo kasi na in-love ka sa kaniya.”

“Yeah, well,” sinilip niya si Amethyst gamit ang review mirror. “She will not be my downfall.”

“I hope you don’t eat your words.” Doubt shadowed Blaze’s voice. “I hope she doesn’t drag you down.”

“Never.”

AMETHYST wake up groggy. She felt like she’s been drugged. Iminulat niya ang mga mata at napasinghap siya ng makitang hindi pamilyar sa kaniya ang silid na kinaruruonan niya! Hindi lang iyon, nakakatali ang kamay niya sa poste ng kama na kinahihigaan niya, pati na rin ang kaniyang mga paa. Kahit anong gawin niyang pagwawala, hindi matatanggal ang pagkakatali sa kamay niya.

Who did this—Luther came into her mind. Nang umuwi siya mula sa pagbisita kay Troy, binisita siya ni Luther. And he looks really mad. Then he shoved something inside her mouth and she lost her consciousness.

“Luther!” Amethyst shouted from the top of her lungs. “Luther! Luther!”

Bumukas ang pinto hindi kalayuan sa kinahihigaan niyang kama at pumasok doon si Luther na may dalang baso.

“Stop shouting and drink.” Malamig nitong sabi saka inilapag ang baso sa bed side table.

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Paano ako iinom e nakatali ako?”

Ngiting aso ang tinugon nito. “Aren’t you an Agent? Do something.” With those last words, Luther left her alone in the room.

“Luther!” Sigaw niya. “Bumalik ka rito!”

But nobody came back. Amethyst was alone … alone. At paulit-ulit na tinatanong niya ang isip kung paano nito nalaman ang tunay niyang trabaho maliban sa pagiging journalist.

CHAPTER 17

CHAPTER 17

HINDI alam ni Amethyst kung ilang oras o ilang araw na siyang naroon sa silid na ’yon. It feels like forever. She’d been on and off these past few hours or days maybe? She’s not sure. Luther sometimes feed her, sometimes he doesn’t. Most of the times he just stared at her coldly then he would leave her alone and then she would lose her consciousness again.

Is he punishing her for backstabbing him? It made her heart ache because she would never do that to her. Ayaw nitong makinig sa paliwanag niya. Nakasara ang isip nito para sa mga sasabihin niya.

Natigilan siya ng makitang bumukas ang pinto ng kuwarto at pumasok doon si Luther. Naglaway ang bagang niya ng makitang may dala itong masarap na pagkain. She feels like it’s been a long time since she ate a delicious food.

Inilapag nito ang tray sa bedside table saka walang imik na tinanggal ang tali sa kamay at paa niya.

“Ilang minuto ka nang gising?” Luther asked.

Nagkibit-balikat siya. “Hindi ko alam. Medyo matagal na.”

“Good. Maligo ka.” Ani Luther at may inilapag na damit sa ibabaw ng kama. “Wear that. Don’t try to escape. It will piss me off and piss off Luther is a monster.”

Napalunok siya ng makita ang malamig nitong titig sa kaniya. It made her froze and chills run down her body. This is not the Luther who begged her to stay. This is a different Luther—the scary one.

Dinampot niya ang damit na inilapag nito saka walang ingay na naglakad patungo sa banyo na bahagyang nakabukas ang pinto.

Amethyst went inside and took a quick bath. The quickest in history of baths.

Nang lumabas siya sa banyo, suot na niya ang malaking t-shirt ni Luther saka ang boxer nito. She’s not wearing any underwears beneath those clothes because Luther gave her none.

Umupo siya sa gilid ng kama at hindi umimik. She’s scared to talk, afraid that it might anger Luther more.

“Eat.” Tinapik nito ang tray. “Fast.”

Mabilis siyang lumapit sa tray na puno ng masarap na pagkain at mabilis na kumain. Gutom na gutom na siya. She needs to eat. Who knows when Luther is going to feed her again?

Amethyst froze when she felt a hand encircled her wrist. Bumaling siya kay Luther at namilog ang mata niya sa pagtataka ng makitang may inilabas itong ointment mula sa bulsa ng pantalon nito saka masuyong pinahiran niyon ang namumula niyang pulsohan dahil sa matagal na pagkakatali sa kaniya.

“A-Anong ginagawa mo?” Pabulong niyang tanong.

Hindi siya sinagot ni Luther hanggang sa matapos itong ipahid sa namamaga niyang pulso ang ointment.

Luther sighed. “Emotion has no heart and eyes. Especially anger.”

Kumunot ang nuo niya. “Anong ibig mong sabihin?”

Luther looked at her in the eyes; anger was visible on their depths. “I trusted you. I love you. Hindi ko lang inakalang magagawa mo ’yon sakin. Maybe because you don’t love me and i understand that. Hindi naman kita mapipilit na mahalin mo rin ako katulad ng pagmamahal ko sayo. I did this,” iminuwestra nito ang kamay sa tali na nasa poste ng kama, “because i have to. Hindi ko hahayaan na sirain mo ang misyon na matagal kong plinano. You will not be my downfall Amethyst, tama nang nasa mga kamay mo ang puso at kasiyahan ko. Tama nang nasasaktan ako ngayon dahil sayo. I will never let you ruin my plans. Never.”

Hinaplos nito ang namamaga niyang pulsohan saka tumingin sa tray na may pagkain pang natira.

“Kumain ka pa.” Ani Luther. “Pasensiya at nagutom ka. Bawat balik ko kasi rito, wala kang malay o kaya naman nawawalan ulit ng malay. It’s the after effect of that sleeping drug I forced feed you. I’m sorry.”

Nagsalita siya sa mahinang boses. “I hate you for doing this to me.”

“I know.”

Bumaba ang tingin niya sa kaniyang namagang pulsohan. Isang butil ng luha ang kumawala sa mga mata niya. “You said you love, yet you’re hurting me.”

“I’m sorry.” Pagkasabi nun ay pinangko siya nito na ikinagulat niya.

Mas lalo pang nagulat si Amethyst ng ilabas siya ni Luther sa silid na iyon. Sunshine graced her face when they ascended to the top of the stairs. Napapikit siya at ninamnam ang init ng araw na tumatama sa mukha niya.

Minutes later, Luther brought her to a very expensive and manly room. She knew this room. It’s Luther’s.

Napatitig siya kay Luther ng ihiga siya nito sa kama, nakaawang ang bibig niya sa pagtataka sa ginawa nito.

Luther sighed. “Stay here. Don’t piss me off, Amethyst. And we’ll be good.”

Wala siyang ibang magawa kundi ang tumango sa gusto nito.

“Ilang araw akong nasa loob?” Tanong niya kapagkuwan.

Kinunotan siya ng nuo ni Luther. “Araw?”

Tumango siya. “Ilang araw mo akong kinulong doon?”

Luther frowned. “Amethyst, you’ve been in the basement for twenty-four hours. Sa tingin mo naman kaya kitang ikulong do’n ng ilang araw?” Hindi makapaniwalang umiling-iling ito. “Ganun ba talaga ako ka-demonyo sa paningin mo?”

Mas lalong umawang ang mga labi niya. Buong akala niya ay ilang araw siyang kinolong doon ni Luther, pero hindi naman pala. God! How can she think of that? Epekto pa rin ba ito ng tablet na pilit nitong pinainom sa kaniya?

Nag-iwas siya ng tingin. “I’m sorry, I lost track of time.”

“Don’t talk to me in that soft voice of yours to soften me. I’m already soft when you are concern.” Tumalim ang mga mata nito. “Nasa bahay kita. Huwag mong subukang tumakas, i swear, Amethyst, ibabalik kita roon sa pinanggalingan mong silid. I will show no mercy. I will really punish you. For real this time.”

Napalunok siya. “H-Hindi ako tatakas.”

“Good.” Naglakad si Luther patungong pinto. “Stay here. Behave. I’ll be back later.” Iyon lang at umalis na ito sa nasabing silid.

Iniwan siyang nag-iisa ni Luther. Umayos ng higa sa kama si Amethyst at mapait na ngumiti. “Is this what happened to women who fell in love with a bad men?”

Ang mapait niyang ngiti ay nauwi sa mapaklang tawa. Wala namang matinong sagot sa tanong niya. Wala.

LUTHER sighed heavily when he exited his private room. Gustong-gusto niyang magalit kay Amethyst dahil sa pag-iisip nito na kaya niya itong saktan ng ganoon, pero kapag nakikita niya ang maganda nitong mukha, parang may mahika na nawawala ang galit niya.

Is he in a drag me to hell episode? Because right now, he felt like hell just camped beside his fucking mansion.

Bumaba siya sa sala at nakita niya roon ang magkambal na sina Blake at Blaze. Abala ang mga ito sa paglalagay ng mga druga sa tatlong attaché case.

Nang maramdaman ni Blake ang presensiya niya, tumingin ito sa dereksiyon niya.

“Ito ang huling sex drug natin.” Wika nito na kunot ang nuo. “Kapag nabulilyaso ang lakad natin sa makalawa, pupugotan tayo ng ulo ni Minrod. We already wasted millions on these drugs.”

Umingos siya. He’s not afraid of Minrod. “Hayaan niyo si Minrod. Let’s do our job and after this shit, we’re going to party like its 1999.”

Natawa si si Blaze na katatapos palang punuin ang isang attache case. “Good. Because I’m tired of this.”

Mahina siyang tumawa. “Tapusin na natin ’to.”

“After Henrick, si Tan nalang ang natitira sa tatlo nating target.” Ani Blakee. “Anong gagawin natin sa kaniya?”

Nagkibit-balikat siya saka ngumiti. “I’ll bury him alive. Let’s see if he can still get away?”

Napailing-iling nalang si Blake. “Puwede natin siyang ibigay sa mga Pulis?”

“Para ano? Para bayaran niya ang Judge at lahat ng tao sa korte tulad ng ginawa nila nuong una? Tapos ano? Makakalabas siya ng kulungan na parang hindi nila binaboy at ginahasa ang ina ko at ang ina niyo?” He looked at Blaze, “at si Cassie?” Kinuyom niya ang kamao sa sobrang galit. “Hangga’t nabubuhay ang dalawang ’yon, hindi ako makakatulog ng mahimbing at alam kong ganun din kayo kaya nga ginagawa natin ’to. If my father couldn’t avenge my mother, and if the law can’t do anything against those bastards then we fucking will. That’s the ought we took six years ago when we enter this illegal business shits.” Matiim niyang tinitigan ang dalawang tao na kasama niya mula simula. “So, are you with me? Or not?”

Isinara ni Blake ang attache case. “I’m going to hell either way; I might as well take someone with me. For Mom.”

“Yeah, let’s do this.” Ani Blaze. “For Mom and Cassie.”

Tumango siya. “Sa makalawa, magkita tayo sa Club Red. Ngayon, ayusin niyo ang mga dapat ayusin para hindi mabulilyaso ang plano natin.”

“Yes, X.” Sabay na sabi ng dalawa at sabay ding umalis.

Huminga muna ng malalim si Luther bago bumalik sa kaniyang silid. Napatigil siya sa pagpasok ng makitang nakatayo si Amethyst at may hawak itong baril at nakatutok iyon sa kaniya.

Shit! Bakit ba niya nakalimutan ang baril na nasa ilalim ng unan niya?

Mahinahon siyang nagsalita. “Put the gun down, Amethyst. You wouldn’t want to pull the trigger.”

Amethyst looks pale, eyes still red and swollen. Dalawang kamay ang ginamit nito sa paghawak ng baril at nanginginig iyon.

Bumagsak ang balikat ni Luther habang nakatingin sa dalaga. Is this what happen when you trusted people to never hurt you, because somehow, you believe that they might care and love you?

He sighed. This is what happens when someone let his guards down.

“Okay.” Huminga siya ng malalim. “If you think I deserve it, then pull the trigger. Mas mabuti na siguro ’yon, kesa naman magmahal ako ng walang katugon.” His eyes bore into hers. “Mas masakit ’yon.”

He looked into her eyes. “I love you, Amethyst.”

Nabalot siya ng kaguluhan ng unti-unting bumaba ang mga kamay ni Amethyst na may hawak ng baril. 

“Sa tingin mo talaga, kaya kitang barilin?” Walang buhay ang boses nitong tanong sa kaniya. “You think I can do that to you?”

“You already backstabbed me.” Sagot niya sa malamig na boses.

“You don’t know anything,” she whispered, “yet you concluded and judged me.” Napailing ito habang nanunubig ang gilid ng mga mata. “Wala kang alam sa nararamdaman ko ngayon. Wala kang alam sa kaya kong gawin dahil sa nararamdaman ko.”

“You backstabbed me.” Ulit niyang sabi at naglakad palapit sa dalaga.

Umiling si Amethyst at akmang sasagutin siya ng biglang nalang may tumagos na bala sa balikat niya dahil para mapahiyaw siya sa sakit.

Sniper!

Sumigid ang kirot sa kalamnan niya pero si Amethyst ang nasa isip niya.

Tinakbo niya ang pagitan nila ng dalaga na malalaki ang matang nakatingin sa kaniya saka hinila niya ito padala sa sahig. Nawala sa isip niya ang kumikirot sa braso. Ang nasa isip lang niya ay hindi mapahamak ang babaeng mahal niya.

Pero hindi na nasundan ang pagbaril sa kaniya.

Kaagad siyang umalis sa pagkakakubabaw kay Amethyts at nakaluhod na tinungo ang tanging bintanang nakabukas sa isinara iyon. His windows are bulletproof.

Then he heard Amethyst’s gasped and he immediately looked at her in worry.

“Oh my God…” sinapo nito ang bibig habang nakatingin sa sugat niya. “Oh God…” hahakbang sana ito palapit sa kaniya ng umiling siya.

“Don’t come near me.”

Humakbang ito palapit na para bang nag-aalala ito sa kaniya.

“Luther, you’re bleeing—”

“Don’t come near me.” Asik niya. She just pointed a gun at him and now she’s worried? “Don’t open any window, then you’ll be fine.”

Lumabas siya ng kuwarto para iwasan si Amethyst at malakas na isinara ang pinto.

“Luther?”

Napaigtad siya ng marinig ang boses ni Amethyst mula sa likod ng pintuang kasasara lang niya. It sounds so soft and caring. Pero ayaw niyang lokohin ang sarili niya. Amethyst will never care nor love her the way he love and care for her. Niloloko lang niya ang sarili kung paniniwalain niya na sarili na nag-aala sa kaniya si Amethyst.

Gusto na niya itong pakawalan, tama na ang paniniwalang mamahalin siya ni Amethyst. Pero hanggat hindi pa natatapos ang misyon niya, hindi niya puwedeng pakawalan si Amethyst. He can’t let her ruin his plans for those bastards. And someone just took a shot at him—good thing the window was just slightly open and it was on his side when someone shot him. Baka mapahamak si Amethyst kapag pinakawalan niya ito.

“Luther? Please, talk to me.” May pagmamakaawa ang boses ng dalaga. “Please, Luther. I need to see your wound. Please… you’re bleeding!”

Mariin niyang ipinikit ang mga mata. No. Don’t listen to her soft voice! Don’t! Just don’t! Damn it!

Pinilit niya ang mga paa na maglakad patungo sa pinaglagyan niya ng first-aid kit kahit panay ng tagis ang bagang niya dahil sa sobrang sakit na nararamdaman.

He needs to tend his wound.

Luther gritted his teeth in pain as he dig out the bullet from his flesh. Fuck ! It was so painful but he managed to took the bullet fragment inside. Hanggang sa matanggal niya ang bakas ng bala sa loob, pinigil niya ang mapasigaw sa sobrang sakit.

Luther dropped the bullet in the table as his breathing ragged. Napahawak siya sa gilid ng mesa ng maramdamang parang wala siyang marinig. Parang siyang namimingi.

Napakurap-kurap si Luther ng nagdilim ang paningin niya. He can see stars and then everything darkened.

Everything disappeared.

Everything vanished.

CHAPTER 18

CHAPTER 18

PARANG may pumitas sa puso ni Amethyst ng makita si Luther na naka-handusay sa sahig. Lumabas siya sa silid at hinanap si Luther sa buong bahay dahil nag-aalala siya sa lagay nito. And she found him lying on the floor and he is dead to the world.

Dumudugo pa rin ang sugat nito sa braso. Mukhang naalis lang nito ang bala pero hindi natapos ang paggagamot nito sa sarili.

Mabilis niyang nilapitan ang nakahandusay na binata at ginamit ang first-aid kit na nasa mesa. Pasalampak siyang umupo sa sahig habang maingat na ginagamot niya ang sugat nito.

Amethyst was now wrapping a bandage on Luther’s wound when Luther stirred.

Nang magmulat ito ng mata, nagtagpo ang tingin nilang dalawa.

Ngumiwi ang mukha nito habang pinipilit ang katawan umuupo. He looked like in pained but trying to hide it. Gusto niya itong tulungan pero ng subukan niya ay tinabig lang nito ang kamay niya.

Nang makaupo ito, bumuga ito ng hininga saka walang buhay na tumingin sa kaniya.

“How are you feeling?” Tanong niya sa binata sa malumanay na boses.

“Still in pain.”

Worry filled her eyes, “Gusto mo bang dalhin kita sa Hospital?” Inabot niya ang sugat nito para tapusin ang pagba-bandage dun para hindi na iyon dumugo. “Baka mas dumugo pa ang sugat mo—”

“Why do you care if I bleed out?” Tanong nito sa malamig na boses. “Kanina lang, tinutukan mo ako ng baril.”

Bumuntong-hininga siya saka tinapos ang pagbi-bendahe sa sugat nito. “I care because you’re my Luther.”

Sarkastiko itong tumawa. “Yeah, and people in hell wants ice water.”

Hinawakan niya ang kamay ni Luther, kahit pinipilit nitong kumawala sa hawak niya, hindi niya ito hinayaan at mas lalo pang hinigpitan ang hawak sa binata.

“Luther,” Pinagsiklop niya ang kamay nilang dalawa. “Please, forgive me. Please…”

“No, Amethyst.” Luther let go of her hand. “You’re not doing this to me. I won’t let you hurt me again.”

Tumayo ang binata saka naglakad palayo sa kaniya. Pero hindi niya ito hinayaang makalayo. “Luther.” Malakas ang boses na tawag niya. “Please, talk to me!”

He didn’t heed her any attention. Parang walang sumisigaw sa pangalan nito na dere-deretso lang itong naglakad palayo sa kaniya. It made her feel hopeless yet she keeps on shouting his name.

“Luther!” Huminga siya ng malalim at ginamit ang pangalan nitong alam niyang lilingon ito. “X!”

Luther froze then looked back at her. Matalim ang mga mata nito at napakalamig ng titig sa kaniya. “Huwag mo akong tawaging X.”

She pressed her lips together. “Sorry. I just want to get your attention.”

“It’s Luther, not X.” His jaw tightened. “X are for unimportant persons in my life. So if you don’t want me to punish you by tying you in the bed post, better call me Luther.” At tinalikuran na naman siya nito at naglakad palayo sa kaniya.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “X.”

Madilim nag mukang nilingon siya nito. “Don’t piss me off, Amethyst.”

“X.” Ulit niya.

This is the only way she knows how to draws him to her. Alam niyang gumagana ang taktika na naisip niya dahil naglalakad pabalik sa kaniya si Luther at nangangako ang kislap ng mga mata nito ng kaparusahan dahil sa pagbanggit niya sa alias nito.

Mahigpit siyang hinawakan ni Luther sa magkabilang braso saka ipininid sa pinakamalapit na dingding pero wala siyang takot na maramdaman. Kalmado siya kahit nanggagalaiti sa galit ang binata.

“Don’t anger me, Amethyst.” His jaw tightened. “Don’t you dare!”

Walang sabi-sabing sinapo niya ang mukha ni Luther saka mabilis na inilapat ang mga labi niya sa labi nito.

Pinagdasal ni Amethyst na tugunin ng binata ang halik niya. She put her everything in her kiss. She kissed him like he is the air she breathes.

Napapikit siya ng mariin ng naramdaman niyang tumugon sa halik niya ang binata.

Sa una ay may pag-aalinlangan pa ang pgtugon sa halik nito, nang lumaon ay halos galugarin ng dila nito ang bawat sulok ng bibig niya at siya naman ay nag-iinit ang katawan dahil sa halikan nila. Nararamdaman niyang nabubuhay ang katawan niya, nababasa ang pagkababae niya at pakiramdam niya ay nakikiliti iyon at gusto niyang bigyan pansin ng mga kamay ni Luther ang nag-iinit at basang-basa niyang pagkababae.

Isang nakakapagnasang ungol ang kumawala sa mga labi niya ng maramdamang pumalibot sa beywang niya ang mga braso ng binata at mas hinapit siya palapit sa katawan nito.

She moaned as he rubbed himself against her clothed mound. It feels so hot, sexy and erotic. It feels so fucking good.

“Luther…” hindi napigilang napaungol siya sa pangalan nito ng pansamantalang iniwanan nito ang mga labi niya at hinalikan ang pisngi niya, patungo sa likod ng tainga niya at pababa sa leeg niya.

Then Luther abruptly stops kissing him like he just woke up from a daze. Fear seared inside her as she searched for Luther’s eyes.

“Luther—”

“Bakit mo ba sakin ’to ginagawa?” His voice sounds tortured. “Alam kong marami akong nagawang masama. Alam kong dapat akong parusahan sa mga pinaggagagawa ko. Pero itong ginagawa mo sakin, sobrang parusa ito, Amethyst. I don’t believe in karma, yet here you are, mercilessly torturing me and my heart. I even asked myself why I love you so fucking much but you know what my heart said?”

Wala sa sariling umiling siya habang nakatingin sa mga mata nitong may kislap na sakit.

Mapaklang tumawa si Luther. “Nothing. My heart just keeps on beating for you. Then I realize, it’s because I love you so damn much. I never stop loving you. Mula noon hanggang ngayon. Ikaw lang ang minahal ko. You are my first love, Amethyst. And damn me to hell, I want you to be my last.”

Her heart smiled in delight. “I love you too, Luther.” Pag-amin niya. “I love you too.”

Dahan-dahan itong umiling na bumawi sa kasiyahang nararamdaman ng puso niya. “I’m having a hard time believing that.”

Parang may kumurot sa puso niya. “Bakit?”

“Wala akong tiwala sayo.”

“Bakit?” Nag-uumpisa nang manubig ang mga mata niya.

“You backstabbed me, you want me behind bars. Paano pa ako magtitiwala sayo ulit? Kapag naniwala ako sa sinabi mo, para na rin akong kumuha ng bato na ipupokpok sa sarili kong ulo. Katangahan na ’yon, Amethyst. And I’m far from being an idiot. I’m in love with you, yes, but that doesn’t mean I’m a moron to believe your lies again.”

It feels like an arrow ripped through her heart and wounded it, making it bleed.

Nanginginig ang labi niya dahil naiiyak na siya pero pinipigilan lang niya. “Maniwala ka naman sakin. Mahal kita. Mahal na mahal kita—”

Lumayo ito sa kaniya ng tatlong hakbang. “Stop lying to me and stop hurting me.”

Tuluyan na siyang iniwan ni Luther. A tear falls down from her eyes, a minute later, a bucket of tears stream down her face.

Napadausdos siya ng upo sa sahig at niyakap niya ang sarili. Palakas ng palakas ang hikbi niya at parang sinasakal ang puso niya sa sobrang sakit na nararamdaman. Gusto niyang nagwala, manuntok, pero mas nananaig ang mga luha niyang walang patid na namamalisbis sa pisngi niya.

He was right. She backstabbed him. Kahit hindi naman talaga siya ang nagpasa ng report, still, siya ang gumawa no’n, dinagdagan lang ni Honey sa huling parte at ito ang nagpasa gamit ang pangalan niya. That doesn’t change the fact that it was her who made the report. She backstabbed him.

For ten years that she was in London, Luther had always been in her heart, lingering. And now he’s here, what the hell! Sinira niya ang pagkakataong makasama ang lalaking hindi nawala sa puso niya sa loob ng maraming taon.

Amethyst pathetically whispered. “I love you, Luther. Please, believe me.”

UMALIS si Luther sa kaniyang mansiyon. Alam niyang hindi aalis si Amethyst, well, he’s hoping that she won’t. If she does, then he’ll drag her back to his mansion again.

Magmaneho siya patungo sa bilihan ng kabaong.

“Anong maitutulong ko sa’yo, Sir?” Anang babae na sumalubong sa kaniya sa entrada. Medyo may edad na ito, siguro kasing edad ng ina niya kung nabubuhay pa ito. “Anong klaseng kabaong ang hinahanap niyo?”

Huminga siya ng malalim saka isa-isang tiningnan ang mga kabaong na naka-display. Then a coffin caught his eyes. Its color gray, it looks lifeless. Bingo.

Itinuro niya ang kabaong na napili. “Gusto ko dalawa niyan. Ang isa, ipa-deliver mo sa address na ’to.” Aniya sabay bigay ng address ni Mr. Tan na ngayon ay kadarating palang sa bahay nito rito sa Pilipinas para sunduin at kunin ang bangkay ni Mr. Tsui dahil matalik na magkaibigan ang dalawa. “Magbabayad ako ng kahit na magkano basta i-deliver mo lang ang isang kabaong.”

Tumango ang babae. “A-Ang isa?”

Ngumiti siya. “Iuuwi ko sa bahay. May ililibing ako ng buhay.”

Namutla ang kausap at napalunok ang babae bago naglakad patungo sa likod ng maliit na counter. Lumapit siya rito at nakita niyang gumagawa ito ng resibo.

“Ahm,” tumikhim ito habang ang kamay ay nanginginig habang nagsusulat. “Ano ang pangalan mo, mister?”

“X.”

Namilog ang mga mata nito. “X lang?”

Tumango siya. “Oo. X lang.”

Isinulat ng babae ang pangalan na ibinigay niya saka ipinakita sa kaniya ang resibo. “Ito ang halaga ng dalawang kabaong, Sir.”

Luther paid in cash. Then one of the coffins was put in the roof of his car then he drives towards his house. Mabuti nalang at gabi na, hindi masyadong eskandaloso ang kabaong niyang dala.

Nang makapasok siya sa bahay, napatigil siya sa paglalakad ng makita si Amethyst na nakahiga sa mahabang sofa. Inilapag niya sa sahig ang kabaong na buhat-buhat niya saka nilapitan ang dalaga.

Basa pa ang gilid ng mga mata nito, ibig sabihin ay umiiyak ito bago nakatulog.

Hinaplos niya ang malambot na pisngi ng dalaga. “Amethyst … wake up.” He slightly tapped her face to wake her. “Wake up.”

Amethyst stirred and their eyes meet. “Luther…”

In a blink of an eye, he was embraced by Amethyst’s soft arms. “I’m sorry. Please, forgive me. I’m sorry. I’m sorry. Please. Take me back. Please.”

Nadudurog ang puso niya sa bawat pagmamakaawa na lumalabas sa bibig ng dalaga. Bumuntong-hininga siya saka pinangko ang dalaga.

Kahit gaano pa siya kagalit kay Amethyst, hindi pa rin niya mapigilan ang puso na maging malambot para sa dalaga. Alipin siya ng puso niya pagdating kay Amethyst. He was mad earlier, but now, seeing Amethyst swollen and red eyes, his heart ached for her and his conscience is beating him to pulp.

When Amethyst was on his arms and he was about to step towards the stairs, she gasped like she saw a horrible thing. Nang sundan niya ang mga mata nito kung saan ito nalatingin, naiiling na napapangiti siya.

“Huwag kang mag-alala, hindi para sayo ang kabaong na ’yan.” Sabi niya. “I rather stripped you naked and tie you to my bed than put you inside that thing.”

Kaagad na namula ang pisngi ni Amethyst na ikinangiti niya.

Here I am again. He’s supposed to be mad, but he’s flirting with her. What a joke. Kailan ba niya tatanggapin na hindi niya kayang magalit ng matagal sa babaeng ito na nasa mga bisig niya.

“Amethyst?”

“Yes?”

“Gusto mong mawala ang galit ko sayo?”

Naramdaman niyang nanigas ito kapagkuwan ay tumingin ito sa kaniya. “Tell me. I’ll do everything.”

Tumaas ang isang kilay niya, hindi siya naniniwala. “Everything?”

Mabilis itong tumango. “Oo. Lahat.”

“Okay…” he dramatically took a deep breath and looked at Amethyst intimately. “Kiss me.”

Isang napakagandang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Amethyst. Her face lit up and her eyes glimmered in happiness.

Good heavens. She is beautiful.

“That’s easy.” Tugon ni Amethyst saka sinakop ng mainit na halik ang mga labi niya at kaagad siyang nadarang.

He kissed her back with the same ferocity with all of his heart and all of him.

CHAPTER 19

CHAPTER 19

MAHINA SIYA pagdating sa babaeng mahal niya. Alam iyon ni Luther kahit hindi sabihin sa kaniya ng ibang tao. Just one kiss from his beloved, Amethyst, he melted like a chocolate under high heat. Her lips were soft and sweet and it just sent him to frenzy. And it rendered his capability to think rationale.

Slowly, Amethyst stops kissing him and pulled away to asked him a question. “Galit ka pa ba sakin?” May pag-aalinlangan sa boses nito at kaba sa sagot niya.

Pangko-pangko pa rin niya ang dalaga habang naglalakad siya patungo sa silid niya.

Huminga siya ng malalim saka tumitig sa mga mata nito. “You know, Amethyst, I already accepted the fact that i can’t stay mad at you for a long time. Kahit yata anong pilit kong magalit sayo… I just can’t stay mad.”

Bumukas ang kasiyahan sa mukha nito saka hinaplos ang pisngi niya. “So you’ll take me back?”

Napatitig siya sa dalaga. Is she playing with me? Or maybe not. Maybe she’s being honest this time? But how can he trust an Agent who’s job is to put him behind bars?

“Luther?” Pukaw nito sa kaniya.

Napakurap-kurap siya saka pasimpleng huminga ng malalim. “Do you want me to take you back?” Yes, I’m weak.

Nakangiting tumango ito saka ihinilig nito ang ulo sa balikat niya. “So…kumusta ka na?” Tumikhim ito. “Are you doing fine?”

Luther kicked the door to his room open. “I’m still breathing. Still no Police to put me behind bars.”

“What are you doing now?” Tanong nito, halata ang kuryusidad sa boses.

Umiling siya saka ihiniga si Amethyst sa kama. “Hindi ko sasabihin sayo.” Puno ng pagdududa ang ekspresyon ng mukha niya. “Yes, I’m not mad anymore but my trust, you broke it and I’m having a hard time putting it back together.”

Amethyst’s face saddened and he felt a jolt of ache in his heart. Pero tama naman ang sinabi niya. May karapatan siyang hindi pagkatiwalaan ang dalaga.

“I understand.” Sabi nito saka pilit na ngumiti. “I’m really sorry, Luther. I was just doing my job. Yes,” Amethyst confessed. “I’m an IIEA Agent. I’d been an agent for three years now. I’m not a full-pledge field agent; my expertise lies in intelligence department only. Mas iba akong misyon ng umuwi ako, pero hindi ikaw ’yon. Laking gulat ko nalang ng binigyan nila ako ng bagong misyon at ikaw nga ’yon. Nahirapan akong magdesisyon kong anong gagawin ko, anong pipiliin ko. Ikaw ba o ang misyon ko.”

“Obviously,” Luther sighed, “ang misyon mo ang pinili mo.”

She wanted to nod her head, to make him believe that she sent the report but she found herself shaking her head. “It wasn’t me, Luther. I didn’t sent it.”

Luther snorted. “I have connections, Amethyst. Alam kong ikaw ’yon.”

Tumango siya. “Yes, it was sent from my e-mail but I didn’t send it.”

“Who then?”

Nag-iwas ito ng tingin, “I can’t tell you who. You maybe lenient to me but I don’t think you’ll show the person responsible for the report mercy.”

Luther tsked. “So you’re protecting this person?”

“I have to. That person did my job that I couldn’t do.” She sighed heavily. “Though I’m guilty of typing the first and second part of the report, the rest was not mine. Hindi ko kasi kayang tapusin.” Kinagat nito ang pang-ibabang labi, “I left it in the draft of my e-mail. And when you killed that man and I left, I cried the whole night thinking whom of what the right thing to do.”

So that was why her eyes were red and swollen. She was crying because she was conflicted.

“I can’t make up my mind until the next day.” Walang buhay itong natawa, “hanggang sa nagdesisyon akong magsinungaling sa report na gagawin ko. Oo malalaman nila na nagsinungaling ako pero mabibigyan ka pa ng ilang buwan para makapagtago.”

Hindi siya makapaniwalang napatitig sa dalaga. “You’ll do that for me?”

Tumango ito bago humugot ng malalim na hininga, “I was thinking of lying to protect you but… I failed. That person sent the e-mail in my draft. I spoke to that person that day and told that person my dilemma and my confliction. Pero hindi ko alam na gagawin niya ’yon. Dinagdagan lang niya at tinapos ang hindi ko kayang tapusin.” She looked into his eyes, “And I’m so sorry, Luther, for failing you. I’m sorry… I’m so sorry.”

Lumambot ang ekspresyon ng mukha niya ng makita ang luha na namamalisbis sa pisngi nito habang kagat-kagat nito ang pang-ibabang labi para siguro pigilang mapahikbi.

He is in doubt, but seeing Amethyst crying…his was slowly fading.

Maybe what she told him was true… maybe it wasn’t her.

“Were you, ahm,” tumikhim siya bago nagpatuloy sa pagtatanong. “were you pretending to be good to me to get the information you needed?”

“At first.” Then a soft smile grazed Amethyst’s lips, “then we keep on seeing each other and being with you just felt natural— like before, when we’re still together and then we became intimate and I fell harder. Nakakalimutan kong misyon kita kapag kasama kita. Nakakalimutan ko ang trabaho ko kapag magkasama tayo.”

His heart thundered. “You love me too?”

Tumingin sa kaniya si Amethyst na nagtatanong ang mga mata. “Hindi ba halata? Kung hindi kita mahal, hindi ako mag-aalangan na ipakulong ka. Trust me, I’ve put a lot of criminals behind bars already. Kung hindi ka importante sa kin, ipinakulong na kita.”

“Criminal.” He whispered. “That’s who I am.”

Hindi umimik si Amethyst at nakatitig lang sa kaniya.

Luther sighed then raised his hand to caress Amethyst’s cheek, “what will happen to you now? Anong gagawin sayo ng Agency mo? Would they punish you for loving someone like me?”

She shrugged, “All they know is I sent the report and did my job.” She sighed, “I actually don’t know. Malalaman ko pagbalik ko ng London.”

“Iiwan mo ako?” Tanong niya sa mahinang boses.

“Babalik din naman ako kaagad.” Mabilis nitong paliwanag na para bang natatakot na mag-isip siya ng hindi maganda sa pag-alis nito. “I’ll just hand over my resignation and then I’ll go back here, to you, if you’ll have me again.”

Luther took a deep breath before leaning in and kissing Amethyst’s lips softly.

Then he whispered over her lips, “I love you… of course I’ll take you back.”

Malapad ang ngiti na kumawala sa mga labi ni Amethyst saka mahigpit siyang niyakap sa leeg. “Thank you… Thank you… promise, I’ll be a good girlfriend. You can do whatever you want—including the illegal stuff you do… hindi ako mangingialam… just, just keep me.”

Maingat niyang niyakap ang dalaga saka isinubsob niya ang mukha sa leeg nito. “Don’t worry, I’m just finishing up a job. After that, I promise, no more illegal stuff.”

Kumawala si Amethyts sa yakap nira sapuin ang mukha niya at pinakatitigan. “Totoo? You’ll leave all this illegal stuff? Why? I thought you like it.”

He smiled, “I want to have a normal family with you—of course if you’ll have me.”

Naiiyak na tumatawa ito habang tumatango. “Yes. Yes.”

Mahinang natawa si Luther saka inilapit ang mga labi niya sa labi ni Amethyst para halikan ito—isang uri ng halik na nauwi sa isa-isang pagkatanggal ng saplot nila sa katawan at pinagsaluhan nila ang init ng kanilang mga katawan.

Ilang beses na inangkin ni Luther ang dalaga habang bumubulong siya sa tainga nito.

“I love you.” He whispered.

Iniyakap ni Amethyst and mga hita sa beywang niya habang sinasalubong ang paguurong-sulong ng kahabaan niya sa maiinit nitong loob.

“I love you too.” Amethyst whispered back as her body rocked in rhythm with him.

INIWAN NI Luther na mahimbing na natutulog si Amethyst sa kuwarto niya pagkatapos niya itong angkinin ng paulit-ulit. Hinalikan muna niya sa mga labi ng dalaga bago lumabas ng kuwarto.

Nagsalubong ang kilay ni Luther habang bumababa siya ng hagdan at nnakita si Blake na ini-inspeksiyon ang kabaong na iniwan niya sa sala.

“Is this a freaking coffin?” Naguguluhang tanong sa kaniya ni Blake na nakatingin sa kaniya. “Is this for Mr. Henrick’s?”

Umiling siya saka ngumiti. “It’s for Mr. Tsui.”

Kumunot ang nuo ni Blake. “He’s dead.”

“Yeah. I know. But I’m not in the mood to explain” Bumuntong-hininga na umupo si Luther sa takip ng kabaong saka sinapo ang ulo. “I’m confused right now.”

“Let me guess…” Blake chuckled. “Woman problem.”

“I don’t know what to do with her.” Bumuga siya ng marahas na hangin saka tumingin kay Blake. “Sa gagawin natin, siguradong masasaktan siya.”

Bumuntong-hininga si Blake saka tinapik ang balikat niya. “What are you planning then? You wanna pull back?”

Umiling siya. “No. This is our only chance. We have to do this.”

“Good.” Blake took a deep breath again. “So, anong balak mo kay Amethyst?”

He blows a deep breath. “I don’t know. I have to make sure that she will be okay after the stunt we will pull.”

Blake nodded. “By the way, Mr. Henrick, wants to see you tonight. Personally in his Hotel room. For the drug transaction. His assistant will call later for the Hotel’s address.”

“Good. I want to get this over with.” Hinilot niya ang sentido. “Gusto ko nang matapos ’to.”

“Is it because of Amethyst?”

Tumango siya saka tumayo at naglakad patungo sa kusina, “I’ll fix Amethyst’s a meal.”

Pumalatak si Blake. “Aww… so sweet.”

Napailing siya na natatawang tinungo ang kusina para ipaghanda ng pagkain si Amethyst. Nang matapos ay kaagad siyang bumalik sa kuwarto niya.

Nang makapasok siya sa kuwarto niya, napatitig siya sa dalaga ng makitang tulog pa rin ito. Nakatagilid ito at naka-fetus position.

Nilapitan niya ang dalaga, inilipag ang tray na may pagkainsa bedside table saka umupo sa gilid ng kama at hinaplos ang pisngi nito.

“This will be over soon, baby.” Hinalikan niya a pisngi ang dalaga, “Then I’ll romance you into loving me more.”

Umalis si Luther sa pagkakaupo sa kama saka nilapitan ang laptop niya at binuksan. He opened the software that Hellion designed to locate a person. Ilang milyon ba ang binayad niya para sa tracking software na ’to? This should be worth it… every last fucking centavo.

Through this software, he will know where Mr. Henrick is located.

Napatitig siya sa red dot na kumikislap-kislap. Inilagay niya ang cursor doon at pinindon iyon para i-zoom, then he zoom it again for two times.

La Riaca Hotel.

Isinara niya ang laptop saka tinawagan si Hellion. “Hey, fucker.” Aniya. “I need the blueprint of La Riaca Hotel.”

“Give me three minutes. Maximum.” Ani ni Hellion sa kabilang linya.

“Fuck you.”

“You’re welcome.”

Ibinaba niya ang cell phone at pagkalipas ng tatlong minutong paghihintay, nakatanggap siya ng e-mail sa cell phone niya, galing ’yon kay Hellion. And it contains the blueprint of La Riaca Hotel.

Good.

Tinapos niya ang tawag at sunod niyang tinawagan ay si Minrod. “Hey, Minrod.” Aniya.

“What is it, fucker?”

Luther sighed. “Be ready to make a very believable story. Malapit na kaming matapos.”

Bumuntong-hininga si Minrod na para bang isang napakabigat na bagay ang pinapagawa niya. Yes, it’s very hard to think a believable story but they’d been planning this for six years now. Madali lang ang pinapagawa niya.

Minrod exaggeratedly sighed. “After six fucking years! Thank God. Give me a date.”

“No date. Basta ihanda mo na ang kakailanganin naming mga papeles. At huwag mong kalilimutan ang usapan natin. Take care of Amethyst for me, Minrod. I love her. Do everything you can to protect her.” Seryosong wika niya saka huminga ng malalim. “I’ll call you when its time.” Hindi na niya hinintay ang sagot ni Minrod.

Pinatayan niya ito ng tawag.

Ang huli niyang ginawa niya ay mag-record ng audio sa cellphone niya. Then he sent it to Mindor with a very special note that Minrod has to follow before sending to Amethyst after the stunt they will pull.

She looked at Amethyst. Wait for me, baby. I’ll come back for you.

NAGISING si Amethyst na walang ingay na naririnig. Mabilis siyang bumangon at hinanap ng mga mata si Luther. Napuno ng pag-aalala ang dibdib niya ng makita itong sinusuri ang baril na hawak.

“Luther.” She called out to him.

Luther looked at her and smiled. “Mabuti naman at gising ka na.” Inilapag nito ang baril sa pinakamalapit na mesa rito saka lumapit sa kaniya. “I was just waiting for you to wake up. Lalabas lang ako sandali. Dito ka lang, ha?”

Mabilis siyang umalis ng kama at niyakp ang binata. “Saan ka pupunta?” Nag-aalala siya kasi nararamdaman niyang may gagawin ito. “Please, Luther … don’t go. Or better yet, take me with you.”

Hinalikan siya nito sa mga labi saka ngumiti. “I’ll be back, okay? Wait for me.”

Mas humigpit pa ang yakap niya sa binata. “Take me with you… please…”

Hinagod ni Luther ang likod niya na parang inaalo at pinapakalma siya. “I love you, Amethyst. Just wait for me, okay? Wait for me…promise me please?”

Pinakawalan niya ang binata at masuyong sinapo ang mukha nito. “I’ll wait for you, just please come back. Please… I love you.”

Ibinaba nito ang labi sa mga labi niya para halikan siya sa mga labi. “I love you, Amethyst.” Then he whispered. “I’ll be right back, okay? I just have to do my job. Hintayin mo ako.”

Kumawala ito ng yakap sa kaniya saka mabilis nitong dinampot ang baril at malalaki ang hakbang na naglakad palabas ng silid nito.

He’s doing his job. And she trust Luther that he’ll be back in one piece. He loves her. He won’t do something that would hurt her … right?

Her heart tightened inside her chest. Please, be safe. I love you, Luther.

CHAPTER 20

CHAPTER 20

MADILIM ang mukha ni Luther na naglakad papasok ng La Riaca Hotel. Puno ng galit ang buo niyang pagkatao habang nagri-replay sa utak niya ang ginawa ni Henrick sa ina niya. Anim na taon na ang nakakaraan pero hindi pa rin niya makalimutan.

The very reason why he’s doing what he was doing, the very reason why he became ‘X’. To punish those who violated her mother and the twins’ mother. That’s why they’re all in this together, working to make those scumbags pay.

Tsui, Henrick and Tan mercilessly raped his mother while calling out his father’s name.

The Organization they are working for with no name show them—he, Blake and Blaze the video of their mothers and Blaze’s fiancé being violated by those three. It was monstrous. And It became their mission to end them… the job given to them by the Organization. Kaya hinayaan nilang magpagamit sa organisasyon—dahil alam nilang ginagamit lang naman sila ng mga ito—para rin makuha ang hustisyang gusto nila para sa mga mahal nila sa buhay.

Dahil kahit may ibedensiya noon na magpapabagsak sa tatlo, nabayaran pa rin ng mga walang hiya ang korte pati na rin ang abogado nila. Tama nga yata ang palagi niyang naririnig, everyone has a price. Kahit pa sino, may halaga ang lahat ng tao. And the person that surrounds them happens to be scumbags who wants money more than anything in this world.

Hinintay niya ang kaniyang ama na may gawin dahil ito naman ang rason kung bakit nagahasa ang ina niya. Sa ama niya naka-assign noon na bantayan ang mga galaw ni Mr. Tsui, Mr. Henrick at Mr. Tan. His father found something to put those three behind bars, pero naging kabayaran naman ng impormasyong nalaman nito no’n ay ang pagkamatay ng ina niya. At dahil do’n, ginahasa ang ina niya at nasama pa ang ina ng kambal at ang fiancé ni Blaze sa kahayupan ng mga ito.

At ngayon, nararamdaman niyang malapit nang maisakatuparan ang paghihiganti nila. Matatapos na rin ito sa wakas.

Huminga siya ng malalim saka sumakay sila sa elevator.

“Room 707.” Ani Blake na siyang pumindot kung saang floor sila dapat.

“Copy that.” Aniya saka lumabas ng elevator ng kabubukas ang at tinungo ang kuwarto na sinabi ni Blake.

Hinayaan niyang si Blake na ang kumatok. When the door opened, they were ushered in after Blake introduced himself. Si Blake ang dumeretso sa salas samantalang siya ay dahan-dahan ang bawat hakbang niya, nakikiramdam sa paligid. Binibilang kung ilan ang tao sa loob ng kuwarto.

“No guns,” anang lalaki na kumapkap sa kaniya ng makarating siya sa salas.

He smiled. “No can do. Its for my protection.”

“I insist!” Anang security guard ni Henrick.

Samantalang si Blake naman ay kaagad siyang pinakilala kay Mr. Henrick. “This is my boss. As per your request so you won’t be cut out from our drug transaction.”

“Aha!” Henrick exclaimed happily. “The very famous X.” Ngumiti ito sa kaniya saka sinenyasan nito ang tauhan nitong nagpupumilit ng i-surrender niya ang baril niya na umalis. “That’s okay. This is Mr. X. He won’t do something stupid, we’re business partners. We make each other rich.”

“Hello, Mr. Henrick.” Aniya sa kalmadong boses.

“X.” Mas lumpad ang ngiti nito. “Let’s talk about our next transaction now that you have seen me in person—”

“I brought you something.” He cut him off.

Natigilan ang kausap. “A gift? What is it?”

“This.” Mabilis niyang inilabas ang baril na may nakakabit na suppressor.

Nawala ang ngiti sa mukha ni Henrick ng Makita kung ano ang hawak niya. Namutla ito at ibinuka ang bibig pero huli na ang lahat. Nakalabas na ang baril niya at sunod na sunod na pinatumba ang nakapalibot sa kanila, samantalang si Blake naman ay ginamit ang dalawang kutsilyong nakatago sa boots nito para patumbahin ang ibang kalaban.

“That’s for my mother.” Aniya sa walang buhay na katawan ni Henrick. Luther smirked. “And I feel good.”

Naiiling si Blake saka ipinasa sa kaniya ang cell phone na tumutunog. “It’s Blaze.”

Tumango siya at kinausap ang nasa kabilang linya. “Blaze. Delete the footage, please.”

Blaze chuckled from the other line. “Copy that, X.” Nandoon ito ngayon sa Security Room para tanggalin ang kahit na anong footage na magtuturo sa kanila na salarin.

Ibinalik niya ang cell phone kay Blaze at nginitian ang kaibigan.

“Good job. Next is Tan.”

It took him six years to finally move and finish the mission. Pagkatapos ng ginawa ng tatlo sa ina mga mahal nila sa buhay, naglabasan din ang mga illegal nitong gawain pero inilihim iyon ng Gobyerno. Those three bastards are being backed up by the Triad, one of the largest criminal organization in the world. And they’d been in hiding after what they did to their love ones. That’s why they have to draw them out of their hiding, kaya naman napasok niya ang mga illegal na Gawain at tumagal iyon ng maraming taon.

X was born to draw those fuckers out and he did.

And one of the Organization—the Organósi who’s going head to head with the Triad which Minrod is a part of contacted them to do what the law cant do. To make those three pay. In short, they recruited them and they agreed after the law turned on them.

And it took them six fucking years. Ngayon palang kasi lumabas sa mga lungga ang tatlong hayop na iyon pagkalipas ng anim na taon. Ginawa nila ang lahat makuha lang ang atensiyon ng tatlo o kahit isa lang. Kaya pumasok ang sex drug na tanging siya lang ang nagbebenta sa buong asya.

And their plan worked.

Chui was lured by the illegal guns. Who wouldn’t be? They’re imported good guns that can be sell in the black market with double price. And then Henrick was lured by the drugs he sells, and now, they’re hunting the last of the three that they lured through Chui’s death because they are best of friends.

Gusto na silang matapos ang pagpapanggap nila na masasama silang tao. Hindi na sila makapaghintay na mag-umpisa muli ng bagong buhay at bagong katauhan sa piling ng mga mahal nila sa buhay.

Bumaba sila ni Blake sa lobby ng Hotel. They saw Blake lounging on one of the couch and when he saw them, he stands up and grinned.

“Next stop?” Blake asked as they walk side by side towards the Hotel door.

“Tan’s house.” Ibinigay ko sa kanila ang maliit na papel kung saan doon nakalagay ang address ni Tan. Minrod sent him the address , that’s why I sent him a coffin. “This is our next stop.”

Blaze grinned wickedly. “Sweet.”

Habang naglalakad palabas ng hotel ay tinawagan niya si Minrod. “I need a clean up. Room 707. Hurry up.”

Minrod sighed. “And because I’m bored. Fine. I’ll do it.”

Pinatay niya ang tawag ng makasakay sila sa sasakyan at nagmamaneho na si Blaze patungo sa bahay ni Mr. Tan, nakatanggap naman siya ng tawag mula kay Hellion.

Luther answered the call. “Yes, fucker.”

“Tan is moving east.”

Nagsalubong ang kilay niya. “East?”

“Yes. East.”

Malutong siyang napamura ng maisip niya kung bakit papunta roon ang galaw ni Tan. The Airport is on the east. “Fuck!”

“Yes. Fuck. Now, move.” Hellion cut the line.

“Blake, sa Airport tayo. Tatakas na naman si Tan.” Aniya. “Mukhang nalaman niyang patay na si Tsui at Henrick.”

Blake grimaced. “Not on my watch.”

Blake maneuvered the car towards the Airport. Napakabilis ng takbo nila, hindi na magtataka si Luther kung may Pulis na maghahabol sa kanila. But gladly, Police didn’t heed them any attention.

Ipinarada ni Blake ang sasakyan sa parking lot ng Airport pero tumawag si Minrod.

“Don’t park there, idiots. Continue to the west were the hangar is located. I’ll pull some strings to get you in without checking your compartment.”

“Fuck you.” Sabi niya saka pinatay ang tawag.

Si Blake naman ay sinunod ang inutos ni Minrod hanggang sa makapasok sila sa hangar at ipinarada ang kotse.

Luther sighed. “Blaze, you take care of ’baggage’s ’, it’s in the back compartment.” Baggage means the gasoline they bought for Tan.

Then Luther faced Blake. “Take care of the insides. I’ll take care of the Pilot and the cockpit.”

Tango ang isinagot ng dalawa sa kaniya saka mabilis silang lumabas ng sasakyan para gawin ang mga dapat gawin para matapos na ito.

Luther called Hellion while walking towards the private Plane’s on the Hangars.

“Hellion, nasaan ang eroplano ni Tan?” Tanong niya.

“How the hell would I know that?” May sarkasmo sa boses nito.

“Look at it on your computer thing.”

Hellion grunted. “Face left.”

“Fuck you.” It’s his way of saying thank you and he ended the call and call Minrod. “It’s time, Minrod.”

“Copy.” ’yon lang ang sinabi ni Minrod at pinatay kaagad ang tawag niya.

Pinatay niya ang tawag at sinunod niya ang sinabi ni Hellion.

When he faced left, he grimaced when he saw Tan walking towards the private plane’s entrance hurriedly like he is being chased. Handa na siyang patayin si Tan kahit marami ang saksi sa gagawin niya ng makita niya ang Piloto na pasakay palang sa eroplano.

Madilim ang mukhang sinalubong niya ang piloto at mabilis na gumalaw ang mga kamay niya para patumbahin ito at mawalan ng malay. Pagkatapos ay binuhat ni Luther and walang malay na katawan ng piloto at itinago iyon bago bumalik sa pribadong eroplano ni Tan.

Dere-deretso siyang pumasok sa loob ng eroplano at nilapitan niya si Mr. Tan na komportableng nakaupo saka walang sabi-sabing binaril niya ang apat na bodyguard na kasama nito.

Napuno ng takot ang mukha ni Tan habang nanlilisik ang matang nakatingin sa kaniya. “Who are you and what are you doing here?!” Galit nitong tanong.

Luther smiled. “I’m here to collect a debt.”

“I don’t have a debt to you.” Mr. Tan hissed at him.

“Mr. Tan, you owe me my mother’s life. Don’t you remember?” His eyes turns cold and deadly. “I’m here to collect.”

“Mother?” Kumunot ang nuo nito. “I don’t remember anything—”

Komportable siyang umupo sa upuan na nasa harapan nito habang ang hawak niyang baril ay nakatutok ditto. “Leslie San Diego. Remember her?”

Natigilan si Mr. Tan sa pangalang binanggit niya kapagkuwan ay ngumisi. “Oh, yeah, I remember her. I enjoyed her.”

Nagliliyab na siya sa galit pero nagawa niyang tugunin ng ngiting aso ang sinabi ni Mr. Tan. “I know. I saw the video.”

Luther wants to kill this man now, but that would be an easy death. He wants him to suffer.

“It was your father’s fault.” Tan smirks widen even more, like he is proud of what he did and is mocking him. “I already told him what will happen if he uses those information against us. But he didn’t listen, so we have to make him pay and show an example of.”

Nagdidilim na ang paningin niya sa sobrang galit na nararamdaman pero pinanatili niyang kalmado ang panlabas niya. Luther, you have plans.

Luther smiled. “I have to apologize, you will not reach your destination country.”

Tiningnan siya ng masama ni Tan. “My other men will be here any second and I will enjoy killing you—”

“Not so fast, old man.” Boses iyon ni Blaze.

Kapapasok lang ng magkambal sa eroplano.

“Your men are all dead.” Ani Blake saka bumaling sa kaniya. “We’ve clean up.”

Tan becomes pale. “No…impossible! My men are experts!”

“Yes, it’s possible.” He smiled coldly. “We are, after all, the people assigned to bring you to the Organósi. But you know, I don’t like the idea of you being in their hands just so they can get information out of you. How about I just kill you in the most excruciating way and we’ll call it quits?

Umawang ang labi nito at bumadha ang takot sa mukha. “N-no… I’ll pay you. I-I’ll give you anything that you desire!

His face softened. “Really? That’s so nice of you.” Itinutok niya ang baril kay Mr. Tan, “I want you dead. Thanks.” He fake a grin before shooting Mr. Tan on the leg causing him to scream in pain.

Nakangiting tinapik niya ang mukha nito. “I’m not done yet, Mr. Tan.” Aniya saka naglakad patungo sa cockpit. “Umpisahan niyo nang bawasan ang gasolinang dala natin, paligoan niyo ang hayop na yan.”

“On it.” Ani Blaze at Blake.

Pumasok siya sa cockpit saka pinalipad ang eroplano. Of course, Minrod pulled some strings so he can fly the fucking airplane without alerting anyone. Nang nasa himpapawid na sila, pumasok si Blaze sa cockpit.

“X, tapos na ang pinapagawa mo.” Anito.

“Good.” Huminga siya ng malalim, “prepare the parachutes. Let’s end this.”

“Copy that.” Lumabas si Blaze ng cockpit para sundin ang inutos niya.

Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik ito at ibinigay sa kaniya ang isang parachute na kaagad naman niyang isinuot.

He looks at Blaze. “Let’s do it.”

Ngumiti ito saka tinapik ang balikat niya.

Sabay silang dalawang lumabas ng cockpit. Nararamdaman na niya ang unti-unting paggiwang ng eroplano dahil wala iyong piloto.

“Mr. Tan.” Nginitian niya ang lalaki na putlang-putla na dahil sa dugo na nawala rito. “It’s time to say goodbye.”

Sinenyasan niya si Blake na buksan ang pinto ng eroplano na kaagad naman nitong ginawa. Malakas na hangin ang pumasok sa loob dahilan para mas gumiwang iyon.

Inilabas niya ang lighter na nakatago sa nasa harapang bulsa ng pantalon. He, then, flicks the lighter open and the fire dances. Nakatitig si Tan sa apoy ng lighter, nagpa-panic itong umiling-iling habang nag-mamakaawang nakatingin sa kaniya.

“Please… no…I’m so sorry! Sorr!”

Umiling siya. “Too late.”

Umatras siya patungo sa nakabukas na pinto ng eroplano saka hinagis ang nakabukas paring lighter kay Tan na nanlaki ang mga mata sa takot habang dahan-dahang nasusunog ang katawan nito. Wala itong nagawa hanggang sa lamunin ng apoy ang buong katawan nito. Panay lang ang sigaw nito habang buhay na nasusunog.

Finally.

“You two. Let’s go.” Sabi niya ng makitang mabilis na kumakalat ang apoy sa buong eroplano. “Jump! Let’s go!”

Pero bago pa sila makatalon, may sumabog sa loob ng eroplano dahilan para tumagilid iyon at umikot-ikot sa ere.

“Fuck! Blaze! Blake! Jump! Now!” Malakas ang kabog ng puso niya habang malakas na nakahawak sa gilid ng pinto ng eroplano para hindi tumilapon ang katawan niya sa apoy. “Go! Now!”

Blaze and Blake was about to jump when the plane twisted, throwing them into the fire. Mabuti nalang at nahawakan niya ang kamay ni Blake at si Blake naman ay nahawakan si Blaze para hindi sila tuluyang masunog ng apoy. He can hear the loud whooshing of the air. He can feel the hotness of the fire licking his skin.

And fear consumed him. No! Amethyst! I still have to see Amethyst!

“Hold on!” Sigaw niya habang buong lakas na hinihila ang dalawa.

Nang makakapit ang dalawa sa gilid ng pinto ng eroplano, sabay-sabay silang tumalon pababa. Pero huli na ang lahat para matakasan nila ang apoy, tuluyan ng sumabog ang eroplano at nawalan siya ng malay dahil sa lakas ng impact nun at tumama pa ang katawan niya sa kung saan.

“Luther!”

“Luther!”

Hindi na naimulat ni Luther ang mga mata dahil tumama na naman ang katawan niya sa nagkalat na parte ng eroplano. Sigurado siyang nakalabas na sila dahil nararamdaman niya ang malakas na hangin.

“Luther!”

“Luther!”

Bago pa niya mapilit ang sarili na imulat ang mga mata, nakarinig siya ng malakas pagsabog. And then he felt heat surrounding his body.

Amethyst. That was his last thought.

CHAPTER 21

CHAPTER 21

MALALAKI ang hakbang ni Amethyst habang bumababa siya sa hagdan, patungo sa pintuan ng mansiyon ni Luther. The doorbell was persistently ringing and she assumed that it wasn’t Luther. He wouldn’t push the doorbell like that.

Inihanda ni Amethyst ang sarili bago binuksan ang pinto.

Amethyst came face to face with a man— a handsome man.

“S-sino ka?” Matalim ang mga mata niya at handang lumaban kung may gawin sa kaniyang masama ang lalaking nasa harapan.

Huminga ng malalim ang lalaki at sinubukang ngumiti pero parang naging ngiwi ang ngiti nito.

“Hi.” Anang lalaki. “You’re Amethyst, right?”

Tumango siya habang magkasalubong ang nuo. “Oo, bakit?”

Bumuntong-hininga ang lalaki saka nagsalita. “I’m here to fetch you. I’m Minrod. I’m Luther’s friend.”

Umatras siya. “Friend? Paano kayo naging magkaibigan?” Natigilan siya ng pumasok sa isip niya si Luther. “Teka, nasaan si Luther?” Luminga-linga siya, hinahanap ang binata. “Nasaan siya? Anong nangyari sa kaniya? Okay lang ba siya?”

“That’s why I’m here.” He sighed heavily like what he’s about to say is going to end her life. “He’s dead.”

D-Dead? H-He’s d-dead? L-Luther… is… dead? No… it can’t be…

Marahas siyang umiling at hindi matanggap ang sinabi nito. “No… no! Nagsisinungalinga ka!” Sigaw niya habang tumutulo isa-isa ang kaniyang mga luha. “Hindi… nagsisinungaling ka! Buhay siya!” Pinagsusuntok niya ang dibdib ng lalaki na hindi lumaban sa kanya. “Buhay siya! Sabi niya hintayin ko siya. That’s why I’m here. I’m waiting for him… no. You’re lying!”

Umiling ang lalaki. “I’m sorry but he’s dead. Look, stop crying. Wala namang mangyayari at walang magbabago. Patay na siya. Kasama siya sa mga namatay ng sumabog ang eroplanong sinasakyan ni Mr. Tan. Sumakay sila sa eroplanong iyon para patayin si Mr. Tan dahil sa pag-rape nito sa ina ni Luther. He wanted revenge so much and now he has it and it cost him his life. That bastard! He was a very good agent who dedicated his six years of life. Very efficient and just plain awesome.”

Natigilan siya at malalaki ang matang napatitig sa lalaki na nasa harapan niya. Luther was an Agent? A good guy? Oh God! He’s an Agent all along and she nearly blows his cover for six years.

Tears fall from her eyes, her lips trembling. “H-Hindi. H-Hindi niya ako iiwan. Nagpapahintay siya sakin. Please, tell me, he didn’t leave me. Baka nawawala lang siya o kaya naman may tama lang ng bala o kaya nahulog at hindi pa nakikita. No… Hindi siya puwedeng mamatay! Hindi puwedeng mamatay ang Luther ko! Hindi!”

Amethyst was hysterically crying when the guy handed her a ziplock.

“Nariyan ang cellphone at passport mo. Kunuha ’yan ni Luther, pinapabigay niya sayo.” The man tried to smile. “You’ll be good. Hindi naman siguro mawawala ang buhay mo kasabay ng pagkawala ng kay Luther.”

Sunod-sunod na naming pumatak ang luha niya. He’s wrong. Luther was her life. Handa siyang talikuran lahat para sa lalaking mahal na mahal!

“Take it.” Anang lalaki na winawagayway sa harap ng mukha niya ang ziplock.

Humihikbing tinanggap niya ang ziplock na inaabot nito sa kaniya saka wala sa sariling nag-umpisang maglakad palabas ng mansiyon habang mahigpit iyong hawal.

She felt wrecked.

These tears of her won’t stop as she walked without destination … God… Luther…

Nanginginig ang buong katawan niya habang naglalakad ng walang destinasyon. Para siyang isang dahon ng isang puno na nalaglag at tinatangay ng hangin na walang paruruonan.

Kumuyom ang kamao niya habang paminsan-minsan ang may kumakawalang hikbi sa bibig niya. Kausap lang niya si Luther. Naririnig pa niya ang boses nito sa taenga niya. Nararamdaman pa rin niya ang mga halik na iginawad nito sa mga labi niya. She can still remember his love confessions and his loving caress and the way he owned her.

She felt so bad. So empty. So alone.

Napasandal siya sa pinakamalapit na pader saka sinapo ang puso niya na nararamdaman niyang dahan-dahang nabibiyak, nagdudurog at nagluluksa.

Luther is dead … she has to accept that— wait! The body! Where’s the body! Hanggat walang katawan na naipapakita ang lalaking ’yon, hindi siya maniniwala!

Umikot siya at akmang babalik sa mansiyon ng mabunggo niya ang isang bulto. Napaatras siya.

“What the—”

“Hey! I’m taking you with me.” Anang matigas na boses ng lalaki na nagpakilalang Minrod. “Nangako ako kay Luther. At isa pa, dadalhin kita sa Morgue kung nasaan ang katawan ni Luther kaya dapat kang sumama.”

Nanlamig ang buong katawan niya. Luther’s dead body? Her heart was tearing into tiny pieces. Makikita na niya ang katawan ni Luther? Matutuldukan na ang pagiging in-denial niya na hindi pa patay ang lalaking mahal niya. Mawawalan na siya ng pag-asa na makikita pa niyang ngumiti at tumawa si Luther.

He was a good man, he was never dangerous. He just acted like one but he’s very sweet. Luther was evil by choice, because it’s his job. Tulad niya, trabaho niyang kumuha ng impormasyon kay Luther at ginawa niya. Katulad din ni Luther, ginagawa lang nito ang trabaho nito.

Luther is not evil nor dangerous … he was just a man who’s doing his mission.

“Nasaan ang katawan niya?” Naluluhang tanong niya kay Minrod.

“He’s in the Morgue in Romero’s Hospital. After twenty-four hours, ililipat ang katawan niya sa isang punerarya. Nakausap ko na ang ama niya at kasalukuyang inihahanda na ang burol niya. Two days from now, ililibing na siya. Sana naroon ka para saksihan ang pamamaalam ni Luther.”

Hilam ng luha ang mga mata niya habang nakikinig sa lalaki. Pamamaalam? Hours ago, kausap pa niya si Luther. At paulit-ulit nitong sinasabi na mahal siya nito. Good God. Sana naman naniwala itong mahal din niya ito para sana kahit papaano, may maganda itong ala-ala na dadalhin sa kabilang buhay.

Pilit siyang ngumiti. Luther wouldn’t want to see her crying. He would tell her to stop crying and smile.

“Sa bahay ko mo nalang ako ihatid.” Sabi niya. “I can manage on my own.”

Kumunot ang nuo nito. “Are you sure?”

Tumango siya. “Yeah…” she sniffed and dry her tears. “Sigurado ako.”

May pagdududa ang kislap ng mga mata nito. “You’re not going to see him, aren’t you? You’ll just pretend that he’s not dead and wait for him ’till your fantasy ends and reality slaps you hard.”

Humikbi siya. “I’ll see him but not today. Hindi ko pa kaya. Hindi ko kakayanin na makita siya na walang buhay. That would kill me.”

He breathes out. “Okay. Whatever you say.”

Ayaw niyang makita ang katawan ni Luther. She wanted to stay in her in denial world. Kapag nakita niya ang katawan ni Luther na wala nang buhay, mawawala na ang pag-asa niya na babalik pa sa kaniya ang binata. Alam niyang hindi na kailanman niya makikita ang lalaking minamahal, pero kahit man lang sa sa pag-asa niya, babalik pa si Luther tulad ng sinabi nito sa kaniya.

Amethyst wished that God would give her even just a minute to talk to Luther, to tell him that she loves him so much and that she will have no other man but him and only him. Pero suntok sa buwan ang hiling niyang iyon. Alam niyang malabong mangyari ’yon.

Minutes passed … hours maybe … Minrod drove her home. Hindi siya nagpasalamat. Walang imik na lumabas siya ng sasakyan nito bago naglakad papasok sa bahay niya. Before she can open the gate to her house, she heard Minrod’s voice.

“He loves you.” Minrod said.

Nilingon niya ang lalaki at malungkot na ngumiti. “I know and it hurts that i can’t say i love him too. So much.”

Minrod gave her a tight smile. “You’ll be okay soon.”

Pilit siyang ngumiti. “I doubt that. I feel like I’m dying too.”

Minrod sighed. “I sent an audio to your e-mail. Don’t ask where I got your e-mail. The audio is from Luther.” Minrod tried to smile at her. “Good bye, Amethyst.”

“Bye, Minrod.”

Binuksan ni Amethyst ang gate saka walang buhay ang mga hakbang na pumasok sa bahay niya.

GALIT na pinatay ni Amethyst ang TV dahil sa balita na napapanuod. Tungkol iyon sa apat na drug dealers na nasunog ang katawan dahil sa pagsabog ng eroplano habang nasusunog. Ang isa sa apat ay isang kilalang Businessman na isa palang Drug Dealer at Gun smuggler at hindi lang iyon, isa sa mga kaso nito na isinampa ng Gobyerno ay Human trafficking at Rape.

Para sa ibang tao, ang tatlong lalaki na kasama na negosyante ay mga kriminal pero alam ni Amethyst ang katutuhanan. Luther was never a criminal. He’s an Agent. A good one.

And he gave his life for his mission.

Halos araw-araw ay ’yon nalang palagi ang balikat. Mas makabubuting umalis na siya sa bansang ito.

Wala sa sariling napatingin si Amethyst sa round table na nasa harapan niya. Napatitig siya sa cell phone niya na isa sa mga ibinalik ni Minrod sa kaniya ng araw na nalaman niyang wala na si Luther.

Amethyst picks up the phone and opens her e-mail. Nanginginig ang kamay niya habang nakatingin sa isang audio file na pinadala sa kaniya ni Minrod.

Napakalakas ng tibok ng puso niya at halo-halong emosyon ang nararamdaman niya. It’s been three days since Minrod drove her to her house, pero wala pa siyang lakas ng loob na pakinggan ang audio file na galing kay Luther.

Inilapag niyang muli ang cell phone sa round table saka huminga ng malalim ng ilang ulit. Calm down, Amethyst. Calm down. Luther wouldn’t like to see you break down like a pathetic woman.

Tumayo siya saka naglakad patungo sa kuwarto niya. She needs to get ready. She has a funeral to attend … the funeral of the man she ever loved. She has to say goodbye to him. She has to see him for the last time and tell him she loves him before she left the country.

Kailan niyang masabi rito na mahal niya ito at ito lang ang lalaking mamahalin niya.

She may not have forever with Luther … but her heart would be forever his.

NANG dumating si Amethyst sa sementeryo, nag-uumpisa na ang seremonya ng libing. Umupo siya sa bakanteng upuan, sa tabi ni Minrod.

Minrod gave her a small smile. “MIA for three days. What have you been doing?”

“Mourning…” a tear fall from her eyes, “grieving and crying in my room.”

“May nagawa bang mabuti sayo ang pagluluksa mo?”

Umiling siya. “Wala, pero kahit papaano, naging magaan ang pakiramdam ko. Pero ’yong sakit nandito pa rin.”

Tumango-tango si Minrod. “Mabuti rin na narito ka. You’re going to give your eulogy. Luther Sr. requested you to speak. Kahit hindi mahaba, basta magsalita ka lang sa harapan.”

Napalunok siya, kinakabahan. “Bakit ako? I’ll just cry there.”

“I trust you not to. Say good bye to him, Amethyst, properly. At least, he deserves that from you.”

Hindi na nagsalita pa si Amethyst hanggang sa tawagin ang pangalan niya at nagsalita siya sa harapan ng mga kapamilya ni Luther na kilala niya mula pa nuong bata siya. The San Diego Family has been a good friend to their family.

Ramm San Diego, one of San Diego’s handsome twins, Luther cousins, give her a reassuring smile. His twin, Rann, waved at her like an old friend saying Hi. Kasama nga mga ito ang kaniya-kaniyang asawa. Luther’s other cousins are present as well.

Inilapit niya ang bibig sa microphone at nagsalita. “I, ahm,” tumikhim siya, “before he passed away, he told me to wait for him, because he said he’ll be back …” tumikhim ulit siya para matanggal ang bara sa lalamunan niya. Nag-uumpisa nang manubig ang mga mata niya. “Luther was a good man …” humikbi siya at gumaralgal ang boses niya, “Luther, was the man that i love. He shouldn’t have died like this… he shouldn’t have died… he shouldn’t have … Iniisip ko nalang ngayon na nasa mabuti siyang kalagayan sa kabilang buhay. Kahit pa wala na siya, patuloy siyang mananatili sa ating ala-ala. And as for me, I may not have forever with him, but my heart will be forever his and his only.”

Bumaba siya sa platform saka naglakad pabalik sa upuan niya kanina.

“Kung maririnig ni Luther ang sinabi mo, matutuwa ’yon.” Makahulogang sabi ni Minrod.

Pilit siyang ngumiti. “Sana nga marinig niya. Because God knows i wanted Luther to hear that.”

“Yeah.” Ibinalik nito ang atensiyon sa pari na nagsasalita. “Pinakinggan mo na ba ang sinend ko sayong audio file na galing kay Luther?”

“Hindi pa.” Sagot niya. “I’m not planning to.”

“You should listen to that audio file. Malay mo, magdulot sayo ’yon ng kasiyahan.”

Mapait siyang ngumiti. “Hearing Luther’s voice again would be the happiest time of my life, pero kapalit no’n ay ang sakit na kaakibat ng kasayahang mararamdaman ko dahil alam kong recording lang ’yon.”

Huminga ng malalim si Amethyst at nanatiling tahimik hanggang sa hinintay na mailibing si Luther. Bumaha ng luha at napuno ng hagulhol ang paglilibing sa binata.

After this, I’m leaving this country. I can’t take it anymore…

CHAPTER 22

CHAPTER 22

2 MONTHS LATER…

AMETHYST was standing in the balcony of their house in Italy when her mother went to her side. Pinag-angkla nito ang braso nilang dalawa saka humilig ito sa balikat niya. Hawak-hawak niya ang kaniyang cell phone kung saan hindi pa niya nabubuksan ang ang audio file na galing kay Luther.

She couldn’t make herself listen to that freaking audio file. She’s scared to open it.

“Kumusta ka na?” Tanong ng ina niya sa nag-aalalang boses. “He will not come back even If you cry a thousand bucket of tears.”

Alam nito ang tungkol kay Luther dahil ikinuwento niya rito ng makabalik siya. She needed someone to hold as she cry at night and that was her mom, always comforting her, always understanding her.

“Alam ko naman ’yon, mommy.” Naguumpisa na namang manubig ang mga mata niya. “It’s been two months. Pero hindi ko pa rin magawang pakinggan ang audio file na galing kay Luther. Kahit ilang beses kong sabihin sa sarili ko na makikita ko siyang muli, alam kong hindi na siya babalik. But you know what, Mom?” Ngumiti siya habang may luhang nalalaglag sa mga mata niya. “Parang nasa malayong lugar lang siya at hindi namatay. Feeling ko nagbabakasyon lang siya, malayo sakin. He doesn’t feel dead to me. O baka naman, nasasabi ko lang ’yon kasi hindi ko matanggap na maagang nawala sakin ang lalaking mahal ko?”

Hinagod ng ina niya ang kaniyang likod at hinalikan siya sa pisngi. “You know what; you should listen to that audio file. Malay mo, kapag narinig mong muli ang boses niya, matanggap mo nang wala na siya.”

Napahikbi siya. “Ang hirap tanggapin, Mommy. Parang sinasakal ang puso ko … nawawalan ako ng hininga at napakasakit.”

“That’s love, baby.” Her mother patted her shoulder. “It hurts. Love is not just happiness with rainbows, it also have a dark side. Pain and suffering. When we love someone, their name is engraved into our heart and soul. And when God take them away from us, it feels like they took our heart and soul with them. Alam kong mahirap, pero Amethyst, you need to move on. Kailangan mong ipagpatuloy ang buhay mo ng wala siya.”

Mapakla siyang tumawa. “Funny. Nabuhay ako ng sampung taon na wala siya, pero ngayong dalawang buwan lang ang nakalipas, pakiramdam ko bawat araw na nagdaraan mas nadudurog ang puso ko at unti-unting namamatay ang kalooban ko.” Huminga siya ng malalim at kinagat niya ang pang-ibabang labi. “Two months and i felt like i died a thousand times every time i woke up each morning and the thought that Luther is dead came crashing to my mind.”

Tinuyo ng ina niya ang kaniyang mga luha. “Tahan na. Dito ka lang, ikukuha kita ng tubig.”

Umalis ang ina niya at napatitig siya sa cell phone niya na nasa mga kamay niya. Huminga siya ng malalim at malakas ang loob na binuksan niya ang cell phone at pinakinggan ang laman ng audio file.

Seconds later … Luther’s voice filled her ear and tears stream down her eyes.

’Hey, Amethyst. Habang pinapakinggan mo ‘to, I will assume that I’m already dead and maybe, just maybe, you cried as they burry me.’ Tumikhim ang binata. ‘But before I die –i mean I’m still alive now—, I have a request, a plea actually. Kapag ginawa mo itong request ko, then you really love me. I have no doubt this time. Kapag hindi, walang katugon ang nararamdaman ko para sayo. So here’s my request.’ He paused for a second and took a deep breath. ’Go to Venice, Italy, and ride a boat. Dadaong ang sasakyan mo sa Cafe Amore. Ask for a coffee under the reservation of X. Then wait for a large speed boat with a name ‘X’ on the side. That boat will take you to the open sea where a man waits for you every freaking day. I love you, Amethyst. Please, don’t break my heart again.’

Kakaibang kaba ang naramdaman ni Amethyst ng matapos ang pakinggan ang voice mail.

‘That boat will take you to the open sea where a man waits for you every freaking day.’

Could it be? Could it be … him? Aasa ba siya?

Mariin niyang ipinikit ang mga mata saka malalaki ang hakbang na lumabas ng kuwarto niya. Nakasalubong niya ang kaniyang ina sa hagdan na may dalang isang basong tubig

“Amethyst? Saan ka pupunta?” Nagtatakang tanong ng ina niya.

Ngumiti siya sa unang pagkakataon mula ng mamatay ang binata. “Kay Luther po.” Wika niya at nilampasan ang ina niya na umawang ang mga labi sa sinabi niya.

Using her own car, Amethyst went to a place in Venice where there are lots of boats on the dock.

She rode on the boat and tells the boatman to stopped in front of Cafe Amore.

The Venice Canal is beautiful and breathtaking. Habang nasa biyahe, nililipad ang buhok niya pero wala siyang pakialam kung maging buhaghag siya.

Nang makarating ang malaking bangka na sinasakyan sa Cafe Amore. She pay the fair and went inside the cafe, her heart was beating so fast as she look around.

Nandito ba siya? Why just now?

Siguro dahil naririnig palang niya ang audio file nito.

“Bonjour.” Aniya na kinakabahan. “I reserve a coffee.” She smiled nervously.

“Name, Mademoiselle?”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “X.”

The face of the woman behind the counter lit up. “X? Wow. Your reservation was about two months ago.”

Kumunot ang nuo niya. “What date?” She bit her lower lip harder. “I was busy, i forgot.”

“August 13, Mademoiselle.” Nakangiting sagot ng babae.

Umawang ang mga labi niya. No way! That’s two days before Luther died!

“Can I get the coffee now?” Nanginginig ang boses niya.

“Yes, of course.”

Pagkalipas ng ilang minuto, hawak na niya ang kape na napakagaan at parang wala namang laman at isang magarang kulay puting envelop na may desenyo na kulay pulang mga rosas sa gilid niyon.

Amethyst opened the enveloped and read the content.

’Will you marry me, Amethyst? If yes, open the Coffee cover, get the ring inside and put it in your finger. I love you. Always remember that.

Walang nakasulat kung kanino nanggaling ang sulat pero ang puso niya ay umaasa na sana galing ito kay Luther. Amethyst knew that he’s dead … but he’s an Agent, right? Maybe Minrod faked his death… that’s it! Minrod faked Luther’s death! Oh God.

Could it be? Would she let herself believe in that?

Yes! She would!

Binuksan niya ang lalagyan ng kape at napakalapad ng ngiti niya ng makakita roon ng singsing. It’s a sparkling Zenia Ring. It’s round and full of small-round cut diamonds.

Mabilis niyang isinuot iyon sa daliri niya. “Please, Luther … sana ikaw ’to.”

Tumingin siya sa gilid ng Canal at may nakita siyang mukhang mamahaling bangka na nakadaong at may pangalang X sa gilid.

Napangiti siya.

X. Luther.

Mabilis siyang sumakay doon at walang salitang namutawi sa bibig niya at sa nagmamaneho ng bangka. The driver brought her to the open sea and only stopped beside a very familiar Yacht.

Oh My God! Luther’s Yacht!

Mas mabilis pa sa alas-kuwatro siyang umakyat sa yate at ganoon na lamang ang paglalaki ng mga mata niya ng makita ang magkambal na kilala lang niya sa tattoo.

“You guys…” nanghihinang napahawak siya sa railing ng Yacht. Alam niyang namatay din ang dalawa sabi ni Minrod. Malalaki ang bilog niyang mga mata sa gulat. “B-Buhay kayo. Oh My God… Oh God.” Her breathing ragged. “Oh Heaven. Oh God.”

Ngumisi ang lalaking may tattoo sa mukha. “About damn time.” Anito. “Come on. Someone has been waiting for you for two months now.”

Luther… she hoped its Luther…

Sumunod siya na lalaki na naglakad patungo sa top deck ng Yacht. Bawat hakbang niya, parang tinatambol ang puso niya sa sobrang kaba. Nanginginig ang nanlalamig niyang kamay. Panay ang kagat niya sa kaniyang namumutlang mga labi. Halos hindi siya makahinga ng maayos sa antisipasyon habang sinusundan ang lalaking may tattoo.

The man with tattoo on his face stops walking and looked back at her with smile on his handsome face. “Smile. You look like hell.”

Lumunok siya at sa kabila ng kaba at panlalamig na nararamdaman ay pinilit niyang ngumiti.

“Is it Luther?” Her voice was hopeful.

Ngumiti lang ang lalaki saka iniwan siya sa top deck.

Nang mag-isa nalang siya, naglakad siya palapit sa railing ng top deck at napahawak doon. Tumingin siya sa kanan at nakita niya ang napakagandang Venice, at sa kanan naman niya ay ang malawak na karagatan na kumikinang dahil sa sikat ng araw.

May narinig siyang yabag sa likuran niya pero hindi niya pinansin, hanggang isang baritonong boses na pamilyar na pamilyar sa kaniya ang pumuno sa katahimikan sa paligid niya.

Her heart beat insanely fast than normal. That’s voice! That’s him!

“Bakit ngayon ka lang? I waited for you for two months, Amethyst. Araw-araw, naghihintay ako, nag-aabang. I even begged God to let you come—”

Mabilis siyang humarap sa nagsasalita at sinugod ito ng mahigpit na yakap habang nag-uunahang ang mga luha niya na namalisbis. “Alam mo ba kung ilang balde ang niluha ko dahil sa pagkamatay mo? Alam mo bang hindi ako nakakatulog sa kakaisip sayo? I can’t even have a decent sleep without taking a sleeping pill! Look at me, Luther! Look at me!” Pinakawalan niya ito sa pagkakayakap saka iminuwestra niya ang sarili. “Nangangayayat na ako sa kakaisip sayo. Hindi ako kumakain ng maayos kasi wala akong gana. I prayed to God everyday na sana ibalik ka niya … all along, buhay ka naman pala. You could have called me, you could have send me a letter… you should have done something!” Palalas ng palakas ang hagulhol niya. “Parang paulit-ulit na pinapatay ang puso ko sa bawat araw na nagdaraan na wala ka na. I choked on my broken heart every day, Luther! Kaya huwag mong matanong-tanong kung bakit ngayon lang ako. Kasi hindi lang ikaw ang pinagluksa ko, kundi pati ang puso ko na namatay kasama mo.

Hilam ng luha ang mga mata niya habang nanunumbat na nakantingin kay Luther. “I was in pain for two months, Luther. I was in denial of your death. I was going crazy thinking of you… Oh God… tapos buhay ka pala. Kung hindi pa ako naglakas ng loob na pakinggan ang audio file mo kanina, hindi ko pa malalaman.” Mapait siyang tumawa at tumingin sa mga mata ng binata na halata ang pagsisisi. “Why didn’t you just call me?”

Luther raised his hand and cupped her face then he caresses it softly.

“I left you an audio file. Akala ko pakikinggan mo kaagad. I was wrong, and I’m sorry. Pero araw at gabi kitang hinintay dito. I should have called but Minrod confiscated my phone for Security purposes. I could have sent you a letter and i did, Amethyst. Pero hinaharang ni Minrod ang mga sulat ko sayo. For security purposes too. Pero kahit ganoon, hindi ako sumuko kahit pa umabot na ng napakaraming linggo ang dumaan. Hinintay kita. Minrod already warned me not to send you a letter or call you. Marami kasing galamay ang tatlong pinatay namin at naghihintay lang sila ng pagkakataong makapaghiganti. But I still want to tell you, because I’m hoping that when you told me you love me in my mansion, you meant it. I can risk my safety just to be with you. That’s how much i love you, Amethyst. If i have to choose between safety and death. I would choose death if death means I’ll see you again even just for a while.

Puno ng pagsisisi ang ekspresyon ng mukha ni Luther. “I’m sorry i have to fake my death. X has to die, Amethyst. I can’t show my face in the Philippines for the meantime. Maraming galamay ang tatlong ’yon na pinatay namin. I won’t have a happy life in that country. Kaya habang hindi pa nahuhuli ang iba, mananatili kaming tatlo sa labas ng bansa. Ang may alam lang na buhay ako ay si Minrod, ikaw at ang ama ko lang. He didn’t tell you because I just called him last night, informing him that his rebel son is alive and in good health.”

Suminghot siya habang tinutuyo ang mga luha. “Sabi ni Minrod, bumagsak ang eroplanong sinasakyan niyo.”

“It’s the story that we have to make up. Kailangan e. Yong bangkay na inilibing, hindi ako ’yon. Isa iyong patay na walang nagki-claim. Iyon ang ginamit namin dahil magkaperahas kami ng body built.” Masuyo siya nitong niyakap. “I’m really sorry for what I’ve put you through. Before the Airplane crashed, we jumped off. We have parachutes so it’s okay. Pero bago kami makalayo sa eroplano, sumabog iyon, nasunog ang kanang braso ko at sa paa. Nawalan ako ng malay. And the next things I know, Minrod’s men were pulling us towards another plane that took us to Europe. I have no means of contacting you so i hope that you heard my audio file. Iyon ang huling komunikasyon ko sayo. Alam kong sa Europe kami dadalhin ni Minrod, dahil iyon ang request ko dahil alam kong dito ka nakatira, pero hindi ko alam kung saan. Minrod won’t give me my phone back, not even your address here. Minrod bought me a house here in Venice and brought my Yacht here.”

Bumaba ang tingin niya sa braso nito at kittang-kita niya ang hindi niya napansin kanina. Sunog nga ang balat nito sa braso. Hinaplos niya iyon.

“I’m glad you’re okay now.” Aniya.

Humaplos ang hinlalaki nito sa ibaba niyang labi. “I waited for you, Amethyst. Every day. I love you and I’m willing to wait for you.” Bumaba ang mata nito sa kamay niya at ngumiti. “You’re wearing the ring i bought for you. Does that mean it’s a yes?”

Mahina siyang natawa, kapagkuwan ay mahigpit na niyakap si Luther. “Yes. It’s a yes. I don’t want to lose you again, Luther. Mababaliw na ako.”

Lahat na galit at hinanakit niya sa paglilihim nito na buhay pala ito ay naglaho. Hindi niya kakayaning mawala pa si Luther.

“You won’t lose me again. I already stopped being X.” Hinalikan siya nito sa nuo. “I’m all yours, Baby.”

Napangiti siya. Salamat sa diyos at nag retero na ito. Hindi na siya mag-aalala sa kalagayan nito. That fake death of his scared her.

Sinapo niya ang mukha ng binata at hinalikan ito sa mga labi. God. She missed his lips on hers!

Amethyst felt her body tingled. She felt her body respond to Luther’s kissed. Her body felt so hot.

May panghihinayang na naramdaman si Amethyst ng pakawalan ni Luther ang mga labi niya.

Luther looked at her, seriously. “Galit ka pa ba sakin dahil hindi ko sinabi sayong buhay ako?”

Nakikita niya ang kislap ng takot sa mata ng binata. He’s afraid that she might be still mad and leave him.

Seryuso siyang tumugon. “Yes. But you’ll make it up to me, right?”

His eyes glimmered in delight. Mukhang may ideya na ito sa gusto niyang pambayad. “What kind of making up do you like?”

Inilapit niya ang bibig sa tainga nito at nagsalita. “Take off my clothes and pleasure me. That’s what i want.”

Luther grinned and hotly bit her earlobe. “I like that too.”

Yumakap siya sa binata. “I love you, Luther.”

Luther hugged her back, his hands roaming around her back then he cupped her ass and squeezed it. “I love you too, Babe. I love you too.”

Magtatagpo sana ang mga labi nila ng may sumigaw mula sa ibaba ng Yacht.

“Stop smooching you two and come down here!” Sigaw ng nasa ibaba. “Dinner is ready.”

“I’m the cook!” Sigaw pa ng isang boses.

Bumuga ng hangin si Luther at pinaikot ang mga mata. “Remind me to kill those twins later, please.”

Malakas siyang natawa na kaagad namang tumigil ng makitang seryoso talaga ang binata sa banta. “You wouldn’t…”

Bumagsak ang balikat ni Luther. “Yeah, well, i won’t. I’ll just choke them. Hinahalikan pa kita, mga isturbo sila.”

“You can have me after dinner.” Nang-aakit na aniya at inilapat ang labi sa labi nito.

Luther sighed and pulled away. “Yeah. You’ll be a very delectable desert.”

Amethyst chuckled. “Masarap naman talaga ako, ah.”

“Alam ko. I tasted your wetness, remember?”

Namula siya. Ang lalaking ’to talaga! “Oo na. Shut your mouth. Kumain na tayo.”

“I rather eat you.”

Inirapan niya ito at inungusan. “Mamaya na.”

“Promise?”

Lihim na napangiti si Amethyst. “Promise.”

CHAPTER 23

CHAPTER 23

AFTER DINNER, Amethyst found herself inside a room … Luther’s cabin in the Yacht to be exact. Nanunuot sa ilong niya ang panlalaking pabango ni Luther sa bawat sulok ng silid na iyon. Amethyst can’t contain her smile. That man would really make her his dessert for the night.

Speaking of the devil…

Lumabas si Luther sa banyo, nakatapi lang ito ng kulay asul na tuwalya. Napalunok si Amethyst ng maramdamang nanunuyo ang lalamunan niya. Just the sight of Luther half naked make her body tingled in anticipation.

Oh god. I miss the way he touch me. But she wants to pleasure him. Puro lang kasi ito ang nagpapaligaya sa kaniya.

Patuloy na sinuklay ni Amethyst ang basang buhok habang walang inhibisyong nakatitig sa binata. Before Luther, she had gone to the bathroom to bath. Binilisan nga lang niya sa isiping baka pasukin siya ni Luther sa loob. But no. Luther was a gentleman tonight. Nang lumabas siya sa banyo, nginitian lang siya nito saka ito naman ang pumasok sa banyo para maligo.

“Hey.” Ani ng baritonong boses ni Luther. He stands in front of him; she was sitting on the edge of the bed. “Parang naiilang ka sakin.” Hinawakan nito ang baba niya ang itinaas ang mukha niya. “Bakit? You love me; I love you and you said yes, that’s enough, right?”

Amethyst gulped then spoke. “Hindi naman ’yon ang nasa isip ko.”

“Ano ba ang nasa isip mo?” Nakakunot ang nuo niya.

“I was thinking of ways on how to pleasure you tonight.” Aniya at dumapo ang kamay niya nakatapi nitong tuwalya at inalis ang pagkakatapi niyon sa binata.

Napalunok siya ng makita ang matigas na kahabaan nito. God. She will never forget his size. He is big and long.

Umawang ang mga labi ni Luther habang nakatingin sa kaniya. Hindi niya pinansin ang reaksiyon ni Luther, hinawakan niya ang kahabaan nito. Then her other hand softly squeezed his balls that made Luther groaned.

“Oh, fuck.” He hissed.

Pinapatuloy niya ang ginagawa. Amethyst stroke Luther’s shaft, her hand was moving slow and then fast. Luther was groaning and moaning in pleasure. Mas ginaganahan pa siyang paligayahin ang binata dahil naririnig niyang nasasarapan ito sa ginagawa niya.

Then she took him inside her mouth.

Luther threw back his head and moan out loud. “Fuck! Oh…” his hand flew to her head and fisted a handful of her hair. “Oh, Amethyst!”

He didn’t stop moving her mouth, in and out. She was enjoying this. Luther taste so good inside her mouth. She sucked him, licked him and nipped his shaft. Damn boy, it’s delicious.

Nasisiyahan si Amethyst sa reaksiyon ng katawan ni Luther sa ginagawa niya pero kaagad na naputol iyon ng itulak siya ni Luther pahiga sa kama na ikinabilog ng mata niya sa gulat.

“Luther—”

“Shut up.” He stared down at her, so intense. His eyes darkening with lust and he looks like ready to devour her any second.

Hinawakan ni Luther ang neckline ng suot niyang malaking t-shirt saka malakas na pinunit iyon.

Amethyst gasped in shock.

Wala siyang suot na underwear kaya naman wala nang sagabal sa paningin ni Luther. He raked a hot stare over her body he rested one of his knees on the edge of the bed and dipped his head to capture her taut nipple.

“Oh…”

Parang nagliyab ang katawan niya sa ginawa ni Luther, lalo na ng maramdaman niyang ang kamay nito ay nasa pagitan ng mga hita niya at naguumpisang laruin ang kaniyang hiyas na kanina pa nangangailangan ng atensiyon.

“Luther!” Kumiwal ang katawan niya dahil sa sarap na nararamdaman. Tumitirik ang mga mata niya at palakas ng palakas ang bawat ungol na namumutawi sa mga labi niya. “Oh! Faster!”

Ipinasok na ni Luther ang daliri nito sa loob niya at parang siyang nagdidileryo sa sarap na dulot niyon. Kumapit siya sa balikat nito at para siyang kinakapos ng hininga sa sobrang sarap.

Iniwan ng mga labi ni Luther ang mayayaman niyang dibdib at dumako ang mga labi nito sa nakaawang niyang mga labi.

“I miss you, Amethyst.” Bulong nito sa mga labi niya. “I miss this.” Hinalikan nito ang gilid ng nga labi niya na para bang inaakit pa siya nitong lalo. “I miss making you moan.” He bit her lower lip and licked it with his tongue. “In short,” his lips move over her ear. “I want to fuck you so bad but i have to contain myself. I love you so much.”

Amethyst heart melted. Alam niyang iba ang opinyon ni Luther pagdating sa pagtatalik. He used whipped, gag, chains, rope, etc. for more pleasure. Alam niyang pinipigilan nito ang sarili pagdating sa kaniya kasi ayaw nitong iba ang isipin niya rito at gusto nitong maramdaman niyang mahal niya ito. Alam niyang ayaw nitong ilabas ang Luther na iyon. That Luther who likes bondage, sex and submission. But she wanted to be intimate with him in every way.

Hinawakan niya si Luther sa magkabilang balikat saka bahagyan at masuyo itong tinulak.

Sinapo niya ang mukha ng binata. “Luther, don’t hold back.” Sabi niya na nakatingin sa mga mata nito. “Alam kong mahal mo ako at tanggap ko kung ano man ang gusto mo. I would tell you if i don’t like it, so please, don’t restrain yourself.”

Nawalan ng imik si Luther, pagkalipas ng ilang segundo, may gumuhit na ngiti sa mga labi nito.

“Okay.” He withdraws his finger inside her. “Let’s fuck.”

Napakurap-kurap siya at napasinghap ng buhatin siya nito saka inayos ang pagkakahiga niya sa kama. Pinulot nito ang damit niyang pinunit nito saka hinuli ang mga kamay niya at itinali gamit ang punit na damit. Then he pulled her tied hands up and tied her on the bed post.

Sunod nitong ginawa ay kinuha ang tali sa buhok niya na nasa center table saka tinali ang buhok niya.

“Open your legs for me, babe, and let me see your wet pussy.” Luther said in a husky voice.

Napatulala siya kay Luther. Goddamn! He sounds so freaking sexy! Dahil sa pagkatulala, hindi niya nasunod ang sinabi ni Luther.

He slapped her ass. Hard.

Napasinghap siya sa gulat. It hurts. But it also made her wet even more that she already is.

Then he slapped her ass again. “Open up, baby. I want a full view of your pussy.”

Mabilis na ibinuka niya ang mga hita at napatitig kay Luther.

Luther stared at her intently and it made her hot all over. “Alam mo ba kung bakit itinali ko ang kamay mo?”

Umiling siya.

“That’s because i want to fuck you hard and i don’t want your hands to get in the way. But before that, i will finger-fuck you first and then i will wrung every juices of your mound with my tongue and i will make your throat sore because i intend to make so shout in pure bliss as i fuck you with my tongue. At saka, mas malaya na ngayon ang mayayaman dibdib mo.” Matiim nitong tinitigan ang dibdib niya. “Good God. I want to bite your nipples, they look delectable. Just fucking delicious.”

Napalunok siya. He’s talking dirty and she likes it. It made her body burn in anticipation.

Luther’s fingers touched her mound.

“You’re dripping wet, baby.” Bulong ni Luther habang ang bibig nito ay ilang dangkal lang ang layo sa mayayaman niyang dibdib. “I would love to lick and suck your nipples and clit.”

Amethyst looked at Luther’s dark eyes, “then do it.”

“Gladly, baby. Gladly.”

He sucked her nipple and then bit it. Napasinghap si Amethyst ng maramdaman ang pinaghalong sakit at sarap na dulot ng ginawa nito. As he bit her nipple, he finger-fuck her, making her head spin in bliss.

Oh my god ! Ang sarap!

Amethyst arched her body as Luther’s fingers moved in and out, making a slurping sound. Basang-basa na siya at halos mawalan siya ng ulirat sa sobrang sarap.

“Oh!” Napasigaw siya sa sarap. “Luther! Luther! Sige pa!” God! So delicious! “Bilisan mo pa.”

Luther stops sucking his nipple and smirked at her. “Say it, Amethyst. Say what you want me to do.”

Amethyst looked flushed as she spoke. “Fuck me with your fingers harder. Put that mouth between my legs and lick me so darn hard and make me cum. And then, fuck me, Luther. Fuck me hard.”

A wild fire ignited inside Luther’s eyes.

Luther held her on the hips and pushed her up. Tumama ang ulo niya sa headboard pero wala siyang pakialam. Mas nananaig ang sarap ng ginagawa ni Luther. He dipped his head in between her legs and then his mouth did a breathtaking magic on her mound.

“Ah!” Amethyst shouted in so much ecstasy, so much pleasure. “Uhm! Oh! Luther! Faster, baby.”

Umiikot ang paningin ni Amethyst habang sinasamba ni Luther ang pagkababae niya. Nakakuyom ang mga kamay niya pero nararamdaman niya parang nawawalan na siya ng lakas. It feels like Luther’s lapping on her mound was draining her energy.

In every lick of his tongue against her wet mound made her toes curl … made her head spin in pure bliss.

Napamulagat si Amethyst, halos lumuwa ang mga mata niya ng kagatin ni Luther ang hiyas niya. Her clit throbbed in mixture of pain and pleasure.

He bit and lapped. He bit and licked. He bit and sucked her clit the he slightly pulled it. The pleasure was blinding.

“Oh!” Wala nang lakas ang mga hita niya. “Luther!”

She was panting and out of breath as Luther continues to lick and tease her.

Amethyst lost track of time as Luther continued to lick her pussy. She cannot contain her loud moan when Luther thrust his tongue inside her and move in and out.

Holy fuck!

Amethyst orgasm but Luther still continues his assault on her wetness. She didn’t know when an orgasm started and when it ended. Hindi na niya kaya pa. Hindi na niya maitulak si Luther palayo dahil nakatali ang kamay niya. Hindi niya magamit ang mga paa dahil malakas na ang hawak ni Luther sa mga hita niya para hindi siya makagalaw. All Amethyst could do was accept the pleasure and moan so loud her throat went soar. Maybe that’s the purpose of why Luther had tied her hands. He didn’t want her pushing him after one orgasm. Hindi na niya mabilang kung ilang beses na siyang nilabasan.

When Luther pulled away from her wet pussy, Amethyst throat was sore and her voice was hoarse and raspy. Hinihingal siya at mabilis ang tahip ng dibdib niya. Hinahabol niya ang hininga na mukhang pinagiiwanan siya.

Kinubabawan siya ni Luther. Hindi niya napansin ang bigat ng katawan nito dahil masarap sa pakiramdam ang katawan nito na nakadikit sa katawan niya.

Isinubsob nito ang mukha sa leeg niya saka naramdaman niyang kinagat at sinipsip nito ang balat niya. She gasped when pain and pleasure assaulted her senses. Napaliyad siya at mariing napapikit ng maramdamang tumutusok sa entrada ng pagkababae niya ang naguumigting na kahabaan ni Luther.

She thought he would kiss her as he looked at her intently, but he didn’t. Tinanggal nito ang pagkakatali sa kamay niya.

Amethyst thought Luther would make love to her passionately now. Tinanggal na kasi nito ang tali sa kamay niya … but boy she was very wrong.

Umalis si Luther sa pagkakadagan sa kaniya saka hinila siya paalis sa kama. There’s nothing soft or passionate in the way he pulled her up, it was rough. Nang nakatayo na siya, pinaikot siya nito paharap sa bed side table na nasa tabi ng kama at pinahawak sa gilid nun, kung saan may lampshade na nakalagay.

“Luther—”

Before she can finish her sentence, Luther plunge himself inside her. Malakas siyang napasinghap at mahigpit na napakawak sa gilid ng bed side table.

“Uhm… Luther!” She can feel Luther filling her up.

Pakiramdam niya ay abot sa matris niya ang kahabaan nito. Good God.

And it feels so damn good.

Then he started thrusting in and out, making her moaned louder. Her body shook every time Luther thrust in. And every time he pulls out, it feels like something was missing. She felt disappointment coating her being. Sa bawat ulos ni Luther ay pabilis iyon ng pabilis. Umuuga ang mayayaman niyang dibdib na mas nakakadagdag sa nararamdaman niyang sensasyon.

Luther pinched her nipple, still thrusting in and out.

Nanghihina na ang tuhod niya. Her orgasm just hit her and she couldn’t take another wave. The multiple orgasms was draining her energy and Luther would not allow that.

“Legs straight, baby.” Hinihingal na sabi ni Luther sa kaniya at malakas na tinampal ang pang-upo niya.

She yelped and moaned afterwards. His thrusts are becoming desperate … he’s coming.

Pabilis ng pabilis at palakas ng palakas ang pagbayo ni Luther sa pagkababae nuya mula sa likuran. Sa sobrang lakas ng bawat pagsasanib ng katawan nila, tumama ang ulo niya sa lampshade dahilan para mahulog iyon at mabasag.

“Luther, ’yong lamp—”

“Fuck the lampshade!” He growled. “I’m still fucking you, Amethyst.”

Nawalan sa isip ni Amethyst ang lampshade ng malakas na namang tinampal ni Luther ang pang-upo.

“I said legs straight!” Luther said, panting. “I want to fuck you right.”

Mabilis niyang sinunod ang binata pero hindi na niya kaya. Her legs are giving up on her. Kanina pa siya nawawalan ng lakas dahil sa sunod-sunod na orgasmo na pinalasap sa kaniya ni Luther.

“Luther…” nakapikit ang mata niya sa sobrang sarap. “I can’t… my legs… i can’t.”

Walang sere-seremonyang hinugot ni Luther ang pagkalalaki sa loob niya at ipinalibot ang braso nito sa beywang niya saka siyang pinaikot at malakas na itinulak pahiga na naman sa kama. There’s no softness in his action, he look like a wild animal hunting for food and she was the main course.

Without another word, Luther parted her tired legs, kneel in between them, and put her legs over his shoulder then plunge himself inside her.

“Ohh!” Amethyst gasped and a loud moan escaped her lips. Oh God. This man… he is rough … but i like it. She can see the pleasure in his eyes as he fucked her hard.

Amethyst writhed, moan, shouted Luther’s name and scream in pure bliss and ecstasy beneath Luther who never stop moving in and out until he filled her with his hot semen.

Kalahating minuto na ang nakalipas mula ng punuin ni Luther ng mainit nitong katas ang pagkababae niya, naroon pa rin ang binata, nasa loob pa rin niya ang kahabaan nito. His head was thrown back and he was panting.

“Luther?” Inabot niya ang kamay at hinawakan ang beywang nito. “You okay?”

Unti-unting bumaba ang tingin sa kaniya ni Luther, may pag-aalala sa mga mata nito.

“Was i rough on you?” He asked, worried.

“A little.” Sagot niya.

Luther’s face instantly fell.

“I’m sorry.” Hingi nito ng tawag saka umalis sa mga hita niya at umupo sa gilid ng kama, sa tabi niya. “I promise to myself that i will not gag or chained you or anything that i did with my women before. I love you, Amethyst. I will not hurt you like that. Pero hindi ko man gamitin ang mga bagay na iyon sayo, mukhang nasaktan pa rin kita. I need to restrain myself—”

“Yes. You were rough…” she dramatically paused. “And I don’t like it… because i love it, Luther.”

Malalaki ang mata na tumingin sa kaniya ang binata. “What?”

“You’re wild in bed, I know now. And thank you for not using gag and chain on me. I don’t like those things. You fuck hard, I know and i like it. I wouldn’t want it slow and steady if you’re not enjoying it. Saka masarap naman ang ginawa mo, nanginginig pa nga ang mga hita ko, oh.”

Luther chuckled and then lay beside her. Mahigpit siya nitong niyakap.

“I love you, Amethyst.”

Her heart melted. “I love you, Luther.”

And then she and Luther sleep through the night cuddling and naked. And Amethyst wants to stay like that for the rest of her life.

EPILOGUE

EPILOGUE

Five Years Later…

LUTHER put his index finger over his lips, silencing his three years old son, Logan. Napangiti siya ng makitang tumango ang anak niya at pilyong ngumiti. His son has the same smirk and grin as him and it always warmed his heart.

“Why, Daddy?” Pabulong na tanong ni Logan sa kaniya. 

Ginulo niya ang buhok nito. “Because it’s going to be a surprise for mommy.”

His son grinned. “Okay. I love surprises!” Logan half whispered and half shouted.

Luther chuckled. “Yeah. So tutulungan mo na si Daddy? Para mas maging successful ang surprise?”

Excited na tumango ang anak niya. “Yes po, Daddy.” Ang lapad ng ngiti nito. “Tiyak magiging happy si mommy ko.”

“That’s the plan, baby, that’s the plan.”

Inakay niya ang anak patungo sa labas ng pinto ng silid nila ni Amethyst saka may ibinulong sa anak niya.

“Logan, you distract Mommy okay?”

Logan grinned. “Roger.” Anito na sumaludo pa sa kaniya.

Hindi na magtataka si Luther kung maging sundalo itong anak niya. He and Amethyst were both Agent. Hindi na nakakagulat kong susunod sa yapak nila ang kanilang anak na lalaki.

Nang makapasok sa silid nila ni Amethyst si Logan, nagmamadali siyang naglakad patungo sa low deck ng Yacth niya.

For five years that he’s been married to Amethyst, halos dito na sila tumira sa Yacht niya. They always sail around Venice and right now, they are in the open sea as they wait for the sun to rise.

Sumilip siya sa baba, sa may dagat. “Tapos na ba?” Pasigaw niyang tanong.

Blaze gave him a middle finger. “Ikaw kaya ang magpatuyo ng pintura rito?”

Luther rolled his eyes. “Ako ang nagtahi ng plastic bottle at ako ang nagpintura. Pagpatuyo nalang, Blaze, umaangal ka pa. Barilin kita riyan, e.”

Tumawa si Blake na pinapaypayan ang mga bote na pinagpuyatan niya. “Shut up, we’re doing this for Logan. Not for you.”

Pinaikot niya ulit ang mga mata. Blaze and Blake had always been his companion. Kahit nuong ikinasal nila ni Amethyst, hindi pa rin sila naghiwa-hiwalay kahit tatlong taon na ang nakakaraan. Pero paminsan-minsan ay tumatanggan pa rin ng mga misyon ang dalawa galing sa organisasyong kinabibilangan at umuwi sila sa Pilipinas para bisitahin ang pinsan nila at ibang kaibigan.

Ang nakakatawa, ang kambal na ito ay naging malapit sa asawa at anak niya. To the point na palaging kinikidnap ang anak niyang si Logan para doon matulog sa bahay ng mga ito.

Those twins love Logan as much as Luther loved his son. That’s supposed to be a good thing. Pero mukhang hindi. Masyadong spoiled ang anak niya sa dalawa. Humingi lang ang anak niya ng laruang Helicopter, ang ginawa ng dalawa, binigyan ng totong Helicopter.

Bumaba siya sa Low deck at isinagawa ang plano niya, para pagkagising ni Amethyst ay maayos na ang lahat. And then she’ll give him a thank you kiss, that could led to a mind blowing thank you sex tonight.

I just love my wife so much!

Using his Jet Ski, inayos niya ang mga plastic bottle na tinahi niya mula pa kagabi. Syempre, katulong niya ang magkambal sa pag-aayos na panay na naman ang reklamo.

“Isang salita pa, Blaze. Ipapakain kita sa pating.” Aniya na naiirita sa ingay nito.

“Walang pating dito. Gago.” Kinunotan siya nito ng nuo. “Pasalamat ka talaga at mahal namin si Logan, kung hindi dahil sa ka-cute-tan niya, hindi ka namin tutulungan.”

Natawa nalang siya sa halip na mainis. Blaze and his mouth. Blake and his attitude. These twins always made his day extra annoyingly happy.

Napailing-iling nalang si Luther at pinagpatuloy ang ginagawa. He needs to make his wife happy. That’s his main goal in life.

NAGMULAT ng mata si Amethyst at sinalubong ang tingin niya ng kaniyang tatlong taong gulang na anak na si Logan.

“Hey, baby.” She said in a raspy and sleepy voice. “Good morning.”

Logan happily grinned at her. “Good morning, mommy ko. How’s your sleep po?”

Pinanggigilan niya ang pisngi ng anak. “I slept well. Ikaw, bakit ang aga mong magising?”

“Kasi si Daddy—opps!” Sinapo nito ang sariling bibig habang namimilog ang mga mata. “I’m not supposed to tell you, mommy.”

Kumunot ang nuo niya. “Ano iyang hindi mo dapat sabihin sakin?” She narrowed her eyes on her son. “Nagsisinungaling ka ba sakin?”

Logan pressed his lips together, he looks guilty.

“Logan.” She said in a warning voice.

Logan pouted. “Mommy, it’s a surprise. Daddy said so.”

Bumuga siya ng hangin saka idinipa niya ang kaniyang mga braso. “Come here, baby. Hug me.”

Kaagad naman siyang niyakap ng anak niya ng sobrang higpit at hinalikan siya sa pisngi. “I love you, mommy.”

“Love you too, baby.” Bahagyan niya itong pinakawalan. “Now, who wants to eat breakfast with me?”

Excited na itinaas ni Logan ang mga kamay. “Me! Me! Me! I want!”

Natatawang bumangon siya saka karga-karga si Logan na nagtungo sa kusina.

With Logan in her right arm, she opened the refrigerator door with left hand and peek inside. Amethyst saw water bottle, beers, frozen meat and fish, eggs and many more. Looks like Blaze had returned from Venice with lots of Groceries. When those twins visit them every week here in the Yacht, they always carry groceries with them. Blaze and Blaze have humongous appetites.

“Mommy i want eggs and bacon.” Logan said.

Pinaupo niya ang kaniyang anak sa island counter at nag-umpisang magluto. But when she turns around to give Logan the food she had cook, he was gone. Nagsalubong ang kilay niya saka inumpisahang hanapin ang anak niyang makulit at malikot na mukhang may binabalak na naman. Logan and Luther had always been partners in crime … crime like making her happy and contented everyday of her married life.

“Logan?” Malakas ang boses na tawag niya sa anak. “Logan… nasaan ka ba?”

No answer.

“Logan. Answer me. I swear no chocolates for you for a week.” Pananakot niya sa anak na mahilig sa matatamis, lalo na ang chocolate.

Pero kahit pa yata magpaulan siya ng chocolate, hindi magsasalita ang anak niya.

“Baby, come on. Where are you?” Nasa living room na siya ng Yacht kung saan mayroon malaki at malapad na flat screen TV at isang set ng leather sofa.

Umalis si Amethyst sa living room at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa maliit na hallway na maghahatid sa kaniya patungo sa low deck. Nakakarinig siya ng boses mula roon.

When Amethyst came out from the small narrow hallway, towards the low deck, she heard laughter from below … from the sea?

Mabilis siyang lumapit sa railing at tumingin sa pinanggalingan ng tawa.

There they are.

Her husband sitting on the large surf board, his feet dangling in each side. And then her son’s sitting just in front of Luther in the same surf board, ang likod nito at naka sandal sa matitipunong dibdib ng asawa niya. And unlike her husband, her son’s feet are flat straight on the surf board, only his hands are playing on the sea water. And in the corner of her eyes, she saw the twins on a jet ski. They were pointing at Luther and Logan.

Mas nakunot ang nuo ni Amethyst dahil wala siyang maintindihan sa pinaggagagawa ng dalawa. And then her eyes blink enumerable times as she took notice of the floating rainbow colored plastic bottles. Those bottles were knitted to each other. Kung sino man ang tumahi sa mga iyon paniguradong napagod ito. And then it hit her. The bottles are knitted to form two words, sixteen letters.

‘Happy Anniversary.’

Her eyes started to water. These two really made her cry in happiness this time. Bawat taon nalang, kapag anibersaryo ng kasal nila ni Luther, palagi siyang sino-surpresa ng asawa niya at palagi iyong nagpapasaya sa kaniya. Pero iba ngayong taon, pati ang anak niya ay tumulong para surpresahin siya at pasayahin.

Amethyst saw Luther whispered something to Logan then help their son to stand up in the surf board. Hindi natatakot si Amethyst na baka malunod amg anak niya, at the age of three, Logan can already swim. Luther taught him to swim and surf and that boy stuff that sometimes made her worried. Nuong una ay natakot siya para sa anak niya, pero may tiwala siya sa asawa niya. Hindi nito ipapahamak ang anak nila. Luther loves Logan as much as she love him.

“Mommy!” Idinipa ni Logan ang mga braso habang malapad na nakangiti. He has orange floating bags around his arms. Hawak ni Luther ay beywang nito para hindi ma out-balance ang anak nila. “Happy Anniversary, Mommy!”

Then Luther and Logan said in chorus, “I love you!”

Luther shouted again. “I love you, baby!”

Logan shouted after his father. “I love you, Mommy!”

Natatawa na naiiyak si Amethyst habang nakatingin sa mag-ama niya. She can’t help it anymore, she dive unto the water and then swim towards her husband and son. Nang makarating siya roon, umupo si Logan sa surf board.

“Hang in there, buddy.” Ani Luther na umalis sa surf board.

Luther sank his body on the sea next to her, then he resurfaced and kissed her senseless.

“Ew! Daddy! Stop that!” That was their son.

Naghiwalay ang mga labi nila ni Luther, puno ng pagmamahal ang mga mata nito.

“I love you, Baby.” Bulong ni Luther sa mga labi niya. “I love you so much. I can’t live without you so you better grow old with me.”

Natatawang tumugon siya kay Luther. “I love you too, Luther. And i plan to grow old with you.”

Their son, Logan, squealed then lunched himself to Luther who literally caught their son and cradle Logan in his arms.

“Mommy, can i have a baby brother now?” Inosenteng tanong ni Logan habang nakanguso ang mga labi na para bang nanghihingi lang ito ng laruan.

Ginulo ni Luther ang basang buhok ng anak niya. “Sure, baby. Mommy and Daddy will make your baby brother tonight.” Pilyong kumindat sa kaniya ang asawa. “Right, baby?”

Inirapan niya si Luther at hinalikan ang pisngi ni Logan. “We’ll try, baby.”

Suddenly, someone grab Logan away from them. It was Blake and Blaze on a jet ski.

“Maglampungan na kayong dalawa. Kami na ang bahala kay Logan.” Nakangiting wika ni Blaze saka mabilis na panaharurot ang jet ski palayo sa kanila.

Amethyst sighed and looked at Luther knowingly. “You want to make him now?”

Luther frowned. “Him?”

“Yeah, the baby brother.”

Understanding dawn on his face and he grin mischievously. “Hell, yeah.” Then he kissed and touched her at the same time, eliciting a moan of pleasure from her.

Luther might not be a prince charming material at first, but he definitely is her happy every after. He is not a dangerous gentleman after all. He is just now a man who loves her as much as she loves him.

INIWAN ni Luther si Amethyst na mahimbing nanatutulog sa kuwarto nila. He then went to his son’s room. Tulog na ang anak niya pero naroon pa rin si Blake at Blaze sa silid at naglalaro ng Super Mario.

Napailing-iling siya. “Umalis na nga kayo.”

Blaze paused the gamed and looked at him. “Hinihintay ka talaga namin.”

Nagsalubong ang kilay niya. “Bakit?”

It was Blake who answered. “May natanggap kaming tawag mula kay Minrod.”

His eyes widen. Ano na naman ang kailangan ng lalaking ’yon? It’s been years since Minrod contacted them but Blake and Blaze knew Minrod but he’s using a different name then.

“Anong sabi niya?” Tanong niya sa magkambal.

“He’s asking for a favor.” Ani Blake. “I don’t know what favor but Blaze and I will go back to the Philippines tomorrow.”

Napaupo siya sa gilid ng kama ng anak. “Aalis kayong dalawa?”

Blaze sighed. “He’s a a friend. We can’t say no.”

“Kailan ang balik niyo?”

Umiling si Blake. “Hindi pa namin alam.”

“What about me? May sinabi ba siya tungkol sakin?”

Si Blaze ang sumagot. “He told us to tell you to hang in there. He just have to settle some things then you can finally go back home.”

Luther’s frown turns into a smile. “Hopefully soon. I miss the Philippines.”

Blake and Blaze replied simultaneously. “Me too.”

“Sana walang gulo na mangyari sa pagbalik natin.” Blaze said in a hopeful voice.

Blake chuckled. “Maybe if someone heard this broken soul’s plea… maybe it’ll be uneventful.”

Blaze tsked. “If Knight Velasquez is concern,” It’s Minrod’s real name, “nothing is uneventful.”

Paregong silang natawa at sabay-sabay na nagsabing ‘agreed’.

THE END

Inosenteng Author’s Note

Sana basahin niyo,

Maraming Salamat po sa pagbabasa ng Dangerous Gentleman. Actually wala po sana talagang story si X, pero may isang inosenteng anghel na nagtanong kung mayroon ba, sabi ko, why not? Kaya heto na, tapos na po. Sa mga naghintay at sumubaybay, maraming salamat sa inyong lahat.

So, ang on-going Stories ko ngayon as of Sept/5/2015

Shun Kim

• I-A-Update kita. Kailangan ko lang ng motivation. Na writer’s block ako sa story na ’to.

Freia

• Ginaganahan akong isulat to pramis. hehe

Favorite Addiction

• Isusulat kita kapag na complete ko na ang FREIA.

Wicked Encounter

• Isusulat na kita. Hehe.

UPDATES:

Hindi na po ako mag a update katulad noon na maraming chapters. Baka two or three chapters nalang per story. Sana maintindihan niyo kasi bawal na akong magpuyat at i-stress ang katawan ko. Pero magsusulat pa rin po ako at magpopost ng chapters every week pa rin. every SATURDAY po. Sana talaga suportahan niyo pa rin ako. Maraming salamat po sa inyong lahat.

XOXO - C.C.