PROLOGUE

MATT

“Kuya Matt! Kuya Matt!” Tawag sa akin ng mga bata sa kalsada nang makita nila akong naglalakad.

Kaagad naman akong lumuhod sa harapan nila bago ko kunin ang mga candy na nasa bulsa ng pantalon ko.

“Oh, heto. Tig isa kayo, hah?” Sabi ko sa kanila bago ko ibigay ang mga yun sa kanila.

“Salamat po!” Magkapanabay na sabi nila sa akin at masayang binuksan ang candy nila.

Ginulo ko ang mga buhok nila bago ako tumayo. Doon ako naka kita ng babaeng papalapit sa amin.

“Hay! Kayong mga bata kayo talaga.” Tila pagod na sabi nito sa mga batang binigyan ko ng candy.

Nang matapos itong huminga nang sunud-sunod ay tinignan niya ako, “Matt, pasensya ka na sa mga batang yan. Ang kukulit na!” Sabi niya.

Kaagad naman akong ngumiti at umiling, “ano ka ba Ate Mai, okay lang. Ang cute-cute kaya nila.” Sabi ko sa kanya bago ko ulit guluhin ang buhok ng mga bata.

“Ay siya nga pala, pinapatawag ka ni Kapitan.” Sabi niya bago sinenyasan ang mga batang lumapit sa kanya.

Kaagad namang kumunot ang noo ko, “bakit daw, Ate?” Tanong ko sa kanya.

“Ewan ko, may sasabihin yata sayo.” Sagot niya bago hawakan ang likod ng mga bata, “osige na, Matt at paliliguan ko muna ang mga ’to. Ang aasim na oh, hmp!” Naka tawang sabi ni Ate Mai.

Kaagad naman akong tumango sa kanya bago ako nag-wave ng kamay sa mga bata.

Tinignan ko muna sila habang naglalakad sila palayo at nang hindi ko na sila makita ay naglakad na ako papunta sa barangay hall.

Doon na kasi ako naka tira magmula nung mangyari ang trahedyang naging dahilan nang pagka ulila ko.

“Hay! Tama na ang pag-alala, Matt Carlson Evans!” Suway ko sa sarili.

Oh, by the way, my name is Matt Carlson Evans. I’m half-half as you can notice. Labing walong taong gulang at ulila na.

I used to have a family, real family I mean pero dahil dun sa aksidente ay nawala sila sa akin.

“Kap? Nandito na po ako.” Tawag ko kay Kapitan nang nasa bukana na ako ng barangay hall namin.

Kabisa ko na ito, bilang dito na nga ako naka tira. Wala na kasi ang dating bahay ng pamilya ko, nakuha ito mula sa magulang ko.

Yeah, something happened and it changed my life.

Dahil sa isang car accident ay namatay ang tatay at nanay ko. Saksi ako mismo sa trahedyang iyon dahil kaming tatlo ang magkakasama nang araw na iyon.

Araw na kung saan ay huling pagkaktaon ko na pala silang kasama.

Tandang-tanda ko pa nun, nasa back seat ako ng sasakyan namin habang sila ay nasa harapan naman.

I was busy playing the toys they bought for me that time hanggang sa bigla nalang akong naka rinig ng salpukan.

Nakarinig ako ng daing ay ako naman at may nararamdaman ding masakit. Nais ko sanang lumapit sa kanila pero hindi ko alam ang gagawin dahil naka ipit ako sa seat belt.

Konti lang ang pinsalang natamo ng munti at musmos kong katawan.

At dahil nasa harapan sila ay napuruhan sila Mama at Papa nang aksidenteng yun.

Blood was scattered all over their bodies, even mine.

Nakita ko ang isang bakal na naka tarak sa leeg ng Papa ko at ang pagka ipit naman ng kalahating katawan ng Mama ko.

Oo, yun ang sinapit nila dahil sa askidente at dahil din dun kung bakit sila nawala sa akin, sa buhay ko.

Iyak ako nang iyak dun dahil sa gulat, takot, at sakit na naramdaman ko.

“ Mama! Papa!?“ Yan ang tanging nasabi ko habang umiiyak.

“Ugh!” Daing ko bago ko hinawakan ang tagiliran ko. Ang parteng yun ay natarakan ng bubog galing sa sasakyan nang aksidenteng yun.

Kada maalala ko ang nangyaring aksidenteng yun ay bigla na lang sumasakit ang peklat ko.

Ito marahil ang mnagsilbing paalala sa akin ng masalimuot na araw na iyon, na kahit anong gawin ko ay hinding-hindi ko na ito malilimutan pa.

“Oh, Matt. Bakit ka umiiyak? May masakit ba sayo? Anong nangyari?” Gulat akong napa tingin kay Mang Domeng, ang kapitan ng barangay na nagmamadaling lapitan ako.

“P-Po?” Takang tanong ko sa kanya.

“Bakit ka umiiyak? May masakit ba?” Muling tanong niya bago napa tingin sa kamay ko.

Kaagad ko namang binitiwan ang tagiliran ko at umiling sa kanya, “w-wala po, Kap.” Sagot ko sa kanya.

Umiling si Mang Domeng sa akin, “osiya, kung yan ang sabi mo. Punasan mo ang luhang yan at sumunod ka sa akin.” Sabi niya bago naunang naglakad.

Nang hawakan ko ang pisngi ko ay basa iyon ng luha gaya nang sabi ni Kapitan, “haist…” Sabi ko bago ako sumunod kay Kap sa loob ng barangay hall.

…

“Ano po yun Kap at pinapatawag niyo daw ho ako?” Tanong ko nang nasa loob na kami ng office niya.

“Matt, tapos ka na ng high school hindi ba?” Tanong niya sa akin.

Heto na naman kami.

“Kap, hindi ba napag usapan na ho natin ’to?” Malumanay na sagot ko sa kanya.

“Pero anak, dalawang taon ka nang hindi nakakapag-aral. Aba! Sayang ang mga taon na lilipas kung hindi ka mag-aaral lalo na yang talino mo.” Sermon niya.

Anak ang tawag sa akin ni Kap, gaya ng asawa niya na ganun din ang tawag sa akin.

Magmula kasi nang maging ulila ako ay sila na ang parang naging pamilya ko at iba pang mga tao sa barangay na tumulong sa akin nun.

Daig pa nga nila ang mga kamag-anakan ko na pinabayaan lang akong mag-isa.

Hindi ko nga alam kung nasaan sila o kung meron pa ba akong mga kamag anak?

Kung meron, nasaan sila? Bakit nila ako iniwan?

“Pero, Kap… Wala naman po akong pera, alam niyo naman na mag-isa na lang ako.” Pangangatwiran ko.

Yun ay isa lamang sa maraming rason ko kung bakit ayaw kong mag-kolehiyo.

“Hindi ka nag-iisa, ano ka ba!?” Sabi niya na medyo tumaas ang boses.

Ayaw niya daw kasing sinasabi ko yun, lalo’t marami daw silang handang tumulong at dumamay sa akin dito sa barangay.

“Pasensya…” Sabi niya bago huminga nang malalim, “ayaw mo ba talagang mag-aral?” Muling tanong niya.

Gusto ko po, pero wala akong pera na ipangma-matrikula.

Nang hindi ako sumagot ay natahimik din siya, “osiya, kung yan ang gusto mo. Hindi na kita kukulitin.” Malungkot ang boses na turan niya.

“Kap naman, ayaw kong ganyan. Wag ka nang malungkot.” Sabi ko sa kanya.

Naman kasi, eh!

“Osige na, mag-aaral na ako.” Sabi ko sa kanya.

Nang marinig niya yun ay parang bumbilya na lumiwanag ang kanyang mukha.

“Talaga, anak? Mag-aaral ka na?” Tanong niya sa akin.

Umiiling na ngumiti ako, “opo, mag-aaral na po —pero!” Dagdag na sabi ko.

“Wag po kayong gagastos.” Sabi ko sa kanya.

Kunot na kunot ang noo niya sa sinabi ko, “pupwede ba naman yun?” Tanong niya.

Umiling ako, “hindi kayo gagastos, okay po?” Tanong ko sa kanya, “ako na po ang bahala sa pang-aral ko.” Dagdag ko.

Nagulat ako nang ihampas ni Kap ang kamay niya sa mesa, “ikaw na bata ka! Anong binabalak mo!? Magdo-droga ka para magka pera? O ano!?” Galit na tanong niya.

Kapitan naman, oh!

“Tay Domeng!” Awat ko sa kanya, “relax ka lang, okay? Hindi ko gagawin ang mga yan. Ano ho ba kayo?” Natatawang sabi ko pa.

“Kung ganun, eh papaano ka makakapag-aral? Hindi basta ang kolehiyo, Matt.” Sabi niya.

“Maghahanap po ako nung may scholarship program na kolehiyo at mag-a-apply po ako.” Sagot ko sa kanya.

“Ah, ganoon ba?” Tanong niya bago sumandal sa upuan niya.

“Opo at sure naman pong kakayanin ko ang mga exams sa mga ganun. Matalino yata ’tong alaga mo!” Mayabang na sabi ko pero totoo naman.

Matalino ako, sa katunayan ay graduate ako as valedictorian both in elementary and high school.

“Aba’y oo naman. Mana ka kaya sa akin!” Pagbibiro niya.

Doon na kami parehong nagtawanan.

Looks like I need to find a college with scholarship program, then. Haist!

AUTHOR

Dear readers,

The following names of the characters in this story, scenes, places are not true and are just made by the imagination of yours truly.

This story is marked MATURE because, some of its words and scenes are not appropriate for the minor readers.

You are not going to be forced to read this story if you don’t want to read it but if you want to…

READ AT YOUR OWN RISK!

This story is basically a

fiction

and

contains man to man relationship

. If you’re an homophob ., I recommend you not to read this. The following actions, intimate scenes, and words here are not true.

P.S. Yup! I have just published a new story of mine. Please, spare me some of your time in reading this (if you just want).

P.P.S. Votes and Comments are highly appreciated!

CIAO!

I

MATT

“Oh, Matt. Kamusta?” Bati sa akin ng isang matanda, payat, at mataas na lalake. Si mang Berting, kalalabas ko lang kasi mula sa barangay hall.

“Mang Berting, ayos naman po ako. Kayo po, kamusta?” Tanong ko sa kanya.

Itinaas naman niya ang paa niya at parang sumipa-sipa siya, “heto, buhay parin.” Pagka sabi niya nun ay tumawa siya na siyang ginaws ko rin.

“Osige na ho, aalis na po ako.” Paalam ko dito at iniwan siya.

Barangay Paralaya ang pangalan ng barangay kung nasaan ako ngayon.

(A/N: Sorry, dahil wala akong alam na ipangalan, ginamit ko nalang yung pangalan ng barangay ko. Hehe)

Ilang sandali pa’y nasa bahay na ako ni Kapitan, malapit lang kasi ito sa barangay hall.

Dito na din ako tumitira ngayon at ako ang taga linis at bantay nito bilang munting kabayaran at pagsukli sa kabutihan nilang mag-asawa sa akin.

Ayaw nga nila nang ginagawa ko pero ang sabi ko, hayaan nila ako dahil yun na lang ang nakikita kong pwede kong itulong sa kanila.

Silang dalawa kasi ng asawa niya ang may pinaka naitulong sa akin.

“Nay Laida? Nandito na ho ako!” Sigaw ko nang maka pasok na ako sa gate ng bahay.

Nakarinig ako nang tunog ng walis ting-ting kaya nalaman ko na nasa gilid ng bahay ang Nanay.

Nanay na ang tawag ko sa kanya dahil nasanay na ako. Sabi rin kasi niya na Nanay daw ang itawag ko sa kanya at kung hindi ay magtatampo siya.

Nang makadating ako sa gilid ng bahay ay nadatnan ko dun na nagwawalis siya ng tuyong dahon.

“Nay, mano po.” Sabi ko sa kanya bago ako nagmano.

“Kaawan ka ng Diyos, anak.” Sabi niya, “saan ka galing? Nakita mo na ba ang Tatay Domeng mo?” Tanong niya bago siya ulit nagwalis.

Kaagad ko namang kinuha ang walis sa kanya, “opo, Nay.” Sagot ko, “ako na ang magwawalis, magpahinga na kayo’t baka sumpungin na naman kayo ng rayuma niyo.” Sabi ko sa kanya bago ko nginuso ang upuan na nandudoon.

“Hay nakung bata ka, yan na nga lang ang ginagawa ko tas babawalan mo pa ako?” Napapalatak na sabi niya bago umupo.

“Ako na ho, Nay tyaka sabi ko naman sa inyo, magpahinga nalang kayo kasi nandito naman ako.” Sabi ko bago ako nagwalis.

“Hnn, osiya. Bahala ka, pero bakit ka pala pinatawag ng Tatay Domeng mo?” Tanong niya.

“Pinapag-aral ako, Nay.” Sagot ko habang naka yuko at nagwawalis.

“Edi hindi ka na naman pumayag?” Tanong niya na ikina ngiti ko.

Si Nanay Laida kasi ang master mind kumbaga nang pamimilit sa akin ni Tatay na magkolehiyo.

“Hindi po, Nay. Pumayag na po ako.” Naka ngiti paring sabi ko.

“Totoo?” Gulat na tanong niya kaya hinarap ko siya.

“Opo, Nay.” Sabi ko, ngumiti naman siya, “pero ang sabi ko, wag kayong gagastos.”

Kaagad na pumalya ang ngiti niya dahil dun, “kasi po, mag-a-apply po ako ng scholarship program sa kolehiyong makikita ko.” Paliwanag ko.

“Tyaka gastusin niyo nalang po para sa gamot at bahay ang pera niyo kaysa sa ako pa ang pagka gastusan niyo, Nay. Kaya ko po, tiwala lang.” Sabi ko pa.

“Nakung bata ka talaga, oo.” Sabi niya habang umiiling, tumawa naman ako. “Nanay talaga…” Sabi ko sa kanya.

“Pero ako ang bibili ng gamit at uniform mo kung meron man, okay?” Sabi niya.

Hindi na ako umangal pa dahil alam ko naman na hindi siya papayag kapag sabihin ko na ayaw ko.

…

KINABUKASAN ay maaga akong nagising para magluto ng almusal.

Pritong itlog at tuyo na may kasamang gatas ng kalabaw pati na rin ng sinanggag ang niluto ko.

Matapos nun ay nauna na akong kumain at ginising ko na sila bago ako naligo.

Ngayon na kasi ako maghahanap ng college na may scholarship program.

After ng isang oras (oo, ganun ako katagal maligo) ay lumabas ako sa banyo at dumeretso sa kwarto ko para magbihis.

Meron naman akong sariling banyo sa kwarto ko pero may sira ang tubo dun. Ipinapagawa pa lang kaya hindi ko muna ginagamit.

“Nay, Tay, alis na po ako.” Paalam ko habang isinusukbit ko ang bag ko na may lamang mga papeles na maaring hingin sa akin.

“Oh, kunin mo na ito, Anak.” Sabi ni Nanay pero hindi ko iyon kinuha.

“Nay, ’di ba ang sabi ko ay gamitin niyo na lang yan pambili ng gamot niyo?” Tanong ko sa kanya.

“Hay! Naku, naku! Kunin mo yan at baka mapalo kita kapag hindi. Pambili mo lang yan ng meryenda at pamasahe.” Sabi niya, “baka gutumin ka sa paglalakad mo, tyaka pambili mo na rin ng tubig mo.” Dagdag pa niya.

“Nay naman eh…” Maktol ko pero kinuha niya ang kamay ko at inilagay dun ang limang daang piso.

“Hayaan mo na, Matt. Ganyan talaga ang Nanay mo.” Naka ngiting sabi ni Tatay.

“Oo nga po, ang kulit.” Sabi ko bago ko ibulsa ang pera.

Yumuko ako para halikan sa noo si Mama, “alis na po ako.” Paalam ko bago ako nagmano sa kanila.

Sa paglabas ko ng gate ay saktong may paadaan na motor kaya nag-wave ako ng kamay para tawagin yun.

“Saan po tayo?” Tanong ng driver.

“Sa may paradahan po ng jeep, Manong.” Sagot ko sa kanya.

Ilang saglit pa ay nakadating na kami sa terminal o paradahan ng jeep. Kaagad akong bumaba at nagbigay ng bente pesos sa driver.

Habang naglalakad ako papunta sa terminal ay nakita akong nagbe-benta ng ball pen kaya bumili ako ng dalawa.

Ganun din ang ginawa ko nang may makita akong nagbe-benta ng mineral water.

Ang mahal nga, taas ng tubo ng batang yun. Kaasar!

“Magkano po hanggang sa bayan?” Tanong ko dun sa barker.

Actually, pwede namang mag-motor papunta dun pero mas makakamura ako sa pagsakay ng jeep kaya nagje-jeep nalang ako.

“Twenty only.” Naka ngiting sagot ng lalake, napa ngiwi naman ako nang makita kong bungal ito at may ilan na itim na ngipin.

Dali-dali akong sumakay matapos kong ibigay ang bente pesos sa kanya. Pagkaraan ng ilang minuto ay umandar na ang jeep.

After few minutes…

“Para, dyan nalang ho sa tabi.” Pagpara ko sa driver. “Salamat po.” Pasalamat ko bago ako bumaba.

“Ang bayan…” Tahimik na sabi ko bago ko tignan ang paligid.

Ang daming tao, puno ng mabibilis ang takbong mga sasakyan at matatayog na gusali.

Ito na nga, ito na ang bayan o mas kilala sa tawag na siyudad.

“Makapag hanap na nga.” Sabi ko bago ako uminom ng tubig at naglakad.

Matapos ang mahabang lakaran at hanapan ay nagpasya akong umupo sa park.

“Ang hirap palang maghanap.” Hinihingal na sabi ko bago ako nagpunas ng pawis at muling uminom ng tubig.

May mga nakita na akong kolehiyo, pero hindi ko gusto dahil ang meron sila ay half scholarship o kaya naman ay may babayaran parin ako.

Ang gusto ko kasi ay yung sagot na lahat ng babayaran, hindi yung meron pa kahit ma butil na kailanganh bayaran.

Yung huli ko kasing pinuntahan ay hindi ganun. Plus, mukha pang yamot yung kuma-usap sa akin kaya madali akong umalis.

“Maubos na nga.” Sabi ko bago ako tumingala at ubusin ang laman ng bote.

At sa aking pagyuko ay siya namang pagdapo sa akin ng isang papel na hugis kahon.

Nang basahin ko yun ay kaagad akong tumayo…

“Elite College, huh?” Sabi ko at kaagad na naglakad.

Sana nandito na ang hinahanap ko. Sana dito na ako makapag aral.

A/N: Sino ang excited dyan? Kaway-kaway na mga bes! 😂😂😂

II : (Welcome to) Elite College

MATT

“Elite College” usal ko sa pangalan ng napaka laki at lawak na kolehiyong nakikita ko.

Kaagad kasi akong nagpunta dito nang may makita akong isang papel. Siguro flyers ng school yun na nilipad lang.

“Ito na siguro yun.” Sabi ko bago ako nagpapalit-palit ng tingin sa entrance ng school at nang picture nito na nasa hawak kong papel.

Malapit lang ito dun sa park kung nasaan ako kanina. Konting tanong at pagpapaturo lang ang ginawa ko at kaagad na nakita ko ito.

“Sikat siguro ’to, sana lang may scholarship program sila.” Sabi ko bago ako naglakad papunta sa gate.

Pagdating ko dun ay kaagad akong pumasok dun sa parang entrance ng mall.

Oo, ganun siya.

Isang guard naman ang kaagad na lumapit sa akin habang may hawak na inspection stick.

“Good morning, Miss. Ano pong kailangan nila?” Tanong niya.

Kaagad naman akong tumingin sa likod ko at baka iba ang tinatanong niya.

Miss daw kasi.

“Miss?” Muling sabi niya habang naka tingin sa akin.

“A-Ako ho ba?” Tanong ko sa kanya habang itinuturo ko ang sarili ko.

Tumawa ang lalake, “syempre po, wala naman pong ibang nandyan kung hindi kayo.” Sagot niya.

Nahiya naman ako dahil dun pero kaagad akong umiling, “h-hindi po kasi ako babae kaya akala ko ay iba ang kausap niyo.” Sabi ko sa kanya.

Kaagad na napa litan ng gulat ang ekspresyon niya. “Huh?” Tanong niya bago ako paka titigan.

Ngumiwi naman ako dahil dun.

Mukha ba akong babae sa kanya? Adik yata ’to!

“G-Ganun ba? Pasensya na, akala ko talaga babae ka eh.” Hingi niya ng paumanhin, “ano ba ang kailangan mo?” Sunod na tanong niya.

Oh, buti nalang at natanong niya.

“Magtatanong lang ho sana ako kung may scholarship program po ang school na ’to?” Tanong ko sa kanya.

Sana meron. Sana meron. Sana!

“Hmm, naku! Hindi ko alam ang mga ganyan.” Malungkot ang mukha niyang sabi sa akin.

“G-Ganun po ba?” Malungkot na sabi ko at tumalikod na.

Bad trip, wala na naman.

“Pero pwede kitang ihatid sa registrar. Dun, pwede kang magtanong.” Dagdag niya kaya mabilis pa sa alas kwatro akong napa harap sa kanya.

“Talaga po!?” Masayang tanong ko sa kanya.

“Oo naman.” Sabi niya, “tara na.” Dagdag niya bago ako pagbuksan ng gate.

“Salamat po, Manong!” Masiglang sabi ko bago ako sumunod sa kanya papasok sa eskwelahan.

Sana talaga meron. Pagod na ako at paubos na din ang pera ko. Ayaw ko namang gastusin ang perang ibinigay sa akin ni Nay Laida, ibabalik ko yun sa kanya mamaya.

…

ANG GANDA!

No, it’s way beyond beautiful —it is extravagant.

Papaanong hindi ko yun sasabihin kung ganito pala ang nasa loob ng gate na yun.

“Kaya pala ang laki nitong tignan kapag nasa labas. Ito pala ang nasa loob.” Sabi ko habang naglalakad kami ni Manong guard.

Ang dami ko munang ginawa bago ako naka pasok dito. Ang intense kasi ng security.

Tinignan at ni-check nila yung laman ng bag na dala ko. Tapos ay kinapakapan nila ako, hindi pa dun tapos dahil pinag-log pa nila ako dun sa logbook na nasa mesa ng guard.

“Sir, dito tayo.” Sabi sa akin ni Manong guard bago kami lumiko sa isang pasilyo.

Ito yata yung administration building kung tama yung nabasa kong something na metal na nakalagay sa entrance ng building na ito.

Ilang saglit pa ay may nakita na akong mga mag-aaral dito. Ang ganda ng uniform nila, may vest sila na kulay gray tas yung panloob nila ay puting long sleeves.

Ang pinag-iba lang ng uniform nila ay yung ribon at palda for girls tas yung sa mga lalake naman ay neck tie at pants.

Gray din pala yung kulay ng palda at pantalon nila, ang sosyal at ang lakas lang na makayaman.

“Dito na yung registrar’s office, pasok ka nalang dun.” Sabi ni Manong guard sabay turo dun sa sliding door.

Kaagad naman akong tumango sa kanya, “ah, sige po. Salamat, Manong!” Pasalamat ko sa kanya bago ako sumaludo.

Natawa sa akin si Manong guard at ginaya din ako sa pagsaludo bago niya ako iniwan.

“This is it!” Sabi ko sa sarili ko bago ako nagsimulang maglakad papunta sa pinto ng office.

Nang makatapat ako dun ay nakita ko na puro mga mesa na may computers ang naroon, tapos yung mga nagta-trabaho din na naka subsob sa kanilang monitors.

Kakatok sana ako pero naalala ko na sliding door pala ang pinto nito.

Umiiling na tinampal ko ang ulo ko bago ko itinulak papunta sa kanan ang pinto.

Kaagad ko naman iyong isinara nang makapasok ako.

“H-Hello po.” Mahinang sabi ko pero ni isa sa kanila ay wala man yatang naka pansin sa akin kaya nagtuloy-tuloy ako sa pagpasok.

Nang makalapit ako sa isang mesa ay nadama yata ako nung naka upo dun kaya napa tingin siya sa akin.

Galit ba siya?

Naka kunot kasi ang noo niya habang naka tingin sa akin. Nakadagdag pa ang suot niyang salamin pang-mata sa masungit niyang ekspresyon.

“Yes?” Tanong nito sa akin.

Dali-dali naman akong umupo sa upuan nasa harap ng mesa niya at humarap sa kanya.

“U-Uhm, good afternoon po.” Sabi ko sa kanya.

“Yeah, yeah. What exactly is it that you want?” Tanong niya bago tumingin sa tambak na mga papel sa mesa niya.

Huminga naman ako nang malalim, “magtatanong lang po sana ako kung may scholarship program po ang school na ’to?” Magalang na sabi ko sa kanya.

Doon na tumigil ang babae sa ginagawa niya at tinignan niya ako.

“And why do you ask? Hindi ka ba nag-aaral dito?” Tanong niya.

Nalilito man sa sinabi niya ay naglakas loob parin ako sa pagsagot. “H-Hindi ho, kaya po ako sana magtatanong kung may ganung program po kayo, mag-a-apply po sana ako.” Sagot ko sa kanya.

Tinignan niya muna ako bago siya sumandal sa upuan at hinila ang drawer ng mesa niya.

Doon ay nakita ko na may kinuha siyang tatlong sets ng questionnaires at ibinigay sa akin yun.

Tinignan ko naman ang mga yun, “get them!” Sigaw niya sa akin kaya natatarantang kinuha ko ang mga yun. “I’ll give you an hour to finish them, go and sit over there.” Sabi niya bago tignan ang isang area na may naka paskil na ‘testing area’.

“O-Okay po.” Sabi ko sa kanya at kaagad na nagpunta dun.

Nang maka upo ako sa isa sa mga upuan dun ay wala akong sinayang na oras, minuto, o segundo man at kaagad na kinuha ko ang ball pen ko.

I can do this!

…..

NANG masagutan ko ang huling tanong sa ikatlong questionnaire ay kaagad akong tumayo at bumalik sa mesa nung masungit na babae.

“Are you done?” Naka taas ang kilay na tanong niya sa akin.

Tumango naman ako sa kanya at kaagad na inilapag sa mesa niya ang mga papel na sinagutan ko.

Sana naman ay pumasa ako.

“Give me a minute.” Sabi niya bago tignan ang mga yun. Umupo naman ako at naghintay sa kanya.

Tumayo ang masungit na babae at nagpunta sa dulo kung saan may isa pang mesa na naka hiwalay.

Baka yun yung head nila…

Kinakabahan naman ako habang naghihintay sa magiging resulta ng mga sinagutan ko kaya nilaro ko ang mga daliri ko.

Nakasanayan ko na kasi ito. I think, I was ten when I developed this kind of habit.

Hindi naman na ako sinuway nila Nay Laida kasi, ginagawa ko lang ’to kapag kinakabahan ako na malimit mangyari —ngayon na lang yata ulit.

Hindi ko namalayan na nakabalik na pala ang babae sa upuan niya at nagulat nalang ako nang magsalita siya.

“So, Mister Evans?” Sabi niya habang naka tingin sa mga papel.

“Y-Yes, Ma’am?” Kinakabahan na sagot ko sa kanya.

“It is a pity that you missed it…” Sabi niya bago ako tignan.

Automatic na bumagsak ang mga balikat ko dahik dun.

Sabi na nga ba. Hindi ako papasa.

Nagyuko nalang ako nang ulo at naghintay sa idurugtong niya na ‘hindi ka nakapasa or hindi mo naabot yung passing score’.

“It’s a pity that you missed the number 24 question on the third questionnaire, if you only answered it, you’ll have a perfect score.” Sabi niya na ikinagulat ko.

“A-Ano po?” Tanong ko sa kanya.

At for the first time since I’ve met her, ngayon lang siya ngumiti pero kaagad din niya iyong inalis bago i-abot sa akin ang mga sinagutan kong papel.

“You passed, Mr. Evans. Now, let’s discuss the college’s scholarship program.” Dagdag niya na mas ikinagulat ko.

Pero ang akala ko…

Kaagad ko namang tinignan ang mga papel at ganun nalang ang gulat ko nang makita ko ang mga marka ng mga yun —dalawang 100 at isang 99 .

Juice colored!

III

MATT

“P-Po?” Hindi maka paniwalang tanong ko sa babae.

Kaagad itong sumimangot, ayaw niya yata ang naging reaksyon ko.

“I said, you passed. Okay? So now, let’s discuss the Elite College’s scholarship program.” Sabi niya.

“Yun naman ang pinunta mo dito, right? And giving you those questionnaires is the determiner if you’re deserving for the scholarship. In short, sila yung qualifying tests.” Dagdag niya bago tumayo.

“Come, follow me.” Sabi niya kaya kaagad ko naman siyang sinundan.

“M-May program pong ganun ang college na ’to?” Tanong ko habang hawak ko ang sukbitan ng bag ko.

“Yes. Of course, the school has.” Sagot niya habang naka talikod at nagpapa tuloy sa paglalakad.

Nang tignan ko kung saan kami papunta ay dun pala sa pinuntahan niya kanina.

Bakit

dito

?

“Hello, Sir.” Sabi niya nang nasa harap na kaming dalawa ng mesa.

“Yes?” Tanong nung lalake na gaya niya ay mukhang seryoso.

“He’s the one who took the test, I’ll leave him to you for the interview.” Sabi niya.

Naku

!

Dito

pala ang interview.

Dapat

maayos

ako

tyaka

presentable.

Kaagad ko namang inayos ang suot ko tapos ang buhok. Kulot kasi ’to, namana ko sa yumao kong Mama.

“Oh, is he?” Tanong nung lalake bago niya tigilan ang ginagawa, “okay, you may go now.” Dagdag niya.

“Good luck.” Huling sabi ni Miss sungit bago niya ako iwang mag-isa.

“Have a seat, please.” Sabi nung lalake nang makita niya ako.

“T-Thank you.” Magalang na sabi ko bago ako umupo sa isa sa mga upuan na nasa harapan ng mesa niya.

“So, what’s your name?” Tanong niya sa akin.

“Matt Carlson Evans po.” Sagot ko sa tanong niya. Nakita kong isinulat niya iyon sa isang papel na parang form.

“Okay, how old are you and where do you live?” Sunod na tanong niya.

Tumikhim naman ako bago ko siya sinagot, “eighteen years old, I live in a barangay called Paralaya.”

Tumango ang lalake bago niya ibinigay sa akin ang form na sinusulatan niya kanina.

Pagka kuha ko nun ay nakita ko ang mga isinulat niya, “are they correct?” Tanong niya na tinanguan ko naman.

“So, why are you applying for a scholarship program?” Tanong niya, kaya inilapag ko muna ang form.

“Because I don’t have the money to sustain and support my study.” Sagot ko.

“Why? Don’t you have parents or any relatives?” Sunod na tanong niya.

“I have but they’re not my real family, they just adopted me ever since I became an orphan.” Sagot ko.

Tumango ang lalake, “I see. Let’s now talk about the program itself.” Sabi niya, “as you now know, the school has scholarship program intended for those people who want to study but don’t have the money.”

“Elite College has two types of scholarship program: first is the half scholarship and the last one is full scholarship and of course, each of them has some requirements.” Sabi niya, tuma-tango naman ako.

“Half scholarship program covers only half of the tuition fee and you should at least maintain a score of 85.” Paliwanag niya sa unang klase ng program.

“Also, the shool is not going to provide the student’s needed gadgets that are necessary in studying.” Dagdag niya.

“How about the full scholarship program, Sir?” Tanong ko naman.

“That covers the whole tuition fee plus the miscellaneous.” Sagot niya, “the school will also provide the gadgets and the uniform, provided that you will maintain a grade of 90.”

Kaya ko ba yun?

“So, Sir kapag po may bumaba kahit isa lang sa mga grades ko, may possibility na maalisan ako ng scholarship?” Tanong ko.

“Not really. Matatanggalan ka lang ng scholarship if, and only if, may tatlong mababa kang grades sa mine-maintain mo na 90.” Sagot niya.

Buti

nalang

!

“So, what among the two will you choose?” Tanong niya.

Kaagad naman akong sumagot sa kanya, “I’m choosing the full scholarship, Sir. Sayang po ang opportunity kung hindi yun ang pipiliin ko.” Sabi ko.

Ngumiti sa akin ang lalake, “but first, you need to give me your class cards in high school, good moral and lastly the certificate or your diploma.” Sabi niya kaya kaagad ko namang kinuha ang mga yun.

“Boy scout, huh?” Natatawang sabi niya bago kunin ang mga yun.

“Of course, Sir.” Sabi ko naman sa kanya.

“Oh, paki-fill out nalang yang form and after that, I’ll explain the scholarship program more further. If you’re going to be accepted, that is.” Sabi niya sa akin kaya napa tingin ako sa kanya.

“But don’t worry. I, myself, know that you will be accepted kaya sagutin mo na yan.” Dagdag niya kaagad ko nang sinagutan ang form.

Sa

wakas

! Sana

nga

ay

matanggap

ako. Interview

palang

kasi ito.

Ayaw

ko

namang

mag-raise ng hope

dahil

lang

sa

pumasa

ako

sa

test na

ibinigay

sa

akin

kanina

.

At dahil personal informations and background lang ang mga yun ay kaagad din akong natapos, kaagad ko din iyong ibinigay sa kanya.

“Okay, Mr. Evans.” Sabi niya bago ipagsama ang mga requirements at yung form. “I have one last question.”

“Yes?” Sabi ko sa kanya.

“Are you really a boy?” Tanong niya, kaagad naman akong na-ubo dahil dun.

Ano

ba

namang

klaseng

tanong

yun!?

“Don’t get me wrong, okay?” Sabi niya bago siya mismo matawa sa tanong niya, “but for a second there, I thought you were a girl. Kaya nagulat ako nang sabihin ni Pia na lalake ka.” Sabi niya bago ituro yung masungit na babae.

“Ah… Eh, okay lang po. Pati nga po yung guard niyo ay inakala ding babae ako pero lalake po ako, since birth.” Awkward na sagot ko sa kanya. “I see.” Sabi niya bago umiiling na tumango, “anyway, we’ll call you if you’re going to be accepted or not.” Sabi niya bago ilahad ang kamay niya.

Tumatangong ni-shake ko naman yun, “okay po, salamat.” Sabi ko sa kanya.

Nang matapos kaming mag-shake hands ay kaagad din akong lumabas sa office.

Nagpaalam pa nga ako kay Miss Pia na nagulat yata sa akin base  sa expression niya pero tumango naman siya.

. . .

“Salamat po, Manong.” Sabi ko nang makalabas na ako ng gate.

Sumaludo naman sa akin ang lalake habang naka ngiti, “wala po yun, Sir. Pasensya ka na pala kanina.” Dagdag niya.

Umiling naman ako, “okay lang yun.” Sabi ko bago ko siya tinalikuran.

Nang makakita ako ng isang tindero ng buko ay kaagad akong nagpunta dun at bumili ng dalawa.

Mabilis na bumalik ako kay Manong guard na nagulat nang ibigay ko sa kanya ang isang baso ng buko.

“Tanggapin mo na, pasalamat ko yan sa pagtulong mo sa akin.” Pamimilit ko sa kanya dahil ayaw niyang kunin, “bahala ka, magtatampo ako sayo kapag hindi mo kinuha.” Dagdag ko kaya dali-dali niyang kinuha iyon.

“Salamat!” Sabi niya.

“Osige ho, aalis na po ako.” Paalam ko sa kanya bago kp siya iwan sa pwesto niya.

…..

“Oh, anak. Kamusta ang lakad?” Tanong ni Nay Laida nang maka-uwi ako.

Hapon na iyon at kasama na niya si Tay Domeng.

“Tatawagan daw ho nila ako.” Sagot ko bago ako nagmano sa kanilang dalawa.

Magka

tabi

kasi

silang

dalawa

habang

nanonood

ng TV. Ganyan lang sila

kapag

tanhali

o kaya naman ay

kapag

wala

silang

ginagawa

.

“Osige, magpalit ka na ng damit mo at baka matuyuan ka ng pawis sa likod.” Sabi ni Kap.

“Opo!” Masayang sagot ko sa kanya at aakyat na sana nang biglang tumunog ang cellphone ko.

“Hello?” Sabi ko nang masagot ko yun.

“Hello, is this Matt Carlson Evans?” Sabi ng babae sa kabilang linya.

“Opo, ito nga po. Bakit?” Sunod na sabi ko.

“We would like to inform you that you got accepted in Elite College. Please, come back tomorrow for the orientation and stuff. Good day.” Sabi nito.

Kaagad na nagtatalon ako papunta kina Nay at Tay. “Aba, ginoo! Ano bang nangyayari sayo at gumaganyan ka?” Tanong ni Nay sa akin.

Kaagad ko naman silang niyakap, “Nay! Tay! Tanggap ako, makakapag aral na ang anak niyo ng college!” Sabi ko sa kanila.

Kaagad na niyakap nila ako.

IV

MATT

KINABUKASAN ay si Nay Laida na mismo ang gumising sa akin. Tila ba mas excited pa siya kaysa sa akin.

“Aba, anak. Dalian mo at baka mainip ang mga yun at baguhin nila ang isip nila.” Sabi niya nang makababa ako.

Nasa tapat kasi ng hagdan ang kainan namin kaya ganun.

Ngumiti ako bago ko sila nilapitan ni Tay, na maging siya ay parang excited din.

Hindi ko na

nga

siya

ginising

dahil

mas

nauna

din

siyang

gumising

sa

akin.

Sabay

yata

sila ni Nay.

“Nay, hindi naman po pwede yun. Tyaka wag kang mag-alala, pag-uwi ko mamaya, may dala akong magandang balita.” Sabi ko bago ko sila sinalihan sa mesa.

Pritong itlog, ham, at may pandesal sa mesa. Si Nay siguro ang nagluto, hindi naman kasi marunong si Tay.

MATAPOS kong kumain ay kaagad din akong nagpaalam sa dalawa at umalis. At gaya kahapon ay nag-tricycle ako tapos ay jeep, hanggang sa makita ko nalang na nasa tapat na ako ng kolehiyo kung saan ako mag-aaral.

Kaagad na may nakita akong kumakaway sa guard post, si Manong. “Kamusta, Manong?” Naka ngiting kamusta ko sa kanya nang makalapit ako.

“Ayos lang, ikaw bakit nandito ka?” Tanong niya sa akin.

“Manong, simula yata ngayon ay araw-araw mo na akong makikita.” Masiglang sagot ko sa tanong niya.

“Bakit naman aber?” Tanong niya sa akin.

“Dahil natanggap ako! Mag-aaral na ako ngayon dito, sa katunayan ay pinapa punta nila ako sa registrar’s office ngayon.” Sagot ko sa kanya.

Pagkarinig niya nun ay dali-dali niya akong pina pasok sa gate, “aba kung ganun ay dalian mo na!” Sabi niya at tinulak-tulak niya ako.

Natatawang hinayaan ko naman siya hanggang sa maka pasok ako sa napaka gandang eskwelahang ito.

“Sige na, hindi na kita ihahatid. Alam mo naman na kung saan ka pupunta, ’di ba?” Tanong niya sa akin.

Sumaludo ako sa kanya bilang sagot at kaagad na nagpunta sa office.

Pagdating ko dun ay kagaya parin ng kahapon ang nakita ko: mga taong subsob sa monitor ng computer at mga trabaho nila.

Nagpunta naman ako kay Miss Pia, “hello po.” Bati ko dito kaya napa tingin siya sa akin.

“Oh? Ikaw pala. Punta ka kay Sir Josh, yung kahapon. Siya na bahala sayo.” Sabi niya bago muling ituloy ang trabaho.

Ito yung

taong

kung

tawagin

ay workaholic.

Silang

lahat

na

nasa

loob

ng office na ito.

Natatawang umiling naman ako bago nagtuloy sa desk ni Sir Josh, yung interviewer ko kahapon.

Parang alam niya yata na pupunta ako sa kanya, kasi nung malapit na ako ay naglalakad na siya papunta sa kanya.

“Good morning po.” Magalang na bati ko sa kanya.

“Good morning.” Sagot niya sa akin nang tumigil siya sa harapan ko.

“I’ll be the one accompanying you today.” Sabi niya sa akin bago ako kinamayan, “congratulations on being accepted in this college. On behalf of the staff, I welcome you to Elite College.” Dagdag niya.

Tumango naman ako bago ko ni-shake ang hand niya.

“Let’s go?” Tanong niya sa akin at nang tumango ako ay naglakad na kami palabas ng office.

“The Elite College is serving the quality education in any area. As of now, we have several courses being offered and I’m proud to tell you that the college is one of the leading schools in the country.” Sabi niya habang naglalakad kami.

Mariin naman akong nakikinig sa kanya, “and we make sure that the students are comfortable as they study, that’s why we have the different facilities and buildings that are surely conducive in learning.” Patuloy niya bago kami tumigil sa labas ng building.

“As you can see, this is the Administration Building. Nandito din sa building na ito ang mga offices ng President and Director ng college, kasama ang iba pa na related sa mga students gaya nga nang pinanggalingan natin na Registrar’s office.” Sabi niya, lagi lang naman akong tumatango.

“Come on, let’s continue.” Sabi niya bago kami muling naglakad, “after kitang i-tour, sisimulan mo nang asikasuhin ang mga papers na kailangan mong i-fill out. Don’t worry, i-a-assist naman kita.” Sabi niya.

“Salamat po.” Sabi ko sa kanya.

“May different departments din kami na nakalagay sa bawat building. Each building has different areas na itinuturo. Gaya ng building na yan.” Sabi niya sa akin bago ituro ang may tatlong palapag na gusali.

C. O. E.

“Yan ang College of Education, of course, dyan tinuturuan ang mga students na gustong maging teachers.” Dagdag niya.

“The next building is the C. E. A. or the College of Engineering and Architecture.” Paliwanag niya sa acronyms ng building.

“Beside that building is the cafeteria and in front of the cafeteria is the Auditorium.” Sunod na sabi niya bago kami muling maglakad.

Makakabisa

ko ba ang

mga

’to? Baka

maligaw

pa ako kung

sakali

.

“Parang ang lawak yata ng lupa na kinatatayuan ng college na ’to.” Sabi ko, tumigil naman si Sir Josh sa paglalakad.

“Exactly. At lalo pa siyang lalawak as the President of the College thinks of expanding it. Para narin kasi mapag bigyan ang demands ng college.” Sabi niya, napa tango naman ako.

“Oh, that one is the gymnasium at nasa likod nun ang mga courts gaya ng basketball court, badminton and tennis court, soccer at iba pa. Doon kasi nangyayari ang mga practices ng mga varsity players ng school pati na ang different activities and collegiate games.” Paliwanag niya.

“And in front of those is the C. B. S. or College of Business Studies. I’m sure, alam mo na ang mga courses na under ng college na yan, all about businesses.” Sabi nito bago ulit kami magpatuloy.

Napa tingin naman ako sa building, bigla kong naalala si Papa, business man kasi ito at may kaya kami sa buhay bago nila ako iwan.

Gayahin

ko

nalang

kaya

si

Papa?

“The college also wants to develop the potential of the students and their talents kaya kung makikita mo ay may mga clubs, you can join any of them kapag nag-umpisa ka nang mag-aral.” Sabi ni Sir Josh kaya napa tingin ulit ako sa kanya.

Kaagad naman akong nagtanong, “Sir, okay lang po ba kahit late ako?” Tanong ko sa kanya. “I mean, late na akong magsisimulang mag-aral.”

“Yes, halos kasisimula palang naman ng klase. Don’t worry, I’ll give each of your teachers a letter para malaman nila ang situation mo.” Sabi niya.

Buti

naman. Halos two weeks na kasi

nang

nag-start ang

klase

ng Elite College.

Nakit

ko yun dun

sa

bulletin board na

nasa

may entrance.

“Let’s go?” Tanong niya sa akin bago kami muling maglakad at ikutin ang buong school.

AFTER TWO OR MORE HOURS ay natapos din kami. Nasa may Registration office kami ngayon kasi nagpi-fill out ako ng record form.

BA or Business Administration ang kinuha ko na kaagad namang ni-type sa computer.

Nakapagpa picture na din ako para magiging I.D. ko. Sana nga lang ay hindi ako panget sa picture ko.

Ibinigay na din sa akin yung uniform ko na apat na paris plus yung P. E. uniform ko.

Bali every Friday yung PE

sa

college na ito.

“Okay, you’re done.” Sabi sa akin nung babae na umasikaso sa record ko.

“Salamat po.” Sabi ko sa kanya bago ko hinarap si Sir Josh na naghihintay sa akin.

“Punta ka nalang sa OSA para kunin mo yung I.D. mo, dun kasi naba-validate ang mga I. D.” Sabi niya sa akin.

Tumango naman ako “okay po. Salamat po ulit.” Nang tumango siya ay lumabas din ako para puntahan si Sir.

“Okay na?” Tanong niya sa akin kaya tumango ako.

“S-Sir, saan po banda yung O. S. A.?” nahihiyang tanong ko sa kanya.

“Ayun lang, tara.” Sagot niya bago kami nagpunta sa building na nahahati sa dalawa.

“Dito yung OSA at sa kabila naman ang Guidance, kung may gusto kang itanong or ireklamo about sa students, dito ka magpunta sa OSA or kung gusto mong magpa-counseling, dun naman sa kabila.” Sabi niya.

Hindi naman kami nagtagal dahil mabilis kong nakuha ang ID ko, isinabay na din nila ang pagbibigay ng susi ng locker ko.

Number 0024 ang number ng locker ko.

Makikita

ko

daw

yun

sa

College building

namin

dahil

nasa

mga

building

daw

ang

mga

lockers.

“I think you’re done, Mr. Evans.” Sabi sa akin ni Sir Josh.

Ngumiti naman ako sa kanya, “maraming salamat po sa pag-a-assist sa akin, Sir.” Pasalamat ko sa kanya.

Umiling naman siya, “wala iyon, it’s my duty.” Sabi, “can you go by yourself now? Babalik na kasi ako sa office eh.” Tanong niya sa akin.

Kaagad naman akong tumango, “yes po, opo. Kaya ko na po, Sir.” Sagot ko sa kanya.

“Okay, you can start tomorrow. Good luck sa studies mo.” Sabi niya bago ako iwan.

Nang mag-isa na ako ay nagtata-talon ako sa tuwa. “Sa wakas!” Sabi ko bago ko tignan ang ID ko.

“Naks! Ang ganda nang pagkaka kuha.” Sabi ko bago ako huminga nang malalim.

Ma, Pa, promise ko

sa

inyo,

aayusin

ko ang

pag

aaral

at

magtatapos

ako. Promise ko yun

sa

inyo.

“Tyak na matutuwa neto sila Nay at Tay.” Sabi ko sa sarili ko bago ako naglakad. “T-Teka, saan na nga ba yung papunta sa gate?”

Putragis

!

V

MATT

“Ang anak ko, ke-gwapo-gwapo talaga!” Naka ngiting sabi sa akin Nay Laida nang maka baba ako.

Papasok na kasi ako ngayon at sobrang excited na ako!

“Nay, hindi naman.” Awat ko sa kanya, medyo nahihiya kasi ako.

“Hay naku! Bakit ka naman mahihiya? Totoo naman, ’di ba Domeng?” Tanong ni Nay kay Tay.

“Aba syempre! Nagmana yata yang batang yan sa akin.” Sabi ni Tay na kaagad namang kinurot ni Nay sa tagiliran.

“Magtigil ka nga dyan.” Natatawang sabi ni Nay Laida sa kanya.

Umiiling naman ako sa kanila. Well, at least hindi kagaya kahapon ang eksena ngayon.

Kahapon kasi nung pag-uwi ko ay nag-aabang pala sila sa akin. Kaya nung sinabi ko na tanggap ko at ipakita ko yung ID ko at registration form ay kaagad na naiyak si Nay.

Tumagal pa nga yun nang hanggang gabi kaya hanggang ngayon ay mugto pa ang mga mata niya.

Nang tanungin ko siya kung bakit naiyak siya ay dahil daw sa wakas ay makakapag aral na ako. Tapos ay proud na proud daw siya sa akin, nila ni Tay Domeng.

“Nak, kumain ka na.” Sabi sa akin ni Nay kaya sabay-sabay kaming tatlo na umupo sa hapag kainan.

“Maraming salamat po sa biyayang ibinigay niyo. Nawa’y hindi kayo magsawa at lagi kaming gabayan sa pang araw-araw naming buhay. Sa ngalan ni Jesus, Amen.” Dasal ko bago kami nagsimulang kumain.

“Anak, ano pala ang kinuha mong kurso doon?” Tanong sa akin ni Tay.

“B.A. po ang kinuha ko, Tay.” Sagot ko sa kanya.

“B. A.?” Tanong sa akin ni Nay.

Ngumiti naman ako bago ko inilapag ang kutsara sa plato niya, “Business Administration po yun, Nay. Tungkol ho sa business.” Paliwanag ko sa kanya.

( A/N: NATAWA naman ako sa sinulat kong paliwanag. Malamang, tungkol talaga sa business yun, business ad. eh? Bwahahaha )

“Ah, ganoon ba?” Sabi sa akin ni Nay, tumango naman ako sa kanya.

“Osiya, kumain ka na at baka ma-late ka pa.” Sabi sa akin ni Tay Domeng.

Nagpa tuloy naman ako sa pagkain. Kaagad din akong natapos kaya nag-toothbrush pa ako ulit.

Mahirap na’t baka may maiwan pang tinga sa mga ngipin ko. Not that there’s something wrong about my teeth, ang perfect nga nila.

Puti at pantay-pantay.

Natawa pa ako nang magpumilit na sumama sa akin si Nay hanggang sa labas ng bahay.

Hinayaan ko nalang siya at nang bago ako sumakay sa tricycle na pinara naman ay yumakap muna ako sa kanya at nagpa alam.

Sinabihan ko siyang wag magpagod tapos ay kumaway ako kay Tay Domeng na naka tingin sa amin.

At gaya kahapon ay nasa loob na ako nang napaka ganda at laking Elite College.

Ang pang mayaman na kolehiyo. Oo, alam ko yun. Puro kasi mapipinong gumalaw ang narito, tas ang puputi ng mga balat, pero meron din namang moreno.

Ako, hindi ko alam ang kulay ng balat ko. Ang alam ko lang ay hindi ako mayaman gaya ng mga mag-aaral dito.

Dala ang bag ko na may papel at notebook ay naglakad ako papunta sa building namin.

Hindi naman ako nahirapang hanapin ang room ko na papasukan dahil may map naman ako.

Room 4 (B.A. I-2)

Yan ang naka lagay sa gilid ng pinto ng room kung saan ako papasok. Sabi kasi ni Sir Josh sa akin kahapon, mapupunta sana ako sa unang section kung hindi ako late. Sayang daw na napunta ako sa second section.

Kumatok ako nang tatlong beses bago ko ipinihit ang pintong gawa sa mamahaling kahoy.

Lahat yata dito ay mahal ang pagkaka gawa. I should be careful.

“G-Good morning.” Nahihiyang bati ko dahil mukhang magsisimula palang sila.

“Are you the late enrollee?” Tanong sa akin nung teacher.

Kaagad naman ako tumango bago ako pumasok. Gaya nung office ay may air con din ang room na ’to.

“Oh, class… This is Matt Carlson Evans, he is going to be your classmate.” Sabi ng guro sa mga kapwa ko estudyante.

May ilan naman tumango, ilan na walang paki, at ilan na tinitignan lang ako.

“You can seat beside Miss Koh.” Sabi sa akin ng guro habang naka turo ang hintuturo niya sa bandang likod.

Nang tignan ko ang direksyon na yun ay nakita ko ang isang babaeng naka ngiti sa akin. Sa gilid niya ay may isang bakanteng upuan.

“Thank you po.” Sabi ko sa guro bago ako naglakad papunta sa upuan ko.

“Hello, I’m Heidy Koh.” Pakilala ng babae sa sarili niya sa akin.

“Hi, Matt Carlson Evans.” Sabi ko naman sa kanya bago ko siya tinanguan.

“Bakit ngayon ka lang? I mean, bakit ka late?” Tanong niya sa akin.

“A-Ah, nagka problem lang kasi.” Sagot ko naman sa kanya.

“Okay.” Sabi niya bago namin narinig ang gurong may sabihin.

“Okay, get your tablets and open the file that I sent you.” Sabi ng guro.

Wala pa yung akin. Sabi kasi sa akin kahapon ay ibibigay nila ang mga gagamitin ko ngayon. Pero wala pa.

Nagtaas ako ng kamay, “excuse me, Ma’am.” Sabi ko sa guro.

“Yes, Mister Evans?” Tanong ng guro.

“I’m sorry but I don’t have with me my tablet yet.” Sabi ko sa kanya.

“I see. Then, listen for now.” Sagot niya sa akin.

I’m sure alam naman ni Ma’am ang sitwasyon ko kaya hindi na siya nagtanong pa.

At gaya nga nang sinabi niya ay nakinig lang ako sa buong discussion dahil wala pa ang mga gadgets na gagamitin ko.

Mabuti nalang nga at may dala akong notebook at kahit papaano ay nate-take note ko ang ilang important information about sa topic.

“That’s all for now, make sure to read the rest this night. I’m going to give you a test tomorrow.” Sabi ng guro sa amin.

Matapos nun ay sunod na nag-ring ang bell, hudyat na break na namin. Lumabas ako pero hindi gaya ng mga kaklase ko ay nagpunta ako sa open field.

Nandoon kasi ang parang park. Puno yun ng puno, tas puno ng damo ang sahig kaya pwede kang umupo dun at ilang bench kung hindi mo naman type na umupo sa damo.

“Dito nalang, pwede na dito.” Sabi ko sa sarili ko at uupo na sana ako sa damo nang may tumawag sa akin.

“Matt!” Nang tignan ko ay si Heidy pala iyon. “Bakit nandyan ka?” Tanong niya habang papunta sa akin.

Kaagad naman akong tumayo, “a-ah, wala lang. Mas gusto ko dito.” Sagot ko sa kanya.

“Why? Don’t you want to eat at the cafeteria?” Tanong niya sa akin.

Umiling at ngumiti naman ako sa kanya, “no, I just want to sit here and enjoy the nature.” Sagot ko sa kanya.

Marunong akong mag-english —hindi, matatas akong mag-english. Ewan ko pero parang hindi na nakalimutan mg dila at bibig ko ang lingwaheng yun dahil magmula nung magsalita ako ay kinaka-usap na ako ng totoo kong magulang in English, kaya marahil ganito ako katatas mag-english.

“I-Is that so?” Tanong sa akin ni Heidy pero nagulat ako nang bigla niya akong hatakin. “Then, will you please accompany me?” Tanong niya, “please?” Tanong niya ulit.

“Really?” Natatawang tanong ko sa kanya bago ko kunin ang bag ko at nagpa-hila sa kanya.

NANG makapasok kami sa cafeteria ay maraming estudyante pero hindi siksikan dahil ang lawak ng space ng cafeteria.

Umupo kami ni Heidy sa isang mesa malapit sa bintana dahil dun daw niya gusto.

Siya pa nga ang um-order para sa akin kahit na maka ilang beses akong tumanggi.

Nang makita ko siyang may hawak na tray ay kaagad akong tumayo para tulungan siya.

Gentleman naman ako, no. Yun ang turo sa akin ni Tay Domeng.

“Amin na, buhatin ko.” Sabi ko sa kanya bago ko kunin ang aluminium na rest.

“Salamat!” Sabi niya sa akin kaya napa-iling ako.

Dapat nga’y ako ang nagpapasalamat. Ang dami niyang binili.

“Bakit ang dami naman?” Tanong ko habang naka tingin sa dalawang sundae, spaghetti, sandwich at juice.

Lahat yata ay dalawa at mukhang akin yung isa sa mga yun.

“Ganun talaga, haha.” Natatawang sagot niya sa akin bago tumalikod.

Naiiling na sumunod ako sa kanya nang bigla nalang akong may maramdamang humarang sa paa ko.

Huli na nang mapigilan ko ang pagtilapon ng mga pagkain at inumin na nasa hawak kong tray.

Sunod na humalinghing ang napaka lakas na hiyawan ng mga babae, lalo na ang kay Heidy.

“Oh my gosh!” Hiyaw niya habang naka tingin sa kung saan.

Nang tignan ko din ang tinitignan niyang direksyon ay ganun nalang ang panlalaki ng mga mata ko nang makita kong nasa mga ulo, balikat, at uniform ng apat na lalake ang mga pagkaing tumilapon.

Aru! Diyos ko po!

VI

MATT

“Away na ’to.” Dinig kong bulong ng isang lalakeng estudyante sa likod ko.

Napalunok naman ako dahil habang tumatagal ay nakikita kong nag-iiba ang hitsura ng apat na lalakeng natapunan ko.

“Sino ba siya? Ang clumsy kasi niya!” Maarteng turan naman nung pangit na babae sa gilid ko.

Kaagad naman akong tumayo, “Matt, ayos ka lang ba?” Tanong sa akin ni Heidy na maging siya ay parang nag-iba ang timpla ng mukha.

Parang

natatakot

siya

na ewan.

Muli naman akong napa titig dun sa mga lalake at nagulat ako nang lahat sila ay naka tayo na.

“Lagot siya nyan.” Narinig ko na namang sabi ng kung sino.

Kinakabahan

na ako

sa

mga

sinasabi

nila

. Kung

bakit

ba naman kasi may

pumatid

sa

paa

ko, eh!?

“L-Let’s go, Matt.” Bulong sa akin ni Heidy, napa tingin naman ako sa kanya, “I think we better get out of here.” Dagdag niya bago ako hatakin.

“T-Teka, bakit ba?” Tanong ko nang malapit na kami sa pinto ng cafeteria.

“W-Wag ka nang magtanong at dalian mo nalang!” Para bang natataranta niyang sabi sa akin.

“H-Huh? Hindi ko gets, bakit ba?” Tanong ko ulit sa kanya.

Impit na tumili si Heidy bago niya ulit ako hatakin, habang palayo kami ay narinig ko ang isang malagom na boses.

“Who the hell did this to us?” Tila kulog ang boses nang taong nagtanong nun.

“Hurry!” Hindi ko na tinignan nang mariin ang mukha niya dahil naging mabilis ang lahat.

Sa isang iglap ay nasa loob na kami ng room namin ni Heidy habang hingal na hingal kami.

“T-Teka, Heidy. Bakit ba nagmamadali tayo?” Hinihingal na tanong ko sa kanya bago ko alisin ang pagkaka sukbit ng bag ko.

Hinihingal na tumingin naman siya sa akin, “because y-you won’t like what they’re going to do to you if they knew that it was you who did that to them.” Sagot niya.

At

bakit

naman?

“B-But it wasn’t on purpose, Heidy.” Katwiran ko naman sa kanya.

Mabilis ang sunud-sunod na pag-iling niya sa akin, “hindi sila makukuha sa pagsasabi mo na hindi mo yun ginawa on purpose, Matt.” Sabi niya sa akin.

“Bakit ba? Sino ba ang mga yun?” Kunot noong tanong ko sa kanya.

Umiling ulit si Heidy bago umupo sa upuan na nasa harapan ko, “they’re called the

Elite Four.

“ Sabi niya.

“A-And so?” Tanong ko ulit sa kanya.

“Those four are all junior students in this college. Their names are Liam, Chad, Jake, and Peter.” Patuloy niya.

Mga

ka

edaran

ko lang pala

(

A/N: two years kasi siyang nag-stop. Remember? )

at

estudyante

lang naman sila

kagaya

namin

.

“What’s with them ba at parang takot na takot ang mga estudyante sa nangyari kanina?” Tanong ko ulit.

“Because they’re all popular and dangerous, Matt and no one dares to mess with them or even approach them.” Paliwanag naman niya.

Napalunok ako sa sinabi niya, “and what you did a while ago is something unpardonable, lalo’t parang ipinahiya mo sila sa lahat ng nandu-doon.” Hiedy continued.

“B-But I didn’t do it on purpose, you know it.” Kinakabahang dipensa ko sa kanya.

Dyos

ko,

umpisa

ko

palang

tapos

may

nangyayari

nang

ganito

. Late na

nga

ako

tapos

may

problema

na

agad

ako!?

“Kaya nga, Matt. I know that you didn’t do it purposely but on their perspectives, iba ang nangyari.” Sabi ni Heidy, “I’m sure they’ll do anything to find the one who did that to them and get their revenge.” Dagdag niya na mas lalong nagpa kaba sa akin.

“A-Ano ang gagawin ko?” Nauutal na tanong ko sa kanya.

Ramdam

ko na

nga

ang

mga

pawis

sa

mukha

ko.

Kakatwa

nga

dahil

nasa

loob

kami ng room na may air con.

“Do your best to avoid them, Matt.” Sagot ni Heidy sa akin, “for now, iwasan mo muna sila habang mainit-init pa ang nangyari.”

“Maybe after a week or two, makakalimutan din nila yun. Kaya for now, avoid them with all your might.” Paliwanag niya ulit.

Hindi ko alam ang

mararamdaman

ko. Feeling ko kasi hindi

kaagad

nila

makakalimutan

ang

nangyari

.

“B-But what if they encounter me or vice versa? Anong gagawin ko?” Tanong ko sa kanya.

“Kung ganun man ang mangyari, kaagad na tumakas ka or mag-deny ka kapag nagtanong sila.” Sagot niya habang kinakagat ang daliri niya, “I’m sure they won’t know you, kaagad naman tayong umalis dun.” Dagdag niya kaya kahit papaano’y nabawasan ang kaba sa dibdib ko.

Pero nagulat ako nang bigla niyang hawakan ang kamay ko, “but we have a problem, Matt!” Nanlalaki ang mga mata niyang sabi sa akin.

Kaya muling bumalik ang kaninang nawalang kaba ko, “a-ano naman yun?” Tanong ko sa kanya.

“T-The cctv’s.” Sagot niya.

Meron

nun

dito

!?

Ibang

klase

!

“They might check who did what via cctv footage.” Sabi niya at tumayo, “at kapag nangyari yun ay malalaman nila na ikaw yun.” Dagdag niya at nagsimulang maglakad.

Pinakakaba

mo lang ako,

Heidy

!

“At kapag nagkataon, matutunton ka nila.” Dagdag niya kaya mas dumoble ang kaba ko na nahaluan na nang takot.

“A-Ano ang gagawin ko? Sana hindi nalang tayo umalis dun, sana nag-sorry na lang ako.” Kinakabahang sabi ko kay Heidy.

“Are you insane!?” Sigaw niya sa akin, “kung ginawa mo yun ay pahihirapan ka nila dun on the spot!” Dagdag niya.

“They’re being avoided because of being dangerous, hindi ka ba nakikinig sa akin?” Tanong niya, “and their punishments is something that you can’t take.”

“B-Bakit?” Natatakot na tanong ko sa kanya.

Para

kahit

papaano

ay

mapag

handaan

ko, if ever.

“I don’t exactly know the punishment but I have once witnessed it.” Sabi niya sa akin, “it happened during the first week of classes, at the assembly hall.” Patuloy niya, “they punished a girl, take note, a girl in front of many just because naapakan nung girl ang sapatos ng isa sa kanila.”

Sunod-sunod ang mga naging paglunok ko.

“Yun lang ang nagawa nung girl, what more sa case mo? Ano sa tingin mo ang gagawin nila sayo?” Tanong sa akin ni Heidy bago muling magpabalik-balik sa paglalakad niya.

Nahihilo

na

nga

ako

sa

babaeng

’to.

“I’m sure they’ll do more than that. The worse is, no one knows what is it that they’re going to do once they find you.” Dagdag niya.

Ganun

ba

kasama

ang

apat

na yun? Hindi ba

pwedeng

manghingi

muna ng

tawad

?

Kaagad

ba

dapat

na

parusahan

nila

ang

nakagawa

nang

masama

sa

kanila

,

kahit

na hindi naman

sinasadya

?

“That’s why I suggest that you avoid them, at all cost.” Muling sabi sa akin ni Heidy.

“Natatakot ako.” Tanging nasabi ko sa kanya.

Kaagad namang umupo sa upuan na nasa tabi ko si Heidy, “don’t worry, they didn’t see your face. Let’s just hope na hindi nila kaagad malaman o makalimutan nila na may cctv.”

Ngunit habang kinakalma ko ang sarili ko at sinasabi na magiging ayos ang lahat ay nagbukas ang pinto ng room kung nasaan kami ni Heidy.

Iniluwa nun ang isang humahangos na estudyanteng lalake na kaagad na tumingin sa amin ni Heidy bago tuminging muli sa labas at sumigaw na ikinagulat naming dalawa.

“H-Here! They’re here!” Sigaw nito.

Kaagad na nagtinginan kami ni Heidy bago siya tumayo at lumabas.

Pagbalik nito ay para akong nawalan ng lakas nang nanlalaki ang mga mata nitong sinabi na “n-narito sila, Matt.”

Hindi na ako naka tayo.

VII

LIAM

( A/N: FINALLY! 😁😂😁😂😁😂)

“WHO THE HELL DID THIS TO US?” Tiim bagang na tanong ko.

I and my friends are all sticky because of someone who is clumsy as fuck, piece of shit.

Nang wala akong marinig na sagot ay ibinagsak ko ang kamay ko sa mesa namin, “WHO THE FUCK DID THIS!? ANSWER ME!?” Tanong ko na nagpa-atras sa kanila.

Mga walang kwenta.

“Relax, bro. Baka hindi naman sinasadya.” Sabi sa akin ni Peter na nagpupunas ng damit at nagtatanggal ng sundae yata yun sa leeg.

“I don’t care, Peter!” Singhal ko sa kanya, “I want to know who did this at nang maka tikim siya sa akin.” Nagagalit na sabi ko sa kanya.

Nakuha pa niyang hindi magsalita at tumakas pa yata, huh?

“Why don’t you clean up first? You look like shit, Liam.” Dinig kong sabi ni Jake sa akin.

Humarap naman ako sa kanya at ngumisi, “says the one who has his face covered with mayonnaise.” Pagka sabi ko nun ay hinawakan niya mukha niya.

“Fuck!” Jake hissed and wiped his face just like what Peter is doing.

“Who the hell did this and where is he or she?” Tanong ni Chad na kagaya ko ay galit din.

Suot kasi ng mokong ang paborito niyang jersey.

“That’s what I’ve been asking and guess what? Wala akong nakukuhang sagot.” Sabi ko sa kanya.

“Bunch of imbeciles!” Galit na turan niya sa mga naka palibot sa amin.

“WILL YOU PLEASE GET OUT OF MY SIGHT AT BAKA KUNG ANONG GAWIN KO SA INYO!?” Bulyaw ko sa kanila kaya nagmamadali silang lumayas lahat.

Nang kaming apat nalang ay nagsimula na akong maglinis gamit ang tissue na nasa mesa.

Sunud-sunod ang naging pagbunot ko sa mga yun hanggang sa iisa nalang ang natira.

“Goddamn it!” Singhal ko nang may natitira pang dumi sa damit. Natuyo na rin ang juice.

Fuck!

“I need to know who did this fucking mess!” Nanggigil na sabi ko sa kanilang tatlo.

Ngumisi si Chad at Jake, samantalang si Peter ay tuloy-tuloy lang sa paglinis sa damit niya.

Someone’s here. I can sense it.

“Who’s there?” Tanong ko na ikina tingin ng tatlo sa akin. “Show your fucking self.” Dagdag ko.

Ilang saglit pa ay may lumabas mula sa likod ng pinto. Lalake iyon na parang natatakot at nanginginig.

Sinamaan ko ito ng tingin nang dumako ang tingin niya sa aming apat.

“Haven’t you heard what I said?” Tanong ko sa kanya, “why are you still here?” Dagdag ko.

Hindi naman siya nagsalita.

“Answer me!” Sigaw ko sa kanya.

Kaagad na napa igik siya dahil dun, “I-I know w-who did that to y-you, s-sir.” Nanginginig ang boses nito.

“You do?” Tanong ni Chad.

Tumango ang lalake kaya kaagad ko itong nilapitan at nang makalapit ako ay kinuwelyuhan ko ito.

“Are you sure?” Tanong ko dito, nagmamadali naman siyang tumango na akala mo’y takot na takot.

Dapat lang, dapat lang na matakot siya. Sa loob ng tatlong taon na pag-aaral ko sa kolehiyong ito ay wala pang kumakalaban sa akin o sa mga kasama ko pang tatlo.

“Malilintikan ka sa akin kapag malaman kong nagsisinungaling ka.” Seryosong sabi ko sa kanya bago ko siya pabalyang binitawan.

Kaagad naman niyang hinawakan ang kanyang leeg na akala mo’y muntik na itong mapugutan.

“Then, who did this to us?” Tanong sa kanya ni Jake na nasa likod ko na pala, kasama si Chad.

Ang gagu, hubad na naman! Akala mo siya lang ang maganda ang katawan,  sipunin ka sana, ulul!

“I-I don’t exactly know his name.” Sabi niya, kaagad kong pinalagutok ang mga daliri ko, “b-but I know where he is now!” Mabilis na dugtong niya.

“Yun naman pala, tara na at dalhin mo kami sa kanya.” Sabi ni Chad sa kanya bago niya ito pinatalikod at itulak.

Kaagad namang tumakbo ang lalake kaya kaagad ko itong sinundan. Napa tingin ako sa building kung saan niya kami dinala.

“C. B. S.?” Tanong ni Jake nang nasa harapan na kami ng building.

“College of Business Studies.” Sagot ni Peter na ikinagulat kong nasa gilid ko.

Pabawal-bawal pa, susunod din pala.

“Nasaan na yung bugok?” Naiinip na tanong ko kay Chad na naka tingin sa pinuntahan nung estudyante.

Hindi na kinailangang sumagot ni Chad dahil nakarinig kami ng sigaw.

“H-Here! They’re here!” Sigaw niya kaya kaagad akong nagpunta dun.

Nasa pinto siya ng isang room na may ‘BA I-2’ na nakalagay, nasa tabi naman niya ang isang babae na takot na takot ang mukha bago ito pumasok sa loob.

“N-Narito sila, Matt.” Yun ang nadinig ko bago ako tuluyang pumasok sa kwarto.

Kaagad na nakita ko ang babae na naka talikod sa akin habang may kausap.

Hindi niya marahil namalayan na nasa likod na niya ako kaya nang hawakan ko ang balikat niya ay natigagal siya.

“Get out of my way.” Sabi ko bago ko siya marahang itinulak papunta sa gilid.

Hindi naman ako bastos sa mga babaeng ‘walang ginawa’ sa akin.

Sunod na nakita ko ang kausap niya na isa ding babae. No, lalake pala siya dahil kagaya namin ay naka pantalon siya.

“Eh?” Sabi ko bago ako ngumisi sa kanya.

Is he really the one?

“Matt…” Dinig kong sabi nung babae.

So, Matt pala ang pangalan niya.

“Shut up, woman. Kung ayaw mong masali sa gulo.” Sabi ko habang naka tingin sa lalakeng nanginginig ang kamay.

“Are you the one who threw your foods on us?” Tanong ko sa kanya.

Kaagad naman itong tumingin sa akin, kaagad kong napansin ang mga mata niya.

Beautiful.

“I-It was an accident.” Nauutal na sagot nito sa akin.

Ngumisi ako, “I didn’t asked if it is accident or not. I ASKED IF YOU WERE THE ONE WHO DID IT.” Pag-uulit ko sa tanong ko sa kanya.

Nagbaba ito ng tingin, “But the fact that you said that it was an accident proves that you’re the one who did it.” Dugtong ko.

Nang hindi ito magsalita ay lumakad ako pasulong sa kanya. Tumigil lang ako nang ilang dangkal nalang ang layo ko sa kanya.

“A-Aray!” Daing nito nang walang sabi kong hinatak ang malambot niyang buhok.

Damn it! Why do I have to describe everything about him!?

Kaagad naman itong napahawak sa kamay ko nang hatakin ko ang buhok niya papunta sa direksyon ko.

Nadama ko tuloy ang malalambot niyang palad. Damn it!

“S-Sandali lang, masakit!” Daing nito.

Ngumisi ako, “talagang masasaktan ka!” Sigaw ko at nagsimula na akong maglakad pa-urong habang sabunot ko siya.

Pilit naman niyang inaalis ang kamay ko pero lalo ko lang yun hinihigpitan sa ginagawa niya.

“I-I said it hurts!” Sigaw nito nang nasa gitna na kami ng kwarto. “L-Let go of my hair, you asshole!” Dagdag niya.

Doon na nagpanting ang tenga at kaagad akong tumigil. Sunod ay itinaas ko ang ulo niya at buong lakas na sinuntok ko siya sa sikmura niya.

“Asshole, huh?” Sabi ko nang namamaluktot siyang napa higa sa sahig.

“Matt! Oh my gosh, Matt!” Tili ng kaibigan niya na kaagad kong tinabig.

“I’m not done yet, Matt. I haven’t started, actually.” Sabi ko bago ko siya hatakin palabas gamit ang kamay niya.

VIII

M

ATT

Halos mawalan ako ng hininga sa suntok na ibinigay sa akin ng lalakeng bigla nalang akong nilapitan at sinabunot.

Hindi ko siya kilala pero alam kong isa siya dun sa mga natapunan ko ng pagkain, base narin sa inaakto niya.

Isa siya sa mga Elite Four kung tawagin sa eskwelahang ito.

Ngayon ko lang naintindihan ang mga sinabi sa akin ni Heidy kanina. Ngayon ko lang naunawan ang mga katagang binitawan niya habang walang humpay siyang magpabalik-balik sa paglalakad habang nasa harapan ko.

“I’m not done yet, Matt.” Dinig kong sabi niya sa akin habang namamaluktot ako. “I haven’t started, actually.” Dagdag niya bago ako hatakin palabas ng kwarto.

Wala akong nagawa dahil sa sakit na nararamdaman ko kaya nagawa niya nga akong ilabas. Dinig ko pa ang mga tili at tawag sa akin ni Heidy.

Oh, good Lord. Tulungan niyo po ako.

“How dare you do that to me, to us!?” Pasigaw na tanong sa akin ng lalake bago ako pabalyang bitawan sa sementadong sahig.

I-I need to escape.

Patayo palang sana ako pero hindi ko na naituloy nang sipain ako ng lalake sa tyan.

“U-Unggh!” Daing ko at muling napahawak sa tyan ko.

Hindi ko kaya ang sakit. Buong buhay ko ay hindi pa ako nasasaktan nang ganito. Hindi ko kaya, masakit.

Feeling ko ay parang nauubusan ako ng hininga. Para bang may kung anong pumipigil sa mga laman ko na gumalaw.

“H-Help —ughh.” Paghingi ko nang tulong nang makita ko na may mga estudyante nang nasa paligid namin ng lalakeng galit na galit sa akin.

“And where do you think you’re going?” Dinig kong sabi ng lalake kaya kahit nahihirapan ako ay pinilit kong gumapang.

Ang uniform ko, madumi neto.

Kaagad akong napahawak sa paa nang kung sino nang mapansin kong nasa malapit lang ito.

“H-Help me, p-please.” Nanghihinang hingi ko ng tulong dito.

“Why would I?” Tanong nito sa akin kaya natigilan ako, “why would I help someone who threw his foods on us?” Sunod na tanong nito sa akin.

Kulang ang salitang gulat nang bigla niya akong sabunutan. “A-Aray!” Daing ko bago niya ako kinaladkad pabalik sa lalake kanina.

Isa din siya sa apat kanina?

“You’ve got the guts, trying to escape, huh?” Boses iyon nung lalake kanina.

“H-Help!” Muling hingi ko ng tuloy. Hindi ko na pinansin pa ang mga pinagsasabi nila.

Heidy, nasaan ka ba?

Naiyak ako nang maalala ko ang mga sinabi niya. Wala nga palang gusto na kalabanin sila.

Kung ganun ay wala din palang magagawa ang kaibigan ko.

“Ah!” Gulat na sabi ko nang maramdaman kong may umapak sa mga paa ko.

“You should listen when someone’s talking, shouldn’t you?” Sabi nung ikalawang lalake na siya palang umaapak sa paa ko.

Hindi ko ito pinansin at itinuon ko ang sarili ko sa paggapang. Pero parang malas ako dahil pagka pwesto ko palang sa mga kamay ko ay kaagad na may umapak sa mga yun.

“A-Ah!” Muling daing ko nang makita ko na may bago na namang lalake.

W-Wag mong sabihing isa din siya sa apat kanina?

“Don’t you dare escape.” Sabi nito bago niya nilapirot ang mga kamay ko gamit ang mga paa niya.

Mabilis na namalisbis ang mga luha galing sa mga mata ko.

I don’t deserve this. No one does, kahit na may nagawa ka mang kasalan. Lalo na’t hindi mo naman sinadyang mangyari yun.

“Don’t you think that’s too much?” Tanong ng isa na namang lalake pero hindi gaya ng tatlo ay naka salamin ito.

“Oh, come on!” Sabi ng lalake na naka apak sa mga kamay ko, “you don’t get to kill the fun, Peter.” Dagdag nito.

Peter pala ang pangalan niya.

“Shut up, Chad.” Sagot nito sa lalakeng naka apak sa kamay ko. “Stop it now. Kayo din, Liam at Jake.”

Chad. Liam. Jake.

“I don’t want to.” Sagot ng isa sa dalawang lalake na nasa likod ko. Hindi ko na inabala pa ang sarili ko na tumingin.

“H-Help me, p-please.” Umiiyak na sabi ko dun sa Peter ang pangalan, “I-I didn’t do it on purpose.” Dagdag ko.

“Shut up!” Sigaw sa akin ng lalakeng ang pangalan ay Chad bago sipain ang mukha ko.

Hindi ko na namalayan ang sumunod na nangayari dahil biglang nagdilim ang paningin ko.

Dyos ko po.

…

Maiingat na tapik ang unti-unting gumising sa akin at kasunod ng mga yun ang boses ng babae.

“M-Matt?” Dinig kong tawag nito sa pangalan ko kaya kaagad akong nagmulat ng mata.

Si Heidy. Pero nasaan ako?

“Matt!” Sigaw nito sa akin, “are you alright?” Nag-aalalang tanong nito sa akin.

Pagalaw palang ako pero kaagad na nakadama ako ng kirot.

Kirot sa mukha, sa tyan, at kamay maging paa.

“A-Argh…” Daing ko dahil sa sakit. Hindi ko na pinilit na gumalaw.

“O-Okay ka na ba?” Sunod na tanong sa akin ni Heidy.

Umiling ako sa kanya, “m-masakit, Heidy.” Sagot ko sa kanya bago ako umiyak.

Ang sakit.

“P-Pasensya na, hindi kita natulungan kanina.” Malungkot na sabi niya sa akin.

Umiling ako, “w-wala kang kasalanan, Heidy.” Garalgal ang boses na sabi ko.

Bigla na lamang niya akong niyakap at kagaya ko ay umiyak din siya.

“Sorry, Matt. Sorry.” Umiiyak na sabi niya sa akin.

Nahihirapan man ako ay pinilit kong tapikin ang likod niya. Ilang minuto kami dun bago siya tumigil sa pag-iyak.

“Don’t cry, you haven’t done anything wrong.” Sabi ko sa kanya.

Tumatango siya sa sinabi ko habang nagpupunas ng mga luha niya.

“B-But I haven’t done anything t-to help you.” Sabi niya sa akin.

Muli na naman akong umiling, “tama na, Heidy. At least okay na, tapos na.” Sabi ko sa kanya.

Kaagad naman akong napa tingin sa paligid. “Nasaan tayo?” Tanong ko dito.

Buti wala na yung apat.

“Infirmary, Matt.” Sagot niya, “dito ka dinala ni Peter.” Dagdag niya.

Nabigla naman ako sa sinabi niya, “Si Peter?” Tanong ko sa kanya.

Tumango si Heidy, “oo, siya yung bumuhat sayo kanina bago ka mawalan ng malay.” Sabi niya bago muling umiyak.

“A-Akala ko ano nang nangyari sayo, kinabahan ako nung bigla kang sipain ni Chad sa mukha.” Kwento niya.

Pinigilan ko naman na maiyak, “t-tahan na.” Pag-aalo ko sa kanya.

“B-Buti nalang pinigilan ni Peter ang tatlo dahil kung hindi ay kung ano pang nagawa nila sayo.” Dagdag niya.

Tinulungan ako ni Peter, buti?

“I-Isa din ba si Peter sa Elite Four?” Tanong ko kay Heidy.

Kaagad itong tumango bago suminghot sa tissue na hindi ko alam kung saan niya nakuha.

“P-Pero hindi ba dapat ay pinabayaan niya ako o k-kaya, tumulong siya sa tatlo?” Naguguluhang tanong ko sa kanya.

After all, isa siya sa mga natapunan ko ng pagkain sa cafeteria.

“Sa apat ay pinaka mabait si Peter. Hindi ko nga alam kung papaano niya nagagawang kaibiganin ang tatlo.” Sabi sa akin ni Heidy.

Tumango naman ako sa sinabi niya. At least, may tumulong sa akin.

IX

MATT

After kong maratay nang halos kalahating araw sa infirmary dahil sa nangyari sa akin ay pina-uwi ako.

Hindi na kasi nila ako pinapasok sa mga subjects ko dahil sa nangyari.

“Nay, Tay… Nandito na po ako.” Bati ko nang naka dating na ako sa bahay.

Kaagad naman akong sinalubong ni Nay. “Oh, kamusta naman ang unang araw mo?” Kaagad na tanong nito sa akin matapos kong magmano.

Heto po, Nay… Medyo masakit pa ang katawan ko dahil sa pambubugbog sa akin.

Ngumiti naman ako sa kanya, “ayos naman po, Nay.” Pagsisinugaling ko sa kanya.

Tumango ang Nanay bago ngumiti, “osiya, magbihis ka na at kakain na. Nasa hapag kainan na ang Tatay mo.” Sabi nito sa akin.

Alas syete na kasi ako naka uwi, oras ng hapunan namin. Sa tingin ko, kailangan ko nang sanayin ang sarili ko sa ganitong oras dahil nag-aaral na ako.

Kaagad naman akong umakyat at tumuloy sa kwarto ko. Nang magtanggal ako ng uniform at pandoble ay kaagad na bumungad sa akin ang isang pasa.

“Aah!” I hissed when I tried touching it, ang sakit.

Sana bukas hindi na masakit ’to.

KNOCK KNOCK KNOCK

Matapos kong makarinig nang tatlong sunod-sunod na katok ay narinig ko ang boses ni Nanay.

“Matt, tara na!” Tawag nito sa akin.

“S-Sandali lang ho, Nay!” Sagot ko sa kanya habang natatarantang kumukuha ng shirt sa cabinet ko.

Nang makapag bihis na ako ay kaagad ko ding binuksan ang pinto, “bakit ba ang tagal mong bata ka?” Tanong sa akin ni Nanay.

Ngumiti naman ako sa kanya, “may inayos lang ako, Nay. Tara na?” Sagot ko dito at marahan ko siyang hinila pababa.

Nang maka upo na kami ay kaagad din akong nagdasal at matapos nun ay kaagad din kaming kumain.

Tinolang manok ang ulam at may pritong isda din.

“Matt, Anak. Kamusta naman ang kolehiyong pinapasukan mo? Mahirap ba? May kaibigan ka na ba o girlfriend?” Naka ngiting tanong sa akin ni Tatay.

Natawa naman ako sa biro niya. Oo, laging ganyan ang biro ni Tatay sa akin. Dise otso na daw kasi ako pero wala pa akong girlfriend ni isa man lang.

“Maganda po ang Elite College, Tay. Hindi naman po ako nahihirapan. May kaibigan na po akong babae, Tay.” Sagot ko sa kanya.

“Abay, ang batang ito!” Singhal sa akin ni Nanay.

Si Nanay naman ay tutol sa pagkakaroon ko ng girlfriend, unahin ko muna daw ang pag-aaral.

“Nay, kaibigan lang ho. Hindi ka-ibigan. Heidy Koh po ang pangalan niya.” Paliwanag ko naman sa kanya.

“Hmmm, mabuti naman at kung ganun. Basta, aral muna. Okay?” Paninigurado nito sa akin.

“Opo!” Naka ngiti at tumatangong sagot ko sa kanya.

“Hay. Naku, Laida! Bakit hindi mo hayaan ang bata? Tipikal lang naman ang pagkakaroon ng kasintahan.” Saad naman ni Tatay.

Natawa ako nang hampasin siya ni Nanay sa balikat. Magkatabi kasi silang dalawa, ako naman ay nasa harapan nila.

“Magtigil ka dyan, Domeng! Kung anu-ano ang pinagsasabi mo!” Sigaw sa kanya ni Nay. “Mag-aaral muna ang anak ko, tyaka na yang girlfriend - girlfriend na yan.” Dagdag niya.

Natatawang umiling naman si Tatay bago kumindat sa akin. Ang hilig niya talagang asarin si Nanay.

Ang cute lang nilang tignan. Kahit na inaasar ni Tay si Nay ay halata naman na mahal na mahal niya ito.

Nalulungkot lang ako dahil wala silang anak. Malamang, ako na ang ibinigay sa kanila ng Diyos bilang anak nila.

“Matt, bakit ka tulala dyan? Kumain ka na, baka lumamig na yung sabaw at kanin mo.” Sabi sa akin ni Tatay.

“Wala po, may iniisip lang ho.” Sagot ko sa kanya bago ako nagpatuloy na kumain.

And I thank God dahil dinala Niya ako sa mag-asawang ito. Mag-asawa na nagturing at nag-aruga sa akin.

. . .

KINA-UMAGAHAN ay maaga akong nagising at nagluto ng almusal.

Hindi na ako sumabay sa kanila dahil kumain na ako. Nag-iwan na lamang ako ng sulat na inilagay ko sa panakip ng pagkain bago ako umalis.

ALA SAIS ng umaga ay nakadating na ako sa Elite College. Nang nasa entrance na ako ay ini-handa ko na ang ID ko.

Ini-scan kasi iyon dun sa isang machine. Parang ito yung patunay na nakapasok ka. Ganun din ang gagawin bago ka lumabas after ng klase mo.

Nang may marinig akong tunog ay kaagad ko nang kinuha ang ID ko at isinabit yun sa leeg ko.

“Good morning, Sir!” Sabi sa akin ni Manong Bong. Yun ang name niya, nalaman ko lang yun kahapon dahil siya ang unang bumati sa akin.

Na lagi na niya namang ginagawa, simula nung pumasok na ako.

“Good morning din.” Sagot ko naman dito bago ako nagpatuloy sa pagpasok. At dahil Friday ngayon ay may P. E. kami pero mamaya pa yun, bali second subject namin.

Maaga pa kaya wala pa akong nakikitang maraming estudyante. Iilan lang sila.

Kaagad naman akong naglakad papunta sa building namin. Medyo may kalayuan kasi iyon mula sa entrance, dadaanan mo muna ang COE, CEA, at ang cafeteria.

Ugh! Naalala ko na naman ang cafeteria. Ito yata ang pinaka ayaw kong lugar sa kolehiyong ito.

Paano kasi ay dahil sa lugar na ito ay nabugbog ako and take note, unang araw ko palang yun.

UNANG ARAW TAPOS NASAMA NA AKO SA GULO’T NABUGBOG PA.

Umiiling na nagpatuloy ako sa paglalakad habang nakayuko at dahil nakayuko ay hindi ko namalayan na may tao pala sa harap ko kaya nabunggo ko siya.

“Aww!” Daing ko habang hawak ang ulo ko.

Magsusungit sana ako pero naalala ko na ako pala ang may kasalanan dahil naka yuko ako.

Nang mawala na ang sakit ng ulo ko dahil sa pagkaka-bunggo ko ay kaagad akong nag-angat ng tingin.

“Sor—” hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang makita ko kung sino ang naka bungguan ko.

Siya yung kahapon.

Y-Yung unang nambugbog sa akin.

I need to go! I need to escape!

“P-Pasensya na! H-Hindi ko sinasadya!” Natatakot na sabi ko dito at nagmamadali akong lumayo sa kanya.

Ayoko ang mga titig niya. Nakakatakot.

“Ha!” Singhap ko nang bigla akong mahatak.

“And where do you think you’re going?” Tanong nito sa akin.

Kaagad naman akong nag-iwas ng tingin sa kanya bago ako napalunok nang mariin.

“A-Alis na ako. H-Hindi ko naman sinasadya. P-Pasensya na talaga.” Sagot ko sa kanya bago ko sinubukang alisin ang hawak niya sa bag ko.

“Why do you keep on answering something that I didn’t ask?” Tanong nito.

Hindi ko alam pero nanginig ako sa tunog ng boses niya.

It was deep and chilly.

“P-Pasensya na talaga.” Sabi ko sa kanya habang umaatras, “pwede bang b-bitawan mo ang bag ko?” Tanong ko sa kanya.

Ngumisi siya, “no one dares to tell me what to do.” Sabi pa niya.

“S-Sandali!” Sigaw ko nang bigla niya akong hatakin.

Ang sakit pa naman ng hawak niya!

“S-Sandali lang, hindi ko naman sinasadya yun. S-Sorry, p-pwede paki bitawan naman ang bag ko.” Natatakot na sabi ko sa kanya nang mapansin ko na palayo kami sa mga buildings.

Nang nagpatuloy-tuloy lang siya ay dun ko na hinatak ang bag ko. “Bitiwan mo ako sabi eh!” Sigaw ko sa kanya bago ko hatakin ng buong pwersa ang bag ko.

Doon siya natigil at humarap sa akin. Natigilan din ako nang makita kong iba ang tingin niya sa akin.

Kakaiba. Nakaka-kaba. Nakakatakot.

“You really piss me off.” Tiim bagang na sabi nito sa akin bago niya bitawan ang bag ko.

Kaagad naman akong napa atras at mabilis na tumakbo pero dahil yata sa pagkataranta ay sumemplang ako.

“Awww…” Daing ko nang may mahapdi akong maramdaman sa kamay ko.

Naipang tukod ko kasi ang mga yun kaysa sa ang mukha ko mismo ang sumayad.

“Why so clumsy?” Tanong ng lalake na bigla nalang nasa harap ko.

Kaagad naman akong tumayo at tumakbo palayo sa kanya pero kaagad din niya akong nahuli.

“Don’t try to escape, weak.” Sabi nito bago ako tahasang hatakin sa braso at i-harap sa kanya.

Kaagad na nanlaki ang mga mata ko at namilipit ang katawan ko dahil kasabay nang pagharap ko sa kanya ang pagsuntok niya.

Masakit. Ang sakit, shit!

X

A/N: Hello, guys! I want to apologize to all of you. Hindi na muna ako makakapag UD tomorrow, bali sa Sunday nalang nyan ang sunod.

Yun lang, salamat! (and thank you for your understanding 😘😘😘)

LIAM

“Ugh—haa… Haaa” daing ng lalake nang bigyan ko ito ng malakas na suntok sa sikmura.

Parehong suntok na ibinigay ko sa kanya kahapon nung magkita kami sa loob ng kwarto nila.

Namamaluktot itong bumagsak sa sahig habang duma-daing. “N-Nnngggh…” Muling daing nito habang hawak ang tyan at naka pikit ang mga mata.

Kaagad akong yumuko at sinabunutan siya. “You’re pissing me off, you know that?” Tanong ko nang mai-angat ko ang mukha niya.

Face that’s beautiful yet I’m hurting it.

“H-Hindi ko naman s-sinadya yun. P-Patawarin mo n-na a-ako.” Nanginginig na sabi niya sa akin.

Mas lalo siyang ngumiwi nang mas higpitan ko ang paghawak sa buhok niya.

“M-Masakit. M-Masakit.” Sabi niya habang baka hawak sa kamay ko.

Ngumisi lang ako sa kanya, “you’re such a weak.” Sabi ko bago ko bitawan ang buhok niya.

Tumayo ako at iiwan na sana siya pero bigla siyang nagsalita.

“Y-You’re the weak one here.” Dinig kong sabi niya habang naka baluktot ang katawan niya.

“What?” I asked, looking down at him. “You are the weak one. You are.” Muling sabi niya.

Nangigigil ko siyang itinayo at muling binigyan ng suntok. Una sa mukha, ikalawa sa tyan at muli ay sa mukha na naman.

Wala siyang nagawa kung hindi ang dumaing at kaagad na kumapit sa akin.

“Oh? What is it that you were saying?” Tanong ko sa kanya.

Putok ang labing tumingin siya sa akin at ngumiti.

Fuck.

“You’re t-the weak one.” Sabi niya bago pumikit at bumagsak papunta sa akin.

“Tsk.” Sabi ko bago ko siya inilayo. Kaagad ko naman siyang tignan at inalog. “You didn’t pass out, did you?” Tanong ko habang patuloy ako sa pag-alog sa kanya.

Looks like I overdid it.

“Haist! Damn it.” Inis sabi ko nang hindi siya gumising sa pag-alog ko sa kanya.

Wala akong nagawa kung hindi ang buhatin siya. “Sa headquarters…” Sabi ko bago ako bumuga ng hangin.

…

“When will you wake up?” Tanong ko sa lalakeng nawalan ng malay dahil sa akin nang nasa headquarters na kami.

This is not actually an headquarters, yun lang ang tawag ko dito. This is more of an garden dahil may ilang mga halaman dito.

This is my secret place —my own paradise where I find tranquility.

Puno din ito ng mga puno, gawa naman ang buong lugar sa salamin kaya kapag may sikat ng araw ay nagliliwanag ito.

Muli na naman akong napa tingin sa lalakeng ito na tulog sa kama. Ano ba ang pangalan niya?

Kaagad kong hinanap ang ID niya para tignan ang pangalan niya. Nang makita ko yun ay kaagad kong hinanap ang name niya.

Matt Carlson Evans ang pangalan niya at BA siya na first year.

Nabalik ang atensyon ko sa kanya nang bigla siyang gumalaw at dumaing.

“Ngh!” Daing niya bago napa hawak sa tyan niya.

Tinignan ko lang siya hanggang sa magmulat siya nang mata. Sunod ay tinignan niya ang lugar kung nasaan siya.

Parang ina-analyze niya kung anong lugar ito. Napa ngisi naman ako nang dumako ang pangin niya sa akin.

“Good morning, sleeping beauty.” Naka ngising sabi ko sa kanya.

Kaagad naman siyang umatras habang hawak ang tyan niya.

“N-Nasaan ako?” Tanong niya habang tinitignan ang lugar.

“In my place.” Sagot ko sa kanya. “So, you’re Matt Carlson Evans?” Dagdag ko.

Dun na siya napa tingin sa ID niya na hawak ko. Kaagad siyang lumapit sa akin at nagtangka na kunin ang ID niya pero maagap ko iyong iniwasan.

Kaya kahit ayaw ko ay napa higa ako sa kama kung saan ako naka upo habang siya ay naka patong sa akin.

“A-Akin na ang ID k-ko.” Sabi niya nang magtitigan kami. Hindi ako kaagad na nakapag salita kaya kinuha niya yun sa akin. “P-Pasensya na.” Dagdag niya bago humawak sa dibdib ko at umatras.

Naka tingin lang ako sa kanya habang umuupo.

What was that?

“Don’t you dare move.” Seryosong sabi ko sa kanya nang magtangka siyang bumaba sa kama.

Kaagad naman siyang tumigil at humarap sa akin. “P-Pero may pasok p-pa ako.” Sabi niya.

“Don’t you dare talk, too.” Sabi ko ulit kaagad na tumikom ang bibig niya.

“P-Pero…” Muling sabi niya pero sinamaan ko siya nang tingin.

“Do you know what happens when someone defies me?” Tanong ko sa kanya bago ako tumayo.

Kaagad naman siyang nagsumiksik sa gilid ng kama. “Do you?” Muling tanong ko sa kanya pero hindi siya sumagot.

Nagpunta ako sa harapan niya at hinawakan ang baba (chin) niya. “Answer me.” Sabi ko sa kanya.

Tinignan niya lang ako pero hindi siya nagsalita. “Why don’t you answer me?” Tanong ko ulit sa kanya.

“S-Sabi mo kasi w-wag kong subukang magsalita.” Sabi niya at muling nag-iwas ng tingin.

Oh, really?

Hindi ko na namalayan na naka ngiti ako dahil dun. “Are you an idiot?” Tanong ko sa kanya.

Umiling siya bago niya tanggalin ang hawak ko sa baba niya. “A-Aalis na ako. B-Baka ma-late ako. P-Pasensya na—” hindi niya natuloy ang sasabihin niya nang bigla ko siyang i-higa sa kama.

“S-Sandali lang. A-Ano ang gingawa mo?” Natatakot na tanong niya sa akin habang pilit na kumakawala sa hawak ko.

“Going back to what I was asking.” Sabi ko bago ko ilagay ang mga kamay niya sa itaas ng ulo niya, “do you know what happens when someone defies me?” Tanong ko sa kanya.

“B-Bitiwan mo ako.” Natatarantang sabi niya nang makita niya na hawak ko ang ID niya.

“This.” Sagot ko bago ko itali ang mga kamay niya gamit ang lace ng ID niya.

“S-Sandali, b-bakit mo ba ’to ginawa!?” Tanong niya habang nagpupumiglas.

Pero wala din siyang nagawa dahil naitali ko ang mga yun. “Hey, Matt. Do you know the rule which only applies to us?” Tanong ko habang inaalis ko ang vest ko.

Nanlalaki ang mga mata niyang naka tingin sa akin, “a-anong ginagawa mo?” Tanong niya.

Sunod ay niluwagan ko ang neck tie ko hanggang sa maalis ko yun. Ngumisi ako nang sunud-sunod ang naging paglunok niya.

“Do you know what’s that rule, Matt?” Tanong ko bago ko alisin ang pagkakabutones ng long sleeves ko.

Yumuk ako at inapit ang bibig ko sa bibig niya, “sex. Whenever and wherever we want. That’s the rule.” Sabi ko sa kanya.

Kaagad na nanlaki ang mga mata niya dahil dun. “N-Nagbibiro ka lang, ’di ba?” Tanong niya bago muling naglumikot.

Kaagad na napa tingin siya sa mga kamay niya na naka tali sa headboard ng kama bago niya iyon galawin.

“No. I’m serious, of course.” Sagot ko sa kanya at nagsimula akong alisin ang vest niya.

“W-Where are you t-touching?” Tanong niya sa akin.

Ngumisi ako bago ko buksan ang vest niya. “S-Sandali lang. S-Sandali!” Sunod na sabi niya nang alisin ko ang neck tie niya.

“P-Parang awa mo na—nmmmhh!” Hindi na niya nagawang magsalita dahil naka ngisi kong itinakip ang neck tie niya sa kanyang bibig.

“Don’t be too loud, Matt.” Sabi ko bago ako nagsimula sa pagbubukas ng long sleeves niya.

Nagsimula naman siyang umiyak habang umiiling.

XI

A/N: At dahil mahal ko kayo (ano daw?) at maaga kaming umuwi from Bataan, heto na ang UD ko. Enjoy and don’t forget to vote, muwah! 😂😘

MATT

THIS IS NOT HAPPENING.

He is not gonna do

that,

right? Hindi pu-pwede iyon. I mean, we’re both guys and the thing he means to do is for a couple —a boy and a girl.

Please, wag sana. Ayaw ko.

Todo ang pag-iling ko habang umiiyak dahil ayaw ko ang kanyang balak. Ni hindi ko man nga siya kilala tapos gagawin niya ang bagay na yun?

Nais ko mang magpumiglas ay wala din iyon magagawa dahil naka tali ang mga kamay ko sa headboard ng kama.

Nasaan ba ako? Wala bang tao dito?

“Oohh, pinkish nipples.” Sabi niya nang tuluyan niyang matanggal ng pagkakabutones ang panloob ko.

Natatakot ako.

“Don’t worry, you’ll like it.” Dinig kong sabi niya habang ako ay walang habas sa pag-iling.

“Nhnmm!” Napa singhap kong sabi nang maramdaman ko ang dila niya.

He is licking my nippple. Oh my goodness!

“Nhhnnn! Nhnnn!” Sunod-sunod na sabi ko pero nagpatuloy lang siya.

Napa pikit naman ako nang mariin nang bigla niya iyong kagatin tapos ay sipsipin.

Ano ba ang ginagawa niya?

Hindi ko na namalayan na naglandas na pala ang mga luha ko. “So sweet, Matt.” Sensual na sabi niya.

He even know my name now. Samantalang ang alam ko lang sa kanya ay siya ang nambugbog sa akin.

“Why don’t you let me hear your moan?” Tanong niya bago niya marahas na alisin ang busal ko sa bibig.

“P-Pakawalan mo ako dito!” Kaagad na bulyaw ko sa kanya.

PAK!

“Ugh!” Daing ko nang bigla niya akong sampalin.

I don’t deserve to be treated like this.

“Tama na… T-Tama na…” Umiiyak na sumamo ko sa kanya habang naka pikit.

Ayaw ko nang makita ang mga susunod niyang gagawin. “Open your eyes.” Sabi niya pero nanatili akong naka pikit.

“I SAID OPEN. YOUR. EYES.” Malagom ang boses na inulit niya kaya ayaw ko man ay napabuka ako ng mga mata.

Kaagad na tumambad sa akin ang mukha niya. “From now on, do what I say if you don’t want me to hurt you.” Sabi niya sa akin. “Understand?” Tanong niya.

Nang hindi ako kumibo ay sinamaan niya ako nang tingin kaya kaagad akong nagta-tango.

“Good.” Sabi niya sa akin. Akala ko nga ay tapos na pero nagtaka ako nang bigla siyang kumubabaw sa akin.

“Suck me.” Sabi niya bago ko siyang makita na inaalis ang pagkaka belt ng pantalon niya.

“H-Huh?” Tanong ko sa kanya.

Tumingin naman siya sa akin at biglang ngumiti nang napaka tamis na akala mo’y totoo.

“I said suck me.” Sabi niya bago niya hinubo ang pantalon niya kasama ang underwear niya na may Calvin Klein sa garter.

Doon ko lang napansin na ang dami niya palang tatoo. Mayroon siya sa mga braso at sa dibdib.

Napansin ko din ang sa bandang beywang at tagiliran niya. “Stop staring at me Matt and start sucking my dick.”

H-His… Ano!?

Doon na nanlaki ang mga mata ko dahil tumambad sa akin ang nagmamalaki niyang pagka lalaki.

It’s huge. It’s pulsating. Parang may buhay yun.

“Tsk. Open your mouth and suck it.” Tila naiinis na sabi niya sa akin.

Bigla akong nahiya sa sinabi niya. “I-I don’t know and I don’t want to.” Sabi ko sa kanya.

“So, you’re not gonna obey me?” Tanong niya bago mariin na hawakan ang panga ko.

Kaagad akong napa ngiwi, “m-masakit…” Daing ko.

“You will really be hurt if you’re not gonna obey me.” Sabi niya at mas lalong pinisil ang panga ko.

“A-Aray!” Daing ko at nagsimula na namang magtubig ang mga mata ko.

“What now, Matt?” Tanong niya.

“H-Hindi ako marunong…” Sabi ko sa kanya, naramdaman ko ang pagluwang ng hawak niya sa akin.

“Are you for real?” Tanong niya sa akin.

“And I don’t want to do what you want me to do. H-Hindi ako kagaya ng ano mang iniisip mo.” Patuloy ko.

“You’re gay, right?” Tanong niya sa akin.

“What?” Nagugulat na tanong ko sa kanya.

Ano ba ang mga tao sa kolehiyong ito? Una, akala babae ako. Ngayon naman ay bakla? Yung totoo?

“Hindi ako bakla!” Galit na sabi ko sa kanya.

“Eh? But I thought you are.” Sagot niya sa akin.

Kaagad na nag-iwas ako ng tingin sa kanya. “H-Hindi. Akala mo lang yun.” Dagdag ko.

I heard him chuckle. “Never mind, just suck my dick.” Muling sabi niya.

“Hindi ako marunong at ayaw ko!” Sigaw ko ulit sa kanya.

“You will.” Sabi niya.

“I won’t.” Sagot ko sa kanya. “Wag—” kaagad na sabi ko nang akala kong susuntukin niya ako.

Gulat na napa tingin ako sa braso niya na nasa gilid ng ulo ko. “You won’t?” Naka ngisi niyang tanong sa akin.

Ayaw ko.

“H-Hindi ako marunong.” Walang magawa na sagot ko sa kanya.

“Easy.” Sabi niya bago alisin ang kamay niya sa gilid ng ulo ko, “open that mouth of yours.” Utos niya sa akin.

Napa tingin naman ako sa kanya at nang makita kong seryoso siya ay unti-unti kong binuksan ang bibig ko.

“Uhnm!” Sabi ko nang mabilisan niyang ipasok ang dalawang daliri niya sa bibig ko.

Ano ba ’to? Kailangan ko ba talaga ’tong gawin?

“Suck them, slowly.” Utos niya na siya namang ginawa ko.

“Yeah, just like that.” Sabi niya, “lick them, Matt. Lick them like you’re licking a lollipop.” Sunod na sabi niya bago hatakin ang mga daliri niya.

At gaya nang sabi niya ay dinilaan ko ang mga yun. Tumagal iyon at nagpa-ulit-ulit kami.

“Now, suck the real thing.” Sabi niya bago alisin ang mga daliri niya.

Napalunok naman ako dahil muli kong nakita ang pagka lalaki niya.

Kakasya ba yun sa bibig ko? Gaya ba nang ginawa ko sa mga daliri niya ang gagawin ko sa

ano

niya?

“Open your mouth, Matt. Don’t make me wait.” Sabi niya kaya nag-aalangan man ay ibinuka ko ang bibig ko.

Kaagad na nanlaki ang mga mata ko nang walang sabi niya iyong ipasok sa bibig ko.

Hindi ako maka hinga.

“Breathe using your nose, Matt. Kagaya nang itinuro ko sayo.” Sabi niya sa akin na siya namang ginawa ko.

“Ngh~nmmn…” Tanging lumalabas sa bibig ko dahil punong puno iyon.

Nakaka diri. Bakit ito nangyayari sa akin?

Kaagad na napa luha ako dahil sa nangyayari sa akin. “Suck it now, Matt.” Dinig kong sabi niya sa akin kaya nandidiri man ay ginawa ko iyon.

“Ooh, fuck!” Tila sarap na sarap siya sa nangyayari sa amin.

Nariyang sumi-singhap siya at napapa-tingala. Bumubuka pa ang bibig niya na akala mo’y hindi alam ang sasabihin.

“Fuck!” Sigaw niya bago ako biglang sabunutan.

“Uhnmn!” Daing ko nang bigla kong naramdaman na gumalaw ang pagka lalaki niya.

“Shit, fuck!” Mura niya bago nag-atras abante ang kanyang beywang.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Para akong mabibilaukan na masusuka. Nais ko mang alisin ang pagka lalaki niya at itigil ang ginagawa niya ay hindi ko magawa dahil hawak niya at sabunut ang buhok ko.

“Shit! Shit! Fuck!” Muling mura niya bago siya napaliyad.

Pagkatapos nun ay nakadama ako nang malapot at mainit na bagay na lumalabas sa pagka lalaki niya.

“What an awesome blowjob, Matt.” Sabi niya bago bawiin ang pagka lalake niya sa bibig ko.

Kaagad ko namang iniluwa ang malapot na bagay na yun at magkanda ubo-ubo. “Tsk. Virgin.” Sabi niya bago umalis at tumayo sa gilid ko.

Inalis niya ang pagkaka tali ng mga kamay ko at inilagay sa dibdib ko ang ID ko.

“Fix yourself, Matt.” Sabi niya sa akin, “may pasok ka pa, ’di ba?” Naka ngising dagdag niya.

Nanlalambot na nagbihis ako at nang matapos ako ay napa tingin ako sa kanya.

Naka ngisi lang siya sa akin, “thank you for the blow, Matt.” Sabi niya bago hawakan ang parteng yun sa pagitan ng mga hita niya.

“Come on, let’s go.” Sabi niya bago ako talikuran.

Nakaka diring nilalang!

Walang hiya!

XII

MATT

TULALA AKO SA BUONG KLASE.

Ni hindi ko man nga nagawang makinig sa mga sinasabi ng teacher namin.

“Hoy!” Tawag sa akin ni Heidy kaya napa tingin ako sa kanya.

“O-Oh?” Tanong ko sa kanya.

“Kanina ka pa tulala dyan.” Sabi niya sa akin.

“Huh? H-Hindi naman.” Pagsisinungaling ko sa kanya.

“Oo kaya.” Sabi niya.

Umiling ako, “hindi nga.” Dagdag ko.

Napa buntong hininga naman siya, “okay, sabi mo eh.” Sabi niya sa akin.

Umayos naman ako nang upo, “oy, Heidy…” Tawag ko sa kanya.

“Bakit?” Tanong niya sa akin habang nagta-type sa tablet niya.

“K-Kilala mo ba yung uhm, yung Elite Four?” Tanong ko sa kanya.

Kaagad naman siyang tumigil sa ginagawa niya at humarap sa akin. “At bakit mo naitanong?” Tanong niya sa akin.

“Para alam ko kung sino sila, para maiwasan ko sila.” Sagot ko.

Tumango naman siya sa sagot ko at muling tumingin sa tablet niya.

“Ang Elite Four as what I said, they’re dangerous and no one dares to mess with them or even approach them.” Sabi niya ulit.

“Okay.” Sabi ko.

“Wait lang, ise-search ko yung photos nila.” Sabi niya at muling nag-type sa tablet niya.

“Ito si Liam…” Sabi niya matapos niyang mag-type at ipinakita niya sa akin ang litrato at ganun din ang pagka gulat ko nang makita ko ang larawan nito.

Gaya nang nakita ko kanina, puno siya ng tattooes. Siya nga at wala nang iba.

Pero bakit nga ba ang dami ng tattoos niya sa katawan? Dati ba siyang preso, addict?

Tyaka pwede ba yun dito? I mean, allowed ba sa Elite College ang pagkakaroon niya ng tattoos?

“Siya ang leader ‘kuno’ ng Elite Four ayon sa mga estudyante ng Elite College.” Sabi sa akin ni Heidy. Tumango naman ako dun.

Ang sabihin mo, s

iya a

ng impakto na lumapastangan sa akin kanina. Bwisit! Argh!

“Ito naman si Chad, yung umapak sa mga kamay mo at sanhi nang pagka walan mo ng malay kahapon.” Sabi ni Heidy bago muling nag-type at ipakita sa akin ang litrato ng Chad na ito.

“He is the great jock, kaya wag ka nang magtaka kung ganyan ang katawan niya. Silang apat naman ay magaganda ang pangangatawan, pero sa apat yata ay siya ang pangalawa sa pagiging sadista at pinaka maloko, kasunod ni Liam.” Kwento ni Heidy habang naka busangot ang mukha.

“Kabi-kabila din ang mga babae niyan, mapa sa loob ng campus o labas. Ang dami ngang issue ng gagung ’to. Ewan bakit may pumapatol pa sa kanya.” Himutok pa ni Heidy, natawa naman ako.

Ito ang walang hiyang number two. Siya yung hiningan ko nang tulong pero nagkamali ako.

Hindi man niya ako tinulungan at sa halip ay sinaktan pa ako.

Isa siyang malaking bugok sa lipunan!

“Ito naman si Jake.” Sabi ni Heidy sa akin bago magtipa ulit sa tablet niya.

“Yan, ito siya.” Sabi niya sa akin habang ipina-pakita ang photo.

“Hindi ko siya nakita kahapon pero narinig ko siyang nagsalita. Siya siguro yung kasama ni Liam sa likod ko.” Kwento ko naman kay Heidy.

Tumango ito bago binawi ang tablet niya at nag-type ulit. Nagulat naman ako dahil may ngiti na sumilay sa mga labi niya.

“Bakit ka naka ngiti?” Tanong ko kay Heidy.

Naka ngiti itong tumingin sa akin bago niya ipakita ang isa pang larawan sa tablet niya.

“Siya naman si Peter my labs! “ Sabi niya.

Kilala ko siya! Siya yung pumigil sa tatlo.

So, ito pala si Peter?

“Siya yung nagdala sayo sa infirmary after mong himatayin.” Sabi niya sa akin.

Muli naman akong napa tingin sa litrato na pinakita niya sa akin.

“Oo, siya din mismo yung pumigil sa tatlo kahapon.” Sabi ko naman.

“I know right! Siya ang hottest nerd sa buong campus.” Masayang dagdag niya.

Hottest nerd?

“Bakit naman?” Tanong ko sa kanya.

“Kasi, siya lagi ang nasa top one every mid terms and finals… and take note, consistent yun from first year up to now.” Dagdag niya.

Napa tango naman ako.

Mabait na nga siya tapos matalino pa. Nagtataka din ako kung bakit yung tatlong hudas ang mga kaibigan niya.

“Pero bakit parang alam na alam mo sila?” Tanong ko sa kanya, “tyaka pansin ko lang, ha? B-Bakit parang puro l-litaw ang mga k-katawan nila?” Sunod na tanong ko sa kanya.

Tyaka bakit parang ang ta-tangkad nila at gaya nang puna ko kanina, bakit ang lalaki ng katawan nila?

Natawa si Heidy sa tanong ko. “Ano ka ba! Everyone knows them lalo pa’t na cover na sila sa ilang sikat na magazines.” Sagot niya sa akin.

“Itong si Liam, siya ang unang na-feature sa number one Magazine sa bansa, kasi nga dahil yun sa looks and built niya pati na rin sa influence ng family niya.”

“Si Jake and Chad naman ay unang na-cover sa school Magazine natin together with Liam and si Peter, well, siya yung madalang na nafe-feature but every time na may issue na kasama siya ay talaga namang ang yummy niya! Super hot na smart, saan ka pa? Kyaaaa!” Impit ang tili habang nagpa-paliwanag siya.

Sikat sila? Pwede pa kay Peter pero sa tatlo? Ewan ko.

“Hindi lang sila sikat dito, pati narin sa iba pang colleges at lugar sa bansa.” Muling sabi ni Heidy sa akin.

“They’re influential. Lalo na yung si Liam dahil anak siya ng may ari sa Elite College at iba pang establishments na sikat at successful.” Sabi niya.

“Yung tatlo naman ay ganun din pero mas kilala si Liam sa apat, pero loves ko parin si Peter my labs ko! .” Habol niya.

Kaya pala nagagawa nila ang mga gusto nila. Hindi na nakakapag taka.

“Yun lang, Matt. Sana naka tulong.” Sabi ni Heidy sa akin bago niya ilapag ang tablet niya sa arm desk niya.

Ngumiti naman ako sa kanya, “oo, malaking tulong yun. Salamat, ha?” Sabi ko sa kanya.

Tumango naman siya. “No worries!” Sabi niya.

Ngayong may alam na ako tungkol sa kanila at alam ko narin ang mga pagmu-mukha nila ay magagawa ko na silang iwasan.

“Okay, time’s up.” Dinig naming sabi nh teacher namin. “Please get one and pass.” Sunod na sabi niya.

Kaagad na napa singhap si Heidy dahil dun. “Shaks! Oo nga pala, review time pala yun.” Sabi niya.

Kaagad ko namang tinampal ang noo ko, “haist! Bakit ko naka limutan?” Tanong ko sa sarili ko.

Sa sobrang pagka tulala at pagka gusto kong malaman kung sino ang Elite Four ay nawaglit sa isip ko na may test pala kami ngayon.

Nadamay ko pa tuloy si Heidy.

“Sorry, inubos ko ang review time mo.” I said, apologetically.

Umiling naman siya sa akin, “that’s okay, Matt. Kung kahapon ay hindi kita nagawang tulungan, at least now I can.” Sabi niya.

“Pero…” Sabi ko sa kanya.

Muli na naman siyang umiling, “don’t worry, madali lang naman ang lesson and besides, test lang naman ito at hindi major. Kaya okay lang.” Sabi niya.

Ngumiti naman ako sa kanya, “pero pasensya parin… at salamat.” Sabi ko sa kanya.

“No problem, Matt.” Sabi niya bago kunin ang papel na ipina-pasa sa kanya ng nasa harapan niya.

Ganun din ang ginawa ko nang ipina-pasa na sa akin ng nasa harapan ko ang test paper.

“Okay, I’ll give you thirty minutes to answer the test.” The teacher instructed.

Ini-handa ko naman ang ball pen ko gaya ni Heidy. “Start now.” Sabi niya.

Sabay-sabay naman kaming sumagot after nun.

Good luck sa amin.

Good luck sa akin.

A/N: I don’t own any of the photos that are shown above. I want to give credits to their rightful owners (though I don’t actually know who they are) and also to the site from where I got them —Google, of course! Pati na rin sa Instagram. Bwahahahaha!

P.S.

What can you say about the Elite Four? Who do you like / who’s the hottest for you, the most?

Share your thoughts by commenting below. Also, don’t forget to vote. I’ll appreciate them, super! Haha

XIII

MATT

AFTER TWO MONTHS

“Oh my gosh, congratulations Matt!” Bati sa akin ni Heidy.

Nasa tapat kasi kami ng information board ng CBS at nakapaskil dito ang mid terms examinations result.

And guess what? Ako ang top 1 sa buong first years.

Ngumiti ako kay Heidy, “congratulations din sayo.” Sabi ko sa kanya dahil nasa top 4 siya.

“Hay, naku. Wala yun compare sayo. Biruin mo, sa kabila nang mga nangyari sayo nung bago ka palang ay nakuha mo pa ang spot ng top 1!” Masayang sagot niya sa akin.

Oo, ang dami ngang nangyari sa akin. Ilan lang sa mga yun ang pambu-bugbog sa akin ng tatlo sa Elite Four at yung nangyari sa amin ni Liam.

Hanggang ngayon kasi ay hindi ko iyon sinasabi kay Heidy. Ayaw ko dahil nakaka hiya.

Sa loob ng dalawang buwan din ay nalaman ko na hinahayaan sa campus ng Elite College ang pakikipag relasyon mo sa kapwa mo lalake o babae.

Oo, totoo yun. Sinabi at ipinaliwang yun sa akin ni Sir Josh nang araw na ibigay niya sa akin ang mga gadgets na gagamitin ko.

I somehow understand the reason why they have the rule such as that. Marami kasi ang mga estudyante sa campus na belong sa LGBT, though Lesbian at Gays lang ang meron dito.

Okay na sana eh. Pero patuloy parin ang panggugulo sa akin nila Liam, Chad, at Jake.

Oo, totoo din yun. Bakit? Kasi, hindi lang isa o dalawang beses nangyari sa amin ni Liam ang ginawa niya sa akin nun.

Nangyari nga yun dalawang araw bago ang araw na ito. Wala naman akong magawa dahil pinagbantaan niya na idadamay niya daw si Heidy sa mga gagawin niyang masama sa akin kapag hindi ako sumunod.

Hindi pa dun nagtatapos dahil maging sina Chad at Jake ay alam na rin ang mga nagyari sa amin.

I remember that one time, I was getting ready to leave dahil tapos na ang swimming lessons namin sa PE, biglang sumulpot sa gym si Liam.

Takang-taka ako nun kung bakit nandun siya kaya minabuti kong magmadali. Nadulas ako na naging dahilan para mahirapan akong maglakad kaya na-corner niya ako.

Takot na takot ako nun dahil iba ang mga titig niya at nagulat ako nang bigla niya akong paluhurin sa harapan niya at hinubo niya ang suot niyang pantalon kasama ang panloob. Dun ko na nalaman ang gusto niya pero nagulat ako nang may marinig akong sumisipol sa likod ko.

Hiyang-hiya ako nun dahil gaya ni Liam ay inutusan din ako ng dalawa na gawin ang ipina-pagawa ni Liam sa akin.

Nakuha nila ang gusto nila, ipinutok nila ang malagkit at mainit-init nilang likido sa mukha ko.

Iyak ako nang iyak at nagtanong kung bakit nila iyon ginagawa sa akin at halos ikawala ko ng malay ang naging sagot nila.

“Cause we just like it. We like to see you suffering. That’s it, Matt.” Yun ang sabi nila bago ako iniwang humahagulgol sa gilid ng pool.

Para akong lantang gulay na nagpunta sa C.R. ng gym matapos nun at ibinuhos ko ang lahat ng luha ko kasabay nang tubig na pumapatak mula sa shower.

Gustong-gusto ko nang hindi pumasok after nun pero naalala ko lang sina Nay at Tay maging ang pangako ko sa mga namayapa kong magulang.

I said and promised to myself na kakayanin ko ang mga pambababoy nila sa akin.

Yun nalang ang pinanghahawakan at ginagawa kong lakas para ipagpatuloy ang pag-aaral ko at isa pa, sayang din ang scholarship na ibinigay sa akin ng school.

“Uy, bakit ka tulala?” Tanong ni Heidy sa akin kaya napa-iling ako ng ulo at tumingin sa kanya.

“A-Ah, wala. May naalala lang.” Sagot ko sa kanya.

“Tara na?” Aya niya sa akin.

Nang tumango ako ay nagsimula na kaming maglakad papunta sa room namin pero bigla niya akong hinatak pabalik.

“Oh, bakit?” Takang tanong ko sa kanya.

Ngumiti si Heidy sa akin, “t-titignan ko lang yung sa mga third years.” Namumula ang mukha niyang sabi.

Naka ngiting umiling naman ako sa kanya, “oo na, tara na.” Sabi ko at hinayaan ko na hatakin niya ako papunta sa CEA.

Kahit ayaw ko man dahil baka makita ko ang Elite Four ay wala akong magawa.

Napag-alaman ko din kasi na silang apat ay under ng College of Engineering and Architecture. Kaya nag-mental note ako na hindi ako pupunta sa lugar na ’to.

Pero wala akong magawa dahil nagyaya si Heidy. Hindi ko naman siya ma-hindi-an dahil siya ang kasa-kasama ko sa mga review days before ang mid terms.

At ang rason niya?

Titignan niya ang pangalan ni Peter, kahit na alam naman naming dalawa na top 1 siya nyan sa buong juniors.

Pabebe ba ang tawag dun? Basta, kung ano man yun na na-uso dati dahil dun sa mga batang babae, yun ang itawag niyo kay Heidy.

Papasa na nga siyang stalker —ay, este, admirer pala. Pang panget lang daw ang stalker, dapat admirer ang sa kanya dahil maganda siya.

Tila kiti-kiti naman siya nang makita na niya ang results ng mga third year —lalo na ang pangalan ng crush o my labs niya daw.

Nang medyo matagal na ay hinatak ko na siya dahil naka tingin na sa amin ang mga estudyante.

Mabuti na lang at nagpa hatak siya kundi baka ano na ang inisip ng mga yun.

Or worse, baka makita ko pa ang tatlong kumag na ayaw kong makita.

“Oy, siya nga pala. May balak ka na bang salihang club?” Biglang tanong sa akin ni Heidy nang maka balik na kami sa CBS.

“Bakit mo naitanong?” Tanong ko sa kanya.

“Ano ka ba? Bukas na yung pag-oopen ng mga clubs and required na dapat ay may salihan tayong club, at least three clubs.” Sabi niya sa akin.

Oo nga pala. Sa aming mga first year, ang pagsali sa mga clubs ay nangyayari after ng mid terms namin.

Tumango naman ako bago kami pumasok sa room, “may naiisip na ako. Kaso dalawa pa lang.” Sabi ko sa kanya.

“Oh? Ano naman yung dalawa?” Tanong niya sa akin.

“Yung ECGC tyaka yung Industrialist.” Sabi ko sa kanya.

“Talaga, Matt? Sasali ka sa Glee Club?” Tanong niya sa akin.

Nahihiyang tumango naman ako sa kanya.

May talent naman ako sa pagkanta. Si Tay Domeng ang naka tuklas nun.

“Ako naman sa Cheering Club tas sa Math and Science club.” Sabi niya sa akin.

Matalino din kasi si Heidy at pinaka malakas siya sa Mathematics sa buong section namin.

“Good luck sa atin!” Sabi niya.

“Pero paano yung isa pa?” Tanong ko sa kanya.

Napa isip naman siya, “paano kaya kung sa Sports Club?” Tanong niya.

Ang Sports Club ay ang pinaka sikat na club sa buong campus, sumunod naman ang Glee Club tapos ang Industrialist.

Ayon kasi sa survey na ginawa sa campus, ang Sports Club daw ang sikat dahil nanduduon ang mga magagaling na estudyante sa larangan ng iba’t ibang sports.

Hindi lang daw yun, isa din daw sa dahilan ay dahil puro magaganda at gwapo ang mga varsity players.

Kasama nga sa hot list si Chad. Ang kumag na Chad.

“Kaso kailangan daw na may alam tayong sports kasi yung ang isa sa mga requirements sa pagsali sa club na yun.” Habol ni Heidy.

“Ganun ba? Sige, yun nalang!” Masayang sabi ko sa kanya.

“Bakit, may alam ka bang sports?” Tanong niya sa akin, “ako kasi Tennis lang.” Dagdag niya.

“Ako s-swimming.” Sagot ko naman.

Mas nahasa na kasi ang pagsu-swimming ko lalo pa’t may lesson kami kaya yun na lang (kahit na may naalala akong mapait na alaala dun. Alam niyo na yun.)

Kaagad na nanlaki ang mga mata niya. “Ikaw na, Matt! Ang galing ng bestty ko!” Malakas ang boses na sabi niya.

Bestty na daw ang magiging tawagan namin as sign of friendship.

Hindi tuloy namin naiwasan na pagtinginan kami ng mga kaklase namin.

“Heidy!” Naka ngiting suway ko sa kanya.

“Bakit ba? Ano bang masama? Wala!” Singhal niya.

Natatawang umiling naman ako. Heidy can be a bitch, lalo na pagdating sa akin na tanging kaibigan niya lang daw.

Minsan kasi may mga babae na inaasar ako. Bigla niyang pinaghahatak ang mga buhok nila tapos sinigawan.

Tuwang-tuwa ako nun sa kanya at dun na kami mas naging best buddies, best of friends kumbaga.

“Basta, good luck for the both of us tomorrow. Sana matanggap tayo!” Sabi niya.

“Oo naman, ikaw pa?” Sabi ko sa kanya.

Inirapan naman niya ako, “I know right! Tyaka ikaw din kaya no!” Sabi niya.

Pareho kaming nagtawanan after nun at nagkwentuhan pa bago dumating ang teacher namin na pareho naming kina-aasaran.

Ang panget kasi tapos tamad pa. Kami na nga lang ang nag-aaral ng lesson dahil hindi naman niya naipapaliwanag nang maayos.

Self study kumbaga ang nangyayari sa subject niya.

“Okay, read the file.” Signature na sabi niya sa amin.

Hay naku!

XIV

A

/N: Play the song sa mismong pagkanta ni Matt. (Wala lang, para mas feel niyo. Bwahaha)

P.S.

Just imagine na si Matt nalang ang nagkakanta ng song and also, sorry sa MV. Medyo hindi HD at kind of ugly. Hehe

MATT

Tomorrow came fast and so, I am here now in front of EGCG or Elite College’s Glee Club.

Nasa entrance palang ako ay may naririnig na akong nagka-kanta.

Yun kasi ang basehan nila kung isa-sama ka sa club or hindi.

“Kaya ko ’to!” Sabi ko sa sarili ko bago ako pumasok sa loob.

Nang makapasok ako sa loob ay kaagad na bumalot sa akin ang lamig na nanggagaling sa air con ng lugar.

The inside of the place is spacious.

Nasa gitna nun ang isang stage at sa harapan ng stage ang upuan na gaya nung sa sinehan, mayron din sa magkabilang side.

Kaagad naman akong naglakad pababa dahil pababa yun. Nasa harapan ng mga upuan na yun ang tatlong tao.

Isang babae at dalawang lalake. Baka sila ang mga judges or whatsoever for today’s audition.

May ilan ding estudyante na gaya ko ang nasa loob. May ilan sa mga upuan na nasa gilid, meron din sa mga nadadaanan ko at ilan na naka tayo’t nanonood nang mga nag-o-audition.

Nakaka kaba naman.

Umupo ako dun sa pangalawang row sa bandang gitna. Kita ko dito ang mga estudyanteng kumakanta.

Yung ngayon ay babae tapos ang kanta niya ay English pero hindi ako sure kung ano ang title nun.

After niyang maka kanta ng apat o limang linya ay sumigaw ang isang lalake, yung isa sa tatlong nasa harapan ng stage.

Tumigil naman ang tugtog pati na yung nagka-kanta.

“What the hell was that, Miss!?” Sigaw ng lalake dun sa babaeng nasa stage. “Is that what you got?” Sunod na tanong niya.

Nakita ko naman na napa lunok ang babae tapos ay kapit na kapit siya sa hawak niyang mic.

Sana hindi ako magaya sa kanya mamaya. Nakaka hiya kapag nagkataon.

“Again!” Sigaw muli nung lalake at gaya kanina ay muling narinig ang tunog nang kanta.

“That’s bullshit! You can go. Next!” Sigaw nang parehong lalake.

Nalungkot naman ako para dun sa babae dahil halata ang pagka pahiya at sakit sa mukha niya.

Umiiyak pa nga siya habang tuma-takbong bumababa sa stage.

“Next!” Muling sigaw nung lalake, “where the hell is this Matt Carlson Evans!?” Sigaw niya.

A-Ako?

“I’ll count up to three and if I don’t see even your ass in this stage, I’ll call for the next one!” Sigaw niya.

Hindi ba siya napapaos sa kaka sigaw?

“Here! I-I’m here!” Sigaw ko habang tuma-takbo papunta sa kanya.

“You’re late for someone who wants to audition.” Sabi niya kaya nagyuko naman ako.

“I’m sorry, Sir.” Sabi ko sa kanya.

“I don’t need your apology. So, get your ass on the stage and sing.” Sabi niya bago umupo sa upuan niya.

“T-Thank you.” Awkward na sabi ko sa kanya.

Wow! Pahiyang-pahiya na ako, wala pa man.

“Move!” Singhal niya sa akin kaya napa-pitlag ako at patakbong umakyat sa stage.

Pero bago ako pumunta sa stage ay binigyan ako ng mic nung isang babae sa back stage.

Staff yata siya ayon na rin sa damit niya at sa lapel na suot niya.

“Ano ang kakantahin mo?” Tanong nito sa akin.

Nag-isip naman ako, “p-pwede ba kahit ano?” Tanong ko sa kanya.

“Of course, pwede.” Sagot niya sa akin.

Tumango naman ako, “Pusong Ligaw nalang.” Sagot ko sa kanya.

Ngumiti ang babae sa akin, “nice, favorite ko yan. Galingan mo!” Sabi niya bago lumapit dun sa lalake na kapareho niya ang suot.

Siya yata ang nagpe-play ng minus one nang mga ikakantang kanta.

“My God! What’s taking you so long!?” Sigaw na naman nung lalake.

Atat naman ’to. Ikaw kata kabahan kagaya ko!? Tsk!

“Masanay ka na dyan, may regla na naman.” Sabi nung babae sa akin, “sige na, after three seconds maririnig mo na ang minus one. Good luck!” Sabi nito bago ako itulak nang marahan palabas ng stage.

Kaagad naman akong napa takip ng mata dahil nasilaw ako sa spot light.

Kaya pala madilim, para sa mga nagkakanta ang focus.

“What’s your name and the song you’re going to sing?” Tanong nung babae.

“Hello. My name is Matt Carlson Evans and I’m gonna sing Pusong Ligaw by Jericho Rosales.” Sagot ko sa kanya.

Nang tumango ang babae ay narinig ko na ang pagsimula ng kanta. Kaagad naman akong tumayo ng tuwid at huminga.

Just stay tuned and focused, Matt. You can do it!

▶Start playing the song

PUSONG LIGAW BY: JERICHO ROSALES

I closed my eyes and let my self feel the song. Then, slowly, I neared the mic to my mouth and started to sing.

(

Verse: 1)

Di kita malimutan

Sa mga gabing nagdaan

Ikaw ang pangarap

Nais kong makamtan

Sa buhay ko ay

Ikaw ang kahulugan

Pag-Ibig ko’y

Walang kamatayan

Ako’y umaasang

Muli kang mahagkan

Matapos nun ay huminga ako saglit at hinintay ang kasunod na lyrics ng kanta.

[Chorus:]

Ikaw pa rin ang hanap ng

Pusong ligaw

Ikaw ang patutunguhan at

Pupuntahan

Pag ibig mo ang hanap ng

Pusong ligaw

Mula noon, bukas at

Kailanman

Nang buksan ko ang mga mata ko ay ganun nalang ang gulat ko dahil lahat ng mga tao’y naka tingin sa akin.

Focuse, Matt. Focus at baka mawala ka sa tono.

Muli ko na namang ipinikit ang mga mata ko at itinapat ang kamay ko sa aking dibdib.

At gaya kanina ay nagkanta ako.

(Verse: 2)

Ikaw at ako’y

Sinulat sa mga bituin

At ang langit

Sa gabi ang sumasalamin

Mayroong lungkot at pananabik

Kung wala ka’y kulang ang mga

Bituin

Muli ko na namang binuksan ang mga mata ko and this time, I walked forward and looked these three people in front of me in their eyes.

Aasa ako, (aasa ako)

Babalik (babalik)

Ang ligaya, 

Aking mithi (sa kin mata)

Hanggang sa muling (Hanggang)

Pagkikita (pagkikita)

Sasabihin mahal kita

Sa part na ito ay ini-handa ko ang sarili ko. Nang ikanta ko ang linya ay buong puso kong ibinigay ang best ko upang hindi ako mag-piyok.

Mataas na kasi ang mga linya dito.

[Chorus:]

Ikaw pa rin ang hanap ng

Pusong ligaw

Ikaw ang patutunguhan at

Pupuntahan

Pag ibig mo ang hanap ng

Pusong ligaw

Mula noon, bukas at

Kailanman

Mula noon, bukas at kailanman

Mula noon bukas at kailanma

n

At kasabay nang pagtapos ng tugtog ay ibinaba ko na ang mic na hawak ko at yumuko.

Hindi ko inaasahan ang mga sumunod na nangyari. Bigla nalang nagpalakpakan ang mga tao sa loob.

Maging ang dalawa sa tatlo ay ganun din pero yung isa ay seryoso lang ang tingin.

“You have a good voice and the feelings are well conveyed, Matt.” Sabi nung babae sa akin.

Ngumiti naman ako sa kanya at tumango nang marahan bago dumako ang tingin ko sa ikalawa.

“You sang it well, Mister. You also have a good voice, deep and soothing voice.” Sabi niya bago tumingin at ngumiti sa akin.

B-Bakit nandito siya?

“Yeah. whatever, Peter.” Sabi nung masungit na lalakeng nasa huli.

Oo, si Peter ang nasa gitna. Bakit siya nandito? Bakit?

“You’re good, mister.” Sabi niya na ikina tingin ko naman sa kanya, “for a second there I thought you’re a girl but when I heard that voice of yours, I was wrong.” Sabi niya.

Pati ba naman siya!?

“Well, that’s a good job. Please come back here tomorrow.” Sabi niya bago sumenyas.

“Thank you, Sir!” Pasalamat ko bago ako yumuko.

“Yeah, yeah.” Sabi niya bago ako sensyasan na umalis.

Kaagad naman akong nagpunta sa back stage at dun sa babae. “Ang galing mo!” Natutuwang sabi niya bago ako iwan sa back stage.

Yes!

Napa talon ako dahil sa tuwa. “Tanggap ako! Tanggap a-ako…” Sabi ko bago ko makita si Peter na naka tingin sa akin.

Pakshet, bakit nandito ang isa sa Elite Four?

XV

PETER

A/N: Sa wakas din! Hahahaha

I watched in silence as Reggie shouted at and scolded the next person who’s going to sing.

Right now, I’m inside the

EGCG

Club as one of the judges for their ongoing audition.

Reggie’s the Vice President of the club and he wants every member of the club to be perfect or competent.

He wants the Glee Club to have the glory every year by its performance and it means that the members should really know how to sing and listen.

And I’m surprised when I saw who is it that joined -Matt Carlson Evans.

He’s the one who got beaten by my friends and the reason is just because he accidentally threw his foods on us.

The boy is help less and pitiful that day but no one tried to help him, I can’t blame the students though because the ones who were beating him up that day were my friends.

Friends who are being feared at and avoided because of their names, position, and influence.

“Hello, my name is Matt Carlson Evans and I’m going to sing Pusong Ligaw by Jericho Rosales.” He said and looked down.

Soon, the music started to play and I leaned on the chair where I am sitting.

Good voice…

He knows how to sing. He really feels the emotion and he can convey it to his listeners.

Even Reggie became silent as he listens to Matt.

When the music stopped, Matt opened his eyes just to be shocked from all the clapping.

After that, we all gave our comments about him and his talent/singing and with no doubt, he got accepted.

The moment he went back stage, I stood up and told Myra that I’ll go somewhere.

Myra is the club’s secretary and I am the President.

Myra didn’t ask me and instead, let me do what I want. Moments later, I was at the back of Matt whose eyes became wide when he saw me.

He’s afraid of me, isn’t he?

I watched how he tensed up and how his shoulder became stiff. I sighed before I went near him.

“Good performance.” I said, complimenting him.

He averted my gaze by looking down, “t-thank you.” He said.

“Hey, why so stiff?” I asked.

Is he really that afraid of me? I mean, I was the one who saved him after all.

Slowly, he was able to look and face me, “a-and thank you for saving me the other day. Y-You helped m-me a lot.” He added.

I scratched the back of my head and smiled at his reaction.

Now, he’s awkward.

“Matt Carlson, right?” I asked.

He quickly nodded, “don’t be afraid of me, okay? I am not like those three.” I said.

He gulped, “b-but you are friends with t-them, which means I-I need to avoid you.” He said, voice is trembling.

Oh, geez! This is what I get for having three bastard-kind of friends.

“And who told you that?” I asked, again.

Matt then started looking at my back, as if he wants to go but I blocked the way.

I smiled at him, which is odd because I don’t usually smile. “Don’t worry, I won’t hurt you.” I said.

“B-But…” He said, still looking at my back.

“But I’m one of the Elite Four? That I am connected with them? That you must avoid me? Is that it?” I asked and he nodded.

I sighed again, “Matt, I want you to know that even though I am one of the Elite Four, it doesn’t mean that I am like the three of them.” I said.

“I’m different. In fact, I saved you, right?” I asked, explaining.

But why do I have to explain?

“Y-Yes. I guess you can say that.” He said.

“Matt, ganun ka ba katakot sa akin?” Tanong ko sa kanya.

Doon siya napa tingin sa akin.

“H-Hindi. Hindi naman sa ganun.” Sagot niya.

“Then, try being casual.” I said before letting him see the way. “You can go now.” I said.

“T-Thank you. Pasensya na rin.” Sabi niya bago siya nagmamadaling umalis.

Tsk. Those three! This is their fault.

MATT

DAGLI akong huminga nang maka labas ako sa back stage.

“He seemed nice.” I said while walking my way out of the club.

I got accepted, yay!

Matutuwa

nito

si

Heidy

,

kamusta

na kaya

siya

?

“Mapuntahan na nga lang.” Sabi ko bago ako naglakad papunta sa gym.

Doon kasi ang audition ng cheering squad ng Elite College, dun nalang ako pupunta total sinabi din niya na dun ko siya puntahan.

Nang makadating ako sa gym ay pumasok ako dun kulay white na pinto.

Bali may

dalawang

part ang gym: una, yung gym na may swimming pool (kung

saan

nangyari

ang

pinaka

nakakahiyang

pangyayari

sa

akin) at

ikalawa

, ay kung

saan

ako

papunta

ngayon

(

dito

naman

nangyayari

ang

mga

activities

namin

sa

PE).

Nang makapasok ako ay kaagad na bumungad sa akin ang mga estudyante na naka suot ng PE uniform namin.

Shirt and shorts yun for boys at shirt and skirt na

kalahati

lang ng

hita

ang

natatakpan

naman ang

sa

mga

babae

.

“Okay, that’s all. See you guys tomorrow for the orientation and training.” Sabi nung babae na naka suot na pang sports.

May mic siyang hawak at nasa magkabila niyang gilid ang malalaking speakers. Nasa harapan naman niya ang mga naka ayos ang upong mga estudyante.

“Oh, ayun pala siya.” Sabi ko nang makita ko siya na naka upo sa unang row.

“Good day, see you!” Sabi nung babae bago siya tumalikod.

Kasunod naman nun ang pagtayo nila Heidy. Hindi naman nagtagal ay napa harap siya sa harapan ko.

“Bestty!” Tili niya at patakbong pumunta sa akin habang dala ang gamit niya.

“Bestty.” Sabi ko naman nang makalapit na siya sa akin. “Kamusta naman ang audition?” Tanong ko.

Lumawak naman ang ngiti niya, “natanggap ako! Oh my gosh!” Sabi niya habang pinapaypay ang mukha niya gamit ang mga kamay niya.

Hindi man niya

pansin

na

hawak

niya ang

gamit

niya.

“Eh, ikaw?” Biglang tanong niya.

Tumawa naman ako, “same here.” Sabi ko.

“Kyaaa!” Muling tili niya bago nagtatalon habang hawak ang mga kamay ko na hinatak niya.

“Yeah, yeah. Stop it now.” Sabi ko sa kanya dahil kung hindi ay makaka kuha na kami ng atensyon.

May

mangilan

ngilan

na

ngang

naka

tingin

sa

aming

dalawa

.

“Pss. Ang arte mo.” Busangot ang mukhang sabi niya.

Umiling naman ako, “we should celebrate, shouldn’t we?” Kaagad na tanong ko sa kanya.

Kaagad namang nagningning ang mga mata niya. “Of course!” Masayang sagot niya.

Babaeng

’to,

oo

.

“Where should we go?” Tanong ko sa kanya, “dun sa mura lang, ha?” Dagdag ko.

Konti

lang kasi ang

baon

ko at hindi yun alam ni

Heidy

. Ang

akala

kasi

nito

ay

mayaman

ako

kagaya

niya but I am not.

“Samgyeopsal.” Sagot niya.

Kumunot naman ang noo ko dahil dun, “h-huh?” Takang tanong ko sa kanya.

Napa labi naman siya, “basta, tara na. My treat.” Yakag niya sa akin.

“Lagi mo nalang akong nili-libre.” Sabi ko sa kanya.

“I know, kuripot ka kasi.” Natatawang sagot niya bago kami makalabas ng gym.

Hindi ako

kuripot

,

bestty

.

Mahirap

ako, kung alam mo lang.

“Ano pa nga ba?” Natatawa at umiiling na sagot ko sa kanya.

“Do you have a car?” Biglang tanong niya.

Patay

!

“H-Hindi ko dala.” Pagsi-sinungaling ko sa kanya.

“Ano ba yan.” Sabi niya bago kami tumigil. Binuksan naman niya ang bag niya at kinuha ang mamahalin niyang cell phone.

Yung may apple na

tatak

sa

likod

. IPhone

yata

yun,

tas

yung latest pa yung

hawak

niya.

Nahiya

naman ang phone ko.

“Yes po, kuya. We’ll wait you at the entrance.” Sabi niya sa kausap, “oo nga po, wala na kaming pasok. Ikaw talaga kuya.” Natatawang dagdag niya.

Walang

pasok

? Huh?

Kelan

?

“Nagsinungaling ka.” Sabi ko sa kanya.

“Ngayon lang naman, Matt. Pagbigyan mo na ako, gusto ko na talang mag-samgyeopsal.” Sabi niya.

Umiling naman ako sa kanya, “osige, basta ngayon lang yan.” Sabi ko sa kanya.

Ngumiti naman siya, “you the best!” Sabi niya bago siya naglakad. Sumunod naman ako sa kanya.

Nang nasa entrance kami ay kaagad na sinalubong kami ni Mang Bong.

“Manong, baka pwede naman palabasin mo kami?” Kaagad na tanong ni Heidy kay Mang Bong.

“Naku, hindi pu-pwede. Baka may mangyari sa inyo.” Sabi ng guard.

“Sige na naman.” Pilit ni Heidy.

Nang hindi parin siya nito pinayagan ay ako na ang lumapit.

“Manong Bong, kamusta?” Tanong ko sa kanya.

“Oh, ikaw pala? Ayos naman, may kailangan ka ba?” Tanong nito.

Kaagad naman akong lumapit at bumulong sa kanya.

“Osige, ganun naman pala eh.” Sabi niya bago buksan ang maliit na gate.

“Salamat, Manong!” Masayang sabi ko sa kanya bago ko hinatak si Heidy.

“Magka kilala kayo?” Tanong niya sa akin, “pumayag siya? Ano sabi mo?” Dagdag niya.

Sinabi

ko na birthday niya kaya

pumayag

si

Mang

Bong na

palabasin

kami. Yun ang

sinabi

ko,

nangako

din ako na mag-

iingat

kami at may

sundo

naman kaming

dalawa

.

“Oo, basta. Tara na lang at mukhanf yan na ang car mo, oh.” Sabi ko sa kanya.

Nang tumingin naman siya ay kaagad na nag-iba ang timpla ng mukha niya.

“That… is not my car.” Sabi niya.

“Eh? Kung ganun, kanino?” Tanong ko at kagaya niya ay tinignan ang papalapit na sasakyan.

“I-It’s Liam’s car, Matt.” Nanginginig ang boses na sabi niya.

Liam’s car…

Liam…

Nanginig din ako.

XVI

LIAM

I was about to pass the entrance of my school but then, I saw someone interesting.

Matt Carlson Evans

Kaagad kong ipinarada ang sasakyan sa mismong harapan nila at doon ay bumaba din ako.

They’re frightened, good.

“And where are you two going? As far as I know, it’s still class hours.” Tanong ko sa kanila nang nasa harapan na nila ako.

Could it be possible that they’re cutting classes? But that’s impossible because there are guards and that means they can’t get through the exit.

“Would you mind giving me an answer?” Naka ngising tanong ko kay Matt at sa kaibigan niyang babae.

Nang maglakad ako palapit kay Matt ay kaagad itong napa atras kasama ang kaibigan.

“Why so scared, Matt?” Tanong ko sa kanya, kaagad naman siyang nagyuko, “don’t worry, I won’t make you su—” I wasn’t able to complete my sentence when he suddenly covered my mouth with his hand.

“T-Tama na.” Nagsusumamong sabi nito sa akin nang magtama ang mga mata niya.

Such beautiful eyes…

Inalis ko naman ang kamay niya at marahan iyong pinisil pero hindi ko yun binitawan kahit pa inaalis yun ni Matt.

Ngumisi ako sa kanya, “and if I don’t stop?” Tanong ko.

“P-Parang awa mo na, t-tama na.” Ulit nito sa sinabi niya.

Pinisil ko ulit ang kamay niya, “kung ayaw ko nga? Paano kung gusto kong sabihin sa kaibigan mo na—” kaagad na tinakpan ulit ni Matt ang bibig ko.

“I’ll do what you want.” Sagot nito sa akin na parang wala nang ibang mapag pipilian.

Lumawak ang ngisi ko dahil sa sinabi niya, “I’ll remember that, Matt.” Sabi ko bago ko siya hinawakan sa labi.

“A-Ano ba!?” Sabi niya bago niya pinalis ang kamay ko.

Umiling ako, “wag kang maarte, Matt. You should know your position by now.” Sabi ko.

Kaagad naman siyang umiwas ng tingin.

“By the way, we’re are you going?” Balik tanong ko sa kanya, hindi naman siya sumagot kaya yung babae ang tinanong ko.

“You. What’s your name?” Tanong ko dito.

“H-Heidy. I-I’m Heidy.” Nauutal na sagot ng kasama ni Matt.

Tumango naman ako, “saan kayo pupunta?” Tanong ko sa kanya.

“A-Ahhmm, sa a-ano…” Pautal-utal na sabi niya.

Napa iling naman ako, “you’re too scared, Heidy. I’m just asking, don’t worry.” Sabi ko sa kanya.

“No! I-I’m not scared.” Sagot nito sa akin.

Sinong niliko mo? Kitang-kita naman sa mga galaw mo na natatakot ka.

“Whatever.” Sabi ko sa kanya, “so, we’re are the two of you going?” Muling tanong ko.

Kaagad naman niyang tinignan si Matt na naka tingin din.

Saan ba sila papunta?

“Where?” Muling tanong ko sa babae.

“You don’t have to know.” Sagot ng isang tao na ikina tingin ko.

Peter?

“Oh, what are you doing here?” Tanong ko sa kanya.

Tinignan naman ako nito, “I’m here to pick them. We’re going somewhere.” Sagot nito sa akin.

Kumunot naman ang noo ko, “really? Are the three of you that close para sunduin mo sila?” Tanong ko sa kanya.

“Yeah. In fact, we’re all friends.” Diretso parin ang tingin na sagot niya sa akin.

Napa ngisi ako, “is that so?” Sabi ko bago ko tignan si Matt na naguguluhan pero pilit na itinatago yun.

Sorry but I know better.

You’re just trying to save them from me, Peter.

“I’m coming with you, then.” Deklara ko na ikinagulat nilang tatlo.

But I won’t let you have your way this time, Peter.

Once is enough.

“Why? Did that shock all your nuts?” Tanong ko.

Kaagad naman nilang inayos ang mga mukha nila, “o-of course, not.” Sagot ni Peter sa akin.

Ngumisi ako, “then, come on.” Sabi ko bago ko buksan ang pinto ng passenger’s seat ng Ferrari ko.

It has a combination of the colors black and red and also yellow.

“You’re coming with me, Matt.” Sabi ko kay Matt.

“H-Huh?” Tanong nito. “B-But I just can come with Heidy, padating na din naman nyan yung sundo.” Sabi niya.

Oops, Matt. Your tongue just slipped.

“Eh? But I thought, Peter was supposed to be the one picking you up?” Tanong ko.

Kaagad naman siyang natigilan, “did you just lie?” Tanong ko kay Peter.

“He didn’t.” Sabat ni Heidy.

“I’m not talking to you woman.” Tiim bagang na sabi ko sa kanya, kaagad naman siyang napa atras.

Sa lahat ng ayaw ko ay yung sumasabat kapag hindi ko kinaka usap.

“Answer me, Peter.” Sabi ko habang naka tingin kay Peter, “did you just lie?” Ulit na tanong ko.

“I didn’t.” Matipid na sabi nito bago niya buksan ang pinto ng sasakyan niya.

It’s a Chevy.

“They’re coming with me.” Sabi niya bago tumayo at umatras sa sasakyan.

Kaagad namang pumasok ang babae doom at ganun na din sana si Matt pero nagsalita ako.

“Don’t you dare get inside that car.” Sabi ko kaya natigilan siya at tumingin sa akin.

“B-But—” angal nito pero sinamaan ko siya ng tingin.

“What’s the problem, Liam?” Tanong ni Peter, “why don’t you let him?” Dagdag nito.

“Oh, don’t bother.” Sabi ko sa kanya, “Matt is coming with me, because he knows what I can

do

and

say.

“ Dagdag ko.

“Matt?” Tanong ni Peter sa kanya.

Kaagad naman akong tinignan ni Matt na para bang naninimbang but at the end, I got what I want.

“S-Sasama nalang ako kay Liam.” Sabi niya kay Peter, ngumisi ako.

“You sure about that?” Tanong ni Peter bago ako tignan.

He’ll come with me, no matter what.

Cause I get what I want. I am Liam Charles Henson.

“O-Oo.” Nang marinig ko iyon ay sumakay na ako sa sasakyan ko. Ilang saglit lang din nang sumakay sa sasakyan ko si Matt.

Ngumi-ngising tinignan ko siya, “tsk.” Sabi ko bago ko inalis ang seat belt ko para ilagay ang sa kanya.

“A-Ano?” Nabiglang tanong niya sa akin habang naka pikit.

Fuck.

“What?” Tanong ko bago ko hatakin ang seat belt niya, “I’m just fixing this, weak.” Dagdag ko kaya unti-unti siyang nagmulat ng mata.

I think I’m gonna kiss those lips.

Argh! Fuck this!

“P-Pasen—nmmp.” Hindi natuloy ang sabi niya nang bigla ko siyang halikan.

Why does his lips taste this sweet?

Kinagat ko ang ibaba niyang labi sanhi upang magkaroon ng bukana ang bibig niya.

I took it as my time and I put my tongue inside his mouth. Moments later, I found myself deepening the kiss as I let my tongue wander the inside of his mouth.

Damn it, this kiss is way better.

“Nnn…” Ungol nito nang magsimula ang dila kong kalabanin ang dila niya. Matapos nun ay ako din ang nagtigil sa halik, “that’s sweet, Matt.” Naka ngisi kong sabi bago ko dilaan ang mga labi ko.

Tulala naman siya dahil dun.

Could that be his first kiss?

XVII

MATT

“Why does it seem to me that you and Peter are somehow close?” Tanong sa akin ni Liam pero hindi ako maka sagot.

I’m shocked.

Bakit niya ako hinalikan? Bakit?

That was my first kiss. A kiss that should be given to the person whom I’m gonna spend my life with.

And yet, he stole it!

“Hey!” Biglang sigaw niya sa akin kaya napa pitlag ako.

“H-Huh? Ano?” Tanong ko sa kanya.

“I’ve been talking here and you didn’t listen? Really?” Tanong niya sa akin na para bang naiinis.

Kaagad naman akong nagbaba ng tingin. I can’t look him even though I like his face.

I like it in a way of admiration.

You can’t blame me, gwapo ang mukha niya. He has red lips, perfect jaw, deep and mysterious eyes and a strict nose.

Okay na sana kung hindi lang masama ang ugali niya.

“For goodness’ sake! Will you listen to me!?” Muling sigaw niya sa akin.

This time, hindi na ako nakapag pigil pa at sinigawan ko din siya, “SHUT UP! WILL YOU SHUT UP!?” Sigaw ko sa kanya na ikinagulat hindi lang niya kundi pati ako.

“S-Sorry.” Sabi ko nang makita ko ang pagka bigla at pagka tigil niya. “I-I didn’t mean to shout at you.” Nahihiyang sabi ko.

Kasalan mo naman kasi ’to! Kung hindi mo ako hinalikan.

Bwisit!

Napa tingin naman ako nang bigla siyang tumawa, “y-you’re something, Matt.” Sabi niya habang umiiling.

“H-Hindi ko sadya. S-Sorry.” Kaagad na sabi ko sa kanya at hindi ko namalayan na naka hawak na ang kamay ko sa braso niya na malapit sa akin.

Baka kasi saktan na naman niya ako like the previous time.

“Tsk.” Sabi niya bago yugyugin ang braso.

Natataranta ko namang inalis ang kamay ko dun at nag-iwas ng tingin sa kanya.

“You act like a damn virgin, Matt.” Sabi niya sa akin.

“It’s because I am.” Sabi ko sa kanya.

“I know.” Sagot niya kaagad, “is that your first kiss?” Dugtong niya.

Natigilan naman ako, “o-oo.” Nahihiyang sagot ko sa kanya at nagyuko.

Bakit kailangan ko pa kasing sumagot?

“Really?” Sabi niya. Nang tignan ko naman siya ay naka ngisi siya.

Kaagad akong nag-iwas ng tingin at ibinaling ang mga mata ko sa kalsada nang maramdaman ko na titingin siya sa akin.

“I got your first kiss. I’ve also used that virgin mouth of yours.” Sabi niya na parang natural lang na bagay ang mga yun para sabihin.

Wala ba siyang decency?

“And so, that tight and virgin hole.” Dagdag niya.

Kaagad na nanlaki ang mga mata ko sa mga sinabi niya. “W-What!?” Hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.

Pero sa halip na sumagot ay isang may lamang titig lang ang ipinukol niya sa akin at ngumisi siya.

“What do you mean by that?” Sunod na tanong ko pero hindi na siya nagsalita at sa halip ay pina-andar na ang sasakyan niya.

Did he mean sex?

B-But is that e-even possible?

…

MATAPOS ang halos dalawang oras na pagda-drive ay tumigil kami sa isang lugar na may pangalang “Mr. Kimchi”.

Ipinarada ni Liam ang sasakyan niya sa parking space kasunod ang sasakyan na lulan sina Heidy at Peter.

“T-Thank you for the ride.” Sabi ko at sinubukang alisin ang seat belt pero hindi ko iyon alam.

“Pati ba naman pag-alis nyan, hindi mo alam?” Tanong niya sa akin bago alisin ang seat belt.

Pasensya naman, no!?

Wala naman kasi akong kotse kagaya mo!

Hindi na ako sumagot sa kanya at sa halip ay lumabas sa sasakyan niya.

Paglabas ko ay nakita ko naman ang dalawa na naghihintay.

Kaagad kong nilapitan si Heidy, “kamusta ka? Ayos ka lang ba? May ginawa ba siya sayo?” Kaagad naman niyang tanong.

“Oo, ayos lang. Wala naman siyang ginawa sa akin.” Sagot ko sa unang dalawang tanong niya at pagsisinungaling ko sa ikatlo.

Hindi ko naman pwedeng sabihin na hindi. Baka itanong pa niya kung ano ang ginawa sa akin.

Ayaw kong sabihin na hinalikan niya ako.

Tumango naman siya sa akin bago ako hinatak papunta sa entrance ng lugar, nilagpasan pa nga namin ang dalawa na kaagad namang naglakad kasunod namin.

“Annyeonghaseyo!” Kaagad na sabi nung babaeng naka kulay pula sa amin ni Heidy nang makapasok kami.

A/N: KOREAN yung way nang pagbati sa kanila.

“Hi, table for four.” Kaagad namang sabi ni Heidy sa babae.

Alam na alam niya siguro ang lugar na ito.

“This way, Ma’am.” Sabi nung babae bago maglakad. Sumunod naman kami sa kanya.

Nang tumigil kami ay nakita ko ang isang mesa na may grill sa gitna. “This is your table, Ma’am.” Sabi nung babae, “unli pork or unli beef?” Tanong nito sa amin.

“Ano gusto mo, bestty?” Tanong niya sa akin.

“P-Pork nalang.” Kaagad na sagot ko kasi hindi ko naman masyadong alam ang mga gagawin.

“Pork, then.” Sabi niya bago humarap dun sa babae.

Nag-usap muna sila bago kami pina-upo nung babae at iwan.

“You’ve got the guts to leave us?” Biglang tanong ni Liam na nasa harap namin kasama si Peter.

“Don’t be rude, Liam. Let’s just enjoy the time.” Sabi naman ni Peter sa kanya bago tumingin sa amin at humingi ng pahumanhin.

“Tsk.” Sabi lang ni Liam bago siya umupo sa isa sa apat na upuan.

Bakit sa tabi ko pa talaga siya umupo?

“Excuse me, I’ll put the foods now.” Sabi nung lalake na gaya nung babae ay naka pula din.

Nakita ko na may juice at pagkain siyang inilagay dun sa space ng table. May pork din na nasa isang plato na may kasamang tong.

“Excuse me, Sir.” Sabi nito sa akin kaya tumayo naman ako. Bigla ay yumuko siya at kung may anong kinalikot sa ilalim ng mesa. “Sorry for the interruption, you can sit again.” Sabi niya bago umatras.

Umupo naman ako matapos nun at nang paalis na sana ang lalake ay nagsalita si Heidy.

“Excuse po, Kuya.” Sabi nito na ikinatingin nung lalake, “Pahingi pong garlic, tissue and water na din.” Sabi ni Heidy sa kanya nang mailagay na ng lalake ang mga pagkain na nasa tray.

May dahon pa nga, chopsticks at lettuce yata yun na hindi ko naman alam kung para saan.

“Okay, Ma’am.” Sabi nung lalake bago siya umalis.

“Let’s eat!” Masayang sabi ni Heidy, “ay, wait lang. Hintayin muna natin yumg garlic.” Dagdag niya.

“Here’s your request, Ma’am.” Sabi nung lalake na kaagad na naka balik dala ang isang pitsil ng tubig, tissue at yung bawang na nakalagay sa bowl.

“Thank you.” Sabi ni Heidy, tumango naman ang lalake bago ito ulit umalis. “Now, let’s eat.” Masayang sabi ni Heidy bago niya paghiwalayin ang chopsticks niya.

Pinanood ko kung paano siya gumalaw. Nakita ko na gamit ang tong ay naglagay siya ng pork na maninipis ang hiwa dun sa grill.

Ang dami namang ginagawa. Hindi ba pwedeng kumain nalang?

XVIII

PETER

Matt is cute.

I keep on smiling at how confused he gets whenever his friend, whose name is Heidy, moves.

Ngayon lang ba siya naka punta sa ganitong lugar?

Kumuha ako ng lettuce at isang pork na naluto na ni Heidy. Matapos ay inilagay ko ang pork sa dahon at binigyan ng paste.

“Here.” Sabi ko kay Matt bago ko ibigay ang ginawa ko.

“T-Thank you.” Nahihiyang sabi nito bago kunin ang ibinigay ko.

Ngumiti naman ako at nagpatuloy sa pagkain.

“H-Here.” Biglang sabi naman ni Heidy sa akin bago niya ilagay ang ginawa niyang pagkain sa plato ko.

“Thanks.” Naka ngiting sabi ko naman sa kanya. Napa iling naman ako nang makita kong namula ang pisngi niya.

Maputi kasi siya kaya halata ang pamumula niya.

“This is such a sweet scene, isn’t it?” Naka ngising tanong ni Liam bago niya kinain ang pagkain niya.

Napa iling naman ako, “you really know how to kill the mood, huh?” Tanong ko sa kanya.

Tinignan naman niya ako, “why? Got a problem with that?” Tila naghahamong tanong niya sa akin.

Why do you have to be an asshole, Liam?

Hindi ko nalang ito pinansin para hindi na humaba pa ang usapan.

Sometimes, you just have to be silent (though I don’t like being silent because you won’t solve a problem by being one.) Sa case lang namin ni Liam, alam kong hindi ako mananalo kapag away ang usapan.

A/N: Kay bait-bait naman nitong binatilyong ito, oo. Nyahahaha

…

Nasa kalagitnaan naman kami nang pagkain nang biglang napa singhap si Matt.

Pareho kaming napa titig ni Heidy sa kanya, habang si Liam naman ay naka ngisi sa kanya.

Kumunot ang noo nang makita ko ang kamay niya na naka baba.

“Why?” Tanong sa akin ni Liam nang makita niya akong naka tingin.

Pero sa halip na tanungin siya ay si Matt ang tinanong ko. “What happened?” Tanong ko sa kanya.

Kaagad na naglumikot ang mga mata niya, “w-wala.” Sagot niya bago tumingin kay Liam.

Liam’s doing something.

“What are you doing, Liam?” Direktang tanong ko sa kanya.

Tumingin naman sa akin si Liam, “are you accusing me of doing something which I don’t actually do?” He asked.

Bullshit.

“I am not accusing you, Liam. I AM, in fact, ASKING you about what you’re doing.” I reasoned.

Liam smirked, a wicked smirk. “But it seemed to me that you’re accusing me.” He said.

I sighed, “your stating nonsensical things, Liam.” I added.

“Really?” He asked.

“Really.” I said.

“That is enough.” Sabi ni Matt sa amin kaya kapwa kami napa tingin sa kanya, “both of you are getting the attentions of others.” Dagdag niya habang tumi-tingin sa paligid.

“I don’t fucking care. They can just focus on us all they want, I don’t fucking care.” Sabi ni Liam na naka ngisi pa.

Napa iling ako nang bigla akong makarinig ng mga bumbong kaya tumayo ako, “I apologize for the ruckus we’ve done, don’t mind us and please continue to eat.” Pahumanhin ko bago yumuko.

“Ikaw na magalang. What a show off.” Dinig kong sabi ni Liam pero hindi ko siya pinansin.

MATT

HINDI MAN LANG BA NAHIYA SI LIAM?

I mean, don’t get me wrong  but Peter was just asking him pero ganun ang naging pakikipag-usap niya.

I am disappointed in him.

“What?” Tanong niya nang makita niya akong naka tingin sa kanya.

Sinamangutan ko siya at hindi sinagot. Sa halip ay nagpatuloy na lang ako sa pagkain.

By this time, I got the hang of it. Alam ko na siyang gawin.

You just need to get a lettuce then put a cooked pork strip on it plus the paste.

After that, you have to fold the leaf and you can eat it.

Nang ngumu-nguya ako ay nakaramdam ako ng kamay na humahaplos sa hita ko kaya napa-pitlag ako at nabilaukan.

“Nmm! Nmm!” Nanlalaki ang mga mata kong sabi.

“Oh my gosh!” Heidy exclaimed and immediately handed me a glass filled with water.

Kaagad ko naman yung kinuha at dali-dali kong ininom ang laman.

“Haaa… Haaa.” Sabi ko nang maging ayos na ako. “T-Thank you.” Sabi ko kay Heidy bago ko punasan ang mga namuong luha sa gilid ng mga mata ko.

“Pfffftttt!” Tawa ni Liam habang naka tingin sa akin, maging siya ay may luha na din sa sobrang tawa niya.

Akala niya ba nakaka tawa yun?

Sa sobrang pagka banas ko ay kinuha ko ang lagayan ng paste at isinaboy ko yun sa damit niya.

And I regret doing that.

Dahil biglang natigil si Liam sa pagtawa at tinignan ang damit niyang may paste.

“Fuck.” Mura niya bago siya kumuha ng tissue at punasan yun.

Paulit-ulit niya yung ginawa pero may naiwan paring pulang mantsa sa damit niya.

“How dare you.” Sunod na sabi niya sa akin habang tiim ang bagang niya.

“I-I—” nanginginig sa takot na sabi ko pero sinabatan niya ako.

“I’m sorry?” Pagpapa tuloy niya sa sasabihin ko sana, “do you think your sorry can remove this?” Tanong niya bago hawakan ang parte ng damit niya na may mantsa.

“B-But it was your fault.” Reklamo ko sa kanya.

Biglang kumunot ang noo niya, “you’ll pay for this.” Mariing sabi niya bago niya ako hawakan sa kamay.

“S-Sandali, bitawan mo nga ako!” Hindi mapigilang sigaw ko.

“Ngh!” Ngiwi ko nang biglang humigpit ang hawak niya dun.

Bigla naman siyang hinawakan ni Peter, “you’re hurting him.” Seryosong sabi niya.

Ngumisi si Liam, “oh, that’s what I’m very good at.” Sabi niya bago tignan ang kamay ni Peter, “get that hand of yours off of me.” Dagdag niya.

“Let him go, then.” Sabi ni Peter sa kanya.

“SHUT. THE. FUCK. UP., PETER.” Maririing sabi ni Liam kay Peter.

I’m getting scared. I’m scared of the auras forming around the two of them.

“I said you’re hurting him.” Sabi ni Peter kay Liam.

“I know, bookworm. Don’t state the obvious and remove that hand if you don’t want me to beat the hell out on you here.” Puno ng pagbabantang sabi ni Liam kay Peter.

Pero masakit yung hawak ni Liam.

“P-Peter, hayaan mo na. M-Mag-uusap lang kami.” Sabi ko kay Peter.

“B-But…” Nagda-dalawang isip na sabi nito pero umiling ako.

“It’s okay…” Sabi ko at tumigil nang maramdaman ko ang higpit ng hawak ni Liam, “it’s my fault so, I’ll sort this out.” Dagdag ko.

Doon na inalis ni Peter ang hawak niya kay Liam.

“Let’s go.” Sabi ni Liam sa akin bago niya ako hatakin papunta sa —CR!?

Pero b-bakit sa CR?

XIX : MATT’S FIRST

Dealing With The Elite Four

Chapter 19 (SPG)

MATT

“T-Teka nga!” Inis na sabi ko bago ko hinatak ang kamay ko mula sa hawak ni Liam.

Masamang tingin naman ang nakita ko nang humarap ito sa akin at muling hinawakan ang kamay ko.

“S-Sandali! Saan mo ba ako dadalhin?” Tanong ko sa kanya habang pilit na pinipigilan siya sa paglalakad.

Mabuti nga’t walang tao sa part na ito.

“Don’t fuss around, Matt.” Sabi nito at pabigla akong hinatak kaya ayaw ko man ay natanghay ako.

“B-Bakit ba nandito tayo?” Tanong ko nang makapasok kami sa loob ng CR.

Baka gusto niyang ipahugas yung mantsa.

Tama, yun nga.

“I said. You’ll pay for this, right?” Sagot niya bago ako hatakin ulit.

“A-Ano ang ginagawa mo!?” Sigaw na tanong ko nang pabalya niya akong ipasok sa isa sa mga cubicle.

“I’ll make you pay.” Sabi niya.

“Ano bang trip ’to!? Hindi nakaka tuwa!” Inis na sabi ko sa kanya habang hawak ko ang nananakit na kamay ko.

Ngumisi siya sa akin dahilan para makadama ako ng takot at kilabot.

I know this look.

“S-Sandali!” Sigaw ko nang bigla niya akong hatakin at paharapin sa pader. Kasunod nun ay narinig ko ang pagka lock ng pinto.

“Shut up or I’ll beat you here.” Sabi niya kaya napilitan akong tumahimik. “L-Liam!” Singhap ko nang maramdaman ko ang kamay niya na humahaplos sa aking pang-upo.

“I said shut up.” Sabi niya bago pisilin ang pwet ko.

“P-Pero…” Kinakabahang sabi ko nang maramdaman ko na lumipat ang kamay niya sa harapan ko.

Bakit nandun ang kamay niya?

“L-Liam…” Tawag ko nang maramdaman ko namang inaalis niya ang suot kong belt.

Kaagad kong hinawakan ang kamay niyang yun pero mabilis niyang napigilan ang mga kamay ko.

Pareho niya yung kinuha at ipinagsamang hawakan gamit ang isa niyang kamay bago niya iyon idikit at itaas sa pader.

Sunud-sunod na paglunok ang ginawa ko dahil wala akong magawa, ni pumalag ay hindi ko kaya dahil hawak niya ang mga kamay ko.

“T-Teka lang, Liam. Sandali!” Singhap ko dahil muli niyang ipinag patuloy ang pag-alis ng belt ko.

“You’re as noisy as fuck.” Sabi niya bago marahas na i-hubo ang pantalon ko.

“Ano bang gagawin mo?” Tanong ko sa kanya dahil natatakot na ako.

“I’m making you pay, weak.” Sagot niya bago isunod na ibaba ang suot kong underwear.

Ano!? Bakit?

“Liam!” Sigaw ko nang malaya niyang iginala ang kamay niya sa mga hita ko.

Gusto ko mang ipag krus ang mga paa ko ay hindi ko magawa dahil nasa pagitan nun ang bowl.

“Ah!” Napa pitlag na sabi ko nang maramdaman ko ang kamay niya sa pang-upo. “L-Liam?” Tawag ko sa kanya.

“Such well rounded ass.” Sabi niya sa akin.

Kaagad naman akong napalunok dahil sa kaba. “T-Tama, please? I-Itigil mo na ’to.” Sabi ko pero hindi siya nagsasalita.

“L-Liam, sorr-arrgh!” Daing ko nang maramdaman ko ang pagpupumilit ng mga daliri niyang pumasok sa lagusan ko.

Oh my gosh!

“S-Sandali lang-ugh!” Muling daing ko nang unti-unti ay nagawang ipasok ni Liam ang mga yun.

Wala akong magawa kung hindi ang umiyak dahil sa wala akong magawa at sa sakit.

“Ahh!” Singhap ko nang maramdaman ko ang paggalaw ng mga yun sa loob ng lagusan ko.

“Hmm?” Sabi niya bago isagad yun.

“O-Oh!” Singhap ko bago ako mapa tingala at tingkayad.

What’s this?

“So easy.” Sabi niya bago niya muling pagalawin ang mga daliri niya.

Libo-libong boltahe ang naramdaman ko sa hindi ko maipaliwanag na dahilan.

“L-Liam, w-wait. Aah!” Napapa pikit na sabi ko sa kanya.

“I don’t like waiting, Matt.” Sabi niya bago binilisan ang paggalaw ng mga daliri niya.

Wala na akong nagawa kung hindi itukod ang tuhod ko sa bowl. Doon na din binitawan ni Liam ang mga kamay ko kaya kaagad na humawak ako sa pader at sa kamay niya.

“L-Liam, t-tama na ahh!” Paki-usap ko sa kanya pero hindi niya ako pinakinggan.

Napa pikit ako nang maramdaman ko ang pagdagdag niya ng isa pang daliri. “A-Aahhng!” Singhap ko nang mag-atras abante ang mga yun.

Why is he doing this?

“Wait! W-Wait!” Pigil ko sa kanya dahil may nararamdaman akong kiliti sa puson ko.

“I said, I don’t wait and will you stop saying what the fuck I must do!?” He hissed and continued what he was doing.

“Liam-nnnhhm!” Impit na tawag ko sa kanya nang may kung anong lumabas sa pagkalalake ko.

Matapos nun ay hinihingal ako. “So quick.” Bulong niya sa akin. Naramdaman ko naman ang pag-atras niya.

“Pay time.” Dinig kong sabi ni Liam kaya napatingin ako.

“Lift your hips, weak.” Sabi niya bago niya hawakan ang beywang ko.

“H-Huh?” Tanong ko dahil sa sinabi niya.

“I’ll fuck you, raw.” Sabi niya na ikinagulat ko.

Fuck, me? Fuck, me? Fuck? Me?

“L-Liam, y-you’re crazy. T-Tama na.” Sabi ko sa kanya at nagsimulang tumayo pero pinigilan niya ako.

“Hindi ka pa bayad.” Sabi niya sa akin bago marahas na itinulak pababa ang katawan ko.

“L-Liam, tama na. P-Pleas-ahhhkk!” Singhap ko nang biglang may kung anong pumasok sa lagusan ko.

Ang sakit! Ang hapdi!

“Fuck!” Mura ni Liam.

“A-Ahh!” Daing ko habang umiiyak dahil sa sakit. Parang may kung anong napunit sa parteng yun sa likod ko.

“I’m gonna move.” Sabi ni Liam sa akin pero hindi ko alam kung ano yun.

Pero kaagad na nanlaki ang mga mata ko nang bigla akong makaramdam ng pagka puno.

“Ahhh-” daing ko na pinigilan ni Liam dahil nakarinig kami ng mga yabag.

“Suppress your voice if you don’t want them to see us.” Bulong niya sa akin.

“Hmm!” Pigil na daing ko dahil nagpatuloy si Liam sa paggalaw niya.

Habang hawak ang hita ko at ang beywang ko ay umuurong-sulong siya.

It was painful. Like something was tearing. It makes me want to shout because of the pain.

“Ah, shit!” Sabi ni Liam nang wala na kaming naririnig na mga tao.

“M-Masakit. Masakit, Liam.” Daing ko habang patuloy parin sa pag-iyak.

“Of course, Matt. You’re a virgin.” Parang bale walang sagot niya sa akin. “Tayo.” Biglang sabi niya nang tumigil siya at bunutin ang pagkalalake niya.

Nahihirapan man ay nagawa kong tumayo, “ride me.” Sabi ni Liam sa akin nang makita kong naka upo siya sa bowl.

Kita ko pa ang tayong-tayo niyang pagkalalake.

It’s huge. Full of veins.

“T-Tama na.” Nanghihinang sabi ko pero sinamaan niya ako nang tingin bago hatakin at patalikurin sa kanya.

Nagsimula na naman akong umiyak dahil wala akong magawa. “Ride me, Matt. Don’t make me wait.” Muling sabi niya.

“M-Masakit.” Umiiyak na sabi ko sa kanya.

“Tsk.” Dinig kong sabi niya bago siya tumayo.

Nanlaki naman ang mga mata ko nang walang pasabi niyang hinawakan ang mga hita ko.

“L-Liam?” Tawag ko sa kanya nang maramdaman ko na isinabit niya ang mga paa ko sa beywang niya.

“Humawak ka sa balikat ko kung ayaw mo dumulas ka at bumagsak.” Sabi niya kaya kaagad kong ginawa yun.

Ilang sandali pa ay muli na namang nasa loob ng lagusan ko ang laman niya.

“L-Liam haaa. L-Liam!” I groaned when I felt the door on my back.

Maging ang muling pagpasok ng pag-aari niya sa lagusan ko.

“I’m gonna fuck you, NOW.” Sabi niya bago ko naramdaman ang sunud-sunod na pag-ulos niya.

“A-Ahhhnn…” Ungol ko dahil dun.

Hindi ko na namalayan na nayakap na ako sa kanya dahil dun. “Now, ride me.” Dinig kong sabi niya bago ko marinig ang mga yabag niya.

Isang iglap lang ay nakaharap na naman ako sa pader. “Move. Up then down.” Sabi niya.

“T-Tama na.” Sabi ko sa kanya pero ngumisi lang siya sa akin.

“Move.” Muling sabi niya kaya kahit nahihirapan ako ay ginawa ko ang gusto niya.

I bounced myself, up then down, just like what he instructed me.

Ramdam ko ang pagsagad ng laman niya sa loob ng lagusan ko. Kung papaano yung magsulong at abante, lumabas at pumasok sa lagusan ko.

“That’s enough.” Sabi ni Liam dahilan para huminga sa wakas.

“Face the wall and hold on to something you can, Matt.” Muling utos niya.

“Pero!” Protesta ko pero bigla niyang pinalo ang pisngi ng pang upo ko. “Ahh!” Daing ko.

“Just do what I say, Matt. Gusto mo naman sigurong matapos tayo, ’di ba?” Naka ngising tanong niya.

Nanginginig ang mga kamay ko na hinawakan ang bowl kaya para akong aso habang naka-tuwad. “Good.” Dinig kong sabi niya.

“Ahmmngg!” Daing ko nang muling pinuno ng pagkalalake ni Liam ang lagusan ko.

“So tight.” He grunted as he held my waist and started moving back and fort.

“Ahh!” Singhap ko kada sumagad ang pag-aari niya sa loob ko.

“Ahh! Ahh!” Muling daing ko nang naging mabilis ang paggalaw niya.

It hurts, so much that I didn’t even notice that Liam was stroking my flesh.

“O-Ohhh…” Ungol ko nang sa ikalawang pagkakataon ay may lumabas na namang likido sa pagkalalake ko.

It brought pleasure but the pain is still there.

Hindi rin nakaligtas sa akin ang pagpuno ng likido sa aking lagusan, likido na nanggaling kay Liam.

It was sticky and warm.

“You’re a virgin,

no more

.“ Sabi ni Liam sa akin matapos niya akong i-upo sa bowl habang nag-aayos siya ng pantalon. “You’re paid, Matt.” Pahabol niya bago niya ako nginisihan.

It’s Liam…

Liam…

Liam stole my first kiss.

Liam who used my mouth.

Liam who fucked me.

Liam… It’s all Liam.

XX : THE DAY AFTER

LIAM

I haven’t seen him yet. I mean, Matt.

The last time I saw him was when we eat at Mr. Kimchi (had sex, even though he didn’t want it) and that’s the last time.

Is he hiding or what? I don’t actually know.

But sex with him is quite an unforgettable one.

“Hey, Heidy.” I said, calling Matt’s friend.

Right now, I am here in front of their room and I don’t know why.

My feet just brought me here.

“Y-Yes?” She asked, stuttering.

“Where’s your friend?” I asked her.

She immediately averted my gaze but answered me nonetheless, “he’s not attending our classes since that day. The day that the four of us hanged out together, I mean.”

What?

Is Matt that lazy to not attend his classes?

“You did something to him, right?” Heidy asked me.

I looked at her, “what?” I asked.

“You did something to him…” She continued, “that’s why he’s not attending our classes.” She added.

“Why? W-What?” I asked, confused.

“It’s your fault that’s why he passed out that day!” Heidy shouted.

He passed out?

“You did that to him! You’re a wicked person, Liam! I hate you!” She shouted again before leaving me, confused and shocked of what she told me.

What the fuck!?

…

“Will you please stop walking like that!?” Sigaw sa akin ni Chad.

Kasama ko sila ngayon sa rooftop, ang tambayan namin.

“Shut up.” Sabi ko sa kanya bago ako muling nagpalakad-lakad.

“Nahihilo na ako sayo, Liam. Bakit ba?” Tanong naman sa akin ni Jake.

It’s about what Heidy told me this morning.

I don’t know why but I’m being worried as fuck.

“Can you do me a favor?” Tanong ko kay Jake na ikinatingin nilang dalawa. “Woah! W-Wait, wait.” Sabi ni Chad bago siya tumayo. “Did you hear that  Jake?” Tanong niya kay Jake na akala mo’y hindi makapaniwala.

“Shut the fucking up, Chad.” Sabi ko kay Chad na ngumisi lang.

“So, what can I do for

the

Liam Charles Henson?“ Tanong sa akin ni Jake.

“Can you search where Matt Carlson Evans lives?” Tanong ko sa kanya.

Doon na siya tumayo habang kunot na kunot ang noo, “and why is that?” Tanong niya sa akin.

“You don’t need to know, just do what I asked.” Sabi ko sa kanya.

Sa aming apat ay siya ang pinaka maalam sa paghahanap ng tao. Kaya siya ang inutusan ko.

“You don’t expect me search a person just because you want to. I, at least, should know the reason why.” Sabi niya.

But sometimes, I just want to punch him because he’s being nosy.

“The hell, Jake!” Sigaw ko sa kanya, “can you just do what I want and stop being a fucking nosy person!?” Dagdag ko.

“Woah. Relax, bro.” Sabi niya sa akin bago buksan ang dala niyang laptop, “I’m on it, just give me an hour.” Sabi niya.

Ang dami pang satsat, gagawin din naman. Tsk.

“Damn it” inis na sabi ko nang muli ko na namang maalala ang mga sinabi ng kaibigan ni Matt.

What happened to him?

MATT

KNOCK

“Nak, hindi ka pa ba okay?” Dinig kong sabi ni Nanay mula sa labas ng kwarto ko.

Tinatanong ni Nanay kung wala na akong sakit. Dinahilan ko kasi sa kanila na parang lalagnatin ako kahapon.

“O-Okay na po ako, Nay.” Sabi ko sa kanya.

“Osiya, sige. Lumabas ka nalang kung nagugutom ka na. May nailuto na ako.” Sabi nito sa akin.

“Opo, Nay.” Sagot ko naman bago ko narinig ang mga ingay na galing sa mga yabag ni Nanay.

Napa buntong hininga naman ako bago ako dahan-dahang humiga sa kama ko.

Masakit pa kasi ang ibabang parte ng katawan ko at alam ko na ang nangyari sa aming dalawa ni Liam ang siyang sanhi nito.

“A-Aww.” Naka ngiwing daing ko nang biglaan akong tumagilid.

Ang hapdi, sobra.

“Ang dami ko nang nami-miss na klase.” Singhal ko, “pati yung orientation ko sa club, haist!” Ungot ko sa sarili ko.

Kasalanan itong lahat nang tag-libog na Liam na yun!

“Haist!” Inis na sabi ko sa tuwing naaalala ko ang mga nangyari dun sa CR.

Kung bakit ba naman kasi ginawa yun ni Liam sa akin!?

BZZZ BZZZ

Natigil naman ako nang naramdaman ko ang pag-vibrate ng phone ko.

Nang tignan ko kung ano yun ay text pala ni Heidy sa akin. Kaagad ko naman yung tinignan at binasa.

From:

bestty

Bestty! Kamusta ka na? □□□ Ayos ka na ba? Text me back, miss you!

Hindi ko man sigurado kung ano yung tatlong box na yun ay nagtipa naman ako ng ire-reply ko.

To:

bestty

Heidy, okay na ako. Pahiram ng lectures mo pag pumasok na ako. Okay?

Kaagad ko din iyong ini-send kay Heidy.

Ilang saglit pa ay muling nag-vibrate ang phone ko.

From:

bestty

Are you sure? Hindi ka na ba hini-himatay?

Hindi ko man siya kaharap, alam ko na puno siya ngayon ng pag-aalala.

Napa buntong hininga ako bago ako ulit ng reply message ko sa kanya.

To:

bestty

Ayos na ako, Heidy. Papasok na siguro ako bukas.

Sabi ko, kahit na ang totoo ay hindi pa talaga ako ayos. Nagi-guilty na nga ako sa kanya dahil ang dami ko nang itinatago sa kanya.

Hindi niyo naman ako masi-sisi, hindi ko naman pwedeng sabihin sa kanya ang mga nangyari sa akin.

Those are something that I can’t tell anyone. No because, those are humiliating.

Sighing, I decided to stand up ang go outside my room. Kaagad ko namang naalala na may iniluto si Nanay kaya bumbaba ako.

“Nay?” Tawag ko habang dahan-dahan akong naglalakad pababa.

Mahapdi parin kasi ang part ng katawan ko na yun.

Alam niyo naman siguro ang dahilan kung bakit.

“Baka lumabas.” Sabi ko nang hindi ako nakarinig ng sagot.

Minabuti ko nalang na magpunta sa hapag kainan. Kaagad ko namang inalis ang pantakip at nakita ang niluto ni Nanay.

Sinigang na baboy.

Nakaramdam naman ako ng gutom kaya sumandok na ako ng kanin, tapos ay gumawa ako ng sawsawan.

Patis yun at sili.

Matapos nun ay inilapag ko yun sa mesa at kumuha na ako ng ulam at inilagay yun sa kanin.

I was about to sit down so I can eat but then, I heard a knocking on our door.

Mabagal ang paglalakad ko papunta dun kaya tuloy-tuloy sa pagkatok ang kung sino man yun.

“Sandali lang, heto na.” Sabi ko nang makalapit ako sa pinto.

Kaagad kong ipinihit ang door knob nun at binuksan.

“Finally.” Sabi ng tao na hinding-hindi ko aakalaing pumunta dito habang naka ngisi siya.

Papaano niyang nalaman na dito ako nakatira?

Bakit siya nandito!?

Mabilis na isinara ko ang pinto pero maagap niya iyong naharangan gamit ang paa niya.

“U-Umalis k-ka na…” Sabi ko sa kanya habang tumutulo ang mga luha ko.

XXI : The Result

LIAM

After almost a lifetime knocking, the door has finally opened, making me smirk in delight.

“Finally” I said just to meet Matt with a shocked face.

Hindi nga ako makapaniwala na dito siya naka tira.

Halos suntukin ko si Jake dahil akala ko ay nagbibiro lang siya pero hindi pala.

Dahil ang pinapahanap ko’y nasa harapan ko mismo ngayon, suot ang may pagka luma man na damit ay nagmumukha paring magandang tignan dahil siya ang may suot. 

Ganun lang kasimple, how should I put it ba? Well, gumaganda ang bagay kahit na luma kapag suot niya. Yun!

Mabilis ko namang iniharang ang paa ko nang magtangka siyang pagsarhan ako ng pinto.

Not that easy.

Nagulat ako nang bigla siyang umatras at umiyak. “U-Umalis k-ka na…” Sabi niya sa akin.

Bigla at mabilis na naman siyang umatras nang humakbang ako papunta sa kanya.

Was he traumatized?

“H-Hey, calm down.” Sabi ko sa kanya.

Mabilis naman ang mga naging pag-iling niya, “h-hindi. U-Umalis ka na.” Muling sabi niya.

“Matt, come on.” Sabi ko naman sa kanya.

“Umalis ka na! Alis!” Sigaw niya sa akin bago siya tumakbo papunta sa hagdan.

“Matt!” Sigaw ko bago ko siya sinundan.

Damn virgin!

He was about to close the door to what it seemed to be his room but I immediately stopped it.

“Ngh!” Daing ko nang maipit ang kamay ko.

“U-Umalis ka na.” Muling sabi niya, dama ko parin ang pag-iyak niya.

“O-Open the door widely, Matt.” Sabi ko sa kanya.

Ang sakit na ng kamay ko dahil sa paggitgit niya sa pintuan.

“T-Tama na, u-umalis ka na.” Garalgal ang boses na sabi niya sa akin habang patuloy parin siya sa pagsara ng pinto and it hurts!

“I won’t do anything, damn it!” Singhal ko sa kanya.

“Hindi! Wala akong paki, nagsi-sinungaling ka!” Sigaw niya sa akin.

Napapalatak naman akong umiling bago ko hinawakan ang hangganan ng pinto at itinulak yun papasok.

“H-Hindi!” Sigaw ni Matt habang pinipilit na isara yun muli.

Naiinis na itinulak ko iyon kaya naka rinig ako ng pagbagsak.

“Matt?” Tawag ko nang mabuksan ko ang pinto.

Kaagad namang dumako ang tingin ko sa dumadaing. “A-Awww…” Naka ngiwing sabi niya habang baka upo sa sahig na gawa sa plywood.

Kaagad ko naman siyang nilapitan at hinawakan, para sana itayo pero mabilis niyang pinalis ang kamay ko.

“D-Don’t touch me!” Sigaw niya sa akin bago niya yakapin ang mga tuhod niya.

Patuloy parin siya sa pag-iyak.

“You’re acting like a damn girl, you know.” Sabi ko sa kanya bago ko iginala ang paningin ko sa kabuuan ng kwarto niya.

It’s small, hindi man nga nangalahati ito sa kwarto ko.

“I didn’t expect you to live in a place like this.” Sabi ko bago ako umupo sa kama niya.

It smells like him, all of him.

“Umalis ka na.” Sabi niya kaya sinamaan ko siya ng tingin.

“I thought all the while that you’re rich.” Patuloy ko bago ko hawakan ang unan na nasa uluhan ng kama niya.

“U-Umalis ka na.” Muling sabi niya.

Inis na nilapitan ko siya, “what is wrong with you, huh!?” Tanong ko sa kanya. “Can’t you just forget about it!?” Dagdag ko.

Doon siya tumingin sa akin nang masama, “forget about it!?” Sigaw niya. “Do you think it’s that easy, huh!?” Tanong niya.

Natigilan ako. “Akala mo ba madali lang kalimutan ang mga bagay na ginawa mo, pati ng mga kasama mo!?” Galit na sabi niya sa akin.

I’ve never met someone who does what he do.

“HINDI, Liam!” Muling sabi niya bago tumayo at hinarap ako, “siguro para sayo, oo.” Dagdag niya.

“Pero sa akin, hindi!” Muling sigaw niya bago niya marahas na pinunasan ang mga luha niya, “kasi, wala akong alam na ginawang masama sa inyo, pero ginawa niyo ang mga bagay na yun!” Dagdag niya bago ako pagpapaluin.

“Ang sama mo! Ang sama niyo! Ano ba ang nagawa ko!? Yung bang natapunan ko kayo ng pagkain!? Yun ba?” Tanong niya habang patuloy sa pananakit sa akin, “y-yun bang nabunggo kita? Yun ba!? Pero humingi na ako ng tawad!” Sumbat niya.

“Dahil ba gusto niyo, gagawin niyo nalang ang maisip niyo!? Dahil ba sa meron kang kaya sa buhay—kayo ng mga barkada mo, akala mo tama ang lahat ng gustuhin mo!?” Tanong niya sa akin bago siya tumigil at napa upo sa harapan ko.

“What did I do wrong to deserve all of what you did?” Humahagulgol na tanong niya bago itakip sa mukha niya ang dalawa niyang palad.

Sa lahat ng mga sabi niya ay hindi ko nagawang magsalita. Naka tingin lang ako sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit pero nalulungkot ako sa nangyayari sa kanya.

“Matt.” Sabi ko.

“Umalis k-ka na.” Nanginginig ang boses na sabi niya.

“Matt…” Tawag ko bago ako umupo para magpantay kami.

“P-Parang awa mo na, u-umalis ka na.” Patuloy niya.

“That’s enough.” Patuloy ko naman na parang wala ako sa sarili ko.

“W-Wag mo akong h-hawakan. U-Umalis ka nalang.” Pagtataboy niya.

“Tsk.” Sabi ko bago ko natagpuan ang sarili kong niyayakap siya.

“B-Bitiwan mo ako!” Sigaw niya habang inilalayo ang sarili niya sa akin.

Hindi ko siya pinansin at mas lalong kinabig siya palapit sa akin, “don’t cry, Matt. I won’t do it again.” Sabi ko.

“Umalis ka na. S-Sige na, Liam.” Nanghihinang sabi niya sa akin.

“I won’t, I don’t like. I don’t want.” Sagot ko sa kanya bago ko ginalaw ang kamay ko para hagurin ang likod niya.

Napa singhap siya pero hindi ko iyon pinansin.

“So stop crying, Matt.” Sabi ko, “you’re being a sissy.” Pagbibiro ko pa.

“Umalis ka na.” Mahinang sabi niya pero hindi ko siya pinansin ulit.

“I said, I won’t. Kaya wala kang magagawa, lalo pa’t ayaw ko.” Sabi ko sa kanya bago ako humiwalay sa yakap.

Ini-angat ko ang ulo niya sa pamamagitan ng paghawak sa baba niya at tinignan ko siya.

“Ang pangit mo.” Sabi ko sa kanya bago ko pinunasan ang basa sa luha niyang pisngi.

Ngumisi ako, “I don’t know what is it, Matt but there’s something I like about you.” Sabi ko.

Kaagad naman siyang umiwas ng tingin, “frankly, I don’t know it.” Sunod na sabi ko.

Lalayo sana siya pero hinatak ko ang isa niyang kamay at inilapit siya sa akin, “and seeing you like that just made me want to do this.” Sabi ko bago ko itinaas ang kamay ko at hinawakan ang likod ng ulo niya.

“A-Ano ba!?” Inis na sabi niya sa akin.

“Don’t struggle, Matt.” Sabi ko sa kanya, “I get what I want and I want you, I guess.” Dagdag ko bago ko inilapit sa mukha niya ang mukha ko.

“L-Liam—” tawag niya bago ko inilapat ang mga labi ko sa mga labi niya.

The kiss lasted for seconds before I backed away from him then I smirked.

“I guess I want you so I’m gonna get you.” Naka ngising sabi ko sa kanya.

Oh, fuck! Am I falling? Am I!?

A/N: Ayan. Dahil matagal akong nawala, naisipan ko na ding magsulat ng isang chapter nitong story na ’to as pampakunswelo sa inyo. 

Thank you for still following my account and reading my stories thought my updates have become real slow. I want to apologize for that but worry not, malapit nang magbalik ang regular na pag-a-update ko dahil malapit ko nang makuha sweldo ko.

Salamat ulit, hanggang sa muli. 

P.S. Matatagalan ulit yung next update (pati na rin yung upadte dun sa TID) :)

XXII

MATT

Hinalikan niya ako. Hinalikan na naman niya ako!

“B-Baliw ka ba!?” Singhal ko sa kanya. 

“I’m not.” Sagot niya, habang hawak niya parin ako.

“L-Liam!” Sigaw ko bago ko na naman naramdaman ang paglapat ng mga labi niya sa mga labi ko.

“Damn, I really like kissing your lips.” Naka ngisi niyang sabi sa akin.

“Nasisiraan ka na ba!?” Inis na tanong ko sa kanyang muli bago ako umatras at lumayo sa kanya.

Pinunasan ko din ang mga labi ko, “of course, I’m not.” Sagot niya sa akin habang hawak ang mga labi niya.

“B-Bakla ka ba?” Biglang tanong ko sa kanya.

Natigilan siya dahil dun, “I… don’t know?” Sabi niya bago siya umaktong nag-iisip, “come to think of it, am I?” Tanong niya.

Nagtanong nga ako tas magtatanong din siya? Ganun na ba ngayon, magtatanong ka tas magtatanong din ang pinagtanungan mo instead na sumagot?

“You’re crazy!” Singhal ko bago ako tumayo, “so leave!” Sigaw ko pa sa kanya.

Hindi maka paniwalang tumingin siya sa akin at tumayo, “that’s rude of you, you know.” Sabi niya.

“What!?” It was my turn to ask him with the way he looked at me. “Ikaw and rude, hindi ako!” Dagdag ko.

Rude naman talaga siya kasi nanghahalik siya!

“Tsk. Ano ba ang ipinuputok ng butse mo?” Naka ngiti niyang tanong.

“Letche! Wag ka nang magtanong kasi alam mo na ang sagot!” Inis na sagot ko sa kanya.

“Yun ba? Yun bang ako ang naka divirginized sayo?” Naka ngiti at parang proud na tanong niya.

Wala talagang decency ang taong ito. Hindi ba niya alam na kahihiyan ang mga sinasabi niya? 

Ayaw ko man ay nakaramdam ako ng init sa mukha dahil sa kahihiyan.

See? Ako pa ang nahihiya imbes na siya. Great, just great!

“S-Shut up!” Inis na sabi ko sa kanya.

(A/N: Oh, ’di ba? Puro inis nalang si Matt. Bwahahaha )

“That’s in the past, wala na tayong magagawa.” Sunod na sabi niya kaya biglang bumigwas ang kamay ko sa mukha niya.

“Putang ina!” Galit ang mukhang mura niya bago humakbang palapit sa akin.

“S-Subukan mo!” Sabi ko sa kanya kaya natigil naman siya. 

Huminga naman siya bago humarap sa akin, “okay, okay. I won’t do anything.” He said as if he’s defeated. 

Hindi man ako sigurado ay hinayaan ko siya at umupo ako sa kama ko. “B-Bakit nandito ka ba?” Tanong ko sa kanya.

Tumingin muna siya sa akin bago siya naglakad palapit sa akin kaya napapitlag ako, “ang kulit mo din ’no? Wala nga ako sabing gagawin.” Parang batang sabi niya bago siya umupo sa tabi ko, umusog naman ako palayo sa kanya.

“Y-You can’t blame me.” Inis na sabi ko sa kanya bago ako muling umusog dahil lumapit na naman siya sa akin. “S-So, bakit k-ka nandito? Tyaka p-papaano mo nalaman ang bahay at address ko?” Dagdag ko.

Umusog na naman siya kaya umusog din ako, “your friend, that girl named Heidy said that you’re not attending your classes that’s why I asked Jake to find your location.” Sagot niya sa akin.

Uusog na sana ako ulit pero kaagad niya akong pinigilan, “wag ka nang umusog, mahuhulog ka na.” Sabi niya sa akin bago siya na mismo ang umusog.

“Y-Yes, I did not attend my classes dahil sa ginawa mo sa akin.” I said, referring to what he did to me at Mr. Kimchi’s restaurant.

Nag-iwas naman siya ng tingin sa akin, “about that, sorry.” Sabi niya. 

Doon naman ako napa tanga at tumingin sa kanya, “h-huh?” Tanong ko dahil baka nagkamali lang ako ng dinig.

Liam, one of the Elite Four, just said sorry. That’s unbelievable, hindi dapat siya nagso-sorry. 

“Don’t make me repeat what I said, alam ko namang narinig mo yun.” Sabi niya sa akin bago ulit siya tumayo.

Pinanood ko naman siya sa pagtingin sa kabuuan ng kwarto, “are you sure you’re living in a place like this?” Parang hindi makapaniwalang tanong niya sa akin.

“Yes, I do live here.” Sagot ko sa kanya, “bakit, may mali ba? Nagulat ka ba?” Dagdag ko.

“Yes, I’m shocked.” Kaagd na sagot niya sa akin, tumawa naman ako kahit na hindi niya nakikita.

Of course, magugulat siya. Sino ba naman ang hindi, isang mag-aaral ng isang prestihiyosong paaralan na gaya ng Elite College ay naka tira sa isang simpleng bahay?

“Sorry, I forgot na mayaman ka pala.” Sabi ko, “pwede ka nang umalis, hindi ka bagay sa lugar na ito. You’re rich and this is not for you.” Dugtong ko pa.

Mabilis naman siyang tumingin sa akin, “ and so do you.“ sabi niya na ikina kunot ng noo ko.

“A-Ano bang sinasabi mo?” Takang tanong ko sa kanya.

“I didn’t expect that someone like you lives here. You see, you don’t look like a poor one, you know how to speak English like it’s your natural language. How can you expect me to react to the fact that you’re living in here?” Tanong niya.

Umiling naman ako, “you don’t know a single thing about me, Liam so don’t say anything, in your mind, like you do.” Sabi ko sa kanya bago ako tumayo.

Natigilan naman ako nang bigla siyang tumapat sa akin, “where are you going?” Tanong niya sa akin.

“Sa pinto ko, para pagbuksan ka at nang maka alis ka na.” Sagot ko sa kanya at hahakabang na sana nang bigla niya akong hawakan sa pulsuhan ko.

Napa tingin naman ako dun, “let go of my hand.” Sabi ko sa kanya, tumawa naman ang damuho.

“We’re not yet finished talking, Matt.” Sabi niya sa akin, nang hindi niya parin ako binibitawan ay ako na mismo ang nag-alis ng pagkaka hawak niya sa akin.

“Wala na tayonmg dapat pag-usapan, Liam.” Sabi ko, “in fact, you shouldn’t be here in the first place.” Dagdag ko at naglakad papunta sa pinto.

( A/N: Taray! Parang mag-jowa na may LQ lang ang peg! Bwahahaha)

Pero bago ko pa mahawakan ang door knob ay nakita ko na lamang ang katawan ko na napa baling sa kanya, sunod ay mabilis niya akong sinungaban ng halik.

Natitigilang tumingin ako sa kanya ng ilayo niya ang mukha niya sa akin, “I said we’re not yet finished, Matt.” Naka ngising sabi niya sa akin.

Kaagad ko namang pinunasan ng kamay ko ang mga labi ko, “bakit ka ba nanghahalik!?” Singhal ko sa kanya, ngumsi lang siya.

“When I talk, you should listen. That’s how it should be, Matt.” Sabi niya sa akin.

Pilit ko namang inaalis ang pagkakahawak niya sa akin habang nagsasalita siya pero mas lalo lang na humihigpit ang hawak niya sa akin.

“Bitiwan mo… ako.” Sabi ko sa kanya habang pinagpapatuloy ko ang pag-alis sa kamay niya.

Doon naman siya tumigil sa pagsasalita at mabilis na hinarap ako, sunod ay hinawakan niya din ang isa ko pang kamay at parehong itinaas yun.

“L-Liam, sabi mo wala kang gagawin?” Kinakabahang sabi ko sa kanya.

Umiling naman siya sa akin at tinignan ako sa mata bago ngumisi, “I take that back, I guess I just can’t resist myself in doing things with you.” Sabi niya. 

Napalunok naman ako nang bumaba ang tingin niya sa bandang bibig ko, “L-Liam, b-bitawan mo ako.” Sabi ko sa kanya.

“Don’t worry though, I won’t do the same thing that I did to you at the restaurant.” Sabi niya sa akin bago unti-unting lumapit ang mukha niya sa mukha ko ulit.

“L-Liam…” Sabi ko at pilit na iniiwas ang mukha ko sa mukha niya.

“I’ll just kiss you, Matt. I kinda like your lips, so sweet.” Sabi niya sa akin na para bang bata.

Dyosko, nababaliw na nga siya!

“A-ayaw ko, b-bitaw sabi–” Hindi ko na natuloy ang sabi ko nang naglapat ang mga labi namin and that’s when I lost it.

Because the kiss felt somehow good and I know that this is just one of the many things this man named Liam will do to me.

KNOCK KNOCK KNOCK

XXIII

LIAM

Hindi paman nagtatagal ang halik ko kay Matt nang makarinig ako ng mga katok mula sa pinto kung saan ko siya ni-trap at hinalikan. Dahil dun kaya kaagad akong humakbang paatras at hiniwalayan siya.

Kaagad niya akong sinamaan ng tingin bago niya pinunasan ang mga labi niya. Sunod ay inayos niya ang damit niya bago siya humarap sa pinto at buksan iyon.

“Anak, ano ba ang ginagawa mo at hindi mo kaagad binuksan ang pinto? Kanina pa ako katok nang katok dito.” Sabi ng isang babae, ayon na rin sa boses nito.

“A-Ah, kasi po–” Hindi ko na siya pinatapos pa dahil kaagad akong tumapat sa siwang ng pinto na binuksan niya. 

Kaagad na nakita ko ang isang ginang, may edad na ito ayon narin sa uri ng pananamit niya. “Kasi po may ginagawa kami.” Naka ngiting sabi ko sa kanya.

The woman immediately looked at Matt as if she’s asking for an answer. Kaagad din naman akong nagdagdag ng sagot, “about po sa school.” Sabi ko.

“Ah, ganoon ba?” Sabi niya, “bakit hindi mo naman sinabi na may bisita ka pala?” Tanong niya kay Matt.

“N-Nakalimutan ko po.” Naka ngiwing sagot ni Matt.

“Osiya, bumaba na kayo at kumain, okay?” Sabi ng babae. Pareho naman kaming tumango ni Matt sa kanya.

Nang maka alis ang babae ay kaagad na isinara ni Matt ang pinto, “ikaw, umalis ka na!” Mabilis na sabi niya sa akin.

Ngumiti naman ako, “and why? It’s too soon, I want to stay here, sweety.” Asar ko sa kanya.

Doon na niya ako pinanliitan ng mata, “wag mo akong ma-sweety-sweety! Hala, tara na’t nang maka alis ka na.” Sabi niya bago ako hatakin sa kamay at buksan ang pinto ng kwarto niya.

Such a virgin,

haist

.

“Tandaan mo, pagka baba natin, magpaalam ka at umalis na.” Tila matanda na nagbibilin na sabi niya sa akin.

I just smirked as we tackle the way downstairs. Soon, we are in front of the dining table where two old people are there.

“A-Ah, Nay, Tay, si Liam po. Magpapaalam na po siya.” Kaagad na sabi niya bago ako hawakan nang mahigpit sa braso nang patago.

Who are you to order me, Matt?

“Oh, aalis na siya?” Tanong ng lalake kay Matt.

“O—” I didn’t let Matt continue because that’s when I butted in.

“No, of course not, Sir.” Sabat ko, “gusto ko nga pong magtagal pa nang kaunti para kamustahin si Matt.” I continued.

“Ano?” Kaagad na tanong ni Matt sa akin na ikinagulat ng dalawa. “A-Akala ko ba aalis ka na?” Kaagad na dugtong niya.

“Huh? When did I say that?” Tanong ko sa kanya bago ko marahang inalis ang kamay niya sa pagkakahawak nito sa akin.

“K-Kanina, ’di ba?” Tanong niya habang pinandidilatan ako ng mata.

I smiled, sweetly, at him and said, “I don’t recall ever saying that. Ang alam ko, nagpunta ako dito para bisitahin ka.” Sagot ko sa kanya.

“Yun naman pala, anak. Osige na, kumuha ka na ng isa pang upuan at nang makasalo na itong si pogi sa atin.” Kaagad na sabi ng lalake.

“P-Pero, Tay…” Angal pa sana ni Matt pero sinegundahan ng babae ang lalake, “sige na, anak. Kumuha ka na ng upuan at nang makakain na kayo. Lumalamig na ang pagkain, oh?”

“Let me do it, just sit already.” Sabi ko bago ko inilibot ang paningin ko sa buong lugar.

Nang makakita ako ng isang upuan ay kaagad akong naglakad papunta dun at binuhat yun.

“Oh, tabihan mo na si Matt, pogi.” Sabi ng lalake sa akin.

Bingo!

“Okay, Sir.” Sagot ko sa kanya bago ko tinignan si Matt na naka tingin sa akin nang masama.

Nagkibit balikat lang ako sa kanya at kaagad na inilagay ang upuan na buhat ko sa espasyong inilaan ng lalake at dun umupo.

“Kain na.” Sabi ng babae at yun na nga ang nangyari.

Nang araw ding yun ay hindi na ako pumasok dahil nanatili lang ako sa loob ng kwarto ni Matt.

It’s funny though because Matt kept on punching me on my arms and pinching anywhere he can.

“Stop it or I’ll fuck you.” I said which made him stop. I started laughing when I saw his face.

“I’m kidding, Matt.” Kaagad na sabi ko kung kaya’t nawala ang tensyon niya.

If you’re wondering how I made him let me stay, I did nothing but to stay.

Pagkatapos kasi naming kumain ay sinabi ng Nanay niya na sila na ng Tatay niya ang bahala sa mga pinagkainan.

Ako naman, kaagad na umakyat dahil alam kong gagawin ni Matt ang lahat para lang mapaalis ako.

Damn, I won’t let that happen. I don’t know why but I just don’t want to leave yet.

“Matt, come on! I said I’m just kidding.” Ulit ko nang wala siyang imik.

Nang tahimik siya ay tumayo ako mula sa pagkaka upo at nagpunta sa harapan niya.

Kaagad naman siyang napa tingin sa akin, “do you want to me to do it?” Tanong ko sa kanya bago ako yumuko.

“S-Sandali!” Kaagad na sabi niya sa akin bago niya ako hawakan sa balikat para pigilan pero hinawakan ko lang ang mga kamay niya at binigyan ko ng pwersa kung kaya’t napa higa siya sa kama habang ako naman ay naka patong sa kanya.

“L-Liam…” Tawag niya sa akin bago niya iiwas ang tingin.

Ibinaba ko naman ang mukha ko at itinapat sa saktong may tenga niya, “why, Matt?” I said in a seductive way.

Hindi din pala

nakaligtas

sa

akin ang

pamumula

ng

mukha

niya.

“Answer my question, Matt. Why?” Muling sabi ko bago ko idikit ang ibabang labi ko sa tenga niya na naging dahilan upang humigpit ang kapit niya sa balikat ko.

Upon seeing his reaction, my right foot made its way between Matt’s thighs. Kaagad ko din iyong iniusog pataas, sa saktong ilalim ng sensitibong parte niya.

“L-Liam~Ahhhnn..” Ungol niya nang patamaan ko ang alaga niya.

“Why, Matt? What’s the problem?” Inosenteng tanong ko sa kanya.

“O-Ohh gosh!” Singhap niya nang muli kong patamaan ang alaga niya.

Fuck! Such innocent reactions.

“You keep moaning, Matt. Why, does it feel good?” Seryosong tanong ko sa kanya dahil maging ako’y nabubuhayan na ng alaga.

You can’t blame me. If I were you, you’ll feel the same.

“S-Stop it a-ahh please…” Sabi niya bago ako harapin.

Ngumisi ako at mas lalo kong pinatama ang hita ko sa alaga niya dahilan upang mapapikit siya at bumuka ang bibig dahil sa sensasyong nararamdaman niya.

And that’s when I lost it.

“Fuck!” I cussed and kissed him on the lips as hard and as rough as I can.

Bahala

na kung sino man ang

bahala

after

nito

. I just want to do it, badly.

A/N: So, there is it! I hope this will suffice. Don’t worry, I promised kasi to one of my followers that I’ll double update so may update pa nyan but I’ll update tomorrow morning na or mamaya if maisipan ko, just wait for it po.

Please, don’t forget to vote, thanks!

XXIV : So childish

Dealing With The Elite Four

Chapter 24

[SPG —ng slight]

MATT

Why does it feel good?

Kusang pumikit ang aking mga mata dahil sa sensasyong hatid ng halik na ginagawa ni Liam sa akin.

I know this isn’t right because we’re both man but I don’t know. Every time he does this, I just find myself letting him.

Just like this.

Kaagad na bumukas ang mga mata ko nang maramdaman ko na nagiging pangahas na ang mga kamay niya gaya ng kanyang halik.

“S-Sandali~nmmm…” Awat ko pero patuloy niya lang akong hinalikan.

It’s as if he doesn’t want me to talk and just enjoy the moment instead.

“Nnngghhh!” I moaned in between our kisses when I felt his hand pinching one of my nipples.

Damn!

Why does everything he do feel so good? Why!?

“Such an innocent reaction.” He finally said after breaking our kiss but he didn’t let me talk because he immediately kissed me back.

Fuck! How am I supposed answer or talk!?

Nanlaki ang mga mata ko nang may kung ano akong matigas na bagay na naramdaman sa isa sa mga hita ko.

Don’t tell me…

Is he? No.

“F-Fuck.” He cussed and ended our kiss just to hastily remove my shirt and kiss me on my neck going down and down until he reached my navel.

“L-Liam…” I called him. Kaagad naman siyang tumingin sa akin pero may iba sa mga mata niya.

It’s as if he desires something.

“W-Why are you—?” Hindi pa man tapos ang tanong ko ay nagsalita na siya.

“What?” He asked, “why am I doing this?” Tanong niya ulit bago niya alisin ang pagkakabutones ng pants ko, hindi pa man ako nakakasagot nang muli siyang magtanong, “and this, too?” Sabi niya bago niya ibaba ang zipper ng pants ko hanggang sa tuluyang mabuksan yun.

Oh, gosh!

“What the hell are you doing!?” Pasigaw na tanong ko sa kanya nang makita kong ibinababa niya rin ang underwear ko.

Pero imbes na sumagot ay ngumisi lang siya at ipinagpatuloy ang ginagawa niya.

What the hell!?

“S-Sandali…” Angal ko bago ko takpan ng dalawa kong kamay ang alaga ko na gusto niya yatang makita.

This is embarrassing. Yes, I know that something happened between us but still!

“Matt, come on!” He said, exasperated. “I’ve already seen that and even touched that.” He added, in a matter-of-fact voice.

Kaagad akong namula nang ma-gets ko ang sinasabi niya.

“You didn’t have to remind me of that!” Inis at nahihiyang sabi ko sa kanya.

“Ohh, such a virgin.” Pang-iinis niya sa akin kaya mas lalong nadagdagan ang hiya at inis na nararamdaman ko.

“B-But seriously, stop this.” Sabi ko sa kanya.

Doon na siya tumingin sa akin nang seryoso, “don’t be a jerk, Matt.” Sabi niya sa aking bigla.

Me? A jerk? Me!?

“W-What!?” Hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.

“I said don’t be a jerk.” Ulit niya sa sinabi niya sa akin.

Sasagot na sana ako pero bigla siyang tumayo sa tapat ko kung kaya’t kahit hindi ko gusto ay dumako ang paningin ko sa harapan niya na may malaking bukol.

Sandali

—

bukol

!?

“Yes, see that?” Tanong niya na parang alam niyang nakita ko na ang bagay na nakabukol sa kanya. “You made me like this, Matt so take responsibility.” Dagdag niya.

Why would I?

“Liam, I don’t want to!” Sabi ko sa kanya bago ko iniwas ang tingin ko sa malaking bukol na nasa harapan ko.

Shit! Now that I have seen the bulge,

papaano

nagkasya

sa

ano

ko ang

alaga

niya!?

“And why? It’s you who made me this way, Matt. Kung sanang hindi ka umungol kanina, hindi ako malilibugan.” Sabi niya.

Bakit

ba

napaka

bulgar ng

mga

salita

na

lumalabas

sa

bibig

niya!?

“At kung hindi ako nalibugan, hindi ako titigasan. So, basically, it’s all your fault so take responsibility.” Dagdag niya na parang logic ang sinabi niya sa akin.

“B-But if you did not kiss me in the first place, wala ka sana sa kalagayan mo ngayon. It’s your fault, Liam not mine.” Sagot ko sa kanya.

“Fuck!” Tila naiinis na sabi niya sa akin bago siya umupo sa harapan ko.

Damn,

tigas

na

tigas

yata

ang

alaga

niya.

Kahit

naka

upo

kasi ay malaki

parin

ang

bukol

.

“J-Just do something about this!” Tila batang sabi niya sa akin.

Napakunot naman ang noo ko sa sinabi niya sa akin, “what? Why should I be the one? It’s your stuff so you do something about it.” Sagot ko sa kanya.

“Tsk.” Sabi niya sa akin bago niya hawakan ang suot niyang pantalon. Kaagad na nahigit ang hininga ko nang alisin niya ang pagkaka butones nun at buksan ang zipper.

“L-Liam…” Nauutal na sabi ko habang naka tingin sa kanya.

Why… Why does he look so —hot?

“What?” He snapped kaya napa lunok ako.

“A-Are you g-going to, y-you know?” Awkward na tanong ko sa kanya.

Nasagot naman ang tanong ko nang tumayo siya at bumaba sa kama ko. Sinundan ng mga mata ko ang bawat galaw niya.

Nanlaki ang mga mata ko nang bigla niyang hubarin ang pantalon na suot niya, dahilan para makita ko ang CK underwear na suot niya at kung gaano kalaki ang alaga niya.

Bakat

na

bakat

!

Hindi din nakaligtas sa akin ang mga tattoos na natatago ng pantalon kanina. Ilan dun ay ang mga nasa legs niya.

“I’m turned on and I must release what I have to or else, sasakit ang puson ko.” Biglang untag niya kaya napa tingin ako sa mukha niya.

Damn, he’s really turned on.

“W-Why are you looking at me like that?” Biglang tanong ko sa kanya nang mapansin kong titig na titig siya sa akin.

“You’re the one who made me this so it’s just right that you do all the works.” Sagot niya na hindi ko naman ma-intindihan.

Napa atras ako nang maglakad ulit siya papalapit sa akin. Bigla akong napa upo at akmang aalis na nang mahawakan niya ang isa sa mga paa ko.

“Don’t run, Matt.” Seryosong sabi niya kaya nakaramdaman ako ng kaba.

“N-No. Y-You said you wouldn’t do that again.” Natatakot na sabi ko habang pilit na inaalis ang pagkaka hawak niya sa paa ko.

Umiling si Liam, “what are you talking about?” Tanong niya sa akin.

“You’re going to do what you did to me at Mr. Kimchi’s! No! I don’t like it!” Sunod-sunod na sabi ko sa kanya habang nagpupumiglas ako.

“Damn it, Matt!” Inis na bulyaw niya sa akin, “will you please stop panicking? I wouldn’t do that. I said I wouldn’t, so I would not!” Dagdag niya.

“T-Then why are you coming towards me?” Litong tanong ko.

“I’m gonna use you —you’re hand.” Sagot niya.

“What!?” Mas nalilitong tanong ko sa kanya.

“Fuck, do some hand job!” Napipikong sagot niya sa akin.

“H-Hand job? H-Huh!?” Hindi ko gets na tanong sa kanya.

“You’re such a virgin, fuck!” Tila natalong sabi niya.

A/N: So, yun lang MUNA. Natawa ba kayo or what? Comment down and don’t forget to vote. I’d love that. I will, big time. 😊

XXV

LIAM

“Where’s the fucking comfort room here?” Inis na tanong ko kay Matt na hanggang ngayon ay mukhang lito parin dahil sa naging usapan namin.

Kung

bakit

ba naman kasi virgin

siya

!

“B-Bakit?” Muling tanong niya sa akin na mas lalong ikina inis ko.

“Don’t ask me, Matt and just tell me where the hell is the comfort room.” Nagpipigil na sagot ko sa kanya.

Napa lunok muna siya bago tumingin sa likod ko, sa may gawing kanan. Ganun din ang ginawa ko at nakita ko ang isang pinto.

Kulay asul iyon at mabilis ko iyong pinuntahan. “Anong gagawin mo dyan?” Muling tanong niya.

Napa pikit ako nang mata sandali at huminga upang kumalma ako, matapos nun ay mabilis ko siyang hinarap. “I’m gonna do something about this.” Sagot ko sa kanya bago ko hawakan ang bukol ko.

“L-Liam!” Singhal nito pero hindi ko na siya pinansin at muling hinarap ang banyo at nagpunta dun.

After how many minutes…

“Damn!” Ungol ko bago ako labasan, hinayaan ko munang lumabas ang masaganang katas ko bago ako kumuha ng tissue na nasa gawing kanan ko at punasan ang alaga ko.

Masturbating alone won’t satisfy me but I have no choice.

“Tsk.” Sabi ko bago ko ipasok ang alaga ko sa underwear at isara ang zipper ng pantalon ko.

After that, I washed my hands at nang matapos ako ay lumabas na ako sa banyo.

“A-Ang tagal mo…” Biglang untag ni Matt na naging dahilan para tuluyan na akong mawala sa mood.

“You little!” Sabi ko bago ko siya inilang hakbang at hawakan sa batok at halikan sa labi.

“H-Haaa~ Liam, a-ano ba!?” Inis na sabi nito sa akin nang tigilan ko ang paghalik ko sa kanya.

“What now?” Tanong ko sa kanya.

“Eh bakit ka ba nanghahalik?” Tanong nito sa akin habang kunot ang noo niya.

Tinaasan ko siya ng kilay, “eh sa gusto ko eh, bakit?” Tanong ko sa kanya.

“You’re impossible!” Singhal niya sa akin.

“You’re such a virgin!” Ganting singhal ko naman sa kanya.

Magsasalita pa sana siya pero may kumatok na naman sa pinto niya mula sa labas.

It could be his Mom or Dad.

“Tuloy po!” Sabi ni Matt sa kung sino man ang nasa labas.

Ilang saglit pa ay bumukas ang pinto at iniluwa nun ang kanyang Tatay.

“Matt, nak, aalis muna kami ng Nanay mo. Pupunta lang kami sa barangay hall dahil may mga tao daw na kailangan ang pirma ko para sa mga papel nila.” Sabi ng matanda sa kanya.

“Osige po, Tay. Mag-ingat po kayo.” Sagot naman ni Matt dito.

“Osige, may merienda na sa baba. Pakainin mo nalang yang si pogi, ha?” Huling sabi nito bago umatras at isara ang pinto.

“Hayyyy…” Buntong hininga nito nang kaming dalawa nalang ulit.

“Is he really your father? I mean, are they really your parents?” Biglang tanong ko sa kanya.

Because based on their looks, hindi

sa

kanila

nagmana

si

Matt.

“Yes, they are.” Sagot ni Matt sa akin.

“But you don’t look anything like them.” Dipensa ko naman.

Tinignan muna ako ni Matt bago siya bumaba sa kama niya, “they are my parents but they’re not my biological one.” Sabi niya sa akin bago niya simulang ayusin ang nagulong kama niya.

I see.

“They adapted me.” Muling sabi ni Matt habang naka tuon ang pansin sa ginagawa niya.

Ako naman ay umupo sa malapit na silyang nakita ko, “but why? Don’t you have your parents? Where are they?” Tanong ko.

Doon na ako tinignan ni Matt, “they’re gone.” Sagot niya bago siya mapait na ngumiti at pinagpatuloy ang ginagawa.

“S-Sorry for that.” Mahinang sabi ko.

I should’ve not asked him that.

“That’s fine.” Sabi niya sa akin, “they died when I was a kid because of an accident. After that, Nanay and Tatay adapted me and they became my parents, family along with the people here in the barangay.” Dagdag niya nang may kaunting ngiti sa labi.

Umupo siya sa kama niya, tinitignan ko naman siya, “actually, masaya naman ako. I don’t know what happened to my real parents’ family at kung bakit hindi nila ako hinahanap pero mabuti na rin siguro iyon, at least kasama ko naman si Nay at Tay.” Muling sabi niya.

Huminga ako nang malalim at tumayo, natawa naman ako nang makita kong tila naalarma si Matt dahil dun.

“Don’t worry, Matt. This time, I won’t do anything to you, really.” Sabi ko sa kanya.

“P-Pero bakit ka lumalapit?” Tanong nito sa akin.

Umiling muna ako bago ko siya hinatak sa kamay, “we’ll go somewhere.” Sabi ko sa kanya.

“H-Huh? Saan naman?” Tanong niya sa akin.

“Basta, tara na at sumama ka nalang.” Sabi ko sa kanya pero inalis niya ang kamay niya mula sa pagkaka hawak ko.

“Pero walang bantay ang bahay at tyaka hindi ako nakapagpaalam kina Tay at Nay.” Sabi niya sa akin.

Huminga naman ako ulit bago ko siya muling hinatak, “tara na, we’ll go talk to them bago tayo umalis.” Sabi ko, “and besides, mabubuti naman ang mga tao dito so sa kanila mo nalang ipabantay ang bahay niyo.” Dagdag ko.

“P-Pero…” Muling sabi niya kaya inirapan ko siya.

“Pero ano na naman?” Naka pamulsang tanong ko sa kanya.

“Magbibihis muna ako.” Sabi niya at walang kaabog-abog na tinalikuran ako upang kumuha ng damit at pumasok sa banyo ng kwarto niya.

“Tsk.” Tanging sabi ko bago ako umupo sa kama niya at maghintay.

. . .

“Tay, magpapaalam po sana ako.” Sabi ni Matt sa Tatay niya na siyang kapitan pala ng barangay nila.

Then why did he act as if the people will attack or do something with their house

ngayong

kapitan

naman pala ang

Tatay

niya?

“Saan naman kayo pupunta nitong si Pogi?” Tanong ng Nanay niya.

“Ipapasyal ko po si Matt. Don’t worry po, wala naman po kaming ibang gagawin.” Ako na ang sumagot.

A/N: Depende daw ho sa mood niya, Kap. Hahaha

“Osige na, total at minsan ka lang namang makapamasyal.” Sabi ng Tatay niya bago ito humarap sa akin,  “oh, basta pogi, kargo mo itong anak namin ha?” Tanong nito.

“Yes, Sir.” I answered and saluted at him.

“Wag kayong masyadong magpa gabi at iba na ang panahon ngayon.” Paalala ng Nanay niya.

“Opo, Nay.” Sagot naman ni Matt sa Nanay niya.

“Osige at nang maka alis na kayo.” Sabi ng matandang babae sa aming dalawa ni Matt.

“Pogi.” Muling tawag ng matandang lalake sa akin kaya napa tingin ako sa kanya, “dahan-dahan lang sa pagmamaneho okay? Mabuti nang nag-iingat.” Tila paalala nito sa akin.

“Sige po.” Sagot ko naman kung kaya’t tumango siya at muling ipinagpatuloy ang naudlot na ginagawa niya bago kami dumating ni Matt.

“Nay, ipinabantay ko po pala yung bagay kay Ate Mai, so nandun po sila.” Sabi ni Matt sa Nanay niya.

“Osige, sige.” Sagot ng matandang babae bago siya halikan sa pisnge ni Matt.

Matapos nun ay sabay kaming lumabas ni Matt sa maliit na barangay hall at naglakad papunta sa sasakyan ko.

“Are you ready?” Tanong ko nang makasakay ba kaming dalawa sa sasakyan ko.

“O-Oo.” Sagot nito. Nang tignan ko ay hindi pa nito naayos ang seat belt niya kaya ako na ang gumawa.

Inilapit ko ang sarili ko para maabot yun, hinila at inayos. Nang makabalik na ako sa pagkaka upo ko ay tinignan ko siya ulit.

“Why is your face red?” Tanong ko sa kanya.

“H-Huh? W-Wala, wala.” Tarantang sagot niya bago siya tumingin sa labas ng bintana.

Umiiling na napa ngiti ako.

Damn virgin. Tsk, he amuses me, really.

A/N: Hmmm? 😂😂😂

XXVI

MATT

Dinala ako ni Liam sa mall para bumili ng sangkatutak na pagkain. May mga snacks, may heavy meals and of course, drinks.

Pinagalitan

ko pa

nga

siya

nang

bumili

siya

ng

ilang

kaha

ng

sigarilyo

pero wala,

bumili

parin

siya

.

“Okay na ba? Wala ka bang iba pang gustong bilhin?” Tanong niya nang malapit na kami sa entrance at exit ng mall.

Pinanlakihan ko naman siya ng mata, “are you alright? Ang dami na nito, dalawa lang tayo!” Sabi ko sa kanya.

Ngumisi lang siya, “I can buy this entire mall if I want to.” Pagmamayabang niya.

Umiling naman ako, “tama na ang mga ’to. Tara na at pumunta na tayo sa beach!” Masayang sabi ko sa kanya bago ko siya lagpasan.

Yes! He will take me to a beach.

Nung una nga hindi ako naniniwala sa kanya but he said that he would. Besides, may kotse naman daw kami at ilang oras ang byahe.

We also took in consideration ang time dahil ayaw kaming gabihin nila Nay at Tay kaya kakain lang daw kami sa beach na puputahan namin.

( A/N: Next time daw ang swimming. Haha)

“Dahan-dahan ka at baka mahulog mo ang mga dala-dala mo.” Sabi niya sa akin bago siya magsindi ng yosi.

“Don’t talk to me when you’re smoking and get away! Ubusin mo muna yan bago ka sumakay sa kotse mo!” Inis na sabi ko sa kanya at mas dinalian ang paglalakad.

Sabi ng

ayaw

kong

nagyoyosi

siya

eh! The smell of that thing is gross at

masama

pa

sa

kalusugan

.

“Bakit ba ang arte mo?” Naka tawang tanong niya sa akin nang tumigil kami sa parking lot.

Hindi ko kasi

mabuksan

ang

kotse

dahil

sa

dala ko. Kung

bakit

ba naman kasi ako pa ang

nagpresinta

.

“Masama kasi yan!” Sigaw na sagot ko sa kanya, “ang baho na nga tas it might bring you illness.” Dagdag ko.

Umiling siya bago niya itinapon kung saan ang yosi na sinindihan niya. Nagulat man ay napa ngiti ako.

“There, happy?” Tanong niya sa akin nang ibulsa na niya ang kaha ng yosi pati ang lighter.

Hindi na ako sumagot pa at inginuso ang kotse sa kanya. “Don’t do that, Matt or I might kiss you. Ang dami mo pa namang dala.” Sabi niya sa akin.

Kaagad naman akong tumigil dahil sa sinabi niya. Mahirap na at baka totohanin niya pa.

“Get in.” Sabi niya sa akin nang mabuksan na niya ang pinto. Pumasok naman ako at kaagad akong dumungaw sa back seat para ilapag dun ang mga dala ko.

“Your seat belt.” Paalala niya sa akin kaya maagap ko iyong inayos.

Ayaw

ko

kasing

maulit

yung

kanina

.

Nakaka

hiya, I even blushed for some odd reason.

Bakit ba naman kasi ang lapit-lapit ng mukha niya kanina? Muntik na naman kaya kaming maghalikan.

“To the beach…” Sabi niya sa akin.

“Yes, to the beach!” Masayang sabi ko bago niya pinaandar ang kotse. Ilang sandali pa ay muli na naman kaming nagbyahe.

…..

“..tt, hey! Wake up, Matt.” Ang tawag na yun ang gumising sa natutulog kong diwa.

Kaagad akong nagmulat at nakita ko si Liam na naka tingin sa akin. Umayos naman ako nang upo at kinusot ang mga mata ko.

“N-Nasaan na tayo?” Tanong ko sa kanya.

“Nasa gasoline station, magpapa full tank na ako para tuloy-tuloy na tayo ng uwi mamaya.” Sagot niya sa akin.

Tumango naman ako sa kanya at sasandal na sana nang makaramdam ako ng pagka hihi.

( A/N: Sorry for the term. It’s kinda gross. Haha)

“Punta lang ako sa banyo.” Paalam ko sa kanya. Nang tumango siya ay inalis ko ang seat belt ko at lumabas ng kotse para magpunta sa banyo ng gasolinahan.

Kaagad ko naman yung nakita at kaagad na pinuntahan.

Hmm,

malinis

.

Ang bango ng amoy unlike other station’s comfort room. May iba kasi na mabaho na, madumi pa but this one is good, palagi sigurong may naglilinis.

Nang makahanap ako ng available na cubicle ay doon ako pumasok at ginawa ang dapat kong gawin.

After that, I went out and washed my hands but as I was about to leave the place, someone bumped against me.

“Aww/Damn!” Sabay na daing namin.

“Hindi ka ba tumitingin sa —woah! Look who’s here?” Sabi nito sa akin na puno ng gulat ang mukha bago ako nginisihan.

“S-Sorry.” Sabi ko sa kanya bago nagyuko.

Bakit

siya

nandito

!?

Bakit

kailangan

pa naming

magkita

ngayon

?

“What might you be doing here?” Tanong ni Chad sa akin.

Oo

,

si

Chad. Isa

sa

Elite Four. Isa

sa

mga

kasama

ni Liam. Isa

sa

pinaka

away ko

sa

kanila

.

…..

“What took you so long? Akala ko tinakasan mo na ako.” Parang batang sa akin ni Liam nang maka balik na ako sa loob ng sasakyan. Hindi naman ako umimik.

“Hoy! Bakit ang tahimik mo?” Tanong nito sa akin nang mapansin siguro niya ako.

No use of telling you.

“Matt, are you okay?” Tanong nito sa akin ulit.

Doon ko na siya hinarap at pilit ko na nginitian, “o-oo naman, bakit? M-Mukha ba akong hindi okay?” Tanong ko sa kanya.

Tinignan naman niya ako na parang hindi siya naniniwala, “are you sure?” Tanong niya ulit sa akin.

Ngumiti naman ako, this time, I made it more realistic. “Oo nga, bakit ba?” Tanong ko sa kanya.

Huminga siya at umiling, “wala, wala. Tara na kung okay ka na.” Tanging sinabi niya na lang.

Ilang saglit pa ay muli na namang umandar ang kotse hanggang sa namalayan ko nalang na narating na namin ang beach na sinasabi sa akin ni Liam.

It is indeed nice!

Nang mai-park na ni Liam ang sasakyan ay kaagad akong bumaba. Sunod ay tumakbo ako papunta sa dalampasigan.

Puti ang buhangin at napaka linis ng tubig. Hindi pa siguro ito masyadong alam o sikat kaya walang masyadong tao.

“Are you enjoying the beach?” Biglang tanong ni Liam na nasa likod ko na pala.

Ngumiti naman ako sa kanya at tumango, “ang linis ng hangin at tubig, wala pang masyadong tao.” Sagot ko sa kanya.

Nang tumango ito ay muli akong humarap sa dagat. Pagkatapos ay ipinikit ko ang mga mata ko para damhin ang simoy ng hangin.

So peaceful, so calm, so soothing.

Ilang minuto din ako sa ganong ayos bago ko tinulungan si Liam sa pagbababa ng mga pinamili at paglalatag ng tela sa buhanginan.

Dun kasi kami

uupo

at

kakain

.

“Ako na, dalhin mo nalang yung tela.” Sabi sa akin ni Liam nang bubuhatin ko na sana yung isang plastic bag.

“Kaya mo ba? Tulungan na kita.” Sabi ko naman.

Imbes na magsalita ay ngumuso lang ito na parang pinapaalis na ako. Kinuha ko nalang ang tela at naunang maglakad papunta sa pwesto kanina.

Madali

naman

akong

kausap

.

“Dito na tayo, medyo mahangin at malapit sa tubig.” Sabi ko nang makasunod na sa akin si Liam.

“Okay.” Sagot nito sa akin kaya sinimulan ko nang ilatag ang tela. Ilang saglit pa ay inilapag na din ni Liam ang dala niya at ako naman ay inilabas ang mga yun para ilapag sa tela.

“Thank you for the treat!” Pasalamat ko sa kanya.

Ngumisi lang sa akin si Liam bago nito kunin ang phone niya.

“Let’s take a selfie.” Sabi nito bago niya i-turn sa front cam ang camera ng phone niya.

IPhone

yata

yun, yung bago. Basta,

sikat

.

“1…2…3…” Sabi niya bago niya i-press ang shutter button ng camera sa phone niya.

Mabuti nalang at naka ngiti ako kaagad kung hindi, baka panget pa ako sa picture.

Naka ilang kuha din kami bago ko siya inayang kumain. “Kain na, dali! Nagugutom na ako.” Sabi ko sa kanya matapos kong kunin ang isang tinapay.

Matapos kong buksan ay kaagat na sana ako nang biglang may boses na pumailanlang.

Hindi lang isa kung hindi

dalawa

.

“Would you mind if we join you?” Tanong ng isa sa kanila.

Doon na napatingin si Liam, “yes, would you?” Ulit na tanong ng isa pa kaya napa tingin din ako.

It was Chad at

kasama

niya

si

Jake.

XXVII

CHAD

I knew it! Liam, the Liam is with that Matt and it’s creeping me out.

Why would Liam be with this Matt?

Madami na akong napapansin sa kanya, magmula nang makilala namin si Matt. It might seem unbelievable, because it is really unbelievable, but something is different with him.

Madalang na makikita ko siya sa tambayan naming apat at madalang na din siyang sumama kapag niyayaya namin siya.

I wouldn’t care less if it was Peter because that one is a genius-freak person and he would rather choose his academics than us but Liam!?

Oh, come on!

He will never do that, he’d rather kill his time by doing something that would either benefit or make him happy than to study.

That’s why I decided to follow him and you know what I learned?

The Liam is with this Matt. You might call me a stalker but I know that they went to this korean-looking restaurant and after that, Liam asked Jake to find something, an address, in particular and it was Matt’s address.

But why would he do that?

I don’t know the answer and I continued to do what I am doing and now, here we are.

At the beach which I know that is one of the many properties of Liam’s family.

“And what the hell are the two of you doing here?” Kunot noong tanong ni Liam sa akin.

Yes,

nasa

harapan

nila

kaming

dalawa

.

Kasama

ko

si

Jake.

It is good that I dragged Jake into this because he knows how to locate someone or so their GPS.

If Peter is a genius-freak, I call Jake a tech-freak. Short for technology-freak.

“Well, we decided to unwind. After all, we’re all getting bored of school. Well, setting aside Peter because he loves to study a lot.” Naka kibit ang balikat na sagot ko sa kanya.

“Is there something wrong with that?” Tanong ni Jake na naka tingin kay Liam at Matt.

What’s with this Matt at

nagagawa

niyang

masamahan

si

Liam?

Knowing Liam, hindi siya basta-basta sasama sa isang tao without gaining something and looking at this Matt, I don’t know, I don’t get it.

“Nothing, Jake. Is it wrong to ask you that question?” Tanong ni Liam kay Jake.

Hindi na sumagot pa si Jake, “then, is it wrong for us to unwind?” Naka ngising tanong ko sa kanya.

Tinignan ako ni Liam, “pinipilosopo mo ba ako?” Tanong nito sa akin.

“Come on, man! Why so serious?” Tanong ko sa kanya.

“Stop the act, Chad. I’m not in the mood to play along with you.” Sagot nito sa akin bago niya hinarap si Matt.

“Come on, let’s go.” Yaya nito kay Matt.

I told ya’, something is different.

“Woah! And where are you two going? Ang aga-aga pa, aalis na kayo?” Tanong ko sa kanya.

Doon na ako sinamaan nang tingin ni Liam, “shut the fuck up, Chad.” Sabi niya sa akin pero imbes na matakot ay ngumisi ako sa kanya.

“And what if I don’t?” Seryosong tanong ko sa kanya.

Doon na gumuhit ang ngisi sa kanyang mga labi. Ang ngising palagi kong nakikita bago siya may gawing kung ano.

“Are you seriously asking me that question, you fucker?” Tanong niya sa akin bago siya tumayo.

“I just did, Liam.” Sagot ko na sinasabayan ang tensyon na nagmumula sa kanya.

Hindi nagtagal ay nasa harapan ko na siya at hawak na niya ang kwelyo ng damit ko.

“Bastard. You don’t get to talk to me that way. You’re just a mere jock who knows nothing but to play and fuck around.” Tiim bagang na sabi nito sa akin.

“Oh, yeah? Then what about you?” Naka ngising tanong ko sa kanya.

Doon na siya napa pikit bago niya kinuyom ang kamao at handa nang suntukin ako pero isang boses ang pumailanlang at pumigil sa kanya.

“STOP IT!” Sigaw ni Matt na naging dahilan para mapa tingin kaming tatlo.

“What the hell do you think you’re doing!?” Tanong nito sa amin, “you’re old enough to act like this, dick heads! Stop fooling around and come to your senses!” Dagdag nito bago niya kami itulak ni Liam.

“Let’s go!” Matalim ang tinging sabi niya kay Liam. Hindi nagtagal ay sumunod naman si Liam matapos niya akong tapunan ng masamang tingin.

That Matt…

LIAM

Tsk.

Mga

asungot

!

“Pasensya na.” Sabi ko kay Matt nang makapunta na kami sa lugar kung saan ko ipinark ang sasakyan ko.

Hindi naman siya kumibo at nagtuloy-tuloy lang sa pinto ng kotse kaya wala akong nagawa kung hindi alisin ang pagka-lock nun gamit ang susi ko.

Automatic yun na

bubukas

kapag

pinindot

ko ang switch na

nasa

may

susing

hawak

ko.

“Haist. Panira kasi.” Inis na sabi ko bago ko muling lingunin ang pinanggalingan namin ni Matt.

Bakit ba kasi sila biglang sumulpot!? At ang galing pa ng timing nila, sa mismong oras kung kailan dapat ay nag-eenjoy na kami, I mean si Matt because this is basically for him.

At

buti

nalang

wala

si

Peter at baka kung

saan

na kami

napunta

kanina

.

Mabuti nalang din at inawat kami ni Matt at baka basag na ang mukha ng gagung Chad na yun.

Kung maka asta akala mo kung sino eh wala namang binatbat. He may be the Jock but it’s just because of his built.

If I just want it, I can steal his title from him

dahil

maganda

din naman ang built ko but I don’t like it.

“Hey, Matt. Sorry sa nangyari.” Muling sabi ko bago ko ipihit ang susi at umandar ang engine ng sasakyan.

And again, hindi na naman siya kumibo. “Hey…” Tawag ko sa kanya, dun naman siya lumingon sa akin at ngumiti.

“Liam, that’s okay. I know that this is not your plan. Maybe it’s just a coincidence so let it pass.” Sagot niya sa akin.

There’s something different when he’s talking in English. I find it interesting, I like it.

“Pero hindi ka naman nag-enjoy.” Wala sa loob na sabi ko sa kanya.

Huminga nang malalim si Matt at napapangiting umiling, “Liam, I’m fine. The thought that you planned something like this for me is enough.” Sabi niya sa akin.

“But it didn’t go as planned.” Sagot ko.

“Are we seriously gonna argue about this, Liam?” Biglang tanong niya sa akin.

Natahimik naman ako pero bigla din akong nagsalita, “it’s not enough for me.” Sabi ko sa kanya.

“Liam —seriously!? What are you, a kid?” Tanong niya sa akin, “it’s the thought that matters, do you get it?” Dagdag niya.

Ngumiti naman ako sa kanya, “I get it, Matt but it’s not enough for me and because it is not enough for me, we’ll go somewhere nice.” Sagot ko bago ko pinasibad ang sasakyan ko.

Pinasibad

palayo

sa

dalawang

asungot

na

sumira

sa

plano ko para kay Matt.

XXVIII

MATT

“IT’S not enough for me and because it is not enough for me, we’ll go somewhere nice.” Huling sabi sa akin ni Liam habang naka ngiti bago niya pinasibad ang sasakyan niya.

Mabuti

nalang

at

nalagay

ko na ang seat belt ko at kung hindi ay baka

nangudngod

na ako.

“H-Hey, Liam!” Sigaw ko sa kanya habang mahigpit ang kapit ko sa seat belt ko, “s-saan ba tayo pupunta?” Tanong ko sa kanya.

Sumagot naman siya sa akin habang naka tingin sa daan, “basta, just stay put.” Sabi niya.

Hindi man niya nakikita at napapa iling ako. Paano ako magi-stay put kung ang bilis ng pagpapatakbo niya sa sasakyan?

“How will I do what you just said kung ganito ka magpa-andar!? Pwede bang bagalan mo ng konti?” Tanong ko sa kanya.

“Nope, I need to drive fast because we only have limited time.” Sagot niya na ikinalaki ng mga mata ko.

Ay

gunggong

!

“I prefer to be scolded by my parents than to be killed by the way you drive, Liam so please, bagalan mo ang pagpapatakbo.” Sabi ko sa kanya.

“Okay, sabi mo eh.” Sagot niya bago ako naka hinga ng maluwag dahil bumagal naman ang andar ng sasakyan.

“Goodness!” Singhal ko sa kanya.

…

“Here we are!” Sabi niya nang makadating kami sa isang medyo may kalakihang karinderya.

PetMalou

ang name ng lugar.

“D-Dito ba ang somewhere nice na sinasabi mo?” Tanong ko sa kanya.

“Yes, this is what I’m referring to.” Masayang sagot niya sa akin.

Tumingin naman ako sa lugar, it is good. I just didn’t expect someone like Liam can eat or go in a place like this.

I mean, I’m not being judgmental but the kind of Liam is not a fit here.

The karinderya is somehow wide, basing from the looks of it. May mga mesa at upuan, kulay cream ang pintura ng lugar at may tent na nasa daan na may upuan din.

Sa loob ng karinderya ay isang mahabang parang counter kung saan nagbabayad at kumukuha ng order ang mga tao.

Medyo marami na ding tao pero may mga bakante paring mesa.

“Let’s go?” Biglang sabi ni Liam sa akin kaya nawala ang pag-oobserba ko sa lugar.

Tango lang ang isinagot ko sa kanya bago kami magkasunod na naglakad papunta sa loob.

Nasa may bukana palang kami ay isang bata na ang sumigaw, “Kuya Li!” Masayang sigaw nito.

Napatingin naman ako kay Liam at nagulat dahil naka ngiti ito, a genuine one. Kaya

nga

nagulat

ako eh.

“Oh, Malou!” Sabi ni Liam sa bata.

I kinda know now why the place has the name

PetMalou

. Ang hindi

nalang

malinaw

sa

akin ay kung

ano

ang meaning ng ‘Pet’.

“The same order?” Tanong ng bata sa kanya.

Sosyal

,

inglesera

ang bata. Baka na-

impluwensyahan

ng

gunggong

na

si

Liam kaya

ganun

.

“Hmm, sa akin oo. Pero dito sa kasama ko, titingin muna kami.” Sagot niya.

“Osige, balikan ko nalang kayo ni Miss.” Sagot ng bata na naka tingin na pala sa akin.

“H-Huh?” Tanong ko sa bata.

Ngumiti naman ito, “Miss, ikaw? Girlfriend ka nito ni Kuya Li, ano?” Tila nanloloko ang ngiti nito habang nagtatanong sa akin.

Sasagot na sana ako para sabihing nagkakamali siya pero kaagad na sumabat si Liam.

“Osige na, Malou. Balikan mo nalang kami mamaya.” Sabi nito bago sila nag-apir at umalis ang bata.

Sinamaan ko naman ng tingin si Liam, “anong miss, anong girlfriend ang sinasabi nun?” Inis na tanong ko sa kanya.

Ako!? Miss!? Ako!? Girlfriend!?

“Wala. Don’t mind her.” Nakakaloko din ang ngiti ni Liam habang sumasagot sa akin.

Now I know kung

bakit

sila close ng bata.

Mga

loko ang

dalawa

, hay

naku

!

“Tara na, nang makapili kana.” Sabi sa akin ni Liam kaya hinayaan ko na ang mga pinagsasa sabi ng batang yun.

…..

“Nay, isang order ng isaw, isang order ng kwek-kwek, isang order ng lumpiang gulay, isang order ng barbecue at isang soft drinks, ay, dalawa na po.” Yan ang sabi ko kay Nanay na nasa counter.

“That’s… A lot.” Parang hindi makapaniwalang sabi ni Liam after kong sabihin ang order ko.

Naka taas ang kilay na tinignan ko naman siya, “bakit? Eh sa gutom ako eh.” Sagot ko sa kanya.

Gutom

talaga

ako

dahil

hindi ko man

nakain

ang

binili

sa

akin ni Liam

kanina

dahil

sa

dalawang

panira

na

dumating

.

Tumawa at ngumiti naman siya bago niya hinarap si Nanay na Pet pala ang pangalan. Short for Petra.

The reason behind the

PetMalou

name of the place.

Iniinis

daw

kasi

siya

sa

name niya kaya yun.

I’m kinda confused

nga

sa

dahilan

niya but it sounds good naman

daw

kaya I just let it.

“Osige, Li. Ipapa deliver ko nalang kay Malou ang order niyo nitong si Miss.” Naka ngiting sabi ni Nanay Pet kay Liam kaya sa ikalawang pagkakataon ay nanlaki na naman ang mga mata ko.

Seriously!?

“Osige na po at baka may sumabog na dito.” Natatawa na namang sabi ni Liam.

“Same spot ba hijo?” Tanong ng ginang sa kanya na sinagot naman niya ng tango.

“Ikaw!” Sabi ko sa kanya habang naglalakad kami sa kung saan papunta, “sabihin mo nga sa kanila na lalake ako, lalake at hindi babae!” Inis na dagdag ko bago ko siya sinuntok.

Ni hindi man niya

iniinda

ang

mga

yun. Kung

sa

bagay

,

mahina

naman kasi ako kaya baka

mahina

din ang

mga

yun.

“Ano ka ba, Matt? Just let it pass, hindi naman nila alam.” Natatawang sagot ni Liam sa akin.

“Kaya nga sabihin mo, my goodness!” Asar na sabi ko sa kanya.

“Ah, basta! Tara na at baka may kumuha pa sa pwesto natin.” Sabi niya bago niya binilisan ang lakad. Yamot naman akong sumunod sa kanya.

…..

Umupo kami ni Liam sa pwesto kung saan medyo mataas ang lebel. Nagulat din ako na medyo o halos hiwalay na ito sa mismong kainan.

“Bakit parang ang layo?” Tanong ko sa kanya nang maka upo na kami.

At nag-

iisa

lang din ang mesa

dito

.

Nasa ilalim ng mayabong na puno ang mesa at may ilang ilaw na nakasabit doon sa mga sanga nito, para siguro kapag gumagabi na, gaya ngayon.

“Special spot.” Naka ngiting sagot sa akin ni Liam.

Tinignan ko naman siya, “so…” Sabi ko sa kanya bago ako sumandal sa upuan ko, “kumakain at nagpupunta ka pala sa mga ganitong lugar?” Tanong ko sa kanya.

Tumingin naman siya sa akin, tapos sa paligid, “why? Is it that unusual for you?” Tanong niya bago ulit niya ako tinignan, “hindi ka ba makapaniwala?” Dagdag niya.

Tumango ako sa kanya, “yes, I can’t believe that someone like you can go in a place like this.” Sagot ko sa kanya, “I mean, after all, you’re a spoiled, rich young man.” Paliwanag ko.

Umiling naman siya, “you don’t know me, Matt.” Makahulugang sagot niya.

“It is true that I’m rich, a spoiled one at that but it’s not all about that.” Sabi niya and I found myself being silent as I listen to him, “I enjoy places like this compared to those fancy and elegant looking ones. I like simple, I like this.” Dagdag niya.

And as he talks, I realized that I don’t know many things about him as much as he doesn’t know many things about me.

A/N: Sa aking mga tagapag basa na nabibitin (specially those two, alam niyo kung sino kayo. 😂😂) pasensya na, ha? Hanggang dito na muna.

And as for the length of my update, I’ll make sure na mas hahabaan ko pa kapag nakuha ko na ang laptop na binili ni Papa sa akin. Rest assured na hindi na kayo mabibitin.

P. S. Maraming salamat SA

LAHAT

ng mga mambabasa ng aking mga akda. You’re all my inspiration in writing and continuing my stories. Labyu! 😉😜😍😘

XXIX : The Simple Conversation

MATT

“You mean, you like this kind of place more than those elegant ones?” Tanong ko sa kanya.

Sumandal naman sa upuan niya si Liam bago siya nagsalita, “yes, I do. I like it here.” Sabi niya.

Unusual.

“Would you mind if I ask you why?” Tanong ko sa kanya.

Umiling naman siya, “of course I wouldn’t.” Sagot niya sa akin, “I like it in here because I get to see people.” Dagdag niya.

“I get to see emotions, true emotions.” Dugtong niya.

“Why is that?” Tanong ko na naman sa kanya.

“Sorry to say this, Matt but you don’t know many things about me. I might be a rich and spoiled son but I don’t enjoy being one at all.” Sadness was written all over his expression as he was saying those.

I couldn’t even bring my self to talk.

“There are good and bad things in being rich, Matt and most of what I felt, experienced and still are experiencing are bad.” He continued.

“Akala siguro nila porque mayaman ako, I’m happy but no. I am not. It’s not about my wealth. No, it’s definitely not about it.” Tila puno ng hinanakit na sabi niya sa akin, “I am not happy.” Dagdag niya na mas nakapagpa tahimik sa akin.

He is not happy.

“Liam…” Was all that I could utter. I don’t have any words to say.

Liam smiled, isang ngiting puno ng lungkot. Ngiti na pilit. “That’s why I like it here, Matt.” Sabi niya.

“Gusto ko dito kasi… dito, totoo ang lahat ng nakikita mo. Totoo ang mga tao at hindi nagpapanggap.” He said as he looked at the karinderya, “they don’t need to act so cool and elegant, they do and say what they want.” Dagdag niya.

“It almost felt that they’re my family more than the real family I have.” Mga katagang nagsimulang makapag palungkot sa akin. “Here, I see genuine smiles, good hearts and humane treatment.”

“Here, in this place, I can feel the warmth and I can have the welcoming embrace.” Patuloy niya, “that’s the reason why I like places like this more than those fucking fancy restaurants and whatever they call them.” Dagdag niya bago kami may narinig na tumatawag sa kanya.

Pareho kaming napa lingon sa direksyon pabalik sa karinderya. Doon namin nakita si Nanay Pet at si Malou na kapwa may mga dala.

“Sandali lang, Matt. I’ll help them.” Paalam sa akin ni Liam bago siya tumayo at bumaba papunta sa kanila. Napa tango naman ako sa kanya at sinundan siya ng tingin habang papunta siya sa mag-ina.

Ilang saglit pa ay nakadating din sila sa pwesto namin, matapos ay isa-isa nilang inilapag ang nga trays na dala nila.

The trays are filled with the foods we ordered. “Thank you po.” Magalang na sabi ko kay Nanay Pet. Nginitian ko naman si Malou na kakatapos lang ilagay ang softdrinks namin sa ice box na dala-dala din niya.

“Hay, you’re welcome, ganda.” Naka ngiting sabi sa akin ni Nanay Malou. Napa face palm naman ako sa isipan ko.

Oh, come on!

“Osige na, Kuya Li. Iwan ka muna namin at baka maistorbo pa namin kayo nitong si Miss ganda.” Dagdag pa ni Malou.

I’m not a girl!

Pilit man ay ngumiti ako sa kanilang dalawa. Gaya naman nang sinabi ni Malou ay umalis din sila habang dala ang nga trays.

“I’m gonna tell them later.” Naka ismid na sabi ko kay Liam.

Tumingin naman ito sa akin, “tell them of what?” Tanong niya sa akin.

Pinanlakihan ko siya ng mata, “that I AM NOT A FUCKIN’ GIRL and the FACT that I AM NOT YOUR GIRLFRIEND.” Madidiing sagot ko sa kanya.

Nagulat naman ako nang bigla siya humagalpak sa tawa. “S-Seriously, Matt? Y-Yun talaga ang iniisip mo?” Pula ang mukha dahil sa kakatawa na tanong niya sa akin.

Putragis

!

“Tawa pa.” Asar na sabi ko sa kanya bago ako kumuha ng isang stick sa in-order kong barbecue.

Kung

makatawa

akala

mo hindi

nagku

kwento

ng

mga

seryosong

bagay

sa

akin

kanina

. Tsk!

LIAM

HE REALLY HATES IT.

I mean, others calling him miss and ganda but I couldn’t help but to laugh because he’s cute.

I know, it’s weird right?

“Anyway, we should eat. Mas masarap yang barbecue nila kapag mainit.” I said kahit na alam kong kumakain na siya.

“It’s good.” Sabi niya bago niya ilapag sa plato ang stick na wala ng laman.

“Hindi ka ba napaso?” I asked in amusement because he immediately went for the second one.

Matt looked at me but didn’t say anything because he’s already chewing the meat.

Well, I cannot blame him.

Masarap

naman

talaga

ang barbecue

nila

, actually

lahat

naman.

You wouldn’t believe me if I tell you that I have already tried all of their dishes.

“You’re right.” Sabi ni Matt sa akin nang isusubo ko na sana ang kwek-kwek na in-order ko.

Napatingin naman ako sa kanya, “right about?” Tanong ko bago ko ibinaba ang stick na may kwek-kwek para punasan ang sauce na nasa gilid ng labi niya.

Tang ina,

labi

na lang kaya niya muna ang

papakin

ko?

Napa-iling naman ako sa naisip ko bago ko alisin ang daliri ko sa pagkakadampi sa balat niya, “about what, Matt? I’m right about the barbecue ba?” Tanong ko sa kanya.

Umiling naman siya, “about the elegant looking ones.” Sabi niya.

Tumango naman ako sa kanya, “why? You don’t like them, too?” I asked then ate one of the kwek-kweks.

Tumango naman siya, “yes, I don’t like them. I don’t know why but I get this feeling that behind those flashy lights and fine ambiance, there’s something off.” He added.

It is now my turn to listen to him, “maybe it is the genuine smiles and attitude. Yes, yun nga siguro ang mali at wala sa mga ganung klaseng kainan.” Paliwanag niya and I just found myself nodding at him.

“At least, someone knows what I feel too.” I said as I am smiling at him.

Once in a while, it is good to have someone who you can talk with.

“Ah, basta. May mali.” Biglang sabi niya sa akin bago siya ulit kumuha ng isa pang stick ng barbecue.

“Try the other foods too, bahala ka, masusuya ka nyan.” Sabi ko sa kanya.

“Pwedeng i-take out ko nalang?” Tanong niya sa akin.

“Bakit?” Natatawang tanong ko sa kanya.

“Gabi na kasi, Liam. ’Di ba nangako ako kina Nay at Tay?” Tanong niya sa akin.

Doon ko naman kinuha ang phone ko para tignan ang oras and he’s right. It’s already 7 pm. Maybe we got caught up in our little chat that we didn’t notice the time.

“Okay, finish your barbecue then we’ll tell Nanay Pet na ibalot nalang ang iba.” Sabi ko sa kanya.

“Okay!” Sabi niya sa akin bago niya ipagpatuloy ang pagkain niya ng barbecue.

…

After that, as what I’ve said to him, ipinabalot namin ang mga hindi namin nagalaw. Ako na din ang nagbayad ng bill.

“Next time, order-in naman natin yung dessert nila. You’ll like them, wala na kasi tayong time.” Sabi ko.

“Sure, basta ba libre mo!” Malokong sabi niya sa akin.

Umiling na tumawa naman ako sa kanya, “oh, Li. Ito na yung ipinabalot niyo.” Sabi sa akin ni Nay Pet.

Inabot naman yun ni Matt, “thank you po.” Magalang na sabi niya sa ginang na ngumiti naman sa kanya.

“Osige na po, alis na po kami at ihahatid ko pa ’to.” Paalam ko kay Nanay Pet.

“Osiya, mag-iingat kayo niyang si Miss Ganda. Sasabihin ko nalang kay Malou na umalis na kayo.” Sabi sa akin ni Nanay Pet.

“Osige po.” Huling sabi ko bago ako hatakin ni Matt palabas ng karinderya.

“What? Why?” Takang tanong ko sa kanya.

Inis na tinignan niya ako, “the next time we go here, make sure to tell them that I’m not a girl. You understand!?” Sabi niya sa akin.

Napakamot naman ako ng ulo bago ako napapangiting tumango sa kanya.

Seriously…

XXX : Sudden Lost

MATT

Mag-aalas otso na nang maihatid ako ni Liam sa bahay namin. Kaagad akong bumaba nang mapatay na niya ang makina ng sasakyan.

“Liam, thank you sa lahat!” Masayang sabi ko sa kanya.

Hindi na kasi

siya

bumaba

though he insisted na

bumaba

para

magpaalam

kina

Nanay

at

Tatay

.

“Are you sure they won’t get angry?” Paninigurado niya sa akin.

Umiling naman ako, “oo, hindi sila magagalit. Maiintindihan naman nila.” Sagot ko sa kanya.

“Okay.” Tumangong sabi naman niya bago ko napansin na may ipinihit siyang kung ano gamit ang kamay niya.

Baka

paaandarin

na niya ang

sasakyan

.

“Osige na, it’s getting late.” Sabi ko at magba-bye na sana sa kanya nang may ipakita siyang isang asul na box.

Nangunot naman ang noo ko, “ano yan?” Tanong ko.

Ngumiti naman siya sa akin, “for you, virgin.” Sabi niya.

Kaagad na nag-init ang mukha ko sa itinawag niya sa akin.

“S-Shut up!” Singhal ko sa kanya, “ano na naman ba yan?” Tanong ko habang naka tingin sa box na hawak niya.

“Tsk. Why don’t you just get it?” Tanong niya sa akin.

Nahihiya man ay lumapit ako para kunin yun sa kanya. Kaagad ko yung binuksan at nakita ang isang kwintas.

It’s a beautiful —no, they’re beautiful necklaces.

Dalawa kasi sila na ipinagsama sa isa. Kulay ginto ang mga pendant gaya ng kwintas at magka iba ang mga designs nila.

“I’ll take it as you liked it.” Biglang sabi niya kaya naka ngiti akong tumingin sa kanya.

“Oo.” Walang hiya-hiya na sagot ko sa kanya bago ko hawakan gamit ang hintuturo ko ang mga yun.

“Well, I knew you would like it. Ako pa ang personal na namili dyan.” Nagyayabang na sabi niya sa akin.

Pero bigla kong isinara ang box at tumingin sa kanya, halata naman na nagtaka siya sa inasal ko.

“Why?” Tanong niya sa akin.

“Hmm, isn’t this a bit too much?” Tanong ko sa kanya, “t-tyaka bakit mo ako binibigyan nito?” Dagdag ko.

Napa buntong hininga naman siya, “it’s a peace offering, Matt and a sign that you and I are friends.” Sagot niya na nagpataas ng kilay ko.

And just like that, Liam smiled “peace offering for the

things

I did to you.“ Sabi niya na parang alam niya kung ano ang ipinupunto ng kilay ko.

“Hmm, yun lang ba?” Tanong ko ulit, “bakit naman kwintas at bakit ganito?” Muling tanong ko.

“Because they’re the first and last design here in this country.” Sagot niya, nanlaki naman ang mata ko. “And also, they suit you because you’re as beautiful as gold and unique as their designs.” Dagdag niya.

Sisigawan ko sana siya dahil sa salitang ‘beautiful’ pero hindi ko na ginawa dahil sa may peace offering siya.

Nakakahiya

naman kung

magiging

masama

ang

asal

ko

sa

kanya

.

“G-Ganun ba?” Mahinang tanong ko bago ko ulit tignan ang kwintas.

“Don’t look at it, wear it, okay?” Sabi niya sa akin, “and wag mo yang iwawala dahil sasamain ka sa akin.” May banta ang boses na sabi niya pa.

“Oo!” Naka bungisngis na sagot ko naman na ikina tawa niya.

“Well then, I’ll be going now.” Sabi niya bago ko marinig ang paggana ng makina ng sasakyan niya. “Paki sabi nalang kina Tito at Tita na nauna na akong umalis.” Dagdag niya.

“Sure!” Sabi ko, “thank you ulit! Sa lahat!” Dagdag ko bago umandar ang sasakyan niya.

Ilang minuto pa ay nawala na siya sa paningin ko. Doon na ako pumasok sa gate ng bahay at ini-lock yun.

“Mabait naman pala siya —kung kakilala mo.” Wala sa loob na sabi ko habang naka ngiting naka tingin sa regalo niya sa akin.

….

“Nay? Tay?” Tawag ko nang maka pasok na ako sa bahay.

Bakit

ang

tahimik

?

“Nay? Nasaan ba kayo? Tay?” Tawag ko matapos kong ilapag ang dala kong pagkain at yung box ng kwintas sa may mesa.

Bukas

naman ang

ilaw

, pero

nasaan

sila?

“Ate Mai?” Tawag ko naman kay Ate Mai na siyang piangbilinan ko ng bahay.

Pero

mukhang

pati

siya

at ang

mga

anak

niya ay wala.

Nasaan ba sila? Bakit parang walang katao-tao sa bahay?

Sa pagtataka ko ay kinuha ko ang box at inilagay yun sa bulsa ko, tinakpan ko ng pantakip ng pagkain yung dala ko at muli akong lumabas ng bahay.

I, of course, locked our door dahil may spare key naman kami na nakalagay lang sa isang maliit na lalagyan sa may gilid ng paso.

Matapos nun ay lumabas ako sa daan at nagpunta sa barangay hall.

Siguro

naman

nandun

parin

sina Nay at Tay.

“Ate Mai?” Sabi ko nang makita ko si Ate Mai na tumatakbo. Basa ang mga pisngi nito at hinihingal. “Ate Mai!” Sigaw ko dahil mabilis ang takbo nito.

Kaagad itong humarap sa akin at nanlaki ang mga mata. Kaagad akong kinabahan dahil dun.

“M-Matt?” Sabi niya bago siya mabilisang lumapit sa akin.

Napalunok naman ako, “b-bakit? Bakit ganyan ang ayos mo?” Tanong ko sa kanya.

“S-Si Kapitan. S-Si ano, si K-Kapitan.” Aligagang sabi nito sa akin.

“Teka lang, Ate Mai. Dahan-dahan lang, napano si Tay?” Kinakabahang tanong ko sa kanya.

Humawak sa akin si Ate Mai bago siya impit na umiyak, doon na ako kinutuban ng masama kaya iniwan ko siya at madaling tumakbo papunta sa barangay hall.

Diyos

ko, wala po

sanang

masamang

nangyari

.

Nang makadating ako sa bukana ng barangay hall ay kaagad akong natigilan.

Madaming tao.

Maingay ang paligid.

May dalawang sasakyang pampulis at isang ambulansya.

Wag po sana.

Unti-unti ay naglakad ako papasok kahit na halos maitulos na ang mga paa ko sa lupa. Hindi ko mawari kung bakit parang ang bibigat ng mga lakad ko.

“Ano bang nangyari?” Dinig kong sabi ng isang babae sa katabi niya na gaya niya ay tumitingin din sa barangay hall.

Hindi ko na alam pa kung papaano ako nakalagpas sa kumpulan ng mga taong naka tingin at nakiki usoyoso.

Ang alam ko ay nagawa kong maka lagpas sa lahat ng mga yun pero dahil dun ay natigilan ako.

Paglagpas ko ay nakita ko ang mga pulis na nakapalibot sa isang naka higang katawan. Isang kulay dilaw at itim na parang tali ang naka paikot dun, isang tanda na hindi pwedeng lumapit.

Hindi ko alam kung papaano pero nagawa ko ding makalapit sa naka handusay na katawan dahil dun ko nakita si Tay.

Umiiyak

siya

habang

nakaluhod

at

hawak

ang

kamay

ng

katawan

ng kung sino man ang

naka

higa

.

Napalunok ako.

Napalunok ako pero tinapangan ko ang sarili ko upang tignan kung sino ang may ari ng katawan.

Oh my God.

Mabilis na bumalisbis ang mga luha mula sa mga mata ko. Mabilis pa sa alas kwatro na dinaluhan ko si Tay at lumuhod din gaya niya.

“N-Nay? N-Nanay Laide? Nay!” Umiiyak na tawag ko.

Oo

,

si

Nanay

.

Si

Nanay

Laide

ang may ari ng

walang

buhay

na

katawan

.

Nawala

ang

pinaka

mahalagang

babae

sa

buhay

ko.

Nawala

ang

Nanay

Laide

ko.

XXXI

LIAM

I don’t know why but I suddenly maneuvered my car then I found myself getting out of my car in front of Matt’s house.

Hindi pa man ako nakaka isang hakbang ay may humahangos na babaeng basta-basta na lang pumasok sa gate ng bahay.

I let her do what she has to do and when she went out from the house, I blocked her way, making her look at me in distress.

“A-Ano ang kailangan mo?” Nangingilid ang luhang tanong niya sa akin.

Tumingin naman ako sa bahay, patay na ang ilaw dun, “nasaan ang may ari ng bahay?” Tanong ko sa kanya.

Doon na siya humagulgol, na akala mo’y matagal na niyang pinipigilan ang iyak niya, “n-nasa may barangay hall.” Utal na sagot niya sa akin.

Bakit

siya

umiiyak

?

“Miss, ayos ka lang ba?” Tanong ko sa kanya.

Hindi siya sumagot at sa halip ay pinunasan ang luha niya, matapos nun ay walang paalam niya akong iniwan.

Nasaan

sina Matt?

“Damn it!” Inis na sabi ko bago ako sumakay sa kotse ko at pinaandar yun. I was about to go where the woman went but my phone suddenly started ringing.

“Hello?” Sabi ko nang masagot ko ang tawag.

“Hello, Liam.” Sagot ng isang babae sa kabilang linya.

What the hell is her problem now?

“Why did you call me? What do you want?” Kaagad na tanong ko sa kanya.

“Don’t sound like you’re about to kill someone, son.” Sagot nito sa akin, “I just wanted you to know that I cooked and your Dad is here.” Dagdag niya.

Damn old woman.

“Then, what do you wan to do? Go there, sit and eat with you?” Tanong ko.

“Yes, son. I’d be glad if you do that.” Sagot niya.

And that’s when I lost it. I ended the call and drove where the woman went. Soom enough, I arrived in front of the barangay hall.

But something is off.

Bakit ang daming tao? Bakit may sasakyan ng polis at ambulansya?

“Excuse me.” Sabi ko sa isang babae na kaagad namang humarap sa akin.

Muntik

ko pa

nga

itong

samaan

ng

tingin

dahil

halatang

kinikilig

.

“Hmm, bakit?” Tanong nito bago niya pasimpleng ayusin ang buhok niya.

Yeah,

kinikilig

nga

siya

.

Tumikhim ako, “anong meron at bakit ang daming tao?” Tanong ko sa kanya.

“A-Ano kasi, h-hindi ko din alam. Hehe.” Sagot niya sa akin.

Chismosa

pala, tsk.

Sa inis ko ay hindi ko na siya pinasalamatan at kaagad ko siyang nilagpasan.

I went straight to where the police officers are and right there, I saw two men kneeling while they are looking at the body.

And I was speechless to see that those two are Matt and his Father.

Walang salitang naglakad ako papunta sa kanila kahit na nakikita ko ang kulay dilaw na bagay na nagsasabing bawal lumapit.

“M-Matt…” I called him and upon hearing me, he looked at me.

“L-Liam…” Is all he could say before he cried and looked at the lifeless body of his own mother.

He lost someone precious, yet again.

He lost his mother, yet again.

“I-I’m sorry…” I said before I patted his shoulder as well as his father’s.

…

MATT

ALAS DOSE na ng gabi bago dumating ang funeral service na kumuha sa katawan ng Nanay Laide ko.

Kaming dalawa naman ni Tatay ay naiwang tulala sa mismong lugar kung saan ko nadatnan silang dalawa kanina.

“Anak, magpahinga ka na.” Sabi ni Tatay Domeng kaya napa tingin ako sa kanya.

Malamlam

ang

mga

mata niya at

mugto

ang

mga

yun.

Hindi ko alam pero nakita ko nalang ang sarili kong niyayakap siya habang umiiyak.

“Tay, s-si Nay…” Umiiyak na sabi ko sa kanya.

Doon na siguro hindi nakayanan ni Tay na pigilan ang iyak niya kaya naramdaman ko nalang ang pag-alog ng mga balikat niya.

Napa pikit ako bago ko hinigpitan ang yakap ko sa kanya, “w-wala na si Laide… Wala na ang Nanay mo, Matt, anak. Wala na.” Umiiyak na sabi nito sa akin.

Lalong umagos ang mga luha mula sa mga mata ko at hindi ko na din kinaya pa.

Bakit

kailangang

mangyari

ito

sa

Nanay

ko?

Bakit

?

Nang tumahan si Tatay ay tiyaka pa lamang ako humiwalay sa kanya.

“Matt, dyan ka na muna. Tatawag lang ako sa mga barangay tanod para mapalinis ko na ito.” Garalgal ang boses na sabi nito sa akin.

Tumango na lamang ako sa kanya pero hindi nakaligtas sa akin ang pagpunas ni Tatay ng kanyang pisngi bago siya naka yukong naglakad papasok.

Wala na ang

Nanay

ko. Wala na ang

taong

mahal ni

Tatay

. Wala na.

Nang makapasok sa loob ng barangay hall si Tay ay doon ko mas nadama ang lungkot. Lumukob din sa akin ang lamig ng gabi kaya mas lalo akong nakadama ng sakit at muli akong napa iyak.

“Hey…” Isang boses ang tumawag sa akin kaya napa tingin ako dun, hindi ko na pinansin pa ang mga luha na umaagos sa pisngi ko.

It was Liam.

“Stand, Matt.” Sabi nito sa akin.

Oo nga pala, dumating siya. Bumalik siya at ganito pa ang nadatnan niya.

Pero

bakit

siya

bumalik

?

“O-Oh, nandito ka pa?” Tanong ko sa kanya na kahit hindi ko kaya ay pinilit kong pasayahin ang tono ng boses ko.

“Don’t pretend to be happy, Matt. I hate that and you know it.” Naka ngising sabi niya sa akin kaya muli akong napa iyak.

Gagu

’to!

“Bakit ka nga nandito? Anong oras na, ha?” Umiiyak na tanong ko sa kanya.

“I don’t know, I just went here without any reason. Do I need to have a reason before I go here?” Tanong niya.

Sa inis ko ay pinalo ko siya sa paa, “sira ulo! Ang pilosopo mo! Gago!” Sigaw ko sa kanya habang umiiyak ako.

Walang

konsiderasyon

!

Nakikita

na

ngang

namatayan

ako

tas

gaganituhin

pa niya ako?

Tatama na sana ang huling palo ko sa kanya nang mapigilan niya ito. Sunod ay umupo siya sa tabi ko at iniabot ang asul na panyo.

“Wipe your tears, Matt.” Sabi niya sa akin bago ko kunin ang panyo.

“B-Bakit ka pa nga nandito?” Tanong mo sa kanya bago ko pinunasan ang mukha ko.

Umiling siya at hindi ako sinagot, “bakit nga?” Muling tanong ko.

“Maybe because of this, I don’t know. I just felt that I needed to go here.” Sagot niya sa akin bago niya ako tignan at tapikin ang balikat ko gaya nang ginawa sa akin kanina.

Ayaw ko man ay muli akong napa luha dahil dun. “Ang sakit, Liam. B-Bakit kay Nanay Laide pa? Bakit?” Parang batang tanong ko sa kanya.

Pero sa halip na sagutin niya ang tanong ko ay ipinagpatuloy niya ang pagtapik sa balikat ko.

“My condolences, Matt.” Sabi niya sa akin. Muli akong napa iyak.

And that night, I felt that my life will never be the same again.

Hindi ko na

nga

alam kung

matatapos

pa ang gabi. Hindi ko alam kung

papaano

kaming

dalawa

ni

Tatay

bukas

.

Hindi ko alam kung

papaano

na kaming

dalawa

ngayong

alam ko na

bukas

, wala na kaming

Nanay

Laide

na

makaka

sasama

pa.

A/N: I’m so so sorry that it had to be like this. I’m crying, I swear I am. :(

XXXII

LIAM

IT’S ALMOST DAWN.

It’s almost dawn and yet, we’re still here at the barangay hall. All that’s left is me, Matt and his father, the barangay staff, and the authorities.

The blood that came from Matt’s mother’s body has already been taken care of by the

barangay

staff.

“Matt, I think you should rest.” I said before I stood up.

Tumingin naman siya sa akin, “I’m fine, you should go.” Naka ngiting sagot niya sa akin.

Umiling naman ako, “I won’t go anywhere.” I said.

“Liam, I’m fine.” Garalgal na ang boses niya pero pilit niya iyong inaayos.

I shook my head again, “tsk. I’ll stay here, with you, whether you like it or not. That’s final.” I firmly said.

Bumuntong hininga naman si Matt at tumayo kasabay nun ang isang hiyaw na nanggaling sa loob ng barangay hall kung kaya’t patakbong pumunta kami ni Matt dun.

When we got inside the barangay hall, I saw his father crying. Confusions were written all over Matt’s face when I looked at him.

Kaagad niyang nilapitan ang Papa niya, “T-Tay, bakit po?” Tanong niya sa Kapitan.

Tinignan ko naman ang ibang tao na nasa loob din, tulad namin.

May

tanod

,

isang

babae

na

malamang

ay secretary at

tatlong

pulis

.

“Mga walang hiya sila.” Narinig kong sabi ng Tatay ni Matt.

“B-Bakit po? A-Ano po bang nangyari?” Tanong ni Matt sa ama niya.

Nang hindi sumagot ang ama ni Matt ay isa sa mga pulis na ang sumagot sa tanong niya.

“It’s murder, sir.” Sagot ng pulis sa kanya.

And that’s when Matt lost it again, his eyes became blurry and soon, they let out droplets of his tears.

“The body of the victim had a total of six wounds, apat na malalalim at dalawang mababaw na saksak.” Patuloy ng pulis, “nakita din namin sa may gilid ng isa sa mga patrol nang barangay hall ang ginamit na panaksak.” Dagdag nito.

“S-Sino?” Tanong ni Matt sa pulis, “sino ang gagawa nun kay Nanay at bakit? Bakit!?” Umiiyak na tanong ni Matt sa pulis na wala nang nagawa kung hindi ang yumuko.

“As of now, we don’t have any lead because we’re told that the victim was kind.” Sagot ng isa sa dalawa pang pulis. “It is also hard for us to identify all of the persons who entered and left the premises because there are no cctv’s set up in this place.” Dagdag nang pulis na nauna nang magsalita.

“Anong walang lead!? Anong it’s hard for you!? Hindi ba’t trabaho niyo ang paghuli sa mga taong gumawa ng masama!?” Matt then snapped, “ganyan naman talaga kayo, mga walang alam! Mga pulis nga kayo pero hindi niyo alam kung sino ang pumatay sa Nanay ko!” Sigaw ni Matt sa tatlo.

“Matt!” Sigaw ng Tatay niya sa kanya.

“Totoo naman! Wala silang kwenta, mga inutil! Hindi man nila nahuli ang pumatay sa nanay ko!” Umiiyak at galit na galit na sagot ni Matt sa ama niya.

“I apologize, Sirs.” Paumanhin ko sa mga pulis bago ko hinatak si Matt palabas ng barangay hall.

…

MATT

“BITIWAN MO AKO! Bakit ba!?” Inis na sabi ko kay Liam bago ko alisin ang kamay niya.

“What the hell is your problem, Matt?” Tanong niya sa akin.

Hindi ko siya sinagot at bagkus ay pinunasan ko ang luhang nasa mga pisngi ko.

“Answer me.” Sabi nito sa akin nang hindi ako sumagot. “Matt.” Tawag nito sa akin.

Hindi ko alam pero bigla akong tumakbo palayo sa kanya. Palayo sa barangay hall. Palayo sa lugar kung saan nawala ang babaeng mahalaga sa buhay ko.

“Matt!” Sigaw sa akin ni Liam pero hindi ako tumigil. Hinihingal man ako ay hindi ako tumigil.

Tumigil ako nang hindi na nakaya pang tumakbo ng mga paa ko. Wala akong paki kung nasaan man ako at hinayaan kong lumuhod ang mga tuhod ko.

Nakaka

pagod

.

“Matt!” Sigaw sa akin ni Liam na gaya ko ay hinihingal din. “Why did you do that?” Tanong niya sa akin.

Tumingin lang ako sa kanya, wala pa man ay biglang bumuhos ang malakas na ulan. Ulan na animo’y nakikisama sa paghihinagpis ko.

Ang

sakit

sakit

.

“You’re asking me, what’s my problem?” Tanong ko kay Liam habang unti-unti kaming nababasa dahil sa ulan. Hindi ito nagsalita, “you’re asking me, right?” Umiiyak na tanong ko sa kanya.

“Let’s just go, nababasa ka na, tayo.” Sabi nito bago ako hawakan para itayo.

But I refused.

“Then I’ll answer your question…” Sabi ko sa kanya, “MY PROBLEM IS THIS WORLD! THIS FUCKING UNFAIR WORLD!” Sigaw ko sa kanya.

“All the evil people of this world! Yes? T-They are my problems.” Dagdag ko bago ako pagak na tumawa.

Bakit

sa

akin

nangyayari

ito?

Bakit

kailangan

pa

nilang

kunin

ang

kaisa

isang

babaeng

nag-

aruga

sa

akin?

Bakit

?

“WHY DID THEY HAVE TO KILL SUCH LOVING, CARING AND INNOCENT WOMAN!? WHY!?” Sigaw ko habang naka tingala sa madilim na langit.

“Matt! That’s enough.” Sigaw sa akin ni Liam but I didn’t listen.

“MGA PUTANG INA NIYO, KUNG SINO MAN KAYO! I LOATH YOU! I HATE, I FUCKING HATE YOU FOR KILLING MY NANAY!” Iyak nang iyak na sigaw ko bago ako muling napa luhod.

Nanghihinang tinakpan ko ang mukha ko gamit ang mga basang kamay ko at humagulgol.

Bakit

si

Nanay

pa?

Bakit

!?

Bakit

!?

“Matt…” Muling tawag sa akin ni Liam.

“J-Just go, Liam. J-Just go.” Sagot ko sa kanya.

“I told you, I won’t go anywhere.” Sagot niya sa akin.

“Bakit ba!? Umalis ka na!” Sigaw ko sa kanya, “this has nothing to do with you! Wala! That’s why you can go! Just go!” Inis na dagdag ko sa kanya.

Liam was shocked upon hearing what I said, I, too, was shocked that I couldn’t speak after saying all those to him.

“I-Is that so?” Tanong niya kaya napa tingin ako. “Then I’ll leave.” Dagdag niya.

Please, don’t.

“L-Liam…” Tawag ko sa kanya.

“Sorry if I’ve been a nuisance all this time.” Muling sabi niya, “I’ll leave, just stand there and go to your house and change. You’ll face a lot of things from now on, Matt.” Dagdag niya bago ko siya nakitang tumalikod.

“Liam…” Mahinang sabi ko habang umiiyak at naka tingin sa paglalakad niya.

Fuck this world! Fuck this life! Fuck everything!

And as I was left alone, in the middle of somewhere. Soaked in rain, crying. I found myself miserable.

How cruel this life can be?

“But why? Why is all of this happening?” Tanong ko bago ko hinayaang humalo ang luha ko sa mga patak ng ulan na dumadapo sa mukha ko.

But then, after thinking that he left, someone came. He came back.

Liam came back and made me stand up. From there, he made me face him and did what I didn’t expect him to do.

He kissed me and hug me.

“I don’t know but I just felt that I had to do those.” Naka ngising sabi niya nang humiwalay siya sa pagkakayakap niya sa akin.

“Liam…” Tawag ko sa kanya.

“Hush, Matt. Don’t ask anything, don’t.” Sabi niya bago niya ulit ako niyakap, nang mahigpit.

A/N: O-Okay? So, what can you say?

XXXIII

MATT

Basa kaming umuwi sa bahay ni Liam. Pagdating namin dun ay mas lalong bumigat ang damdamin ko nang makita kong ayos na ang lahat.

May nakalatag na na mga mesa at upuan sa dating bakuran na winawalis ni Nanay Laide kapag wala ako.

Sa loob naman ay puti na ang mga kurtinang nakalagay sa pader at mga bintana, hindi gaya nang dati na puro matitingkad ang kulay.

Ang dati naming hapag kainan ay wala na, tanging mga upuan at espasyo na daanan na lamang iyon ngayon.

Maraming

nagbago

.

Nakaka

lungkot

, gusto kong

umiyak

.

“My condolences, Matt.” Bulong sa akin ni Liam nang mapansin niyang mataman akong naka tingin sa paligid.

Hindi ko naman siya sinagot dahil dumako ang tingin ko isang parihabang tila patungan.

Patungan

ng

ataul

na

siyang

paghihimlayan

ng

katawan

ni

Nanay

.

May ilaw yun sa loob at gawa sa salamin, ang May Kapal ang nasa loob nun bilang disenyo na may kasamang mga anghel.

Kaagad na nangilid ang luha ko pero maagap kong ipiniling ang ulo ko para pigilan ang pagbagsak ng mga yun.

Naglakad ako papunta sa itaas, pagdating ko sa dulong baitang ng hagdan ay dun na ako naiyak dahil nakita ko ang kwarto nila Tatay at Nanay.

Bukas iyon, bukas dahil nakita ko si Tatay na umiiyak habang hawak ang litrato nila ni Nanay.

“T-Tay…” Lumuluhang sabi ko habang impit na pinipigilan ang paghagulgol ko.

Tang ina, ang

sakit

.

Umiiling na nilagpasan ko ang kwarto nila at tumuloy sa kwarto ko. Mabilis na isinarado ko yun, kahit na hindi ko alam kung kasunod ko lang si Liam.

Mabilis din ang naging mga lakad ko papunta sa kama ko at dun ako sumubsob.

I suppressed my cry, I don’t want my father to hear me crying. Tama na ang sakit na nararamdaman niya sa pagka wala ni Nanay. Ayaw ko nang maging karagdagan pa sa lungkot niya.

“Cry, Matt.” Sabi ni Liam.

Naka

sunod

pala

siya

.

“I know it’s painful, that’s why cry. Let it all out. Cry all you want.” Sabi niya bago ko naramdaman ang paglundo ng kama.

Tumingin ako sa kanya, “ang sakit…” Sabi ko sa kanya.

Humarap naman siya sa akin, “I know, so cry.” Sagot niya.

Pagsabi niya nun ay mabilis na naglabasan ang mga luha ko sa mata. Muli kong ibinaon ang mukha ko sa unan ko upang maitago ang hagulgol ko.

…

HINDI ko alam kung ilang minuto ang itinagal ko sa pag-iyak, mahapdi na ang mga mata ko at basang-basa na ang unan ko dahil sa luha na inilabas ng mga mata ko.

Tyaka ko palang naalala na basa pala ang damit ko at maging ang kay Liam. Mabilis na lumuhod ako bago tumayo para tignan si Liam.

“You’re done, finally.” Sabi nito sa akin. Pagak naman akong ngumiti sa kanya.

“We should change our clothes.” Sabi ko bago ako tumayo at pumunta sa cabinet ko.

Naghalungkat ako ng damit ko at damit na kakasya kay Liam. Naka kita naman ako, isang medyo malaking maong na shorts at isang loose na sasakto kay Liam ang kinuha ko.

“Here, help yourself.” Sabi ko sa kanya, kinuha naman niya ang mga yun.

“What about my underwear?” Tanong niya.

Kapal

.

“Oh, sorry. Wait a minute.” Sagot ko sa kanya. Mabilis ko namang tinignan ang isang lalagyan sa cabinet ko, nandodoon kasi ang mga undies na hindi ko pa nagagamit.

Matapos kong maibigay yun ay pumasok na si Liam sa banyo, ako naman ay sa ibaba na naligo para makapagpalit.

Mukhang

isa ito

sa

walang

tulugang

gabing

haharapin

ko.

LIAM

After I took a bath, I wore the clothes Matt lent me.

“They will do.” I guess, as I put the shirt on. It’s a white one, with minimal designs on it.

Matapos kong magsuklay ay lumabas na ako sa kwarto dahil hindi ko naman siya nakitang nandun.

“Oh, pogi… Andyan ka pala.” Sabi ng kung sino paglabas ko.

It was Matt’s father.

“Hello, Sir. My condolences.” Sabi ko sa kanya. Hindi na ito sumagot at bagkus ay tumango nalang.

“Kasama mo ba si Matt? Nasaan na siya?” Mahina ang boses at malungkot na tanong nito.

Mugto din ang mga mata niya na alam na alam mong kagagaling lang niya sa paghinga.

Gaya ni Matt.

“Hindi ko din ho alam, pagkalabas ko po sa banyo, wala na siya sa kwarto. Baka po lumabas.” Sagot ko sa kanya.

Tinignan naman niya ako na parang nagtataka, “naligo po kasi ako, nabasa kasi kaming dalawa ng ulan.” Paliwanag ko.

“A-Ahhmm, o-osige.” Sabi niya. Naka hinga naman ako nang maluwag.

Mahirap

na.

“Hanapin ko lang po siya, baka nasa baba.” Sabi ko sa kanya at nang tumango siya ay iniwan ko na siya para bumaba.

Nang maka baba ako ay may mga taong naka upo na sa ilang upuan, sumipat naman ako sa labas at may mga naka tayo na din.

Ilang saglit pa ay may nagsalita sa likod ko, “buti naman at kasya sayo.” Sabi niya.

Humarap naman ako sa kanya, “oo, mabuti nga at hindi maliit.” Sagot ko sa kanya.

Tumango naman siya at pinatuyo ang basang buhok niya gamit ang towel na hawak niya.

My body shivered when I inhaled his scent. Damn!

“Kapitan! Kapitan!” Dinig kong sigaw ng kung sino. Kaagad akong tumingin sa pinanggalingan nun at nakita ko ang isang lalakeng kalbo na tagaktak ang pawis sa mukha.

Ilang saglit pa ay bumaba na ang papa ni Matt at lumapit sa lalake, “bakit, boy? Bakit?” Tanong niya sa lalake.

“K-Kapitan, nandyan na po.” Sagot nito sa kapitan.

Alam ko na ang

ibig

nitong

sabihin

.

“A-Ang alin, boy?” Tanong ng kapitan sa kanya.

Ilang beses na lumunok muna ang lalake bago muling sumagot, “n-nandyan na po ang funeral service, Kapitan.”

Hindi na sumagot pa ang kapitan at bagkus ay lumabas ng bahay. Nang sundan ko itong magpunta sa labas ay dun ko naman namataan ang isang itim at puting sasakyan.

There, is the coffin where the body of Matt’s mother is.

Pinanood ko ang unti-unti nitong pagtigil sa harapan ng papa ni Matt. Sunod ay naglabasan ang mga naka itim na unipormeng lalake.

Isa sa kanila ay lumapit sa papa ni Matt, isa naman ay binuksan ang puting sasakyan mula sa likod. Dalawa ang naunang pumasok sa loob at tatlo ang nagbaba sa ataul.

Umiiyak at naka yukong nakasunod lang ang kapitan sa ataul na pinaghihimlayan ng asawa niya.

Ang mga taong nasa loob ay nakatayo habang nakatingin sa mga lalakeng ayusin ang pagkakalagay ng ataul. Ilang saglit pa ay sunod-sunod na naglabasan ang mga ito at isa naman ang pumasok upang ilagay ang mga naka ayos na bulaklak na puti ang kulay.

White, everything is white. The curtains, the chairs, the flowers and the coffin.

Nakipag kamayan muna ang papa ni Matt sa huling lalake bago siya mag-isang naiwan sa harapan ng ataul.

Nanatili ito doon habang tinitignan ang babaeng nasa loob ng puting parihabang kahon. Haharap na sana ako kay Matt pero ganun nalang ang pagkagulat ko nang makita ko siyang naglalakad na palapit sa papa niya.

I thought that he will talk to his father but then, I saw him putting a frame on top of the coffin.

It might be his mother’s photo.

Matapos nun ay lumapit siya sa ama at umakbay.

It’ll be a long,

sleepless

night.

A/N: S.A.D.

XXXIV

MATT

IKA-ANIM NA GABI NA NGAYON AT BUKAS NA ANG HULI.

Dumating na ang pamilya ni Nanay nung ikatlong araw nito at kahapon naman ang pamilya ni Tatay.

And as expected, they’re all sad upon knowing what happened to my mother. Sa sobrang pagka bigla nga ay nahimatay pa ang Mama ng Tatay Domeng ko.

Sinabi

kasi ni

Tatay

na murder ang

ikinamatay

ng

Nanay

Laide

.

Madami din sa mga tao sa barangay ang pumunta upang makiramay. Halos hindi na nga sila umuwi dahil nais nilang makapiling ang ‘kapitana’ nila hanggang sa huling pagkakataon.

Kapita

na

ang

itinawag

nila

dahil

Kapitan

daw

si

Tatay

.

Ilan din sa mga nagsi iyakan ay ang malapit na mga kumare ni Nanay na sina aling Minda, Rosing at iba pa. Nakiramay din ang mga kompadre ni Tatay.

Madaming taong dumating, nabuo ang pamilya nila Tatay at Nanay pero hindi ko iyon ikinatuwa.

Kailangan

bang may

mawala

muna bago sila

mabuo

?

Hindi ba

maaaring

maglaan

sila

kahit

isang

araw

man lang para

magkita

at

masalo

salo

?

Sa nakalipas na mga araw na iyon ay hindi ako pumasok. Sa ikalawang araw ng lamay ni Nanay ay nagpunta ako nang saglit sa kolehiyo ko para magpaalam at sabihin ang rason kung bakit.

Sa awa ng Diyos ay pinayagan naman ako.

Isa pa pala,

si

Liam din ay

palaging

nasa

bahay

.

Hindi ko alam kung bakit pero sa palagay ko ay mas naging close kami sa mga nakalipas na araw na yun. Lagi kasi siyang nasa tabi ko, pinapaalala na kahit wala na si Nanay ay lagi lang itong nakabantay sa akin.

MALUNGKOT.

Malungkot parin ako at alam kong tatagal ito. Maaaring mga araw, linggo buwan o baka nga taon pa.

Hindi ko alam.

At sa mga nakalipas na araw din na yun ay nakita ko ang lumbay ni Tatay. Oo, lagi akong nakasubaybay sa kanya.

Kita ko at alam ko kung paano siya tumangis kahit na pilit niya pa iyong itinatago at pinipigilan.

At sa lalim ng mga gabing nagdaan, kapag lahat ng tao’y halos tulog na, lagi akong gising at makikita ko na nakatingin siya kay Nanay na waring kausap niya ito.

Na para bang

buhay

pa ang

Nanay

para

sa

kanya

.

MASAKIT.

Syempre, masakit, masakit talaga ang lahat. Biglaan at hindi inaasahan. Napaka sakit.

Ang dalangin ko nalang ay sana, kahit nasaan man si Nanay ay maayos ang lagay niya at masaya.

Sana ay hindi siya malungkot gaya nang kung paano kaming malungkot sa pagka wala niya sa buhay namin ni Tatay.

“Lordy, kayo na po ang bahala sa Nanay Laide ko.” Sabi ko sa krus na nasa gitnang parte ng pader.

Kausap

ko ito na waring

buhay

talaga

ang

Panginoon

.

Nasa harapan kasi ako ng kabaong ni Nanay Laide.

And right from there, it’s as if

Nanay’s

near and she’s with me.

I felt something, I felt the wind embracing me. Doon ako pumikit at dinama ang hangin na nagtagal ng ilang minuto.

“Matt…” Sabi ni Tatay kaya napadilat ako ng mga mata at humarap sa kanya.

“T-Tay, si Nay!” Sabi ko sa kanya.

“Napano ang Nanay mo?” Tanong niya  bago siya mapatingin sa labi ni Nanay.

“Niyakap niya ako.” Sagot ko.

Bahagyang ngumiti si Tatay sa akin, “alam ko, anak. Alam ko.” Sagot niya.

Hindi pa sana ako maniniwala pero nangilid ang mga luha niya, “nakita ko siya sa panaginip ko at kinausap niya ako.” Sabi ni Tatay.

“Sabi niya, lagi daw akong mag-ingat at mahal na mahal niya ako. Lagi daw kitang ingatan at wag pabayaan at sabihin ko rin na mahal ka niya.” Patuloy niya, “mahal ka ng Nanay mo, Matt at alam ko na niyakap ka niya.” Dagdag niya.

“P-Paano niyo pong..?” Tanong ko.

“Dahil niyakap niya din ako kanina habang naka upo ako at binabantayan ko siya. Malamig na hangin iyon, at alam ko na siya iyon.” Sagot niya.

Tama. Tama

si

Tatay

.

“Opo, yun nga po.” Napapa ngiting sagot ko sa kanya.

Then, I looked at my mother and to my surprise, I noticed something.

I know it might sound creepy but her face is different. It became lighter and her lips are now a bit smiling.

“I love you, Nay.” Naiiyak na sabi ko sa kanya.

PETER

WHERE IS THIS MATT?

I’ve been looking for him for I don’t know how many days it is now but I still couldn’t find him.

Ang

dami

na

niyang

na-miss.

He was not able to attend the welcoming ceremony of the club and he doesn’t even know that he was accepted.

I’m wondering why.

At isa pa,

napansin

ko din

si

Liam.

That asshole is somehow missing in action. Lagi siyang umuuwi, not like how I know him.

Knowing Liam, he will stay at the school hangga’t hindi ito nagsasara o hindi siya sinisita ng guard.

Not that may

magagawa

ang guard, lalo

pa’t

anak

siya

ng may-ari ng school.

“What are you thinking?” A voice asked. I looked from where that voice came and saw Chad.

“Nothing in particular, why?” I said and asked.

He then shrugged. “Nah, I just noticed that you are not reading any book. It’s amusing, knowing how nerd you are.” He said in as-a-matter-of-fact voice and look.

I shook my head, “what is it really?” He asked again.

“I was thinking about this Matt…” I said.

Chad’s facial expression then suddenly changed, “what about him?” He asked.

Okay?

“And also Liam.” I added. “I was thinking about Matt because he’s part of the glee club and he missed a lot and as for Liam, I think something’s changed about him.” I explained.

“Yeah, I think so, too.” Said Jake who then suddenly appeared from nowhere.

“Why is that?” I asked Jake.

He sighed, “Liam changed after we met that Matt, I guess.” He said. “I often see him leaving immediately after the class and when I say after we met Matt, I think it’s because of him. Liam changed because of this Matt.” He added.

Now, that’s… something.

“The two of them became close. That’s it, if you’re wondering why Peter.” Chad butted in. “I don’t know what or how but I’m sure that it’s because of that Matt.” He also said.

“That’s good then, at least Liam can change and has changed.” I said.

Natigilan naman ako nang mapansin kong naka tingin silang pareho sa akin matapos kong sabihin yun.

“What?” I asked the two of them.

“Did you really just say that?” Jake asked me.

“Y-Yes? I just did, why?” I said.

“Tsk.” Chad just said and stood up.

“Where are you going, bro?” Jake asked him.

“Gonna follow the bastard.” He answered as he started walking. I then looked where he’s walking towards to and saw Liam leaving the room.

“I’m coming, too!” Jake shouted and went after Chad. I shook my head in disbelief but I also stood.

“I can’t believe I’m doing this.” I said as I gather my stuff and immediately followed the two.

The class hasn’t even started yet!

A/N: See how good Peter is? Hahahaha

XXXV : What they found is…

CHAD

Jake, Peter and I followed Liam secretly and carefully. I don’t know where the hell he is headed to lalo pa’t parang iba ang nadadaanan namin.

Malubak ang daan, karamihan sa mga sasakyan ay mga tricycle and there are lots of trees.

Even the houses are not that big and elegant, it almost felt like we’re going in a province.

Even some of the people I have seen while I’m driving are dressed on a simple clothes.

“Where the hell is this place, bro?” Jake asked me.

“Like I have any idea, dumbass.” I answered, not looking at him.

“It’s called Barangay Paralaya.” Peter said, that’s when I saw a signed that indicates we’re indeed headed to this certain Barangay.

Is Liam really going in a place like this?

“Liam really changed, I never thought that he could go in a place like this.” Jake said, “I mean, what’s with this place that someone like the Liam goes here?” Tanong niya.

And why are you so noisy, Jake?

“Shut up, we’ll find out soon.” I said to Jake bago ko iliko ang sasakyan ko papunta sa isang kantong pinasukan ng sasakyan ni Liam.

I’m getting curious as to what Liam is doing in this place.

“There, we’ll find the answer there.” I said before I turned off the engine of my car.

PETER

BARANGAY PARALAYA.

What’s with this place?

Why would Liam even bother himself and go here? In a place like this?

I immediately went out the car as soon as Chad parked it and turned the engine off.

“Let’s go.” I said before I started walking, leaving the two of them behind.

Nakaka ilang hakbang palang ako nang mapansin kong binuksan ni Liam ang compartment ng sasakyan niya.

From there, I saw him getting a well arranged bouquet of white flowers, those are roses. White roses.

What are those flowers for and why are they arranged like that?

Liam then closed the compartment and pressed something on his car keys before he walked again.

“What are you looking at?” Jake asked when they reached me.

“Shut up and just walk.” I said and continued walking.

What is it, really?

JAKE

Chad and Peter seem to be all worked up with the fact that the Liam is in a place like this.

I mean, who wouldn’t be? Lalo pa’t ang isang gaya niya ay hindi mo lubos aakalain na makakapunta sa lugar gaya nito.

It’s a simple

barangay

. Fresher air, less noisy surroundings and simple, plane simple.

The three of us have been following Liam for a while and right now, we’re almost upon him.

Hindi ko lang alam kung talagang hindi kami napapansin ni Liam o sadyang hinahayaan niya lang kaming tatlo.

Ano

ba ang

meron

dito

?

“Wait.” Peter said that’s why we stopped walking. Nang tignan ko naman kung saan naka tingin si Peter at Chad ay ganun nalang ang pagka kunot ng noo ko.

What the hell?

Why is Matt here? At bakit niya sinundo si Liam? Bakit? Bakit? Anong meron?

“C-Can someone tell me what’s happening?” I asked, “why is that Matt here?” I added while looking at Matt and Liam talking.

Talking as if they know each other for so long.

“I don’t have any idea.” Someone from the two of them answered.

“L-Let’s go. I’m bothered right now.” Sabi ko sa kanila.

Hindi na sila nagsalita pa at bagkus ay nagsimulang maglakad. Matt and Liam continued walking, too.

What the hell? Really.

“Could it be possible that…” I said as the three of us walk.

“Could it be what?” Chad ask, not even facing me.

Could it be possible that something is going on with them?

“N-Nothing…” Sagot ko bago ko ipiling ang ulo ko. What the fuck am I even thinking. That’s impossible.

I mean, it is because I know Liam. He’s not gay, he’s not into his kind.

R-Right?

“Let’s make it faster, kumaliwa na sila.” Sabi naman ni Peter kaya mas minabuti ko nalang na bilisan para malaman ko na ang dahilan ni Liam sa pagpunta sa lugar na ito.

I’m bothered, indeed.

PETER

WE FOLLOWED Liam and Matt. The two of them seem close because they walk side by side.

I don’t know where are we headed to and I don’t know what those flowers Liam is holding for, too.

All I know is that I need to know why Liam and Matt are together, why are the two of them here in this kind of place.

“Can we please walk slower?” Maktol ni Jake.

I faced him, “why?” I asked then walked again.

“Cause we’re almost near. Can you see the distance between us and them?” Tanong niya and that’s when I slowed my paced.

Malapit

nga

kaming

masyado

.

“No need.” Biglang sabat ni Chad sa amin ni Jake.

Siya naman ang tinignan ko, “and why?” Ulit na tanong ko.

“Because I think, we’ve reached our destination.” Sagot niya bago siya tumango habang baka tingin sa kung saan.

Tumingin naman ako kung saan siya naka tingin and there, I saw Matt and Liam going in somewhere.

“Right, let’s go then.” I said and walked again.

( A/N: Kapagod ang trip nilang tatlo. Lakad nang lakad. Hahahaha)

The two of them went inside a place that has a white colored tent. There are motor bikes and a small police patrol, maybe barangay patrol [arked in front and near the entrance of the place where Matt and Liam went in.

Kaya ba doon ini-park ni Liam ang sasakyan niya?

At nang makapunta kami sa tapat ng lugar, ganun nalang ang pagtataka sa mga mukha naming tatlo.

The place is quiet. It has a wide front yard and it is filled with so many people. People whom I guess the residents of the barangay where we are right now.

What the hell is happening?

“C-Can somebody, really, tell me what’s going on? Why are we here?” Muling tanong ni Jake, “why Matt and Liam went inside this place?” Dagdag pa niya.

Hindi ko na nakuha pang sumagot dahil namalayan ko nalang na nasa harapan na naming tatlo ang sinusundan namin kanina pa, si Liam.

“Surprised?” Walang emosyong tanong nito sa amin. Then, again, I couldn’t utter a word.

“W-Why are you here?” Chad managed to ask Liam.

Liam then looked at him, then after, he looked at me and Jake. “This is the place that I made you look for, Jake.” Sabi niya kay Jake.

“This is where Matt lives.” Sabi niya nang sa akin naman siya tumingin.

“And yes, he’s poor.” Tila nag-uuyam na sabi naman niya kay Chad.

“And I guess you three already know the answer as to why I am here. So, back off and don’t tail or follow me.” Sabi niya sa aming tatlo.

Tatalikod na sana siya pero nagtanong si Jake. “May patay ba?” Tanong niya kay Liam.

Hindi na sumagot pa si Liam pero kinuyom niya ang kamao niya bago siya tumalikod at naglakad papasok sa bahay.

And yes, what we found is Matt’s place. A place where Liam goes in to.

What we found, most importantly is a wake.

A/N: Ano po ang inyong masasabi? Comment lang po and don’t forget to vote. Salamat!

XXXVI : What the ‘F’ is happening?

MATT

“SAAN ka galing?” Tanong ko kay Liam na kaka upo lang.

Oo

,

nandito

na naman

siya

.

“Wala, may kinausap lang ako sa labas.” Sagot niya sa akin.

“Sino?” Tanong ko ulit sa kanya, para kasing iba ang timpla ng mukha niya ngayon. “D-Did something happen?” I asked again.

“Don’t ask about it, Matt.” Sagot niya sa akin. Tumango naman na ako para hindi na humaba pa at baka mag-away lang kami.

Don’t get me wrong, alam ko kasi ang ugali ng

ungas

na ’to. When he doesn’t want to talk about something, he won’t.

( A/N: WALA namang nagtatanong, Matt. Hihi)

“Ah, Matt?” Tawag sa akin kaya napaharap ako. Doon ko nakita si Tatay.

“Tay, bakit ho?” Tanong ko sa kanya.

“May naghahanap sayo.” Sabi niya sa akin.

Nangunot ang kilay ko. Sino naman ang maghahanap sa akin?

“Sino daw po?” Tanong ko kay Tatay.

Hindi pa man nakakasagot si Tatay ay may mga bulto ng tatlong tao na akong nakita sa likuran niya.

Ganun nalang ang panlalaki ng mga mata ko nang makilala ko kung kanino ang mga bultong iyon.

“A-Anong ginagawa niyo dito!?” Tanong ko sa kanila.

What the ‘F’ is happening?

…

JAKE

SHOCKED is all I could tell upon seeing the face of Matt.

Literally.

Well, I can’t blame him. It’ll surely what his reaction would be after seeing us in his Mother’s wake.

“Relax, we came here to send our condolences.” Sagot sa kanya ni Peter na siya ding dahilan kung bakit kami naririto.

Flashback…

“Wait!” I said after seeing Peter following Liam.

“What?” Peter asked.

“

Anong

what?

Bakit

ka

sumusunod

sa

kanya

?“ I asked him.

“Well, I want to.” Peter answered.

“Seriously, bro?” I asked him, not believing what he just said.

“Yeah, seriously.” He said.

I was about to tell something when an old man suddenly appeared in front of us.

“May

kailangan

ba kayo?

Naliligaw

ba kayo

mga

hijo

?“

Tanong

nito

sa

amin.

“No, Sir. Actually, we want to go inside.”

Kaagad

na

sagot

ni Peter

sa

matanda

.

“S-Sino ba kayo?”

Nagtatakang

tanong

nito

sa

amin.

“Oh, that’s rude of me, us, sir.” Sabi ni Peter, “I’m Peter, he is Jake and that’s Chad.

Kakilala

po

namin

si

Matt and we want to send our condolences to him and his family.“ Sabi niya.

God knows how much I wanted to cover his fucking mouth with my hand but I couldn’t.

“

Ahh

,

ganoon

ba? Ako ang

Tatay

ni Matt.

Kaibigan

pala niya kayo, hali kayo at

pumasok

.“ Sabi ng

matandang

lalake

sa

amin.

“Our condolences, Sir.” Sabi ni Peter

sa

matanda

na

tumango

lamang

bago ito

nagsimulang

maglakad

.

“Why did you say all of that to him?”

Tanong

ko kay Peter na hindi na ako

sinagot

dahil

mabilis

siyang

sumunod

sa

lalake

.

End of flashback…

And that’s how we got in this situation.

“Mga kaibigan mo daw sila, Anak kaya pinatuloy ko na.” Sabi ng Tatay ni Matt, “osige, ikaw na ang bahala sa kanila at may kailangan pa akong gawin.” Dagdag nito.

“O-Osige ho, Tay.” Matt said.

“What the fuck is happening here?” Biglang tanong sa amin ni Liam na masama ang tingin, “and why are the three of you here?” Dagdag niya.

Ooops

!?

…

PETER

Liam is angry and it’s obvious because of the way he is looking at us.

It’s as if he wanted to skin us.

“We’re here to send our condolences to Matt, just like what I said to him.” I answered him.

“Oh, really?” He said, sarcastically. “I’d believe if it was only you, Peter but Chad and Jake? Come on! Don’t make me laugh.” He added.

“It’s not my problem anymore, Liam. I came here for Matt and not for you.” I said, “and will you please calm your self? This is a wake, don’t make a scene.” I added.

Liam only eyed me with annoyance and anger but he didn’t say anything anymore.

Nang tahimik na ang lahat, pina-upo kaming tatlo ni Matt. Magkakatabi lang kaming lima. Which is awkward because we don’t converse with one another.

It’s like an angel passed by. Wala talaga kaming imikan, as in wala.

“So, are you really to send your condolences or you want to say something?” Biglang tanong ni Liam.

“What the fuck is your problem, Liam?” Tanong ni Chad.

Okay?

…

CHAD

I DON’T KNOW WHAT’S WITH LIAM but I don’t get it. Why is he so affected by our presence?

It’s not like we’re doing something cruel with this Matt. I mean, we’re just here, sitting and doing nothing at all.

“What the fuck is my problem? Huh?” Liam asked me.

“Yes, what’s your fucking problem?” I repeated what I said.

“Guess what?” He said, “You, the three of you are my problem.” He added.

“What?” I snapped.

“Don’t what me, Chad.” He said, annoyed.

“What the fuck, Liam!? Don’t act like a pussy. Don’t act like we’re doing something bad here.” I said, annoyed at how he’s acting.

That’s when he stood up and grabbed the collar of my uniform. “Don’t you dare tell me what to do! Dickhead.” He said.

And that’s when I lose it. I also grabbed the collar of his uniform, “and don’t go calling me names, pussy! Don’t act like you’re less dickhead than I am.” I said through gritted teeth.

I won’t let you belittle me, Liam.

“What the hell are you guys, doing!?” Tanong sa amin ni Peter bago niya kami paghiwalayin. “Aren’t you ashamed of what you’re doing!? Look at you and look around you! People are bothered by the way you’re acting.” Dagdag niya pa.

And he’s right, because when I looked around us, people are looking at us with worry. It’s as if they’re confused as to why we’re being like this.

“P-Pwede bang umalis na lang k-kayo?” Biglang sabi ni Matt na umiiyak na.

Kaagad naman akong natigilan dahil doon. “If you don’t know how to respect me, please just go and leave. Hindi na kayo nahiya, this is a wake not some street for you to fight!” Galit sa sabi niya bago siya tumayo at naglakad palayo sa amin.

“M-Matt!” Tawag sa kanya ni Liam. Nang hindi lumingon sa amin si Matt ay ganon nalang ang pagtataka ko nang tumayo si Liam upang sundan si Matt.

What!? What the ‘F’ is happening?

“You moron.” Sabi sa akin ni Peter nang maiwan kaming tatlo nila Jake.

…

LIAM

I FOLLOWED Matt and I found him crying while sitting at the cemented floor at the back of their house.

“H-Hey…” I said before patting his shoulder but he shrugged it off.

“Umalis ka na.” Garalgal ang boses na sabi niya sa akin bago siya nagyuko.

“I won’t leave, not now.” I said.

“Just leave, Liam at paalisin mo na din ang tatlong yun.” Muling sabi niya habang nakayuko.

“I said, I won’t leave.” I said again.

“Why!?” He shouted at me.

I couldn’t utter a word because I was taken aback. “Why won’t you leave, Liam!? Bakit!? Huh!?” Sunud-sunod na tanong niya sa akin.

I don’t know.

“I-I don’t know, Matt. I-I frankly don’t k-know.” Is all I could answer.

Siguro ay napagtanto ni Matt na sobra na ang galit niya kaya kinalma niya ang sarili niya.

“I-I’m sorry…” Biglang sabi niya sa akin bago niya punasan ang mga luha niya. “I-I shouldn’t have said those to you. Pasensya na.” Dagdag niya.

Huminga naman ako ng malalim, “don’t mind it, Matt.” I just said.

“But why are they here? I mean, how did they know my home?” He asked.

“They followed me.” I said.

“Huh?” Litong tanong niya.

I shrugged my shoulders.

A/N: K!

XXXVII : Goodbye

MATT

KAY BILIS LUMIPAS NG MGA ARAW.

Ngayong araw na ito na namin ihahatid si Nanay sa huling hantungan niya.

“Condolences, Capt.” Sabi ng Pare sa Tatay ko bago niya ibigay ang holy water na nasa isang lalagyan.

Tahimik ang buong paligid. Puno ito ng mga taong nakaputi at itim. Tanda na nagluluksa sila, kagaya namin ni Tatay sa pagkawala ng isang napaka buting tao.

Nang matapos bindisyunan ni Tatay ang kabaong ni Nanay ay ipinasa niya ang holy water sa akin at ganoon din ang ginawa ko sa iba.

Hindi nagtagal ay nakarinig na ako ng mga hagulgol, partikular na ang kay Tatay nang ibinababa na ang kabaong ni Nanay.

“Laide! Oh, Liade!” Hiyaw ni Tatay bago siya mapaluhod. Doon ko na hindi napigilan ang pagpatak ng mga luha galing sa mga mata.

“T-Tay…” Tawag ko sa kanya bago ko siya niyakap.

Kasabay

ng

pagtangis

naming

dalawa

at ng

iba

pa ay ang

unti

unti

paglalagay

ng

mga

rosas,

sumunod

ang

lupa

sa

hukay

kung

nasaan

ang

kabaong

ni

Nanay

.

Hindi nagtagal ay naging patag na ang lupa. Nakaluhod parin ang Tatay ko at patuloy na umiiyak.

“Mauna na kami, Matt. Nakikiramay kami sa inyo.” Sabi ng isa sa mga kumare ni Nanay na umiiyak din.

Isa, dalawa, tatlo. Hindi ko mabilang kung ilan ang mga tao kanina na sumakop sa buong lugar ngunit ngayon ay unti-unti na silang umaalis, nawawala.

“Mahal na mahal kita, Laide. Mahal na mahal.” Dinig kong sabi ni Tatay.

Akala ko ay madali lang ang mga ganito. Na makita at ihatid mo mismo ang mahal mo sa buhay sa kanyang huling hantungan pero hindi.

Kay

sakit

.

Masakit pa sa pagkakaroon mo ng sugat at gasgas.

Mas masakit pa sa mga panunuksong iyong narinig.

Mas masakit pa sa mga palo niya sa akin noong bata pa ako.

Ang sakit. Sobrang sakit.

But at the end of the day, wala

ka

mang

magawa

.

Kailangan mong harapin at dapat mong tanggapin na wala na ang isang taong iyon.

Oo, wala na siya pero hindi sa puso.

Mananatili

siya

sa

puso

mo.

Wala man siya sa mundong ito, hindi mo man na makikita ang kanyang ngiti, hindi mo man matitikmang muli ang kanyang luto, hindi ibig sabihin ay kakalimutan mo na siya.

Hindi

dahil

lagi

at

mananatili

siya

sa

puso

mo.

“Tay…” Tawag ko kay Tatay.

Tumingin siya sa akin at tumayo, “ang daya ng Nanay Laide mo. Sabi ko ako dapat mauna o kaya dapat sabay kami pero anong ginawa niya, nauna siya.” Garalgal ang boses na sabi ni Tatay sa akin.

Ayaw ko mang umiyak pang lalo ay hindi ko mapigilan. Hinayaan kong umagos ang lahat ng luha ko.

“W-Wala nang gigising sa akin tuwing umaga. Wala nang magluluto ng masarap na ulam. Wala na siya, wala na si Nanay Laide.” Umiiyak na sabi ko.

“Anak, narito pa ako.” Sabi ni Tatay bago niya kabigin ang ulo ko at yakapin ako nang napaka higpit.

“Wala man na ang Nanay Laide mo, nandito pa ako. Hindi kita pababayaan. Hindi, gaya nang sabi ng Nanay Laide mo.” Sabi niya.

“Gagabayan at mamahalin kita na parang nandyan lamang siya sa tabi ko kasi, nandito siya.” Dagdag niya bago niya ituro ang puso ko.

“Opo, nasa puso ko lang siya lagi.” Umiiyak man ay naka ngiti ko iyong sinabi.

…

LIAM

The saddest day in Matt’s life has to be now. It’s the most fateful day.

Such a cruel thing that happened to  both of him and his father.

I stood somehow far from them, yes, we’re now here at the cemetery. The place where his mother is buried.

I saw how the people at the barangay mourned. They mourned hard enough for me to feel how sad they are and they will be because the person who’s been dear and close to them is gone.

I saw how Matt and his father broke down in tears from the very start up to the time where the coffin of Matt’s mother is buried.

And I watched the two of them kneel on the ground, so lonely, so vulnerable.

At ngayon, tanging silang dalawa na lamang ang natitira, naka upo habang naka tingin sa patag na lupang pinaghimlayan ng labi ng babaeng mahal nila.

How cruel, right? How cruel.

…..

It was exactly four in the afternoon when Matt and the Kapitan decided to leave the cemetery. I, too, then leave and followed them on their way home.

“Are you okay?” Nadasnan kong tanong ni Peter kay Matt na tila gulat na gulat sa kanya.

I am shocked, too. What the fuck is he doing here?

“O-Oo, sandali lang at ihahatid ko sa kwarto si Tatay.” Sagot ni Matt kay Peter.

Kaagad namang nagsalita ang Kapitan, “hindi na, asikasuhin mo na muna siya at kaya ko naman.”

“Sigirado po ba kayo, Tay?” Paninigurado ni Matt.

Tumango ang Kapitan sa anak niya at tinapik ito sa balikat bago siya umakyat.

I, on the other hand, watched as the two of them started conversing.

And for some unknown reason, I’m irritated.

“So, why are you here? Ikaw lang ba?” Tanong ni Matt habang lumilinga.

Sino ba ang

ine

-expect mo?

“Yeah, ako lang. Don’t worry.” Sagot ni Peter.

Tumango naman si Matt sa kanya bilang sagot, “anong gusto mo? Inumin or makakain?” Tanong ni Matt, “ikukuha kita.” Dagdag pa niya.

Bakit

ba parang

napaka

maasikaso

mo

ngayon

, Matt?

“No, thanks. Actually, I came here to look for you and tell you some updates about some school stuff.” Sabi naman ni Peter.

Tsk. Kita mo

ngang

kagagaling

lang

sa

libing

ng tao

tas

ganyan ang

ibubungan

mo

sa

kanya

?

Bakit

ba ang nerd mo, Peter?

Ipiniling ko naman ang ulo ko because I really don’t know why I am so fucking irritated right now.

“What about it?” Tanong naman ni Matt sa kanya.

“Well, you missed a lot, Matt, especially the welcoming ceremony.” Sagot naman ni Peter. “You got accepted and you’re part of the glee club now.” Dagdag niya.

“I see. Sorry for that.” Sabi naman ni Matt.

“No, it’s fine lalo na at alam ko naman ang dahilan mo. But setting that aside, I formally congratulate you on being a part of the club.” Sabi naman ni Peter at inilahad ang kamay niya kay Matt.

At

kailangan

pa ba

niyan

?

“T-Thank you.” Sabi naman ni Matt.

And why would you hold his hand, Matt? Close na kayo?

Fuck!

Sa sobrang inis ay umalis ako at tinalikuran ko sila. I don’t know why I’m irritated or maybe annoyed just because I have seen that.

Bakit

ba? Do they have to be that close and formal as if they know each other!?

“Damn it!” Sigaw ko nang makapunta ako sa sasakyan ko. Of course, there are people and I don’t care.

I’m annoyed!

“Damn it!” Ulit ko pa.

A/N: What can you say, guys? As for me, I smell jealousy. Hahahaha

XXXVIII

MATT

After I and Peter talked, I walked him on his way out.

Apparently, I have missed a lot and I need to attend my classes tomorrow.

Hindi ko na

nga

alam kung

hanggang

saan

ang scope ng

mga

subjects ko ang

kailangan

kong

habulin

.

“Nak, umalis na ba yung bisita mo?” Tanong sa akin ni Tay nang makabalik na ako.

Tumango naman ako sa kanya, “opo, Tay. Nakiramay lang po tyaka sinabi niya sa akin lahat ng mga na-missed ko sa school.” Sabi ko sa kanya.

Naglakad si Tatay at sumunod ako sa kanya, “ganun ba? Pumasok ka na nyan bukas, ha?” Sabi niya sa akin bago siya nagsalin ng tubig sa baso.

Tumango naman ako, “siya nga pala, bakit wala yata si pogi? Hindi ba’t nandito lang siya kaninang umaga?” Tanong niya sa akin.

Si

Liam.

“Oo nga po, no? Wala po siya.” Sagot ko sa kanya.

Nasaan

ba yun? Kaya pala may parang

kulang

.

Si

Liam pala pero

nasaan

siya

?

“Baka po umuwi na, Tay.” Sabi ko naman, tumango na lamang si Tay at ininom ang tubig na isinalin niya.

“Tay, akyat lang po ako.” Paalam ko sa kanya at nagtungo sa kwarto ko nang tumango siya.

Bakit

kaya

kaagad

siyang

umalis

?

LIAM

“OH, SO SURPRISING TO SEE YOU HERE MY SON!” Bungad sa akin ng mama ko nang makapasok ako sa bahay.

“Don’t start pissing me, mom.” Sabi kp sa kanya bago ko siya nilagpasan.

I’m irritated right now and seeing her on those fancy dress and accessories makes me more irritated.

“Liam, don’t you think that’s rude?” Tanong niya sa akin, “bakit ba ganyan kang sumagot sa akin? I didn’t raise you to become like that!” Himutok niya sa akin.

“Really? You’re saying all those right now?” Nang-uuyam na tanong ko sa kanya, “let me remind you, for the record, that you didn’t raise me.” Sabi ko sa kanya.

Natigilan naman siya, “you’ve been busy with your business and whatever you have that you didn’t have even a bit of your time for me so don’t go telling me those, MOM.” Dagdag ko bago ko siya iwang mag-isa.

This house is just a house. I can’t even call it a home.

Bullshit!

…

MORNING came and I was about to get out of the house when my mother called me.

“Liam…” She said that’s why I faced her even though I didn’t want to.

“What is it?” I asked.

“What time will you be home?” She asked me again.

“Why do you ask?” I asked her.

“W-Well, I just think t-that maybe we can eat t-together?” She said.

I shook my head, “are you feeling guilty now?” I asked while smirking, “because if you do, don’t bother yourself. I’ll be home late so you eat by yourself or with whoever you want.” I added.

I saw hurt and disappointment in her eyes but I didn’t take back what I said. “Thanks for the offer though.” I said before I walked out and went outside the house.

Don’t pretend that you even care, mom.

…

MATT

TODAY is a new start, I mean, I attended my classes now and at the moment, I am explaining to Heidy why I was absent for so long.

“Oh my, I didn’t know. My condolences Matt.” Sabi nito sa akin habang naluluha.

Tumango naman ako sa kanya at kiming ngumiti, “so, is everything okay now? Wala ka nabang itatanong?” Sabi ko naman.

Umakto siyang parang nag-iisip at bigla nalang siyang ngumiti. Kumunot naman ang kilay ko, “at bakit ganyan ang mukha mo?” Naka tawang tanong ko sa kanya.

“Ihhh!” Kinikilig na sabi niya, “you won’t believe it.” Dagdag niya.

Ano

naman kaya ang

nangyari

sa

kanya

?

“Tell me.” Sabi ko sa kanya.

Huminga muna siya bago matamang tumingin sa akin, “Peter talked to me, and it’s so unbelievable! Oh my gosh!” Tili niya.

Kaagad ko naman siyang binawalan dahil nasa cafeteria kami ngayon, marami na ang tumitingin sa aming dalawa at tila nawiwirduhan.

“Kalma, Heidy. Bakit ba? Ano bang nangyari?” Sabi ko sa kanya.

“Ano ka ba! Sabi ko, si Peter my labs kinausap ako!” Sagot niya na namumula pa ang mukha.

Tinamaan

yata

siya

ng pana ni

kupido

at

nagkakaganito

siya

.

“Tsk. I know, kinausap ka niya, o tapos?” Tanong ko.

“Well, he asked me about you.” Sagot niya.

“Huh? Bakit ako?” Tanong ko sa kanya.

“That’s sad kasi I thought he’ll ask me out but then, we ended up talking about school stuff and you.” Sagot niya, “but hey, at least nagkausap kami.” Naka ngiti niyang dagdag.

Napa iling naman ako, “good for you.” Sabi ko nalang.

Matapos nun ay nilibre na naman niya ako ng pagkain, tapos ay kumain kami at naglakad-lakad.

Nalaman ko din mula kay Heidy na nagpa-practice na pala siya kasama ng club members para sa upcoming university festival.

According to her, school festival is being held yearly where in may ibang mga colleges ang naimbitahan at pumupunta sa college namin.

The festival will last for two weeks, dahil narin sa mga activities na gaganapin. No one will be left dahil lahat ng members ng clubs na sinalihan ay may part na gagawin sa festival na yun and guess what? Next week na ang festival dahil sa simula ng year ginagawa yun.

So much for me

dahil

ang

dami

ko

nang

na-miss for my academics.

“Matt, tara sa field, maaga pa naman para sa next subject.” Yaya sa akin ni Heidy.

Have I already told you na may field din

sa

university where in you can spend your free time?

“Okay.” Sagot ko naman sa kanya.

It’s a field, maliban sa park kung saan pwede kang pumunta. May mga stalls and booths dun kung saan ka pwedeng bumili. Mapa food man or mga gamit para sa academic or any activities.

After walking for a couple of minutes, nakadating din kami sa Elite Field. Yes, yun ang name ng field.

“Okay po, pwede na kayong pumasok.” Sabi ng lady guard na tumingin sa mga ID namin.

“Dun tayo sa Zagu, ibibili kita!” Masayang sabi niya sa akin.

“Wag na, n-nakakahiya na.” Sabi ko sa kanya.

“Huh? Bakit naman?” Tanong niya sa akin.

“Ibinili mo na ako ng food kanina, tama na yun.” Sagot ko sa kanya.

Umiling siya, “no! I don’t take no for an answer kaya tara na!” Sabi niya bago niya ako hinatak papunta sa stall ng zagu.

I was about to protest nang may isa pang kamay ang humatak sa isa ko namang kamay.

“S-Sandali!” Sabi ko bago ko tignan kung sino ang isa pang humatak sa akin.

Natigagal si Heidy nang tumingin siya sa akin, partikular sa likod ko. “Oh, gosh. B-Bakit nandito si L-Liam?” Sabi niya.

Doon na ako napatingin sa direksyon na tinitignan ni Heidy, “Liam?” Sabi ko nang makita ko nga si Liam.

“Hey, come and let’s talk.” Sabi niya sa akin. Naramdaman ko nalang ang pagbitaw sa kamay ko ni Heidy kaya mabilis akong nahatak ni Liam.

S-

Saan

kami mag-

uusap

?

………

Dedicated to: ALL OF MY FOLLOWERS AND READERS OUT THERE! THANK YOU VERY MUCH! LOVE YOU ALL! 😘

XXXIX : Liam is jealous

MATT

“S-Sandali, Liam. Sandali lang!” Sabi ko sa kanya dahil halos madapa-dapa na ako sa kahahatak niya sa akin.

Nakalabas na kami ng Elite Field dahil sa pagmamadali niya.

Ano

ba ang

sasabihin

niya?

“Why are you here?” Biglang tanong niya sa akin nang bitawan na niya ako.

Kumunot ang noo ko sa tanong niya, “anong why are you here? Hindi ba obvious? Nag-aaral ako.” Sagot ko sa kanya tapos ay hinilot ko ang kamay ko na hinawakan at hinatak niya.

“S-Sorry for that.” Sabi niya, nakita niya siguro ang paghilot ko sa kamay ko.

“That’s fine, bakit mo ba ako hinatak? Ano bang sasabihin mo?” Tanong ko sa kanya.

“Bakit pumasok ka na?” Tanong niya sa akin.

“Pinayagan na ako ni Tatay, tyaka madami na din kasi akong na-missed.” Sagot ko.

“Pero kaka—” hindi ko na siya pinatapos dahil kaagad akong nagsalita.

“Okay na ako, Liam. I swear, I’m okay.” Sabat ko.

“Matt…” Biglang sabi ng kung sino sa likuran ko kaya napa tingin ako.

It was Peter.

“Oh, hello! Kamusta na?” Tanong ko sa kanya.

Peter was about to say something when Liam butted in.

“What the fuck are you doing here?” Tanong nito na ikinagulat ko.

“Why? Am I not allowed to go here and do what I want?” Tanong ni Peter, “the last time I remember, I’m a student here and I am entitled to do what I want.” Dagdag pa niya.

Napa tingin naman ako kay Liam at nagtaka kung bakit parang naiinis ang ekspresyon ng mukha niya.

“What’s with you, bro?” Tanong ni Peter.

“Shut up.” Sagot ni Liam.

“That’s rude, Liam!” Saway ko sa kanya at hinatak siya palayo.

“I’ll talk to you soon, Peter! Bye for now!” Sigaw ko kay Peter bago namin siya iwanan.

…..

“Bakit ganun ka kay Peter? Wala namang ginagawa yung tao sayo.” Tanong ko kay Liam nang kaming dalawa nalang.

Nasa

may garden kami

ngayon

, wala kasi

akong

alam na lugar kung

saan

walang

tao kaya

dito

nalang

.

Humarap siya sa akin, “bakit mo ba siya kinakausap?” Tanong nito, bakas ang pagka irita sa boses.

“Huh? What’s wrong with talking to him?” Tanong ko sa kanya.

“Wala!” Sagot niya sa akin.

“Liam, nakaka inis kana!” Sigaw ko sa kanya. Napaharap siya sa akin.

“Fine! Fine!” Sigaw niya ulit at walang ano-anong naglakad palayo sa akin.

Sa inis ko ay naglakad ako taliwas sa direksyon na pinuntahan siya.

I don’t know why he’s acting like that.

Bahala

siya

sa

buhay

niya.

LIAM

BULLSHIT!

Bakit ba ako naiirita?

Mabilis na ipinilig ko ang ulo ko, I can’t be like this. This is so unusual of me.

“Fuck!” Sigaw ko kahit na nasa gitna na ako ng hallway ng college kung nasaan ako ngayon.

“Why the hell are you shouting like that?” Tanong ng kung sino.

Kaagad ko naman siyang tinignan, “and why are you here?” Tanong ko sa kanya.

It’s Josh.

He is my brother and the second in command in this college. Siya kasi ang panganay and as you know, siya ang next in line, the heir, which I don’t care because that is just and right.

And I hate to admit it but the two of us are close.

“What kind of question is that, bro?” Natatawang tanong niya.

Tyaka ko lang na-realize ang tanong ko kaya napa iling at natawa ako.

Second in command

nga

so it means,

lagi

siyang

nandito

.

Siya

kasi ang

nagra

-rounds at

nagche

-check ng

lahat

ng

bagay

sa

college.

“My bad, anyways, saan ka papunta?” Pag-iiba ko.

“I need to talk to this certain student and I’m currently looking for him.” Sagot niya.

Kumunot naman ang noo ko, “that’s strange, I never knew that you’re the one who’s going to someone you’re about to talk with. Kailan pa yan, bro?” Tanong ko sa kanya.

Ngumiti naman siya, “late na kasi siyang nag-enroll and besides, I need to give him the educational gadgets he’s going to use.” Sagot niya bago niya ini-angat ang dala niyang paper bag na nun ko lang din napansin.

“Oh? Can I know the name of this guy? He’s lucky!” Sabi ko sa kanya.

“He is and he deserves to study here because he’s a genius.” Sagot niya.

Genius?

“Why?” Tanong ko kay Josh.

“You wouldn’t believe it but he answered the qualifying tests in less than an hour and he only got one wrong, he surpassed you and your friend Peter.” Sagot sa akin no Kuya.

“I see. Who is he then?” Tanong ko.

And I smirked when Josh said the name of the person whom we call lucky.

“Matt Carlson Evans, that’s his name.” Sabi ni kuya.

“Hmm…” Naka ngising sabi ko, “I think I want to meet this person, let’s go?” Dagdag ko.

“You sure, bro?” Paninigurado sa akin ni Kuya.

“Sure as hell, bro.” Sagot ko sa kanya and then together, we started finding Matt.

This is exciting.

…..

AFTER TWO HOURS OF SEARCHING, the two of us saw the person we’re looking for.

Matt, that is.

And he’s at the park, alone, seating while writing something.

What the hell might that be?

“I think we need to go there.” Sabi ni kuya na kaagad naglakad papunta sa direksyon ni Matt.

Napapalatak akong sumunod sa kanya, “can you wait for me?” Tanong ko sa kanya.

( A/N: Mukhang magkaka problema ha?)

“Make it faster, bro.” Tanging sabi lang sa akin ni Kuya habang hindi man naka harap.

Why is he so fast?

After a couple of minutes, the two of us managed to get near Matt and he’s not aware of us. He seems to be so engrossed with what he is doing.

It’s sketching pala, by the way.

“Ehem!” Pagtikhim ni kuya kaya napapitlag si Matt at kagyat na napatingin sa likod niya, sa amin.

“Y-You surprised me!” Mabilis na sabi niya bago siya dagling tumayo.

“Hello, Mr. Evans.” Bati ni kuya sa kanya na ikina irita ko nalang bigla.

Fuck, I can feel it again.

“Hello po, Sir.” Sagot ni Matt habang naka ngiti at nagpapagpag ng kamay. “H-How may I help you po? At bakit kasama niyo po yang kumag na yan?” Tanong niya kay Josh habang naka tingin sa akin.

Oh, I’m glad

napansin

mo din ako?

“What’s with the kumag, Matt? Kilala mo ba si Liam?” Tanong ni Kuya kay Matt bago siya tumingin sa akin, “do you two know each other?” Tanong naman ni Kuya sa akin.

I was about to answer him when Matt suddenly spoke, “yes, Sir Josh and we met in a not traditional way.” Sabi ni Matt.

Why do I get irritated every time he talks to other person.

“Really? How?” Tanong ni Kuya.

And why do the two of them talk like they know each other?

Magkakilala

na ba sila?

Gaano

katagal

?

Fuck!

“Nagkakilala po kami kasi binug—” hindi na natuloy pa ni Matt ang sasabihin niya nang bigla akong lumapit at tinakpan ang bibig niya.

Kita ko ang gulat sa mga mata niya at pagkalito sa mukha nilang dalawa.

“Sorry, bro but I need to talk to him, just give the gadgets later. Bye!” Sabi ko kay Kuya bago ko kinuha ang bag ni Matt at hinatak siya palayo.

Damn, I think I’m jealous. Fuck!

XL : The marking (part 1)

Dealing With The Elite Four

Chapter 40

[SPG part I]

MATT

WHAT THE HELL IS WRONG WITH THIS MAN at bakit siya umaakto nang ganito?

Saan

na naman niya kaya ako

dadalhin

?

“S-Sandali nga Liam!” Suway ko sa kanya kaya natigil kami sa paglalakad.

“What?” Sabi niya sa akin.

“Bakit kaba nanghahatak bigla? Eh, kita mo namang kinaka-usap ko yung tao.” Sabi ko sa kanya.

“I don’t care, come with me!” Sagot niya bago niya ako hinatak ulit.

My goodness!

“SANDALI NGA!” Sigaw ko na namang muli, “bakit ba hatak ka nang hatak, hobby mo ba? And where the hell are you even bringing me?” Dagdag ko.

“I swear if you don’t shut that mouth of yours, I’ll fuck you here.” Naka tikom ang bibig na sabi niya sa akin.

Kaagad naman akong kinilabutan sa mga sinabi niya, “Liam! Ang bastos ng bibig mo!” Pagbibiro ko kahit na sa totoo ay nangangatog na ang mga tuhod ko.

I sense something in him, it’s like when we were at the Mr. Kimchi’s.

“Let’s go.” Muling sabi niya at hinatak na naman niya ako. Wala naman akong nagawa dahil kahit anong pigil ang gawin ko ay hindi ko siya mapigil.

AFTER an hour, nagiging pamilyar na ang lugar na tinatahak namin.

I swear, I know where this path leads us to.

“L-Liam…” Tawag ko sa kanya habang unti-unti akong kinakabahan.

Hindi siya sumagot kaya tinignan ko ang paligid, may mga puno sa daan at tila hindi ito nabibisita ng mga estudyante.

“L-Liam, nasaan t-tayo?” Tanong ko bago ako napalunok.

Muli na naman siyang hindi sumagot kaya napatingin na naman ako sa tinatahak naming dalawa.

Kulang nalang ay kapusin ako ng hininga nang masilayan ko ang isang tila bahay na gawa sa salamin.

Shit! Fuck!

Dito

niya ako

dinala

nun!

Kaagad akong nagwala, “bitiwan mo ako! Liam! Bitiwan mo ako!” Sigaw ko at nagsimulang magpumiglas.

Doon na siya humarap sa akin, “oh, I won’t.” Naka ngising sabi niya at nagsimulang bumilis ang mga lakad niya dahilan para mahatak niya ako.

No!

“L-Liam, sandali lang! Bitiwan mo nga ako sabi!” Sigaw ko pero wala na dahil narinig ko na lamang ang pagsipa niya sa pinto ng lugar kung saan niya ako unang dinala.

Lugar kung

saan

niya ako

unang

binaboy

. It’s the place where he violated me.

“Liam!” Singhal ko nang ibalya niya ako sa kama.

Kama? Wala

yata

ito noon o

sadyang

hindi ko na

maalala

o

ayaw

ko

nang

alalahanin

pa.

“Matt Carlson Evans…” Tawag niya sa buong ngalan ko. Napalunok ako nang mariin nang makita ko ang pagtanggal niya ng kanyang polo.

“Liam…” Natatakot na sabi ko bago ako nagtangkang tumakas.

Ngunit

maagap

siya

,

dahil

mabilis

niya

akong

naharangan

.

“I’m gonna mark you, Matt. I’ll mark you

MINE.

“ Sabi niya, na may buong diin sa huling salita bago ko naramdaman ang pagsiil niya sa akin ng halik.

No! No! No!

LIAM

“I’m gonna mark you, Matt. I’ll mark you

MINE.

“ Sabi ko kay Matt bago ko siya siilin ng halik sa labi.

I’m fucking jealous. That’s it.

Kaya ako naiirita sa pagkausap niya kay Peter at Kuya Josh. Nagseselos ako.

Nagseselos

ako, first time.

Unbelievable!

“Nngghhh~” ungol ni Matt bago ko pinutol ang halik naming dalawa.

“Liam, t-this isn’t funny.” Namumula ang gilid ng bibig niya habang nagsasalita which made me smirk.

Fuck, he’s seductive in that state.

“Oh, Matt. I am not making you laugh, I’m serious.” Sabi ko bago ko alisin ang pangdoble ko sa harapan niya.

“Tama na! Liam, sabi mo—” hindi na naituloy pa ni Matt ang sasabihin niya nang muli ko na naman siyang halikan.

This is bad, real bad. Why? It could be an habit. I like his lips, they’re sweet and soft. Fuck!

“Haaa!” Singhap naming dalawa nang muli kong putulin ang halik.

“You taste good, Matt.” Hingal na sabi ko bago ko siya pinupog ng halik sa leeg niya.

“L-Liam~haa..” Sabi niya habang pilit akong pinipigilan gamit ang mga kamay niya. “S-Stop it.. Ohhh…” Ungol niya.

“Let me do something with this annoying hands of yours.” Naka ngising sabi ko sa kanya bago ko kinuha ang dalawa niyang kamay at itinaas ang mga yun.

And I’m happy that I did that, it made Matt look more seductive that I didn’t notice my hard on.

“Fuck…” Tiim bagang na ungol ko bago ko dinilaan ang leeg niya at sipsipin iyon.

It was as if I’m sucking with no end. It felt good and I know Matt’s feeling good because he couldn’t suppress his moans.

“L-Liam~h-haaa…” Ungol niya bago niya ibinagsak ang katawan niya dahilan para mapayakap siya sa akin.

And I took it as a turn to remove his clothes.

“Look at that body.” Matamang naka tingin na sabi ko sa kanya nang mai-higa ko siya sa kama.

I’m glad to whoever changed the bed in here.

“Liam, s-stop it please. T-That’s enoug—ha!” Singhap niya nang ibinaliktad ko siya at itinaas ang ibabang parte ng katawan niya.

I’ll lick his entrance, I’ll make do it so he could feel good before I fuck him raw, hard and rough.

“L-Liam?” Tawag niya sa akin pero hindi na ako sumagot pa nang yumuko ako sa pang-upo niya at sinimulan ang dapat kong gawin. “Liam! Oh my gosh—nngghhh!” Sigaw niya na nauwi sa ungol nang magsimulang gumalaw ang dila ko.

Yeah, moan like that Matt. Moan for me.

“H-Haaa~Liam—nnnhhh Ohhhh…” Impit na ungol niya nang simulan kong ilabas pasok ang dila ko sa mapula at mainit niyang lagusan.

“Just a bit more, Matt.” Mabilisang sabi ko bago ko muling paggalawin ang dila ko.

Kulang nalang ay bumagsak ang katawan ni Matt dahil sa ginagawa ko, maagap lang ako at hinawakan ang mga binti niya upang ipangsuporta.

I guess, Matt couldn’t handle the sensation I am giving him.

“S-Sandali!” Biglang sabi ni Matt kaya napatigil ako.

“What?” Tanong ko bago ako muling nagpatuloy.

“T-Tama na!” Singhap niya pero nagpatuloy parin ako sa ginagawa ko.

“L-Liam~ngghh, t-tama na uhnn…” Tila nahihirapang sabi niya kaya muli akong tumigil.

“What is it, Matt?” Tanong kong muli sa kanya pero hindi siya sumagot kaya muli akong nagpatuloy.

“O-Ohhh goshh haa unnhh, s-stop! Something is coming out! S-Stop!” Daing niya bago ko mapansin ang pag-arko ng kanyang likod habang tila namamalipit ang kanyang mga paa.

My, sorry but I won’t stop Matt.

“Haaaa!” Singhal niya nang mas binilisan ko ang ginagawa ko, “L-Liam! L-Liam! Ohhh s-stopp uhnngg! Haaa~” nahihirapang sabi niya pero hindi ako tumigil.

Ilang saglit pa ay naramdaman ko mismo ang pagsikip ng kanyang lagusan, “L-Liam!!!” Huling sabi niya bago niya ibinagsak ang itaas na parte ng katawan niya sa kama.

I guess my Matt had his first orgasm for today and there’s a lot more to come.

“Time to start the real deal.” Naka ngising sabi ko sa kanya bago ko hubarin ang pantalon at undergarments ko. “I’ll start marking you now, Matt.” Dagdag ko pa.

A/N: Sorry pero bitin talaga. Hihihi

XLI : The marking (part 2)

Dealing With The Elite Four

Chapter 41

[SPG part II]

LIAM

Matt tried pulling himself away and I didn’t let him, again. I made him face me and I was greeted by delight when I saw his face.

His face writhing in pleasure.

“Don’t go away, Matt. I haven’t started yet.” Naka ngising sabi ko sa kanya.

“L-Liam, this… S-Stop! Just stop this.” Mahina ang boses niya habang pilit niyang itinatago ang hubad niyang katawan.

“L-Liam—” Matt couldn’t finish what he wanted to say when I shut his mouth using my thumb.

“Enough of the talk, Matt. I’m eager to engrave my mark in you,

inside you.

“ I said and pulled him closer to me.

“P-Pero…” Nanginginig ang boses na sabi niya sa akin habang mariin ang hawak niya sa mga kamay kong unti-unti siyang iginagaya pahiga.

“Don’t worry, I won’t do it like the last time.” I said in a husky voice.

Damn, I’ve never been this excited before. Fuck!

“L-Let’s just s-stop this, p-please? L-Liam, s-sige na.” Nangingilid ang luhang sabi niya sa akin habang panaka-nakang tumitingin sa magkabilang gilid niya.

“You’re making me hard, Matt. I swear you do.” I said and neared my face to his.

“L-Liam—haa!” Singhap niya nang walang sabi kong dinilaan ang tenga niya.

“Yes, just like that.” I said as my hands started roaming on his chest.

Touching, pinching his nipples. Making him gasp, moan in sheer pleasure.

“Fuck.” I said, grinding my cock to wherever part of it is of his body.

I don’t know why but I could just smell this sweet scent, it’s as if it’s coming from him.

“Did I mention that you smell nice, Matt?” I asked and kissed him on his neck, making him quiver.

“S-Sanda~haa L-Li—Ohh…” He moaned when I sucked on his skin.

After that, one of my hands went down on his sensitive part and started holding it, causing it to harden.

I smirked when I saw how Matt started to arched his back, shut his eyes, bite his bottom lip and hold firmly my hands.

“L-Liam—Haannngg~Oh gosh! S-Sto—Ohhh” he moaned underneath me but I didn’t stop, instead, I went and sucked one of his nipples, pleasuring him more.

Seconds later, I felt his shaft pulsating.

He’s about to cum again, he is but I stopped, making him grunt.

“L-Liam…” He called me.

I looked at him, “why, Matt?” I teasingly asked.

Matt wanted to say something but he didn’t say it.

But I know what it is.

“What is it, Matt?” I asked and started moving my hand up, then down, then up again until his shaft became hard.

“A-Ahhhnngh L-Liam—haa..” He moaned and shut his eyes close. I smirked and stopped my hand again and that’s when he shouted at me. “Liam!”

“What?” I said, “do you want to cum? Huh, Matt?” I added.

Matt bit his lip and started saying it, “y-yes.” He whispered.

“What?” I asked.

“I-I said y-yes.” He whispered yet again.

“I can’t hear you.” I said, smiling at how adorable he is underneath me.

“Liam!” He shouted and I was shocked when I felt him grinding his hips.

Oh, fuck!

“You little!” I said and moved my hand. Few seconds later, he had his second release.

He got his second and I guess it’s my turn to have my first.

“My turn.” I smirked when he looked at me.

MATT

I looked at him when he said it was his turn.

I’m scared.

You can’t blame me. I still remember the first time we did it. It hurt me, big time.

“L-Liam…” I said.

“Yes?” He said and went down and kissed me.

Then I moaned, Liam is a good kisser, I admit.

The way his lips move while kissing me. The way they taste. Everything feels good.

“Haaa—haaa.” I gasped when our kiss ended.

“Damn, I’ll fuck you.” He whispered and turned my body around, making me face the pillows.

“Liam!” I shouted when I felt something poking on me.

“Don’t worry, I am not doing it yet. I want to make us both feel good.” He said and I felt the bed moving.

When I was about to look at him, he suddenly shouted at me, “don’t try running away, Matt. You don’t have your clothes on at madali lang kitang mahahabol.” Sabi niya.

Napalunok ako nang mariin.

“Here we go.” Dinig kong sabi niya bago ko naramdamang lumundong muli ang kama.

Napalunok akong muli.

“L-Lia—Haa! What’s that!?” I asked after feeling something cold being poured on my butt.

What could that be?

“Don’t worry, this will make it a lot easier for the two of us.” I heard him answer.

And even if I am not facing him, I could feel that he is smirking while saying those words.

“I’m gonna prepare you again, Matt.” Sabi niya bago ako nakadama ng kamay na dumampi sa pisngi ng pang-upo ko.

Ilang sandali pa ay dumagsa ang kaba sa dibdib ko nang maramdaman kong unti-unti iyong pumupunta sa lagusan ko.

“L-Li~annngghhhh!” I grunted when I felt his finger being pushed inside the entrance of my hole.

“I’ll add the second, Matt.” He said and I moaned when his second finger went in smoothly.

“Haaa!” I gasped when I felt his fingers moving, as if they’re stretching my insides.

But it feels strange.

“Here comes the third.” He said, once again and I felt the third.

I don’t know what to do as his fingers started to move again. I feel strange, what Liam does is strange.

I-It’s coming! It’s coming out again!

“You’re hard again.” He suddenly said. That’s when I felt his other hand groping my sensitive part.

I moaned in pleasure when both of his hands started to move. I couldn’t help but to shut my eyes, curl my toes and bite my lip.

It’s coming.

“L-Liam! S-Something is c-coming out! Haa—nnghhh! I-I’m—Nngghhhh!” I didn’t finish what I was about to say when I felt my third release.

Kaagad na bumagsak ang ulo ko sa unan at doon muling nagsalita si Liam.

“That’s unfair of you, Matt.” He said but I was too tired to answer, “you had your third while I haven’t any.” Dagdag niya bago ko maramdaman ang unti-unting pag-alis ng mga daliri niya sa pagkakabaon mula sa aking lagusan.

“Matt, here I come.” Liam said before I felt him thrusting his manhood slowly and gently.

“H-Haa~Nnnnghhh—Aa-Haa.” I moaned.

Damn.

A/N: DEDICATED TO: @

chaNette28 hope you liked this chapter. 😄

XLII : The marking (last part)

Dealing With The Elite Four

Chapter 42

[SPG last part]

MATT

“H-Haa~Nnnnghhh—Aa-Haa” I moaned so loud when I felt his whole length and width penetrated through me.

It’s huge! Liam is fucking gifted, I should now, I’m being penetrated by him the second time around!

“F-Fuck!” I heard him groaned.

Fuck mo

mukha

mo!

“L-Liam! I-It ~haannggghh—it h-hurts!” Daing ko habang pilit niya akong pinipigilang umalis.

Shit! How could his thing even went through me?

I even couldn’t suppress my cries, my tears fell in their own accord.

“I won’t move until you get used to it, Matt.” Malalalim ang hininga niya habang sinasabi niya yun, “fuck, you’re so fucking tight.” Dagdag niya.

“L-Li~unnggghh” ungol ko nang madama ko ang bahagyang paggalaw niya.

“Relax, Matt. You’re making it hard for me, too.” Daing niya.

“H-How!? I-It hurts!” Sigaw ko habang mariing nakahawak sa kobre-kama.

“J-Just relax!” Tila nahihirapan ding sabi niya sa akin.

LIAM

“J-Just relax!” I groaned after saying that to Matt because he’s so fucking tight.

It’s as if his hole is completely devouring my dick.

“U-Uhnngg!” He moaned when I pressed a little hard my dick on him.

“I’m gonna move, Matt.” Sabi ko bago ko i-atras ang beywang ko at muling isagad iyon pasulong. Making his wet and warm hole take my dick wholly.

“O-Oh gosh! H-Haaa~” mabilis niyang ungol bago ko naramdaman ang paghawak niya sa kamay kong nakatukod sa kama. “L-Liam, m-masakit—haa!” Daing niya habang nakatalikod sa akin nang muli akong umulos.

“The pain w-won’t take long, just bear with it for a while.” Nakakagat labing sabi ko sa kanya.

“A-Ahhh!” Daing niya nang muli akong umatras at muli ko ding ibinaon ang laman ko sa kanya.

I don’t know how to describe it. It feels good inside him.

“You’re fucking tight, Matt.” Nakatiim bagang kong sabi sa kanya bago ako bahagyang yumukod sa naka-exposed niyang batok, “you are.” Malamyos ang boses kong dagdag bago ko siya dahan-dahang hinalikan at sinabayan ko iyon ng pag-ulos.

“L-Lia~nnnggghhhh.” Mahabang ungol niya nang marahan kong sinipsip ang balat niya.

And just like that, I felt his hole eventually accepting my thrusts.

“YOU. ARE. SO. TIGHT. MATT.” Madidiing sabi ko habang sunod-sunod ang mga ulos na ibinigay ko sa kanya.

Moments later, I felt a tingling sensation. My dick got harder which made Matt gasped.

“Y-You!” Daing niya habang hawak ang braso ko na puno na nang mga pulang guhit.

I smirked, “what?” Tanong ko bago ko binilisan ang pagbayo ko sa kanya.

“Y-Your thing h-haaa~ got b-bigger—unngghhh!” Umuungol niyang sabi.

“No, you’re j-just fucking t-tight—fuck!” Ungol ko nang hinayaan kong lumubas ang masagana kong katas sa loob niya.

“L-Liam~nngghhhh!” Ungol niya nang alisin ko ang pagkakabaon ng pag-aari ko sa kanyang lagusan.

“Ride me, Matt.” Naka ngising sabi ko sa kanya bago ko siya kinarga at i-upo. Matapos nun ay mabilis akong sumandal sa headboard ng kama.

“Ride me.” Muling utos ko sa kanya.

“I-I don’t know h-how to!” Daing niya sa akin, “a-and besides—” I didn’t let him finish what he is saying when I suddenly pulled him closer to me and kissed him savagely.

“Uhmmpp~Ngghh!” He moaned when I entered two of my fingers inside his hole without him knowing it.

Matt couldn’t keep the kiss that’s why he pulled his head and groaned as I finger fuck his leaking hole.

“Look at this.” Sabi ko sa kanya nang alisin ko sa lagusan niya ang mga daliri ko at ipakita ang mga yun sa kanya.

Kaagad na nanlaki ang mga mata niya kasabay nang pamumula ng kanyang mukha, “Liam!” Sigaw niya sa akin.

“This is my cum and it came from your hole, Matt.” Muling sabi ko, “now, choose. Will I continue what I just did or will you ride me?” Dagdag na tanong ko sa kanya.

Hindi nagtagal ay napangisi ako nang kusa siyang lumapit sa akin at kumubabaw.

“I-I really don’t k-know, Liam.” Nakatungong sabi nito sa akin bago niya ako hawakan sa dibdib.

Umiling naman ako sa kanya, “don’t worry, Matt, I’ll guide you.” Sabi ko sa kanya bago ko siya hawakan sa beywang.

Napakagat naman siya ng ibabang labi, “b-baka masakit…” Mahina niyang sabi sa akin.

I shook my head yet again, “you already accepted my dick, Matt. I’m sure this one won’t hurt.” Naka ngising sabi ko.

Kaagad naman niyang tinakpan ang bibig ko, “a-ang bastos ng bibig mo!” Singhal niya sa akin.

“Now, now.” Sabi ko nang alisin ko ang kamay niya sa bibig ko, “let me see you work your hips out.” Dagdag ko bago ko i-angat ang beywang niya at i-posisyon sa mainit niyang lagusan ang pagkalalake ko.

“U-Unngghhhh!~” impit niyang ungol habang unti-unting tinatanggap ng lagusan niya ang pagkalalake ko.

“F-Fuck—nngg!” Napa ungol ako nang tuluyang mapasok ang alaga ko sa mainit at madulas niyang lagusan.

“M-Masakit—L-Liam~nnngghh-Haaa” impit na ungol niya habang dumadaing sa akin.

Kaagad na umayos ako nang upo na mas lalong nagpabaon sa aking pagkalalake sa kanyang lagusan kaya hindi naiwasang umungol ni Matt bago mapayakap sa akin.

“I-It’s too d-deepH-Haannnggghh!” Sunod niyang ungol sa akin.

I smirked before I caressed his back and planted kisses on his neck, “I’m gonna move, Matt.” I said but he grabbed my shoulder firmly, indicating that he is not yet ready. “Okay, okay. Let me know.” I added and let the two of us stay in that position for a while.

“I-I’m ready.” He said and that’s when I moved and thrusted on him.

“O-Oh gosh~Unngghhh!” Ungol niya bago niya isiniksik ang ulo niya sa leeg ako habang naka hawak ang mga kamay niya sa dibdib ko.

“Fuck!” I moaned as I thrust, roughly, hardly on his fucking tight hole.

The feeling is divine.

I love how warm and tight is hole is.

“I-I think I’m c-cumm~Nnggghh!” Muling impit na ungol ang kumawala sa bibig niya bago ko naramdamang muli ang pagsikip ng lagusan niya at pagbulwak ng mainit niyang likido sa tyan ko.

“That’s unfair, you should have at least let me give you my second release.” Sabi ko sa kanya bago ko hinawakan ang baba niya at iharap sa akin ang mukha niya.

“L-Liam…” Tila nadadarang na sabi niya sa akin kaya mabilis kong sinunggaban ng halik ang matamis, malambot at pulang mga labi niya at sinabayan ko iyon ng maririing pagbayo.

“I. Won’t. Get. Tired. Of. Having. This!” Madiin ang bawat salitang sinasabi ko habang bumabayo ako sa kanya.

“U-Ungghh~haaanngghh!” Tanging ungol lamang ang mga sagot niya.

“Yeah, moan for me, Matt. Moan for me!” I said before I licked his jaw line and thrusted even harder.

Moments later, I felt my dick pulsating again.

Damn, I’m gonna release this inside him again.

“I’m cumming, Matt.” I said.

“D-Don’t release it inside, Liam. Do—” hindi na niya natapos pa ang sasabihin niya nang walang ano ay hinayaan kong muling mapuno ng mainit kong likido ang loob niya.

“Uggghhh/Aanngghh!” Ungol naming dalawa bago ko hinayaang lumabas lahat ang aking katas sa kanya.

“Fuck!” I groaned before I pulled my dick from his hole, “I’m not done yet.” I said but Matt didn’t say anything.

I shook my head and smiled as I saw how tired he is. “We’ll do it one more time, Matt.” I said, “no, maybe a lot more time.” I added before I kissed his forehead and positioned him again.

“A-Anngghhh!~~” he moaned when I thrusted my dick inside his hole again.

Fuck! I won’t get enough of you, Matt.

A/N: Yan! Siguro naman fair na silang dalawa? Hahahaha comments and votes will be highly appreciated. Thank you! 😘😘😘

XLIII

MATT

I woke up feeling the banging pain on my butt and I couldn’t help but to hiss because of the sting it gives me.

Tang ina, ang

sakit

!

I was about to stand but something started crawling on my hips. I immediately took off the sheet covering me just to be surprised by seeing Liam, sleeping and hugging me.

What the hell!?

“Hnnnn…” Ungot nito nang alisin ko ang kamay niya.

Matapos nun ay tinignan ko ang sarili ko at nakahinga ako nang maluwag nang makita kong may suot akong isang malaking T-shirt.

Huh?

“Fuck! What the hell!? What’s happening!?” Sigaw ko kaya madaling napa bangon si Liam.

“What? W-Why are you shouting? What’s wrong?” Sunod-sunod na tanong nito sa akin.

Damn, why is he so hot?

Kaagad akong napalunok sa hitsura niya. Masara—este, basta. He’s hot—este, mukha siyang anghel.

He’s sleepy eyes are cute, pinkish lips and also the tip of his nose.

And have I told you already that he’s half naked right now? As in, in front of me?

“Matt!” Biglang tawag nito kaya nawala ang atensyon ko sa kung gaano kasara—ka-cute ang hitsura niya. “Why are you shouting?” Tanong nito sa akin.

“W-Why do I w-wear this? And where am I? What day and time it is now?” Tanong ko sa kanya.

I bit my lip when he started yawning, napatingala kasi ito dahilan para makita ko kung gaano kaperpekto ang jaw line niya.

Setting aside the fact that I also saw his perfect, dashing abs.

“Akala ko kung ano nang nangyari sayo.” He answered after yawning, smiling a bit. “That’s my shirt and you’re wearing that because I got, well, we got your clothes dirty yesterday, last night.” Dagdag niya.

Kaagad na nanlaki ang mga mata ko sa isa sa mga huling salitang sinabi niya, “y-yesterday, y-you mean—” Liam didn’t let me finish when he continued what I was about to say.

“What I mean is, you spent the night here at my house, and yes, we’re inside my house and we’re in my room to be exact, right now.” Sagot niya.

Oh, gosh!

“Don’t worry about your father, I already called him last night.” Dagdag niya na para bang alam ang inaalala ko.

Napalunok ako nang mariin nang alisin niya ang kumot niya, “L-Liam…” Nangangatog na sabi ko.

Napaharap naman siya, “what?” Takang tanong niya sa akin.

“B-Bakit namumukol?” Tanong ko sa kanya.

Parang tent.

Dyosko

!

LIAM

I smiled at how red Matt’s face is upon seeing my hard on.

Well, it can’t be helped. I mean, I’m a man after all and having a hard on so early in the morning after you wake up is but natural.

“What about my hard on, Matt? Do you want to touch it or maybe, feel it?” I said and that made him blush even more.

Ahh

, sometimes I just want to bully him.

“Shouldn’t you do something about that? I-It’s just so much!” Singhal niya sa akin bago siya tumalikod at magtangkang bumaba sa kama ko pero kaagad din siyang bumagsak.

“Tsk.” I said and stood up so I could help him stand up.

“B-Bakit hindi ko maramdaman ang mga paa ko? Bakit parang nanlalambot ang mga tuhod ko?” Nagtatakang tanong niya sa akin.

I shook my head as I made him sit on the bed, “you’re hopeless, Matt.” I said and fixed my raging boner, “of course, you’ll be feeling that because we did

it

as many times as we could that even I, have lost the count.“ Nakangising dugtong ko.

And that’s when realization hit Matt, “you, vulgar man!” Singhal niya sa akin habang nanlalaki ang mga mata at namumula ang mukha, “you could’ve just lied to me and told me another answer!” Dagdag niya.

Umiiling na tinalikuran ko siya at nagpunta sa kabilang side ng kama ko para kunin ang telepono at mag-dial dun, ilang saglit pa ay sumagot na ang head ng mga kasambahay sa tawag ko, “could you please deliver the clothes I gave you last night here?” Sabi ko, “okay, thank you.” Dagdag ko nang sumagot ang kung sino mang nasa kabilang linya.

“Just wait here, Matt. I’ll take a bath quickly.” Sabi ko nang mababa ko ang telepono, “or do you want to join me, perhaps?” Pang-aasar ko sa kanya.

Isang sigaw ang natanggap ko mula sa kanya, “go fuck yourself, jerk!” Inis na sabi niya.

Natatawa at nai-iling na naglakad ako papunta sa banyo ng kwarto ko at pumasok dun.

…..

After almost 30 minutes, I got out from the comfort room and saw Matt trying to stand while holding on the edge of the bed.

“Why don’t you just wait and rest so you can regain your strength at hindi yung nagpapakahirap ka?” Tanong ko sa kanya habang tinutuyo ang tubig sa katawan ko.

Hindi naman siya halos makatingin sa akin, napangisi ako.

Why don’t I try and tease him a bit?

“Matt, just rest.” Sabi ko nang makalapit ako sa kanya.

“S-Shut up and mind your own business.” Nakatalikod na sabi niya sa akin.

Nasa

likuran

niya kasi ako.

I could pounce on him anytime I want, especially seeing him wearing just a loose shirt, but I didn’t.

I’ll tease him, for now. After all, I just made him tired and passed out last night.

“Why?” Sabi ko sa kanya bago ko hawakan ang hita niya.

I might get a hard on again, damn it.

“W-Where are you touching!?” Nakatilikod paring sabi niya sa akin kaya mas hinawakan ko pa ang makinis niyang hita.

Damn! Why does it seem like his thigh is more lovely, flawless than a girl’s?

“What?” Tanong ko sa kanya.

“R-Remove that, L-Liam!” Sigaw niya sa akin, finally looking at me.

“Remove what exactly, Matt?” Naka ngising tanong ko sa kanya.

Napalunok naman siya nang tignan niya ako pero kaagad din siyang umiwas ng tingin, “what should I remove, Matt? My hand or this body towel here?” Tanong ko.

“Shut up! Your hand, of course!” Sagot niya but I didn’t. Instead, I placed my hand on his butt cheek and groped a little on it that made him moaned a bit.

“Liam!” Singhal niya sa akin at siya na mismo ang nagtanggal ng kamay ko dahilan para matanggal ang paghawak niya sa kama at matumba.

“I hate you!” Sigaw niya nang mahiga siya sa carpeted na floor habang nasa harapan ko.

Natawa naman ako sa kanya pero saglit lang yun nang makita ko ang hitsura niya.

I

wallowed hard.

How would I not if Matt’s looks in front of me is erotic? I mean, dahil sa pagkakahiga niya, nahatak ang damit na tanging suot niya to the point that it showed more of his thighs and one of his nipples?

Damn!

“Sorry…” Sabi ko at kaagad na inayos siya at ang damit niya. Tila nagtataka naman siya sa naging reaction ko.

You are making me want to fuck you, Matt.

Matapos ko siyang alalayan para maka upo sa kama ay nakarinig kami ng katok mula sa labas ng pinto ng kwarto ko.

“That should be one of our maids.” Sabi ko sa kanya bago ko siya iwanan para puntahan ang pinto at kunin ang mga damit niya mula sa naghatid sa mga ito.

“Can you manage and take a bath?” Tanong ko sa kanya.

“Yes, just help me get inside the comfort room and don’t try doing anything than that, Liam!” Singhal na naman niya sa akin.

Umiiling na inalalayan ko siya hanggang sa makapasok siya sa comfort room.

“You sure you can manage? Don’t you want me to help you?” Pang-aasar ko sa kanya.

Masamang tingin ang ibinigay niya sa akin at isang sigaw ang narinig ko, “get out of my sight and close the goddamn door, you asshole!” Sigaw niya.

Natatawa at nai-iling na ginawa ko ang gusto niya.

Oh, Matt. You’re making me fall for you, too.

A/N: Ayan, sana nakabawi ako kahit papaano sa inyo. Enjoy! Haha

XLIV

CHAD

“Mornin’, bro!” Bati sa akin ni Jake nang magkita kami sa tapat ng entrance.

Himala

, ang aga

yata

niya?

Hindi ko na siya sinagot, I just nodded at him and started walking.

“So, what’s up?” He asked me nang makalapit siya sa akin.

“I don’t know.” Sagot ko sa kanya.

“Okay, so you actually don’t have anything to do or plan?” He asked again.

“I don’t have anything of whatever you are asking, Jake.” I answered him and quickened my pace.

“Okay.” Sabi niya lang sa akin and we continued walking.

After few minutes, we were able to get inside the university.

Malaki kasi ang

lupain

ng university, at

patunay

dito

ang entrance

dahil

after entering the entrance, you still need to walk before entering the university itself.

“Oh, look. If it wasn’t that man, I mean, that Matt.” Jake suddenly said that’s why I looked at him.

“What the hell are you blabbing, Jake?” Kunot ang noong tanong ko sa kanya.

Then, he didn’t answer me but gave me a smirk instead and looked somewhere.

Nang tumingin ako sa tinitignan niya ay nakita ko nga si Matt.

The one who we beaten.

“And he’s with -Liam. Interesting.” Dagdag pa niyang sabi sa akin.

Yeah, he’s with Liam.

“What’s interesting about it?” I asked him as we continued walking, still looking at Matt and Liam.

“Interesting because I never knew that Liam could be close with anyone other than us.” Sagot sa akin ni Jake.

“What the fuck, bro? Are you jealous?” Tanong ko kay Jake.

“The hell!? Why would I be?” Sagot niya sa akin, “I just don’t believe how Liam and that Matt suddenly got along.” Dagdag na paliwanag niya.

“Yeah, I am wondering that thing, too.” Sagot ko sa kanya.

I am wondering what is happening between them and why Liam is so close with this Matt.

“Fuck! Don’t tell me you’re the one who’s jealous?” Biglang tanong ni Jake sa akin.

Hinarap ko naman siya at binigyan ng isang kutos. “I wouldn’t be jealous over anything, Jake. For Pete’s sake, why would I be?” Dagdag ko.

“I was just kidding, bro. Masyado kang defensive.” Sabi niya sa akin habang hinihimas ang ulo niyang kinutusan ko.

Suits you,

TechFreak

.

PETER

“Good morning, everyone.” I greeted all the members of the club where I belong.

“Good morning, Pres!” They greeted back.

“As we all know, especially those who’ve been here for a long time now, there’s an up coming event here at our university.” I started, the rest of them nodded.

“And as part of our club, we will be performing at the very first day of that event.” I continued and gave the vice president the copies I was holding. “The copies that are being distributed right now have the lyrics of the songs that we will be singing.” I added.

“Excuse me.” Someone said, that’s why we all looked at whoever it was.

It was Matt.

“Oh, it’s you.” I said and face the rest of the members, “everyone, welcome Matt Carlson Evans, one of the new members who are accepted in our club.” I said.

I saw others nodding at him, others are smiling and greeting him. Matt just nodded and greeted them back.

“May tanong lang ako.” Sabi niya, tumango naman ako. “Hindi ba’t tayo ang magiging opening act sa event na yun? Kailan ang practice, medyo late kasi ako sa academics ko. Para sana maayos ko ang schedule ko.” Dagdag niya.

Right, how could I forget about what happened to him few days ago.

“Thank you for that question, Matt.” I said, “as per the schedule of our practice, we’ll send all of you a copy of the schedule that the secretary and the vice president will be doing after this meeting.”

“Now, going back to what I am saying, we’re going to be the opening act at the university’s event.” Muling sabi ko sa kanila, “and we’ll be doing two kinds of performance: one that is grouped and the other one that is solo.” I said.

I saw the reactions I am expecting them to do, “the grouped performance will be supervised by our vice president and the rest of the club’s officers. That performance will be done by singing the song Fix You, I’ll be there and more.” I explained.

“And as per the solo performance, I’ll be the one supervising it.” I added, “and one of you will be doing that performance.” I explained again.

“But who will it be?” Asked by the Auditor.

“The one we think that is suitable for the solo performance is Matt.” I said.

MATT

“The one we think that is suitable for the solo performance is Matt.” Kaagad na nanlaki ang mga mata ko sa sinabing yun ni Peter.

Bakit

ako!?

“U-Uhmm, pwede bang tumanggi?” I asked him.

“Why?” Asked by the vice president.

Napalunok naman ako, “feeling ko kasi hindi ko kaya? I mean, I just attended the school and may mga na-missed pa ako sa academics ko.” I added.

“It’s okay, Matt. We’ll make sure na none of you will be compromised.” Sabi naman ni Peter.

“P-Pero kasi…” Sabi ko.

I can’t. Hindi pa ako nag-perform

kahit

kailan

.

Papaano

pa kaya

sa

harapan

ng

maraming

tao?

At isa pa, next week na yun!

“Wag ka nang maarte, chance mo na yan.” Sabi ng isang member na nasa tabi ko.

Hindi naman ako nagsalita, “and besides, may practice naman tayo kung stage fright ang inaalala mo.” Dagdag ng secretary ng club.

Papaano

ko ba

sasabihin

na hindi pa ako nag-perform!?

“Matt, you’re up for the solo performance and the rest will focus on the grouped performance.” Sabi na naman ni Peter.

“Pero kasi…” Muling sabi ko pero wala na dahil biglang pumalakpak ang vice president.

“Okay, you may go back to your classes now. We will just post the date of the practices on the bulletin board of the club.” Sabi nito.

Hindi na ako nakalapit pa kay Peter dahil isa-isang naglakad papunta sa akin ang mga kapwa ko members ng club hanggang sa mawala na din si Peter.

Damn it!

…..

“Oh, why the long face?” Tanong sa akin ni Heidy nang makabalik na ako sa classroom.

Kaagad akong humarap sa kanya, “I-I need to tell you something.” Sabi ko.

“And what might that be?” Tanong niya habang naglalagay ng lipstick.

Pabebe

,

nagme

-make up pa eh

nasa

klase

lang naman.

“K-Kakanta ako.” Sabi ko sa kanya.

Tumingin naman siya sa akin, “I see. Good luck, Matt!” Masayang sabi niya sa akin.

Napa iling naman ako, “no. You don’t understand.” Sabi ko.

“I perfectly understand it, Matt. Duh, you’re just going to sing.” Sabi niya matapos niya akong irapan.

“Tsk.” Sabi ko at napapalatak na umayos ng upo.

“What’s wrong with that ba? Eh, you’re just going to sing lang naman.” Sabi niya.

“Yes, I’ll sing.” Sabi ko bago ako nagbuga ng hangin, “I’ll sing in front of many people, at the very first day of the university’s event next week. Nothing is wrong, yeah, nothing.” Dagdag ko.

Natahimik si Heidy.

A/N: H E L L O ! So, ayan. May update na, matagal na naman niyan ang next. Salamat sa mga nagbabasa at patiently waiting for this walang kwenta story of mine. Bwahahaha

XLV : The Practice

MATT

“A-Are you for real, Matt!? As in!?” Tanong sa akin ni Heidy nang maka-recover siya.

“O-Oo, sabi ni Peter kanina.” Sagot ko sa kanya.

Lalong nanlaki ang mga mata niyang kanina pa nanlalaki. “Oh my gee! S-Si Peter labs ko!?” Tanong niya.

Napatango ako sa kanya.

“That’s nice to know, Matt! I’m so happy for you.” Naka ngiti at parang maiiyak na sabi niya sa akin.

“B-But I am not happy.” Sagot ko sa kanya.

Natigilan siya at matamang napatingin siya sa akin. “What!?” Tanong niya, “why wouldn’t you be happy?” Dagdag niya.

“K-Kasi hindi pa ako nakapag perform sa harapan ng marami.” Sagot ko sa kanya.

Napatingin siya sa akin, “so what about it?” Tanong niya.

“You don’t get it, Heidy. This is my first time and I’m not sure if I’ll do it right.” Sagot ko.

Pumikit siya, huminga at muling tumingin sa akin, “you have practice, right?” Tanong niya, tumango naman ako. “Yun naman pala, you have practice.” Dagdag niya.

“But still, Heidy.” Salungat ko.

“Matt. Practice makes perfect —no, scratch that. Practice makes better. Kaya nga may practice kayo para maturuan ka nang mga dapat mong gawin on that day.” Paliwanag niya, “That’s why don’t worry, you’ll be fine. You’ll do fine.” Dagdag niya.

“But—” I said.

“No buts, Matt. I know you’ll be just fine.” Sabat niya.

“I hope so, Heidy.” Sabi ko sa kanya.

“Trust me, you’ll be.” Sagot niya, “and if ever man na kabahan ka, just know that I’ll be there, watching you. I’ll be with those many people watching you kaya don’t worry na.” Pahabol niya bago niya ako tapikin sa balikat.

…

Later that day…

Parang kaninang umaga lang namin pinag-usapan ni Heidy ang practice namin pero heto ngayon ang vice president ng glee club sa harapan namin.

“Good afternoon, everyone.” Bati niya sa amin. “I’m very sure that you’re all wondering why someone like me is here, in front of you. Am I right?” Tanong niya.

Tumango naman ang mga kaklase ko. “Well, I know very well that all of you are aware of the up coming event of our university next week.” Sabi niya, “and in line with that, are the university’s clubs’ performances, specifically the glee club’s.” Dagdag niya.

“The glee club, where I am in, will be doing its performance at the very first day of the university’s festival and I am here to just give this” sabi niya bago niya i-angat ang kamay niya na may hawak ng mga papel, “to the members of the club who belong here, in this class.” Dagdag niya.

“I am Reggie, by the way, the vice president of the glee club.” Pakilala niya sa aming lahat, “and please, glee club’s members who are here, fall in line and get the copies of the songs and the schedule of our practices.” Sabi niya na siya namang ginawa ng mga kaklase ko.

May

mga

kaklase

pala

akong

part ng glee club.

Ngayon

ko lang

nalaman

.

“Okay, that’s it.” Sabi niya nang makuha ko na ang copies ko.

Ako kasi ang

huling

nasa

pila

at

kumuha

.

“Thank you for lending me your time.” Pasalamat niya sa amin, “thank you and I’ll take my leave now.” Dagdag niya bago siya naglakad palabas ng kwarto ng section namin.

…

“Matt, patingin nga ng schedule mo.” Sabi sa akin ni Heidy nang makabalik ako sa upuan ko.

Kaagad ko naman iyong ibinigay sa kanya, “oh my gee!” Kaagad na tili niya.

“B-Bakit?” Alalang tanong ko sa kanya.

Malungkot naman siyang tumingin sa akin, “this…” Sabi niya.

Bakit

siya

malungkot

eh schedule lang naman yun?

“Oh, what about it?” Tanong ko sa kanya.

“Ano ka ba!” Singhal niya sa akin, “this paper makes me sad.” Dagdag niya.

“Bakit nga?” Tanong ko sa kanya ulit.

“Because this paper means that our time will be lessen.” Sagot niya, “because I, too, have my own schedule of practice.” Paliwanag niya.

Oo

nga

pala,

kasama

pala

si

Heidy

sa

cheering squad ng university.

“Ang konti na nga ng time natin dahil sa academic subjects tas kokonti pa lalo dahil sa practice.” Naka nguso niyang sabi.

Napabuntong hininga naman ako sa sinabi niya, “well, I guess we just have to deal with it until the festival ends.” Sabi ko.

Napatango naman siya, “yeah, I guess so.” Sagot niya.

…

The day after…

PETER

“Good morning, everyone!” I greeted the whole club members who are gathered inside the club.

“Good morning, Pres!” They greeted im chorus.

I nodded, “so today marks actually the second day of our practice supposedly but we’re just going to start the real practice today because yesterday was for the giving of the copies and schedule.” I explained and they nodded.

“And as agreed, Matt will be doing the solo performance under my supervision, while the grouped performance will be under Vice President’s supervision.” I added and yet again, they nodded.

“One more thing, the officers and I have discussed about something and I’ll be taking the chance to explain it further with you.” I added, “we actually thought of doing a A capella but we are not sure about it yet. A capella is actually done by singing with only using mouth and being inexperienced with this, I guess it’s quite a hard task to be done and we’ll just probably let you all know if we’re gonna do it or not.” I said.

“So, that’s it for now. For those who are included to the grouped performance, go to this side.” I said and move my hand on the left side where all of the members went, leaving Matt alone. “You may start practicing with Vice President and the rest of the club’s officers.” I said.

“And Matt…” I said and looked at Matt, “follow me for we will be doing the solo performance practice at the theater.” I explained to him, he nodded.

“Guys, be good.” Paalala ko bago ako magsimulang maglakad, “you don’t want to get the officers angry. You know what I mean, especially the old members here.” I added as I was smiling at them.

“Let’s go?” I asked Matt.

“O-Okay.” He answered and I started walking.

“Don’t worry, you’ll be fine and I know that you’ll do good.” I said as we walking side by side. He just nodded again.

A/N: Enjoy reading, guys..

XLVI : Pactice, day 1

PETER

“So, how’s it going?” I asked Matt when we arrived at the venue where he and the rest of the glee club members are going to perform next week.

We’re at the theater right now.

“W-Well, to tell you honestly, I’m a bit nervous and shocked.” Sagot niya sa akin.

“Nervous is not surprising but why shocked?” I asked him.

“Shocked because I still don’t believe that I’ll be the one doing the solo performance.” He said, “I mean, I’m a newly accepted member of the club and yet, I was the one chosen to do the performance.” He explained.

“Matt, this is not about being new or old.” I said.

He nodded, “yes, I know but still, I’m sure that there are others who are more deserving than me. Those members who’ve been part of the club longer than me. Do you get it?” He asked.

I nodded, “yes, I do but give yourself a break, Matt. I know you’re new but I know, too, that you deserve the break that we gave you.” I assured him.

“I hope so, Peter.” He said, “I hope that everything is going to be just fine on the day of my performance.” He added, his tone in worry.

LIAM

“Where the hell is Matt?” I have been looking for him for an hour now but I can’t see him.

I even asked his friend,

Heidy

who seemed to be frightened by my mere presence but she didn’t know the whereabouts of Matt.

“How the hell would I give these to him?” I said as I was looking at the gadgets I am holding.

Kuya gave this to me early this morning, saying that I should the one to give the gadgets to Matt since it’s obvious naman

daw

na close kami.

“If he just know…” I said and shook my head, “where the hell are you, Matt?” I asked, waking towards the near bench I see.

“Hey…” Malanding boses ang nagsabi bago pa man ako naka upo sa bench.

Masama ang titig na ipinukol ko sa kanya, “what?” I asked, making my expression looks like I am pissed.

“Ooh, hot.” Tila hindi natatakot sa akin na sabi niya at walang kaabog-abog na umupo sa uupuan ko sanang upuan. “You make me want you more.” Naka ngisi ang pula nitong labi na parang sinuntok ng isang daang beses.

So much fake, shit!

“Bitch.” I said and stood straight in front of her, “what do you want?” I asked her, bored.

“Well, I want you.” Malamang sagot nito sa akin.

“I don’t want you.” Kaagad na sagot ko.

Inalis naman niya ang pagkakabutones ng kanyang blouse at iniladlad sa akin ang malaki niyang dibdib.

Na alam kong

retokada

.

“Well?” Malandi ang tinig at malagkit ang tingin na sabi niya sa akin.

I smirked, “really? Are you that desperate?” I asked, “did you really think that I’d be seduced by that?” I added.

Yumuko ako at madali kong dinakot ang isa sa mga peke niyang dibdib, “this is fake and I don’t like fakes.” Sabi ko tyaka ko inalis ang kamay ko sa dibdib niya, “so back off, bitch and go to hell.” Dagdag ko tyaka ako muling tumayo nang tuwid.

“What!?” Tila hindi makapaniwalang sabi nito tyaka mabilis na tumayo, “fuck you!” Sigaw niya.

“No thanks, I bet you’re too wide down there.” Sagot ko sa kanya at tinalikuran siya.

“Haaaaaa!” Dinig kong sigaw niya, napangisi naman ako at nagpatuloy nang lakad.

But then, I saw the person I was looking for and his gaze pierced through me.

Fuck, I’m dead.

MATT

“Okay, shall we start?” Tanong sa akin ni Peter matapos nang maikling katahimikan.

Tumango naman ako, “so, the songs you’re going—” kaagad akong sumabat.

“S-Songs?” Tanong ko sa kanya. Tumango naman siya sa akin, “a-ako lang, mag-isa?” Dagdag ko.

Tumango ulit siya, “yeah, why?” Naka ngiting tanong niya sa akin.

“P-Parang nakakabigla? I-I mean, baka hindi ko ma-memorize ang lyrics.” Sagot ko, “h-hindi pa kasi ako nagkanta sa harapan nang marami.” Paliwanag ko.

Umiling naman siya, “Matt…” Sabi niya, “don’t worry about forgetting the lyrics of the songs, we have monitors.” Sabi niya bago siya tumingin sa likod ko.

Tumingin naman ako at doon ko nakita ang tatlong malalaking parang TV na nasa pagitan ng mga upuan.

Hindi ko yun

napansin

.

Napatango naman ako, “o-okay.” Nahihiyang sabi ko sa kanya.

“Okay, as what I was saying, the songs that you’ll be performing are: perfect, thanks to you, supermarket flower and the last one would be fix you.” Paliwanag niya, na siya namang tango ko.

“Every song will have back up dancers who, of course, will be coming from the university’s dance troupe.” Sabi niya, “and these are your copies.” Dagdag niya at ini-abot sa akin ang mga papel na hawak niya.

Kinuha ko ang mga yun at tinignan, gaya nga nang sabi niya, may apat na kanta at bawat papel ay may lyrics ng mga ’to. “Come here, Matt.” Dinig kong sabi niya kaya napatingin ako.

Ang

bilis

niya,

nasa

stage na

kaagad

siya

?

Pumunta naman ako sa stage. “Nakikita mo ba ang mark na ’to?” Tanong niya sa akin habang nakaturo sa floor ng stage.

Pagtingin ko naman ay nakita ko ang isang hugis bitwin, medyo luma na ito, kita sa mga gasgas at kulay, maging ang mga marka nang pagkabura. “As you perform, you’ll be standing here.” Sabi niya.

“Okay.” Sagot ko sa kanya.

“Next, as you perform, you need to look at the people who will be here to watch.” Sabi niya, “and that means you have to look at every where.” Dagdag niya.

“See those vacant chairs?” Tanong niya, tango naman ako nang tango. “Those will be filled with people. You need to look them in the eyes. That’s what is the most important, eye contact.” Paliwanag niya.

“But what if I can’t?” Tanong ko.

Umiling naman kaagad siya, “don’t think of “you can’t”, Matt.“ Sabi niya, “always think of “you can” and banish the what if’s and doubts.“ Dagdag niya.

Napahinga naman ako at tumango, “but if you really can’t, try looking at the forehead of the person that you’ll be seeing that day. Don’t let the fear and nerve come to you first.” Payo niya.

“O-Okay, I’ll try.” Sagot ko sa kanya.

Tumango naman siya at napatingin sa relo niya, “okay, I think that’s all for today.” Sabi niya sa akin, “just browse the lyrics of every song and download them para may idea kana sa tono.” Dagdag niya.

“Okay.” Sagot ko.

“Good, tomorrow you’ll start to sing them and I’ll observe sa mga dapat mo pang i-improve.” Sabi niya.

“Yup, but don’t expect to much.” Pabirong sagot ko sa kanya.

“Nahh.” Sagot niya at napangiti, “I know you’ll do well.” Dagdag niya.

“Let’s see.” Sabi ko.

“Okay, you may go kung may pupuntahan ka pa.” Sabi niya sa akin.

“See you tomorrow then.” Sabi ko sa kanya.

“Same here, let’s just meet here.” Sabi niya bago ako bumababa sa stage at naglakad palabas ng theater.

…

“Hayy, so many of them.” Sabi ko habang naglalakad at nakatingin sa mga kopya ng mga kantang hawak ko.

Naglalakad

kasi ako at hindi ko na alam kung

nasaan

ako

ngayon

.

“Maaga pa pala.” Sabi ko nang mapatingin ako sa relo ko. Kaagad ko din naman itong ibinalik sa bulsa ng pantalon ko.

Bigay

kasi ’to ni

Nanay

Laide

.

“Pssss…” Tinatamad na sabi ko at magpapatuloy na sana sa lakad nang may maaninag akong dalawang estudyante.

Babae

at

lalake

.

Ang

ipinagtataka

ko lang,

bakit

parang

malapit

yata

silang

masyado

sa

isa’t

isa?

“PDA…” Awkward na sabi ko at magpapatuloy na ulit sa paglalakad nang biglang hawakan ng lalake ang dibdib ng babae.

So vulgar!

Sa

lugar na gaya

nito

pa

nila

talaga

ginagawa

yun?

“Jesus!” I exclaimed and shook my head.

Pero kasabay nun ang pag-alis ng lalake sa kamay niya sa pagkakahawak nun sa dibdib ng babae at ang pagtili ng babae.

“Fuck you!” Dinig kong sigaw ng babae sa lalake nang nakatayo na ito.

May sinabi pa ang lalake na mas lalong nagpatili sa babae “haaaa!” Tili nito bago siya talikuran ng lalake at mapaharap sa direksyon ko.

Fuck! I need to go!

But then, I was too late because I saw who the man was.

Bullshit!

“L-Liam?” Hindi makapaniwalang sabi ko habang nakatingin sa kanya na naglalakad patungo sa direksyon ko.

Nang magtama ang tingin namin, masamang tingin ang isinalubong ko sa kanya. Natigilan siya.

I knew it.

“Great.” Sabi ko at mabilis siyang tinalikuran at naglakad.

A/N: Sorry if it took me so long to update. Enjoy reading!

May tanong pala ako, do you still know the exact ages of Allyson, Conan and Connor sa book one? If you do, message me.

Why? Because if you tell me, I’ll publish the prologue of their book two.

Fair enough, right? So, tell me immediately.

Thank you!

XLVII : Misunderstanding

LIAM

“Matt!” I called him.

Tsk.

Galit

pa

yata

.

But he didn’t stop walking so I fastened my pace until I was able to reach him.

“What!?” Tila inis na tanong niya sa akin bago niya alisin ang kamay ko.

“Hey! Are you mad?” Tanong ko sa kanya.

“Of course not. Why would I be mad?” Sarkastikong boses na tanong niya sa akin.

“You sure?” I asked, playfully. “It seems the other way around to me.” Dagdag ko.

Matt smirked, “is that so?” Tanong niya, “suit yourself then.” Dagdag niya bago niya ako muling talikuran at maglakad.

“Hey!” I said, “hey!” Ulit ko kaya muli siyang tumigil at humarap sa akin.

“What the hell is your problem!?” Inis na tanong niya sa akin.

“I don’t have any problem, Matt. Don’t be so angry.” Sagot ko.

“Whatever.” Sabi niya at tatalikuran na naman sana ako nang mariin kong hawakan ang kamay niya.

“L-Liam.” Naka ngiwing sabi niya sa akin.

Fuck.

Kaagad akong huminga nang malalim at binitiwan siya. “I’m still talking, Matt and I don’t want the person I am talking with turning his back against me while I’m still talking.” Sabi ko, “sorry if that hurt.” Dagdag ko.

“Sorry but I have to go.” Kaagad na sabi niya at mabilis na naglakad papalayo sa akin.

“Matt!” I called him again but he didn’t stop.

Fuck! Fuck! Fuck!

MATT

“Ang kapal…” Inis na sabi ko nang maka upo ako sa unang bench na nakita ko matapos kong iwanang mag-isa si Liam.

Ang

sakit

pa

nang

kamay

ko.

“Kailangan ba niya lagi ng pwersa tuwing hahawakan niya ako?” I said as I was looking at the hand he held.

Tsk.

“Matt!” Isang matinis na boses ang narinig kong tumawag sa akin.

Nang tignan ko kung sino, si Heidy. Ngumiti naman ako at nag-wave sa kanya.

“Matt, saan ka ba galing? San ka nagsususuot, ha?” Kaagad na tanong niya nang makalapit siya sa akin.

“Can we at least sit first?” I said and that’s what exactly she did.

“Sorry naman.” Sabi niya, “saan ka nga galing?” Tanong niya.

“Galing ako sa practice, with your ‘Peter my labs’.” Sagot ko sa kanya, emphasizing the last three words.

Kaagad na nanlaki ang mga mata niya, “sheeeettt! Really? As in!?” Tanong niya sa akin habang nakahawak sa braso kong hinawakan ni Liam.

Ang

sakit

.

Napangiwi ako, “yes, dun ako galing and why are you asking?” Tanong ko.

Dun naman siya sumeryoso at bumitaw sa akin.

“Well, Liam asked me about your whereabouts.” Sagot niya.

Liam?

“Huh?” I asked, not believing in what she said.

“Yes, the Liam asked me about you.” Sagot niya ulit sa akin, “I was frightened by him that’s why I was not able to answer his question and besides, hindi ko din naman alam kung nasaan ka.” Paliwanag niya sa akin.

“But why would he look for me?” I asked again.

“I don’t know.” Kaagad na sabi niya, “that’s exactly what I am still wondering right now. Why would someone, like him, who beaten you, would look for you? I don’t get it!” Tila naiirita at nawiwirduhang sabi niya.

“Tsk.” I just said.

Why would he look for me?

LIAM

HOW WILL I GIVE THESE TO HIM NOW?

“Arggghh!” I said in distress. “Why did he ran away?” I asked.

Was it because I made him scared?

I shook my head at the thought. That’s not the case, I know, I just know it.

Was it because of what he saw?

“Damn!” I exclaimed when I realized everything. “Matt misunderstood everything!” I said aloud as I was smiling.

Poor Matt, he got it all wrong.

“I need to find him.” Sabi ko sa sarili ko habang natatawa. I was about to walk when I heard Peter calling my name.

“What?” I asked when he got near me.

“Hey, Liam.” He greeted, “how are you? What are you doing here, all alone?” He asked.

Why do you even ask?

“What is it, Peter? Just spit it out, I need to go somewhere.” I said.

“Well, if that’s the case.” Sabi niya bago siya may kinuhang kung ano sa likod niya.

It was an ID.

Hindi ko lang alam kung kaninong ID iyon. “What’s that?” I asked.

“Silly, it’s an ID.” Sagot niya sa akin.

Babatukan

ko na ’tong

ugok

na ’to.

“Don’t make a fool out of me, Peter. I know that’s an ID but whose is that?” I clarified.

“It’s Matt’s.” Sagot niya and just hearing what he said made something in me ticked.

Why the fuck is Matt’s ID is with him?

“And why do you have it?” I asked, teeth gritted.

“Well, he must have left it when we were—” I didn’t let him finish what he was saying.

I just grabbed the ID and left him there, alone.

Fuck!

“Humanda ka sa akin Matt. Damn it!” I said.

…

“Matt!” I shouted his name when I got inside their classroom.

All eyes were on me. My presence, as usual, made them look frightened.

Well, they should be.

“L-Liam, why?” Matt said, walking towards me.

I smirked and held his hand, making him stumble as I drag him out, “L-Liam, sandali lang!” I heard him say.

“Shut the fucking up!” I shouted, not looking at him.

He seems to be trying to get out of my grip but I knew better, I gripped his hand, to the point that I heard him hissing in pain.

But I don’t care anymore.

“L-Liam…” I heard him call my name again and that’s when I let go if his hand.

“You lowly bitch!” I shouted after looking at him.

“What?” He said, looking at me, as if he don’t know what I am saying. “W-What did you say?” He added and started crying.

“Tsk. Don’t cry, it won’t work.” I said and shook my head. “I never knew that you’re a bitch.” I added.

“I am not a bitch!” He shouted in front of me. “How could you say that to me!? I am not a bitch! I am not a bitch!” He shouted again and again.

“Oh, really!?” I shouted back and that made him stop. “Then what is this doing with Peter? What did the two of you do? Tell me!” I asked.

“What?” He confusingly asked, “just because of that thing, you’re calling me a bitch? Just because Peter had that, you’re calling me a bitch?” He asked.

I saw pain and disbelief in his eyes as his tears fell down, “I am not a bitch!” He shouted again and walked toward me to get his ID. “Peter had my ID because I might have left it without me knowing it and it’s not what you think!” He said while crying, “we were not doing something bad, it’s not what you think!” He added.

“Then what!?” I asked.

“We were just doing our practice for the incoming university festival! He was the one who’s supervising my practice because I’m going to sing!” He answered.

And that’s when I stopped.

Fuck.

“I-I couldn’t believe that you, of all people, will call me a thing that I am not. You’re unbelievable!” He said and wiped his tears off, “I fucking hate you!” He added and faced his back and walked away.

What have I done?

A/N: So, ayan na guys. After how many weeks or days na ba? Hahaha nakapag update na ako. I hope you enjoyed the chapter. As for clarification, I believe that I have said in chapter 15 or chapter 16 that Peter is the V. Pres. of the glee club but on the recent update, I said that he’s the President. Yun, President siya at si Reggie na ang Vice President. Para wala nang confusions. Plus, Reggie pala ang name ng V. P. at hindi Jay. Yun lang, hehe (pasensya na medyo mahina na ang memory ko). Again, salamat! 😘

P. S. Happy New Year, everyone! 😂😂😂😂

XLVIII : Practice, last day

MATT

Today marks the last day of our practice for tomorrow’s performance.

Yes, today is Sunday pero

nagpa

-practice pa rin kami.

Napagka sunduan kasi ng buong club na ie-spend ang weekend for practice para mas makabisado ang lahat ng gagawin.

I also have memorized all of the songs I am going to sing tomorrow.

Peter and I have practiced inside the theater, he taught me all of the things I need to learn and all the things I need to do while I perform.

Yes, it has been a hard time for me but I did my best.

Sana ay maging maayos lang nga ang performance ko bukas. Hindi ko naman kailangang mag-worry sa grouped performance para bukas because I know na kaya nila, I am worried about my performance.

“Okay! Let’s take a quick break, guys.” Dinig kong sabi ni Peter sa amin.

Sama-sama na kasi kaming

lahat

ngayon

bilang

ito na

daw

ang last day of practice

namin

.

I was about to walk towards the bench when someone I don’t want to see went in front of me. Kaagad ko siyang inirapan at iniwasan.

“Talk to me, Matt.” He said but I didn’t do what he said.

Bakit

siya

nandito

?

He shouldn’t be here. Matapos nang lahat nang mga sinabi niya sa akin? Who would want to talk to someone who called you names and accused you of something you didn’t do?

“Matt.” Sabi niya sa akin matapos niya akong hawakan sa kamay.

I didn’t know why but it could have been my instinct. I backed away my hand from his grip.

“D-Don’t.” I said as I looked at him.

Natigilan

siya

.

“A-Are you afraid of me now?” He asked but I didn’t answer or say anything.

“Why would you not talk to me now?” Liam asked.

Yes, it’s Liam.

After the day where the two of us had that harsh conversation, I distanced myself from him. I didn’t talk to him, I avoided him until today.

“Liam, just go away.” I finally managed to say.

Liam was about to say something again when Peter showed from no where.

“What’s the problem here?” He asked.

“Nothing/It’s none of your business.” Sabay na sagot namin ni Liam.

Peter seemed to not mind what Liam said and instead, looked at him and smiled.

“Very well, then. If there’s no problem here, Matt? Let’s go?” He said.

“And where are you going?” Liam asked in annoyance.

I looked at him in confusion but answered Peter anyway, “I’ll be there in a minute, Pres.” I said.

Peter just nodded his head and started to go where the others are. I, on the other hand, looked at Liam.

“Liam, let’s not talk today.” I said to him, “let’s talk tomorrow. I promise, I’ll talk to you.” I said and left him alone.

LIAM

“Let’s not talk today. Let’s talk tomorrow. I promise, I’ll talk to you.” Matt said to me before leaving.

What?

Did Matt just left me alone?

After kong mag-effort na

pumunta

sa

kanila

at

itanong

kung

nandun

ba

siya

sa

Papa niya pero wala

dahil

nandito

pala

siya

,

ganun

lang ang

mahihita

ko?

I shook my head and left the place where Matt and his company are practicing.

At

bakit

ba parang

lapit

nang

lapit

at

sulpot

ng

sulpot

si

Peter?

“Fuck!” I screamed.

Sa inis ko ay hindi ko na namalayan na nakapunta na pala ako sa daan papuntang parking lot ng university. Kaagad naman akong pumunta doon, diretso sa kung saan naka park ang sasakyan ko.

“Looking stupid, aren’t you?” Someone said from behind my back.

I turned to look who said those words to me and to my surprise, it’s my fucking brother.

“Hey.” Bati ko sa kanya.

Mabilis naman siyang tumango, “what are you doing here?” Josh asked.

“Wala.” Mabilis na sagot ko.

“Okay.” Sabi naman niya at kinuha mula sa kanang bulsa ng pantalon niya ang susing sasakyan niya.

I watched him opened his car and took somewhere from inside of it.

Kaha

iyon

ng Marlboro blast.

“Pahingi nga.” Sabi ko matapos niyang sindihan ang stick na kinuha niya.

“I thought you quit smoking?” He asked after giving me the lighter.

“Yes. I stopped and I am smoking again.” Sagot ko sa kanya matapos kong ibuga ang usok ng sigarilyo.

Damn, it’s soothing.

Kailan

ba

nang

huli

akong

manigarilyo

?

“And may I asked why?” Josh asked.

Umithit muna ako bago ko siya sinagot, “I’m stressed.”

Pinaningkitan ako ng mata ni Josh bago siya muling nagsalita, “at bakit naman? Parang ngayon ko lang yata nakitang ma-stress ang kapatid ko.” Sabi niya bago niya muling hithitin ang sigarilyo niya na halos maubos na.

Ang

bilis

niyang

umubos

.

Nakakapagtaka

nga

na

sa

aming

dalawa

ay

malakas

siyang

manigarilyo

pero hindi

halata

dahil

ang pula ng

mga

labi

niya.

Ano kaya ang ginagawa ng ugok na ’to?

“No.” I answered and continued smoking.

“Okay?” Josh said in reply and lit another cigarette.

“Bakit ka pala nasa university eh Sunday ngayon?” Tanong ko sa kanya.

“I forgot to bring some documents home eh kailangan ng pirma ko kaya pumunta ako.” Sagot niya, “ikaw, bakit ka nandito?” Balik-tanong niya sa akin.

“May pinuntahan lang.” Tipid na tanong ko.

“Was it Matt, perhaps?” Josh asked that caught me off guarded kaya naubo ako.

Shit! Ang

sakit

.

“Have you given him the gadgets I told you to give him?” Dagdag niya.

“I haven’t yet.” Sabi ko nang maayos na akong magsalita, “he’s not talking to me.” Dagdag ko.

“I see.” Sabi niya, “Matt must be the reason why my little brother is stressed right now.” Naka ngisi niyang sabi.

Aba’t

!

“And what’s that smirk for, old brother? “ Tanong ko sa kanya na may diin ang dalawang huling salita.

“What?” He asked innocently, “I don’t mean anything, I just smirked. You’re too defensive.” Dagdag niya.

“Fuck you.” Sabi ko at inagaw sa kanya ang kaha ng yosi at kumuha ulit ng isang stick.

“No, thanks. I don’t wanna fuck you, that would be incest.” Sagot nito sa akin.

Gagu

!

“Like I’d fuck you, Josh? I’d rather have blue balls than to have sex with you.” Sagot ko.

Nagkibit naman siya ng balikat, “any way, sayo nalang iyan. I need to go.” Sabi niya at itinaas ang kamay niya.

Kaagad ko naman iyong inapiran, “Okay, drive safely.” Sabi ko sa kanya bago niya maisara ang sasakyan niya at paandarin yun.

Bumusina muna siya bago niya pinasibad ang sasakyan niya.

“Gagu talaga, kakasabi ko palang na drive safely eh.” Sabi ko bago ako bumuga.

Ilang hithit pa ang ginawa ko bago ko itinapon at apakan ang upos ng sigarilyo.

“Makapunta na nga lang sa PetMalou.” Sabi ko bago ako sumakay sa sasakyan ko at gaya ni Josh ay pinasibad ko din ang sasakyan ko.

Tomorrow, I’ll talk to you, Matt.

A/N: O, ha? Petmalu ’di ba? Hahahaha

XLIX : Elite College’s Festival

MATT

TODAY is the day.

I woke up early. Ni nauna pa akong magising kaysa sa alarm clock ko.

I don’t know why but it must have been my excitement.

“Matt, ang aga mo naman yatang gising?” Tanong sa akin ni Tatay nang bumaba ako.

Right,

ganitong

oras

palang

gumigising

si

Tatay

dahil

kapitan

siya

.

Ngumiti naman ako sa kanya, “good morning, Tatay. Opo, ewan ko nga din po kung bakit ang aga kong nagising.” Sagot ko.

“Hay, o tara at samahan mo akong pumunta dun kay Bebang.” Sabi niya.

Ah, ang

tinutukoy

ni Tay ay ang

tinderang

maagang

nagbubukas

.

Si Bebang ang nakagisnan kong bilihan nila Tatay at Nanay ng almusal.

Naaalala ko pa nung buhay pa si Nanay nun, isasama niya ako kay Bebang ng madaling araw para bumili ng lugaw.

“Sige po. Sandali lang po at maghihilamos ako.” Sabi ko kay Tatay at mabilis na nagpunta sa banyo.

Mula kasi

nang

mawala

sa

amin

si

Nanay

, doon na ako

nagbabanyo

.

Nagagamit ko pa naman ang sarili kong banyo pero mas gusto kong gamitin ang banyo na ginagamit niya noong nabubuhay pa siya.

Matapos ang ilang minuto, nagpupunas ng mukha akong lumabas sa banyo.

Nang matiyak kong napunas ko na ang lahat ng tubig sa mukha ko, isinampay ko ang twalya sa may sabitan sa may gilid ng hagdan.

“Tara po?” Tanong ko kay Tatay. Tumango naman siya sa akin at isinuot ang sumbrerong itim na bigay sa kanya ni Nanay.

…

Oh, Kap. Ito na ho ang order niyo.“ Magalang na sabi ni Aling Bebang sa Tatay ko bago niya ilapag ang dalawang plato ng putong puti at dalawang bowl ng lugaw.

Ang order na

nakasanayan

na

namin

nila

Nanay

noong

nabubuhay

pa

siya

.

“Salamat, Bebang.” Pasasalamat ni Tatay sa matandang babae.

“Wala ho yun, Kap. Tyaka ano ba kayo? Bebs na ang tawag sa akin ngayon.” Natatawang sabi pa niya.

“Ah, ganoon ba? Osige, sa susunod ganun na din ang itatawag ko sayo at nitong anak ko.” Natatawang sabi naman ni Tatay sa kanya.

Natawa man ay hindi ko na lang ito ipinakita sa kanila.

“Osiya, happy eating!” Sabi ni Aling Bebang bago niya kami iniwan ni Tatay.

“Tay, oh.” Sabi ko kay Tatay habang nakalahad ang kamay kong may hawak ng mga kubyertos.

Ako na ang

gagawa

nito

ngayon

,

dahil

wala na

si

Nanay

.

Si

nanay

kasi ang

laging

gumagawa

nito

noong

nabubuhay

pa

siya

.

“Salamat, nak.” Sabi nito sa akin matapos niyang kiming ngumiti.

Ngumiti naman ako sa kanya, “wala po yun.” Sabi ko sa kanya.

“Sige na anak, kumain na tayo at baka lumamig pa ang pagkain.” Naka ngiting sabi ni Tatay sa akin.

Tumango ako.

…..

“Tay, alis na ho ako.” Paalam ko kay Tatay nang matapos kong isuot ang mga sapatos ko.

Bago ang

mga

yun,

ibinili

ako ni

Tatay

.

“Sige, anak. Mag-iingat ka.” Sabi sa akin ni Tatay.

Matapos nun ay lumabas na ako sa bahay. Doon bumungad sa akin ang madaming dahon na nagkalat.

Hindi ko na ito

nawawalis

.

“Mamaya, pag-uwi ko, haharapin kita.” Sabi ko na akala mo’y kausap ko talaga ang bakuran.

Matapos nun ay muli akong naglakad patungo sa gate ng bahay namin. Pagbukas ko dun ay doon ko lang napansin si Ate Mai.

“Oh, Ate Mai. Nandya—” hindi ko na naituloy ang sinasabi ko nang bigla na lang itong umalis.

Ano

bang

problema

niya?

Ilang

araw

na

siyang

ganyan.

Ipinilig ko nalang ang ulo ko at naglakad papunta sa may labasan dahil doon ako maghihintay ng jeep papuntang school.

School…

“Shit!” Sigaw ko nang maalala ko na maaga pala dapat ay nandun na ako. “Naloko na!” Dagdag ko at kaagad na napatakbo.

Nang makadating ako sa labasan ay saktong may isang jeep na pumarada. Kaagad akong sumakay doon at nakipag sisikan sa upuan.

Na

lagi

ko

namang

ginagawa

.

“Sa may bayan po.” Sabi ko sa driver nang i-abot ko ang bayad ko. “Estudyante ho.” Dagdag ko.

Ilang saglit pa ay ibinigay na sa akin ang sukli ko. “Tsk.” Sabi ko habang napapa-iling.

Napasarap

kasi ang

kwentuhan

namin

ni

Tatay

sa

kainan

kanina

kaya

anong

oras

na kami

naka

uwi

.

“Bayan, nandito na tayo sa may bayan.” Sigaw ng driver.

“Para ho.” Sabi ko at kaagad niyang ipinarada sa gilid ng daan ang jeep. Kaagad at mabilis akong bumaba doon at naglakad nang kaunti.

Kaagad naman akong lumiko papunta sa isang kanto at doon naglakad nang napaka bilis.

Patay

ako

nito

kay Pres at Vice.

“Anong oras na ba?” Tanong ko sa sarili ko habang tarantang naglalakad.

Ang

hirap

ng

walang

relo

.

“Haist!” Singhal kong muli at mas binilisan ang lakad ko pero may biglang bumusina sa likod ko.

Kaagad naman akong napapunta sa gilid at napatingin sa kotseng bumusina sa akin.

“Bastos na ’to. Sino ba ’to?” Tanong ko sa sarili ko at muling naglakad. Napa buntong hininga ako.

Patay

na

nga

ako.

Late na ako nito kapag nagkataon. “Matt?” Tanong ng kung sino. Kaagad akong nahinto nang marinig ko ang pamilyar na boses na yun.

Could it be?

“Matt!?” Ulit nito kaya doon na ako napatingin.

“H-Heidy?” Tanong ko habang nakatingin sa babaeng nakadungaw sa bintana ng sasakyan niya.

Oo

, literal na

naka

dungaw

.

As in kalahati ng katawan niya ang nakalabas sa bintana ng sasakyan niya.

“What are you doing there, walking alone?” Tanong niya, “don’t you have a car? Nasaan ang driver mo?” Tanong niya ulit.

Damn. Wala ako ng

mga

yun.

“A-Ah, eh. Nasiraan kami.” Awkward na sagot ko sa kanya. “Late na nga ako eh.” Dagdag ko at nag-iwas ng tingin.

“Hay, naku!” Dinig kong sabi ni Heidy, “hali ka na. Come here na at baka ma-late ka pa. Opening prod. ka pa naman. Dali!” Dagdag niya bago ko nakitang naka bukas ang pinto ng sasakyan kung saan siya nakadungaw kanina.

Hoo!

Buti

nalang

.

“Thanks, Heidy.” Sabi ko bago ako pumasok sa sasakyan niya.

“No worries.” Sabi naman niya sa akin bago siya humarap sa driver. “Manong, let’s go na.” Sabi niya.

Ang ganda ng

sasakyan

ni

Heidy

.

Mayaman

talaga

siya

.

Kulay pink ang parte kung nasaan kami ni Heidy. Parang ipinasadya. Malamig din ito dahil may air conditioning ito.

“Good luck sa performance mo! I’ll be there, okay?” Sabi ni Heidy sa akin.

Ngumiti ako, “salamat.” Sabi ko naman sa kanya.

…

ILANG minuto lang ang itinagal ng byahe bago kami nakadating sa entrance ng school.

Ang

daming

tao.

Bumungad din sa amin ni Heidy ang mga dekorasyon na hindi namin alam kung papaano nailagay.

Basta, ang alam lang namin ay ang galing ng pagkakalagay nila sa mga ito. Makulay at samu’t sari.

“Oh, gosh!” Tili ni Heidy habang nakatingin sa kabuuan ng entrance. “Dali na, pasok na tayo!” Tili niyang muli bago ako hatakin papasok.

L : The SHOW

Third Person’s

Masayang pumasok sa loob sina Matt at Heidy. Pinagmasdan nila ang mga makukulay na palamuti na nailagay sa iba’t ibang parte ng unibersidad.

“Ang galing naman ng naka isip ng mga ito.” Masayang sabi ni Heidy kay Matt.

“Oo nga, at ang bilis din nilang nailagay ang mga ’to.” Sagot naman ni Matt sa kaibigan.

Muli silang nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa makakita silang dalawa ng mga estudyanteng naka costume.

May

iba’t

ibang

uring

damit

silang

suot

.

“Ahh, dito siguro yung café themed booth ng mga kasamahan ko sa cheering squad.” Sabi ni Heidy sa kaibigan bago sila muling nagpatuloy sa paglalakad at pagtingin.

Ilang saglit pa nang paglalakad ay nakapunta na sila sa kanilang building. “Matt, let’s meet later. You know, I have to go to my team mate para sa practice namin.” Sabi ni Heidy kay Matt.

Tumango ang binata, “sige, kailangan ko na ding pumunta sa club. Doon kasi ang meeting place namin.” Sabi naman ni Matt.

Tumango ang dalaga at naunang umalis, “break a leg, Matt. Kaya mo yan!” Pagche-cheer ng dalaga kay Matt bago ito tuluyang naglakad.

…

“Let’s just wait for Matt.” Sabi naman ni Peter sa kapwa niyang estudyante na parte ng glee club.

Tapos

na ang

lahat

.

Naayos na at nasa tamang lugar na ang kanilang instrumento at tanging si Matt na lang ang hinihintay.

Lumapit sa kanya ang bise presidente ng club, “Pres, nasaan na ba si Matt? That is so unprofessional of him. Siya pa naman ang opening.” Himutok nito.

Ngumiti naman si Peter sa kanya, “he’s here, look.” Sagot niya kung kaya’t napatingin ito sa tinutukoy niya, si Matt.

“I-I’m sorry, late ako.” Nahihiyang sabi ni Matt sa lahat.

“It’s okay, hindi pa naman nagsisimula.” Sabi ni Peter kay Matt bago ito tumalikod upang harapin ang lahat.

“Okay, glee club. This is it! I’m sure na kinakabahan kayo but that’s natural.” Sabi ni Peter, “but make sure na sa simula lamang yan because we have prepared and practiced for this and I know that we can pull this off.” Patuloy niya.

“Good luck and break a leg, glee club!” Dagdag niya. Matapos noon ay nagpalakpakan ang lahat.

“Let’s go to the university theater.” Sabi ng bise presidente.

…

MATT

The performance is about to start and I am having chills and my nervousness is killing me.

“Matt, relax.” Sabi sa akin ni Peter.

Nais ko mang mag-relax gaya nang nais niya ay hindi ko yata magagawa. Madami nang tao ang nasa loob ng theater at marami pa ang pumapasok.

“You can do it, I know.” Dagdag ni Peter kung kaya’t kahit papaano ay nabawasan ang nerbyos na nararamdaman ko.

You can do it, Matt. May

tiwala

ang club members

sa

iyo.

Nagpractice

ka

at may

nakaalalay

naman

sa

iyo.

“Okay, we are going to start after five minutes.” Narinig kong sigaw ng isang staff na nakaalalay sa amin.

“Matt?” Sabi ni Peter bago niya iabot sa akin ang isang wireless microphone.

Nanginginig ang kamay na kinuha ko iyon bago ako kagyat na ngumiti sa kanya. “Take your position.” Sabi niya bago niya ko tapikin sa balikat at iwan.

I will open the performance and I will stand alone, in front of many people.

“You can do it.” Sabi ko bago ako bumuga ng hangin at pumikit upang kumalma.

I can do this!

“And to give as a wonderful performance, let’s all welcome the university’s glee club. What about giving them a round of applause?” Sabi ng MC na nasa harapan.

“Okay,

kapag

bumuka

na ang

kurtina

,

maglalakad

ka

sa

harapan

.“ Bulong sa akin ng parehong staff kanina.

At matapos nun ay unti-unti kong narinig ang palakpakan ng lahat at ang pagbukas ng pulang kurtina.

Doon na ako nagsimulang maglakad at pumunta sa spot kung saan ang pwesto ko.

My heart started to beat fast, that I can already hear its sound.

Huminga ako at marahang ngumiti sa lahat ng tao. Tahimik ang lahat at pawang nakatingin sila sa alin.

“Hello, everyone.” Bati ko gaya ng sabi sa akin ni Peter sa practice. “I wish you’re having a wonderful time and may this performance be of your liking.” Dagdag ko bago tumutok sa akin ang ilaw mula sa spotlight.

Ilang saglit pa ay nagsimula nang tumugtog ang minus one.

I breathed and closed my eyes.

Playing: Fix You by Coldplay

Kaagad akong nanginig nang marinig ko ang kanta. Hindi ito ang na-practice namin.

Fix you is supposed to be the last song.

I was about to panic but then, I remembered what Peter said while we’re practicing.

This happens a lot, maaaring may mali lang sa part ng technical team. Peter always reminded me na I should carry on, the show must go on.

And that’s what I am going to do.

I will make the show go on kahit na hindi naging tama ang flow ng mga kanta.

🎶🎵🎼 When you try your best but you don’t succeed.

When you get what you want but not what you need.

When you feel so tired but you can’t sleep.

Stuck in reverse.

Pagkanta ko bago ko muling imulat ang mga mata ko. Tahimik ang lahat at nakatutok sila sa akin.

At gaya nang sabi sa akin ni Peter, tignan ko ang lahat sa mata upang makita at maramdaman nila ang message ng kanta.

When the tears come streaming down your face .

When you lose something you can’t replace .

When you love someone but it goes to waste .

Could it be worse?

🎶🎵🎼 Lights will guide you home ,

And ignite your bones .

And I will try to fix you.

I continued singing and that’s when I started to let my hand move it self freely.

High up above or down below .

When you’re too in love to let it go .

If you never try you’ll never know .

Just what you’re worth.

Lights will guide you home ,

And ignite your bones .

And I will try to fix you.

At nagsimula na ding gumalaw ang mga paa ko, na tila may sarili silang buhay.

Dama ko ang lahat, ang kanta. Ang emosyon, ang lahat.

And when the chorus came, all the lights lighted. The dark place became lighter and that’s when the glee club started to sing with me.

🎶🎵🎼 Tears stream down your face ,

When you lose something you cannot replace .

Tears stream down your face .

And I …

And I don’t why but I saw Heidy smiling and crying at the same time. She’s there, along with so many people who are smiling, too.

That’s

When I

knew that they are enjoying the song.

And again, I closed my eyes and continued to sing.

🎶🎵🎼 Tears stream down your face .

I promise you I will learn from all my mistakes .

Tears stream down your face .

And I …

I breathed slowly and sighed before opening my eyes again. Then, I looked at all the people.

Lights will guide you home…

Mabagal na kanta ko.

And ignite your bones…

And I put my free hand on my chest and smiled at the audience.

And as I was about to sing the last sentence/lyrics, I saw him.

I saw Liam.

I saw him looking at me.

🎶🎵🎼 And I will try to fix you…

And as the minus one stopped, all of the people in front of me stood up and started clapping.

Ngumiti ako at yumuko sa kanila. Matapos nun ay umatras ako upang kantahin ang iba pang mga kanta kasama ang glee club.

…

A/N: Fix you lang ang isinulat ko dahil kapag lahat ay masyadong mahaba. Deal with it. Charrr 😂

LI : What happened the rest of the day

MATT

The glee club’s performance is a success. Matapos ng solo performance ko ay sumunod ang grouped performance na talaga namang nagpa hanga sa lahat nang mga nanood, pati na sa akin.

Nangyari

kasi ang

sinabi

ni Peter, ang A Capella.

Ang galing ng lahat, lahat kasi hindi ako kasali. Kinanta ng lahat ng glee club members ang mga kanta gaya ng fly at I believe I can fly.

It was a remix, may nagsolo din pero nabigyan ng chance ang lahat na mag-shine dahil ipinamalas nila ang ganda, timbre ng boses at galing nila sa pagkanta.

The songs were given justice. The blending, the harmony was there. Kahit nga yung mga dance steps, which I’m not aware of ay synchronized. They did their best to give a good performance and all of their efforts paid off.

Tumagal din ang performance ng isang oras.

Natapos

ang

pagtatanghal

sa

pagkanta

nila

ng

kantang

don’t rain on my parade na

si

Peter at

isang

female member ang

nanguna

.

Ang ganda ng boses nila.

…

After ng performance ay hindi na ako nagpaalam pa dahil umalis ako upang puntahan ang gymnasium dahil doon nangyari ang performance ng cheering squad or should I say, the university’s dancing troop.

Magaling din sila, lalo na si Heidy dahil siya pala ang naatasan na maging lead dancer ng performance.

I clapped my hardest and shouted my loudest para i-cheer siya.

The performance also is a success

dahil

walang

nangyaring

aberya

at

nagpalakpakan

ang

mga

taong

nanood

.

Matapos nun ay saglit lang kaming nag-usap ni Heidy dahil kinailangan niyang balikan ang kasamahan niyang dancers.

…

During lunch break, I was alone. I wandered around the university myself. I went to many areas.

I also went to look at the different booths.

Hindi lang pala ang unahang parte ng university o ang entrance ang pinaghandaan. Maging ang loob nito.

Madaming pasyalan ang makikita.

The university is opened for people, so long as they present ID to the guards and student council who are positioned at the entrance and gate of the university.

Nakapagpatayo din sila ng carnival at mga rides na hindi naman kataka-taka dahil sa lawak ng university.

…

When I felt tired, I decided to buy myself a drink at pumunta ako sa university park at umupo sa isang bench doon para makapag pahinga.

And as I am having my rest, two people whom I don’t want to see the most appeared before me.

Jake and Chad.

Sila ang mga kaibigan ni Peter at Liam.

Kaagad akong tumayo upang umiwas ngunit mabilis nila akong hinarangan. Kapwa sila naka ngisi sa akin habang nakaharang sila sa akin.

“What do you want?” Tanong ko sa kanila habang mahigpit ang paghawak ko sa bote ng inumin ko.

It was Jake who talked first, “easy there, Matt.” Sabi niya bago sila nagkatinginan ni Chad. “We will not do anything to you.” Dagdag niya.

I won’t believe that.

“Do you expect me to believe you?” Tanong ko sa kanya.

Sumagot naman sa akin si Chad, “don’t get cocky, weakling. I can just punch you right here, right now.” Seryosong sabi niya sa akin na naging dahilan upang matakot ako at panginigan ng tuhod.

“Just let me be alone. Hindi ko kayo pinapansin at wala akong balak na pansinin kayo kaya layuan niyo ako.” Sabi ko at humakbang upang makaalis nang hatakin ako ni Chad.

Ngumiwi

ako.

“We are still talking to you. Huwag kang bastos at huwag na huwag mo akong tinatalikuran kapag kinakausap kita.” Sabi nito sa akin bago ako bitiwan.

Kaagad

kong

hinawakan

ang

parteng

hinawakan

niya

dahil

medyo

masakit

iyon

.

“Ano bang kailangan niyo?!” Tanong at sigaw ko sa kanila.

“Well, now that you asked that, we want you to distant yourself to us, to Peter and especially to Liam.” Sabat ni Jake sa akin.

Napatingin naman ako sa kanya, “at bakit ko naman gagawin yun?” Tanong ko.

Ngumisi ang bugok sa akin, “cause you don’t want us messing with you.” Halos bulong na sabi nito sa akin.

Napalunok naman ako sa uri ng tingin na ibinigay niya sa akin. “Wala akong magagawa kung sila mismo ang lumalapit sa akin. Do you think I want your attention? Hell no!” Sagot ko.

“At hindi niyo sa akin dapat sinasabi ang mga yan. Sa kanila. I don’t get what’s your problem and I don’t care if you do have one, wag niyo akong idamay. Kayong apat ang mag-usap!” Dagdag ko bago ko itulak si Jake at patakbong lumayo sa kanila.

Bwisit

!

…

Nang dahil sa pagtakbo ko sa kanila ay hindi ko na namalayan na nakapunta na ako sa malayo.

This is the end of the university.

Nakikita mo pa naman ang carnival at rides mula dito pero wala nang halos tao.

Puro puno, damo at bulaklak nalang ang nandito at mga upuang gawa sa kahoy.

Hindi ko

nga

alam na may

ganito

dito

.

“Hayyy…” I sighed and decided to sit on one of the wooden benches.

“Why do they act like that?” Tanong ko sa sarili ko bago ako mapatingin sa langit.

I smiled when I saw how bright and blue the sky is. Hindi ko na namalayan na nakahiga na ako sa kahoy na upuan.

I made one of my arms as my pillow

habang

ang

mga

paa

ko ay

nakapatihulog

dahil

kulang

sa

akin ang

haba

ng

upuan

.

I bet someone will call me silly and childish if they see me like this but I don’t care.

Wala

namang

sigurong

mapapadpad

pa

dito

.

And as I am looking at the sky, I didn’t know that my eyes closed themselves.

I fell asleep.

…

LIAM

UNIVERSITY FESTIVAL officially started today and the opening number was done by the glee club, particularly by Matt.

He sounded beautifully, like an angel.

I didn’t know that he can sing. I just knew it today, after watching him perform.

And I remember the fact that the two of us are not talking still.

That’s why after his performance, I went out of the theater and went at somewhere where I can be alone.

And so I went here.

I was alone for almost two hours but then, I heard someone sighed, then talked.

“Hayyy…” That’s when I stood up to look where the person is and saw none other than Matt.

What is he doing here?

“Why do they act like that?” He asked as if he’s talking to someone.

How did he come here?

And then, I watched him from where I am and smiled when he looked at the sky while smiling.

Why is he smiling?

And my smile became wider nang bigla ay humiga siya upuan.

How silly he can be?

And soon, he fell asleep.

You’re careless, Matt.

And so, I went near him and looked at how peaceful he is while sleeping.

Damn.

LII : Reconciliation

LIAM

Now that I am looking at him, I can say that his features are too soft for a man.

His skin is flawless, he has a kiss able lips. Long eyelashes.

Damn, what am I even thinking describing his face?

Mabilis akong napakamot sa ulo ko habang iniisip kung bakit ko nga ba siya tinitignan.

I should not be doing this because I know that when he wakes up, he’ll surely be shocked if he sees me looking at him like this.

Sinong

hindi, kung

nakaupo

ako

sa

harapan

niya.

Nakadungdong

sa

mukha

niya na halos

ilang

inch

nalang

ang

layo

?

“Tsk.” Ungot ko kung kaya’t mabilis na nagmulat ang mga mata niya.

Fuck!

MATT

I was in the middle of my sleep when I heard a ‘tsk’ sound. That’s when my eyes opened themselves just to see a gray pair of eye. Those were Liam’s. He is looking at me.

Ang

lapit

niya, ang

lapit

as in.

Pero

ano

ang

ginagawa

niya

dito

!?

“L-Liam!?” Sabi ko bago ako dali-daling napa upo mula sa pagkakahiga ko.

“H-Hi.” Tipid na sabi nito na hindi na nag-abala pang umalis sa pwesto niya.

Now,

naka

upo

siya

sa

harapan

ko.

If somebody is to see us like this, they would probably think we’re weird.

Pero ngayong nakatutukan ko siya, ngayon ko lang napansin ang kulay abo niyang mga mata.

Bakit

nga

ba hindi ko

napansin

yun?

The details of his face. His thick eyebrows, his jaw. His nose, which is not pointy but still too good.

At

bakit

ko ba

tinitignan

ang

mukha

niya?

“What are you doing here?” Tanong ko sa kanya nang bumalik na ako sa huwisyo.

Bakit

ganyan din ang

suot

mo?

He’s only wearing sando, na nagpalitaw sa magandang hubog ng dibdib niya. Maging ang mga braso niyang may tattoos.

Tinernohan niya iyon ng pantalon at sapatos habang nakataad ang buhok niya.

“I came here first.” Sagot niya bago na siya tuluyang umupo sa damo. “More important, why do you sleep in a place like this? Lalo na sa bench?” Tanong naman niya.

Papaano

siya

nauna

dito

eh wala

namang

tao

nang

makadating

ako

dito

kanina

?

Umiwas naman ako nang tingin dahil naalala ko kung bakit ako napadpad dito.

It was because of your friends, Liam.

“W-Well, I wandered around after I watched Heidy’s performance and I didn’t notice that I wandered too far, to the point na napadpad ako dito.” Sagot ko naman.

I don’t even know why the hell am I answering his question.

“At nakatulog ka sa upuan na yan nang ganung kadali?” He asked again.

“Why do you ask?” Tanong ko naman sa kanya.

I saw how he was taken aback. Ako din ay natigilan sa tanong kong iyon.

“I-I mean, do you even care?” Tanong ko ulit, “the last time I checked, we’re not talking to each other.” Dagdag ko.

Doon na siya tumayo, “yeah, I forgot.” Sabi niya bago siya magpagpag.

Napabuntong hininga naman ako, “we should talk. That’s what I promised last time.” Pagpapaalala ko sa kanya.

Humarap naman siya sa akin, “yeah, we should.” Sagot naman niya.

“I’ll start.” Sabi ko at doon humugot ng hininga. “What the hell is your problem last time!? Bakit mo ako tinawag na bitch!?” Galit na tanong ko sa kanya.

Nanlaki ang mga mata niya at tila hindi makapaniwala sa mga sinabi ko. “W-Woah! You startled me.” Sabi niya.

Napa iling naman ako at tsaka tumayo. Lumapit ako sa kanya at nalaman ko nalang na hawak ko na ang kwelyo ng kanyang sando. “How dare you call me bitch!? How dare you!?” Galit na sabi ko ulit.

Maybe my anger last time is what’s making me act like this.

Wala pang tumawag na bitch sa akin. No one did and I can’t let anyone call me bitch. No one!

“Okay, okay!” Sabi niya sa akin bago niya hawakan ang kamay ko.

Hinihingal kong tinanggal ang pagkahawak ko sa damit niya at umatras.

“I-I don’t understand you, Liam. I don’t understand why did you call me that.” Sabi ko at yumuko, “I am not a bitch, and I never will.” Dagdag ko.

“Matt…” Sabi naman niya.

Humarap ako sa kanya, “bakit nga ba!? Bakit mo ako tinawag nun? Ipaliwanag mo!” Sigaw ko.

“Matt!” Sigaw naman niya sa akin. Nagulat naman ako at natigilan dahil doon. “Will you let me talk?” Tanong niya sa akin.

Tumango naman ako at muling umupo.

“I didn’t mean it.” Sabi niya kung kaya’t muli akong nagalit.

“What!?” Sigaw na tanong ko.

“Shut up, Matt. Shut up first.” Sabat niya. Tumigil naman ako. “I didn’t mean to call you that. I, too, was shocked kung bakit ganun ang naging reaction ko nung makita ko kayo ni Peter.” Sabi niya.

What the hell?

“H-Huh?” Nalilitong tanong ko, “k-kay Peter?” Dagdag ko.

Doon na siya bumuntong hininga at tumango. “Yes. It was because of Peter.” Sabi niya.

“P-Pero bakit!? Wala namang ginagawa yung tao sayo.” Sabi ko, “and besides, magkaibigan kayong dalawa. So, why would it be Peter?” Dagdag ko.

Umiling naman si Liam sa akin. “You probably wouldn’t understand it, Matt.” Sagot niya sa akin, “the point is, I didn’t mean to say that to you.” Dagdag niya.

“And I know it will be hard to believe but I sincerely apologize for that day.” Muli niyang sabi na nagpalaki ng mga mata ko, “nasa sayo nalang if you would believe me and accept my apology now.”

Is this for real?

The Liam is apologizing to me?

“Tell me I’m not dreaming.” Kaagad na sabi ko sa kanya.

Kumunot na namang muli ang noo niya dahil sa sinabi ko, “you are apparently not dreaming, Matt.” Sabi niya, “napaka taas ng sikat ng araw para managinip ka.” Dagdag niya bago niya ako talikuran.

He, then started walking away from me. So, I shouted, “ain’t you gonna wait for my answer!?” Sigaw ko.

Tumigil si Liam at humarap sa akin na may ngisi sa kanyang mga labi, “I know your answer, Matt. There’s no need for me to wait for it actually.” Sabi niya bago niya muli akong talikuran at magpatuloy sa paglalakad.

Ay

gagu

!

“I didn’t even say anything, you jerk!” Sigaw ko sa kanya pero nagpatuloy lang siya sa paglalakad.

What an egoistic asshole!

TAKE TIME TO READ THIS

An open letter for everyone…

This past few days, I have been receiving and reading lots of comments about me and my works, either old or new.

Well, I have never forced you to read them in the first place, so I believe you don’t have to be rude.

I have been telling you that I am SO NEW in writing and that I am NOT SO PERFECT.

I told you to tell your suggestions and comments about my work/s, yes, but do you have to be mean/rude/sarcastic?

I appreciate your time in reading my works, I do. BIG TIME, AS IN!

And I hate you and your effort (you know who the fuck you are) in finding and pin-pointing my fault, flaws in writing and that of my stories! SUPER.

Call me whatever you want, I don’t give a shit. I am mean, I’m a jerk, an asshole maybe. evil laughs

Finally, to those who read my stories out there. To those who took/gave their time and effort so that they can read my worthless works, I THANK YOU ALL SO MUCH.

Actually, you are the reason why I still continue to write but I guess, I will stop for now. After all, I’m still a human being, with feelings (kahit na hindi halata). I get fed up, too. I get emotional, hurt.

Yourbitterman

will stop FOR NOW. Maybe I’ll be back when those OH-SO-PERFECT READERS OUT THERE finally understand what I mean and where I am coming from.

I do not blame you, maybe you are just being you. You’re just telling your opinions and views. Maybe you just want to read flawless and awesome stories but sadly, mine are not the ones.

AFTER ALL, AS I SAID BEFORE, I AM NOT A WRITER. I’M NEW AT THIS, I AM TRYING.

So, this is GOODBYE FOR NOW (Yes, for now). I’ll be back with the will to write— write for my own, for my self, for those readers who believe in me out there, and lastly, for those who are pinpointing my flaws.

P. S.

HUMANDA KAYO, HINDI PA AKO TAPOS SA INYO MGA PERFECTIONISTS.

LIII : Another day

Third person…

Maagang nagising si Matt nang umagang iyon. Sabado noon at wala siyang pasok. Bumangon siya at kaagad na nagtungo sa banyo gaya nang nakagawian niya.

Matapos ang ilang saglit ay lumabas siya habang nagpupunas ng kanyang mukha. Hindi siya nagmamadali dahil wala naman nga siyang pasok at wala din siyang inaalala dahil tapos na ang mga assignments at outputs na kailangang isumite.

Tapos na din ang isang linggong university festival at long weekend pa dahil may memorandum na nagsasabing wala silang pasok sa Lunes.

Bilang

rest day

dahil

sa

pagod

na

natanggap

nila

sa

mga

gawaing

ginawa

nila

sa

university.

Matapos niyang matuyo ang kanyang mukha ay nagsuklay siya. “Mahaba na naman ang buhok ko.” Sabi niya habang tinitignan ang kulot niyang buhok sa salamin. Lumabas din siya matapos non.

Pagbaba niya ay may narinig siyang tila nag-uusap. Napa isip siya sa kung sino ang kausap ng kanyang Tatay. Kilala niya ang boses ng kanyang tatay kaya sigurado siya na isa ito sa dalawang nag-uusap ngunit hindi siya sigurado sa kung sino pa ang isa.

Ilang hakbang pa ang ginawa niya bago siya nakadating sa may sala, kung nasaan ang kanyang Tatay at ang kausap nito.

Ganoon na lamang ang gulat niya nang makitang si Liam pala ang kausap nito. Nakatagilid siya mula sa nakikita ni Matt habang ang tatay naman niya ay nakaharap sa kanyang direksyon.

Bakit

nandito

siya

? Tanong niya sa kanyang sarili.

Naisip niyang wag na lang magpunta doon pero huli na nang lumingon ang kanyang Tatay sa direksyon niya at tawagin ito. Napaharap si Liam.

“Matt, gising ka na pala.” Sabi ng kanyang Tatay. Napangiwi naman siya at dahan-dahan na naglakad papunta sa dalawa.

“Opo.” Sabi nalang ni Matt at nag-iwas ng tingin sa bisita nila.

Mabuti

nalang

at

nakapag

hilamos

na ako. Muling sabi ni Matt sa kanyang isip.

“Oo nga pala, nag-usap kami nitong si hijo. Nagulat nga ako’t ang aga niyang nasa harapan ng bahay natin kaya pinapasok ko siya.” Pagku-kwento ng Tatay niya sa kanya.

Tumango naman siya, “nag-almusal na ba ho kayo? Gusto niyo ba ng kape?” Tanong ni Matt sa Tatay.

“Ah, oo. Nagkape na ako, buti pa’t ipagtimpla mo nalang itong si pogi ng kape. Tapos sabay na kayong kumain, may almusal na din naman doon sa mesa.” Utos ng Tatay niya.

Ko-kontra na sana siya sa utos pero mabilis na tumayo ang kanyang Tatay na doon niya lamang napansin na nakasuot pang-alis.

“Matt, maiwan ko muna kayo. May meeting kasi akong pupuntahan sa may munisipyo.” Sabi ng Tatay niya.

“H-Ho?” Tanging sabi niya.

“Asikasuhin mo muna si hijo, total ikaw naman talaga ang sinadya niya.” Sagot nito sa kanya at naglakad papunta sa pinto, “oh paano, una na ako.” Paalam ng Tatay niya bago ito tuluyang umalis.

Patay

. Sabi ni Matt sa isip niya.

…

Tahimik silang dalawa nang maiwan sila sa sala. Walang imik, walang kibo. Tila may anghel na dumaan.

“Buti’t napadalaw ka?” Pambabasag ni Matt sa katahimikan. Matapos nun ay tinignan niya ang bisita niya.

Ayos naman ito, gaya nang nakasanayan niyang makita. Gwapo si Liam, hindi niya iyon ikaka-ila.

Naka shorts ito na maong at tinernuhan niya iyon ng polo-shirt. Sa ibaba naman ay sandals na kulay itim ang suot niya.

Hindi din niya nakaligtaang pagmasdan ang mga tattoos na nakalitaw dahil shorts lamang ang suot niya.

“Well…” Sabi ni Liam kaya bumalik ang tingin niya dito.

“Well… What?” Tanong niya muli.

“I just wanted to see you.” Tuwid na sabi ng binata sa kanya na hindi niya inaasahang sabihin nito.

Napalunok naman siya at matapos ay kinuha ang tasa na may kape at mabilis na sumimsim doon, kaya siya napaso.

“A-Aww!” Daing niya at mabilis na inilapag ang tasa sa mesa, at matapos ay hinawakan ang labi niya.

“You’re such a clumsy guy.” Sabi ni Liam sa kanya. Nagulat naman si Matt dahil nang muling dumako ang tingin niya sa kanyang bisita ay nakangiti na ito habang tinitignan siya.

Tsk. Sa isip niya.

“Any way, I came here to formally apologize.” Sabi ni Liam sa kanya kaya natahimik siya.

“Apologize for what?” Kaila niya bago niya ibinaba ang tasa ng kape.

Tumikhim naman si Liam at tumingin sa kanya, “w-well… About last time. You know… for calling you—”

Hindi na niya hinayaang ipagpatuloy pa ni Liam ang sasabihin niya. “It’s okay.” Sabi nalang niya dito.

Tumango naman si Liam ngunit tila hindi siya kumbinsido sa kanyang sagot kaya niya ito tinapik sa braso.

“Don’t mind it, Liam. Okay na ako, and at least you apologized to me.” Pangungumbinsi niya dito. “Really…” Sabi niya pa.

Tumango naman si Liam at ngumiti. “Well, if that’s what you want me to believe, I will believe it.” Sabi pa nito.

“Pero, yung totoo, buti at napadalaw ka?” Tanong ni Matt sa kanyang bisita.

“Well, I kind of wanted to meet you actually.” Sagot naman ni Liam. “Remember the store where we ate back then?” Tanong nito.

“Ahh, oo! Kamusta naman pala sila?” Tanong ni Matt nang maalala ang isang store kung saan sila kumain ni Liam noon.

“Ayos naman sila, natanong ka lang nila sa akin so I wanted to ask if you can go there with me and… eat.” Sabi ni Liam.

Napa taas naman ng kilay si Matt. “Uhmmm, medyo malayo and I don’t have a car to go there.” Sagot niya.

“That’s what I am here for, stupid.” Naka ngiting sabi ni Liam, “and that’s why I’m asking if you can.” Dagdag pa niya.

“I can, if you’ll let me hop in.” Sagot ni Matt.

“Of course.” Sabi naman ni Liam.

“Okay. Wait for me and I’ll just take a quick shower.” Sabi ni Matt bago siya tumayo, “pero after nun, punta muna tayo kay Tatay para magpaalam.” Dagdag pa niya bago siya patakbong umakyat sa kanyang kwarto.

Tango nalang ang nagawa ni Liam habang naka ngiting naka tingin sa direksyon ni Matt.

~

THE END~

THE BEGINNING OF AN END

Hi, guys!

As you may now know, I’m going to end this story here but don’t worry!

I’ll start Liam and Matt’s new story titled “Once We’re There” which I already published.

I just felt like I’m taking too long to finish this one. Maybe because of the plot I have started and also I have no inspiration to write.

I promise that I will try to give you a more decent and better story of theirs doon nga sa isang story.

I hope you understand.

DEALING WITH THE ELITE FOUR is now finished.

Thank you sa lahat ng mga sumuporta at naghintay, maging sa mga sumubaybay sa kwentong ito.

Watch out for ONCE WE’RE THERE, the continuation of Liam and Matt’s story.

I promise you all na mas maganda, exciting at intense ang isang yun.

As for now, I am ending this story for there will be a new beginning.

Again, I am YOURBITTERMAN, and I thank you all! Mwah! 😘