Author’s note

Love has no boundaries. Minsan talaga biglaan kung dumating kahit umiwas ka,kusa kang tatamaan.

Kung pagkakataon man na kayo ay magkakilala. Gumawa ka man ng dahilan at tadhana pa rin ang maghatid sa iyo sa tunay na pag-ibig.

This is not a true story. Nakaisip lang ako ng isang plot ng maligaw ako sa dangwa para sa samahan ang isang kaibigan para mamili ng bulaklak.

Kung meron mang pagkakapareho sa mga tauhan ay pawang nagkataon lamang at hindi sinasadya.

Chapter 1 : The Offer

Yamot akong nagkulong sa kwarto ko na inis kay ate. Hindi ibig sabihin na porket dito ako nakatira sa poder nya, pati pagdedisisyon sa buhay ko sya na ang masusunod.

Sige,siya na ang nag alaga sa akin bukod sa Nanay namin. Mula ng maulila kami kay tatay naging abala ang Nanay sa paghahanap buhay para maitaguyod kaming magkapatid.

Masyado siyang dominante pagdating sa negosyo. Pati ako na kapatid nya kung magpower trip sa akin wagas lang. Susme! kung pwede lang lumaban sa nakakatanda ginawa ko na. Di nga lang at tinuro sa amin na igalang ang isa’t isa kaya di ko magawa.

Pero minsan naman parang abuso na ata si ate sa pagiging panganay at ako bilang bunso ang laging susunod sa mga gusto nya.

“Alvino di ka ba lalabas diyan?”

Si ate Sonia na nasa labas ng silid kong katok ng katok. Ganito ako pag may tampo sa kaniya. Nagkukulong sa kwarto at ayaw ko siyang makita. Di ako sasabay sa kanilang kumain kasama ang staff niya sa trabaho.

Isa kasing event coordinator si ate sa sarili niyang kabuhayan. Dinner meeting ng mga tauhan niya para sa yearly calendar of events nila. Ngayon din siya magtatalaga ng mga in charge sa office nya sa isang mall para sa kaniyang mga kliyente.

Naasar lang kasi ako kung sa text niya kanina na ako pala ang gagawin niyang project manager ng kaniyang event projects.

Graduate kasi ako ng fine arts at magaling mag-isip ng mga ideas kaya pasok daw ang qualification ko sa klase ng trabaho dahil may talino daw ako sa pagcoconcept ng mga events.

Qualified man, pero di ako ganun klase ng tao. Masyado akong introvert. Tahimik ako at di ganun kalakas ang loob makisalamuha sa tao. Hindi ako sanay ng may inuutusan kung may ipagagawa.

Nakita ko na kasi kung gaano ka bossy si ate pagdating sa trabaho. Mabait naman si ate pero pagdating sa trabaho ay masyadong metikuloso. Kaya kung may makita siyang palpak o papunta na sa kapalpakan paniguradong sabon agad ang inaabot ng mga tauhan niya.

Hindi naman talaga ako takot sa kaniya at di talaga lumalaban. Ang ayaw ko lang ay dapat sumangguni muna siya sa akin ng mga plano niya at bakit ako ang kukunin niya bilang project manager ng company.

Hindi kasi pipitsuging event stylist si ate. Ilang celebrity at socialite personalities na rin kasi ang nahandle nya sa mga kasalan na minsang napanood sa TV at nalathala na sa ilang mga magazine kaya ganun siya kademanding at kabusy kaya kailangan na ako ang maging katuwang niya sa negosyo.

Sige na, trabaho na nya ang bumuhay sa amin. Pagod niya ang nagpaaral sa akin sa isang exclusive school. Puyat niya ang nagpatayo sa bahay ng nanay at nagpapasweldo sa nagaalaga dito. Pero naman, bakit ako pahhh!!!

“Alvino sinasabi ko sa yo lumabas kana at ang Kuya Mhon mo ay naghihintay sa labas.”

No choice ako magtago sa kwarto. Umuwi pala si Kuya Mhon. Si Kuya Mhon ang asawa in ate na sobrang nirespeto ko dahil sa pagmamahal niya sa aming pamilya.

Siya kasi ang kinalakihan kong Kuya mula noon dahil unang boyfriend ni ate at hanggang sa sila ay makasal. Siya ang tumayo kong tatay na tagapagtanggol ko noon pagmay nambubully sa akin.

Ang masama lang pagdating kay ate at sa pagpapalakad ng negosyo ay wala siyang kakayanang manghimasok. Dominante talaga si ate pagdating sa negosyo dahil ito naman talaga ang nagpayaman sa kanila dahil isang pulis si Kuya Mhon.

No choice kaya bumangon na ko sa pagkakahiga para lumabas at sumabay sa pagkain.

Nagulat pa ako ng magbukas ako ng pinto at nandun si ate na nakapamewang. Pati mannerism ng Nanay pag galit gayang gaya niya. Nakatingin ako sa kaniya ng nakasambakol ang mukha at pinahahalata ko sa kaniya ang pagtutol sa balak niyang gawin akong project manager.

“ Umayos ka, ang Kuya mo nasa baba na kanina pa. Pati pagkain pinag-aantay mo.“

Bulong ng ate. Di na ko nagsalita talagang napilitan lang ako harapin ang hapaunan kasabay ang ilang staff ni ate.

Bumaba ako ng second floor patungo sa dining area. Pitong staff ni ate na nakaupo na at nagkukuwentuhan kasama si Kuya Mhon ay nakapwesto sa pang-ulong upuan ng oblong na mesa. Sa kabilang dulo umupo si ate at ako nama’y sa gawing kanan niya pumuwesto dahil yun na lang ang bakanteng upuan para kumain.

Kwentuhan ng mga nangyari sa last wedding event nila at sa feed back na natanggap mula sa mga couple na kinasal at sa mga guest nito na talagang nagustuhan ang lahat ng ginawa serbisyo ni ate.

Kilala ko ang kasalo namin sa pagkain.Mga supplier ni ate sa wedding event. Sikat na photographer, couturier, caterer, supplier ng mga gift items ni ate at iba pa.

Mga kaibigan ni ate lahat. Mga nakasama ni ate noong nagsisismula pa lang silang lahat sa ganitong hanapbuhay. Kilala din nila ako noon pa at turing na nila sa akin ay parang kapatid na rin.

Kahit magkakaibigan sila, si ate pa rin ang boss nila dahil siya naman talaga ang nagpapasok sa kanila ng income dahil sa prominenteng kliyente ang nagcocommit na kunin ang serbisyo ni ate sa mga kasalan.

Ako lang ata ang tahimik habang kumakain.

“ Okay, Simula next week si Alvin na ang hahawak sa into regarding sa event. Medyo magpapahinga lang ako.“

Lahat kami at nagulat sa sinabi ni ate dahil wala sa hinagap na maiisip ni ate na magpahinga sa trabaho. Magbakasyon oo, pero magpahinga? Baket?

Nakita ko rin si Kuya Mhon na nabigla sa narinig dahil unexpected talaga na maisip ni ate na magpahinga.

Kung kanina ay parang palengke sa ingay ang hapag-kainin ngayon namay parang nasa lamayan kami. Bawat isa ay nakikiramdam sa kung ano pa ang sasabihin ni ate Sonia.

“I knew it! Mabibigla kayo ha ha. Hindi naman talaga ako mawawala sa event. Ako pa rin ang brain ng company at kayo ang backbone. As of now si Alvin muna ang hahalili sa akin sa mga pisikal na trabaho.” Tahimik pa rin kami sa pinagsasabi ni ate.

“Honey I know nagulat ka rin. Pero kailangan na muna ako magpahinga. Alam mo naman sa edad kong ito bawal ang ma- stress lalo na sa bagong baby.” Sabi ni ate na patuloy sa pagsubo ng pagkain.

Lahat kami at hinimay ang mga binitiwang salita ni ate.

“Bagong baby?”

“Baby?”

“Oh my God! Buntis ka?” Lahat ata kami at nagsabay sabay na nagsigawan na nakatingin kay ate. Di kami magkanda-ugaga sa paglapit sa kaniya at sa aming nalaman dahil halos 6 na taon na rin nilang gustong magkaanak. Nasa trenta na kasi ang edad ni ate at maselan ang kaniyang pagbubuntis. Dahil nagkaroon na siya ng miscarriage noon.

Shock pa rin si Kuya habang lumalapit at paluhod niyang niyakap si ate. Halos tumulo naman ang luha ni Kuya Mhon dahil matagal na rin nilang gustong magkaanak.

Now I know kung bakit biglaan niya akong nilagay sa position para humalili sa kaniya sa trabaho. Magkakaraoon na ako ng pamangkin!!!

“Oh my God! Ate ano bang gagawin mo sa buhay ko!!!!

---

• yun oh! Salamat po sa ilang mga nakabasa ng una kong gawa na ’Pagmamahal ng isang Kuya“ at sa mga nagfollow at naglike dun. Hoping na mainspire kayo sa bagong story na to. Salamat uli!!!

Chapter 2 : Duties

May kakayanan pa ba akong tumanggi sa nalaman ko kay ate ngayong may dinadala na siyang bagong miyembro ng pamilya. Matagal na rin kasi naming dasal na biyayaan na sila ni Kuya Mhon ng anak.

Ngayong 4 weeks na pala siyang buntis may choice pa ba ako na umatras para maging kahalili niya sa kaniyang negosyo. Hindi naman sa tutol ako kundi sa mga pagkakataong maaari kong kaharapin pag ako na ang pansamantalang tumayong kahalili niya na magpatakbo nito kahit pa may guidance niya.

Iba kasi ang arrive ni ate pag nakikiharap sa mga tao. Talagang napapa oo niya sa bawat transaction at uuwi siyang nakuha na niya ang kalooban ng mga prospect clients para sa reservation.

Kabaligtaran ako ni ate. Bukod sa tahimik, hindi ako mahilig makihalubilo sa mga tao. Ni wala nga akong hilig sa mga social events at parties. Masyado akong mainipin lalo na pagdating sa hintayan. Ni wala nga akong NBI o passport dahil ayaw ko makisawsaw sa mahabang pila.

Sa edad kong 20,sa mga fast food lang ata ako nakaranas na pumila.Ewan ko ba nabablanko ang utak ko pagdating sa fill up ng mga dokumento.

Dagdag pa riyan na mahina ako sa mga lugar. Meron kasi akong thopogrphical agnosia, nakuha ko ito noong sanggol pa lang ako dahil 3 minutong tumigil ang pagtibok ng puso ko ng isilang.

Kaya ganun na lang si ate kung mag aruga sa akin. Kahit sa edad kong 20 ay ayaw niya ako mahiwalay sa kanya.Kaya pati sa pagpapalakad ng kaniyang business isinama na ako.

Sabi ko noong una “no choice”. Wala na talaga akong magagawa eto na ang katotohanang kailangan ko na talagang pagbigyan si ate sa kagustuhan niya alang-alang na rin ka kuya Mhon at sa pamangkin ko na dinadala ni ate.

Alam ko naman ang pasikot sikot ng sistema ng event coordinator. Interview sa mga clients, suggestions at pagpili sa mga ibibigay kong recommendation sa kanila according sa budget na ilalatag nila sa akin. Kilala ko rin naman ang mga supplier ni ate dahil minsan ko na rin siyang sinamahan sa mga meeting niya bilang alalay pag busy ang assistant niya sa iba pang events nila.

Malakas ang pasok ng schedule ng mga nakabook sa ate kaya kung nagsasabay sa isang araw ang envent halos hatiin na niya ang katawan sa pagchecheck sa kanyang mga coordinator kung maganda ang accomodation sa mga clients.

Ito ang kinakatakot ko na mangyari sa akin. Ang mawindang sa ganitong klase ng trabaho.

Wala sa hinagap na ganito pala ang bagsak ng career ko mula sa pagpipinta sa mga canvas ay sa pag iistima ng mga ikakasal ang punta.

Ako lang kasi ang pwede niyang higit na pagkatiwalaan. Marahil kung ako nga,madali akong makakalapit sa kanya kung may problema at hindi mabigat sa kaniya na bully-hin ako pag may problema.

Napilitan na lang ako dahil sa pakiusap ni kuya Mhon na pumayag sa gusto in ate. Hay naku! Last na talaga…no choice!!!

Binitiwan na ni ate pansamantala ang paghahandle sa mga events at ako na muna ang magmamanage nito. Paalala niya na dahil ako ang mag iisip ng concept ay sususugan naman nya na lang ako sa iba pang gagawin partikukar sa budgeting at suppliers ng mga event.

1 week bago ako isalang sa office ng mag-isa kaya binigyan muna ako ni ate ng make over. Pinagupitan ang buhok, nagpalagay ng da Vinci veneers sa aking mga ngipin para lalong pumuti, nagpatulak ng mga cuticle sa kuko at namili ng ilang formal attire para sa mga event na pamamahalaan ko.

Di naman sa pagmamayabang pero nakadagdag sa pagiging gwapo ko ang mga pinaggagawa ni ate sa akin.

Ako kasi ang unang haharap sa mga transaction na papasok na mga possible clients Maya kailangan maayos at pleasing ang itsura para credible daw na maganda ang aming serbisyo. Natatawa na lang ako dahil napakasuper ficial daw ang ilang mga kliyente.

Simple lang kasi ako kung manamit. Masaya na ko sa T-shirt at jeans araw araw pero ngayon kailangan ko ng masanay sa ganitong trend.

Lahat ng damit na binili niya at pinili para sa akin ay bumagay. Malayo sa istilo kong simple at di pansinin.

“Grabeh ka Alvino! May hawig ka talaga Kay Dennis pag nakaayus ka! Pwede na kitang ipamigay sa mga kilala kong single ladies ah!” Sabi ni ate ng isukat ko ang isang napili niyang semi formal wear na polo.

Oo nga may hawig nga ang looks ko kay Dennis. Opo, si Dennis Trillo. Hawig lang pero di kamukha.Nga lang may bakas sa kaliwang side ng noo ng peklat dahil sa bulutong ng bata pa.Dahil makinis naman ang mukha ko,yun lang siguro ang flaws na makikita.

Kinilig naman ang attendant na nag-aassist sa amin dahil sa sinabi ni ate. Ramdam ko dahil naging mapagpuri ang sales lady sa pag aasikaso sa akin. Lahat ata ng hawakan ko ay bagay daw.

Matapos maisukat ang huling damit na napili ko ay bumalik na ako para magpalit sa dati kong suot. Nangingiti ako dahil sa dinig ko pa rin sa labas ang sales lady na nakikipagkwentuhan kay ate tungkol sa akin.

Tanging puting brief lang ang suot ko ng sumilip sa malaking salamin ng changing area. Pinagmasdan ko ang sarili ko.

“May hawig mga ba ako kay Dennis Trillo? Mas gwapo ako dun ha!”

Nagflex pa ako ng mga muscle, ngumiti ng ilang beses. At nag ayus ng buhok. Para akong bata na nag Mr.pogi pose pa na parang nagpapakuha ng picture.

Sinilayan ko sa salamin ang buo kong katawan. Di matatanggi na maganda ang angkin kong pisikal na anyo. May sapat na laki akong muscle sa dibdib dahil sa paggi-gym kasama si Kuya Mhon. Bagamat di pa gaanong batak ang six pack abs ko makikita na rito ang feature at hulma na pwede ng isabak sa mga male pageant contest.

Wala naman talaga ako pakialam sa katawan ko. Gusto lang akong isama ni Kuya Mhon pagnagi-gym kaya pati ako napasabay na rin pag free ang schedule ko.

Madalas kasi sa kwarto lang ako naglalagi para magpainting. Pagguhit kasi ang biyayang talent ko mula sa langit kaya iyon ang nakahiligan ko.

Madalang ako sa labas makita. Meron din naman akong mga kaibigan pero nasa america na ang mga pinakaclose kong barakada.

Matapos makapagbihis muli ay lumabas na ako ng dressing room. Iniaabot ko na sa sales lady ang damit na sinukat para bayaran na.

“Alvin your fly!” Sabi in ate.

Ako na may napatingin sa tinuro in ate. Bukas pa pala ang zipper ng pantalon ko. Nakalimutan ko pala isara sa pagmamadali. Namula tuloy ako sa kahihiyan dahil bakas pala ang ulo ng fly ko sa puting brief.

Kita ko ang pamumula ng sales rep ng makita ang bukas kong zipper. Dama ko rin na parang may sumingaw na usok sa tenga ko sa pagkapahiya sa nangyari kaya agad akong tumalikod upang itaas ang zipper.

Dinig ko rin si ate na tawa ng tawa sa nangyari. Humarap ako sa kanila na parang walang nangyari. E ano naman kung makita nila. “Sus! Mamatay muna sila bago ito matikman.” Kaswal lng sa isip ko. Pero nakalayo na pala ang sale rep para bigyan kami ng privacy. Pero kita sa lakad niyang nangingiting nahihiya sa insidente. Grabe talaga uy!Pati kulay ng brief ko nakita niya. Masama pa nun pati hulma ng ulo ng junior ko na nakita nya! Yahhhh!!! Kahiya naman!!!

Deadma na lang ako sa nangyari. Bakit? Kahit ganun ang nangyari maipagmamalaki naman ang kargada ko ha ha ha!

Tumuloy na kami sa counter para bayaran ang mga damit na napili. Mga 8 polo na iba ibang brand, formal pants, branded na formal shoes, mga puting panyo, dalawang pares na formal suit,neck ties at pabango. Talagang namuhunan si ate para sa akin. Kailangan kasi na lagi akong formal sa pagharap sa mga kliyente lalo na sa mga events na pangangasiwaan ko. Madalas kasi na hotel ang babatayan ko.

Sa isang kasamang coordinator namin itinalaga pag out of town ang wedding event. Di talaga ako pwede sa malalayo dahil madali talaga ako maligaw. Kaya mostly hotel ang assignment ko.

Matapos bayaran ay kumain kami sa labas. Sa isang sikat na hotel sa pasay kami tumuloy ni ate. Kakatagpuin namin si Kuya Mhon na naghihintay na pala doon.

Malapit lang naman ang shopping center sa hotel kaya di rin nagtagal ay magkakasalo na kaming kumain.

Kilala si ate sa lahat ng hotel dito sa Luzon dahil sa trabaho niya. Kaya madalas discounted o libre kami sa pagkain dahil sa recommendation ni ate sa mga kliyente niyang magpabook sa mga hotel. Isa pa pinakilala na rin ako sa management ng hotel na ako na muna ang maghahandle sa lahat ng booking mula ngayon habang nakaleave si ate.

Masaya naman akong tinanggap ng management ng hotel dahil kapatid ko ang nagpapasok sa kanila ng mga clients. Kung susumahin milyones ang pinapasok na income ni ate sa mga hotel pag may kinakasal kaya ganun na lang siya bigyan ng pagpapahalaga ng mga ito.

Kaya kinakabahan lalo ako dahil kahit alam ko ang pagpapalakad sa event baguhan pa rin akong maituturing.

“Gusto ko na atang umatras!!!!”

---

Chapter 3 : Assignment: Dangwa

Mula sa aking kuwarto ay naririnig ko si ate sa baba ng bahay. Iritable ang boses kaya panigurado na palpak ang isa sa tauhan. Bumaba ako para malaman at kalmahin si ate dahil baka makasama sa kaniyang dinadala ang nararamdaman.

2 days to go at nakaschedule na akong maghandle ng isang kasalan sa isang hotel. Kaya bugbog na ang katawan ko sa mga paalaala ni ate sa mga importanteng detalye patungkol sa kasalan ng aming kliyente. Bagamat ako ang magmamanage sa event nakabatay pa rin ako sa mga sasabihin ni ate sa mga gagawin kasama ang mga tauhan niya para sa ikagaganda ng trabaho.

Satisfaction ng mga guest ng ikakasal ang trabaho namin. Kaya dapat ko talagang pagbutihan ito. Mahirap na mapahiya at ayaw ko namang masira ang pangalan ni ate ng dahil sa akin.

“ Alvino please pwede ka bang pumunta ng dangwa para sa mga bulaklak sa wedding. Ipareserve mo lang then kukunin mo before the day ng event. Napaalam kasi si manang Cora na hindi makakapag-arrange sa atin, umuwi ng Tacloban at nanaganak daw ang anak nya. Pati pagaayus ng bualaklak dumagdag pa sa hahabulin ko.“ Salubong sa akin ni ate habang pababa ako ng hagdan.

Kulang na lang may makitang question mark na nakalutang sa ulo ko sa pagtunganga.

“Anu alam ko sa bulaklak?”

“ Dont worry.Sasamahan ka naman ni Zeny, sya ang bahala sa pagpili. May list naman kayo ng kailangan sa wedding. Isa pa gusto ko maexpirience mo ang ginagawa ko noon.“

May magagawa pa ba ako kung aangal. Mabuti na lang at kasama ko pala si ate Zeny sa pagpapareserve ng mga bulaklak. Si ate Zeny ang matapat na alalay ni ate sa mga lakaran pagdating sa mga ganitong bagay. Matagal ng naninilbihan bilang personal alaalay sa amin si ate Zeny, Ito ang humaharap sa mga lakarin na di na magampanan ni ate sa dami ng gawain sa trabaho at ngayon ako naman ang kaniyang aalalayan sa trabahong pinagkatiwala ni ate.

Dahil matandang dalaga si ate Zeny,para na ring anak ang turing niya sa amin. Siya ang toka sa sikmura ng mga tauhan ni ate. Laging nakahanda ang mga dalang pagkain at inumin kung sakaling di sila kasama sa reservation ng pakain sa mga event. Minsan kasi di sinasama sa pagpapakain ang mga coordinator at bawal ding makikain ng handa sa mga event unless kasama sa head count ng mga bisita. Kaya madalas nagbabaon sila ng meals at mirienda na handa ni ate Zeny.

So eto ako ngayon kasama ang aming driver na si Romy at ate Zeny going to Dangwa para sa mga gagamiting bulaklak para sa kasal ng isang kliyente dalawang araw mula ngayon.

Dati na akong nakakasama sa ate pagmay reservation siya ng bulaklak. Ngalang naiiwan ako sa sasakyan or papasok ako sa isang fastfood chain na malapit dito at maghihintay. Di talaga ako mahilig sa pumunta sa maraming tao. Di naman sa mahiyain ako pero di ko lang talaga trip ang makipagsisikan at makipagsabayan sa dagsaan at salimbayang paglalakad ng mga tao. Nakakalunod para sa akin ang mga maladivisoriang eksena.

Bumaba kaming tatlo para mga inutos ni ate Sonia. Tiningnan ko muli ang mga nakalistang bulaklak. Ilan dito ay alam ko pero ang iba ay hindi. Kamapante naman ako dahil kasama ko si ate Zeny para pagtanungan sa mga hindi ko pa alam.

Parang isang kanto ng barangay ang dangwa. Barangay ng mga bulaklak. Sari-saring kulay,laki at presyo.Kung mahilig ka talaga sa bulaklak, Ito ang heaven sa ganda. Sa kagaya ko, di gaano silang amusing sa akin. Basta alam ko bulaklak lang sila. At kung allergic ka sa polen wag ka ng magtangkang dumalaw dito. Maaga kaming dumating kaya di gàanong matao dahil sa hating gabi pa ang bagsakan ng mga inangkat na bulaklak na nanggaling pa sa ilang bahagi ng pilipinas at sa ibang bansa.

Naglakad kami at tumingintingin ng kakailanganin sa event. Inuna muna namin bumili ng mga floral basket,floral foam at mga glass vase. Matapos nito ay pinahatid muna kay kuya Romy ang pinamili sa kotse at tumungo na kami sa mga stall upang magtanong ng mga bulaklak. Tingin tingin, tanong tanong, lakad lakad.

Di ko namalayan na nagkahiwalay na pala kami ni ate Zeny. Di ko alam kung nauna ba ako o nahuli sa kanya kaya kami nagkahiwalay. Ito ang masama sa aking may topographical agnosia .

Malingat lang di na alam kung saan ako nanggaling. Ewan ko ba kasi kahit sa loob ng mall di ko alam exit o entrance na pinagmulan ko. Kahit CR na pambabae napapasok ko ng di sinasadya, yun bang kahit ilang beses ko ng napuntahan parang laging bagong lugar sa paningin ko.

Malas pa at umulan pa ng malakas. Pambihira naman kasi panahon dito sa pilipinas. Kanina maaaraw ngayon naman biglang buhos ang ulan. o

Minabuti ko na munang makisilong sa isang gilid ng stall para magpatila. Malakas ang ulan kahit wala namang bagyong parating dahil sa dala ng la niña.

Nilibang ko na lang ang sarili ko sa panonood ng mga tinderong nagsasalba ng mga kalakal mula sa ulan. Eto lumipad na ang utak ko sa kawalan. Oo nga pala, nakalimutan ko na si ate Zeny.

Kinuha ko ang aking cellphone at nagtext sa kanya. Sinabi kong magkita kami sa stall kung saan ako nakasilong. Message sent at muli kong isinilid sa bulsa ang phone at nagmatyag baka nandyan na sa tabi tabi si ate Zeny.

Pero sa lakas ng buhos ng ulan bumagsak ang tarapal na naipunan ng tubig.

Bumigay ang isang bahagi nito at bumagsak sa akin ang napakalamig na tubig.

“YAHHHH!” Ang naisigaw ko na lang.

Basang basa ako sa nangyari,Di agad ako nakakilos sa eksena. Pinagtinginan ako ng ilang nasa labas at napatawa sa nangyari. Ako namay napaatras sa pagkahiya.

“Sir naku sorry ho!” Boses ng isang lalaki mula sa aking likod.

Ako namay napalingon at nakita ko ang tindero ng stall.

Para tuloy akong nalambot sa nakita kong kaharap. Akalain ko bang may ganitong gwapong tindero sa dangwa?

Opo,pusong Eva ako sa kaanyuan ng isang Adan. Di ako halata kahit tanggap sa bahay ang pagiging ganito. Hindi rin ako nagkaroon ng bf sa tanang buhay ko dahil sa itsura ko walang maniniwala na berde ang dugo ko.

Bakit kasi ang perception ng iba pag pusong mamon ka kailangan ba para kang paruparo kung kumilos?

Sraight looking ako, di talaga halatang bading sa kilos, sa salita at sa gawa liban lang sa isip ha ha ha. Mahirap kasi ang magladlad ng todo. Minsan kasi nakikita ko kung paano bastusin at maliitin ang ilang mga homosexual na ang mga bading ay hanggang parlor.

Di ko rin naman masisisi ang ibang tao kasi may mga bading naman na OA sa pagkabading. Yung bang mukha pa lang alam mo ng manyak at mahilig sumuso? Kaya tuloy yung ibang bading nadadamay kahit wala namang ginagawang masama. May mga bading naman akong kilala na decent kumilos. Iba ng sikat pa na atista kaya doble ingat para di mapulaan. Sa katayuan ko masaya na ko ng ganito. Kung may darating na love life so be it. Iba kasi sex life lang okay na, asa ka pa ng forever kung ganun lang ang nangyayari.

“ Sabi na syo ayusin mo pagkakatali kanina. Ayan nakabasa ka tuloy ng tao. Pasensya na sir ha. Nabasa ka tuloy.“ Sabi ng isang ale sa bandang loob bg stall.

Dalawa pala ang nagbabantay sa stall na pinagsilungan ko. Nawala agad ang lamig ng naramdaman ko ng dumaan ang lalaking bantay sa harap ko upang ayusin ang tarapal na natanggal sa pagkakatali. Ako namay pumasok bahagya sa loob ng stall upang di tuluyang mabasa ng ulan.

“Dito ka muna sa loob kuya, pasensya ka na ha kung nabasa ka.”

Hila sa akin ng babae na medyo nahihiya sa akin. Tantya ko ay nasa 30 na ang edad.

Dinala niya ako sa loob ng isang silid doon. May kaliitan ang espasyo ng silid dahil sa mga timbang pinaglalagyan ng mga bulaklak. May isang maliit na lababo, paminggalan at kalan na pang isahang luto.

Sandaling inilatag ni ate ang folding bed at doon ako pinaupo.Para naman akong bata lang na sumunod sa babae. Marahil ay mag-asawa ang dalawang bantay dito.

Nakita ko na lang na may kinuha siyang tuwalya mula sa isang lumang drawer at iniabot sa akin.

Sir magpapunas po muna kayo baka kayo lamigan. Pasensya na po talaga.“ Halos naawa naman ako kay ate na parang ang laki ng kasalanang nagawa na kung tutuusin ay nabasa lang naman ako ng tubig ulan.

“Ate dont worry po, di naman sinasadya yung nangyari kanina e.”

Assurance ko na lang bantay ng tindahan na wala sa akin ang insidente. Tinanggap ko na rin ang alok niyang tuwalya para magpatuyo.

“ Naku salamat naman sir, sandali lang po at tutulungan ko muna yung pinsan ko sa labas. Iwan muna kita. Pasensya na po sir ha.“ Lumabas na siya at ipininid ang pinto para bigyan ako ng privacy.

Napabuntunghininga na lang ako sa nangyari. Natuwa naman ako dahil inasikaso ako ng tinderang makapagpatuyo. Hinubad ko ang suot na polo shirt. Itinapat ko sa isang bakanteng timba at saka ko doon piniga. Matapos pigain ay ipinatong ko sa lababo ang pinahubaran ko.

Nagsimula na akong magpunas ng katawan ng tumunog ang aking cellphone. Si ate Zeny.

“ Wait lang ha. Di rin ako makaalis sa kinasisilungan ko. Wag kang aalis dyan mamaya mawala ka na naman.“

“Ok po, wait lang ako.” Reply ko.

Basa rin pala ang pantalon ko kaya hinubad ko na rin ito upang pigain ng makabawas sa dalang lamig sa katawan ko. Tanging puting brief na lang ang natira sa akin. Muli akong napunas ng tuwalya. Mula buhok hangang sa katawan. Yumuko ako upang punasan na rin ang mga hita ko na malamig na rin sa pagkakabasa. Pero biglang bumukas ang pinto at tumama sa pwet ko.

Oh my Gulay!Si ate makakakita pa ata ng free show sa akin. Agad kong tinakpan ang umbok sa harap ko ng tuwalya sa pag-aakalang si ate nga ang nagbukas ng pinto. Wala na akong pagkakataong itapis iyon dahil muntik na akong mapasubsob ng tumama sa sa likuran ko ang pinto. Hindi pala si ateng tindera ang inaasahan ko kundi yung gwapong lalake pala kanina. Hala kinabahan naman ako at napatanga sa kaniyang pagpasok at maabutan akong nakahubad sa loob ng kwarto.

“ahhhh!!!!”

---

oh malapit na ang love story natin. Wala pong specific date kung kailan ang update ng story kasi medyo busy ng konti sa trabaho. Sa bus lang po kasi ako nagkakaroon ng time magsulat. Thank you sa pang unawa.

Chapter 4: Encounter

Natuod ako ng pumasok siya sa silid. Na-concious ako dahil kahit lalake siya ay may pagka-awkward pa rin. Maabutan ka ba namang talop na talop ano sa palagay mo ang gagawin mo?

“Pasensya na Sir kasalanan ko po yung nangyari. Medyo palpak lang lang po yung pagakakatali ko sa tarapal. Nabasa tuloy kayo”

Tulala pa rin ako. Hindi dahil sa ayus ko kundi dahil sa dalawa lang kami sa loob.

Agad naman akong lumapit sa lababong katapat ko upang kunin ang mga basang damit . Pero nagkabanggaan naman kami dahil patungo naman siya sa drawer na nasa bahaging likod ko.

Pareho pa kaming nagsorry sa isat-isa sa nangyari at nagkatawanan. Pinauna na muna niya ako sa lababo at siya naman ay sa plastic na drawer. Tsinek ko kunwari ang damit ko kahit alam kong basa. Awkward lang talaga kaya gusto ko lang tumalikod sa kaniya ng di halata.

“Sir ito na muna suutin nyo para di naman kayo lamigin.” Medyo napahiya naman ako sa sinabi nya dahil obvious na nahihiya talaga ako sa ganitong eksena.

Nilingon ko siya na may inaabot sa aking pares ng short at T-shirt. Lumaki ata ang mga mata ko dahil wala na pala siya ng suot na pang itaas. Para akong nakakita ng isang modelo sa isang poster na parang inaaya ako sa isang pantasya na siya lang ang makakapagdala sa akin sa mundo ng kaligayahan.

“Huy ano yan teh?” Utak ko ang nagtanong.

Ikinurap ko ang aking mga mata ng ilang beses para magising sa ilusyon.

Tinanggap ko ang inaabot niyang mga damit. Di ko na hinagod ng tingin ang katawang nasa harapan ko. Kahit isang sulyap lang alam ko na pamatay at pangromansa ang nasa harapan ko.

Ako na may umupo at iniabot sa kaniya ang tuwalyang ginamit. Patay malisya na lang ako at hinayaang makita niya ang kahubaran ko. Pareho naman kaming lalake sa loob kaya. Bahala na lang siya kung ano ang iisipin niya. Ang gusto ko lang ay matapos na ang eksenang ito. Umuulan sa labas pero parang summer sa init sa loob ng silid na to.

Umupo ako at sinuot ang T-shirt na pinahiram. Bago pa t-shirt. Mukhang di pa nasusuot kaya hinubad ko uli.

“Kuya bago pa to nakakahiya naman.” Abot ko sa kanya dahil sadyang bago talaga ang T-shirt na binigay sa akin.

“Okay lang sir, di pa naman bayad yan e.” Nakatapis na pala siya ng tuwalya. Nakapagtanggal na agad pala siya ng suot na short nung magpalit ako ng T-shirt.

Nanuyo ata ang lalamunan ko dahil makita kong ang korteng 8 saplot sa sahig. Magkapatong ang short at brief niyang nahubad. Wala na talaga siyang saplot sa mga sandaling ito at tapis ng tuwalya na lang ang nakayakap sa kaniyang ibabang katawan.

Napilitan na akonh isuot ang T-shirt para di halatang namula ako sa nakita. Talagang walang tulak kabigin ang katawan niya. Sanay ako makakita ng ganun sa gym pero yung mga ganitong pangitain ang di ko kaya. Dalawang lang kami na parehong nakahubad at kaswal lang siya sa akin na ilantad ang kanyang katawan.

Agad ko na rin sinuot ang short na binigay. Isang jersey Short na pang basketball. Aba at bago rin pala itong pinahiram niya.

Naisuot ko na ang lahat at siya na may ganun pa rin. Kabado at alangan akong tumayo at tumingin sa kanya kaya minabuti kong kunin ang mga basa kong damit at saktong nag-ring ang cellphone ko kaya muli akong naupo sa folding bed. Agad ko itong sinagot. Ngayon lang ako kinabahan ng ganito sa pagsagot ng telepono. Dahil naka talikod na siyang kumukuha ng damit sa kaniyang drawer. Pautal aking mga sagot sa kausap ko dahil napapasulyap ako sa kasama ko sa kwarto.

Wala man lang kataba-taba ang katawan ng taong ito. Makinis ang mga balikat at likod na nakukurbahan ng mga matigas na muscle. Gaya kanina ng nakaharap siya sa akin. Maryosep ang kaumbukan ng kaniyang dibdib na kahit di naman ganun kalaki at defined at abs na hinati hati ng mga pandesal. Di ko talaga akalain na meron palang ganitong adonis sa dangwa.

Bumawi na lang ako ng tingin dahil tumayo siya. Sa peripheral ng mata ko kahit di nakatingin alam ko nagsout siya ng panloob. Gusto ko tumingin sa kaniyang ginagawa pero nagpigil ako. Nakakahiya na at baka madagdagan pa awkwardness na nararamdaman ko. Lalo akong kinabahan ng tumayo siya at tanggalin ang tuwalyang nakabalot.

Napaatras naman ako dahil lumapit siya at napatapat bahagya ang kaniyang harapan sa mukha ko. Di ako makareact sa ginawa niya akala ko at may gagawin siyang kahalayan. Isinabit lang pala niya ang tuwalyang ginamit sa pakong nakausli sa dingding na nasa likd ko.

Di ako makalunok sa mga sandaling iyon. Pati ba naman sa bahaging nakatapat sa akin ay may kalakihan. Alam mo yung nakaw na tingin. Kahit Sandaling lang alam mo na kung gaano kalaki at kataba?

Medyo umiwas ako bahagya sa pagkakatapat niya para bigyan ng espasyo. Muli siyang tumalikod at isinunod niyang sinuot ang isang maong short.

Nakapagbihis na rin siya ng biglang bumukas ang pinto at sumungaw ang kasamang tindera.

“ Kuya kasama mo po ata yung ale nasa labas. Hinahanap ka po.“

Si ate Zeny ang sinasabi ni ateng tindera. Nakita na pala niya ang stall na sinabi ko. Tumayo ako para lumabas. Nagpasalamat naman ako sa kanilang dalawa at lumabas na rin ako. Tanging ngiti lang ang ganti sa akin ng lalake. Iniwan ko siya at tinungo ang kasama ko.

“Ano nangyari sa yo?” Salubong na tanong ni ate Zeny. Obvious kasi na iba na ang suot kong damit.

“Nabasa kasi ako ng ulan kaya pinahiram ako ni ate ng damit.” Paliwanag ko.

Panay naman hingi ng paumanhin ng tindera sa akin pero inassured ko siya na okay lang sa akin. Malakas pa rin ang ulan sa labas kaya di muna kami umalis ng pwesto nila kaya minabuti na rin naming magtanong sa kanila ng mga kakailanganing bulaklak.

Inilatag ko ang listahan ng kakailanganin naming sa event.

Equadorian Holland rose Tulips Dragon snap Million star Cabbage rose

Matapos nabasa ng tindera ay chineck ang kaniyang listahan.

Sir may dadating po bukas ng ilang nga order ninyo. Pwede ko rin pong ipahabol yung iba na wala. Bigyan ko na lang kayo ng discount kung sa hatinggabi ng bagaskan kayo pupunta. Mas makakatipid po kayo pag mga ganung oras.“ Paliwanag ni ate.

Napabaling naman ako ng tingin sa lalake ng lumabas ito ng pinto Nakasuot na siyang ng sando. Kahit simple lang na suot kita agad ang kaniyang kagwapuhan.

Wala na nabighani nga ata ako sa mokong na ito. Lakas ng appeal at arrive sa mahaba niyang patilya, ang mala puertorican niyang mga mata at mapulang labi. Pwedeng pwede ibalandra sa madla at ipagmalaking kilala mo ang taong ito. “Bakit ba Kuya dito ka lang nagtatago?” Sa isip ko lang yun ha.

Tiningnan din niya ang listahang inabot ko. Ako na may nakatingin lang sa kaniya. Naalala ko namang kasama ko pala si ate Zeny. Nakita pala niya akong nakatunganga sa gwapong kaharap.

Napakagat naman siya ng labi hudyat sa akin na ’papable“ ang tindero. Pinanlakihan ko siya ng mata bahagya para di kami mahalatang kinikilig sa kanya.

Alam ni ate Zeny kung ano ang pogi para sa akin at ano ang hindi. Di rin lingid Kay ate Zeny ang kulay ng dugo ko kaya di na misteryo sa kanya kung ano ang nararamdaman ko. Reserve ako at ayaw ko ipahalata.

Nagsara kami sa usapan na babalik na lang kami kinabukasan ng gabi para sa bulaklak na order. Di muna ako pinagdown ng bayad.kinuha ko ang number ni ate para sakaling matawagan ko siya.

“ At toto kunin ko rin yung number mo para makapagtanung sa yo ha.“ Grabe si ate Zeny at talagang kinuha niya ang number ng poging tindero.

Di naman nagdalawang isip ang kalaki at ibinigay ang number.

“Abel na lang po lagay nyo. Abel pero utak Cain.” Pabiro niyang sabi.

Abel pala ang name niya at Ysabel ang kasama niya. Magpinsan pala ang dalawa at kanila ang pwesto dito sa dangwa. Sosyo ang kanilang magulang sa pwesto. Tubong Tagaytay.Di ko na inalam ang background dahil baka makahalatang interesado ako.

Tumila na ang ulan ng matapos kami sa aming pakay. Nagpaalam kami at babalik kinabukasan. Paalis na kami ng tinawag muli ako ni Abel.

“Sir Baka maiwanan nyo itong damit nyo.” Nakabalot na pala sa isang plastic bag ang nga nabasa kong damit.

Kinuha ko sa kaniyang ang inaabot at nagpakilala ako.

“Naku thank you ha. Sauli ko na lang itong pinahiram mo pagbalik ko bukas.”

“Ano nga ba name mo kuya?”

“ Di pa pala ako nakapagpakilala, Alvin, Alvin Sandoval. Alvin na lang.“

Inilahad ko ang kanang kamay ko para makipagkamay. Para naman akong kinuryente at nakarinig ng kampana ata ng kamayan din niya ako.

“Abel sir, Abel dela Rosa,antayin na lang kita bukas.”

Kaya pala Dela la Rosa flowers ang nakitang kong karatula ay kanila nga ang pwesto. Tuluyan na akong nagpaalam sa dalawa at bumalik na kami ni ate Zeny sa parking area para umuwi.

Masaya ako sa nangyari sa akin sa araw na ito. Not bad sa unang assignment ko dito sa dangwa. Ewan ko pero sa pakiramdam ko parang may malaking kaganapan sa buhay ko sa pagbabalik ko dito bukas.

---

Yung Abel sa dangwa ay totoong tao po. Secret pa muna ang stall kung saan ang pwesto niya. Reveal ko na lang sa isang issue.salamat po.

Chapter 5 : Muling Pagkikita

Naexcite naman ako pagkagising. Mamayang gabi nga pala ang balik ko sa dangwa para kunin ang mga order na bulaklak. Napuyat pa ako ng kaunti dahil nilabhan ko pa ang mga damit ni Abel na pinahiram sa akin.

Kinilig na rin ako sa gesture ng pagpapahiram niya sa akin. Sino ba namang estranghero ang pahihiramin mo ng basta-basta lalo na kung personal mong gamit.

Iba talaga ang dating ng kolokoy na yun. Very manly and gentleman. May gf na kaya siya? O asawa kaya? O bf? Ano ba itong nasa isip. Malabo kayang magkaroon kami ng ugnayan sa isa’t isa. Nahiya lang siguro siya sa nangyari kaya ganun siya kabait.

Iwinaksi ko ang isiping may gusto ako Kay Abel. Crush lang naman. Walang masama sa crush. Pero minsan lang ako magka-crush ng ganito. Inalog ko ang aking ulo upang mawala sa wisyo ang imahe ni Abel sa utak ko. Lagi ko naalala ang kanyang matipunong kahubaran at kagandahang lalake. Naalala ko pa ang huli niyang ngiti ng magpaalam ako at kamayan niya.

“Aiiissttt!!! Umayos ka Alvino at baka mabaliw ka lang. Wala kang pag- asa kay Abel at masaktan ka lang ng walang dahilan.” Baliw na nga ata ako at sarili ko’y kinakausap ko na.

Nilibang ko sandali ang aking sarili sa pagpipinta. Gumamit ako ng watercolor at nagkulay ng naisip kong iguhit. Mga isang oras ko rin siyang nagawa. Natuwa naman ako at maganda ang kinalabasan ng aking iginuhit. Tutal may extra naman akong frame na stock ay inilagay ko siya dito. Isa kasi sa side line ko ang painting. Kung may taong nakakita sa Facebook ko ng mga gawa kong painting ay agad kong ibinebenta. Minsan na may personal na collection ko at nakadisplay sa loob ng aking silid. Minsan madalas pa ang pamigay kesa benta. Okay lang, masaya na ako na Basra makitang nakadisplay ang mga obra ko sa kanila ng mga naaubutan ko ng likha ko.

Bilang pasasalamat ay ibibigay ko na lang ang ginawa kong ito Kay Abel. Mabuti pa nga at least masuklian ko man lang ang kabutihan nila.

“ Masuklian? Utot mo!“ Daldal ng utak ko. Seryoso gusto ko lang ibalik ang ginawa nilang kabutihan. Tama naman ang gagawin ko. Ibinabalik ko lang ang platong pinaglagyan ng ulam. Kung di ko sa sasauli e ano pang ulam ang paglalagyan nila para bigyan uli ako.

Para na akong timang talaga. Sa bawat kilos ko ay may kumukontra sa isip ko. Pero yung puso ko kahit di siya talkative gumagawa siya ng paraan para malaman ang dapat gawin na minsan sinusunod ko.

Ganun nga siguro ang mga artist. Puso ang nag-iisip kadalasan. Kaya sa mga arts na gawa ko nakikita na agad ang damdamin.

Mga alas tres ng hapon ng magkaroon ng meeting kami ng mga kasama ko sa events para bukas. Kasama si ate na nagpapaalaala sa mga dapat dalhin at gawin. Inilista ko naman ang mga nakaassigned na gagawin ko. Nireview ang program, tinawagan ang ilang suppliers para bukas. Pinalalahanan ko na rin ang pastor na magkakasal, ang photobooth, ang hotel, ang photographer, ang cake, ang make up artist, ang mga coordinator ng bride at groom, ang florist.

“Hello ate Tin, magkita na lang po kayo mamaya sa hotel. Kami na lang ni Kuya Romy ang kukuha sa dangwa ng bulaklak.”

“Sir Alvin baka pwede ihanap nyo pa ako ng isang pang arranger. Wala kasi ang asawa ko ngayon, nastranded po sa Bulacan dahil sa bagyo. E madami po kasi yung gagawin. Nasabi kasi ng ate mo na di pala pinasagot ng bride sa hotel ang arrange ng bulaklak. Baka matambakan po kayo sir.”

Ito na nga ang ayaw ko sa ganitong trabaho e. Gipitan pagmalapit na ang oras. Saan naman kaya ako kukuha ng florist ng ganun kadali.

Naghanap ako ng ilang kakilala baka sakaling pwede silang maisama sa team para bukas. Pero bigo ako sa paghahanap. Naisip ko na lang na baka pwede si ate Ysabel na kunin para tulungan si ate Tin sa pag-aarrange ng mga bulaklak.

Sige sya na lang ang pakikiusapan ko dahil wala na talagang choice na makuha. Dalangin ko na lang na pumayag mamaya at talagang baka pati ako ay tumulong mamaya sa pag- aayos ng mga bulaklak.

Bandang alas otso ng gabi ng nag aayos na kami ng kakailangain para bukas sa event ng makatanggap si ate Zeny ng text mula kay Abel.

“Madam narito na po ang order nyo. Ready na po for pick up.”

Good news naman ang text n iyon dahil mas maagang pakakapagsimula kaming makapagset ng bulaklak. Inilagay na naman ang aming nga gamit sa loob ng van. Ako at si ate zen ang kasama ni kuya Romy na pumunta muli ng Dangwa.

Matao ng kami ay pumunta. Maaga ngang dumating ang ilang deliver ng bulaklak lulan ng naglalakihang delivery van. Humawak na ako sa braso ni ate Zeny dahil alam ko na baka mawala na naman ako.

Nakarating kami sa pwesto nila Abel. Napansin ko na apat na silang nagsasalasan ng mga bulaklak na dumating. Agad kaming nilapitan ni ate Ysabel ng makita kaming nakatayo sa pwesto kung saan ako nabasa kahapon.

“ Madam, sir narito na po yung order nyo. Pakicheck na lang po kung tama yung bilang ng tali.Abel patulong naman kina madam!“ Very welcoming ang pag aasikaso sa amin ni ate Ysabel. Makita ko muli si Abel at lulundag ata ang puso ng muli siyang makita.

Bagamat nagbabadya na namang umulan mayamaya ay pawisan si Abel ng abutan namin. Napansin ko ang maduming bahagi ng kaniyang balikat. Konklusyon ko na lang na tumulong siyang maghakot ng mga kalakal kaya ganoon na lang ang ayus niya.

Inihinto niya ang kaniyang ginagawang pagsasalansan ng mga bulaklak at lumapit sa amin. Napabuntunghininga naman ako ng hubarin niya ang suot na T-shirt at malantad muli sa paningin ko ang kaniyang katawan.

“ Ano ba,nang- aakit ka na naman!“ Pagrerebelde ng utak ko.

“Sir Alvin dito po!“paanyaya niya kung saan naroon ang mga order namin.

Si ate Zeny na ang nagcheck ng mga order. Matapos mabilang binalot ang mga bulaklak sa dyaryo ayon sa kaniyang uri, itinali at inilagay sa isang malaking plastic bag.

Pinakwenta ko na ang halagang babayaran. Lumabas ang total at binayaran ko ang nakuhang kalakal. Sa dami ng na order namin ay kulang pa ng isang tao para maihatid ang lahat sa aming sasakyan.

Nagprisinta naman si Abel na ihatid kami sa parking area ng fast food chain kung saan kami nakapark. Tigdadalawa ata kaming naglalakihang plastic bag na dala. Ewan ko kung anong style ang ginawa ko para mabuhat lang ang mga pinamili. Kaya sa bigat ay naging mabagal ang paglakad ko kasabay pa ng dagsa ng taong nasasalubong para mamili.

Di ko na makita si ate Zeny at kuya Romy. Tanging si Abel na lang ang nakikita ko na nauuna na bahagya sa harapan ko. Lumilingon siya kung alam niyang naiiwan ako. Babagalan niya bahagya ang lakad o di kaya ay hihintayin nya akong makalapit at lalakad muli patungo sa parking area.

Napansin ko rin ang ngiti niya sa tuwing hihinto at lilingunin ako. Sa tuwing ginagawa niya iyon ay nawawala and hirap ko sa pagbitbit ng mga pinamili. Kaya magkaroon naman ako ng extrang lakas na ipakita sa kaniya na kaya ko pa naman kaya ngiti lang ang ginaganti ko.

“Grabe ka ate, pinahihirapan mo na talaga ako!” Bulong ko sa sarili ko. Naisip ko na lang na ginagawa din pala ni ate ang ganito noon kaya nakunsensya naman ako. Malaki rin pala ang hirap na naranasan ni ate bago siya naging sikat na event coordinator.

Sa wakas nakita ko na ang parking area. Nakita ko rin silang ipinapasok sa sasakyan ang mga pinamili. Tumakbo naman si Abel na naka-tshirt na uli palapit sa akin. Tinulungan niya ako buhatin ang mga dala ko. Nagulat naman ako dahil parang kusang nagpabaya naman ang kamay ko na ibigay ang dalawang plastic bag.

“Gentleman talaga! Nakakainis na sya! Inay gusto ko na sya talaga!” Kung pwede ko lang isigaw ha ha!

Naisalansan na ang mga pinamili kaya niyaya ko muna silang kumain. Tutal ito lang naman ang fast food na malapit na pwedeng kainan kaya napapayag ko silang kumain. Sa una ay nahiya pa si Abel sa amin. Sa kapipilit ni ate Zeny ay pumayag na rin siya.

Umorder kami ng mami at siopa. Nagpaextra na ako ng oder para intake-out bilang pasalubong ni Abel sa kaniyang pinsan pagbalik sa tindahan.

Nalala ko tuloy na kailangan ko pa lang ng isang pang florista. Kaya tinanong ko si Abel kung pwede ang pinsan niya sa mga oras na ito na arkilahin ang serbisyo niya bilang arranger.

“Sir di po pwede si ate Isay (palayaw ni Ysabel) siya po kasi ang kahera sa pondahan…” Medyo pinanghinaan naman ako dahil sa mga oras na ito ay wala na akong makikitang katuwang ng florist namin.

“…pero kung gusto po ninyo ako na lang po kunin nyo. Nandun naman yung dalawang helper namin. Sandaling lang naman yung iaarange sa kasal. Tantya ko sa order nyo mga apat na oras lang yan tapos na lahat .” Nagkitinginan kami ni ate Zeny dahil sinagot ng langit ang hinahanap naming tao.

“ Ano sir, ako na lang sasama sa inyo?“

---

Ay ayan na malapit na tayo sa Simula ng makulay na pag ibig ni Alvino .

Chapter 6 : First Night

Napatingin naman ako Kay ate Zeny sa alok ni Abel. Nakuha ko naman ang ngiti niyang pagsang-ayon na tanggapin ko ang alok niyang magtrabaho para sa amin. Tutal ako naman ang masusunod kayat pumayag na rin ako.

Kampante naman ako dahil tiwala din ako na kaya niya ang trabaho bilang florista sa reception para bukas. Umalis siya Sandali upang magpaalam sa kasamang pinsan at kumuha ng gamit. Ilang sandali pa ay bumalik na siyang may dalang bag at nakapagpalit na pala ng malinis na damit.

Lalo atang gumuwapo si Abel sa suot na puting tshirt, faded na maong at chuck tailors na pula. Anak ng tokwa nagkataon lang ba ito? Eh ito ang inspiration ko kanina nung nagpi-painting. Oh my! Sign ba ito?

Napaka easy going ng postura niya kaya nakakagaan sa kalooban na makasama siya kahit di pa namin siya gaanong kilala.

“Okay na sir,pumayag na si ate Isay na ako na sumama sa inyo. Salamat din daw po sa trabaho.” Pasakay na kami ng sasakayan habang nagkukuwento. Nakikinig lang ako sa usapan nila. Si ate Zeny ang madalas magkuwento. Nagpapaalaala ng mga dapat gawin mamaya.

Parang mini-orientation ang nagyari sa kanilang dalawa. Nakaupo naman ako sa tabi ng driver’s seat at sila nama’y sa likod kaya madalas naman akong napapatingin sa rear mirror para lihim na sulyapan so Abel.

Oo na! Attracted talaga ako kay Abel. Sa kagaya kong wala pang karanasang makipagrelasyon, hanggang sulyap na lang siguro ang kaya kong gawin.

Takot ako sa same sex relationship. Hanggang tingin na lang ako at sasaabayan lunok ng laway. Kahit alam ng pamilya ko ang pagiging ‘paminta’ ay di ko naman inabuso ang kalayaang ito.

May mga kaibigan din ako na mg bisexual at lantad sa kanilang seksualidad. Mayroon na rin silang nirereto sa akin pero iwas ako sa kanila. Anu yun? Kakakilala lang kama na agad ang punta.

Yes I’m bisexual. I like boys. Pero mahal ko rin ang sarili ko. Ilan kasi sa nga kaibigan ko ganun ang ginagawa. Puro one night stand. Ilang linggo lang iba na agad ang kasama. Maririnig mo pa ang walang kamatayang “ siya na talaga!“. Naku gamit na gamit na nila yang linya na yan.

Magboboyfriend,ibibigay ang lahat para mapasaya lang ang boylet,ikakama tapos wala na. Kung sila nagagawa yun ako hindi. Hindi ako sex toy na paggusto nila okay lang. Respeto din sa sarili. Bading na nga ako di ko pa ginagalang sarili ko. Kaya di ko nasisisi ang iba kung bakit ganun kababa ang tingin sa mga bading. Akala nila puro ‘titi’ na lang ang hanap, na puro kalandian na lang. Kaya tuloy minsan inaabuso na at ginagawa pang katatawanan.

Di ko talaga mapigilang di silipin sa salamin si Abel. Pero dahil madilim sa loob at di ko na gaano siya maaninag. Tahimik na lang akong nakasakay at nakikinig na lang ng tugtugin sa radyo.

Ayokong mag-urirat sa background ni Abel. Baka mabigyan pa ng ibang kulay ng mga kasama ko ang aking pagiintriga.Tutal si ate Zeny naman ang nagtatanong ay sulit na rin sa akin yung mga naririnig ko. Sa kadaldalan ni Ate Zeny nalaman ko na rin ang buong résumé in Abel.

*Abel de la Rosa *2nd year vocational graduate *Nakatira sa Tagaytay *Sila ng pinsan niya ang bantay sa tindhan dahil sa ang magulang nya ang nagaani sa kanilang flower farm. *Tuwing linggo ng umaga hanggang 9 ng gabi ang day off. *single

• at di pa nagkakagf

Nangiti naman ako sa huling nalaman ko. Bakit di pa siya nagkaka-gf? Sa gandang lalaki nya wala pa siyang karelaayon?

“ Maniwala, single ka pa?“ Nabigla naman ako sa pagkakatanong. Lumaki ata ang mga mata ko sa nasabi ko at umiwas ng tingin sa rear view mirror.

“Wala kasing panahon sir. Babad po lagi sa trabaho. Magsyota man ako di ko rin maasikaso.” Alam ko nakatingin siya sa akin ng sabihin ang mga ito ng kaswal. Medyo natameme naman ako dahil parang off na yata ang pang-uusisa ko sa personal niyang buhay lalo na sa kanyang love life. Gayun pa man medyo masaya ang naramdaman ko sa narinig na single talaga siya. Sa mga sandaling iyon iwas pa rin ang kalooban ko na mahulog ng tuluyan sa kanya. Crush nga lang di ba?

Nakarating na rin kami sa hotel dito sa pasay.

Dumiretso ako sa sa desk clerk para humingi ng permit sa mga ipapasok na gamit at ID para sa mga supplier ng aking mga kasama.

Matapos makuha ang clearance para bumalik ako sa parking area upang kaunin sila. Iniabot ko any kanilang ID kasama and isang hotel attendant upang sila ay tulungan sa pagbubuhat ng mga dalang bulaklak.

Nauna ako pumasok upang silipin naman ang nakareserbang bulwagan kung saan gaganapin ang kasal ng aming kliyente.

Ininspeksyon ko ang set up ng mga mesa at mga bangkong kailangan para sa bisita. Ang posisyon ng altar, ang buffet table, ang sound system, at pagtawag sa mga supplier ng cake, photographer , personal assistant ng bride at groom, make up artist,photo booth supplier. Di pa man nagsisimula nangangarag na ako sa page a-assist sa mga tauhan ko.

Maya’t maya din ang pagtulong ko sa mga kasamahan ko kung kailangan. Hindi ko maisip kung ano merong lakas ang ate kung bakit niya nakayanan ang ganitong gawain. Bukod sa nakakapagod at nakakastress pa.

Pasado alas quatro na ng umaga. Limang oras na lang at kasalan na. Maya minabuti ko munang maupo at magpahinga sa isang gazebo sa garden upang magpahinga. Ninais kong magpahinga kahit saglit para makaipon ng lamas mamaya sa event na aasikasuhin ko.

Tinanaw ko muna sa aking pagkakaupo ang aking mga abalang tauhan sa pag-aayos ng bulwagan ng hotel mula sa mga see through na salamin na kanina ay natatakapan ng mga blinds.

Para na naman akong sinilaban ng matanawan ko si Abel na patapos na sa ginagawang pag aayos ng mga bulaklak. Naiwan pala siyang nag-iisa sa pag-aarrange ng mga ito dahil si ate Zeny namay naging busy sa pagaayus ng gagamiting altar section.

Nagflying kiss ako Kay Abel sa dilim bago humiga.

“Ikaw na muna bahala dyan ha.tulog muna ako.” Usal ko na pabiro sa dilim kay Abel.

Kahit dun lang okay na ako na ipahayag ang crush ko sa kanya ng di niya nalalaman.

Humiga ako at ipinikit ang mga mata. Bagamat pagod di pa rin ako makatulog. Pre-occupied ang utak ko para sa mga gagawin mamaya sa event. Sa isip ko at nagtatantos ang utak ko kung ano na ba ang natapos ko gawin at ihabilin sa mga tauhan ng events. Sa huling check ko at okay naman ang lahat.

Napabalikwas na lang ako ng may naramdaman akong parang may nakatingin sa akin. Lumingon ako sa kinaroroonan ni Abel. Di ko siya nakita.

“Umalis na siguro…” Sa isip ko lang. Patapos na rin kasi siya kanina sa pag aayos ng akoy lumabas. Muli sana ako hihiga ng mapansin na may tao pala akong kasama sa gazebo.

“Sorry sir kung nagising ka. Nahiya ako magpahinga sa loob e…”

Si Abel pala ang naramdaman ko kanina at dalawa lang kami dito sa dilim ng gazebo…anak ng…oh my Ghad at wala siyang suot na pang taas!!!!

---

Chapter 7 : Hello Sir…

“Kanina ka pa ba dyan?” Biglang tanong ko kahit sa dilim ay aninag ko ang kausap kong si Abel.

“Kararating lang sir. Pwede bang magpahinga kahit sandali bago ako umuwi. Natapos ko na yung mga bulaklak sir.” Kaswal lang ang sinabi habang umuupo siya sa tapat ng puwesto ko.

“Di ka talaga makakauwi…” Ang sabi kong nakatingin sa kanya sa dilim at siya na may nagpupunas ng mukha gamit ang kanina niyang hinubad na T-shirt.

“Bakit di ako makakauwi sir? Bawal ba?” Tanong niya na may halong pagtataka na ngayon at nakatingin na siya sa akin.

Kinakabog ang dibdib ko dahil muli na naman kaming nasolo sa ganitong sitwasyon.

“I mean, di ka pwede umuwi kasi di mo pa nakukuha ang fee mo.” Yun naman talaga ang gusto ko patukuyan sa kanya.

“Ha ha ha! Oo nga pala, nakalimutan kong sasahod nga pala ako.” Sumandal siya sa kanyang pagkakaupo. Ako na may naalangan sa aking pwesto dahil kita ko ang parte ng kaniyang ibaba na nasisinagan ng lamp post sa labas ng gazebo. Naalangan ako dahil sa pagkakabakat ng umbok ng kaniyang ibaba sa suot na hapit na pantalon.

Nahiya naman ako kayat umayos ako ng tingin sa kanya.

“ Wag mo na ko sini-sir ano ka ba. Pare-pareho lang naman tayo.“ Maiba lang ang usapan kaya ko siya sinabihan ng ganun. Awkward na naman kasi naming dalawa uli ang magkasama.

“ Nakakahiya kasi kung kaswal lang tawag ko sa iyo. Di ba boss ka nila.“sabay turo sa mga taong abala sa loob ng bulwagan.

“Oo boss nila ako pero mga kaibigan ko sila. Ayoko ng tawag sa akin sir kasi parepareho naman kaming empleyado ng ate ko.” Sagot ko.

“Sir kita kasi empleyado mo ako. Okay lang naman na tawagin kitang sir o boss e. Para kasing nakakahiya kung Alvin lang tatawag ko sa yo.” Medyo natatawang sagot nya.

“Basta Alvin ang itawag mo sa akin paghindi mo ako tinawag ng name ko di ka talaga makakauwi kasi di ko bibigay ang sweldo mo.” Medyo pabiro ko rin sa kanya.

“Naku sir kahit bukas pa ng gabi mo ibigay bahala ka, basta sir ang tawag ko sa iyo.” Medyo matigas na ang tono nya.

“Basta hanggat di mo ko tinatawag sa name ko di mo makukuha ang sweldo mo.” Natatawa na ako sa sitwasyon dahil medyo maingay na kami sa loob.

“Bahala ka rin. Kahit pag-antayin mo ko dito magdamag kunsensya mo na yan na pagmukhaing tanga ang isang poging tulad ko.” Natawa naman ako at kinilig sa sinabi nya. Aminado ang mokong na pogi talaga siya. Breezy ang loko.

Magandang lalaki naman talaga si Abel at alam niya ng walang pagyayabang.

“Sus! Wag ka magpabebe at di ka kyut!” Sagot ko. Pero sa loob ko naman ang kilig.

Ayaw ko mahalata sa nararamdaman ko kaya distansiya amiga sa nararamdaman.

“Kung di ba ako uuwi dadagdagan mo ba sweldo ko?” Tanong niya.

“Bakit ayaw mo pa bumalik sa shop?” Taka kong tanong sa kanya.

“Pwede naman ako dito hanggang natapos ang event nyo e. Pwede rin ako mag assist kung may bubuhatin mamaya. Kahit manual labor lang ng pagtulong sa event. Di naman ako masyado kailangan sa shop e.” Kwento ni Abel.

Nag-isip ako ng bahagya kung ano ba pwede ibigay na trabaho sa kanya.

“Sige, pwede kita ipwesto sa candy bar. Sayang naman kasi yang pabebe mo kaya dun ka mamaya. Gusto mo?

“Yes! Thank you sir ng marami! Pahinga ka na uli sir ako naman power nap na rin. Ilang oras na lang at umaga na.” Nagsara kami sa usapan para sa extra job niya mamaya kaya nirelax na namin ni Abel ang pagkakupo upang matulog.

Pinikit na ni Abel ang kaniyang mga mata habang nakatingin ako. Nakahalukipkip ang kaniyang mga braso na hinarang sa kaniyang matigas na dibdib.

Makakatulog ba ako kung may ganitong lalake akong nakikita sa sa harap ko.

“Alvin huwag mong pagtakangkaan ang nasa harapan mo.” Nangungusap kong utak kahit kumakabog ang puso ko sa kagustuhan sulyapan siya.

Nilabanan ko ang tukso. Ayaw kong mapahiya kung gagawa ako ng kahalayan at samantalahin ang pagkakataon kahit dalawa lang kami sa dilim at isa ay half naked pa.Minabuti kong umidlip na rin dahil sa pagod ay nakaidlip na rin ako.

Nagising ako…40 minutes lang pala ako ng naidlip. Wala na si Abel sa kaniyang puwesto kaya tumungo agad ako ng bulwagan para i-check ang pagdarausan ng kasalan.

Naiiayos na pala ang lahat. Nakita ko si Abel kasama si Ate Zeny sa pag aayos at pagpupuwesto ng mga bulaklak sa isle na lalakaran ng ikakasal. Mapapakinabangan pala ang kasipagan ni Abel dahil alam niya kung saan siya kailangan.

Natanaw nila ako at bumati sa akin. Ngumiti ako sa kanila at kumaway. Kumpleto na ang team namin para sa kasalan. Kumuha ako ng mga two way radio na aming gagamitin at ipinamahagi sa mga coordinator. Sa two way radio ko kinakausap ang mga tauhan kung kailangan.

Nalaman ko na rin na inaayusan na pala ng make up artist namin ang bride. Maging ang groom ay inasitihan na rin ng nakatokang coordinator.

Matapos macheck na okay na ang lahat ng kailangan at paghahabilin sa mga coordinators at tinawag ko si Abel. Isinama ko siya sa souvenir section ng hotel at ibinili ng polo shirt para sa kaniyang uniporme pansamantala. Nanghiram na rin ako ng itim na apron para magamit niya at isang ID na may nakasulat na ‘Supplier’ galing sa desk clerk . hinatid ko siya sa rest room ng staff ng hotel at binilinang maligo dahil may mga probisyon naman ng towels at sabon sa loob nito at pinasuot ang binili kong polo kasama ang apron para sa pagtao niya sa candy bar mamaya.

Ilang saglit lang ay lumabas siya na suot ang binigay ko. Nangiti naman siyang lumabas ng makita ako habang tinatali sinusuit ang apron.

“Bagay ba? Tanong niya.

“ Sira, parang ikaw ang ikakasal ah?bagal mo kumilos.“ Biro ko.

“Bagal ba yun?thank you sa polo at sa extra income ko.” Ipininid niya ang pinto ng restroom. Handa na siya sa trabaho kaya lumakad na kami pabalik sa wedding hall. Umandar na naman ang sakit ko. Nakalimutan ko na naman kung saan kami dumaan. Na kung tutuusin tatlong liko lang naman ang ginawa namin papunta ng restroom.

Si Abel na ang pinauna ko para maging giya ko kung saan kami pupunta. Hirap talaga ng makakalimutan sa lugar. Nakarating kami sa hall. Ipinuwesto ko na si Abel sa candy bar pata mamigay ng mga candies at chocolates sa mga bisita.

Nagsimula na ang kasal. Smooth sailing ang event. Mula sa seremony hanggang reception at naging maayos naman ang lahat sa tulong na rin ng mga kasama ko.

Inabot na kami ng alas nueve ng gabi sa pag aasikaso sa ilang mga guest na nagpaiwan. Hanggang 9 pm kasi ang reservation ng ikinasal kaya nagliligpit na rin ang ilan ng mga kasama ko ang aming mga gamit.

Tinawag naman ako ni ate Zeny at ang ilang naming mga kasama para magpapicture sa photo booth bilang remembrance.

Nagpaunlak naman kami kaya siksikan kaming lahat sa isang puwesto. Mga apat na shot at ilang pose din ang ginawa namin.

Sa akin binigay ang picture na na-print dahil kaugalian daw iyon. Kung sino ang team leader ang kukuha ng original pic at sila nama’y sa Facebook na lang makikitag mula sa account ng photo booth supplier.

Matapos na ang lahat ng Gawain. Fully paid na rin nagbayad ang client namin ng kasal. Kaya oras na rin para sa sweldo ng mga tauhan ko. After kasi ng event din kasi sila tumatanggap ng sahod. Katabi ko si ate zeny nanamamahagi ng pasweldo sa mga tauhan kong nakapila. Mga nsa 18 silang nakaduty sa event.

Marahil sa nahihiyang pumila ay panghuli si Abel sa linya. Masaya niyang natanggap ang inabot na sahod. Tatlong libo para sa pag-a-arrange ng bulaklak at 1 libo naman para sa pagtao niya sa candy bar.

Hindi naman talaga ganun kalaki ang pasahod sa mga tauhan namin. Nakadepende rin kasi sa budget ng ikaaksal. Nakataon lang na galante ngayon ang kliyente kaya nagbigay ng bonus sa mga nag-asikaso. Masaya ang lahat na lumabas ng hotel. Kaya kami ni ate Zeny huling lumabas patungo sa lobby dahil hinihintay na kami ng aming driver papauwi.

Alas dose na ng nakasakay na kami para umuwi. Nakakapagod nga ang ganitong trabaho. Kulang na sa tulog at sala pa sa kain kaya tumaas ang respeto ko kay ate kasi nakakayanan niya ang ganitong gawain. Kaya pala kung di siya magpapahinga baka di na naman matuloy na magkaroon na ako ng pamangkin. Sa likurang bahagi na ako umupo para di ako maabala ng mga nagliliwanag na ilaw ng mga sasakyan na makakasalubong. Gusto kong makapagpahinga habang nabiyahe ng di naiistorbo. Sa pagod ay ipinikit ko na ang aking mga mata upang makatulog.

Di pa nakakalayo ang sasakyan sa hotel ng marinig ko si ate Zeny. Di ako dumilat pero naririnig kong may kausap siya sa labas ng van.

“Pogi saan ka? Pa-Cavite na kami!” Tinig ni ate zeny na nagpapaalam.

“Ate pasabay na rin ako. Kahit sa sa bacoor nyo na ko ibaba dun na ko sasakay ng patagaytay para makatipid. Pwede po ba?”

Napadilat naman ako dahil kilala ko ang boses na yun. Napaayus naman àko ng pagkakaupo ng bumukas ang pinto ng sasakyan dahil si Abel nga ang narinig ko.

“Sir pasabay ako uli ha…”

---

Chapter 8 Ang Simula

Wala naman akong balak tumutol sa pagsabay ni Abel sa amin. Kayat umayos ako upang bigyan siya ng puwang na mauupuan. Ibinaba niya ang kaniyang dalang bag sa sahig ng sasakyan at naupo sa gawing kanan ko. Tanging bakanteng espasyo lang ang namamagitan sa amin.

“Salamat sir, sir Romy, ate Zeny ha. Kahit sa may bacoor nyo na lang ako ibaba para makasakay ako pa-tagaytay.” Habang ipininid niya ang pinto ng van,

Si ate Zeny na ang nag salita na okay lang naman ang pagsabay niya dahil sa dasma naman talaga kami uuwi kaya doon na lang namin siya ibaba. Laking pasalamat pa lalo ni Abel dahil sa mas madali siyang makakasakay doon.

Muli silang dalawa na naman ni ate zeny ang nagkwentuhan. Sa pagod siguro ay may dumaang anghel kaya pansamantalang nagkaroon ng katahimikan. Napansin ko na ring tulog na pala si ate Zeny. Si Abel namay inabala ang sarili sa pagtetext.

Nacurious tuloy ako kaya panay din ang silip ko sa ginagawa niya. Ipinapaling ko na lang ang mata ko sa ibang dako agad kung nakakaramdam si Abel na tumitingin ako sa ginagawa niya.

“May tsimoso….” Pabulong na sabi ni Abel na nakangiti ng lingunin ko na nasisinagan bahagya ng liwanag ng kanyang cellhone.

“Ano sabi mo?” Painosente kong tanong.

“Anu sir?” Aba at painusenteng sagot din ni loko.

“Hind ako tsimoso. Napatingin lang ako sa ginagawa mo no. Malay ko bang may kachat ka. Akala ko kasi naglalaro ka ng games.“Depensa ko sa bintang ni Abel.

“Sir di naman ikaw sinasabihan ko ng tsimoso eh. Yung kasama ng pinsan ko sa flower shop po ang tsimoso ang tinutukoy ko.” Napahiya naman ako sa sinabi ni abel ng ipakita pa niya ang chat nilang magpinsan.

“Ewan ko sa yo!” Iniwas ko na lang sa kabilang side ang ang aking mukha dahil umakyat na ata ang lahat ng dugo ko sa pisngi sa pamumula. Agad ko na lang hinarang sa pagitan namin ang yakap kong unan upang magkaroon kami ng privacy sa aming pwesto.

Aaliwin ko na sana ang sarili ko sa pagbabasa ng mga billboard adds sa lansangan para antukin dahil malayo layo pa rin ang aming biyahe pauwi. Dadalawin na sana ako ng antok ng naramdaman ko na lang na inayos ni Abel ang unan. Napausod naman ako dahil gumagawa siya ng pwesto para maihiga ang sarili.

“sir paidlip ha. Nasakit lang ulo ko sa puyat e. 2 days na kong walang tulog.” Pabulong uli ni Abel sa akin.

Naawa naman ako dahil puyat nga pala siya mula ng arkilahin ko ang kaniyang serbisyo.

Patagilid siyang nakapuwesto na gamit ang unan ko. Mga 20 minutes siguro ng maisipan kong hilutin ang kaniyang ulo. Sakaling totoo nga na masakit ito ay maibsan ko man lang dahil sa awa siguro. Mukhang nasarapan si Abel kaya inayos niya muli ang unan at isinandig sa kanang hita ko at ipinatong muli ang kaniyang ulo. Walang malisya, pero masarap pala sa pakiramdam na kahit haplusin mo lang ang anit ni Abel.

Dahil may mga bahaging paliko ang daan ay napapakapit sa binti ko si Abel upang di mahulog sa kaniyang pwesto. Mula noon ay di na niya inalis ang paglapat ng kaniyang kanang kamay sa aking hita na di ko naman tinutulan.

Oo malakas talaga ang dting niya. Maging si ate Zeny at iba naming kasama ay naaliw sa kaniyang kabaitan at pagkukuwento. Iba talag nagagawa ng may training sa pagtitinda ng bulaklak. Bonus na ang angkin niyang itsura.

Mayat maya ko din siyang tinitingnan. Malakas ang loob kong tingnan siya dahil nakatagilid naman siya sa pagkakahiga. Malakas talaga ang appeal niya dahil kahit sa dilim alam mo agad na matikas ang kaniyang pangangatawan.

Oo may crush ako sa kanya. Natural lang maakit sa kagaya ni Abel na malakas ang dating sa kagaya kong paminta. Pero bilang respeto sa kanya, di ko sasamantalahin kahit nakaunan pa sa akin ang mokong. Kahit nakahawak pa siya sa hita ko ,kahit nanakit na ang hotdog ko sa loob ng brief ko. Distansya amigo. Yung utak ko na naman ang nagsasalita.

Bakit kasi mga beki madaling mainlove? Kaiinez!

Nasa hi-way na kami ng dasma ng siya ay bumangon. Ako naman ay umayos na rin ng upo dahil sa nangalay din ang aking binti sa pagkakaunan ni Abel.

Inaayos naman ni Abel ang sarili at sinuklay ng daliri ang kaniyang buhok na nagulo ng hilutin ko ang kaniyang ulo kanina. Sumilip silip sa daan. Batid niya kung nasaan na kami kaya kinuha na niya ang bag na ibinaba kanina. Nagtext ng ilang ulit at saka isinilid sa bag ang gamit na cellphone.

“Sir pwede nyo na ko ibaba dyan sa may 7eleven.” Turan Abel sa akin.

“Alas dos na ng umaga may masasakyan ka pa bang patagaytay nyan.” Concern kong tanong.

Dahil ang alam ko at bandang alas quatro pa ang biyahe ng mga bus patungo ng tagaytay.

“Hindi sir, nandun po yung delivery jeep ng papa ko. Galing siya kanina sa dangwa. Sabi ko magkita na lang kami sa 7eleven.Aabot ko lang po yung kinita ko kanina. Pero ako po babalik uli ng dangwa.”

Medyo nagulat naman ako sa sinabi niya na aabot lang ang pera sa papa niya at babalik ng dangwa. Kayod kabayo pala si Abel sa sakripisyong ginagawa niya. Medyo naantig naman ang puso ko sa kabaitan niya. Kung tutuusin bihira na ang ganito kabait na anak na nakilala ko.

Sa tapat ng 7eleven at natanawan ko ang isang lumang at mahabang jeep. Huminto kami at bumaba si Abel upang lapitan ang nakupo sa driver seat na natutulog. Nag-usap sila sandali. Natanaw ko run ang sobreng inabot niya at saka humalik sa pisngi ng isang matandang lalaki.

“Ganito ba talaga siya magpagkita ng pagmamahal sa kaniyang pamilya?” Lubos along humanga sa kaniyang ginagawa ngayon. Ilang bese ko na bang nakita ang kabaitan niya bukod sa unang araw naming pagkikita.

Patakbo siyang bumalik sa aming sasakyan kaya ibinaba ko ang bintang salamin ng sasakyan.

“Sir okay na po. Ingat na lang po kayo sa biyahe. Ate Zeny! Salamat po uli!” Paalam sa amin in Abel.

Pausad na ang aming sasakyan ng magsalita si ate Zeny.

“Sa inyo na muna kaya patulugin muna si pogi. Kawawa naman e. Tagtag na katawan sa biyahe, pupunta pa ng Dangwa. Mukha ng lantang upo o tingnan mo.” Sabi ni ate Zeny at napukaw ang tingin ko Kay Abel.

Muli kong ibinaba ang binatana. Nakita ko si Abel na patawid na sana sa kabilang kalye at walang pakundangan akong napasigaw kaya napalingon siya sa amin.

“Abel! Sa amin ka na muna matulog. Kahit mayamaya ka na umaga bumalik sa shop para makapagpahinga ka ng maayos!”

Muli siyan lumapit sa amin ng may ngiti. Batid ko na pauunlakan niya ang imbitasyon namin. Marahil sa pagod kaya di na siya nagdalawang isip sumama sa amin.

Una kaming inihatid sa bahay dito sa bayan ng dasma. Bumaba kaming tatlo. Dito rin kasi nakikitulog si ate Zeny pag mga ganitong madaling oras siya inaabutan galing trabaho.

Gamit ang spare key kaya nakapasok na kami sa loob ng bahay. Tulog na sana ate at kuya Maya medyo tipid kami sa pagsasalita.

Ang driver naman namin na si kuya Romy ay umuwi na dala ang sasakyan dahil tambak ng mga wedding props decor ang garahe kaya sa kanila kami nakikipark.

“Abel dun ka muna matulog sa kwarto ni Alvino. Wag ka na mahiya ariin mong pamilya mo kami.” Sabi ni ate Zeny habang inaayos ang sofa na hihigaan niya.

Halos pagtulakan kami ni ate Zeny paakyat ng hagdan dahil nahihiya pa si Abel na umakyat kasama ko. Binuksan ko ang pinto ng silid at pumasok kami. Pinaupo ko si Abel sa kama upang magpahinga ng kaunti. Ako namay nagtungo sa cr ng kwarto ko upang maglinis ng katawan.

Kahit medyo nahihiya at lumabas akong nakatapis ng tuwalya. Naabutan ko naman si Abel na tinitinganan ang art painting ko. Dumerecho ako sa dresser upang kumuha ng susuutin. Kumuha na rin ako ng para kay Abel na pantulog niya at akin itong iniabot.

Nagtungo na rin siya sa banyo upang mag-ayos. Ako namay binuksan ang aircon, tinimpla ang lamig at inayos ang higaan. Wala akong pansapin sa sahig kaya tabi kami sa kama matutulog. Bat naman ako nahihiya e kwarto ko to?

Sa gawing kanang bahagi ako pumuwesto ng higa. Nakatagilid akong humiga ng maramdaman kong lumabas si Abel ng banyo. Narinig ko ang click ng switch ng ilaw at dumilim na sa kwarto ko.

“Sir patabi ha.” Paalam niya.

Naramdaman ko ang pag-akyat niya sa kama at humiga. Wala na kaming oras na magkwentuhan pa dahil sa pagod kaya kaagad kami ng nakatulog.

---

Nakatulog nga kaya?

Chapter 9 Sleep Over.

Nagising ako dahil sa lamig na nararamdaman kong bumabalot sa buo kong katawan. Bukod sa lamig na binubuga ng aircon at umuulan na naman sa labas. Masakit ang ulo at mabigat ang pakiramdam ko.Ayaw kong bumangon o dumilat dahil baka mawala ang wisyo kong matulog. Di ko alam kung anong oras na ngayon.

Maging ang patagilid kong posisyon ay na-stock sa kama.Minabuti kong kapain ang kumot sa aking likuran. Ngunit bigla kong binawi ang aking kamay ng makapa ko ang beywang ng katabi ko.

Naalala ko na kasama ko palang matulog sa kama si Abel kaya ako lumingon. Gamit pala niya ang kumot ko. Naloko na, sa pagod pala ay nakalimutan kong maglabas ng extrang kumot na magagamit. Nahiya naman akong hilahin ang kumot baka magising siya.

Muli akong tumalikod at hinalukikip ko na lang ng aking mga kamay sa pagitan ng aking mga hita. Kahit paano ay mabawasan man lang ang lamig na nararamdamanan ko.

Unti-unti na ring Lumulutang ang diwa ko pabalik sa pagtulog ng naramdaman ko na lang na may humihimas sa aking braso.

Di ako nakakilos ng Sandaling iyon. Gising pala si Abel…pero iba ang himas na iyon sa akin. Parang himas ng Nanay ko. Hinaplos din niya ang aking leeg at noo.Ganun kasi ginagawa ni Nanay pag nakakaramdam ako ng lamig.Nilalagnat pala ako.

Naramdaman ko na lang na kinumutan niya ako. Inayos hanggang sa leeg ko. Di ako makagalaw sa pangyayari. Napakabait talaga ng taong ito sa isip ko. Kahit sa simpleng bagay at lagi siyang nag-eeffort na maging komportable ang kasama.

Di naman kalakihan ang kumot kaya batid ko na magkasukob kaming dalawa laban sa lamig. Pero sa ilalaim nito ang init na ng kaniyang likod na nakadikit sa likod ko. Parang baga sa init ang likod niya ng dumantay sa akin na nakadagdag init sa aking pakiramdam.

Sadya niyang ginawa ang padikit siguro upang mabawasan ang panlalamig ko. Nangiti ako at lubos na humanga sa kanya

Alas sais na pala ng nagising ako dahil sa ilang kaluskos. Nag-aayus pala si Abel at naghahanda ng umalis.

“Sir wag na kayong bumangon at nilalagnat ka. Gising na rin si ate Zeny at pinaghanda ka ng makakain. Ako naman po e nakapagkape na. Sa daan na po ako mag-aagahan kasi kailangan na po ako sa shop.” Sabi Abel habang nagsusuot ng sapatos.

Nahiya akong bangitin ang ginawa niya kagabi dahil sa hiya na rin siguro. Naalala ko na lang ang painting na ginawa ko.

“Teka Abel may bibigay pala ako.” Tumayo ako at kinuha ang isang art work na ginawa ko noong isang araw at inabot sa kanya.

“Para sa iyo…”

Nangiti si Abel dahil pareho ng suot niyang sapatos ngayon ang nasa artwork.

“Ang galing mo naman! Naku didisplay ko sa bahay pag-uwi ko next week. Salamat sir ang ganda!” Kita sa mukha niya ang kagalakan ng ibinigay ko.

“Salamat pala sa pagtulong mo sa event ha.” Bawi kong pananalita baka mapunta na naman kami sa awkwardness.

Sabay na kami bumaba ng silid upang ihatid siya sa labas. Naabutan ko naman si ate Zeny na naghahanda ng agahan.

“Uy mga pogi kumain muna kayo. Abel sumabay ka na sa amin mag-aagahan bago umalis.” Si ate Zeny habang naghahain.

Napilitan na rin si Abel na sumabay sa agahan. Kasalo namin sina ate Sonia at kuya Mhon sa mesa. Di na bago kay ate Sonia ang ganitong eksena. Gaya din ng iba naming mga kasama sa event na pinapatulog namin sa bahay kung kailangan.

Pinakilala na ni ate Zeny si Abel at ang ginawa niya sa event. Maganda ang feedback ni ate Zeny kaya natuwa naman si ate.

Medyo masama pa rin ang pakiramdam ko kaya di ako nakakain ng maayos. Matapos kumain at nagpaalam na si Abel ay inihatid ko siya sa may garahe.

“Salamt uli sir sana di pa ito huling pagkakataon na mahire uli ako.” Habang palabas ng gate si Abel.

“Salamat din. Next time text kita kung kailangan uli.” Sagot ko.

“Paano mo ko matitext e wala naman ako number sa yo.” Pabiro ni Abel.

“Oo nga pala ha ha ha!” Nakalimutan ko nga pala na si ate Zeny lang ang may contact sa kanya.

Wala akong dalang cellphone para isave ang number nya kaya number ko na lang ang idinikta ko at siya na lang ang magtext sa akin.

Nakalabas na siya ng bakuran. Di ako umalis sa pwesto habang tinatanaw siya hanggang sa makasakay siya ng bus patungong Lawton.

Kahit masama ang pakiramdam ko at masaya ang umaga ko. Muli akong bumalik sa aking silid matapos uminom ng paracetamol na bigay ni ate Zeny.

Muli akong humiga at nagkumot. Iba ang pakiramdam ko sa kumot na nakayakap sa akin. Parang may kakaibang hatid. Naamoy ko pa ang pabangong gamit ni Abel na dumikit dito.

Pilit kong nilalabanan ang naramdaman ko dahil di ko pa siya lubos na kilala. Malabo rin siguro pumatol siya sa akin dahil paniguradong straight siya. At naku! Red flag! Malabo maging kami. Trabaho lang! Kaibigan lang! Wag na umasa at baka mapahiya.

Naiinis tuloy ako sa naramdaman ko. Pinilit ko muli matulog para makapagpahinga ng tumunog ang aking cellphone. Agad kong sinilip ang mensahe. Number lang ang nakarehistro.

“Salamat sir pagpapatulog,sa agahan at sa drowing. Di na tayo nakapagkwentuhan masyado. Nagmamadali din kasi at kailangan mo ring bumawi ng tulog. Salamat uli ng marami.”

2nd text

Ha ha Abel nga pala toh!!!

Nangiti naman ko sa mensahe. Isinave ko ang numero at pinangalangan na Dangwaboy. E sa doon ko naman siya na kilala kaya yun na lang ang naiisip ko. Muli akong nakatulog ng may sayang nararamdaman sa kalooban.

Dalawang araw akong nilagnat kaya di muna ako sinalang ni ate na magsupervised ng event. Apat na araw niya akong pinagpahinga at si ate Zeny muna ang tumayong master coordinator.

Isang gabi umuwi si ate Zeny galing event ng marinig kong narereport kay ate. Nasa living room area ako na nanonood ng balita ng mapukaw ang atenasyon ko sa kanilang pag-uusap.

Narinig ko kasi ang pangalan ni Abel na sentro ng kanilang topic. Muli palang kinuha ni ate Zeny ang serbisyo ni Abel dahil wala pa kaming florista. Di nga pala ako nakapgduty ng ilang araw.Napabilis ang pintig ng puso ko ng marinig kong gagawin nilang regular florist si Abel para makadagdag sa kaniyang income. May sakit pala ang mama niya kailangan operhan. Di ko na marinig ang buong detalye dahil hinihinaan na ni ate Zeny ang pagkukuwento. Patay malisya na lang ako na di ako intetesado sa bahay ni Abel pero ang totoo gusto ko malaman ang iba pang detalye.

Bumalik na ako sa pagduduty dahil okay na ang pakiramdam ko. Nagsunod sunod ang mga kliyente namin. Dahil buwan ng December kaya marami ang nakabook sa amin. Panahon kasi ito na nag-uuwian ang mga kamag-anak sa abroad kaya demanding ang mga kasalan.

Nakaka-apat na event na akong nagduduty sa loob ng dalawang linggo pero di kami nagkikita ni Abel. Sa ibang kasalan kasi siya dinedestino para maduty bilang florist sa mga out of town event. Sa mga hotel events lang ako nakakapagduty.

Pero may pagkakataon akong muli siyang makita. Christmas party ng mga tauhan ni ate at laging dito sa amin ginaganap.

Abala ang mga natokang mag-ayos ng garden ni ate. Naiset-up na ang mga mesa at bangko. Ang catering service ay nakahanda na rin. Expected na marami ang dadalo.bagamat wala pa sa 20 ang ilang mga tauhan ni ate at pwedeng magsama ng isa bilang bisita.

Isa isa na silang nagdaratingan. Ang ilang mga dumating ay mga dating ko na ring kilala na isinama na rin noong nakarang taon.

Abala naman ako sa pagaayos ng mga regalong ipaparaffle mamaya. Kaugalian na ito sa party namin. Kaya walang palya ang mga tauhan namin sa pag-attend dahil di sila nauwi ng luhaan. Ang lahat ay nanalo. May appliances,groceries at cash na ibinigay bilang extrang pamasko. Sa lakas ba naman ng kita ni ate kada event di siya mangingingiming ibahagi ang blessing sa mga taong kasama sa kaniyang negosyo.

Nagsimula na kami ng kasiyahan. Nagkaroon muna ng talent portion sa pagitan ng mga kalalakihan at kababaihan. Ang grupo ng mga kababaihan sa pangunguna ni ate Zeny ay dance presentation. Actually routine nila yun sa zumba kaya medyo madali lang sa kanila ang presentation.

Matapos nito ay kami naman ang susunod na magpapakitang gilas. Isang Christmas song ang aming inihanda. “O holy night”na acapella ang aming kakantahin. Malakas ang loob namin kasi magaganda ang boses ng mga kasama kong lalake. Maganda rin ang boses ko kaya may part ako na solo.

Ini-introduce kami ni ate. Natahimik ang lahat at hinihintay kaming simulang kumanta.

Katuwaan lang kahit 8 lang kami kumakanta ay sineryoso namin ang pag-awit. Sayang ang 10 libong premyong paghahatian namin.

Nasa kalagitnaan na kami ng kanta ng makita ko si Abel papasok ng gate. Ilang linggo ko ring hindi siya nakita. Nagliwanag ang mukha ko ng makita siya na kumaway sa akin. Ngumiti na lang ako at patuloy sa pagkanta.

Si ate Zeny na ang nag-asikaso sa kanya. Maya-maya ay lumabas muli. Para akong nahilo ng makita ko siyang bumalik ng may kasama. Isang magandang babae at ipinakilala sa mga nakaupo. Humanap sila ng bakanteng upuan. Doon sila sa bandang dulo pumuwesto at pinanood kami sa pagkanta.

Pasko ang kanta pero sinakulo ang nararamdaman ko.

“Sino ang kasama niya?”

---

*note

Yung art po e gawa ko using watercolor.

Chapter 10 Broken

Natapos na ang pagkanta namin. Hiyawan ang lahat dahil kinarir talaga namin ang pagkanta. Sa kabila ng kasiyahan tanging ako lang yata ang walang ganang magcelebrate ng party.

Medyo mabigat ang pakiramdam ko ng makita si Abel. Kay Abel o sa kasama nya? Pansin ko na iba ang binibigay niyang atensyon dito. Pinakilala pa niya sa mga kasama namin isa-isa. Minabuti ko na lang abalahin ang sarili ko sa paglalabas ng mga papremyo. Para akong langgam na pabalikbalik sa loob at labas ng bahay. Medyo nagpahinga na muna ako dahil isang 41 inches na led TV ang kailangan kong ilabas.

Big time talaga ang mga sponsor ng mga pa-prize namin dahil naging suki ang ilang company sa mga events at kami ang regular coordinator sa tuwing naglulunsad sila ng mga party bilang promotion. May mga libreng hotel at resort accommodation mula sa mga traveling agencies na mapapanalunan bukod pa ang mga ilang maliliit na appliances.

Masaya ang coordinating team dahil first time na TV ang pwedeng iuwi.

Bubuhatin ko na sana ang kahon ng TV ng may naramdaman along pumasok. Bago pa ko makalingon ay naramdaman ko na lang ang pagkiliti niya sa magkabilang tagiliran ko.

“Huli ka!”

Si Abel pala ang pumasok. Medyo disappointed ba ako o walang ganang makita siya sa mga oras na ito kaya matabang na ngiti lang ang ganti ko. Akma ko ng bubuhatin ang TV ng pigilan niya ako.

“Sir tulungan na kita dyan. Kanina ka pa nagtatrabaho di mo ko tinawag para tumulong.”

“Wag na,bisita kayo kaya okay lang.”

“Sir, nandito na ko kaya tutulong ako. Isa pa ang tagal din kaya nating hindi nagkita.”

Wala na akong pakialam sa narinig ko. Nabingi ata sa tuwing nakikita ko sa isip kung sino ang kasama niya. Di na ako nakipagtalo kaya hinayaan ko na lang siyang tumulong na buhatin ang TV.

Nailabas na ang huling prize. Sa tulong ni ate Zeny at naiset namin ng ayon sa pagkakasunod sunod ang mga ibibigay bago ang raffle draw.

Nagpalaro ng ilang games kami na bilang pasimula. Para kaming mga bata sa katatawa dahil pangbata talaga ang mga palaro. News paper dance, saluhan ng itlog, Samson/Delilah/lion, at pinoy henyo. Mga cash ang papremyo kaya masaya naman ang nanalo. Hindi na kami nag effort maghanda ng mga complicated games dahil sa lagi kaming busy sa trabaho kaya iyon na lang ang naisip naming games.

Habang nagkakainan at isa isang pinabunot kami sa isang jar ng numero. Dalawang jar ang aming pagbubunutan. Two parts kasi ang papremyo.kaya dalawang regalo ang matatanggap namin. Ayaw ko sana sumali pero pinilit ako ni ate na maki-join sa katuwaan dahil unang Christmas party ko ito bilang coordinator niya.

Matapos ang kainan, actually hapunan dahil alas otso na ng gabi at sinimulan na ang unang draw. Mga gift certificate at groceries ang nakuha ng ilan.

Hininto ang part one raffle draw at nagsimula na ang party. May kantahan sa videoke at konting inuman. Enjoy ang lahat dahil puro tawanan ang nangingibabaw sa party namin.

Ako namay malayo sa umpukan nila dahil di naman ako mahilig uminom. Nakupo lang ako sa tabi ng sound system kasama ng DJ na tauhan din namin sa event. Si Arch, regular DJ namin sa mobile sound na tauhan ni ate. Nasa iisang round table ang ilan na gusto kumanta at uminom.

Alam sa team na hindi talaga ako nainom kaya di nila ako niyaya. Isa pa ayaw din ni ate na uminom ako. Okay na ako na nasa isang sulok at nakikitawa na lang sa kanila.

Ayaw kong idako ang tingin kung saan nakaupo si Abel at ang kasama nya. Di ko alam na ako nasasaktan na pala ako. Bakit ba ako nagkakaganito. Unang una malabo na magkagusto siya sa akin. At wala akong balak na magpakita ng motibo na may gusto ako sa kanya.

May gusto na ba ako sa kanya?

“Iibig ka lang Alvin sa may syota pa! Tigilan mo yan at sayang lang ang mafall sa kanya.” Yung puso ko ang nagsalita.

Maya-maya ay lumapit si kuya Rodel sa pwesto ko. Isa siya sa mga driver namin at pinsan ni Kuya Mhon.

“ Vino kanta ka naman. Kanina pa kami. Ikaw na lang ang di pa nakanta. Kakasawa na yung kinakanta nila e.“

Sa totoo lang may ibubuga talaga ako pagdating sa kantahan. Bukod kasi sa pagpipinta ay hilig ko rin ang pagkanta.

Pinaunlakan ko ang kahilingan ni Kuya Rodel. Nagpalakpakan naman sila dahil alam nila na di ako mapapahiya sa kakantahin ko. Umupo ako sa kasama sila. Katabi ko si Kuya Rodel at Kuya Mhon na nagkaksiyahan sa pag-inum ng red wine.

May dalawang kanta pa ba ako kaya nakipagkwentuhan muna ako sa kanila.

Lumingon muna ako sa paligid kung nasa paligid si ate Sonia,wala siya kaya’t pasikreto akong lumagok sa glass wine ni Kuya Mhon. Natawa naman ang bayaw ko dahil di naman siya tutol sa ginawa ko. Tanging si ate lang naman ang kontra dahil ingat siya sa kalusugan ko kahit noong bata pa ako.

Narinig ko na lang si Kuya Rodel na ako na pala ang kakanta. Iniiabot niya ang microphone at humanda na akong kumanta.

Napili kong kantahin ay ‘Lay me down’ ni Sam Smith. Pero version ni Michael Pangilinan. Naging viral kasi sa YouTube ang version niya kaya yun ang naalala kong kantahin. RNB din kasi ang hilig ko at mala Jay-R naman ang dating ng boses ko.

Nag-intro ang videoke, huminga ako ng malalim. Nararamdaman ko ang pananabik ng mga nakakakilala sa akin dahil alam nila ang kakayanan ko. Liban lang sa isa naming “empleyado” at sa isa niyang “kasama” Tumayo ako… at nagsimula akong kumanta…

Yes, I do, I believe That one day I will be Where I was right there Right next to you

And it’s hard The days just seem so dark The moon and the stars Are nothing without you

Your touch, your skin Where do I begin? No words can explain The way I’m missing you

Deny this emptiness This hole that I’m inside These tears They tell their own story

Told me not to cry when you were gone But the feeling’s overwhelming, it’s much too strong

Can I lay by your side? Next to you, you And make sure you’re alright I’ll take care of you I don’t want to be here if I can’t be with you tonight

I’m reaching out to you Can you hear my call? This hurt that I’ve been through I’m missing you, missing you like crazy

You told me not to cry when you were gone But the feeling’s overwhelming, it’s much too strong

Can I lay by your side? Next to you, you And make sure you’re alright I’ll take care of you I don’t want to be here if I can’t be with you tonight

Lay me down tonight Lay me by your side Lay me down tonight Lay me by your side Can I lay by your side? Next to you You

Bigla namang naghiyawan ang lahat at nagpalakpakan. May nakita pa akong nagpupunas ng mata dahil naluha ata sa pagkanta ko.

Medyo nadala ata ako sa ganda ng lyrics kaya nabigyan ko ng justice ang pagkanta kaya nakakadala siguro ng damdamin. Ang totoo para akong namatayan ng pag-asa.

“Grabeh ka talaga Alvin! Pinaiyak mo ako.” Sabi ng isa sa mga kasama naming babae.

Nag-bow naman ako sa kanila bilang pasasalamat sa palakpakan nila. Matapos nito ay umalis ako at nagtungo muli sa pwesto ni Arch na busy sa pagtitext. Di pa siya makapag DJ dahil nagkakasiyahan pa sa kantahan. Ako na may nag-abala na kumopya ng mga kanta sa laptop niya gamit ang isang external drive.

Naging abala ako sa pagkopya ng mga mp3 files kaya di ko napansin na tumabi na pala sa akin si Abel. Natameme ata ako ng tumabi siya.

“Galing mo kanina ha.” Pasigaw niyang sabi dahil malapit lang kami sa speaker ng videoke.

Ngiti na lang ako at patay malisya na lang sa narinig.

Mga kinse minutos din siyang katabi ko. Di kami nag-uusap. Busy ako sa pagkopya ng kanta kahit wala sa balak kong kausapin siya.Gusto ko ng matapos ang oras at umalis na siya sa tabi ko.

Pero di umalis si Abel. Nilibot ko ang akong paningin. Sinuyod ko ang mga taong nagkakasiyahan.

“Yung gf mo nasaan?” Tanong ko.

“ si Cecile sir? Pinsan ko yun sir, kakaalis lang.Pupunta ng flower shop namin. Kapalit ko yun sa shop kasi full time na ako empleyado ni mam Sonia.“ Pasigaw na tugon muli ni Abel dahil sa ingay ng kantahan.

Para naman akong nabunutan ng isang nakatusok na ice candy sa dibdib ng narinig ang sinabi ni Abel. Di nya gf ang kasama nya?

“Malisyoso, yan napala mo!” Puso ko naman ang nagreact.

Nagcool down ako para di halatang sumaya ako. Pero iwas pa rin ako sa nararamdaman ko dahil ayaw ko mapahiya. Pero sa loob ko ay may nagbubunying wagi dahil hindi girlfriend ni Abel ang kasama.

Teka, ano kung oo, o hindi girlfriend ang kasama niya? Bakit nga ba ako affected. Sa mga sandaling ito dapat ko na talagang supilin ang pagkahulog ko kay Abel. Di pa man nasasaktan na ako.

Hindi one sided ang pag-ibig kaya ayaw kong sumugal. Hindi sapat ang nararamdaman ko lang para magmahal. Sa huli baka ako rin masaktan kung aasa.

Sa ikli ng sandaling yun, nabuo sa loob ko na imposibleng maging kami, kaya kaibigan lang talaga ang dapat na mamagitan sa amin. Masyado akong nag-expect sa sarili ko na mahulog sa kanya. Kaibigan nga lang talaga ang dapat na ituring ko sa kanya.

Okay na ang pakikikitungo sa kanya sa mga sandaling ito habang nagaganap ang party. Second round ng pa-raffle ni ate at sila ng bayaw ko ang bumunot. Nasa limang Starbucks gift certificate na worth 1000 ang unang premyo. Sumunod ang oven toaster,rice cooker, at si ate Zeny ang nanalo ng stand fan. Dalawang round ticket at hotel accommodation for 3 days sa Panglao Island ang sumunod. Binunot ni ate ang unang mananalo ng trip.

“Number 016!” Sigaw ni ate.

Bigla namang nagtatalon si Abel.

“Mam! Ako po yung 016!” Nagpalakpakan ang lahat dahil giliw na giliw talaga ang team Kay Abel. Bukod sa kabaitan at kasipagan at bakas sa mukha nito ang sinseridad sa trabaho at sa kakisigang niyang taglay.

“Ay! Ay! Di ba friends na lang!” Paalala ng utak ko. Ang puso ko na may tuwang tuwa dahil sa kasiyahang naibigay ni ate sa kanyang panalo. Matapos matanggap ang premyo ay bumalik siya sa pwesto ko at tumabi muli sa akin.tuwing tuwa ako na nakipagkamay sa kanya.

Sunod namang binunot ang mananalo ng isa pang round trip ticket.

“Our second round trip ay number….!”

Sabik ang lahat. Hinihintay na banggitin ni ate ang numero.

“Number O11!”

Naghihintay ang lahat at hinintay nila kung sino ang nanalo. Mga 15seconds siguro kaming naghintay kung sino ang nanalo. Minabuti kong dukutin sa bulsa ang raffle stub ko.

“011”

Nasa akin pala ang numero na ito. Nakita ni Abel ang stub na hawak ko.

“Wahhh ikaw pala sir ang nanalo!” Sigaw ni Abel kaya sa akin ang focus ng mga tao.

Palakpakan sila ng lahat sa tuwa.

“ Bagay sa inyo ang premyo madami kayong chicks na madedate dun ha ha ha!“ Biro ng isa naming kateam.

“Dalawang gwapo pala ang magbabakasyon!kakaingit naman!” Sigaw naman ng asawa ni Kuya Rodel.

Medyo pinagtulakan pa ako ni Abel na kunin ang premyo ko. Si ate naman ay tuwang tuwa dahil bihira din naman akong magbakasyon lalo na sa malalayo.

“Abel bantayan mo yang kapatid ko sa trip nyo at madaling mawala yan ha!”

Paalaala ni ate Kay Abel sabay tawanan naman silang lahat. Natawa na rin ako dahil totoo naman na may diprensya ako sa mga lugar.

Ang huling premyo na pinamigay at ang LED TV na napanalunan naman ng asawa ng photographer naman. Lubis ang kasiyahan nila dahil big time talaga ang brand ng TV.

Natapos ang party at nag-uwian na sila isa-isa hanggang kami ang natira na lang. Ako,si Zeny, si Arch at Abel. Sina ate Sonia at Kuya Mhon na may nagpahinga na sa kanilang solid.

Tulong tulong kaming nagligpit ng mga ginamit sa party. Isinalansan ang mga monoblocks na upuan at lamesa. Nagpulot kami ng ilang mga kalat.

Halos ala una na rin ng natapos ang party. Nagkape muna kami sa loob habang nagpapahinga. Pero nagpaalam na si Arch dahil hahabol pa siya sa isang party ng kaniyang barkada sa isang resort malapit lang sa amin kaya’t nagmamadali na rin siyang umalis.

Tatlo na lang kaming naiwan ni ate Zeny at Abel. Nagkwentuhan sandali ng mga katuwaan kanina.Pero bigla naman ata akong nabilaukan ng magsalita si Ate Zeny.

“ Abel dito na matulog, wala ng masasakyan pauwi Tagaytay. Bukas ka na umuwi. Di ka naman bago sa pamilya kaya di ka na tulog.“

Sa ikalawang pagkakataon muntik uli akong mabilaukan sa sagot ni Abel.

“E plano ko nga po ate Zeny na kung pwede dito na makitulog uli.”

Ang nakanigiti niyang sabi habang natural lang siyang nakatingin sa akin.

“Hala!Ano beh!” Kinilig ata ang puso…

---

“Ito po ang sakit ni Alvin”

Topographical agnosia and

topographagnosia , is the inability to orient oneself in one’s surroundings as a result of focal brain damage.[1] This disability may result from the inability to make use of selective spatial information (e.g., environmental landmarks) or to orient by means of specific cognitive strategies such as the ability to form a mental representation of the environment, also known as a cognitive map.

“Kaya madali siyang maligaw’

Chapter 11 Bromance

Matapos kaming magkwentuhan pagkatapos ng party nagpasiya na kaming magpahinga ni Abel. Iniwan na namin si ate zeny na naglalampaso pa ng sala dahil sa mga naiwang bakas pa ng mga sapatos ng mga bisita.

Ganun talaga si ate Zeny pagadating sa pagbibigay importansya sa bahay ng ate ko. Empleyado namin siya sa event at kahit dito siya nakikitulog ay di kami nabibigo sa pag-aasikaso sa amin. Sadyang may mga tao talaga na sukdulan ang servant hood sa kapwa ng walang hinihinging kapalit.

Kwento kasi sa akin ni ate na noong maliit pa ay sa kanya ako ibinibilin pag may trabaho at tanging pabalot na ulam lang ang binabayad sa kanya. Mula noon di na siya humiwalay sa amin at ngayon ngang natuto sa kalakaran ng event coordinator. Kahit papaano ay nakapag-ipon na rin siya. Walang siyang pamilya liban lang sa pamangkin na lalake na graduating na rin sa college at kasama niya sa buhay. Dito lang siya natutulog kung kailangan lang ng extrang kamay na makakatulong sa amin dahil buntis si ate.

Pumasok na kami ni Abel sa kwarto ko. Dahil wala siyang pamalit at pinahiram ko muna siya ng boxer short at T-shirt na magagamit. Pinauna ko na siyang maglinis ng katawan sa banyo. Mga 8 minuto lang ang tinagal niya sa loob ng lumabas at ako naman ang sumunod na gumamit ng palikuran.

Patay malisya na lang ako kahit makakatabi ko uli si Abel sa pagtulog. Kahit ngayong alam ko na di pala niya gf yung kasama niya kanina.

Kumuha na rin ako ng isang kumot na magagamit niya para di na rin kami magsalo sa isang kumot lang gaya noong una niyang pagtulog dito.

Lumabas ako ng banyo, at nakita ko siyang nakaupo sa kama na nagtitext. Agad naman siyang tumigil sa pagtitext at ipinatong sa gawing ulunan ang cellphone at humiga.

Sakto lang sa kanya ang pinahiram kong damit at boxer sa kanya. Lalo atang naging cute into. Nakakainis!

Sinaksak ko muna ang isang maliit na led light sa isang outlet upang magsilbing maliit na liwanag namin at saka ko pinatay ang ilaw sa kisame.

Di muna ako humiga. Umupo muna ako at saka inabot sa kanya ang extrang kumot na gagamitin niya.

“Sir okay lang ho kahit magshare na lang tayo uli. Isa pa,sayang din kung ako lang gagamit nyan tapos lalabhan agad.”

“Sigurado ka? Baka lamigin ka mamaya pagtulog na tayo.”

“Share na lang tayo sir. Di ka naman malikot matulog e. Di naman ako sensitive pag may katabi.”

Di na ako nakipagtalo. Ipinatong ko na lang sa side table ang dala Kong kumot at ako humiga na sa tabi in Abel.

Medyo nag-alangan pa ako humiga. Kaswal na lang akong nahiga sa tabi niya ng lakasan ng loob. Si Able na ang nag-ayos kumot na pagsasaluhan namin. Ikinubli ko ang aking katawan sa kumot at tumagilid patalikod sa kanya.

Kahit paano alinlangan pa rin ako sa nararamdaman ko kay Abel. Malakas talaga ang hatak ng attraction ko sa kanya.

Kung sakali sana siya na.

Pero di ako dapat magsamantala. Isinasaalang-alang ko ang kabaitan niya. Ang papapamasukan niya sa amin. Ang pagkakaibigan namin. Di ko kaya na makipagrelasyon dahil ayaw ko masira rin ang plano niya na magkaroon ng pagkakakitaan ng wasto ng di maapektuhan ng pakikipagrelason sa kanya. Ninais ko ng matulog at iwaksi na ng tuluyan ang nararamdaman ko.

“ Sir Alvin,pwede magtanong?“ Boses ni Abel sa dilim.

“Huh? Anu yun?” Sagot ko ng di nakilos o dumilat man lang sa tanong nya.

“Wag ka sana magagalit ha..”

“Ano nga tanong mo?” Paantok na sagot ko.

“Sir, bading ka ba?”

“Ano sa tingin mo? “ Kaswal kong sagot.

“Di ko nga alam sir kaya nga kita tinatanong,”

“Alas 2 na ng madaling araw ha, chumichika ka pa.” Sagot ko namay halong kaba sa kaniyang tanong, di pa rin ako nakilos sa pwesto pero ramdam ko na nakaharap sa likuran ko si abel ayon sa paggalaw ng kamang hinihigaan namin. Huminga akong malalim para sagutin muli siya.

“Sorry, oo bading ako…” Parang gusto ko maiyak.

Naisip ko tuloy na bakit kailangan kong magladlad sa taong ito. Oo alam ng ate at ng bayaw ko ang tunay kong kasarian, maging ang mga kasama ko sa trabaho. Pero kaylan may di sila nag-usisa sa kasarian ko dahil tanggap nila kung ano ako. Di man halata sa kilos at salita pero alam nila kung ano ang kulay ko.

Ako lang ang nagrereject sa tunay kong pakatao dahil ayaw ko rin silang masaktan sa tunay na ako. Tinatanong ko tuloy ang sarili ko kung tanggap ba nila ako? O ako lang ang sinungaling sa sarili ko. Na ayaw kong tanggapin ang tunay kong pagkatao.

Tuluyan ng tumulo ang luha ko dahil ngayon ko lang narealize na di ko pala  tanggap sa sarili ko kung ano ako. Na ang dami ko pa lang isinasang-alang na damdamin ng iba kapalit ng nararamdaman at kalayaan ko bilang ako.

Bumigay na ako sa pag-iyak.

Naramdaman ko na lang na niyakap ako ni Abel. Pilit kong inalis ang kaniyang braso. Pero muli niyang ibinalik ang pagyakap. Patuloy akong umiyak.

“Sir sorry kung natanong kita. Okay lang naman kung ganun ka. Di naman ako namimili. Sorry na sir! Huy sir sorry!” Wag ka na umiyak!“ Makaawa ni Abel habang niyuyugyog ako sa pagkakayakap niya.

“Di naman ikaw ang problema ko e. Ako ang may problema.” Umuga muli ang kama, nakaupo na si Abel. Ramdam kong nakatingin siya sa akin.

“Huh?Paano yun?” Pagtataka ni Abel.

“Wala, basta hayaan mo na lang. Di naman yung tanong mo ang iniiyak ko e. Ngayon lang kasi ako umamin na ayun, na bading ako. Oo kahit sa panlabas lalaking lalake ako pero sa loob ko lalake rin ang gusto ko. Masakit pala umamin na bading ka dahil sa nakakakot ako pagtrato ng iba sa mga bakla. Alam mo yung, alam na bakla na nga ipapamukha pa sa iyong bakla ka. Yung turing nila sa bakla ay nakakadiri, na walang alam kundi manghada, magpatawa o mang-abuso ng mga kabataan. Yung perception na wala kang puwang sa lipunan dahil bakla ka.” Pahikbi kong sabi.

“Wala naman sa akin kung bakla ka sir e. Tinanong ko lang naman yun kasi narinig ko lang sa usapan kanina nung nakanta ka.”

“Bakit, ano ba narinig mo?

“Narinig ko kasi sa kasama natin na sayang daw pogi at ganda ng boses mo kung di magagamit sa babae. Pero sir di naman insulto yung dating nung nagsabi, parang concern pa nga e. Sorry sir kung naging pakialamero ako ha.”

Kinalma ko na ang sarili ko.

“Wala naman ako pakialam sa sasabihin nila e. Mahalaga sa akin yung wala ako sinasaktan na kapwa.” Pagmamayabang ko kay Abel.

Humiga si Abel at muli niya akong niyakap.

“Ikaw Abel ano tingin mo sa akin?”

“Wala rin naman sa akin kung ano ka sir e. Una kaibigan kita. Pangalawa mabait ka, di ka abusado kahit boss kita, di mo naman ako ginapang nung unang natulog ako dito. Pangatlo ang laki ng naitulong nyo sa akin at wala akong planong magtraydor sa kabaitan nyo. Pang apat gusto ko lang malaman mo na kaibigan mo ako.”

“Salamat Abel, hayan mo kahit ganito ako wala akong balak na makagusto sa iyo kasi kaibigan kita.” Mga salitang pakikipagdeal sa sarili. Buo na sa kalooban ko na di talaga pwedeng maging kami.

“Sige na sir tulog na tayo.”

“Sige, kaso bat nakayakap ka pa?” Tanong ko kay Abel ng di pa rin nakilos.

“Hayaan mo na, yakap kapatid,yakap kaibigan lang to. Wag kang malisya. Isa pa malamig naman e.’

“Ewan ko sa yo! Wag kang maggagapang ha baka mabugbog kita.”

“Yakap lang sir,walang halong malisya!night sir!”

Di na ko sumagot at hinayan ko na lang ang pagyakap sa akin abel. Masaya ako sa nararamdaman ko ngayon. Parang nakalaya ako sa takot. Ngayon lang ako nagkaroon ng kapayapaan sa sarili ko. Di lang ako umamin kay Abel kundi sa sarili ko. Ganito pala ang pakiramdam.

Napakasaya ko habang yakap ako ni Abel. Naroon ang respeto niya sa akin kahit ganito ang kasarian ko. Maging ako ay tumaas ang respeto ko sa kaniya.Iba ka talaga Abel.

Masaya kong ipinikit ang aking mga mata at hinawakan ang kaniyang kamay na nakayakap sa aking dibdib. Napangiti naman ako ng maramdaman kong isang mainit nahangin galing sa kaniyang paghinga at dampi ng mga labi sa aking batok mula kay Abel.

Salamat Abel. Salamat sa kabaitan mo.

---

Time skip tayo next issue sa kanilang out of town. May kontrapelo na darating kung saan magsisimula na ang love story ng dalawang bida. No need to like or comment. Gusto lang po talagang magsulat.

Chapter 12 Confession

Ikatlong araw ng bagong taon. Araw ng walang gaanong nakareserve na wedding event kaya ngayon ang schedule ng aming flight ni Abel sa Bohol. Ngayon namin magagamit ang 2 way trip na napanalunan namin noong Christmas party.

Lulan ng eroplano, kita ko ang excitement ni Abel na first time niyang sasakay sa eroplano. Lubos talaga ang pasasalamat niya dahil mula ng maging empleyado namin siya ay marami na siyang naransan.

Ilang sandali pa at lumapag na ang sinasakyan namin sa paliparan ng Tagbilaran city. Tatlong araw lang kami dito kaya dapat sulitin ang prize namin.

Sa labas ng paliparan ay nakita agad namin ang shuttle bus na susundo sa amin patungong Bohol Beach Resort sa panglao island kung saan kami mananatili. Isa kasi sa sa mga connection ni ate ang may ari ng resort kaya libre kami sa mga amenities ng resort.

First time namin ni Abel dito kaya nakakapanibago ang tanawin. Ibang iba sa mga resort na napuntahan ko. Iba ang beach dito kaysa Boracay. Bukod sa malapulbos na buhangin ay madilaw ito. Ang tubig sa karagatan na akala mo factory ng Gatorade sa pagkaasul. Bukod pa dito ay di gaanong marami ang tao kahit kakapasok lang ng bagong taon.

Nagcheck in kami at inihatid kami ni Abel sa aming silid na tutuluyan. Sa loob ng kwarto ay may dalawang kama, isang cable TV, aircon, mini ref na puno ng laman na makakain at maiinom mula sa bottled water,canned soda at beer. May hot and cold shower ang banyo. Maayos at maganda ang silid na tutulugan namin mamaya.

Tinawagan ko si ate upang ipaalam na nakarating na kami ng maayos. Puno rin siya ng paalaala na huwag hihiwalay kay Abel dahil baka mawala na naman ako.

Maging si abel ay kinausap rin ni ate. Di ko narinig ang sinabi ni ate pero batid ko na tungkol sa akin ang paksa ng usapan.Panay “yes mam! Opo mam!” ang tangi niyang sagot sabay tingin sa akin at ngingiti.

Matapos marahil ang habilin ni ate,si Abel naman ang tumawag sa pamilya niya. Kagaya ko pinaalam din niya ang kaniyang biyahe. Sa kabila ng usapan nila ng kanyang pamilya ay minabuti ko ng magpalit ng papaligo. Nais ko ng subukang yakapin ang mapang-akit na dagat.

Lumabas ako ng CR at naabutan ko si Abel na inaayos na pala niya ang aming mga damitan.

“Bes mamaya na yan. Tara nahihintay na ang dagat sa labas!” Habang hinila ko sa kamay niya ang nakatiklop na baon naming towel at hinampas sa kanya.

Medyo nabigla naman siya sa akin sa suot kong itim na swimming trunks. Wala naman sa akin kung magsuot ako ng ganito. Sanay naman ako na magswimming ng nakatrunks. Isa pa di naman nakakahiya ang katawan ko kung ipangalandakan sa madla. Sayang naman kawowork out ko kasama si bayaw para magka abs at dibdib para makasabay sa mala Dennis Trillo kong looks.

“Uy sir wag kang lalabas ng ganyan ang suot mo! Ang halay kaya!” Nanlaki naman ang mata ko sa sinabi ni Abel.

“Ay kasama ko ata si Ate? At anong mahalay sa suot ko? “ Sabay pamewang sa naka-upong ‘nanay’ Abel na patuloy na nagsasalansan ng aming mga damit. Dumukot siya ng isang short at inihagis sa akin.

“Ito!ito ang isuot mo ha! Di yang para kang bold star sa suot mo.” Tumama naman sa mukha ko ang inihagis na damit.

Para wala ng discussion ay napilitin na akong isuot and binigay sa akin ni Abel. Medyo natuwa naman ako dahil sa kakaibang concern niya sa akin. Nangiti ako dahil may nakasulat pang Abel ang garter ng short na binigay niya. Sinuot ko ang short at muling lumabas.

Ngayon ay nakapagpalit na rin si Abel ng pangligo niya. Pareho kami ng style ng short liban lang sa kulay. Ang sa akin ay dilaw at pula ang sa kanya asul at puti. Kung magkakatabi kami panigurado na sasabihan kami na may pagka-nationalistic ang dating.

Lumabas kami na dala ang bagong towel at namasyal sa buong resort. May pagkakataong naghahabulan kami, picture taking at parang mga bata na gumagawa ng sand castle.

Nag enjoy muna kami sa ganda ng kalikasan ng resort bago naligo sa dagat. Napakalinaw ng dagat ng Bohol dahil sa linis nito. Langoy sisid ang ginawa ko. Sa sobrang enjoy napalayo na ata ako kay Abel. Natanaw ko si Abel na sumusunod sa aking paglangoy kaya kampante ako na nakabantay lang siya sa akin. Sumisid ako muli upang salubungin siya sa ilalim ng dagat. Balak ko siyang gulatin. Subalit ako ang nabigla dahil napakabilis naman niyang nakarating palapit sa akin at kami ay nagkauntugan.

Pasinghap akong sumisid paibabaw sa sakit na pagkakauntog. Pero di pala si Abel ang nakabunguan ko kundi isang lalake. Pareho kaming sapo ang aming mga ulo dahil sa sakit.

“I’m sorry, di ko sinasadya. Ouch! Ang sakit!” Sabi ng lalaki

Ako namay panay himas din sa ulo dahil sa sakit.

“Hindi okay lang, kasalanan ko rin naman e. Di muna ako tumingin kung saan lalangoy.” Asik ko rin ng may pag-aalala dahil alam kong nasaktan din siya sa bunghuan ng aming ulo.

Magkalapit kami kaya kita ko na agad umumbok ang isang maliit na bukol sa kaniyang noo. Maging sa pagkakasapo ko sa akin ulo ay nakaramdam din ako na may bukol na rin akong natamo.

“Napano ka?” Si Abel, nakalapit na pala siya sa pwesto ko.

Pumagitna siya sa amin ng lalaking nakabunguan ko at kita sa ekspresyon niya ang pag-aalala dahil sa natamo kong sakit.

“Di kasi nag-iingat e, umahon na nga tayo, mamaya malunod ka pa.Ako pa pagalitan ng ate mo.” Pagalit na sabi niya. Sumunod agad ako kay Abel pero sumulyap muna ako sa lalaking nakabunguan ko.

Nakarating kami ng pampang, si Abel na may patakbong nagtungo sa restaurant ng resort. Medyo hingal pa akong naglalakad ng marinig ko sa aming likod ang lalaking nakabunguan ko. Sumunod pala siya sa amin paahon.

Ngayon ko lang napansin malakas ang appeal ng lalaking ito.mestizo ang hulma ng mukha at yayamanin ang dating sa kaputian. Nag-paangat pa ang 6pack abs niya at speedo trunks na suot. Maga na ang bukol na natamo niya sa aming bunguan.

“Sorry kanina ha, I’m Sydney, Sydney Goldwright.” Inilahad naman niya ang kamay bilang pagkakaibigan.

“Alvin, Alvin Sandoval.” Medyo alangin akong umabot ng pakikipagkamay dahil sapo ko pa rin ang bukol sa noo ko.

Pareho kaming nagkangitian dahil pareho kaming nakahawak sa bukol ng aming mga noo.

“Oh ilagay mo ito sa bukol mo,tumuloy ka muna sa kwarto at kukuha ako ng makakain natin.”

Nasa likod ko na pala si Abel na may dalang isang baso ng yelo. Pero teka bakit galit ata ng tumalikod yung loko?

“Sige Sydney I have to go. Medyo masakit talaga e. Pahinga lang ako.” Paalam ko kay Sydney habang nakadikit ang isang baso ng yelo sa aking noo.

Naglakad ako pabalik sa amin kwarto. Nakabalik ako ng di naliligaw dahil palatandaan ko na katabi namin ang pool ng resort kaya madali sa akin na matunton ito.

Nagshower ako sandali, nagpatuyo, nagbihis at humiga ng may nakapatong na malamig na baso sa ulo. Maya Maya ay bumukas ang pinto at iniluwa ng pinto si Abel na nakasimangot habang tangan ang isang tray ng pagkain at pineapple juice.

“O kainin mo to,sabihin mo pinababayaan kita dito.” Padabog na lapag ng tray at pagalit na tono mula kay Abel.

“Galit ka ba?” Tanong ko.

“Ewan ko sa yo!” Pumasok siya ng CR sabay lagabog ng pinto.

Nagtataka naman ako sa inasal niya sa akin. Nagkibit balikat na lang ako sa ginawa niya. Di pa gaano ako nagpapahinga kaya di ko pa magalaw ang pagkain ko. Teka pang isahan lang ito ng dala niya. Di pa pala nakain si Abel. Tatawagin ko sana siya para sumabay ng may kumatok sa labas. Pinagbuksan ko ang kumakatok sa pag aakalang staff marahil ng resort. Mali ako…

“Sydney!what’s up?” Medyo naalangan ako dahil wala akong pang itaas na suot at nakasapo pa rin ang baso ng yelo sa bukol ko. Ang nakakaintense pa ay wala siyang pretension na nakatrunks lang siya sa harapan ko. Bakas din ang pamumula kaniyang noo sa aming untugan.

“I’m sorry kanina. I want to make it up to you kung pwede kang yayain for dinner mamaya.” Kaswal na paanyaya ni Sydney.

“Sige, dinner lang pala e. Let’s meet up at 7pm sa bar?” Nabigla rin ako sa sagot ko sa paanyaya niya. Di na ako nakatanggi. Kasubuan na at ayaw ko rin naman mamahiya sa mabuting gesture ni Sydney.

Nagpaalam muli siya ng may ngiti palayo at ako na dahandahang pininid ang pinto ng silid.pagpaling ko sa likod ay nakita ko si Abel. Nakalabas na pala siya ng banyo.

“Bakit isang meal lang ito ng kinuha mo? Di ka na kakain?” Tanong ko sa kanya.

“Wala pa akong ganang kumain.” Tumungo siya sa kaniyang higaan, nahigang nakatalikod sa akin.

“Uy bes? Di ka na kakain?”

“Wala nga akong gana!Gusto ko munang matulog!” Sabay takip ng unan.

Di ko na nagalaw ang pagkain dahil sa sakit ng naramdaman ko. Ayaw ko ring kumain ng di siya kasabay kaya minabuti ko na rin matulog.

Naalimpungatan akong nagising. Agad kong tiningnan ang aking cellphone. 7:15 na pala. May dinner nga pala ako with Sydney kaya pinaspasan ko ang kilos. Nakita kong nakahiga pa rin si Abel kaya. Niyaya ko siyang lumabas at isama para kumain with Sydney pero di siya umiimik sa pagkakahiga. Minabuti ko na lang mag palit ng sando tutal beach naman ang lugar kaya di na ako pumili ng iba pang masusuot. Bago ako lumabas ay naglagay ako ng note bilang paalam kay Abel.

“Bes sunod ka na lang sa resto ha.”

Nagtungo ako sa restobar ng resort madali ko naman nakita si Sydney. Inalok niya akong kumain. Tipikal na pagkain lang kami. Sinubukan naming ang mga grilled sea foods na inalok sa amin ng waiter. Sugpo,pusit,tilapia,clams at kinilaw. Naenjoy naming ang kain at kwentuhan.

Doon ko siya nakilala. Laking Australia pala siya kaya gayon na lang ang pangalan niya mula sa amang Australianat pinay na ina. Mahilig siyang magtour sa pilipinas at first time din niya dito sa Bohol.

Alas nueve na ng napagpasyahan ko na ring bumalik sa kwarto. Medyo nalungkot naman si Sydney kaya minabuti na lang niyang makihalubilo sa ginaganap na party sa kabilang resort. Naghiwalay kami at nagdesisyong magkita na lang bukas. Bago bumalik ay umorder na rin ako ng makakain ni Abel na ihahatid na lang sa aming silid dahil aabutin pa ng 30 minutos kung aantayin.

Bumalik ako sa silid. Subalit wala si Abel. Nagtungo muli ako sa resto bar sa pag-aakalang nandun siya. Wala…

Bumalik ako sa kwarto at baka may iniwang mensahe sa sulat na iniwan ko. Wala…

Minabuti kong tawagan siya sa kaniyang cellphone. Nagring subalit di niya sinasagot.napansin kong iniwan pala niya ang cellphone sa kaniyang kama.

Dumating na ang inorder kong pagkain niya subalit wala pa rin siya.

Magkasunod lang sila ng waiter na naghatid ng dumating si Abel. Langhap sa kaniyang ang amoy ng alak.

“Bakit ka nag-inom? Di ka man lang nagsabi na iinom ka pala?” Pag-aalala ko.

Tahimik siyang nahiga sa kaniyang kama at nagtakip muli ng unan sa kaniyang mukha.

“Ano ba nangyayari sa iyo?” Ilang ulit ko atang natanong ko sa kanya.

“Okay lang naman makipagflirt ka kahit kaninong babae!kahit kaninong Babae okay lang sa akin! Pero wag sa lalaki! Lalo na sa lalaking yun!” Sigaw niya sa akin na lubos kong ikinagulat.

Flirt? Kahit kaninong Babae wag lang sa lalaking yun? Puzzled ako. Ano ba gusto nya palabasin? Narinig ko na lang naman humikbi si Abel. Kayat akoy lumipat sa kaniyang higaan at umupo malapit sa kaniyang tiyan. Nakatingin sa unang nakatakip sa kaniyang mukha.

“Bakit ba? May problema ba?” Tanong ko.

“Oo!dahil nagseselos ako!”

Tigalgal ako sa aking narinig mula kay Abel na nagpakaba sa aking dibdib. Nagseselos si Abel Kay Sydney…?

---

Eto na tayo. Ano kaya mangyayari ngayong gabi?

Chapter 13 Revelation

Patuloy pa rin sa paghikbi si Abel. Kahit itago niya sa ilalim ng unan batid ko ang nararamdaman niyang kalungkutan.Naguguluhan ako sa ginagawa niya. Ang paglalasing, ang pag-iwas niya sa akin kanina, ang pagdadabog, higit sa lahat ang malamang nagseselos siya.

Sinisi ko ang aking sarili dahil dalawa nga naman kaming magkasama pero parang nakalimutan ko siya dahil kay Sydney na isang bagong kakilala lang.

Tatayo sana ako para kumuha ng bimpo upang punasan siya pero bigla niyang inalis ang takip na unan sa mukha at yumakap sa akin.

Di ako nakakilos ng mga sandaling iyon. Mahigpit ang yakap niya sa akin likuran. Nakayupyop ang kaniyang mukha sa aking balikat at nadama ko ang pag-agos ng kanyang luha.

“Patawarin mo ako, ngayon ko lang narealize na mahal kita…” Ang samo in Abel.

Di ko alam kung anong brand ng blender ang nalunok ko sa mga sandaling ito na umikot sa loob ng dibdib at sikmura ko.

Mahal ako in Abel? Sa gitna ng pagkabigla ay napayakap na rin ako sa kanya. Maging ako ay napaluha na rin sa kasiyahang nadarama ko.

“Sorry Abel, di ko rin sinabi sa iyo na mahal din kita. Ayaw ko lang masaktan kung sakali magtapat ako sa yo. Natatakot akong mawala ang pagkakaibigan natin.” Iyak ko sa kanya.

Lumuwag ang yakap niya sa akin at hinawakan niya ang aking mukha. Nakatitigan kami. Patuloy na tumutulo ang aming mga luha, marahil sa kasiyahang nalaman namin sa isa’t isa na matagal na pala kaming nagpipigil ng naramdaman.

Unti unti niyang inilapit ang kaniyang mukha sa akin. Napapikit ako. Naramdaman ko na lang na lumapat ang kaniyang labi sa aking mga labi. Siniil niya ako ng halik. Lubos ang kasiyahan ko dahil naging malaya na ako sa pagpapanggap na di ko siya pwedeng mahalin.

Bumigay na ako sa ginawa ni Abel. Nadala na ako sa init na hatid ng kaniyang mga labi. Maging ang aming mga dila ay nagkaroon ng buhay na nagtagpo.

Kung may kulay siguro ang hangin na ibinubuga ng aming paghinga, mapupuno marahil ng bahaghari ang silid na ito.

Inihiga niya ako ng hindi humihiwalay sa pagkakahalik sa akin. Parang sasabog ako sa kasabikan kay Abel. Panay himas niya sa aking dibdib. Sabik na sabik na parang isang mamanakbong gustong umiinom ng malamig na tubig. Nakipagsabayan ako sa kaniya, sa bawat kilos at galaw. Sabay na kaming naghubad ng aming mga saplot. Lalo akong nalibugan ng makita ang kargada ni Abel.

Ganito pala ang pakiramdam kung gusto mo siya. Kakasabikan mo ang lahat. Walang tulak kabigin ang mga muscle na nagdedefine ng kaniyang bisig. Ang anim na pandesal na ayaw kong tingnan noon dahil sadyang nakakatakam damhin. Sa pagkakataong ito ay busog na busog ang aking mga mata. Narito ang lalaking iniiwasan kong mahalin na daig pa ang isang sanggol, tirik na tirik ang 8 pulgadang ari. Ang bulbol sa paligid nito na alaga sa pagkakatrim na lalong nagpapalibog sa akin.

Hinawakan niya ang aking kanang kamay ay iginiya sa kaniyang katigasan. Mauulol na ata ako habang kahalikan siya at ang kamay ko naman ay abala sa pagsasalsal sa matigas niyang alaga.

Maging ang kamay niya ay naging abala na rin sa aking ari. Taas baba niyang pinatigas pa ito. Di ako nakatiis at pinahiga ko siya. Mula sa kaniyang labi ay giniya ko ang paghalik sa kaniyang leeg. Sabik ko itong hinalikan. Mayat maya akong bumabalik sa kaniyang labi. Sabik na sabik ako sa kaniya ng gawin ko ito. Mapaglaro na rin aking dila sa kaniyang dibdib. Lasa ko ang alat ng kaniyang balat. Ang lalaking amoy na pumapasok sa aking paghinga. Napadagdag pa ang mga mga ungol niyang sarap na sarap sa ginagawa ko.

Natural na siguro sa tao ang magbigay ng ganitong pagpapaligaya kahit walang alam. Di kailangan ng training kung nais mong magbigay ng kasiyahan pagdating sa sex.

Sabil na sabik din niya akong halikan. Kahit nasa baba na ako ng kaniyang tiyan ay hinihila ako ni Abel na halikan sa labi. Pero gusto ko na siyang paligyahin. Hawak ko ang kaniyang matigas na ari. Nagpilit na akong bumaba sa pagitan ng kaniyang hits. Hinanda ko na ang sarili ko na bigyan siya ng kakaibang ligaya na kaya kong ibigay. Halos manuyo ang lalamunan ko ng makita ko kung gaano kalaki at katigas ang kaniyang alaga.

Isunubo ko muna ang ulo. Pinaglaro ko ang aking mga dila sa ulo nito. Lalaking laki ang amoy ang ibaba niya. Di ako nadiri bagkus para akong sanggol na dindede ito. Sinilip ko si Abel. Namamangha siyang nakatingin sa akin habang dinidilaan ito.

Panay naman himas niya sa aking mga buhok. Hind ko na siya pinaghintay at isinubo ko ang kaniyang pagkalalake. Nagtaas baba ang aking mga bibig, may mga ingay na akong nagawa sa pagsubo dahil puno na nga laway ko ang kaniyang ari.

Maging ang kaniyang bayag ay di ko pinalagpas. Pinag-aralan ko ang itsura ng kaniyang kaselanan sa tuwing ipapahingha ko ang aking pagdila. Natuwa naman ako dahil may nunal ang kanang bahagi ng itlog niya. Halos mabaliw siya sa ginagawa ko.

Mga trenta minutos ko siguro siyang subo subo. Naroong umupo siya sa dilid ng kama at akoy nakaluhod sa sahig. Naroon nakatayo siya at padikitin ang aming mga ari habang nakakanyuran. Naroon ako ang nakahiga habang pinapasok niya ang aking bibig habang sinasalsal niya ako.

Muli ko siyang pinahiga. Nais ko na siyang labasan at makaraos. Mamaya ay naramdaman kong nanigas ang kaniyang mga binti at panay na n ang pagsasalsal. Bigla niyang kinabig ang aking batok at idiniin ang aking ulo sa kaniya ari. Nadoble ata ang laki nito sa katigasan. Halos mabilaukan ako sa pagkaaksubo ng biglang may sumirit sa loob ng aking bibig.

Nilabasan siya sa bibig ko. Ang iba ay halos lumabas sa aking bibig habang tsinutsupa ko siya. Ohhhhh ahhhh na lang ang narinig ko ng mga sandaling ito.

Payapa na siya matapos huminga ng malalim ng labasan. Tatayo sana ako para sa banyo ko iluwa ang natira niyang tamod pero hinila niya ako at hinalikan.

Walang patumanggang pinagsaluhan namin ang kaniyang tamod sa aking bibig. Halos magpalit kami ng kaniyang katas sa aming mga dila. Panay na rin ang pagsasalsal ko habang kahalikan siya. Naramdaman ko na lalabasan na rin ako dahil sa libog na ginawang niyang pagsalo sa akin ng katas niya. Nakaramdam ako ng kilig sa loob ng aking titi. Bigla akong nilabasan. Sumirit ito at tumalsik sa kaniyang tiyan. Agad namang tinungo ng bibig ni Abel ang aking tarugo at napamangha ako sa pagsubo niya. Nagtaas bababa din siyang nilasahan ang aking katas.

Nang makatiyak siyang wala ng lalabas sa akin ay bumalik siyang hinalikan ako sa labi. Muli katas ko naman ang aming pinsaluhan. Mahinahon na ang halikan namin. Halos nagsalo kami sa aming mga tamod.

Di ko na kinayang bumalik sa banyo upang maglinis. Magkatabi kaming nakaghiga. Nakapatong ang aking ulo sa kaniyang kanang bisig habang yakap ko siya. Panay naman kaming matigas pa rin ang mga ari habang nakayakap ako sa kaniya.

“Mahal kita Abel” basag ko sa katahimakan namin.

“Maha din kita sir…” Sagot niya.

Kelan mo ba ako minahal? Inangat ko ang aking ulo at tumingin sa kaniya.

“Nung tinànggap ko ang pagtatrabaho sa inyo. Hinahanap kita nung nasa event ako kaso di tayo magkasama. Lagi kita naiisip kaya. Ewan ko basta nagkagusto ako sa iyo. Naramdaman ko ang sitwasyon mo nung huli akong natulog sa inyo.” Medyo nacurious sa sinabi ni Abel.

“Wag kang maggalit ha. Are you gay?” Tanong ko.

“Hindi ko alam e. Pero sabi ko sa sarili ko, kung mamahalin kita di ko na tanungin ang pagkalalake ko. Wala naman sa akin kung lalake o babae ang gusto ko. Importante naman kung mahal mo ang isang tao di ba? Ikaw ano sa tingin mo? Bading ba ako?

“Ikaw na ang pinaka matapang na lalaki na nakilala ko. Sorry din kung di ko pinaglaban ang naramdaman ko. Takot kasi ako sa rejection…” Sabi ko kay Abel.

Niyakap niya ako.

“Mahal na mahal kita. Natakot lang ako na baka mawala na akong pagkakataon kung sakaling ligawan ka nung bago mong kakilala kanina.” Habang hinigpitan pa ni Abel ang pagkakayap.

“ ano ka ba. Kung sa iyo nga iniwas ko ang nararamdaman ko dun pa kaya sa bago lang kakaikilala.“ Ganting hapit na pagyakap ko rin.

Basta gusto ko ay tayo na!“ Bawal na ang makipagkilala kahit kanino!“ Hapit muli ng yakap ni Abel.

“Opo, promise po ikaw at ikaw lang.” Hapit ko rin ng yakap.

Mayat maya ang halik ko sa kaniya. Siya namay nagpapaubaya na lang kung saan ko iya halikan, sa pabi,ilong mata,noo,kamay,dibdib. Hindi sa sinusulit ko ang gabing ito kundi binabawi ko ang ilang mga araw na tinago ko nararamdaman ko kay Abel.

Kwentuhan at tawanan na lang kami. Nagutom at nagsalo kami sa dinalang pagkain ng resort staff kanina. Di na namin pinag-usapan kung ano ang giniwa namin kanina, ang pakikipagdinner date ko kay Sydney at ang paglalasing niya kanina. Masaya na kami ngayon dahil kami na nga talaga ngayon. Kung tutuusin parang honeymoon agad ang nangyari.

May isa at kalahating araw pa kaming magkakasama ng solo kaya susulitin namin ang aming pagsasalo. Ngayon ko lang nadama ang ganito. Ang magmahal at mahalin ng taong gusto mo. Kahit ilang buwan pa lang magkakilala ay nahulog na ako ng tuluyan kay Abel. Hindi dahil sa kagwapuhan niya kundi dahil sa kabaitang pinakita niya sa akin.

Napansin ko rin na sadyang malambing si Abel. Iba ang kaniyng haplos sa akin. Naroong kandungin niya at habang nagkukuwentuhan. Maging ang mga halik ko ay sinusuklian din niya ng mga halik. Ang himasin ang aking ulo. Ang kurutin ako sa pisngi o manggigil sa aking hita. Ang magsabay kami sa banyo para umihi. Ang humarap sa salamin at magpopose at maghalikan at magpapayabangan kung sino sa aming dalawa ang magandang lalaki.

Di ako nagpapatalo kaya napapaubaya na lang siya na ako ang panalo at siya ang second place. “At least ako naman ang syota ng first place! Pagmamayabang niya na lalo niya ikina-cute lalo pa kung magwawacky ang kaniyang mukha. Grabe talaga siya. Kahit papangitin niya ang sarili ay cute pa rin.

“Kakainis ka kanina, di mo ako hinintay kay nagkabukol ka tuloy.” Sabi Abel habang nakatingin sa nakausling bukol sa noo ko.

Niyakap ko siya. “ Nangyari na po kaya wag ka na ma-alala kasi di na po masakit.“

Yumakap din siya sa akin ng may pag-aalaa.Dama ko ang concern sa akin na aking ikinatuwa.

Natulog kami ng makadama ng sobrang pagod.

Kinabukasan ay nagising ay na lang ako ng mga katok sa pintuan. Wala si Abel sa tabi ko. Bumangon ako at nagtapis ng tuwalya. Bakante ang banyo ng silipin ko. Saan kaya nagpunta si Abel? Minabuti kong buksan ang pinto at alamin kung sino ang nasa labas.

Si Sydney…

---

Chapter 14 Choices

Nagulat ako ng si Sydney pala ang kumakatok. Maaliwalas ang kaniyang ngiting sinalubong ang aking pagbukas ng pinto. Malakas talaga ang arrive ng taong ito. Nakakabusog pagmasdan ang anim niyang pandesal sa tiyan. Ang matitigas na muscle at nagmamalaking dibdib. Sa tanging boxer shorts niyang suot ay matatakam ka sa nakaumbok dito.

Sinong babae o beki ba ang hindi magdadalawang isip na lingunin siya o sipatin at maglaway sa kaniyang kaguwapuhan na pwedeng makipagsabayan kahit kaninong sikat na artista o modelo ng underwear. Kung ito ba naman lagi ang makikita mo sa kanto lagi na akong tatambay para laging manda ang araw ko. Pero iba na ngayon. Iba na ang reservation na ang puso ko.

“Àbel nasaan ka ba?!” Sa isip ko habang nakatingin kay Sydney.

“Zupp?! Been lookin fer yeh! Its almoat noon di ka ba maliligo uli?” Tanong ni Syndey. Nakapangko nga pala ako kagabi na sasamahan siyang maligo sa beach. Tinanghali na pala ako ng gising.

“Sorry ha napagod ako kagabi e, tinanghali na ako ng gising.” Paliwanag ko.

Tuloy tuloy naman siyang pumasok sa kwarto kayat napaatras naman ako sa ginawa niya kahit walang pasintabi. Isinara niya ang pinto habang nakatitig sa akin. Nagulat na lang ako ng bigla niya akong yakapin at halikan sa labi. Subalit nilabanan ko ang tukso at naitulak ko siya. Napaupo siya sa kama at nahila ang twalyang nakapulupot sa beywang kung kayat nakita niya ang kahubaran ko.

Agad sana akong tatakbo sa banyo sa kahihiyan subalit kinabig niya ako at napasubsob sa kaniyang katawan. Napadapa tuloy ako sa kaniya.Bigla naman akong natakot dahil sa pagkakadiin ng puson ko sa kaniyang ari na matigas na pala. Muli niya akong hinalikan. Napapikit na lang ako sa kaniyang ginawa at pilit nilalabanan ang maaring libog na sumapi sa akin.

“I like you Alvin, no! I think im in love with you. Sound crazy pero di ko na palalagpasin ang pagkakakataon na mahal kita.” Para akong nabingi sa sinabi ni Sydney. Nadoble ang kaba ko na baka makita kami ni Abel sa ganitong ayos.

Bigla akong tumayo at pinulot ang twalyang gamit ko at itinapis. “Sorry Sydney but im not the guy you want. Kagabi lang tayo nagkakilala. Wag mong ipagsapalaran ang pag-ibig mo sa estrangherong kagaya ko. I respect you as a friend kaya respetuhin mo rin sana ako. Hindi ako sex toy na parausan ng akala mo. Im sorry pero i want you to get out of my room.” Mahinahaon kong siyang pinaalis. Parang sasabog ang dibdib ko ng sabihin ko ito. Sa iba mukha akong baliw kung palalagpasin ko ang pagkakataong may mangri sa amin. Pero hindi ako ang ganoong tipo na madaling bumigay.

Natahimik si Sydney sa mga sinabi ko. Natauhan ata at napahiya sa mga tinuran ko na mali ang akala at ginawa niya sa akin. Tumayo siya at tahimik na tinungo ang pinto. Bago makalabas ay muli siyang humingi na paumanhin. Bakas sa kaniyang mukha ang lungkot ang pagkadismaya sa sarili sa kaniyang mga nagawa sa akin.

Tama lang ang ginawa ko dahil hindi likas sa akin ang mapaubaya ng katawan kahit kanino. Natakot din ako paano kung malaman ni Abel ang mga ito. Nagtungo ako sa banyo upang maligo. Nais kong maibsan ang pag-aalala kay Sydney sa kaniyang nagawa at ang takot kay Abel.

Nasa loob na pala ng silid si Abel ng lumabas ako ng banyo. Dala ang isang tray ng pagkain namin sa pananghalian. Lumapit ako sa kaniya ng walang agam-agam at hinalikan siya sa labi.

“Kain na tayo sir. Di na kita ginising kasi ang sarap ng tulog mo kanina e. Kaya eto kumuha na ko ng pagkain natin.” Magiliw na inaayos ni Abel ang aming pagkain habang nagkujuwento.

Ako namay kampanteng nakikipag-usap sa kaniya. Wala akong balak sabihin na may nangyari kanina. Ayaw kong magkaroon pa ng gulo. Kagabi lang naging kami ni Abel kaya wala akong planong magkalabuan ang aming nararamdman. Laking pasasalamat ko at hindi sila nagpang-abot kanina. Di ko alam kung paano magalit si Abel. Liban lang sa nalasing siya kagabi sa selos. Natatakot ako kung sakaling magalit siya. Kung paano? Ayaw ko ng malaman. Iba daw magalit ang mabait. Kaya shut up na ko.

Matapos makapanghalian ay nagrenta kami ng motorbike ng resort upang libutin ang isla ng panglao. Salitan kami sa pagmamaneho. Naenjoy ko ang pamamasyal lalo àng hidden cave ng isla at ilang mga open resort dito. Napadaan din kami sa isang tindahan na may videoke kayat napilitan akong umawit sa kahilingan ng aking ‘boyfriend’.

Gabi na ng makabalik kami kung saan kami nankareserve. Iainauli namin ang ginamit na motor nagtungo sa restaurant upang kumain. Naging malikoy naman ang mga mata ko baka nasa paligid lang si Sydney. Ayaw kong mkaroon kami ng pagkakataong magkita dahil naawa ako sa kaniya sa mga nangyari kanina sa pagtanggi ko sa kaniyang alok kanina.

Laking pasasalamat ko at wala siya sa paligid. Di ako mapakali kayat ng magkaroon ako ngboakakataon ng mabanyo si Abel ay tinungo ang reception area upang magtanong patungkol ka Sydney. Napag-alaman kong biglaan pala siyang umalis kanina? Emrgency daw kaya umalis agad kahit limang araw pa siyang nakaadvance payment sa kaniyang kwarto.

Nalungkot naman akong bumalik sa aming table dahil alam kong ako ang rason ng biglaan niyang pag-alis. Nakakalungkot lang dahil kahiy paano ay nagkapalagayan kami ng loob na nasira lang dahil sa kaniyang ginawa sa akin.

Naging masaya ang aming hapunan. Matapos nito ay bumalik na kami sa aming silid. Sa isang kama na lang kami ni Abel nagsama. Nag-enjoy na lang kami sa panoos ng isang horror series sa cable channel. Nakasandig naman ang aking ulo sa kaniyang dibdib habang nanonood siy namay panay himas sa aking ulo. Mayat maya rin ang halik ko sa kaniyang mga kamay. Si ako nakatiis kayat naglikot ang pahipo ko sa kaniyang short at inapuhap ang kaniyang ari na kanina pa matigas.

Pinigapiaa ko ang katigasan niya. Si na rin siguro nakatiis kayat binigyan laya niya na makita ko ang ari niya ng ibaba ang garter ng short kasama ang suot niyang puting brief. Mamulamulang ulo ng ari agad niya ang aking nakita kayat lumapit ako upang maisubo ito.

Napasinghap naman si Abel ng dilaan ko ito. Nasanay na ata ako sa laki ng ari niya. Muli kong naamoy ang singit niya. Mabango at kaayaayang amuyin. Nakakalibog dahil lalaking lalaki ang amoy. Tuluyan ko ng ibinaba ang kaniyang suot upang bigyang laya ang kaniyang kaselanan.

Kumpara kay Sysndey mapang-akit din ang katawan ni Abel. Nasa magkaiba silang liga. Kung si Sydney ay pangmodelo si Abel na namay pang romansa. Pinamasdan ko muli ang katawan ni Abel mula ulo, dibdib,ang kanyang abs pababa sa mga maninipis na balahibong mula pusod hanggang puson. Ang kaniyang matigas na alaga na namula ng aking isubo kanina.

Pumatong ako at hinalikan siya sa dibdib. Pinaglaro ko ang aking dila sa kaniyang mg utong. Halos sabunutan ako ni Abel sa kiliting dala ko. May nais akong ibigay sa kanya na di ko pa nagagawa kahit kailan. Buo na sa loob ko na san kanya ko na ibigay ang pagkabirhen ko. Isinubo ko ang kaniyang tarugo. Binasa ko ng laway ang kabuuan ng kanyang alaga. Nang sa tingin ko ay pwede na, pumuwesto akong paupo sa kaniyang puson. Nakatingin lang si Abel sa akin. Nakuha na niya ang balak ko. Pumuwesto ako sa kaniyang alaga at iginiya ang ulo sa aking butas. Habang hawak ko ang kaniyang ari ay dumiin ako sa pagkakaupo dito.

Unti-unti kong ipinasok ang ulo nito. Bigla akong kinabahan sa ginagawa ko dahil parang napupunit ang labi ng aking lagusan. Huminga ako ng malalim at itinarak ang kaniyang matigas na alaga. Naging mahinahon naman si Abel sa akin sa paghihintay na maisad ko ang ari nya. Para akong madudumi na di maintindihan. Bakit ba parang kay dali lang sa mga porn movies ang anal gayung napakasakit pala nito? Tinis ko ang sakit. Tagaktak ang aking pawis ng simulan kong iindayog ang aking balakang. Unti-unti akong tumaas-baba sa lamang nakapasok sa akin.

Ooohhh!!!shiitt!!!fuckkkk!!!ooohhh!!!! Mga salitang lumabas sa akin. Sa mga galaw na ginawa ko ay napalitan ata ng sarap ng may kiliti akong naramdaman sa loob. Napalitan ng kakaibang pakiramdam ang kalooban ng butas ko ,may kirot man subalit tumataas ang libog na pumapasok sa puson ko.

Inihiga ako ni Abel ng si nahuhugot ang ari nya. Ibinuka niya ang m hita ko at siyang kumanyod sa akin. Para siyang mananayaw sa galing ng kaniyang balakang na nagtaas baba habang inuulos ako. Nakatingin siya sa aking mga mata habang kinakantot ako. Pawisan na kami dahil sa init na aming ginagawa.

“Abel lalabasan na ako…oohhh! Shit!!! Abel sige pa! Isiagd mo paaa….” Samo ko sa kanya dahil hindi ko na kaya.

“Aahhhhhh…aahhhh…” Sinalsal ko ang aking ari at pumulandit ang aking tamod. Marami at makapal ang lumabas. Umalingasaw ang amoy nito sa aking tiyan na napuntahan ko na ang sukdulan ng pagpasarap sa akin ni Abel. Par naman hinwt ai Abel sa pagpasok at palabas sa akin. Pilit niyang hinabol ang naabot ko. Bigla siyang tumigil at dumiin sa akin. Niyakap niya ako ay idiniian ang kaniyang ari sa loob ko.

“Ayan na…ayan na…” Habol ang paghingang niyakap ako. Sa loob ng lagusan ko ipinutok ni Abel ang kaniyang katas. Abut-abot din ang aking paghinga sa pagod. Matapos ng aming pagtatalik ay magkatabi kaming nahiga. Pinag-usapan namin ang aming mga plano sa aming relasyon. Sa ngayon ay di pa kami handang sabihin sa aming mga partido kung ano meron kami. Natatakot pa ako sa ate at bayaw ko. Ito ang bagay na isinasang-alang ko kung sakaling makipagrelasyon ako sa kapwa lalake. Ayaw ko rin naman maapektuhan ang trabaho ni Abel kayat sekreto muna sa ngayon ang relasyon namin.

Kinabukasan

Last day na namin ito sa Resort. Naligo kami sa beach bandang alas otso ng umaga. Picture taking saan man magptripan. Kumain at bumalik sa kwarto. Di na kami lumabas ng kwato kahit sa hapon pa ang aming flight pauwi. Sinulit na lang namin ang magtabi sa kama. Kahit sabay kaming uuwi ay nalulungkot kami sa pag-uwi dahil bihira siguro namin magawa ang ganitong closeness. Kahit napapalingon ang ibang tao kung paano kami kasweet ni Abel dito sa resort di kami pinapakialaman.

Pero iba na pag-uwi sa sariling teritoryo. May siguradong kontra sa ganitong relasyon. Sa ngayon dahil buntis si ate ay di pa panahon na malaman niya. Alam ko sasama loob niya kahit kibit balikat lang siya sa mga naririnig niya tungkol sa sekwalidad ko. Isa rin si ate na sinasaalang-alang ko kung makikipagrelaayon ako. Ayoko siyang masaktan sa mga ganitong desisyon ng buhay ko.

Tama, itatago na muna namin ang namamagitan sa amin ni Abel.

Lulan na kami ng palipad na eroplano. Sa huling sandali ay sinilip ko sa bintana ang paliparan ng siudad ng Tagbilaran. Nagpapaalam ang puso ko dahil masaya ang karanasang nangyari sa akin dito ng ilang araw.

Nakarating kami ng Maynila. Si kuya Mhon ang sumundo sa akin. Kamustahan at kwentuhan kami sa sasakyan kung ano ang mga ginawa namin doon. Siempre na namin kinuwento yung pinakahighlights namin ni Abel.

Malungkot ako ng ibaba namin si Abel sa may sakayan ng bus paapuntang Tagaytay para umuwi sa kanila. Di pa man nakakalayo ang aming sasakyan ng bumaba siya ay namiss ko siya agad. Ganun ba talaga pagmahal mo ang isang tao. Nakakaadik pala talaga ang pagmamahal. Totoo pa lang ang mga nakikita ko kung bakit ganun na lang magpakita ng public affection ang iba. Yung halos ayaw maghiwalay sa pagkakadikit.

Nakatanggap ako ng text habang papasok na kami ng subsivision. Isang mensahe mula kay Abel.

“Di man lang ako nakahalik! Kakainis!”

Lihim akong kinilig sa nabasa kong mensahe. Bahagya din akong nalungkot sa paghihiwalay namin.

“Parang namiss kita agad… : ( “ tugon ko sa text niya.

Totoo namang namiss ko agad siya. Hindi ko alam kung ano itong nararamdaman ko. Ngayon lang ako umibig ng may kalayaan na tanggap ang katotohanan kung ano ang tunay kong pagkatao. Mahal ako ni Abel naraamdaman ko. Kahit sa maikling panahon ay isusugal ko ang nararamdaman ko para sa kaniya. Dalangin ko rin na sanay ganun din siya sa akin.

“I love sir. Sandali lang naman tayo maghihiwalay. Magkikita naman tayo after ng duty ko uli. Ingt ka po.mwuah!”

Para akong nakarinig ng isang love song ng mabasa ko ang huling mensahe ng mahal ko.

Mahal na mahal na kita. Sa isip ko lang pero di na ko nagreply dahil pababa na ko ng sasakyan.

---

Chapter 15 Conversation

Alas 8 na ng gabi, kakatapos lang namin maghapunan. Sandali lang kami nagkwentuhan ng ate at ni Bayaw sa mga nangyari sa Bohol. Kinuwento ko rin kung gaano kasaya si Abel sa kanyang premyo. Siempre hindi detailed ang lahat dahil pribado na ang ilang kaganapan na ginawa namin doon.

Napagpasiyahan na rin naming magpahinga kung kayat tumuloy na ako sa aking silid. Inalis ko muna ang mga nagamit kong maruruming damit at inilagay sa laundry basket na nasa banyo ko. Ang ilang mga mga pasalubong namay ibinaba ko sa kusina at muling bumalik sa kwarto. Naligo, nagbihis at nagsurf sa internet. Sinilip ang online schedule sa wedding website ni ate para sa buwan ng enero. Marami pa lang mga out of town ang nakareserbang kasalan. Nasa tatlo lang ang nakaschedule sa mga hotel. Paniguradong dito lang ako ilalagay ni ate at si Abel ay sa malalayong lugar idedestino. Malabo atang magkasama kami.

Di pa ako natatapos pasadahan ang mga schedule ng tumunog ang aking cellphone. Isang mensahe mula kay Abel.

“Nandito na po ako. Kumain ka na? Kumain na rin ako. Ayun inulam namin yung dried pusit na inuwi ko.”

“Opo tapos na. Dito ko sa kwarto. Ang gara yung schedule mo puro out of town ang event. Hu hu hu! Ako 3 lang.”

“Magtao ka kasi sa labas. Di yung puro metro manila ka lagi.”

“Si ate naman kasi ang naglalagay ng schedule ko. Alam mo naman condition ko di ba.”

“ kasama mo naman ako e. Pilitin mo si madam na sa labas ka ipa-tao. Nung nasa bohol naman tayo di ka naman nawala di ba?“

“Sige try ko kausapin si ate bukas para makapagduty sa malalayo”

“Duty lang?”

“Oo baket meron pa bang ibang rason?”

“Ah ganun ha! Walang ibang rason ha! Ganyan ka na ha!”

“Ha ha ha! Siempre ikaw kaya ang reason! Salbahe.”

“Sana payagan ka ni madam para lagi kita makasama.”

“Talagang gusto mo ko makasama?”

“Tinatanong ba naman yan? Siempre! Ikaw gusto mo ko lagi kasama?”

“Opo.”

“E di paalam mo kay madam na magsama tayo sa duty.”

“Basta di pa tayo sure. Pero try ko talaga na magduty.”

“Basta kailangan makasama tayo para nababantayan kita”

“Lalo ata ako naiinlove sa yo e!”

“Ganun cguro pagmahal mo ang isang tao , gus2 Lagi nakikita he he he”

“Mahal mo nga ba ako?”

10 minuto…isang oras walang reply si Abel. Medyo inaantok na ako kakahintay sa kaniyang reply. Dalawang oras na wala pa ring sagot sa huli kong text. Medyo nainis ako dahil parang naiwan ako sa ere sa mga oras na ito. Minabuti kong tumawag ngunit di niya sinasagot.

“Pinaglalaruan ba ako ni Abel? Kanina pa di niya ako sinasagot. Nakakinis na ha!” Masakit sa dibdib na parang di niya ako sineseryoso. Inis at sama ng loob ang nararamdaman ko ng mga oras na iyon. Para akong naluluha dahil kung anu ano na ang pumapasok sa isipan ko na akoy niloloko lang niya.

Naghilamos ako at kinalma ang sarili. Inisip ko na lang na nawalan na siguro siya ng load kaya di nakareply sa akin. Pero bat di niya sinagot ang tawag ko.

Muli ko siyang tinawagan ngunit di pa rin niya sinasagot. Dalawang beses na subalit wala pa rin tugon sa tawag ko. Minabuti ko na lang humiga upang matulog. Dadaanin ko na lang sa pagtulog ang naramdaman kong inis kay Abel.

“Wala pa tayong isang linggo ganyan ka na!” Sigaw ng kalooban ko.

Kahit anong pilit kong matulog ay di ko magawa. Patuloy pa rin sa isip ko ang paglalaro ng mga dahilan kung bakit di ako sinasagot ni Abel.

Alas 4 na pala ng umaga ngunit di pa rin ako dalawin ng antok. Nauhaw ako kayat minabuti kong bumaba sa kusina at uminom. Naluwagan ang aking kalooban matapos uminom ng isang basong malamig na tubig. Paakyat na ako ng marinig kong tumunog ang cellphone ko. Nagmadali akong pumasok. Agad kong binasa ang text. Di ako nagkamali,mula kay Abel ang nakarehistrong pangalan.

“Pasenya na ha. Di kita nasagot kaagad. Narito kami sa ospital. Di maganda lagay ng nanay ko.”

Para akong binuhusan ng tubig sa nabasa ko kasabay ng pagkabog ng aking dibdib. Nakunsensya ako sa mga iniisip kong masama kay Abel. Tumulo ang luha kong nagsisisi sa mga paghihinala. Agad ko siyang tinawagan upang malaman ang lahat ng pangyayari.

“Hello,anong nangyari? Napaano ang nanay mo?” Agad kong tanong sa kabilang linya.

Narinig ko boses ni abel na parang pinipigilang umiyak. “Hindi maganda ang lagay ng nanay. Inatake siya sa puso…”

Katahimikan ang sumunod na tugon. Tanging hagulgol ang narinig ko sa kabilang linya. Di ko alam ang sasabihin ko kay Abel. Maging ako ay shock pa rin sa masamang balita. Dama ko ang naraamdaman ni Abel. Hindi kalungkutan kundi takot. Takot na may masamang mangyari sa kaniyang ina.

May narinig akong kasama nila na nag-uusap at kasunod nito ay iyakan at sigawan ng ilang tao.

“Inay ko!!!INAY!!!”

Isang palahaw kay Abel ang huli kong narinig at ilang mga tinig na nagsisigawan ng pagdadalamhati.Mga sigawan na pumanaw ang kaniyang ina. Maging ako ay naiyak na rin sa naririnig . Minsan ko na ring naramdaman ang ganun noong pumanaw si tatay. Gusto kong lumipad ng mga oras na iyon upang damayan si Abel sa mga oras na ito.

Naputol na ang linyang nag-uugnay sa amin. Nagtext ako ng pakikiramay. Mga dasal at papamlakas ng loob na maging matapang sa pagkawala ng ina. Ilang mensahe ding ako na ang bahalang maghatid ng balita sa mga kasama namin sa trabaho saka ako nag-paalam na manatiling malakas para sa kaniyang pamilya.

Agad kong hinanap ang files ni Abel sa record book namin para alamin ang kanilang address. Agad kong inilista sa aking cellphone ng makita ko ang kanilang address. Di na ako nakatulog. Pasikat na pala ang araw ng di ko namamalayan. Dahil kanina pa ako nagtitext kay ate Zeny ng masamang balita kahit alam kong tulog pa siya.

Narinig ko na lang na may nagbukas ng gate. Pihong si ate Zeny iyon dahil ganitong oras naman talaga siya napunta ng bahay para ipagluto kami. Agad akong bumaba upang personal kong kausapin siya tungkol sa nangyari.

Lubos din siyang nalungkot para kay Abel. Naibalita ko na rin kay ate ang nangyari nung sabay sabay kaming nag-agahan. Pinaalam na rin ni ate zeny sa aming mga kasama sa trabaho ang nangyari. Sa mga ganitong pagkakataon ay sukat na ang samahan ng mga trabahador namin pag may ganitong pangyayari kayat nakaschedule na rin kung kelan sila makikiramay sa namatayan.

Ako namay hinihila na ng antok kayat minabuti ko ring magpahinga dahil sa puyat.

Nagising na ako ng alas dos ng hapon. Ala-ala ko pa rin ang masamang balita. Ano na kaya ang nangyayari lay Abel. Hanggang sa loob ng kwarto ko ay umabot na ang kalungkutang nadarama ni Abel.

Nais ko siyang puntahan. Sa ganitong pagkakataon nais ko siyang damayan.

---

Chapter 16 The Wake

Madali naming natunton ni Ate Zeny kung saan sa tagatay nakatira si Abel. Tatlo kaming makikiramay kasama ang aming driver. Mga bandang als siete na kami nakarating kaya may mga tao na ring nakikiramay sa namatayan. Bagamat liblib ang lugar niya ay maayos naman ang kalsadang binagtas namin.

Nauna kaming bumaba ni Ate zeny. Medyo nailang pa ako dahil Sa akin nakatingin ang lahat, nagtataka marahil kung sino ako.

“Kamag-anak ba nila si Dennis Trillo?”

Bulungan na narinig ko sa ilang mga bata. Nagkatinginan kami ni ate zeny. Halatang gusto niyang matawa sa narinig. Madalas talaga ang ganitong insidente na pagkamalan ako.

Tinungo namin ang ang maliit na bahay. Makikita na agad ang sala kung saan nakalagak ang labi ng namatay. May mga naririnig pa akong mga hikbi at iyakan sa loob.

Sa harap ng pinto ay nakita ko si Abel na may katabing isang matandang babae. Marahil ay kamag-anak nila na nadadalamhati rin. Bakas sa mga mata ni Abel ang labis na lungkot at puyat.

Tumayo siya ng makita kami sa pinto. Agad niya akong inakbayan at pinapasok ang dalawa kong kasama. Nagpaabot kami ng pakikiramay, si ate zeny namay lihim na nagbigay ng sobre bilang abuloy. Alam ko padala ni ate ang sobre. tinanggap naman ni Abel at isinilid sa kaniyang bulsa at nagpasalamat.

Tabi-tabi kaming apat na umupo at ikinuwento ni Abel ang nangyari kagabi.

Kasalukuyang nagliligpit lang ang nanay niya ng makarinig siya ng sigawan sa kusina mula sa kaniyang kwarto. Doon na pala inatake ang ina sa kusina.

Nakonsensya naman ako dahil kasalukuyan pala kaming magkatext ng mga oras na iyon.

Pigil ang luha ni Abel. Wala na yatang maiyak dahil mugto pa rin ang kaniyang mga mata. Pinakilala naman niya ang kaniyang ama. Si tatay Ador.Nakilala ko naman agad dahil minsan ko na ring nakita sila sa isang convinient store. Nakilala ko rin ang kaniyang bunsong kapatid. Si Annlyn. Anna Liza ang pangalan ng namatay na ina. Puro letter ‘A’ ang simula ng pangalan pansin ko.

Inaya kaming kumain ni Abel pero parang wala rin akong ganang kumain dahil sa lungkot ng paligid. Kaya minabuti kong makinom na lang ng tubig. Di ko rin gusto uminom ng mga nakatetra pack na mga juice na inumin dahil baka lalo lang akong mauhaw.

Sinamahan ako sa kusina ni Abel para uminom. Naabutsn namin ang ilang kabaihan sa kusina. Medyo maliit lamang ito kaya medyo siksikan kami. Ikinuha ako ng tubig ni Abel. Binuksan ni Abel ang isang pinto at pinapasok ako sa loob. Isang kwartong may solong kama, cabinet at maliit na mesa. Kwarto pala ito ni Abel dahil may mga litrato niyang solo at larawang ng kaniyang pamilya na nakasabit sa dingding.

Umupo siya sa kama habang nakatayo ako. Kinabig niya aking beywang at yumakap. Agad kong inilapag ang tangan kong baso ng tubig. At hinayaang yakapin niya ako. Tahimik ang kaniyang pag-iyak. Marahil ayaw niyang marinig sa kusina ang bugso ng kalungkutang nadarama.

Awang-awa naman ako sa kanya. Napaluhod na ako at niyakap siya ng mahigpit. Parang nawalan din ako ng ina sa sobrang kalungkutan ni Abel kayat maging akoy naluha na rin.

“ Just be strong…“

Yun lang ang nasabi ko. Patuloy pa rin siyang umiiyak.

Mayat maya naman ang pahid ko sa kanyang mga luha. Nang kumalma na ay hinalikan ko siya sa labi at muling niyakap. Pinainom ko na rin sa kaniya ang natirang tubig sa baso. Ilang minuto pa ay lumabas na kami upang balikan ang mga kasama ko.

Bandang 10pm ay nagpaalam na kaming umuwi. Nagbilin ako na pipilitin kong bumalik kinabukasan para makiramay muli. Hindi na kami inihatid ni Abel sa sasakyan dahil sa oamahiing masama raw iyon kaya tumuloy na kami.

Huling lamay na pala kami makakabalik ng mga kasama ko. Anim kaming bumalik upang makiramay sa huling gabi ng lamay. Madami ang tao kaya gaya ng dati ay pinagtinginan na naman ako sa pag aakalang isa akong artista. Sinalubong kami ng tay ni Abel at pinaupo sa isang pwesto. Humingi naman ng sorry ang matanda dahil medyo busy sila at antayin na lang si Abel na lumabas. Naunawaan naman namin ang sitwasyon nila kaya di na kami pumasok sa loob dahil sa dami ng tao.

Medyo 20 minutos na kaming nakaupo at nagkukuwentuhan ng matanawan ko si Abel na abala sa isang umpukan. Mga barkada siguro niya. Pulang pula ang mukha at tila nakainom. Medyo naiinis na naawa naman ako sa kaniya marahil dinaan na niya sa alak ang pagluluksa. Ang nakakagulat ay ang katabi niyang babae na kaakbay niya. Panay ang bulungan nila. Parang matagal na silang magkakilala.

Medyo may kirot sa kalooban ko ang masaksihang sweet silang magkatabi. Nakita ko rin kung paano sinaway si Abel ng isang may edad na babae na magpahinga muna at baka masobrahan na sa alak na naiinum. Tumalima naman siya at napag-alaman kong tiya pala niya ang sinunod.

Galit na ang naramdaman kong nakaakbay pa siya sa babae ng papasok sa loob ng bahay. Kung di pa siya tinawag ng isang kasamahan namin ay di kami mapapansin.

Gusto kong maging invisible ng sandaling ito. Kung pwede sanang lumubog sa lupa at wag ng magpakita sana. Parang nagulat pa si Abel ng makita kami. Kalmado ako kahit umuusok ang ilong ko sa sama ng loob. Ngayon para siyang allergic sa babaeng kaakbay nya? Lumapit siya sa amin pero kabuntot naman ang malanding babae.

Nagkamustahan sila ng mga kasama ko. Inalok pa kami ng alak kung gusto namin pero tumanggi kami dahil malayo rin ang biyahe. Nakiupo na muna siya sa amin at nakipagkwentuhan bagamat nakainom matino naman kausap. Matinong kausap? Oo nga, matino nga.

Napansin ko rin na panay ang tingin sa akin ng babae. Ayaw kong iparamdam na mabigat ang kalooban ko sa kanya sa pagdikit dikit nya sa nobyo ko. Magkatapat kami ng upuan ni Abel. Panay tingin din siya sa akin na parang may takot. Ako na may umiiwas ng tingin sa kaniya pagnahuhuli kong nakapukaw ang mata niya sa akin. Halata sa lasing niyang mga mata ang ginagawang kataksilan sa likod.

Ipinakilala niya ang babaeng kasama. Nagbininata ang talipandas at pumipiyok pa huh? Huli ka balbon! Kahit wala akong interes ay nakipagkamay ako.

“ leslie, si sir Alvin ang boss ko. Sir Alvin si Leslie po kababata ko.“ Pakilala ng walanghiya.

Matabang ang balik kong ngiti sa kanila. Halata ni Abel ang sama ng loob ko dahil sa kita sa kaniyang mata ang takot at pag-aalala sa galit ko.

Ganito ba talaga ang selos? Nakakabuwisit pala na pakiramdam. Yung gusto mong mangjombag at iuntog ang mga ulo ng nagtraidor sa iyo? Kung kanina gusto ko maglaho ngayon sila ang gusto kong tadtarin at ipakain sa mga buwaya- ng ISA-ISA…

Di ako nakatiis at nagkunwari akong tatawag sa ate ko tungkol sa trabaho kaya bumalik ako ng sasakyan. Naglakad ako patungo kung saan pinarada ang sinakyan naming van. Sa inis at sama ng loob lumagpas na pala ako sa dapat kong puntahan. Naglakad-lakad ako para mawala ang nararamdaman ko. Malalaki ang agwatan ng mga bakuran ng bahay sa lugar na ito. Medyo liblib pa kung maitutring na ito nalang yata sa Tagaytay ang naisalbang baranggay na namumuhay sa kasimplehan. Bagamat may mga pailaw ang mga poste at mg parol pang nakasabit nalibang naman ako sa paglalakad. Di ko alam kung nakailang kanto o liko na ang nalakaran ko.

Sinubukan kong bumalik sa pinanggalingan ko subalit di ko matandaan kung saan ako nagmula. Napansin kong iba na ang nilalakaran ko. Isang kalsadang may kataasan na ang mga kugon na nakatanim sa paligid. Umarangkada na naman pala ang sakit ko. Naligaw na naman ako. Ang inis ko kanina ay napalitan ng kaba. Madilim na sa nilalakaran ko at wala yatang dumaraan na sasakyan.

Pinilit kong bumalik sa dati kong nilakaran. Nakabalik man ako sa pinaka main road ay di ko matanto talaga ang dapat kong balikan. Kumakabog na ang dibdib ko sa takot. Iba ang lugar na ito kumpara sa mall o hotel kung saan ako dati naliligaw. Mahihirapan ang mahahanap sa aking mga kasama ko dahil di rin kabisado ang lugar.

Lakad takbo ang ginawa ko. Urong sulong kung natatandaan ko ba ang nalakaran ko. Wala bang pwedeng dumaan para pagtanungan! Sigaw ng utak ko. Tumawag na ako sa cellphone para ipaalam sa kanila na hanapin ako. Dinig ko naman sa kanila ang pagkataranta dahil alam nila ang sitwasyon ko pagnaligaw. Sinabi ko ang mga nalakaran ko. Nagbilin sila na wag na akong maglalakad at baka lalo silang mahirapan na tuntunin kung nasaan ako.

Humanap ako ng posteng matatayuan upang makita agad ng mga kasama kong maghahanap sa akin. Asar na asar talaga ako kay Abel. Masundo lang ako ng mga kasama ko ay uuwi na talaga kami agad.

Mayamaya sa di kalayuan ay may nakita akong papalapit na liwanag mula sa isang motorsiklo. Medyo nagtago ako bahagya sa dilim para umiwas sa daraang sasakyan. Dahil di ko talaga kabisado ang lugar kaya kung anu ano na ang pumasok sa utak ko na baka holdaper ang nakamotor na parating.

Expected ko na lalagpas ang motor pero sa mismong tapat ng poste ng kinatatayuan ko huminto. Ang walang hiya at si Abel ang lulan! Kilala ko agad siya kahit sa dilim.

---

Chapter 17 Lost in the Dark

Nasa gilid ako ng poste na nakatingin lang sa kanya. Muhi ako sa kanya. Matindi pa yon sa salitang galit. Ayaw ko siyang makita o makausap kayat lumakad ako palayo. Gusto ko siyang takasan at kalimutan dahil sa nasaksihan ko kanina.

Naramdaman ko na lang na hinila niya ako at niyakap. Pinilit kong kumawala pero iba ang yakap niyang di ko kayang makahulagpos. Narinig ko na lang ang muli niyang pag-iyak. Alam kong maawa na naman ako dahil sa pagluluksa niya.

Amoy alak nga siya ng pilit niya akong halikan. Iniwas ko ang aking labi dahil sa sama ng loob. Niyakap na lang niya ako. Gusto ko na ring maiyak dahil sa sakit na nararamdaman ko.

“Please naman o kausapin mo ako!” Pagmamakaawa ni Abel.

“Ano naman dapat ko sabihin?” Sarkastikong sagot ko.

Kung kanina gusto ko umiyak ngayoy naging malakas ang loob ko. Ako pa ba ang dapat magsalita? Ako pa ba ang dapat magpaliwanag sa nakita kong lampungan nilang dalawa ni Leslie. Ako na ba ang dapat magsorry kung maabutan ko siyang sweet sa babaeng yun? Sa lamay pa mismo ng nanay nya na dapat ay naluluksa siya at hindi naglalasing? Ako pa ba? Ako pa ba? Sabi ng puso ko.

“ please naman alvin mag-usap naman tsyo.“ Pakiusap niya. Ngayon niya lang ako tinawag sa pangalan ko.

Hirap na akong huminga sa sama ng loob. Lalo akong di makahinga sa pagkakayakap niya.

“Wala naman yung si Leslie. Kababata ko lang siya. Konsehal ang tatay nya na tumulong sa amin sa pagpapalibing kay nanay. Please naman wag ka ng magalit sa akin. Nahiya lang ako ng yayain nila ako uminom. Please naman oh. Wag ka ng magselos.” Paliwanag ni Abel.

“Ako! Magseselos? Excuse me!” Aamin ba ako?

“Bakit ka umalis? Ang sama ng tingin mo sa akin kanina. Tapos pagtinitingnan kita umiiwas ka. Ni hindi mo nga ako kinamusta ng pinuntahan kita.” Nakayakap pa rin siya sa akin.

Bigla na naman siyang umiyak.

“Please ayaw kong mawala ka! Wag mo naman akong iwan oh!”

Grabe na ang pag-iyak niya. Mahigpit na talaga ang yakap niya. Naiyak na rin ako. Nasasaktan na rin akong makita siyang umiiyak. Nararamdman kong sinsero siya sa mga sinabi niya sa akin kayat napayakap na rin ako.

Instant mercy na nga. Sige na, ako lang talaga ang naghinala. Ako na ang may sala. Oo na nagselos lang talaga ako. Ano magagawa ko kung ganito ako magmahal?

Tinanggap ko na lang na ako lang naman ang naghinala sa nakita ko. Di ko rin matitiis ang lalaking ito. Tahimik kaming nagyakapan sa dilim. Di ko matitiis ang pag-iyak ni Abel sa akin. Ilang minuto din kaming magkayakap. Napapakiramdaman na lang. Wala ng sabi sabi at nagkaayusan na rin kami sa di pagkakaunawaan. Inisip ko na lang na kailangang maging handa ako sa mga ganitong insidente na mangyayari dahil di ko pa gaanong ganap na kilala si Abel.

Marami pa sigurong Leslie na makikita ko na mahuhumaling kay Abel. Sino ba naman si magkakagusto sa nobyo ko. Kung ako nga nagkagusto, yung iba pa kaya?

Okay na kami. Kalmado na kami sa nararamdman.

“Sorry kung ganun si Leslie sa akin. Siya lang naman ang may gusto sa akin. Isa pa nahiya lang naman ako sa tatay nya na tumulong sa amin. Sorry kung nakainom ako.” Paliwanag ni Abel.

“Sige na, sige na po. Okay na tayo. Sorry din kung di kita pinansin kanina.” Hawak ang kaniyang mukha na tiningnan ang kaniyang mga mata.

“Takot kaya ako sa iyo kanina kung alam mo lang.” May halong tuwang sinabi ni Abel sa akin.

Napangiti naman ako sa aking narinig. Takot din pala siyang magalit ako. Sa tuwa ay hinalikan ko na lang siya sa labi. Nagpaubaya naman siyang halikan. Namiss namin ang isat-isa dahil ilang araw din kaming di nagkita bagamat magkatext at nagtatawagan kung may pagkakataon. Iba pa rin kung magkasama kami.

Sige na okay na. Balik na uli ang sweetness namin. Mahal ko talaga si Abel at ramdam ko rin ang nasaloob niya. Kinuha ko ang aking  panyo at pinunasan ang mga bakas ng kaniyang mga luha. Muli kaming nagyakap, naglapat ang mga labi at napagkasundang bumalik na sa lamayan.

“Hindi ka uuwi ha, samahan mo muna ko sa huling lamay.” Pakiusap ni Abel habang paangkas ako ng motor.

Di na ako sumagot at kumapit na lang ako sa beywang niya. Malayo din pala ang nalakad ko kahit papaano. Nahiya naman ako sa dramang ginawa ko at naabala pa ang mahal ko na hanapin ako.

Lumuwag na lang ang kapit ko ng papalapit na kami sa liwanag ng lamayan. Bumaba kami ng motor at lumapit sa umpukan ng mga taong tumataya sa saklaan.

Nakita ko naman si ate Zeny at mga kasama ko sa kabilang side ng saklaan na nag-eenjoy sa pagtaya. Nagkatinginan kami ni Ate zeny at pinandilatan ako dahil sa naligaw na naman ako. Galit siya. Ako namay nagsenyas na isusumbong ko siya dahil sa kaniyang pagtaya sa sugalan. Batid niyang papagalitan siya ni ate pagnalaman na nasusugal siya. Medyo napahiya naman siya at nasenyas ng kaniyang daliri sa kaniyang labi na wag akong magsumbong. Quits na kami sa atraso.

Nanood lang ako sa sugalan. Si Abel namay nakahawak sa magkabilang balikat ko sa aking likuran. Dahil sa dami ng taong nagsisiksikan sa pagtaya ay nagkakadikitan na ang aming katawan. Medyo asiwa ako sa posisyon na iyon dahil ayaw kong pasukin ng kamunduhan ang pagkakataon. Lamay ito kaya di dapat manamantala ng pagkakataon. Nakakahiya naman sa namatay. Kaya medyo iwas ako sa nararamdaman kong nakaumbok na tumatama sa likuran ko.

Sinenyasan ako ni Ate Zeny na paalis na kami. Tiningnan ko si Abel. Alam na rin niyang nagyaya ng umuwi si Ate Zeny. Lumayo kami sa umpukan at sinundan ang mga kasama ko papuntang van. Kinausap ko si Ate Zeny na magpapaiwan ako para tumulong muna dito lamayan ay makikipaglibing kinabukasan. Pinayagan naman niya ako na maiwan. Siya na lang ang magsasabi kay ate sa umaga. Na ako nagtext dahil alam kong tulog na rin sila sa bahay ng mga ganitong oras.

Tumuloy na ang mga kasama kong umalis para umuwi ng Dasmariñas. Naiwan na ako para samahan si Abel. Bumalik na kami ng lamayan. Nandun pa rin si Leslie sa umpukan ng mga binata at kadalagahang nag-iinuman. Pinakilala naman ako sa kanila na ako ang boss niya sa trabaho. Nakipagkamayan naman sila sa akin. Inalok nila akong uminom pero tumanggi ako dahil di ako nainom. Mabuti naman at hindi na nila ako pinilit.

Hinila naman ako ni Abel patungo sa kanilang kusina. Asiwa na naman ako dahil pinagtitinginan ako ng mga tao na parang naniniguradong nasa lamayan si Dennis Trillo. Ngiti na lang binabalik ko pagnahuhuli kong may nakatingin sa akin. Sa kusina ay naghahanda na pala sa sopas na ihahain para sa mga naglalamay. Kami ni Abel at ilang mga kabataan na pinakilala niyang mga pinsan niya na nagtulong tulong sa pagsisilbi ng makakain sa mga naglalamay.

Ilang balikan din kami sa kusina para kumuha at maiabot sa mga nagpupuyat. Matapos ang pagsisilbi ay kami naman ang nagmirienda. May huling padasal ang pamilya kayat nakiupo na rin ako sa maikling padasal ng mga matatanda katabi si Abel. Medyo pagod na rin kami kayat sinabihan na kami ng tatay ni Abel na magpahinga na muna at Ala una ng hapon pa naman ang libing.

Bago kami magpahinga ay sumilip muna kami ni Abel sa nanay niya. Nangingilid na naman ang luha ni Abel ng silayan ang labi. Hinaplos ang salaming nakatakip sa ina.

“Nay matutulog po muna ako ha. Mamaya huling araw na natin magkasama.” Tuluyan ng tumulo ang luha niya. Panay naman himas ko sa likod niya upang kalmahin siya at huwag bumigay sa pag-iyak.

Tumalikod na siya sa nakahimlay na ina at nagtungo kami sa kaniyang kwarto. Inayos ni Abel ang higaan. Isang papag na sinapinan ng karton, banig at makapal na kumot ang kaniyang inilatag. Tatlong unan ang inayos. Dalawa sa ulunan ang isa ay isinandal sa pader.

Dun ako sa gawing kaliwa pinapwesto ng paghiga. Napansin ko naman sa gawing paanan pala nakasabit ang painting na ibinigay ko sa kanya.

“Dyan ko nilagay yan para bago ako matulog at paggising nakikita ko siya.” Nakatayo siyang nakatingin sa akin.

Pinatay na niya ang ilaw at tumabi sa akin. Bagamat patay na ang ilaw ng silid ay aninag pa rin sa bahagyang singaw ng kwarto ang liwanag na nagmumula sa kusina. Maingay pa rin sa labas dahip sa binguhan,sakla at mg taong nahohontahan. Sa pagod ay di na namin pansin ang nangyayri sa labas.

Magkatabi na kami ni Abel sa kaniyang papag. Pagod na rin ako kayat pagtulog na lang ang focus ko na mangyari. Tumalikod ako upang tandayan ang unan na sinandig niya sa dingding. Malapit na akong makatulog ng maramdaman kong gumalaw si Abel at yumakap sa likod ko. Ang kaniyang binti namay itinanday sa aking binti. Parang normal naman sa akin na ipinatong ko ang aking kamay sa hitang nakatanday sa akin. Nakatapat naman sa batok ko ang mukha ni Abel kayat dama ko ang mainit niyang pahinga sa batok ko.

Iba sa pakiramdam ang nadama ko. Parang secure na secure ako sa pagkakatanday niya sa akin. Yung bang, parang ayaw niya akong pakawalan pa at ikubli sa kaniyang mga bisig. Di na ako kumilos dahil ayaw ko ring mabago ang ganitong posisyon.

Naramdaman ko n ang pagdikit ng labi niya sa aking batok. Alam ko isang halik iyon. Isang goodnight kiss ng mahal ko. Di na ako kumilos dahil pareho na kaming pagod sabay kaming nakatulog.

---

Chapter 18 The Sydney Incident

Ilang linggo na ring nailibing ang nanay ni Abel. Balik normal na ang buhay niya at muling bumalik sa pagtatrabaho sa mga events namin. Ngayo’y sa laguna siya nakadestino at ako namay sa Taal Vista Hotel sa tagaytay nagduty.

Isang Fil-Australian ang groom at pinay ang aking kliyente.

Kahapon pa nakacheck-in ang entourage na ikakasal kaya may konting pratice para seremonyas ng kasalan.

Bilang coordinator ay trabaho kong sunduin sila sa kani-kanilang mga kwarto. Inuna ko ang bride sa kaniyang silid. Naabutan kong inaayusan na siya ng buhok.

Pinaalalahanan ko siya na lumabas at magtungo muna sa wedding isle para sa practice ng kaniyang lalakaran. Sumunod ang groom na excited rin. Bata pa ang groom di gaya ng regular naming foreigner kliyente na may edad na. Bagay sila ng bride dahil magkaedarin lang sila.

Sumunod naman ang mga brides maid na magkakasama sa iisang kwarto ang dinaanan ko. Matapos noon ay ang mga kalalakihang kasama sa entourage naman. Lahat naman sila ay naglabasan isa isa.

Nagulat ako ng ang huling lumabas ay parang nakita ko na minsan. Nagkatinginan kami at maging siya ay nagulat din.

“You! Anong ginawa mo dito?” May halong gulat na sigaw niya sa akin. Di ako nagkamali! Kilala ko siya. Si Sydney!

“ Im the wedding planner!“ Nakangiting sagot ko.

“Are ye sure o baka sinusundan mo lang ako?”

Medyo may halong lungkot at hiya naman ang naramdaman ko dahil sa insidenteng nangyari sa Bohol noong tanggihan ko siya.

Hiya,hindi para sa akin kundi para sa kanya. Binalewala ko na lang ang feelings na iyon at kaswal ko na lang siyang binati at kinamusta. Isang pa masama siya sa entourage ng kliyente namin. Halata naman sa suot niyang formal shoes at motif na baby blue na long sleeves.

Lalo ata siyang kumisig habang magkasabay kaming binabagtas ang hallway papunta ng ilse.

Naroon na ang bride at groom maging ang mga abay, at ilang pares ng sponsor ng kasal na nakatayo harap ng altar

Naglakad kaming magkasabay ni Sydney palapit sa kanila. Nagtaka ako at lahat sila ay nakangiting pinagmamasdan amin. May nagpalakpakan pa at nagsipulan. Tuwang tuwa habang papalapit kami.

Doon ko napagtanto na parang kami ang ikakasal sa ginawa naming paglakad sa pagitan ng mga nakahilerang mga bulaklak sa isle.

Wala naman sa akin ang mga biro nila. Ang masama ay sinakyan ni Sydney ang biruan ng hawakan niya ang kaliwang kamay ko. Gusto ko sanang tumangi pero mahigpit niyang hinawakan ito at di ko na mabawi ang kamay ko sa pagkakahawak niya.

Nakalapit kami sa kaniya at nagpaabot ng pabirong congratulation sa amin.

“Bagay na bagay kayo!” Sigaw ng groom.Nagatawanan naman ang mga kasama ko sa trabaho maging ang ilang mga bisitang maagang dumating doon.

Alam nila ang sekswalidad ni Sydney kaya ganoon sila magbiro sa kaniya.

Sinakyan ko na lang ang kalokohan nila. Nang makabawi sa kasiyahan ay trabaho na uli. Nagpractice kami kung ano ang gagawin sa oras ng serimonyas. Tinuro ko kung saan pupuwesto ang mga abay at mga sponsor. Naroon din ang maghohost para sa reception. Nagbigay na rin ako ng queuing sa spinner ng music mobile para mga kantang papatugtugin.

Oras na ng kasalan. Isa-isa ng nagmartsa ang mga abay. Muli kong nakita si Sydney na lumakad bilang best man ng groom. Napag-alaman kong best friend nya pala ang ikakasal. Nagkatinginan kami dalawa. Iniiwas ko ang aking paningin. Nang ibalik ko muli sa kanya ay nakatingin pa rin siya sa akin sabay ngiti.

Napabuntong-hininga naman ako dahil talagang napakgandang lalaki talaga niya lalo pa sa suot niyang suit. Parang siya ang ikakasal habang naglalakad. Lutang na lutang ang kakisigan niya laban sa lahat.

Pagakatapos ng “I do’s”ng mga ikinasal ay ang engrandeng dinner sa reception. Abala ako sa pagmamanage ng mga tauhan ko sa pag-aassist sa mga bisita.

Nang makasigurong stable at nagawa na ang lahat ng program ay nagpahinga na muna ako sa registration table. Nagraradyo na lang ako sa two way radio para sabihan ang mga coordinators kung sakaling may kailangan ng assist at paalala.

Umorder ako sa isang waiter ng maiinom ng mauhaw ako at nagpatuloy sa pagraradyo habang pinapanood ang mga bisita na enjoy sa pagkain.

Mayamaya ay may naglapag ng isang basong pineapple carrot juice sa harap ko. Nagpasalamat ako sa waiter . Pero laking gulat ko na si Sydney ang naghatid sa akin ng maiinom. Nakangiti siyang umupo sa bakanteng silya sa tabi ko.

Nakatingin lang ako sa kanya habang nakangiti siya akin. Bumalik naman sa akin ang alaalang nangyari sa amin sa Bohol. Hinawakan niya ang kamay ko at itinago sa ilalim ng lamesa.

“ I miss yeh“ pangungusap niya habang nanonood ng kasiyahan.

My gahd! Pati ingles niya ang gwapo!

Pilit kong kumalas sa pagkakahawak niya subalit mahigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Ayaw kong tingnan para bigyan ng motibo pa.

“Just let go Sydney. You cant do this to me.” Nanginginig na sinabi ko sa kanya.

“Ah know ye like me, and ah like ye.” Ganti niyang bulong habang mahigpit pa rin ang pagkakahawak niya sa kanya ko.

Binitiwan nalang niya ang kapit ng marinig namin ang host ng tawagin siya para magbigay ng speech para bagong nasal. Umalis siyang may lungkot sa kaniyang mga mata at ngumiti sa akin.

Parang nawala ako sa wisyo kaya yung assistant ko ang pinahalili ko pansamantala sa pagmamando sa kasal. Di ako makahinga kayat Nagtungo muna ako sa comfort room para mag-alis ng stress. Kagabi pa ako pagod sa paghahanda sa event.

Sa loob ng CR ako nagpahinga. Sakto namang walang tao dahil para akong lagare na nagpabalilbalik sa magkabilang sulok ng cr. Napatingin ako sa salamin. Tinitigan ko ang sailing repleksyon sa mata.

“Ano ba nangyayari sa yo?” Tanong ko.

Huminga ako ng malalim at dahandahang ibunuga. Di ko mawari bat ako nagkakaganito. Simula ng makaharap ko muli si Sydney at may kung ano sa akin na kakaiba ang nararamdaman. Naawa ba ako sa kanya dahil sa pangalawang pagkakataon at tumanggi ako sa inaalok niya.

Nanghihinayang ba ako na tanggihan ang isang Sydney o naawa lang sa kanya dahil huli na ang lahat. Mahal ko si Abel at ayaw ko siyang lokohin.

Masaya na ako kung ano ang meron ako at ayaw ko ng gulo. Iiwasan ko ba si Sydney at sabihin sa kaniyang nasa isang masayang relasyon na ako.

Naghilamos ako upang mawala ang tension sa dibdib ko. Kujuha pa lang ako ng panyo ng bumukas ang pinto. Para along sinilaban ng si Sydney palace ang pumasok.

“Tinapos ko na ang speech agad. Gusto lang kitang masolo. So please wag mo naman akong iwasan.” Nilock niya ang pinto. Gaya na naman ba ito ng ginawa niya sa resort.

“No Sydney! Hindi na pwede to. I’m sorry but I can’t. Involve na ako sa isang tao.” Matapang kong sinabi.

Lumapit pa rin siya at kinabig ang baywang ko sa kanya. Lumaban ako at naitulak siya.

“Sorry but I can’t. So please leave me alone!’ Sigaw ko at lumabas ng banyo. Hinabol niya ako at niyakap. Wala siyang pakialam kung may ilang nakakita sa aming guest na galing sa kabilang banyo.

“ I’m sorry Sydney, noon pa man ay di ako pwede sa iyo.“bulong ko sa kanya

“I’m sorry too kung ganito ako. I just felt this feelings na mahal kita.” Mahinahon na siya sa kanyang sinabi.

“We can be friends, and a good one! Marami pa naman. Makakahanap ka pa rin na para sa iyo.” Pampalubag na lang ang nasabi ko para sa kanya. Unti unti na rin siyang kumalas sa pagkakayakap.

Salamat naman at akala koy magpapadala pa siya sa kaniyang nararamdaman. Ngumiti ako sa kanya kahit may lungkot sa kaniyang nga mata. Niyakap ko siya tanda ng kaswal na pagkakibigan. Niyakap rin niya ako.

“Its okay…For the second time bigo na naman ako sa iyo. Bakit kasi naiinlove ako sa isang committed pala.”

Mahigpit ang yakap niya.

Isang yakap ng isang magkaibigan na lang ang ginawa namin. Sa mga Sandaling iyon at bigla na lang niya akong hinalikan sa labi. Napaatras ako palayo sa kanya.

Nailang ako baka may nakakita sa ginawa niya sa akin. Sa kabilang dulo ng pasilyo kitang-kita ko ang nakasaksi sa kaniyang ginawa sa akin. Bakit sa dinami-dami ng makakakita siya pa?!

Ano ang ginagawa ni Abel dito sa hotel? Parang bumagsak ang katawan ko at naiwan ang kalululuwang nakatayo sa pagkagulat.

Tumalikod si Abel at lumakad palayo. Walang sabi sabing iniwan ko si Sydney at hinabol ko si Abel. Nasundan ko siya sa lobby hanggang sa entrance ng hotel. Pasakay ng taxi ng maabutan ko.

“ Abel! Let me explain! “Sigaw ko ng may takot at pag-aalala.nakasakay na siya ng taxi. Galit ang kaniyang mga matang nakatingin sa akin sa bintana ng sasakyan.Namumula ang kaniyang mukha na ngayon ko lang nakita sa kaniya. Malayo sa masiyahing mukha na kinasanayan kong makita.

“ Kahit kaninong babae! Di ba sabi ko?! Kahit kaninong babae pwede mo akong ipagpalit wag lang sa lalake! PUT*NG INA MO! MAGSAMASAMA KAYO! “

Sigaw niya sa akin at umandar ang taxing naiwan akong di nakapagpaliwanag ng lahat…

---

Chapter 19 Parted Ways

“Pls nman wag mo naman ako pag-isipan ng masama. Wala akong intensyon na saktan ka. So pls mag-usap na tayo.”

Message sent

“Yung nakita mo kanina mali ang akala mo. He kisses me by force. Abel mahal kita. Wag mo naman ako iwan sa ere ng di mo naririnig ang side ko.”

Message sent

“Di ko kaya mawala ka.”

Message sent

“ ano ba kailangan ko gawin para maniwala ka na wala akong ginawang masama? Kung mahal mo ako papakinggan mo ako pls.“

Message sent

“Di ka daw pumasok kahapon. Ganun ba kalaki ang kasalan ko pati trabaho mo apektado? Wag mo namang idamay ang iba. Nahihirapan na ako ng di tayo nagkakausap. Pati trabaho mo nadadamay. Nag-aalala ako sa yo kasi mahal kita.”

Message sent

“Mahal mo ba ako? “

Message sent

Dalawang araw na kaming Hindi nagkikita ni Abel. Dalawang araw ng walang palitan ng komunikasyon. Ilang mensahe na sa text ang aking pinadala. Maging mga tawag ko ay di niya sinasagot.

Napakasakit na pagbintangan ka sa isang kasalan na wala ka namang ginagawa lalo pa kung ayaw pakinggang ipagtanggol ang iyong sarili.

Ilang buwan pa lang kami ni Abel sa relasyon namin. Sinubukan na agad kami. Kaya ko to. Malalagpasan namin ito. Ipaglalaban ko ang karapatan ko dahil mahal ko siya. Galit man siya sa akin ay naiintindihan ko dahil alam ko na mahal niya ako. Tama, pagsubok lang ito. Marami pang darating na dapat imaging handa ta matapang. So please sagutin mo na ako!!!

Message received

“Sige mag-usap tayo”

AbelMahalc“,)

Nanlaki ang mata ko ng mabasa ko ang reply niya. Panay ang paghingi ko ng sorry. Pinaliwanag ko ang nangyari noong araw na iyon. Masaya ako dahil alam kong di na siya galit.

Marami pa kaming palitan ng mensahe. Paliwanagan sa side ko tungkol sa ginawa ni Sydney. Halos maiyak ako ng tumawag siya at makausap ako. Umiiyak siya sa kabilang linya.

Nagpatong patong na sama ng loob ang naramdaman ni Abel, sa pagkamatay ng Nanay nya at ang galit nung nakita kami ni Sydney.

“Ang sakit kasi nung nakita ko kayo.”

“Hindi mo naman kasi ako binigyan ng chance na magpaliwanag. Di naman kita niloloko e.”

“Ano gusto mo gawin ko ginawa ng eskandalo?Sapakin ko tarantadong yun?”

“Salamat din kahit ganun naging cool ka pa rin kahit minura mo ako.”

“Sorry po.”

“Ang sakit kaya na murahin lalo na galing pa sa yo.”

“Sorry nga po. Nagalit lang po talaga. Kaya nga ako umalis nun e. Sobra sama ng loob ko.”

“I love you Abel.”

“I love you rin bwe he he he!’

“ nakakaloko ka naman e. Bat may tawa?“

“Ha ha ha ha! Kinikilig.”

“Bati na tayo?”

“Opo!hayaan mo pag magseselos ako sa sabihin ko agad.”

“ ha ha ha nakakatuwa ka naman!’

“Ngayon ako naman pinagtatawanan mo?” Gantihan ha!

“Ha ha ha ha!’

“ Sige tawa pa. Pagnagkita tayo makakatikim ka sa akin!“

“Bakit ano gagawin mo sa akin?”

“Secret!”

“Ayyy Abelardo tigilan mo ako ng secret secret na yan!”

“Ayyy Alvino kung alam mo lang!”

“Ano nga kasi?”

“Seryoso… Paano kung mag open na tayo sa kanila?”

Kinabahan ako sa huling text niya.

“Ano ibig mong sabihin?”

“Okay na ba sa iyo na malaman nila na tayo na?”

Tatlong beses ko ata ang binasa ang text niya kung tama. Shoot ano tohhh!!!

“Abel are you sure sa plano mo na malaman nila na tayo na?”

“Ano ako lang ba magdedesisyon sa ating dalawa?”

“Seryoso ka talaga?”

“Ayst! Opo! Gusto ko ng malaya tayo para di na tayo nasasaktan.”

OMG! Totoo ba to? Para namang mamanahikan na si Abel sa loob ko. Seryoso na ang usapan. Nakahanda na ba ako na sabihin sa ate ang lahat tungkol sa amin? Paano kung di niya ako tanggapin. Paano kung di niya tanggapin si Abel.

Halo halong takot at saya ang naramdaman ko. Ayaw kong magsinungaling pa sa sarili ko, kay Abel,kay ate. Saan din ba hahantong ang relasyong ito kung lihim lang ang ugnayan namin sa isa’t isa. Panahon na siguro na malaman nila.

“Sige, sabihin na natin sa kanila.”

“I love you Alvino.”

“Mahal din kita Abel!”

Natapos ang usapan namin ng may saya dahil nagkaayusan na kami. Masaya ako ngayon. Handa na ako na harapin ang katotohanang si Abel ang mahal ko. Na boyfriend ko. Sana wala lang problema kina ate at bayaw sa ipagtatapat ko.

Kinabukasan, wala naman akong pasok kaya kay Kuya Mhon muna ako magtatapat. Di naman siya nagalit o sumama ang loob.

“Kahit di ka umamin alam ko naman na bisexual ka Alvin.” Ngayon lang ako tinapat ni Kuya Mhon tungkol sa sekswalidad ko.

“Kuya..kasi.”

“Listen, wala ako magagawa kung yan ang pagkatao mo. Proud ako sa iyo dahil mabait ka. Kailan may di ka naging pabigat sa amin. Wala kang pinasok na kahihiyan sa bahay. Malaki ang naitulong mo sa ate mo habang nagbubuntis siya. For now wag mo muna sabihin sa ate mo ang lahat. Hayaan mong ako na ang magsabi sa kaniya kung okay na ang sitwasyon.

Ngayon….“

Nawalan ako ata ng dila na magsalita. Ang bayaw ko na isang pulis pa ang nagsabing okay lang sa kanya ang paglaladlad ko!

“Ngayon, gusto ko makausap si Abel ng masinsinan tungkol dito.”

Ngayon parang nagsalubong naman ang dila at bituka ko ng sabihin ni Kuya Mhon na gusto nya makausap si Abel. Ano kaya sa sabihin niya sa mahal ko?

Nakapagset kami ng araw kung saan kami magkikita. Kabado kaming naghintay sa isang fastfood chain. Di ko naman nakitaan ng tensyon si Abel. Parang siya pa ang masaya sa pagtatagpong ito.

Dumating si Kuya Mhon galing duty. Kinawayan ko siya para makita kami sa aming pwesto. Umayon naman ang pagkakataon dahil kaunti lang ang taong kumakain.

Nakauniporme pa siya ng lumapit sa amin. Seryosong naupo at pinaghiwalay pa kami ni Abel at pinaupo sa tabi niya. Para naman akong grade school na tumabi kay Kuya Mhon.

Halata naman kay Abel na pigil ang tawa dahil sa ginawa ni Kuya Mhon.

“ di pa tapos ang duty ko. Tapusin na natin ito ng maaga. Abel alam ko mabait kang tao. Mahal namin ang bayaw ko. Wala akong tutol sa desisyon nyo na lumantad sa kung ano man meron kayo. Sabihin na natin sa mahal nyo ang isa’t isa at tanggap namin kayo. Gusto ko lang maging handa kayo sa maaring pangungutya ng ibang tao. Gaganda ninyong lalake tapos kayo pala. At pwede, limitahan muna ang PDA. Given na kayo na,pero may makikitid ang utak na makaksalamuha kayo. Sa bahay siguro ,sa pribadong lugar pwede ang slight PDA o sa mga taong nakakaunawa at kilala kayo pwede ang ganun. Magkaroon kayo ng GMRC. Good Manners and Right Conduct. Ang pangpubliko ay pangpubliko at ang pangpribado ay pang pribado.Wag kayong mag-aaway sa harap nino man.Di ibig sabihin na okay ako ay okay ako. Magkaroon ng control din sa sarili. Kung pinoproblema nyo ang ate nyo alam nya na. Wala siyang tutol. Alam naman niya na iba ang preference mo Alvin. Nagulat lang siya kay Abel na kayo pala. Lastly,kahit wala na sigurong pag-asa na magkaroon kami ng pamangkin sa iyo Alvino gusto kong maging mabuti kayong halimbawa sa darating na junior namin.“

Talagang ninamnam ko ang mga sinabi ni Kuya. Nagpapasalamat ako dahil bihira talaga ang mga taong nakakaunawa sa ganitong relasyon. Gusto ko tuloy siyang yakapin sa kasiyahan at mawala na ang agam agam ko na maging hadlang sila. Teka, tama ba narinig ko? Junior?

“Ibig sabihin baby boy ang pamangkin ko?!” Gusto ko talaga maconfirm na tama ang narinig ko.

“Its a boy!” Pagmamalaki ni Kuya Mhon na idinipa pa ang kaniyang mga kamay.

Sabay naman kaming tumayo upang kamayan si Kuya. Sobrang saya ko dahil isang junior ang darating sa amin na ilang taon ding hinintay. Nadoble ang saya ko dahil sa pagtanggap sa amin ni Kuya at ate. At isang blessing para sa anak nila.

Sobrang saya ko!!!

Umalis na si Kuya at naiwan kami. Magkatapat kami sa lamesang kumain para magcelebrate.

Lalo akong naging masaya ng malaman kong nagtapat na rin pala si Abel sa kaniyang ama tungkol sa amin. Ikinagulat ko na noong kamamatay pa pala ng kaniyang ina siya nagtapat na ako ang nobyo niya. Hinangaan ko ang ama niya dahil sa kabila ng pagluluksa ay natanggap niya ang aming relasyon ng ganun kadali.

Gusto ko ng halikan ang lalaking ito sa harap ko. Gusto ko na siya ng yakapain. Sobrang saya ko! Pero utos ni kuya na bawal ang PDA! Kaya nagkuntento na lang ako na magdikit ang aming mga sapatos.

“Hayyyyy ang saya!!!!”

---

Chapter 20 Committed (Last Part)

Bawat araw sa akin ay naging masaya mula ng ipaalam na namin sa lahat na kami ni Abel. Iba na ang nakikita ko sa paligid. Dahil nakasentro na sa mga dapat kong isaalang alang. Ang dating pagkukulong ko sa kwarto na binago ng pagtatrabaho ko sa event at makilala ko ang lalaki para sa akin.

Natatawa na lang kaming dalawa kapag pinag-uusapan namin ang unang araw ng aming pagkikita. Nagpipilitan kung sino ang unang nainlove ha ha ha!

Si ate Zeny naman ang tuwang tuwa dahil alam naman niya dati pa ang pagkatao ko. Naipaliwanag na rin ni Kuya Mhon kay ate ang lahat. Tama nga na wala siya ng tutol.

Bilin lang na huwag mag-aaway at magbibisyo. Para tuloy kaming magkapatid ni Abel pag nasa harap niya. Bawal talaga ang na PDA na minsang nakakalimutan namin kaya napapadalas ang pandidilat niya sa akin.

Alam na rin ng mama ko ang tungkol dito. Tahimik lang siya pero alam ko na nasa likod lang siya pagkailangan. Batid naman nila na masaya ako. Sa mga kasama sa trabaho? Di na kailangan. Alam kong si ate Zeny na ang bahala dun.

May mga araw na magkahiwalay pa rin kami ng duty sa event. Pero kung nakaschedule naman kami na magkasama ay dito siya sa bahay natutulog. Hayyy!sana lagi na lang kami pagsamahin sa duty.

Lumipas ang mga buwan at nanganak na si ate. Isang malusog na na junior ang nadagdag sa aming pamilya. Napakapogi ng pamangkin ko. Mana sa mag-asawa, siyempre mana din sa akin.

Nagprisinta akong maging ninong pero ayaw nila. Si Abel daw ang dapat para di na siya makawala pa sa pamilya at magkaroon pa lalo siya ng obligasyon sa amin. Tuwang tuwa naman ako dahil very supportive talaga sila sa love team namin

Lumipas ang mga araw at unang anniversary namin ni Abel bilang magnobyo. May plano akong surpresahin siya sa isang hotel para magdinner. Amin ang araw na ito kaya kailangan espesyal ang mga plano kong gagawin. Pinahiram pa ako ng sasakyan pati driver ni ate para sa okasyon na ito.

Sa mga ganitong araw ng walang duty ay nakatao si Abel sa Dangwa para tumulong sa pinsan niya. Masuwerte ako sa kasipagan ng nobyo ko kaya di nag-aalala ang mga ate na pera lang ang habol niya sa pakikiparelasyon sa akin.

Ganun kasi ang alam ng iba na sa isang relasyon ng parehong lalake at magkaiba ang estado sa buhay ay pera agad ang habol. Sino ba ang may pera. Nagkataon lang na namulat ako sa bunga ng kasipagan ni ate sa pagsisikap.

Napakaswerte ko sa magulang at kapatid, maging sa aking bayaw at mga kaibigan lalo na sa lalakeng kauganayan ko ngayon.

Excited akong bumaba ng sasakyan matapos maipark ang kotse sa tapat ng isang mamihan dito sa Dangwa. Wala akong regalong dala para sa kaniya dahil yun naman ang usapan namin. Magkasama lang kami ay sapat na.

Para akong preso na bagong labas sa bilanguan habang papalapit sa kanilang pwesto. Naabutan Kong abala sa pagsasalansan si Ysabel ng mga rosas na paninda pero wala si Abel. Alam na rin niya ang tungkol sa amin. Pero ngayon ko lang uli siya makikita kaya kabado ako ngayon kung ano reaksyon niya sa akin.

“Good after noon ate Ysa!” Masaya kong bati sa kanya.

Napatingala siya mula sa pagkakayuko at masayang akong sinalubong habang papalapit sa kanila.

“Ay si Dennis Trillo! Dios ko bat ngayon ka lang bumisita uli!” Masaya niya akong niyakap.

Mainit ang pagtanggap sa akin ni ate Ysabel kayat alam ko na tanggap niya ang relasyon namin ni Abel.

“Pasensya na ate medyo busy kasi kaya di ako nakakadalaw dito.” Sagot ko. Pero ang totoo ay di ako makapunta dahil sa sakit kong madaling maligaw. Isang rin ay si dinadala na lang sa mg event ang mga order namin na inaasikaso naman ni Abel kaya napadali ang trabaho kesa pumunta pa ng Dangwa.

“Abel nandito na ang hinihintay mo!” Sigaw ni Ysabel. Nasa stock room pala siya.

Parang bumalik ang nakaraan ko rito.bagamat walang ulan ngayon gaya ng noong una. Nangiti ako sa alaalang nabasa pa ako ng parehong tarapal ngayon. Papasok sana ko pero sumungaw lang ang ulo ni Abel sa pinto .

“Wag ka muna papasok may ginagawa ako!”. Sigaw niya na nakangiti sa akin at muling isinara ang pinto.

Nagkatinginan kami ni Ate Ysabel. Nagtatakang nakangiti lang siya sa akin. Naghintay pa kami ng ilang minuto.

“Pasok na po!” Sigaw ni Abel sa loob ng stockroom.

Nagbigay ng daan si ate Ysabel sa akin papunta sa nakasarang stockroom. Para talagang kailanlan lang ng makapasok ako dito. Parang sine na nakita ko ng basang basa ako ng ulan. Iyon ang unang araw ng kaming nagkakilala ni Abel. Ewan ko? Dun ba ako unang nainlove?ha ha ha! Sa isip ko kinikilig pa rin akong naaalala mga nakaraan.

Wala sa loob kong pumasok ng stockroom. Nabigla ako sa bumungad sa silid. Maluwag na ito dahil sa wala ang mga icebox at mga timbang nakalagay dito noon.

Napatawa naman ako ng malakas dahil sa isang maliit na lamesang may nakahaing maliit na cake na naliliwanagan ng isang kandila. Sa tabi naman ng mesa ay nakatayo si Abel.

Lumapit siya sa akin, mula sa kaniyang likod ay may inabot siyang isang pulang rosas.

“ happy anniversary sir! Gulat ka ba?“ Masaya niyang bati.

Niyakap niya ako ng mahigpit. Tumulo ang luha ko dahil sa kaniyang ginawa. Nasorpresa talaga ako sa simpleng paghahanda niya sa aming unang taon.

Niyakap ko siya ng mahigpit. Talagang ninamnam ko ang effort at sweetness niya. Nahalata ata niya ang pagluha ko kaya sinilip niya ang aking mukha.

“Ha ha ha! Bat naiyak ka? Anniversary natin nagdadrama ka? Tahan na mahal ko.” Pinahid niya ang luha sa aking mga pisngi. Hindi pa ako tapos kiligin at hinalikan niya ako sa labi. Smack lang. Okay na yun.

Inaya niya akong umupo sa folding bed. Tumabi siya sa akin. Siya ang coordinator ng special event na ito kaya wala akong clue sa mga plano niya. Inilapit niya ang cake na may sinding kandila sa pagitan namin. Akala ko ay kakanta pa siya ng happy birthday kaya medyo natawa ako sa kanya. Napatigil naman ako ng seryoso siyang tumingin sa akin.

“Para sa susunod na taon, mamahalin kita ng higit pa. Naka isang taon na tayo ng magkasama. Isang taon ng walang takot. Isang taon ng kulitan. Salamat kabutihan mo. Sa piling mo napakasaya ko. Di ko alam kung kaya kong mawala ka sa akin. Dalangin ko na hindi lang ito ang unang anniversary natin. Maraming maraming maraming anniveerssssaary pa ang darating.Sasabihin ko sa iyo muli. Mahal na mahal kita. Sir Alvin.”

Tumulo ang mga luha niya habang sinasabi niya sa akin ito.

Alam ko na ang susunod na gagawin. Nadala na ako sa mga sinabi niya kaya naiyak na rin ako. Nakatingin ako sa mga mata niya at kinalma ang sarili bago magsalita. Di ako makapag-isip ng sasabihin. Kaya ko ba sabayan ang kaligayahang sinabi niya. Huminga muna ako ng malalim at nag-isip ng tamang sasabihin sa kaniyang. Humawak ako sa kaniyang mga kamay na tangan ang cake sa aming kalagitnaan.

“Salamat sa isang taon na pagmamahal mo. Di ko rin kaya na mawalay ka sa buhay ko. Salamat sa isang taon natin ng may respeto at paggalang sa isat isa. Sa pagtanggap mo sa akin bilang ako. Ikaw ang nagbigay sa akin ng kalayaan na tanggapin ko ang sarili ko. Salamat sa kabutihan mo at mamahalin kita ng maraming maraming maraming taong darating pa. I love you Abel.”

Tumutulo ang mga luha naming nakatitig sa isat isa. Sabay naman kaming tumingin sa kandila at hinipan ito.

Inilapag namin ang cake sa lamesa at naglapit muli ang aming mga labi. Napakasarap ng kaligayahang pareho naming nadarama. Di ko na itinuloy ang dinner date namin sa hotel para magcelebrate.

Nagkasya na lang kami sa nga selfie namin. Selfie ng nakahalik siya sa pisngi ko,ako na nakahalik sa pisngi niya,lips to lips, wacky shots at selfie sa cake na may nakasulat na happy 1st birthday of loving you. Nagtawanan pa kami dahil parang ayaw naming hatiin ang korteng pusong cake.

Kuntento na ako sa ganito. Nagkukuwentuhan habang nakahiga at balikan ang mga pinagdaanan namin.

Kung paano kami naging kami,ang unang tampuhan,selosan,away-bati. Di rin naman kasi perpekto ang aming relasyon kaya nagpangakuan pa kami muli na paghuhsayin pa ang aming pagmamahalan.

Unang taon, practice pa lang yun!

Sa ngayon masaya kaming nagsisiksikan sa isang maliit na folding bed na ito na unang saksi sa aming pagmamahalan noon. At ngayong kayakap ko ang pinakamamahal kong Dangwa Boy ng buhay ko..

“I love you Abel.”

“I love you Sir Alvin.”

The end

• thanks sa mga nakabasa! Meron uli ako nagawang bagong story titled Ikaw Lang Pare Ko ,Sila naman Pare ko at ikalawang langit .

Salamat po.