Wattpad Originals Announcement

Hi, Mon Havres!

I want to share an exciting news! Debt and Pleasure, my most read story on Wattpad, has been chosen to be part of Wattpad Originals. To me, this is another milestone in my writing journey and this wouldn’t be possible without your love and never-ending support.

When I started writing DAP, I was lost—like the world is too much to handle. My mind wasn’t in sync with what I really wanted to do in my life. I tried escaping reality through this novel, I felt like Red and Franzess showed me a new path to take, a new life to crave—and that was the very reason why it holds a special place in my heart… and I hope it does to you too.

While preparing for the transition to Wattpad Originals, some part of DAP will be temporarily unavailable for viewing and I am hoping that you will patiently wait for its release in the program. Thank you for your kind understanding and patience!

Upon launching, some parts of DAP will stay free and it will be for you to decide if you will proceed or not with the later chapters. If you decided to, know that I will be overwhelmed and thankful to you, and if you chose not to, I just want to let you know that I truly understand you.

I am beyond grateful to Wattpad for the opportunity that was given to me and forever grateful to my readers for believing and trusting me in the process.

To further radiate my excitement towards you, there will be six extra special chapters of DAP that will be posted after it was launched. One special chapter on Franzess’ POV and five special chapters on Red’s.

Again, thank you for supporting me and believing in me. Alam kong kayo lang ang kahit na gaano ko katagal na iwanan, alam kong mayroon at mayroon pa rin akong babalikan.

Mahal ko kayo lagi . . . palagi-lagi.

Mayora

*** 

  ![](https://img.wattpad.com/028ff4eff2b19187a1c614382d5a159141e69e97/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f38567353635444436f66636259513d3d2d313630373134343730352e313839313065366264313030343632343535323534343232343836302e706e67)               

Stay tuned for more updates, and in the meantime, you can learn more about Wattpad Originals here:

Wattpad Originals 101 [Filipino]

ANNOUNCEMENT: DEBT AND PLEASURE PUBLISHED UNDER LIB

Hi, Debt and Pleasure Readers!

Gusto ko lamang i-share po sa inyo ang magandang balita. DEBT AND PLEASURE WILL BE PUBLISHED UNDER LIB and as of the moment on-going na po ang advance selling. Check out Wittypedia ETC on Shopee or you may want to click this link po:

https://ph.shp.ee/PwK29FvR

Thank you so much for all the love you have given this novel. Hinding-hindi po magiging matagumpay ang DAP without your never-ending support.

I know you are both proud and happy for me and I love you all for that.

Mahal ko kayo lagi . . . palagi-lagi.

** Jelay :>

Below are the details of the advance selling:

𝐷𝑒𝑏𝑡

𝑎𝑛𝑑

𝑃𝑙𝑒𝑎𝑠𝑢𝑟𝑒

𝑏𝑦

𝐼𝑐𝑒 _ 𝐹𝑟𝑒𝑒𝑧𝑒

𝑨𝒅𝒗𝒂𝒏𝒄𝒆 𝑺𝒆𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝑷𝒆𝒓𝒊𝒐𝒅: March 25 to April 30, 2026

𝑹𝒆𝒍𝒆𝒂𝒔𝒆 𝑫𝒂𝒕𝒆: May 2026

𝑫𝒊𝒔𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒆𝒅 𝑷𝒓𝒊𝒄𝒆: P480.00

𝑷𝒓𝒊𝒄𝒆: P599.75 SRP

𝐖𝐢𝐭𝐡 𝟐𝟎% 𝐝𝐢𝐬𝐜𝐨𝐮𝐧𝐭 𝐝𝐮𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐞 𝐚𝐝𝐯𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐬𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐩𝐞𝐫𝐢𝐨𝐝

𝐁𝐨𝐨𝐤 𝐃𝐞𝐭𝐚𝐢𝐥𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐬𝐩𝐞𝐜𝐢𝐟𝐢𝐜𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬:

𝑩𝒐𝒐𝒌 𝒔𝒊𝒛𝒆: 5.25 x 8 in

𝑷𝒂𝒈𝒆𝒔: 464

𝑷𝒂𝒑𝒆𝒓 𝑻𝒚𝒑𝒆: Creambook

𝑰𝒏𝒄𝒍𝒖𝒔𝒊𝒐𝒏𝒔:

Bookmark

3 postcards

2 Colored Flyleaves

All copies ordered during advance selling will be signed by Ice_Freeze

With Special Chapters

₊˚⊹♡

𝐹𝑟𝑒𝑒𝑏𝑖𝑒𝑠 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝐼𝑐𝑒_𝐹𝑟𝑒𝑒𝑧𝑒

⊹𝐅𝐢𝐫𝐬𝐭 𝟏–𝟓 𝐛𝐮𝐲𝐞𝐫𝐬: 𝐫𝐞𝐜𝐞𝐢𝐯𝐞 𝐚 𝐟𝐫𝐞𝐞 𝐦𝐮𝐠 + 𝐚𝐥𝐥 𝐢𝐭𝐞𝐦𝐬 𝐛𝐞𝐥𝐨𝐰

⊹𝐁𝐮𝐲𝐞𝐫𝐬 𝟔–𝟑𝟎: 𝐫𝐞𝐜𝐞𝐢𝐯𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐢𝐭𝐞𝐦𝐬 𝐛𝐞𝐥𝐨𝐰 (𝐧𝐨 𝐦𝐮𝐠)

˚Photocard of Red

˚Photocard of Franzess

˚Random bookmark of Paranoia Members

˚Ice_Freeze Username sticker

˚Tote bag

𝟑𝟏 – 100 𝐛𝐮𝐲𝐞𝐫𝐬

˚Photocard of Red

˚Photocard of Franzess

˚Random bookmark of Paranoia Members

𝐍𝐨𝐭𝐞: This title is mass produced. Copies will still be available after the advance selling period once all advance orders have been fulfilled.

𝐎𝐫𝐝𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐆𝐮𝐢𝐝𝐞𝐥𝐢𝐧𝐞𝐬:

• The ordering link will be updated on this post on March 25, 8:00 PM.

• All freebies from Ice_Freeze are limited to 1:1 only — one slot per reader, regardless of the number of books ordered.

• Inclusions from Ice_Freeze are strictly on a first-checkout basis.

• You will be notified through your Shopee account if you are eligible for the freebies. Kindly wait as we verify all orders.

• COD is available, so payment first is not the basis—you have to checkout fast. FAST. to secure a slot.

𝐑𝐞𝐥𝐞𝐚𝐬𝐞 𝐃𝐚𝐭𝐞 & 𝐃𝐞𝐥𝐢𝐯𝐞𝐫𝐲

• Release date is May 2026.

• Delivery will start only in May. Even if you pay early, the release remains in May.

𝐈𝐦𝐩𝐨𝐫𝐭𝐚𝐧𝐭 𝐍𝐨𝐭𝐞𝐬

• This advance selling is exclusive on Shopee only.

• It is not available under the Precious Pages Bookstore Shopee account.

• You will also see the “Pre-order by Precious Pages” icon, which confirms it is our legit account.

PROLOGUE

NAGLALAKAD ako ngayon patungo sa dressing room niya habang bitbit ko ang lahat ng mga bag at mga damit niya na nakalagay sa hanger.

“Bakit ngayon ka lang? Mukha ka pang ngarag, bruha ka! Sana hindi ka niya pagalitan,” umiiling na wika sa akin ni Jolina—PA ni Casspian, kasamahang model at band member ng taong pakay ko.

“Nasiraan kasi ng sasakyan si Manong Oliver kaya hinintay ko pa siya. Alam mo naman na lagi akong walang pera kaya hindi ako nakapag-commute,” malungkot na pahayag ko sa kaniya.

Iiling-iling na tiningnan niya ako, saka siya ngumuso sa gawing likod na parang sinasabing tumuloy na ako sa dressing room. Agad ko rin naman siyang sinunod dahil baka umiinit na rin ang ulo ng taong sadya ko roon.

Pagpihit ko ng seradura ng pinto ay bumungad siya sa akin na nakaupo at nakasandal sa puting monobloc chair habang nakapikit. Hindi talaga maipagkakaila ang kaguwapuhang taglay niya kahit saang anggulo. Ang sarap niyang pagmasdan. Makapal ang mga kilay niya, mapungay ang mga mata gawa ng mahahaba at makakapal na pilikmata na tinernohan ng matangos na ilong, magandang hubog na panga, at mapupulang labi na wari ba’y hinubog ng mga bathaluman.

“Stop staring at me,” aniya na gumulat sa akin, saka iminulat ang mga mata kaya’t muli ko na namang nasilayan ang kabughawan ng mga matang iyon. Sadya talagang nakahahalina.

“P-pasensiya na,” utal na wika ko, saka ako yumuko.

“You know that it is an important day for me and you’re late?” aniya sa mababang tono ngunit damang-dama ko ang awtoridad na hatid nito sa sistema ko.

Nag-angat ako ng ulo at bahagyang luminga sa paligid. Nagpapasalamat ako na wala siyang kasamang kahit na sino rito sa dressing room dahil ayaw kong may makakita kung gaano ako sobrang naiintimida sa kaniya.

Tumayo siya sa kinauupuan niya at tila nanginig na ang mga tuhod ko. Alam kong . . .may kakaiba na namang mangyayari sa akin kaya’t muli akong yumuko.

Nakikita ko ang bawat paghakbang niya palapit sa akin kaya’t humakbang ako paatras kahit pa nakayuko ako.

Muli na naman siyang humakbang pasulong at humakbang din ako paatras. Nagpatuloy kami nang ganoon hanggang sa maramdaman kong tumama na ang likod ng hita ko sa isang matigas na bagay.

Lilingunin ko sana kung saan ako tumama ngunit marahas niyang kinuha ang mga hawak kong bag at hanger. Napalingon ako sa kaniya, saka niya hinagis ang mga iyon sa kung saan.

“S-Sir. . . .”

Bigla niya akong binuhat gamit lamang ang isang kamay niya at marahas na inupo sa dressing table na naroon. Wala siyang pakialam kung ano man ang maupuan ko. Puting bestida ang suot ko ngayon kaya’t siguradong may magmamantsa roon.

“You frustrate me every time, woman,” bulong niya sa akin, saka niya inilapit ang mga labi niya sa leeg ko. “And you know that whenever I’m frustrated, you have to face the consequences,” pagpapatuloy niya habang nararamdaman ko ang ibinubuga niyang mainit at nakakakiliting hangin sa leeg ko.

“S-Sir. . . .”

Bigla niyang pinagapang ang kanang kamay niya sa kaliwang hita ko. Halos yanigin ang dibdib ko nang magsimula itong dahan-dahan na maglakbay at tila nais tumbukin ang pusod ng pagkatao ko. Napapikit ako . . . hindi ko mapigilan.

Tatakasan na yata ako ng bait nang idinampi niya ang mga labi niya sa leeg ko. Dama ko ang paggapang ng kuryente maging ang nakapang-iinit na pakiramdam sa sistema ko.

Nang laruin niya ng dila niya ang leeg ko ay lalo pa akong nawala sa sarili ko. Naiarko ko ang katawan ko at bahagya pang tumama ang ulo ko sa salamin ngunit hindi ko ininda iyon. Mas lamang ang dulot niya sa akin sa mga oras na ito.

“Shall I start being cruel?” bulong niya at tuluyan na akong tinakasan ng bait nang bigla niyang ilislis ang suot kong pang-ilalim.

“S-Sir. . . .” Naramdaman ko na lang na bahagya na niyang hinahaplos ang pang-ibaba ko.

Nakakadarang at gusto kong sumabog . . . gustong-gusto ko— o baka higit pa sa salitang gusto .

Parang ang bagal ng paligid. Parang nagso-slow motion ang lahat. Parang may kaganapang hindi ko mapigilan kasabay ng pagbagal ng oras.

“S-Sir, please. . . .” I begged. I was really begging for him. Kabaliwan man, pero hindi ko mapigilan.

Idinilat ko ang mga mata ko at sumalubong sa akin ang asul na mga mata niya maging ang nakangisi niyang mga labi. Lalo lamang niya akong binabaliw sa taglay niyang karisma.

He inserted a finger inside me that made me shiver. “Wet,” he teased.

“Uhm. . . .” impit na ungol ko dahil nagsimula na siyang laruin ang lagusan ko.

Gusto ko siyang hilahin palapit at magkunyapit sa batok niya ngunit tila ako’y nawawalan ng lakas.

“Enjoying much?”

Akala ko ay magpapatuloy pa siya ngunit bigla na lamang siyang lumayo sa akin kasabay ng paghugot niya ng daliri niya mula sa loob ko. Pinunasan niya ng tissue ang daliri niya. Nakitang pinadaanan niya ng dila ang pang-ibaba niyang labi habang nakayuko siya at naroon sa daliri niya ang atensiyon.

“S-Sir, why—” Nag-angat siya ng tingin sa akin at tinapunan niya ako ng nakakatakot na tingin kaya’t hindi ko na naituloy ang dapat na sasabihin ko.

“Keep craving as much as I do. I own you. I will only give you what I want to give you,” nakangisi niyang pahayag, saka ako tinalikuran at muling bumalik sa kinauupuan niya kanina.

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko at yumuko.

Wala akong karapatan sa kahit na ano. Wala akong kahit na anong kalayaan para magsalita o gawin ang gusto ko, o kahit pa ang humiling sa kaniya lalo na sa bagay na iyon dahil walang kahit na anong katumbas ang pagkakautang ko sa kaniya.

I am his possession. I have a huge debt to pay off.

Red Yvan Allen owns me—he owns Franzess Iah Millado .

CHAPTER ONE

FRANZESS IAH

MALALAKI ang hakbang na ginagawa ko para lang mahabol ang bilis ng paglalakad niya. Hindi ako puwedeng magreklamo dahil siguradong bulyaw lang ang matatanggap ko mula sa kaniya.

Hindi ako katangkaran kung ikukumpara sa kaniya. 6’2“ ang height niya. Walang-wala ako kumpara sa height kong 5’5“ lang.

“Good morning, Mr. Allen,” bati sa kaniya ni Visha. Kilala ito bilang dakilang chismosa nitong modeling agency. Hindi ko siya kinakausap dahil mukhang mainit ang timpla niya sa akin.

Hindi siya pinansin ni Sir at nagtuloy-tuloy ito sa elevator na agad ko rin namang sinundan.

“My schedule,” anito, at para na naman akong natataranta.

“A-ako po ba ang kausap ninyo?” tanong ko sa kaniya kaya’t bigla niya akong nilingon.

“Are you messing with me?” seryoso niyang sagot. Gusto ko lang naman talagang manigurado.

“S-sorry po,” anas ko at binuklat ko ang dala kong notebook na maliit, saka ko binasa ang schedule niya. “10 a.m. po, may meeting po kayo with Mr. Aragon. 1 p.m. po, may lunch meeting kayo with Ms. Ficasa. 3 p.m. po, may pictorial kayo sa Adeline Studio. 6 p.m. po, may tugtog po kayo sa Viszel Bar and Restaurant, hanggang 8 p.m. na po iyon,” paliwanag ko sa kaniya.

Nakatitig lamang siya sa akin habang nagsasalita ako kaya’t nagpapasalamat ako na hindi ako nauutal. Kahit saang anggulo ko tingnan, patuloy pa rin akong hinahalina ng asul niyang mga mata na punong-puno ng kakaibang karisma.

“Cancel my appointment with Jassy Ficasa. I don’t want to see her,” utos niya sa akin at nakita ko ang pagkunot ng noo niya. Hindi ko maproseso ang sinabi niya dahil parang patuloy akong nilalamon ng mga mata niya patungo sa walang hanggang kasarinlan. “Stop staring, woman. I’m fucking commanding you.”

Ang nakakatakot niyang boses ang nagpabalik sa akin sa katinuan.

“S-sorry po, Sir,” paghingi ko ng paumanhin ngunit hindi pa rin niya inaalis ang tingin niya sa akin.

Sa mga oras na ito, nananalangin akong bumilis talaga sa pag-akyat itong elevator. Hindi ko na alam kung kakayanin ko pang makipagtitigan sa kaniya sa mga susunod na segundo . . . dahil hindi rin naman ako makapagbaba ng tingin gawa ng parang napako na ang mga mata ko sa mga mata niya.

“Just cancel my meeting, woman. No reason, just cancel it,” utos niyang muli kasabay ng paghinto ng elevator at ng paglabas niya rito.

Mabilis akong napahawak sa dibdib ko dahil sa kakaibang kaba. Kailangan kong alisin ang mga ganitong pakiramdam sa akin. Kailangan kong alisin ang mga kakatwang paruparo na pinipilit makipaglaro sa kalamnan ko.

Hindi ang isang gaya ni Red Yvan Allen ang dapat kong kahulugan dahil wala sa bokabularyo niya ang pagsalo. Higit pa roon, hindi ko dapat kalimutang nasa tabi niya ako dahil ipinambayad ko ang sarili ko sa kaniya para sa malaking pagkakautang.

Agad na rin akong lumabas ng elevator at sinundan siya na walang katok-katok na pumasok sa loob ng opisina ni Mr. Darius Aragon.

“Good morning, Mr. Allen,” bati sa kaniya nito ngunit wala siyang pakialam na naupo lang sa sofa.

“Good morning po, Mr. Aragon,” bati ko sa lalaki at ngumiti naman ito sa akin.

“Good morning, beautiful Franz. Maupo ka na muna riyan. Magpapahanda lang ako ng inumin. Chocolate drink ang favorite mo, hindi ba?” anito sa akin na ikinatango ko. Ngumiti naman ito sa akin.

Agad ko itong sinunod at naupo ako sa kaharap na sofa ng inuupuan ni Red.

Halos mapasinghap ako nang mag-angat ako ng tingin at nakita ko si Red na masamang-masama ang tingin sa akin. Ang asul niyang mga mata na nakahahalina, ngayon ay tila nais akong bigla na lamang sunggaban at lamunin nang buong-buo. Kitang-kita ang pagsama ng timpla niya.

“Just give me your damn proposal, Darius. I don’t have all the time in the world to deal with your silliness,” aniya ngunit titig na titig pa rin siya sa akin na parang ako pa ang kaaway niya.

Mukhang katatapos lang mag-utos ni Mr. Aragon sa intercom sa sekretarya niya. Saka lang siya tumayo at tumungo sa tabi ko kung saan kaharap na naming pareho si Red.

“She will remain as your personal assistant. Just lend me two days of her week for her pictorial. Luluwagan ko rin ang schedule mo para mapakawalan mo siya kung iyon ang gusto mo. I badly need her aura and charisma for my incoming photoshoot, Red. Wala pa akong nakitang mukha na kagaya ng kay Franz. Innocent yet fierce,” anito kay Red at gulat na gulat ako sa narinig ko. Ako pala ang pinag-uusapan nila.

“Ano po’ng ibig ninyong sabihin—”

“I already fucking said no, Darius. So it’s a no. And I don’t care about my schedule. You’re not my manager,” matigas na sagot niya kay Mr. Aragon nang lumingon siya rito. Ang tinig at paraan ng tingin niya ay nakakahuramentado ng dibdib. Hindi ko malaman kung bakit ganito ang epekto sa akin.

Napasandal sa sofa si Mr. Aragon dahil sa pagmamatigas ni Red. Hindi ko magawang makapagsalita pang muli dahil tila bumigat ang atmospera sa paligid namin.

“Why don’t we ask Franz? Kapag pumayag siya, then it’s a go. What do you think?” ani Mr. Aragon na animo ay sinusubok siya, saka ako nilingon. “Do you want to pose for my photoshoot, Franz? I promise that I won’t make you feel uncomfortable. I am a professional photographer. I’ve seen a thousand naked body—”

“I fucking said no!” galit na bulalas ni Red na ako rin mismo ay nagulantang dahil nangibabaw ang tinig niya sa apat na sulok ng opisina.

Nakakatakot. Matagal na akong takot sa kaniya . . . ngunit mas matindi ang kabang nararamdaman ko sa mga oras na ito.

Bigla na lamang siyang tumayo at walang habas na hinawakan ako sa palapulsuhan, saka ako kinaladkad paalis ng opisina ni Mr. Aragon.

“S-Sir. . . .”

“You shut up, woman! I’m losing my patience right now!”

Nararamdaman kong ako na naman ang sasalo ng galit niya.

“HOLD tightly, woman!” he commanded while he was banging me from behind. We were in the shower.

“Mmm . . . oohh!” I exclaimed as he hit my spot! “F-faster, p-please. . . .”

He kept penetrating me from behind, I almost lost my sanity. He was just too good and too huge. I could feel the burning desire of satisfaction in me.

“F-fuck . . .!” I heard him exclaim as we both reached our climax.

Nanghihina akong napasandal sa pader sa ilalim ng shower at siya naman ay nagtapis ng tuwalya, saka ako nilingon.

Nawala na ang galit sa mga mata niya at naroon na namang muli ang natural na karisma na isinisigaw ng kabughawan nito.

“Take a shower and go downstairs. We’ll eat,” utos niya sa akin at sunod-sunod akong napatango.

Despite his coldness, there was something in him that I could not give a definite name as of the moment. Masyado siyang mahiwaga. Hindi siya mabasa ng kahit na sino. Mahirap siyang intindihin at pakibagayan.

Nag-ayos lamang ako matapos kong mag-shower. Nagsuot ako ng bestidang kulay kahel na isang dangkal ang taas mula sa tuhod at bumaba na.

Naabutan ko siyang nasa sala at nanonood ng NBA kaya’t tumikhim ako upang matawag ang atensiyon niya.

“S-Sir, kakain na po ba tayo?” tanong ko sa kaniya nang makita kong lingunin niya ako.

Hindi siya sumagot, bagkus ay tinitigan lamang niya ako nang mariin, saka tumayo mula sa sofa at naglakad patungo sa akin.

Muntik akong mapapiksi nang huminto siya sa harapan ko. Napatingala ako dahil sa tangkad na taglay niya para lang magpantay ang mga mata namin ngunit hindi iyon gumana. Matangkad talaga siya.

Halos mapatalon ako sa gulat nang bigla siyang yumuko paharap kaya’t tuluyan nang nagpantay ang mga mata namin . . . ngunit sobrang lapit niya sa akin! Para akong ginagapangan ng iba’t ibang boltahe ng kuryente sa katawan. Sobrang lapit niya sa akin. Hindi ako makapag-isip nang tama!

“You were afraid of me under the shower, and now you have the guts to disturb me while watching. What are you, woman? Tell me. What are you?” tanong niya sa akin sa napakaseryosong tono at parang kinakapos ako ng hininga dahil naaamoy ko ang menthol mula sa bibig niya.

Ang mga labing hindi ko pa nagagawang hagkan kahit na kailan.

“S-sorry po. A-akala ko po kasi ay nagugutom na kayo. M-mauuna na po akong kumain,” paalam ko sa kanya, at tatakbo na sana ako patungong kusina ngunit bigla na lamang niya akong hinawakan sa braso at hinatak pabalik.

“You’re not eating without me,” aniya, saka ako binitiwan at nauna nang magtungo sa kusina.

Ito ang isa sa mga dahilan kung bakit ko nasabing mahirap siyang intindihin. Hindi ko masabi kung ano ang gusto niyang gawin o kung ano ba ang nais niyang iparating. Tila nagbabasa ka ng notebook na may iba’t ibang uri ng penmanship— magulo.

Sinundan ko siya at naabutan kong nakaupo na siya sa harap ng mesa habang naghahapag si Nana Mela ng mga pagkain doon.

“Nariyan ka na pala, hija. Napakaganda naman talaga nitong batang ito,” masayang wika nito nang mabungaran ako. “Bagay na bagay sa iyo ang ganiyang kulay. Para kang isang anghel sa pulang kaulapan,” dagdag pa nito, saka ako nginitian kaya’t ngumiti rin ako sa kaniya.

“Ang Nana talaga, napakabolera n’yo po. Alam naman ninyong sarap na sarap po ako sa mga luto ninyo. Hindi n’yo na po ako kailangan pang bolahin,” sagot ko rito at saka ako naupo na. Tatlong silya ang layo ko mula sa kanang gilid ni Red.

Nakaupo siya sa gitnang dulo, at sa apat na upuang nakahilera sa kanan niya, sa pang-apat ako nakaupo. Ganito kasi ang ginagawa ko kahit noon pa. Ramdam kong ayaw niyang malapit ako sa kaniya lalo na sa hapag-kainan.

Ipinag-aayos na ako ni Nana Mela ng mga gagamitin ko nang bigla na lamang siyang magsalita na kapwa namin ikinagulat ni Nana.

“Sit here beside me,” aniya at para akong binagsakan ng iba’t ibang uri ng granada dahil sa gulat.

“S-Sir—”

“Red. Call me Red, woman. Stop calling me sir whenever we’re in the house,” putol niya sa akin. “And don’t make me repeat myself. Sit beside me.”

Hindi pa ako agad nakahuma kung hindi pa ako inalalayan ni Nana Mela na makatayo. Para pa rin akong naeengkanto sa narinig ko mula sa kaniya.

Sa kulang-kulang isang taon kong pamamalagi rito, ngayon niya lang ginawa ang bagay na ito. Ngayon niya lang sinabing tabihan ko siya sa pagkain.

Hindi ko alam kung ano ang nangyayari . . . ngunit ayaw ko rin itong bigyan ng iba pang kahulugan. Hindi ko maaaring gawin iyon sa taong pinagkakautangan ko. Hindi ako maaaring umasa. Ako lamang ang masasaktan sa huli. Beynte-siyete anyos na ako para maniwala pa sa mga fairy tale at beynte-nuwebe na siya para i-grant pa ang fairy tale fantasies ko. Hindi na iyon nababagay sa akin— sa amin .

Nang makapuwesto na ako sa tabi niya ay nagsimula na siyang kumain kaya’t ganoon na rin ang ginawa ko. Lihim pa akong napapangiti kahit hindi ko gustuhin dahil ngayon ko lamang siya nakasama nang ganito kalapit habang kumakain. Pati pala pagkain niya ay nakahahalina rin. Para siyang isang prinsipeng napakasarap pagmasdan maghapon.

“Don’t you know that staring is rude, especially when eating?” Bigla ang kabog ng dibdib ko nang itigil niya ang pagkain niya at tiningnan ako. Narito na naman ang kakaibang hampas sa pagkatao ko ng asul niyang mga mata.

“S-sorry po, Sir—”

“Red. One more mistake, woman, and I can no longer promise you your peace,” pagtatama niya sa akin at muli na naman akong binalot ng kaba sa paraan ng pagsasalita niya.

“R-Red. S-sorry, Red,” anas ko at itinuon ko na ang pansin sa pagkain.

Totoong gusto kong pigilan ang sarili ko sa pagtitig sa kaniya dahil ayaw ko rin na lalo akong malulong sa taglay niyang karisma. Ang problema ko lang ay nahihirapan akong gawin iyon. Tila lagi na lamang hinahatak at hinahalina ng taglay niyang karisma ang buo kong pagkatao at sistema.

“Naku, hijo, ikaw talaga! Napakasungit naman nitong batang are. Naguguwapuhan lang naman sa iyo ang asawa mo. Ayaw mo ba n’on? Gusto mo bang sa iba iyan ngumiti at maguwapuhan?” sermon sa kaniya ni Nana Mela.

“My wife is mine alone. No one can ever steal her from me . . . not even her smiles.”

CHAPTER TWO

FRANZESS IAH

NAKAUPO lamang ako sa gilid ng isang hall sa convention center habang pinanonood silang lima na pumirma ng album nila. Album signing kasi nila ngayon.

Sikat ang banda nilang Paranoia , ngunit pinakasikat sa kanilang lima sina Red at Casspian dahil mga modelo rin ang mga ito, at kung minsan naman ay umaakting din. Sina Trayn, Seiver, at Alas ang kontento na sa pagtugtog. Ang alam ko ay kinukuha rin silang modelo pero tumanggi sila.

Guwapo silang lahat. Long-haired si Casspian, mapungay ang mga mata, matulis ang matangos na ilong, at may labi na kapag ngumiti, parang lahat ng babae ay handang ibigay ang nais nila. Si Trayn naman, kilalang playboy ng banda dahil sa ganda ng katawan na mayroon ito, pati na rin ang kakaibang sex appeal na madalas talagang kahumalingan ng mga ex niya. Si Seiver, tahimik lang at loyal na loyal sa girlfriend niyang nasa ibang bansa. Siya ang masasabi mong guwapo pero parang deadly dahil ang lalim tumingin ng mga mata niyang parang laging may nais iparating. At si Alas, ang pinakamakulit, pinakamaloko, at pinaka-isip bata, pero pinakamabait at approachable sa kanilang lima. Guwapo siya at ang pagiging kuwela niya ang kinagigiliwan ng kababaihan.

“Oh my gosh! Nakaka-palpitate ang kaguwapuhan mo, Red!” tili ng isang fan at bigla pa nitong sinugod ng yakap si Red. Kalmado lang naman siyang niyakap pabalik ni Red at pinirmahan ang dala niyang album.

Hindi ako sanay na may humahawak sa kaniya . . . dahil kahit ako ay hindi ko siya halos nahahawakan. Ayaw niya. Ayaw na ayaw niyang hahawakan siya nang walang pahintulot niya.

“Ang guwapo naman kasi talaga ni Sir Red. Kahit ako, mauulol talaga sa kaniya,” ani Jolina na nasa tabi ko. Gusto kong ngumuso at sumimangot sa narinig kong sinabi niya pero hindi ko ginawa. Hindi puwedeng may makahalata kung ano ang relasyon namin. Siguradong may mangyayaring hindi ko inaasahan.

“Nasanay na rin ako sa mukha niya kaya hindi ko na gaanong napapansin,” sagot ko nang may kalakasan dahil biglang nagtilian ang mga kababaihan nang hawiin ni Casspian ang buhok niya.

“Sana ol talaga laging nakikita si Sir Red. Ang tindi rin ng pagpipigil mo na hindi mahulog sa amo mo, ano? Kung ako ’yan, baka ginawa ko na ang lahat, makapagpapansin lang,” aniya na sinundan pa niya ng tawa.

Hindi ako natutuwang pinagnanasaan niya ang asawa ko pero wala akong magawa. Wala naman siyang alam.

Isa pa, ang pinagpapantasyahan niya naman ay abot-kamay ko. Naniniwala naman ako na hanggang pantasya lang talaga siya.

Red and I got married almost a year ago. Mag-a-anniversary na rin kami pero hindi ko alam kung dapat ba naming paghandaan iyon. Dahil kasabay ng araw ng anibersaryo namin ay ang anibersaryo ng malaki kong pagkakautang sa kaniya.

“Thank you for attending this event. Our event ends here. Thank you, everyone!” ani Alas sa mikropono. Maraming umangal ngunit tumayo na silang lima at tutungo na sana sa dressing room nang bigla na lamang may sumigaw na isang babae.

“Red Yvan Allen, panagutan mo ang anak natin!”

Halos magroge ang utak ko sa narinig kong iyon.

Hindi iyon pinansin ni Red at tumuloy sa paglalakad hanggang sa dumaan siya sa harap ko. Kung kaya’t bigla ko siyang pinigilan sa pamamagitan ng paghawak sa braso niya.

“M-may nabuntis ka ba?” utal na tanong ko sa kaniya.

Lumingon siya at itinuon ang mga asul niyang mata sa akin bago iyon bumaba sa kamay kong nakahawak sa braso niya.

Agad akong napabitiw sa kaniya. Ayaw na ayaw niyang hinahawakan, at ginawa ko iyon ngayon-ngayon lang. Pambihira ka talaga, Franzess!

Halos mapagot ang hininga ko nang ilapit niya ang mga labi niya sa tainga ko at bumulong. “Do you really think I would fuck another woman when . . . I already have you? Think carefully, woman. I could have you if I wanted to. I don’t need a lowly prostitute to satisfy me,” aniya saka lumayo sa akin at nagtuloy-tuloy na sa pag-alis. Para akong nanigas sa kinatatayuan ko. Ibang klase ang hatid ng boses at salita niya.

“Sinungaling kang babae ka! Ganiyan din ang ginawa mo kay Kyro ng bandang Phantasm!” sigaw ng isa sa mga fan at susugurin sana ang babaeng sumigaw nang awatin ito ng mga security na narito.

Bahagya akong nakahinga nang maluwag dahil sa narinig ko. Akala ko . . . akala ko talaga.

KASALUKUYAN siyang inaayusan ngayon at nakatanghod lang ako sa kanila ng makeup artist. May guesting kasi siya sa isang show ngayon. Ilalabas din kasi ang magazine na siya ang main subject kaya kailangan ng promotion.

“Tapos na ba?” tanong ko at umiling sa akin ang makeup artist. Hindi lang ako PA ni Red, parang manager na rin niya ako dahil hawak ko at inaasikaso ko ang lahat ng tungkol sa trabaho niya. Wala siyang manager. Inalis niya nang dumating ako sa buhay niya.

Nakita kong dumilat siya at tumingin sa makeup artist, saka niya ito sinenyasang umalis na muna na mabilis naman nitong ginawa. Naiwan naman kaming dalawa sa silid.

Nilingon niya ako at hindi ko alam kung kakalikutin ko na lang ba ang telepono ko para lang hindi ko mapansin ang nakahahalina niyang mga mata o makikipagtitigan ako sa kaniya.

Sa huli . . . ang huli ang ginawa ko. Hindi ko talaga kayang lubayan ang mga tingin niya.

“Why are you so eager?” tanong niya sa akin.

“P-pakiramdam ko kasi, binabagalan talaga niya ang pagme-makeup sa ’yo,” utal na sagot ko sa kaniya. Nagpakatotoo lang ako dahil malalaman din naman niya kung magsisinungaling ako.

“And?” Blangko ang tono ng tanong niyang iyon na parang may hinihintay siyang sasabihin ko pa.

“W-wala—”

“You are already used to my face, aren’t you? What’s your deal?”

Para na naman akong nanginig sa sinabi niyang iyon. Narinig niya! Siguradong narinig niya ang sinabi ko kay Jolina.

“H-hindi naman iyon ang ibig kong sabihin, Sir. A-ayaw ko lang na makahalata siya—”

“Come here,” utos niya at puno ng awtoridad ang pagkakabitiw niya ng mga salitang iyon.

Wala akong nagawa kundi ang tumayo sa kinauupuan ko at lumapit sa kaniya.

Akala ko ay kagagalitan niya ako ngunit nagulat na lamang ako nang hatakin niya ako paupo sa kandungan niya.

“S-Sir. . . .”

Nakasuot ako ng maong na buttoned straight skirt at long-sleeved polo na kulay abo kaya’t parang nahihirapan ako sa sitwasyon namin. Nahahatak ang polo kong naka-tuck in at idagdag pa roon na bigla ang paggapang ng mga kamay niya paikot sa baywang ko.

Hindi siya nagsalita. Dumako ang mga kamay niya sa butones ng suot kong palda at saka niya iyon isa-isang tinatanggal habang nararamdaman ko ang hininga niya sa batok ko.

Nang matanggal na niya ang iilang butones hanggang sa gitna ng hita ko ay tila may sariling utak ang kaliwang kamay niya na naglakbay patungo sa loob nito, at ang kanang kamay naman niya ay umakyat patungo sa itaas ng polo ko, kung saan may tatlong butones na nakabukas. Walang pag-aalinlangang ipinasok niya roon ang kanang kamay niya at humaplos sa kanang dibdib ko.

“S-Sir! Mmm. . . .” I was trying to suppress my moan. Natatakot akong may makarinig sa amin— sa akin.

Hindi ko inaasahang gagawin niya ito rito. Hindi ko inaasahang tatangkain niyang paligayahin ako sa lugar na ito.

Nag-aalinlangan ako na baka mamaya ay may bigla na lamang pumasok at makita kami sa ganitong posisyon, ngunit nananaig ang kakaibang init sa akin, lalo pa nang maramdaman kong bahagya niyang inilislis ang pang-ilalim na suot ko at hinagod niya ng daliri ang pagkababae ko.

“You’re getting tired seeing my face? But . . .you love it whenever I pleasure you, woman,” bulong niya. Naisandal ko ang katawan ko sa dibdib niya at ang ulo ko naman ay naisandal ko sa may bandang parte ng balikat niya.

Gusto kong mangunyapit nang ipasok niya ang daliri niya sa akin ngunit nananaig pa rin ang kaba ko. Hindi ko siya maaaring hawakan.

“S-Sir . . . f-faster!”

Nadadarang na ako ng iba’t ibang sensasyong ipinalalasap niya sa akin.

“Beg, woman. Beg for your orgasm,” aniya at tila nais ko nang sundin iyon. Gusto kong sumabog!

“I’m begging you . . . Red. L-let me . . . cum. Oohh . . . please. . . .” hirap na hirap na wika ko dahil patuloy sa pagpapaligaya ng dibdib at pagkababae ko ang mga kamay at daliri niya.

Mas naging mabilis ang galaw ng mga daliri niya at gustong-gusto ko na iyong salubungin—which I did! I met every thrust of his finger.

Kasabay ng pagsabog ko ay ang tatlong malalakas na katok na nagpabalik sa akin sa realidad.

Marahan niya akong binitiwan at nanghihina akong tumayo. Nanginginig pa ang mga tuhod ko pero inayos ko na ang mga butones ng palda ko at maging ang polo na suot ko.

“Come in,” aniya kahit hindi ko pa tapos sinupin ang buhok kong nagulo dahil sa pag-arko ng katawan ko kanina!

Napalingon ako sa pinto at pumasok doon si Ms. Jassy Ficasa—ang host sa talk show pagge-guesting-an niya ngayong araw na ito.

“Are you okay, Mr. Allen?” tanong nito at tumango siya, saka ako bahagyang sinulyapan.

Halos maputol ang paghinga ko nang makita kong inilapit niya sa mga labi niya ang daliring ginamit niya para maiparaos ako . . . saka niya ito dinilaan kahit pa nakaharap si Miss Jassy.

Halatang takang-taka si Miss Jassy sa inakto niya.

“Oh, sorry! I just had a jelly candy for my snack. I got it on my finger.”

Hindi ko maipaliwanag ang kabog ng dibdib ko sa sinabi niya kay Miss Jassy.

“Oh, I see. If you’re done, let’s get down to business,” ani Miss Jassy at inalalayan pa siyang magsuot ng suit niya.

“Sure,” sagot niya, saka na sila tumungo sa pinto. Ngunit bago pa sila tuluyang makalabas ay bigla siyang huminto at lumingon sa akin na sinundan pa niya ng pagngisi. “By the way, thank you for that jelly candy, woman.”

Oh my God!

Inayos ko agad ang sarili ko nang makaalis na sila. Nanginginig man at kinakabahan ay kailangan ko pa ring kumilos at gawin ang dapat kong gawin.

Matapos kong mag-ayos ay tumungo na ako sa upuan ng mga audience. Nagsisimula na ang programa at kasalukuyan siyang nagpo-promote ng album nila at ng magazine niya.

Nakaupo ako sa tabi ng mga fan niya na may mga dala pang tarpaulin na may mukha niya at iwinawagayway ang mga iyon.

“Grabe! Mahal na mahal ko talaga si Red,” anang babaeng katabi ko at ngiting-ngiti itong nakatunghay kay Red na ini-interview ni Miss Jassy.

Ang pormal niyang tingnan sa harap ng camera pero iba ang projection niya. Halatang propesyonal at talagang masasabi mong kaya niyang mapaibig ang kahit na sino nang hindi na niya kailangan pang mag-effort. He is a natural heart stealer. Hindi ko maipagkakailang gusto ko siya, pero hinding-hindi ko siya maaaring mahalin. Hindi puwede . . . hindi kahit na kailan.

“So, Mr. Allen, ito po ang tanong ng karamihan sa mga fan mo at sa mga nanonood sa atin ngayon . . .” ani Miss Jassy na halatang binitin pa talaga ang sinasabi. “. . . have you ever been in love? Na-in love na ba ang isang Red Yvan Allen?”

Nakita kong hindi inaasahan ni Red ang tanong na iyon dahil noon pa man ay lagi na niyang pinauuna sa mga host na huwag na huwag itatanong sa kaniya ang bagay na iyon.

Ito pala ang dahilan kaya’t ayaw niya kay Ms. Ficasa. Ginagawa at itinatanong pala talaga nito ang mga bagay na nais nitong malaman sa harap ng camera. Kapag corner na ang tinatanong niya, wala nang takas pa.

Nakita kong seryoso siyang tiningnan ni Red deretso sa mga mata. Halatang na-intimidate si Ms. Ficasa. Alam ko ang pakiramdam na iyon . . . alam na alam ko.

“Hmm. . . .” ani Red, saka siya humarap sa audience— o baka sa akin? Ayaw kong mag-assume. Ayaw kong pahirapan ang sarili ko sa mga bagay na hindi kahit kailan mabibigyan ng kasagutan.

“OMG! Red, I love you!” sigaw ng ilan niyang mga fan.

“Mahal na mahal ka namin, Red!” sigaw muli ng iba.

“S-so, Mr. Allen, have you ever been in love?” Halatang pinipilit lang ni Miss Jassy na lakasan ang loob niya para sabihing muli ang tanong na iyon.

Nagtagpo ang mga mata namin ni Red at hindi ko alam kung tama ba ako ng nakikita na sa akin nga siya nakatitig sa mga oras na ito.

“No . . .” aniya at parang may dumaang sakit sa dibdib ko sa sinabi niyang iyon kahit pa ayaw ko. “. . .wrong question, Ms. Ficasa.”

Lahat ay halos natahimik sa sinabi niyang iyon. Hindi pa rin nawawala sa akin ang titig niya kaya’t parang gusto ko nang matunaw. Hindi ko kayang hindi siya tingnan at titigan.

“W-what do you mean, Mr. Allen?”

“Don’t ask me if I have ever been in love. Ask me if I am currently in love, instead.”

Halatang nagulat si Miss Jassy sa sinabi niya kaya’t nag-compose na muna ito ng sarili bago muling nagsalita.

“Mr. Red Yvan Allen, are you currently in love with someone?”

Ngumisi siya at hindi ko alam kung para saan ang ngising iyon. Kung para sa akin ba— o kung para kanino.

“I am . . . I do.”

CHAPTER THREE

FRANZESS IAH

KINAKAIN na yata ako ng kung ano-anong isipin sa utak ko sa sinabi niyang iyon. Hindi ko rin alam kung madi-disappoint ba ako, kakabahan, mae-excite, magtataka, o magdududa. Ang lakas ng kakaibang impact ng sinabi niyang iyon sa national TV na hindi ko magawang itanong sa kaniya kung sino at ano’ng ibig sabihin.

“Hi, Franz! Si Boss Red?” tanong sa akin ni Alas. Kadarating lang nila sa venue. Kanina pa kami nandito ni Red dahil nga mabilis din magpatakbo si Manong Oliver. Pagkatapos na pagkatapos namin sa talk show ni Ms. Ficasa, dito na agad ang deretso namin.

“Nasa loob ng dressing room—”

“Pakitawag naman. Pretty please?” ani Alas, at nag-puppy eyes pa kaya’t napapailing akong tumango sa kaniya.

“Ibabala mo na naman siguro siya sa fans mo, ’no? Hindi ka na talaga nagtanda. Alam mong lagi ka niyang nasisinghalan sa ganiyan pero sige ka pa rin nang sige,” tumatawang sita ko sa kaniya pero nag-peace sign lang siya sa akin, saka ngumiti na halos hindi na kita ang mga mata niya sa pagkasingkit.

“Call him, and kindly get me a glass of water in the dressing room. Thank you, Franz,” ani Casspian at ngumiti naman ako sa kaniya at saka tumango. Ang formal talaga niya kahit saang anggulo.

Naglakad ako patungo sa dressing room. Hindi na ako kumatok dahil sigurado naman akong kung hindi siya naglalarong smart phone niya, kasalukuyan siyang umiidlip. Iyon lang naman ang mga bagay na madalas niyang gawin.

Pagbukas na pagbukas ko ng pinto ay parang muntik yatang mapugot ang hininga ko. Naabutan ko kasi siyang walang kahit na anong suot bukod lamang sa brief niya kung saan nakabakat ang pagkalalaki niyang tila nagmamalaki.

“Eyes on my face, not on my dick,” sita niya sa akin, at parang bigla akong nahiya kahit pa makailang beses ko naman nang nakita iyon.

“S-sorry, Sir.” Napahingi na lang talaga ako ng paumanhin. Brief nga pala ang imo-model niya sa pictorial ngayon. Kaya naman nandito ang mga kabanda niya ay dahil isasabay na rin ang pictorial nila para sa concert nila. Gagamitin yata sa mga ipamimigay na ticket at promotion ads.

Nakita kong kinuha niya ang pantalon niyang nakasabit sa gilid saka niya mabilis na isinuot iyon. Alam kong hindi naman siya nahihiya sa akin dahil nga mag-asawa naman kami at makailang beses na rin naming nakita ang isa’t isa nang hubo, pero kung ako ang tatanungin, hindi ko kayang masanay.

Higit pa sa salitang maganda at well-built ang katawan ni Red. Para siyang inukit ng pinakamagagaling na iskultor sa buong mundo. Tone na tone ang mga muscle niya na kahit maghapon mong titigan, hindi mo pagsasawaan, at idagdag mo pa nga ang mukha, lalong-lalo na ang mga mata niyang ang sarap na lang mabuhay na iyon ang nasisilayan.

“Stop spacing out. What do you want?” tanong niya sa akin at parang bigla akong nasamid kahit pa wala naman akong iniinom.

“P-pinapatawag ka kasi ni Alas at nagpapakuha rin ng tubig si Casspian—”

“He has his own PA. Why does he have to command you?” kunot-noong tanong niya sa akin at hindi ko alam kung ano’ng dapat kong isagot sa kaniya.

“Nakisuyo lang ’yong tao, Sir. Hindi naman po ako inutusan,” sagot ko sa kaniya, saka ako yumuko at napakagat sa labi. Ayaw na ayaw niya talagang kinakausap ko ang mga kabanda niya. Pakiramdam ko, iniisip niyang sasabihin ko sa kanila na kasal kami kahit hindi naman. Hindi ko kahit na kailan ilalagay sa alanganin ang pangalan niya. Tama nang nagkaroon ako ng pagkakautang sa kaniya. Hindi ko na muling sisirain pa siya.

Hindi ko alam pero tila biglang binalot ng dilim ang buong dressing room dahil sa isinagot kong iyon. Tila nagkaroon ng madilim-dilim na kaulapan sa paligid.

Nag-angat ako ng tingin at hindi nga ako nagkakamali. Masamang-masama ang tingin niya sa akin ngayon na para bang may malaking kasalanan akong nagawa sa kaniya.

Pero hindi ko maikakailang nakahahalina siyang tingnan. Nakadadarang ang mga mata niyang tila puno ng galit na tinernohan ng katawan niyang walang pang-itaas at nakamaong lang na jeans sa pang-ibaba.

“Sir—”

“Why are you even defending him, woman? Are you two having a fucking affair?” tanong niya at bigla ang ragasa ng malakas na kabog sa dibdib ko. Parang gusto ko pa ngang mapahawak sa dibdib ko dahil parang lalabas ang puso ko mula sa loob gawa ng malakas na kabog nito.

“H-hindi! Ano ka b-ba?” kabado at utal na tugon ko. Nagbuhol na ang dila ko ngunit mas lumala pa ang pagkakapilipit nito nang bigla siyang maglakad patungo sa akin.

“You are married to me, woman. You are carrying my surname. You are mine alone,” aniya habang dahan-dahan na naglalakad patungo sa akin.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Kinakabahan ako pero hindi gawa ng takot o masamang kabog ng dibdib. Ang kaba ko ay tila dala ng kakaibang pakiramdam na hindi ko mabigyan ng pangalan.

“A-alam ko naman po iyon, Sir—” Bigla niya akong marahas na hinapit patungo sa kaniya nang tangkang hahakbang ako palayo. Wala tuloy akong naging laban.

Lasap na lasap ko ngayon ang mabango niyang amoy maging ang kakaibang tigas ng dibdib niya. Kung ibang babae siguro ang nasa puwesto ko ngayon, siguradong hinimatay na sa kakaibang kilig. Hindi araw-araw na mahahawakan at mayayakap mo ang isang Red Yvan Allen.

“S-sorry po. H-hindi ko na po uulitin—”

“You better not . . . Mrs. Allen, or I’ll make you fucking suffer,” putol niya sa akin at lalong nagwala ang puso ko. Alam kong negatibo ang sinabi niya sa akin, pero nang tawagin niya akong Mrs. Allen . . . para akong pinaulanan ng napakaraming timpladong kape para bagabagin ang puso ko nang ganito.

Akala ko ay pakakawalan na niya ako ngunit nagkakamali ako. Bigla siyang yumuko at pinaglandas ang tungki ng ilong niya sa leeg ko, maging ang mainit niyang hininga na para bang gusto niyang tuluyan na akong himatayin sa kinatatayuan namin ngayon.

Kung wala lang ang suporta ng kamay niyang nakahapit sa baywang ko, kanina pa ako napaupo sa sahig dahil sa panlalambot ng mga tuhod sa kakaibang sensasyon na ibinabahagi niya sa akin.

“You surrendered yourself to me long ago. You are mine alone, Mrs. Allen. Your whole being, body, and soul belong to me. I am possessive, territorial, and insane. Don’t provoke me. This is your last and final warning,” bulong niya at parang nakalimutan kong huminga habang bumubulong siya sa akin.

Yes, Red. I belong to you alone. Sa ’yo lang . . . iyong-iyo lang.

NAGSUSUKLAY ako ng buhok ko. Katatapos ko lamang maligo at ngayon ay nakaupo ako sa kama.

Late na kaming nakauwi dahil ang layo ng ibiniyahe namin, idagdag pa na nagkayayaan pa silang magbabarkada na dumaan sa paborito nilang kainan ng lomi kaya’t lalo kaming nagtagal.

Naghihikab ako nang pumasok siya sa silid namin. Nakasuot lamang siya ng puting sando at khaki shorts. Ayaw na ayaw niyang nagsusuot ng pantulog na damit. Init na init ang pakiramdam niya.

“Red,” pukaw ko sa atensiyon niya. Tumitingin kasi siya sa song book niya. Doon niya isinusulat ang lyrics ng kino-compose niyang kanta.

Saglit niya akong tinapunan ng tingin bago niya muling ibinalik ang tingin niya sa song book. “What?”

“Tumawag ang mommy mo. Pinapauwi niya tayo sa bahay sa birthday ng daddy mo,” paalala ko sa kaniya, at parang dumilim na naman ang awra sa loob ng kuwarto namin. “Kung ayaw mo, puwede naman akong magdahilan na may schedule ka sa araw na ’yon. Hindi mo kailangang pilitin kung ayaw mo talaga—”

“Tell her we’re coming,” putol niya sa akin na ikinagulat ko.

Alam kong napipilitan lang siya dahil hinding-hindi siya uuwi sa kanila kung hindi. Isa pa . . .

“Would you be okay? Just tell me, woman. Would you be okay?”

Napayuko ako at sunod-sunod na napakurap. Alam ko kung ano’ng tinutukoy niya, at alam kong mahihirapan ako.

Hindi gaya ng iniisip ng iba, hindi ito tungkol sa mga magulang ni Red. Gusto nila ako—gustong-gusto na umabot pa sa punto na halos gusto na nila akong ariin na anak nila.

Ang problema ko, ayaw sa akin ng ibang kamag-anak ni Red na mulat sa alta sociedad. Idagdag pa roon na siguradong-sigurado ako na magkakaroon ng hindi magandang senaryo.

“S-sanay na ’ko,” tugon ko sa kaniya, saka ako nag-angat ng tingin at nakita kong napahinto siya sa paglipat ng page ng song book na hawak niya.

“You don’t have to get used to it. It’s not your fucking obligation, woman. You’re not my wife just to please those assholes and bitches.” May diin ang pananalita niya at ramdam ko ang pagkapikon niya roon.

“Hindi ko rin naman gustong lumaban sa kanila dahil kadalasan sa mga sinasabi nila ay katotohanan. At iyan ang mahirap baliin. Ang totoo—oh my gosh!” Nagulat ako dahil bigla na lamang niyang ibinato sa kung saan ang isang pigurin na nasa harap niya.

“I fucking said that you don’t just accept any fucking word that degrades you!” galit na bulalas niya, saka biglang lumabas ng kuwarto at naiwan akong gulat na gulat sa nangyari.

Hindi niya ugali ang bigla na lamang magwala nang ganito. Madalas ay ipakikita lamang niya sa ekspresyon niya ang galit pero hindi sa ganitong bagay.

Bumaba ako at tiningnan ko siya sa sala maging sa bar counter ngunit wala siya roon kaya’t muli akong umakyat para magsuot ng medyo makapal na roba dahil malamig na rin sa labas. Kadalasan kasi ay nakasuot lamang ako ng nighties—dahil na nga rin hindi ko alam kung kailan siya aatakihin ng pangangailangan niya bilang lalaki at gusto kong maibigay ang duty ko bilang asawa.

Totoong nagpapaubaya ako sa kaniya at sa kagustuhan niya dahil gusto ko rin naman at hindi ko iyon kailangan pang ilihim. Ngunit sa loob ng halos isang taon naming pagsasama, bilang sa daliri sa kamay kung makailang beses pa lamang may nangyari sa pagitan namin.

Muli akong bumaba at lumabas ng bahay. Inaasahan kong makikita ko siya sa gazebo at hindi nga ako nagkamali. Naroon siya at mukhang kasalukuyang umiimom ng alak base na rin sa botelya ng brandy na nasa harap niya at sa basong nasa kamay niya.

Naglakad ako patungo sa kaniya, saka ako naupo sa tabi niya. Halatang nagulat siya sa biglaan kong pagdating ngunit hindi niya iyon ipinakita.

“S-sorry, Red. Sorry kung ano man ang nagawa ko,” sabi ko sa kaniya at nilingon niya ako. Narito na naman ang mga mata niyang parang sinisisid ang kailaliman ng pagkatao ko.

Hindi siya nagsalita, bagkus ay mas pinakatitigan pa niya ako na tila ba may nais siyang pigaing salita mula sa akin.

“Hindi ko na uulitin. H-huwag ka lang magalit sa akin. Ayaw kong nagagalit ka. P-parang hindi kita kilala,” wika ko sa kaniya at nakita ko ang pagsilay ng mapait na ngisi mula sa mga labi niya.

“You honestly don’t know anything about me except the fact that I’m good in bed,” sarkastiko niyang wika sa akin at hindi ko iyon magawang tugunin.

Kinagat-kagat ko ang labi ko dahil hindi man lang niya binawi ang pagkakatitig niya sa akin. Tila kasalukuyan niya akong nilulunod.

Hirap man ay pinilit kong ibaling sa iba ang mga mata ko at nagtagumpay ako— sa wakas !

Kinuha ko ang bote sa ibabaw ng mesa at bahagya akong lumagok ng alak doon pero agad akong napangiwi dahil sa sobrang pait. Sa edad kong ito, ngayon pa lamang ako nakatikim ng alak.

Muli kong itinuon ang mga mata ko sa mga mata niya na hanggang ngayon ay hindi pa rin inaalis ang pagkakatitig sa akin. Gusto ko na lang malusaw bigla.

“P-puwede ba kitang halikan?” Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang tanong na iyon, basta’t bigla na lamang iyong kumawala sa mga labi ko.

Nakita ko ang paglabas ng nakakalokong ngisi sa mga labi niya na wari bang inaasahan niyang isang araw ay sasabihin ko ang bagay na iyon.

“You’ve been craving for my lips for almost a year now, woman,” matatas na wika niya nang hindi nawawala ang nakakalokong tingin na mababasa sa mga mata niya.

“I . . . I do.”

Bigla siyang yumuko sa leeg ko at halos mawalan ako ng malay nang maramdaman ko ang paggapang ng dila niya roon. Nakakanginig ng laman.

“Crave . . . crave for my lips, Mrs. Allen.”

CHAPTER FOUR

FRANZESS IAH

SAKAY kami ng sasakyan niya at hindi siya nagsasalita. Hindi ko rin naman magawang magbukas ng topic dahil kapag hindi niya nagustuhan ang sinabi ko, siguradong lagot na naman ako.

Ginising niya ako kaninang alas-singko ng madaling-araw at sinabi niyang kanselahin ko ang lahat ng appointment niya para sa araw na ito. At nang tanungin ko siya kung bakit, ang tanging isinagot lamang niya sa akin ay blangkong tingin kaya’t hindi na ako muling nagsalita pa.

Sobrang tahimik. Bubuksan ko na sana ang radyo ng sasakyan nang bigla na lamang niya akong pigilan.

“I hate noises,” aniya at napatigil ako. Napadako ang tingin ko sa kamay ko na hanggang ngayon ay hindi niya binibitiwan.

“Sir—”

“But if it’s all about your moan, I would gladly hear it,” aniya at saka niya binitiwan ang kamay ko. Ako naman ay parang napaso dahil sa sinabi niya.

Napalingon ako sa kaniya at may matipid na ngisi sa mga labi niya habang nakatingin siya sa harapan.

Aminin ko man o hindi, ang isang Red Yvan Allen lamang ang bumaliw sa akin nang ganito at wala nang iba pa. Kayang-kaya niyang ilabas ang init sa katawan ko na hindi ko alam na mayroon pala ako.

“S-saan po ba tayo pupunta—”

“You better call me Red, woman. We’re not at work. And don’t fucking make me repeat my words. I’m not good at forcing people, but I am fucking good at making them obey me,” seryosong turan niya nang hindi man lamang ako nilingon.

Sa tuwing nagkakaganito siya, hindi ko makuhang matakot. Lamang na lamang ang pagkamangha ko dahil nakikita ko siyang naglalabas ng emosyon kahit pa sa ganitong paraan lamang.

Hindi na ako kumibo pa at hinayaan ko na lamang siyang mag-focus sa pagmamaneho. Mahirap siyang guluhin dahil siguradong kung hindi singhal ang matatanggap ko, kakaibang salita na kapag binigyan ko ng malisya ay mahuhulog ako sa taglay niyang karisma.

Malayo-layo na ang nararating namin hanggang sa huminto siya sa tapat ng malaking mall. Nag-shades muna siya, saka bumaba ng sasakyan kaya’t agad naman akong sumunod.

Nililingon siya ng mga taong nadaraanan namin ngunit wala siyang pakialam. Nakapamulsa lamang siyang naglalakad at tila hindi iniinda ang mga bulong-bulungan sa paligid.

“R-Red . . . !” tawag ko sa kaniya dahil ang lalaki ng mga hakbang niya. Idagdag pa na may mga nakasunod na sa likuran namin na tila mga fan niya.

“Walk here beside me. You’re not my assistant right now, you’re my wife,” may kalakasan ang pagkakasabi niya niyon kaya’t agad akong napalinga sa paligid kung may nakarinig ba. Mabuti na lang at malayo-layo pa ang mga tao sa amin.

Hindi ko maiwasang maikumpara ang itsura naming dalawa habang nasa unahan ko siya. Nakasuot lamang siya ng black oxford leather shoes, straight-cut maong pants, and navy blue plain shirt pero para na siyang artista sa Hollywood. Pakiramdam ko, kapag tumabi ako sa kaniya, magmumukha akong tagapunas ng pawis niya. Ang suot ko lamang ay itim na leggings at puting blouse na tinernohan ng sandalyas.

Binilisan ko nang bahagya ang paglalakad ko hanggang sa makasabay ko na siya. Tila wala lang sa kaniya na kasabay niya ako habang ganito ang itsura ko. Wala siyang pakialam, dahil siguro hindi naman alam ng mga tao na ako ang asawa niya.

Pumasok kami sa isang boutique, at saktong pagpasok namin ay lumabas ang lahat ng customer sa loob niyon. Gulat man ako ay sumunod na lamang ako kay Red. Hindi ko gustong mabulyawan sa lugar na ito.

“Good moring, Mr. Allen,” bati sa kaniya ng halos lahat ng salesperson na narito, saka pa nag-bow sa kaniya.

“Show me all your gowns and dresses that are in her size,” aniya at mabilis namang nagsikilos ang mga ito maliban lang sa babaeng naiiba ang suot na uniporme.

“Why? Is your assistant coming to your dad’s birthday?” tanong nito, saka lumapit kay Red at hinaplos niya ito sa dibdib ko.

Napamulagat ako nang mabilis na tampalin ni Red ang kamay na iyon ng babae na mukhang gumulat din dito.

“You fucking back off, Madeline. Respect my wife before I fucking fire you,” sabi niya rito na lalo kong ikinagulat.

“W-wife?”

“S-sa ’yo ’to?” Halos magkapanabay ang pananalita namin ni Madeline.

Biglang lumapit sa akin si Red at sa isang iglap lamang ay nakahapit na siya sa baywang ko. Kinabahan ako sa inasta niya kaya’t napalingon ako sa paligid at doon ko lang napagtanto na nakababa na lahat ng blinds ng boutique.

“Don’t mess with me. I’m not in the fucking mood. Get lost,” aniya sa babae at saka na niya ako iginiya papasok sa isang pinto.

Hindi ako makakibo dahil nasosorpresa pa rin ako sa lahat ng nakikita at nalalaman ko. Halos mag-iisang taon na kaming kasal at nagsasama pero napakarami ko pa ring hindi alam tungkol sa kaniya.

Pagpasok namin ay sumalubong sa akin ang napakaraming mga damit na naka-hanger. Mukhang ito na ang mga hiningi siya mula sa mga salesperson.

Naupo siya sa nag-iisang single sofa na narito sa kuwarto saka ako tinitigan nang mariin.

“R-Red . . . ano’ng gagawin ko?” tanong ko sa kaniya.

Nakita ko siyang ngumisi sa akin at lumabas ang kakaibang pungay ng asul niyang mga mata. Tila ba may naglalaro sa isipan niya na hindi ko naman masabi kung ano.

“Get undressed,” utos niya sa akin at bigla naman ang kalabog ng dibdib ko.

“D-dito?” tanong ko at tumango lamang siya saka sumandal sa upuan at inilagay ang kanan niyang hintuturo sa ilalim ng labi niya na waring nais niyang mamangha sa akin.

Agad ko siyang sinunod. Inalis ko ng blouse na suot ko maging ang leggings ko. Ang natira lamang ay ang mga underwear ko dahil kahit ang sandals ko ay hinubad ko.

“Now, get that navy blue gown beside you and try it,” utos niyang muli na wala na ang pagkakangisi. Agad akong tumalima para sundin iyon.

Titig na titig lamang siya sa akin habang isinusuot ko ang gown. Walang ibang pinaglalakbayan ang mga mata niya kundi ang katawan kong nakahantad sa harap niya.

Tube ang navy blue gown na ito. At kahit hindi ko pa man lubusang naipapasok ang katawan ko, halata kong hahakab ito sa katawan ko nang husto.

Naisuot ko na ito sa wakas ngunit hindi ko maiangat ang zipper sa likod dahil hindi ko abot. Humarap ako sa salamin na nasa likod ko para sana makita ko ngunit bigo pa rin ako.

Nahihirapan na pilit kong inaabot ito nang makita kong tumayo siya mula sa pagkakaupo at naglakad patungo sa akin.

Hindi ko mapigil ang kabog ng dibdib ko lalo pa nang makalapit na siya at bigla niyang pinagapang ang kamay niya sa likod kong naka-expose dahil hindi pa naisasara ang zipper.

Ang init ng haplos niya . . . nakakapaso.

“R-Red . . .” Hindi ko alam kung pag-ungol ba ang nagawa ko o pagtawag sa kaniya.

Hindi siya sumagot ngunit nagsalubong ang paningin namin sa salamin. At tila kahit sa paraan ng pagtitig niya ay napapaso ako. May kakaibang alab doon na hindi ko mawari kung ano at kung para kanino.

Marahan niya akong itinulak pasulong at paharap akong napasandal sa salamin. Napakalakas ng kabog ng dibdib ko. Hindi ko kayang masanay sa mga ganito niya lalo pa’t ngayon niya lang halos ipinakikita sa akin ang mga ganito niyang pag-akto.

Muli ay humaplos ang mainit niyang palad sa likod ko ngunit kasunod n’on ay ang pagbaba ng mga labi niya sa leeg ko.

Hindi ko magawang maipikit ang mga mata ko dahil nakapangko pa rin ang mga mata niya sa mga mata ko sa salamin na animo’y nais niya akong pasukuin at akitin sa paraang iyon.

“Red . . . n-naiinitan ako,” pagkumpisal ko ng nararamdaman ko at muli ay sumilay ang ngisi sa mga labi niya na tila nais akong baliwin sa mga oras na ito.

“Your wish is my command, Mrs. Allen,” aniya, deretso sa mga mata ko. Tila lalo akong hinalina ng asul niyang mga mata patungo sa rurok ng makamundong pagnanasa.

Lalo pang umapoy ang nararamdaman ko nang tuluyan nang lumapat ang mga labi niya sa leeg ko. Agad akong napaigtad sa nakadadarang at nakawawala sa sariling tipo ng sensasyon.

“Mmm . . . Red . . . ohh. . . .” sunod-sunod na pag-ungol ko dahil dama at nakikita ko sa salamin ang mga basang halik na ibinibigay niya sa leeg ko, at kasabay pa niyon ay ang dahan-dahang pagtanggal niya ng gown na suot ko gamit ang mainit niyang mga kamay.

“You are surely getting wet down there, woman,” bulong niya at tanging pagkagat lamang sa pang-ibabang labi ang nagawa ko. Gusto kong magpakawala ng mga bining ungol, lalo pa nang tuluyan nang nalaglag ang gown na kanina lamang ay hirap na hirap akong suotin.

Hindi ko alam kung paano niya iyon nagawa, basta ang alam ko ay hindi ko iyon naramdaman.

Marahan niya akong inilayo sa salamin at inilayo rin niya mga labi niya sa leeg ko na dahilan kung bakit gusto kong magprotesta.

“Don’t give me your disappointed face, woman. I ain’t gonna disappoint you,” nakangisi niyang wika sa akin at bigla akong nahiya.

Kapwa kami nakaharap sa salamin ngunit ako ay tanging mga underwear lamang ang suot samantalang siya ay tila nakadadarang at sobrang nakakaakit kahit pa kompleto naman ang saplot na suot.

Gusto ko siyang hawakan. Gusto kong igiya ang mga kamay niya patungo sa katawan ko . . . ngunit alam kong hindi niya iyon magugustuhan kaya’t naghintay ako sa kung ano’ng nais niya.

Mula sa likuran ko ay bigla na lamang niyang pinadausdos ang kanang kamay niya patungo sa loob ng pang-ibaba ko at halos bumigay ang mga tuhod ko sa ginawa niya.

Nakita ko siyang napangisi sa nakita niyang reaksiyon ko. “You are surely waiting for my touch, woman,” aniya at wala sa sariling napatango ako at napapikit.

He began rubbing my wetness using his finger and my knees were getting weak. They felt like they were getting weaker as his stroke became faster.

“Oh gosh . . . R-Red. . . please . . . !” ungol ko.

Gusto ko nang bumigay. Gusto ko nang may makapitan ngunit hindi ko alam kung saan.

“Shall I give it to you now?” tanong niya at wala akong nagawa kundi ang tumango at isandal ang ulo ko sa dibdib niya nang bigla na lamang pasukin ng daliri niya ang pagkababae ko.

“F-faster. . . R-Red, faster. . . p-please . . . !” I begged as his finger went faster . . . and faster . . . and faster.

I could hear the rhythmic sound of my wetness and his finger. They were so synchronized.

“Give it me now, woman,” aniya at tila ba iyon harmonika sa pandinig ko dahil hindi ko na napigilan ang pagsabog ko, maging ang mapakapit sa salamin na nasa harap ko.

Napadilat ako at nakita ko kung ano ang itsura ko habang humaling na humaling ako sa ginagawa niya sa akin; at maging ang mukha niya na tila satisfied sa ginawa kong pagsabog.

“We were supposed to look for a gown, but you chose your nakedness . . . and my finger inside your wetness. Nice move, Mrs. Allen.”

Nahiya ako ngunit tila hindi naman ang iniisip ko ang nais niyang iparating sa akin.

Iniwan niya ako sa harap ng salamin at muli siyang bumalik sa kinauupuan niya kanina, saka sumandal sabay de-kwatro.

I couldn’t believe it. Naiparaos niya ako kahit pa rito sa boutique mismo na pag-aari niya. He was really enjoying making me cum at various places.

Tumingin ako sa salamin at nakita kong nagulo na naman ang buhok ko dahil sa mga kagustuhan ko. Bahagya ko itong sinuklay gamit ang mga daliri ngunit kitang-kita ko sa salamin na nanonood lamang siya sa ginagawa ko.

I’d just had my orgasm, but his seductive eyes were making me insane. They were as if telling me to beg him to take me. Hindi ko alam . . . pero kakaiba ang mga tingin niya na kahit katatapos ko lamang ay iba pa rin ang init na dala-dala.

Humarap ako sa kaniya at bigla na lamang sumilay ang isang nakakalokong ngisi sa mga labi niya na sinabayan pa ng mga mata niyang nais makipaglaro sa akin dahil mayroon na naman itong nais na iparating.

“Red . . . c-can we . . . can we—”

“Can we what, woman?” nakangisi niyang putol sa akin at hindi ko magawang ituloy ang sasabihin ko. Kinakain ako ng hiya ko. Hindi ko alam ang sasabihin ko.

“C-can we—”

“Shall I take you now? Shall I do it slowly and expressively or . . . aggressively and deeply? Your choice, Mrs. Allen . . . your choice.”

CHAPTER FIVE

FRANZESS IAH

KATATAPOS lamang akong ayusan ng mga inupahan niyang makeup artist at ang natira na lamang dito ay iyong dalawang babaeng tutulungan akong isuot ang gown na pinili niya para sa akin.

“Pasensiya na kayo sa pang-aabala ko,” wika ko sa mga ito ngunit nginitian lang nila ako. Parang wala silang karapatang magsalita o kausapin ako.

Kahapon sa boutique, hindi ko alam kung ano’ng nangyari. Basta ang alam ko ay dinamitan na lang ako bigla ni Red dahil lang tumunog ang alarm ng buong mall na parang mayroon yatang sunog. Mabilis din naming nilisan ang lugar na iyon kaya’t naudlot ang hindi dapat maudlot.

Sinimulan na akong tulungang magsuot ng gown ng dalawang babae at nakikita ko mula sa maliit na salamin na namamangha sila sa katawan ko. Kahit hindi ako lumaking mayaman—dahil maaga akong naulila sa mga magulang sa edad na sampu—masasabi kong maganda ang kutis at katawan ko. Kahit paano ay hindi ko ito napabayaan.

Nang matapos naming maisuot ang gown ko ay sila na rin ang tumulong sa aking suotin ang glass sandals na binili rin ni Red para sa akin.

Alam ko namang ayaw lang niyang mapahiya ako sa kamag-anak niya kaya niya ito ginagawa sa akin. Hindi ko kailangang mag-isip ng mga bagay na alam kong ikasasakit ko lang sa dulo.

“Ayos na po, Ma’am,” anang isa sa mga babae sa akin at nginitian ko sila.

“Salamat sa inyo,” wika ko at tumango naman sila, saka lumabas na ng silid.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin at ako mismo ay namangha sa sarili ko. Kahit paano naman pala ay may maibubuga ako.

Bumagay ang eyeshadow na inilagay sa akin dahil nailabas nito ang taglay na karisma ng mapupungay kong mga mata. Madalas kasi nilang sabihin na sa sobrang haba ng pilikmata at eyelids ko, parang laging inaantok ang mga mata ko. Maganda rin ang matte lipstick na nasa labi ko na hindi ko alam kung anong kulay ang tawag dahil hindi naman ako nagpapahid ng ganito. May kaliitan lamang kasi ang maninipis na labi ko ngunit hubog na hubog ito na tinernuhan ng matangos kong ilong na nakuha ko kay Tatay.

Lumabas ako ng silid, at nagulat ako dahil nasa harap ng pinto ng kuwarto si Red habang nakasandal sa railings ng hagdanan. Nakatukod ang kanan niyang paa sa kaliwang bahagi ng kaliwa niyang paa na animo’y naka-number four ang mga ito at nakapamulsa siya sa suot niyang navy blue na slacks. Naka-navy blue rin siyang suit na animo’y tinerno sa suot kong gown.

“R-Red. . . .” utal na tawag ko sa kaniya dala ng pagkabigla ko. Hindi maipagkakaila ang isinisigaw niyang kaguwapuhan. Hindi ko alam pero tila napakasarap niyang sambahin sa mga oras na ito.

Franzess, kalamayin mo nga ’yang loob mo!

Ngumisi siya sa akin at umalis sa pagkakasandal at saka ako nilapitan. Akala ko ay may sasabihin siya ngunit inangat niya ang kanang kamay niya at bigla na lamang niyang pinagapang ang likod ng hintuturo niya sa collarbone kong naka-expose ngayon. Nakakapaso! Kasabay pa niyon ay ang pagtitig niya sa mga mata ko na animo’y nais niyang subukin kung hanggang saan ang pagtitimpi ko.

Nakita kong dahan-dahan niyang pinagapang ang dila niya sa pang-ibabang labi niya, at muling pumorma ang ngisi sa mga iyon nang makita niyang sobrang naapektuhan na ako.

“Stop drooling, woman. We have an event to attend,” aniya sa akin, saka hinaplos ang naka-expose kong kanang braso at nauna na siyang bumaba ng hagdanan.

Oh God, Red. Why am I craving for you even more?

NAKARATING kami sa malaking mansiyon ng mga magulang ni Red, at base sa dami ng sasakyang nasa labas, mukhang napakaraming bisita ang narito.

Inalalayan niya akong bumaba ng sasakyan dahil sa laki ng gown na suot ko.

“Be careful,” aniya habang nakaalalay ang kamay niya sa baywang ko. Alam kong hindi niya hahawakan ang kamay ko dahil ayaw niya iyon.

Nasa entrada na kami ng mansiyon nang bigla na lamang niyang kinuha ang kaliwang kamay ko at ikinawit niya iyon sa braso niya. Lubos ang gulat ko. Hindi ko inaasahan ito.

“Smile, woman. I don’t want them to think that we have an unsuccessful marriage,” utos niya sa akin. Sa totoo lang, kahit hindi niya sabihing ngumiti ako, ngingiti talaga ako lalo pa’t ito ang unang beses na siya mismo ang nag-alok sa akin na humawak sa kaniya.

“Successful naman kahit paano ang kasal natin. Hindi nga tayo nag-aaway—”

“Verbally, but we always fight through our eyes. A very hot fight . . . Mrs. Allen,” aniya kaya’t napaangat ang tingin ko sa kaniya at nakita kong may munting ngisi sa mga labi niya.

Alam ko ang iniisip niya. Alam na alam kong inaasar niya ako. Alam kong iniisip niya ang mga pagtitig ko sa mga mata niya na para bang ang titig pa lamang niya ay kaya nang makipagniig sa akin.

Puro bulong-bulungan ng mga kamag-anak niya ang maririnig sa paligid lalo pa nang makita nila ako.

Exclusive sa pamilya ni Red ang naging kasal namin . . . na sana hindi na lang ginawa ng mommy at daddy niya. Sana hinayaan na lang nila kaming maikasal na kaming dalawa lamang ang nakakaalam.

“So, the gold digger is here,” anang isang tinig at paglingon ko ay nakita ko si Auntie Emilia, kapatid ng mommy ni Red.

“Don’t pay her any attention, woman. She’s not worthy of your attention,” ani Red na straight-faced lamang ngunit ramdam kong napipikon na siya dahil napansin ko ang pagngangalit ng bagang niya.

Yumuko ako dahil hindi ko alam kung ano nga ba ang dapat kong maramdaman. Gusto ko lang tumayo sa tabi ng asawa ko bilang asawa niya, ngunit lagi na lamang akong nakatatanggap ng mga ganitong salita.

Nagulat ako nang alisin ni Red ang pagkakaangkla ng braso ko sa braso niya.

“Red—”

Bigla na lamang niyang ipinulupot ang kanang kamay niya sa baywang ko na animo’y hindi niya ako nais pang pakawalan o mahiwalay sa kaniya.

“Chin up and be confident. You are my wife. You shouldn’t be ashamed of your title . . . never. Let them see how proud you are,” bulong niya sa punong tainga ko. Iba ang init na hatid ng mga salita niya kaya’t itinaas ko ang paningin ko at sabay kaming naglakad habang nakahapit pa rin siya sa baywang ko.

“T-thank you—”

“Don’t thank me. You’ll face your consequences for not being a proud wife of mine later,” putol niya sa akin.

“Oh my goodness! Arthur, your son is here with his wife!” tili ng mommy ni Red nang mamataan kami nito.

Mabilis itong lumapit sa amin saka ako niyakap nang mahigpit at hinalikan sa pisngi kaya’t inalis ni Red ang pagkakahapit sa akin. “I missed you, anak!” masayang wika sa akin nito.

“I missed you rin po, Mama,” sabi ko rito, saka ako ngumiti.

“Happy birthday, Dad,” bati ni Red sa daddy niya na kakalapit lamang sa amin.

“Happy birthday po, Papa,” bati ko rito at ngumiti naman ito sa akin, saka rin ako niyakap.

“Thank you. You look so gorgeous, Franz,” nakangiti nitong wika. Matipuno pa rin ito. At kung nanaisin nito, kayang-kaya nitong pumasa bilang Hollywood actor.

“You two should eat na. Bakit kasi ngayon lang kayo?” anang mommy ni Red at ngumuso pa ito sa amin na tila bata. She was in her 50s pero para kang nakatingin sa babaeng nasa mid-30s.

“We tried making your grandchild,” sagot ni Red at parang gusto kong biglang mahiya sa sinabi niyang iyon. Hindi ko iyon inaasahan.

“Hmp! It’s been almost a year since you two got married. Dapat nga may laman na ’tong Baby Franzess ko! You are so weak, son!” pang-aasar ng mommy niya ngunit ngumisi lamang siya.

“Stop teasing your son, Rhian. They will surely have our grandchild at the most perfect time,” nakangiting salo ng daddy niya sa amin.

“Hmp. Okay!” anang mommy ni Red, saka umangkla sa braso ng daddy niya. “By the way, the long table is now ready. Let’s go there,” aya nito sa amin at parang bigla akong nanlamig sa narinig ko.

Mukhang napansin ni Red ang naging reaksiyon ko dahil mabilis siyang dumulog sa akin at muli ay hinapit niya sa baywang.

“Why would you be scared? You are the only entitled woman in this event that will carry a future Allen,” aniya at iginiya na niya ako patungo sa long table kung saan naroon ang lahat ng kamag-anakan niya.

Ipinag-uurong sana ako ng isang staff ng upuan nang bigla itong agawin ni Red.

“Let me do it, man. I will take care of my wife. Leave,” aniya rito at parang gustong mag-init ng mga pisngi ko. Kakaibang Red ang nasa tabi ko ngayon.

Nakaupo na ako at ganoon din si Red nang biglang batingtingin ng Auntie Emilia ni Red ang baso nito kaya’t lahat kami ay napalingon sa kaniya. Nasa gilid siya ni Red ngunit may isang bakanteng upuan sa gitna nila.

“Before we proceed with the party, I invited a very important guest,” anito at parang hindi ako humihinga habang nagsasalita ito. “Come here, Alaina,” wika nito at halos lahat ng nasa long table ay napasinghap maging ako . . . ngunit hindi si Red. Tila wala lang sa kaniya ang narinig dahil ipinagsasandok na niya ako ng pagkain.

“Happy birthday, Daddy Arthur,” anito sa daddy ni Red at naglakad papalapit dito at bumeso. “Hi, Mommy Rhian. I missed you,” anito naman sa mommy ni Red saka bumeso rin.

Wala akong ibang masabi kundi para siyang anghel sa ganda, lalo pa’t lumabas ang taglay niyang ganda sa itim na gown na suot niya.

“Hey.” Napalingon ako sa nagsalitang iyon at nakita ko si Red na seryosong nakatingin sa mga mata ko na wari bang nais niyang siya lamang ang tingnan at pagtuonan ko ng pansin. “Eyes on me and no one else but me, Mrs. Allen.”

Napakagat-labi ako saka tumango sa kaniya. “S-sorry.”

“Now eat.” Inabot niya sa akin ang platong may pagkain.

Sinunod ko ang gusto niya kahit pa nakakaramdam ako ng kaba lalo pa nang maupo si Alaina sa tabi niya.

Alaina Veatriz Hillman. She’s Red’s ex-fiancée. Red left her for me. Siya ang pinangakuan pero ako ang pinakasalan.

Maglalagay sana ako ng pagkain sa plato ni Red nang bigla na lamang akong unahan ni Alaina na ikinabigla ko.

“Oops, I’m sorry. I was used to it,” anito sa akin ngunit alam ko sa sarili kong sinadya niya iyon.

“O-okay lang—”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil bigla na lamang iginilid ni Red ang platong nilagyan ni Alaina ng pagkain at kumuha siya ng bagong plato.

“Give me my food,” aniya at paglingon ko ay sa akin siya nakatingin.

“H-ha?”

“Serve me. Wifely duty,” aniya at ngumisi sa akin. Natataranta naman akong agad na naglagay ng pagkain sa plato niya.

“A-ayos na ba ’yan?” tanong ko at tumango siya sa akin saka nagsimulang kumain na.

Hindi ko alam kung bakit ginawa ni Red iyon. Nagulat talaga ako na bigla niyang itinabi ang ibinigay na pagkain ni Alaina para lang ako ang magbigay sa kaniya. Kakaibang kabog ng dibdib ang hatid n’on sa akin.

Natapos ang kainan at nagpapasalamat ako na walang iba pang hindi magandang nangyari dahil ayaw ko talagang balutin ako ng kahihiyan sa gabing ito lalo pa’t narito si Alaina. Ayaw kong isipin niyang hindi ako deserving para kay Red.

“Wait for me here,” ani Red at sandali akong iniwan sa round table. Nakita ko siyang lumapit sa kuhanan ng champagne at kumuha ng dalawang baso roon dahil paubos na ang narito sa lamesa nang bigla siyang harangin ni Alaina.

Hindi ko alam pero ramdam ko ang pagkirot ng dibdib ko sa nakikita ko.

Akmang tatayo sana ako para lapitan sila nang may kamay na pumigil sa akin.

“Nope. I won’t let you ruin a beautiful evening of my nephew with his real mate,” anang pumigil sa akin at nalingunan ko si Auntie Emilia na may nakakapikon na ngisi sa mga labi.

“A-Auntie—”

“Oh, no! Don’t freaking call me auntie. I don’t wanna be entangled with a lowly gold digger!” sabi nito sa akin at gusto kong maiyak sa narinig ko. Kahit na kailan, hindi ako nanghingi ng pera kay Red.

Lumingon ako sa kinaroroonan nina Red at Alaina ngunit naroon pa rin sila at tila nag-uusap.

“B-bitiwan po ninyo ako,” sabi ko rito, saka ko binawi ang braso ko.

Akmang kukunin ko sana ang baso ng champagne nang tabigin ito bigla ni Auntie Emilia kaya’t tumapon ang kaunting mga patak sa daliri ko.

Napalinga ako sa paligid at naghanap ng tissue. Nang may makita ako sa malapit at aabutin ko na sana ito ay bigla na lamang may umagaw ng kamay ko.

“R-Red . . .” nanginginig na wika ko.

Tinitigan niya ako sa mga mata at may kakaibang emosyon na naman doon na hindi ko makuhang maipaliwanag.

Inilapit niya ang daliri ko sa mga labi niya at saka niya biglang marahan na dinilaan ang kaunting talsik ng champagne na naroon habang hindi pa rin niya inaalis ang pagkakatitig sa mga mata ko.

“There’s no reason to be jealous. You are my possession. All I want is you, Mrs. Allen.”

CHAPTER SIX

FRANZESS IAH

HALOS hindi ko maproseso ang ginawa at sinabi ni Red. Bumigat ang bawat paghinga ko na para bang hindi ko maisip kung ano pa ang mga susunod niyang sasabihin.

Balak ko sanang agawin mula sa kaniya ang kamay ko ngunit nagulat ako nang pagsalikupin niya ang mga kamay namin.

Higit pa siguro sa salitang gulat ang makikita sa mukha ko ngayon. Kakaibang pakiramdam ang dulot ng kamay niya sa kamay ko. Para akong napapaso ngunit hindi ko gustong lumayo o alisin ang kamay ko sa kamay niya.

“Red, a-ang kamay ko—”

“What?” sabi niya saka ako hinila patayo.

Nagulat ako nang magkahawak-kamay naming tinalunton ang kinaroroonan ni Alaina na para bang hindi inaasahan ang ginawa ni Red.

“H-how . . . how could you leave me for this woman?” ani Alaina nang makalapit na kami sa kaniya.

Napakagat-labi ako dahil sa tanong niya at napayuko. Hindi ko alam kung ano’ng isasagot ni Red sa tanong na iyon ni Alaina, dahil kung ako ang tatanungin, hindi ko rin naman alam ang kasagutan. Hindi ko mahanap ang tamang dahilan kung bakit ako ang pinili ni Red kaysa kay Alaina. Maraming paraan para makabayad ako ng utang ngunit ito pa ang pinili niyang paraan.

Nag-angat ako ng tingin nang hindi pa rin sumasagot si Red, at natagpuan ko siyang sa akin pala nakatuon ang mga mata.

“How many times do I have to tell you that you should be proud that I am your husband?” aniya at parang muli na naman akong naestatwa sa sinabi niyang iyon.

Hindi ko inakalang sasabihin niya iyon sa harapan mismo ng dati niyang kasintahan at dapat na pakakasalan, na alam kong minahal niya nang buo at totoo. Para akong nananaginip. Hindi ako makapaniwala.

“S-sorry. N-nahihiya ako. Sa tuwing kukuwestiyunin nila ang pagiging asawa ko sa ’yo . . . p-pakiramdam ko, wala akong karapatang manatili sa tabi mo,” sabi ko, saka ako muling yumuko.

May mga luhang nagbabadya sa mga mata ko at gusto kong gawin ang lahat para lamang mapigilan ang pagpatak nila. Ayaw kong gumawa ng eksena. Ayaw kong sirain ang kaarawan ni Papa Arthur. Ayaw kong gumawa ng bagay na magiging dahilan para lalo akong pag-usapan ng pamilya ni Red.

Hinatak niya ako bigla para mas mapalapit pa sa kaniya. Halos nakayakap na ako sa katawan niya. Gulat na gulat ako sa mga oras na ito. Hinding-hindi ko inaasahang mangyayari ang ganito kahit na kailan!

Napatingin ako kay Alaina at bakas sa mga mata niya ang lungkot at sakit. Naiintindihan ko siya. Alam kong sobrang sakit ng nararamdaman niya pero hindi ko magagawang ibigay si Red sa kaniya gaya ng ninanais ng mga mata niya.

“Reason? My wife is honest. She tells me everything that runs in her mind,” ani Red at nakita ko pang ngumisi siya kay Alaina. “Don’t fucking think that I am using her to hurt you . . . because I no longer care about you, Ms. Hillman. So if you’ll excuse us, we’re going home. I don’t want to ruin my wife’s night, making her think that she’s not enough,” mahaba niyang turan kay Alaina at nakita kong tuluyan nang tumulo ang mga luha nito ngunit walang pakialam si Red. Iginiya na niya ako palayo sa mga tao at papalabas ng mansiyon.

“Red. . . .”

“I told you, there’s no reason to be jealous.”

ABALA ako sa pag-aasikaso sa mga susuotin nilang lima dahil ngayon ang isang mini concert nila sa bayan ng Bulacan. Pumayag si Seiver na magtanghal dito dahil sa bayan na ito siya isinilang.

Ang alam ko ay nakiusap ang mayor nitong San Ildefonso, Bulacan sa kaniya. Binabalak yatang lumikom ng pera para sa mga nalindol noong nakaraan.

“Franz, can you please give me my blazer? Thank you,” pukaw sa atensiyon ko ni Casspian habang inaayusan siya ng makeup artist. Napatitig na pala ako sa salamin na kinahaharapan ni Casspian, hindi ko pa napansin.

Agad naman akong tumango at ngumiti sa kaniya at saka na ako sumunod.

“Ako rin, Franz, paabot naman n’ong gitara. Titingnan ko lang kung nasa tono. Thank you, labyu!” makulit na pahabol naman sa akin ni Alas. Para talaga siyang bata.

Si Red na kanina pa tapos ayusan ay nakaupo lamang sa isang monobloc chair at mukhang nagba-browse sa smart phone niya pero parang wala naman doon ang atensiyon niya. Ewan ko ba.

Nakuha ko na ang mga ipinakukuha nina Alas at Casspian kaya’t inabot ko na ang mga ito sa kanila. Napalingon ako sa kinauupuan ni Red kanina ngunit wala na siya roon kaya’t agad siyang hinanap ng mga mata ko, ngunit bigo akong makita siya sa paligid.

“Si Sir Red?” tanong ko kay Trayn na busy sa paglalaro ng ML habang inaayusan.

“Huh? Pumasok sa van ngayon-ngayon lang,” sagot nito sa akin.

“Salamat,” sabi ko at tumungo ako sa van kung saan sinasabing nagtungo siya.

Pagsakay ko ng van ay nakita ko siyang nakaupo sa may tabi ng tinted na bintana at nakatingin lang sa malayo.

“Mainit po rito, Sir. Ano po ba’ng ginagawa n’yo rito?” tanong ko sa kaniya ngunit hindi niya ako nilingon.

Malawak at malaki itong traveling van nila na tipong napaglalagyan ng mga naka-hanger na mga damit na isinusuot nila. Mayroon ding sariling toilet at kutson sa bandang likuran.

Hindi pa rin niya ako pinapansin kaya’t muli akong nagsalita. “Kung okay ka naman po rito, lalabas na ako—”

“And receive commands from those fuckers?” sabi niya, saka ako biglang nilingon. Nakita ko na naman ang poot sa mga mata niya.

“Ha? Nag-utos lang sila sa akin kasi busy sina Jolina at Nadia sa pag-aayos ng venue—” Kusa na akong napahinto sa pagsasalita nang lalo pang magdilim ang mga mata niyang tila nais akong lamunin na lang bigla sa mga oras na ito.

“Lock the van and fucking come near me, woman,” utos niya ngunit dama ko ang tigas ng mga salitang iyon. Para bang mayroon na namang nagbabadyang unos para sa akin na hindi ko na naman mawari kung paano ko susuungin.

Tumalima ako para sundin ang nais niya. Ni-lock ko ang van at naupo sa tabi ng kinauupuan niya.

Inaasahan ko naman nang may kakatwa na namang mangyayari sa akin ngunit mali ako. Ramdam ko nang mali ako nang isa-isa niyang inaalis ang pagkakabutones ng suot niyang polong Hawaiian style.

“R-Red?”

“Just fucking watch,” utos niya sa akin at hindi ko alam ang mararamdaman o gagawin ko. Gusto kong paulit-ulit na lunukin ang laway ko dahil sa ginagawa niya.

“A-ano’ng ginagawa mo—”

“Just fucking stare at me. You love staring and obeying, right? Now obey me, woman. Keep staring,” sabi niya at tila ako nilamon ng hipnotismo.

Ang mga mata kong nasa mga mata niya ay bigla na lamang bumaba sa mapupula niyang labi . . . patungo sa leeg niya . . . pababa sa mga nakabukas na butones ng damit niya.

Muli akong napalunok ng laway ko nang buo na niyang nabuksan ang polong suot niya.

Ramdam ko ang paghuhumiyaw ng magandang ukit ng katawan niya sa mga mata ko. Tila ba hinahalina nila akong hawakan ko sila at damhin.

Akma ko nang ilalapat ang kanang kamay ko sa dibdib niya nang bigla siyang magsalita.

“Just keep staring, woman. No fucking touching,” sabi niya at kumabog nang kumabog ang dibdib ko.

Uminit lalo ang pakiramdam ko nang makita kong may maglandas na butil ng pawis mula roon na tila lalong nanghalina sa akin upang damhin ko ang katawan niya.

Hirap na hirap na akong magpigil, Red. Ano ba’ng ginagawa mo?

Nakita ko siyang napangisi ngunit tila hindi sapat sa kaniya ang reaksiyon ko. Bigla na lamang niyang hinawakan ang sinturon niya at dahan-dahan niyang kinakalag ito.

Tuluyan akong napasinghap nang marinig ko ang tunog ng pagkakaalis nito. Ang bigat ng bawat pagsagap ko ng hangin.

“I . . . I want to touch you, Red,” kumpisal ko sa kaniya ngunit imbes na hayaan akong hawakan siya ay mabilis niyang binitiwan ang sinturon niya. Kinuha ng magkabila niyang kamay ang magkabila kong palapulsuhan saka niya ako mabilis na inikot pasandal sa tinted na salamin ng sasakyan.

Napakainit ngunit mas lalo lamang nag-iinit ang pakiramdam ko sa itsura niya ngayon sa harap ko, lalo pa ang mga mata niyang tila nagbabaga.

Binitiwan niya ang kaliwang kamay ko para lang pala batakin ang seatbelt ng driver’s seat at saka niya ipinulupot ang kaliwa kong palapulsuhan roon.

“A-ano’ng ginagawa mo—ohh . . . !” Bigla niyang pinaglandas ang kanang kamay niyang malaya sa leeg ko, habang patuloy na hawak ng kaliwang kamay niya ang kanang kamay ko na nakadikit pa rin hanggang ngayon sa salamin.

“Haven’t gave you any punishment lately,” sabi niya at bumaba ang kanang kamay niya patungo sa butones ng suot kong blouse.

Isa-isa niyang kinalag ang mga iyon habang hindi napuputol ang titig niya sa mga mata ko. Tila ba inaalam niya kung gusto ko ang ginagawa niya o kung nasisiyahan ba ako.

Nang tuluyan na niyang mabuksan ang blouse ko ay tumambad sa mga mata niya ang dibdib ko na tanging itim na bra na lamang ang nakatakip. Sumilay na naman ang nakakalokong ngisi sa mga labi niya.

Pasong-paso na ang pakiramdam ko. Wala siyang pang-itaas sa harap ko, at ito ako, hantad ang dibdib sa harap niya.

“Do you want me to touch you now?” aniya at saka niya kinagat ang pang-ibabang labi niya na halos bumaliw sa akin. Iba ang kakaibang hatak ng ginawa niyang iyon sa sistema ko.

“Y-yes, please . . .” pakiusap ko. Alam kong wala na ako sa katinuan dahil mas nangingibabaw ang init sa akin ngayon.

“Do you want me to lick you?” muli niyang tanong at wala sa sariling napatango ako.

Nakadadarang ang mga mata niya. Nakadadarang ang mga gawi niya. At mas lalong nakadadarang ang kakaibang pagngisi at pagtingin niya na para bang kasalukuyan na siyang nakikipaglaro ng apoy sa sistema ko.

Unti-unti niyang ibinaba ang mga labi niya sa collarbone ko at halos takasan ako ng bait nang tuluyan iyong sumayad sa balat ko.

“Mmm. . . Red,” ungol ko. Wala na akong pakialam kung nasaan man kami. Mas nangingibabaw sa akin ang sensasyon.

Bumaba ang mga labi niya pababa sa dibdib ko at hindi ko mapigilan ang katawan ko sa pag-arko. Nakakadarang! Hindi ko na gustong matapos pa ang tagpong ito. Baliw na ako, tanggap ko iyon.

Naramdaman kong inilislis ng ngipin niya ang bra ko para lamang masilayan niya ang korona . . . ngunit sunod-sunod na katok sa van ang nagpabalik sa akin sa realidad.

“HEY? OPEN THE DOOR!” sigaw ng tao sa labas na mukhang si Alas.

Akma akong kakalas sa kaniya nang bigla na lamang niyang bahagyang inilayo ang mga labi niya mula sa dibdib ko, saka niya ako tinitigan sa mga mata.

“But I want to lick you now? What will you choose?” nakakalokong sabi niya sa akin, at parang mababaliw ako dahil hindi ko alam ang gagawin ko. Isa pa, hindi pa rin niya pinakakawalan ang kaliwang kamay ko.

“R-Red baka marinig nila tayo—oh . . . God!” Hindi siya nagpapigil! Bigla na lamang sinakop ng mga labi niya ang korona ng dibdib ko at saka niya ito sinimulang paglaruan ng dila niya—tila nasisiyahan siya sa pagkataranta ko maging sa pag-arko ng katawan ko.

“Sshh. . . .”

“Mmm . . . R-Red . . . p-please.”

I was getting more and more insane. Hindi ko na magawang intindihin pa ang mas dumami pang pagkatok. Nananaig ang init at makamundong kagustuhan ko sa mga oras na ito!

Nang tila nasiyahan na siya ay bigla niya akong pinakawalan at saka siya mismo ang nagbutones pabalik ng blouse na suot ko.

Kinalas din niya ang seatbelt na nasa kamay ko, saka ako nginisian nang nakakaloko.

“Craving means wanting for more. And wanting for more means something more exciting is yet to come,” sabi niya at biglang binuksan ang pintuan ng van.

“Gago, ’tol! Akala ko kung napaano na kayo!” sigaw ni Alas nang bumaba si Red na wala pa ring pang-itaas.

“I fell asleep. She doesn’t want to disturb me, yet you fucking did,” singhal niya kay Alas na mukhang wala talagang kaalam-alam sa nangyari.

“Bakit namumula ang mukha mo, Franz? Nilalagnat ka ba—”

“M-mainit sa loob ng van. A-ang hirap gisingin ni Sir Red,” alibi ko, saka na ako bumaba rin ng sasakyan ngunit mukha ni Casspian ang sumalubong sa akin.

Mataman ako nitong tinitigan at hindi ko mabasa kung ano’ng tumatakbo sa isip niya bago siya nagsalita. “Did you two enjoy?” halos pabulong lang na tanong niya ngunit nagulat ako nang bigla na lamang akong hapitin ni Red na ikinabigla ko.

“Why? Can’t I enjoy her?”

Biglang ngumisi si Casspian kay Red na lubos kong ipinagtaka.

“Are you two in a relationship?” tanong niya.

Walang alam ang mga kabanda niya tungkol sa amin o sa kung ano man ang namamagitan sa amin. Basta’t ang alam nila ay all-around PA ako ni Red.

“H-hindi!” utal ngunit maagap kong sagot pero tila mali ang ginawa ko. Naramdaman ko ang paghigpit ng pagkakahapit sa baywang ko ni Red.

“But she’s mine, Casspian. She’s mine . . . alone. Now fucking back off before I make you do.”

Jusko, Red! Bakit mo ba ginagawang komplikado ang sitwasyon?

CHAPTER SEVEN

FRANZESS IAH

IMBES na mapikon si Casspian sa sinabi niya ay bigla itong tumawa na animo’y nakarinig ng isang malaking joke.

“S-Sir Red—”

“Sorry, sorry,” ani Casspian at saka nahihirapang huminto sa pagtawa. “I’m just kidding, and you went overly possessive, Red,” anito kay Red at para akong naguguluhan sa inaasta nila.

“I have no time to play with you, fucker. Let’s get down to business,” tila wala lang na wika ni Red, saka na siya lumakad patungo sa dressing room.

Naiwan ako kasama sina Casspian at Alas na may nakakalokong tingin sa akin.

“’Sus! Napapabilib mo na ’ko, Franz!” ani Alas at saka ginulo ang buhok ko na lalong ikinataka ko.

“H-ha?”

“Ikaw lang ang tumagal na PA sa kaniya. At ang matindi, napapasunod mo pa. Bumibilib na ’ko sa ’yo, maki-kiss talaga kita,” sagot niya sa akin at ngumiti pa nang mas nakakaloko.

Naglakad palapit sa akin si Casspian at saka siya may inabot— sandwich.

“Eat first. The performance will be tiring, and you have to watch over us,” aniya at kinuha ko naman iyon kahit parang gulong-gulo ako sa iniikot ng mundo sa mga oras na ito.

“T-tungkol sa sinabi ni Sir Red—”

“Oh, no. Don’t even think about it. You must really be an important person to him. He’s always this possessive towards his worker, and we appreciate him for doing that. No worries, no malice. I just asked,” paliwanag sa akin nito at hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o ano.

Wala raw malisya samantalang wala silang kaalam-alam na puro malisya ang nagaganap sa pagitan namin ni Red habang nakatalikod sila.

Hindi ko alam kung anong pakulo ni Casspian pero totoong kinabahan ako sa iginawi niya.

Tinalikuran na nila ako ni Alas at tumungo sa loob ng van, marahil ay may nais kunin.

Kakaiba ang naging kabog ng dibdib ko kanina. Hindi ko inaasahan na ipagpipilitan pa rin ni Red ang nais niya kahit pa may mga walang hintong katok sa van. Hindi ko talaga kayang ma-predict kung ano nga ba talaga ang itinatakbo ng utak niya.

Inayos ko lang sandali ang sarili ko bago ako sumunod sa kanila. Naabutan kong nagbibihis sina Red at Trayn ng mga isusuot nila kaya’t agad akong tumalikod.

“Ito talaga si Franz, akala mo bago nang bago kapag ganito. Parang ang pangit-pangit ng mga katawan namin kapag bigla ka na lang tumatalikod. Iyong iba nga, gusto kaming titigan nang hubad—”

“Shut your mouth, fucker,” dinig kong putol ni Red kay Trayn at mabilis namang tumahimik ito. Hindi ko alam kung natakot ba siya kay Red o ano dahil hindi ko naman sila nakikita.

Nakamasid lang ako sa pader nang bigla na lamang may bumangga sa balikat ko. At nang lingunin ko iyon ay nakita ko si Red na tila may ibinubuga na namang itim na awra.

“Follow me,” anito at lumabas na ng dressing room kaya’t agad akong sumunod sa kaniya.

Ang lalaki na naman ng mga hakbang niya kaya’t wala akong choice kundi mas bilisan pa ang paglalakad ko.

Nakarating kami sa backstage ng venue na pagdarausan ng concert saka niya ako biglang nilingon.

“M-may problema ba?” kinakabahang tanong ko.

Imbes na sagutin ako ay tiningnan niya lang ang kabuoan ko na para bang may tanong siya na gusto niyang sagutin ko kahit wala namang tanong.

Ang asul niyang mga mata ay tila mga yelo sa lamig na nagpapaginaw sa akin. Paraan pa lang ng pagtitig niya, alam ko na agad na mayroon na naman akong nagawang hindi maganda.

“M-may kasalanan—”

“Your eyes are mine,” putol niya sa akin at nabigla ako sa binitiwan niyang salita.

“H-ha?”

“Your lips are mine too,” muli niyang saad at parang hindi ko mawari kung kaya ko bang sundan ang mga sinasabi niya ngayon sa akin.

“H-hindi ko makuha kung ano’ng sinasabi mo—”

“Everything about you is mine,” anito direkta sa mga mata ko saka ako nilapitan. Kakaibang kabog na naman ng dibdib ang nararanasan ko mula sa kaniya. Para siyang laging may bitbit na shock para gumulat na lang bigla sa akin.

Ibinaba niya ang mga labi niya patungo sa tainga ko na nagbigay kilabot sa akin. “R-Red.”

“I told you, I am territorial. Don’t let me do something that would tell the world that you are indeed . . . my own property,” bulong nito, saka ako tuluyang tinalikuran.

Kakabog-kabog ang dibdib ko kaya’t halos mapahawak ako sa monobloc na nasa gilid ko.

Sa palagay ko ay kailangan ko nga talagang mag-ingat. Kapag sinabi niya sa mundo kung anong relasyon mayroon kami, uulanin ako ng galit at masasamang salita. Sigurado iyon.

KASALUKUYANG nangingibabaw ang tinig ni Red sa malaking venue. Oo, siya ang vocalist ng Paranoia. Si Trayn ang drummer, si Alas ang pianist, si Seiver ang bass guitarist, at si Casspian naman ang may hawak ng lead guitar.

Sikat na sikat ang Paranoia kaya’t kahit sa labas ng venue ay napakaraming tao.

Nandito ako ngayon sa pinakaharap at nakikinig sa kaniya. Ang alam ko, siya ang nagsulat ng kantang ito at si Casspian naman ang naglapat ng tono.

Title: Always You

By Red Yvan Allen

Verse I:

We met at the wrong time

My mental health wasn’t in rhyme

I’m breaking and shaking

My world crashed and I’m wanderin’

I am the distressed man

Yet you came and we became one

You’re hopeful and I’m hopeless

This is just one of our differences

Ang ganda talaga ng boses ni Red. Malamyos sa pandinig at animo’y laging nanghaharana. Hindi ka magtataka na maraming kababaihan ang nababaliw sa kaniya dahil dito.

I could still remember the first time I heard his voice. para akong nahipnotismo noon. Hindi ako mahilig makinig ng mga kanta, pero noong narinig ko ang boses niya, parang gusto ko na lang iyon pakinggan buong araw.

Napagawi ang tingin ko kay Casspian na mukhang nasisiyahan sa pagtugtog. Kahit kailan talaga ang isang ito, tila ang labong kausap, pero kapag gitara na niya ang kaharap, parang lahat na ng problema ay kayang-kaya na niyang solusyunan.

Refrain:

And I wanted to be with you

Just for the mean time

And I wanted to be with you

Just in this lifetime

And I wanted to be with you

Can you grant it now . . . can you grant it now?

Ibinalik ko ang tingin ko kay Red at ninamnam ang pagkanta niya. Nakatitig lang ako sa kaniya. Hindi ko maiwasan. Parang inaakit niya ako gamit ang mga liriko ng kanta.

“We love you, Paranoia!” sigaw ng madla at napangiti ako. Totoong maraming nagmamahal sa kanila. Totoong maraming humahanga sa kanila, lalo na sa kaniya— isa na ako r’on.

Chorus:

And I think that we’ll make it through

Despite of the struggles between me and you

You are always worth the fight

You deserve all my cries every night

You will my always wear my light

’Cause it’s you. . . it’s always you.

Ayaw kong mag-assume pero parang sa akin na naman nakatuon ang mga mata niya, ngunit may hindi mabasang emosyon mula roon. Papalit-palit. Ganitong-ganito siya noon sa talk show ni Miss Jassy. Ganitong-ganito ang paraan ng pagtitig niya sa akin na tipong hindi ko malaman kung ano ba’ng nais niyang sabihin.

Isa pa, tila ba niya nais iparating sa akin ang mensahe ng chorus ng kanta.

Verse II:

Meeting you is a surprise

You entered my life like a rolling dice

I’m wondering and thinking

And you’re so glad I’m finally learning.

I am a little nasty

Yet you bear with my uncertainty

You’re a fighter, I’m a quitter

But your boldness joined us together.

Halos mahigit ko ang hininga ko nang magsimula siyang lumakad pababa ng stage na hindi naman niya ginagawa sa mga concert nila.

Mabuti na nga lang at alisto ang mga guard at event organizer na narito. Agad nilang nahawi ang mga tao na nais siyang lapitan at yakapin.

Refrain:

And I wanted to be with you

Just for the mean time

And I wanted to be with you

Just in this lifetime

And I wanted to be with you

Can you grant it now. . . can you grant it now?

Chorus:

And I think that we’ll make it through

Despite of the struggles between me and you

You are always worth the fight

You deserve all my cries every night

You will my always wear my light

’Cause it’s you. . . it’s always you.

Hindi ko na malaman kung gaano pa ba kalakas ang pagrigodon ng dibdib ko lalo pa nang bigla niyang lakarin ang daan patungo sa kinatatayuan ko.

Parang bumabagal ang paligid. Patuloy ang pag-awit niya sa mga liriko pero parang mas iniintindi ko ang paglakad niya ngayon na tila ako talaga ang tinutumbok.

Refrain II

And now that I am with you

It’s just too perfect

And now that I am with you

Cherish the moment

And this time that I am with you

I’m content now. . . I’m content now.

Hindi na magkamayaw ang tilian ng mga tao, lalo pa nang huminto siya sa pinakaharap ko mismo. Hindi ko alam kung ano’ng gusto niyang mangyari. Hindi ko alam kung ano’ng gusto niyang gawin. Gulat na gulat ako sa mga inaasta niya. Sobra akong hindi makapaniwala na narito siya sa harap ko ngayon at tila ba ako lamang ang nais niyang awitan.

Bigla niyang inabot ang kanang kamay ko para kunin at lalo nang nagkagulo ang mga tao. Puro tilian at hindi magkamayaw na sigawan na animo’y ba sila ang nasa kinalulugaran ko ngayon sa paraan ng pagkakilig nila.

Chorus II

And I know that we’ll make it through

Those struggles are nothing for me and you

You are always worth the fight

You deserve all the love of my life

You will always wear my light

’Cause it’s you . . . it’s always you.

Parang nalulon ko na yata ang dila ko nang tuluyang magtama ang mga mata namin. Ang asul niyang mga mata na hinding-hindi ko pagsasawaan, tila ngayon ay nangungusap sa harapan ko at tila may nais iparating.

Biglang lumitaw ang nakakalokong titig sa mga mata niya, saka niya ako marahang hinatak paakyat ng stage na lalong naging dahilan kung bakit mas nagtilian pa ang mga tao sa paligid.

“OMG! Sana all! Sana ako rin!” kilig na kilig na tili ng babaeng nadaanan namin.

“Nakakainggit, sheeeet! Sana may Red din na hahawak sa kamay ko!”

“Gusto ko rin ng isang Red Yvan Allen!”

“My gosh, Red! Anakan mo ’ko, please!”

“Reeed! Uwi na sa bahay, hindi na ’ko galit!”

Samu’t saring tilian ang maririnig mo, at ang iba pang tila ay sobrang nakakatawa ngunit hindi ko magawang intindihin iyon ngayon. Mas lamang ang init ng kamay niyang nakadaop sa mga kamay ko.

Nang tuluyan na kaming makaakyat sa stage ay tumungo kami sa sentro. Kita ko ang nakakalokong ngisi sa mga labi ng apat. Halatang namamangha rin sila sa ginawa ni Red— dahil ako rin naman . Halos hindi ko pa rin nga maproseso.

Iniharap niya ako sa kaniya at muli niya akong tinitigan sa mga mata at saka niya muling inawit ang chorus ng kanta.

“And I know that we’ll make it through, those struggles are nothing for me and you. You are always worth the fight. You deserve all the love of my life. You will always wear my light. ’Cause it’s you . . . it’s always you,” pag-awit niya, saka bigla niyang hinawakan ang baba ko na lubos na ikinalaki ng mga mata ko.

Parang lalong bumagal ang paligid. Para akong nasa alapaap at hindi ko mawari kung nahuhulog ba ako nang mabagal o umaangat ako sa ere nang mabilis. Hindi ko malaman kung ano’ng nangyayari.

Nangibabaw ang tilian ng mga tao dahil sa ginagawa niya pero halos hindi ko na iyon napansin. Narito na naman ang kakaibang dulot ng mga mata niya. Gusto ko na lang magpalamon sa mga nais nitong gawin, ipakita, at ipadama. Nakakalunod!

Bigla niyang ibinaba ang mga labi niya patungo sa harap ng mga labi ko na halos ilang sentimetro na lamang ang layo ay magdidikit na.

“’Cause it’s you . . . it’s always you,” muli niyang pag-awit sa huling liriko ng kanta at tuluyan na yata akong nawala sa sarili.

“R-Red . . .” mahinang bulong ko dahil hindi ko na alam kung ano’ng nangyayari o kung ano pa man ang ginagawa niya.

“Tangina, sana all na lang talaga!”

“Gago, sana all! Waaaaaahhhh!”

“Sana ako rin! Kiss mo rin ako, Red!”

Bigla siyang ngumisi at kita ko kung paano maglabas ng nakakalokong tingin ang mga mata niya.

“I told you, your eyes are mine, and I am fucking territorial. But you stared at some fucker in front of my eyes. Now you triggered me. Shall I continue telling the world that you are my property? Tell me, Mrs. Allen. Shall I kiss you in front of them and confess that you are Red Yvan Allen’s secret wife?”

Oh my God!

CHAPTER EIGHT

FRANZESS IAH

KUNG puwede lang akong magpanggap na hinimatay ay ginagawa ko na para lang makaiwas ako sa dami ng taong narito ngayon at nasasaksihan ang ginagawa ni Red sa akin.

“R-Red.”

Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lang siyang lumayo sa akin kasabay ng pagpapalit ng ritmo ng kanta na pinangunahan ni Casspian.

Hiyang-hiya ako sa nangyayari lalo pa nang magsimula siyang umawit ng panibagong kanta at narito pa rin ako sa ibabaw ng stage.

Sa sobrang hiya ko, tumalikod ako at bababa na sana sa hagdan nang bigla na lamang may humigit ng braso ko at saka ko naramdaman na hinapit na ako sa baywang ko.

Bakit mo naman ginagawa sa akin ’to, Red? Ayaw kong mahulog sa ’yo pero parang lalo mo ’kong dinadarang.

Natapos ang awitin at hindi na niya ako pinakawalan pa. Talagang sa buong kanta ay naroon ako sa stage kasama niya habang nagtitilian ang mga tao.

“Did you enjoy our song?” tanong niya mula sa mikropono at sabay-sabay na sumagot ang mga manonood.

“Sana ako na lang ’yang babae!” sigaw mula sa crowd at nakita kong tumawa si Red— pekeng tawa . Hindi siya ang tipo ng tao na mapapatawa mo.

“I would love to bring all of you here on stage, it just so happened that this woman caught my attention,” sabi niya sa mga tao at parang gusto ko lalong lumubog sa kahihiyan.

Nakakatakot na sa laki ng fan base niya, baka sa susunod na may makakita sa akin ay bigla na lamang akong sabunutan.

“Kidding aside, folks, she’s my personal assistant and I want to dedicate that song to her. She’s been working too hard for me and I am really grateful for it,” paliwanag niya, at kung puwede lang maghugis puso ang mga mata ng mga kababaihan ay nangyari na dahil sa nakikita kong paghanga sa mga mata nila para kay Red.

“Sana puwedeng mag-apply!” sigaw na naman mula sa audience.

“Tapakan mo ’ko sa leeg, Red. Ayos na ayos lang!”

“Gusto ko ring maging assistant! Sana all!”

Hinawakan niya ang kamay ko at inalalayang makababa ng stage. Dinala niya ako sa kinatatayuan ko kanina, at bago niya ako tuluyang iwan ay umumang siyang muli sa tainga ko at saka bumulong.

“Be thankful I didn’t confess. We’ll talk later, woman. For now, focus your eyes on me, and no one else but me,” aniya at tuluyan nang tumalikod at naglakad patungo sa stage.

Mabilis akong napahawak sa dibdib ko dahil tila nais na nitong kumawala. Nagwawala ang puso ko at gustong humiyaw nang malakas na malakas.

Muli ay ibang kanta ang nangibabaw sa paligid ngunit ngayon ay ka-duet na niya si Casspian.

Hindi ko inaalis ang tingin ko sa kaniya . . . dahil baka kung anong himala na naman ang gawin niya at mawala na ako lalo sa sarili ko.

Madalas niya akong nililingon-lingon kahit pa pahapyaw lamang ang ginagawa niya. Alam ko naman na nagtse-check lang siya kung nasa kaniya ba talaga ang atensiyon ko.

Madalas hindi ko na maintindihan si Red sa gusto niya, pero dahil asawa ko siya, nandito pa rin ako para sa kaniya. Alam ko ring maraming nangangarap sa posisyon na mayroon ako.

“And I will always tell the world that you are my treasure, that you are precious, that you are my love, my one and only love. . . .” pagkanta niya sa huling liriko ng kanta, habang sa akin na naman nakadako ang mga mata niya.

How can I ever resist your eyes, Red Yvan Allen?

KASALUKUYAN kong tinutulungan si Nana Mela na magluto. Nag-request kasi ng ginataang tulingan si Red sa kaniya at sinabi ko kay Nana Mela na tutulong ako.

“Naku, anak, maglalansa ka pa! Doon ka na lang kasi sa sala,” aniya sa akin ngunit nginitian ko lamang siya.

“Alam mo, Nana, noong nasa probinsiya pa ako, kailangan ko pang maglambat o hindi naman kaya ay mamaril ng isda para lang may ulamin ako sa isang araw,” sabi ko at nakita kong namangha siya sa sinabi ko.

Inabot niya ang sandok na nasa gilid ko at saka niya bahagyang binangga ang balakang ko. “Kaya nga natutuwa ako sa ’yo, hija. Naku, kung si Alaina ang nakatuluyan ng alaga ko, abot-abot siguro ang pagtutol ko. Mabait naman si Alaina at nakikita ko naman na mahal niya si Red, pero hindi ko talaga siya nakikita na magiging future ng alaga ko. Hindi siya, ano ga kasing tawag d’on? Iyong wife material ga iyon?” aniya at marahan akong tumango. “Iyon. Hindi siya ganoon. Para bang okay naman siyang girlfriend, pero hindi asawa,” sabi niya at hindi ko alam ang mararamdaman ko. Kung dapat ba akong malungkot para kay Alaina o ano.

“Kumusta naman po ba siyang girlfriend kay Red? Mahal po ba siya ni Red?” hindi ko maiwasang tanong. Siguro, sa isang bahagi ng utak ko ay nais ko ring malaman ang kasagutan. Hindi naman kasi madaling paniwalaan na naghiwalay lang sila dahil sa akin—o dahil ako ang napiling pakasalan.

“Mahal? Ang alam ko kasi ay—”

“Wash your hands. Go to our room.” Kapwa kaming napapiksi ni Nana Mela sa tinig na iyon at nalingunan namin si Red na hindi maganda ang awra.

“S-sige,” sagot ko sa kaniya at tumalikod na siya.

“Naku po, hija! Nag-beastmode yata ang asawa mo. Ayaw na ayaw pa naman niyang pinag-uusapan si Alaina,” ani Nana Mela. Pakiramdam ko ay lalo lamang niya akong tinakot.

Naghugas at nagsabon ako ng kamay at nag-spray na rin ng alcohol bago ako umakyat sa silid namin.

Pagpasok ko ay nadatnan ko siyang nakaupo sa may harap ng desktop at nagtitipa sa keyboard. Siguro ay may sinasagot na naman siyang mga email.

Naupo ako sa kama at hinintay ko na matapos siya sa ginagawa niya para mapansin niya ako. Hindi ko talaga ugaling istorbohin siya lalo pa’t may ginagawa siya.

“What’s your deal?” basag niya sa katahimikan at para akong batang napaderetso ng upo.

“H-ha?”

Inikot niya ang upuan paharap sa akin saka siya yumuko at itinukod ang mga siko niya sa tuhod kasabay ng pagtitig niya sa akin nang mariin. Ang mga mata niya ay tila hinahalukay ako para magsabi ng mga salitang hindi ko alam kung saan ba dapat magmula.

“Ask me now. What do you want to know about Alaina?” walang gatol na tanong niya sa akin na wari bang wala namang epekto sa kaniya kahit may malaman ako.

“H-hindi ko naman gustong magtanong. W-wala naman akong gustong malaman—”

“Are you sure?” putol niya sa akin at saka siya tumayo at naglakad patungo sa akin.

Bawat hakbang niya ay nagbibigay ng kakaibang rigodon sa dibdib ko. Nagsimula na ring bumigat ang bawat paghinga ko. Sa tuwing lalapit sa akin si Red, pakiramdam ko ay may mararating akong lugar na tanging siya lang ang may alam at ang tanging taong makakapagdala sa akin doon.

“O-oo?”

“Are . . . you . . . sure?” Ang diin ng mga salitang iyon. Para akong nakikipagbuno sa hindi ko kilalang estranghero. “Stand up,” utos niya sa akin at agad naman akong tumayo.

“W-wala namang problema, Red. W-wala naman akong gustong malaman—”

“Did I love her? I did,” putol niya sa akin na sobrang ikinagulat ko. Ngunit mas nagulat pa ako nang hapitin niya ako bigla sa baywang ko at nakipagtitigan na naman siya sa mga mata ko. “But as you heard, I used the word did,” patuloy niya na lalong ikinagulo ng isip ko sa pag-intindi sa mga sinasabi niya.

“A-ano’ng ibig mong sabihin?” kabadong tanong ko sa kaniya. Hindi ko pa rin maialis ang mga mata ko sa mga mata niya.

“I only loved her before, but now . . .” Bahagya siyang huminto.

Umangat ang kamay niya at biglang hinaplos ang kanang pisngi ko ng likod ng palad niya. “. . . all I want is you.”

Hindi ko na alam kung humihinga pa ba ako o hindi na. Parang kinakapos na ako at parang may mali sa akin na hindi ko mawari.

Bumaba ang kamay niya pahaplos sa leeg ko at parang nagdala iyon ng bolta-boltaheng kuryente sa akin. Ang mga haplos niya ay kakaiba na wari bang sa ganoong paraan ay kayang-kaya niya akong hipnotismuhin.

“Red,” tawag ko sa kaniya at unti-unting sumilay ang ngisi sa mga labi niya.

“Ask me anything, woman. I would gladly answer you without any hesitation,” aniya at naramdaman ko bigla ang isang kamay niya na naglalandas sa hita ko. Nakamaong na short lamang ako sa mga oras na ito.

Napakagat-labi ako at nawala ang ngisi sa mga labi niya. Hindi ko alam kung bakit o dapat ko pa bang malaman?

“Whenever you do that . . . it feels like you are craving for my lips,” seryosong wika niya sa akin at hindi ko alam kung bakit ako tumango.

Ang mapupula niyang labi na sobrang lapit sa akin ngayon ay parang ang sarap na lang biglang sunggaban. Totoong nakakahalina at nakakabaliw.

“H-hindi mo pa rin ba ako hahayaang halikan ka?” Hindi ko rin alam kung saan ko hinugot ang tapang ko na sabihin ang katanungan kong iyon, basta’t ang alam ko ay nadadarang ako sa klase ng haplos niya sa hita at leeg ko.

“Shall I allow you now?” seryosong tanong niya at gusto kong sunod-sunod na tumango ngunit hindi ko alam kung paano.

Naramdaman kong umakyat ang kamay niya patungo sa pang-upo ko at marahang humaplos at pumisil doon.

“Mmm . . .” ungol ko at saka ako napapikit.

Akala ko ay balak niyang magtuloy-tuloy, ngunit bigla na lamang niya akong binitiwan saka lumayo nang bahagya sa akin.

“Enough of pleasure, woman. Ask me your questions now,” aniya at umayos ng upo sa kama.

Nilingon ko siya ngunit mukhang mali ang ginawa ko. Paglingon ko ay hinatak niya ako sa palapulsuhan kaya ngayon ay nakaupo na ako sa mga hita niya.

“Red—”

“Ask me now or I will be so fucking mad. You want answers? Hear it from me, myself. Stop asking other people,” aniya, at binitiwan ang palapulsuhan ko at itinukod niya ang mga kamay niya sa kama.

Napayuko ako dahil nahihiya ako. Wala naman talaga akong balak magtanong tungkol sa kanila ni Alaina dahil ako naman talaga ang bigla na lang sumingit sa kanilang dalawa.

“N-nagsisisi ka bang iniwan mo siya?” utal na tanong ko. Nanatili akong nakayuko dahil hindi ko kayang magtanong nang maayos kung makikita ko ang mga mata niyang nanghahalina at nang-aakit. Baka iba ang masabi ko.

“Why would I? I have a sexy wife,” aniya at naramdaman kong may kamay na marahang humaplos sa likod ko.

“G-gaano kayo katagal na magkarelasyon?” Hindi ko talaga maiwasan ang hindi mautal lalo pa’t naririnig ko ang paghinga niya na pati yata iyon ay nakakaakit na rin sa pandinig ko.

“Three years,” sagot niya ngunit ngayon naman ay hindi na lang kamay ang nararamdaman ko. May mainit na ring hininga sa gilid ng leeg ko.

“M-minahal mo ba siya nang totoo? N-nang higit pa sa pagmamahal na kaya mong ibigay?” Sa ginagawa niya sa katawan ko ngayon ay parang ayaw ko na lang magtanong. Parang gusto ko na lang siyang biglang sunggaban hanggang sa kapwa na kami bumigay.

“I loved her but not to the extent that I would leave everything for her,” sagot niya sa akin at naramdaman ko ang pagpasok ng kamay niya sa loob ng damit ko mula sa likuran.

Balat sa balat na ang haplos niya kaya’t lalong nagwawala ang sistema ko.

“Red. . . .”

“Questions, woman.”

“N-noong nag-propose ka ba sa kaniya, s-sigurado ka na ba talagang pakakasalan mo siya?” Hindi ko alam kung bakit ko pa iyon itinanong, samantalang obvious naman kung ano ba ang sagot.

Ang tagal niya bago sumagot kaya’t nag-angat ako ng mukha, at pagtingin ko sa kaniya ay mataman na pala siyang nakatitig sa akin.

“K-kung hindi mo kayang sagutin, a-ayos lang—”

“No. I proposed to her out of pity, whether you believe it or not. She asked for an engagement ring and I gave it to her. I have never been sure of marrying someone not until I met you,” sagot niya sa akin at parang doon na yata ako tuluyang nahulog sa kaniya sa paraang hindi ko kayang maipaliwanag dahil hindi ko rin naman naiintindihan.

Napakagat-labi ako at parang may mga luhang gustong bumagsak mula sa mga mata ko.

“H-hindi mo naman kailangang magsinungaling. M-malaki ang kasalanan ko sa ’yo. M-malaki ang pagkakautang ko sa ’yo. K-kahit buong buhay ko ang ibigay ko sa ’yo, hinding-hindi kita magagawang bayaran. Kaya hindi mo naman kailangang sabihin ang mga salitang iyan para lang paasahin ako. A-alam ko ang lugar ko, Red. Alam ko kung hanggang saan lang ako, at alam ko kung hanggang saan lang ang tayo—”

He suddenly kissed me on my nose that stopped me from talking. Parang nagwala ang lahat ng dapat magwala sa katawan ko nang lumapat ang mga labi niya sa ilong ko.

“My turn,” aniya nang makalayo siya. “Why did you surrender your whole self to me when I gave you two choices before? Why did you let me have you?”

Naumid yata ang dila ko sa tanong niyang iyon. Hindi ko pa kasi tapos iproseso na hinalikan niya ang tungki ng ilong ko—na lumapat ang mga labi niya sa parte ng mukha ko.

“H-hindi ko—”

“Are you in love with me? Are you in love with your husband, Mrs. Allen?”

CHAPTER NINE

FRANZESS IAH

HINDI ko alam kung sa paanong paraan ko ba dapat sagutin ang tanong niya. Totoong nabigla ako dahil hindi ko naman inaasahan na sasabihin niya iyon.

“I-I’m sorry,” sabi ko at saka ako biglang tumayo mula sa kandungan niya at tumakbo palabas ng kuwarto.

Habol-habol ko ang hininga ko nang makababa ako patungo sa kusina at nakita ko pang nagulat si Nana Mela pagkakita sa akin.

“Susmaryosep kang bata ka! Bakit ka ga humahangos?” tanong niya sa akin. “Hindi ka naman sinaktan ni Red, hindi ga?”

“H-hindi po, Nana. May ipis po kasi sa kuwarto kaya napatakbo ako pababa,” habol-hiningang pagsisinungaling ko na ikinatawa naman nito.

“Ikaw talagang bata ka. Akala ko naman ay napa’no ka na. O, siya, tawagin mo na ang asawa mo at tapos na ako sa niluluto ko nang makakain na kayo,” aniya at parang ayaw kong sumagot ng opo.

Ayaw kong umakyat sa kuwarto. Baka bigla akong tanungin ni Red kung bakit hindi ko siya sinagot at kung bakit ko siya tinakbuhan. Mahirap pa namang hulaan ang tumatakbo sa utak niya.

“B-bababa na rin po siguro iyon si Red, Nana,” sagot ko sa kaniya at saka ako nagmamadaling naupo sa harapan ng hapag.

Tahimik lang ako habang nagsasandok si Nana Mela. Wala pa rin si Red hanggang ngayon. Baka utusan na naman ako ulit ni Nana.

Nailapag na ni Nana Mela ang ulam at kanin sa harap ko. Amoy pa lang, alam na alam ko na agad na masarap. Amoy na amoy ang aroma ng gata.

“Salamat po, Nana. Amoy pa lang, masarap na,” wika ko at saka ako nagsandok ng kanin ko.

Saktong sasandok na ako ng ulam nang bigla na lamang sumulpot si Red sa entrada ng kusina.

“Why didn’t you call me?” kunot-noong tanong niya sa akin at naglakad patungo sa normal na inuupuan niya—mali, naglakad siya patungo sa likod ng kinauupuan ko.

Bigla niyang hinawakan ang magkabilang balikat ko kaya’t agad akong napaigtad sa gulat. Napapadalas ang paghawak niya sa akin na lalo kong ikinakakaba.

“S-sorry. Akala ko kasi, b-busy ka—”

“How come? The reason why I wanted to be busy . . . suddenly ran away and left me,” makahulugang wika niya kaya’t agad kong sumulyap kay Nana Mela na nakikinig sa amin pero kunwaring nagpupunas ng plato. May pilyang ngiti sa mga labi niya.

Jusko. Nana naman, e!

“N-nagugutom na kasi ako,” sagot ko. Akala ko ay hahayaan na niya ako ngunit naramdaman ko bigla ang mainit niyang hininga sa kaliwang tainga ko.

“You should’ve eaten me. I could relieve your hunger, Mrs. Allen,” pang-aasar niya sa akin at naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil awtomatikong tumakbo sa utak ko ang pag-i-imagine sa sinabi niya na hindi naman dapat! Masyado nang napopolusyunan ang utak ko nitong mga nakaraan.

“R-Red—”

“Eat,” utos niya at saka na siya lumayo sa akin at naupo sa puwesto niya.

Sumandok siya ng pagkain saka nagsimulang kumain.

Nitong mga nakaraan, lagi ko naman siyang nakakasabay at nakikitang kumain pero hindi ko pa rin makuhang masanay. Hindi ko talaga inakala na aabot kami sa ganito na makakatabi ko na siya. Noon, tingnan o palihim lamang akong sumulyap o tumabi sa kaniya, agad na siyang nawawala sa mood o hindi naman kaya ay nagagalit at bigla na lang aalis.

“Stop daydreaming, woman. Eat,” aniya kaya’t agad kong sinunod ang sinabi niya. “Maybe after eating, you’ll have enough power to answer multiple simple questions,” pahabol na pasaring niya sa akin at pagkita ko ay nakangisi na siya.

Gusto kong sumagot ngunit pinili ko na lamang ang manahimik at kumain. Baka mali na naman ang masabi ko, ako rin naman ang kawawa sa huli.

Natapos kaming kumain. Tumayo na kami at lumabas ng kusina at iniligpit na ni Nana Mela ang lamesa. Baka nagtataka ang marami na hindi namin laging kasabay si Nana Mela sa pagkain, iyon ay dahil alas-sais pa lamang ay naghahapunan na siya dahil may kailangan siyang inumin na maintenance medicine.

“Hija, ilalagay ko na lang sa ref itong ipinagawa ni Red na gelatin—”

“Po? Gelatin?”

“Dadalhin n’yo raw bukas,” aniya at napakunot ang noo ko. Sa tanda ko kasi ay wala naman siyang lakad bukas o appointment, maliban na lang sa band practice nila.

Agad akong umalis ng kusina at naabutan ko siya na nakaupo sa sofa sa may sala.

“Red?” pukaw ko sa atensiyon niya. Hindi niya ako nilingon pero alam ko namang narinig niya ako. “May lakad ka ba bukas—”

“We’re going to a beach resort in Morong, Bataan. Casspian arranged everything and he requested Nana Mela’s gelatin in return,” paliwanag niya sa akin kahit hindi pa ako tapos na magtanong.

“Kasama pala ako—”

“Not unless you want them to ask me where the fuck I left you,” putol na naman niya sa akin kaya’t napanguso ako. Nagtatanong lang naman, e. “Get your things ready, and don’t fucking bring a swimsuit, woman. Don’t test my patience. I will rip that damn suit off your body,” utos niya at wala akong nagawa kundi ang sumunod. Wala naman akong choice.

Beach resort pero hindi puwedeng mag-swimsuit. Siguro magpa-pajama na lang ako o kaya duster.

BINABAGTAS namin ang kahabaan ng Roman Highway patungo sa beach resort. Nakita ko sa maps ang pangalan ng highway.

Dala namin ang van at si Trayn ang driver. Nasa passenger seat naman ang bago niyang girlfriend na si Bianca. Kasama naman naming nakaupo rito sa likod ang tatlong kaibigan ni Bianca. Sina Elisa, Jewel, at Rachel.

Si Red ang nasa tabi ng bintana. Nasa tabi niya si Jewel tapos ang kasunod naman ay ako. Sa likod namin ay sina Casspian, Jolina, at Rachel. Sa pinakalikod naman ay si Seiver, Elisa, at Nadia. Si Alas kasi ay nasa kutson at kasalukuyang mahimbing ang tulog.

Ayaw ko mang mag-isip ay kanina ko pa napapansin na iba ang mga tinginan ni Jewel kay Red, ganoon din si Elisa kay Seiver, at si Rachel kay Cassspian.

Kaninang pasakay kami ng van ay nakipag-unahan pa siya sa akin sa pagtabi kay Red kaya’t wala akong nagawa kundi ang pumwesto rito.

“Malayo pa ba?” seryosong wika ni Seiver na bumasag sa katahimikan sa loob ng sasakyan.

“About fifteen minutes,” sagot ni Casspian sa kaniya.

“Good. I need to call Clara,” ani Seiver. Ang girlfriend niyang nasa ibang bansa ang tinutukoy niya.

Bahagya kong sinilip si Red at nakita kong iba na ang timpla ng mukha niya. Tila ba inip na inip na siya.

“Sir Red, ayos ka lang po ba? Gusto mo po ng tubig—”

“I want you here beside me,” putol niya na ikinagulat at ikinakaba ko. Ang dami-dami namin sa sasakyan. Sana naman hindi niya ako paandaran ng mga trip niya ngayon.

“Why, Red? Do you want to sleep? Here, you can lean on my shoulder,” singit ni Jewel na mukhang hindi lalong nagustuhan ni Red.

“No. Shut your mouth,” ani Red na ikinagulat ni Jewel. Mukhang napahiya ito pero ako na ang nagsasabi, walang pakialam si Red kahit sino pang ipahiya niya lalo na kung hindi maganda ang timpla niya.

Nakita kong bumaling na lamang siya sa bintana at tiningnan ang mayayabong na punong nadaraanan namin.

Lumipas ang ilang minuto ay narating na namin ang beach resort na sinasabi ni Casspian. Vista Venice ang pangalan ng lugar at sa entrada pa lang ay mamamangha ka na dahil sa dami ng mga palangoy-langoy na pawikan at mga pagong sa malawak na pond.

Bibitbitin ko sana ang mga gamit namin ni Red ngunit agad niya iyong kinuha sa akin at saka siya nagpatiuna sa paglalakad.

Nakarating kami sa isang tila family cottage pero sobrang laki.

“There are only six rooms here, and three of those rooms have two bedrooms each. I didn’t know that there would be more people joining us. Sorry,” ani Casspian. Sumatotal kasi ay dose kami ngayon dito.

“Kami na ni Bianca sa isang kuwarto na may isang kama,” maagap na wika ni Trayn saka pa niya inakbayan ang nobya niya.

“Kami na ni Casspian doon sa may dalawang kama,” ani Seiver na mukhang umiiwas talaga sa mga babae.

“Kami na po ni Nadia r’on sa isa pang may pandalawahang kama,” ani Jolina at nginusuan ko siya. Expected ko pa namang ako ang isasama niya.

“I’ll take the room with one bed,” ani Red at tumango naman si Casspian sa kaniya.

“We’ll take the other room with two beds, both Rachel and I,” ani Elisa.

“Ako—”

“I’ll take the single bedroom beside Red,” putol ni Jewel sa pagsasalita ko.

“Saan naman ako? Hindi ako matutulog sa buhangin, ’king ina n’yo! Naeetsapuwera na naman ako dahil lang natulog ako!” ani Alas na kararating lang.

“Doon ka na sa kuwarto namin ni Casspian. Hindi naman ako malikot,” singit ni Seiver saka nito itinuon ang pansin niya sa telepono. Mukhang tinatawagan na niya si Clara.

“How about Franz? Shall I ask for any extra room outside this family cottage—”

“She’ll be in my room. I’ll take her with me,” ani Red at saka biglang kinuha ang susi mula sa kamay ni Casspian at pumasok sa isang silid.

Palunok-lunok ako ng laway na napatingin sa kanilang lahat. Iba ang klase ng tingin nila sa akin lalo na ang mga kaibigan ni Bianca.

“S-sanay naman kami ni Sir Red, kasi nga PA niya ako,” paliwanag ko, saka pa ako nag-bow sa kanila at agad sumunod kay Red.

Hindi ko talaga alam kung ano ba’ng gusto mong mangyari, Red.

Hindi ko na alam kung sinasadya mo ba ’to o ano. Nawiwindang na ang kalooban ko sa ’yo.

PADILIM na at parang may barbecue party sila dahil nakakaamoy ako ng mabangong usok. Naiwan kasi ako sa kuwarto at nakatulog. Pagpasok ko kasi kanina ay ibinaba lang ni Red ang mga gamit saka siya lumabas ng kuwarto.

“Franz!” salubong ni Jolina sa akin nang makalabas ako ng kuwarto. Nagulat ako dahil kapwa sila naka-swimsuit ni Nadia, samantalang ako ay naka-leggings na itim at malaking puting T-shirt.

“Hindi ka lalangoy?” tanong ni Nadia sa akin.

“Wala naman akong dalang panligo—”

“Meron ako. Tara sa kuwarto namin,” putol sa akin ni Nadia at kapwa nila ako hinaltak ni Jolina.

Sabay silang nagkalkal sa mga bag nila at napangiwi ako. Malilintikan ako kay Red kapag nagbihis ako ng gaya ng bihis nila.

“Ito!” tila tumama sa Lotto na wika ni Nadia at biglang inabot sa akin ang kulay itim na two-piece swimsuit.

“M-masyadong revealing ’to. Hindi ko kayang isuot ’to—”

“Girl, huwag ka nang maarte. Iyong mga kaibigan nga ng jowa ng boss ko, akala mo, lumuluwa na ang mga suso sa sobrang revealing ng suot lalo na iyong Elisa at Jewel. Ang papangit naman,” ani Nadia, saka nila ako pinagtulakan sa banyo para magpalit.

Dahil wala akong magawa, isinuot ko ang ibinigay nila ngunit ipinatong ko ring muli ang malaking puting T-shirt na suot ko kanina. Iniwan ko na lang muna ang leggings ko.

“Hala? Nasaan na—”

“Mamaya ko na lang huhubarin ’tong damit ko kapag nasa dagat na,” putol ko kay Jolina at tumango naman ito.

Hinatak nila ako palabas ng cottage at tumambad sa akin ang ganda ng dagat. Nakakakalma ng pakiramdam.

“Woaaah! Sure ba kayong mga PA lang kayo? Puwede kayong mag-model, e!” pambobola ni Alas kina Nadia at Jolina.

“Naku, Sir, hindi! Kapag nakita mo si Franz, siya ang sasabihan mong puwedeng mag-artista,” ani Jolina at para naman akong nahiya.

Nahagip ng mata ko si Red. Naka-navy blue khaki shorts siya at sandong puti na hakab sa magandang katawan niya. Kasalukuyan siyang lumalagok ng inumin sa babasaging baso habang nakasandal sa isang poste. Nasa tabi niya si Jewel na totoo ngang napaka-revealing ng suot. Kulay dilaw na two-piece ngunit ang disenyo ay halos wala nang nais takpan.

“Franz, tara na, ligo na tayo!” aya ni Nadia, saka nila hinawakan ni Jolina ang magkabilang laylayan ng suot kong malaking T-shirt at bigla nila iyong hinubad sa akin.

“WOOAAHH!” ani Alas nang makita niya ang suot ko. “Tatalunin mo pa iyong mga nasa billboard, Franz!”

Napayuko ako sa sobrang hiya. Hindi ako sanay sa ganitong suot, at mas lalong hindi ako sanay na nabibigyan ng mga ganoong papuri.

“Ang sexy mo, girl!”

“You look so gorgeous,” sabi naman ni Casspian.

“It suits you. You look like a black angel,” ani Trayn.

Nakarinig kami ng tila pagkabasag at paglingon ko ay nakita ko si Red na masamang-masama ang ipinupukol na tingin sa akin.

Nakita kong nakaangkla sa braso niya si Jewel ngunit mabilis niyang tinapik iyon palayo.

Naglakad siya papalapit sa amin— sa akin , at biglang huminto sa harapan ko.

“Go to our room. Darius emailed me something. Check it,” utos niya at ramdam ko ang tigas ng bawat salita niya.

Tumango ako sa kaniya at agad na tumalima.

Saktong pagpasok ko ng kuwarto ay nakasunod na pala siya.

Bigla niya akong hinigit sa braso saka isinandal sa pintuan na tila isa lamang akong magaang papel.

“R-Red. . . .” kinakabahang usal ko.

“Didn’t I warn you?” Bakas na bakas sa asul niyang mga mata ang nag-aapoy na galit.

“P-pinilit lang ako nina Nadia at Jolina—”

“So their words weigh more than mine?” putol niya sa akin at bigla na lamang niyang pinagdikit ang mga noo namin. “Are you trying to fuck my patience, woman? Fucking tell me!”

Nakakatakot ang pagbitiw niya ng mga salita ngunit hindi ko magawang matakot sa kaniya. Hindi ko alam, pero hindi . . . hindi talaga.

“B-bakit ikaw! Bakit hinahayaan mong landiin ka ni Jewel?” Hindi ko alam kung saan nagmula ang tanong na iyon. Basta’t bigla na lamang iyong lumabas mula sa mga labi ko.

Lumayo siya sa akin, ngunit nanatili pa rin akong nakasandal sa pintuan.

“Did you see me flirting back?” tanong niya sa akin at hindi ko alam kung dapat ba akong tumango o umiling.

Hindi ako makasagot at tila lalo niyang ikinairita iyon. Bigla na lamang umangat ang kanang kamay niya patungo sa batok ko—kung saan naroon ang buhol ng pang-itaas na suot ko, habang titig na titig siya sa mga mata ko. Hindi na naman ako makaiwas ng tingin. Ito na naman at sobrang nakakahumaling.

Walang habas niya iyong kinalag hanggang sa tuluyan itong malaglag at na-expose sa harapan niya ang matatayog kong hinaharap.

Ang lakas ng kabog ng dibdib ko ay mas umigting pa nang dumapo ang kanang kamay niya at marahang pumisil sa dibdib ko.

“This is what you call flirting, woman. When you both like it . . . when you are both asking for it,” aniya sa akin, saka sinimulang tila minamasahe ang kaliwang dibdib ko.

Gusto kong umungol ngunit natatakot akong baka may makarinig sa amin.

“R-Red.”

Bigla ay ibinaba niya ang mga labi niya patungo sa leeg ko at naramdaman ko ang mainit niyang hininga roon habang patuloy pa rin ang pagmasahe niya sa dibdib ko. Napapakagat-labi ako sa sarap ng sensasyon.

Nakakadarang. Gusto ko pa . . . ng mas hihigit pa.

“Do you want me, Mrs. Allen? Do you want me . . . to take you now?”

“I-I do. I want you, Red. I w-want you so bad.”

CHAPTER TEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER ELEVEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWELVE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FOURTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FIFTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER SIXTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER SEVENTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER EIGHTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER NINETEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-ONE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-TWO

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-THREE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-FOUR

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-FIVE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-SIX

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-SEVEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-EIGHT

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-NINE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-ONE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-TWO

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-THREE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-FOUR

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-FIVE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-SIX

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-SEVEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-EIGHT

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-NINE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-ONE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-TWO

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-THREE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-FOUR

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-FIVE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-SIX

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-SEVEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-EIGHT

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FORTY-NINE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FIFTY

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EPILOGUE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

SPECIAL CHAPTER I

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

SPECIAL CHAPTER II

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

SPECIAL CHAPTER III

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

SPECIAL CHAPTER IV

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

SPECIAL CHAPTER V

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

SPECIAL CHAPTER VI

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.