Valados Alcatraz Series: Desirable Maids 1

THIS BOOK IS FOR MATURE READERS ONLY. IT CONTAINS FLAWED CHARACTERS, PROBLEMATIC SCENES AND EVOLVE ON A VERY DARK THEME. READ AT YOUR OWN RISK.(R18)

NO SOFT COPIES.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author.

This book is a work of fiction. All names, characters, locations and incidents are products of the author's imaginations. Any resemblance to actual persons, things, living or dead, locales or events is entirely coincidental.

-

Follow all my social media accounts if you wish to be updated!

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva / Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

-------------------------------------------------------

Date Started Writing : January 26, 2021
Date Finished Writing : March 26, 2021

👑

2021 © 

CengCrdva

All rights reserved

# Blurb

Blurb

Anastasia Roza is a simple girl who dreamed about having an easy life. Dahil hindi madali ang buhay para sa kanyang pamilya, ang pagkakaroon ng kaalwanan ang unang-una niyang gustong makuha.

Though her family wasn't lucky enough to have great wealth, she was still lucky to find a man that taught her how to love. Iyon nga lang, nang akala niyang si-swertihin na siya sa buhay dahil sa mabait at mayamang boyfriend na si Wade, doon naman siya sinampal ng katotohanang mali ang lahat ng swerteng inakala niya. 

They were involved in a car accident which took Wade's life. Naguho ang mundo niya at naglaho ang lahat ng kanyang mga pangarap na binuo. She needed to run away and chase another unlucky path to escape the wrath of Wade's parents who blamed her for his death.

Sa ginawa niyang paglayo ay doon niya nakilala si Viera, ang babaeng dahilan ng muling pagtatagpo nila ng swerte. Sa tulong nito ay nakapasok siya sa organisasyong siyang tuluyang nagpabago sa buhay niya.

She found herself being a maid, a desirable and sultry one. Ni minsan ay hindi niya inakalang iyon ang kahihinatnan niya pero hindi na niya nagawa pang umatras dahil sa kanyang misyon.

Zuriel Amenadiel Razgov, her boss and first mission. A handsome womanizer, ruthless billionaire, and the guy she needed to tame for the organization's sake. 

Will she succeed with her mission to seduce the great Razgov? Or will her heart experience the same misfortune because of him?

# Prologue

Prologue

Anastasia Roza Zavŭrshil

"Have you done this before?" namumungay ang mga matang tanong ni Zuriel habang marahang inaangat ang baba ko para hulihin ang aking paningin.

Kasalukuyan akong nakaluhod sa harapan niya, holding his massive and proud shaft. Ilang ulit pa akong napalunok bago dahan-dahang umiling. My heart was pounding so hard inside my chest. Para akong aatakihin sa puso at kahit na natatakot ako sa gagawin namin ay hindi ko na magawang umatras.

"Answer me." his voice thundered in my ears.

"H-Hindi pa..." nanginginig ang boses kong sagot na nagpangisi sa kanya.

"Do you want me to teach you how to suck it well, Tasia? How to pleasure me?"

"Y-Yes."

Nakagat ko ang labi ko nang bumaba ang kamay niya upang hawakan ang aking buhok. Dumiin ang pagsabunot niya sa akin habang inilalapit ang mukha ko sa kanyang pagkalalaki.

"Try to move your hand up and down on me," madali kong ikinulong ang kanyang pagkalalaki sa aking mga kamay na halos hindi magkasya at sinunod ang gusto niya.

"Slowly..." he muttered.

Sa pagsulyap ko kasabay nang pagbaba at taas sa aking hawak ay mas nag-igting ang panga niya. The muscles all over his body are now protruding.

"Good girl," he commended while I continued moving my hands on his proud shaft. His massiveness is thick and stone-like-hard. Wala sa sariling napalunok ako nang dahan-dahan na niyang ilapit ang ulo ko sa kanyang kahabaan.

"Kiss it, lick its head, show me what you've got."

Ibinuka ko ang bibig ko at sinunod ang sinabi ni Zuriel kahit na wala akong kaalam-alam sa ginagawa.

An instant moan escaped his mouth when my lips met his member. Inilabas ko ang dila ko at ginawa na ang sunod niyang utos, making him groan more.

"That's it, baby... That's it..."

I continued with my little licks on top of his manhood. After that, I tried to pinch my lips over its head and without warning, I slip it into my mouth.

"Fuck, Tasia... Fuck..." mas mabagal at gigil na bulong ni Zuriel kaya napaangat ulit ang titig ko sa kanya.

I don't know if I'm hurting him dahil nakapikit siya at idinidiin pa ang ulo ko palapit sa kanyang kalakihan kaya hindi ko nagawang huminto.

I gently move my mouth around his manhood. I maintain a bit of suction on his cock and use the tongue to hula hoop around its head. I flickered my tongue, nagpatuloy ako sa pagbaba at taas sa kanyang kahabaan.

"You don't need a lesson,"

"Hmm?" ungol ko sa gitna nang kalituhan. Hinila niya ang ulo ko palayo sa hawak.

Pinigilan kong mapapikit ng haplusin niya sa aking pisngi at pagkatapos ay ipinasok ang hinlalaki sa loob ng aking bibig.

"You're doing it right... You're making me so fucking hard, Tasiana." habol ang paghinga na niyang sabi.

I know I was doing it right kaya mapangahas kong ipinagpatuloy ang ginagawa. Muli siyang napaungol pero hindi ako pinigilan.

I massage his member with my tongue, my cheeks and my hand hanggang sa tuluyan na siyang nadala. 

Maya-maya ay isinasalubong na niya ang ulo ko sa bawat bahagyang paglayo at paglapit niya pabalik upang pagbigyan ang sarili sa nakakaliyong kamunduhan.

"Fucking hell, Tasiana..." tanging nasabi niya na agad tinanggal ang sarili sa aking bibig at hindi na napigilang iahon ako sa pagkakaluhod!

He kissed me and then placed me back on his desk. Mas lalong nagwala ang puso ko dahil sa kabiglaan. He was so hard and long and massive and I don't know what to do anymore! 

"Z-Zuriel, I'm scared..."

Alam kong ipapasok na niya ang bagay na 'yon sa akin at natatakot ako para sa sarili ko.

Not because I am still a virgin, but because I felt like I've awaken something in him... Something I've never seen... Something I would definitely regret.

"You should be, Tasia... You should be." sagot niyang may pagbabanta pagkatapos ay muli pang ipinaghiwalay ang mga hita ko't idiniin ako sa lamesa.

Hindi ko na alam kung paano pa ititigil ang lahat ng ginagawa namin. He's so ready and stopping is definitely out of his mind right now. Talagang handa na siyang parusahan ako.

Huminga ako ng malalim nang maramdaman na ang kanyang pagdiin pero hindi ko na napigilang mapasigaw sa kanyang marahas na paggalaw!

"Zuriel! Ahh!" I shouted when he pushed himself roughly inside me without warning, finally tearing me apart!

Now I'm fucked. 
Literally.

This story is already completed. You can now read the full version on www.patreon.com/cengcrdva or VIP group as this will not be updated here anymore.

Just message our FB page Ceng Crdva for full VIP details.

Thank you!

🍀

CHAPTER 1

Chapter One

My Luck And My Everything

I was a cheerful girl. Masayahin, mahinhin, mabait at mapagmahal. Iyon palagi ang naririnig ko sa mga nakakakilala sa akin bukod pa sa maganda. Ako iyong tipo ng babaeng palaging organized, maraming plano sa buhay at may matatag na paninindigan. Naniniwala kasi akong kapag mahirap ka, dignidad na lang ang pang laban mo at iyon ako.

I wasn’t bon rich. Isang kayod isang tuka ang pamilya ko. Pangalawa sa pitong magkakapatid. Ang ina ay mananahi habang ang ama naman ay mangingisda lang. Ang panganay kong kapatid na si Kuya Tanner ay may sarili nang pamilya at sa Manila na nakatira kaya wala na rin kaming naging balita rito. Ni hindi na nga ito nagparamdam matapos lumuwas nang Manila at mag-asawa. Mabuti na lang at mayroon nang social media at sa awa ng Diyos ay buhay pa naman ito kahit na nakalimutan na talaga yata kami.

Sa aming magkakapatid ay siya pa lang ang nakaka-graduate. Ako ay iginagapang pa rin ng aking mga magulang. Kasalukuyan akong nasa ikalawang taon sa kolehiyo, scholar at masigasig mag-aral. Mabuti na nga lang at kaibigan ni Papa ang isa sa mga namumuno sa unibersidad na pinapasukan ko dahil naging amo niya iyon noong driver pa lang siya kaya natulungan akong makapasok doon.

That was where I met my boyfriend, Wade Aleros. The campus heart rob, mayaman, basketball star player at lapitin ng mga babae pero dahil kaakibat ko ang swerte, ako ang pinili niya. Kahit pa nga against all odds ang relasyon naming dalawa ay parehas namin iyong ipinaglaban.

“Mahal na mahal kita, Tasia…” wala sa sariling sambit niya habang nasa library kami.

Kasalukuyan akong nagre-review at siya naman ay nasa tabi ko at naghihintay lang ng oras ng practice game nila sa gymnasium.

Nakangisi kong itinigil ang pagsusulat para harapin siya. I am so in love with him. Hindi lang dahil siya ang unang boyfriend ko kung hindi talagang mahal na mahal ko talaga siya. Iyong pagmamahal na kahit siguro sabihin niya sa aking triangle ang mundo ay maniniwala ako.

I held his hand and smiled at him.

“Talaga ba, Wade? Mahal na mahal?”

Natatawa niyang inangat ang kamay ko at hinalikan ng buong-puso.

“Bakit? Hindi ka naniniwala? We’ve been dating for almost three years now. Hindi pa ba sapat ’yon? Kung may trabaho na nga ako ngayon at kaya na kitang buhayin pakakasalan na kita, eh!”

Napahagikhik ako’t nasapak siya sa dibdib!

“Pakakasalan kaagad? Ayaw ko nga! You’ll just get me pregnant!”

“True, pero do’n rin naman pupunta ’yon, ’di ba? Pakakasal tayo, tapos magha-honeymoon tapos bibigyan mo ako ng maraming anak!”

Tuluyan nang nawala ang atensiyon ko sa pag-aaral dahil sa paglalambing niya. Nasa dulo kami ng library at walang tao sa gawi namin kaya nagagawa naming maglandian nang hindi nasisita.

“Ayaw ko! Magta-trabaho ako kapag nakatapos na ako at gusto kong magturo, Wade. Ayaw kong maging house wife lang. Para ano pa’t nag-aral ako, ’di ba?”

Sumimangot ang gwapo niyang mukha dahil sa sinabi ko.

“Pero kaya kitang buhayin. I’ll be handling our company for sure. Ako ang nag-iisang lalaki’t panganay kaya sa akin iyon ipapamana ni Papa kaya hindi mo na kailangan pang mag-trabaho.”

“But I want to…”

Napabuntong-hininga siya at wala nang nagawa kung hindi ang yakapin na lang ako.

“Fine, pasalamat ka mahal kita, ha?”

“Mahal lang?”

“Mahal na mahal!”

“Good!”

“Walang iwanan, alright?”

“Walang iwanan.” pangako ko sa kanya habang inaabot ang kanyang hinliliit upang ipangako iyon.

Pagkatapos ng pag-uusap namin ay napagdesisyunan kong manuod nang laro niya. I was sitting and cheering with my friends. Wade was unstoppable inside the court. Kapag naroon na siya ay wala na siyang naiisip kung hindi ang manalo. He is a star.

Ngayon pa nga lang ay may mga kumukuha na sa kanya para maglaro sa mga sikat na basketball team sa bansa pero dahil hindi iyon ang plano ng kanyang mga magulang para sa kanya, kahit pa iyon ang gusto niya ay wala siyang magagawa. Aniya ay kung may ipaglalaban siya sa mga ito ay tanging ako lang. Hindi na bale ang mga gusto niya sa buhay. Gagawin niya ang lahat ng mga utos nito huwag lang raw pakialam ng mga ito ang relasyon namin.

“Congratulations, babe! Oh my, God! You did it again!” nagtatatalon kong bulalas habang yakap siya, hindi na alintana ang pawis sa kanyang buong katawan!

“Thank you!” sagot niya habang hinahalikan ako sa noo!

“Ang galing-galing mo talaga!”

“I know you’re watching kaya ginalingan ko talaga! Ayaw ko ngang mapahiya sa’yo!”

Natutuwa kong kinurot ang kanyang magkabilang pisngi!

“Hinding-hindi ako mapapahiya sa’yo! Tignan mo nga naiinggit na naman sila ngayong ako ang yakap mo!”

“I don’t care.” mas hinigpitan pa niya ang yakap sa akin kaya mas lalong kumawala ang mga tawa ko.

I congratulated all of his teammates. Hinintay namin sila ng mga kaibigan kong matapos. We will celebrate today. Nagpaalam na ako kina Mama na male-late ako ng uwi pero pumayag naman dahil alam nilang si Wade ang kasama ko.

Alam ng mga magulang ko at tanggap nila ang relasyong mayroon kami ni Wade. Masaya sila na ito ang naging nobyo ko hindi dahil sa yaman nito pero dahil mabait at mapagkakatiwalaan itong tao.

Ewan ko ba kung bakit ako ang nagustuhan ni Wade. Kung tutuusin, marami namang mas maganda, sexy at matalinong nagkakagusto sa kanya pero aniya ay sa akin lang nahulog ang loob niya. He said that it was love at first sight. We met at the school entrance. I was lost that time at siya ang unang nakakita sa akin. Siya ang nag-guide sa akin kung nasaan ang classroom ko at kalaunan ay natunton rin ang daan patungo sa puso ko.

Sa unang pagkikita pa lang namin ay itinuring ko nang siya ang swerte ko dahil simula nang dumating siya sa buhay ko ay tuloy-tuloy na rin ang naging agos ng swerte para sa akin. Si Papa ay nakabili ng palaisdaan na siyang dahilan kaya nakaalis siya sa pagiging empleyado. si Mama naman ay dumami ang customer sa patahian at ang lahat kami ay maayos na nakapag-aral.

He is my lucky charm, the love of my life and my everything.

“Cheers!” naghiyawan ang lahat nang mapunta kami sa bahay nila Chicollo, ang isa sa mga kaibigan ni Wade na siyang host ng party sa araw na ito.

This is not the first time I’ve been with them. Sa tuwing nananalo sila sa larong basketball ay palaging may party at palagi kaming sumasama kapag wala kaming exam o mahalagang gagawin sa school kinabukasan. His friends were so supportive of our relationship. Maging nga ang coach nila sa basketball ay hindi tutol dahil simula raw nang maging kami ay mas lalong gumaling ito sa paglalaro. Wade also consider me as his lucky charm. He said he became happier when he met me. With that being said, parehas lang kaming swerte sa isa’t-isa.

“So ano? Payag ka na ba?” siko niya sa akin matapos ang pakikipag-cheers sa mga kaibigan.

Wala sa sariling napahugot ako ng isang malalim na paghinga nang marinig ang tanong niya. Hindi ko inaasahang ganito kaaga namin mapag-uusapan ang tungkol doon.

“P-Pwede bang hindi na muna?”

“Baby,” agad niyang hinuli ang kamay kong may hawak na juice na akmang iinumin.

“It will be alright this time, I promise…”

“Baby, you know what happened last time. Baka magalit na naman sila sa ’yo kapag ako ang isinama mo–”

“I don’t care. I want you to be my date on my sister’s birthday party, please?”

“Wade, baka mapasama ka lang kapag nakita na naman nila ako at nalaman na hanggang ngayon ay tayo pa rin–”

“They know that. Wala akong itinatago at hindi ko itinanggi na hanggang ngayon ay tayo pa rin. Why would I?”

Napalunok ako. Hindi ko inasahang hanggang ngayon ay magmamatigas siya sa usaping iyon. I’ve met his family once and it was a disaster. Oo nga’t karapatan naman nilang magalit dahil sino lang ba naman ako para mahalin ng anak nila, pero hindi ko inasahang kung ano ang bait ni Wade ay siya namang kasamaan ng mga magulang niya.

He invited me once para ipakilala sa mga ito pero hindi na iyon naulit dahil natakot na ako. If looks could only kill, I’d be dead that day.

Pinisil niya ang kamay ko kaya napabalik ako sa kasalukuyan.

“Beria already agreed. My sister loves you at sinabi na niya kina Mommy na isasama kita.”

“At anong sabi nila?”

“It doesn’t matter, please come with me?”

“Wade–”

“Beria will be sad not to see you there, so please?”

Nang lumuwag ang hawak niya sa kamay ko ay agad kong ibinalik ang juice sa aking bibig para uminom. I love his sister, kaya nga lang, sa mga ganitong pagkakataon ay hindi ko talaga alam kung paano magdedesisyon. Una ay ayaw kong mapahiya na naman siya sa mga magulang niya at pangalawa, ayaw kong gumawa ng gulo o eskandalo. Kung pwede nga lang talagang gumawa ng sariling mundo na kami lang ni Wade ay matagal na naming ginawa.

“It will be alright this time, I promise you…”

Sa huli ay wala na akong nagawa kung hindi ang pumayag. Nang makita ko ang matinding kasiyahan sa kanya ay nabawi no’n ang lahat ng mga pag-aalinlangan ko. He really wanted me to be there at dahil gusto ko siyang mapasaya ay hindi na ako tumanggi. Bahala na kung ano ang mangyayari. Sa ngayon ang importante ay napasaya ko siya. Iyon ang mahalaga sa ngayon.

Nakisaya kami sa mga kaibigan namin at pagkatapos ay hinatid niya ako pauwi. He was tired and tipsy but he still manage to go home by himself.

Dalawang araw pagkatapos ng party ay dala na ni Wade ang damit na isusuot ko dahilan para tuluyan na akong mawalan nang pagkakataong umatras pa. He said he even bought it without Beria’s help.

“Susunduin kita bukas, okay?”

Isang tango na lang ang naisagot ko pagkatapos ay masayang sinalubong ang halik niya sa aking labi.

Nagpatuloy ang araw ko sa eskwelahan. Hinatid niya ako at kinabukasan ay maagang sinundo para sa party. I’m not used to wearing make-up pero dahil sa okasyon ay nagawa kong maglagay ng mga kolorete. Mabuti na lang at tinulungan ako ng kapatid kong si Miaka kaya nagmukha naman akong tao kahit paano.

“Wow! My baby look so beautiful…”

Napanguso ako habang sinasalubong ang yakap ni Wade.

“Super ganda ng ate ko, kuya Wade?” si Miaka.

“Oo naman! Hihiramin ko muna, ha?”

“Sure! Kahit nga huwag mo nang ibalik!”

“Miaka!” sinamaan ko siya ng tingin pero hindi na binawi ang mga nasabi.

Imbes na kurutin siya sa singit ay umalis na kami.

Wade couldn’t stop looking at me while he was driving. Kulang na nga lang ay ihinto niya ang sasakyan at yakapin na lang ako buong magdamag.

“In love na in love ka, ha?” pagbibiro kong agad niyang tinanguan.

“Tinatanong pa ba ’yon? Syempre naman! Ikaw yata ang pinaka-maganda sa lahat ng babae sa mundo.”

“Sus! Ang corny! Bolero ka talaga kahit kailan!”

“I’m not! Talagang in love lang ako sa’yo, masama ba ’yon?” humahagikhik na siya.

“Fine, sige na nga,” kinuha ko ang kamay niya sa kambyo at hinawakan. “Natatakot ako, baka magalit na naman sila sa ’yo kapag nakita nila ako–”

“Shh, I don’t want to talk about negativity, baby. They will not, I will not let them. Ipagtatanggol kita and I will ruin the party if necessary. Kung noong una ay hindi kita naipagtanggol ng maayos, pwes ngayon kung kailangan ko silang bastusin, gagawin ko. Wala na silang magagawa dahil ikaw na ang mamahalin ko, Ikaw lang ang mamahalin ko habang buhay at walang makakapigil do’n. Not even my parents.”

Uminit ang bagay sa dibdib ko dahil sa narinig. Bahagya pang nanlabo ang sulok ng mga mata ko dahil doon.

“I love you, Wade…” emosyonal kong sabi. “What did I do to deserve someone like you?”

“You’re not only the most beautiful girl I’ve ever met, Anastasia… You’re also the kindest, bravest, smartest person I’ve ever known at dahil do’n ay araw-araw kitang mas lalo pang minamahal.”

Kinagat ko ang pang-ibaba kong labi dahil talagang nalulunod na ako sa emosyon pero hindi ko na napigilan ang sarili kong umangat para dumukwang ng halik. Pilyo si Wade, kilala ko na siya kaya imbes na sa pisngi lang ay ang labi niya ang lumapat sa akin.

We kissed for a couple of second ngunit bago pa kami maghiwalay ay sunod ko na lang narinig ang nakakabinging ingay kasabay ng ilang beses na pag-ikot ng aming sasakyan gawa ng pagsalpok sa amin ng isang rumaragasang SUV!

The impact immediately made me unconscious. Pakiramdam ko ay napapaos na ako kakasigaw pero tila walang lumalabas na boses sa aking bibig. Ang mga bubog na nabasag sa kabuuan ng sasakyan ay nagsiliparan. Naramdaman ko ang kirot ng buo kong katawan at lalo na nang aking ulo mauntog iyon sa isang matigas na bagay.

Bago ako tuluyang mawalan nang malay ay kitang kita ko ang duguang ulo ni Wade, ang basag niyang mukha at ang kanyang malay na tinangay na sa malayo dahil sa malakas na impact ng aksidente.

Nalaglag ang mga luha ko kasabay nang pagtulo ng dugo galing sa gilid ng aking ulo. I want to scream, but my voice wasn’t there anymore… And I think Wade, too.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. :)

~~

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page : Ceng Crdva

Facebook Group : CengCrdva Wp

Instagram : CengCrdva/Cengseries

Twitter : CengCrdva

# CHAPTER 2

Chapter Two

My Fault

Para akong lumulutang habang pilit na iminumulat ang mga mata ko. I feel like the world stopped for a bit. The air smells blood, gas and burned rubber. Dama ko ang bigat ng ulo ko at ang ilang matulis na bagay sa aking braso at binti na siguro'y galing sa basag na bintana o sa ilang parte ng kotseng ngayon ay nakabaliktad. 

Naghalo ang dugo at luha sa mukha ko. Patuloy na namamanhid at nananakit ang buong katawan, pero mas lalo kong naramdaman iyon ng pilit kong ipihit ang ulo patungo sa gawi ni Wade.

"W-Wade..." hirap kong sambit sa namamaos na boses na kahit ako ay hindi ko marinig. 

Inulit ko pa iyon ng ilang beses, paulit-ulit habang palakas ng palakas sa mga sumunod pero wala akong narinig na sagot sa kanya.

Nananatiling nakapikit ang kanyang mga mata at ang dibdib ay nakapirmi't hindi humihinga. A rush of emotions surges through my body when he still did not respond when I touched his bloody face. 

"Wade, wake up." I called again, but he was lifeless.

Nang bumaba ang mga mata ko sa kanyang katawan ay doon ko lang nakita ang mas maraming dugo dahil sa pagkalas ng mga bakal ng kanyang sasakyan at pag-ipit ng mga iyon sa kanyang katawan. Doon na mas umagos ang mga luha ko.

He lost so much blood and his wounds looked so bad. I began screaming for help even if I'm not quite sure if I'm actually doing it. 

Sinubukan kong kilalanin ang daan pero hindi ko magawa dahil hindi ko maigalaw maski ang mga kamay para hawiin ang mga dugo at luhang nakaharang sa aking mga mata. I can see another car nearby, ang sasakyang bumangga sa amin na yuping-yupi dahil sa lakas ng impact. I tried to be calm and think, pero hindi ko na lubusang nagawa dahil nawalan na ako ulit ng malay.

Nagising ako na tila pasan pa rin ang buong daigdig. Everything felt so heavy and I can't still move, pagod na pagod pa rin ang katawan maski ang buong kaluluwa. 

Inilakad ko ang aking mga mata sa paligid. I'm in a hospital pero hindi ko alam kung gaano na ako katagal doon. Nang mapansin ng isang nurse na nakadilat ako ay maya-maya'y nagsidatingan na ang mga doctor.

Kahit na marami silang itinatanong sa akin ay walang boses na lumalabas sa bibig ko. Kahit na marami rin akong gustong sabihin ay wala akong nasabi ni isang salita. My throat is dry. Naririnig kong sinasabi nilang sila ang bahala sa akin at maayos na ang lahat ko pero kahit ng mawala sila ay hindi ko iyon lubos mapaniwalaan. 

Nang mawala sila ay doon lang ako nalapitan ng kapatid ko.

"Ate Tasia!" anang nakababata kong kapatid na agad akong niyakap. Sunod kong nakita ang mga magulang ko.

"Tasia..." emosyonal nilang bulong habang palapit sa akin.

 Nang tuluyan akong mayakap ay naiyak na si Mama.

"Tasia, akala ko mawawala ka na. Akala namin ng Papa at mga kapatid mo ay iiwan mo na kami."

"Ma." sa wakas ay nabanggit ko. 

Sinubukan kong umayos ng upo pero pinigilan nila ako. Wala na akong nagawa kung hindi ang ibalik ang katawan sa kama. My senses weren't able to sync in properly pero nang hawakan ni Mama ang buhok ko't paulit-ulit na haplusin ay para akong binalikan ng lahat.

Naging mabilis ang pagdating ng mga alaala sa lahat ng dahilan kung bakit ako narito ako.  Ang party, ang damit, ang invitation, si Wade at ang aksidente.

"S-si Wade?" nanginig kaagad ang boses ko at agad naramdaman ang kirot sa puso ko nang magkatinginan silang lahat. I felt the hollow on my stomach when she shake her head slowly.

Maagap na hinawakan ng mahigpit ni Papa ang kamay ko at pinisil, binibigyan ako ng lakas na maging matatag.

"Wala na si Wade, anak." si mama.

"Anong... hindi..."

Natigil ako ng makita ang pagsiko ni Papa kay Mama.

"Tasia, makakasama sa 'yo ang pag-iisip. Saka na natin pag-usapan ang lahat kapag maayos ka na, okay?"

"Pa–"

"Huwag nang makulit, sige na. Kakausapin na muna namin ang doctor."

I knew something was wrong. My gut was telling me to ask them again, but I could instantly feel my heart backing out. Scared to know the answers. I'm scared for the truth because I know, deep in my heart Wade was gone. I knew he died the moment we were hit. Kahit na kailangan ko pa rin ng kumpirmasyon, natatakot ako. 

Hindi ko na napigilang maiyak nang mawala sila. My sister Amira held my hand while I was weeping. Nakatulugan ko na lang iyon. 

Sa muling pag gising ko ay doon ko lang nalaman na halos tatlong araw na pala akong walang malay. My family doesn't have the guts to tell me what was going on. Kung hindi pa nga ako binisita ng mga kaibigan ko ay hindi ko pa iyon malalaman kung ano na ang totoong nangyayari.

"He's gone, Tasia." hawak ang kamay kong sabi ni Summit, matinding lungkot ang nakapaloob sa kanyang mga mata.

"Pagkatapos namin rito pupunta kami ni Summit sa burol niya. Gusto ka sana naming isama kaso hindi ka pa raw pwedeng maglakad." si Glacer naman habang pasulyap-sulyap kay Summit.

My legs were badly hurt. May bali pero hindi naman grabe. Ang sabi nga ng doctor ay hindi nila alam kung paano ako nakaligtas sa trahedyang iyon. It was a miracle. Maging ang taong nakabangga sa amin at mga kasama nito ay namatay mismo ng araw na iyon. Isa lang ang sigurado, Wade did everything he could to save me. He sacrificed his own life so I can still continue living... because I was his everything, too.

Bukod rin sa sugat sa ulo ay wala na akong natamong malalang sugat. There were bruises on my body, but I can't feel any pain now. Hindi ko alam kung dahil sa gamot o dahil mas masakit ngayon ang sugat na ginawa ng trahedya sa puso ko. 

Pinilit kong maging matatag para sagutin sila.

"I'll be fine. Pipilitin kong maging maayos para madalaw ko siya bago pa ang libing."

Muli silang nagkatinginan.

"Okay lang 'yon! Huwag mo na munang piliting pumunta, Tash. Ang mahalaga ay unahin mo ang sarili mo. Magpagaling ka dahil iyon lang rin naman ang gusto ni Wade ngayon."

"For sure." segunda ni Glacer kaya wala na akong nagawa.

Nagkwento pa sila sa ilang minutong pananatili, pero dahil lutang pa rin ako at hindi makasabay ay nagpaalam na rin sila sa akin. Sa pagtahimik ng kwarto at pagkawala nila ay doon na ako muling napahagulgol.

Wala na ngang talaga si Wade. Masakit para sa akin iyon. Gusto kong sisihin ang sarili ko. Gusto kong sumigaw ng sumigaw baka sakaling marinig niya o di kaya naman ng tadhana para bigyan ako ng pagkakataong baguhin ang mga nangyari pero alam kong imposible... Na kahit magsisisigaw ako, wala na akong magagawa. Hindi na siya maibabalik pang buhay. 

My boyfriend is dead and there's nothing I can do about it. There's nothing I can do to ring him back. 

Natutop ko ang aking bibig ng maalala ang mga huling sandali naming magkasama. Sabi ng mga kaibigan ko ay nasa tamang lane kami. There was no traffic that day at ang tanging may kasalanan ay ang driver ng SUV na bumangga sa amin dahil ang nagmamaneho raw ay lasing. 

Just like that, ilang segundo lang pero maraming buhay ang nawala. 

If I did not agree to go to the party, will he still be with me today? If I did not kissed him while he was driving, will he still be alive? Was it my fault?

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. :)

~~

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page : Ceng Crdva

Facebook Group : CengCrdva Wp

Instagram : CengCrdva/Cengseries

Twitter : CengCrdva

CHAPTER 3

Chapter Three

Greatest Love

Nagpahinga ako, nagpakatatag at pinilit na maging masaya para lang hindi na mag-alala sa akin ang mga magulang ko kahit na alam kong imposible iyon lalo na ngayong malaki ang bayarin namin sa hospital.

Dalawang araw na lang ay ililibing na si Wade kaya gano’n na lang ang pagsunod ko sa mga utos ng magulang ko para gumaling kaagad.

The day before he’ll put to rest, hindi ko na naiwasang humingi ng tulong dahil sa pagkakataong ’yon ay hirap na akong magpakatatag.

“Naku, hindi ka pwedeng umalis ng hospital Anastasia.”

“Pero ang sabi ay pwede na naman na akong lumabas, ’di ba? Magaling na naman ako, Ate Nurse Juna.”

“Hindi ka pa pwedeng lumakad. Makakasama kapag bibiglain mo ang katawan mo.”

“Kaya nga ako nanghihiram ng wheelchair, please? Gusto ko lang puntahan si Wade dahil bukas ay hindi ko na siya makikita. Please… Hindi pa ako pormal na nakakapag-paalam sa kanya. Kahit sandali lang. Sandaling-sandali lang talaga. No one needs to know.” naluluha ko nang pagmamakaawa.

Hindi ko man sigurado kung kakayanin kong makita si Wade na wala nang buhay pero desidido na ako. I just wanted to say thank you to him for saving my life.

“Please?” hinawakan ko na ang kamay ni Nurse Juna. “I just wanted to say good bye, nagmamakaawa po ako…”

Huminga siya ng malalim at agad na pumunta sa pintuan. Siniguradong sarado iyon.

“Dalawang oras lang ang kaya kong ibigay sa ’yo ngayon, Tasia. Kung hindi ko lang talaga naging kaibigan ang kuya mo noon ay hindi kita papayagan.”

Napangiti na rin ako sa kabila ng mga luha sa aking mata. I remember that, too. Kaya nga siya ang hiningan ko ng pabor dahil alam kong maiintindihan niya ako.

“Saglit lang, kahit sa huling pagkakataon na lang, Ate.”

“Okay, pero paano ka pupunta ro’n? Hindi naman kita pwedeng samahan. May duty ako.”

“My friends will fetch me later. Nasabihan ko na sila.”

“Sigurado kang kaya mo?”

Tumango ako at pilit na pinatatag ang sarili.

“Kakayanin ko.”

Wala na siyang nagawa kung hindi ang tumango. Maya-maya ay dala na niya ang wheelchair at inalalayan akong maupo doon.

Napangiwi ako sa kirot ng mga paa ko, pero hindi ko na iyon ininda. Ang mahalaga ngayon ay mapuntahan ko si Wade.

“Sigurado kang kaya mo?” nag-aalalang tanong niya ulit ng makaupo na ako sa wheelchair.

Tumango ako kaagad.

“I really wanted to do this.”

“Oh sige, basta kapag tinawagan kita ibig sabihin bumalik ka na, ha? Naghihintay pa tayo ng result sa huling test mo.”

“Thank you, Ate Juna. Thank you talaga.”

Isang tango na lang ang isinagot niya sa akin. Tinawagan ko ang mga kaibigan kong gaya ni Ate Juna ay marami ring pag-aalinlangan sa gusto kong mangyari, pero wala na ring nagawa kung hindi ang tulungan ako.

“Sigurado kang kaya mo na, Tash?” si Summit na nasa driver’s seat at nag-aalalang sumulyap sa akin gamit ang rear view mirror.

“I can do it.”

“Sure ka talaga?” si Glacer naman na nasa tabi ko. “Sa malayo lang tayo, ha?” dagdag niya ng umalis na kami sa hospital.

“No, I want to see Wade kahit ilang segundo lang.”

Naramdaman ko ang bahagyang pagpreno ng sasakyan para muli silang magtitigan.

“Please?”

“Pero nando’n ang pamilya niya.”

“Sandali lang.” giit ko.

Their eyes battled for a solid ten seconds before they both gave up. Alam nilang hindi na ako mapipigilan ngayon.

The place was crowded when we arrived. Lahat ng tao ay nakasuot ng itim maliban sa aming tatlong rainbow ang kulay. Ako na naka-green , si Summit na naka-yellow at si Glacer na naka-blue. Matapos nila akong tulungang makababa ay pumasok na kami sa loob.

Sa bukana pa lang ay kumawala nang muli ang mga luha ko. Everyone was minding their own business.

“Kaibigan namin si Wade, kuya guard. Narito kami gabi-gabi. My parents are inside.” paliwanag ni Glacer sa gwardiyang humarang sa amin kaya wala nang nagawa kung hindi ang patuluyin kami.

Para akong mabibingi sa sarili kong puso. Sa dulong upuan muna kami pumwesto lalo na ng makita ang pamilya ni Wade na nasa unahan.

“Naku, paano ’yan? Hindi ka makakalapit, Tasia.” kinakabahng bulong ni Summit sa aming dalawa.

I am not welcome here and I am aware of it, but I really wanted to say good bye to Wade. Wala namang may gusto ng aksidente lalong-lalo na ako. Isa rin ako sa nawalan kaya siguro naman ay karapatan ko ring magpaalam sa kanya. I know he would be so happy to see me for the last time, too.

My Wade… kumurap-kurap ako ng matulala sa kabaong na nasa harapan. Akala ko kanina nakaipon na ako ng lakas pero ngayong nakikita ko na kung nasaan siya ay parang unti-unti akong nauupos.

“Let’s buy time. Hindi naman siguro sila habang buhay diyan.” Si Summit kaya bumalik ang atensiyon ko sa kanila.

“But she only have two hours. Tasia needs to go back to the hospital before anyone notices.”

Hindi ko na sila inintindi, nanatili ang mga mata ko sa labi ni Wade. Sa pagtulong muli ng aking mga luha ay tuluyan na silang natigil. Naitakip ko ang mga palad sa aking bibig upang doon ibuhos ang lahat ng sakit. My friends comforted me.

Hinayaan ko ang sarili kong maghinagpis sa pagkawala ng lalaking mahal ko at alam kong habang buhay kong mamahalin.

Wade taught me so much in life and it’s unfair that he already lost his battle. Masyado pa siyang bata para iwan kaming lahat pero anong magagawa ko? If I can only trade my life for him, I will do it in a heart beat.

“I have an idea.” si Summer na hindi na nakatiis.

Sinabi niyang kakausapin niya ang mga magulang ni Wade at yayayain sa kung saan para lang sadaling mawala ang atensiyon ng mga ito sa anak ay magkaroon ako ng pagkakataong makalapit at makapagpaalam dito.

“You ready?” maya-maya’y sabi niya ng matapos siya sa pagpapaliwanag.

“Kinakabahan ako.” parang naiiyak nang sabi ni Glacer habang hawak ang kamay ko.

“I’m ready.” sagot ko naman.

Tumango si Summer at saka tumayo.

“Hahanapin ko lang si Daddy tapos kami nang bahala. Kapag tinapik ko si Daddy sa balikat ibig sabihin tuloy ang plano.”

Parehas kaming tumango ni Glacer.

My heart was beating so fast. Hindi ko alam kung alin ang mauuna. Ang pagkawala ko ba ng malay o ang paglapit kay Wade.

We waited for Summit’s cue kaya naman nang magsitayuan ang mga magulang ni Wade at tinapik na ni Summit ang kanyang ama ay naghanda na kami. We waited for them to move away from the casket. Hila ni Glacer ang wheelchair kong iginigiya sa gilid ng lugar para hindi makatawag ng pansin.

“Bilisan mo lang, ha?”

“Oo.” sagot ko sa kanya.

Nang mapunta na sa kabilang dulo sila Summit ay agad nang itinulak ng mabilis ni Glacer and wheechair palapit kay Wade.

Kahit na nanghihina ang katawan ko’t masakit pa rin ang ilang galos sa katawan ay nagawa kong umahon sa pagkakaupo upang dungawin siya.

My heart ached more when I see his face. Wala na doon ang bakas ng dugong huli kong nakita sa kanya bago ako mawalan ng ulirat. Maging ang paghihirap ay wala na. He looks like he’s peacefully sleeping.

“Hi baby…” nangarag ang boses ko habang pilit na ngumingiti. “Ang gwapo-gwapo mo naman… Alam kong ayaw mong ipangalandakan ko ’yon dahil nahihiya ka pero iyon ang totoo. Sobrang miss na kita, baby… Araw-araw umaasa ako sa good morning texts mo. Sa mga pangungulit mo at lalo na sa tuwing sinasabi mong mahal mo ako. Miss na miss ko na ang boses mo.”

Marahan kong hinaplos ang salamin ng kanyang kabaong. I felt like breaking down, but I just can’t. Not now, not in front of him.

“I love you, Wade… I love you so so much and thank you for saving my life. Hanggang sa dulo ako pa rin ang inisip mo.”

I can hear Glacer sobbing behind me. Hinawakan niya ang balikat ko nang tuluyan na iyong manginig. Kung hindi nga lang sobrang atensiyon ang makukuha ko ay talagang yayakapin ko si Wade sa loob mismo at paulit-ulit na sasabihin ang pagmamahal ko para sa kanya.

“Pahinga ka na, ha? I hope you’re happy now…” marahan kong hinaplos ang gintong kwintas na huling regalo niya sa akin noon.

“Thank you for everything, baby. I will always love you. You’re my greatest love and I will never ever forget you.” pagpapatuloy ko ngunit bago pa mayakap sa huling pagkakataon ang nasa harap ko ay nagulantang na ako sa malakas na sigaw na umugong at pumukaw sa katahimikan.

“What the hell are you doing here?!”

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. :)

~~

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page : Ceng Crdva

Facebook Group : CengCrdva Wp

Instagram : CengCrdva/Cengseries

Twitter : CengCrdva

# CHAPTER 4

Chapter Four

Bukas

"What the hell are you doing here?!"

Mabilis na nanlamig ang buong katawan ko dahil sa boses ng ina ni Wade!

"T-Tash, tara na. Alis na tayo please!"

Sa pagbaling ko sa pinanggalingan ng kumosyon ay naramdaman ko ang takot nang makitang pasugod sa amin ni Glacer ang babae. Summer was behind her, pero hindi nito alam kung paano ito pigilan.

"Anong karapatan mong magpakita rito ay dalawin pa ang anak ko!"

Parehas kaming nasimento ni Glacer sa aming mga kinatatayuan kaya hindi ko na naiwasan ang isang malakas na sampal na agad yumanig sa buo kong pagkatao.

"Tita!"

"Hayop ka!" she screamed loudly as she slapped me again, and again ang again until I couldn't find my knees.

Nanghihina akong nalaglag sa sahig habang naka-sangga ang mga kamay at hindi na alam kung paano pa dedepensahan ang sarili. It was pointless. Hindi man kasi niya maabot ang mukha ko ay pinagsisipa niya naman ako.

"Tama na po. Tama na po..." pagmamakaawa ko pero wala itong naririnig at patuloy lang sa pagsigaw.

"Ikaw ang dahilan kung bakit namatay ang anak ko! Ikaw ang salot sa pamilya ko at kung hindi ka dumating ay buhay pa sana ang anak ko! Sinira mo ang lahat! Sinira mo ang pamilya ko! Hayop ka! Malas ka!"

Mas lalong nanakit ang katawan ko pero wala iyon kumpara sa sakit na agad umukit sa puso ko. Wala akong nagawa kung hindi ang umiyak kahit na naramdaman ko nang natapos na ang pagsipa niya.

I see judgemental glances from all of their visitors when I tried looking up. Na para bang totoo ang lahat ng sinabi ng ina ni Wade sa akin. Ni wala akong nakuhang simpatya sa kahit isa sa kanila. Hawak man ng ama ni Wade ang kanyang asawa, pero gaya nito ay galit na galit rin.

Kung siguro kaming tatlo lang ang narito ay baka nasampal niya na rin ako or worst, baka mapatay pa. They despise me. If their eyes could only kill, baka sa mga pagkakataong iyon ay sumalangit na rin ako kasama si Wade.

"Lumayas ka rito! Walang lugar rito ang mga hampaslupang katulad mo! Salot ka! Salot!"

Ininda ko ang mga salita at ang sakit na dulot nito sa puso ko, pero sa bawat pagbukas ng kanyang bibig ay dinudurog talaga ang lahat maging ang natitirang awa ko sa aking sarili.

"Pinatay mo ang anak ko! Pinatay mo ang anak ko! Hayop ka! Isinusumpa kita! Pagbabayaran mo ang lahat ng ito! Hampaslupa!"

"Tash! Tara na, Tash..." nanginginig at takot na takot na ring boses ni Glacer pero nang subukan niya akong tulungan ay agad siyang hinila ng nanay ni Wade.

"Huwag mong tulungan 'yang mamamatay taong 'yan! Huwag ka nang dumagdag Glacer!"

"P-Pero, Tita–"

"Pinatay niya ang anak ko! She deserves to rot in hell!"

Sa kabila ng paghihinagpis ko, kahihiyan at kawalan ng pag-asa ay nagawa kong tumayo at bumalik sa aking wheelchair, pero mas lalo pa yata akong nasaktan nang makitang walang magawa ang mga kaibigan ko kung hindi ang panuorin akong alipustahin ni Meriam Aleros. Their parents scolded them, gaya ng ina ni Wade ay pinigilan ng mga itong lumapit ang mga anak sa akin.

Ang tanging naging lakas ko na lang ay si Wade. Habang ipinagtatabuyan ako ng lahat at kinasusuklaman ay tanging siya ang inisip ko. Alam kong kung narito siya ngayon ay hahawakan niya ang kamay ko't tutulungan akong bumangon pagkatapos ay ilalayo sa lahat ng gulo, sa lahat ng sakit. He would whsiper sweet nothings to me. Gagawin niya ang lahat mapasaya lang akong muli. He will be with me no matter what. Si Wade ang naging lakas kong makaalis sa mata ng mga taong naroon.

Kung hindi dahil sa mga gwardiya ay hindi ako makakaalis ng ako lang sa lugar. Kahit na nakalabas na ako doon at hindi na muli pang nasaktan ng mag-asawa, naging hirap ko naman ang pagbalik sa hospital dahil hindi na nagawang lumabas pa ng mga kaibigan ko para ihatid ako't tulungan pabalik.

Kahit na masakit ang buong katawan at mga kamay ay hindi ko hininto ang wheelchair ko. Kahit na wala akong makita at walang mga ilaw ang ilang poste sa kalsadang tinatahak ko ay nagpatuloy ako. Kahit na para na rin akong namatay sa tagpong iyon dahil sa lahat ng mga ibinibintang nila sa akin ay nagawa ko pa ring lumaban.

I texted Ate Juna when my body couldn't take it anymore. Mabuti na lang at naawa siya sa akin at sinundo ako kaya nakabalik ako ng maayos sa hospital.

"Ano bang nangyari? Nasaan ang mga kaibigan mo?!" tanong niya matapos akong tulungang bumalik sa kama.

Malungkot akong umiling, pinipigilan ang muling paglaglag ng mga luha ko. Ayaw ko naman kasing maging kaawa-awa sa kanya at mas lalong ayaw ko na siyang mag-alala pa. Ang importante ay nakabalik na ako. Wala na akong problema at nakapagpaalam na ako kay Wade.

"Hindi na sila nakaalis."

Kumunot ang noo niya at rumehistro sa mga mata ang marami pang tanong. Maya-maya ay hinawakan na ang kamay ko. Mukhang naramdaman ang lungkot at hirap na napagdaan ko sa ilang oras na pagkawala. Hindi ko na namalayang tumulo na ulit ang aking mga luha.

"Tasia, you can share everything to me, alright? Anong nangyari? May ginawa ba silang masama sa'yo?"

Napayuko ako. I don't really want to be a burden to anyone, pero nang matalo na ulit ako ng mga emosyon ay agad na niya akong niyakap.

I told her everything. Simula sa ginawa naming plano hanggang sa mga sinabi ng nanay ni Wade sa akin.

"That was so unfair," malungkot niyang sabi pagkatapos marinig ang lahat. Pinisil niya ang kamay ko. "Wade didn't even make it to the hospital alive, but that wasn't your fault. Alam nang lahat na kasalanan iyon ng driver ng SUV na bumangga sa inyo. The guy was drunk kaya nangyari ang aksidente. Hindi ikaw ang dapat nilang sisihin. They should be lucky you survived that crash."

"You don't know them, Ate. They hate me so much."

Wala nang nagawa si Ate Juna kung hindi ang yakapin ako at aluin. Her hug gave me strength.

Sa pag-alis niya ay saka naman nagsidatingan ang mga kaibigan ko. Wala silang ginawa kung hindi ang magpaumanhin sa akin dahil hindi nila ako natulungan. Ang sabi pa nila ay hindi na raw naging maayos ang Mommy ni Wade pagkatapos kong umalis. Wala akong naisagot at kahit naman anong sabihin ko ay hindi na mawawala ang galit niya sa akin lalo na ngayong ako ang kanyang sinisisi sa pagkawala ng kanilang anak.

Kinabukasan ay nakalabas na ako ng hospital at sa bahay na lang ipagpapatuloy ang pagpapagaling. Hindi ko alam kung saan kumuha ng pambayad sa hospital sila Mama pero naayos ang lahat ng medical bills.

Akala ko ay magiging tahimik na ang lahat pero nang gabi ring iyon ay dumating ang isa na namang dagok sa aming pamilya.

Ang negosyo ni Papa at dalawang bangkang pinaghirapan ay sinadyang sirain maging ang kanyang mga palaisdaan. I received a death threat the next day at hindi iyon natigil hanggang sa mga sumunod na linggo.

Nakita ko kung paano mamroblema ang mga magulang ko. Hindi lang sa negosyo kung hindi sa lahat ng mga nangyari simula sa araw ng aksidente.

"Amir, anong gagawin natin? Paano ang pag-aaral ng mga bata kung ilalayo natin si Anastasia rito? Wala tayong pagkukunan ng pera kung. Paano ang natitirang negosyo natin? Hindi kaya ng pananahi ko ang gastos natin sa pang araw-araw kung magsisimula tayo ulit sa ibang lugar."

"Hindi nila tayo pwedeng gipitin! Hindi kasalanan ng anak ko ang nangyari sa anak nila at hindi nila iyon pwedeng isisi kay Anastasia!" matigas at may bahid nang galit na sabi ni Papa.

Mas lalo akong hindi nakaalis sa kinatatayuan ko. Nanatili ako roon at nakinig sa usapan nila habang pinipigilan ang mga hikbi.

I never expected everything to get worst. Akala ko ayos na dahil nasaktan na nila ako at napagsabihan ng mga masasakit na salita sa harapan ng maraming tao pero hindi pa pala tapos dahil mukhang nagsisimula pa lang ang  ganti ng mga Aleros sa akin.

"Anong gagawin mo? Kahit pagbintangan mo ang pamilyang iyon sa pagsira ng kabuhayan natin at sabihing walang kasalanan si Tasia ay walang mangyayari. Makapangyarihan ang pamilyang kakalabanin mo Amir! Baka patayin ka nila kapag sumugod ka doon!"

"Magpatayan na kaming lahat!" Natutop ko ang aking bibig dahil aa paghampas ni Papa sa kahoy naming lamesa dahil sa matinding galit.

"Naririnig mo ba ang sarili mo?! Amir mag-isip ka naman! Hindi maganda ang naiisip mo at hindi iyan ang tama!"

"Anong gagawin natin Helene?!Hahayaan na lang nating apihin tayo ng mga mayayamang iyon? Ang anak ko?"

Hindi nakapagsalita si Mama. Natutop ko na ang aking bibig ng maiyak na ako.

"Helene, anong gusto mong gawin ko? Paalisin si Anastasia sa bayang ito para lang manahimik ang pamilyang iyon?"

"Kung iyon ang dapat at para sa lahat bakit hindi?"

"Hindi mo alam ang sinasabi mo! Kaya mong mawalay sa anak mo dahil sa pagbabanta ng mga matapobreng Aleros?!"

"Kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan rito ay iyon ang pipiliin ko! Amir, wala na tayong negosyo. Wala na ang palaisdaan mo at ang mga bangka, paano kung hindi pa sila titigil do'n, ha?! Anong isusunod nilang sirain para gipitin tayo?"

Nakagat ko ang labi ko nang makitang nanghihinang mapabalik sa pagkakaupo si Papa sa silya. Hawak niya ang dibdib. Si Mama ay agad siyang tinabihan habang pinupunasan ang mga luha.

"Ipakikiusap ko siya sa kapatid ko sa Manila, kay Herly. Sasabihin kong doon niya muna patirahin ang anak natin. Doon ipagpapatuloy ni Anastasia ang pag-aaral dahil hindi siya titigilan ng pamilyang iyon rito."

Hindi ko na nagawang makinig sa usapan nila. Nagmamadali akong bumalik sa kwarto namin ng mga kapatid ko at pinalabas sila hindi para maglinis gaya ng plano ko ngayong araw kung hindi ang mag-empake ng mga gamit.

Masakit at mabigat man sa kalooban ko ang naisip na desisyon ay iyon lang ang dapat kong gawin. Gaya ni Mama, ayaw kong madamay pa ang mga kapatid ko maski sila sa panggigipit ng mga magulang ni Wade at mas lalong ayaw kong makita silang ganito dahil lang sa akin.

Nang matapos ayusin ang ilang dadalhing gamit ay itinabi ko iyon sa isang sulok. Hindi na kailangan pang tumuloy ako kay Tita Herly dahil hindi imposibleng matunton pa rin ako ng mga Aleros doon at pati sila ay madamay.

I need to be away from here. Sa pamilya ni Wade at lalong-lalo na sa gulo at gagawin ko iyon ng sarili ko lang. Bukas na bukas ay aalis ako sa lugar 'to. Bukas ay kakalimutan ko muna sandali ang pamilya ko at sisikaping mabuhay ng mag-isa at tumayo sa sarili kong mga paa.

Bukas, hindi ko man alam kung ano na ang mangyayari sa buhay ko ay pipilitin kong maging matatag. Para sa pamilya ko, sa sarili ko at lalong-lalo na para kay Wade.

This story is already completed. You can now read the full version on www.patreon.com/cengcrdva or VIP group as this will not be updated here anymore. 

Just message our FB page Ceng Crdva for full VIP details.

Thank you!

🍀

CHAPTER 5

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. HEAD OVER TO THE APP TO READ IT FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 6

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. HEAD OVER TO THE APP TO READ IT FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 7

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. HEAD OVER TO THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 8

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 9

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 10

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 11

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 12

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 13

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 14

THIS STORY

HAS BEEN

MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 15

THIS STORY HAS BEEN MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 16

THIS STORY HAS BEEN MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 17

THIS STORY HAS BEEN MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!

CHAPTER 18

THIS STORY HAS BEEN MOVED TO ITS NEW HOME, HALOREADS. DOWNLOAD THE APP TO READ THE FULL STORY FOR FREE.

SEE YOU!