CHAPTER 00

Sa hindi kalayuang lugar makikita ang isang probinsya na may masaganang pamumuhay, mabubuting tao at may magagandang tanawin. Ito ay ang probinsya ng Davenport.

Ang lugar na ito ay kakaiba sa ibang karatig probinsya nito dahil sa probinsyang ito ay makikita mo ang pagkakaroon nito ng magandang lugar. Mula sa hilagang bahagi nito ay matatagpuan ang magandang karagatan at mga beach resorts. Sa Silangan bahagi nito ay makikita ang nagtataasang kabundukan. Sa kanlurang bahagi naman nito ay matatagpuan ang mga kulay berdeng kakahuyan. Sa timog na bahagi ay matatagpuan ang malawak ng kapatagan na kung saan ay may masasaganang pananim.

Sa gitnang bahagi ng Davenport ay makikita ang mga kabahayan nito, naririto din ang karamihan ng mga establisyamento.

Masagana din ang pamumuhay ng mga tao dito, dahil sa madaming pagkukunan ng pamumuhay ang mga tao dito.

Sadya din ang kabutihan sa mga tao na naninirahan dito, halos kilala na din nila ang isa’t-isa. Hindi nila alam na ang bawat tao sa lugar na ito ay may tinatagong madilim na lihim. Nagbago ang pananaw ng mga tao dito dahil sa pagkamatay ng unico iho ng pinakamayaman na tao sa lugar na ito. At ito ang pamilya ng mga Yen.

Tunghayan natin ang kwento ng mga naninirahan dito sa Probinsya ng Davenport.

CHAPTER 01

“Crush”

CHAPTER 01

“Crush”

Sa gitnang bahagi ng Davenport matatagpuan ang mga kabahayan o residential area. Isa na dito ay ang tirahan ni Shanaia Cruz, Siya ang pangalawang anak nina Maricel Cruz (Journalist) at Rolando Cruz (Businessman). Nag-aaral siya sa isang pribadong paaralan ng Davenport.

Nandito siya ngayon sa kanyang kwarto kasama ang kanyang kaibigan na si Ocean Peter. May kinakalikot siya sa kanyang lamesa nang magsalita ang kanyang kaibigan.

“Shai… it’s that Kd?” sabi ni Ocean habang nakatingin sa labas ng bintana.

Tinignan ni Shai si Ocean bago tumingin sa labas ng bintana. Makikita mula sa bintana ni Shanaia ay ang bintana ng kwarto din ni Kd na kanyang kapitbahay at kababata.

“Yeah, that’s Kd.” Sabi ni Shanaia habang nakatingin sa kababatang nasa kabilang bintana.

“Nakikita mo ba ang nakikita ko.” Sabi muli ni Ocean. “Nagwowrk-out ba siya? Kasi tignan mo nagkakaroon na siya ng laman laman and look his biceps. Grabe.” Dugtong nito.

“Ano ba? Hayaan mo na nga siya.” Sabi ni Shanaia na halata ang pamumula sa kanyang pisngi.

“Ghorl, tignan mo naman yung apat na pandesal sa tiyan niya. Inimprove niya talaga ang kanyang sarili.” Muli sinabi ni Ocean.

“Yeah, I know it. Madalas ko siyang nakikita diyan sa kabila na nagbubuhat ng kung ano ano.” Paliwanag ni Shanaia.

“Pero…” naupo na si Ocean sa tabi ni Shanaia. “…umamin ka na ba sa kanya? Or baka na naman one sided love yern?” dugtong na pang-aasar ni Ocean kay Shanaia.

“Alam mo hindi ko alam kung kaibigan ba kita o basher.” Sabi nito sabay irap sa kaibigan.

Nananatili pa din silang nakatingin sa kabilang bintana nang mapatingin si Kd sa kanila. Ngumiti ito at kumaway sa kanila, kumaway din sila pabalik dito bago mawala si Kd sa paningin nila.

“My ghad ghorl. Umamin ka na. Bago pa makuha ng iba yang. Soon to be hubby mo.” Sabi ni Ocean.

Dahil sa sinabi ni Ocean ay napaisip si Shanaia.

Mula sa Capital na lugar ng bansang ito naninirahan ang pamilyang Pepito. Masagana ang kanilang pamumuhay iyon ang alam ng kanilang mga anak na sina Albie, Anji at Owen. Lingid sa kaalaman nilang tatlo ay lubog na sa utang ang kanilang mga magulang. Hinahunting na din ang mga ito ng kanilang mga pinagkakautangan.

Nasa kaniyang trabaho si Albie nang may matanggap siya na masamang balita. Habang nasa meeting ito ay dali-daling pumasok ang isa sa mga kaibigan niya sa trabaho.

“Bro.”

“Bakit?” kinakabahang tanong nito sa kanyang kaibigan.

“Yung mommy at daddy mo. They are dead.” Sabi nito.

Hindi alam ni Albie ang kanyang gagawin dahil sa natanggap na balita.

“Hey bro. You need help ihahatid kita sa kinalalagyan ng kapatid mo.” Dugtong na sabi ng kaibigan ni Albie.

“Kapatid ko?” nagising si Albie sa narinig. “Bakit anong nangyare sa kapatid ko? Anong nangyare kay Anji at Owen.”

“Anji is safe pero si Owen—”

Hindi na natuloy nang kaibigan ni Albie ang sasabihin niya dahil narinig nila ang boses ni Anji.

“KUYAAAA!!! KUYAA Albieee.” Sabi ni Anji na humahangos patungo dito. Umiiyak itong yumakap kay Albie.

“Bakit anong nangyare? Anong nangyare sa kambal mo?” nag-aalalang tanong ni Albie.

“Kuyaaaa.” Naiiyak na bungad ni Anji. “He was… he was… raped…” niyakap ni Albie ang kapatid na si Anji dahil sa narinig. “Kuyaaaa… puntahan natin siya sa hospital. Makikita mo ang itsura niya.” Dugtong nito na patuloy pa din sa pag-iyak. Sobrang sakit nang marinig ito ni Albie. Hindi niya alam kung manghihina ba siya sa narinig niya pero kailangan niyang ipakita sa kapatid niya na malakas siya.

“Bro, tara na ipagdarive ko kayong magkapatid.”

“Salamat bro.”

Dali daling nagtungo ang tatlo sa parking lot at sa sasakyan ng kaibigan ni Albie. Habang bumabyahe patungo sa ospital ay madaming pumapasok sa isip ni Albie. Gulong gulo siya sa biglaang paggulo ng kanyang buhay. Kaninang umaga lamang ay masaya silang nag-aagahan na pamilya at pagpasok niya sa trabaho ay nabago bigla ang lahat.

“Fxck this life.” Naibulaslas na lamang ni Albie.

Napatingin naman sa kanya ang kaibigan dahil nag-aalala din ito sa kanya.

Nang makarating na sila sa ospital ay agad na nagtungo sina Albie sa room kung saan nakaadmit ang kanyang kapatid. Pagpasok na pagpasok sa kwarto ay agad na bumuhos ang mga luha ni Anji, dahil sa nasaksihan sa kalagayan ng kanyang kakambal. Niyakap muli ni Albie ang kanyang kapatid dahil dito. Awang awa si Albie sa kalagayan ng kanyang kapatid. Punong puno ito ng tubo sa katawan at kitang kita mo ang mga pasa na bagong bago pa sa kanya. Naikuyom na lang din ni Albie ang kanyang mga kamao. Isa lang ngayon ang pumapasok sa isip niya, ang hanapin ang may gawa sa kanyang kapatid.

Ilang minuto ang lumipas ng may pumasok na doctor sa loob ng kwarto. Inexplain nito ang kalagayan ng ni Owen. Nasa comatose stage ang kanyang kapatid. Hinang-hina si Albie dahil sa nabalitaan nito.

Lumipas ang isang oras nang magpaalam si Albie sa kanyang kaibigan para puntahan din ang mga labi ng kanilang mga magulang. Sinama niya si Anji papunta dito. Nadatnan nilang nakahiga na ang kanilang mga magulang na walang malay sa postmortem table.

Iyak ng iyak si Anji dahil sa nasaksihan nito samantalang si walang lumalabas na kahit na anong luha sa kanya. Hindi siya maaring magpakita ng kahinaan, dahil mula ngayon ay siya na ang tatayong magulang sa mga bata niyang kapatid.

Nakabantay na si Anji sa kanyang kakambal samantalang si Albie naman ay nakaupo sa gilid ng Corridor nang dumating ang kanyang girlfriend.

“Babe.” Tawag sa kanya ng kanyang girlfriend.

Ngumiti nang malungkot si Albie sa kanyang kasintahan. Naupo naman ito sa tabi niya, niyakap niya si Albie at tahimik na nanatili doon.

Lumipas ang isang linggo ay nailibing na nina Albie at Anji ang kanilang mga magulang, samantalang si Owen ay nananatiling nasa ospital at walang malay. Hanggang sa umabot na ang isang buwan. Bumalik na sa kanya kanyang gawain sina Albie at Anji. Hindi man normal dahil may isa silang kapatid na nakaratay. Si Anji ang madalas na nagbabantay sa kanyang kakambal pagkagaling sa school ay dederetso siya sa ospital.

Si Albie naman ay iba ang naging epekto sa kanya ng mga pangyayare. Napapabayaan na niya ang kanyang trabaho maging ang relasyon niya sa kanyang kasintahan.

Habang nagbabantay si Anji sa ospital ay saka naman ang pagmulat ng mata ni Owen.

“Owen?” gulat na sabi ni Anji nang makita niya na nakadilat ang kangyang kambal at nakatingin lang sa kawalan. “Owen, are you awake?” dali dali niyang pinindot ang buzzer para mawarningan ang nurse station. Maya maya ay dumating na ang doctor at ilang nurse.

Chineck nila si Owen samantalang si Anji naman ay tinawagan ang kanyang Kuya Albie. Mabuti na lamang ay nasa area lang si Albie kung kaya naman ay agad niyang napuntahan ang kapatid.

Nang makarating siya doon ay inexplain agad nang doctor sa kanya ang sitwasyon ni Owen. Dito din niya napag-alaman na si Owen ay nagkaroon ng amnesia at hindi natatandaan ang mga nangyare sa araw na iyon.

Hindi nila agad ipinaalam kay Owen ang nangyare sa kanya at sa kanilang pamilya. Ang tanging sinabi lang nila ay naaksidente ito sa isang car accident.

Lumipas pa ang isang buwan nang makarecover na si Owen sa nangyare sa kanya at nakalabas na din siya ng ospital. Ang masayahin at makulit na si Owen ay napalitan ng tahimik, mahiyain at laging takot na si Owen.

Si Anji naman ay patuloy pa din sa pag-aaral niya ngunit nagkaroon ng insidente sa paaralan niya na hinahanap siya ng mga lalaking nakablack suit. Napag-alaman nilang ito ang pinagkakautangan ng kanilang mga magulang.

Si Albie naman ay patuloy sa paghahanap ng hustisya sa nangyare sa kanyang pamilya. Ngunit itinigil niya ito dahil sa nalaman niyang pinagbantaan ng mga ito ang kanyang mga kapatid. Dahil dito ay nakapagdecide siya na kailangan na nilang lumipat ng ibang lugar. Kung kaya naman ay nagpatulong siya sa kanyang department head na ilipat siya ng estasyon. Sa kabutihang nangyare ay inilipat naman siya ng kanyang department head sa Davenport.

Naging mabilis lang ang paglipat nina Albie, Anji at Owen sa Davenport. Pansamantalang nanirahan ang magkakapatid sa bahay na pagmamay-ari ng department head ni Albie.

Sa downtown na bahagi ng Davenport naninirahan ang mga taong hindi nabiyayaan ng kasaganahan sa buhay. Isa na dito ang pamilya ng mga Santos. Ang panganay sa pamilyang ito ay si John. Si John na ang nagsisilbing padre de pamilya ng kanilang pamilya, dahil sa namatay ang kanyang ama dahil sa naganap na riot. Ang kanilang ina naman ay isa na ding bedridden. Siya na din ang nagpapaaral sa dalawa niya pang kapatid na sina Benedix at Kyle. Salungat sa pag-uugali ni John, si Benedix ay isang matalinong bata. Isa siyang scholar sa isang prestihiyosong paaralan sa Davenport. Si Kyle naman ay nag-aaral sa isang pampublikong paaralan lamang dahil hindi nito namana ang talino ng kanyang Kuya Benedix.

Papasok sa isang coffeeshop si Benedix ng mapansin niyang punuan ito, dahil na rin siguro ay nakasummer break ngayon ang mga estudyante. Dahil sa wala nga siyang mauupuan ay balak niyang lumabas na lang ngunit napahinto siya sa Paglabas ng tawagin siya ni Alexa, bunsong anak ng pinakamayamang pamilya sa Davenport.

“Ben.” Tawag ni Alexa.

Huminto si Benedix at nilingon si Alexa.

“You can sit with us.” Dugtong ni Alexa na nakangiti kay Benedix, nakangiti din ang dalawang kaibigang babae ni Alexa.

Kahit sinong tao na katulad ni Benedix ay hindo gugustuhing umupo sa mga ito. Bukod sa maarte ang mga ito, ang ugali din ng mga ito ay matapobre.

Hindi alam ni Benedix kung paano niya tatanggihan ang mga ito, dahil umupo man siya o hindi ay malamang sa malamang ay bubullyhin siya ng mga ito.

“No, hindi uupo diyan sa inyo si Benix. His with us.” Singit ni Shanaia sabay akbay kay Benedix.

Lihim na napangiti si Benedix dahil dito. Matagal na siyang may lihim na pagtingin kay Shanaia ngunit dahil sa estado ng kanyang buhay ay hindi niya ito maamin dito.

“Really? Shanaia.” Taas kilay na sabi ni Alexa, halatang halata sa mukha nito ang pagkainis.

“Yeah.” Taas kilay din na sagot ni Shanaia. Hinarap naman ni Shanaia si Benedix. “Let’s go benix.” Sabi nito sabay ngiting malapad. Nagtungo na sila sa pwesto nina Shanaia na kung saan nandun si Ocean na kanina pang nanunuod sa magiging eksena nina Alexa at Shanaia.

Inis na naupo at humigop ng kanyang inumin si Alexa.

Pagkadating nina Benedix sa kinauupuan ni Ocean ay bumungad na salita si Ocean. “Akala ko naman makakakita ako ng sabunutan.”

“Alam mo siraulo ka talaga.” Sagot ni Shanaia sa kaibigan.

“Hi Benix.” Bati naman ni Ocean kay Benedix.

“Hi Guys. Thank you pala.” Pagpapasalamat ni Benedix.

“Alam mo, no worries. Masarap lang talaga badtripin ang grupo na iyon.” Sabi ni Ocean.

“Wala yun Benix, dedmahin mo na lang itong mga pinagsasabi ni Ocean. Maupo ka na and do your thing, don’t worry di ka namin guguluhin.” Nakangiting sabi ni Shanaia at iyon na nga ang ginawa ni Benedix.

“Ate papasok na ako.” Sigaw ni Kd na nakapustura dahil papasok na siya sa kanyang part time job. Kinuha niya ang bisekleta na nakapark sa gilid ng bahay nila at sinakyan ito papasok sa trabaho.

Pagdating niya sa restaurant na pinagtatrabahuhan ay agad siyang nagtungo sa locker room, kinuha ang apron at ang subrero na parte ng kanyang uniporme. Masayang binati ang kanyang mga katrabaho at agad na dumeretso sa cashier area.

Ito ang naging buhay ni Kd nitong summer. Trabaho, bahay at work out ng kanyang katawan.

Habang nag-aasikaso si Kd ng ibang mga customer ay siya namang pagpasok nina Anji at Owen sa loob ng restaurant. Agad na pumila ang dalawa sa cashier. Nang sila na ang aasikasuhin ni Kd ay tila natameme ang binata sa taglay na kagandahan ng dalaga.

Nakangiti lang si Anji kay Kd hinihintay ang sasabihin ng binata. Ilang minuto na ang lumipas ay hindi pa ito nagsasalita.

“Hi excuse me.” Sabi ni Anji na pumukaw sa pagkatulala ni Kd.

“Ahhh. I’m sorry. Ahmmm. Hi Miss. For how many?” naibulaslas ni Kd.

TO BE CONTINUED…

CHAPTER 02

“The Newcomers”

CHAPTER 02

“The Newcomers”

Mahaba haba ang naging byahe nang magkakapatid na sina Albie, Anji at Owen. Gamit nila ang sasakyan ng kanilang ama patungo sa probinsya ng Davenport. Si Albie ang nagsisilbing driver, samantalang si Anji naman ang nakaupo sa tabihan ni Albie at si Owen naman ay sa likod nakapwesto. Patuloy lang si Albie sa pagmamaneho habang pasulyap sulyap niyang tinitignan ang mga kapatid niya. Napansin naman nito ni Owen at nagkatinginan sila sa rearview mirror ng sasakyan.

“Okay lang ako Kuya, don’t worry.” Paninigurado ni Owen sa kanyang kapatid.

Bumalik na si Owen sa paglalaro ng kanyang cellphone, samantalang si Anji naman ay nananatiling tulog sa kanyang kinauupuan.

Gabi na nang marating nila ang bago nilang magiging tahanan. Mas maliit ito kumpara sa tinitirhan nila dati, ngunit mas okay na ito para sa kanila dahil mas ligtas sila dito.

Pagod na pagod sila na nilapag ang kanilang mga gamit sa sahig sa unang palapag nang bahay.

“Guys, sabi ng boss ko may tatlong kwarto daw sa itaas. Sakto naman sa atin iyon.” Sabi ni Albie na naupo sa sofa nang tanggalin niya ang nakabalot dito.

“Okay kuya, I’ll check the rooms na. But don’t worry. Ikaw na dun sa pinakamalaki.” Sabi ni Anji at kumaripas na siya ng takbo paitaas.

Si Owen naman ay naupo sa isang sofa na pang-isahan lamang. Sumandal ito at tahimik na tumitig sa kisame.

“Owen, kanina ka pa tahimik.” Sabi ni Albie nang mapansin niyang walang emek ang kanyang kapatid.

Nilingon ni Owen si Albie bago sumagot. “Wala lang Kuya, madami lang akong iniisip.”

“Ahh, kasi Kuya. Ang dami ko lang iniisip.” Sagot nito sa kapatid.

Umayos ng upo si Albie at hinarap ang kapatid. “May problema ka ba?” tanong ni Albie. “Diba sabi ng doctor, if you have a problem sabihin mo sa akin or isulat mo sa notebook mo.” Dugtong na sabi ni Albie.

“Yes Kuya, I’m doing it. Sadyang iniisip ko lang kung anong nangyare sa akin nung Car accident. And syempre bakit wala sina mommy habang nagrerecover ako?” mahabang sabi ni Owen.

Hindi alam ni Albie ang isasagot niya sa kapatid niya dahil alam niyang kasinungalingan lang lahat ng nalalaman ni Owen.

Sasagot na sana si Albie, at balak na na niyang sabihin ang totoo ngunit nagsalita muli si Owen.

“Pero don’t worry Kuya. Okay na po ako, akyat na po ako.” Sabi ni Owen at tumayo na siya at nagtungo sa itaas.

Napabuntong hininga na lang si Albie sa nangyare. Hindi niya alam ang kanyang gagawin dahil dito. Pero napagdesisyunan na lang niya na ilihim hanggang sa tuluyang makarecover na si Owen.

Kinabukasan ay maagang nagising si Albie para magreport sa bagong police station na kanyang pagtatrabahuhan. Tulog pa ang kanyang mga kapatid nang umalis ito kaya nag-iwan na lang siya ng pera at notes sa lamesa.

Paggising ni Anji ay agad siyang nagtungo sa kwarto ng kanyang kakambal. Nakita niya doon na mahimbing itong natutulog.

“Buti naman at nakakatulog na siya ng maayos.” Naibulong ni Anji sa sarili nya.

Pagbaba niya sa kusina nila ay agad niyang nakita ang notes na iniwan ng kanyang Kuya Albie. Naglalaman ito nang kasulatan na sa labas muna sila kumain dahil may lakad ito.

Kaya naman ay agad na ginising ang kanyang kambal ibinalita niya ito agad. Mabilisan silang nag-ayos para makapag-ikot ikot na din sa lugar na ito.

Nang makalabas na sila ng bahay ay agad silang naghanap ng restaurant na kakainan. Isa sa mga pumukaw ng atensyon nila ay ang kakaibang restaurant na nakita.

“Dito na lang kaya tayo kumain?” suhestiyon ni Anji.

Tumango naman si Owen bilang tugon sa nais ng kakambal.

Pagpasok nila sa restaurant ay kitang kita ang kagandahan nito. Mula sa kakaibang pintuan nito hanggang sa magandang desenyo sa loob ng restaurant. Agad na tumungo ang magkapatid sa cashier area para magpareserve ng seat nila.

Hindi maiwasan ni Anji na titigan ang lalaki na nasa cashier, tinignan ni Anji ang nameplate na nakasabit sa dibdib ni Kd.

“Hmmm. Kd. What a cute name like him.” Mahina niyang sinabi.

Hindi masyadong narinig ito ni Owen, kaya tinanong niya si Anji. “May sinasabi ka Anj?”

“Hmmm…” lumingon si Anji sa kambal. “Wala naman.” Sagot nito.

Habang nag-aasikaso si Kd ng ibang mga customer ay nananatiling nakatingin si Anji kay Kd. Si Owen naman ay inikot ang kanyang mga mata at may nakita siyang isang pamilyar na tao. At ito ay si Aldrin Sans, ang anak ng Mayor ng Davenport. Nakaramdam ng kaba si Owen dahil sa nakita niya. Nagkita na dati pa si Owen at Aldrin dahil sa isang kompetisyon, parehas silang varsity ng kanya kanyang paaralan. Agad na iniwas ni Owen ang tingin sa kinauupuan nina Aldrin. Pumunta siya sa kabilang side ni Anji na kung saan hindi siya makikita ni Aldrin.

Nang sila na ang aasikasuhin ni Kd ay tila natameme ang binata sa taglay na kagandahan ng dalaga. Nakangiti lang si Anji kay Kd hinihintay ang sasabihin ng binata. Ilang minuto na ang lumipas ay hindi pa ito nagsasalita.

“Hi excuse me.” Sabi ni Anji na pumukaw sa pagkatulala ni Kd.

“Ahhh. I’m sorry. Ahmmm. Hi Miss. For how many?” naibulaslas na lang ni Kd.

Natatawa naman ng mahina si Owen dahil sa nangyayare kay Kd na tila natataranta. Siniko naman siya ng kakambal niyang si Anji.

“For two.” Sagot ni Anji na nakangiti kay Kd.

“This way po ma’am.” Sabi ni Kd bago tuluyan lumabas sa counter.

Nagulat naman ang kambal dahil mismong si Kd ang nag-asikaso sa kanila, unlike sa naunang costumer.

“Trip ka ata nito twin.” Bulong ni Owen sa kakambal.

“Che tumigil ka nga diyan.” Inis na bulong ni Anji dahil sa pang-aasar ng kanyang kambal.

Inassist sila ni Kd papunta sa lamesa na kakainan nila. Nakaramdam naman si Owen nang kaba dahil malapit ang pwesto nila sa kinaroroonan nina Aldrin.

Binigay ni Kd ang menu board sa kambal at panandalian itong umalis para mag-asikaso ng iba pang mga costumer.

Habang namimili si Anji nang kakainin nila ay napalingon muli si Owen sa pwesto nina Aldrin at ngayon ay nagtama na ang kanilang mga mata. Kitang kita niya ang ginawang pagngisi ni Aldrin, agad iniwas ni Owen ang kanyang mata kay Aldrin.

“May gusto ka na Anj?” tanong ni Owen sa kakambal.

“Meron na.” sagot ni Anji.

“Ay oo nga pala. Yung Kd.” Pang-aasar ulit ni Owen.

“Ewan ko sayo. Ako Owen tigilan mo ah.”

Natawa naman ng bahagya si Owen dahil sa narinig sa kakambal. Nang makapagdecide na sila ay si Kd muli ang nag-asikaso sa kanila. Mula sa pagkuha ng order nila hanggang sa pagbayad nila ng kanilang kinain.

Nagpaalam muna si Owen na magbabanyo sa kanyang kakambal. Agad siyang nagtungo sa banyo at nang matapos na niyang gawin ang dapat gawin ay lumabas siya sa cubicle at nagulat siya nang makita niya si Aldrin na nananalamin. Napahinto bahagya si Owen sa paglalakad ngunit nagpatuloy na siya at dumeretso sa hugasan ng kamay na kung saan nandoon si Aldrin. Habang naghuhugas ng kamay si Owen ay nagsalita si Aldrin.

“What are you doing here?” tanong ni Aldrin kay Owen. “You have competition here?” sunod na tanong ni Aldrin.

Hindi sumagot si Owen sa tanong ni Aldrin bagkus ay nagpatuloy lang ito sa paghuhugas ng kamay. Nang matapos na si Owen sa ginagawa niya ay naglakad na ito papunta sa pinto ngunit humarang si Aldrin sa daraanan niya.

“Bakit di mo ako sinasagot?” tanong niya muli dito.

“Wala naman tayong dapat pag-usapan. Kung ano man ang nangyare nangyare lang.” sagot ni Owen kay Aldrin.

Umiwas na si Owen kay Aldrin ngunit sa sobrang bilis ng pangyayare ay naisandal ni Aldrin si Owen sa pader habang ang mga kamay ni Aldrin ay nasa magkabilang side ng ulo ni Owen.

“Bakit hindi mo ko sinipot?”

“Sinipot? What do you mean? Andun ako.” Sagot ni Owen.

“Andun? Hindi ki—” hindi natapos ni Aldrin ang sasabihin dahil biglang bumukas ang pinto at lumayo siya bigla kay Owen.

Pumasok si John na isang delivery driver at panganay na anak ng mga Santos.

Nang makalayo na si Owen kay Aldrin ay dali-dali itong lumabas ng banyo. Agad siyang nagtungo sa kinauupuan nila kanina at hinila ang kapatid niya.

“Let’s go na, we need to go.”

Nagtataka man si Anji kung ba’t nagmamadali si Owen pero wala siyang ginawa kundi sumunod na lang dito.

Nang makalabas na sila sa restaurant ay agad naman nagtanong si Anji sa kakambal.

“What happened bat nagmamadali ka?” tanong nito kay Owen.

“Wala” sagot na lang ni Owen dahil ayaw niyang pag-usapan ito. Tahimik na naglalakad si Owen habang nakasunod naman sa kanya si Anji.

Sa loob naman ng restaurant ay hindi na naabutan ni Aldrin ang pag-alis ni Owen.

“Fxck!” naibulaslas niya.

“Bro what happened?” tanong ng kaibigan niya na kasama niyang kumakain kanina.

“Saan pumunta yung dalawa dito?” tanong ni Aldrin sabay turo sa kinauupuan nina Owen at Anji.

“Kakaalis lang nila, nagmamadali nga eh. Why? May ginawa ba sila sayo babe?” mataray na tanong ng girlfriend ni Aldrin.

“Wala naman, they look familiar lang.” sagot ni Aldrin.

“You know what, let’s bill out na. I need to go to salon pa eh.” Sabi ng girlfriend ni Aldrin sabay yakap sa kanya.

“Sige, tawagin ko na si Kd.” Sabi ni Aldrin.

Matapos niyang tawagin si Kd ay agad sila nitong inassists. Pinagtitripan pa nga nila ito ng kanyang mga kaibigan. Nakikisakay din naman si Aldrin.

Pinipigilan ni Kd na lumaban sa kanila dahil sa bukod sa anak ng Mayor si Aldrin ay kailangan niya din itong trabaho na ito. Ikinuyom na lang niya ang kanyang palad dahil dito.

Nang ibigay na ni Kd ang sukli nang magkakaibigan ay agad itong kinuha ng girlfriend ni Aldrin at nang paalis na si Kd ay tinawag siya nito.

“Your tip.” Nakangiting sabi nito kay KD.

Nang aabutin na ito ni KD ay agad itong binitiwan ng babae at nalaglag ito sa sahig.

“Ooops. Sorry.” Sabi nito at nagtawanan sila.

Muli ay napakuyom na naman ng kamao si Kd dahil sa inis at galit. Nagtatawanan na umalis ang magkakaibigan dahil sa eksenang ito.

Kitang kita naman ito nina Shanaia, Ocean at Benedix na kadarating lang sa restaurant. Nainis si Shanaia dahil dito. Susugurin na sana niya ang girlfriend ni Aldrin ngunit pinigilan siya ni Ocean.

“Hey Shai, don’t.”

Dumaan sa kanila ang barkada ni Aldrin, na todo halakhakan pa din. Tumingin naman si Aldrin kay Shanaia sabay ngumisi dito. Inirapan na lang ni Shanaia si Aldrin.

Lumapit naman sina Shanaia kay Kd na pinupulot ang mga barya sa sahig.

“You okay?” tanong ni Shanaia kay Kd.

Natapos naman na din si Kd sa kanyang ginagawa. Kaya tumayo ito. “I’m okay.” Sagot ni KD at tinignan ang mga kasama ni Shanaia. “Anong ginagawa niyo dito?” tanong ni Kd sa kababata.

“Gusto ko sabay na tayo umuwi, kaya kakain muna kami dito.” Nakangiting sabi ni Shanaia

“Sige. Salamat.” Sagot ni Kd at inasikaso niya ang kanyang bestfriend.

Dalawang buwan ang lumipas at simula nang panibagong school year. Maagang gumising si Shanaia para mag-asikaso na dahil maaga siyang susunduin ni Ocean. Lumipas ang isang oras mula sa pagkagising niya ay bumusina na si Ocean. Dali-daling tumakbo si Shanaia.

“Bye Ate Aly, una na ako.” Pagpapaalam ni Shanaia sa kanyang kapatid.

Papunta na siya sa bagong kotse ni Ocean ay napansin niya ang magkakapatid na bagong salta na sina Anji, Kd at Albie. Kaya naman nakaisip si Shanaia ng ideya.

“Pumasok ka na.” sabi ni Ocean.

“Wait, may isasabay tayo.” Nakangiting sabi nito kay Ocean.

Dali-dali itong tumakbo patungo sa magkakapatid na papasok na sa kanilang kotse.

“Hi Guys.” Tawag nito sa kanila.

Natigil naman sa ginagawa nila ang magkakapatid.

“Hi.” Bati pabalik ni Anji.

“Sa Davenport Integrated din ba kayo?” tanong ni Shanaia.

“Ah yeah.”

“Nice, nice. Bakit hindi na lang kayo sumabay sa amin ng friend ko.” Suhestiyon ni Shanaia.

Nagtinginan naman si Owen at Anji dahil dito.

“Guys di pa ba kayo papasok?” tanong ni Albie na nasa loob na ng kotse dahil sa pagkainip niya ay lumabas ito ng kotse at dito ay nakita niya si Shanaia.

“Hi.” Malaking ngiti na bati ni Shanaia kay Albie.

TO BE CONTINUED…

CHAPTER 03

New Friendship

CHAPTER 03

“New Friendship”

Abala si Albie sa pagpapainit ng sasakyan samantalang ang kambal ay matagal pa ding nasal abas dahil may lumapit sa kanilang isang babae. At ito ay si Shanaia.

“Guys di pa ba kayo papasok?” tanong ni Albie na nasa loob na ng kotse dahil sa pagkainip niya ay lumabas ito ng kotse at dito ay nakita niya si Shanaia. “Ano pa ba kasing ina—” hindi natapos ni Albie ang sasabihin niya nang makita niya si Shanaia na nakatingin sa kanya at may malapad na ngiti.

“Hi.” Malaking ngiti na bati ni Shanaia kay Albie.

“Hi.” Maiksing bati din ni Albie.

“Well, Hi sa inyo tatlo. And ask ko lang itong kambal if pwede silang sumabay ng friend ko.” Nakangiti pa din si Shanaia. “Since, same lang din naman kami ng school and you know mukha namang same age lang din kami.” mahabang litanya ni Shanaia.

Tumingin si Albie sa kambal, dahil gusto niya ay itong dalawa ang magdesisyon sa nais ng dalaga.

“Kung saan si Anj doon ako.” Agad na sagot ni Owen sa kapatid. Dahil sa sagot ni Owen ay agad na tumingin si Shanaia at Albie kay Anji.

“Well, sige kung di naman kami makakaabala sa inyo.” Nahihiyang sagot ni Anji.

“Talaga ba?” masayang sigaw ni Shanaia at agad nitong pinulupot ang kanyang kamay sa braso Anji. “Don’t worry hindi kayo sagabal and you know magkapitbahay tayo kaya okay lang yun.”

Ngumiti si Anji kay Shanaia at nilingon si Albie. “Paano ba yan Kuya, dito na muna kami sasabay. Para makapasok ka na din sa work mo.”

“Sige. Okay lang…” sagot ni Albie, nilingon naman niya si Shanaia. “Okay lang bang kausapin ko muna ang mga kapatid ko?” tanong niya.

“Yeah. Sure.” Sagot agad ni Shanaia. “Anj, right doon lang ako sa car. Hintayin namin kayo.” Sabi ni Shanaia at naglakad na siya papunta sa sasakyan ni Ocean.

Agad namang lumapit si Anji at Owen kay Albie.

“Anong sasabihin mo kuya?” tanong ni Anji.

“Umayos kayong dalawa ah. Don’t do anything that will hurt you two. Like—”

“Yeah Kuya alam namin yun.” Pagputol ni Owen. “Malelate na po kami.” dugtong nito.

Ngumiti si Albie sa kanila at ginulo ang mga buhok nila. Hindi niya inexpect na mabilis na lalaki ang kanyang mga kapatid. At mabilis ang panahon siya na ang nag-aalaga sa mga ito.

“Ang bilis niyong tumanda. Dati mga uhugin pa kayo, ngayon ewan na lang.” natatawang sabi ni Albie sa mga kapatid.

Nagtawanan naman ang kambal. Maya maya ay nakarinig sila ng busina mula sa sasakyan ni Ocean at nandun si Shanaia na nakatayo at kumakaway na nakangiti.

“Sige na. Hinihintay na kayo ng bago niyong kaibigan.” Sabi ni Albie.

Nagpaalam na ang kambal at nagtungo na sa sasakyan ni Ocean. Nahihiyang pumasok ang kambal sa loob ng sasakyan.

“Hi Guys.” Bati ni Ocean sa dalawa.

Habang nasa loob silang apat ay kinilala nila ang isa’t-isa. Maingat pa din ang kambal sa pagpapakilala sa kanilang sarili. Dahil ayaw ni Anji an malaman nila ang nakaraan nila.

Si Albie naman ay agad na sumakay sa kanyang sasakyan at nagmaneho patungo sa presinto na kanyang pinagtatrabahuhan. Habang nagmamaneho siya ay may napansin siyang isang babae na sakay ng bisekleta. Kitang kita ang pagkaamaze ni Albie sa itsura nito.

“What a beautiful girl.” Naibulaslas niya at nagpatuloy na siya sa pagmamaneho hagganng sa makarating siya sa presinto.

Pagdating niya doon ay agad siyang nagtungo sa pwesto niya kung saan may nakaupong babae.

“Anong ginagawa mo sa table ko?” tanong ni Albie dito.

Humarap si Alyssa sa kanya, umikot ito gamit ang upuan na kanyang kinauupuan. “Hey, Partner” nakangiting bati ni Alyssa habang kumakaway kay Albie.

“So ikaw ang nakatoka sa akin?” cold na tanong ni Albie.

Tumayo si Alyssa at lumapit dito. “Obviously yes, kaya nga tayo partner eh.” Pang-aasar pa ni Alyssa dito. Hinawakan niya ang dibdib at balikat ni Albie. “Don’t worry, I will neve inlove with you.” Sabi ni Alyssa sabay kindat dito.

Naglakad si Alyssa patungo sa pintuan. “By the way, need tayo makita ni boss. So mag-ayos ka na and I will wait you outside.” Sabi ni Alyssa bago lumabas ng opisina ni Albie.

Napabuntong hininga na lang si Albie sa eksena ni Alyssa sa kanya. “Kakaiba talaga ang mga babae.” Bulong nito sa sarili.

Agad naman niyang inayos ang kanyang mga kagamitan sa lamesa saka naisipang lumabas at nakita niya si Alyssa doon na nakikipag-usap sa iba nilang mga kasamahan. Nakatayo lang siya sa pintuan at pinapanuod ang pagiging madaldal ni Alyssa. Ilang minuto din ang itinagal ng pagiging madaldal ni Alyssa at napansin niyang nakatayo na doon si Albie at nakacross ang mga arms.

“Hey Albs. Let’s go?” tanong nito sa bagong partner.

“Well yeah.” Cold na sagot nito.

“He’s so cold noh.” Bulong ni Alyssa sa kausap.

“I heard that.” Sigaw ni Albie habang binabagtas ang daan patungo sa opisina ng boss nila.

“Pinarinig ko talaga sayo.” Pang-aasar ni Alyssa. Humabol ito kay Albie at sabay silang pumasok sa opisina ng boss nila.

Pagpasok nila sa loob ay nakita nila si Martin Sans, ang Mayor ng Davenport, na nakaupo sa upuan ng kanilang boss. Ang secretary naman ni Mayor Martin ay nakatayo sa gilid nito ganun din ang boss nila.

“Guys pinatawag ko kayong dalawa dahil I need both of you to escort Mayor Martin sa pagbisita niya sa kabilang syudad.” Unang litanya ng boss nila.

“Pero Boss bakit kami? Bakit kaming dalawa?” tanong ni Alyssa. “And take note…” nilingon niya si Albie. “Kararating lang nito sa Davenport.”

“Because I choose you two.” Si Martin na ang sumagot sa mga katanungan ni Alyssa.

“Kaya maghanda na kayong dalawa. Dahil ngayon mismo ang alis natin dito…” sabi ni Brenda, ang secretary ni Martin. “Will wait you two sa limo, at wag niyong paghintayin si Mr. Mayor ng matagal.” Dugtong ni Brenda.

Tumayo na si Martin at naglakad palabas, ngunit bago siya lumabas ay tinapik niya ang balikat ni Alyssa at Albie. Sumunod naman sa kanya si Brenda.

Nagtinginan na lang si Albie at Alyssa.

“Just follow him.” Sagot ng boss nila sa kanya.

Dumating naman sina Shanaia, Ocean, Anji at Owen sa Davenport Integrated. Napag-alaman nila na magkakaklase sina Shanaia, Ocean at Anji samantalang si Owen naman ay year younger sa kanila dahil sa nangyareng insidente sa kanya dati. Humiwalay na si Owen sa kanila dahil sa opposite ang dereksyon ng kanilang classroom.

Naglalakad si Owen patungo sa kanyang classroom ng madaanan niya ang locker ng mga athelete. Sakto din ang Paglabas ni Aaron (Aaron Sans ang anak ni Mayor Martin at kambal ni Aldrin) at ang mga kaibigan nito sa locker room. Nang magtama ang mga mata nila ay parehas silang napahinto sa paglalakad. Agad namang umiwas si Owen dahil sa pag-aakalang si Aaron at Aldrin ay iisa. Dali-daling naglakad ng mabilis si Owen.

Sinundan naman ni Aaron si Owen.

“Ron saan ka pupunta?” tawag ng isa sa mga kaibigan ni Aaron.

Mabilis ang naging paglalakad na ginagawa ni Owen, sinasabayan naman ni Aaron ang bilis nito. “Hey Owen, ikaw ba yan?” tanong ni Aaron na pasigaw habang sumusunod kay Owen.

“No hindi ako ito.” Sigaw ni Owen pabalik na ikinatawa naman ni Aaron.

“I see hindi nga ikaw yan.” Sigaw pabalik ni Aaron.

Patuloy lang sa paglalakad si Owen ng mabilis, ganun din si Aaron. Hanggang sa makapunta si Owen sa dead end.

“Sh*t” naibulaslas na lang ni Owen at dahan dahang hinarap si Aaron.

“Ba’t mo ko tinakbuhan?” tanong ni Aaron. “And anong ginagawa mo dito sa school namin?” dugtong na tanong niya.

“Hindi kita tinatakbuhan actually dito talaga ako papunta.” Pagsisinungaling ni Owen na halatang halata naman sa kanya.

Natawa naman ng malakas si Aaron sa narinig. “Ano naman ang gagawin mo dito sa fire exit?” natatawang tanong ni Aaron.

“Ahh basta.” Sagot ni Owen. “Atsaka hindi kita iniiwasan. And yung sa restaurant last time. Wala yun. Sorry Aldrin don’t bully me.” Sunod sunod na sabi ni Owen.

Nagtaka naman si Aaron bigla dahil nabanggit ni Owen ang pangalan ng kambal niya.

“Wait teka. I’m Aaron. And Aldrin is my twin.” Paliwanag ni Aaron.

Ikinagulat ni Owen ang narinig niya. “Kambal?” takang taka pa din siya sa narinig niya at hindi makapaniwala si narinig. “You mean kambal? As in kambal kambal?”

“Oo. May kambal ako.” Sagot ni Aaron.

Napabuntong hininga si Owen sa kanyang nalaman at mga napagtanto niya. Yung araw na dapat magkikita sila ay si Aaron ang nakita niya at hindi si Aldrin. Kaya sinasabi ni Aldrin na hindi siya sinipot ni Owen.

“Wait teka…” narealized din ni Aaron ang lahat. “Bakit mo kilala ang kapatid ko?” tanong ulit ni Aaron.

“Wala. Ahm” hindi alam ni Owen ang sasabihin niya.

“Don’t tell me, kilala ka na niya nung tournament natin? Magkakilala na kayo nun?”

“Ano… hind—”

Biglang tumunog ang bell dahil dito ay may excuse na si Owen na tumakas kay Aaron.

“I need to go. May klase pa ako.” Dali daling umiwas si Owen kay Aaron pabalik sa pinanggalingan nito.

“Hey Owen, I need to know something.”

Pipigilan sana ni Aaron si Owen ngunit umiwas naman ang isa. “Later” sigaw ni Owen habang lakad takbo ang ginawa ay nakasalubong niya ang dalawang kaibigan ni Aaron.

“Hey man. Kanina ka pa namin hinahanap.” Sabi ng isang kaibigan ni Aaron, ngunit si Aaron ay nakatingin lang kay Owen na naglalakad palayo.

Mabilis naman natapos ang unang bahagi ng klase nina Anji, kaya naman napagdesisyonan nila nina Shanaia na magtungo sa cafeteria. Bago makarating ng cafeteria ay agad na nagtext si Anji sa kanyang kakambal na dito na sila magkita.

Pagpasok nila sa cafeteria ay kitang kita ni Anji ang kaibahan nito sa dati niyang paaralan. Kumpara sa dati ay mas maliit ito ngunit kitang kita mo naman ang kalinisan nito. Agad silang pumila sa kuhanan ng pagkain. Isang putahe ng gulay at karne ang laman ng tray nila. Naupo silang tatlo sa empty seats na naroroon.

“Nasaan na ang kambal mo?” tanong agad ni Shanaia kay Anji ng makaupo na sila.

“Papunta na daw siya. Reply niya sa akin.” Sagot naman ni Anji.

“So mauna na tayong kumain?” tanong ni Ocean.

“Yeah, pwede na kayong kumain.” Sagot naman ni Anji.

Inikot ni Anji ang mata niya sa buong cafeteria para mapamilyarays siya sa itsura nito. Napatingin siya sa isang grupo na mukhang mga sossy at alam mong yayamanin talaga. Napansin naman it oni Shanaia.

“Yang tinitignan mo ay ang grupo ng mga elitista dito sa campus na akala mo pagmamay-ari nila ito.” Mahabang paliwanag ni Shanaia. “At yung babaeng naka pink dress?” turo ni Shanaia.

Tinignan naman ni Anji ang tinuturo ni Shanaia. “Okay? Anong meron sa kanya?” tanong si Anji.

“Siya ang pinakanakakainis dito.” Singit ni Ocean.

“Absolutely yes. She’s Alexa.” Dugtong ni Shanaia sa sinabi ni Ocean.

Nananatiling nakatingin si Anji kay Alexa at napatingin naman si Alexa sa kanya at binigyan niya si Anji ng isang pataas na kilay na may kasamang smirk. Agad namang iniwas ni Anji ang kanyang tingin.

Maya maya ay nagkaroon ng ingay sa buong campus, nilingon ni Shanaia ang mga pumasok at kinawayan ito, nilingon naman ni Anji ang kinawayan ni Shanaia. Ito ay ang grupo ni kd. Ang banda ng campus na ito na may pangalang Sweet Oranges.

Nagtama ang mga mata nina Anji at Kd, dahilan para lumapit si Kd sa grupo nila samantalang si Anji naman ay agad na umiwas ng tingin at yumuko.

Nang makarating si Kd sa likod ni Anji ay agad na bumati si Ocean sa kanya. “Hey Kids, pinatili niyo na naman ang buong cafeteria.” Sabi ni Ocean.

Nagkibit balikat naman si Kd bilang sagot.

“Si humble naman.” Pang-aasar ni Shanaia.

“Shut up Shai.” Sagot na lang ni Kd pero ang tingin niya ay na kay Anji na nananatiling kumakain. Agad naman itong napansin ni Shanaia.

“By the way Kd. This is Anji.” Pagpapakilala ni Shanaia kay Anji. “And Anji…” tumingin si Anji kay Shanaia. “This is Kd.” Turo ni Shanaia kay Kd.

Tumingin naman si Anji kay Kd at binigyan ito ng isang nahihiyang ngiti.

“I remember you.” Sabi ni Kd kay Anji.

Alam naman ni Anji kung anong tinutukoy ni Kd, at halata sa mukha ni Shanaia ang pagtataka kung bakit magkakilala ang dalawa. Bago makapagreact si Shanaia sa reakyson nina Anji at Kd ay muling umingay ang buong cafeteria dahil sa pagpasok ng mga pulis dito.

“Ms. Alexa Yen.” Sigaw ng isang pulis.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Ano kaya ang magiging reaksyon ni Shanaia kapag nalaman niyang na love at first sight sina Anji at Kd sa isa’t-isa? At bakit kaya hinahanap si Alexa ng mga kapulisan? Abangan yan sa susunod na kabanata ng DAVENPORT.

CHAPTER 04

The Death of Lucas Yen

CHAPTER 04

“The Death of Lucas Yen”

Lahat ay nagulat dahil sa nasaksihan nila sa cafeteria. Ipinatawag si Alexa ng pulis.

“Ms. Alexa Yen?” sigaw ng pulis at lahat ng estudyante ay napatingin sa pwesto nina Alexa.

Dahan dahang tumayo si Alexa dahil sa kinakabahan ito. Tumingin siya sa paligid at nakita niya ang mga mata ng mga estudyante na mapanghusga. Naglakad ito palapit sa pulis at nagsalita.

“Anong meron? At bakit niyo ko hinahanap?” tanong nito sa pulis.

“Pinapatawag po kayo ni Mr. Ronaldo.” Sagot nito.

Kinakabahan man ay walang nagawa si Alexa kundi sumunod sa pulis. Nang makaalis na sila ay nagkaroon nang bulong bulungan sa loob ng cafeteria.

“Anong nangyare? Bakit ipinatawag si Alexa?” tanong ni Kd.

“Well, alam mo naman yan, napakapasaway baka may ginawa na namang kababalaghan.” May pagkasarkastikong pahayag ni Ocean.

“Tigilan mo niya yang pagiging bitter mo Ocean. Hayaan mo na siya at ang pamilya nila.” Pananaway naman ni Shanaia.

“Ah guys. I’ll get my food muna then I’ll sit here.” Paalam ni Kd sa mga kaibigan. Humarap naman siya kay Anji. “Nice to meet you Anj.” Sabi nito sa bagong kakilala.

“Nice to meet you too.” Sagot ni Anji dito.

Napansin naman ni Ocean ang kakaibang tinginan at ngitian ng dalawa ngunit ipinagkibit balikat na lang niya ito. Umalis na si Kd at nagtungo sa kung saan naroroon ang mga pagkain.

Mabilis naman na nakakuha ng kanyang pagkain si Kd at bumalik sa mga kaibigan samantalang ang kanyang mga kabanda ay nasa dulong bahagi ng cafeteria.

Siniko ni Shanaia si Ocean para sana ay tumayo at lumipat ng pwesto sa tabi ni Anji para maging katabi niya si Kd. Nang patayo na si Ocean ay pinigilan siya ni Kd. “No need na dito na lang ako sa tabi ni Anji.” Sabi ni Kd at tinignan niya ang dalaga at binigyan niya ito ng isang malapad na ngiti.

Napausog naman si Anji para bigyan ng pwesto si Kd. Napanganga naman si Ocean sa sinabi ni Kd at napalingon ito kay Shanaia, kitang kita niya sa itsura ng kaibigan ang kaunting selos dito.

Habang patuloy sila sa pagkain ay muling nagkaroon ng ingay sa buong cafeteria. Dahil sa pagpasok ng mga varsity player ng campus na pinapangunahan ng kambal na anak ng mayor na sina Aaron Sans at Aldrin Sans. Mabilis din naman nilang nakuha ang kanilang mga pagkain at agad na nagtungo sa paborito nilang pwesto.

Nasa likod naman ng mga athlete si Owen na kakapasok lang ng cafeteria, agad nitong inikot ang kanyang mata para mahanap ang kambal na si Anji. Agad na kumaway si Anji nang makita niya ang kambal. Ngumiti naman si Owen sa kambal nang biglang humarang si Aldrin sa kanya.

“We meet again, Owen.” Bati ni Aldrin dito sabay kindat.

Tinignan naman siya ni Owen ng masama at iiwas na sa kanya nang hawakan siya ni Aldrin sa braso.

“Aldrin bitiwan mo ako. Please. Mamaya kakausapin kita pero wag dito please.” Mahinang sabi ni Owen habang tinitignan tignan ang pwesto ni Anji.

“Bakit ganyan ka makaasta? May tinatagao ka ba?” nilingon ni Aldrin ang nililingon ni Owen.

“Aldrin please. Bitiwan mo na ako. Pangako, I will talk to you later.” Paninigarado ni Owen. Hindi siya mapakali dahil nakatitig na sa kanya ang mga bago nilang kaibigan.

“Don’t tell me hindi alam ng kambal mo na bakla ka?” tanong ni Aldrin na may halong ngisi dito.

Hindi na nakasagot pa si Owen dahil biglang dumating ang kasintahan ni Aldrin. Agad itong yumapos ito dito. Dahilan ito para makalayo si Owen kay Aldrin. Nakatitig lamang si Aldrin kay Owen. Wala silang kaalam alam na habang kumakain si Aaron ay nakatingin ito sap ag-uusapa nina Owen at Aldrin, at nakaramdam siya ng kakaunting selos dahil dito.

Agad naman na nagtungo si Owen sa kuhanan ng pagkain at dumeretso sa pwesto nina Anji. Habang kumakain ay nagkakilanlan na din sina Kd, Owen at Anji.

Bago matapos ang pagkain ng mga estudyante at ang grupo nina Anji ay tumayo ang kasintahan ni Aldrin. Masaya itong naglakad at pakendeng kendeng na nagtungo sa harapan ng cafeteria na kung saan nakapwesto ang mga pagkain.

“Hey Everyone.” Sigaw nito gamit ang mikropono na bitbit nito. Nakuha niya lahat ang atensyon ng mga estudyante na naroroon. “I’m Wendy Sandoval. The cheerleader of the campus and a proud girlfriend ni Aldrin Sans. I would like you to invite sa Acquaintance Party na gaganapin sa bahay ng mga Sans. See you there.” Sabi nito sabay bigay ng flying kiss sa mga estudyante.

Ito ang naging hudyat para tumayo ang grupo nina Aldrin. Ganun din ang grupo nina Owen.

Nang mapadaan ang grupo nina Aldrin sa grupo nina Owen. Agad na nilapitan ni Aldrin si Owen at bumulong dito. “Just like what you promised, I will wait you sa bahay or else. I’ll tell the school kung sino ka talaga. See you there.” Sabi ni Aldrin at kinindatan muli si Owen.

Nang makalagpas na ang ilan sa mga kagrupo ni Aldrin ay siya namang pagdaan ng kambal nito na si Aaron. Nakatitig lang si Aaron kay Owen at huminto ito sa kinatatayuan ni Owen. Nang mapansin ni Owen ang paghinto nang isang lalaki, tiningala ito ni Owen at nakita niya si Aaron na nakatitig sa kanya.

Agad na iniwas ni Owen ang kanyang mata dahil naiilang siya sa titig na iyon ni Aaron. Ilang segundo ang lumipas bago magsimulang maglakad muli si Aaron at doon na nakahinga ng maluwag si Owen.

“Anong sinabi sayo ng anak nang mayor na iyon?” tanong ni Ocean na agad na lumapit kay Owen.

Ngumiti si Owen kay Ocean. “Wala iyon.” Humarap siya kay Anji. “Kailangan ko nang bumalik sa klase ko.” Dali-dali nang naglakad si Owen sa cafeteria at agad na sinundan si Aldrin. Ayaw nito na pumunta siya sa party na pinaplano ni Aldrin.

Lakad takbo ang ginawa niya para mahabol si Aldrin. Una niyang nalagpasan ang naglalakad na si Aaron, medyo nabangga niya ito. Agad siyang humingi ng pasensya dito at hindi na muling pinansin ang sinabi ni Aaron. Dali-dali siyang nagtatakbo papunta kay Aldrin. Hinawakan niya ito sa wrist para mapahinto sa paglalakad. Halos lahat ng estudyante na naroroon ay nagulat sa pangyayare, maging si Aaron at Wendy.

“Aldrin, let’s talk now.” Bungad na sabi ni Owen dito.

Tinignan ni Aldrin ang pagkakahawak ni Owen bago niya ito harapin na may ngisi sa mga labi. Napansin naman ni Owen ang pagkakahawak niya kay Aldrin kaya agad niya itong inalis.

Tumawa nang malakas si Aldrin at naglakad papalapit kay Owen at ang isa naman ay napaatras ng bahagya. “Parang kanina lang ay diring diri ka sa akin pero ngayon hinahawakan mo na ang kamay ko.” Litanya ni Aldrin.

Si Wendy naman at Aaron ay nananatiling nakatingin sa dalawa maging ang ilan sa mga kagrupo nila.

“Ngayon na natin pag-usapan yung tinutukoy mo.” May takot at inis sa boses ni Owen.

Napansin naman ni Aaron ang panginginig ni Owen dahil sa takot.

“Excuse me?” mataray na singit ni Wendy sa usapan. “Why do you want na makausap ang boyfriend ko?” mataray na sabi ni Wendy at hinawakan niya ang balikat ng kasintahan.

“It’s nothing. Mauna na kayo kakausapin ko lang ito.” Sabi ni Aldrin sa mga kasama at talaga namang kinainisan ito ni Wendy.

Nagsimula nang maglakad ang kanyang mga kaibigan, bago tuluyang maglakad si Wendy ay tinignan muna niya si Owen mula ulo hanggang paa. Sumunod naman si Aaron bago siya maglakad ay tinapik niya ang balikat ni Aldrin at sabay sabing “Don’t be too harsh on him.” Narinig din ito ni Owen.

Napatingin si Owen at Aldrin kay Aaron dahil sa sinabi nito. Nakatingin lang si Aaron kay Owen at alalang alala ito.

Kinainisan naman ni Aldrin ang ginawang ito ng kapatid niya. Nang makaalis na ang lahat maliban kay Owen at Aldrin ay muling nagsalita si Aldrin.

Dahan-dahan siyang lumalapit kay Owen at ang isa naman ay dahan-dahan ding umatras dahil sa pagkailang.

“You know what Owen, if hindi ka pumunta sa party ko mamaya. I will make sure na sisirain ko ang pagstay mo at nang kaibigan mo dito sa Davenport Integrated.” Mahabang litanya ni Aldrin at umalis na siya sa harap ni Owen.

YEN’s MANSION

Takang taka man ay sumama pa din si Alexa sa mga pulis na sumundo sa kanya. Kinakabahan na siya at nag-ooverthink sa kung ano mang pangyayare ang naganap sa bahay nila.

Ilang beses na siyang nagtanong sa mga pulis ngunit ang sagot lang ng mga ito ay malalaman niya pagdating sa kanilang bahay.

Pagpasok sa main gate ng bahay nila ay kitang kita niya na maraming nakapark na sasakyan nang mga pulis. Mas lalo siyang kinakabahan dahil dito. Pagdating sa main house nila ay agad itong bumaba. Agad siyang pinagbuksan ng kanilang mga katulong.

Nakita niya sa sala ang buong pamilya niya na umiiyak. Ang dad niya na may kausap na police officer at ang ate niya at mom niya na nakaupo sa sofa. Ngunit hindi niya nakita ang kanyang kuya.

Nang mapansin siya nito ay agad na lumapit ang kanyang mommy.

“Mom? What happened? Why are you crying?” kinakabahan at nagtatakang tanong ni Alexa. Alalang alala siya sa Mommy niya na halos masira na ang make-up dahil sa pag-iyak nito.

Hindi nagsalita ang mommy niya bagkus mas lalo pa itong umiyak. Napaluhod na lang ito dahil sa panghihina. Pumababa din si Alexa dahil inalalayan niya ang kanyang ina. Tiniginan ni Alexa ang kanyang ate na si Chie. Nang mapansin ito ni Chie ay agad itong lumapit sa kapatid.

“Ate ano bang nangyayare? Bakit umiiyak ang mommy? At bakit madaming pulis na naririto?” sunod sunod na tanong ni Alexa dahil gulong gulo na siya sa kanyang nakikita.

“Kuya Lucas…” hindi matuloy-tuloy ang sasabihin ni Chie.

Tumayo si Alexa at nagsalita. “Ano? Anong meron kay Kuya Lucas?”

“Kuya Lucas is dead.”

Halos gumuho ang mundo ni Alexa nang marinig niya ito.

Hindi matukoy ng mga pulis kung bakit biglaan ang pagkamatay ni Lucas. Natagpuan na lamang nila si Lucas na wala nang buhay sa gilid ng ilog. Tinignan nila ang katawan nito at kitang kita na may laslas ito sa kanyang pulso kaya hinihinala nilang suicide ang nangyare.

Mas ikinasakit ng puso ni Maricel, ina nina Alexa, ang kanyang narinig. Hindi niya matukoy kung bakit nagawa nang kanyang panganay na anak ang pagkitil ng sariling buhay.

“Hindi magagawa ni Kuya Lucas na magpakamatay. Hindi ako naniniwala.” Salaysay ni Alexa.

“Ayun po ang nakikita namin sa aming imbestigasyon.” Sagot ng isang pulis.

“Pwes, imbestigahan niyo ulit. Dahil hindi ko maisip na magagawa iyon ng aking Kuya Lucas.” Pinunasan ni Alexa ang kanyang luha. “Naniniwala ako na may pumatay sa kanya.” Dugtong ni Alexa.

“Tama si Alexa, alam naming hindi gagawin ni Kuya yun.” Dugtong ni Chie. “There something wrong and there is something going on.”

“At sisiguraduhin namin na mananagot ang may kasalanan nito. Pagbabayaran nila ang ginawa nilang pagpaslang sa aking Kuya.” May diin na sabi ni Alexa.

“Pero wala pa po tayong ebidensya para matukoy kung pinatay ba talaga si Sir Lucas.” Sagot ng pulis.

“Pwes maghanap kayo at gawin niyo ang trabaho niyo.” Inis na sabi ni Alexa.

“Enough with that Alexa.” Sagot ni Ronaldo, ang kanilang ama.

Habang bumabyahe naman sina Alyssa at Albie kasama ang Mayor ng Davenport patungo sa kabilang siyudad, ay nakatanggap si Alyssa ng isang mensahe mula sa kanyang katrabaho.

Habang nagmamaneho si Albie ay napansin niya na biglang tumahimik si Alyssa.

“Bakit naman tumahimik ang napakadaldal na babae na yan?” pang-aasar na tanong ni Albie sa kanya.

“Pwede ba huwag ngayon Albie. Wala ako sa mood.” Inis na sabi ni Alyssa sa kapartner.

Si Mayor Martin naman ay tahimik na nakatingin sa dalawang pulis na nagbabantay sa kanya.

“Okay easy, easy. Hindi lang ako sanay na bigla kang tumahimik.” Sagot ni Albie at sumuko na sa inis ni Alyssa. Nagpatuloy na lamang si Albie sa pagmamaneho hanggang sa mapansin niyang umiiyak na si Alyssa.

“Teka. Bakit ka umiiyak?” tanong Albie.

“Patay na si Lucas. Patay na ang kasintahan ko.” Sagot ni Alyssa at bumuhos na ang kanyang mga luha.

TO BE CONTINUED…

CHAPTER 05

Alyssa Cruz

CHAPTER 05

“Alyssa Cruz”

Inihinto ni Albie ang sasakyan dahil sa nakita niyang umiiyak na si Alyssa, ipinagtaka naman ni Mayor Martin at nang kanyang secretary.

“Bakit tayo huminto?” tanong ni Brenda, secretary ni Mayor Martin.

Hindi alam ni Albie ang isasagot niya pero dahil sa pag-aalala niya kay Alyssa ang dahilan kung bakit sila huminto.

Tumingin si Alyssa kay Albie at tumango ito na nagpapahiwatig na ituloy na ang pagmamaneho.

“Pero—” pagkontra ni Albie ngunit hindi na niya natuloy ang kanyang sasabihin dahil agad itong pinutol ni Alyssa.

“I’m okay. Ituloy mo na. kailangan muna natin matapos ang obligasyon natin dito.” Sagot nito.

Dahilan nito ay ipinagpatuloy na ni Albie ang pagmamaneho ng sasakyan. Tahimik lang si Alyssa na nakatingin sa kalsada.

Si Alyssa Cruz, 26 years old at panganay na anak nina Rolando at Maricel Cruz. Isa siyang police officer sa Davenport at kasalukuyang partner ni Albie sa kanilang trabaho. Pananganay si Alyssa sa pamilya nila at dalawa lamang silang magkapatid at parehas silang babae. Si Alyssa naman ay may matagal nang kasintahan at ito ay si Lucas. Nagkakilala sila nang sila pa ay highschool sa Davenport. Doon nagsimula ang kanilang pagmamahalan na hanggang ngayon ay sila pa. Kaya labis niyang ikinabigla ang buong pangyayare sa kanyang kasintahan. Masaya silang magkarelasyon ngunit tutul ang mga magulang ni Lucas sa relasyon nila.

Patuloy lang sila sa pagbyahe hanggang sa marating nila ang karatig lalawigan. Nang maipark na ang sasakyan ay agad na nagtungo si Mayor Martin sa opisina ng Mayor ng lalawigan na ito. Sina Albie at Alyssa naman ay naiwan sa parking lot.

“Magpapahangin lang ako Albie.” Paalam ni Alyssa kay Albie. Kanina pa niya pinipigilan ang luhang nais bumaba mula sa kanyang mga mata.

Bahagyang ngumiti si Albie at tumango bilang tugon.

Bumaba si Alyssa ng sasakyan at lumayo kung saan nakapark ito. Naghanap siya ng lugar na tahimik at tago kung saan siya makakaiyak.

Agad na tinawagan ni Alyssa ang telepono ng kapatid ni Lucas na si Chie.

“Ate, Ate ly.” Rinig ni Alyssa na bungad na salita sa kabilang linya.

Ramdam na ramdam niya ang pag-iyak ni Chie at panginginig ng boses nito. Ibig sabihin ay totoo ang mga pangyayare.

“To… totoo ba?” nanginginig na tanong ni Alyssa kay Chie.

“Oo ate. Suicide daw sabi ng mga officer. Ate hindi naman totoo yun diba? Okay naman kayo diba? Hindi naman magpapakamatay si Kuya.” Patuloy na litany ani Chie habang patuloy ito sa pag-iyak.

Patuloy ang paghikbi ni Alyssa hindi niya pinaparinig ang kanyang pag-iyak dahil na rin sa sakit na nararamdaman at ayaw niyang marinig iyon ni Chie.

“Chie anak lumapit ka na dito.” Rinig ni Alyssa sa phone mula sa kabilang linya. Malamang sa malamang ay ito ang mommy niya.

“Sige na Ate Aly. I need to go.” Paalam ni Chie kay Alyssa at agad na nitong binaba ang telepono.

Nang maibaba na ang tawag ay biglang bumuhos ang malakas na pagluha ni Alyssa. Napahawak siya sa puno na nasa tabi niya dahil pakiramdam niya ay babagsak siya. Hinang hina siya dahil sa nakumpirma niyang wala na ang lalaking minahal niya ng halos sampung dekeda.

Babalik na sana siya sa sasakyan ngunit dahil sa sobrang panghihina ni Alyssa ay muntik na siyang matumba buti na lang ay dumating si Albie at inalalayan niya ito.

“Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Albie kay Alyssa.

Tumingin si Alyssa kay Albie, kitang kita sa mukha nito ang magkahalong pagod at sakit na nararamdaman dahil sa pagkawala nang kasintahan.

“Honestly?” unang sagot ni Alyssa. “Hindi ako okay, I’m not okay Albie.” Naiiyak na sabi nito. “Hindi ako okay.” Iyak nang iyak si Alyssa.

Awang awa si Albie sa nakikita niya, kaya naman ay niyakap na lang niya ito dahil sa pagkaawa. Wala din naman siyang magagawa at hindi niya maibabalik ang buhay ng kasintahan ni Alyssa.

Patuloy lang na nakayakap si Alyssa kay Albie at umiiyak, hinayaan na lang ito ni Albie hanggang sa kumalma ito. Hindi nila alam na dalawa ay kinunan sila ng litrato ni Brenda.

“Hinahanap na kayo ni Mayor.” Biglaang singit ni Brenda sa kanila at halatang irritable ang kanyang boses. “Kailangan kayong makausap ni Mr. Mayor.” Dugtong ni Brenda sabay talikod at lakad pabalik sa sasakyan.

Agad na humiwalay si Alyssa kay Albie at pinunasan nito ang kanyang luha. Hindi na nakasagot pa ang dalawa dahil wala na si Brenda at kita nilang naglalakad na ito pabalik sa sasakyan.

“Sorry, punta na tayo.” Sabi naman ni Alyssa na nananatili pa ding pinupunasan ang luha.

Umakbay si Albie sa kanya at inaalalayan na siya pabalik ngunit inalis ni Alyssa ang kamay nito.

Ngumiti siya kay Albie bago magsalita. “Okay na ako. Salamat ng marami.” At nauna nang naglakad si Alyssa patungo sa sasakyan.

Bumuntong hininga naman si Albie at umiling-iling nang nakangiti.

Pagdating nilang dalawa sa sasakyan at nang makaupo na sila ay nagsalita si Mayor Martin. “Aabutin pa tayo hanggang bukas dito.” Bungad na sabi nito sa dalawa. “So, I need you two to stay malapit sa hotel room na pagsstayan ko.” Dugtong niya sabay pikit muli ng kanyang mata.

“Narinig niyo na ang sinabi ni Mayor. Wala na kayong magagawa kundi ang sundin siya.” Dugtong naman ni Brenda sa tinuran ni Mayor Martin.

Agad na napatingin si Albie kay Alyssa dahil alam niya ang nangyayare ngayon dito. Napansin naman ni Alyssa ang ginawang pagtingin ni Albie dito.

“Yes Mayor, its okay.” Nasabi na lang ni Alyssa na labas sa kanyang ilong.

“Mabuti naman, pumunta na tayo sa Ace Hotel.” Sagot ni Brenda.

PInaandar na ni Albie ang sasakyan at nagtungo sa Hotel. Nang makarating sila ay agad silang nagbook ng Room para sa kanila. Ngunit ang masama ay tatlo na lang ang room na available. Dahil sa tatlong room na ito ay naghati silang apat. Sa unang room ay si Mayor Martin. Sa pangalawa naman ay si Brenda at sa pangatlo ay sina Albie at Alyssa. Nang matapos silang magdesisyon ay nagtungo na sila sa kani-kanilang kwarto.

Pagpasok ni Albie at Alyssa sa kanilang kwarto napabuntong hininga na lang ang dalawa dahil iisang kama lang ang nandun at iisang sofa.

“Sa sofa na lang ako matutulog, magpahinga ka na sa kama.” Paunang sabi ni Albie.

Ngumiti naman si Alyssa bilang tugon sa sinabi nito, talagang namangha siya dahil Mabuti na lamang ay may isa siyang gentleman na kasama. Nagtungo na sila sa kani-kanilang pwesto.

“Ikaw na din ang maunang maligo. Magpapahinga lang ako saglit.” Sabi ni Albie.

Iyon na nga ang ginawa ni Alyssa. Siya na ang naunang naligo. Habang naliligo ay naaalala pa din niya si Lucas na ngayon ay hindi na niya makakapiling. Mula sa labas ay rinig na rinig ni Albie ang pag-iyak nito ngunit hindi niya alam kung paano niya ito matutulungan. Kaya naisip na lang niya ay lumabas at hayaan na lang ito.

Nang matapos si Alyssa sa paliligo ay wala si Albie sa loob ng kwarto. Kaya naman nag-ayos na siya ng kanyang sarili at nahiga sa kama. Maya maya pa ay siya namang pagdating ni Albie at may dala itong alak at pulutan.

Pagpasok ni Albie sa loob ng kwarto ay napalingon sa kanya si Alyssa.

“Wanna join me?” tanong ni Albie at itinaas niya ang kanyang bitbit at ngumiti kay Alyssa.

“Sure why not.” Agad na sagot ni Alyssa. Hindi rin naman siya makakatulog agad kaya naman ay sinamahan na lang din niya si Albie sa pag-inum.

Ngunit bago uminom si Albie ay naligo muna ito, at si Alyssa na ang naunang nagbukas ng alak. Patuloy lang sa paliligo si Albie samantalang si Alyssa naman ay patuloy ang paglagok ng alak.

Nang matapos na si Albie sa paliligo ay napansin naman niyang naiwan niya ang kanyang gamit sa labas ng banyo, kaya naman ay lumabas ito ng nakatapis.

“I’m sorry, naiwan ko ang gamit ko.” Sabi ni Albie.

Gulat na gulat naman si Alyssa nang makita niya ang hubad na katawan ni Albie. Ngunit si Lucas ang nakikita ni Alyssa sa katauhan ni Albie. Kaya naman agad na tumayo si Alyssa at lumapit kay Albie at sinunggaban niya ito ng isang halik, halik na uhaw na uhaw sa kanyang kasintahang si Lucas.

AUTHOR’S NOTE: ANG SCENE NI ALBIE AT ALYSSA AY MAKIKITA SA “DAVENPORT: RESTRICTED CHAPTER”

Sa Davenport naman ay ilang oras na lang ay magsisimula na ang party ni Aldrin sa kanilang mansion. Nagpaparty si Aldrin dahil wala ngayon ang kanyang amang si Mayor Martin at nasa kabilang lalawigan ito.

“Owen sigurado ka bang pupunta ka?” pag-aalalang tanong ni Anji sa kakambal.

Alam kasi ni Anji na hindi mahilig si Owen sa mga ganitong kaganapan. Bukod pa dito ay ibinilin si Owen sa kanya ng kanilang kuya.

“Oo sigurado ako, kaya kailangan ko nang umalis dahil baka malate pa ako doon.” Sagot ni Owen sa kakambal habang inaasikaso ang damit na kanyang susuotin.

“Pero teka lang.” singit ni Anji sabay hablot ng damit ni Owen. “Hindi ka mahilig sa mga ganitong party. At higit sa lahat bago pa lang tayo dito.” Dugtong ni Anji na halatang halata na nag-aalala sa kanyang kakambal.

“Kailangan ko…” bumuntong hininga si Owen dahil dito. “Kailangan ko Anj dahil kailangan ko.” Hindi pwedeng sabihin ni Owen ang buong dahilan kung bakit siya pinapapunta ni Aldrin sa party nito. Binawi naman ni Owen ang longsleeve niya na hawak ni Anji.

“Teka. Pupunta lang ako sa kwarto ko at magbibihis. Sasamahan kita. Okay?” sunod sunod na sabi ni Anji at halatang tarantang taranta na sa pangyayare.

Agad naman nagmadali si Anji na nagtungo sa kanyang kwarto at agad na nagbihis. Ngunit nang bubuksan na niya ang pinto ay nakakulong na siya sa loob ng kwarto. “Owen!” sigaw ni Anji. “Buksan mo ang pinto. Owen ano na.” sigaw muli ni Anji ngunit wala siyang narinig na reply mula sa kapatid. Napakamot na lang talaga sya ng kanyang buhok dahil dito.

Matapos isara ni Owen ang kwarto ni Anji ay agad niyang kinuha ang bisekleta at nagmaneho patungo sa Mansion ng mga Sans. Kinakabahan siya sa maaring mangyare mamaya.

Nang marating na niya ang tapat ng Mansion ng bahay ng mga Sans ay agad siyang bumaba ng kanyang bisekleta. Rinig na rinig mula sa labas ng mansion ang ingay na mula sa loob dahil sa tugtugin. Bumuntong hininga muna si Owen bago niya naisipang pumasok sa loob. Sobrang ingay at sobrang gulo dito. Dahil sa dami ng mga estudyane na naririto at nagkakasayahan.

Hindi alam ni Owen ang kanyang gagawin sobrang hilong hilo at litong lito siya dahil sa dami nang tao na naririto.

“Mali ata ang desisyon ko. Magpapakita lang ako tas uuwi na.” bulong ni Owen sa sarili. Ngunit hindi niya makita si Aldrin. Pumikit siya at bumilang ng sampu dahil iyon na lang ang naisip niya. Pagsampu at wala pa si Aldrin ay lalabas na siya ng bahay at babalik sa kanila. Nang matapos na siyang magbilang ay humarap na siya sa pintuan at nagsimulang maglakad. Ngunit bago siya makarating sa pinto ay may humawak sa braso niya.

“Where are you going?” tanong ni Aldrin na siyang humawak sa braso niya.

“Uuwi na sana ako dahil hindi kita nakita.” Sagot ni Owen. Inalis niya ang pagkakahawak ni Aldrin. “Pero dahil nakita mo na din ako. Aalis na ako.” Tumalikod si Owen ngunit hinarangan ni Aldrin ang kanyang daraanan.

“You know what were not done yet.” Sabi ni Aldrin at hinawakan niya muli ang braso ni Owen at hinila papuntang second floor kung nasaan ang kwarto nito. Bago sila makaakyat ay may nakakita sa kanila at agad nitong hinanap si Wendy at sinabi ang nasaksihan.

Papasok ng kwarto ni Aldrin ay nakita pa ni Owen si Aaron na nasa kabilang kwarto at may kahalikang babae. Nagtama ang kanilang mga mata. Hindi ni Owen malaman kung anong kanyang mararamdaman dahil sa nasaksihan.

Pagpasok ng kwarto ni Aldrin ay agad siyang tinulak ng lalaki ng malakas papunta sa kama nito.

“Teka, Aldrin anong gagawin mo?” natatakot na sabi ni Owen.

“Gagawin natin ang dapat na matagal na nating ginawa?” sagot ni Aldrin. Hinubad ni Aldrin ang suot niyang shirts at lumapit ito kay Owen na nananatiling nakahiga sa kama. “This time. I will make you mine.” Padapa na si Aldrin nang biglang bumukas ang pintuan.

“Sabi ko na nga ba, inaahas ka nang transferee na ito.” Sabi ni Wendy at agad sinugod si Owen.

TO BE CONTINUED…

ABANGAN SA CHAPTER 6 KUNG SINO ANG MAHIHINGIAN NI ANJI NANG TULONG MULA SA PAGKAKAKULONG SA KANYANG KWARTO? AT ANONG GAGAWIN NI WENDY KAY OWEN? ALAMIN DIN ANG GAGAWIN NI BRENDA SA LITRATONG KINUNAN NIYA SA PAGITAN NINA ALBIE AT ALYSSA?

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 06

Anji Laine Pepito

CHAPTER 06

“Anji Laine Pepito”

Hindi mapakali si Anji na nakulong siya sa loob ng kwarto niya, kinulong siya ni Owen para lang makapunta ang isa sa party na inihanda ni Aldrin. Hindi alam ni Anji kung bakit ito ginawa ng kanyang kapatid gayung hindi naman ito mahilig sa mga pagtitipon.

“OWEN!!!” muling sigaw ni Anji at kinakatok katok niya ang pinto nito. “Palabasin moa ko dito. Sasamahan na kita.” Dugtong niya ngunit wala siyang narinig na kahit anong sagot dito.

Sa katapat na bahay naman ay naglilinis si Kd ng sasakyan ng kanyang ama nang mapansin niyang nagmamadaling lumabas ng kanilang bahay si Owen. Dahil sa curiosity niya ay agad siyang nagtungo sa bahay ng mga ito at napansin niya sa bintana ang hindi mapakaling si Anji. Marahil ay nagkaroon ng alitan sa pagitan ng magkambal. Paglapit ni Kd sa bahay ng mga Pepito ay nakita niyang bukas ang pintuan nito kaya agad na din siyang pumasok. Rinig na rinig niya ang mga katok at sigaw ni Anji sa second floor ng bahay. Nagtungo si Kd kung saan nagmumula ang kalampag at ingay. Sa

Binuksan ni Kd ang pintuan ng kwarto ni Anji, gulat naman ang dalaga ng makita niya si KD.

“Anong ginagawa mo dito? Nasan si Owen? I mean nakita mo ba kung nasaan ang kambal ko?” sunod-sunod na tanong ni Anji.

Hindi agad nakasagot si Kd dahil sa sunod sunod na tanong ng dalaga. “Nakita ko kasi siyang kumakaripas ng takbo, nag-away ba kayo?” tanong ni KD.

“Hindi naman. Sadyang naninibago lang ako sa kanya. Alam mo ba ang bahay nina Aldrin? Kung saan gaganapin ang party?” kitang kita sa mata ni Anji ang pag-aalala sa kakambal.

“Alam ko, ihahatid kita.” Sagot naman ni Kd.

Dali-dali nag-ayos si Anji nang sarili niya samantalang si Kd naman ay agad nagtungo sa bahay nila para magpalit ng tshirt at kunin ang sasakyan.

Anji Laine Pepito. 17 years old. Unica ija ng mga Pepito. Kambal ni Owen. Senior High Student sa Davenport. Malapit si Anji sa kambal niyang si Owen at dahil mas matanda siya dito ay siya na ang nag-aalaga sa kapatid niya. Magkaibang magkaiba sila ng ugali. Si Anji ay Extrovert samantalang si Owen naman ay introvert. Malakas din ang loob ni Anji at madalas siyang tagapagtanggol ni Owen sa mga nambubully dito. Simula nang mamatay ang kanilang magulang ay pinilit niyang maging matatag pero kabila nito ay sobrang bigat na ng kanyang nararamdaman at hindi niya lang ito pinapakita sa kanyang mga kapatid.

Nakatayo sa labas ng bahay nila si Anji habang hinihintay si Kd. “Tara na. Sakay ka na.” tawag ni KD. Dali dali namang sumakay si Anji sa sasakyan nito.

Sa Mansion naman ng mga Sans na kung saan naroroon si Owen ay may gulong naghihintay sa kanya.

“Aldrin?” natatakot na bigkas ni Owen ng pangalan ng taong nasa harapan niya. “Natatakot na ako, anong gagawin mo sa akin?”

Biglang bumukas ang pintuan ng kwarto ni Aldrin niluwa nito ang galit na galit na si Wendy.

“Sabi ko na nga ba, inaahas ka nang transferee na ito.” Sabi ni Wendy at agad sinugod si Owen. Hinila ni Wendy si Owen palayo kay Aldrin.

“Wendy, mali iyang iniisip mo.” Pagtatanggol ni Aldrin kay Owen.

Hawak hawak ni Wendy ang buhok ni Owen, at inis na humarap kay Aldrin. “Anong mali? Nakahubad ka. Walang pang-itaas at nakapatong ka sa baklang ito. Walang mali doon?” galit na ang lumalabas sa tono ni Wendy.

Hindi alam ni Owen ang gagawin niya ipit na ipit siya sa sitwasyon pansin din niyang madaming mga estudyante ang sumisilip na sa pintuan. Maging si Aaron ay pumasok na din sa kwarto ni Aldrin.

“Wendy bitiwan mo na ako, wala akong balak ahasin yang boyfriend mo at hindi ako bakla.” Pilit na inaalis ni Owen ang pagkakahawak ni Wendy sa buhok niya.

“Ah talaga lang.” inis na turan ni Wendy at mas hinigpitan pa ang pananabunot kay Owen. “Wag ka na mag-maang maangan pa Owen. Nilalandi mo ang boyfriend ko.” Sa inis ni Wendy ay hinila niya si Owen at itinulak palabas ng pinto, napasubsob si Owen dahil dito at natumba sa sahig.

Susugurin pa sana ni Wendy si Owen ngunit hinawakan siya ni Aldrin at pumagitna si Aaron para protektahan si Owen.

“Wendy enough!” maawtoridad na sigaw ni Aldrin.

Mabilis na nakarating si Anji at Kd sa bahay ng mga Sans, at sa ibaba ng bahay nito ay narinig nila ang usapan na may nagkakagulo na sa itaas ng bahay. Ang hinala ni Anji ay andito si Owen kaya agad silang nagtungo ni Kd roon.

Tama ang hinala ni Anji kitang kita niya kung paano itulak ni Wendy ang kanyang kakambal.

“Owen are you okay?” tanong niya rito.

Gulat si Owen ng makita niya si Anji at Kd na naroroon. Tumango tango naman si Owen bilang tugon sa kakambal. Inalalayan ni Anji si Owen para makatayo at hinarap si Wendy.

“Hoi Wendy. Ano bang problema mo sa kapatid ko?” inis na sabi ni Anji.

Inalis ni Wendy ang pagkakahawak ni Aldrin sa kanya at lumapit kay Anji. “Hindi mo ba alam na inaahas ng bakla mong kapatid ang boyfriend ko?”

Tumawa ng bahagya si Anji. “Hindi mo din ba alam na yang boyfriend mo ang nagimbita sa kapatid ko dito? At hindi mo din ba alam na yang boyfriend mo ang lapit ng lapit sa kambal ko? Kaya wag mong isisi sa kambal ko kung bat nakukulangan na sayo ang boyfriend mo.” Mahabang litany ani Anji na nagpa-inis lalo kay Wendy at tila napanganga naman ang mga nanunuod sa away dahil si Anji lang ang nakapagsalita ng ganun kay Wendy.

“What did you say?” inis na inis si Wendy sa sinabi ni Anji. Susugod na sana si Wendy kay Anji nang humarang si Kd.

“Tama na Wendy, aalis na kami.” sabi ni Kd.

“Yeah, tama lang na umalis na kayong mga walang kwentang tao.” Sagot ni Wendy kay KD.

Hinarap ni Kd si Anji at Owen. “Let’s go na.”

Tumango naman si Anji bilang sagot, nang palabas na sila ng kwarto ay muling nagsalita si Wendy.

“Remember this Owen, I will ruin your stay here sa Davenport, kayo ng kambal mo.”

“Enough Wendy.” Pag-awat ni Aldrin sa kanya.

At muli nang naglakad palabas ng kwarto ang tatlo.

“Ihahatid ko lang sila sa labas.” Sabi ni Aaron at sumunod sa labas ng kwarto. Pinalabas niya din ang mga ibang estudyante na nasa loob ng kwarto hanggang si Wendy at Aldrin na lang ang natitira sa loob ng kwarto.

Sinundan ni Aaron sina Owen hanggang sa makalabas ito ng mansyon nila. Tanging tingin na lang ang ginawa ni Aaron kay Owen.

“Babe andito ka lang pala.” Sabi ng isang babae kay Aaron at kumapit ito sa kanyang braso. Tumingin si Aaron sa babae at inalis ang pagkakahawak nito at naglakad palabas ng Mansyon.

Sa loob naman ng sasakyan ni Kd ay nagsalita si Anji dahil sa nagtataka siya kung ano ba talaga ang nangyayare sa kanyang kakambal.

“Owen…” bungad ni Anji ngunit hindi na niya natuloy ang sasabihin niya dahil agad nang sumagot si Owen.

“Not now Anj!” seryoso at maawtoridad na sabi ni Owen. Ipinikit na lang ni Owen ang kanyang mata at nanahimik.

Hindi alam ni Anji kung anong tumatakbo sa isip ng kanyang kambal. Hindi naman kasi dating ganito ang kanyang kambal. Madalas itong nagkukwento sa kanya ng mga bagay bagay. Kung anong nararamdaman nito at kung ano ano pa ngunit nagbago ang lahat ng ito ng dahil sa aksidente na nangyare sa kanya.

Bumuntong hininga na lang si Anji at tinignan ang kambal na nakapikit. Nagulat na lang si Anji ng hawakan ni Kd ang kanyang kamay. Tinignan ni Anji si Kd, nakatingin lang si kd sa kalsada at patuloy ang pagmamaneho. Hindi nila alam na napansin ito ni Owen.

Pagkadating na pagkadating nila sa bahay ng mga Pepito ay agad na bumaba si Owen ng sasakyan at nagtungo sa kanyang kwarto.

Bago tuluyang makapasok si Anji nang kanilang bahay ay tinawag siya ni Kd.

“Ahm Anj.” Tawag ng binata.

Lumingon si Anji dito at ngumiti. “Bakit?”

“Ahhhh…” pabungad ni Kd kasabay ng pakamot sa likod ng kanyang ulo. Medyo nahihiya siya sa dalaga. “Ano kasi… Busy ka ba?” tanong ni Kd. “I mean, ngayong gabi?” dugtong na tanong ni Kd.

“Well, wala naman akong gagawin. Bakit?” nakangiting sagot ni Anji. Hindi niya alam kung anong meron at bakit ganito na lang kabait si Kd sa kanya. Bukod pa sa iniisip niya na ito, ay iniisip niya pa ang puso niya na may kakaibang kaba pag nakikita niya si Kd.

“Kain muna tayo sa labas?” tanong ni Kd

“Sure. Okay lang naman sa akin.” Sagot ni Anji.

Ngumiti naman ng malapad si Kd dahil sa naging pagpayag ni Anji na Samahan siyang kumain sa labas. Muling sumakay ang dalawa sa sasakyan na gamit ni Kd. Hindi napansin ng dalawa na nakita sila nina Shanaia at Ocean.

Pagdating nina Kd at Anji sa restaurant ay agad din silang umorder ng kanilang kakainin, mabilis ang serving sa restaurant na kinainan nila. Habang kumakain ay nagsimulang magsalita si KD.

“Anj…” pabungad na sabi ni Kd.

Habang abala si Anji sa paghihiwa ng kanyang steak ay napatingin siya kay Kd. “Ano yun?” nakangiti niyang tanong pabalik.

Bumuntong hininga si Kd bago muling nagsalita. “Do you…” nag pause saglit si Kd. “Do you believe in love at first sight?” dugtong ni KD.

Natawa naman si Anji sa tinuran ng binata. Napaisip siya kung ano ang tinutukoy ni KD. Alam na kaya ni Kd na gusto siya nito.

“Hindi syempre.” Pagsisinungaling ni Anji.

Ikinalungkot naman ni Kd ang naging sagot ni Anji.

Nagsinungaling si Anji kay Kd dahil natatakot siya na malaman na nagkagusto siya agad dito nang una pa lamang silang magkita. Sa totoo lang ay naniniwala si Anji sa kasabihang “Love at first sight” bukod sa mahilig siya manuod ng mga romance movies ay naniniwala siya na ang pag-ibig ay wagas. Kagaya nang pagmamahalan ng kanyang ama at ina.

“Ah ganun ba?” malungkot na turan ni Kd ngunit ngumiti pa din siya kay Anji para hindi maging awkward ang sitwasyon.

Ramdam ni Anji ang pagiging malungkot ni Kd, kung kaya naman ay agad niyang iniba ang usapan. “Alam mo Kids kumain ka na lang.” nakangiting sabi ni Anji.

Ipinagpatuloy na lang nila ang kanilang pagkain, marami rami silang napag-usapan tungkol sa kani-kanilang buhay. Naikwento ni Anji ang kanyang pinagmulan at ang kaganapan sa kanyang paaralan. Ngunit sinadya niyang hindi ikwento ang totoong dahilan kung bakit sila lumipat dito na magkakapatid.

“By the way Anj.” Uminom muna si Kd ng tubig bago muling magsalita. “Nasaan pala ang parents niyo?” tanong ni KD.

“Huh?” hindi alam ni Anji kung anong isasagot niya dito. “Yung mga parents kasi namin na—” hindi natuloy ni Anji ang sasabihin niya.

“What are you two doing here?”

Napalingon si Kd at Anji sa nagsalita.

Kitang kita nila si Wendy kasama ang dalawa sa mga kaibigan ni Alexa.

Tumayo si Kd at pumunta sa upuan ni Anji. “Ayaw namin ng gulo Wendy.” Inaya na ni Kd si Anji patayo.

“Don’t worry Kd not now. But on Monday, will see.” Mataray na pagbabanta ni Wendy sa dalawa.

Hindi na nila pinansin ang lasing na si Wendy at lumabas na sila sa restaurant. Hinatid ni Kd si Anji sa tapat ng bahay nila. Pinagbuksan pa siya ng pinto ng sasakyan ni Kd.

“Salamat Anj.” Paalam ni Kd. “Salamat sa pagsama.”

“Wala yun, small things.” Sabi ni Anji. “Sige na. umuwi ka na.” dugtong ni Anji.

“Ikaw na mauna, pumasok ka na.”

Natawa naman si Anji sa tinuran ni Kd. “Ikaw na. Andito lang naman ang bahay ko eh.”

“Eh dyan lang din naman ang bahay ko sa kabila, kaya sige na.”

“Oo nga naman.” Sagot ni Anji. “Sige na bye, salamat din sa gabi.”

“Una na ako ahhh.” Nahihiyang paalam ni Kd kay Anji.

Natawa muli si Anji sa kilos ni Kd. “Sige na.”

At natapos na ang walang humpay na pagpapaalam nila sa isa’t-isa. Nakangiting pumasok si Anji sa loob ng bahay. Nawala ang kanyang ngiti nang makita niya si Owen na masama ang tingin sa kanya.

“Owen—” hindi niya natapos ang kanyang sasabihin dahil bigla na lang umalis si Owen at umakyat.

Pagkadating ng lunes at papasok na ang kambal sa Davenport high ng salubungin sila ni Shanaia at Ocean. Nagulat si Anji nang bigla siyang makatanggap ng isang malakas na sampal mula sa kaibigan.

“How dare you.” Bitaw na salita ni Shanaia.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Ano kayang kahihinatnan ng pagtitinginan ni Kd at Anji? At anong planong paghihiganti ni Wendy kay Owen? At bakit nagalit si Shanaia kay Anji abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanat.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 07

Samantha Lopez

CHAPTER 07

“Samantha Lopez”

Abala si Samantha sa pag-aasikaso ng agahan nilang magkapatid ng tumunog ang kanyang cellphone. Agad niyang sinagot ito ng makita nya na ang tumatawag ay ang bestfriend niyang si Alyssa.

“Hello, ly” bungad na bati ni Samantha.

Napatigil si Samantha sa ginagawa niya ng marinig niya ang hikbi mula sa kabilang linya.

“Sam… Sam… I need your help.” Umiiyak na sabi ni Alyssa na nasa kabilang linya.

“Nasaan ka? Pupuntahan kita.” Tanong ni Samantha na alalang-alala sa kaibigan niya.

“Andito ako sa tapat ng mansion nila Lucas—” muling narinig ni Samantha ang pag-iyak ni Alyssa sa kabilang linya. “Patay na si Lucas. Sam. Help me.” Iyak ng iyak si Alyssa dahil dito.

“Pupuntahan kita.” Sagot ni Samantha bago mamatay ang telepono sa kabilang linya. Alalang-alala si Samantha sa kanyang kaibigan. “K!” tawag ni Samantha sa kapatid niyang si Kd.

Pupungas-pungas na bumaba si Kd sa taas ng bahay nila. “Ano yun Ate, ang aga aga ang ingay ingay mo.”

“Pupuntahan ko si Alyssa. Ready na ang breakfast mo.”

Madaling-madali si Samantha sa pag-aayos ng kanyang sarili. Napapakamot na lang ng ulo si Kd habang tinitignan ang kanyang Ate sa ginagawa nito.

Si Samantha ay panganay sa dalawang magkakapatid. Anak siya ni Jose Lopez na isang mekaniko at businessman sa Davenport. Hiwalay na ang kanyang mga magulang, ang ina naman niya ay si Maria Lopez at nagtatrabaho ito sa ibang syudad. Ang bunsong kapatid naman niya ay si Kd. 26 years old na si Samantha ay may sarili na rin siyang business, at ito ay isang coffee shop. Nahiligan niya ang paggawa ng mga pastries kaya dito nagsimula ang desisyon niyang magbusiness. Naging magkaibigan naman sila ni Alyssa dahil magkababata sila at magkaklase noong highschool sila. Simula magkabata ay naging sandigan na nila ang isa’t-isa.

Sakay ang kanyang sasakyan ay mabilisang nagmaneho si Samantha patungo sa kinaroroonan ni Alyssa.

Pagdating niya doon ay agad niyang nakita si Alyssa sa labas ng gate ng mga Yen. Bumaba siya ng sasakyan at agad na tinanong si Alyssa.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong agad ni Samantha.

“Hindi ko alam Sam. Natatakot akong pumasok. Hindi ko alam ang sasabihin sa kanila.” Kitang kita sa mata ni Alyssa ang takot.

Hinawakan ni Samantha ang kanyang kamay at ngumiti. “Don’t worry, sasamahan kita.”

Ngiti lamang ang isinagot ni Alyssa sa kaibigan.

Nagtungo na ang dalawa sa lugar na kung saan nakaburol ang labi ni Lucas. Karamihan ng mga tao na naroroon ay nakaitim. Nakita nilang dalawa si Chie na nakatayo sa tabi ng kabaong ni Lucas. Napansin naman sila agad ni Chie kaya lumapit ito kanila. Napatingin din si Alexa sa kanila na kanina lang ay nakaupo sa isa sa mga upuan.

“Aly, si Kuya…” naisabi na lang ni Chie at bumuhos ang kanyang luha.

Niyakap nila ang isa’t isa dahil sa sakit na nararamdaman nila ngayon.

“Anong ginagawa ng babaeng iyan dito?” sigaw ni Dina, ang ina nina Lucas, Chie at Alexa.

Dali-dali siyang sumugod papunta kay Alyssa.

“Mom wag.” Pagpipigil ni Alexa ngunit hindi nagpapigil si Dina bagkus ay nagtuloy tuloy siya sa pwesto ni Alyssa at binigyan niya ito ng malakas na sampal.

“Ang kapal ng mukha mong pumunta dito.” Galit ang tono ni Dina nang sabihin niya ito.

Hawak hawak ni Alyssa ang pisngi na sinampal ni Dina. Hindi niya alam ang isasagot niya dahil wala siyang kaalam alam kung bakit nagawa iyon ni Lucas. Kung bakit niya kinitil ang sariling buhay.

“Mom, enough.” Awat ni Chie.

“Hindi ako titigil hanggat hindi ko nakikitang nabubulok sa kulungan ang babaeng ito. Kasalanan mo kung bakit namatay ang anak ko. Kung bakit siya nakaratay diyan.”

“Tita—”

“Don’t call me that. I swear maghihirap ka. Kaya lumayas na kayo dito.” Pinagtutulak niya si Alyssa, umaawat naman si Samantha, Chie at Alexa. “Lumayas ka na.”

Wala nang nagawa si Alyssa kundi ang sumunod sa kagustuhan ni Dina.

Sa sasakyan ni Samantha ay walang nagawa si Alyssa kundi umiyak ng umiyak. Awang awa si Samantha sa kanyang kaibigan.

PEPITO’S RESIDENCE

Umaga na nang makauwi si Albie sa kanilang bahay, nagtataka siya dahil hindi pa gising ang kanyang mga kapatid. Tinignan niya ang oras at alas otso na ng umaga. Kaya naman nagdesisyun siya na ipaghanda ito ng kanilang agahan.

Habang nagluluto siya ay naunang bumaba si Anji.

“Kaya pala may naamoy akong mabango andito ka na pala kuya.” Bungad na sabi ni Anji,

“Goodmorning Anj. Maupo ka na diyan at kumain.”

“KUYAAA ALBSSS” sigaw ni Anji at dali-dali siyang yumakap sa kanyang kuya. “I miss you so much.”

“Namiss din kita.” Sagot ni Albie sa kapatid. “Si Ow gising na ba siya?” dugtong na tanong ni Albie.

“Gising na ako.” Malamig na sagot ni Owen sa kuya niya.

Humiwalay si Albie sa pagkakayakap ni Anji at hinarap si Owen, itinaas niya ang kanyang kamay para yakapin si Owen Ngunit agad na umiwas ang isa.

“I’m too old for that kuya.” Sagot ni Owen at naupo na sa dining table.

Ramdam ni Albie na may bumabagabag sa kanyang kapatid ngunit ipinagswalang bahala na lamang niya ito. Lumapit si Albie sa kapatid at ngumiti. Ginulo niya ang buhok nito.

“Naku, ang bilis naman tumanda ng mga kapatid ko.” Pabiro niyang sabi.

Late na nang makarating ang kambal sa Davenport High. Pagkaalis ni Albie ay agad na sinalubong ni Shanaia at Ocean ang kambal.

Isang malakas na sampal ang ibinigay niya sa kaibigan na ikinagulat ni Anji.

“How dare you!” bitaw na salita ni Shanaia at galit na galit ito.

“Shai, bakit—” hindi natuloy ni Anji ang sasabihin niya dahil sumingit agad si Shanaia.

“Ahas ka.” Akmang sasampalin niya ito ngunit hinawakan ni Owen ang kamay nito.

Sobrang higpit ang pagkakahawak na ginawa ni Owen. Kitang kita sa mukha ni Shanaia na nasasaktan na siya.

“Bitiwan mo ako Owen. Nasasaktan na ako.” Inis ang tono ni Shanaia.

“Oo nga Owen bitiwan mo siya.” Sabi ni Ocean ngunit medyo natakot siya ng titigan siya ni Owen ng masama.

“Anong Karapatan mong saktan ang kapatid ko?” tanong ni Owen kay Shanaia.

“Inaahas niya si Kd sa akin.” Sagot ni Shanaia.

Bumuntong hininga si Owen at itinulak si Shanaia palayo sa kanila, sa sobrang lakas ng pagkakatulak nito ay natumba ito.

“Si Kd ang tanungin mo wag ang kapatid ko. Siya ang lapit ng lapit kay Anj.” Lumapit si Owen kay Shanaia at bumaba para makapantay sa kanya. “Pero ang tanong, kayo ba ni KD in the first place? O baka naman naghahabol ka lang sa kanya.” Tumayo si Owen at hinarap ang kambal niya. “Let’s go Anj.” Naglakad na ang kambal palayo sa dalawa.

“Owen, hindi mo na dapat ginawa yun.” Sabi ni Anji na hinahabol pa din ang kambal sa paglalakad.

Humarap si Owen kay Anji. “Alam mo Anj, kung ako sayo layuan mo na si Kd. Para wala nang gulo.” May inis at panlalamig sa tono ng kanyang kapatid. “Pumasok ka na sa klase mo, papasok na din ako.” Nagsimula nang maglakad si Owen ngunit huminto siya at humarap muli kay Anji. “Pag ginulo ka ulit nila sabihin mo sa akin.” Dugtong nito at muling naglakad.

Napangiti naman si Anji sa tinuran ng kanyang kakambal. Nagtungo na si Anji sa kanyang klase habang naghihintay ng guro ay dumating naman si Kd at agad na tumabi sa kanya.

“Hey Anj.” Bati nito.

Tinignan lang ni Anji si Kd at ngumiti. Habang magkatabi sila ay salita ng salita si Kd ngunit hindi siya pinapansin ni Anji, patuloy niya itong kinukulit pero hindi umiimik ang dalaga.

Ilang minuto ang lumipas ay pumasok sa silid sina Shanaia at Ocean. Nagtama ang mga mata nina Anji at Shanaia. Inirapan siya ng huli. Samantalang si KD naman ay patuloy ang pagdadaldal.

“Pwede ba KD. Wala ako sa mood na kausap ka. Kung pwede lang lumayo ka muna.” May inis sat ono na pagkakasabi ni Anji na ikinagulat ng binata.

DAVENPORT PRECINT

Nag-aasikaso si Albie ng mga papeles niya sa kanyang lamesa ng makita niya si Ronaldo Yen na papasok sa opisina ng kanilang boss.

Anong ginagawa niya dito?

Tanong ni Albie sa sarili. SI Ronaldo Yen ay ang ama nina Lucas, Chie at Alexa. Dahil sa curiosity na pumasok sa isip ni Albie ay nagtungo siya sa pinto ng opisina ng head ng presinto. Laking pasalamat niya ay medyo bukas ang pintuang ito. Napahinto siya ng marinig ang usapan ng dalawa.

“Sir Ronaldo, hindi suicide ang dahilan ng pagkamatay ni Lucas.”

“Ibig sabihin pinatay ang anak ko?” tanong ni Ronaldo.

“Oo pinatay siya dalawang araw bago namin siya matagpuan sa ilog. May natatandaan ba kayong sinabi niya? O saan siya pupunta?”

“Ang paalam niya lang ay magkikita sila ng girlfriend niya.”

Nang marinig ito ni Albie ay dali-dali siyang pumunta sa kanyang lamesa at kinuha ang susi ng sasakyan niya, lakad takbo siyang nagtungo palabas nang magkasalubong sila ni Samantha. Nagkabanggaan sila dahilan para matumba si Samantha ngunit agad siyang nahawakan ni Albie sa bewang para alalayan.

“I’m sorry.” Sabi ni Albie.

“I’m okay, ahm can I ask—”

“Sorry but I have to go.” Putol ni Albie sa sasabihin ni Samantha.

Hindi na muling nakapagsalita pa si Samantha dahil kumaripas na ng takbo si Albie. Ngunit hindi nawala sa isipan ni Samantha ang nangyareng eksena sa kanilang dalawa.

“Cute.” Naibulaslas na lamang ni Samantha. Tila tinamaan siya kay Albie.

Agad namang nagtungo si Albie sa bahay nina Alyssa para balaan ito. Dahil ayun sa narinig niya sa usapan nina Mr. Ronaldo ay si Alyssa ang magiging prime suspect sa pagkamatay ni Lucas.

Mabilis ang ginawang pagmamaneho ni Albie. Nang makarating siya sa tapat ng bahay nina Alyssa ay malalakas na katok agad ang binitiwan niya dito.

“Alyssa! Alyssa!”

Nakailang tawag siya dito bago siya pagbuksan ng pintuan.

“Bakit? Anong meron? At—”

Hindi natapos ni Alyssa ang sasabihin dahil biglaang pumasok si Albie ng bahay at isinara ang pintuan. “Hey Albie, anong ginagawa mo?”

Hinawakan ni Albie ang balikat ni Alyssa at hinarap siya sa kanya. “Hey Alyssa, listen. Nasaan ka buong araw ng Wednesday?”

“Bakit mo tinatanong? Magkikita dapat kami ni Lucas, kaso nagkaemergency siya.”

“Hindi nagpakamatay si Lucas. Pinatay siya.”

“What?”

Hindi pa tapos ang pag-uusap nila ng may kumatok na sa pintuan. Sabay silang napalingon dito.

“Yes. At ikaw ang tinuturong prime suspect.”

“Pero hindi ko—”

Muli ay may kumatok sa pintuan. Hanggang sapilitan na itong binuksan at niluwa nito ang kanilang mga katrabaho.

“Alyssa Cruz, you are under arrest for the murder of Lucas Yen.”

Iyan na lamang ang narinig ni Albie ng oras na yon.

DAVENPORT INTEGRATED

Lunch time na ng mga estudyante at abala sila sa pagkain sa kani-kanilang mga pwesto. Magkakasama sa iisang lamesa sina Alexa ang dalawang kaibigan nito, Si Wendy, Si Aldrin at ang tropa din nito. Sa ibang lamesa naman nakaupo sina Shanaia, Ocean at Benedix.

Samantalang sa dulong bahagi ng cafeteria ang kambal na sina Anji at Owen. Tahimik na kinakain ng dalawa ang kanilang mga pagkain ng umupo sa harap ni Owen si Aaron. Ikinabigla ito ng dalawa at maging ng mga nandoon sa cafeteria. Kitang kita sa mukha ni Aldrin ang pagkayamot ng makita niyang ginawa ito ng kanyang kakambal.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni Owen, inikot din niya ang kanyang mata at marami ang nakatingin sa pwesto nila.

Hindi umimik si Aaron bagkus ay itinuloy lang ang ginagawa at kumain. Nang walang makuhang sagot kay Aaron ay napalingon si Owen sa pwesto ni Aldrin at kitang-kita niya na nakatingin ito sa kanila.

“Aaron anong ginagawa mo dito?” may inis na sa tono ni Owen.

Hindi sinagot ni Aaron ang tanong nito bagkus ay tumusok sa pagkain na nasa tray ni Owen. “Hindi ka ba kakain? Kunin ko na to.”

Bumuntong hininga si Owen at nang magsasalita na ulit siya ay siya namang bagsak ni KD ng tray niya sa harapan ni Anji.

“Can I join?” tanong nito.

“Alam niyo kayong dalawa, pwede ba tantanan niyo kami.”

Hindi na nakasagot ang dalawang binata dahil nagsitunugan na ang kani-kanilang cellphone, gulat na gulat sila nang makita ang balita. Ang balita sa pagpatay kay Lucas Yen, at kung sino ang pumatay sa kanya.

Napatingin si Anji sa kaibigan niyang si Shanaia.

Si Alexa naman ay agad na nagtungo kay Shanaia at hinila ang buhok nito. “Ang kapal ng mukha mo kapatid ng murderer.” Sabi ni Alexa sabay kaladkad kay Shanaia.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Totoo nga bang si Alyssa ang pumatay sa kanyang kasintahan? At anong pakay ni Aaron kay Owen? Magkaayos pa kaya si Shanaia at Anji? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 08

Daisy Dela Cruz

CHAPTER 08

“Daisy Dela Cruz”

“Nay! Miss na miss na po kita.” Sabi ng anak ni Daisy na nasa kabilang linya.

“Miss na miss na din kita anak ko. Huwag kang mag-alala uuwi si nanay sa bakasyon.” Sagot ni Daisy sa anak niya.

Habang nag-uusap sila ng kanyang anak ay nakarinig siya ng pagtatalo sa labas ng mansion na kanyang pinagtatrabahuhan.

Si Daisy Dela Cruz ay matagal nang tauhan ng pamilyang Yen. Simula pa sa kanyang magulang na dito na rin nagtatrabaho hanggang maging siya ay dito na din lumaki. 40 years old na si Daisy at may isang anak na nakatira sa kabilang syudad. Dalawa na ang naging anak ni Daisy at nagmula ito sa magkaibang ama, madalas kasi siyang lokohin nung kadalagahan niya. Ngunit ngayon ay kuntento na siya sa mga anak niya at sila na ang gusto niyang alagaan. Malapit si Daisy sa anak ng mga Yen lalong lalo na kay Lucas.

Ibinaba ni Daisy ang kanyang cellphone at sinilip kung sino ang nagtatalo sa labas ng mansyon. Dahan dahan niyang binuksan ang pinto ngunit madilim sa labas ang tanging naaaninag lamang niya ay ang kanyang alagang si Lucas. Hindi niya makita kung sino ang kausap nito.

“Look, Lucas I’m sorry. But I really love you.”

Nagulat si Daisy ng marinig niya ito dahil boses ito ng lalaki.

“You love me? But what did you do to me? Sinaktan mo ako.” Rinig niyang sabi ni Lucas. “Sinaktan mo ako.” Dugtong na sigaw ni Lucas at sinuntok nito ang lalaki.

Napatago si Daisy nang muling tumunog ang kanyang cellphone, dahil sa pagtawag ng kanyang anak. Nang papunta siya sa maid’s quarter ay nakarinig siya ng pagputok ng baril.

“Baril ba iyon?” tanong niya sa sarili.

Kinakabahan siya sa maaring mangyare sa kanyang anak anakan na si Lucas. Hindi na siya nagdalawang isip at agad na lumabas sa kaninang pwesto ni Lucas. Kitang kita niya na nakabulagta si Lucas doon.

“Lucas? Anak?” naiiyak na sabi nito. “Anong nangyare sayo?”

Napatigil sa pagsasalita si Daisy nang magulat siya dahil may baril na nakatutok sa kanyang ulunan.

“Ano ang nakita mo?” tanong ng lalaki na hindi matukoy ni Daisy kung sino ito.

“Please, wag mo kong papatayin. May mga anak akong kailangan pang buhayin.” Pagmamakaawa ni Daisy sa lalaki.

Mas lalo pang idiniin ng lalaki ang baril kay Daisy. “Anong nakita mo?” tanong nito muli.

“Wala akong nakita, nakita ko na lang na nakahandusay na si Lucas dito.” Paliwanag ni Daisy.

“Iyan ang sasabihin mo sa mga pulis, na wala kang alam sa mga nangyayare. At hindi mo nakita na pinatay dito si Lucas. Kilala kita Daisy Dela Cruz. At alam kong nasaan nakatira ang iyong mga anak.”

“Parang awa mo na, wag mo silang gagalawin.”

“Siguraduhin mo lang susundin mo ang pinag-usapan natin. Ngayon bumalik ka na sa kwarto mo at matulog.”

Takot na takot na tumango si Daisy at agad siyang nagtungo sa maid’s quarter at iniwan ang lalaki at si Lucas na nakahandusay doon.

“Sorry Lucas, mas kailangan kong iligtas ang aking anak.”

Dahil sa pangyayare ng gabing iyon ay hindi nakatulog ng maayos si Daisy at tulala siya.

Natagpuan ang bangkay ni Lucas dalawang araw matapos ang pangyayareng iyon, simula noon ay hindi nagsalita si Daisy sa totoong nangyare. Hanggang sa magtanong tanong ang mga kapulisan ay hindi nagpapakita si Daisy. Lumalabas lang siya ng kanyang quarters pag kailangan siyang utusan.

“Nanay Daisy” malambing na tawag ni Chie sa kanya habang abala siya sa pagluluto. Yumakap pa si Chie mula sa likod niya.

Dahan dahan naman inalis ni Daisy ang pagkakayakap ng kanyang alaga sa kanya. “Ma’am bakit ho?” tanong ni Daisy na halatang naiilang kay Chie.

“Wala naman, namiss ko lang yung pasta mo. And I’m craving for it.” Nakangiting sabi ni Chie.

“Sige maam. Gagawin ko po at iaakyat sa inyo.” Sagot ni Daisy at umalis sa kusina.

Napabuntong hininga na lang si Chie and she feels like there is something wrong with her.

Si Daisy naman ay nagtungo sa kanyang quarters at muling iniyak ang bigat na nararamdaman.

DAVENPORT INTEGRATED

Nang mabalitaan ng mga estudyante na hindi suicide ang pagkamatay ni Lucas ay nagkaroon ng kaguluhan sa cafeteria, lalo na’t ang itinuturong prime susperct ay si Alyssa, ang kasintahan ni Lucas at kapatid ni Shanaia.

Nang makita ni Alexa ang balitang ito ay galit siyang nagtungo kay Shanaia. SInabunutan niya si Shanaia at kinaladkad palabas ng cafeteria.

“Ang kapal ng mukha mo. Isa kang kapatid ng murderer.” Sabi ni Alexa.

Pinipigilan siya ni Ocean ngunit hinawakan si Ocean ng mga tropa ni Aldrin. “Bitiwan niyo ako.” Inis na sabi ni Ocean.

Sumunod naman si Wendy at ang dalawang babae sa labas kung saan hinila ni Alexa si Shanaia. SI Aldrin naman ay nananatiling nakaupo sa kanyang pwesto.

Nakita naman nina Anji ang pangyayareng ito kaya naman agad silang sumunod ni Kd doon. Si Owen naman at Aaron ay nananatili ding nakaupo sa kanilang pwesto.

Nagtataka si Aaron bat hindi kumaripas ng takbo si Owen para iligtas ang kaibigan niyang si Shanaia.

“Why don’t you follow them?” tanong ni Aaron.

Ininum muna ni Owen ang juice na hawak niya bago sagutin si Aaron. “Wala ako sa mood makipagplastican.” Masungit na sagot ni Owen.

“Alam mo bat ang sungit mo?” tanong niya dito. “Nireregla ka ba?” dugtong ng binata.

“Patawa ka din no? kelan ka pa nakakita ng lalaking nireregla?” inis na sabi ni Owen.

Natawa naman si Aaron sa tinuran ni Owen. “You know what, ang cute mo pag nagagalit ka.” Pang-aasar na naman nito.

Hindi na alam ni Owen ang sasabihin niya kaya naman bumuntong hininga na siya, tatayo na sana siya ngunit may nagsalita sa likuran niya.

“I didn’t now that you two are close or even magkakilala.”

Nilingon ni Owen ang nagsalita at nakita niyang si Aldrin ito at may dalang plato na hindi niya alam kung ano ang laman. Nagulat na lamang silang dalawa ni Aaron ng ibuhos ni Aldrin ang laman ng plato sa ulunan ni Owen. Ginawa niya ito dahil nagseselos siya na nakikita niyang masaya si Owen sa kakambal niya at hindi sa kanya.

“Ren what’s your problem?” tanong ni Aaron sa kakambal niya.

Hindi sumagot si Aldrin bagkus ay bumalik ito sa pwesto niya. Si Aaron naman ay nailing na lang sa ginawa ng kanyang kakambal.

“Owen, halika Samahan kita sa banyo.” Offer ni Aaron kay Owen.

Tatanggi sana siya ngunit ipinatong na ni Aaron ang varsity jacket sa kanya. Wala nang nagawa si Owen kundi sumunod kay Aaron at lumabas ng cafeteria gamit ang isang pintuan. Napakuyom naman ng kamao si Aldrin sa kanyang nasaksihan.

Sa kabilang banda naman na kung saan naroroon pa rin si Alexa hawak hawak ang buhok ni Shanaia.

“Alexa, bitiwan mo nga ang buhok ko. Nasasaktan na ako.” Pagrereklamo ni Shanaia.

“Wala akong pakialam sa nararamdaman mo, pinatay ng Ate mo ang Kuya ko.”

Hindi na nakapagpigil si Anji sa nakikita niya kaya hinwakan niya ang kamay ni Alexa at sapilitang inalis sa pagsasabunot kay Shanaia.

Nagulat at nainis si Alexa sa ginawa nito kaya naman sasampalin na niya si Anji ngunit pumagitna si Kd kung kaya naman ang isa ang nasampal.

Di makapaniwala si Alexa sa nakikita niya. “At talagang pagtutulungan niyo ako?” sinuklay ni Alexa pataas ang kanyang buhok at nakapamewang na humarap muli sa kanila. “At iyan pang kapatid ng criminal ang kakampihan niyo?” matapos ang linyang ito ni Alexa at tumawa siya ng bahagya. “Pagsisisihan niyo ito.” Pagbabanta niya. Hinarap niya ang mga alepores niya. “Let’s go guys.” At nauna na siyang naglakad. Sumunod naman ang dalawang babae.

Nakangiting lumapit si Wendy kay Anji. “Well, ako na ang natatakot para sa inyo ng kambal mo Anji…” hinawakan ni Wendy ang buhok ni Anji. “Please tell him, you two gonna die.” Sabi ni Wendy sabay bigay ng isang smirk sa kanya bago umalis.

Nang dumaan na si Aldrin sa harap nila ay hinarap din niya si Anji. “Give me his number.” Sabi nito patungkol sa cellphone number ni Owen.

“Never, hindi ko ipapahamak ang kambal ko.” Matigas na sagot ni Anji.

Nainis sa sagot ni Anji si Aldrin at akmang sasaktan niya ito ay gumitna naman ulit si KD.

“Not now na pre.” Bulong ni Kd.

Talaga namang umuusok na ang ilong ni Aldrin sa inis. “May araw din kayo.” Sabi nito at nagsimula na ding maglakad at binangga niya si Kd. Sumunod naman ang mga kaibigan niya na kanina pa hawak hawak si Ocean.

Nang makaalis na sila ay inalis naman ni Shanaia ang pagkakahawak sa kanya ni Anji. “I don’t need help from you.” Sabi ni Shanaia kay Anji at nagsimula nang maglakad sumunod naman si Ocean sa kanya.

“Shai!” sigaw ni Anji kay Shanaia ngunit hindi siya pinansin nito.

Napansin naman ni Kd ang pagiging malungkot ni Anji. “Anj are you okay?” tanong ni KD.

Hinarap ni Anji si KD. “You know what Kids its all your fault.” Naluluhang sabi ni Anji at naglakad na palayo.

“What did I do?” walang kaalam-alam na tanong ni KD sa sarili.

Si Shanaia naman ay dali-daling nagpunta sa presinto para makita ang kanyang kapatid. Si Ocean ang naghatid sa kanya doon.

“Ate” kitang kita ni Shanaia na nasa loob ng kulangan ang ate niya.

“Shai, hindi ko pinatay si Lucas. Huwag kang mag-alala.” Paninigurado ni Alyssa sa kanyang kapatid.

“Pero Ate, ikaw ang tinuturo nilang suspek na pumatay kay Kuya Lucas. Alam ko namang hind imo magagawa iyon. Pero bakit? Bakit ikaw ang sinisisi nila.” Umiiyak na sabi ni Shanaia.

“Dahil pinatay talaga si Lucas. At hinahanap na ni Albie kung sino ang totoong pumatay. Hindi ako magtatagal dito.”

“Pero Ate—”

Hindi na pinatapos ni Alyssa na magsalita si Shanaia. “Umuwi ka na muna Shai. Okay lang ako…” humarap si Alyssa kay Albie. “Albs, pahatid naman si Shai sa bahay namin.”

Tinignan lang ni Shanaia ng masama si Albie sabay taas ng kanyang kilay. “No need ate. Hindi ako magpapahatid sa mga Pepito.” Sagot ni Shanaia. “Kaya ko ang sarili ko.” Tumayo ito at naglakad palabas. Nilagpasan niya lang si Albie. Nagkibit balikat na lang ang isa.

DAVENPORT INTEGRATED

Dinala ni Aaron si Owen sa locker room na kung saan ang mga athlete ng Davenport Integrated ang gumagamit. Pagpasok nila doon ay walang katao-tao at tanging sila lang ang naroroon.

“Ahm. Aaron bakit dito? Bakit dito mo ako dinala?” nagtatakang tanong ni Owen at medyo nangangamba din siya na baka may gawin sa kanya si Aaron.

“Well you know para makaligo ka ng maayos dahil wala namang tao dito ngayon. And I have my shirt here.” Mahabang litanya ni Aaron.

Tumango tango si Owen nang maintindihan niya ang nais ipahiwatig ni Aaron. “Yeah, I guess youre right. Makakapag-ayos ako ng maayos dito.”

Nagtungo si Aaron sa isa sa mga locker at may kinuhang isang maliit na bag at inabot ito kay Owen. “May bodywash, shampoo and conditioner dyan.”

“Thank you.” Mahinang sabi ni Owen.

Nagulat si Owen nang biglang maghubad si Aaron ng kanyang shirt. Kitang kita niya ang kagandahan ng dibdib ni Aaron. Agad iniwas ni Owen ang tingin niya dito. Lihim naman na napangiti si Aaron sa nakikita niyang reaksyon ni Owen.

“Teka… Ba… bakit ka naghubad?” kinakabahan na tanong ni Owen.

“Well. Galing ako sa training bago ako magtungo sa cafeteria to eat. And hindi pa ako nakakaligo.” Sagot naman ni Aaron.

“I hate you” mahinang sabi ni Owen.

Natawa naman si Aaron ng bahagya.

Napatingala si Owen kay Aaron. “Anong nakakatawa?”

Itinaas ni Aaron ang kanyang kamay at nilagay sa ulunan para kumamot. Kitang kita ni Owen ang kaputian ng kili-kili nito, Maganda din ang pagkakatubo ng mga buhok niya rito. “Well, bakit ka kasi nahihiya pa sa akin. Eh nakita mo naman na ang kabuuan nito. Remember?” pang-aasar pa ni Aaron sa kausap.

“I can’t believe you…” pikon na si Owen sa pang-aasar nito. “I really hate you.”

Tumawa naman ng malakas si Aaron. Maya maya pa ay nakarinig sila ng mga estudyante na nag-uusap at papasok ito sa locker room. Dahil sa kaba ni Owen na baka makita sila ng mga estudyante ay hinila niya si Aaron sa isang cubicle.

“Akala ko ba walang tao dito?” bulong ni Owen na kitang-kita mo ang pangigigil sa boses.

“Akala ko din.” Sagot ni Aaron at pinagpalit niya ang pwesto nilang dalawa. Si Owen na ngayon ang nakasandal sa semento at nasa harap niya si Aaron na nakangisi.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Ano kaya ang pinag-usapan ni Owen at Aaron? May nakaraan kaya silang dalawa? Hanggang saan kakayanin ni Aldrin ang pagseselos niya? Magbalik kaya ang nabubuog pagmamahalan sa pagitan ni Anji at Kd? At makalaya kaya si Alyssa? Sino ang totoong pumatay kay Lucas? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 09

Brenda Magallanes

CHAPTER 09

“Brenda Magallanes”

Brenda Magallanes, 38 years old, Secretary ni Mayor Martin. Matagal na siyang nagsisilbi sa Mayor simula nang maloklok ito at ito na ang pangalawang termino ni Mayor Martin. Anim na taon nang nagsisilbi si Brenda sa kasalukuyang Mayor. Si Brenda lamang ang nakakaalam ng sikreto ni Mayor. Siya rin ang nakakaalam ng dahilan kung bakit naghiwalay sila ng kanyang asawa. Pati ang baluktot na kalakaran at pamamahala ni Mayor sa Davenport. Mula sa illegal na gamot hanggang sa pangmomolestiya niya ng batang lalaki. Isa din si Brenda sa nakikinabang ng mga bagay na ito.

Bitbit ang mga papeles na pipirmahan ni Mayor Martin ay nagtungo si Brenda sa opisina nito. Kumatok si Brenda ng tatlong beses bago pumasok sa loob nito. Pagkapasok niya ay nakita niyang nakaupo si Mayor Martin sa kanyang upuan, nakabukas ang tatlong butones nito mula sa itaas. Napailing na lang si Brenda dahil alam na niyang may ginagawa itong kababalaghan. Sa ilalim ng mesa ni Mayor ay kitang kita niyang may nakaluhod doon na lalaki. Ito ang lalaking dinala nila mula sa kabilang syudad. Ang regalo sa kanya ng isa pang Mayor doon.

“Mr. Mayor, I need your sign here.” Bungad na sabi ni Brenda.

Naglakad siya patungo sa kinaroroonan ng Mayor. Inilapag niya ang mga papeles na kanyang hawak sa lamesa.

“Okay, I’ll call you when I’m done.” Sagot ni Mayor Martin.

“Yes Mr. Mayor” sagot ni Brenda bago lumabas sa opisina ng Mayor.

Paglabas ni Brenda sa opisina ay nakasalubong niya si Eian ang isa sa mga anak ni Mayor.

“Brends andyan pa si Dad?” tanong nito.

“Ahh yeah. Pero may meeting pa siya.” Buti na lang ay nakaisip ng dahilan agad si Brenda para pagtakpan ang ginagawa ni Mayor.

“Pwede ba akong pumasok?”

“No!” sagot agad ni Brenda. “Sabi niya huwag daw munang magpapapasok ng tao.”

“Ahm okay. Sige balik na ako sa room ko.”

Buti na lang ay hindi na nagpumilit pa si Eian na pumasok sa opisina ng kanyang ama. Si Brenda ay napamasahe na lang sa kanyang sintido. Pagbaba niya sa garahe ay nakita naman niya doon si John ang driver ni Mayor. Naglilinis ito ng kotse.

“Buti naman at nagpakita ka na.” pasermon na sabi ni Brenda kay John.

“May pinuntahan nga kami ni Sir Eian. At ang sabi niya ay ipinaalam niya daw ako kay Mayor.” Paliwanag ni John.

Lumapit si Brenda kay John, hinawakan nito ang matipunong dibdib ni John, sabay bulong. “Siguraduhin mo lang John, na hindi masisira ang plano natin.” Mataray na banta ni Brenda kay John.

Nang tumalikod na si Brenda kay John ay saka naman nagsalita ang isa. “Huwag kang mag-alala Brenda. Sisiguraduhin kong maipaghihiganti natin siya.”

Lumingon naman pabalik kay John si Brenda at binigyan ito ng isang ngiti bago muling maglakad at magtungo sa loob ng mansyon. Samantalang si John naman ay nagpatuloy na sa paglilinis ng sasakyan ni Mayor.

Ang hindi nila alam ay narinig ng isa sa mga kasambahay ni Mayor ang kanilang naging usapan.

DAVENPORT PRECINT

Naglalakad na palabas ng presinto si Shanaia ng habulin siya ni Albie.

“Hey Kiddo!” sigaw ni Albie ngunit hindi siya pinapansin ni Shanaia.

Nakarating na si Shanaia kung saan nagpark si Ocean, hawak na niya ang handle ng pintuan nang bubuksan na niya ito ay biglaang itinulak ni Albie ang pinto para magsara na ikinagulat ni Shanaia at Ocean na nasa loob ng sasakyan.

“What’s wrong with you?” inis na tanong ni Shanaia.

“Yeah. What’s wrong with you?” inis na sabi na din ni Ocean dahil sasakyan niya ang gamit na ito, natatakot siya na baka masira or magasgasan.

“Bata, wag na matigas ang ulo.” Paunang sabi ni Albie.

“Hindi matigas ang ulo ko. At stop calling me bata, hindi na ako bata. And lastly hindi ako sasakay sayo.” Mataray na sagot ni Shanaia.

Ngunit imbes na umurong si Albie ay natawa lang ito na ipinagtaka ni Shanaia, maging si Ocean ay natawa sa sinabi ni Shanaia.

“Teka, why both of you are laughing?” takang tanong ni Shanaia. “May nakakatawa ba?”

Nilapit ni Albie ang mukha niya sa mukha ni Shanaia dahilan para mapaatras ang dalaga. Sa ginawa niyang pag-atras ay nadisbalanse siya buti na lang ay nahawakan agad ni Albie ang likod nito.

“Iha, ibinilin ka sa akin ng ate mo. Kung kaya’t sa ayaw at sa gusto mo sasama ka sa akin.”

Hindi nakasagot si Shanaia agad sa binata. Itinulak ni Shanaia si Albie ng mahina at inayos ang kanyang pagkakatayo.

“Lumayo ka nga sa akin.” Inis na sabi ni Shanaia. “Bakit mo ba ito ginagawa?”

“Ginagawa ko ito para sa Ate mo, at hindi para sayo.” Deretsahang sagot ni Albie. “Stress na ang ate mo sa nararanasan niya kaya please wag ka nang dumagdag. Utang na loob Shanaia.”

Tahimik lang pinakinggan ni Shanaia ang mga sinabi ni Albie at doon niya narealize kung gaano kahirap ang pinagdadaanan ng ate niya ngayon, lalo na’t wala ang kanilang mga magulang dito sa Davenport. Bumuntong hininga si Shanaia bago muling magsalita.

“Nasaan ang sasakyan mo?”

Napangiti naman si Albie sa naging response ni Shanaia. “Tara nandito.” At nagsimula nang maglakad si Albie.

Si Shanaia naman ay sumilip muna kay Ocean. “Bes, kay Albie muna ako sasabay. Sorry.”

“Sure no problem. Ingat kayo.” Sagot ni Ocean bago istart ang sasakyan at paandarin ito.

Nagtungo na si Shanaia sa lugar kung saan nakapark ang sasakyan ni Albie. Pagdating niya doon ay nakaupo na si Albie sa driver’s seat at nakabukas na din ang makina ng sasakyan. Naupo naman si Shanaia sa likurang bahagi ng sasakyan, agad niyang binuksan ang kanyang cellphone at nagscroll sa kanyang social media account. Madami siyang nababasang masasamang post tungkol sa kanyang kapatid, na nagpapabuntong hininga sa kanya. Ilang minuto ang lumipas nang mapansin niyang hindi pa din gumagalaw ang sasakyan, kaya naman napatingin siya kay Albie.

“Bakit nandito pa din tayo?” tanong nito.

“I’m not your driver kiddo. Bakit diyan ka nakaupo?”

Imbes na makipagtalo ay inirapan na lang ni Shanaia si Albie. Bumaba siya ng sasakyan at lumipat ng pwesto banda sa passenger seat. Pagkaupo niya ay nagsalita muli si Albie.

“Don’t mind yung mga nababasa mo.”

“Pwede ba? Were not even close. Just drive and do what she told you.” Mataray na sagot ni Shanaia. Kinuha niya ang kanyang earphone at isinaksak sa kanyang tenga.

Lihim naman na napangiti si Albie at pinaandar na ang sasakyan.

DAVENPORT INTEGRATED

Nasa library si Anji at nagbabasa ng libro ng lumapit si Benedix at umupo sa harapan nito.

“Hey Anj.” Bungad na bati ni Benedix.

Ibinaba ni Anji ang librong kanyang binabasa at hinarap si Benedix.

“Hey.” Sagot nito at awkward na ngumiti sa kaharap.

Muling ibinalik ni Anji ang mata sa librong binabasa.

“Acting cold yan?” pabirong sabi ni Benedix.

“Alam mo beni, wala ako sa mood ngayon. And if you want na malaman kung talaga bang inaakit ko si Kd o inaagaw ko siya kay Shai. Sorry that’s not true. Kaya please leave me alone.”

“Hey easy. Hindi ako pumunta dito para ijudge ka or what.”

Ibinaba ni Anji ang kanyang libro at isinara ito saka tumingin kay Benedix.

“So bakit ka nga nandito?”

“Gusto mo bang tulungan si Shai? Na mapatunayang walang sala ang ate niya sa pagkamatay ni Lucas?” pabulong na tanong ni Benedix.

“Teka, hindi kita magets? So totoong hindi suicide ang pinagkamatay ni Lucas? At hindi rin si Alyssa ang pumatay dito?” sunod sunod na tanong ni Anji.

Sa sunod sunod na tanong ni Anji ay puro tango lang ang isinagot ni Benedix. “To sum it up, iba ang pumatay kay Lucas. But right now we need an evidence.”

“Teka muna. How sure you are na hindi si Alyssa ang pumatay kay Lucas.”

“Magkasama kami ng gabing namatay si Lucas. Kaya impossibleng si Alyssa ang pumatay dito.”

“Paano natin sisimulan?” tanong ni Anji.

“Sisimulan natin kay Alyssa. Dapat malaman natin kung maayos ba talaga ang relasyon nila. Kung may nililihim ba si Lucas.”

“Anong kinalaman nun sa kaso?”

“Well baka may nagkakagusto kay Alyssa at nagseselos kung kaya pinatay ito.”

Natawa naman si Anji sa sinabing iyon ni Benedix. “Too much loving reading fiction?” tanong nito.

Natawa na lang din si Benedix. “I guess. So ano? Deal?”

“Sure!” sagot ni Anji.

Nilabas ni Anji ang kanyang phone at nagkabigayan ng cellphone number ang dalawa. Hindi nila alam na kanina pa nakatingin sa kanila si KD. At selos na selos ito nang makita niyang tumatawa si Anji.

Dahil hindi na mapigilan ni KD ang kanyang selos ay lumapit na ito sa dalawa. “Hey guys, anong pinag-uusapan niyo?”

Tinignan muna nina Anji at Benedix bago magtinginan sa isa’t-isa. Bumuntong hininga si Anji at inayos ang kanyang mga gamit.

“Kontakin mo na lang ako Beni, kung kelan tayo mag-sstart.” Sabi ni Anji, tumingin siya kay KD at iniripan ito bago umalis.

“Wait Anj…” hahabulin sana niya si Anji ngunit pinigilan siya ni Benedix. Nainis si Kd sa ginawang ito ni Benedix.

“What’s your problem bro?”

“Akala ko ba gusto mong malaman kung anong pinag-usapan namin ni Anj.”

Nang marinig ito ni KD ay naupo na siya sa tabi ni Benedix, dito ay sinumulan n ani Benedix ipaliwanag ang mga balak nilang gawin ni Anji.

“So you join?” tanong ni Benedix at inilahad ang kanyang kamay para makipag hand shake.

“Deal” sagot ni KD sabay abot ng kamay.

Athlete’s Locker Room, Davenport Integrated

Nanatiling nasa loob pa rin ng cubicle si Aaron at Owen. Hindi makatingin si Owen sa mukha ni Aaron dahil nahihiya ito sa sitwasyon nila. Pero hindi maiwasan ni Owen na mapatingin sa magandang dibdib ng binata. Dahil nga sa mas matangkad si Aaron sa kanya ay hindi na ito nahihirapan para silipin iyon.

“Ang bango ng buhok mo amoy ulam.” Pang-aasar ni Aaron kay Owen.

Tumingala si Owen kay Aaron at nakatitig ang isa sa kanya, inirapan lang ito ni Owen at tumingin sa iba.

“Until what time tayo ganto?” medyo inis at pabulong na sabi ni Owen.

“Bakit nahihiya ka ba sa akin? Eh nakita mo na nga lahat sa akin.”

Nagpintig ang tenga ni Owen sa ginagawang pang-aasar ni Aaron.

“WHAT THE—” hindi natapos ni Owen ang sasabihin niya dahil biglang tinakpan ni Aaron ang bibig niya.

“Ang ingay mo baka may makarinig.”

“Pre ayos ka lang ba diyan?” tanong ng isang estudyante na nasa labas ng cubicle.

Pinandilatan ni Aaron si Owen ng mata at siya na ang sumagot. “Oo pre, ayos lang ako. May natapakan lang.” sagot ni Aaron.

Hindi naman na sumagot ang estudyante. Marahas na inalis ni Owen ang pagkakatakip ni Aaron sa bibig niya.

“Huwag ka nang mag-iingay.”

Tumango tango naman si Owen bilang sagot. Inalis na ni Aaron ang kamay niya ngunit inasar niyang muli si Owen.

“Pabebe ka pa, eh natikman mo na to. Sarap na sarap ka pa nga. At sinisigaw mo yung pangalan ko.”

Sa inis ni Owen ay sinuntok niya sa tyan si Aaron.

“Fxck. Ang sakit.” Sigaw ni Aaron.

Tinignan ng masama ni Aaron si Owen dahil sa ginawa nito. Tinaasan lamang siya ni Owen ng kilay na nagsasabing ‘you deserve it’

“Bro are you really sure na okay ka lang” tanong muli nang lalaking nagtanong sa kanila.

“Yeah, I’m really okay.” Sagot ni Aaron.

Ilang minuto ang hinintay nilang dalawa bago tuluyan na mawalan ng tao sa loob ng kwarto. Nang maubos na ang tao ay agad tinulak ni Owen si Aaron palabas ng cubicle.

Nang matapos si Owen sa paliligo ay hiyang hiya siya na lumabas ng cubicle dahil suot suot niya ang Varsity Jacket ni Aaron at sobrang laki nito para sa kanya.

Nang makita siya ni Aaron na suot ito ay lihim na napangiti ito na napansin naman ito ni Owen.

“Tigilan mo yang kakangisi mo ah.” Inis na sabi ni Owen kay Aaron.

Naglakad papalapit si Aaron kay Owen. “Bakit anong gagawin mo?” patuloy pa din ang paglalakad ni Aaron samantalang si Owen naman ay paatras ng paatras hanggang sa mapasandal na siya sa pader. “I’m not scared.” Dugtong ni Aaron.

Napaiwas muli si Owen ng tingin sa binata. “Wala.”

Napangisi ulit si Aaron. “Gusto mo mag cut ng class?” tanong nito.

“Ayo—”

“Samahan mo ako.”

Hindi pa din sumasagot si Owen kay Aaron.

“Please.”

Hindi maintindihan ni Owen kung anong nararamdaman ni Aaron ngunit kitang kita niya ang lungkot sa mga mata nito.

“Sige.” Ang naisagot ni Owen.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Saan tutungo sina Owen at Aaron? Hanggang saan aabutin ang gagawing pagiimbestiga nina Anji, Benedix at KD? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 10

Alexa Yen

CHAPTER 10

“Alexa Yen”

Pumayag si Owen na magcutting class ngayong araw dahil sa pagpapasalamat niya kay Aaron dahil sa tulong nito. Patago silang lumabas ng Athlete’s locker room. Hindi nila alam na nakita sila ni Aldrin. Nagtungo ang dalawa sa lumang building ng campus.

Ang lumang building ng campus ay matatagpuan sa likod na bahagi nito. May dinaanan pa silang matataas na kakahuyan kaya naman medyo natatakot si Owen na sumunod kay Aaron.

“Sigurado ka bang diyan ang daan?” tanong ni Owen na may pag-aalangan na sa kanyang mukha.

“Huwag kang mag-alala hindi kita ipapahamak.”

Bumuntong hininga na lang si Owen at sumunod kay Aaron. Nagtungo sila sa likod ng lumang building at makikita mo dito ang medyo kataasang bakod ng campus. Napanganga si Owen nang makita niya ang wall kanilang aakyatin.

“Seryoso ka? Diyan tayo dadaan?” reklamo ni Owen

“Oo naman, ang dali-dali lang niyan eh.”

“Sigurado ka? Hindi ko alam kung kakayanin mong umakyat diyan.”

Tumawa ng malakas si Aaron, at ipinagtaka naman ito ni Owen. Napatitig si Owen sa kung paano tumawa si Aaron, cute na cute siya dito dahil yung tawa nito ay parang walang iniisip na problema.

“Sino ba kasing aakyat tayo diyan?” sabi ni Aaron at naglakad sa parte ng pader na kung saan may mga nakaharang na patong patong na papel. “Kahit kelan si OA ka talaga.” Inalis ni Aaron ang patong patong na papel.

Napayuko na lang talaga si Owen dahil sa kahihiyan samantalang si Aaron naman ay tatawa-tawa sa naging reaksyon ni Owen.

“Anong nakakatawa?” inis na tanong ni Owen.

Hindi sumagot si Aaron ngunit ng matapos na niyang alisin ang mga papel ay lumapit siya kay Owen at idinikit ang mukha malapit sa mukha ni Owen. “Wala, ang cute ng reaksyon mo.”

Mahinang tinulak ni Owen si Aaron. “Pwede ba lumayo ka nga.” Pagsusungit nito.

“Okay okay.” Tumayo ng maayos si Aaron at itinuro niya ang dadaanan nila. “Lulusot tayo dito. Okay lang ba sayo?”

“Oo naman, hindi ako maarte at di ako anak mayaman katulad mo.”

Natatawa pa din si Aaron sa inaasta ni Owen. “Easy, easy. Ako lang to.”

Inirapan lang siya ni Owen. Naunang pumasok si Aaron sa butas at sumunod naman si Owen. Paglusot nila ay talagang namangha si Owen sa aking ganda na kanyang nakikita. Palayan ito na may kakahuyan sa di kalayuan. Kitang kita niya ang hiwahiwalay na kubo na nasa gitna ng palayan.

Napansin naman ni Aaron na manghang mangha si Owen sa kanyang nakikita kaya naman.

“Maganda ba?” tanong ni Aaron.

“Sobra…” nakangiting sabi ni Owen. “Sobrang ganda…” tinignan ni Owen si Aaron at nahuli niyang nakatingin ito sa kanya. Kung kaya naman ay agad niyang iniwas ang tingin dito.

Umakbay si Aaron kay Owen. “Gustong gusto ko ang view na to. It makes me calm.” Paliwanag ni Aaron.

Tinignan muli ni Owen si Aaron. Nakatingin naman sa malayo ang isa, pansin na pansin nga sa kanya na ito ang kanyang tambayan lalo na pag-stress na siya sa mga bagay bagay.

Tumingin naman si Aaron kay Owen at ngumiti. “Tara may pupuntahan pa tayo.”

Tumango naman si Owen bilang pagsang-ayon. Naglakad ang dalawa patungo sa kakahuyan. Nagtataasan ang mga puno dito, manghang mangha si Owen sa aking kagandahan ng lugar na ito, may nadaanan din silang batis na kung saan rinig na rinig ang lagaslas ng tubig. Patuloy sila sa paglalakad ng magtungo na sila sa lugar na kung saan madaming kabahayan.

Hindi tulad ng mga kabahayan sa midtown kung saan sila nakatira, kitang kita dito ang kahirapan. Ang mga bahay na naririto ay hindi ganoon kagandahan hindi alam ni Owen na may ganitong estado ng lugar pala dito sa Davenport.

“Aaron…” medyo kinakabahan na tawag ni Owen. “Safe ba dito?” tanong nito. Naiilang na kasi siya dahil bawat tao na madaraanan nila ay nakatingin sa kanila.

“Don’t worry safe dito. Madalas ako tumambay dito. Kasama ang kaibigan ko na nakatira dito.” Mahabang paliwanag ni Aaron.

Tumango tango na lang si Owen bilang tugon. Habang patuloy pa din sila sa paglalakad ay napansin ni Owen na natanggal ang pagkakasintas ng kanyang sapatos, kaya naman ay inayos niya ito saglit. Hindi napansin ni Aaron na huminto si Owen sa paglalakad kaya patuloy ito sa paglalakad.

Nang matapos si Owen sa pagsisintas ay nakita niya si Aaron na may kausap na lalaki. Hindi niya alam ang gagawin niya dahil parang pamilyar ang lalaking kanyang nakita. Nanginginig si Owen at takot na takot sa hindi niya malamang dahilan. Kaya naman ay nagpasyang tumakbo palayo dito.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni John ng makita niya si Aaron na naglalakad sa kanilang lugar.

“Dadalawin ko lang sana yung inuupahan kong bahay dito, dinala ko din ang kaibigan ko.” Nilingon ni Aaron si Owen ngunit wala na ito.

Hindi alam ni Aaron kung saan nagtungo si Owen.

“Sandali lang kailangan kong hanapin ang kaibigan ko.” Pagpapaalam ni Aaron kay John.

Hinanap niya si Owen hanggang sa matagpuan niyo ito sa isa sa mga waiting shed.

“Owen, bakit nan—”

Hindi nakumpleto ni Aaron ang kanyang sasabihin nang humarap si Owen sa kanya na may luha sa mga mata.

Hindi alam ni Aaron ang gagawin ngunit niyakap na lang niya ito.

Lumipas ang isang araw…

Nagreready na ngayon ang pamilya ng mga Yen sa gagawing libing ng kanilang panganay na si Lucas Yen. Isa na sa mga naghahanda sa kanyang kwarto ang bunso ng pamilya na si Alexa.

Alexa Yen, 19 years old. Bunsong anak ng mga Yen. Lumaki siya sa marangyang buhay na binibigay ng kanyang mga magulang. Nag-aaral si Alexa sa Davenport Integrated at graduating na siya ngayong taon. Isa si Alexa sa mga kilala sa school na ito, sikat siya dahil sa mayaman ang pamilya niya, kilala din siyang achiever sa kanilang school. Pero mas nakilala siya ng mga estudyante na bully, maarte at higit sa lahat nakukuha ang bawat nais.

“Alexa ready ka na?” kumatok ang ate niyang si Chie sa kanyang kwarto.

“Yeah, I’m ready.” Sagot ni Alexa.

Nakablack dress si Alexa suot ang kanyang black hat, black shades at black sandals. Ito ang way nang pagpapakita ni Alexa na nasaktan siya sa pagkamatay ng kanyang kuya Lucas.

Sa sementeryo andoon ang buong pamilya ng Yen, nakiramay din ang pamilya ni Mayor Martin Sans kasama ang kanyang mga anak na sina Eian, Aaron at Aldrin. Nandoon din ang kanyang driver na si John at Secretary na si Brenda. Nandun din ang mga kapulisan na sina Head of the Precint at si Albie. Naroon din ang alin pa sa mga kaibigan ng mga Yen. Naging mabilis lang ang sermonya ng libing.

Nang matapos ang libing ay agad na nagtungo ang mga nakipaglibing sa mansyon ng mga Yen para kumain. Habang nagkumakain ang iba sa loob ng mansyon ay naisipan naman ni Alexa na lumabas para magpahangin. Naupo siya sa kung saan sila madalas ng kuya niya nung mga bata pa sila. At doon ay ibinuhos niya ang kanyang iyak na kanina pa pinipigilan. Miss na miss na niya ang kanyang kuya Lucas.

Habang umiiyak si Alexa ay may nag-abot sa kanya ng isang putting panyo. Tiningala niya kung sino ito at nakita niya ang anak ni Mayor Martin na si Eian. Tinignan lang ito ni Alexa at wala siyang balak na kunin ito ngunit nagpumilit si Eian.

“Sige na, kunin mo na.”

Kinuha ni Alexa ang panyong inabot ni Eian.

“Salamat.” Pagpapasalamat nito at pinunasan niya ang kanyang luha.

“Ganyan talaga ang buhay. Iiyak mo lang iyan. Hindi kasi natin aakalain na basta basta na lang na kukunin sa atin ang mga mahal natin sa buhay. Kaya dapat ienjoy natin ang buhay dahil maikli lang ito. Piniliin nating maging Mabuti at masaya.” Mahabang litanya ni Eian. Tumayo siya at ngumiti. Bago maglakad papasok ng mansyon.

“Sandali. Eian.”

Lumingon si Eian kay Alexa.

“Ano yun?”

“Paano ko ito ibabalik?” tanong ni Alexa.

“You have utang sa akin na coffee.” Sagot ni Eian at nagpatuloy na sa paglalakad.

Lihim na napangiti si Alexa at idinikit sa kanyang dibdib ang panyo na para bang niyayakap ito. Agad na nahulog ang loob ni Alexa kay Eian.

CRUZ’S RESIDENCE

“Bakit nandito yan?” inis na tanong ni Shanaia kay KD at Benedix patungkol kay Anji.

“Shai, gusto kong tumulong sayo. Gusto kong tulungan kayo ni Alyssa.” Lumapit si Anji kay Shanaia at hinawakan ang kamay nito.

“I don’t need help, lalo na kung manggagaling sayo.” Inalis ni Shanaia ang pagkakahawak ni Anji sa kamay niya.

“Shai, what’s your problem ba?” medyo irritable na si KD sa ginagawa ng kaibigan. “Ikaw na nga ang gustong tulungan ikaw pa naggaganyan.”

Mas lalong nainis si Shanaia sa tinuran ni KD. Sa sobrang inis ni Shanaia ay lumapit siya kay KD at sinampal niya ito ng malakas na ikinagulat ng lahat.

“Kahit kelan ka talaga. Nakakabwesit ka. Sige magkampihan kayo niyang bagong salta.” Sabi ni Shanaia, aalis na sana siya ng humarang si Benedix sa kanya.

“Shai wait. Kailangan nating mag-usap” bumuntong hininga si Benedix bago muli nagsalita. “Shai, sincere kami sa pagtulong sayo. At guys pwede ba yung personal issure natin sa isa’t isa ay ipagpaliban muna natin.”

“Pero—”

“Shai stop it. Para ito sa ate mo.” Lumapit si KD kay Shanaia. “Hayaan mo kaming tulungan ka.” Hinarap ni KD si Shanaia sa kanya. Hinawakan nito ang kamay ng dalaga. “importante ka sa akin, kaya ayaw kitang nasasaktan.” Niyakap ni KD si Shanaia.

Napaiwas na lang ng tingin si Anji. Kahit pilit niyang itago ay may nararamdaman siya kay KD at nagseselos siya sa kanyang nakikita ngayon. Kailangan niyang itago ito dahil alam niyang may pagtingin si Shanaia kay KD at hindi siya sigurado sa nararamdaman ni KD sa kanya. Ayaw niyang masira ang pagkakaibigan nil ani Shanaia dahil lang sa isang lalaki. Higit pa doon ay mas nauna si Shanaia kesa sa kanya.

Nakangiti namang tinitignan ni Benedix ang dalawa ngunit sa kabila ng kanyang ngiti ay nasasaktan ang kanyang puso. Matagal na siyang may pagtingin kay Shanaia, itinatago niya lang ito dahil laki sa marangyang buhay si Shanaia samantalang siya ay laki sa hirap.

“Well then. Its settled na.” sabi ni Benedix.

Sinimulan na nila ang kanilang plano. Ang una sa plano nila ay mapalaya si Alyssa sa kulungan. Alisin ang paratang sa kanya. Ang susunod naman ay alamin kung ano bang relasyon ang meron sila ni Lucas. Kung masaya ba sila sa isa’t-isa or kung may mga naging alitan silang dalawa. Ipinaliwanag lahat ito ni Benedix.

“So okay lang ba sayo Shai na silipin namin ang kwarto ng ate mo?” tanong ni Benedix.

Sa una ay nagdadalawang isip pa si Shanaia ngunit sa huli ay pumayag din ito. Nagtungo silang apat sa kwarto ni Alyssa. Tulad ng ibang kwarto, mukhang normal naman ang kwartong ito ni Alyssa. Malinis ang itsura nito.

“So saan tayo magsisimula?” tanong ni KD.

“Basta kahit saan dito sa kwarto, makahanap lang tayo ng mga evidence.”

Kanya-kanyang paghahanap ang ginawa ng apat sa kwarto ni Alyssa. Si Shanaia ay naghahanap sa damitan ni Alyssa. Si Benedix naman ay sa mga nakatambak na papeles na nasa box. Si Anji at KD naman ay sa study table ni Alyssa. Patuloy lang ang ginagawa nilang paghahanap nang makatanggap si Shanaia ng tawag mula sa kanyang kapatid na si Alyssa.

“Talaga Ate?”

Napatingin ang tatlo nang marinig ang pagbanggit ni Shanaia ng Ate. Kita nilang naiiyak na si Shanaia at sobrang say anito marahil ay nakatanggap ito ng magandang balita. Nang ibaba ni Shanaia ang phone call ay agad na lumapit ang dalawang lalaki.

“Nakalaya na si Ate.” Masayang sabi ni

“Mabuti naman, ngayong napatunayan na wala siyang kasalanan. Kailangan nating mahanap kung sino talaga ang tunay na pumatay kay Lucas.” Mahabang litany ani Benedix.

“Para saan pa? wala naman nang kasalanan si Ate Alyssa.” Nagtatakang tanong ni KD.

“Parang hind imo naman kilala ang mga Yen? Hindi sila basta basta tumatanggap ng pagkatalo. Kung hindi nila malalaman kung sinong pumatay sa anak nila, sigurado akong pag-iinitan nila sina Shai.” Mahabang sagot ni Benedix.

“Guys, tignan niyo to.” Tawag ni Anji sa tatlo habang hawak hawak ang isang litrato.

Lumapit ang tatlo sa kanya at nagulat nang makita ang litrato na hawak ni Anji.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Ano ang litrato na nakita nina Anji, Kd, Benedix at Shanaia, at paano ito makakaapekto sa kanilang imbestigasyon? Ano ang magiging epekto ng paglaya ni Alyssa sa Davenport? Ano ang relasyon sa pagitan nina Owen at John? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 11: KD LOPEZ

CHAPTER 11

“KD Lopez”

“Guys, tignan niyo to.” Tawag ni Anji sa tatlo habang hawak hawak ang isang litrato.

Lumapit ang tatlo sa kanya at nagulat nang makita ang litrato na hawak ni Anji.

“Bakit may ganyang picture na hawak si Ate? Si Kuya Lucas may kahalikang lalaki?” naibulaslas ni Shanaia.

Ang nilalaman ng litrato ay si Lucas at may kahalikan itong lalaki, ngunit ang lalaking kahalikan ni Lucas ay Malabo ang mukha. Halatang sinadya ang pagkakalabo nito.

“Walang dapat makaalam nito.” Sabi ni Benedix.

Nagtaka naman ang tatlo sa sinabi nito.

“Bakit naman Bene?” tanong ni Anji.

“Dahil pag nalaman ito ng mga Yen na may ganitong litrato si Alyssa mas madidiin siya. Iisipin nila na pinatay Talaga ni Alyssa si Lucas dahil may dahilan na siya para patayin ito. Dahil taksil si Lucas at pinagpalit si Alyssa sa isang lalaki” mahabang eksplenasyon ni Benedix.

“Ngayon ang kailangan natin malaman ay sino ang nasa litrato na iyan.” Sabi ni KD.

“Paano natin malalaman kung nakablurd ang picture?” tanong ni Anji na naupo na lang sa isang upuan.

“Mainam siguro Shai ay tanungin mo ang ate mo.” Sagot ni Benedix. “Pero sa ngayon ay unti-untiin mo muna siya. And I think guys kailangan na din nating umalis muna dito.” Dugtong ni Benedix.

At iyon na nga ang napagkasunduan nilang magkakaibigan. Si Shanaia ay inayos na at nilinis ang kanilang bahay at nagluto siya ng paboritong pagkain ng kanyang ate. Si Benedix naman ay nagtungo na sa kanyang part time job. Si Anji naman ay nagtungo na sa kanilang bahay na katapat lang din ng bahay nina Shanaia. Ganun din ang ginawa ni KD.

Pagkapasok ni KD sa bahay nila ay walang katao-tao dito. Bukod sa patay na ang ilaw ay ang lungkot din ng paligid. Ang dati masaya nilang tahanan ay ngayon ay malungkot na. nakaramdam siya ng lungkot kaya naman ay naupo na lang siya sa kanilang sofa, tumingila at ipinikit niya ang kanyang mata. At hindi niya napigilan ang kanyang luha.

Si KD Lopez ang bunsong anak nina Jose at Maria Lopez, kasalukuyang magkahiwalay ang mag-asawa dahil magkaiba sila ng pangarap. Si Jose ay nananatili dito sa Davenport samantalang si Maria naman ay nag tatrabaho sa malayong lugar bilang suporta sa pag-aaral ng anak nito. Bilang bunso ay madalas nakukuha ni KD ang kanyang nais, ngunit ang pinaka nais niya ay hindi niya makuha at ito ang makumpleto ang kanilang pamilya. Si KD ay nahihilig sa musika.

Napadilat siya ng kanyang mata nang sumagi sa kanyang isipan si Anji. Nakaramdam siya ng kakaibang saya dahil sa mga alaala niya kay Anji. Hindi niya maipaliwanag ang mga bagay na ito. Tingin niya ay umiibig na siya sa dalaga. Ngunit para sa kanya ay masyado pa itong maaga, at hindi rin niya alam kung may pagtingin din sa kanya si Anji. Pero para makasigurado ay kailangan niya itong tanungin.

Kaya naman ay tumayo si KD at agad na lumabas ng kanilang bahay at nagtungo kina Anji. Nakailang katok muna si KD bago ito pagbuksan ni Anji.

“KD anong ginagawa mo dito?” tanong ni Anji. “May kailangan ka ba?” dugtong na tanong ng dalaga.

“Ahm. Ano kasi. Paano ba.” Nahihiyang sabi ni KD na napapakamot pa sa likuran ng kanyang ulo.

“Ano ba iyon?” natatwang tanong ni Anji. “Alam mo pumasok ka muna dito sa bahay.” Paanyaya ni Anji sa kaibigan.

“Mabuti pa nga sa loob na natin pag-usapan.” Sagot ni KD bago pa pumasok ng bahay nina Anji.

Hindi alam ng dalawa ay nasa pintuan si Shanaia at nakita niya ang pagpasok ni KD sa bahay nina Anji, na nagpadagdag ng kanyang selos at inis kay Anji. Lalakad na sana siya patungo dito nang may huminto na sasakyan sa tapat ng bahay nila. Maya maya pa ay lumabas sa sasakyan si Alyssa.

“Ate?” tawag ni Shanaia nang makita niya ang kanyang ate na lumabas dito. Agad niyang pinuntahan si Alyssa at niyakap ng mahigpit. “Ate, takot na takot ako. Akala ko hindi na kita muling makikita.” Hindi na napigilan pa ni Shanaia ang kanyang mga luha.

“Aly, punta na muna ako sa bahay ni Mayor.” Paalam naman ni Albie na siyang nagmamaneho ng sasakyan na naghatid kay Alyssa.

“Sige Albie. Maraming salamat.” Sagot ni Alyssa.

Nang marinig ang sagot ni Alyssa ay agad naman nitong pinaandar ang sasakyan. Ang magkapatid naman ay nagtungo na sa loob ng bahay.

Sa kabilang bahay naman kung saan naroroon sina Anji at KD ay parehas silang nakaupo sa sofa. Walang kumikibo o nagsasalita. Nakaramdam naman si Anji ng awkwardness dahil sa sitwasyon.

“Ahm KD bakit ka ba nandito?” tanong ni Anji kay KD. “Pero teka? Ano gusto mong inumin?” tanong nito muli.

“Anj, may gusto lang akong sabihin.” Sabi ni KD, tumayo siya at lumapit kay Anji.

“Anong sasabihin mo?” nagtatakang tanong ni Anji sa binata.

Nang makalapit si KD kay Anji ay agad nitong hinawakan ang kamay ng dalaga.

“Anji, alam kong masyadong mabilis ito pero simula nang makita kita, makilala kita, may naramdaman na akong kakaiba sa iyo.” Mahabang litanya ni KD.

“Teka KD” tinanggal ni Anji ang pagkakahawak ni KD sa kanya. “Hindi ko maintindihan ang gusto mong sabihin.”

“Gusto kita Anji. Gustong gusto kita. Gusto kitang ligawan?”

Nang marinig ito ni Anji na sinabi ni KD ay hindi niya alam ang gagawin at sasabihin. Noon pa man din ay may nararamdaman na si Anji sa binata ngunit alam niyang mas naunang nagkagusto si Shanaia sa binata. Ayaw niyang hadlangan ang kung ano mang namamagitan kay Shanaia at KD. Lalo na ngayong naginging magkaibigan na sina Anji at Shanaia.

“KD.” Bumuntong hininga muna ulit si Anji bago magsalita. “Sorry pero hindi ko matatanggap yung panliligaw mo. I’m sorry.”

“Pero bakit? Ano ang reason?” tanong ni KD.

“Wala naman sigurong rason diba KD. Gusto muna kitang makilala, masyadong mabilis ang mga pangyayare. I’m sorry.”

“Pero maghihintay ako sayo Anji. Hihintayin kita.”

“KD. Mas mainam na maging magkaibigan muna tayo. At labis akong nagpapasalamat sa pagmamahal na ibinibigay mo sa akin, maging iyong mga tulong.”

“Maraming salamat din Anji.”

SANS’S RESIDENCES

Nang makarating na sa bahay ni Mayor si Albie ay agad siyang sinalubong ni Brenda.

“Hi Officer” nakangiti at bungad na bati ni Brenda kay Albie.

“Hi Brenda, pinapapunta daw ako dito ni Mayor.”

“Oo officer, kanina ka pa niya hinihintay sa kanyang opisina”

Inihatid ni Brenda si Albie patungo sa opisina ni Mayor Martin, ngunit bago pa sila kumatok ay may lumabas na batang lalaki sa opisina ni Mayor Martin. Para kay Albie ay pamilyar ang mukhang ito ng lalaki. Nakita niya ito sa kabilang lalawigan na kung saan kasama niya si Alyssa kung saan naging escort sila ni Mayor Martin. Nakayuko lamang itong dumaan at nilagpasan sina Brenda at Albie. Ngunit bago

“Mr. Mayor” kumatok si Brenda. “Andito na po si Officer Albie.”

“Sige papasukin mo.” Sabi ni Mayor Martin.

Pumasok na nga si Brenda at si Albie sa loob ng opisina ni Mayor Martin, ikinagulat naman ni Albie ang kanyang napansin na tila nagbibihis si Mayor Martin ng kanyang polo. Ngunit ipinagsawalang bahala na lamang niya ito.

“Mayor ipinatawag niyo daw po ako.” Bungad na sabi ni Albie.

Nang matapos na ayusin ni Mayor Martin ang kanyang sarili ay naupo ito sa kanyang upuan.

“Tama iyon Officer, ipinatawag kita dito dahil nais kong magpasalamat sayo sa pagsama sa akin sa kabilang bayan. Bilang pasasalamat ay maari mo ba kaming samahan sa aming hapunan.” Paanyaya ni Mayor Martin.

“Ngunit Mayor, iniintay na ako ng mga kapatid ko. Nangako po kasi ako sa kanila na sama sama kaming kakain ngayong gabi.” Pagtanggi ni Albie sa alok ng Mayor.

“Bakit hindi mo na lang sila sabihan, ipapasundo ko sila sa mga tauhan ko.” Suhestyon ni Mayor Martin.

“Kung hindi po makakaabala sa inyo.”

“Huwag kang mag-alala iho, hindi makakaabala sa akin ang mga taong tumutulong sa nais ko. Kaya naman habang pinapasundo ko sila ay maupo ka muna at let have some drink.”

Tumango naman si Albie bilang tugon.

“Brenda, bigyan mo ng wine si Officer Albie.” Utos ni Mayor Martin na agad namang sinunod ni Brenda.

Inabutan ni Brenda si Albie ng isang baso at sinalinan ito ng wine.

“Salamat.” Sabi ni Albie.

“Nga pala Officer gusto ko lang itanong kumusta na ang iyong partner?” tanong ni Mayor.

“Okay na ho siya Mayor. Salamat sa tulong niyo sa pagpapalaya sa kanya. Inihatid ko na ho siya sa kanilang bahay.”

“Okay lang yan officer, at Talaga namang hindi siya ang pumatay sa anak ng mga Yen.”

“Ho? Paano po kayo nasisigurado?” tanong ni Albie

“Well, I did my own investigation and ang alibi ni Alyssa ay tama. At hindi siya ang pumatay kay Lucas Yen.”

Nagulat si Albie sa mga rebelasyon na ibinilita ni Mayor Martin sa kanya.

“Talaga ho?” huminto muna si Albie sa pagsasalita. “Ngunit sino ho? Sino ang pumatay kay Lucas Yen?” tanong ni Albie.

Nilagok muna ni Mayor Martin ang wine na natitira sa kanyang baso bago magsalita. “Hindi pa tapos ang aming imbestigasyon, kaya gusto din kitang alukin ng isang pribadong trabaho sa akin.” Tumayo si Mayor Martin at lumapit kay Albie na nananatiling nakaupo. “Kailangan ko ang isang tulad mo na tutulong sa imbestigasyon na ito.”

Ngunit bago pa makasagot si Albie ay may kumatok na sa pintuan.

“Mr. Mayor nandito na po ang mga bisita, at nakahanda na din po ang inyong dinner.” Sabi ng katulong na nasa labas ng opisina.

“Brenda samahan mo na si Albie sa dining area, susunod ako.” Utos ni Mayor Martin kay Brenda.

Tumango naman si Brenda bilang tugon, si Albie naman ay iniisip ang sinabi ni Mayor sa kanya. Nang makalabas na sila ni Brenda sa opisina at habang naglalakad sila papalapit sa dining table ay nagsalita si Brenda. “Tatanggapin mo ba ang offer sayo ni Mayor, if I were you pag-isipan mong Mabuti.”

Napatingin naman si Albie kay Brenda.

“Anong sabi mo?” tanong ni Albie.

“Andito na po tayo Mr. Officer.” Itinuro ni Brenda ang dining table at nakita doon ni Albie ang kanyang kapatid na sina Anji at Owen.

“Kuya.” Tawag nang dalawa niyang kapatid sa kanya.

Nang makita ni Albie sina Anji at Owen ay agad itong tumabi kay Owen. Silang tatlo pa lang ang mga nakaupo doon sa may dining area.

“Kuya bakit daw tayo kailangang kumain dito?” tanong ni Owen kay Albie.

“Oo nga kuya, at hindi natin close ang familyng ito at bukod pa dun bagong dating lang tayo dito sa Davenport.” Second in motion ni Anji.

“Alam niyo pasasalamat lang ito ni Mayor and maging thankful na lang tayo sa free food.” Nakangiting sagot ni Albie sa mga kapatid.

“Sabagay, free na mukhang masarap pa.” dugtong ni Owen at nagtawanan silang tatlo.

Natigil ang tawanan nilang lahat ng pumasok ang isa sa mga anak ni Mayor. Si Aldrin.

“Totoo pala ang mga sinabi ng maids namin. May bisita na naman si Daddy.” Naupo si Aldrin sa harap ni Anji. “Sino kaya sa inyo ang magiging bagong puppet ni Daddy?” dugtong nito.

Nagtaka naman ang tatlo sa sinabi ni Aldrin.

“Puppet?” tanong ni Albie.

Hindi na sumagot si Aldrin sa usapan. At naging tahimik na ang paligid. Ang mga katulong naman ay nilagyan na sila ng mga plato, maya maya pa ay dumating din si Aaron at naupo ito sa harap ni Owen. Hindi siya kumikibo at hindi man lang tinitignan si Owen. Maging si Owen ay nagtataka sa nagiging asta ni Aaron sa kanya.

“Aa—” bago pa magsalita si Owen ay nagsalita na si Aldrin.

“Matanong ko lang Owen. Hindi mo ba Talaga ako nakikilala?” tanong ni Aldrin.

“Kilala kita? Nakilala kita sa school.” Sagot ni Owen.

“Not that. I mean last year.” Sagot ni Aldrin habang nakatitig kay Owen.

Nagulat si Owen sa sinabi nito, maging si Aaron ay napatingin sa kanyang Kambal dahil sa sinabi nito.

“Last year?” tanong ni Owen pabalik.

“Nagkakilala na kayo? Last year?” tanong din ni Aaron na mukhang curious sa usapan ng dalawa.

“Volleyball league.” Maiksing sagot ni Aldrin.

“Sorry pero—”

“Hindi niya maalala iyan.” Sumingit na si Albie sa usapan.

“Bakit?” tanong ni Aldrin.

Maging si Aaron say naguguluhan na sa usapan, samantalang si Anji naman ay nagkikinig lamang.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Malalaman na kaya ni Owen ang nakaraan nila ni Aldrin? Ano ang ugnayan nina Aaron, Aldrin at Owen sa isa’t-isa? Tatanggapin kaya ni Albie ang offer ni Mayor sa kanya? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 12 JORDAN INFANTES

CHAPTER 12

“Jordan Infantes”

“Teka, teka nandun si Owen sa Volleyball league?” tanong ni Aaron.

Hindi sumagot si Owen sa tanong ni Aaron dahil maging siya ay hindi niya ito maalala. Si Aldrin naman ay hindi rin sumagot dahil ayaw niyang malaman ng kambal niya ang mga pangyayare noon.

“Hey guys.” Maingay na bati ni Eian na kararating lang. “Ui may mga bisita pala tayo.” Sabi nito ng makita niya sina Albie, Owen at Anji.

Naupo si Eian sa harapan naman ni Albie. Ngumiti si Eian sa mga bisitang kasama nila ngayon sa hapag-kainan.

“Brends? Sino sila?” tanong ni Eian dahil curious siya sa mga bagong tao. “And where’s dad?” dugtong na tanong nito.

“Ang nasa harapan mo po ay si Officer Albie, at ang mga katabi niya ang mga kapatid niya. At regarding kay Mayor?” bago tuuyan magsalita si Brenda ay dumating na si Mayor. “Andito na sya.”

“Well, well. Kumpleto na pala kayo.” Sabi ni Mayor Martin bago naupo sa kanyang upuan sa gitnang dulo ng mahabang lamesa.

Agad na naglagay ang mga katulong ng mga pagkain sa lamesa. Manghang mangha sina Anji at Owen sa dami ng pagkain nilalagay sa kanilang mesa. Kanya kanyang lagay na din sila ng kanilang mga pagkain sa plato.

“Well, magkakakilala na ba kayo?” bungad na tanong ni Mayor Martin habang kumakain. “Sons this is Officer Albie.” Hinawakan ni Mayor ang balikat ni Albie. “Isa sa mga bagong Officer dito sa Davenport at based sa kanyang performance ay mukhang mapagkakatiwalaan ko.” Ngumiti si Albie sa sinabi ni Mayor. “At ang dalawang iyan naman ay ang kambal na kapatid ni Albie.”

“Hi Nice meeting you. I’m Eian.” Inabot niya ang kanyang kamay kay Albie.

“Albie, pare.” Ngiting bati ni Albie.

Bukod kay Albie ay kinamayan din ni Eian sina Owen at Anji. Ganun din ang ginawa nina Aaron at Aldrin. Nagpakilala din sila. Napag-usapan din naman nila na sa iisang paaralan lang silang apat nag-aaral.

“I invited them, para makilala na din kayo. At nag-offer ako kay Albie nang private work for me.” Paliwanag ni Mayor Martin dahil alam niyang nagtataka ang mga anak niya. “And isa na din diyan I want you Eian na may makilala sa Police station, para mapadali na din ang iyong trabaho.”

“Thanks Dad.” Pagpapasalamat ni Eian sa daddy niya. “Okay lang ba iyon Office Albie? I’m a journalist ng bayan na ito, and I need you para mga news na need kong ibalita.”

“No problem, Eian, I’m happy to help.” Nakangiting pag-sang ayon ni Albie ngunit hindi niya alam ang kahihinatnan ng pagtulong niyang ito.

“Kayo namang dalawa, I will help you to get a scholarship sa school.” Sabi ni Mayor Martin na ikinatuwa naman ng dalawa.

“Talaga po?” tuwang tuwa na tanong ni Owen.

“Seryoso pa ba Talaga kayo?” tanong din ni Anji.

“Oo naman.” Sagot ni Mayor Martin.

Nagtinginan ang kambal at kitang kita sa mga mata nila na masaya sila.

“Salamat po Mr. Mayor.” Sabay na sabi ng kambal.

“Wala iyon, continue eating.” Sagot nito at ganun na nga ang ginawa ng kambal.

“Thank you Mayor.” Muling pagpapasalamat ni Albie sa Mayor.

Wala na muling nagsasalita hanggang matapos ang pagkain. Agad naman nagtungo sina Albie at Mayor sa opisina nito, si Eian naman ay agad na nagtungo sa kanyang kwarto at ang apat naman ay nagtungo sa swimming pool.

Sa Mayor’s Office ay muling tinanong ni Mayor Martin si Albie kung nais nitong maging private employee siya nito.

“Pero Mayor—”

“Don’t worry, Hindi naman kita aalisin sa Police Station. You will work for me privately sa akin, if I needed you para sa mga out of town travel. And also I will help you find the killer of your parents.” Mahabang salaysay ni Mayor Martin, dahil nais niya talagang makuha ang tiwala ni Albie sa kanya.

Natigilan si Albie sa kanyang iniinum, nagtataka siya kung paano nalaman ni Mayor ang tungkol sa nakaraan ng kanyang pamilya.

“Mayor paano?” tanong ni Albie sa Mayor.

“Paano ko nalaman? Lahat ng mga taong pumapasok sa Davenport ay dapat malaman namin ang background. Para na rin sa ikakaganda ng lugar namin. At tulad ng sabi ko, kung papayag ka sa gusto ko ay tutulungan kitang imbestigahan ang nangyare sa pamilya mo. Bukod pa doon ay tutulungan ko ang mga kapatid mo na makapagtapos dito.”

Bumuntong hininga muna si Albie bago magsalita, at talagang pinag-isipan niyo ito ng maaga.

“Sige po Mayor, pumapayag na ako.”

Kita naman sa mukha ni Mayor ang saya nang pumayag ito sa nais ni Albie.

“Dahil dyan, let’s cheers.” Sabi nito.

Sa swimming pool area ng mga Sans ay doon nakatambay sina Aaron, Aldrin, Anji at Owen.

“Medyo mainit ang panahon ngayon, bakit hindi tayo magswimming?” tanong ni Aldrin.

Nagulat si Owen at Anji nang biglang maghubad ng damit si Aldrin sa harapan nila. Pagkahubad niya ng damit ay agad namang umiwas ng tingin ang dalawa. Ngumisi naman ito dahil sa nakita niyang ekspresyon ng mukha ni Owen. At agad itong tumalon sa tubig. Lumangoy ito patungo sa kabilang bahagi ng pool at bumalik bago muling magsalita.

“Halina kayo at lumangoy.” Paanyaya ni Aldrin.

“No thank you.” Mataray na sagot ni Owen sa lalaki.

“Bakit? Naaalala mo na ba ako?” tanong ni Aldrin. “O nasasarapan ka na sa nakikita mo?” pang-aasar ni Aldrin.

“Tigilan mo ako, at hindi ko din balak na alalahanin pa kung sino ka man.” Inis na sabi ni Owen tatayo na sana ito para pumasok sa loob ng maghubad naman bigla si Aaron sa kanyang harapan. Agad na umiwas ng tingin si Owen.

“Hobby niyo ba maghubad basta basta?” tanong ni Anji. “Well, hindi namin magugustuhan mga katawan niyo.”

“Tama ang kambal ko.” Sabi ni Owen kay Aaron at naglakad na siya papasok ng bahay.

“Teka saan ka pupunta?” tanong ni Aaron.

Hindi na siya sinagot ni Owen at nagderederetso na lang ito papasok ng kusina. Kitang kita ni Aldrin kung paano titigan ni Aaron si Owen at dahil dito ay nakaramdam siya ng kunting kirot sa kanyang puso na hindi niya matukoy. Nang mawala na si Owen sa paningin nila ay nagsalita bigla si Aldrin.

“Anji, anong nangyare kay Owen? At parang wala siyang maalala?” tanong ng binata.

“Siya na lang tanungin niyo.” Pagiiwas ni Anji sa katanungan ni Aldrin.

Hanggang ngayon ay naguguluhan pa din si Aaron sa nangyayare. Hindi niya alam kung paano nagkakilala si Aldrin at Owen, at kung paanong hindi siya maalala ni Owen.

DAVENPORT INTEGRATED SCHOOL GYMNASIUM

Maagang nagtungo si Owen sa gymnasium ng kanilang paaralan, nais niyang maging parte ng Davenport Men’s Volleyball team. Bukod sa may scholarship itong ibibigay ay magagawa din niya ang mahal na mahal niyang sports.

Pagpasok niya sa Gymnasium ay agad siyang nagtungo sa opisina doon kung saan ang mga coaches ng bawat sports ay namamalagi. Bumuntong hininga muna si Owen bago kumatok, dahil sa kinakabahan ito.

Pagpasok niya sa loob ay tanging si Jordan lang ang naroroon. Jordan Infantes, ang kasalukyang head coach ng Men’s Volleyball Team ng Davenport. Katulad ng mga Pepito ay bagong lipat lang din siya dito sa lugar na ito ng Davenport. Iisa na lang sa buhay si Jordan, at tanging pagcocoach na lang ang kanyang ginagawa. Kahit kakalipat niya lang dito ay matagal naman na siyang coach ng Davenport. Muntikan na sana nila makuha ang kampyeonato noong nakaraang season kung hindi lang nainjured ang isa sa mga ace players niya na si Aaron. At ngayong pagbabalik ni Aaron sa season na ito ay nawala naman ang kanyang team captain at setter, dahil kinontrata ito ng kabilang lugar. Kaya nga ay namomoblema si Jordan kung saan siya kukuha ngayon ng setter.

Nakarinig siya ng katok sa pintuan ng opisina. Kaya naman ay tumayo siya at pinagbuksan kung sino man ito. Pagbukas niya ng pinto ay agad niyang nakita si Owen.

“Hi Coach.” Bungad na bati ni Owen. “Open po ba kayo para sa mga papasok na players sa volleyball team?” tanong nito.

Nang makita ni Jordan si Owen ay tinignan niya ito ng maayos, dahil mukang pamilyar sa kanya si Owen.

“Nagkita na ba tayo?” tanong nito kay Owen.

“Hindi ko po alam Coach, pero andito po sana ako para mag try-out sa team.” Sabi ni Owen.

“Anong position mo sa volleyball?” tanong nito.

“Setter po. Setter po ako.”

Nang marinig it oni Jordan, ay biglang napanatag ang kanyang loob dahil ang kanina niyang pinoproblema ay natupad na.

“Huwag kang mag-alala pasok ka na, tanggap ka na. pwede ka na mag training mamaya.”

“Talaga po. Maraming salamat po Coach”

“Coach Jordan and you are?”

“Owen po. Owen Pepito.”

“Good, magpalit ka na ng damit mong pangtraining diyan sa locker area.” Utos ni Jordan kay Owen.

“Sige po Coach.” At agad namang sinunod ni Owen ang utos ni Jordan.

Pagkapasok niya sa Locker room ay bukas na ang ilaw at wala pang mga players na naririto. Kaya naman ay nagtungo siya agad sa may mga lockers ngunit pag dating niya doon ay may mga gamit na sa upuan.

“Kanino ito?” tanong ni Owen sa kanyang sarili.

Maya-maya pa ay napasigaw si Owen sa kanyang nakita.

“Wahhhh.” Sigaw nito na talagang bumalot ng ingay sa loob ng locker area.

Hindi niya akalain na makikita niya si Aaron dito na hubo’t hubad, talagang walang saplot na damit mula ulo hanggang. Kinuha ni Owen ang tuwalya na nasa upuan at ibinato ito kay Aaron. Natawa at napangisi na lang si Aaron sa naging reaksyon ni Owen.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong nito sa binata.

“Parang ikaw dapat ang tanungin ko niyan” sabi ni Aaron habang tinatapis ang tuwalya sa kanyang pang ibaba. Ngunit huli na ang lahat dahil nakita na ni Owen ang lahat dito. Nang mapansin ni Aaron na hindi nagsasalita si Owen at nakatitig lang ito sa kanyang katawan ay napangisi ito at naglakad palapit kay Owen. “Nagugustuhan mo ba ang nakikita mo?”

Dahil sa sinabing ito ni Aaron ay medyo nainis si Owen at binatukan si Aaron ngunit agad na umiwas ang binata. Dahilan para ma-out of balance silang dalawa at matumba. Nakahiga si Aaron sa sahig samantalang si Owen naman ay nakapatong sa kanya.

“Anong nangyare dito?” tanong ni Jordan at nakita niya ang posisyon ng dalawa.

Agad na bumangon si Owen dahil nahiya siya na nakita sila ni Jordan na sa ganung posisyon. Maging si Aaron naman ay tumayo na din.

“Paano ba naman kasi coach, bakit bigla biglang may lalabas na nakaganyan.” Reklamo ni Owen.

“Kasalanan ko pa, bakit kasi Coach merong outsider na nakapasok dito?” reklamong tanong din ni Aaron.

“Siya ang bago kong recruit.” Bungad na sabi ni Jordan. “Buti naman at nagkakilala na kayo, at buti andito ka Aaron, pahiramin mo muna siya ng jersey mo, at dahil kakabalik mo lang din sa training. You should assist him. Okay.” Sabi ni Coach Jordan bago umalis.

“Sorry.” Nasabi ko na lang kay Aaron. “Hindi ko alam na volleyball player ka din pala.” Sabi ni Owen dito.

“Talaga bang wala kang maalala?” tanong ni Aaron.

Hindi alam ni Owen ang sasabihin niya dahil simula last year ay hindi niya alam kung ano ang nangyare sa kanya.

“Maalala? Bakit nagkita na ba tayo?” tanong ni Owen kay Aaron.

“Wala nevermind.” Sagot na lang ni Aaron at nagtungo ito sa kanyang locker para kumuha ng damit niya na ipapahiram kay Owen. Inihagis niya ito kay Owen. “Ayan, ibalik mo yan ah.” Sabi ni Aaron atsaka siya nagbihis ng kanyang damit.

Si Owen naman ay nagtungo sa isa sa mga cubicle para doon magbihis ng kanyang damit. Mabilisan lang ang kanyang ginawa. Nang matapos niyang magbihis ay agad naman nagpasama si Aaron sa kanya sa equipment area para kunin ang net at bola.

Habang nag-aasikaso si Owen at Aaron sa pagkabit ng net ay muling nagsalita si Owen.

“Aaron may tanong ako.” Sabi ni Owen.

“Ano yun?”

“Anong position mo dito?”

“Open Spiker, kaya siguraduhin mo lang na maayos ang pagseset mo.”

Nagtaka naman si Owen kung paano nalaman ni Aaron na setter siya. Naisip niya ay marahil si Coach Jordan ang nagsabi nito.

Ilang minuto naman ang lumipas at lumabas na ang ilang pang mga manlalaro at kasama dito si Aldrin na ikinagulat ni Owen.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Sa pagpasok ni Owen sa Davenport Men’s Volleyball team ano ang mangyayare sa kanya? Nang tanggapin ni Albie ang offer ni Mayor ano ang magiging dala nito sa kanilang pamilya? At ano ang magiging papel ni Jordan sa ating mga bida? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 13 EIAN ROBERT SANS

CHAPTER 13

“Eian Robert Sans”

Eian Robert Sans ang panganay na anak ni Mayor Martin Sans, 26 years old, at kasalukuyang nagtatrabaho sa local newspaper ng Davenport. Si Eian ay lumaki sa karangyaan kaya naman ay nasanay siyang nakukuha niya ang lahat ng kanyang gusto. Maging ang trabahong ito ay dahil sa kanyang ama at hindi na siya nahirapang mag-apply.

Abala si Eian sa kanyang ginagawa sa harap ng kompyuter, narito siya ngayon sa estasyon ng pulisya. Medyo malalim na ang gabi kung kaya’t unti na lang ang naririto. Hanggang sa hindi niya namalayan na nakatulog na pala siya sa kanyang kinauupuan.

“Lucas, mahal kita. Mahal na mahal.” Sabi ni Eian habang kaharap niya ngayon si Lucas.

“Are you crazy?” medyo inis na ang tono ni Lucas.

“Hindi ko alam, oo siguro baliw ako. Pero mahal Talaga kita Lucas.” Sabi ni Eian na tila patuloy na ang pagtulo ng luha sa kanyang mga mata.

“Patawad Eian, pero kasintahan ko si Alyssa, na iyong kaibigan.” Sabi ni Lucas kay Eian.

Hinawakan ni Eian ang kamay ni Lucas. “Lucas, mahal kita, mahal na mahal. Papawag ako na ilihim mo ang relasyon natin. Parang awa mo na Lucas mahalin mo ako.”

Inalis ni Lucas ang kamay ni Eian. “Sorry Eian. I’m really sorry.” At naglakad na siya palayo kay Eian.

“Hindi Lucas, Lucas… Lucas… Mahal na mahal kita.”

Napabalikwas si Eian dahil sa kanyang napaniginipan. Napaniginipan niya ang pagtatapat niya kay Lucas, na dahilan para iwasan siya ng lalaki. Hindi niya gustong mahulog sa boyfriend ng kanyang kaibigan ngunit nangyare na ito at hindi niya napigilan ang kanyang sarili.

“Anong sabi mo?” tanong ni Albie na nasa likuran ni Eian.

Napatayo si Eian dahil sa tanong na ito ni Albie. “Huh? Wala.” Inikot ni Eian ang paningin niya sa buong estasyon at wala nang ibang mga tao na naririto maliban sa kanila ni Albie.

“Meron, binabanggit mo ang pangalan ni Lucas. Kung tama ang pagkakaalam ko si Lucas Yen ba iyon?” tanong ni Albie.

“Anong pinagsasabi mo?” kitang kita sa mga mata ni Eian ang pagsisinungaling nito. “Ibang Lucas ang nasa panaginip ko.” Sabi ni Eian agad naman siyang nagligpit ng kanyang mga gamit. “Kailangan ko nang umuwi.” Dugtong na sabi ni Eian.

Hindi na lang pinansin ni Albie ang sinasabi ni Eian, para hindi pa lumaki ang gulo. Batid niyang nagsisinungaling ito.

“Hintayin na lang natin ang kapalitan ko bago kita ihatid sa inyo.” Sabi ni Albie.

“Gaano pa sila katagal? Kailangan ko nang umuwi.” Sagot ni Eian na hindi makatingin kay Albie.

“Alam mo Eian, hindi mo na kailangan magmadali. Hindi na kita kukulitin tungkol kay Lucas kung hindi mo pa kayang ikwento.” Nakangiting sabi ni Albie kay Eian.

“Ganun ba? Thank you Albie.” Sagot ni Eian at muli siyang naupo sa kanyang pwesto.

Alam ni Albie na may itinatagong lihim itong si Eian at may alam siya sa pagkamatay ni Lucas. Kung kaya naman ang plano niya ay kunin ang loob nito para makausad na ang kaso. Ngunit kung may kinalaman nga si Eian sa pagkamatay ni Lucas hindi alam ni Albie ang kanyang gagawin lalo na at anak ito ng Mayor.

Maya maya pa ay dumating na ang kapalitan ni Albie. Agad silang nagpaalam ni Eian dito at hinatid na ni Albie si Eian sa kanilang bahay.

“Albie, maraming salamat sa paghatid.” Sabi ni Eian sa binata.

“Wag kang mag-alala. Kaibigan mo ako.” Sagot pabalik ni Albie.

At tuluyan na nga silang nagpaalam sa isa’t-isa.

DAVENPORTS INTEGRATED SCHOOL

“Guys, may balita ako.” Sabi ni Benedix na kararating lang sa campus. Agad niyang nilapitan sina Anji, KD, Shanaia, Owen at Ocean na nasa iisang lamesa lamang.

Walang alam si Owen at Ocean sa tinutukoy ni Benedix, samantalang ang tatlo ay alam nila kung saan papatungo ang balita ni Benedix.

“Ano yun Ben?” tanong ni KD.

Tinignan ni Benedix si Owen at Ocean, dahil ayaw niyang ipaalam ang kanyang balita sa dalawa.

“Okay nagegets ko. I think I should go.” Sabi ni Ocean. Kaya naman agad itong umalis na sa Kumpulan.

Si Owen naman ay walang pakialam na kinakain ang kanyang hawak na sandwich. Nang mapansin niyang nakatingin na sa kanya ang apat ay saka lamang siya nagsalita.

“May mahalaga ba kayong pag-uusapan?” nahihiyang tanong ni Owen sa kanila.

“Actually yes, and were waiting for you na umalis.” Mataray na sabi ni Shanaia.

Medyo nainis si Owen sa inastang ito ni Shanaia. Maging si Anji ay naging ganun din ang reaksyon kaya naman hinawakan ni Anji ang kamay ng kambal niya para pigilan itong magreak ng kung ano. Tumingin muna si Owen sa kambal niyang nakatingin na din sa kanya at ngumiti.

“Okay. Sabi ko nga aalis na ako.” Tumayo na si Owen at kinuha ang kanyang mga gamit.

Nang masiguro n ani Benedix na wala nang makakarinig ng kanyang mga sasabihin ay saka siya nagsalita.

“Nalaman ko na kung sino ang nasa picture.” Bungad nito sa mga kasama.

“Sino?” tanong agad ni Shanaia.

Maging si KD at Anji ay naghihintay sa sasabihin ni Benedix.

“Si Eian, ang anak ni Mayor Martin.” Sabi nito.

Nagulat ang tatlo dahil sa naging sagot ni Benedix.

“Paano mo nalaman?” tanong ni KD.

“Oo nga, paano? Parang impossible naman.” Dugtong ni Anji.

“Paano ka nasisiguro na siya nga iyon?” tanong ni Shanaia.

“Here, I have the cctv footage ng araw na iyon, at yung naging instagram post ni Eian at ni Lucas nung araw na iyon.” Mahabang paliwanag ni Benedix.

Ibinaba niya ang laptop niya at pinakita ang video at mga pictures na nakuha niya. Hindi makapaniwala ang tatlo sa nakita nila. Dahil impossible ang na magkagustuhan si Lucas at Eian.

“Pero anong kinalaman ni Eian sa pagkamatay ni Lucas? Nung nagdinner kami sa kanila kagabi ay mukha naman itong mabait.” Sabi ni Anji.

“Nagdinner kayo sa kanila kagabi?” tanong ni KD.

Maging si Benedix at Shanaia ay hinihintay ang sagot ng dalaga.

“Oo, kagabi. Kasama ko sina Kuya Albie at Owen. At naging Maganda naman ang naging pakikitungo ni Eian sa amin. Mukhang lalaking lalaki din siyang umasta. Tingin ko naman ay hindi niya kayang pumatay ng tao.”

“Mabait? Hindi kaya? Nagawa nga nilang lokohin ang ate ko.” Medyo nag-iba na ang tono ni Shanaia. “Tandang-tanda ko ang mga araw na iyan, iyan ang araw na hindi lumalabas si Ate Aly sa kanyang kwarto. Kitang kita ko ang sakit na naramdaman niya noon. Tapos ngayon ay ikinulong siya sa kasalanan na hindi naman niya ginawa.”

“Tahan na Shanaia, mahahanap din natin ang criminal na pumatay kay Lucas.” Singit ni KD sa usapan.

“Salamat KD” nakangiting pagpapasalamat ni Shanaia kay KD.

Nakaramdam ng selos at inggit si Benedix, dahil noon pa man ay may lihim na siyang pagtingin kay Shanaia. Ngunit hindi niya ito masabi sabi dahil sa estdado niya sa buhay.

“Hey Kapatid ng criminal.”

Nakarinig ang apat ng isang sigaw. SIgaw mula kay Alexa. Nang makita ni Benedix si Alexa na papalapit kasama ng mga kaibigan nito ay agad niyang isinara ang laptop at itinago ito.

Inis na tumayo si Shanaia at hinarap si Alexa. “Anong sinabi mo?”

“Shai don’t.” pagpipigil ni Anji sa kaibigan.

“Huwag mo siyang pigilan transferee. Totoo naman na anak siya ng criminal.” Mataray na sabi ni Alexa.

“Hindi siya criminal, at hindi pinatay ni Ate ang kuya mo.”

“Hindi na ako naniniwalang hindi niya pinatay si Kuya, at sinabi nilang suicide? I don’t believe it. Wag kang mag-alala Shanaia, I mean magpakasaya ka na sa buhay na kasama ang ate mo kasi babalik siya sa kulangan. Babalik siya. At kapag bumalik siya mabubulok siya doon at doon na din siya mamamatay.” Mahabang litanya ni Alexa.

Ngunit hindi naman nagpatinag si Shanaia kay Alexa. “You know what Alexa, dapat lang namatay ang kuya mo.”

“Shai, stop it.” Pagpipigil ni Benedix.

“Nope. Dapat marinig ito ni Alexa.” Inis na hinarap ni Shanaia si Alexa.

Natatawa naman si Alexa ngunit nais niyang malaman ang nais sabihin ni Shanaia. “Ano na naman iyon.” Mataray nasa sagot ni Alexa.

“Dapat lang namatay ang Kuya mo. Dahil isa siyang cheater.”

“Cheater?”

“Oo. Alexa, hindi mo alam? Cheater ang kuya mo at alam mo kung anong mas masakit pinagpalit niya ang ate ko sa lalaki. Kaya deserve niya ang nangyare sa kanya.”

“What did you say? Hindi iyan magagawa ng kuya ko.” Naiiyak na si Alexa sa inis. “I will sue you sa mga pekeng paratang mo sa kanya.”

Lumapit si Shanaia kay Alexa. “Sorry girl, but this is true.” Sabi ni Shanaia bago maglakad palayo ngunit bigla siyang sinabunutan ni Alexa.

“That’s not true.” Sigaw ni Alexa bago niya sabunutan si Shanaia.

Hanggang sa magsabunutan na nga ang dalawa at magkasakitan. Umawat naman ang dalawang kaibigan ni Alexa na at maging sina Benedix, KD at Anji. Tumulong na din ang dalawang kaibigan pa ni Aldrin. Samantalang si Wendy naman ay nakatayo sa malapit at pinapanuod sila. Hanggang sa mapadako ang tingin niya sa rooftop ng isang building at nakita niya doon sina Aldrin at Owen.

“What’s happening here.” Dumating na si Ms. Karen kasama niya si Jordan para awatin sina Shanaia at Alexa.

Sa isang pagtunog ng pito ni Jordan ay napatigil niya ang dalawa sa pag-aaway.

“Anong ginagawa niyo at nagkakagulo kayo dito?” tanong ni Ms. Karen sa mga estudyante.

“Siya ang may kasalanan, its her fault.” Paninisi ni Alexa kay Shanaia.

“No. kung hind imo—”

“ENOUGH!” sigaw ni Ms. Karen. “All of you go to principal’s office now. At doon ko kayo kakausapin.”

“Pati po ako?” tanong ni Wendy.

“Yes kasama ka.” Sabi ni Karen bago umalis. Sumunod na din sa kanya si Jordan.

“Damn it.” Inis na sabi ni Wendy at nang linungin na niya ang rooftop ay wala na doon si Owen at Aldrin.

Marahil nagtataka kayo kung anong ginagawa nina Owen at Aldrin sa rooftop, matapos na umalis ni Owen sa grupo nina Shanaia para makapag-usap ang mga ito ay nakatanggap siya ng text mula kay Aldrin.

Rooftop. Now! – Aldrin

Nang Mabasa ito ni Owen ay nainis siya ng konti dahil kung makautos ito ay para bang pagmamay-ari niya lang o utusan si Owen.

“Ganto Talaga siguro ang mga mayayaman.”

Umakyat si Owen sap ag-aakalang madaming estudyante doon sa rooftop ngunit si Aldrin lang ang naroroon. Bumuntong hininga muna ito bago magsalita.

“Bakit mo ko pinapapunta dito?” deretsahang tanong ni Owen.

Lumapit si Aldrin kay Owen. “Marami akong tanong sayo Owen. Sobrang dami.”

“Teka nga, uminom ka ba?” tanong ni Owen dahil naamoy niya na amoy alak ang hininga nito.

“Hindi iyan ang nais kong pag-usapan natin.” Sabi ni Aldrin sabay hawak ng bras oni Owen, sobrang higpit ng pagkakahawak nito. “Nananadya ka ba? Akala ko ba wala kang maalala pero bakit? Bakit ka pumunta sa volleyball team?”

“Ano bang pinagsasabi mo? Hindi kita maintindihan?” medyo natatakot na si Owen sa inaasta nitong kaharap niya.

“Bakit hindi mo ko sinipot last year? Bakit hindi ka nagpakita sa meeting place natin?” tanong muli ni Aldrin.

“Hindi ko alam, hindi ko alam ang mga pinagsasabi mo.”

“FXCK!” sigaw na malakas ni Aldrin at napatalikod siya sa kausap. Binitiwan na din niya si Owen. “Ginagago mo ba ako?” muling humarap si Aldrin kay Owen at hinawakan muli ang braso nito at hinila patungo sa pintuan at isinandal siya doon.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo. Marami akong walang maalala.”

“Walang maalala o niloloko mo ako?” pagdududa ni Aldrin.

“I’m sorry. Hindi ko alam ang mga sinasabi mo. Hindi din kita kilala Aldrin. Wala akong maalala sa kung kelan man tayo nagkita.”

“FXCK YOU!” sigaw ulit ni Aldrin at sinuntok niya ang pintuan, kung saan malapit ang ulunan ni Owen.

Binitiwan ni Aldrin si Owen at talagang napaupo si Owen dahil sa panghihina. Takot na takot siya sa ginawang ito ng binata. Parang may bumalik sa mga alaala niya. Ipinansalag ni Owen ang kanyang mga braso sa mukha niya at nagsisisigaw.

“Huwag please, huwag po. Utang na loob. Gagawin ko ang gusto niyo. Huwag niyo po akong patawin.” Pagmamakaawa ni Owen.

Hindi naman alam ni Aldrin ang nangyayare kay Owen, nagtataka ito kung bakit bigla itong naging ganto.

“Hey Owen, anong nangyayare sayo?”

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Sa gagawin ni Albie na plano, malalaman na kaya niya ang itinatagong lihim ni Eian? Mahulog kaya ang loob ni Eian kay Albie dahil sa pagiging malapit nila? Ano ang mangyayare kina Anji, Benedix, KD at Shanaia? At ano ang trauma ni Owen na bumabalik sa kanya, maalala na kaya niya ang nakaraan? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 14 SHANAIA CRUZ

CHAPTER 14

“Shanaia Cruz”

“Huwag please, huwag po. Utang na loob. Gagawin ko ang gusto niyo. Huwag niyo po akong patawin.” Pagmamakaawa ni Owen.

Hindi naman alam ni Aldrin ang nangyayare kay Owen, nagtataka ito kung bakit bigla itong naging ganto.

“Hey Owen, anong nangyayare sayo?” Hindi na alam ni Aldrin kanyang gagawin. Ngayon niya lang nakita si Owen na ganito.

“Parang awa mo na. Huwag po. Huwag po.”

“Owen, ano bang nangyayare sayo?” natataranta na si Aldrin at hindi niya alam ang kanyang gagawin.

Buti na lang ay dumating si Aaron at agaran niyang itinulak si Aldrin, at pumaibaba siya sa harap ni Owen at sinimulan niya itong pakalmahin.

“Hey Owen, relax look at me.” Hinawakan ni Aaron ang mga kamay ni Owen at inaalis ito sa pagtakipt sa kanyang mukha.

“No please. No. Kuya Albieee Helppp meee. Anjjj..”

“Hey Owen. It’s okay. It’s okay. Look at me.”

Nagpupumiglas na si Owen, ngunit pinwersa na ni Aaron ang pagtanggal ng kamay nito sa mukha ni Owen. Nang maitanggal niya ito ay Hinawakan niya ang pisngi ni Owen at pinaharap sa kanya. “Owen I’m here. Si Aaron to.” Puro kalmot na si Aaron dahil sa ginagawang pagpupumiglas ni Owen. Ngunit ayaw magpatinag ni Owen ganito lang ang ginagawa ni Aaron hanggang sa kumalma si Owen.

“Aaron?” napayakap na lang si Owen sa binata at niyakap naman ni Aaron ito.

“Andito lang ako don’t worry.”

Takang taka si Aldrin sa kanyang nakikita, hindi niya alam kung bakit nagkaganito si Owen. Medyo nasasaktan siya dahil sa nakikita niya ngayon, paano naging close si Owen at Aaron ng ganito. Hindi niya mawari kung paano napakalma ni Aaron si Owen.

Nang mahimasmasan na si Owen ay humiwalay siya sa pagkakayakap niya kay Aaron. Nakaramdam siya ng hiya sa nangyare. Pinunasan niya ang kanyang mga luha at tumayo. Tumayo na din si Aaron samantalang si Aldrin naman ay lumapit sa kanila.

“Hmm. Maraming salamat.” Sabi ni Owen at dali-dali siyang umalis sa rooftop na iyon.

“What what’s that?” tanong ni Aldrin kay Aaron.

Hinarap ni Aaron si Aldrin. “Anong ginawa mo sa kanya?”

“Tinanong ko lang siya kung bakit—” napahinto si Aldrin sa sasabihin niya. “Wala nevermind.” Dugtong nito at naglakad na siya palayo ngunit nang papasok na siya sa loob ay nagsalita si Aaron.

“Don’t bother him or else ako ang makakalaban mo.” Pagbabanta ni Aaron.

Humarap si Aldrin kay Aaron. “Hindi ko mapapangako” sagot ni Aldrin at pumasok na siya sa loob.

DAVENSPORT INTEGRATED SCHOOL PRINCIPAL’S OFFICE

Shanaia Cruz, ang bunsong anak nina Rolando at Maricel Cruz. Mapagmahal na bata si Shanaia, at handa niyang kalabanin kung sino man ang kakalaban sa kanilang pamilya. Magkababata silang dalawa ni KD, at nagkaroon nang lihim na pagtingin si Shanaia kay KD hanggang ngayon ay hindi niya pa di ito masabi sa binata.

“All of you here will attend in a camp.” Sabi ni Ms. Karen. “A retreat camp. Para naman hindi na mangyare ang kalokohang ginawa niyo kanina.”

“Camp agad Ma’am? Hindi ba pwedeng—” reklamo ni Alexa ngunit hindi na siya pinatapos nito.

“No. Our School promoting a discipline. Ngunit hindi iyon nakita sa inyo at nagbigay pa kayo ng violence dito.”

“Pero maam, kailangan damay kami?” tanong ni Wendy.

“Yes.” Sabi ni Ms. Karen. At isa isa niyang inabot ang mga papel sa mga estudyanteng involve sa mga nangyare doon.

Kaya naman wala nang nagawa ang mga estudyante pa.

Pagkalabas nila sa opisina ay saka naman nagsalita si Alexa. “It’s all your fault.” Bintang niya kay Shanaia. “I hope na makasama mo ang ate mo sa kulangan.” Sabi nito at nagsimula na syang maglakad. Sumunod na din sa kanya ang dalawa niya pang kaibigan.

Samantalang si Wendy naman ay agad na ding umalis para hanapin ang kanyang kasintahang si Aldrin. Sumunod naman dito ang dalawa pa nilang kaibigan.

“Nakakainis, bakit kasi ganito pa ang nangyare. Nakadagdag lang ako ng problema sa ate ko.” Naibulaslas ni Shanaia.

Icocomfort na sana ni Benedix si Shanaia ngunit naunahan na naman siya ni KD.

“Okay lang iyan Shai, atleast nilaban mo ang pamilya mo.” Ang naisabi na lang ni KD.

“Pero…” napasalita si Anji. Kaya naman nagtinginan ang tatlo sa kanya. “…mali pa din ang ginawa mo Shai.” Naiilang na sabi ni Anji.

“Ako pa ngayon ang mali? Siya na nga itong—”

Pinutol ni Benedix ang sasabihin ni Shanaia.

“Anji was right, we’re investigating them lalo na ang death ni Lucas. So dapat lahat ng nalalaman natin ay sa atin lang. hindi tayo dapat naglalabas basta basta ng information.” Paliwanag ni Benedix.

“Fine! Its all my fault, lahat kasalanan ko.” Inis na sabi ni Shanaia saka niya iniwan ang grupo.

Gusto lamang ni Shanaia makatulong ngunit makakadagdag pa ata siya sa problema ng kanyang ate dahil sa gulong pinasok nya.

Nang makauwi na si Shanaia ay agad siyang sinalubong ni Alyssa.

“Ang aga mo yatang umuwi?” tanong ni Alyssa.

“Wala naman kasi masyadong gagawin ngayon Ate. Atsaka…” lumapit si Shanaia kay Alyssa at niyakap ito. “Namiss kita ng sobra.”

“Ano ka ba? Nandito lang ako. Nagleave lang ako sa work para makapagpahinga na din.” Sabi ni Alyssa. “Don’t worry Shai youre always be my baby sister no matter what.” Sabi ni Alyssa.

“Pero ate, may kasalanan ako.” Nakapout na sabi ni Shanaia.

Humiwalay si Alyssa sa yakapan nilang magkapatid. “Ano na naman ang ginawa mong bata ka?” natatawang tanong nito.

“Ate here.” Inabot ni Shanaia ang papel kay Alyssa.

“Retreat lang pala, kala ko naman kung anon ang bata ka.” Sabi nito. “Huwag kang mag-alala okay lang lahat ito sa akin.” Dugtong ni Alyssa.

“Ate naman.”

“Sige na maupo ka na dun at maghahanda na ako ng pagkain natin.” Utos naman ni Alyssa sa kanyang kapatid.

Habang nag-aasikaso si Alyssa ng kanilang pagkain ay may nagdoorbell sa kanilang bahay.

“Shai, can you open the door for me.” Sigaw ni Alyssa na nananatiling abala sa kusina.

Iniwan ni Shanaia ang binabasa niyang libro at naglakad patungo sa pintuan nila nang buksan niya ito ay laking gulat niya nang makita niya si Eian na naririto at kasama niya sina Albie at Samantha.

“Hi Shai, nasaan ang ate mo?” tanong ni Eian at binigyan niya si Shanaia ng isang malapad na ngiti.

“Anong ginagawa mo dito?” mataray na tanong ni Shanaia. Nang maalala niya ang ginawa ni Eian sa kapatid niya at ni Lucas ay nakakaramdam siya ng poot dahil dito. Hindi niya akalain na gagawin it oni Eian lalo pa’t kaibigan ito ng ate niya.

“Shai, ano ka ba bibisitahin namin ang ate mo.” Singit ni Samantha

Ngumiti si Shanaia sa kanila, naalala niya ang sinabi ni Anji. Kailangan niyang magpigil lalo na’t pribado nilang iniimbistigahan si Eian.

“Ah ganun po ba? Pasok po kayo.” Sabi na lang ni Shanaia at pinapasok nya ang tatlo sa loob.

Nang makapasok na ang tatlo sa loob ay agad na nagtungo si Eian kay Alyssa.

“I miss you bess, akala ko hindi ka na makakalabas sa kulungan.” Bungad na sabi nito at niyakap niya si Alyssa.

Maging si Samantha ay lumapit na din kay Alyssa. Simula pagkabata palang ay matalik na magkakaibigan ang tatlo.

“Plastic.” Naibulaslas ni Shanaia, habang pinapanuod ang ginagawa ni Eian sa ate niya, at nayayamot din siya sa ate niya dahil hindi pa nito kinokompronta si Eian.

“Narinig ko ang sinabi mo. Sino ang sinasabihan mong plastic?” tanong ni Albie kay Shanaia.

“Wala ka na doon.” Sabi ni Shanaia at inirapan niya si Albie, at naglakad na patungo sa kanyang kwarto.

Napangiti naman si Albie sa tinuran ng babae. “Cute.” Bulong niya sa sarili. Nakaramdam siya ng kakaiba sa kanyang dibdib dahil sa inaakto ni Shanaia sa kanya.

“Hey Albs, maupo ka na dito.” Tawag ni Samantha kay Albie.

“Ah sure.” Sagot ni Albie at naupo siya sa tabi ni Samantha.

Nakaramdam ng selos si Eian dahil sa pag-upo ni Albie sa tabi ni Samantha, umasa kasi si Eian na sa tabi niya uupo si Eian.

“Pwede na kayong magstart kumain. Tawagin ko lang si Shanaia.” Sabi ni Alyssa sa mga kaibigan.

Nang makaalis na si Alyssa ay agad nang umeksena si Eian sa hapag-kainan.

“Albs, you want rice?” tanong ni Eian.

Tumango naman ang binata bilang sagot. Imbes na iaabot ni Eian ang plato ng kanin ay tumayo ito at sinalinan ang pinggan na nasa harap ni Albie. Nagulat ang si Albie at Samantha sa inasta ni Eian.

“Ano ka ba Eian, hind imo na kailangang gawin iyan.” Sabi na lang ni Albie, medyo naiilang siya sa ginagawang ito Eian.

“Ano kaba Albie, pasasalamat ko ito sayo dahil sa ginagawang pagguide mo sa akin sa trabaho.”

“Ganun ba, salamat.” Iyon na lang nasabi ni Albie. Dahil maging ang ulam ay si Eian na ang naglagay sa pinggan ni Albie.

Nang bumaba na sina Alyssa at Shanaia ay naupo na si Eian sa kanyang pwesto. Hindi maatim ni Shanaia na umupo sa tabi ng tao na nanakit sa kanyang ate. Ngunit tiniis niya ito, dahil mamaya siya mismo ang kokompronta sa kanyang ate.

Nang matapos kumain si Shanaia ay agad siyang nag-ayos ng kanyang sarili at nagpaalam kay Alyssa na pupunta siya sa kabilang bahay kina KD. Agad din naman itong pumunta dahil kilala niya si KD at kapatid naman ito ni Samantha. Bukod diyan ay baka abutin na ng madaling araw ang magkakaibigan dahil mag-iinuman pa ang mga ito.

Nagtungo si Shanaia sa bahay nina KD. Hindi na siya nagsabi or nagtext kay KD na pupunta siya, dahil nung bata pa sila ay madalas na niyang ginagawa ito. Kaya naman pagdating niya sa tapat ng bahay ay agad na siyang kumatok dito.

“Sino yan?”

Nagulat si Shanaia sa nagbukas, nagulat siya na makita niya si Anji dito sa bahay nina KD.

“Anj, sino yan?” tanong ni KD.

“Si—”

“Anong ginagawa mo dito?” pinutol ni Shanaia ang sasabihin ni Anji.

Hindi siya makapaniwala sa nangyayare sa kanya ngayon, gulong gulo na siya at sobrang sakit na ang nararanasan niya. Mula sa nangyare kanina sa campus, hanggang sa nalaman niya yung panloloko sa ate niya. Tapos ngayon? na magkasama sina Anji at KD.

“Pina—”

“No need to answer.” Pinutol muli ni Shanaia ang sasabihin ni Anji at deretsyahan siyang pumasok ng bahay “It’s me KD.” Derederetso siya hanggang sa makapunta siya sa sala at nandoon si KD nakaupo nanunuod ng movie. Nakita ni Shanaia ang dalawang baso na nasa mesa, ibig sabihin ay dalawa lamang si KD at Anji dito.

“Ikaw pala iyan Shai. Halika upo ka dito samahan mo kami ni Anj.” Paanyaya ni KD kay Shanaia.

Pinag-iisipan ni Shanaia ng Mabuti ang paanyaya ni KD. If uuwi siya ay hindi siya mapapanatag at natatakot siya na baka may gawin ang dalawa dito. Pero kung magstay siya ay magmumuka naman siyang third party at uhaw sa atensyon. Sobrang sakit na ng puso niya, gusto nang sumabog nito ngunit hindi niya alam ang kanyang gagawin. Sobrang litong lito na siya.

Nilingon ni Shanaia si Anji na ngayon ay nasa likuran niya at tinaasan niya ito ng kilay at tinignan ng masama. Alam na ni Anji ang nais ipahiwatig ni Shanaia, nais na siyang paalisin nito.

“KD. Next time na lang ulit. Pinapauwi na ako ni Kuya.” Pagsisinungaling ni Anji.

Tumayo naman si KD, dahil sadyang nabitin siya sa bonding nilang dalawa. “Need mo na ba talaga umuwi?” tanong ni KD.

“Oo eh.”

“Hayaan mo na siya KD. Baka talagang pinapauwi na siya ng kuya niya.” Singit ni Shanaia sa usapan.

“Kung ganun ihatid na kita.” Alok ni KD.

“Hindi na. dyan lang naman sa tawid ang bahay namin.” Pagtanggi ni Anji.

“Pero—”

“Let her. Huwag mo nang ipilit KD.” Singit ulit ni Shanaia.

Kaya naman nagpaalam na si Anji at agaran ding umalis ng bahay nina KD. Samantalang si KD naman ay medyo nawalan sa mood dahil dito. Ngunit ipinagpatuloy nila ni Shanaia ang panunuod ng movie. Ramdam naman ni Shanaia na parang wala nang pakealam si KD sa kanilang pinapanuod. Nasasaktan si Shanaia dahil dito. Alam naman niya sa sarili niya na hindi siya ang gusto ni KD na makasama ng mga oras na iyon.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Magkakaroon na kaya ng Hidwaan sa pagitan nina Anji at Shanaia para sa pagmamahal ni KD? Ano ang trauma na meron si Owen? Tuluyan na kayang masisira ang pagkakaibigan nina Samantha, Alyssa at Eian ng dahil lamang sa lalaki? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 15 BENEDIX SANTOS

CHAPTER 15

“Benedix Santos”

Benedix Santos, si Benedix ang pangalawa sa tatlong magkakapatid na Santos. Sa kanilang magkakapatid si Benedix ang pinakamatalino at ang talagang aasahan sa kanilang pamilya na makakapagtapos. Ang pamilya nila ay nakatira sa Trailer Truck House na kung saan ang gobyerno ang nagpagawa. Ang ama nila ay nasa kulungan ngayon dahil sa kasalanang pagpatay. Samantalang ang kanilang ina ay hindi na nila nakita pang muli. Wala silang balita dahil dito. Noong una ay nabubuhay sila sa karangyaan ngunit dahil sa isang pangyayare ay nawala ang lahat ng ito, dahil dito ay itinago na nila ang kanilang tunay na pagkatao. Para hindi na sila habulin ng mga kalaban ng kanilang pamilya. Kaya naman pinili muna nilang manahimik sa downtown ng Davenport.

“Nasa kalagitnaan na ang plano. Makukuha na natin ang dapat na sa atin.” Sabi ni John habang humihigop ng kanyang kape at nagsisigarilyo.

“Basta kuya, sabihan mo lang ako ng gagawin and I will do the rest.” Sabi ni Kyle sa kanyang Kuya.

“Pwede bang tigilan niyo na iyan?” naibulaslas ni Benedix habang busy sa kanyang ginagawa sa laptop.

Nagpintig naman ang tenga ni John dahil sa narinig niya kay Benedix. “Anong sinabi mo?” tinapon ni John ang kanyang sigarilyo sa bintana at lumapit kay Benedix.

“Tama na Kuya, itigil na natin ito. Magmove on na tayo.” Natatakot na suhestyon ni Benedix sa kanyang panganay na kapatid.

“Tingin mo ganun ganun na lang kadali yun Ben?” sabi ni John. “Hindi ako papayag na makakatakas ang mga nanira sa pamilya natin.”

“Pero kuya—”

Natigilan si Benedix ng biglang isara ng Kuya niya ang kanyang laptop. “Mag-aral ka lang diyan at wala akong pake kung ayaw mong tumulong sa amin. Pero huwag mo kaming pipigilan.”

Tumayo si Benedix at hinarap ang kanyang Kuya. “Kuya? Hanggang kailan? Hanggang kailan ka magiging ganyan. Gusto ko na ng normal na buhay. Hindi mo ba namimiss yun?”

“Simula nang ginulo nila ang pamilya natin. Hindi na naging normal ang buhay natin.” Galit na galit na sabi ni John. “Kailangan nilang magbayad sa lahat ng ginawa nila.” Dugtong nito bago umalis at maglakad palabas ng bahay nila.

Napaupo naman si Benedix dahil hindi na niya alam ang sasabihin niya. Lumapit sa kanya si Kyle at tinapik ang balikat nito. Ayaw niyang makigulo sa away ng kanyang mga kapatid.

Bumalik sa mga alaala ni Benedix ang ginawa sa kanilang pamilya, kung paano sila naghirap dahil sa mga kaaway ng kanilang ama.

“Hayaan mo na si Kuya John.” Sabi ni Kyle.

“Huwag kang mag-alala Kyle, naiintindihan ko siya.” Sabi ni Benedix at ngumiti sa kapatid. Inayos niya ang kanyang gamit at saka umalis ng kanilang bahay.

Nagtungo si Benedix sa coffee shop na madalas niyang tinatambayan sa isip niya ay siguro dito ay makakapag-isip isip na sya ng maayos. Nais niyang malaman kung sino ang pumatay kay Lucas, dahil natatakot siya na baka may kinalaman ang kanyang kuya dito, pero umaasa siya na sana ay wala. Hindi niya alam ang gagawin kung siya mismo ang tutugis sa kanyang kuya. Habang patuloy siya sa kanyang ginagawa ay dumating sina Anji at Owen.

“Hey Bene, what are doing here?” tanong ni Anji.

Tumingin si Benedix sa nagsalita. “Anj, Owen kayo pala.”

“Gusto ko lang magpalipas ng oras. Madami din kasi akong ginagawa.” Paliwanag ni Benedix.

“Ganun ba, do you mind ba if samahan ka namin?” tanong ni Anji.

“Okay lang naman.” Sagot ni Benedix.

At ganun nga ang ginawa nila nagsama ang tatlo sa iisang table. Habang abala si Anji at Benedix sa kanilang ginagawa si Owen naman ay nagbabasa ng libro.

Lumipas ang isang oras ng may dumating na ikakagulo ng lugar.

“My gadh nagsama sama ang mga losers.” Mataray na sabi ni Alexa.

“Yeah. And they are so look bagay. Both losers.” Dugtong na sabi ni Wendy.

Nandito na din sa coffee shop sina Alexa, Wendy at dalawa pa nilang kaibgan. Nainis si Alexa nang hindi sila pinapansin ng tatlo.

“Mga bingi-bingihan yern?” singit ni Thamara na kaibigan ni Alexa.

Mas lalo pa silang napikon ng hindi pa din sila pinapansin ng tatlo kaya naman ay kinuha ni Wendy ang librong binabasa ni Owen at itinapon ito sa malayo.

Kanina pa nagpipigil si Owen kaya naman dahil sa ginawang ito ni Wendy ay napuno na siya. Tumayo siya at hinarap ang babae.

“WHAT’S WRONG WITH YOU!!!” sigaw ni Owen na umalingawngaw sa buong coffee shop.

Halos lahat nang naroroon ay napatingin sa kanila. Maging si Anji at Benedix ay nagulat sa reaksyon ni Owen. Kahit si Alexa at ang dalawa nilang kasama ay natahimik din. Talaga namang napahiya si Wendy sa ginawang ito ni Owen. Dahil sa inis ni Wendy ay kinuha niya ang ice coffee na hawak ni Alexa at ibunuhos ito kay Owen.

“Nothing. Gusto ko lang sabihin sayo na ang akin ay akin.” Sabi ni Wendy.

“Edi sayo na” Sagot ni Owen at umalis na siya sa harap ni Wendy at nagtungo kung saan tinapon ni Wendy ang kanyang libro.

Nang pupulutin na nya ang kanyang libro ay may tumapak nito. Tininingala niya ito at nakita niya ang dalawang kaibigan ni Aldrin.

Tiningnan ni Owen ng masama ang dalawang binata na nasa harapan niya. “Tanggalin mo ang paa mo.” Inis na sabi niya dito.

“Paano kung ayaw namin? May magagawa ka?” tanong ni Michael ang isa sa mga kaibigan ni Aldrin.

Kaya naman ang ginawa ni Owen ay sapilitan niyang kinuha ang libro at nang makuha na niya ito ay sinipa siya ng mga ito at dito na napatayo si Benedix at Anji.

Nang sisipain na muli ni Michael si Owen ay dumating si Aldrin at pinigilan siya. “Tama na yan.” Utos ni Aldrin.

Agad namang lumapit si Benedix at Anji kay Owen at itinayo siya. Tinititigan lang ng masama ni Owen si Aldrin, samantalang si Aldrin ay nag-aalal kay Owen.

“Are you okay?” tanong ni Aldrin kay Owen na ikinagulat nilang lahat.

Hindi sinagot ni Owen si Aldrin, tinanggal niya ang pagkakahawak ng kamay sa kanya ni Benedix at Anji, at binangga niya si Aldrin hanggang sa makalabas ito ng Coffe Shop.

Agad namang sumunod si Anji at Benedix kay Owen.

Lumapit naman si Wendy sa kanyang nobyo na si Aldrin para tanungin ito kung anong nangyare at bakit ganun ang naging trato niya kay Owen. “

“Ano yun?” inis na tanong ni Wendy. “Why did you help him?” dugtong na tanong muli ni Wendy.

“I don’t know.” Sagot ni Aldrin atsaka siya umalis sa grupo niya.

“ARGHHHH!!!” sigaw ni Wendy.

DAVENPORT’S POLICE STATION

“Albie, napakabusy mo naman.” Sabi ni Eian na kararating lang sa estasyon samantalang si Albie naman ay nakatutok sa kompyuter na nasa harapan niya.

“Ganito Talaga siguro, lalo na may iniimbistigahan akong kaso.” Sabi ni Albie.

“Mag lunch muna tayo. May dinalang pagkain ang mga maid namin.” Sabi ni Eian at pinakita niya ang dalang bag.

Sinara muna ni Albie ang mga file na nakabukas sa kanyang kompyuter bago harapin si Eian. “Ang swerte mo naman at may nagdadala pa ng pagkain sayo.”

“Mas maswerte ka dahil ako ang partner mo.” Nakangiting sabi ni Eian.

“Partner?”

“I mean partner dito sa estasyon.” Pag-iiba ni Eian ng usapan. “Kaya halika na kumain na tayo.” Sabi nito.

Nauna nang nagtungo si Eian sa pantry ng estasyon. Para kay Albie ay mukhang umaayon ang kanyang mga plano. Kailangan niyang mapalapit kay Eian, dahil alam niyang may alam ito sa pagkamatay ni Lucas.

Habang kumakain sila ay nagsimula na namang mag-imbestiga si Albie.

“E, can I as you a question?” sabi nito bago niya inumin ang tubig.

Sumubo muna nang isang kutsrang pagkain si Eian bago magsalita. “Hmm… Ano yun?” tanong nito pabalik.

“Nagkaroon ka na ba ng karelasyon?” deretsyahang tanong ni Albie.

“Huh?” hindi makapaniwala si Eian sa naging tanong ni Albie. Hindi niya alam ang motibo ng binata kung bakit siya tinatanong nito. Iniisip niya kung alam na ni Albie na naging kasintahan niya si Lucas, ngunit Malabo naman ito dahil tanging sikreto lamang ang relasyon nilang ito. Naisip din niya na baka gusto lamang malaman ni Albie ang mga past relationship niya dahil may nararamdaman na si Albie sa kanya.

Patuloy pa ding hinihintay ni Albie ang magiging sagot ni Eian.

Ngumiti si Eian kay Albie ng pagkalapad lapad. “Bakit gusto mong malaman?” kinikilig na tanong ni Eian.

“Ahm well, I’m just curious. Ganun naman siguro pag bagong magkakilala diba?”

“Ganun ba?” tanong ni Eian.

“Pero kung hindi mo kayang ikwento. Okay lang naiintindihan ko.”

“No.” hindi alam ni Eian kung saan magsisimula. Natatakot siya na baka ijudge siya ni Albie. “Nagkaroon ako ng karelasyon, at inilihim namin itong dalawa.” Pabungad na sabi ni Eian.

“Nilihim? Bakit niyo nilihim?” tanong ni Albie. Hinihintay niya ang sagot ni Eian, dahil alam pagsinabing karelasyon siya ni Lucas ay magiging isa siya sa mga prime suspect ng pagpatay dito.

“Dahil bawal ang relasyon namin.” Unang sagot ni Eian. Malungkot na ngumiti ito kay Albie. “Parehas kaming lalaki bukod diyan ay…” nagpause muna saglit si Eian, dahil nagdadalawang isip siya kung sasabhihin ba niyang jowa ito ng kaibigan niya, ngunit sa huli ay sinabi niyang “…kabit ako.”

Hindi muna nagsalita si Albie bagkus ay kumain muna ulit siya ng pagkain. I knew it. Noong una pa lang na makita ko si Eian na nananaginip tungkol kay Lucas ay alam ko nang may alam siya sa pagkamatay nito.

“Paano ka naging kabit?” tanong ni Albie kay Eian.

Napahinto naman si Eian sa kanyang pagkain. Hindi niya alam kung paano niya sasabihin kay Albie na inahas niya si Lucas kay Alyssa.

“Alam mo na iyon.” Sabi na lang ni Eian.

Magsasalita pa sana si Albie nang makarinig sila ng ingay sa labas. “Ano kayang meron doon? Tanong ni Albie.

Nagmadaling lumabas sina Albie at Eian sa pantry, at nakita nilang kinakamusta ng lahat si Alyssa.

“Partner” sigaw ni Albie. “Your Back.”

“Yeah. I guess I’m back” nakangiting sagot ni Alyssa kay Albie.

“Bess.” Bati ni Eian at niyakap niya si Alyssa.

Naupo na ang tatlo sa kanilang pwesto, magkakalapit lamang sila ng pwesto.

“So saan tayo natapos?” tanong ni Alyssa. Patungkol niya sa trabaho na naiwan niya.

Napatingin naman si Eian sa dalawa, nakakaramdam siya ng konting selos dahil dito.

“You really want to do this?” tanong ni Albie kay Alyssa. Nag-aalala siya para dito dahil pagkamatay ng kanyang kasintahan ang kanilang iniimbestigahan.

“Huwag kang mag-alala kaya ko. Hindi lang hustisya para sa pagkamatay niya ang kailangan ko, I need this to clear my name. at nais kong maparusahan kung sino ba Talaga ang pumatay sa kasintahan ko.” Mahabang litanya ni Alyssa at tinignan niya si Eian.

Kinabahan si Eian sa mga titig na iyon ni Alyssa. Kinakabahan siya na baka alam na ni Alyssa ang sikreto nilang dalawa ni Lucas. Agad na iniwas ni Eian ang kanyang tingin, patuloy na bumibilis ang tibok ng kanyang puso.

“Ganun ba? Wag kang mag-alala tutulungan kita. Hahanapin natin ang totoong pumatay kay Lucas.” Sagot naman ni Albie.

Ayaw na ni Eian pang marinig ang usapan ng dalawa, dahil natatakot na Talaga siya sa maari pang mangyare. Kaya naman ay tumayo siya at nagtungo siya sa pantry ng estasyon.

Hindi pwedeng malaman ni Alyssa ang relasyon namin ni Lucas, magiging kahihiyan ito sa aming pamilya. Hindi ito pwede malaman ni Daddy, lalo na’t malapit nang matapos ang termino niya. Bukod dito ay magiging malaking eskandalo ito.

Nanginginig na uminom si Eian ng tubig. Hindi niya alam ang kanyang gagawin sa sobrang takot.

Anong gagawin ko. Hindi ito pwede. Hindi pwedeng malaman nila na alam ko din kung sinong pumatay kay Lucas. Natatakot ako baka pag nalaman din ito ni Albie ay iwasan niya ako at kamuhian, hindi ito maari.

Habang umiinom ng tubig si Lucas ay biglang may tumawag sa kanyang telepono. Ang tumatawag sa kanyang telepono ay ang taong pumatay kay Lucas. Binaba niya ito ng unang beses ngunit makulit ang tumatawag kaya naman ay sinagot niya na ito.

“Anong kailangan mo?” inis na tonong tanong ni Eian.

“Tingin ko ay ikaw ang may kailangan sa akin.” Sagot ng kausap ni Eian. “Pumapayag ka na ba na makipagtulungan sa akin?” dugtong na tanong nito.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Ano ang tunay na nararamdaman ni Aldrin kay Owen, ipaglaban na kaya niya ito? Sino ang lalaking kausap ni Eian, at makipagtulungan kaya siya dito? Mapigilan kaya ni Benedix ang kanyang mga kapatid sa paghihiganti na kanilang gagawin? Malalaman na kaya nina Albie at Alyssa ang nasa likod ng pagpatay kay Lucas? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 16 KAREN DELOS SANTOS

CHAPTER 16

“Karen Delos Santos”

SPG ALERT!!!

“Babe! Ugh! Ugh! Sige pa Babe!” ungol ni Karen habang patuloy na pinapalasap sa kanya ni John ang langit.

Si Karen Delos Santos ay isang guro sa Davenport Integrated School, siya ang kasalukuyang adviser at councilor ng school na ito. Kakalipat lang ni Karen dito noong isang taon ngunit madami na siyang nagawa para sa paaralan. At dito na nga niya nakilala ang taong nagpatibok ng kanyang puso na si John. Tahimik na babae si Karen at alam niya ang mga plano ni John na paghihiganti ngunit hindi ito alam ni John. Inilihim ito ni Karen dahil mahal na mahal niya ito ngunit nagbago ang lahat ng malaman niya ang ilan sa mga ginawa ni John. Kaya ngayon ay desidido na sya sa kanyang gagawin.

“Ahhh. Babe. Ang sarap mo!” ungol ni John habang patuloy na ibinabaon ang kanyang alaga sa bulaklak ni Karen.

Patuloy ang kanilang ginagawang pagpapakasarap dito sa apartment na inuupahan ni Karen, hanggang sa tuluyan na nilang marating ang rurok ng langit. Nanng matapos si John ay pumahiga siya sa tabi ni Karen.

“Thank you Babe.” Sabi ni John ngunit nang hahalikan na niya si Karen ay agad na umiwas ang babae at naupo sa gilid ng kama. Napaisip si John kung bakit nagiging malamig si Karen sa kanya. “What’s wrong babe?” tanong ni John at napabalikwas ito palapit kay Karen at niyakap ang dalaga.

“Hanggang kailan?” tanong ni Karen habang hindi nililingon si John.

Umayos ng upo si John sa tabi ni Karen. “Anong sinasabi mo babe?” tanong ni John at tila naguguluhan Talaga ito sa nangyayare kay Karen.

Humarap si Karen kay John at tumutulo ang luha nito. “Hanggang kailan iyang paghihiganti mo?”

Nagulat si John sa sinabi ni Karen. Hindi niya alam kung paano ito nalaman ng kanyang kasintahan. “Paano mo nalaman?”

“Sagutin mo ang tanong ko John? Hanggang Kailan? Hindi ba pwedeng lumagay na tayong dalawa sa tahimik?” sunod sunod na tanong ni Karen at kasabay din nito ang sunod sunod na pagtulo ng kanyang mga luha.

Umiwas si John nang tingin kay Karen. Hindi niya kaya itong makitang lumuluha. “Hindi ko alam.” Bumuntong hininga si John bago muli magsalita. “Hindi ko alam, pero kailangan kong maipaghinganti ang pamilya ko.”

“Paano ako?” tuloy tuloy ang pagluha ni Karen. “Paano ang pagmamahal ko sa iyo? Paano ang pagmamahalan natin?”

Lumuhod si John sa harap ni Karen. “Karen mahal kita. Mahal na mahal ngunit kailangan ko itong gawin. Para sa pamilya ko. Para sa mga magulang ko.” Hinawakan ni John ang mga kamay ni Karen. “Kaya mo ba akong hintayin? Mahihintay mo ba ako?” may pagmamakaawa na sa mga mata ni John.

Inalis ni Karen ang pagkakahawak ng kamay ni John sa kanya. Pinunasan nya ang kanyang luha. “Muka namang nakapagdesisyon ka na.” tumayo si Karen. “Kailangan ko nang maglinis at maligo. May pupuntahan pa akong Retreat Camp.” Patuloy pa din ang luha ni Karen sabay hawak sa kanyang tyan.

“Babe let’s talk.” Tumayo si John at niyakap si Karen mula sa likod.

Inalis ni Karen ang pagkakayakap sa kanya ni John at hinarap ito. Ngumiti sya kay John bago magsalita. “Babe, alam mo naman diba na mahal na mahal kita. Sobra, sobrang mahal kita.” Hinawakan ni Karen ang pisngi ni John at hinalikan ito sa labi. “You’re my savior, you know that. Pero this time may kailangan kang isave at ang family mo iyon.” Bumuntong hininga si Karen. “Pero right now, I need to save myself too. Kaya please let me. I want you to decide now kung ako ba o yung paghihiganti mo.” Ngumiti si Karen kay John. “I need to take a bath Talaga, if nandito ka pa pagkatapos kong maligo then you choose me. But if wala ka na, we’re done.” Sabi ni Karen.

“Babe ano ba—”

Pinutol naman ni Karen ang sasabihin ni John. “Tama na Babe.” Huli nitong sinabi bago pumasok sa loob ng banyo.

Napaupo si John dahil sa sinabi ni Karen. Hindi niya alam ang gagawin, sobrang nalilito siya sa gagawin niya. Pero buo na ang kanyang desisyon.

Sa loob naman ng banyo ay ginawa ni Karen ang kanyang dapat gawin, ngunit kinakabahan siya sa maaring mangyare at desisyon ni John. Alam naman niya na ang pipillin ni John ay ang paghihiganti ngunit umaasa siya na siya pa din ang pipiliin ng kanyang kasintahan. Nang matapos na sa paliligo si Karen ay lumabas na siya sa banyo.

Talagang gumuho ang mundo ni Karen nang Paglabas niya ay hindi na niya nakita si John sa kanyang apartment. Tila nag-uunahan ang mga luha na bumabagsak sa kanyang mga mata.

“John… oh my John…”

Wala nang nagawa pa si Karen kundi umiyak na lang ng umiyak. Alam niyang buo na ang desisyon ni John ngunit umasa pa din siya na pipiliin sya nito. Labis pa din siyang nasasaktan dahil dito. Nang matapos nang umiyak si Karen ay tumayo na siya at inayos ang kanyang sarili dahil bukod sa personal na problema meron siya ay kailangan niya ding magtrabaho para sa sarili.

RETREAT CAMP SITE

Pagdating ni Karen sa camp site ay nandoon na din ang mga estudyante na magreretreat. Kasabay ni Karen si Tj ang isang camp site officer at ang mamumuno nito.

“Camper, linya!” sigaw ni Tj.

Kahit labag sa kalooban ng mga estudyante na pumila ay wala silang nagawa kundi ang pumila. Pumila na sina Anji, Shanaia, KD, Benedix, Wendy, Michael, Aleck, Alexa, Rica and Thamara.

“Makinig ng Mabuti. Kayong sampu ay nandito dahil nais ng inyong paaralan na madisiplina kayo. Sa camp na ito ako ang batas, ako ang makapangyarihan.” Sabi ni Tj. “At kung sino man sa inyo ang susuway sa mga utos ko ay makakatikim ng mabigat na parusa.”

Sunod naman na nagsalita ay si Karen. “Camper, hinati namin kayo sa dalawang grupo. Ang unang grupo ay sina Anji, KD, Wendy, Aleck and Rica kayo ang Team Blue. Ang team Red naman ay sina Shanaia, Benedix, Michael, Alexa and Thamara.”

Nang tawagin ang pangalan nina Anji at KD ay agad na napatingin si Shanaia. Bakit sila pa ang magkasama? Bakit hindi na lang ako. I hate this. Bulong niya sa kanyang sarili.

Si Alexa naman ay inis na inis nang malaman niyang magiging kateam niya si Shanaia. Peste talagang buhay ito. Well humanda ka sa akin Shanaia.

Pumwesto na ang sampu sa kani-kanilang pwesto at kupunan.

“Para sa una niyong task ay kailangan niyong hanapin itong mga nasa listahan.” Inabot ni Tj ang listahan sa bawat grupo. “Kailangan niyong mahanap iyan bago magtakipsilim. Ano pang ginagawa niyo, hanapin niyo na.”

Agad nang umalis ang bawat grupo at sinimulan na nila ang kanya-kanyang hanap ng mga nasa listahan.

Sa grupo ng Team Blue ay patuloy ang pagtataray na ginagawa ni Wendy kay Anji.

“Bakit ba kasi kayo lumipat pa dito sa Davenport?” tanong ni Wendy habang pinpanuod lamang ang mga kasama niyang hinuhukay ang isang bagay.

“Bakit kaya hindi ka tumulong instead na manuod at makimarites ka lang diyan.” Sabi ni Anji kay Wendy.

“Anong sabi mo?” medyo nainis si Wendy sa sinabing ito ni Anji.

“Tama naman siya Wendy” nahihiyang sabi ni Rica.

Nagpatuloy ang grupo sa paghahanap at si Wendy naman ay patuloy pa din ang ginagawang panunuod ngunit hindi na siya nagsasalita. Kitang kita ang pagkapikon niya dahil pakiramdam niya ay pinagtutulungan siya sa grupong nabibilangan niya.

Sa kabilang grupo naman ay patuloy pa din ang pagtatalo sa pagitan nina Alexa at Shanaia.

“Hay naku, bakit kasi napasama pa ako sa grupong ito kung nasaan ang kapatid ng criminal pa ang kasama ko.” Mataray na sabi ni Alexa habang pinupulot ang mga kinakailangan nila.

Gustong nang sabihin Talaga ni Shanaia ang mga nalalaman niya tungkol sa kuya ni Alexa ngunit kailangan niyang pigilan ang sarili. Lalo pa’t katabi niya si Benedix at hinahawakan ang kamay niya at pinipigilan siya. Ngunit hindi siya makapagpigil.

Hinarap ni Shanaia si Alexa.

“Matanong ko nga Alexa. Gaano mo kakilala ang kuya mo?” tanong ni Shanaia.

Tila nacorner si Alexa sa tanong ito ni Shanaia, “Of course. Kilala ko siya. Kilalang kilala.”

Tumawa ng malakas si Shanaia. “I doubt it. I really doubt it.” Tumalikod na si Shanaia ngunit napaharap siya ng biglang magsalita si Alexa.

“Let me ask you a question, you think magugustuhan ka ni KD?” deretsyahang tanong ni Alexa.

Napakuyom naman ang palad si Shanaia talagang natamaan ni Alexa ang inis ni Shanaia.

“Tumigil na kayong dalawa.” Pigil ni Benedix. “Hindi tayo matatapos hangga’t bangayan kayo ng bangayan,

Inabot na nang gabi ang bawat grupo sa paghahanap ng mga bagay na nasa listahan. Gabi na din sila nakapagset-up ng tent na kanilang tutulugan. Sinabi na din ni Tj sa kanilang mga gagawin at dito sila kakain at matutulog. Nang makapag-ayos na sila ng kanya kanyang tent, nakakain at nakapag-ayos na din ng sarili para matulog. Hindi pa rin nawawala sa isip ni Shanaia ang sinabi sa kanya ni Alexa.

“Are you okay?” tanong ni Benedix sa kanya.

“I guess so. Hindi ko alam.” Bumuntong hininga si Alexa. “Kailangan kong makausap si KD. Ben. Kailangan ko siyang makausap.”

“Nasa kabilang side sila ng camp na to.” Sabi ni Benedix.

“But I need to. Hindi ako mapapanatag Ben.”

“Magagalit si Tj.”

“And I don’t care.” Sabi ni Alexa. Tumayo siya at nagsimula nang maglakad. Buo na ang sarili niya na kausapin si KD.

Wala nang magawa si Benedix kaya naman tumayo ito at sumunod kay Shanaia. “Shai, hayaan mong samahan kita.”

Nagtungo silang dalawa sa lugar kung saan nakacamp ang Team Blue. Pagdating nila doon ay si Wendy agad ag kanilang nakita.

“What are you two doing here?” mataray na tanong ni Wendy. “Hindi kayo dapat naririto.” Dugtong nito.

“I need to talk to KD.” Deretsong sabi ni Shanaia.

“Bakit? You miss him?” pang-aasar pa ni Wendy. “Hindi pwede dahil isusumbong ko kayo kay Tj. And bukod dyan magkasama sila ni Anji somewhere.” Patuloy ang pangyayamot ni Wendy dito.

Talaga namang halatang halata ang selos kay Shanaia bukod pa dito ang pagkapikon niya kay Wendy. Maya maya pa ay dumating na nga sina Anji at KD na galing sa kung saan man. At hindi naman nila napansin na umalis si Wendy.

Agad na lumapit si Shanaia kay KD. “Saan kayo galing?” Agad na tanong niya dito.

“May kinuha kami ni Anj. Why?”

“KD. I like you.” Huminto saglit si Shanaia sa pagsasalita. “I like you. I really really like you. Sobra.”

Nagulat si Anji, Benedix at KD sa biglaang pag-amin ni Shanaia dito.

Hindi alam ni KD ang isasagot niya sa kaibigan. Matagal na niyang kaibigan si Shanaia at ayaw niyang masira itong pagkakaibigan nila. He really treasures the relationship na meron silang dalawa.

“Shai.” Tinignan muna ni KD sina Anji at Benedix. “Can we talk in private?”

“No.” tumutulo na ang luha ni Shanaia. “Gusto kita KD at gusto ko din malaman kung gusto mo ako. Ngayon na mismo, sabihin mo sa akin. Sa harap mismo nila.”

“Shai. Please. Let’s talk in private.” Alam na ni KD kung anong isasagot niya at nais niyang sa pribado niya ito sasabihin kay Shanaia dahil ayaw niyang mapahiya ito.

“No. tell me. TELL ME NOW.” Sumigaw na si Shanaia.

Kaya wala nang nagawa pa si KD kundi ang sagutin ang tanong ni Shanaia. “I’m sorry Shai. I like you pero hanggang kaibigan lang ang tingin ko sayo. I’m sorry Shai.”

Patuloy na ang pagtulo ng luha ni Shanaia sa kanyang mga mata. Pinunasa niya ito at hinarap si KD. “Salamat. Salamat sa pagiging tapat at totoo sa akin.”

Dumating si Wendy kasama si Tj sa pwesto ng Blue Team.

“Here sila. Mga hindi marunong sumunod sa rules.” Sumbong ni Wendy.

“Anong ginagawa niyong dalawa dito?” tanong ni Tj kina Benedix at Shanaia.

“Sorry po.” Si Benedix na ang sumingit sa usapan. “May kinompirma lang po kami sa mga kaibigan namin dito.”

“Alam niyong bawal ito. Pero hindi kayo marunong makinig. SUmunod kayo sa aking dalawa,” maawtiridad na sabi ni Tj.

Wala nang nagawa ang dalawa kundi sumunod kay Tj at tanggapin ang kanilang mga parusa.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Mapigilan pa kaya ni Karen ang kanyang kasintahan sa gagawin nitong paghihiganti? Ano ang kaparusahang matatanggap nina Shanaia at Benedix? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 17 TJ LEGASPI

CHAPTER 17

“Tj Legaspi”

Tj Legaspi, siya ang kasulukuyang namamahala ng Retreat Camp ngayon. Bago siya maging Retreat Camp ay isa sa siya sa mga bodyguard ng dating Mayor.

Dinala ni Tj sina Benedix at Shanaia sa isang maliit na kwarto.

“Pumasok kayong dalawa.” Utos ni Tj.

Pumasok naman ang dalawa sa loob ng kwarto.

“Anong gagawin namin dito?” tanong ni Benedix.

“Makukulong kayong dalawa diyan sa loob ng bente kwatro oras.” Sagot ni Tj.

“Pero? Paano? Impossible. Hindi yun pwede.” Pagrereklamo ni Shanaia ngunit isinara n ani Tj ang pintuan at wala na silang magagawa pa.

“Wag kayong gagawa nang Milagro dyan at may cctv iyang kwarto.” Sabi ni Tj bago umalis at iwan ang dalawa.

“I HATE THIS. ARGHHH!!!” sigaw ni Shanaia. Hindi na niya alam ang mararamdaman niya, inis dahil nakulong siya dito. Lungkot dahil hindi sila parehas ng nararamdaman ni KD. Hiya, dahil napahiya siya kay Benedix at Anji.

“Shai, relax.” Sabi ni Benedix sa kanya at nilapitan niya ang dalaga.

“No, hindi pwede ito.” Patuloy ang pagluha ni Shanaia dahil sa sakit na kanyang nararamdaman.

“Tahan na.” hinihimas himas ni Benedix ang likod ni Shanaia. Maging siya ay nasasaktan dahil sa nakikita niya kay Shanaia. “Tahan na please.”

Napayakap na lang si Shanaia kay Benedix at doon siya patuloy na umiyak. “Bene, sobrang sakit. Ang sakit sakit.”

Hindi alam ni Benedix ang kanyang sasabihin dahil sobrang awang awa na siya sa pag-iyak ni Shanaia.

Tuloy tuloy lang ang pag-iyak ni Shanaia hanggang sa kumalma na ito. Naupo ang dalawa sa sahig. “Okay lang iyan Shai. Everything happens for a reason.” Pinunasan ni Benedix ang mga luha ni Shanaia. “Tama na ang pag-iyak. Magiging okay din ang lahat.”

“Talaga ba?”

“Oo, try open your eyes. Your heart maybe may isang tao diyan na nasa malayo at iniisip at tinitingala ka.”

Niyakap ni Shai si Benedix. “Maraming salamat. Maraming maraming salamat.”

“Tara na. kailangan nating ayusin itong hihigaan natin.” Sabi ni Benedix.

Si Benedix na ang nag-ayos ng kanilang higaan at laking pasalamat ni Shanaia na kasama niya si Benedix dito kaya kahit papaano ay gumaan na ang kanyang loob.

Habang nakahiga ay biglang nagsalita si Shanaia.

“Bene, alam mo bang. Alam na ni ate ang panloloko sa kanya ni Lucas at Eian.”

“What do you mean?” napabalikwas Talaga si Benedix sa kanyang narinig.

“Alam na niya na inagaw ni Eian si Lucas sa kanya. Alam niya ang relasyon ng dalawa.” Hindi alam ni Benedix ang kanyang sasasabihin kaya naman itinuloy ni Shanaia ang kanyang pagkukwento. “Pero wala siyang ginawa para kunin ang dapat kanya.” Dugtong nito.

“Kung alam na niya ang tungkol sa kanya, ibig sabihin there is a chance na baka siya ang pumatay kay Lucas.” Naibulaslas ni Benedix.

“No. impossible.” Sabi ni Shanaia.

“Kasi, she has an intention if ever. Pwede niyang iutos sa iba ang pagpatay dito.”

Napaisip si Shanaia sa mga sinabi ni Benedix. “Hindi. Kilala ko ang ate ko. Hindi niya kayang gawin iyon. Naniniwala ako sa kanya.” Pagdedependa ni Shanaia sa kanyang ate.

“I know and I trust you. Pero isa iyan sa dapat nating tignan.” Kinakabahan si Benedix sa maaring mangyare. “Pero kinompronta ba ng ate mo ang dalawa?” curious na tanong ni Benedix.

“Hindi ko alam. Pero base sa mga nangyayare ngayon. hindi pa din alam ni Eian na alam na ni ate ang kalokohan niya. Ang pang-aagaw niya kay Lucas.”

“Sama matapos na itong parusa natin para makausad na ulit ang imbestigasyon natin.” Ang nasabi na lamang ni Benedix.

Lingid sa pagkakaalam ng dalawa ay may isang taong nakikinig sa kanila.

DAVENPORT’S POLICE STATION

Busy sina Alyssa, Albie at Eian sa kanilang mga ginagawa sa estasyon ng makatanggap sila ng isang tawag mula sa isang anonymous caller. Sinabi nito na may lead ito sa pagkamatay ni Lucas. Binigay niya ang kanyang address ngunit hindi ang kanyang pagkatao. Kaya naman ay dali-dali itong nagtungo sa parking lot ng estasyon.

“Kailangan natin agad mapuntahan ang lugar na iyon.” Sabi ni Albie.

Hingal na hingal sila nang marating nila ang sasakyan ni Albie. Agad na nagtungo si Albie sa driver’s seat at sabay naman na hinawakan ni Alyssa at Eian ang pintuan ng passenger seat.

“Ikaw na.” paubaya ni Alyssa.

“Thank you.” Iyon na lang ang sagot ni Eian bago pumasok sa passenger seat.

Si Alyssa naman ay nagtungo na sa likod ng sasakyan. Nang macheck na ni Albie na okay na ang lahat ay sinimulan na niya paandarin ang sasakyan.

Habang nasa kalagitnaan na sila ng byahe ay biglang napasigaw si Eian.

“WHAT THE FXCK!”

“What happen?” tanong ni Albie.

Nilingon ni Eian si Albie na natatakot. Sa ngayon ay hindi pa ni Albie ang balita dahil siya ay nagdadrive ng sasakyan. Dahil sa naging reaksyon ni Eian ay palihim naman na tumingin si Alyssa sa kanyang cellphone. Dito niya nakita ang larawan nina Eian at Lucas na magkasama.

“Albs, pwede bang ihinto mo ang sasakyan?” tanong ni Eian.

“Why? May problema ba?” nag-aalala na tanong ni Albie ngunit hindi pa rin niya hinihinto ang sasakyan.

“Wala naman.” Nahihiyang sagot ni Eian. Ayaw niyang sabihin kay Albie ang nakita niya at kung anong nangyare.

“Wala naman pala, kailangan nating makita ang witness. Kailangan natin malaman para makausad na ang imbestigasyon.” Paliwanag ni Albie.

Hindi alam ni Eian paano sasabihin kay Albie ang lahat. “Please Albie. Ibaba mo na ako. Ihinto mo ang sasakyan.” Pagmamakaawa ni Eian.

“Pero—” magpapaliwanag pa sana si Albie ngunit sumingit na si Alyssa sa usapan nila.

“Sige na Albie. Kilala ko si Eian. Alam kong emergency itong pupuntahan niya.” Pagpapaliwanag ni Alyssa para naman mapuntahan n ani Eian ang nais niyang mapuntahan.

“Ganun ba?” huminto saglit si Albie sa pagsasalita at naghanap kung saan pwedeng huminto ang sasakyan. “Sige.” Itinabi niya ang sasakyan at inihinto ito sa tabi. “Mag text ka pag nakauwi ka na.” habilin ni Albie kay Eian.

Tumango naman si Eian bilang tugon at saka na pinaandar ni Albie muli ang sasakyan. Si Eian naman ay agad na tinext ang kanilang driver upang magpasundo dito. Hindi naman naging matagal ang kanyang paghihintay dahil sa sinundo din nito ang kambal niyang kapatid. Nang dumating na ang kotse ay agad nang sumakay si Eian. Hindi naman siya tinanong ng dalawa tungkol sa kanyang isyu, marahil ay wala pa itong alam o di kaya ay pinili na lang nilang manahimik.

Nang makarating na sila sa mansyon ay agad na sumalubong si Brenda sa kanila. “Pinapatawag kayong tatlo sa opisina ni Mayor.”

Ito na ang ikinakatakot ni Eian ang marating sa kanyang ama ang kanyang kalokohan.

“Why?” tanong ni Aldrin.

“Hindi ko alam pero kanina pa niya kayong hinihintay na tatlo.” Sagot ni Brenda.

Habang papunta sa opisina ni Mayor ay walang nagsasalita sa kanilang tatlo. Hindi alam ng dalawa ang nangyayare samantalang si Eian ay kinakabahan na. Pagkapasok sa opisina ay tahimik lang ang buong paligid.

Si Mayor ay naka upo sa kanyang silya at ang tauhan nito na batang lalaki ay nakatayo sa gilid. Pagkapasok ay tumabi naman si Brenda sa lalaki. Samantalang ang tatlo ay nananatiling nakatayo. Ngumisi si Mayor bago tumayo at lumapit sa kanyang mga anak. Nagulat silang tatlo nang sikmuraan ni Mayor si Eian sa sobrang lakas nito ay talagang napaluhod ito.

“Dad” sabay na sabi ng Kambal.

Uubo ubo si Eian dahil sa sobrang sakit nito. Natumba pa siya ng sinipa siya ng kanyang ama. Aawat na sana ang kambal ngunit sumigaw si Mayor.

“Subukan niyong umawat at kampihan itong lintek na ito.”

Napaatras ang dalawa dahil sa sinabi ni Mayor. Takot na takot ang dalawa, dahil alam nila kung paano magalit ang kanilang ama. Lumapit si Mayor kay Eian at hinawakan ang buhok nito, hinila niya ito patayo at muling sinikmuraan.

“Anong kalokohan iyong pinasok mo?” sigaw ni Mayor at muli na naman niyang sinikmuraan ang anak.

“Dad sorry.” Uutal utal na sabi ni Eian.

“Sorry? SORRY!” sigaw nito at sinuntok niya sa mukha si Eian hanggang sa matumba ito at muli na naman niyang pinagsisipa sipa ang anak.

Hindi alam ng kambal ang kanilang gagawin. Maging ang batang lalaki na nakakasaksi nito ay natatakot na kay Mayor.

Nang masatisfied na si Mayor sa ginawang pambubugbug sa anak ay inutusan niya si Brenda na tawagin ang dalawang guard. Nang pumasok na ang dalawang guard ay muling nagsalita si Mayor.

“Ikulong niyo sa kwarto niya ang batang iyan. At bantayan niyong hindi siya makakalabas. Ilock lahat ng kanyang pintuan maging ang balcony niya.” Nilingon ni Mayor si Brenda. “At Brenda siguraduhin mong kakain lang siya tuwing tanghalian. Kakarampot na pagkain para magtanda.”

“Masusunod Mayor.” Sagot ni Brenda.

Kinuha na nang dalawang guard si Eian sumunod naman si Brenda dito at dinala siya sa kanyang kwarto.

Ang kambal naman ay nananatiling nakatayo sa kanilang pwesto.

“Kayong dalawa, siguraduhin niyong hindi kayo gagawa nang kalokohan. Dahil ganun ang mangyayare sa inyo.”

“Masusunod po Dad.” Sagot ni Aldrin.

Samantalang si Aaron ay tahimik lang na inoobserbahan ang mga nangyayare.

“Sige na. bumalik na kayo sa inyong mga kwarto.” Utos ni Mayor at agad naman itong sinunod ng kambal.

Nang makalabas na ang kambal ay naupo na muli si Mayor sa kanyang pwesto.

“Milo.” Tawag ni Mayor sa kanyang boytoy.

Hindi nakasagot si Milo dahil sa sobrang takot niya sa kanyang nakita.

“MILO!” sigaw ni Mayor.

“Yes sir.” Natataranta at nanginginig na sagot ni Milo.

“Huwag kang matakot bata, lumuhod ka na sa harap ko at tapusin mo na ang trabaho mo.” Utos ni Mayor.

Dali-daling lumuhod si Milo sa harapan ng Mayor at agad niyang tinanggal ang sinturon at binuksan ang zipper nito. Ibinaba niya ang itim na brief ng mayor at agad isinubo ang malaking alaga nito.

“Ugh! Ganyan nga Bata.”

PEPITO’S RESIDENCE

Nananatiling gising si Owen habang ginagawa ang kanyang assignment. Nakaharap siya sa kanyang laptop, habang ginagawa ito nang makaramdam siya ng antok. Ngunit hindi siya pwedeng matulog, kailangan niya itong matapos dahil bukas na ang pasahan nito.

Kaya naman ay nagdesisyon muna si Owen na bumaba ng bahay nila para kumuha at magtimpla ng maiinum. Habang nagtitimpla siya ng kanyang kape ay nakarinig siya ng doorbell. Kaya naman ay agad niyang pinuntahan ang kanilang pintuan. Ngunit pagsilip niya sa doorhole ay wala siyang nakita. Inisip niya ay mga bata lang na nantitrip ngunit nang pabalik na siya sa kusina ay muli na naman tumunog ang doorbell.

“What’s wrong with this kids.” Sabi niya sa kanyang isip medyo inis na si Owen.

Kaya naman mabilisan siyang nagtungo sa pintuan at agad itong binuksan ngunit ang sumalubong sa kanya ay isang malakas na sipa sa tyan dahilan para matumba siya.

Dahil nakabukas na ang pinto ay nagsipasukan ang walong tao sa loob ng bahay nila mga nakasuot ito ng bonnet para hindi makilala. Nanginginig sa takot si Owen sa nakikita niya. Pinagsisira ng mga tao ang mga gamit nila na nasa loob ng bahay.

“Anong ginagawa niyo?” tumayo si Owen ngunit may humawak sa kanyang kamay para pigilan siya.

Patuloy pa din ang mga lalaki sa kanilang ginagawa.

“Huwag utang na loob. Tigilan niyo yan.” Pagmamakaawa ni Owen.

“Manahimik ka kung ayaw mong madamay ka.” Pagpipigil sa kanya ng isang lalaki na humawak sa kanya.

“bitiwan moa ko.” Pagbabanta ni Owen.

“Makinig ka sa akin, utang loob para hindi ka mapahamak.” Bulong ng isang lalaki kay Owen.

Ngunit hindi nagpatinag si Owen.

“TIGILAN NIYO NA!” sigaw ni Owen.

Napatingin sa kanya ang isang lalaki. “Natatandaan kita.” Sabi nito kay Owen. Lumapit ang lalaki kay Owen. “Ikaw yun, yung makinis na lalaki.” Sabi nito na halata mo sa kanyang ang pananakam sa katawan ni Owen. Hinawakan nito ang baba ni Owen, lumapit siya at inamoy ito sabay dinilaan ang pisngi. “Mukhang masarap ka bata.”

Nanginginig na sa takot si Owen dahil dito. “A… anong gagawin mo?” tanong ni Owen sa lalaking nasa harapan niya.

“Akin ka ngayong gabi.” Sabi ng lalaki sabay biglaang pinunit ang kanyang damit pantulog. Sa lakas nito ay nagtalsikan ang mga butones sa sahig. “Napakaganda ng katawan mo bata.” Sabi nito sabay tawa ng nakakadiri.

“Pare pigilan mo ang sarili mo.” Pumagitna na ang kaninang humahawak kay Owen.

“Pagsaluhan na lang natin yan.” Sabi nito.

“Tumigil ka na. Hindi iyan ang pinunta natin dito.”

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Mapigilan kaya ang pagnanasa ng lalaki kay Owen? Malalaman na kaya nina Albie at Alyssa ang pumatay kay Lucas? Ano na ang mangyayare kina Shanaia at Benedix? Ano ang gagawin ni Mayor Martin sa isyu na kinakaharap ng kanyang anak? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 18 KYLE SANTOS

CHAPTER 18

“Kyle Santos”

“Pare pigilan mo ang sarili mo.” Pumagitna na ang kaninang humahawak kay Owen.

“Pagsaluhan na lang natin yan.” Sabi nito.

“Tumigil ka na. Hindi iyan ang pinunta natin dito.” Pagtatanggol ng lalaki kay Owen.

“Alam mo huwag kang pakealamero” sabi ng lalaki at hinablot niya si Owen palayo dito.

“Tama na yan, Tara na!” utos ng kanilang boss at dali-dali na silang nagkulasan palabas ng bahay.

“May araw ka din sa akin bata” bulong ng lalaki kay Owen bago ito sikmuraan.

Sobrang lakas ng sikmurang natanggap ni Owen. Kaya naman ay napaupo ito sa sobrang sakit. Wala siyang magawa sobrang takot niya at nanghihina pa ang kanyang tuhod.

Buti na lamang ay dumaan sina Alyssa at Albie. Nang makita ni Albie ang kanyang kapatid na nakaupo sa sahig ay agad niya itong pinuntahan.

“Owen?” nag-aalalang tawag niya sa kapatid. “Anong nangyare dito?” kitang kita ni Albie ang takot kay Owen. Kaya naman ay niyakap niya ito, sobra ang pag-aalala niya sa kanyang kapatid. “Are you okay?”

Inikot ni Albie ang paligid at kita niya kung gaanon kagulo ang bahay nila.

“Kuya.” Nanginginig na ang boses ni Owen. “Sino sila? Natatakot. Takot na takot.” Patuloy na ang paghikbi at iyak ni Owen.

Awang awa si Albie sa nakikita niya sa kapatid nya. Alam niya ang hirap na dinanas nito bago sila lumipat dito sa Davenport at bukod dito ay hanggang ngayon ay hindi pa din niya alam ang nangyare sa kanilang magulang.

Kyle Santos, siya ang bunsong kapatid ni John. Sa ngayon ay nagtatrabaho ito bilang part-time sa pagdedeliver ng mga kung ano ano. Isa din ito sa mga sumang-ayon sa paghihiganti na nais ni John. Magkatuwang sila sa ganitong bagay. Ang plano nila ay umaayon sa dapat nitong patunguhan at isa sa plano ng mga ito ay ang paibigin si Chie Yen, ang pangalawang anak ng mga Yen.

Nakatanggap si Kyle ng isang mensahe na magdedeliver siya ng pagkain sa opisinang pinagtatrabahuhan ng dalaga. Agad na kinuha ni Kyle ang pagkain na inorder nito.

Pagdating niya sa opisina ay agad siyang binati ng security guard na naroroon. “Manong, kay Ms. Yen po.”

“Wait lang, tawagin ko lang.” sabi ng guard at ginamit niya ang telepono para tawagan ito.

Ilang minuto lang naghintay si Kyle ay bumaba na si Chie. “Hi. Is this my order?’ tanong ni Chie. Hindi agad nakasagot si Kyle dahil talagang namangha siya sa kanyang nakikita. Tila agad siyang nabighani sa dalaga. “Hey. Excuse me.” Sabi ulit ni Chie sabay kinaway kaway ang kanyang kamay.

Dahil sa ginawang pagkaway ni Chie ay bumalik sa ulirat si Kyle.

“Sorry Miss. Ito na po ang order nyo.” Inabot ni Kyle ang isang supot kay Chie.

“Thanks” ngiting sabi ni Chie at dali-dali na siyang pumasok sa loob.

“Mukhang tinamaan ka bro ah.” Sabi ng guard kay Kyle nang makaalis na si Chie.

Ngumiti lang si Kyle at bumalik na sa kanyang motorsiklo at muli na itong pinaandar. Iyan ang unang pagkikita ni Kyle at Chie. Hindi pa diyan natapos ang mga planadong pagkikita na isinet-up nilang magkapatid. Ang pangalawang pagkikita nila ay sa libingan ni Lucas, hanggang ngayon kasi ay hindi pa din makapaniwala si Chie na wala na ang kanyang kuya. Hindi niya tanggap ang biglaang pagpanaw nito.

Nakaupo siya sa lugar na kung saan nakalibing ang kanyang kuya nang biglang bumuhos ang malakas na ulan, ngunit imbes na umalis o sumilong ay hinaayan niya na lang ito. Hinayaan niya ang ulan na Mabasa siya kasabay nang pagbuhos ng kanyang mga luha.

Patuloy ang pagluha ni Chie nang maramdam niyang tila nawala na ang ulan tumingala siya at nakita niya ang payong na humaharang dito. Tinignan niya ang lalaking humahawak sa payong at nakita niya si Kyle na nakangiti.

“Miss are you okay?” tanong ni Kyle kay Chie.

Tumayo si Chie at hinarap si Kyle. “I’m fine” masungit na sabi nito sabay niya pinunasan ang kanyang mga luha. Naglakad na siya palayo sa binata kahit na umuulan ay wala siyang pakialam.

“Miss sandali.” Tawag ni Kyle sa kanya. Hinabol niya din si Chie. Nang maabutan niya si Chie ay hinawakan niya ang braso nito at iniharap sa kanya.

“What’s wrong with you?” inis na sabi ni Chie kay Kyle.

“Kunin mo ito.” Sabi ni Kyle at iniwan niya ang payong kay Chie saka umalis palayo.

Hindi na nakapagsalita pa si Chie sa sinabi ni Kyle at dahil na din agaran na umalis ang binata matapos mahawakan ni Chie ang payong. Bago pa nga mawala sa paningin ni Chie si Kyle ay ngumiti pa ito, kumindat at kumaway.

“Siraulo” naibulaslas na lang ni Chie. Pero lihim siyang napangiti dahil dito.

Ang isa pa nilang pagkikita ay sa isang bar sa Davenport. Matapos nang mahabang araw na pagtatrabaho nina Chie ay napagdesisyunan nilang magkakatrabaho na uminom muna tutal ay biyernes naman na.

Pagkaupo nila Chie sa kanilang pwesto ay agad na nakita ni Chie si Kyle na isa ding barista doon. Naisip na lang ni Chie na ang OA naman ng pagkakataong ito.

“Besh, nakita mo yun?” sabi ng isa niyang kaofficemate.

“Alin?” tanong ni Chie.

“Ayun oh.” Sabi ng bading na kaofficemate niya.

Nakita naman ni Chie na ang itinuturo ng mga ito ay si Kyle.

“Anong meron sa kanya?” pakunwareng tanong ni Chie. Alam na niya ang tinutukoy ng mga kaibigan niya. Dahil kung titignan dito ay agaw pansin naman Talaga si Kyle sa mga barista. Bukod sa napakagwapo nito ay Maganda din ang kanyang pangangatawan.

“Hay naku girl. Ewan ko sayo ang hot kaya niya.” Sabi ng isa.

Agad ding sumang-ayon ang isa pa nilang kasama.

Napansin naman ni Kyle na nakatingin sa kanya ang grupo nina Chie. Kaya naman ngumiti ito at nagtungo sa pwesto nila.

“Magandang gabi sa mga magagandang dilag na naririto.” Paunang bati ni Kyle sa grupo nila Chie. “Ano pong maipaglilingkod ko sa inyo?” dugtong na tanong ni Kyle.

“Kabog.” Kinikilig na sabi ng kasama ni Chie.

“Isang tower nga and this.” Sabi ni Chie at itinuro niya ang pulutan na nais nila.

“Masusunod po. Iyon lang po ba ang kailangan niyo?” magalang na tanong ni Kyle.

“Iyan lang muna.” Sagot ni Chie.

Ngumiti si Kyle sa kanila bago umalis. Kilig na kilig naman ang dalawang kasama ni Chie dahil kay Kyle. Lingid sa kaalaman ng dalawa ay ilang beses na nagtama ang landas nina Chie at Kyle.

RETREAT CAMP SITE

Binuksan ni Tj ang pinto kung saan nakakulong sina Benedix at Shanaia. Nakita niyang natutulog pa ang dalawa. Binuhusan niya ito ng malamig na tubig na nagpagising sa dalawa.

“What the—” hindi na natuloy ni Shanaia ang kanyang sasasabihin dahil agad niyang nakita si Tj.

“Gumising na kayong dalawa at tumulong sa gawain.” Malamig na sabi nito at lumabas na ng kwarto.

“I hate him. I really do.” Inis na sabi ni Shanaia.

“Calm down. Lumabas na tayo at sumunod na lang sa utos niya para hindi maparusahan.” Sabi na lang ni Benedix.

Ayaw na niyang patagalin ang kanilang pamamalagi dito. Nais niya nang malaman kung sino Talaga ang pumatay kay Lucas Yen. Natatakot siya at kinakabahan na baka may kinalaman ang kanyang mga kapatid dito.

Kaya nga tulad nang mga utos ni Tj ay sinunod nila itong lahat na naroroon sa camp site. At nang magkaroon nang pagkakataon ay nagtipontipon na sina Anji, Benedix, KD at Shanaia. Ramdam mo ang awkwardness sa pagitan nilang apat dahil sa nangyareng pag-amin ni Shanaia kay KD. Pansin na pansin ito ni Benedix.

“Guys, pwede bang isantabi muna natin ang personal na relasyon o hidwaan natin sa isa’t-isa. Itabi muna natin ang mga personal nating nararamdaman. Kailangan nating malaman kung sino Talaga ang tunay na pumatay kay Lucas Yen.” Paunang sabi ni Benedix.

“Sa totoo lang ay wala naman na akong pakealam kung sino ang pumatay sa kanya. Nakalaya na ang ate ko at sapat iyon.” Mataray na sagot ni Shanaia. “Sana maintindihan nyo ako. Hindi ko kayang humarap sa mga taong naririto.” Dugtong ni Shanaia bago tumayo at lumabas sa kwarto.

Buntong hininga na lang ang naging sagot ni Kd sa nangyayare. Simula’t sapol kasi ay kababata at kaibigan lang Talaga ang tingin niya kay Shanaia. Ngumiti na lang si Anji at hinimas himas ang likuran ni KD. Ito ang tingin niyang magpapakalma sa kaibigan.

“So Bene, I think we should stop na.” sabi ni KD bago tumayo at lumabas ang kwarto.

“Okay lang iyan Bene.” Sabi ni Anji bago niya sinundan si KD palabas.

Bumuntong hininga na lang din si Benedix dahil dito. Maya maya pa ay pumasok si Tj sa loob ng kwarto. Lalabas na sana si Benedix ng bigla itong magsalita.

“Kumusta ang imbestigasyon niyo?” tanong ni Tj.

Napahinto si Benedix sa paglalakad, nagulat siya sa sinabi ni Tj. Paano nalaman ni Tj na may iniimbestigahan sila.

“Anong sinasabi mo?” tanong ni Benedix na takang taka sa tinuran ni Tj.

“Alam ko kung sino ang pumatay kay Lucas Yen.” Sagot ni Tj.

Agad na napalingon si Benedix sa binitiwang salitang ito ni Tj. “Sino? At paano mo nalaman?” tanong ni Benedix.

Ngumisi lang si Tj at hindi niya sinagot si Benedix na ikinainis ng binata. Kaya naman lumapit siya kay Tj at kinuwelyuhan niya ito.

“Sino? Sino ang pumatay kay Lucas Yen? Sabihin mo sino?” may gigil na sa boses ni Benedix.

“May sinend ako sa email mo. Just make sure na gagawin mo ang tamang desisyon.” Sagot ni Tj at inalis niya ang pagkakakwelo sa kanya ni Benedix. At binigyan niya ito ng isang ngisi.

Dali daling umalis si Benedix sa harapan ni Tj at agad na umakyat sa kwarto ng mga lalaki, para makita niya kung ano ang sinend sa kanya ni Tj. Gusto niyang makita agad ito. Nais niyang malaman ang pumatay kay Lucas Yen. Nang makarating siya sa kwarto ay agad niyang hinanap ang kanyang bag para kunin dito ang laptop.

Nang buksan niya ang laptop ay agad niyang nakita ang isang notification na kung saan ay galing kay Tj. Nang buksan niya ito ay nakita niya ang isang vidyo na laman nito.

Kinakabahan siya sa kanyang malalaman. Bumuntong hininga muna siya bago iplay ang bidyo. Nang iplay niya ito ay nakita niya si Lucas Yen at Eian na nagtatalo. Maya maya pa ay biglang dumating si John at binarily si Lucas Yen. Bumalagta si Lucas Yen.

“Hindi. Hindi ito pwede.” Agad na tinakpan ni Benedix ang kanyang laptop at talagang hinang hina siya sa kanyang nasaksihan at nalaman.

PEPITO’S RESIDENCE

Nang malaman ni Aaron ang nangyareng panloloob sa bahay ng mga pepito ay dali dali siyang nagtungo dito. Nais niyang malaman kung nasa maayos na kalagayan si Owen. Kahit magkaibigan lamang sila ay unti-unti nang lumalalim ang nararamdaman ni Aaron para kay Owen.

Sa pagkatok ni Aaron sa pintuan ng mga Pepito ay si Albie ang bumungad.

“Aaron napapunta ka dito?” tanong ni Albie, nagtataka siya kung bakit nandito ang anak ng mayor.

“Ahm, nalaman ko kasi kay Dad na nalooban daw kayo. Kaya naparito ako.” Nag-aalangang sagot ni Aaron.

“Ah yeah. Pasok ka.” Paanyaya ni Albie.

Sa loob ay nadatnan ni Aaron si Alyssa at ang kanyang kambal na nakaupo sa sofa.

“What are you doing here?” tanong ni Aldrin.

“Ikaw, what are you doing here din?” tanong ni Aaron pabalik sa kambal.

Ramdam na ramdam ang tension sa pagitan ng dalawa.

“Boys, tawagin ko lang si Owen sa kwarto niya.” Putol ni Albie sa tension sa pagitan ng magkapatid.

Nagtungo si Albie sa taas kung nasaan ang kwarto ng kanyang kapatid. Kumatok siya sa pintuan nito.

“Owen. Gising ka ba? May mga bisita ka.” Sabi ni Albie.

Hirap na hirap na bumangon si Owen sa kanyang kama at agad na pinagbuksan ang kanyang kuya. “Sino sila?” tanong ni Owen.

“Ang kambal ni Mayor nandito.”

“Kambal? Si Aaron at Aldrin? Anong ginagawa nila dito?” sunod sunod na tanong ni Owen. Hindi siya makapaniwala kung bakit siya binisita ng dalawa dito.

“Hindi ko alam. Bumaba ka na at magpakita ka sa kanila. Sabay sabay na din tayong kumain.” Sabi ng kanyang Kuya.

“Sige po. Mag-aayos muna ako.” Sagot ni Owen bago niya isara ang kanyang pintuan.

Mabilisang nag-ayos si Owen ng kanyang sarili, naligo at nagbihis. Nang palabas na siya ng kanyang kwarto ay nakatanggap siya ng isang mensahe na kanyang ikinagulat.

“Mag-iingat ka kay Mayor”

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Sino kaya ang nagpadala ng mensahe kay Owen? Bakit kakailangan na mag-ingat kay Mayor? Ano na kaya ang magiging desisyon ni Benedix? Totoo na kaya ang nararamdaman nina Aaron at Aldrin para kay Owen? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 19 CHIENA YEN

CHAPTER 19

“Chiena Yen”

PEPITO’S RESIDENCE

Nakahiga at nagmumuni-muni mag-isa si Owen sa kanyang kwarto. Iniisip niya ang nangyare kagabi, kung bakit sila nalooban ngunit wala man lamang nawala na kahit anong gamit.

“Sino siya? Sino sila?” tanong ni Owen sa sarili at napabalikwas siya ng higa.

Hindi niya pa din maisip kung sino ang mga taong nanloob sa kanila at kung ano Talaga ang totoong motibo ng mga ito. Iniisip niya din kung sino ang mabait na lalaking nagligtas sa kanya at kung bakit siya niligtas nito. Maging ang nangyare sa kanya noong nakaraang taon. MAdami pa ding siyang hindi natatandaan dahil dito.

Sa pagmumuni muni at pag-iisip ni Owen ay nakarinig siya ng isang katok.

“Owen?!” paunang tawag ng nasal abas, alam niyang si Kuya Albie niya ito. “Gising ka ba? May mga bisita ka.” Dugtong na sabi ng kanyang kuya.

Hirap na hirap na bumangon si Owen sa kanyang kama at agad na pinagbuksan ang kanyang kuya. “Sino sila?” tanong ni Owen na pupungas pungas pa.

Lihim naman natawa si Albie sa kanyang nakita. Pasaway pa din Talaga kahit kailan. Bulong ni Albie sa kanyang sarili. “Ang kambal ni Mayor nandito.” Sagot ni Albie.

Nanlaki naman ang mata ni Owen sa narinig. At talagang nagising ang kanyang natutulog na diwa. “Kambal? Si Aaron at Aldrin? Anong ginagawa nila dito?” sunod sunod na tanong ni Owen. Halata sa kanya na hindi siya makapaniwala sa kanyang narinig, bakit naman bibisita ng sabay ang dalawa dito.

“Hindi ko alam. Bumaba ka na at magpakita ka sa kanila. Sabay sabay na din tayong kumain.” Sabi ng kanyang Kuya.

“Sige po. Mag-aayos muna ako.” Sagot ni Owen bago niya isara ang kanyang pintuan.

Dali-daling nagtungo si Owen sa kanyang banyo para maligo. Anong meron? Bakit kailangan nilang pumunta dito? Sabi ni Owen sa sarili habang patuloy na nagshoshower. Nang matapos na siya ay agad siyang nagsuot ng kanyang damit.

Nasa tapat na siya ng hagdan bumuntong hininga muna siya bago bumaba para humugot ng lakas ng loob. Bigla kasi siyang kinabahan dahil sa nabasa niyang mensahe bago lumabas ng kwarto. Nakapaloob sa mensahe ay mag-iingat siya kay Mayor. Pero bakit? Anong meron? May kinalaman ba si Mayor sa nangyareng panloloob sa kanila.

Pagbaba niya ay agad niyang nakita si Albie, Alyssa na nasa hapag kainan kasama ang kambal.

“He’s here. Halika na Owen at sumabay ka sa amin.” Paanyaya ng kanyang Kuya.

Kitang kita niya na nakatitig lang sa kanya ang kambal hanggang sa makaupo siya sa tabi ni Alyssa.

Habang sinasalinan ni Alyssa ng pagkain ang plato ni Owen ay nagsalita na si Aldrin.

“Are you okay?” tanong nito.

Nang hindi makasagot si Owen dahil sa pagtataka kung paano nila ito nalaman ay nagsalita naman si Aaron. “Dad, told us what happened.”

“Okay naman ako. Wala namang nangyareng masama. Buhay pa din.” Sagot ni Owen.

“Are you sure?” tanong ni Aaron.

“Yeah! You sure?” dugtong ni Aldrin.

Ngumiti si Owen sa dalawa. “I’m really okay. Hindi niyo naman kailangan na puntahan pa ako dito. We should eat na.” sagot ni Owen sa dalawa bago sumubo ng pagkain.

Dito nga ay nagsimula na silang kumain ng hapunan.

SANTOS’S RESIDENCE

Akay akay ni Kyle si Chie patungo dito sa bahay nila. Lasing na lasing ang babae dahil sa ginawang pag-inum nito. Ang mga kasama naman ni Chie ay nagsiuwian na at inihabilin na lang sa kanya ang dalaga. Ito din naman ang nais ni Kyle dahil umaayon lahat ng nangyayare sa kanyang plano na mapalapit sa dalaga.

Chiena Yen, ang pangalawang anak ng mga Yen, dahil sa pagkamatay ng kanyang Kuy ana si Lucas ay nabigyan siya ng mabigat na obligasyon bilang tagapagmana ng mga ari-arian at Negosyo ng pamilya. Hanggang ngayon ay hindi pa din niya tanggap ang naging biglaang pagpanaw ng kanyang Kuya lalo na’t sinasabi itong suicide, pero naniniwala siyang pinatay ang kanyang kapatid.

“Hey Miss, are you okay?” tanong ni Kyle sa dalaga bago niya ito iupo sa sofa nila.

Dahan-dahang minulat ni Chie ang kanyang mata at tumawa ng malakas. “ofcourse I’m okay. Dapat okay ako.” Sabi niya bago siya tuluyang lumuha. “Pero hindi eh. Hindi ako okay. Sobrang bigat ng nararamdaman ko. Sobrang bigat ng burden na pinapasan ko ngayon. hindi ko tanggap ang pagkamatay ni Kuya.”

Napaisip si Kyle ng makita nya ang pag-iyak ng dalaga. Tama ba ang desisyon nilang paghihiganti. Pero hindi. Tama lang ito. Dahil sa mga mayayamang ito ay nasira ang kanilang pamilya.

“May iba akong pangarap. Ayoko ng Negosyo. May iba akong nais.” Patuloy pa din ang pag-iyak ni Chie kahit na nakahiga na ito at nakapikit.

Buo na ang desisyon ni Kyle na plano. Kailangan niyang gumawa ng video na may nangyare sa kanila ni Chie. Ito ang magiging kasiraan ng dalaga, dahil kilala siyang birhen at mahinhin. Binuhat ni Kyle si Chie patungo sa kanyang kama. Dahan dahan niyang hinubad ang kasuotan ng dalaga at itinapon ito sa kung saan saang bahagi ng kanyang kwarto. Hindi makapaniwala si Kyle sa kanyang nakikita napakaganda ng hubog ng katawan ng dalagang nasa harapan niya. Ngunit kailangan niyang magpokus sa kanyang plano. Kinuha niya ang kanyang cellphone at vinideohan ito na nakahubo’t hubad. Matapos nito ay siya naman ang naghubad ng kanyang kasuotan.

Nakatitig lamang siya sa katawan ni Chie. Hindi niya alam kung bakit tinatablan siya ng pagnanasa sa dalaga. Nalilito na siya kung itutuloy niya ang plano dahil bukod sa hindi niya mahal ang dalagang ito ay may kasintahan siya. Si Allaine Mendoza, ang anak ng katulong nina Chie.

“I’m sorry Allaine, pero kailangan kong gawin ito.”

Isinetup niya ang video at pumatong na kay Chie. At dahan dahan niyang ginalaw ang dalaga. Kitang kita sa video ang mukha ni Chie ngunit ang mukha naman ni Kyle ay talagang nakatago. Nagtagumpay si Kyle sa kanyang plano.

Masakit ang pangangatawan ni Chie, dahan dahan niyang iminulat ang kanyang mata. Nagtataka siya kung bakit kakaiba ang kwarto na kung saan siya natutulog. Unti-unting bumabalik sa alaala niya kung paano siya nagpakalasing kinagabihan. Kinakabahan siya sa nangyayare. Nilingon niya ang lalaking katabi niya. Ito ang lalaking delivery guy na nakilala niya, ang lalaking nagbigay ng payong sa kanya at ang lalaking barista kagabi.

“Hindi ito pwede.” Bigkas ni Chie.

Kinakabahan niyang sinilip ang kanyang katawan na nasa ilalim ng kumot wala siyang suot na kahit ano. Maging ang lalaki ay ganun din. Ramdam niya din ang kirot sa pribadong parte ng katawan niya.

“Hindi.” Naibulaslas niya. Bumangon siya at dali dali niyang kinuha ang kanyang mga damit na nakakalat sa loob ng kwarto ni Kyle. Nanginginig siyang nagsuot ng kanyang damit. Hindi siya makapaniwala na ganun ganun na lang niyang ibinigay ang kanyang katawan sa isang lalaki. Hindi lang basta lalaki. Batang lalaki.

Tulala siyang naglakad palabas ng bahay nito. Hindi niya alam ang lugar na ito. Sobrang daming tao sa paligid. Ang alam niya lang ay ito ang downtown na bahagi ng Davenport kung saan nakatira ang mga mahihirap. Lakad takbo iyak ang kanyang ginawa makalabas lang dito sa lugar na ito. Ang tanging nais lamang niya ay makabalik na sa kanilang bahay. At hindi na muling magpapakita kay Kyle, ang lalaking nakauna sa kanya. Naiisip niya ang nangyare at lalo na ang kataksilan na ginawa niya sa kanyang fiancée.

DAVENPORT’S PRECINT

Isang umaga ay umalingawngaw ang kakaibang balita sa buong Davenport. Isang video ang lumabas na kung saan ay sangkot si Eian Sans sa pagkamatay ni Lucas Yen. Kaya naman ay naghahanda na ang kapulisan para ikulong si Eian at imbestigahan.

“What are you waiting for? Catch that murderer.” Sigaw ni Dina Yen.

“Yes maam. Where doing everything para mahuli si Eian.” Sabi ni Albie.

Alam niyang sangkot si Eian sa pagkamatay ni Lucas, pero hindi niya akalain na isa siya sa pumatay dito.

Lumapit si Alyssa kay Albie. Kitang kita sa mukha ni Alyssa ang pag-aalala. “Albs, I think hindi ko kayang sumama sa pagdakip kay Eian.”

“Okay lang iyon. Maiwan ka muna dito or much better umuwi ka na muna sa inyo. I called Sam para sunduin ka.”

“Salamat.” Maikling pagpapasalamat ni Alyssa.

Nang matapos ang pag-uusap nila ay nagtungo na si Albie sa kanyang sasakyan kasama ang iba pang kapulisan para puntahan at dakpin si Eian.

SANS’S MANSION

Paikot ikot si Mayor sa kanyang opisina. Galit na galit siya sa balitang kanyang natanggap. Hinihintay niya si Brenda at ang kanyang anak na makapunta dito. Nang makapasok na si Eian sa kanyang opisina ay sinalubong niya ang kanyang anak ng isang malakas na sampal. Rinig na rinig sa buong kwarto ang alingawngaw na ito. Agad na namula ang pisngi ni Eian at talagang pumutok ang labi nito dahil sa sobrang lakas ng impak na ito. Tila nawalan pa nga ng balanse si Eian at napahawak siya sa pintuan ng opisina.

“Wala ka nang ibang ginawa kundi bigyan ako ng kahihiyan.” Galit ang tono na sabi ni Mayor Martin.

“Dad. I didn’t do it. Hindi ako ang may gawa nun.” Naiiyak na si Eian. “Its not me Dad. Hindi ko magagawa iyon.”

“They have the evidence at alam na ng buong Davenport ang kahihiyang ginawa mo.” Galit pa din ang boses ni Mayor.

Maya maya pa ay may pumasok na bodyguard sa opisina.

“Mayor. Andito na po ang mga pulis.” Sabi nito.

Mas laloing kinabahan si Eian dahil sa narinig nya. “Dad” pagmamakaawa nito.

“Wala tayong magagawa sa ngayon. Kailangan nating sumunod sa batas. Sobra na ang pagpapahiya mo sa akin.” Agad na umiwas ng tingin si Mayor sa kanyang anak. “Brenda, magpapa press conference ako. And I need to talk to Albie. Bago nila dalhin itong wala kong kwentang anak.”

“Dad.” Pagmamakaawa ni Eian ngunit hindi siya pinapansin ng kanyang ama.

“Dalhin niyo na iyan sa baba.” Utos ni Mayor sa kanyang bodyguard. Kaya naman wala nang nagawa pa si Eian kundi ang sumunod sa kanyang ama.

Kinakabahan man ay kailangan niyang harapin ang gulong kinakasangkutan niya. Bago pa makababa si Eian ay nakasalubong na niya si Albie kasama si Brenda.

“Albs.” Tawag ni Eian ngunit hindi siya pinansin ni Albie bagkus ay dinaanan lang siya nito.

Ito ang pinakatatakutan ni Eian na mangyare ang magkasiraan sila ni Albie. Hindi alam ni Eian ang kanyang gagawin ang tanging alam niya lang ay nasasaktan siya sa ginawang hindi pagpansin sa kanya ni Albie. Pagkababa niya ay agad siyang pinusasan at isinakay sa sasakyan ng pulis.

Kitang kita nina Aaron at Aldrin ang ginawang pagdakip sa kanilang kuya, nais nila itong tulungan ngunit papaano?

Nang utusan ni Mayor si Brenda na ipatawag si Albie ay agad itong nagtungo sa binata.

“Hi Officer. Nais daw kayong makausap ni Mayor.” Bungad na sabi ni Brenda.

“Para saan daw?” takang tanong ni Albie.

“Basta ang bilin niya ay wag mod aw titignan o kakausapin si Eian kapag nakasalubong mo siya. Pababa na iyon.” Sabi ni Brenda.

Iyon na nga ang ginawa ni Albie. Hindi niya pinansin si Eian at tuloy tuloy siyang naglakad patungo sa opisina ni Mayor. Nais niyang kamustahin at tanungin ang kanyang bagong kaibigan ngunit kailangan niyang sundin ang utos ni Mayor.

Pagpasok ni Albie sa opisina ni Mayor ay kitang kita niya kung gaano ito kastress dahil sa mga nangyayare.

“Albie. Ngayon ko kailangan ng tulong mo.” Bungad na sabi ni Mayor.

“Anong kailangang tulong po ang nais niyo Mayor?” tanong ni Albie.

“Alagaan mo ang anak ko. Alam kong hind niya magagawa ang mga bagay na iyon. I think someone is setting him up.” Sagot ni Mayor.

“Ayun din ang tingin ko Mayor. Base on our initial investigation. Sabi ng witness ay dalawa ang taong naroroon at hindi pa kasama si Lucas. We need an evidence, a concrete one.” Mahabang litanya ni Albie.

“Pwede ko bang malaman kung sino ang witness?” tanong ni Mayor.

“Sorry Mayor. Protocol lang, hindi namin pwedeng sabihin kung sino ang witness.” Nakangiting sabi ni Albie.

“Do your best. Save my son.” Sabi ni Mayor sabay tapik sa balikat ni Albie.

Ngumiti si Albie bago tuluyang lumabas ng opisina ni Mayor.

“Brenda. Tawagin mo si Milo.” Sigaw ni Mayor.

“Masusunod po.”

Inis na inis na binato ni Mayor ang kanyang cellphone sa pader. “Magbabayad kung sino man ang gumawa nito.”

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Ano na ang kahihinatnan ni Eian sa Kulungan? Ano na ang kahihinatnan ng pagkakaibigan nina Alyssa at Eian? Sino ba Talaga ang tunay na pumatay kay Lucas Yen? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.

CHAPTER 20 ALDRIN SANS

CHAPTER 20

“Aldrin Sans”

Aldrin Sans, an athlete, a hot stud, at isa sa anak na kambal ni Mayor Martin. Lumaki sa karangyaan at kasalukuyang kasintahan ni Wendy Sandoval. Nakukuha niya lahat ng kanyang naisin. Kasalungat ng kanyang kambal si Aldrin ay napaka outgoing na tao, mahilig sa mga party, mahilig makapagsocialize, mahilig sa luho. Dahil sa yaman ng kanilang pamilya ay lahat ng nais niya ay nakukuha niya. Maliban lang sa isang tao at iyon ay si Owen.

Nagkakilala sina Aldrin at Owen noong nakaraang taon kung saan nagkaroon ng isang liga ng volleyball ang bawat paaralan. Isa sila sa mga manlalaro nang bawat kupunan. Bagama’t may kasintahan si Aldrin na babae ay hindi pa din niya maiwasan na magkagusto sa mga mahihinhin at tahimik na lalaki na tila feminine kumilos gaya ni Owen. Kaya naman nang magtapat ang kanilang mga kupunan ay agad siyang napansin ni Aldrin.

Kaya naman habang naglalaban ang kanilang kupunan ay todo pakitang gilas si Aldrin kay Owen. Dahil nga magkatapat sila ay patuloy ang pag-aangas na ginagawa ni Aldrin. Napapansin naman ito ni Owen, kaya medyo naiinis na din siya sa ginagawa ng lalaking ito. Ngunit sa huli ay natalo ang kuponan nina Owen sa score na. 21-25, 25-21, 25-22, 21-25, 15-12. Nang magkamayan na sila sa isa’t-isa ay naging mahigpit ang hawak ng kamay ni Aldrin kay Owen at binigyan niya pa ito ng isang kindat na ikinagulat naman ng isa.

FLASHBACK A YEAR AGO

Paalis na ang kupunan ni Owen sa stadium at pabalik na ito sa kanilang hotel na tinitirhan dahil laglag na ang kanilang kupunan sa liga.

“Coach, magbanyo lang po muna ako.” Paalam ni Owen sa kanyang Coach.

“Gusto mo ba samahan kita?” tanong ni Seven, si Seven ay kaibiga ni Owen at nag-udyok sa kanyang maglaro ng volleyball.

“Hindi na. Sev. Andyan lang naman yung banyo. Akyat ka na. Pabitbit na din nito.” Sabi ni Owen sabay abot ng kanyang mga gamit.

“Kahit kailan ka Talaga.” Sabi na lang ni Seven at ginulo niya ang buhok ni Owen.

Ngumiti na lang si Owen bago magtungo sa banyo. Agad din naman siyang umihi sa isang cubicle at nang matapos na siya at Paglabas niya ay nakita niya si Aldrin doon na nananalamin.

Nagngitian ang dalawa. Nagtungo si Owen sa lababo para maghugas ng kanyang kamay. Nakatingin lang sa kanya si Aldrin.

Nang paalis na si Owen ay nagsalita na si Aldrin.

“Teka.” Tawag ni Aldrin.

Humarap na nakangiti si Owen kay Aldrin. “Bakit? Ahm. May kailangan ka?” tanong ni Owen.

“Ahmm. Nice Game. Pare.” Sabi nito.

Tumawa naman si Owen ng malakas na ipinagtaka ni Aldrin.

“Nice game. PARE!” natatawang sagot ni Owen.

“Anong nakakatawa?” tanong ni Aldrin.

“No. Wala naman, natawa lang ako sa pagtawag mo sa aking pare.”

“Ah ganun ba? Hindi ka ba sanay?” tanong ni Aldrin.

“Because I’m gay.” Sabi ni Owen kay Aldrin at natawa pa ito.

Lumapit si Aldrin kay Owen. “By the way. I’m Aldrin. Aldrin Sans and you are?” inilahad ni Aldrin ang kanyang kamay.

“Owen. Owen Pepito.” Inabot ni Owen ang kamay ni Aldrin. “Nice meeting you.”

“Ahm. Owen pwede ba kita iinvite mamaya. After ng tournament?” paanyaya at tanong ni Aldrin.

“Bakit anong meron? At saan?” tanong ni Owen.

“Sa Araseo Restaurant Bar. Well bago kasi kami bumalik sa lugar namin, magkakaroon ng after party ang team. So I decided na yayain ka.” Sagot ni Aldrin.

“Sure. Okay lang. pupunta ako.” Sagot ni Owen. “Basta I’ll go. Need ko na din umalis kasi, hinihintay na ako ng bus namin pabalik ng hotel. See yeah later.” Pamamaalam ni Owen at nagmadali na siyang bumalik ng bus.

END OF FLASHBACK

Hindi pa din makapaniwala si Aldrin at Aaron sa kinasangkutang gulo ng kanilang Kuya na si Eian. Kaya ngayon ay hindi muna sila pinapayagan ni Mayor na umalis ng bahay.

“I really hate this. Fxck” naibulaslas na lang ni Aldrin, dahil sa kanyang pagkayamot sa nangyayare sa kanila ngayon.

Samantalang si Aaron naman ay tahimik lang na nakaupo sa sofa. Hawak ang kanyang cellphone at naglalaro lang ng online games.

“Wala kayong magagawa kundi sundin ang nais ni Mayor.” Sagot ni Brenda. “He is your dad after all. Nag-aalala lang sa inyo yun.” Dugtong na sabi ni Brenda.

“Totoo bang nag-aalala siya? O ang pagkapulitiko ang inaalala niya.” Sabi ni Aaron na talagang ikinagulat ni Aldrin at Brenda. Minsan lang magsalita si Aaron ngunit sobrang malaman ito.

Tumayo na lamang si Aaron at nagtungo na sa kanyang kwarto.

Si Aldrin naman at Brenda ay nanatili sa sala.

CRUZ’S RESIDENCE

Nang magsimulang arestuhin si Eian, ay agad na nagtungo sina Alyssa at Samantha sa bahay nina Alyssa. Hanggang ngayon ay hindi pa din makapaniwala ang dalawa na sangkot si Eian sa pagkamatay ni Lucas. Isa pa ay di rin makapaniwala si Samantha na aahasin ni Eian si Lucas kay Alyssa.

“Ly, are you okay?” tanong ni Samantha pagkapasok na pagkapasok nila sa bahay nina Alyssa.

“I’m not okay Sam. I mean hindi ko alam kung anong mararamdaman ko.” Sagot ni Alyssa.

Agad na nagtungo ang dalawa sa sofa.

“Maupo ka lang dyan at ako na muna ang mag-aasikaso sa iyo.” Sabi ni Samantha hinintay niya munang makaupo si Alyssa bago siyang tuluyan na magtungo sa kusina.

Sobrang nag-aalala si Samantha sa kanyang kaibigan na si Alyssa.

Napapaisip siya kung bakit at paano ginawa ni Eian at Lucas ang panloloko kay Alyssa. Saan nagsimula ang lahat ng ito. Habang pinagluluto niya si Alyssa ng kakainin ay kung ano ano na ang pumapasok sa kanyang isipan.

Dahil medyo nabuburyo na si Alyssa kahihintay ng pagkaing ihahanda ni Samantha ay napagdesisyunan niyang umorder ng alak, dahil sa sobrang lungkot nito.

“Sam.” Tawag ni Alyssa

“Yes.”

“Nag-order ako ng Beer, well its chicken and beer.” Nakangiting sabi ni Alyssa.

“That’s your call. And alam mo naman. Nasa moving on stage na naman us.” Pabirong sabi ni Samantha.

Natawa na lang ang dalawang magkaibigan. Hindi pa man natatapos ang niluluto ni Samantha ay dumating na ang alak na inorder ni Alyssa. Narinig niyang ang tunog nang doorbell nila.

“Ako na bessy.” Tumayo si Alyssa para kunin ang inorder nila.

Pagbukas niya ng pinto ay si Kyle ang kanilang delivery boy.

“545 pesos po.” Sabi ni Kyle saka niya inabot ang paper bag na laman ang mga order nila.

“Thank you.” Sagot ni Alyssa.

Hindi nila alam na kilala sila ni Kyle dahil isa sila sa mga inaral ng grupo ni Kyle para makapaghiganti sa nangyare sa pamilya nito.

“Enjoy po kayo.” Nakangiting sabi ni Kyle bago umalis.

Nang maisara n ani Alyssa ang pintuan ay masaya niyang hinarap si Samantha.

“Bessy, nandito na.” nakangiti niyang sabi sabay itinaas taas niiya pa ang kanilang inorder.

“Naku bessy, mamaya na iyan. Kumain na muna tayo iwas maoy. You know what I’m saying.” Litanya ni Samantha.

“Oo na Bessy.” Sagot naman ni Alyssa.

Iyon na nga ang ginawa ng dalawang magkaibigan. Kumain muna sila bago nila simulan ang kanilang pag-inum ng alak at mag one-on-one.

Pumwesto ang magkaibigan sa sala, naisipan nilang dalawa na mas Maganda pang maupo sa sahig kaya dito nila itinuloy ang kanilang inuman. Hanggang sa abutan na sila ng gabi, medyo may mga tama na din silang dalawa.

Ang problema ni Alyssa ang kanilang napag-usapan. Nasabi na din ni Alyssa kay Samantha na matagal na niyang alam ang panloloko ni Eian at Lucas sa kanya. Dito nag-alala ng sobra si Samantha sa kaibigan, hindi niya inakala na kinakaya ni Alyssa ang bigat na ganito, ang pagtaksilan siya ng kanyang kaibigan.

“I didn’t know. I’m sorry, I wasn’t there” paghingi ng tawad ni Samantha sa kaibigan.

Nagulat na lang si Alyssa na umiiyak na si Samantha.

“Hey, hey why are you crying?” tanong ni Alyssa.

“Kasi naman eh. Ikaw bakit need mo pang maglihim sa akin.” Tuloy tuloy pa din ang pag-iyak ni Samantha.

“Tahan na. I’m okay. I’m really okay.” Sabi ni Alyssa.

Pinunasan ni Alyssa ang luha ni Samantha na nasa pisngi gamit ang kanyang mga daliri. Dahil sa bigat ng emosyon, sa dilim ng paligid, at dahil sa tama ng alak ay dahan dahang naglapit ang kanilang mga mukha. Hanggang sa hindi nila mapigilan ang bugso ng damdamin at nagtama na ang kanilang mga labi.

Naitulak ni Samantha si Alyssa nang bumalik sila sa katinuan.

“Sorry Ly, I think I need to go home na.” naibulaslas na lang ni Samantha at dali-dali siyang tumayo at lumabas ng bahay.

Hindi na hinabol ni Alyssa si Samantha dahil nahihiya siya sa kanyang ginawa.

“FXck” naibulaslas na lang ni Alyssa.

Sobrang dami na ang nangyayare ngayon sa buhay ni Alyssa. Nawala na ang kanyang matagal na kasintahan, pinagtaksilan pa siya ng isa sa matalik niyang kaibigan. At ngayon naman ay pati si Samantha ay mawawala sa kanya. Kaya naman day dali dali siyang tumakbo palabas ng bahay nila ngunit huli na ang lahat dahil wala na si Samantha.

SANTOS’S RESIDENCE

Kadarating lang ni Benedix sa kanilang bahay ngunit walang katao tao dito. Kahapon niya pa pinag-iisipan ang kanyang magiging desisyon sa bagay na kanyang nalaman. Napakalaking ebidensya ang hawak niya ngayon ngunit ikakapahamak ito ng kanyang kapatid.

Nakaupo siya sa sofa nang bahay nila at hinhintay ang pagdating ni John. Hindi pa din mapakali si Benedix, kailangang-kailangan niyang makausap ang kanyang kuya.

Ilang oras din siyang hindi mapakali ng bumukas na ang pintuan at niluwa nito si John. Napatayo si Benedix nang makita niya ang kanina pa niyang hinihintay.

“John.”

“Oh Bene. Nakauwi na pala kayo?” bungad na sabi ni John na makita niya ang kanyang kapatid.

“Pwede ba, itigil niyo na ang paghihiganti na ginagawa niyo ni Kyle at nang iba pa.” hindi sinagot ni Benedix ang tanong ni John. “Nag-aalala ako John. Nag-aalala ako sa pamilya natin na nasira na.”

Nagtungo si John sa lamesa at nilapag doon ang binili niyang pagkain. “Ito na naman ba tayo Bene. Napag-usapan na natin ito.” Medyo iba na ang tono ni John.

“Pero John. Madami nang tao na nadadamay na hindi naman dapat.” Sagot ni Benedix.

“Tama na. itutuloy ko ito. Tapos ang usapan.” Sagot ni John.

“John magsabi ka ng totoo.”

Napahinto si John sa kanyang ginagawa at hinarap niya si Benedix. “Ano yun?”

“May kinalaman ka ba sa pagkamatay ni Lucas? Lucas Yen.” Deretsahang tanong ni Benedix.

“Ano bang pinagsasabi mo?”

“Na ikaw ang pumatay kay Lucas.” Sagot ni Benedix, bumuntong hininga muna siya bago ulit magsalita. “Sabihin mo sa akin ang totoo John.”

Hindi makasagot si John sa mga sinabi ni Benedix. Dahil alam niya ang totoo, ang totoong sya ang pumatay kay Lucas Yen.

“Itutuloy ko ito. Itong paghihiganti kongi to. Kahit anong mangyare. At hindi mo ko mapipigilan doon Benedix. Magpokus ka sap ag-aaral mo. Sa ating tatlo ikaw lang ang may pag-asa.”

“So totoo nga ang sinabi nila. Na ikaw ang pumatay kay Lucas Yen.”

“Totoo iyon. Hindi ko sinasadya pero kinakailangan.”

Pinanghinaan si Benedix sa kanyang narinig. Alam niya na ang totoo pero pinanghinaan siya dahil sa kapatid na mismo nanggaling ang lahat.

“Fxck” nasabi na lang Benedix.

“Kumain ka na. Aalis ako. Ayokong pag-awayan pa natin ito.” Sinabi na lang ni John bago tuluyang lumabas ng kanilang bahay.

Napapaisip na si Benedix sa ebidensya na hawak niya. Kung isusumbong niya ang kanyang kuya ay makukulong ito at mabibigyan ng hustisya ang dapat bigyan ng hustisya. Kung ililihim naman niya ito ay Malaya ang kanyang kuya at baka kung ano pa ang gagawin nito na mas matindi pa sa pagpaslang.

Nakailang pabalik balik at paikot ikot si Benedix sa kanilang sala nang makatanggap siya ng isang tawag.

“Hello.” Bati niya sa tumawag sa kanya.

“Benedix, I guess your home na. Ano na ang plano mo?” tanong ng nasa kabilang linya.

Nobobosesan ni Benedix ang tumawag alam na alam niyang si Tj ito.

“Anong planong sinasabi mo?”

“Sa ebidensya na hawak mo? Ano ang desisyon mo diyan?” tanong ni Tj sa kabilang linya.

“Oo nakapagdesisyon na ako.” Sagot ni Benedix at saka niya ibinaba ang tawag.

Patawad, patawad sa inyo dahil buo na ang desisyon ko. Sabi ni Benedix sa kanyang sarili.

TO BE CONTINUED…

AUTHOR’S NOTE: Isumbong na kaya ni Benedix sa mga pulis ang kanyang kapatid na si John? Ano na ang kahihinatnan ng pagkakaibigan nina Alyssa at Samantha? Anong pagkakaibigan ang mabubuo kina Aldrin at Owen? Abangan ang lahat ng yan sa susunod na kabanata.

PLEASE LIKE, VOTE, COMMENT AND BE A FAN.