Author’s Note

This story is all about cheating issues. Kung hindi mo gusto ang ganitong klaseng story, just skip. Just because the story is about cheating doesn’t mean I tolerate cheating. Please… Bago kumuda tapusin muna ang story hanggang book 2. Every story is not all about happy endings and green-flag characters. I write based on what

I

want, not what

you

want me to write. Sometimes, we (writers) build red flag characters to open up some readers minds to the fact that it’s not always rainbows and butterflies. That nobody’s perfect, either in fiction or in real life. Face the reality.

READ AT YOUR OWN RISK!

📌 Kung hindi mo kayang

respetuhin

ang ending ng bawat story ko, huwag mo ng basahin. I respect you as my readers, respect the Writer’s story. Basic .

Follow me!

FB Page:

Mhadz

;

TikTok

:

itsme.mhadz

X: itsme_mhadz

IG:

mhadztngsn

‼️

This a work a fiction. Names, characters, places and events are fictitious. Any resemblance of the following product of fiction in our actual reality is purely coincidental. No part of the story, even the whole story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

•••

WARNING ❗❗❗

It may contains matured language, and scene that not suitable for young readers. It also may triggered your anxiety, so stop scrolling if you’re not into this plot.

📌 READ AT YOUR OWN RISK ❗❗❗

Started : September 6, 2021 Ended : October 24, 2021

Follow

Mhadz ; on facebook.

mhadztngsn

Prologue

“Buntis ako!” After my husband arrived home, I shared some good news with him. But as a result of his response, my lovely smile slowly faded away.

“Paano mo nasigurado na akin ’yan?” malamig nitong tanong sa akin.

I was literally stunned by what I heard. How did he ask such a thing? He is my husband, so he is probably the father of the one I am pregnant with!

“Dahil ikaw ang asawa ko, hindi ba?”

“Pero hindi naman ako sigurado na ako lamang ang nakakagalaw sa iyo.” He even squirmed and looked at me as if I were something disgusting. “Ilang araw kang paalis-alis ng bahay, and do you expect me to believe that? Are you kidding me?!” Nilampasan ako nito at dumiretso sa kusina para uminom ng tubig.

“Hindi ibig sabihin na umaalis ako ay nakikipagkita na ako kung kanino! Ikaw ang ama nito!” naiiyak kong saad.

“Puwede ba, Brianna, tigilan mo ako sa kaartihan mong ’yan?! Sa dami kong nâikama, ni isa wala akong nabuntis! Tapos ngayon, babalitaan mo ako na buntis ka?! Ginagago mo ba talaga ako?” galit nitong tanong sa akin.

Yes, I know all the cheating he does behind my back. He has many women, and he sleeps with different people. I know everything. But he didn’t hear anything from me because I was afraid of losing him. I was afraid of breaking us as a family. Especially now that we are going to have children.

“Pero—”

“Stop it, Brianna!” sigaw nito na nagpakaba sa akin nang sobra. “Stop this nonsense! Kung buntis ka, edi, congrats! Pero huwag mong ipaako sa akin ang anak ng iba!”

Ang sakit! Ang sakit-sakit sa pakiramdam ng mga sinasabi n’ya.

Umalis siya sa harapan ko ngunit wala pang ilang hakbang ay tumigil muli ito at humarap sa akin.

“Tapusin mo ngayon pa lamang ang imahinasiyon mo dahil hinding-hindi mangyayari ang gusto mo! Huwag kang umasa ng isang masayang pamilya mula sa akin. Huwag na huwag kang mangarap na kasama ako. Nakakadiri ka!” sabi pa nito at tuluyan na akong iniwan.

Sa araw-araw na magkikita kami, wala s’yang sinasabi na ikagagaan ng loob ko. Simula nang ikasal kami, ni minsan ay hindi siya naging asawa sa akin. Hindi niya ako tinrato bilang asawa.

Masakit . . . Sobrang sakit. Pero tinitiis ko huwag lang s’yang mawala sa akin. Huwag lang n’ya akong iwan.

Wala akong ibang magawa kung hindi ang umiyak nang umiyak matapos niya akong saksakin ng kaniyang mga salita. Sanay na ako pero masakit pa rin.

Umaasa akong darating pa rin ang panahon na matututuhan niya akong mahalin. Umaasa akong mararanasan ko ang matrato niya ako ng tama.

Hindi ako nawawalan ng pag-asa.

He cheated multiple times. He hits me when he’s drunk, but that’s okay. And now, he doesn’t want to accept that I was pregnant and that he’s the father.

But I still love him, so I will stay… I will stay no matter what, because I’m his wife.

Mambabae man s’ya nang pauli-ult, sa akin pa rin s’ya uuwi. Kahit hindi bukal sa loob n’ya, ako naman ang pinakasalan niya. Kasal kami at saksi namin ang Diyos.

Luhaan na naman akong bumalik sa kuwarto ko. Ayaw niya rin na magkasama kami sa iisang kuwarto.

Paano niya ako nabuntis?

Dahil may nangyayari sa amin kapag lasing s’ya pero kinabukasan ay parang walang namagitan sa amin. Balik s’ya sa pagiging cold n’ya.

Pero maghihintay pa rin ako . . . palagi.

“Maghihintay ako sa atensyon at pagmamahal mo. Alam kong matatanggap mo rin na anak mo to. Nabigla ka lang siguro.”

Chapter One

“Look, Brianna!” Kinikilig na tawag sa akin ng kaibigan kong si Amirah. May kalakasan ito dahil nasa party kami ng ka-batchmate namin.

“What?!” Sagot ko naman tapos ay lumagok sa bote ng alak na hawak ko. Medyo umaalon na rin ang aking paningin.

“Your crush is here, too! Oh, my goodness, girl! Re-touch! Bilis!”

“Nasaan ba?” I looked around. People spread out in the large yard of the house, and most of them were already drunk.

“Gaga! Ayon, oh!” Hinawakan ako nito sa panga at iniharap sa gawi kung nasaan ang lalaki. At nanlaki naman ang aking mga mata.

Nakikipagtawanan sa kausap nito at halata mo rin na nakainom dahil sa namumula nitong mukha.

“Tangina! Hindi mo agad sinabi!” Bulyaw ko sa kaibigan at nagmadaling kinuha ang aking pouch. Naglagay ako ng liptint sa aking manipis na labi at nagpulbos. Nagsuklay din naman ako dahil medyo gulo na ang aking buhok.

“Ang taray! Parang hindi lasing, ah, pucha! Nagpupuso ang mga mata mo, girl!” pagbibiro ni Amirah.

“Siyempre naman, girl! Panahon na siguro para humarot nang bahagya!”

“Bahagya lang, girl, ha! Baka mamaya, kangkang ka na maglakad!” Inirapan pa niya ako.

“Fuck you! Harot lang ang sabi ko, hindi ko sinabi na magpapakangkang ako!”

“Wushoo! Huwag ako, B! Malamang sa alamang, kapag niyaya ka n’yang crush mo sa isang sulok ay bibigay ka agad!” Sabi nito at tumingin muli sa gawi ng lalaki.

“Hmmm . . .” nagkunwari akong nag-iisip. “Puwede naman. Basta ba s’ya ang una at huli ko, girl! Why not, ’di ba?” tumatawa kong saad sa kaibigan.

“Ayon! Ang landi!”

I’ve had a crush on Steve for a long time. My whole college life, I think I wanted nothing but him. I had a boyfriend a few times, but it didn’t last long because they were jealous of Steve. Because I am too attached to him, even though I used to be with my boyfriend.

Hinihintay ko na mapalingon ito sa gawi ko pero nalasing na ako at lahat ay deadma pa rin ang beauty ko!

“Girl! Lasing na tayo . . . Waley pa rin ang pagpapa-cute mo riyan sa crush mo! Kidnap-in na kaya natin?”

“Gago, amputa! Masama ’yon, friend!” Gumegewang na ang ulo ko dahil sa hilo.

“Ay! Bait yarn?!” sabi ng lasing na si Amirah bago tumawa.

“Siyempre! Iba kasi ang balak ko…”

“Ano naman ’yon? Pasali ako!” Bigla siyang tumabi sa sofa na kinauupuan ko.

“Hindi puwede!”

“Bakit naman?”

“Kasi . . .”

“Ano?”

Inilapit ko ang aking bibig sa kaniyang tainga bago bumulong. “Lalandiin ko kasi si crush! Talino ko, ’di ba?”

Lumayo ito sa akin habang nakangiwi. “Gago ka! Mas bad pala ang braincells mo kaysa sa akin!”

“Tsk! Hindi, ah! Matalino lang talaga ako!” Nangalumbaba ako at walang alinlangang pinanood ang lalaki mula sa malayo. Akala naman ng isang ito ay kaya ko talagang gawin iyon. Tss. May d’yowa ang tao.

Nakabukas na ang polo nito hanggang sa bandang tiyan nito kaya nakasilip na ang kaniyang abs.

Ang yummy naman! Roar!

Nakaramdam naman ako na kailangan kong magpunta sa banyo pero nang tumayo ako ay muntik pa akong matumba. Mabuti na lamang at mabilis ang kamay ng aking kaibigan.

“Kaya mo ba? Saan ka ba pupunta?” nag-aalalang tanong nito.

“Sama ka ba?” tanong ko habang pilyang nakangiti rito. Nagtaas-baba pa ako ng dalawang kilay.

“Saan ba?”

“Iihi . . .” sagot ko sabay tawa.

“Sira ulo! Ikaw na lang! Alangan namang ako pa ang maghugas sa iyo?! Kadiri!”

“E, ’di, don’t! Alis!” Tinulak ko ng aking paa ang nakaharang n’yang tuhod.

“Dalian mo, dahil uuwi na tayo! Antok na ako!”

“Opo, Nay!”

“Tangina mo po!” sagot nito. Pero tinawanan ko lamang s’ya bago iniwan.

I slowly walked into the house. We were in the pool area earlier. When I got to the comfort room, I couldn’t open the two-bathroom doors. Both are locked. Fuck!

I held my head up because of the pain. One of my hands also clings to every wall I pass.

“Rose!” tawag ko sa may birthday. Lumapit naman agad ito sa akin.

“You’re wasted, B! Where’s Amirah?”

“I’m fine, but I need to pee. The comfort room over there was locked. Is there any other comfort room here?” Pinilit kong maging maayos ang pagsasalita para hindi s’ya mag-alala. Pero ang mga mata ko ay gusto na talagang pumikit.

“Upstairs. Every room has a comfort room. The last door on the right side is the guest room, you can use that one.”

“Okay! Thanks! Happy beerday! More beers to cum! To come pala! Sorry!” Nag-peace sign pa ako na ikinatawa n’ya.

“Sige na. Kung hindi pala kayo makakauwi, sabihan n’yo ako, ha? I can lend you one of our guest rooms.”

“Sure!”

“Sige na. Ingat pag-akyat.”

“Yes, Madame!” Napailing na lamang ito.

Tinalikuran ko na siya at binaybay na ang hagdan pataas.

“Wala bang escalator para sa lasing? Tangina naman!” I said as I struggled to walk up to the second floor. I took a deep breath when I reached the second floor of the house. I just raised my eyebrows because of the long hallway in front of me.

“Hotel ba ’to?!”

I walked down the long hallway even though my legs were already crossed. I just went to the wall and held on as I walked so, I wouldn’t fall. When I heard what Rose was saying, I immediately went in and turned on the light. My eyes immediately looked for the bathroom, so when I saw it, I hurried. I vomited inside, I gargled and leaving the bathroom after that. I was stunned because suddenly the whole room went dark. My vision is spinning a bit, and it’s getting worse because of the darkness around me.

“Panay pa-party pero hindi yata nagbabayad ng kuryente. Tss!” Sabi ko at naglakad palapit sa kama nang nangangapa. Nakita ko kaninang malaki ang kama kaya magpapahinga muna ako bago umuwi.

Pagkahiga ko ay mas lalo lamang umikot ang aking paningin. Pumikit ako at handa na sanang matulog dahil sa kalasingan nang biglang may yumakap sa akin at umungol.

“Hmmm . . .” ungol ng isang boses lalaki. Pero dahil sa kalasingan ay hindi ako makakilos. Hindi ko rin maimulat ang aking mga mata.

Biglang gumalaw ang mga kamay nito sa katawan ko kaya pinilit kong imulat ang aking mga mata. Pero hindi pa man ako gaanong nakakamulat ay hinihila na ulit ako ng antok.

Hanggang sa tumigil sa dibdib ko ang kamay nang nakayakap sa akin.

“Hey! Bastos ka, a!” Nanghihina kong sabi at pilit tinutulak ang kaniyang kamay.

“Hmmm . . .” tanging naisagot lamang nito at bigla ako nitong kinubabawan. At dahil madilim ay hindi ko makita ang kaniyang mukha. Hindi ko siya maitulak dahil sa aking panghihina.

“Who are you?” He asked in a soft but deep voice. I can smell the alcohol on his breath. I’m sure his face is very close because I can feel his breath.

“Ikaw? Sino ka? Alis!”

Bigla itong sumubsob sa leeg ko, at dahil sa kiliti ay napagalaw ako nang bahagya. Imbis na tumigil ay humalik pa ito lalo sa leeg ko.

“Never mind, let’s just do this . . .” bulong nito.

“Do . . . what?” putol-putol kong tanong dahil hindi s’ya natigil sa paghalik.

At first, I was still struggling, but as time went on, I started to like what he was doing. Maybe because of the alcohol inside me, I could let him do what he was doing. I just closed my eyes and couldn’t fight the overwhelming feeling.

Bumaba ang halik nito sa leeg ko dahilan para mapaungol ako.

Nagtuloy-tuloy pa ang paghalik nito hanggang sa hubaran na niya ako. Hanggang sa naramdaman ko na lamang na may matigas na bagay na pilit ipinapasok sa loob ko.

“Ah! Shit!” daing ko dahil sa sakit.

“Shhh . . .” bulong nito sa tainga ko. Hinalikan na naman ako nito kaya kahit anong sakit ng kaniyang ginagawa ay hindi ako makasigaw.

Masakit noong una pero sa pagtagal ay nakaramdam ako ng kakaibang pakiramdam.

He thrusts harder while he’s moaning. I feel his hard manhood inside me. We did that thing while we’re under the influence of alcohol.

We never knew each other. We had never seen each other before that night but we still did that.

I gave my first to the stranger.

“Fuck!”

Nagising ako sa matigas na mura sa tabi ko. Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata.

Napabalikwas ako nang bangon dahil sa lalaking kasama ko sa kama. Walang itong saplot kagaya ko at tanging comforter lamang ang nakabalot. Kunot na kunot ang noo nito habang nakatingin sa akin.

“Who the fuck are you? And . . . And . . .” Tiningnan muli nito ang kaniyang sarili bago tumingin muli sa akin. “We had sex last night? Why?!” galit nitong tanong.

Bakit ako ang tinatanong n’ya?

Napakurap-kurap ako habang nakatingin sa kaniya. Magulo ang kaniyang buhok at halatang bagong gising. Pinapantasya ko lamang s’ya kagabi pero heto at pareho kaming walang saplot ngayon sa iisang kama.

Ibig sabihin…

Oh, fuck!

“You? Why?” galit na namang tanong nito pero hindi pa rin ako makasagot. “You’re not my girlfriend! Pero bakit ikaw?!”

I was hurt by the man’s question, as if it were a sin to be with me.

I didn’t even know it was him. I couldn’t even control myself last night. Why is he so mad at me? I didn’t force him.

“Tita, Tito, I’m sure nandito siya . . .” Boses mula sa labas ng kuwarto. Sabay pa kaming napatingin sa pinto nang bigla itong bumukas.

“B? Your parents—Oh my gosh!” nanlaki ang mga mata ni Rose pagkakita sa amin.

“Mom, Dad—”

“What the hell did you do, Brianna Czes?” Galit na tanong ni daddy at tumingin sa lalaking kasama ko.

“Oh my God, Czes . . .” Napatakip naman sa bibig n’ya si mommy.

“Mom, Dad . . . Let me explain—”

“You have to!” my dad exclaimed.

“And I need to talk to you.” He spoke authoritatively to Steve, the man I shared the room with.

“But—”

“No buts!” pagpuputol ni daddy sa sasabihin ni Steve. “Fix yourself, Czes.” Saad nito sa akin at lumabas na ito ng kuwarto. Mommy shook her head, obviously disappointed with me, before following Dad.

“I’m sorry. I-I didn’t know . . .” nahihiyang sabi naman ni Rose bago rin ito lumabas.

Napabuntonghininga naman ako dahil sa nangyari.

“Shit! What now?!” bulyaw sa akin ni Steve.

“What? I didn’t know either. We didn’t know that this would happen. And we didn’t know that night would come. Stop blaming me as if I was the one who dragged you to this!” I hissed.

“What will they do? That was just a one-night stand—”

“And do you think that my parents will accept that reason? Think again . . .” Isa-isa kong kinuha ang aking mga damit at tumakbo patungo sa banyo habang nakabalot sa comforter.

Fuck, Brianna! You’re dead!

“Okay na sana na mapagalitan ako dahil si crush naman ’yon. Tatanggapin ko ang galit ng parents ko. Pero, pucha naman! Bakit galit na galit siya sa akin? Tapos nadatnan pa kami ng parents ko sa ganoong itsura?! Shit!”

Huwag naman sana nilang gagawin ang iniisip ko. Kapag nagkataon tapos ang maliligayang araw ko nito. Pero malakas ang kutob ko sa ugali ni dad. Sa mga tingin pa lamang niya. Oh, damn!

Chapter Two

When I came out of the bathroom, Steve was gone. It’s still hard for me to walk because my private parts still hurt a bit, and then I ran to the bathroom earlier, so I feel like I’m torn!

“Excited naman s’ya masiyadong makipag-usap sa parents ko. Iniwan ba naman ako rito? Ang hirap kayang maglakad. Buwisit!” Reklamo ko habang maingat na naglalakad palabas ng kuwarto. Panay ang ngiwi ko dahil sa sakit na nararamdaman ko.

Kahit pagbaba ng hagdanan ay nahihirapan ako. Bakit ganito?!

Kangkang na ako, punyeta!

I found my parents in Rose’s living room, and their faces were serious. Steve was also there, sitting across from Daddy while massaging his head.

Hang-over siguro.

Pinilit kong umayos nang lakad nang tumingin na sa gawi ko sina daddy.

Umupo ako malapit kina Dad at Mom, narito rin si Rose. Marahil ay nasa trabaho ang parents n’ya kaya wala rito. Mabuti naman kung ganoon dahil mas nakakahiya.

“Are you my daughter’s boyfriend?” my dad asked Steve.

Walang emosyon namang tumingin si Steve sa amin. “No,” malamig nitong sagot na nagpakunot sa kilay ni daddy.

Dad looked at me in surprise. “He’s not your boyfriend?” Daddy’s eyes are burning, which means he is starting to get angry.

“N-no, Dad . . .” Kinakabahan kong sagot sabay yuko sa mga kamay ko na nasa kandungan.

Napahilot ito sa kaniyang batok; inalis ang kaniyang salamin at napahawak sa kaniyang ilong. Ang mga ganitong galawan ni Daddy ay nagpapahayag nang pagkairita. Bumuntonghininga pa ito.

“Well, even if you’re not her boyfriend, you need to marry her.”

Agad akong napatingin sa aking ama matapos n’ya itong sabihin.

“What?” Magkasalubong na ang kilay ni Steve. “Why would I?”

“Anong klaseng tanong ’yan, hijo? Ikinama mo ang anak ko na hindi mo naman pala girlfriend in the first place. And now, you’re asking me why? Seriously?”

“That was just a one-night stand, sir. It’s normal—”

“For you, but not for us. As her parents, I want you to marry her because of that one-night stand,” maawtoridad na utos ni daddy sa kaniya.

Tiningnan ako nang masama ni Steve. Mga tingin na naninisi na naman.

“Dad, we can talk about this without me marrying him.”

“Are you insane? Do we have to wait until you confirmed that you’re pregnant?”

“But, dad, I’m not pregnant—”

“Hindi pa, Czes… Hihintayin pa ba natin na magbuntis ka muna bago nito panagutan ang ginawa n’ya?”

“But I have a girlfriend. I can’t marry your daughter!” Steve said.

“Marry her o idedemanda kita sa ginawa mo sa anak ko?”

“Dad . . .”

“What? Why? Ginusto n’ya rin ang nangyari, sir. Bakit may demandahan?”

“She’s drunk,” sagot ni daddy.

“I’m drunk, too.”

“And I don’t care! Just marry her or see you in the court, boy. End of discussion.”

Tumayo na si daddy kaya tumayo na rin si mommy.

“Mommy…” nagsusumamo kong tawag kay Mommy.

“You know your dad’s word, Czes. You made a mistake, face the consequences.”

“Let’s go, Czes.”

Nauna na silang lumabas ng bahay nina Rose na nananahimik lamang.

“I won’t marry you!” Matigas na sabi ni Steve sa akin bago ako nilampasan palabas.

“I’m sorry, B, hindi ko alam na—”

“It’s okay, Rose.” Ngumiti lamang ako rito bago s’ya tinalikuran. Nagpasalamat muna ako rito bago tuluyang sumunod kina mommy. Wala naman siyang kasalanan. Wala naman siyang alam na makakatulog pala ako roon dahil ang paalam ko ay magc-CR lamang.

Sobrang tahimik ang naging biyahe namin pauwi sa bahay. Pero sa loob-loob ko ay sobra na akong kinakabahan. Alam kong may kasunod pa na sermon ito pagdating sa bahay.

Kaya naman nang makarating kami ay isang napakalalim na buntonghininga ang aking ginawa bago lumabas ng sasakyan.

“Let’s talk.” Seryosong sabi ni daddy habang naglalakad kami papasok sa aming bahay. Kaya wala akong nagawa kung hindi ang sumunod sa kanila ni mommy.

He entered his office here at home and sat in his swivel chair. Mommy and I sat on two chairs in front of his table. Mommy hasn’t looked me in the eye since we arrived. I know that they are upset because of what happened.

“What now, Czes?” umpisang tanong ni daddy. Nakatingin lamang ako sa aking mga kamay. “Kaga-graduate mo pa lamang ng college, ’di ba? Tapos ano? Imbes na nagtatrabaho ka sa company natin heto at kailangan mong magpakasal.”

“Dad, puwede naman po na huwag ng magpakasal—”

“Nag-iisip ka ba?!” galit na tanong nito na ikinatahimik ko. “Kabobohan na nga ang ginawa mong ’yon kagabi sa hindi mo naman pala boyfriend tapos gusto mo hayaan na lamang namin na takbuhan nang loko na ’yon ang responsibilidad n’ya?!” Galit na galit si daddy samantalang hindi naman nagsasalita si mommy.

“But, dad, he has no responsibility for me. We both didn’t do that on purpose.”

“Can you hear yourself? Are you really not thinking? Where are your senses, huh, Czes?

Whenever I do something that Daddy doesn’t like, I always hear hurtful words from him. He always wants to be right; he wants to be perfect. Since I am the only child, I bear all the pressure from my parents.

“I’m sorry…” mahinang tugon ko.

“Kung bigla kang mabuntis, akala mo ba makakatulong ka pa sa company natin? At kung mabuntis ka at hinayaan natin na iwan ka ng lalaking ’yon, isang malaking kahihiyan ang ginawa mo at gagawin mo! Ano na lang ang sasabihin ng ibang tao? Ha?!”

Narinig ko na naman ang mga salitang ’yon, kung ano ang masasabi ng ibang tao.

Palagi na lang nilang iniisip ang masasabi ng iba pero ni minsan hindi nila ako tinanong tungkol sa nararamdaman ko. Minsan hinihiling ko na sana nagkaroon ako ng kapatid.

“Pero may girlfriend po s’ya. Ayoko pong makasira ng relasyon—”

“Sana naisip mo ’yan bago ka nakipag-sex sa hindi mo kilala! Matagal mo na bang ginagawa ’yan, ha, Czes? Ang makipag-sex sa hindi mo kilala?!”

“No, dad, hindi po…” mabilis kong sagot.

“Siguraduhin mo lang, Czes, dahil nakakahiyang magkaroon ng anak na pokpok!”

“Calvin!” saway ni mommy kay daddy.

Parang sinaksak ako nang paulit-ulit dahil sa narinig. Dahil sa isang pagkakamali lalong bumaba ang tingin sa akin ng aking ama. Hindi na nga s’ya proud sa akin, nagkaroon pa s’ya lalo ng dahilan para ikahiya ako.

Palagi kong pinipilit ang sarili ko na makibagay sa mundo na gusto ni daddy.

Mahirap—napakahirap…

I need to pretend to be perfect just to flatter him. I need to be someone for me to meet his expectations. But, deep down in me, I’m really tired—emotionally and mentally.

“Sa ayaw at sa gusto mo pakakasalan mo ang lalaking ’yon. Wala akong pakialam kung may girlfriend s’ya. Huwag n’yong idahilan sa akin na aksidente lang ’yon dahil parehas niyo ’yong ginusto! Gasgas na ang dahilan na aksidente lang. Kung okay sa inyong mga kabataan ang one-night stand; kung normal lang ’yon sa inyo; iba sa mga magulang mo! Hindi magandang tingnan na maraming lalaki ang nagpapakasasa sa katawan mo! Dahil nakarurumi iyon ng pagkatao! Hindi ’yon dapat ipinagmamalaki!”

I was stunned by what I heard.

I know what he’s pointing at. But why doesn’t he believe that Steve is my first? Why do they look at me like I’m a dirty woman because of one mistake?

Tumingin ako kay mommy. Nakita ko itong nakatitig nang malungkot sa akin. Bigla na lamang nanubig ang aking mga mata dahil sa kaniyang tingin.

“I’m sorry, mom. I’m sorry…” I said and my tears started to fall.

Umiling-iling si mommy. “You disappointed us. Why, Czes? Why? Nagkulang ba ako bilang ina?”

Nanlaki ang aking mga mata sa tanong ni mommy, lalo na nang makita ko ang luhaan nitong mga mata.

“No, mom… No.” Mabilis akong lumapit sa kaniya at lumuhod. S’ya lang ang kakampi ko noon pa man. Ang makita s’yang ganito ka-disappointed ng dahil sa akin ay sobrang sakit. Ang makitang umiyak ang iyong ina ay sobrang sakit!

“Then, why? This is not my dream for you. You promised me, you’ll reach that dream for us.”

“I’m sorry, mommy. I’m really sorry… Please, don’t cry, mom.” I cried while looking up at her. I was still kneeling at her feet while she was still sitting.

“Ikaw na lang ang mayroon kami; ikaw na lang ang pag-asa namin pero heto ka ngayon at kailangang magpakasal.”

“Mom, puwede naman po na hindi magpakasal. Puwede pa naman pong ituloy ang pangarap natin. Mommy, please…”

“At gusto mong maging disgrasiyada? No! ginusto mo ’to kaya panindigan mo.”

After that, they left me.

I cried out loud. This is painful.

Seeing your mom like this is really painful. Because of my wrong actions, they are treating me like a stranger.

I deserve their cold treatment towards me.

But my mom doesn’t deserve to have a daughter like me. She doesn’t deserve to have a daughter like me. She’s always been there every time I tried to be someone else for Daddy. She was there to make me feel better, but I returned the favor with resentment.

“I’m sorry… I’m really sorry, mom. I’m sorry… Sorry.” Bulong ko habang umiiyak nang nakaupo sa malamig na sahig na mag-isa.

I know that my cries and my apologies will do nothing. But I still want them to know that I regret what happened. Because this caused Mommy to distance herself from me. Caused Daddy to lose more love for me.

Chapter Three

“Girl! True ba ang tsismis mo?” Bungad na tanong agad ni Amirah pagkarating niya sa Casa de Café kung saan kanina pa ako naghihintay.

“Tss. Ang tagal mo! Kanina pa ako rito!” naiiritang sagot ko naman sa kaibigan.

“Ito naman! End of the world na ba dahil naghintay ka nang matagal? Ilang taon ka bang naghintay?”

“Ewan ko sa iyo!”

“So, ano nga? True ba? Magpapakasal kayo ng crush mo?” ngiting-ngiting tanong nito, parang may kislap pa sa kaniyang mga mata.

“Oo,” walang gana kong sagot bago bumuntonghininga.

“Oh my gosh! Malandi ka! Usapan lalandiin mo lang, girl! Grabe ka! Nalandi mo na, pakakasalan mo pa?! Prayer reveal naman diyan!” Natatawang saad nito, mahahalata mong masaya siya sa balita. Sobrang saya ng mukha nito. Kung alam mo lang…

Siguro kung tulad lamang noon; baka kinikilig na rin ako kaya lang ay may buhay na nasira. Buhay naming pareho at relasyon nila ng d’yowa niya.

Unti-unting nabura ang masayang aura ng aking kaibigan nang mapansin niyang problemado ako.

“B, may problema ba?” she asked me worriedly. I sighed and looked at her sadly.

Ikinuwento ko ang buong pangyayari pati na rin ang galit sa akin nina mommy at daddy. Kitang-kita ko ang pag-aalala sa kaniyang mga mata.

“I’m sorry… Sana pala hinintay na lamang kita.” Malungkot nitong saad sabay hawak sa kamay ko na nasa ibabaw ng mesa.

“A, hindi mo kasalanan, wala kang kasalanan. Pagkakamali ko ’yon, choice ko ’yon kaya ’wag kang mag-sorry.”

“You said Steve has a girlfriend, right?” I nodded. “How is it? How are they?”

“I dunno; it’s embarrassing for Steve’s girlfriend. She will surely think that I tricked her boyfriend into marrying me.”

“Girl, may problema rin kay Steve. Hello?! S’ya ang lalaki, dapat s’ya ang nagkontrol! Pero dahil nga lasing kayo pareho, wala na… Naghubaran kayo kahit hindi nagkakakitaan. Iba rin si Architect Steve, ha! Magilas!”

“Tss. Ewan. Hindi rin naman puwedeng suwayin si daddy. Siguradong idedemenda n’on si Steve. Lalong malaking problema.” Saad ko at napasandal na lamang sa sandalan nang inuupuan ko.

“You know what, girl, don’t stress yourself too much. There is nothing yet happen and it is not certain yet, so keep calm.”

“How can I calm down, A? I’m totally messed up! I graduated as an architect for our company. Then what? Will I be the wife of a man who doesn’t love me at all?”

“Hey! Alam mo, iyong issue noong magd’yowa magagawan naman siguro nila ng paraan. About naman sa inyo ng future husband mo; malay mo naman, kapag tumagal kayong kasal ay matutuhan ka niyang mahalin? Hindi naman malabong mangyari ’yon, B,” mahabang litanya nito.

Matutuhang mahalin? Ako? Parang malabo pa sa mata ni daddy na mangyari ’yon, ah! Mukhang mahal na mahal n’on ang girlfriend niya, e. Tss.

“Hindi ko na alam ang gagawin! Hindi ko rin naman mapipigilan si Dad.”

I don’t really know what to do or if there is anything else I should do. I don’t want to ruin the relationship, but it happened. The day my father decided for me to marry Steve, I had already broken their relationship. I even broke my parents’ trust. One night’s mistake caused too much damage.

After talking with Amirah, we went home in separate ways.

Habang nagmamaneho ako pauwi sa subdivision namin ay napansin ko ang dalawang tao na naglalakad habang tumatawa. Kitang-kita ang saya sa kanilang mga mukha habang magkahawak ang kamay na naglalakad.

I felt even more guilty because the girl definitely didn’t know anything yet. With her beautiful smile, who would dare say that her boyfriend is getting married to someone else?

Babae rin ako kaya alam ko kung ano ang mararamdaman niya kung sakali. Bilang babae, ayokong maranasan ang gano’n. Pero magagawa ko nang hindi sinasadya sa ibang tao ng dahil sa isang gabing pagkakamali.

I’m sorry…

Bigla na lamang tumulo ang luha ko habang tinatanaw sila papalayo sa gawi ko. Doon ko lang napansin na napatigil pala ako sa tabi.

Sumubsob ako sa manibela at doon umiyak nang tahimik.

“I’m sorry… Sorry kung masisira ang masaya n’yong relasyon. Sorry kung mapapalitan ng sakit ang mga mata n’yong puno ng pagmamahal sa isa’t-isa. I’m really sorry . . . sorry . . .”

Humagulgol ako nang iyak sa loob ng aking sasakyan. Makakasakit ako ng iba habang nasasaktan ko din ang aking sarili.

Why? Why do we have to suffer just because of one wrong night? Kung maibabalik ko lamang ang gabing ’yon…

Ikinalma ko ang sarili matapos ko ilabas ang bigat sa aking dibdib. Kahit papaano ay nakagagaan ng pakiramdam ang pag-iyak. Umuwi ako matapos kong kalmahin ang sarili. Hindi ko na naabutan ang mga magulang ko, as usual ay puro katulong lamang.

Lumaki akong laging mga maids ang kasama sa bahay.

Nagkulong lamang ako sa kuwarto ko at nilunod ang sarili sa pag-iisip.

Para akong walang buhay na nakahiga sa kama at nakatingin lamang sa kisame.

Agad pumasok sa isip ko na mag-stalk sa account ni Steve para mas makilala pa ito at kung gaano na sila katagal ng girlfriend n’ya.

Kinuha ko agad ang laptop ko bago bumalik sa kama at sumandal sa headboard. Agad akong nagpunta sa profile ni Steve sa IG.

Sa pag-i-stalk ko ay lalo akong nanlambot. Lalo akong na-guilty at nakaramdam nang panghihinayang para sa dalawa. Lalo akong naawa sa babae at lalo akong naguluhan kung itutuloy ko pa ba na maikasal kay Steve. Pero wala naman akong magagawa.

Ang post noong September 2 kung kailan ang gabing nangyari ang hindi dapat nangyari sa amin ay ang araw kung kailan ang pangarap ng mga kababaihan. Ang pinakamasayang araw para sa kanilang dalawa bago pumunta sa birthday ni Rose si Steve ang s’yang aking nakita.

They are engaged that day, at their fifth anniversary. And that shit happened that night after his proposal.

Ang araw kung kailan sila na-engaged; ang araw ng kanilang anniversary, ay ang gabi naman nang pagkakasala sa kaniya ni Steve. Isang gabi ng pagkakamali ang sisira sa limang taon at sa relasyong nakatakdang maging isa.

Ang bigat-bigat sa dibdib.

Ang hirap. Ang sakit.

Paano ko maaatim maikasal sa lalaking pinapangarap ko kung sa kabilang banda ay may magdurusa? Paano ko matatanggap na maikasal sa taong nangako ng kasal sa iba? Ang masakit pa ay sa taong totoo niyang mahal.

I ruined everything; I ruined their happily ever after. I ruined their dreams to build their own family.

Tatlong katok ang nagpabalik sa wisyo ko. Agad ko namang isinara ang aking laptop at pinunasan ang aking mukha na basa na ng luha.

“Ma’am Czes, dinner na raw po!” Tawag ng kasambahay mula sa labas ng aking pinto matapos nitong kumatok.

“Susunod na po, manang!” malakas kong sagot pabalik.

Nagpunta ako sa banyo at naghilamos para hindi mahalata ang kanina ko pang pag-iyak. Pero hindi rin nito naalis ang pamumugto ng aking mga mata. Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin.

“I’m really tired but I need to pretend again to face my dad.”

After I fixed myself, I left my room and went to the dining room.

I felt nervous and heavy in my chest again. I will face my parents, but there is fear inside me. Afraid that they might not like the Brianna in front of them. That maybe I’m not enough. . .

I carefully sat in my seat, and after I sat down, they started eating.

Tahimik lamang ang buong dinner naming tatlo. Hindi pa rin nila ako pinapansin o tinitingnan. Pakiramdam ko ay ibang tao ang kasama ko. Pakiramdam ko ay kailangan kong makisama sa bagong kakilala. Masakit lang na naging ganito na kami sa isa’t-isa.

“Prepare yourself tomorrow,” maawtoridad na sabi sa akin ni daddy pagkatapos kumain. Nakaupo pa rin kami sa dining area.

“P-Para po saan?” kinakabahan kong tanong.

“I invited your fiancé and his family for lunch tomorrow. We will talk about the wedding, the date and all.”

“D-Dad…”

“What? You’re thinking about his girlfriend?” bigla itong umismid. “I don’t care about their relationships. Just marry him. You don’t have to worry about someone’s problem. Is that clear?”

“But, dad… They’re—”

“Stop, Czes. I don’t want to talk about them. Just do what I said.”

What now, Brianna? How can you stop this wedding?

Bumalik ako sa kuwarto ko na lutang o wala sa sarili. Binuksan ko muli ang huling post ni Steve. Ito na siguro ang pinakamasayang araw sa limang taon nila. Tapos masisira lamang ng isang tulad ko na matagal nang may gusto sa kaniya.

Kung wala lang sigurong masasaktan na girlfriend okay lang maikasal sa kaniya dahil matagal ko na s’yang gusto. Pero kung ganito naman ay siguradong isusumpa nila ako pareho. Hindi nila ako mapapatawad at ganoon din ako sa sarili ko.

Ngayon pa lamang ay na-i-imagine ko na ang sakit na maidudulot nang kasal namin ni Steve para sababae. Na ang lalaking nangako sa kaniya ng kasal, ay iba ang ihaharap sa altar.

Chapter Four

Today is the day when the said lunch is with Steve’s family. I’m nervous about what his parents might say to me. Maybe they know that I’m not the one he proposed to marry, but I’m the one to marry.

Even though it was against me, I showered and cleaned myself anyway. Wearing my black bodycon dress and black pumps. I simply put a cute hairpin on the side of my hair near my ear. I look like I am going to someone’s funeral. But the truth is, I’m mourning the remaining moments of my teenage life.

Bumaba ako sa sala at doon naabutang naghihintay sina mommy at daddy. Tumaas ang isang kilay ni daddy habang tinitignan ang kabuuan ko habang bumababa nang hagdanan. Pagkarating ko sa gawi nila ay bigla itong umismid.

“Hindi masiyadong halata na nagluluksa ka sa ideya ng pagpapakasal, Czes. Let’s go…” ani daddy.

Sumunod lamang ako sa kanila palabas. Gustuhin ko man na kausapin si mommy ay hindi ko magawa. Ito na agad ang naiwas kapag malapit na ako sa gawi niya.

Aaminin ko, ang sakit sa pakiramdam na ganito na kaming dalawa. Sobrang close ako kay mommy, bine-baby niya ako kapag kaming dalawa lamang. Ngayon, I feel like I didn’t exist; she never wastes her time to give me a glimpse. And it’s painful. Her action is painful. And I hate myself because of that.

Habang nagmamaneho si daddy ay nasa passenger seat naman si mommy. Walang kahit sino sa ’min ang nagsasalita. Ako naman ay nakatingin lamang sa dinaraanan namin.

Nakarating kami sa Delux Resto , isang mamahaling resto rito sa Batangas. Ang kaba sa dibdib ko ay lalo lamang tumindi sa mga minutong nalalapit ng aming muling pagkikita. Hindi ko alam kung paano s’ya haharapin. Sa tuwing makikita ko s’ya, parang nakikita ko ang nasasaktang mukha ng kaniyang girlfriend.

Apat na tao ang naghihintay sa ’min sa isang mahabang mesa. Tingin pa lamang ay masasabi mong mayaman talaga ang pamilya nina Steve. Tumayo ang mga ito nang makita kaming paparating. Si Steve ay hindi sana tatayo kung hindi pa tinignan ng kaniyang ama.

“Pleasure to finally meet you, Mr. and Mrs. Dela Cruz,” Steve’s dad said, greeting mom and dad with a smile. They accepted his handshake.

“So I do, Mr. Harisson, and to your wife too,” said Daddy.

“Oh, by the way, my eldest, Lincoln Asher.”

“Nice to meet you, sir.” Lincoln also shook hands with Daddy then looked at me for a second.

“Nice to meet you, hijo.”

Samantala, si Steve naman ay parang walang pakialam sa paligid. Parang tamad na tamad ito sa nangyayari.

Ilang segundo lamang ay nagpahanda na ang mga matatanda ng pananghalian naming lahat. Habang kumakain ay nag-uusap din ang mga ito.

“So, Mr. Dela Cruz, how’s business world? We didn’t get a chance to meet,” paunang tanong ng ama ni Steve.

“So far, it’s getting better; there’s so much on our plate. You know, buildings and houses.”

“Oh, yeah. A construction firm is not easy but worth having, right?”

“Yeah.”

Puro business lamang ang pinag-uusapan nila at kami naman ay tahimik na kumakain. Nang matapos na kumain ay hindi talaga nila pinalampas ang usapan pagdating sa kasal.

“So, kailan ang kasal?” tanong agad ng ina ni Steve.

“Mom!” agad namang tutol ni Steve.

“What? The main purpose of this lunch is because of your wedding.”

“She’s not my fiancé!”

“Oh, you mean, your girlfriend, Nicole?” his mom asked him.

“Yeah, she’s my fiancé and not her.” Tinignan pa ako nito nang masama at agad naman akong napayuko.

“Well, not now.” His Dad said.

“What?” Salubong na salubong na ang kilay ni Steve.

“You’re not going to marry Nicole, because you’ll marry Ms. Dela Cruz.” Sinulyapan ako ng Daddy niya sabay ngiti, gano’n din ang ginawa ng kaniyang Mommy. Pero hindi ko ’yon magawang suklian.

“But, Dad! That’s not what you promised! You told me, you’ll do something to stop this nonesense marriage!” He exclaimed; his brother held him to his shoulder to calm him down.

“I changed my mind; you will marry their daughter. In fact, Nicole is not suited to our family. She’s poor and came from a broken family. While here, Brianna is as beautiful, kind, and rich as we are. See the big difference?”

Tumango-tango naman ang Mommy nito, samantala ang kuya niya ay walang emosyon na nakikinig. Si Steve ay umiigting na ang panga sa galit.

“You wanna know the real difference?” Seryosong tanong nito sa kaniyang ama at tinignan isa-isa ang mga kasama namin sa mesa. Tumigil ang paningin nito sa ’kin, mata sa mata, seryosong seryoso.

“Nicole is the one I love, and only Nicole can complete me. Yes, they are different, but the best difference is… I love Nicole, and I hate you .”

Tumalim ang tingin nito sa ’kin matapos niyang sabihin ’yon.

“Steve!” Saway sa kaniya ng kaniyang Daddy. Bigla akong napahiya dahil sa kaniyang mga sinabi. Pakiramdam ko ay sinaksak ako nang paulit-ulit. Sobrang pagpipigil ng luha ang ginawa ko.

“What? I’m just saying the truth here; what’s the essence of marrying her if I don’t love her?”

“So, what is your girlfriend’s reaction about that night with my daughter?” Tanong bigla ni Daddy na nagpatigil kay Steve. “I bet you didn’t tell her that you had sex with my daughter after proposing to her. Am I right?” Biglang ngumisi si Daddy.

Shit! Daddy! What are you planning?

“Don’t you dare.” Matigas na sabi ni Steve kay Daddy.

“Sure, because I don’t need to tell her. She already heard it all.”

Tumingin ito sa kabilang mesa, sa isang babaeng nakatalikod sa gawi namin. Agad naman nanlaki ang aking mga mata nang makilala ko na kung sino ito.

No!

Mabagal na tumayo ang babae sa isang mesa, at mabagal din itong lumingon sa gawi namin. Ang mga mata nito ay puno na ng luha, kagat-kagat na nito ang kaniyang labi na nangangatal na.

Damn! Ang sakit! I’m sorry…

“C-Congrats…” Basag na boses na wika nito kay Steve. “Wala ka pa lang balak sabihin sa ’kin ang lahat. Pero, salamat na rin at narinig ko lahat ngayon.” Hindi na niya napigilan ang mga luha nito na nag-unahan na sa pagpatak. Kahit anong punas nito, at kahit halata mong pinipilit niyang pigilan, wala rin.

“B-Baby…” Tumayo si Steve, kitang-kita sa mga mata nito ang takot. Ang galit at maangas niyang mukha kanina ay biglang nawala pagkakita niya sa umiiyak na si Nicole.

Sobrang mahal talaga niya ang babae.

Ngumiti si Nicole kay Steve, sa pagngiti nito ay ang pagpatak ng kaniyang luha.

“Tama naman ang Daddy mo, hindi ako bagay sa pamilya niyo.” Tumingin ito sa Daddy ni Steve, “Maaaring mahirap lang po ako, pero hindi ako masamang tao.” Inalis nito ang singsing sa kaniyang daliri na nagpalaki sa mga mata ni Steve.

“N-No… Baby, no, please…” Akmang lalapitan s’ya ni Steve pero pinigilan ito ng kaniyang kuya. “Let me go, Kuya, please.” Pagmamakaawa nito sa kaniyang kapatid.

Umiling ang kuya nito. “Huwag mo nang gawing komplikado ang lahat, madadamay lang siya.” Mahinang saad nito sa huling salita pero narinig ko pa rin.

Madadamay?

Nagsusumamong tumingin ito kay Nicole. Awang-awa na ako sa kanilang dalawa pero wala akong magawa. Wala kaming magawa…

Ibinaba ni Nicole ang singsing sa dulo ng lamesa kung saan kami nakaupong lahat.

Umiling-iling naman si Steve habang isa-isang pumapatak ang kaniyang luha. Pigil-pigil pa rin ito ng kaniyang kuya.

Tangina! Ang sakit na!

Sa pagtalikod ni Nicole, roon na nagpiglas nang sobra si Steve. Galit na galit ito hanggang sa hindi na siya kaya pang pigilan ng kuya niya. Mabuti na lamang at kakaunti pa ang tao sa resto.

Tumakbo ito patungo kay Nicole na nakalabas na ng pinto. Nang maabutan niya ito ay bigla na lamang niya itong niyakap mula sa likuran.

Napayuko ako at napamura dahil sa nakikita.

Umiiling-iling ito habang nakayakap kay Nicole, lahat kami ay pinapanood lamang sila. Umaalog na ang balikat ni Steve habang nagsasalita si Nicole, pareho silang umiiyak sa labas ng resto. Pinilit ni Nicole na alisin ang pagkakayakap ni Steve. At nang maalis niya ito ay tumakbo na ito palayo.

Hindi man namin rinig, pero kitang-kita ang pagsigaw ni Steve sa pangalan ni Nicole na tumatakbo palayo sa kaniya. Napaluhod pa ito sa daan at napasabunot sa kaniyang buhok.

Hindi ko na mapigilan ang aking luha dahil sa sakit na nasaksihan sa dalawang taong nasira dahil sa akin.

“Puntahan mo ang kapatid mo, Asher,” utos ng kanilang ama. Ang ina nito ay nagpupunas na ng gilid ng kaniyang mata. Ganoon din si Mommy, pero sina Daddy ay parang wala lang.

Pilit na pinapatayo ng kapatid niya si Steve na nakalupagi na sa daan. Kitang-kita mo ang sakit na nararamdaman niya mula rito.

“Daddy…” Tawag ko kay Daddy, tumingin silang lahat sa ’kin. “T-Tama na po… A-Ayoko pong magpakasal,” pagmamakaawa ko.

“No, huwag kang maawa sa kanila. Isipin mo ang sarili mo.”

“Pero, Dad . . . Please—”

“No! And that’s final!”

Because of my dad’s answer, I stood up and ran out of the restaurant. I heard Daddy call me, but I ignored it. I caught up with Steve, who was just standing while his brother was supporting him. And when he saw me, his eyes immediately darkened.

“Are you happy now? You ruined us, iniwan na ako ng taong sobrang mahal ko! Iniwan ako ng nag-iisang tao na nakakaintindi sa ’kin! Lahat ’yon ay dahil sa ’yo at sa pamilya mo!” Galit na galit na sigaw nito sa ’kin habang dinuduro ako. Napatakip ako sa aking bibig habang nagpipigil na mapahagulgol.

Kung hindi ito hawak ng kaniyang kuya ay malamang nasaktan na ako nito sa sobrang galit.

“Kasal?” Tanong nito at biglang ngumisi na ikinatakot ko. “Sige, ibibigay ko ang kasal na gustong-gusto ng parents mo. At ipararanas ko sa ’yo ang impyerno! Kung paano niyo kami sinira ni Nicole! Kung paano niyo sinira ang buhay ko, gagawin ko rin sa buhay mo! Tandaan mo ’yan!” Sigaw nito sa ’kin.

“Steve!” Saway ng kaniyang kuya.

Aaminin ko, sobrang kinabahan ako sa kaniyang sinabi. Dahil sa halo-halong nararamdaman ay tinalikuran ko na sila at tumakbo palayo.

Palayo sa mapanakit na mundong mayroon ako.

Palayo sa mga taong nasasaktan ng dahil sa ’kin at sa pamilya ko.

Away from him… Even just for a day… without pain.

Chapter Five

I grabbed a taxi to the mall, wiping my tear-stained cheeks the entire time. As soon as I arrived, I went inside and started looking for a coffee shop. Finding it wasn’t a problem for me. I placed my order right away and called my friend.

“A-Amirah…” basag na boses kong tawag sa pangalan niya. Nagsisimula na naman manubig ang aking mga mata.

“B! Hey! Are you crying? Where are you? Are you okay? Please, tell me where are you, I’m coming.” Tugon nito mula sa kabilang linya, mahihimigan ang pag-aalala sa boses nito.

Napangiti naman ako sa sunod-sunod nitong tanong sa ’kin. Pangalan pa lamang niya ang sinasabi ko, sobrang nag-aalala na s’ya.

“A-Are you free today?” Tanong ko habang nagpipigil na maiyak dahil ibinaba na ng waiter ang order kong coffee at bread.

“I’m always free for you, B, you know that…”

Oo, ni minsan hindi niya ako tinanggihan. We’re best friends since ten-year-old kami. Bagong lipat sila sa subdivision namin noon dahil friends pala ang mga parents namin.

“Can you pick me up?”

“Of course! Where?” mabilis nitong sagot.

“Mall. I’ll text you where exactly I am.”

“Okay. I’m on my way, wait for me.”

After the call ay napabuntonghininga na lamang ako. I’m so thankful to have Amirah, she’s always one call away. Itinext ko agad kung nasaan ako para hindi na mapagod kahahanap ang kaibigan ko.

Hindi naman ako naghintay nang matagal, ang nagmamadaling si Amirah ang pumasok sa coffee shop makalipas ang ilang minuto.

“B! Gosh! Paga na naman ang mga mata mo! What happened?” She hissed.

“A…” My lips trembled as I called her name. Amirah bit her lip when she saw how upset I was; I was unable to control the tears that were streaming from my eyes. She hugged me hard since even she was crying over that. I can be held responsible for crying even more since I feel like I’ve found an ally.

“Shh… I’m always here, B. You can tell me everything, you can cry anytime. I won’t mind,” sabi nito habang hinahagod ang aking likod.

“I’m t-tired… I’m in p-pain…” Sinisinok kong sabi sa kaibigan habang umiiyak nang sobra. “I hurt t-them. I ruined them—”

“It’s not your fault, B, it’s your parents. Hindi mo naman magagawang manakit, hindi mo magagawang manira. Huwag mong sisihin ang sarili mo, okay?” Humarap ito sa ’kin at hinawakan ang magkabila kong pisngi.

“A… Kitang-kita ko… Ramdam na ramdam ko ’yong sakit na nagawa ng parents ko sa kanila. At ang sakit! Nakaka-guilty!” Walang tigil sa pagtulo ang luha ko na pinupunasan naman ni Amirah.

“B…”

“I want to rest for a while, away from all of them. Away from my painful reality of life. H-Help me, please…”

“You don’t need to beg; I will help you. We will run away from them, who put you in pain. I promise!” Ngumiti sa ’kin si Amirah kaya napangiti rin ako bago ko s’ya niyakap.

“Thank you!”

Ilang minuto lang kaming nagtagal sa coffee shop bago umalis. Mabuti na lamang at may dala itong sasakyan. Nakatingin lamang ako sa labas ng bintana habang nagda-drive si Amirah.

“Are you okay? May gusto ka bang kainin?” tanong nito bigla sa ’kin. Tumingin ako sa gawi niya at ngumiti

“Wala. Salamat.”

“Matulog ka muna, medyo malayo pa tayo. Take a rest, alam kong pagod ka.”

“Okay lang ba na wala kang kausap?” tanong ko, nakakahiya naman kasi.

“Oo naman, mag-o-on na lang ako ng radyo. Kailangan mo ng pahinga, girl,” sabi pa nito na pasulyap-sulyap sa ’kin.

Kaya naman ’yon ang ginawa ko, pumikit ako hanggang sa kainin na ako ng aking antok. Pagod na pagod ang pakiramdam ko, pakiramdam ko na drained ako.

I’m emotionally and mentally tired…

Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakatulog. Pero nang magmulat ako ng aking mga mata ay wala na akong kasama sa kotse. Nakabukas na rin ang bintana sa tapat ko kaya ramdam ko ang malakas at malamig na hangin na dumadampi sa aking balat.

Ang kulay kahel na langit na humahalik sa dagat ang bumungad sa ’kin. Napakaganda… Payapa ang dagat at walang tao kung nasaan ako kaya malaya kong nakikita ang magandang scenery na ’to. Napangiti na lamang ako dahil sa sarap ng pakiramdam na dulot nito.

“Gising kana pala!” Masiglang sabi ni Amirah na naglalakad na patungo sa gawi ko.

“Saan ka galing?” Tanong ko at bumaba na ng sasakyan.

“Sa rest house.”

“R-Rest house? Nino?” Tinignan ko ang pinanggalingan niya kanina at nakita ang may dalawang palapag na bahay.

“Rest house ko!”

Nagsalubong naman ang aking kilay dahil sa kaniyang sinabi. Ni minsan ay hindi niya nabanggit ang tungkol dito.

“May rest house ka?!” Nanlalaking matang tanong ko, natawa naman ito habang tumatango.

“Hindi alam nina Mommy, kaya zip your mouth!” Banta nito sa ’kin.

“S’yempre naman!” At naglakad na kaming dalawa patungo sa bahay na rest house raw niya.

“May mga damit na ako rito, kaya hindi na ako nag-abalang kumuha sa bahay. Magka-size naman tayo kaya gamitin mo na rin. Don’t worry, bago lahat ’yon!”

“Wala naman akong reklamo, ah!”

“Inagapan ko na!” Inirapan pa ako nito nang pabiro.

When I went inside, I was once again astounded by its elegance and cleanliness. Along with a sofa set and a big flat-screen TV, it is fully equipped. Additionally, there is a fully functional kitchen, a refrigerator that is well stocked with items, and a dining table with six chairs.

“Madalas ka rito?” Tanong ko sa kaibigan habang naglalakad na kami pataas sa second-floor ng bahay.

“Medyo…”

“Ikaw ang naglilinis ng buong bahay?”

“Yeah, why?”

“Nothing, akala ko may katulong ka rito o kaya caretaker.”

“Hindi ko naman kailangan ’yon, kaya ko naman na.”

“E, bakit ka nga pala bumili ng ganito?” Tumigil na kami matapos ang mabagal na pag-akyat namin sa hagdan.

“Incase lang… You know business world, girl, look at you. I know, one day, my parents will arrange me too to some strangers. Maganda na ang ready kapag runaway bride ang peg ko!”

“Wow! Hindi ko naisip ’yon, ah! Tss. Sana binigyan mo ako ng tips, para runaway bride rin ang peg ko, ’di ba?”

“Hindi ka nagtanong! Saka, hello?! Si Steve ’yon, ang mundo mo! Remember?” Natigilan ako sa sinabi niya. Noon, kinikilig lang ako sa kaniya mula sa malayo. Ngayon, hindi na nga ako na crush back, sobrang galit pa siya sa ’kin.

Napabuntonghininga na lamang ako sa isipin na ’yon.

“Tara na nga! Nandito tayo para ma-relax, hayaan mo muna ang problema.”

Tumango naman ako at sumunod sa kaniyang paglalakad.

May malaking veranda sa second floor, may mini sala rin at dalawang kuwarto na magkatapat lamang. Matapos namin magpalit ng damit ay bumaba muli kami.

“Malapit na mag gabi, inom tayo sa tabing dagat! Gusto mo?” tanong nito.

“Sure!”

She went to the kitchen, and when she returned, she had a small cooler and a sizable bag of chips with her. Together, we went to the beach to start drinking. The cooler is filled with beer cans and ice cubes. We just opened our beverages and relaxed on the sand.

“Ano nga palang resort ’to?” tanong ko bigla.

“Isla Haven.”

“Nice! Buti hindi matao ngayon, ’no?”

“Yeah. So, puwede ko bang malaman muna ang nangyari kanina?” She asked, kaya naman ikinuwento ko lahat sa kaniya.

“Bakit gano’n, A? Bakit gano’n ang business world, ’no? Para lang silang nagbebenta ng gamit kung ipakasal sa hindi kilala ang mga anak nila. Pera pera na lang ba talaga ang labanan ngayon?”

“Pera lang talaga ang mahalaga sa kanila, at ang kompanya. Wala silang pakialam kung may nasasaktan man sila, kung may natatapakan. But I pity Nicole, she doesn’t deserve this. I mean, I’m not blaming you, I just hate your parents for doing this shit.” Seryosong sabi nito sabay inom sa kaniyang beer.

“I feel you; I started to hate them for hurting innocent people. For the sake of money, they will do anything.”

“That’s how business world is, ang malas lang natin dahil isa tayo sa mga produkto ng mga magulang na nasa business world. Na anytime ay puwede nilang ibenta. Tss.” Ani Amirah.

She’s right; we’re the product of our parents, and anytime we sell to someone rich.

“Ang malas lang, solong anak tayo. Salo natin lahat ng gusto nilang ipagawa sa ’tin,” sabi ko naman.

“Yeah, but, if ever na mangyayari sa ’kin iyang arranged marriage na ’yan? Hindi na nila ako makikita! Ikaw ba? Itutuloy mo?”

Napaisip naman ako sa sinabi niya, tama bang sumama na lamang ako sa best friend ko?

“Tutulungan mo ba ako kung sakali?” tanong ko.

“Lagi naman! Saka, girl! Puwede ka namang huwag na umuwi mula ngayon! H’wag mo ng hintayin ang kasal.”

“Sure ka, safe rito?” Napalingon ako sa paligid. May mga katabing rest house rito na hindi kalayuan pero mga wala atang tao.

“Oo naman! Saka puwede naman tayo mangibang bansa kung ayaw mo rito.”

“Naku! Siguradong i-freeze agad nila ang mga card natin. Hindi mo ba naisip ’yon?” tanong ko. Dahil ako, sigurado na agad ako ro’n.

“Siyempre naman naisip ko na rin ’yan, kaya nga araw-araw ko kinukuha ang laman ng card ko at itinatago rito. Para may cash ako kahit kanila na ang card!” Pagyayabang nitong sabi, napahanga naman ako sa mga ginagawa niya.

“Grabe ka, A! Iba ka talaga! Ang advance mo mag-isip!”

“Ako pa ba? So, ano? Game? Runaway heiress ang peg natin!”

There’s nothing wrong if I choose to be happy with my own decision, right? I just want to feel the real me—the freedom. That I don’t have to pretend to be someone else just to be liked by anyone.

I really need time for myself… I badly need peace of mind…

Chapter Six

Ilang araw na akong namamalagi sa rest house ni Amirah. Pareho naming pinatay ang mga phone namin para walang istorbo. So far, I feel relax because of the ambiance and because of the sea. Pero, hindi naman ako gano’n ka sama para hindi isipin kung nag-aalala ba sila sa ’kin. Lalo na si Mommy, baka nai-stress na ’yon. Pero kay Daddy? Alam ko namang hahanapin n’ya lamang ako dahil sa pag-merge ng company nila ni Mr. Harisson.

“Girl! Halika rito, dali!” Sigaw ni Amirah mula sa baba ng bahay. Dahil nakatambay ako sa veranda ay nakatingala ito sa ’kin.

“Bakit?”

“Basta! Ngalay na ang batok ko, pisti ka! Bumaba ka na lang!” Tinawanan ko naman ito bago napagpasiyahan na bumaba.

Pagkababa ko ay may mga kasama na ito.

“Come here, B! I want you to meet this beautiful family!” Masiglang sabi ni Amirah at hinila ako palapit sa pamilyang tinutukoy nito.

“A… Baka mamaya maisumbong tayo n’yan kina Daddy,” bulong ko rito.

“Gaga! Hindi nila kilala ’yon!”

Nakangiti na ang mga ito sa ’min. Mag-asawa ito na may dalawang lalaking anak na matanda lang siguro sa ’min ng konti, at dalawang batang babae na nasa edad ten and fifteen ata.

“B, taga rito sila sa isla na ito. Sila ang nabilhan ko nito, meet Nanay Baby and her husband Tatay Boyet.” Pagpapakilala sa akin ni A sa mag-asawa.

“Good morning po. Nice to meet you,” sabi ko naman at nakipagkamay.

“My best friend po, si Brianna.”

“Kagandang dalaga naman, hija, magkaibigang Maganda!” sabi ni Nanay Baby. Ang kaibigan ko naman ay umastang pabebe.

“Tss. Nanay baby, ene be?! Kami lang ’to! Kalma!”

“Hoy! Mahiya ka nga!” Saway ko rito.

“Tss. Pangit ka-bonding, girl! Ay! Sila pala mga anak nila Nanay Baby. Si Louis and Louie, they’re twins.” Tukoy nito sa dalawang binata. Kaya pala halos magkamukha sila pero hindi kagaya nang iba na iisa lang talaga ang mukha.

“Louis,” sabi nang mahabang buhok na lalaki at inabot ang kaniyang kamay.

“Brianna.” Nakipagkamay naman ako.

“Louie,” sabi naman ng isang binata na kamukha ni Louis. Clean cut ang ibabaw ng tainga nito pero mahaba sa ibabaw at nakapusod pa.

“Brianna, nice to meet you two.”

Probably as a result of living near by the sea, their complexion is primarily brown. The girls and Tatay Boyet were all dressed in shorts for the season, and the two boys were dressed in muscular t-shirts.

“Hi, po! Ako po si Macey!” Masiglang bati sa ’kin nang pinakabata sa kanila. Napangiti naman ako dahil sa maganda nitong ngiti.

“Hello! Nice to meet you.”

“Ako naman po si Princess,” sabi ng isa pang babae na mas matanda kay Macey.

“Hi!”

“B, d’yan sila nakatira sa may malaking bahay pagkalabas ng resort. Bumisita lang daw sila.” Sabi ni Amirah at tumango-tango naman ako.

“Nabalitaan ko kasi na umuwi ka, kaya binisita ka namin. May kasama ka pala, akala namin mag-isa ka.” Sabi naman ni Nanay Baby sabay ngiti sa ’kin.

“Ah! Biglaan lang po.”

“S’ya sige, maiwan muna namin kayo at maglilinis pa kami. Kapag may kailangan kayo, doorbell lang kayo sa ’min.”

“Sige po.” Ngumiti lang din ako sa mga ito bago nila kami talikuran.

Nang makalayo na sila sa ’min ay bigla na lamang tumili si Amirah.

“Ihh!!” impit nitong tili.

“Hoy! Anong nangyari?!”

“Puta! Ang guwapo talaga nang kambal, girl! Laglag na naman ang panty ko! Pakilimot naman!” kinikilig na sabi nito.

“Akala ko kung napaano ka na! Gaga ka! D’yan ka na nga!” Tinalikuran ko na ito at pumasok na muli sa loob ng bahay.

“Sandali naman!” Habol nito sa ’kin, hindi ko naman s’ya pinansin. Dumiretso ako sa kusina para uminom ng tubig.

“Girl! Kailangan ko buksan ang phone ko ngayon, don’t worry, hindi ko sasabihin na kasama kita.”

“Okay lang, ’wag mo akong isipin. Bubuksan ko rin ang akin para kumustahin si Mommy.”

“Sure ka? Hindi ka marunong magsinungaling, girl, malalaman nila na magkasama tayo. Sa ’kin okay lang naman, kaya lang ikaw? Okay ka na ba?” Nag-aalalang tanong nito sa ’kin.

“Naisip ko lang kasi, hindi ko ata kayang magtago na lang buong buhay ko.” Sa ilang araw ko rito, naiisip ko pa rin ang problemang naidulot ko at iniwan ko.

“You mean, magpapakasal ka?” Mula sa pangangalumbaba ay napatayo ito nang maayos.

“Kung hindi ko na sila mapipigilan, wala na akong magagawa, A. Kailangan ko na lang siguro tanggapin ang kapalaran ko.” Malungkot kong saad at naglakad patungo sa sala at naupo sa sofa.

She sat on a sofa close to me and asked, “But, B! What if Steve does his threat to you? How about you?”

“Bahala na. I don’t know either. But I’ll simply assume that it’s retribution for what my family did to them and Nicole.

“Are you insane?! What if saktan ka niya? Kahit manlaban ka, lalaki pa rin ’yon, hindi mo kakayanin—”

“Kakayanin ko, A. Huwag kang mag-alala, tatawagan kita kapag hindi ko na kaya.” Ngumiti pa ako sa kaibigan.

“B…”

“Pangako, hindi ko pababayaan ang sarili ko. Lagi rin kitang babalitaan.”

“Pero…” Bumuntonghininga ito. “Sige… Pero lagi mo akong tatawagan, ha! H’wag ang hindi!”

“Oo naman!”

We both spent a lot of time on our cellphones that day because of the volume of texts and calls that poured in. Mommy mostly texts me to ask where I am. I’m already making her anxious, so she asked when will I get home?

Hindi ko alam kung miss ba niya ako o stress na s’ya dahil sa init ng ulo ni Daddy sa ilang araw na pagkawala ko. Hindi ko itinatanggi, umaasa ako na matapos kong hindi magparamdam sa kanila ng tatlong araw ay magbabago na ang isip nila. Na hahanapin nila ako at sasabihing hindi na nila itutuloy ang kasal. Pero…

Daddy Calling…

Bigla akong kinabahan, hindi ko alam kung ito na ba ang hinihintay kong magandang balita? O, hindi pa rin?

Isang malalim na buntonghininga muna ang ginawa ko bago ito sagutin. Pareho kaming nasa sala ni Amirah, busy ito sa laptop niya habang may kausap sa phone.

“D-Dad…” kinakabahan kong sagot.

“What do you think you’re doing?! Ha! Where the hell are you?!” Bulyaw nito mula sa kabilang linya, napapikit naman ako dahil dito.

“Dad—”

“Listen, Czes, I know you’re with your best friend, Amirah. Though, I don’t know where. But I know you’re with her. Kung patuloy kang magmamatigas sa ’kin, asahan mong madadamay ang best friend mo. You knew me well, Czes, kapag sinabi ko, sinabi ko!”

“Dad—” pinagpatayan ako nito ng telepono. Napatingin ako sa kaibigan ko na may kausap pa rin sa kaniyang phone. Napatingin ito sa ’kin at nginitian ako, napangiti naman ako bigla kahit na may takot sa dibdib.

Hindi. Idamay n’yo na ang lahat, ’wag lang ang best friend ko. Hindi ko kakayanin kung pati s’ya ay mawawala sa ’kin.

Nakatanggap pa ako ng text mula kay Daddy.

Daddy

24 hours Czes, just 24 hours.

Nakaramdam ako ng kaba dahil sa natanggap na text mula kay Daddy. Hinintay kong matapos sa kausap niya si A sa kaniyang phone bago ko s’ya nilapitan.

“A…” tawag pansin ko sa kaibigan.

“Yes?” Nakangiti ito sa ’kin. Ang ngiting ito ang ayaw kong mawawala sa kaibigan ko.

“Uuwi na ako.”

“What?! For real?!” Nanlalaking mata na tanong nito, tumango naman ako bilang sagot. “Pero—”

“I’ll be fine, A, don’t worry.”

Tinitigan ako nito na parang naninigurado. Ngumiti naman ako para lamang makampante ito at hindi mag-alala. Sa pagbuntonghininga nito ay alam kong napipilitan lamang s’ya.

“Fine… We’ll go now, I’ll just fix my things. But… Promise me, you will update me from time to time or every day.”

“Okay, I promise!”

After we put away our mess, we left immediately. She never asked me why I thought of going home. That’s good, because I don’t know how to lie to her.

During the trip back, I was restless; I couldn’t sleep because of the nervousness. Starting today, I will face the hell of my life. The life I live is far from what I dreamed of.

“Salamat, A, balitaan kita. Ingat ka, ha!” Sabi ko kay Amirah matapos ang dalawang oras naming biyahe.

“Hihintayin ko ang update mo araw-araw, ha!” Tumango naman ako rito bago lumabas ng kaniyang sasakyan. Kumaway pa ako bago tuluyang pumasok sa loob ng bahay.

Nadatnan ko naman sa sala sina Mommy at Daddy, naagaw ko agad ang atensyon nila sa pagpasok ko. Kitang-kita ko ang gulat ni Mommy, puno nang pag-aalala ang mga tingin nito. Pero, si Daddy, hindi ko mabasa.

“Dad—Ah!”

“Calvin!” Saway ni Mommy kay Daddy matapos akong makatanggap nang malakas na sampal mula kay Dad.

Napahawak ako sa aking pisngi na parang nagmanhid, bago dahan-dahang bumaling muli paharap sa kanila.

“Ang lakas din naman ng loob mo na lumayas! May pinagmamalaki ka na ba?! Kaya mo na ang sarili mo?! Ha?!” He yelled at me in a furious manner. I simply bowed as I began to cry.

“Dad—”

“Si Amirah! S’ya ba ang ipinagmamalaki mo? Gusto mo bang makitang naghihirap ang kaibigan mo at ang pamilya niya?!”

“No, Dad, please! No…” I begged.

“Then, follow what you must do. That’s just not for me. That’s for you and your future, too! You will not suffer if you grow our company! Do you get it?”

I just nodded, even though it was against my heart.

“Good, umakyat ka na! May dinner bukas sa bahay ng mga Harisson, prepare yourself.” At iniwan nila akong mag-isa sa sala. Si Mommy ay parang gusto akong lapitan pero hindi magawa dahil sa takot kay Daddy.

I slowly walked to my room while silently crying.

Para sa ’kin? Sa future ko? Tinanong ba manlang nila ako kung gusto ko? Hindi. Dahil kahit minsan, hindi nila ako pinagdesisyon para sa sarili ko. Hindi ko naramdaman ang malayang kabataan, hindi ko naramdaman ang masayang buhay. Dahil buong buhay ko, suot ko ang maskarang ginawa ng daddy ko. Ang isang perpektong anak sa kaniyang paningin.

Why did you end up like this, Dad? Why do I have to sacrifice my own happiness for your happiness? Why wasn’t I enough for you?

Magandang ideya ba na magpakasal ako para makalaya sa inyo? Para maging malaya sa tali ko sa leeg na hawak n’yo?

Will I still be able to make you proud of what I can do?

Chapter Seven

Kanina pa ako sa harap ng salamin, kanina pa ako nakaayos. Pero, ang sarili ko ay hindi pa rin handa. Magkikita na naman kami, ngayong gabi ang plano nilang pag-set kung kailan ang kasal na magaganap.

I just looked at myself, emotionless but feeling very tired. I was brought back to my senses by a knock coming from outside my room. I ignored it and didn’t even bother to open it.

Mommy…

Naglakad ito nang mabagal papunta sa kinauupuan ko. Pinanood ko lamang siya sa salamin, gano’n din naman ang kaniyang ginawa. Pumuwesto ito sa likuran ko habang hindi kami nag-aalis nang tingin sa isa’t-isa.

“I hope, you wouldn’t hate us for doing this, Czes.”

“Mom, this is torture. Is that how dad really hates me? You want me to marry that guy who really hates me to death and you expect me not to hate you?”

Nagyuko ito ng kaniyang ulo, ako naman ay nagsisimula na naman manubig ang mga mata.

“I’m sorry, no. He didn’t hate you,” Mom said.

“He didn’t? I doubt. He arranged me to someone, at wala kayong pakialam sa magiging buhay ko sa kamay nang lalaking ’yon. Bakit Mommy? B-Bakit kayo ganito sa ’kin?” Tuluyan na ngang nabasag ang boses ko dahil sa pinipigilan kong hikbi. Nag-unahan na naman ang mga luha ko sa pagpatak.

Tumayo ako at humarap kay Mommy habang luhaan. Punong-puno nang awa ang mga tingin nito sa ’kin, pati na rin pag-aalala.

“Czes, this is for your own good. For your future-”

“Future? Dahil ba sa business, mom? Sa tingin n’yo talaga magiging maganda ang future ko kapag nagpakasal ako? Mas mahalaga ba talaga ang pera sa inyo kaysa sa sarili n’yong anak?” umiiyak kong tanong.

“No, of course not, anak. Pero, para rin sa ’yo ’to, para hindi ka mahirapang palaguin ang negosyo natin. Sana maintindihan mo-”

“Lagi naman, mom…” I cut her off. “Lagi ko naman po kayong iniintindi ni Dad sa lahat. Kahit labag minsan sa loob ko, ginagawa ko pa rin dahil gusto n’yo. How about me? Kailan n’yo ako magagawang pakinggan? Kailan n’yo maiisip na hindi naman ako masaya sa ganito? Mom… I-Im tired, please…” Unti-unti akong lumuhod sa kaniyang harapan na ikinagulat niya. Napasinghap ito at napatakip sa kaniyang bibig habang may tumutulong luha sa kaniyang mga mata.

“C-Czes… Don’t do this. You know I can’t do anything when it comes to your dad.”

“M-Mom… Sana makita niyo ako bilang anak, hindi bilang tauhan na magpapalago ng negosyo n’yo. I really need my mom’s love. I need your help, mom. Please, let me feel the love that I have sought for all my life.”

Nakatingala ako habang magkadaop ang aking palad na nagmamakaawa kay Mommy. Patuloy pa rin sa pag-iyak.

Napapikit ito at napahawak sa kaniyang dibdib habang umiiyak. Akala ko maaawa na siya sa ’kin, akala ko mararamdaman na niya ako. Pero…

“I’m sorry… I-I’m really sorry…” Umiiling-iling nitong saad bago ako iniwan mag-isa sa kuwarto nang nakaluhod.

Ang sakit! Ang sakit sakit!

Wala na naman akong nagawa! Lumuhod man ako at magmakaawa sa magulang ko, balewala rin sa kanila. Hindi talaga ako puwedeng lumaban kung kakompitensya ko sa kanila ay ang kompanya at ang kanilang kayamanan. Dahil hindi ako ang kanilang pipiliin, ’yon ang masakit na katotohan.

Humagulgol lamang ako nang iyak habang nakahawak sa aking dibdib.

Hanggang kailan ba mababawasan ang sakit na nararamdaman ko?

Hanggang kailan ba ako magdurusa sa kamay ng sarili kong pamilya?

Matapos kong iiyak ang sakit, inayos ko muli ang sarili ko. Ilang minuto na lamang ay aalis na kami papunta sa Harisson Residence. Kailangan ko na naman suotin ang maskara ng isang perpektong anak.

Wearing my red dress and red stilettos, nag-red lipstick din ako at naka-pony nang mataas ang aking buhok. Pinanatili ko ang walang emosyon kong mukha hanggang sa makaharap ko sina Daddy na naghihintay sa sala.

“Better than black,” tanging puna ni Daddy at naglakad na palabas kasunod si Mommy. Hindi ako matignan ni Mommy, iniiwasan niya na mahagip ako ng kaniyang paningin.

The Harrisons’ house is an hour away from our village. When the car stopped, a big house appeared in front of me. Its lights are on; obviously, a party is about to take place.

They’re wealthy enough for my dad’s taste. Now I know why…

Pinagbuksan kami ng guard ng kanilang gate. Isang malawak at mahabang daan patungo sa kanilang mansion. Directly in front of their home is a fountain in the centre of the square. I simply followed Mom and Dad as they climbed the stairs, which are a few feet away from the main door. Two maids were waiting at the other entrance, so I went there and they opened it for us, letting us see the lovely interior of their mansion. On the other side of their spacious staircase, they were positioned. You may assume that because they were all dressed formally, they were there for the wedding.

“Welcome to Harisson Mansion, Dela Cruz Family.” Nakangiting pagpapaunlak ni Mr. Harisson sa ’min.

Kung ano ang iginanda ng kaniyang ngiti, ’yon naman ang matalim na tingin sa ’kin ni Steve. Nakatingin din sa ’kin ang kapatid nito na si Asher pero hindi naman masama.

“Thank you. What a beautiful mansion!” Daddy answered immediately. He looks amazed at the luxury of the Harissons.

“Yeah, feel at home. Let’s go to the dining area; dinner is ready.”

“Oh, okay,” Daddy answered and followed Mr. Harisson. Mom’s hand was anchored to Daddy’s while I was behind them.

“Your daughter looks stunning tonight,” suddenly said Mrs. Harrison to Mom.

“As always,” my mom said.

“Yeah…”

Sa isang mahabang lamesa, magkatapat ang puwesto ng mga pamilya namin. Noong una ay tahimik lamang kaming kumakain, simula nang dumating kami ay hindi na ako nagsalita. Kahit ang wala kong emosyon na mukha ay hindi ko na binago.

“So, about the wedding. Do you have any dates prefer?” Mrs. Harrison asked.

“My wife and I talked about that; we want the wedding be on Czes’s birthday.” Natigilan naman ako sa narinig, my birthday is next week!

What the hell? Nagmamadali ba sila?!

“Really? When?” Mrs. Harrison asked my mom.

“Next week.”

“Wow! What do you think, Steve?” Tumingin kaming lahat kay Steve, umaasa akong aangal s’ya dahil sobrang bilis naman.

“Yeah, sure.” Malamig nitong tugon, nagsalubong naman agad ang mga kilay ko habang nakatingin sa kaniya. He just smirked.

“Good! Okay. Next week then!”

I left first so that I could walk outdoors and get some fresh air, where I stayed out by the fountain as they chatted about the wedding. While I was sitting there, I observed the stunning night sky. I sigh deeply and then shut my eyes.

“Kaya pa?” Napamulat ako sa biglang nagsalita. Bumungad sa harapan ko si Asher na nakatayo habang nakatingin sa ’kin. Ang mga kamay nito ay nasa loob lamang ng bulsa ng kaniyang pants.

“’Yong totoo?” Mahinang tanong ko pabalik, tumango naman ito. “Bibigay na ata…” Kunwari pa akong natawa.

“Bakit wala kang ginagawa para hindi matuloy?”

“Bago ako sumuko, maraming beses pa akong lumaban. Akala mo tinanggap ko na lang ’to ng gano’n gano’n na lang?”

“Pero… bakit hindi mo napigilan?” Tanong muli nito at naupo na sa tabi ko.

“Dahil mas mahalaga sa kanila ang company kaysa sa sarili nilang anak. Simple as that, funny right?” Napahinga ako nang malalim bago tumingala ulit.

Ramdam ko ang titig nito sa ’kin pero hindi ko na ito pinansin pa.

“Puwede ka naman tumakas, tumakbo, magtago.”

“I hope it’s that easy-that no one else will perish with what I do just to escape.”

I don’t know why I let myself tell stories even though I don’t really know him. Besides his name, of course. And Steve’s brother.

“You really have no choice?”

“Sadly… Yes. And I think, I started to hate my birthday.” Malungkot kong saad.

“Goodluck…” Napatingin ako sa kaniya dahil sa pagtataka, “He really hates you, and that’s not a good sign for you to be with him under one roof.”

“I know,” malungkot kong sagot. Alam ko naman na hindi magiging maganda o masaya ang buhay ko kasama s’ya.

“Can I talk to her?” Napatingin kami sa lalaking nagtanong.

“S-Sure. Mauna na ’ko, Ms. Dela Cruz,” pagpapaalam sa ’kin ni Asher bago kami talikuran.

Naghalukipkip naman sa harapan ko si Steve at madilim akong tinitigan.

“Your birthday will be an unforgettable day of your life after our wedding. What do you think?” He sarcastically said.

“Siguro,” walang gana ko namang sagot dito.

“Your birthday plus our wedding-that day will start your hell. Ready yourself; you’re not a princess anymore after the wedding. You’ll be a cinderella without prince charming and without happy ending. I’ll make sure that your parents will regret their decision by seeing you suffer. May ilang araw ka pa para maramdaman ang laya, namnamin mo na.” He said and smirked before he leaves me.

Kung alam mo lang… Hindi naman ako naging malaya, kaya sanay na ako.

Kung alam mo lang… na kaya akong ipagpalit ng parents ko para sa kayamanan.

Kung alam mo lang na biktima lamang din ako.

Pero ano nga namang pakialam mo, ’di ba? Kahit malaman mo pa, wala rin. Wala lang…

I used to love that even if you just looked at me, my day was already happy. I used to love seeing your beautiful smile, which completes my day.

Now, your glance is terrifying. I will never see your smile again.

That’s what my parents did to you, and I’m sorry. I’m really sorry for you. And for myself…

Chapter Eight

Imbes na maglibang para sa natitira kong araw bilang malaya, eto ako at nagmumukmok sa aking kuwarto. Walang lakas na lumabas o mamasyal manlang para malibang. Kahit anong gawin ko, nasa isip ko pa rin ang mga nangyayari.

Paano ako maglilibang, kung ang bigat-bigat nang pakiramdam ko dahil sa sama ng loob?

Nakasandal lamang ako sa headboard ng kama habang naka-earphones.

Kung puwede lang na hindi na lang ako lumabas, ginawa ko na. Pero, sabi ni daddy ay darating ang mga may dala ng gown ko para isukat sa ’kin. Bumili raw sila nang yari na, ire-repair na lang daw kung may problema. Tss.

Before, I was dreaming about wearing a beautiful white gown and walking down the aisle. But now, I’m hoping it won’t happen—not like this.

Nang marinig ko na ang katok mula sa labas ng aking kuwarto ay tumayo na ako. Inilapag ko muna ang phone at earphones ko sa kama bago pumunta sa pinto para buksan ito.

Magandang ngiti ng dalawang bakla ang bumungad sa ’kin, kasama ng mga ito si mommy na seryoso lamang ang mukha.

“Good morning, ma’am!” Sabay na bati ng dalawa. Even if I wanted to smile, I couldn’t. Because that’s not how I feel right now. I opened the door properly and let them in. They brought a big box that probably contained a gown to be measured for.

“Miss ganda, isukat mo na ’to.” Sabi ng isa sa kanila habang nakangiti.

“Okay…” walang buhay kong sagot.

Tinulungan nila akong suotin ang gown, si mommy ay nakaupo lamang sa dulo ng kama habang nakatingin sa ’min.

Mahaba ang manggas ng gown, hanggang palapulsuhan ko ito pero off shoulder. Mermaid cut ito pero may mahabang slit sa kaliwang binti. Masasabi kong napakagandang gown.

Sayang… This perfect gown didn’t fit for this kind of wedding.

“Wow! Saktong-sakto ang fitting! Parang isinukat para talaga sa ’yo, madame!” Namamanghang sabi ng baklang may kulay blond na buhok.

“True, sis!” sagot naman ng kasama niya.

Tinignan ko ang sarili sa full-length mirror, gaya nila, namangha rin ako. Pero, hindi ko magawang maging masaya. Sa ganda ng gown na ’to, hindi ko magawang ipakita sa kanila na humanga rin ako na bumagay ito sa ’kin.

Naiiyak ako sa katotohanang hindi ko mararanasan ang kasal na pinapangarap ko.

Naiiyak ako sa katotohanang, ito na talaga ang magiging buhay ko. Ang makasal sa taong gustong-gusto ko pero isinusumpa ako.

Hinubad ko agad ang gown at ibinigay ko agad sa kanila. Nagtataka naman nila akong tinignan at tinanggap ang gown.

“Okay na ’yan. Wala na kayong babaguhin, sige na. Masama kasi pakiramdam ko.” Pagatataboy ko sa mga ito habang pilit na pinipigilan ang mga luha na gusto nang kumawala kanina pa.

“S-Sige…” nagtatakang sagot ng mga ito.

“Let’s go, she needs to rest.” My mom said and lead them to my room’s door.

When they all left, I locked the door to my room again. I just leaned behind it and closed my eyes.

“Masama po ba akong tao sa past life ko para maging ganito ang buhay ko ngayon?”

Hindi ko mapigilang mapaisip dahil sa mga nangyayari sa ’kin.

Sa buong linggo, pinupuntahan lang nila ako sa aking kuwarto sa tuwing may kailangan sila sa ’kin para sa darating na kasal.

“Ayaw mo ba talagang tumakas?” tanong ng kaibigan ko mula sa kabilang linya.

“A, okay lang ako…”

“Okay? Are you kidding me? You’re getting married in two days! Oo, gusto mo ’yong guy, pero alam naman natin na kinamumuhian ka niya! Ano na lang ang mangyayari sa ’yo kapag kasal na kayo?” nag-aalalang tanong nito.

Sino ba may ayaw na makatakas sa ganitong sitwasyon? Pero kung s’ya at ang pamilya n’ya naman ang magiging kabayaran, magtitiis na lamang ako. Matitiis ko pa kung ako lang naman, pero hindi ko matitiis ang kaibigan ko na ang magdusa para lang sa kaligayahan ko. Ayoko.

“Don’t worry, kaya ko ang sarili ko, A. Saka, ’di ba, sabi ko naman sa ’yo i-update naman kita sa buhay may asawa ko?” Saad ko, pinipilit maging normal lamang ang tono upang hindi masiyado mag-alala ang kaibigan.

“Pero, B… Ayokong magsisi sa huli na wala akong ginawa para sa ’yo. Ayokong pagsisihan na hindi kita itinakas sa relasyon na hindi mo naman ginusto. Natatakot ako para sa ’yo, B…” Biglang nabasag ang boses nito. Napatakip naman ako sa aking bibig para hindi n’ya marinig ang aking hikbi mula sa kabilang linya.

Mahal na mahal kita, A… Sobrang thank you sa mga efforts mo. Sa mga pag-aalala mo.

Rinig na rinig ko ang paghagulgol nito mula sa kabilang linya na nagpadurog sa puso ko. Hindi ito palaiyak, kaya kapag umiyak ’to alam kong sobra na s’yang nasasaktan o nahihirapan. At ang dahilan niya ngayon ay dahil sa ’kin.

“A… Promise, walang mangyayaring masama sa ’kin. Hindi naman gano’n ka samang tao si Steve para manakit dahil lang sa nangyari.” Sana…

“B…” umiiyak nitong tawag sa pangalan ko. Parang napupunit ang puso ko dahil ramdam na ramdam ko ang pag-aalala niya sa ’kin nang sobra.

“I’ll be fine, A. I’ll call you every day, I’ll tell you everything. Stop worrying too much about me. Hmm?” Pang-aamo ko sa kaibigan pero ang luha ko ay walang tigil sa pagtulo.

“Hindi mo ako mapipigilan sa pag-aalala ko sa ’yo, pero sige, kung pinapangako mo na magiging okay ka lang. At tutuparin mo ang pangakong tatawagan mo ako lagi. Ikaw ang bahala…” Napipilitan nitong pagsang-ayon. Napangiti naman ako dahil doon.

“Promise… I promise.” Wala sa sariling saad ko, dahil hindi ko naman talaga maipapangako na magiging okay lang ako, pero pipilitin ko. Kakayanin ko.

“Okay. See you in two days… sa church. Magbago man ang isip mo, kahit anong oras ready ako.”

“Okay. Thank you, A…Love you!”

“Love you, B. Stay safe always. Please…” pakiusap nito mula sa kabilang linya.

“I will…”

Sa pagputol ng tawag, doon ko na pinakawalan ang hikbi at mga luha ko. Humiga ako sa kama at hinayaan ang sarili na lunurin sa pag-iisip. Hinayaan ko ang aking sarili sa walang tigil na luha.

I know, this is bad but…

I hate you, mom, and I hate you, dad. You always put me in pain. You always make me suffer for your happiness. You made me curse my own special day—my birthday—the only day that I let myself be free and happy with my best friend every year.

Because of your selfishness, my life changes and turns into hell.

“God, I’m not questioning your will for me. But, why? Why me? W-Why… Do I deserve all of this? Alam kong nakakalimot po ako sa ’yo, pero tao lang po ako; nagkakamali, nakakalimot. Bakit po ganito ang kapalit? Mararanasan ko pa ba maging masaya? O, babawiin mo na ang buhay ko na nasasaktan pa rin ako?”

Kapag wala ka na talagang makakapitan, pati ang Diyos matatanong mo na lang. Na alam kong mali…

Sa kabila ng mga nangyayaring ’to; alam ko po na wala kayong ibinibigay na pagsubok sa mga tao na hindi nila kayang lampasan. Sana gano’n din po sa ’kin, sana malampasan ko ang lahat ng ’to…

Wala man po akong mabuting gabay mula sa aking mga magulang, sana po gabayan n’yo ako.

Pakiramdam ko, isang pagsubok ang buhay ko.

Chapter Nine

Dumating na ang araw na pinakahihintay ng mga magulang ko, pero hindi ako. Kung kailan hindi ko hinihintay ang araw ay s’ya namang bilis nitong dumating.

Wearing a beautiful gown, make-up, and well-done hair, I look at myself in the mirror without emotion. Just a few minutes, and we are leaving for church. I don’t feel any excitement at all; I feel like I’m going somewhere. That’s how heavy I feel at this time.

I came back to myself because of the knocking from outside.

“Czes! Come out now, we’re heading to church!” Daddy shouted from outside.

I let out a deep sigh before standing up and heading for the door. When I opened it, Daddy was waiting, wearing his black tuxedo. He is very handsome and elegant, standing and waiting for me.

Kung totoong kasal ko lang ’to, sa taong mahal ko at mahal ako. Pupurihin ko sana si Daddy, kaya lang… parang lamay ko ’tong magaganap na kasal.

Inalalayan ako nito pababa ng hagdan hanggang sa makasakay ng sasakyan. Nasa harapan sila ni Mommy, tahimik lang kami buong biyahe. Walang kahit sino ang nagsalita hanggang sa makarating sa labas ng simbahan.

Inalalayan ako ni Daddy sa pagbaba ng sasakyan, nakahawak ako sa braso niya hanggang sa makarating kami sa tapat ng pinto. Unti-unting nagbukas ang pinto at bumungad sa ’kin ang mga tao sa loob nito. Karamihan ay pamilya ni Steve at pamilya ko, may ilan din na mga mula sa business world.

I walked gently, my parents on either side of me. With each step, more weight falls on my chest. At the altar, while I was walking, he was standing, and his older brother was waiting next to him. The priest’s ceremony went on until the end, neither of us smiling. He merely kissed me on the cheek in the bride’s kiss part. We all gazed at them as the crowd applauded. And then I saw Nicole, clapping gently on the side, staring at me. She was smiling, but her eyes were filled with sadness.

Nicole…

Para na naman akong sinaksak dahil sa sakit na nararamdaman ko para kay Nicole. Tinignan ko si Steve, roon ko rin nakita na nakikipagtitigan ito kay Nicole habang may mga luha sa gilid ng mga mata nito.

Ang mga mata nila ay parehong nangungulila sa isa’t-isa. Kahit sinong babae ang makasaksi sa kasal ng taong mahal niya, masasaktan ng sobra. Lalo na kung ang kasal na pinanonood niya, ay ang kasal na ipinangako sa kaniya noon ng taong kasama niyang mangarap.

Ang sakit. Ang bigat sa dibdib na makasakit ng kapwa ko babae. Ang sakit makitang pinipilit niyang maging masaya para sa taong mahal niya.

Unti-unting tumalikod si Nicole, bago pa man ito tuluyang makaalis ay bumulong pa ito.

I love you…

She mouthed to Steve before she finally turned herself out of the church. Sa pagkasabi n’on ni Nicole, tuluyan nang bumagsak ang luha ni Steve. Napakuyom ang mga kamao nito, nagpipigil ng sarili na h’wag sundan si Nicole.

Napayuko na lamang ako para hindi makita ng mga tao ang nagbabadya kong luha.

I’m sorry…

Hanggang sa reception ay tahimik lamang kaming dalawa ni Steve. Lahat ng sinasabi ng emcee ay ginagawa namin pero pilit lamang ang lahat. Ang saya sa mga mukha ng mga taong nandito, ay siya namang pagkawasak ng dalawang taong nagsakripisyo ng kanilang pagmamahalan.

“I’m sorry…” mahinang saad ko sa aking katabi. Tinignan ako nito ng walang emosyon.

“It won’t change the fact that you ruined my life. Nicole is my life, but she left me because of this stupid wedding.” Mahina ngunit may diin nitong sabi.

“You know that it’s not my intention.”

“You are.” Seryosong sagot nito na ipinagtaka ko. “You like me, right” he smirked.

Paanong—?

“Now, you are married to your long-time crush. How does it feel?” sarkastiko nitong tanong.

Paano niya nalaman? Shit!

“It’s not what you think—”

“Think, what? That you planned all of this because you like me?” umismid ito. “No matter what you do, I will never like you. I will never love you. You can’t replace Nicole. Because you’re nothing compared to her. Hinding-hindi ka magiging si Nicole, tatandaan mo ’yan. HINDI.KA.SI.NI.COLE .” Pagdidiin nito habang nanlilisik ang mga mata sa ’kin. “Kaya never kitang magugustuhan, kahit sa huling hininga ko. Gagawin kong impyerno ang buhay mo!” mahinang bulyaw ni Steve sabay alis nito.

Naiwan akong nakatulala pa rin sa kung saan s’ya nakaupo kanina. Mabuti na lamang at nagsasaya na lamang ang iba at tapos na ang program. Biglang lumapit sa ’kin ang kaibigan ko.

“Hey! Are you okay?” she asked.

“A…” tawag ko rito. Napalingon ito sa mga bisita bago ako hinila palabas ng reception hall.

Dinala ako nito sa isang garden na may fountain at may malaking puno. Hinarap ako muli nito na may nag-aalalang mukha.

“What happened?”

“Si Nicole…”

“Nicole? Ex ni Steve?” Tumango ako.

“Nanood s’ya ng kasal kanina, and she’s crying…” Biglang may tumulong luha sa mga mata ko kaya agad akong niyakap ng aking kaibigan.

“Shhh… Hindi mo kasalanan, hindi magiging maganda kung gan’yan kalambot ang puso mo. Paano ako makasisigurado na kaya mong makasama ang asawa mo?”

“Ang sakit lang, A. Pinapanood niya ang taong mahal niya na ikinakasal sa iba. Nagawa pa niyang pumalakpak habang may tumutulong luha sa kaniyang mga mata, pero nakangiti ang mga labi niya. How strong she is… I admired her. She really doesn’t deserve this.” Umiiyak kong sabi kay Amirah.

I feel so bad for both of them. I will no longer wonder why Steve is so angry with me. Because it hurts so much!

“But don’t always blame yourself. You didn’t like it; you didn’t plan it. You’re not guilty; you’re just a victim too.” She turned to me again and wiped my tears.

I was about to speak when we were stopped by the woman who spoke.

“Puwede ba kitang makausap?” Nagkatinginan kami ni Amirah, pero kalaunan ay sinenyasan ko si A para iwan kami. Nagdadalawang isip man ay sumunod din ito.

“B-Bakit?” nag-aalinlangan kong tanong.

“Gusto ko lang magpaalam nang maayos. Gusto ko lang sabihin na… Congratulations!” I looked at her in surprise. She was smiling, but I could see the sadness in her eyes. “Sana maging mabuti kayong asawa sa isa’t-isa. Sana…mapasaya mo s’ya, kahit na pinangarap ko ang bagay na ’yon kasama siya. Alagaan mo s’ya, ha? H’wag mo sana s’yang susukuan. Hindi ako galit sa ’yo. Promise! Naiintindihan ko ang sitwasyon mo. Pero sana ngayong kasal na kayo, h’wag mo sana s’yang susukuan… Magagawa ka rin n’yang mahalin. Salamat.” Tumalikod ito at nagsimula nang maglakad. Hindi na ako nakapagsalita pa.

Pareho kaming natigilan dahil sa lalaking nanonood sa ’min ilang hakbang lamang ang layo mula sa puwesto namin. Napatunghay si Nicole at natigilan dahil sa kaniyang kaharap. Titig na titig sa kaniya si Steve, mayamaya pa ay bigla s’yang niyakap nito.

“Baby… Sorry… Please! Don’t leave me.” Nagmamakaawang sabi ni Steve.

“Steve… Kasal kana. Congrats! Ipangako mong magiging mabuti kang asawa sa kaniya, h’wag mo s’yang p-paiiyakin.” Nabasag ang boses ni Nicole sa huling sinabi. Umiling-iling naman si Steve habang nakayakap kay Nicole nang mahigpit.

“No! Ikaw lang ang gusto ko. Ikaw lang, baby, please. Sa papel lang kami mag-asawa. Pero ikaw ang mahal ko! Baby, please…”

Napapalunok na lamang ako sa aking mga naririnig at nakikita.

“Matututuhan mo rin s’yang mahalin.” Nicole forcefully removed Steve’s embrace and faced him. Steve’s teary face appeared. Nicole held his face and wiped it with her thumb. “Gusto kong maging masaya ka, kahit hindi na ako ang kasama mo. G-Gusto kong tuparin mo ang mga ipinangako natin sa isa’t-isa, k-kahit hindi mo na sa ’kin tutuparin. Gusto kitang maging m-masaya…” Umiiyak na sabi nito kay Steve habang pinupunasan ang kaniyang mukha. Pilit na pinatatahan ang sarili.

“Pero sa ’yo lang ako sasaya. Dahil ikaw ang mahal ko. Dahil ikaw ang gusto kong makasama habang buhay. Please… H’wag mo naman ako bitiwan agad…” pagmamakaawa ni Steve.

“Ako ang mahal mo, alam ko. Pero, hanggang doon na lang ’yon. Maging masaya ka, kahit hindi kasing saya noong magkasama pa tayo.” Suddenly, I thought of their smiles when they were together. “Mahalin mo s’ya, kahit hindi katulad nang pagmamahal mo sa ’kin. Masaya na ako para sa inyo. Mahal kita…s-sobra. Pero may hangganan din ang lahat. T-Tapos na tayo, Steve.” He let go of Steve, whose eyes widened as he heard what Nicole had spoken.

Nicole walked away before Steve comprehended what had happened.

“Nicole!” Sigaw nito sa tumatakbong si Nicole. “Baby! No, please!” Napaluhod na lamang s’ya dahil sa nangyari.

I held my chest while watching Steve cry because of the last scene between him and Nicole. She had effectively ended her relationship with Steve. I know she made a difficult decision, and I know it hurts her a lot. But she valiantly faced it all.

Nicole, I wish I had your bravery. That even though it has already hurt, I can still manage the problem proudly. Thank you for your consideration. And I’m sorry. Sorry for the distress. I’m also sad because I can’t promise what you want, and I know Steve can’t either. To love and be happy with one another.

Chapter Ten

We’ve arrived in front of Steve’s enormous house in the subdivision. His parents gave us this house as a gift. We would have had two maids if Steve hadn’t refused. His reasoning for informing our parents is that we must learn. But I know why he doesn’t want it.

We entered the house, which was neat and fully furnished.

“Dalawa ang kuwarto rito, kaya tig-isa tayo. Ayoko ng may kasama sa kuwarto.” Steve said that and left me. He went up to his room with his things.

I looked at my suitcase, then at the stairs I was going to climb with it. I just sighed at the lack of choice. I will carry my things up by myself.

Even though it was difficult and time-consuming, I was able to get my things up. I threw myself on the bed as soon as I entered my room due to tiredness. If Steve hadn’t knocked loudly, I might have fallen asleep.

“Hoy! Magluto kana ng tanghalian! Gutom na ’ko!” Sigaw nito sa labas ng kuwarto ko dahilan para tamad na tamad akong bumangon.

“Oo!” sagot ko at humanap na ng damit pamalit.

After getting ready, I headed down to the kitchen. I merely wore pajamas and an oversized shirt. I placed my hair in a messy bun so I wouldn’t be distracted while cooking.

Pati laman ng ref namin ay pinapuno na ng parents ni Steve para sa paglipat namin.

Hindi ko alam ang gusto ni Steve, pero dahil miss ko na ang sinigang na hipon ay ’yon ang iniluto ko. Habang naghihintay na kumulo ay isinalang ko na rin ang kanin.

Nang maluto ang ulam at kanin ay sakto namang baba ni Steve. Naglagay agad ako sa mangkok ng ulam at kanin tapos ay inilagay ko na rin sa mesa. Naghanda rin ako ng tubig bago naupo. Naupo rin naman ito habang nagtitipa sa kaniyang cellphone.

“K-Kain na…” nag-aalangan kong alok.

Ibinaba naman nito ang phone niya, at nang akmang sasandok na ito ay biglang nagsalubong ang mga kilay nito.

“What the fuck?” he said, letting go of the ladle.

“Why?” I inquired anxiously.

“Are you going to kill me?!” he yelled. “I have a shrimp allergy! How am I going to eat that?” He’s still upset with me.

“I didn’t know.”

“You married me; why didn’t you realize? You came into my life; you should be aware of everything!” I was terrified because of his scream.

“M-Magluluto na lamang ako ng iba—”

“No need! I’ll eat outside! Just eat that! It’s a waste of money if you don’t eat all of that!” And he stormed out of the kitchen.

Why didn’t I know about his preferences and dislikes? Why hadn’t I discovered what he was allergic to? Tss.

Naiwan akong mag-isa sa bahay, pinipilit ubusin ang niluto. Pero nagtabi na rin ako para ’yon ang iuulam ko mamayang gabi.

Unang araw pa lang namin bilang mag-asawa, pero palpak na agad.

Nakakain na ako ng gabihan pero wala pa rin si Steve. Ipinagluto ko pa naman ito ng paborito niyang adobo na itinanong ko pa sa kaniyang kuya.

“Why is he still not here? It’s nine o’clock.” I asked myself while watching TV in the living room. I slowly looked at our big wall clock for his arrival.

Is he that angry because of what I cooked earlier so he wouldn’t come home at night?

I have no idea!

Mayamaya pa ay narinig ko na ang pagbukas ng gate, gano’n rin ang tunog ng kotse niya. Pinatay ko ang TV at tumayo para sa pagpasok nito.

Padarag nitong binuksan ang pinto na ikinagulat ko. Nilapitan ko naman agad ito para tanongin kung kumain na ba siya.

“S-Steve… Kumain ka na ba?” Tanong ko, tinignan ako nito. Mayamaya pa ay nagsalubong na ang mga kilay niya. Mapula ang mga pisngi nito at amoy alok din.

“Ano namang pakialam mo?” tanong nito.

“B-Baka kasi hindi pa, ipinagluto kita ng adobo,” ngumiti ako nang bahagya.

“Edi, kainin mo! Pakialam ko sa niluto mo?!” Unti-unting nabura ang ngiti ko dahil sa narinig.

“P-Pero… Para talaga ’yon sa ’yo, e,” kinakabahan kong saad. Naupo ito sa sofa at isinandal ang kaniyang batok. Nakatingala na ito ngayon sa kisame.

“Sinabi ko bang ipagluto mo ako? Hindi naman, ’di ba?”

“K-Kasi—” I was taken aback by his quick standing, and I even took a step back.

“Will you fucking shut up?” he screamed, my shoulder jumped I“ disbelief, and I felt fearful because of his yell. “Stop acting like a good wife, because you’re not my wife! We are only legally married! So quit doing that! I can clearly hear your voice every day! And it’s damn irritating! Fuck!” He screamed before turning away from me.

Naiwan akong tulala at nakatayo kung saan niya ako iniwan. Hindi makakilos dahil sa mga narinig at sa takot na dala ng kaniyang pagsigaw.

Naramdaman ko na lamang na nginginig ang aking mga kamay. Ang tibok ng aking puso ay hindi pa rin kumakalma. Nagmadali akong pumunta sa kusina para uminom ng tubig. Matapos ko uminom ay huminga ako nang malalim at pinakalma ang sarili.

Nilagay ko na lamang ang niluto ko sa lalagyan bago inilagay ang mga ito sa ref.

“Iinit ko na lamang bukas, baka bukas kumain na s’ya,” sabi ko na lamang sa sarili.

Matapos kong magligpit ay pumasok na ako sa kuwarto ko. Pagkahiga ko ay bigla naman nag-ring ang phone ko.

Amirah Calling…

Nagbuntonghininga muna ako bago ko ito sinagot.

“Hello? A? Bakit napatawag ka? Gabi na, ah?” Bungad kong tanong rito.

“I’m just checking on you. You told me you would update me. How was your first day with him?” My best friend asked me over the phone.

I swallowed before answering.

“It’s okay. Why?” I tried to raise my voice.

“Really?” This is a sarcastic question.

“Yeah, we’re fine. I’m fine.”

“Where is he?” kinabahan naman ako. Sa mga tanong niya ay parang may alam s’ya at hinuhuli na lamang ako.

“Tulog na s’ya, A.”

“B… I’m your best friend, right?”

“Yes, of course!”

“You can tell me anything. Alam kong hindi magiging maganda ang pagsasama n’yo. Now tell me, okay ka pa?”

She knows me well…

“I’m okay. Medyo… nasigawan lang kanina.”

“What?! Why?” Mahihimigan ang galit sa tono ng boses nito.

Ikinuwento ko ang buong nangyari, alam ko naman na hindi ako makakapagsinungaling sa kaniya.

“Kasalanan ko naman, e.” Sabi ko matapos ko magkuwento.

“Hindi mo kasalanan, hindi naman kayo close para malaman mo ang mga bagay-bagay about sa kaniya! Tss. Hindi ka naman ba sinaktan? ’Yong totoo, ha!”

“No, he’s not. Don’t worry. Sige na. Magpahinga ka na, salamat sa pag-aalala.”

Rinig ko pa ang pagbuntonghininga nito mula sa kabilang linya.

“B… Sisiguraduhin mo na hindi ka sinasaktan, ha! Please… H’wag mo akong paglilihiman. Gusto kong sabihin mo lahat sa ’kin, okay?”

“Okay, I understand, promise!”

Nang makasigurado na s’ya na maayos lang ako ay ibinaba na nito ang tawag.

I’m okay… Kaya ko pa naman. Nasigawan lang ako, normal pa naman ’yon. Hindi sigaw niya ang magpapasuko sa ’kin.

Umaasa ako na matututuhan niya rin akong tanggapin.

Chapter Eleven

Napapansin ko na ilang araw nang umaalis si Steve. Hindi s’ya rito kumakain, kaya naman mag-isa palagi akong kumakain.

I’m not sure where he was headed, but he was returning home after drinking. He’s not even intoxicated because he can still drive home. He frequently yelled at me when he’s drunk. But, despite my pain, I chose to disregard everything. I just choose to understand, and now I’m waiting for him again to return home.

I don’t mind how many times he pushes me away. I’m not sure when it began, but… My previous crush on him intensified. I woke up wanting to take care of him and want him to accept me.

Gusto ko rin tuparin ang hiniling ni Nicole na h’wag kong sukuan si Steve. Dahil gusto kong maniwala na matututuhan din ako nitong mahalin.

Agad akong tumayo sa pagbukas ng pinto. Hindi ako magtataka kung isang araw ay sira na ang aming pinto. Dahil sa tuwing uuwi ito ay padarag niya itong buksan.

“S-Steve, kumain ka na—”

“Ikaw na naman?! Kailan mo ba ako tatantanan?!” sigaw na naman nito sa ’kin.

Dumiretso ito sa kusina at kumuha ng beer na binili niya kanina. Bumalik ito sa sofa at itinaas ang dalawang paa sa center table habang natungga sa kaniyang alak.

I sat close to him without speaking.

“Nicole…” he whispered after reaching for the wine bottle. “Where are you, baby?” He leaned on the sofa while closing his eyes, resting his arm on his forehead.

Hinahanap niya siguro si Nicole kaya s’ya umaalis.

Nakaramdam ako ng kirot sa aking dibdib habang naririnig ko itong bumubulong. Panay ang tawag nito sa pangalan ni Nicole.

“Where are you, baby? Please come back to me…” bulong na naman nito. May tumulong luha mula sa mata nito habang nakapikit.

Steve…

I felt sorry for him because of his longing for Nicole. I know I can’t take Nicole’s place in his heart. But hopefully, he will allow me to care for him. I hope he will make room in his life for our marriage.

Lumapit ako sa gawi nito at tumabi sa sofa.

“Steve…” mahinang tawag ko sa pangalan niya.

“Baby…” ungol nito.

“Steve, halika na. Iaakyat na kita sa kuwarto mo.”

Inalis nito ang takip sa kaniyang noo at hinarap ako. Mapupungay ang mga mata nitong nagmulat na halata mong lasing. Titig na titig ito sa ’kin.

“Baby…” tawag nito. Kung hindi lang nito dinugtungan ay magagalak na sana ako sa malambing niyang tawag sa ’kin. “Nicole, baby…” tawag muli nito na nagpabalik sa ’kin sa katotohanan.

Inakay ko na lamang ito papatayo. Nakatingin lamang ito sa ’kin at nagpa-akay paakyat sa kaniyang kuwarto.

Pagkarating sa kaniyang kiwarto ay dahan-dahan ko itong inihiga. Pero napatili ako dahil bigla na lamang ako nitong isinama sa paghiga.

“Steve!”

Nasa ibabaw na ako nito ngayon, titig na titig pa rin ito sa ’kin at tila wala sa sarili.

“Baby…” he called softly again. I was stunned by his embrace. I feel like he’s calling me even though I know that it’s not me.

Kinabig nito ang batok ko para maglapat ang aming mga labi. Nanlalaki naman ang mga mata ko dahil sa gulat.

Hindi ito ang unang beses ko na mahalikan, dahil s’ya rin ang unang nakahalik sa ’kin.

Bigla nitong ipinagpalit ang puwesto namin. Kinubabawan ako nito at itinuloy ang paghalik. Alam kong mali dahil hindi naman niya alam na ako ito. Ang nasa isip nito ay si Nicole ang kasama niya. Pero, hinayaan ko. Hinayaan kong mangyari ang hindi dapat mangyari kagaya noon.

Bumaba ang halik nito sa leeg ko na ikinaungol ko.

Medyo may kadiliman sa kuwarto n’ya dahil tanging lampshade lamang ang binuksan ko kanina.

Hinubad nito ang damit ko, gano’n din naman ang ginawa ko sa kaniya. Tinitigan na naman ako nito, ibinaba pa nito ang tingin niya sa aking katawan.

“Baby…” Lasing nitong sabi bago ako sunggaban ng halik. Ginantihan ko naman ito.

He also removed my pajamas and instantly removed his pants. He alternatively sucked my breast, causing me to groan.

“Steve…”

I felt his hand on the lower area of my body that he was already playing with. He played with my clit with his finger before slowly thrusting it within me.

“Ohh!”

He kissed me again while moving his finger inside me. He eventually got it out, but it was quickly replaced by his cock.

“Ah!” I growled. I felt a mixture of pain and pleasure because of the sudden action.

“Oh! Fuck!” He growled as his movement gradually accelerated on top of me. “Shit! Baby! You’re fucking tight!” He growled again while looking up and closing his eyes. He was kneeling between me and holding my waist.

After several powerful thrusts, we finally reached our climax.

Ibinagsak nito ang sarili sa tabi ko at hinapit ako palapit sa kaniya bago niyakap. Isiniksik nito ang kaniyang mukha sa leeg ko.

“Good night, baby… Don’t leave me again, please… Nicole.”

Doon, para akong sinaksak nang ilang beses. Sa buong oras na pagtatalik namin, si Nicole lamang ang nasa kaniyang isip. Ang akala nito ay si Nicole ang kasama niya. Akala niya ay ako si Nicole dahil siguro sa kalasingan at sobrang pagka-missed niya rito.

Tumulo ang luha ko sa isipin na ganito lang ang papel ko sa buhay niya bilang asawa. Magiging si Nicole sa tuwing nami-missed niya ito sa tuwing nalalasing s’ya. Masakit, dahil umasa ako kanina kahit na alam ko naman na malabong gugustuhin nitong may mangyari sa ’min kung alam niyang ako ’to.

Pero nangyari na… May nangyari na naman sa ’min. Kung noon ay pareho kaming lasing, ngayon, nasa katinuan ako. S’ya lamang ang lasing, kaya hindi ko puwedeng idahilan na hindi ko sinasadya. Na hindi ko ginusto, dahil ang totoo, ginusto ko.

Nakatulog na ito na nakayakap sa ’kin kaya hindi ako makaalis. Nakatulog ito habang bumubulong ng I love you, Nicole.

Mali… Alam kong mali pero hinayaan ko dahil ginusto ko. Dahil… mahal ko na s’ya. Kahit na alam kong hindi niya ako magagawang mahalin. Umaasa pa rin ako.

Tinitigan ko ang maamo nitong mukha na payapang natutulog.

“I’m not Nicole, but I can do what she does to you. I can overcome it. I can love you too. If you can accept me too…” I said softly as I ran my finger lightly over his piercing nose.

Steve… Give me space in your life. Even if it’s just a little, it’s okay with me. Whatever you can give, I will gladly accept it.

Chapter Twelve

Ang balak kong gigising nang maaga para hindi maabutan ni Steve ang nangyari ay hindi ko nagawa. Dahil nagising ako na wala na sa tabi ko ang binata. Hindi ko tuloy alam kung ano ang naging reaction niya nang malamang ako ang kasiping niya kagabi.

Umupo ako at sumandal sa headboard ng kama, binalot ang sarili sa comforter ni Steve. Napapikit ako sa isiping baka nandidiri na sa ’kin ngayon si Steve dahil hindi si Nicole ang nakatabi niya at naka-sex kagabi.

I was awakened by the opening of the bathroom door. There, the person I was looking for came out. He is only covered with a towel at the bottom, and there is no top cover. I raised the comforter even more as I swallowed with nervousness.

He looked at me without emotion while he was drying his hair.

“What are you still doing there? Why don’t you get dressed and go back to your room?” he asked coldly before entering his walk-in closet.

Nanlulumo naman akong nagbihis habang nasa loob pa s’ya. Pagkatapos ko magbihis ay lumingon pa ako sa pinasukan niyang pinto bago tuluyang lumabas ng kaniyang kuwarto.

Pagkarating ko sa kuwarto ay dumiretso ako sa banyo. Nagbabad ako sa aking bathtub at doon inabala ang sarili sa pag-iisip. Matapos kong maligo ay napagpasyahan kong pumunta ng mall para libangin ang sarili.

Nagbihis lamang ako ng white shirt at ripped jeans, nag-rubber shoes na black din para hindi masakit sa paa ang paglalakad. Mabuti na lamang at pinadala rin dito ang sasakyan ko. Hindi ako mahihirapang umalis.

Paglabas ko ay wala na si Steve, mukhang nakaalis na agad ito. Nagkibit-balikat na lamang ako at umalis na ng bahay. Balak ko sanang tawagan ang best friend ko para isama, kaya lang baka busy ito dahil ilang araw na rin itong hindi natawag.

While going around the mall, I decided to stop into a boutique where I saw several lovely clothes. When I arrived, I approached a black dress. As I was going to buy it, I noticed the conduct of the saleslady I had seen previously, and I was stunned by what I witnessed.

My gaze gradually shifted to their hand as I couldn’t talk.

The stunning and seductive woman anchored her hand on Steve’s arm. They stopped talking when they noticed me. ’Yong gulat ko sa nakita ay parang wala lamang kay Steve.

“Yes, miss?” tanong sa ’kin ng babae kaya napatingin ako rito bago ibalik kay Steve ang aking paningin.

Walang emosyon lamang itong nakatingin sa ’kin. Ni hindi manlang nito inalis ang kamay ng babae sa kan’yang braso.

“Do you know her?” tanong ng babae kay Steve. Naghintay ako na sabihin nitong oo dahil asawa niya ako. Pero…

“I don’t think so. Maybe… schoolmate back then,” sagot nito sa babae habang sa ’kin pa rin nakatingin. Napalunok na lamang ako sa kaniyang naging sagot.

“Oh. Okay! Let’s go, babe?” Malambing na sabi ng babae kay Steve na ipinagtaka ko.

“B-Babe?” wala sa sarili kong nasambit.

“Yes, why? Any problem with my boyfriend, miss?” tanong sa ’kin ng babae. Hindi pa rin mawala ang gulat at pagtataka sa ’kin.

Magsasalita na sana ako para itanong kung paano nangyari ’yon dahil asawa ko ang kasama nito. Pero inunahan na ako ni Steve.

“Don’t mind her, babe, she’s just a fan.” Sabi nito sa babae na nagpakunot sa noo ko. Tumingin muli ito sa ’kin. “Excuse me, miss, may lakad pa kami ng girlfriend ko.” Sabi nito sa ’kin bago nila ako lampasan ng babae.

Natulala ako sa sinabi nito, hindi ako nakagalaw kahit na nakalayo na sila sa ’kin.

Ang sakit. Ang sakit pa lang itanggi nang harapan…

“Ma’am, okay lang po kayo?” tanong sa ’kin nang saleslady na nagpabalik sa aking sarili.

“H-Huh? Ah. Yes!”

“Bakit po kayo umiiyak?” This question surprised me, so I touched my cheek. Only then did I know that my tears were falling.

I embarrassingly wiped it in front of the saleslady.

“N-No. Something irritates my eyes. I’m sorry.” I said and quickly left the boutique.

I walked out of the mall with my head down because of the unstoppable tears.

“Shit!” Bulyaw ko at napahawak sa aking noo dahil sa pagkabangga ko. Tumunghay ako para humingi ng pasensya. “Sorry po—” pero naputol ang dapat paghingi ko ng sorry.

“Are you okay?” tanong nito sa ’kin.

“Y-Yeah…” Nahihiyang sagot ko sabay yuko, pero hinawakan nito ang baba ko para itunghay muli.

“But you’re crying. Is it because of him?” Tumingin din ako sa mga mata nito. Alam na agad niya ang dahilan pero hindi ako sumagot. “Nasaan s’ya?”

“H-Hindi ko alam. Umalis na kasama…” saglit akong napatigil, “ang g-girlfriend niya.” Pumaling sa kaliwa ang mukha ko para hindi niya makita ang nagsisimula nang pamumuo ng aking luha.

Titig na titig lamang ito sa akin matapos nang narinig. Wala itong sinabi pero hindi niya inaalis ang tingin sa ’kin.

Tumagilid ako at pasimple kong pinunasan ang aking mata bago ulit humarap sa kaniya.

“Hatid na kita.”

“No, I’m okay. May sasakyan akong dala. Salamat.”

“You sure?” paninigurado nito.

“Yeah. Sige, una na ako.”

“Ingat ka,” sabi pa nito. Bahagya ko naman itong nginitian.

“Salamat.”

Nilampasan ko na ito at dumiretso na sa kotse ko. Pagkapasok ko ay doon ko ibinubos ang bigat na nararamdaman ko. Doon ako umiyak nang umiyak habang nakasubsob sa aking manibela.

Ano pa bang aasahan ko? Sa papel lang naman kami mag-asawa. Pero, sana naman huwag naman ganito ka sakit.

Inubos ko muna ang luha na kanina pa gustong kumawala. Inilabas ko muna lahat ng bigat na nararamdaman. Mayamaya pa ay pinunasan ko ang aking mukha at huminga nang malalim. Pagtingin ko sa harapan ay natigilan ako sa taong kanina pa ata ako pinapanood.

Nakapamulsa ito at nakatayo sa hindi kalayuan. Nakatingin ito sa gawi ko, hindi ko mabasa ang kaniyang iniisip pero malungkot ang mga mata nito. Akala ko umalis na s’ya pagkaalis ko, sinundan pa pala niya ako.

Bakit ba magkaiba kayo ng kapatid mo? Bakit ba hindi s’ya ganiyan kabait sa ’kin? O, ganiyan din s’ya noon, nabago lang dahil sa sitwasyon?

Asher… Sana gan’yan din ang kapatid mo, may malasakit kahit papaano.

I barely had a few seconds to look at him because the front of my car was not tinted. Later, I began driving away from him, who was still staring at me.

Nicole… You told me not to give up on him. Will your predictions come true—that he will learn to love me? Or even acknowledge me? I can’t possibly be exhausted when I’m only getting started.

Brianna Czes, you need to be more patient. More patience… More patience. You’ve got this. You can deal with it if you truly love him.

Chapter Thirteen

Pinalampas ko ang nangyari nang araw na ’yon. Nanahamik ako, wala s’yang narinig mula sa ’kin. Wala rin naman itong binanggit na kahit ano nang araw din na iyon.

Balik kami sa normal na parang walang nangyari. Ibig kong sabihin sa normal namin ay… nagpapaka-asawa ako sa kaniya at hindi naman ako nag-e-exist para sa kaniya. That is normal for our lives as a married couple. We eat together sometimes, but we are just different people who met at the same restaurant. No one speaks, no matter what. Still okay for me.

Akala ko okay na, hindi na s’ya umuuwi ng lasing dahil dito na s’ya nag-iinom sa bahay. Not until, one night he came with a girl…

Natigilan ako nang pagbuksan ko ng pinto si Steve at makitang may kasama ito. Hindi lang basta kasama dahil pagbukas ko ng aming pinto ay naghahalikan pa ang mga ’to. I stared at the two of them, almost eating each other. I don’t know why I can’t take my eyes off of them when it’s like they’re killing me because of the scene they’re doing.

Tumigil lamang sila nang maramdamang may nanonood sa kanilang kalokohan.

“Oh! Who is she?” Maarting tanong ng babae kay Steve habang nakapulupot ang kamay ni Steve sa kaniyang baywang.

“She’s nothing. Don’t mind her, let’s go to my room.” Saad ni Steve sa babae at hinalik-halikan pa ang tainga nito. Tuwang-tuwa naman ang maarting babae.

Nilampasan ako ng mga ito, habang ako ay wala sa sariling sinundan sila nang tingin. Hindi ako makapagsalita, nakatanaw lamang ako sa paakyat nilang bulto patungo sa kuwarto.

Sa pangalawang pagkakataon, itinanggi na naman ako ng aking mismong asawa. Naging kung sino lamang ako sa kaniya dahil may kasama s’yang iba. At ngayon nga ay sa sarili naming bahay bilang mag-asawa.

Bakit? Bakit niya ginagawa ’to? Bakit harapan niya akong ginagago?

Ang sakit na, Steve!

And then his cursed pop into my head, that he’ll makes me suffer for marrying him…

Nagmadali akong sumunod sa kanila, pero naka -locked na ang pinto ng kuwarto ni Steve. Naisandal ko ang aking noo sa nakasaradong pinto dahil sa panghihina. Mayamaya pa ay naririnig ko na ang kanilang mga ungol.

“Ah! Harder baby!” ungol ng babae.

Rinig ko lahat. Rinig na rinig ko ang lahat habang nagpapakasarap silang dalawa sa isa’t-isa sa loob ng kuwartong iyon.

Napatalikod ako sa pinto at napasandal dito habang may tumutulong luha. Wala akong magawa kung hindi hayaan ang aking mga luha ang magsabi kung gaano ito kasakit para sa ’kin; ang makarinig ng mga ungol ng babae na pinapaligaya ng iyong asawa sa sarili niyong bahay.

I walked into my room with a heavy heart and cried. Why should I feel this way? Why should I have to see all of this from him?

After entering, I simply leaned against my door, sat on the floor, and cried.

Silent tears are the most painful and loudest cry of every girls.

Napatakip ako sa aking tainga dahil pakiramdam ko nagpaulit-ulit ang kanilang mga ungol sa aking pandinig.

“T-Tama na, please. T-Tama na…” Umiiyak kong pakiusap habang nakatakip ang aking mga kamay sa aking magkabilang tainga. “T-Tama na. Ang s-sakit na…” Paulit-ulit ko itong sinasambit ng hindi ko namamalayan. Walang tigil sa pag-iyak, walang tigil sa pakikiusap.

Pumasok ako sa banyo at hinayaang mabasa ang sarili sa ilalim ng shower. Pilit na pinapakalma ang aking sarili, nagbabaka sakali na mawawala ang kanilang mga ungol na paulit-ulit kong naririnig.

I adjusted myself after I calmed down after drowning. It’s been a while; perhaps they’re done. Maybe the girl isn’t here anymore.

Pagkababa ko ay nanonood na sa sala si Steve. Nakataas pa ang dalawang paa nito sa table at nasa sandalan ang kamay. Seryoso lamang akong lumapit sa gawi niya. Tumayo ako sa kaniyang harapan, tumingala naman ito sa ’kin at walang gana akong tinignan.

“Why, Steve?” tanong ko.

“What are you talking about?”

“Bakit mo ginagawa ’to?!” pagalit kong tanong. Agad naman itong tumayo.

“Oh, why do you seem to have forgotten what I told you before and during the wedding itself?” He said, pretending to laugh. “I’ll make you suffer for ruining us,” he said firmly with a sharp look.

“But we’re married! Why do you have to bring a woman to our house when you can do it outside?”

“None of your business!” He shouted back.

“Asawa mo nga kasi ako kaya may pakialam ako—”

“Asawa lang kita sa papel!” Sigaw agad nito. “Hindi porque kinasal tayo ay may karapatan ka nang magkagan’yan!” natigilan naman ako sa narinig.

“Mayro’n! Dahil kasal tayo!” pag-uulit ko naman.

“Kasal tayo, oo! Pero sa papel lang kita asawa! ’Wag kang paulit-ulit!” sigaw na naman nito. Kanina pa kaming nagsisigawang dalawa na akala mo’y magkalayo kahit na magkaharap lang naman kami. “I just want to remind you that I don’t love you! I didn’t want to marry you! So, you don’t have the right to do what I want! Because you aren’t Nicole! She is the only one who has the right to me, not you! Kaya tigilan mo ako sa kaartihan mo! Tigilan mo ang pag-asta na akala mo isa kang mabuting asawa, dahil hindi mangyayari ’yon! Dahil hinding-hindi kita mamahalin!” Sigaw nito bago ako iwan mag-isa sa sala. Pakiramdam ko ay unti-unti akong nauupos na parang kandila dahil sa mga narinig.

Bakit kailangan kong masaktan nang paulit-ulit? Bakit hindi mo na lamang ako saksakin, Steve?

Tulala ako habang pumapatak ang aking mga luha. Hindi ako makakilos, daig ko pa ang namatay dahil sa mga sinabi nito. Hanggang ngayon pala si Nicole pa rin. Hanggang ngayon pala, siya pa rin…

Wala sa sarili kong naibagsak ang aking katawan sa sofa at napasandal dito. Nakatingin sa kisame habang tahimik na umiiyak.

Kailan pa, Steve?

Kailan mo pa kaya ako matatanggap?

Hanggang kailan mo ba ako pahihirapan at sasaktan nang paulit-ulit?

Is this the start of your vengeance? Is this the beginning of my ordeal? Okay, fine.

I’ll take that if it makes you feel better about what happened to you and Nicole. If this is the only way you’ll accept me, I’ll take it…

Biglang nag-ring ang phone ko at nang makita na ang kaibigan ko ito ay pinakalma ko ang aking sarili. Pinunasan ang luhaan kong mukha.

“A!” masigla kong bati sa kaibigan. “Napatawag ka?” Kahit hirap ay pinilit kong pasiglahin ang aking boses.

“Are you okay?” Seryosong tanong nito mula sa kabilang linya.

Parang gusto ko na agad magsumbong sa kaibigan pero nagpigil ako. Dahil siguradong susugod ito rito sa bahay. Ayoko naman na pati s’ya ay mapaaway kay Steve.

“Oo naman! Bakit? Ikaw? Okay ka lang ba?”

“I’m fine. Gusto ko lang masiguro na okay ka bago ako matulog,” saad nito.

A… Kung alam mo lang. Salamat sa araw-araw na pag-check sa ’kin. Buti ka pa, samantalang mga parents ko wala manlang kahit text.

“Okay lang ako. Matulog ka na. ’Wag mo akong alalahanin,” sabi ko na lamang.

“Are you sure?” tanong muli nito na para bang naninigurado.

“Oo naman! H’wag mo ako mas’yadong alalahanin A, malaki na ako.” Kunwaring natatawa kong sabi kahit gusto nang kumawala ng luha at hikbi ko.

“Okay. Good night… Tawagan ulit kita bukas.”

“Okay. Good night, A!”

“Good night…”

“Ahm… A?” pahabol ko pa bago ibaba ang tawag.

“Hmm?”

“Thank you.”

“For what?”

“For always being there for me. Thank you. Thank you for checking me out every day.” Nagsisimula na akong humikbi pero pilit kong hindi ipinaririnig sa kaniya.

“Tss. Of course! I’m your best friend slash sister. At hindi ako mapapagod na gawin ’yon araw-araw.”

Napatakip na ako sa aking bibig. “Thank you… Goodnight, A. Love kita palagi.”

“Good night, B, love you more. Sleep kana, ha? Night!”

Pagkababa ng tawag ay doon ko na pinakawalan ang hikbi na kanina ko pang pinipigilan.

Thank you, A. Thank you so much for your support. The love that I could not receive from my parents, especially from my husband, but you offer it all. You make up for everything that is missing in me. I don’t want you to worry too much, sorry. I’m sorry, but I can’t say I’m in a lot of pain. I can still do it. I’m trying…

Chapter Fourteen

“Be ready, we’re leaving in an hour.” Sabi ni Steve bago ito umakyat sa kaniyang kuwarto.

’Yon lamang ang sinabi nito pagkapasok at hindi manlang ako tinignan. Hindi ko alam kung bakit at kung para saan. Pero may hint na ako na tungkol ito sa family gathering kaya naghanda na rin ako.

I was dressed in a dark blue bodycon dress and black stiletto heels. I just added a black coat over top. I wore my hair in a ponytail. Then I went outside with my sling bag, and Steve was just coming out. He just gave me a brief glance before past me and heading down the steps first. All I did was follow him.

Nagdire-diretso ito sa kaniyang sasakyan kaya sumunod ulit ako at naupo sa passenger seat. Pagkasakay ko ay agad niya itong pinaandar kahit hindi ko pa naikakabit ang aking seatbelt.

“Saan tayo pupunta?” Tanong ko rito habang nagkakabit ng seatbelt.

“My mom’s birthday.” Maikling sagot nito.

Tss. Hindi manlang sinabi bago kami umalis, pupunta kami ng wala manlang regalo para sa kaniyang mommy. Nakakahiya!

Tumingin na lamang ako sa bintana habang binabaybay namin ang daan patungo sa bahay ng parents niya. Hindi naman iyon kalayuan dahil thirty minutes’ drive lang kung walang traffic.

Bago bumaba ay nagsalita pa si Steve. “Act like a normal husband and wife. But, don’t forget that this is just an act. Don’t expect anything.” Seryosong saad nito bago lumabas ng kaniyang sasakyan.

Napabuntonghininga na lamang ako dahil sa aking narinig. Alam ko naman na kailangan naming umarte sa harap ng pamilya niya. Kahit alam nilang hindi namin ginusto ang kasal, umaasa silang magiging maayos din kami. Isa pa, may ilang mahahalagang bisita rin dito na mula sa mga business world.

Pagdating ko sa gate kung saan naghihintay si Steve ay bigla itong humawak sa baywang ko. Pinaalala ko naman agad sa sarili na arte lamang ang lahat ng ito.

“Let’s go.”

Pumasok kami sa loob ng kanilang bahay, at bumungad sa amin ang napakaraming bisita. Agad naman naming naagaw ang kanilang atensyon kaya agad kaming ngumiti. Daig pa namin ang de battery na laruan nito.

“Hija, hijo!” Masayang bati sa amin ng kaniyang mommy.

“Mommy, happy birthday!” Bati ni Steve at humalik pa sa pisngi ng kaniyang ina. Tumingin agad ito sa ’kin at ngumiti ng matamis.

“Happy birthday po, pasensya na wala kaming dalang regalo.” Nahihiya kong tugon.

“Ano ka ba? Okay lang ’yon, ang mahalaga ay dumating kayo.” Sabay beso nito sa ’kin. “Wala pa ba kaming apo?” Agad naman akong nasamid sa tanong na iyon ng kaniyang ina.

“H’wag kayo masiyadong magmadali mommy. Ilang buwan pa lang naman kaming kasal, ’di ba, baby?” Natigilan naman ako sa itinawag nito sa ’kin. Si Nicole kasi ang tinatawag nitong baby. Bigla nitong diniinan ang hawak sa aking baywang kaya naman napipilitan akong ngumiti.

“A-Ah, opo. Masiyado pong mabilis.”

“See? In-enjoy pa namin ang buhay bagong kasal, mom. Relax…” Nakangiti nitong saad sa kaniyang ina. Dito ko lang pala makikita ulit ang magaganda niyang ngiti kahit pilit lamang.

“Sige na nga! Kayo ang bahala, basta sana mabigyan agad ako ng apo, ha?”

“Yes, Mom.”

Ang sarap maniwala sa maganda niyang ngiti. Ang sarap maniwala sa kaniyang ipinapakita ngayon. Pero alam kong aasa lamang ako sa wala.

Naging busy sila sa kaniya-kaniyang kausap habang ako ay pinili na lamang na mag-isa sa garden nila. May dala akong baso ng wine at naupo sa sementadong upuan. Tanging mga fairy lights at mga solar light na nakatusok sa lupa lamang ang nagbibigay liwanag sa garden. Pero para sa ’kin ay napaka-calming, ang sarap tambayan.

“Mind if I join you?” Agad akong napatingala sa pinanggalingan ng boses.

“S-Sure. Teritoryo niyo ’to, alangan namang pagbawalan kita?” natatawa kong sagot. Napapailing naman ito habang nakangiti bago naupo sa tabi ko.

“Why are you here? I mean, where is your husband?” tanong nito. May hawak din itong baso ng alak.

“He’s busy talking with his friends.”

“Hindi ka manlang isinama para ipakilala?” tumingin pa ito sa ’kin.

“Sanay na…” Tumingala ako sa maraming star sa langit at ngumiti ng mapait.

Natahimik ang katabi ko kaya naman tinignan ko na ito. Titig na titig lamang ito sa ’kin kaya bahagya akong ngumiti.

“Okay lang naman sa ’kin. Mas okay din naman na nandito lamang ako, tahimik.”

Ganoon pa rin ang mga tingin niya, seryoso pero wala kang mababasa na kahit ano. Hindi ko malaman kung galit, kung nagtatanong o kung ano man. Ang hirap talaga basahin ng isang ito.

“Still not okay with him? I mean, you two are still the same. He still hates you. Right?” He asked.

Bumuntonghininga naman ako dahil totoo naman, wala naman talagang nagbago. Napayuko na lamang ako sa hawak kong baso bago uminom at hindi sumagot.

“You two can pass as an artists based on what I saw earlier. Paniwalang-paniwala sila sa inyo…”

“Ikaw? Hindi ka ba kasama sa mga naloko namin?” Nakangiti ko pang tanong at tinignan siya para hintayin ang kaniyang sagot.

“No, alam ko naman ang mga totoong nangyayari sa inyo.” Seryosong sagot nito. Hindi ko naman kailangan pagtakhan ’yon dahil kapatid siya.

Natahimik na lamang ako dahil sa kawalan nang masasabi sa isang ito. Dahil kahit naman itanggi ko, sarili ko lamang ang niloloko ko. Sasaktan ko lamang din ang sarili ko dahil alam ko ang totoo.

“Why?” biglang tanong nito na ipinagtaka ko.

“What, why?”

“Why are you letting him do all of this to you? You let him hurt you.”

“Dahil kasalanan ko naman kung bakit nasira sila ni Nicole. Pinagbabayaran ko lang.” Mahinang sagot ko at tumingala muli sa langit habang inaalala ang mga nangyari.

“Pero, alam mo na pareho niyong kasalan ’yon. At ang kasal ay pareho lang kayong biktima. Hindi pa ba kabayaran ’yon?”

“Kulang pa ’yon sa sakit na naranasan nila pareho. Kulang pa ’yon sa nasira nilang relasyon…”

“Iyon lang ba talaga ang dahilan mo? O, meron pang ibang dahilan kaya nagtitiis ka?” Ganoon na siguro ako kadaling basahin kaya halos alam niya ang pilit kong itinatago.

I likewise fixed my gaze on the man. They are brothers, yet they are not the same.

“No matter what my reason is, your brother will never change.”

“So, may iba ka ngang dahilan kung kaya nananatili ka pa rin kahit harapan kang niloloko?” Tinignan ko ito bigla dahil sa kaniyang sinabi. “Oo, alam ko na niloloko ka ng kapatid ko. Kaya nagtataka ako kung bakit nag-stay ka pa rin? Sa papel lang naman kayo kasal.”

Narinig ko na naman ang linya na ’yon. Ang sa papel lamang kami mag-asawa.

“Because… I love him already. Ash, I love your brother. Is that sufficient justification? Is your question still unanswered?”

Chapter Fifteen

Tumagal lang kami ng ilang oras sa bahay ng parents ni Steve bago nagpaalam sa mga ito na uuwi na.

Ang pag-uusap naman namin ni Asher ay hindi na rin naman tumagal dahil biglang lumapit sa amin si Steve. Hindi ko alam kung ako lang ba, pero para silang may alitan na magkapatid dahil sa tinginan nilang dalawa. Hindi ko na lamang pinansin pa.

“Bisitahin n’yo naman kami nang madalas dito sa bahay,” wika ng mommy ni Steve. Hindi ko alam kung kailan pa ba kami naging close para maging ganito siya. Samantalang alam naman naming lahat na kasal lang sa pilit ang nangyari sa ’min ng kaniyang anak.

Umaasa pa rin talaga sila…

“Kapag hindi na busy, mom,” nakangiting sagot naman ni Steve.

“O, sige. Mag-iingat kayo.”

“Salamat po, happy birthday po ulit.” Sabi ko naman.

“Salamat, hija. Hindi na nagpunta ang mommy at daddy mo. Busy raw kasi sila.” Hindi naman na bagong balita ’yon. Lagi naman talaga silang busy.

Ngumiti na lamang ako.

“Sige na, mom. Pakisabi na lang kay daddy na umuwi na kami.”

“Sige, ingat sa pagda-drive, Steve, ha!”

“Yes, mom!”

We just kissed her cheek before we finally left their mansion. Steve was only holding my waist, but he immediately removed it as soon as we left the gate. He went straight to the driver’s seat of his car. I just sighed and got on board.

Ano pa ba ang aasahan ko? Nagpapanggap lang naman kami sa buong gabi.

He started his car as soon as I walked in. But he too came to a halt when he arrived beyond the village, near his parents’ mansion. I looked at him in awe.

“Get out.” His harsh order to me startled me even more.

“Huh?” He faced me and stared at me with a chilly glance.

“I said, get out.”

“Why?” I inquired, intrigued.

“Just get out. I still have more important to do,” he added.

“Steve—”

“Step out,” he commanded solemnly, not looking at me. I was surprised for a few moments before carefully exiting his car.

Pagkalabas na pagkalabas ko ay pinaharurot nito ang kaniyang kotse paalis. Tinanaw ko lamang ito na lumalayo sa ’kin.

Ang bigat at ang sakit sa pakiramdam. Alam kong babae ang pupuntahan niya kaya mas pinili niya na iwan ako mag-isa rito. Wala akong magawa kung hindi ang hayaan ang aking mga luha na tumulo at lumandas sa aking pisngi.

It’s eleven o’clock at night, but here I am, and my husband has abandoned me on the road for another woman. He dropped me off in the middle of the night to pick up another girl. I just looked up to stop the uncontrollable tears from escaping. I went slowly and didn’t know where I was headed. There is no certainty in the path chosen. Because I’m not familiar with this location. I’m not sure where I’m going through, especially since it’s so dark.

Napahiyaw ako sa gulat dahil sa biglang paghawak ng kung sino sa kamay ko.

“Hey! Let me go!” Pilit kong inaalis ang aking kamay sa pagkakahawak nito.

“Nag-iisa ka, miss. Ako na ang bahala sa ’yo, hindi kita pababayaan.” Nakangising sabi ng lalaki na nagpakaba nang sobra sa akin.

“Ano ba?! Bitiwan mo ’ko sabi!” Sigaw ko ulit habang nagpipiglas.

Imbis na bitiwan ay isinandal ako nito sa isang malaking puno na walang ilaw. Nanlalaki ang mga mata ko at ang kabog ng dibdib ko ay hindi na kumalma.

Bigla ako nitong hinawakan sa dalawang kamay at itinaas sa ulunan ko. Sobrang higpit nang pagkakahawak nito na hindi ko na maramdaman pa ang aking kamay. Ngumisi pa ito na nagpatindig ng balahibo ko dahil sa takot.

“N-No, please! Please! Let me go, please…” Umiiyak kong pakiusap sa lalaki habang hawak na pala nito sa isang kamay ang bag ko.

“H’wag kang maingay, saglit lang naman ’to, miss.” Sabi pa ng lalaki at agad ibinaon ang kaniyang mukha sa aking leeg.

“Ano ba?! Bitiwan mo ’ko!” I shouted while trying to kick him. But he immediately pinned my feet between his thighs.

“Masasaktan ka lang kung magpipiglas ka. Kung papayag ka naman, hindi ka na masasaktan. Masasarapan ka pa, miss beautiful. Saglit lang ’to…” bulong pa nito malapit sa tainga ko.

Lalo lamang ako napaiyak sa kawalan ng pag-asa na makawala pa dahil sa panghihina.

“Please! H’wag! Maawa ka!” Umiiyak kong sigaw habang pilit na inilalayo ang aking ulo. Ngunit parang wala itong naririnig. “Tulong! Please! Tulungan n’yo ’ko!” Sigaw ko pa kahit na wala namang tao sa paligid.

I am very afraid of this man and also afraid of what could happen to me. I struggled, but I couldn’t really get away.

“Tama na, please…” nanghihina kong pakiusap sa lalaki. “Tulong—ah!” Bigla ako nitong sinutok sa tiyan dahilan para manghina ako lalo at parang kinakapos sa paghinga.

“Ang ingay-ingay mo! Sabing saglit lang ’to!”

Kung hindi ako nito hawak sa kamay ay baka tuluyan na akong bumagsak sa sahig. Nahihirapan akong huminga dahil sa kaniyang ginawa. Pinunit nito ang suot kong dress sa may bandang balikat. Ni hindi ko ito mapigilan dahil pakiramdam ko ay mawawalan na ako ng malay.

Steve… T-Tulong, please…

Nang akmang sisirain na ng tuluyan nang lalaki ang damit ko ay biglang may nagbukas na ilaw ng isang sasakyan. Nakatutok ito sa gawi namin. Konti na lamang ang nakikita ko dahil pinipilit ko na lamang imulat ang aking mga mata. Ni hindi ko na alam ang nangyayari sa aking paligid.

I just felt myself lying on the floor. The man was already lying on the road while being punched by someone. My vision around me is blurry, and my breathing still hasn’t returned to normal. I held my stomach because of the pain.

Later, the man who punched the nasty guy approached me. He removed his coat and put it around my torso before holding me upright. I couldn’t stand because of my body’s weakness and anguish. So, the man who assisted me decided to just carry me.

“Hold on… Dadalhin kita sa hospital.”

Rinig kong sabi nito at dahan-dahan akong isinakay sa kaniyang sasakyan. Naramdaman ko na lamang ang bilis nang pagpapatakbo nito. Pilit ko pa rin ibinubukas ang aking mga mata. Pero bago pa man ako madala sa hospital ay bigla na lamang ako nawalan ng malay.

Hindi ko alam kung sino ang lalaking tumulong sa ’kin. Hindi ko rin alam kung ano na ang nangyari sa lalaking muntik nang gumahasa sa ’kin. Wala na akong alam. Dahil wala na rin akong lakas kahit sa pagmulat lamang ng aking mga mata.

Sana ikaw ang lalaking tumulong sa ’kin…

Sana naisip mo akong balikan…

Sana nakaramdam ka ng awa nang iwan mo ko kaya binalikan mo ako.

Sana ikaw ang makita ko sa paggising ko… Steve.

Chapter Sixteen

Before I cautiously opened my eyes, my body felt terrible. I became aware of the hospital’s odor and bright lighting. Someone approached me as soon as I opened my eyes.

“Hey! Does anything hurt?” he asked, his voice concerned.

I took my time looking at it to figure out who it was, assuming Steve would be the first one I saw. But…

“A-Asher…” tawag ko sa lalaking kasama ko ngayon sa kuwarto.

“May masakit ba sa ’yo? Gusto mo ba tawagan ko ang doctor? Wait lang—”

“H’wag na…” putol ko sa kaniyang sinasabi dahil mukha itong natataranta. “Okay na ako, medyo masakit lang ang katawan ko.” Nanghihina kong saad sa kausap.

Tinitigan ako nito ng ilang segundo, ito na naman ang hindi ko mabasang ekspresyon ng kaniyang mukha.

“Do you want me to call your parents? Or your friend?”

“No! Don’t…” I answered quickly.

“Why?”

“I don’t want to bother them; I don’t want them to worry,” even if only my friend would be concerned. “Maybe Steve. I’m sure, he’s waiting at home.”

“You don’t have to pretend in front of me; we both know that he is unlikely to wait for you.” I was stunned to hear that he was right. He knows what’s happening to us even if I don’t know why, so there’s no reason to pretend. “And… I had already called him.”

Because of what he said, my eyes were drawn back to him. “Papunta na ba raw s’ya? Susunduin na ba niya ako?” Sunod-sunod kong tanong.

Pero hindi agad ito sumagot at napansin ko na lamang ang umiigting nitong panga habang seryosong nakatingin sa ’kin.

“No,” sagot nito, “because he’s with someone else.”

Hindi ko alam kung anong reaksyon ang ipakikita ko, gayong alam ko naman na pupunta ito sa babae kanina kaya niya ako iniwan.

“Iniwan ka niya kanina para pumunta sa babae niya. Napahamak ka ng dahil sa kaniya. And you still want him to come? Iniisip mo pa ba ang sarili mo?” pagsesermon nito sa ’kin.

“Asawa ko s’ya, Ash, natural na siya ang hahanapin ko para makasama ko rito.”

“Exactly! He’s your husband! But where’s your husband? Huh?” Inis nitong tanong at hindi naman ako nakasagot, hindi rin ako makatingin dito. “He’s not responsible enough as your husband. Pinabayaan ka nga niya, e! Ni hindi ka nga niya mapuntahan dito, tapos idadahilan mo na asawa mo siya kaya siya dapat ang nandito?! Kahit ayaw niya? Dahil alam natin na hindi ka asawa para sa kaniya. Wake up, woman! Walang gumagawa ng rebulto para sa mga martyr. Walang price, o kahit award.”

Matapos ng kaniyang mga sinabi ay iniwan ako nito sa kuwarto ng hospital. Agad naman pumatak ang aking mga luha dahil sa sampal na katotohanan sa mga sinabi ni Ash.

Alam ko naman. Alam kong balewala lang ako sa kaniya. Pero ayoko naman sumuko agad, ayoko naman bumitiw agad-agad. Umaasa akong magbabago rin ang lahat sa ’min, na magbabago rin siya.

Umiyak lamang ako nang umiyak habang nakahiga sa kama ng hospital. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko ipaglalaban ang nararamdaman ko kay Steve. Siguro hanggang sa hindi ako napapagod.

Nakatulugan ko ang pag-iyak nang gabing iyon, kaya nagising ako kinabukasan na namumugto ang mga mata. Nabungaran ko si Asher na naglalabas ng mga pagkain sa supot na dala niya.

Natulog pa kaya ’to? Siguro umuwi siya kagabi.

He was quiet and emotionless, even though he noticed that I was watching him. I forced myself to sit up, even though my stomach still hurt a little.

I leaned against the headboard of this bed and sighed. Asher watched me earnestly, as if watching my every move.

He brought the tray with food closer and placed it on my stomach.

“Eat now; I’ll drive you home later.” He said in a cold tone.

“Thank you,” I answered shyly. He doesn’t look at my face; he seems to avoid it.

“I’ll just talk to the doctor,” and he turned his back on me.

Galit ba siya sa ’kin?

Inubos ko lamang ang dala niyang pagkain. Pagbalik nito ay siya na rin ang nagligpit ng mga pinagkaininan. Tahimik pa rin ito at hindi pa rin ako tinitignan manlang.

“Ahm. Asher—”

“Kukuha lang akong ng wheelchair dahil bawal ka pa raw maglakad.” Mabilis nitong putol sa aking sasabihin at lumabas na muli ng kuwarto.

Napabuntonghininga naman ako at napatingala sa kisame.

Anong ginawa ko? Bakit siya galit? Tss. Magkapatid talaga! Laging high blood sa ’kin.

Inalalayan ako ni Ash na makaupo sa wheelchair kahit kaya ko naman na. Napalitan na rin pala ako ng damit, ngayon ko lamang napansin.

“Sino ang nagpalit sa ’kin?” Tanong ko habang tulak-tulak ni Ash ang sinasakyan kong wheelchair.

“Nurse.”

“E, kanino ’tong damit?” tukoy ko sa itim na oversized shirt na suot ko.

“Mine.”

Napakaikli niya namang sumagot. Tss.

Nanahimik na lamang ako at baka wala s’ya sa mood makipag-usap.

Tahimik itong nagmamaneho papunta sa tinitirhan namin ni Steve. Seryosong-seryoso lamang na nakatuon sa daan ang mga mata. Parang bubuga ng apoy kapag nagkamali ka ng salita.

Tumigil ito sa tapat ng gate namin kalaunan. Agad itong bumaba at pinagbuksan ako ng pinto ng sasakyan.

“Okay na rito, Ash. Kaya ko nang maglakad papunta sa loob.”

“Are you sure?” he asked.

“Oo, salamat. Nandiyan na rin naman si Steve. Nandiyan ’yong sasakyan niya, e.” Tumingin din ito sa tinitignan kong sasakyan bago bumaling muli sa ’kin. Ngayon lamang niya ulit ako tinignan sa mata matapos nang sagutan namin kagabi.

Bumuntonghininga muna ito bago nagsalita.

“Okay… Here,” inabot nito ang aking bag na dala kagabi. “Magpahinga ka lang muna, ha?”

Tumango naman ako at bahagyang ngumiti rito.

“Salamat ulit.”

“Okay. Aalis na ako. Pumasok ka na.”

Hinintay muna ako nitong tumalikod bago siya sumakay sa kaniyang sasakyan. Pagtingin ko sa gawi niya ay nakasakay lamang ito sa loob habang nakatanaw sa akin. Tumango ito hudyat na pumasok na ako kaya ’yon naman ang ginawa ko. Narinig ko naman ang pag-alis ng kaniyang sasakyan pagkapasok ko sa loob ng bahay.

Wala akong naabutang Steve sa sala at tahimik ang buong bahay.

Baka tulog pa. Nine pa lang naman ng umaga kaya hindi imposible.

Dahan-dahan akong umakyat ng hagdanan patungo sa kuwarto ko. Pero bago pa man ako pumasok sa kuwarto ay naisipan kong silipin si Steve sa kaniyang kuwarto.

Lasing na naman siguro siya kagabi kaya tulog pa ito.

Nagtaka ako nang makita sa malayo pa lamang na may siwang ang pinto ng kuwarto niya. Sobrang lasing ba siya kaya hindi niya nasarhan?

Walang ingay akong lumapit sa kuwarto nito sa takot na magising ko ito sa magiging ingay ko. Pagkahawak ko sa door knob ay mabagal ko itong binuksan ng kaunti para lamang sana silipin s’ya. Pero natigilan ako sa ingay na aking narinig.

Ingay ng kama at ungol mula sa loob. Lumapit pa ako nang bahagya. Doon, para na naman akong binuhasan ng malamig na tubig. Bigla na lamang nagtuluan ang aking mga luha dahil sa nakikita.

Isang babae ang nakapatong sa asawa ko habang gumagalaw at umuungol. Habang si Steve ay nakapikit at nakakagat labi pa. Sarap na sarap sa ginagawa ng babae sa kaniyang ibabaw. Gumagalaw na pataas-baba ang babae na dahilan sa pag-ingay ng kama.

I covered my mouth while crying. I turned back while gently closing the door to his room.

Ang sakit! Tangina!

Kailan ka mapapagod na gaguhin ako? Hanggang kailan ako magiging tao-tauhan sa bahay na ’to?

Chapter Seventeen

Ilang araw na akong hindi kinokontak ng kaibigan ko na si Amirah. Hindi ako sanay nang ganito kaya napagpasyahan ko na puntahan siya sa bahay nila sa San Carlos. Pero bigo ako dahil ilang araw na raw itong hindi umuuwi sabi ng kaniyang mommy.

Umuwi muna ako dahil hapon na rin naman. Napagpasyahan ko na bukas na lamang siya pupuntahan sa kaniyang resort at baka nandoon lang ito. May problema siguro ang isang iyon.

I just cooked dinner after I arrived home, even though I wasn’t sure if Steve would eat here. He’s always gone throughout the day for work at their company, then he comes home late and still drunk. I ate alone in the evening because it appears that Steve has no plans to eat here anymore.

As I was putting away my food, someone knocked on the door. Knock on it as if someone is attempting to destroy it.

Siguradong si Steve na ’to.

Agad akong tumungo sa pinto para pagbuksan ang lalaki. Lasing na lasing na ito na siyang bumungad sa ’kin. Muntik pa itong matumba sa pagbukas ko dahil nakasandal pala ito sa pinto.

“Steve!” Nag-aalala kong tawag sa pangalan niya at inalalayan ito patungo sa sala.

Pagkaupo nito sa sofa ay tinignan ko itong mabuti habang nakapikit. Nakasandal na rin ang ulo nito sa sandalan.

“What?” lasing nitong tanong na ikinagulat ko dahil nakapikit pa rin ito. Naramdaman niya siguro na nakatingin ako.

“Hanggang kailan ka magiging gan’yan?” Dahan-dahan itong nagmulat ng kaniyang mga mata matapos ng aking tanong

“What do you mean?”

“Gabi-gabi kang umuuwi ng lasing. Halos araw-araw ka rin may dinadalang babae rito sa bahay,” saad ko. Nagsalubong naman ang mga kilay nito. “Konting respeto naman, Steve,” pahabol ko pang sabi.

Pagak itong natawa sa narinig na ikinainsulto ko.

“Respect? Why do I?”

“Because I’m your wife—”

“Stop using that wife thing on me!” Biglang sigaw nito at tumayo pa kaya napaatras ako ng isang hakbang. “Do I need to remind you every day? That we’re just married in paper, nothing more and nothing less!” Sigaw muli nito at bigla akong hinawakan sa aking panga nang mahigpit. Napapikit naman ako dahil sa sakit nang hawak nito.

“S-Steve… N-Nasasaktan ako…” nahihirapan kong sabi.

“Ito ang tatandaan mo, ha! Hindi porque kasal tayo ay binigyan na kita ng karapatan na pakialaman ako! Wala kang karapatan na pakialaman ang mga gusto kong gawin! Manahimik ka rito sa bahay at gawin ang mga dapat mong gawin!” Patulak nitong binitiwan ang pagkakawak sa ’kin dahilan para tumama ang balakang ko sa center table bago ako napaupo sa sahig.

“Ugh!” bulong kong daing.

Umalis ito at naglakad palayo habang nag-e-ekis na ang mga paa sa paglalakad patungo sa kaniyang kuwarto.

Hawak ang aking balakang at panga ay dahan-dahan akong tumayo para makaupo sa sofa. Pigil na pigil ko ang aking pag-iyak kahit na sobrang sakit ng aking nararamdaman.

First time kong masaktan ng pisikal. Sa kaniya pa…

Buti pa ang iba, may asawa na kaya silang ipagmalaki.

Buti pa ang iba, may asawa na kaya silang igalang.

Buti pa ang iba, may asawa na kaya silang mahalin ng buo.

Hindi lang ’yon ang unang beses na sinaktan ako ni Steve. Ilang beses na rin naulit iyon sa tuwing lasing siya. May ilang gabi pa na pilit na may nangyayari sa ’min dahil sa pananakit niya kapag hindi ako napayag. Ilang linggo rin akong hindi lumabas para pahupain ang mga pasa ko sa katawan.

“S-Steve! Ano ba?! Nasasaktan ako!” Nasasaktan kong sabi habang hila-hila ako nito patungo sa kaniyang kuwarto. Lasing na naman itong umuwi.

“H’wag ka ngang maarti riyan!”

“Ayoko! Lasing ka!”

“Bakit? Sa tingin mo posibleng may mangyari sa atin na hindi ako lasing?” tanong nito sabay ngisi. “Not gonna happen, bitch!”

Pumiglas ako nang pumiglas hanggang sa makarating kami sa kaniyang kuwarto. Ayoko talaga na may nangyayari sa ’min dito dahil kung sino-sino na ang babaeng na-i-kama niya rito.

“Steve—ah!” Isang malakas na sampal ang nagpatigil sa ’kin. Pagkasampal nito ay agad niya akong hinawakan nang mahigpit sa aking panga.

“Napakaingay mo! H’wag ka ngang mag-inarte na akala mo hindi mo gusto na may nangyayari sa ’tin!” He screamed in my face while gripping my jaw forcefully. Every time he yells at me or hurts me, I feel anxious and afraid.

“S-Steve… N-Nasasaktan ako…” mahina at kinakabahan kong daing dito. Nginisian lamang ako nito na nakakatakot.

“Masasaktan ka talaga kapag hindi ka tumahimik. Gusto mo magpaka-asawa, ’di ba? Kaya gawin mo ang ang tungkulin mo bilang asawa! Gawin mo ang gusto ko at manahimik ka!”

I was very scared, but I couldn’t do anything other than obey him. I cry while doing what he wants. He wants me to do the blow job, even if I don’t want it.

He tweaks me and forces me to place him in his sensitive area. He was the one who moved my head while it was tightly pulled out of my hair. Even though I was nauseous, he didn’t care.

Every move is violent because with every move, I am hurt.

Something happened to us again while I was crying. Something happened to us again, and I have a bruises.

Nakatalikod ako rito habang mahimbing siyang natutulog matapos ang nangyari. Tahimik at walang ingay na umiiyak. Dahil kapag kaniyang narinig ay sasaktan na naman ako nito.

Noong una puro iyak na lamang ako at pagtanggi kaya palagi akong nasasaktan. Hanggang sa wala na akong nagawa kung hindi ang masanay sa ganitong sitwasyon.

Sa araw ay ibang babae ang kasama niya sa kama niya at hindi ito lasing. Sa gabi naman ay ako pero kailangan muna niyang malasing. Para raw masikmura niya na ako ang kasiping niya.

Masakit sa ’kin ang narinig. Dahil nagagawa niyang i-kama ang iba’t-ibang babae ng hindi lasing. Pero akong asawa niya, hindi niya masikmura.

Pero hindi ko pa rin siya magawang iwan dahil umaasa pa rin ako na mapapagod din siya. Mapapagod na maging ganito sa ’kin at magugustuhan din ako balang araw.

Hindi ako nawawalan ng pag-asa, hindi ako mapapagod, Steve. Kakayanin ko lahat, hanggang sa matanggap mo rin ako bilang asawa mo.

Hanggang sa ako na ang gusto mong makasama sa buhay…

Tatanggapin ko lahat ng sampal at sabunot mo, tanggapin mo lang ako. Martyr na kung martyr pero…ganoon ata talaga kapag sobrang mahal mo na ang tao. Hindi mo makita o sinasadya mong hindi punahin ang mali sa kaniya.

I immediately got dressed and left his room. Because that’s what he wants—for him to wake up without me by his side because he’s no longer drunk.

I took a shower immediately after entering my room. I stared at myself in the mirror for a long time with a bruised and scratched cheek. I smiled sadly as my tears fell.

“Kaya mo pa, ’di ba? Kakayanin mo pa. H’wag kang susuko… Mararamdaman mo rin ang pagmamahal na matagal mo nang pinaghihirapan na makuha.”

Chapter Eighteen

“Why are you here? May problema?” Amirah asked.

Nandito kasi ako ngayon sa resort niya sa Isla Haven para bisitahin siya. Ilang araw pa bago ako pumunta at sinigurado na wala na akong galos o pasa.

“Ikaw nga ang dapat kong tinatanong. Bakit ka nandito? Ilang araw ka na raw hindi umuuwi, ah!” Bigla itong natahimik sa aking sinabi.

Nakaupo kaming dalawa sa buhanginan sa ilalim ng puno malapit sa dagat.

“They want me to marry someone,” saad nito. Natigilan ako.

“Sinabi na sa ’yo?”

“No, I just accidentally heard them. They’re talking about the family of the guy they want me to marry.” Tumingin ito sa ’kin na may malulungkot na mata. “Now, I really understand your situation. Like you, I’m starting to hate my parents,” she said with a sad voice.

“A…” Tawag ko sa pangalan nito bago ko ito niyakap. “H’wag kang pumayag, please…”

Ayokong maranasan niya ang mga nararanasan ko ngayon. Maaaring hindi sila pareho nang lalaki, pero hindi pa rin niya ito kilala. Hindi niya alam ang puwedeng mangyari sa kaniya.

Ayokong mapagaya siya sa ’kin. Ayokong… tanging pagtitiis na lamang ang natitirang choice para manatili sa kasal dahil napamahal na siya.

“I know…” Buntonghiningang sagot nito habang nakayakap kami sa isa’t-isa. “I will never let them do that to me.”

“Lumayo ka hanggang kaya mo, umiwas ka kung maaari. Basta promise mo, hindi ka papayag. Hmm?” Saad ko at kumalas nang pagkakayakap sa kaniya para tignan ang reaction ng kaibigan. Tumango naman ito bilang sagot.

“Promise.”

Madalas ko siyang dalawin sa kaniyang resort dahil hindi ito nagbubukas ng kahit anong social media account o cellphone. Minsan nga ay napapansin ko na ang nagtatakang mukha ni Steve kapag nauuna ako sa kaniyang umalis. Pero hindi ko na lamang pinansin dahil hindi rin naman ito nagtatanong. Alam ko naman na wala siyang pakialam sa mga gagawin ko.

Nang minsang gabihin ako nang uwi ay natigilan pa ako sa aking nadatnan.

Si Steve na nakaupo sa sofa ay may babae rin na nakaupo sa kaniyang kandungan paharap sa kaniya. Naghahalikan ang mga ito habang ang kamay ni Steve ay gumagala sa katawan ng babae. Halos makita na ang panty ng babae dahil sa pagkakaupo nito. Nakapalda lamang ito, pero nasa pagitan niya ang asawa ko.

Dapat sanay na ako sa ganitong eksena. Dahil araw-araw ay iba-ibang babae ang dinadala nito sa bahay pero… Masakit pa rin sa ’kin sa tuwing maabutan ko ito na may ibang babae. Na harapang may ginagawang milagro sa harapan ko.

Nagpigil ako na maluha at tumikhim para tumigil ang mga ito sa kanilang landian.

Napatingin sa ’kin ang babae, mula ulo hanggang paa pa ang tingin na ginawa nito sa ’kin. Nakaramdam ako bigla ng inis.

“Who is she?” Malanding tanong nang babae habang nakaupo pa rin kay Steve at mas idinikit pa ang dibdib sa mukha ng aking asawa.

Sasagot na sana si Steve pero agad ko itong pinutol.

“I’m his wife. How about you?” mataray kong sagot sa babae. Sinamaan ako nang tingin ni Steve pero hindi ako nagpasindak.

Naiinis na ako, napipika ako sa babaeng ito. Hindi ko na napigilan pa.

“Wife? You told me you’re single?” Nagatatakang tanong ng babae kay Steve at umalis sa kandungan nito.

“I can explain, Rose…” agad sagot sa kaniya ni Steve.

“Rissa! I’m Rissa not Rose! Fuck you!” Galit na galit na sigaw sa kaniya ng babae bago padabog na kinuha ang bag at lumabas nang bahay. Umirap pa ito sa ’kin bago tuluyang lumabas.

“What the hell?!” Sigaw bigla sa ’kin ni Steve.

“What?”

“You’re not my wife! Bakit kailangan mong sabihin ’yon?!”

“Sinabi ko lang naman na asawa mo ako, dahil ’yon ang totoo.” Matapang kong sagot kahit nakararamdam na ako ng kaba.

“Putangina naman!” Sigaw nito na ikinagulat ko. “Kasal lang tayo sa papel! Bakit kailangang paulit-ulit ka?! Hanggang doon lang ’yon!” Agad itong lumapit sa ’kin at sinabunutan ako na ikinahiyaw ko.

“Ah! S-Steve… Masakit!” Kinaladkad ako nito pataas ng hagdan hanggang sa kaniyang kuwarto na sa buhok lamang nakawak. Sa sobrang sakit ay hindi ko na napigilan pa ang maluha.

Ilang beses pa akong nadapa sa hagdanan pero itinatayo ako nitong pilit gamit ang paghila niya sa aking buhok.

“Steve! Ano ba?! Masakit!” Umiiyak kong sabi habang hawak-hawak ang kamay niyang nakasabunot sa ’kin.

“Wala akong pakialam sa nararamdaman mo!” sigaw nito.

When we got to his room, he threw me on his bed so I could lie down.

He gave me a stern look while removing his belt.

“Sinira mo ang maganda kong gabi. May bago sana akong putahe, pero anong ginawa mo? Sinira mo!” Galit nitong saad sa ’kin habang tinatanggal ang kaniyang polo.

Napaatras naman ako sa kama habang mabagal itong naglalakad palapit sa gawi ko. Umiiling-iling pa ako habang walang tigil sa pagtulo ang aking mga luha.

“P-Please… S-Steve…” pakikiusap ko.

Ngumisi na naman ito na parang demonyo habang ang mga mata ay nakakatakot din.

“You’ll pay for it. You ruined my night. We’ll do what we’re supposed to do with that girl, but there’s more thrill so my night isn’t ruined at all.”

I knew he’d been drinking based on his smell earlier, when he was close me.

“No…Steve, please… Maawa ka…”

But he didn’t listen to me. My sobs did not stop him. He did what he wanted to me while I was crying, but it hurts more now. He hurts me more now.

“You are just a whore! Tigilan mo ako sa kaartihan mo dahil parausan lang kita! ’Yan ang lagi mong tatandaan! Hindi kita asawa! Parausan lamang kita kapag wala akong choice! Itatak mo ’yan sa kokoti mo!” Matigas nitong sabi habang bumabayo ito mula sa aking likuran.

He thrust harder while holding me firmly by the hair.

Kahit pagod na ako at hindi ko na kaya ay hindi pa rin ito tumitigil. Kahit nakikiusap na ako na ayoko na dahil nga pagod na ako ay hindi pa rin ito nakinig.

Pagod na ako sa ginagawa niya at sa pag-iyak dahil sa sakit. Pero balewala ito lahat sa kaniya.

Natapos lamang ito nang siya na ang napagod. Madaling araw na rin nang mapagod ito kaya nakatulugan na rin niya ako.

Dahan-dahan akong umupo habang nakatakip sa aking bibig dahil sa paghagulgol. Pinulot ko ang mga damit ko na may mga punit na dahil sa ginawa niya kanina. Kahit walang saplot at kahit masakit ang buo kong katawan ay pinilit kong lumabas ng kaniyang kuwarto para pumasok sa kuwarto ko.

Pumasok ako sa banyo at binabad ang sarili sa ilalim nang rumaragasang tubig na nagmumula sa shower habang umiiyak.

Ang sakit… Masakit lahat sa akin.

I’m Emotionally and physically hurt.

Nakaramdam ako bigla ng hilo at pagduduwal pero wala naman akong maisuka.

Napahawak ako sa aking tiyan. Hindi malabo. Maaaring mangyari pero…

Baka hindi niya tanggapin na siya ang ama. Pero gusto na ng mga magulang niya ’to. Baka ito na rin ang maging dahilan para matanggap na niya ako. Para tratuhin na niya ako nang maayos.

Chapter Nineteen

Ilang araw na akong pabalik-balik sa hospital para magpa-check kung buntis nga ako. And yes, I’m pregnant. I’m four weeks pregnant!

Masayang-masaya ako sa nalaman, sa tuwa ko ay agad kong pinuntahan ang kaibigan sa Isla Haven.

“A!” Masigla kong bati sa kaibigan pagkarating ko sa rest house nito.

“B?” nagtataka nitong tawag sa ’kin. “Napadalaw ka?” Agad itong lumapit sa ’kin at niyakap ako. Ganoon din naman ang ginawa ko sa kaniya.

“I have good news!” masayang-masaya kong balita rito na lalo niyang ipinagtaka.

“Good news? Kailan ka pa nagkaroon ng good news sa buhay?” agad ko itong inirapan nang pabiro.

“Bastos ka kausap! Pero ngayon mayroon na. Hindi ka ba masaya?”

“M-Masaya naman. Ano ba ’yon?”

Hinila ko ito palapit sa kaniyang sala at pinaupo sa sofa bago huminga nang malalim. Ang aking mga ngiti ay hindi na mabura sa labi. Nawiwirduhan naman akong tinignan ng aking kaibigan.

“A…” Tawag ko sa pangalan niya, naghihintay naman ito ng kasunod. “I’m pregnant!” Nakangiti kong sabi.

Ang kaibigan ko naman ay literal na natigilan at naiwang nakanganga sa kawalan. Ilang segundo pa itong natigilan bago napakurap-kurap sa akin.

“B-Buntis ka?” mahina at hindi makapaniwalang tanong nito.

“Yes!”

“Paanong nangyari?”

“Gaga! May asawa ako s’yempre!”

“Alam ko pero… Alam naman natin na halos gusto ka na nga n’on patayin, kaya paanong nabuntis ka niya?” salubong na ang mga kilay nito. “Ginahasa ka ba niya?! Sapilitan ka ba niyang ginamit? Sabihin mo!” sunod-sunod na tanong nito na tumataas na ang boses.

Agad akong natigilan at nawala ang mga ngiti sa mga naging tanong niya.

“H-Hindi…” pagsisinungaling kong sagot at hindi makatingin sa kaniyang mga mata.

“Sigurado ka?” taas kilay pa nitong tanong.

“Oo naman! Ano ka ba! Hindi ka ba masaya na buntis ako? Magkakaroon ka na ng inaanak sa ’kin!” pilit kong ibinabalik ang sigla sa aking boses.

“Ikaw?”

“Anong… ako?”

“Masaya ka ba na magkaka-anak kayo? Kahit hindi ikaw ang mahal?”

Unti-unti na namang nabura ang mga ngiti ko. Alam namin pareho na walang pagmamahal sa pagitan namin ni Steve. Pero, noon ’yon. Dahil ngayon, mahal ko na si Steve. Pero, siya? Hindi pa rin ako matanggap manlang.

“Masaya ako, A. Kasi gustong-gusto na ng kaniyang mommy na magka-apo. Malay mo dahil sa baby magbago si Steve.”

“Umaasa ka talaga na mangyayari pa ’yon?” tanong nito at bumuntonghininga pa.

“Ikaw! Maging supportive ka na lang!”

“You knew how much I supported you, B. But not being martyr. Pero sige, dahil masaya ka riyan magiging masaya na lang din ako para sa ’yo at sa magiging pamangkin ko.” Ngumiti pa ito nang bahagya bago hawakan ang aking tiyan. Niyakap ko naman siya dahil sa tuwa.

“Salamat, A! I love you!”

“I love you, more!”

Matapos no’n ay masaya akong umuwi ng bahay dala sa aking kamay ang ultrasound. Nagbihis muna ako sa kuwarto at itinago sa cabinet ang ultrasound bago nagtungo sa kusina. Naisip ko na ipagluto si Steve kasabay ng surprise ko sa kaniya na buntis ako.

Nakangiti lamang ako habang nagluluto, na-i-imagine na agad ang masayang mukha ng asawa ko.

Siguradong magiging masaya ang Daddy mo, baby. Lalo na si lola mo.

Nang marinig ko na ang kaniyang sasakyan ay agad akong naghugas ng kamay para salubungin naman siya. Ngumiti naman agad ako.

“Buntis ako!” After my husband arrived home, I shared some good news with him. But as a result of his response, my lovely smile slowly faded away.

“Paano mo nasigurado na akin ’yan?” malamig nitong tanong sa akin.

I was literally stunned by what I heard. How did he ask such a thing? He is my husband, so he is probably the father of the one I am pregnant with!

“Dahil ikaw ang asawa ko, hindi ba?”

“Pero hindi naman ako sigurado na ako lang ang nakakagamit sa ’yo.” He even squirmed and looked at me as if I were something disgusting. “Ilang araw kang paalis-alis, and do you expect me to believe that? Are you kidding me?!” Nilampasan ako nito at dumiretso sa kusina para uminom ng tubig.

“Hindi ibig sabihin na umalis ako ay nakikipagkita na ako kung kanino, ikaw ang ama nito!” naiiyak kong saad.

“Puwede ba, Brianna, tigilan mo ako sa kaartihan mong ’yan?! Sa dami kong na ikama, ni isa wala akong nabuntis! Tapos ngayon babalitaan mo ko na buntis ka? Ginagago mo ba ako?!” galit nitong tanong sa ’kin.

Yes, I know all the cheating he does behind my back. He has many women, and he sleeps with different people. I know everything. But he didn’t hear anything from me because I was afraid of losing him. I was afraid of breaking us as a family. Especially now that we are going to have children.

“Pero—”

“Stop it, Brianna!” sigaw nito na nagpakaba sa ’kin ng sobra. “Stop this nonsense! Kung buntis ka, edi, congrats! Pero h’wag mong ipaako sa ’kin ang anak ng iba!” Ang sakit… Ang sakit-sakit sa pakiramdam ng mga sinasabi n’ya.

Umalis ito sa harapan ko ngunit napatigil muli at humarap sa ’kin.

“Tapusin mo ngayon pa lang ang imahinasyon mo, dahil hinding-hindi mangyayari ang gusto mo! H’wag kang umasa ng masayang pamilya mula sa ’kin. H’wag na ’wag kang mangarap na kasama ako. Nakakadiri ka!” Sabi pa nito at tuluyan na akong iniwan.

Sobrang sakit…

Pero tinitiis ko huwag lang s’yang mawala sa ’kin, huwag lang n’ya akong iwan.

Wala akong ibang nagawa kung hindi ang umiyak nang umiyak matapos akong saksakin ng mga salita n’ya. Sanay na ako, pero masakit pa rin.

Akala ko anak ikaw na ang sagot upang maging masaya na kaming dalawa. Hindi pa rin pala… Kahit ikaw ay hindi niya rin matanggap. Kahit ikaw na kadugo niya ay hindi niya kayang tanggapin. Kung masakit sa ’kin na hindi niya matanggap, doble no’n ang sakit na itakwil ka niya. Dugo ka pa lang pero itinakwil kana ng sarili mong ama…

Wala akong nagawa kung hindi ang umakyat sa aking kuwarto para doon umiyak nang umiyak. Umupo ako sa sahig at sumubsob sa kama habang umiiyak. Hawak ang aking tiyan, kinakausap ko ito habang umiiyak.

I’m sorry… I’m sorry if you needed to hear that, my love. I’m sorry. I’m sorry if you feel the same way I do. But I want you to know that mama loves you, baby. I want you to be my strength when I’m weak. I want you to be my warmth every night when I’m alone. I want you to feel the love and attention that I was looking for. I will always look after you. I love you, my love.

Chapter Twenty

Since I got married, my parents don’t say hello to me anymore. Even mommy, at least a text or a call. But there is none.

I decided to just visit them at home because they might be busy. I spent weeks making sure they were home. Because that’s the day the office workers don’t have work.

Hindi ko na naman nakita si Steve paglabas ko. Malamang ay maaga itong umalis para sa panibagong babae dahil walang trabaho. Hindi naman ’yon natigil sa bahay kahit rest day. Sanay na ako…

Nag-drive ako papunta sa subdivision namin sa San Lorenzo, katabi lang ng Village nina Amirah sa San Carlos. Pagkarating ko ay ang katulong ang sumalubong sa ’kin, si Manang Aira.

“Hija, napadalaw ka? Ang tagal mo na hindi nabisita, ah! Kumusta ka na?” Masayang bungad sa ’kin ni manang na s’yang lagi kong kasama sa bahay noon.

Naglakad kami nang sabay patungo sa loob ng bahay.

“Okay lang po, manang. Kayo po?”

“Okay naman kami rito, hinahanap mo ba ang mga mommy mo?” bigla itong sumeryoso.

“Ah… Opo, nandito po ba sila? Sunday, ’di ba?”

“O-Oo, nan’’yan. N-Nasa taas, sa office ng daddy mo.” Parang kinakabahan si Manang pero hindi ko na lamang pinansin pa iyon.

“Sige po, pupuntahan ko na lang po muna—”

“H’wag!”

Nagtataka ko naman itong tinignan. “Bakit po?”

Napakamot pa ito sa kaniyang ulo bago nagsalita.

“Kanina pa kasi sila nag-aaway. B-Baka madamay ka pa. Mamaya na lang siguro?”

“Ako na po ang bahala, h’wag po kayong mag-alala.” Ngumiti pa ako rito at hinaplos ang kaniyang balikat.

“Sigurado ka ba riyan?”

“Opo, sige na po. Magluto po kayo ng paborito ko, ha?”

“Oo naman s’yempre! Sige na. Akyat ka na.” Nakangiti nitong turan na parang kampanteng magiging okay lang ang lahat pag-akyat ko.

“Sige po.”

I left Manang in the living room and went up the stairs to Daddy’s office at home. I could hear them shouting as soon as I stepped onto the last step. I moved gently and quietly approaching the door.

What I heard as I was about to open it surprised me.

“Bakit ba ayaw mo akong payagan na dalawin ang anak natin? Mag-iisang taon ko na s’yang hindi nakikita! Ayaw mo rin na tawagan ko s’ya!” sigaw ni mommy kay daddy.

“Para ano pa?! She’s already married! And soon, magkakaroon na siya ng sariling pamilya! Hindi na tayo kailangan doon!” sigaw naman pabalik ni daddy.

“Pero anak ko pa rin siya! Anak pa rin natin siya! Hindi naman puwede na hindi na natin siya kukumustahin manlang! Pinilit na nga natin siyang maipakasal kahit ayaw niya! Tapos hindi manlang natin s’ya kukumustahin?”

“Maayos ang buhay niya! Sigurado ’yon—”

“Paano mo nasisiguro? Hindi sila magkasundo nang asawa niya, tapos sasabihin mo na maayos lang siya? Iniisip mo pa ba ang anak mo?” tama si Mommy. ’Yong kumustahin manlang sana nila ako kahit sa text ay masaya na ako. That’s when I realize they’re my parents.

I looked down on my hand, still clutching the doorknob. I’m unsure whether to open the door. But the second time I heard them, it was as if cold water had been dumped on me.

“Anak mo!” Sigaw ni Daddy na ikinatigil ko, napatingin ako sa pinto kahit nakasarado ito. “Anak mo, Bea!”

Nagsalubong ang aking mga kilay sa pagtataka, kumalabog nang malakas ang aking puso.

“Calvin!”

“Alam natin pareho na hindi ko anak si Czes! Akala mo hindi ko malalaman?!” Parang may mabigat na dumagan sa dibdib ko.

“A-Anong—”

“Anak n’yo siya ng kapatid ko! Dahil siya ang boyfriend mo bago ka ipagkasundo sa ’kin ng mga magulang mo! At kahit kasal na tayo, nagkikita pa rin kayo!” Galit na galit na sabi ni daddy.

“Anak mo siya, Calvin! Ano bang sinasabi mo?!”

“Hindi mo ako maloloko, Bea! Hindi ako kasing tanga mo at ng anak mo na mana sa kaniyang ama!” Because of what I had heard, my tears began to pour. I’m a mess! My real father is Daddy’s brother? But… Tito Calix has been deceased for a long time due to the accident.

“Ano bang sinasabi mo?! Wala na si Calix nang mabuntis ako kay Czes! Kaya ikaw ang ama!”

“Hindi ako makakabuntis, Bea!” Sigaw muli ni daddy na ikinatahimik ni mommy. Nagtataka naman ako sa narinig. “May sakit ako, hindi ako makakabuntis. Kaya paanong magiging anak ko si Czes? Ha? Sabihin mo!” Galit na galit na sigaw pa rin ni daddy. Nakarinig pa ako ng ingay nang nabasag na bagay.

“C-Calvin…” umiiyak na tawag ni mommy kay daddy.

“Matagal ko nang alam, pero pina-DNA ko pa rin. At tama nga ako, kapatid ko ang ama ng anak mo!”

“B-Bakit hindi mo sinabi sa ’kin?”

“Dahil natatakot akong mawala ka sa ’kin… noon. Pero habang lumalaki si Czes, nagiging kamukha na siya ni kuya. Kaya ginawa ko ang lahat para matuloy ang kasal at mawala na s’ya sa landas natin! Ayoko sa anak n’yo ng kapatid ko! Ayoko sa kaniya!”

My eyes widened, and my hands trembled from what I heard. I held my chest and my mouth shut to not make a sound. I cried silently because of the pain I was feeling.

That’s why…That’s why he was so cruel to me, even then.

“Calvin! Anak ko pa rin siya! Hindi mo siya puwedeng ilayo na lamang sa ’kin! Ina ako!” mom said while crying hard.

“At ano? Lagi mong ipamumukha sa ’kin na nagka-anak kayo ng kapatid ko at tayo ay hindi? Gano’n ba ang gusto mong gawin sa ’kin? Ha?!”

“H-Hindi… Hindi gano’n ’yon—”

“Ganoon ’yon! O, baka gusto mong gawin ko na lang rin sa kaniya ang ginawa ko sa kapatid ko? Para magkasama na silang mag-ama at tuluyan nang mawala sa landas natin?”

Nakaramdam ako ng sobrang takot dahil sa narinig.

A-Anong ibig niyang sabihin?

“C-Calvin… A-Anong sinasabi mo—”

“Hindi aksidente ang nangyari kay Calix, dahil pinatanggal ko talaga ang preno ng sasakyan niya. Planado ko lahat para tuluyan na siyang mawala sa landas natin. Gusto mo ba, gano’n ang gawin ko sa anak n’yo? Ha?”

“H-Hindi! H’wag! Please! H’wag ang anak ko!” Rinig ko ang umiiyak na pakikiusap ni mommy.

Hindi ko na tinapos pa ang pakikinig at tumakbo na palabas ng bahay habang umiiyak. Rinig ko pa ang pagtawag sa ’kin ni manang pero hindi ko pinansin.

When I got into my car, I immediately drove it away. Away from that place.

Kaya pala… Masama ka pala talaga! Pinatay mo ang totoo kong ama! Napakasama mo!

Bakit?

Bakit kailangang ikaw pa ang kilalanin kong ama? Bakit hindi mo manlang hinayaan na makita ako ng totoo kong ama? Bakit ang sama mo?

Wala kang kasing sama!

Chapter Twenty One

Nag-drive ako habang umiiyak. Nag-drive ako na walang pakialam kung mababangga ba ako.

Isang malakas na busina ng truck ang nagpabalik sa akin sa reyalidad. Agad itong nagpreno at ganoon din naman ang ginawa ko. May sinasabi pa ito habang dinuduro ako pero hindi ko magawang intindihin. Itinabi ko muna ang aking sasakyan sa tabing kalsada at hinayaan munang umiyak ang sarili.

“’Yong totoo…” Basag na boses na pagkausap sa aking sarili habang nakasandal sa headrest ng aking upuan. “M-Masamang tao po ba talaga ako sa past life ko? B-Bakit ganito n’yo ko saktan? Bakit ganito niyo ako pahirapan?” sunod-sunod kong tanong habang tumutulo ang aking mga luha.

Napayuko ako sa aking manibela at doon ibinuhos ang lahat ng gusto kong ilabas sa pamamagitan ng pag-iyak.

Crying is the only choice I have every day…

Kung puwede lang sana sa bawat iyak ay mawawala na agad ang sakit. Kung puwede lang sana na iiyak ka lang magiging okay ka na pagkatapos. Pero hindi… Mababawasan lang ang bigat sa dibdib mo, pero hindi n’on mababago ang sakit na naidulot sa ’yo.

Nang medyo kumalma na ako ay itinuloy ko na ang pagmamaneho pauwi.

Pagkarating ko sa bahay ay nanghihina akong naglakad papasok sa loob. Naabutan ko pa si Steve at ang isang bago na namang babae na kalalabas lamang ng kuwarto. Parehong bagong ligo. Napatingin ang mga ito sa ’kin. Napatitig naman sa ’kin si Steve, siguro dahil sa itsura ko ngayon na namamaga ang mga mata.

’Yong pakiramdam na down na down ka na sa lahat nang nalaman mo, tapos ganito pa ang mauuwian mo araw-araw? Asawa mo na may dinala na namang ibang babae? Parang gugustuhin mo na lang na magpahinga nang tuluyan.

“Steve…” tawag ko sa pangalan nito.

“Mauna ka na sa kotse, susunod na ako.” Utos nito sa babae at sumunod naman ito. Ibinalik nito ang tingin sa ’kin. “Ano na naman, Brianna? Kung tungkol na naman ’yan sa anak mo, wala akong panahon. May gagawin pa ako.”

Nilampasan ako nito pero agad kong nahawakan ang kaniyang braso para pigilan.

“Steve, please…” nanghihina kong pakiusap. Gusto ko lang naman nang makakausap ngayon. Gusto ko lang naman ng karamay ngayon. Bakit kailangan niya pang dagdagan ang bigat na nararamdaman ko?

“Puwede ba, tigilan mo ako? Papuntahin mo rito kung sino ang ama niyan para hindi ako ang kinukulit mo!” bulyaw nito sa ’kin. Parang gusto ko na namang umiyak.

“Ikaw ang ama nito, Steve, bakit ba pinipilit mo na hindi? E, wala naman akong ibang nakasama na lalaki!”

“Madaling gumawa ng kuwento, kaya hindi mo ako maloloko!”

“Ano bang sinasabi mo? Anak mo ’to! Kahit ipa-DNA test mo pa paglabas!”

“Sige,” sabi nito at natigilan naman ako. “Pero saka na ako magpapaka-ama pagkatapos ng DNA niyan!”

“A-Ano?” hindi makapaniwalang kong tanong.

“Narinig mo naman, ’di ba? ’Wag ka ng tanong nang tanong! Alis! May naghihintay sa ’kin.”

Hinabol ko ito at hinawakan muli ang kaniyang braso para pigilan.

“Steve… Sandali naman—ah!” Marahas ako nitong hinawi dahilan para malakas na mapahampas ang aking likuran sa doorknob ng aking pinto. Para akong nabundol ng sasakyan dahil sa sakit.

“Tumigil kana! Huwag ka nga humabol nang humabol! Para kang aso! Lintik!” bulyaw nito bago ako tuluyang iwan.

“S-Steve! S-Sandali! Ah!” I screamed, but he didn’t even look at me.

I felt a lot of pain in my hip. Because of the pain I feel, I can’t stand up right away.

“S-Steve! Help! P-Please!” I find it difficult to cry. But I only heard the sound of his car leaving.

“Ah!” I moaned in pain because my stomach suddenly hurt too much at the same time as my back hurt.

Nakaramdam ako ng takot sa aking nakita na dumadaloy sa aking binti. Dahil naka-dress lamang ako ay kitang-kita ko ang dugo na dumadaloy sa aking magkabilang binti. Nanginig ang aking buong katawan.

“N-No… No, p-please…”

Sinubukan kong tawagan ang aking kaibigan pero nakapatay pa rin ang phone nito. Tinatawagan ko rin sina mommy pero hindi ko rin ito ma-contact. Nang tinawagan ko naman si Asher dahil wala na akong ibang matawagan ay busy naman ang line nito. Sinubukan ko rin tawagan si Steve pero ni-reject lang nito ang call ko nang paulit-ulit.

“Baby, please… No…” tuluyan na akong napaiyak.

Maingat akong naglakad palapit sa hagdan at dahan-dahang bumaba rito. Bawat hakbang ko ay ang pagdaing ko dahil sa nararamdamang sakit.

“Hold on, baby. Please, ’wag mong iiwan si mommy. A-Awa mo na… Ikaw na lang ang mayroon ako,” pagkausap ko sa anak ko habang sumasakay sa aking sasakyan.

Nag-drive ako paalis para isugod ang sarili sa hospital. Kahit masakit at nahihirapan ay pinilit ko pa rin na makarating.

Wala akong kahit sino sa tabi ko…

Wala manlang ako mahingian ng tulong sa mga oras na kailangang-kailangan ko.

Tinalikuran na ako ng lahat. Kaya, baby… Please, ’wag mo akong iiwan sa ere.

After arriving in front of the hospital, I did not park my car. I struggle to get out of my car while holding my stomach. I am very careful with every step I take.

“T-Tulong!” nahihirapan kong sigaw. Agad naman napalingon sa ’kin ang guard ng hospital. Mabilis itong lumapit sa gawi ko.

“Ma’am, anong nangyari?!” natatarantang tanong nito. I pointed to my bloody leg because I couldn’t speak anymore. Even my vision is getting blurry.

When the guard saw the blood, he immediately called a nurse. Suddenly, I didn’t feel what was happening around me. The only thing I understood was that I was lying on a moving bed, but I couldn’t feel anything.

Bago pa man ako mawalan ng malay ay hinawakan ko pa ang aking tiyan habang may tumutulo na luha sa aking mga mata.

Laban tayo, baby. Please… Sabay tayong lumaban.

I don’t know how many hours I slept; I don’t know if it was just time. But I woke up to the feeling of someone stroking my hair.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata para makita kung sino ito. Ngumiti ito sa ’kin ngunit ang mga mata nito ay malungkot. Hindi ko alam kung paano niya nalaman na nasa hospital ako. Hindi ko rin alam kung sino ba ang tumawag sa kaniya para ipaalam ang kalagayan ko. Pero masaya ako dahil sa pakiramdam na may nag-aalala pa pala sa akin.

“I sincerely admire you for your bravery. You’ve put forth enough effort; reward yourself. Be prepared to fight for what you believe is right and what you deserve. You deserved more.”

Chapter Twenty Two

“Amirah…” nanghihina kong tawag sa pangalan ng aking kaibigan. Ngumiti ito sa ’kin pero bigla rin may pumatak na luha sa kaniyang mga mata na ipinagtaka ko.

“Ang tapang mo…sobra!” naiiyak nitong sabi. Wala pa rin akong maintindihan. “Pero tama na, B. Isuko mo na, ha?” humikbi na ito.

“A… Ano bang sinasabi mo?” mabagal kong tanong dahil sa panghihina. “Saka paano mo nalaman na nandito ako?”

“I saw you. Pupuntahan sana kita sa inyo pero nakasalubong ko ang sasakyan mo kaya sinundan ko. Hanggang sa makita kitang binuhat ng mga nurse at guard.” Sabi nito at hindi pa rin paawat ang kaniyang mga luha. Ngumiti ako. Mabuti na lang pala mayroon pa akong siya sa tabi ko na palaging nandiyan para sa akin.

“Salamat…”

“B… You know that no matter what happens, I’m always here for you, right?” nagtataka man ay tumango ako. Hinawakan nito ang aking mga kamay at hinalikan bago humagulgol doon nang iyak. “You l-lost your baby, B…” nahihirapan nitong saad.

Ang ngiti ko ay unti-unting nawala. Natigilan ako sa narinig pero nagpaulit-ulit ito sa aking pandinig.

You lost your baby…

Pinakamasakit na narinig ko sa buong buhay ko.

Unti-unting napuno ng luha ang aking mga mata habang nakatingin sa kisame. ’Yong pananakit ni Steve sa ’kin at harapang panloloko ay walang sinabi sa sakit na nararamdaman ko ngayon.

“’Yong nag-iisa ko sanang kukunan ng lakas, n-nawala pa… Ang nag-iisa kong kakampi sa buhay, k-kinuha pa…” wala sa sarili kong sabi habang umiiyak. “B-Bakit? Bakit ang lupit ng tadhana sa akin?”

“Shh… I’m here, B. I’m always here… Hmm?” luhaang sabi ni Amirah.

Even though the pain was unbearable, I cried quietly. I was angry with myself and the individuals who had wronged me. To myself because I lost my baby due to my carelessness. Gusto kong magwala! Pero alam kong hindi na maibabalik ang nawala na. Hindi na siya maibabalik pa muli sa ’kin.

Madalas akong tulala matapos n’on pero nagawa ko pa rin makipag-usap ng maayos sa kaibigan ko. Planado namin lahat, walang puwedeng makaalam sa nangyari sa ’kin. Doon muna ako pansamantala sa kaniya at siya na ang bahala sa lahat.

Kaya ’yon ang nangyari. Ilang araw akong hindi umuwi sa bahay namin ni Steve. Ilang araw akong umiiyak dahil sa pagkawala ng anak ko.

Sa dami kong pinagdaanan, ang mawalan ng anak ang pinaka hindi ko inaasahan na mangyayari sa ’kin.

Nakaupo ako sa buhangin sa ilalim ng puno na paborito naming tambayan ni Amirah. Umalis kasi ito at may inaasikaso raw. Kaya naman mag-isa ako ngayon na nakatambay habang nagkakape. Palubog na ang araw kaya medyo lumalamig na ang hangin.

Later, I felt tears well up in my eyes. I can’t and will never accept that my baby is no longer with me. I raised my gaze to the orange sky.

“Ang daya mo naman, baby… Sabi ko walang iwanan, ’di ba? S-Sabi ko sabay tayong lalaban, ’di ba? B-Bakit?” napahikbi ako. “B-Bakit mo iniwan si Mommy? H-Hindi ko matanggap, anak…”

Hindi ko na napigilan pa ang humagulgol. Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa sakit na nararamdaman. Napasandal ako patagilid sa puno habang umiiyak.

“I-Isama mo na lang ako, anak. Pagod na si Mommy. Wala na rin naman akong dahilan para l-lumaban pa, e. W-Wala kana… Wala na…”

Matagal akong napatitig sa dagat, mayamaya pa ay tumayo ako at mabagal na naglakad patungo rito.

Sa bawat hakbang ko ay ang pagtaas ng tubig na tinatapakan ko. Hanggang sa hindi ko na namalayan na lumubog na ako…

Hindi ako lumangoy. Hindi ko iniligtas ang aking sarili… Tumingala ako para tignan ang langit habang nasa ilalaim ng dagat bago ngumiti.

Hintayin mo si Mommy… Aalagaan kita riyan…

Hanggang sa maubusan ako ng hangin ay nakangiti kong ipinikit ang aking mga mata…

“What the fuck, Brianna! Wake up!” Rinig kong sabi sa isang malakas na boses ng babae habang may dumadagan sa aking dibdib. “Please… Please, wake-up! Pakiusap…”

Amirah…

Habol hininga ang aking naramdaman pagmulat ng aking mga mata. Bumuga ako ng tubig at umubo nang umubo.

“B!” Bigla akong niyakap ni Amirah nang sobrang higpit. “Thanks God!” Umiyak ito nang umiyak at parang ayaw akong pakawalan.

Nakaramdam ako ng inis sa sarili dahil sa tangkang pagpapakamatay ng hindi naiisp ang kaibigan. Si Amirah na laging nandito sa tabi ko sa mga laban ko sa buhay.

“I’m sorry, A. I’m sorry…” umiiyak kong sambit.

“Shh… It’s okay, it’s okay. Calm down, B. You’re safe with me.”

I cried into her shoulder as she rubbed my back. I was selfish by ending my life while my friend was trying to fight for me.

“Can you promise me one thing?” Tanong nito kaya kumalas ako sa yakap at tumingin dito.

“Promise, what?”

“Can you promise me that you’ll never rid of your life again for me? Please?”

Ngumiti naman ako rito bago tumango. “I promise…”

“Good,” ngumiti rin ito at niyakap ako. “Please fight, B. Keep fighting. I know your life is tough, but you’re stronger than that. You can get through it. Hmm?”

Tumulo na lamang ang luha ko dahil sa pagmamahal na nararamdaman ko mula sa kaibigan.

I’m really blessed to have her. She’s right; I can get through this struggle of mine. Because I still have her, my Amirah. My friend, my sister.

Matapos namin magbihis at kumain ay nagkuwentuhan lamang kaming dalawa. Wala ni isa sa ’min ang nagbubukas ng kahit anong gadgets na puwedeng maka-contact sa ’min. Ikinuwento ko rin ang narinig ko kina mommy nang mismong araw din na nakunan ako. At ang dahilan kung bakit ako nakunan.

“Grabe… Kotang-kota ka sa problema sa isang araw lang. Tss,” sabi nito matapos kong magkuwento.

“True!”

“Pero demonyo talaga ang Steve na ’yon, e, ’no?! ’Wag ko lang siya makakasalubong, babanggain ko agad siya nang paulit-ulit para patay agad.” Gigil na gigil na sabi nito.

“Grabe sa paulit-ulit!” Sabi ko sabay tawa, sinabayan naman ako nito sa pagtawa.

“Naku! Kulang pa ’yon! Sa tagal mo nang nagpapakabayani roon? Tss.”

Natigilan naman ako sa kaniyang sinabi.

“Sana matauhan ka na, B. Na hindi lahat ay worth it ipaglaban. Sana natuto kana sa pagkawala ng baby mo. H’wag mong sayangin ang buhay mo sa walang kuwentang tao. H’wag mong sayangin ang buhay sa pagpapaka-martyr. Maiksi lang ang buhay, gamitin mo ito at magpakasaya. You deserve to be happy. You really are…”

Matapos namin magkuwentuhan ay pumasok na kami sa aming mga kuwarto. Doon, naramdaman ko na naman ang pagkawala niya. Pero kailangan kong lumaban gaya ng pangako ko sa aking kaibigan. Kailangan ko pang lumakas para lumaban sa mga haharapin ko pang pagsubok sa buhay.

Chapter Twenty Three

Dalawang linggo akong tumira kay Amirah. Dalawang linggo kaming magkasama kahit na madalas itong umalis. Matapos ang dalawang linggo ay napagpasyahan kong umuwi sa bahay namin ni Steve.

“Are you sure na uuwi ka pa ro’n?” nag-aalalang tanong ni A.

“Yeah… Asawa ko pa rin siya, A—”

“Wala akong pakialam kung asawa mo pa rin siya dahil hindi naman siya nagpaka-asawa sa ’yo.” May diin na sabi nito sa ’kin. Napabuntonghininga naman ako.

Alam kong galit na galit ito kay Steve dahil sa trato nito sa ’kin. Kaya lang kasal pa rin kami kahit sa papel lamang ’yon.

“H’wag mo ako masiyadong alalahanin, hmm? Okay lang ako,” ngumiti pa ako rito.

“Kailan ka ba mapapagod? Kailan mo ba matututuhan na mahalin ang sarili mo?” Seryosong tanong nito na ikinatigil ko. “Nawalan kana ng anak, B. Hihintayin mo pa ba na pati ikaw ay mawala? Dahil kapag nangyari ’yon, sisiguraduhin kong magiging criminal ako.”

Tumulo ang aking luha dahil sa aking narinig mula sa kaibigan. Handa talaga siyang pumatay para lamang sa ’kin. Handa siyang gawin ang lahat maprotektahan lamang ako.

“I’ll promise, hindi na ako papayag na saktan ulit. Pangako ’yan, A. Hindi ko pababayaan ang sarili ko.”

“Sure? Siguraduhin mo talaga, B. Jusko! Susunugin ko talaga ang bahay niyo kasama ’yang Steve na ’yan! Try me!”

Natawa naman ako dahil sa tapang nito at sa galit niya kay Steve.

“Promise, A. Thank you,” ngumiti ito sa ’kin pero may luha sa kaniyang mga mata. Nagsisimula na rin itong humikbi.

“I’ll promise you, B, you’ll be happy. You will get what you deserve. And always remember, hindi mo man ako kasama, I’ll always support you.” Niyakap ako nito, kaya niyakap ko rin naman siya pabalik.

“I will, A. Thank you… I love you…”

Hinatid lamang ako nito sa bahay namin. Nag-aalala man ay wala na itong nagawa kung hindi ang suportahan na lamang ako. Kahit ano naman daw oras ay puwede ko siyang puntahan.

Naalala ko na naiwan nga pala sa hospital ang kotse ko kaya mamaya ko na lamang kukunin.

Huminga ako ng malalim bago tuluyang pumasok sa loob. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko pagkapasok dahil sa alaala nang araw na ’yon. Ang araw na mawala siya sa ’kin.

“Oh? Buhay ka pa pala? Ang tagal mo naman nagbakasyon sa kabit mo?”

Natigilan ako sa aking narinig at napatingin sa sala kung nasaan si Steve na nanonood ng TV habang nakataas ang mga paa sa center table.

Hindi ko alam kung bakit pero nang makita ko ang mukha ni Steve ay bumalik sa ’kin ang sakit. Ang sakit nang pagkawala ng anak ko. Nakaramdam ako ng galit dito. Hindi ko namalayan na napatagal na pala ang titig ko sa lalaki.

“Ano? Pananagutan na ba niya ang anak mo? Teka, ilan ba ama niyan?” natatawang tanong nito.

Nagpanting naman ang tainga ko dahil sa mga tanong nito. Wala siyang alam na wala na ang anak namin ng dahil sa kagaguhan niya.

Siguro tama si A, maikli lang ang buhay kaya hindi dapat sinasayang sa walang kuwenta. Gaya ng walang kuwentang asawa.

“Why do you care?” malamig kong tanong dito na ipinagtaka niya.

“What? I didn’t care! Nag-iilusyon ka na naman. Tss.”

“Wala ka naman pa lang pakialam, h’wag ka na lang din magtanong!” Iniwan ko siyang nakamaang sa naging sagot ko.

Pagkapasok ko sa aking kuwarto ay napahawak ako sa aking dibdib dahil sa bilis ng tibok nito. Pero mayamaya lang ay napangiti rin.

I made it! Kaya ko naman pala.

Pangako, anak, magiging proud ka kay Mommy…

I immediately showered and cleaned myself. I just thought that I had to face the problem with my family.

I wore a black jumpsuit and red stilettos, as well as red lipstick, and put my hair in a high ponytail. I look fearless now.

I looked at myself in the full-length mirror. Brianna is so different from the simple Brianna she is today, facing the mirror.

Revenge is not my thing. My baby will never be happy if I’ll do that. Itatama ko lang ang dapat itama, ilalagay sa ayos at sa kanilang dapat paglagyan. Gagawin ko lang ang alam kong tama para maging masaya na ako nang tuluyan.

Pagbaba ko ng hagdan ay may kasama na agad na babae si Steve. Kagaya ng dati ay nakaupo ito sa kaniyang kandungan habang sila ay naghahalikan. Bigla kong naalala ang huling bilin ni A.

Kung may milagro siyang ginagawa, hangga’t kaya mong kunan ng litrato nang palihim ay gawin mo. Kapag sinaktan ka niya, kung kaya mong i-record o kung magkapasa ka, picturan mo.

Hindi niya sinabi kung bakit basta raw gawin ko na lang. Kaya pasimple kong kinuha ang phone ko sa bag at patago ko silang kinunan ng picture. Mabuti na lamang at hindi naka-on ang flash. Dalawang beses ko lamang itong ginawa bago pinaingay ang aking takong sa paglalakad.

They looked at where I am. That’s when I saw that woman who was sitting on Steve’s lap before. That must be his favorite position.

I looked at them without emotion while Steve stared at me.

“You again . . .” nakangising sabi ng babae, “Ang asawa sa papel. Tss.” Umismid pa ito.

Tinignan ko naman siya mula ulo hanggang paa kahit nakaupo pa rin ito kay Steve na hindi makapagsalita.

I smirked on them and raised my left eyebrow. “Atleast I’m not a whore.” At tinalikuran na sila.

Fuck her!

Nag-taxi ako papunta sa hospital para roon kunin ang kotse ko.

Habang nagmamaneho ay nanlalamig ang aking kamay. Kinakabahan ako sa puwedeng mangyari sa paghaharap namin nina mommy.

Pagkarating ko sa tapat ng gate ay bumuntonghininga muna ako bago nag-doorbell. Si manang ulit ang nagbukas sa ’kin. Gulat na gulat ito at hinagod pa ako nang tingin mula ulo hanggang paa.

“B-Brianna Czes?”

“Si Mommy?” malamig kong tanong.

“A-Ah…Nasa loob—”

Hindi ko na ito pinatapos at naglakad na papasok sa loob ng bahay. Nakarinig na naman ako nang sigawan sa loob ng office ni daddy kaya dumiretso agad ako roon.

“H’wag mong sayangin ang oras mo, Bea! Hindi ka makalalabas! Hindi mo puwedeng puntahan ang bastarda na ’yon!”

Napadiin ang hawak ko sa doorknob.

Narinig ko ang hagulgol ni mommy na napapaos na. Bigla akong nahabag dahil sa iyak nito.

“P-Pakiusap… missed ko na ang a-anak ko…” sinisinok na pakikiusap ni mommy.

Mommy…

Dahil sa awa na nararamdaman ko para kay mommy ay padarag kong binuksan ang pinto para makita na ito.

That’s when my mother appeared to me, who was far from the sophisticated mom I used to be. Her eyes were swollen, probably from crying. Messy hair that surprised me. She didn’t have make-up on, so I noticed the bruise on her cheek.

“A-Anak ko…” paos na rin ito at tila nanghihina.

“M-Mommy…” nanubig ang mga mata ko dahil sa awa ko rito.

Nang akmang lalapitan ko na ito ay humarang sa harapan ko si daddy.

“Anong ginagawa mo rito? Alam ba ng asawa mo na umalis ka?” tanong nito.

“Anong ginawa mo kay mommy?”

“Wala. Anong gagawin ko sa asawa ko? Mabuti pa bumalik ka na sa asawa mo.” Maawtoridad nitong utos.

“Babalik ako kung kailan ko gusto. Gusto kong makausap ang mommy ko,” matapang kong saad.

“Aba! Bastos ka, ah! Nasagot kana ngayon? Baka nakalilimutan mo kung sino ang kausap mo?!”

“Hinding-hindi ko makalilimutan kung sino ka.” Tinitigan ko ito sa kaniyang mga mata gamit ang galit kong tingin. “Sinong makalilimot sa taong pumatay sa totoo kong ama?” Natigilan ito dahil sa narinig. “Sinong makalilimot sa taong dahilan ng pagkakaroon ko ng impyernong buhay?!” Galit na galit kong sabi rito.

“Paano—”

“Paano ko nalaman? Hindi na mahalaga ’yon. Ang mahalaga nalaman ko kung gaano ka kademonyo—ah!” Isang malakas na sampal ang natanggap ko mula rito.

“Wala kang utang na loob! Matapos kitang palakihin sa karangyaan sisigawan mo lang ako?! Anong ipinagmamalaki mo ngayon?! Wala kang kahit ano! Alipin ka lang sa sarili mong asawa! Kaya ’wag mo akong pagmamalakihan, Czes, dahil wala ka pang nararating!” sigaw nito sa ’kin.

“Utang na loob ko pa sa ’yo ngayon ang mga nangyayari sa buhay ko? Ha?!” galit na galit kong saad. “B-Bakit?” tumulo ang mga luha ko. “Ginawa ko naman lahat ng gusto mo, naging mabuting anak naman ako sa ’yo. B-Bakit? B-Bakit hindi mo manlang ako nagawang mahalin bilang anak kahit konti lang?” Tuluyan na akong napaiyak.

“Dahil anak ka ng lalaking kaagaw ko sa babaeng matagal ko ng gusto. Anak ka ng taong sumira ng buhay ko, anak ka ng taong paborito ng mga magulang ko!” Bigla itong sumigaw na ikinagulat ko. “Lagi na lang siya ang magaling kahit ginagawa ko ang lahat! Pati sa taong gusto ko naki-agaw pa rin siya tapos sa huli siya pa rin ang pinili! Lahat na lang sila siya ang gusto; siya ang magaling, siya ang matalino! At kahit wala na siya, nakikita ko pa rin siya sa ’yo! Ayoko sa ama mo, kaya ayoko rin sa ’yo!”

Para akong sinaksak nang paulit-ulit sa aking narinig. Oo hindi siya naging mabuting ama sa ’kin, pero minahal ko siya at itinuring na parang totoong ama. At sobrang sakit na marinig mula sa kaniya mismo na ayaw niya sa ’kin dahil sa kinamumuhian niyang tao.

Bakit walang tumanggap sa ’kin sa mga taong minahal ko? Sa minahal kong ama…sa minahal kong lalaki.

Bakit walang lalaki ang kayang tumanggap sa ’kin?

Bakit lahat silakinamumuhian ako sa kasalanang hindi ko naman ginawa?

Chapter Twenty Four

“Umalis ka rito! Labas!” Sigaw ni daddy habang itinutulak ako palabas ng kuwartong iyon.

“Daddy, please! Gusto ko makausap si mommy! Please!” pagmamakaawa ko.

“Layas! Hindi ka namin kailangan!”

“Dad!”

Itinulak ako nito nang malakas palabas dahilan para ma-out of balance ako. Ramdam ko ang sakit sa aking paa bago ako mapaupo sa sahig. Tumama pa ang aking sintido sa pader ng hallway. Kahi masakit at hirap ay pinilit kong tumayo para pumunta muli sa pinto. Pero pinagsarhan na ako ni daddy.

“Dad, please! Awa niyo na po! Gusto kong makausap si mommy!” Umiiyak kong pakiusap kay daddy habang hinahampas ang kaniyang pintuan.

Pero wala akong nakuhang sagot mula sa loob, mula kay daddy. Humagulgol ako nang iyak habang nakatuon ang aking noo sa pinto. Ramdam ko na hindi ko maituon nang maayos ang kaliwang paa ko.

“Mommy ko…” nanghihina kong sambit. “Hintayin mo ako, mom…”

Mabagal akong naglakad pababa ng hagdanan. Hirap na hirap ako dahil sa sakit na nararamdam ko sa aking paa. Nang makababa na ako ay nilapitan ako ni manang.

“H-Hija… Anong ginawa sa ’yo ng daddy mo? Sinaktan ka rin ba niya?” Natigilan ako sa pag-iyak at nagtatakang tinignan si manang.

“Alam n’yong sinasaktan ni daddy si mommy?” tanong ko. Bigla itong kinabahan at hindi na mapakali. “Answer me.” May diin kong utos.

“O-Oo—”

“At wala kayong ginagawa?!” galit kong sabi.

“Hija, ayaw kami palapitin ng daddy mo kay ma’am Bea. Ayaw niya na makialam kami. Ni hindi niya kami pinapayagan na lumapit sa kuwarto at sa opisina niya.”

“Sana manlang nagsumbong kayo sa police!”

“Sinubukan ko pero nahuli niya ako. Kaya wala ang sino man sa amin ang may cellphone rito. Hija, maniwala ka. Sinubukan kong tulungan si Ma’am Bea,” naiiyak nitong saad. Nahabag naman ako para sa kaniya kaya kumalma ako.

“I-I’m sorry… Babalik na lamang po ako,” at nagsimula nang maglakad nang paika-ika.

“Gusto mo ba na ipahatid kita?”

“May sasakyan po akong dala, salamat na lang po.”

Kahit mabagal ay nakarating ako sa aking sasakyan. Napatitig pa ako sa bahay namin habang nasa loob ng kotse.

Nag-aalala ako kay mommy…

Akala ko kaya ko na silang harapin, akala ko katulad nang pagharap ko kay Steve kanina ay gano’n na rin ako katapang kay daddy. Pero hindi pala… Dahil nangingibabaw pa rin sa ’kin ang pagiging anak, ang pagrespeto sa kaniya bilang nagpalaki sa ’kin. Dahil itinuring ko naman talaga siyang ama kahit gano’n niya ako tratuhin.

Nakakalungkot lang na kahit minsan pala hindi ako nito nakuhang tanggapin bilang anak.

Pinunasan ko ang aking luhaan na mukha, kinuha ang pouch at inayos ang sarili. Ayokong humarap kay Steve na mahina, dahil sa tuwing nakikita niya akong mahina, mas kinakaya-kaya niya lalo ako. Pagod na ako sa kaniya, may problema pa ako sa pamilya ko na mas dapat unahin kaysa sa kaniya.

Pinaandar ko ang aking sasakyan pauwi sa bahay matapos ko ayusin ang sarili. Problema ko na lamang kung anong idadahilan sa paa ko. Tss. Pero sabagay, wala naman s’yang pakialam.

Isang hindi pamilyar na sasakyan ang bumungad sa ’kin sa tapat ng aming gate. Nagtataka ko itong tinignan pero hindi ko talaga kilala. Naisip ko na lang na baka isa sa mga babae ni Steve ang bisita niya kaya itinuloy ko na lamang ang pagpasok sa loob habang napapangiwi sa sakit.

“There she is! Hey, wife , come here! We have visitor here,” sigaw ni Steve mula sa sala. Nakakasuka ang tawag nito at nakangisi pa ang loko. Plastic amputa!

Napatingin sa ’kin ang bisita nito na si Asher naman pala. Hindi namin kailangang magpanggap dahil may alam naman ito sa kagaguhan niya.

Iika-ika akong naglakad palapit sa gawi nila, nagsalubong ang kilay ni Ash sa pagtataka. Si Steve naman ay napangisi pa at mukhang natutuwa sa paghihirap ko.

“What happened to you?” tanong ni Ash na biglang lumapit sa ’kin para alalayan ako paupo. Bigla itong tumingin sa kapatid niya.

“Hey! Wala akong alam d’yan, bro!” agad na dipensa ni Steve.

“Siguraduhin mo lang,” may diin na sabi ni Ash sa kapatid. Steve just smirked on him.

Asshole!

“Hey, wife ! Can you prepare food for our visitor?” nakangising tanong nito sa ’kin. Magsasalita na sana si Asher pero inunahan ko na ito dahil biglang parang kumukulo ang dugo ko kapag nakikita kong nakangisi si Steve.

“Bakit hindi ikaw? Kapatid mo naman siya. H’wag kang tamad! Kita mong masakit ang paa ko!” gulat na napatingin sa ’kin si Asher. Halata naman ang inis ni Steve pero pinipilit pa rin ngumisi.

“Gawain ’yon ng mga babae, hindi ba? Saka kasalanan mo naman kung bakit masakit ang paa mo. Kung saan saan ka kasi pumupunta para makipagkita sa mga kabet mo!” Halata mong gusto niya akong siraan sa kapatid niya at pagmukhain na ako ang nangangabet.

“Wow! Nahiya ako sa ’yo na kung sino-sino ang babaeng umuungol sa loob ng kuwarto mo. Bukod pa rito sa sofa. Tss,” sabay ngisi ko. Unti-unti naman nawala ang ngisi nito.

“What?! Steve! What the fuck?!” galit na bulyaw ni Asher.

“Naniwala ka naman d’yan? Hindi totoo ’yon, may nakita ka ba nang dumating ka? Wala, ’di ba? Mabait akong asawa, bro, hindi ko magagawa ’yon.”

Tumawa ako nang malakas at nakakaloko. Napatingin sa ’kin ang magkapatid dahil sa inaasta ko. Masama na ang tingin sa akin ni Steve ngayon pero wala akong pakialam.

“Sorry! Nice joke kasi,” tumatawa kong sabi. “Steve, hindi mo kailangang magpanggap, alam naman ng kapatid mo ang kalokohan mo. Bakit nagmamalinis ka ngayon? Wala naman ang parents mo. Tss.” Natigilan si Steve at napatingin sa kaniyang kuya.

“Alam ko na may babae ka, pero hindi ko alam na dadalhin mo pa talaga rito sa bahay n’yo. Fuck, Steve! Hindi mo na talaga nirespeto ang asawa mo?!”

“She didn’t deserve my respect, so why would I?” mayabang pa nitong tanong sa kapatid.

Hindi ko alam pero bigla na lamang paggising ko, kumukulo na ang dugo ko kay Steve. Hindi ko alam kung kailan nagsimula pero wala na ’yong pagmamahal. Napalitan na ng galit ang lahat ng ’yon.

“Steve! What’s wrong with you?! Alam natin pare-pareho na hindi niya kasalanan ang paghihiwalay n’yo ni Nicole. ’Yon pa rin ba ang dahilan mo kaya mo ginagawa ’yan?”

“Kasalanan niya, kuya! Sinira niya ang buhay ko! Nawala sa ’kin ang babaeng dapat pakakasalan ko! Naging impyerno ang buhay ko ng dahil d’yan sa babae na ’yan!”

Agad akong tumayo at tinignan siya ng walang emosyon.

“Ang kapal ng mukha mong magreklamo sa mga nangyayari sa buhay mo ngayon.” Seryoso kong sabi na ikinatahimik nila. “Samantalang wala pa ’yan sa kalahati nang naranasan ko at nararanasan ko pa rin hanggang ngayon. Hindi lang ikaw ang nasira ang buhay dito!” Bigla na akong nakaramdam ng matinding galit. “Hindi lang ikaw ang nawalan sa ating dalawa! Dahil putangina, Steve! Si Nicole lang ang nawala sa ’yo! Pero sa ’kin, lahat ay nawala na! Pakakasalan lang ang nawala sa ’yo! Pero sa ’kin ay buong buhay ko! Kaya, anong karapatan mong magreklamo?! Sa ating dalawa, alam mong ako ang pinaka-nagdudusa sa kasal na ’to pero wala kayong narinig! Kaya putangina mo, Steve! Pagod na pagod na ako sa lahat! Lalong lalo na sa ’yo!” Tumulo ang luha ko, agad ko itong pinunasan at tinalikuran silang nakatulala sa ’kin.

Chapter Twenty Five

Hindi ko napigilan pa ang galit ko, hindi ko na napigilan pa ang emosyon ko. Umiiyak akong pumasok sa aking kuwarto. Dahan-dahan kong inalis ang sapatos ko dahil sa sakit na nararamdaman sa aking paa. Hinagis ko pa ito kung saan bago pabagsak na nahiga sa aking kama. It’s barely midday, yet I’m already exhausted. I’m quite exhausted. I let myself fall asleep while my tears continued to pour.

Pagod na pagod na ako sa lahat pero kung mayroon man akong isusuko sa mga ’yon, isusuko ko na lamang si Steve. Because I prefer to fix myself and my family rather than insist on something that won’t happen, my relationships with Steve. It’s impossible because I’ve lost my feelings. Because he is the cause of my pain…

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatulog, naramdaman ko na lamang na may dumadampi na malambot sa aking sintido. Ramdam na ramdam ko rin ngayon lalo ang sakit sa paa ko.

When I cautiously opened my eyes to see who had entered my room, he stopped what he was doing and gazed into my eyes. We didn’t say anything; we just stared at each other. We were like this for a few seconds, so I said something.

“Anong ginagawa mo?”

“May sugat ka pala sa sintido mo kaya ginamot ko na. Nilagyan ko na rin ng bandage ang paa mo na namamaga na.” Sagot lamang nito habang itinutuloy ang pagdampi ng bulak sa aking sintido.

“Napaano ’yang mukha mo?” tanong ko dahil may sugat ito sa tabi ng kaniyang labi at pisngi.

“Wala… Nagkainitan lang kami magkapatid sa baba kanina. Pero okay lang ’yan,” he said.

“Nagkainitan? Bakit?”

Tumigil ito sa ginagawa at inilapag ang hawak sa side table. Tumingin ito sa ’kin ng seryoso habang ako ay nakahiga pa rin at nakabalot na rin pala ng comforter.

“You’re pregnat?” tanong nito na ikinagulat ko pero hindi ako nagpahalata. Nasasaktan na naman ako. “Hindi ko kailangan tanongin kung sino ang ama, dahil malamang ang kapatid ko. Pero ipinipilit niya na hindi raw siya, bakit niya nasabi ’yon? I mean—”

“Dahil umaalis ako sa bahay bago ko sabihin na buntis ako.” Napapalunok na lamang ako sa isipin na hindi na ako buntis, dahil nawala na. “Ang kapatid mong sira ulo akala nakikipagkita ako kung kanino. Kundangan naman siyang tanga hindi siya marunong magtanong.”

“Saan ka ba nagpupunta that time if you don’t mind?”

“Nagpapa-check-up mag-isa, sinigurado ko muna bago ibalita sa kaniya. And luckily, hindi niya tinanggap. Okay lang, sanay na ako.” Sabi ko habang nakatingin lamang sa kisame. Natahimik ang kausap ko kaya napatingin ako sa gawi niya.

Titig na titig ito sa ’kin na para bang may iniisip.

“I’m sorry…” mahina nitong turan.

“For what?”

“I’m sorry you have to experience his cruelty and his asshole side. You can give up; you can free yourself from him. He doesn’t deserve you,” Asher said.

“Tss. I know, because I know I deserve more. That’s what my best friend told me, and she’s right. Nakakapagod din pala maging mabait na lang palagi.”

“If you need help, just call me.”

“Thanks,” sagot ko na lamang. Ni minsan hindi niya ako pinakitaan ng masama. Magkaibang-magkaiba talaga silang magkapatid.

“Kumain ka na, umorder na lang ako.”

Doon ko lang napansin ang mga pagkain sa supot, isa-isa niya itong inilabas at inabot sa ’kin. Kaya dahan-dahan akong naupo at sumandal sa headboard.

“Ikaw? Kumain ka na rin,” alok ko rito. Natigilan pa muna ito bago tumango.

Sabay kaming kumain na dalawa, minsan may tanong siya na sinasagot ko na lamang. Pero kapansin-pansin na iniiwasan niyang itanong kung saan ko nakuha ang sugat ko at kung bakit namaga ang paa ko.

Matapos namin kumain ay may inabot itong tubig at gamot.

“Para saan ’to? Bakit dalawa?”

“Ang isa para sa pamamaga ng paa mo, ang isa naman ay sa lagnat. Don’t worry, safe ’yan sa buntis.”

Natigilan ako. Napahipo naman ako sa aking noo. Mainit nga. Tss.

“Doctor ka ba?” tanong ko.

“Oo,” simple nitong sagot na ikinagulat ko.

“Seryoso?!”

“Yeah, why? Hindi halata?” Tumikhim naman ako sa pagkapahiya.

“H-Hindi naman…” sagot ko na lamang sabay inom sa gamot na inabot niya.

Akala ko kasi talaga engineer siya o architect, mga gano’n kasi ang datingan niya. Doctor pala.

“Magpahinga ka na, bukas uminom ka ulit, ha?”

“S-Sige,” naiilang kong sagot.

Kinuha nito lahat ng mga pinagkainin namin bago tumayo sa kaniyang kinauupuan.

“Aalis na ako, magpahinga ka lang muna. H’wag mo ilakad nang ilakakad ’yang paa mo.”

“O-Okay… Doc.” Bigla naman itong natawa sa sagot ko.

“Matulog ka na, good night.”

“Salamat, ingat.”

Naglakad na ito palabas ng aking kuwarto. Napatingin naman ako sa aking kaliwang paa na may bandage na. Masasabi kong doctor nga ang gumawa dahil sa ayos nang pagkakatali nito.

Napabuntonghininga na lamang ako bago maingat na nahiga sa kama. Hindi ko namalayan na may lagnat na pala ako kung hindi niya sinabi. Gano’n ko na ba hindi nabibigyang pansin ang aking sarili?

Panahon na ba para bigyang halaga ang sarili at balewalain ang mga taong hindi ako kayang pahalagahan?

Self-love? How? Kung palagi na lamang ibang tao ang iniisip ko? Paano ba mahalin muna ang sarili? Mawalan ng pakialam sa paligid? Tss.

Pinalaki kasi ako ng mga magulang ko na mas isipin ang sasabihin ng ibang tao. Pinalaki ako na mas mahalaga ang tingin at ang sasabihin ng ibang tao sa bawat kilos ko. Nahihirapan tuloy ako ngayon mahalin ang sarili dahil sa nakalakihan kong pamilya.

Natigil ako sa pag-iisip nang biglang mag-ring ang phone ko. Hinanap ko kung saan ba nagmumula ito, pero nasa side table ko na rin pala ang bag ko na hinagis ko lang kanina.

Unregistered Number…

Sino naman kaya ito?

“Hello?”

“B…” nanlaki ang aking mga mata sa naging sagot nito. Pati boses ay nakilala ko agad.

“A?! Shit! Kaninong number ’to? Teka… Nasaan ka? Napaano ka? Pupuntahan kita—”

“Hoy! Kumalma ka nga!” Bulyaw nito mula sa kabilang linya kaya napatigil naman ako. Rinig ko pa ang bahagya niyang pagtawa.

“S-Sorry… Akala ko kasi kung napaano kana, hindi mo kasi number ’to.”

“Bago lang ’to, bumili akong bagong sim para may contact ako sa ’yo.”

“Ahh… Oh, e, bakit ka napatawag? Gabi na, ah?”

“B, may darating d’yan na package bukas.”

“Package? Galing kanino? Wala naman akong order?”

“Gaga! Basta! Kay Steve nakapangalan ’yon. But you need to act cool in front of him when he received that, okay?”

“T-Teka nga! Naguguluhan ako. Ano ba kasi ’yon? Hindi ko ba ikamamatay ’yon?” natawa na naman ito.

“Ngayon ka pa natakot kay kamatayan? Seriously, B? Nagawa mo ngang magpakamatay! Basta gawin mo lang ang sinasabi ko! Kaya mo na ’yon. Ang mga picture na bilin ko itago mo sa phone mo, ha. Sa plan B ’yon. Balitaan mo ako bukas, bye! Goodnight, love you!”

“Sandali—” bigla na lamang niyang pinatay ang call. Tss. “Sira ulo! Paano ako aaktong cool kung hindi ko alam ang plano mong babae ka? Jusme ka! Dinagdagan mo pa isipin ko!” bulyaw ko sa phone ko na akala mo kausap pa rin si A.

Napabuntonghininga na lamang ulit ako. Tss. Hindi ko alam ang plano niya pero may tiwala ako sa best friend ko. Sa lahat ng tao, sa kaniya lamang ako may tiwala. Kaya bahala na bukas!

Chapter Twenty Six

Hirap na hirap akong maligo dahil hindi ko puwedeng basain ang paa ko na may bandage. Tuloy ay natagalan ako sa banyo.

Mabagal at hirap na hirap akong bumaba ng hagdanan para sana makainom ng tubig. Pero pagbaba ko ay natigilan ako dahil nandito muli si Asher. Seryosong nakatingin kay Steve, habang ang lalaki ay seryoso naman ang mukha na nakatingin sa lamesa. Nang maramdaman nila ang prisensya ko ay agad napatayo si Asher.

“Hey! I told you, hindi mo pa s’ya puwedeng ilakad. Saka, naligo ka? May lagnat ka, ah?” inalalayan ako nito paupo sa tabi niya.

“Iinom lang sana ako, saka sinat na lang naman kaya iniligo ko na.”

“Ang tigas ng ulo mo. Tss. Wait, ako na ang kukuha ng tubig mo.”

“Salamat.”

Pagtingin ko sa harap kung nasaan si Steve ay seryoso lamang itong nakatingin sa ’kin. Hindi ito nagsasalita, basta nakatingin lamang ito sa ’kin na ipinagtaka ko.

“Here,” biglang harang ni Asher sa harapan ko.

“Salamat.”

Umupo muli ito sa tabi ko. Ang awkward lang dahil masiyado silang seryoso.

Inilapag ko nang dahan-dahan ang baso sa mesa at nagtataka silang tinignan.

“M-May pinaguusapan ba kayo na hindi ko puwedeng marinig?” tanong ko kay Asher.

“Nothing…” sagot lamang nito sabay tingin kay Steve. “Pero siya, may gusto ata itanong sa ’yo.” Kaya naman napatingin ako kay Steve

Hindi pa rin nagbabago ang seryosong tingin nito sa ’kin.

“Ano ’yon?”

“Kaya ba palagi kang wala?” tanong ni Steve.

“Ha? Anong ibig mong sabihin?” Baka mamaya kung ano na namang kuwento ibibintang nito. Tss.

Kinuha nito ang folder sa ibabaw ng mesa na ngayon ko lamang napansin. Kinuha nito ang laman at ipinakita sa ’kin. Natigilan naman ako.

Ito ba ang sinasabi ni A? Shit! Paano ako aaktong cool nito, e, hindi ko napaghandaan! Bahala na nga!

“Seriously? Annulment paper?”

Act cool, B…

Tumaas ang isa kong kilay.

“Oh, bakit? May mali ba riyan?”

“Sa tingin mo pipirmahan ko ’to?”

“Bakit hindi? Wala namang dahilan para patagalin mo ang kolokohan na ’to.”

“Hindi pa ako satisfied na pahirapan ka bilang asawa. Kaya hindi ko pipirmahan ’yan!”

“Steve!” saway sa kaniya ni Asher.

“What? Nag-e-enjoy pa lang ako. She deserves all the pain and suffer. Kulang pa ’yon, kita mo naman, she’s still fine.”

Nanggigigil na naman ako sa demonyo na ’to. Sungalngalin ko kaya bibig nito? Tss.

“Para kang bata! Tumigil kana nga!” saway muli ni Asher.

“Bakit ba nakikisali ka, kuya? Gulo lang namin ’tong dalawa. H’wag ka nang makisali, puwede? Ako ang kadugo mo rito, sa ’kin ka dapat panig.”

“Hindi ’yon ang basehan dito, Steve! Bakit kita papanigan kung alam kong mali na ang ginagawa mo?! Grow up! Will you?!”

Mukhang magkakainitan na naman silang dalawa dahil sa gulo namin ni Steve na ’to. Ang sarap talaga nito tirisin!

“Ha! Mali? Ako? Ako ang biktima rito, Kuya! Ako! ’Wag kang maawa riyan! Ako ang biktima!” dinuro pa ako nito bago ang kaniyang sarili.

“Biktima?” Sabat ko na sa kanilang dalawa dahil talagang hindi ko na maatim ang mga sinasabi niya.

“Oo, bakit? Hindi ba ako ang biktima mo? At nang pamilya mo? Pinilit nila akong ipakasal sa ’yo kahit may pakakasalan na ako!”

“At sa tingin mo ginusto ko ’yon? Sa tingin mo, ikaw lang ang biktima?! Sinong may gustong makulong sa isang relasyon na hindi mo gusto? Kung hindi mo gusto, lalo na ako! Kaya pirmahan mo na lang ’yan para matapos na!” Pareho na kaming nagsisigawan

“Hindi ko pipirmahan ’yan! Dahil gusto kong magdusa ka pa! ’Yong mawawala ang lahat sa ’yo! Hanggang sa isumpa mo ang kasal na ’to!”

“Steve!” sigaw ni Asher.

Tumayo ako kahit na masakit pa ang aking paa.

“Sa tingin mo, hindi pa kita isinusumpa ngayon? Sa tingin mo, hindi pa ako nagdudusa ngayon dahil sa mga kagaguhan mo? Ha!” Bumalik sa isip ko ang araw na nawala ang baby ko dahil sa kaniya. Bumalik sa isip ko ang pambababoy niya sa ’kin at pananakit kapag lasing siya. Bumalik sa ’kin ang sakit… Bumalik lahat.

Nanubig ang aking mga mata.

“Brianna…” pagpapakalma sa ’kin ni Asher pero hindi ko pinansin. Tumayo pa ito para alalayan ako.

Tumayo rin si Steve na titig na titig sa ’kin.

“Hindi pa sapat,” matigas nitong sabi.

“Hindi pa sapat?” biglang nabasag ang boses ko at tumulo na ang aking mga luha. Pilit ko naman itong pinunasan at pinipigilan. “Hindi pa sapat sa ’yo ang babuyin mo ako nang paulit-ulit sa loob ng kuwarto mo para lang may mangyari sa ’tin?!” galit na galit kong sigaw. Gulat na gulat ang reaction ni Asher.

“Hindi pa ba sapat sa ’yo ang saktan ako nang paulit-ulit kapag hindi ko nasusunod ang gusto mo? Hindi pa sapat na nagdadala ka ng iba’t-ibang babae rito kahit nandito ako? Hindi pa ba sapat na nawalan ako ng pangarap ng dahil sa ’yo? Tatanongin kita… Ano lang ba ang nawala sa ’yo, ha, Steve? Si Nicole lang?”

“Hindi siya basta si Nicole lang ! Huwag mo siyang ni lalang ! Dahil siya ang buhay ko na kinuha n’yo sa ’kin—”

“Isang tao lang ang nawala sa ’yo!” sigaw ko para putulin ang kaniyang sinasabi. “Isang tao lang ang nawala sa ’yo pero sobra naman ata ang nagawa mong pagsira sa buhay ko! N-Nawala sa ’kin ang lahat! Ang p-pangarap ko, ang buhay ko, ang m-mommy ko! Ang…” Natigilan ako at bigla na lamang sunod-sunod na tumulo ang aking mga luha.

“Brianna… please calm down. Hindi makabubuti sa ’yo,” hinagod ni Asher ang likod ko.

Wala na akong mabasang emosyon sa mukha ni Steve. Nakatingin lamang ito sa ’kin.

“S-Sa lahat ng n-nawala sa ’kin ng dahil sa ’yo… A-Ang…ang a-anak ko ang pinakamasakit na kinuha mo sa ’kin!” natigilan sila sa narinig. “Oo! Nawala na ang anak ko! Hindi mo na nga s’ya kayang tanggapin, ikaw pa rin ang naging dahilan ng kaniyang pagkawala!”

“P-Paanong ako—”

“Noong araw na nakikiusap ako sa ’yo na kausapin ako, noong araw na may kasama kang babae rito sa bahay. Itinulak mo ko, hindi ba? Tumama pa nga ako sa doorknob.” Umiiyak kong sabi habang inaalala ang nangyari. Gulat na gulat pa rin ang mga mukha nila. “Tinawag kita dahil dinugo ako after no’n pero hindi mo ako pinansin. Alam mo ang masakit? Ni-reject mo ang mga tawag ko. Ang mas masakit? Isinugod kong mag-isa ang aking sarili sa hospital para lamang maisalba ang anak natin na hindi mo tanggapin. Ginawa ko ang lahat kahit hirap na hirap na ako. P-Pero…n-nawala pa rin siya…” Hirap na hirap kong sab isa gulat na gulat nilag itsura, napalunok si Steve sa mga narinig. Si Asher ay masamang-masama na ang tingin sa kapatid. Parang ano mang oras ay susunggaban na niya ito dahil sa paggalaw ng kaniyang panga.

“Tapos ano?! Ang lakas ng loob mong magreklamo sa pagkawala ng isang tao sa ’yo! E, lahat nga sa ’kin nawala na! Ano pa ba ang gusto mong mawala sa ’kin? Ano pa bang pagpapahirap ang gagawin mo sa ’kin? Bakit hindi mo pa pirmahan?! Let’s stop this despised relationship between us! We both hate this! Sobra ng kabayaran ang mga nangyari sa buhay ko para sa kinuha ko sa ’yo. Kulang pa rin ba?” nanghihina kong tanong dito.

“Steve… Pirmahan mo na. Pareho n’yo lang sinasaktan ang mga sarili n’yo. Masiyado mo na s’yang sinasaktan! Babae pa rin siya, sobra na!” sigaw ni Asher.

Hindi ito nagsalita at basta na lamang umalis sa kaniyang puwesto at lumabas ito ng bahay. Napaupo na lamang ako dahil sa panghihina at doon humagulgol nang iyak.

“Shh… Kakausapin ko siya mamaya, calm down…” ani Ash.

“Pagod na pagod na ako sa lahat. Pirma lang niya ang kailangan ko at hindi ko na siya guguluhin. Hindi na kami magkikita ulit. Ayoko na… Hindi ko na kayang dalhin lahat ng problema na mayroon ako…” Niyakap ako nito at hinayaang umiyak sa kaniyang dibdib. Nakakapagod mahalin ang kapatid mo.

Chapter Twenty Seven

Binuhat ako ni Asher pabalik sa aking kuwarto habang umiiyak. Marahan ako nitong inihiga sa aking kama at pinunasan ang aking mukha gamit ang kaniyang panyo.

“Iyon ba ang inaasikaso mo kaya ka palagi raw umaalis?” tanong nito na ikinatigil ko. Mapapagkatiwalaan ko naman siguro siya.

“Ang totoo, h-hindi ako ang nag-asikaso n’on. Ang best friend ko. Alam niya kasi ang mga nangyayari, nandoon din siya nang makunan ako.”

“I see… Hindi ko siya masisisi na gawin niya ang lahat para sa kaibigan niya. Pero… Kung hindi pala ’yon ang inaasikaso mo, saan ka napunta?”

“Sa kaibigan ko. Sa kaniya ako tumatakbo kapag kailangan ko,” malungkot kong sagot.

“Bakit hindi sa parents mo?” napatingin ako sa gawi niya.

“May problema pa ako sa pamilya na inaayos ko. Kaya gusto ko muna tapusin ang sa amin ni Steve. Iisa lang ako, pero sobrang daming problema ang ibinigay sa ’kin.”

“Do you need my help?”

“Sa ngayon, gusto ko lang mapawalang bisa ang kasal namin at umalis dito. Malaking kabawasan na sa problemang mayroon ako kapag nawala sa buhay ko ang kapatid mo.” Seryoso kong saad at tumingin muli sa kisame.

“Sa tono mo, mukhang sobrang laking problema ang dala niya sa ’yo. And I’m sorry for that…”

“Sobra… Sobrang bigat niya dalhin. Sobrang sakit para sa akin ng prisensya niya. Akala ko hindi ako mapapagod sa kaniya, dahil sa kagustuhan kong tuparin ang pakiusap ni Nicole sa ’kin na h’wag kong susukuan si Steve; naging martyr na pala ako, nagmukhang tanga. Hanggang sa…maubos na ang lahat sa ’kin. Hanggang sa mapagod na ako nang tuluyan sa kaniya.” Mahaba kong sabi habang nakatulala sa kisame. Ramdam ko naman ang titig nito.

“Matagal mo na sana ’tong ginawa, hindi mo na sana pinaabot pa sa point na na-disrespect ka. But, it’s your choice anyway.” Tumayo na ito kaya napatingin na ako rito. “I have to go, hahanapin ko muna ang gagong ’yon. Magpahinga ka lang at uminom ng gamot. Okay?” Tumango-tango naman ako bilang sagot. “Una na ako.”

“Salamat, Doc Ash. Ingat!” napataas ang kilay nito dahil sa tawag ko.

“Tss. Ang pormal, tigilan mo ’yan!” natatawang saad nito at naglakad na palabas.

Tinawagan ko agad ang kaibigan para ibalita ang nangyari. Ipinaliwanag niya na ang mga picture na inutos niya sa ’kin ay para kung sakali raw na hindi nga pirmahan ni Steve ang documents, may laban pa rin kami. Dahil inaabuso ako at may ebidensya akong maipapakita.

Sa paglipas ng mga araw ay bumabalik na sa dati ang paa ko. Halos araw-araw itong kinukumusta ni Ash at pinapalitan ng bandage. Sinabi ko rin na hindi na niya ako kailangan puntahan dahil magaling na ito.

Ilang araw na madalas wala si Steve. Sa tuwing magkikita kami rito sa loob ng bahay ay iniiwasan niya ako. Hindi ko alam kung dahil ba alam niya na ipipilit kong pirmahan niya ang divorce paper namin kaya siya umiiwas. Nakakapanibago na hindi na niya dinadala ang mga babae niya rito. Siguro ay sa labas na lamang sila nagkikita, dahil madalas nga noon si Asher dito.

Isang araw ay naabutan ko itong nanonood sa sala kaya agad akong lumapit. Paglapit ko ay bigla itong tumayo at handa na sana akong layasan. I held him in my arms and looked at him seriously. It still doesn’t bother him.

“What is your problem? Why are you taking it so long? All I need is your signature, Steve, so I can get out of here. In your life!”

He didn’t speak; he just stood there and didn’t look at me.

“Steve, ano ba?! Araw-araw ka na lang bang ganiyan?! Iiwasan ako para lamang hindi mapirmahan ang papel? Ano pa ba ang kailangan mo? Wala ka nang mapapala sa ’kin dahil ubos na ubos na ako!” sigaw ko. Bigla na lamang nag-init ang ulo ko sa kaniya.

“Ganiyan mo kagusto na makawala sa ’kin?” malamig nitong tanong na ipinagtaka ko.

“Sinong hindi gustong makawala sa ’yo? Sinong gugustuhin magtiis sa ’yo? Siyempre, isa na sa mga pangarap ko ngayon ay ang makawala sa ’yo!” Doon na ako nito tinignan sa mga mata.

Ang tingin na ito ay kakaiba sa Steve na nakakasama ko. Wala namang espesyal sa tingin niya pero hindi ko mabasa ang emosyon nito.

“Akala ko ba nangako kayo ni Nicole sa is’’t-isa na hindi mo ako susukuan? Bakit ngayon bumibitiw kana?” nagtataka ko itong tinignan. So, narinig niya talaga ang usapan namin noon ni Nicole.

“Tangina, Steve!” sigaw ko sa pangalan niya. “Ibinigay mo na lahat ng dahilan para sukuan kita, tapos magtataka ka kung bakit sinusukuan na kita ngayon? Nagpapatawa ka ba?!”

“Pero paano ang pangako mo kay Nicole?”

“Wala akong pakialam sa kaniya!” sigaw ko. Nakakainis lang na naisisingit pa rin niya si Nicole sa usapan. Nakakainis lang na kailangan ko pa rin bang isipin ang ibang tao.

Natigilan ito sa narinig.

“Wala akong pakialam kay Nicole! At lalong wala akong pakialam sa pangako na iyon! Dahil hindi naman talaga ako nangako, Steve! Nakiusap siya! NAKIUSAP! Magkaiba ’yon sa nangako! Ang usapan dito ay ang divorce natin at hindi ang kung sino! Pirmahan mo lang, Steve, tapos na ang lahat sa atin. Hindi mo na ako makikita, hindi kita guguluhin, pirma lang, Steve. Pirma lang…”

“Akala mo gano’n lang kadali ang pumirma? Pang habangbuhay na ang gagawin kong pirma! Kailangan din pag-isipan—”

“Bakit kailangan mo pang pag-isipan? Steve, naman! Ano pa ba ang gusto mong gawin sa ’kin? Hindi pa ba sapat na kabayaran ang mga nangyari sa buhay ko para tumigil kana? Ano pa? Ano pa ang gusto mo?! Ang makita akong malamig na bangkay? Gano’n ba?!” Galit na galit kong sigaw rito. Nagsalubong naman ang mga kilay nito na nakatingin sa ’kin.

“Naguguluhan ako! Naguguluhan ako kaya hindi ko pa mapirmahan! Okay?” sigaw nito pabalik.

“Naguguluhan saan? Alin ba riyan ang hindi mo maintindihan? Malinaw naman na para ’yan sa kalayaan natin pareho! Steve naman! Maawa ka na. Palayain mo na ako… Ayoko na… I have my breaking point too,” pahina nang pahina kong pakiusap.

“Magiging masaya ka na ba kapag pinirmahan ko ’yan? ’Yon ba talaga ang gusto mo?” Seryosong tanong nito na ipinagtaka ko.

Anong ibig niyang sabihin? Siyempre, oo!

“Oo. Sobrang laking kaginhawaan sa buhay ko ang pakawalan mo, Steve. Dahil ayoko na talaga. Pagod na pagod na ako sa ’yo at sa buhay ko. Pero may isa akong kailangan bitiwan, at ikaw ’yon. Dahil malaki ang nagawa mong sira sa buhay ko. Walang kapatawaran ang mga ginawa mo sa ’kin, alam mo ’yon!” Napapalunok ito habang nakatingin sa ’kin at pinakikinggan ang hinaing ko.

Tumango-tango ito bago kinuha ang papel sa loob ng envelop. Naupo ito at pinirmahan ang dapat pirmahan.

Sa wakas!

Pagtayo nito ay tumigil ito sa harapan ko at pinaktitigan ako sa mata.

“You’re free now… I hope, I made you the happiest. I’m sorry. I’m really sorry…” malungkot nitong sabi bago lumabas ng bahay.

Nakaramdam ako ng kirot sa dibdib.

Bakit? Dapat masaya ako sa paghingi niya nang tawad. Pero bakit nasaktan ako? Dapat masaya akong malaya na ako mula sa pang-aabuso niya. Pero bakit ganito? Bakit may parte sa ’kin ang nasasaktan?

No! Baka awa lamang. At hindi ko kailangan ngayon ang maawa sa kaniya, dahil finally, nakawala na ako sa toxic marriage life kasama siya.

Salamat…

Chapter Twenty Eight

I immediately informed A that Steve had finally let me go. Because she was the only person who was aware of what I was going through at Steve’s hands. She was overjoyed and encouraged me to pack my belongings and move in with her. That’s why I hurriedly sorted my things. It took me an afternoon to pack my belongings. I was carrying a heavy suitcase and a bag pack, which I struggled to take down the steps. I came to a halt on the last step because I noticed Steve looking at me. Bumaba ang tingin nito sa dala kong maleta bago bumalik ang tingin sa ’kin. Nakaupo ito sa sofa at nakaharap sa gawi ko.

“You’re…leaving already?” tanong nito.

“Yeah. I told you, basta mapirmahan mo ang papeles ay aalis na ako sa bahay na ito at sa buhay mo. Malaya ka ng dalhin ang mga babae mo rito.” Hindi ito nagsalita pero nakatitig ito sa ’kin. “Thank you sa pirma. Bye.”

Tinalikuran ko na ito at lumabas na ng bahay.

Ang bahay na saksi sa lahat ng paghihirap ko.

Ang bahay na walang magandang ala-alang nabuo.

Isang taon mahigit din ang inilagi ko rito. Puro sakit lamang ang naaalala ko sa bahay na ’to.

Matapos kong titigan nang matagal ang bahay mula sa labas ay ipinasok ko na ang mga gamit ko sa kotse. Pag-start ko ng makina ay napatingin ako sa bintana ng sala, roon, naabutan kong nakatingin sa ’kin si Steve.

Kung sana naging mabuti kang tao…kaso hindi. Masahol pa sa hayop ang naging ugali mo matapos nating maikasal.

Iniwan ko itong nakatanaw sa pag-alis ko. Masaya na siguro siya na mawawala na ako sa landas niya. Dahil ganoon din naman ako ngayong wala na siya sa buhay ko.

Habang nagmamaneho ay napatingin ako sa upuan kung nasaan ang envelope na naglalaman ng divorce paper.

Panahon na para mahalin ang sarili. Panahon na para bigyang halaga ang nawalang Brianna ng dahil sa isang tao. Tatapusin ko lamang ang problema ko sa parents ko, mamumuhay akong masaya kasama ang best friend ko at ang mommy ko. Malayo sa kaniya…

“B! Congrats!” My friend greeted me happily when I arrived at Isla Haven.

She helped me with my things, and we entered her house together. She immediately took the envelope after we sat down on the sofa.

“Yay! True na ito! Malaya kana, mahal!” sigaw nito at sinunggaban ako nito nang yakap.

“Thank you, A. Thank you so much!” mangiyak-ngiyak kong tugon at niyakap ito pabalik.

“You deserved it! Ayokong nakikita kang nasasaktan. Kaya ginawa ko ang lahat para sa divorce paper n’yo.” Kumalas ito sa yakap at ngumiti sa ’kin. “I’m really happy for you…”

“Me too, pero…”

“Pero, ano?” nagtataka nitong tanong.

“Bakit gano’n? Malungkot si Steve sa pagpirma niya. Dapat nga nagsasaya na siya,” sabi ko.

“Girl, sinong hindi malulungkot, e, wala na siyang laruan at punching bag ngayon?!”

“Tss. Sabagay… Hanap na lang siya ng bagong gagaguhin.”

“Tama! Let’s celebrate na lang muna!”

“G!” sagot ko naman agad.

Masaya kaming dalawa na nag-inuman sa paborito naming spot. Sa tabing dagat sa may ilalim ng puno. May nakapalibot na fairy lights sa puno na nagsisilbing liwanag dito.

Ikinuwento ko ang nangyari sa’kin nang pumunta ako sa bahay ng parents ko at ang nangyayari kay mommy. Nangako naman ito na tutulungan ako na mabawi si mom. At gusto nito na sabay namin dalawin ito bukas.

Walang humpay na halakhakan ang buong gabi naming dalawa. Sa nakalipas na taon, ngayon na lamang muli ako nakatawa nang ganito. Ngayon ko na lamang ulit naramdaman ang saya na ganito. Nagagawa ko lamang ito kapag si A ang kasama ko.

“Promise natin, B, hahanapin natin ang right guy for us. Then, sabay ang ating kasal!”

“Bet! Sige sige! Pero h’wag ka nang sasabay sa honeymoon! Hindi ko kailangan ng taga score!”

“Gagi!” tawa kami nang tawa habang nag-iinom.

Walang iniisip na problema. Tanging kaming dalawa lamang. Malaya sa mga gusto naming gawin.

Hapon na kami nakaalis ni Amirah para bisitahin si mommy kinabukasan dahil naligo kaming dalawa ng dagat. Ibang-iba ang pakiramdam ko kumpara noong na kay Steve ako. Ang gaan, ang saya… Ang sarap sa pakiramdam.

Kahit sa biyahe ay halata ang saya sa aming dalawa ni Amirah. Sinasabayan namin ang bawat kanta sa sasakyan niya, tapos isasayaw pa ang aming mga ulo.

Sana ganito na lamang palagi. Sa wakas, naging masaya ulit ako. Si mommy na lang ang kulang sa buhay ko. At susunduin ko na siya ngayon.

Pagkarating namin sa tapat ng gate ay pareho kaming natigilan ni Amirah.

“Anong mayro’n?” tanong ko.

“Girl, baka may party ang daddy mo at hindi ka invited dahil warla kayo.”

“Nakakahiya… Tutuloy pa ba tayo? Baka marami na ang bisita?” tanong ko. Sinukbit nito ang kaniyang kamay sa braso ko.

“Mommy mo ang ipinunta natin dito hindi ang bisita. Saka tahimik pa, baka nagp-prepare pa lang. Tara!” Hinila ako nito papasok sa gate at nagdire-diretso sa loob ng bahay.

“What.the.fuck?” mabagal na ani Amirah habang nanlalaki ang mga mata.

Samantalang ako naman ay nanginig ang mga kamay at katawan dahil sa bumungad. Natigilan at nanlalaki ang mga mata. Unti-unting napuno ng luha ang aking mga mata dahil sa nakita.

“B-B…” naiiyak na tawag sa ’kin ni Amirah at inalalayan ako.

“W-What happened? W-Why? H-How?” nanginginig at sunod-sunod kong tanong sa kawalan.

Mabagal akong naglakad palapit sa isang malaking larawan na may katabing kabaong at puno ng bulaklak ang paligid. Napatingin sa akin ang iilang tao sa loob pero wala akong pakialam. Ni hindi ko sila tinapunan nang tingin.

Dahan-dahan kong hinaplos ang litrato nito sabay tulo ng aking luha. Pagtingin ko sa kabaong ay lalo lamang akong napahagulgol. Nanlamig ang aking katawan sa nakita.

“H-Hindi… H-Hindi p-puwede…” umiiyak kong tugon.

“B, I’m here… Stay strong, please…” umiiyak na sabi ni Amirah sa tabi ko.

Lumapit ako sa kabaong at niyakap ito habang humahagulgol.

“Mommy!” sigaw ko kasabay nang malakas na iyak. Ang sakit, tangina!

“B-Bakit?! Mom! S-Susunduin na d-dapat kita ngayon… Anong nangyari?! M-Mommy!” Awat nang awat sa ’kin ang umiiyak na si Amirah. Habang ang mga tao ay napapaluha na rin.

“S-Sabi ko hintayin mo ako… M-Mommy ko…” Hindi ko maipaliwanag ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Walang kasing sakit!

“B-Bakit pati ikaw i-iniwan ako? A-Ayaw mo rin ba sa a-akin? Mommy? Bakit? Bakit lahat kayo iniiwan ako? Bakit lahat kinukuha sa ’kin?! Mom, please! Parang awa mo na! H’wag mo naman gawin sa ’kin ’to! H-Hindi ko kaya, mommy. Maawa ka sa ’kin… ’Wag naman pati ikaw. ’Wag naman ganito. N-Nandito na ako, mom… Uwi ka na sa ’kin, aalis na tayo rito, mom…”

Bakit kailangan pati si mommy? Bakit?! Bakit hindi ako puwedeng maging masaya? Ang panandalian kong saya ay may malaking kapalit. Bakit ganito?

Ang sakit na ng sobra… Nakakapagod na.

Nakakasawang maiwan…

Hanggang kailan ako maghihirap? Hanggang kailan ako sasaktan nang pauli-ulit? Hanggang kailan ako maiiwan?

Chapter Twenty Nine

Hindi ko alam kung gaano ako katagal umiiyak. Hindi ko alam kung sino-sino ang mga tao sa paligid ko. Pero hindi ako umalis sa pagkakayakap sa kabaong ni mommy habang umiiyak. Hinayaan naman ako ni Amirah at binigyan ng oras na mag-isa.

“Mommy…” mahina ngunit umiiyak kong tugon sa aking ina na tila natutulog lamang. “Magkasama na ba kayo ni b-baby? H-Hindi ba siya umiiyak?” walang humpay na tumutulo ang aking mga luha.

“M-Mom… Bakit hindi mo na ako nahintay? Bakit hindi ka lumaban? S-Sino ang may gawa nito? Pinahirapan ka ba ng sobra?” Sunod-sunod kong tanong habang nakatingin sa maamo niyang mukha. “Mommy… Hindi ko alam kung paano tatanggapin, wala ng natira sa ’kin…”

“B…” tawag ni Amirah at inalalayan ako sa balikat para itayo. “Ang daddy mo nand’yan.” Agad akong napatingin kung nasaan si dad.

Mabagal itong naglalakad papalapit sa gawi ko habang nakatingin sa ’kin nang diretso. Nakaramdam ako ng matinding galit. Galit na galit dahil sa pagkawala ng mommy ko. Paglapit nito ay agad ko itong pinaghahampas sa kaniyang dibdib.

“Anong ginawa mo sa mommy ko?! A-Anong ginawa mo?! Napakahayop mo!” Umiiyak kong tanong habang galit na galit itong hinahampas.

Hinayaan lamang ako nito na saktan siya nang paulit-ulit. Hinayaan niyang gawin ko ito hanggang sa mapagod ako. Wala siyang ibang sinabi o ginawa, pero ang mga mata nito ay puno ng luha at pagsisisi.

Tumigil ako sa paghampas at umiiyak na tinignan siya.

“Anong ginawa mo kay mommy? B-Bakit mo siya pinatay? Bakit kailangang umabot ka sa ganitong kasama?”

“I did not kill her. Believe me…”

“Believe you?!” Kunwari pa akong natawa sa kaniyang sinabi. “You killed my father, my biological dad. And you want me to believe you that you didn’t kill my mom? Is that a joke?”

“I didn’t. She’s sick.”

“Sick?” Nagtataka kong tanong dito. “Anong sakit? At paano siya nagkasakit?” napayuko ito sa mga tanong ko.

“H-Hindi siya kumakain kahit anong pilit ko. Palagi lamang siyang umiiyak dahilan para manghina siya,” malungkot na saad ni dad.

“Anong dahilan para gawin niya ’yon?” tinitigan ako nito.

“S-She wanted to see you…”

“And you didn’t grant her wish! You selfish old man!” Sigaw ko sa kaniya at pinaghahampas siyang muli. “Hinayaan mo na manghina siya at magkasakit ’wag lang kaming magkita! Ang selfish mo, dad! Napaka-selfish mo! Sarili mo lang palagi ang iniisip mo!”

“I-Im sorry. I’m really sorry, Czes.” Tumulo ang mga luha nito pero hindi ako nakaramdam ng kahit kaunting awa.

“Sorry?” humihikbi kong tanong. “Your sorry won’t change anything! Your sorry can’t wipe the pain from my heart!” sigaw ko. “Your sorry couldn’t be enough for the pain you brought into my life!”

“Czes-”

“Sana ikaw na lang ang nawala! S-Sana ikaw na lang! You deserve to die! Ginawa mong miserable ang buhay ko! Tapos kinuha mo ang ang buhay ng mommy ko! Bakit ba hindi na lang ikaw?” sinisinok kong sigaw.

Umiyak ito nang umiyak sa harapan ko. Mayamaya lamang ay nakita ko na itong unti-unting lumuluhod. Nagsinghapan ang mga tao na nakakakita.

“I-Im sorry, anak. Sorry sa lahat. Alam kong mahirap makuha ang kapatawaran mo, pero handa akong pagbayaran ang lahat ng iyon. S-Sorry…” umiiyak nitong pakiusap habang nakaluhod at nakatingala sa ’kin.

Ang sakit makita siyang ganito sa ’kin ngayon. Nasanay ako na lagi siyang tinitingala simula noon. Nasanay ako na palagi siyang kagalang-galang sa lahat.

Pero ngayon…

Ibinaba niya ang pride niya, ang buong pagkatao niya sa harap ng marami para lamang ipakita ang pagsisisi niya.

Pero ang puso ko ay wala pang puwang sa kapatawaran para sa lahat ng taong nanakit sa ’kin. Walang kahit sino ang deserve ng kapatawaran ko.

“I believe that everyone deserves a second chance. But it’s still on me if I do. And I choose not to. I choose not to give anyone a second chance who makes my life miserable. No one… People who make me suffer don’t deserve my forgiveness. Even my own dad.” Matigas kong sabi bago umalis at tumungo sa garden kung saan makikita ang mga alagang bulaklak ni mommy.

Hindi ako pinabayaan ni Amirah na mapag-isa kaya dumistansya lamang ito sa ’kin. Sapat lang para bigyan ako ng oras na para sa sarili ko.

Umupo ako sa damuhan at tumingala sa mga bituin sa langit.

“I’m sorry, mom. H-Hindi pa po ako handa. Hindi ko matanggap na pati ikaw ay iniwan ako. I hope you understand. It’s not easy… My life is never been easy…”

May katapusan ba ang paghihirap ko? May katapusan pa ba ang sakit na nararamdaman ko? Magiging masaya pa ba ako? Paano? Wala na rin si mommy.

Bakit ang hirap-hirap para sa akin ang maging masaya sa buhay? Bakit ang damot-damot sa ’kin ng langit?

“Here.”

Bigla na lamang may tumabi sa ’kin at inabutan ako ng panyo at bote ng tubig. Dahan-dahan ko naman nilingon kung sino ito.

“Paanong-”

“Nandito na kami bago ka pa dumating.” Gulat naman akong napatingin sa gawi niya dahil sa sinabi niya. Ibig sabihin… “And yes, nakita at narinig namin ang lahat…” malungkot nitong sabi.

“Buong pamilya mo ang nandito?” nagtataka kong tanong.

“Yeah. Nang malaman agad nina mommy ang balita ay agad kaming nagpunta. Akala ko rito ka uuwi nang umalis ka sa bahay, kaya nagulat kami sa bigla mong pagdating at pati na rin ang naging reaction mo. It seems like you never know what happened, and yeah, you really don’t know. I’m sorry for your loss…a-again.”

Nagtataka man sa bigla nitong paglapit sa ’kin ay wala na akong nagawa. Pati pakikitungo niya ay nakakabigla rin.

“Yeah, again. For the second time, I’ve lost precious people in my life. Una, ang anak ko na hindi tanggapin ng kaniyang ama… which is you,” napayuko ito. “Pangalawa, ang mommy ko na dahil naman sa dad ko.” Sarkastiko akong natawa. “Bakit ba hindi na lamang kayo na masasamang tao ang nawala?”

Napatingin ito sa ’kin at tinitigan ako sa mga mata. Ang dating puno ng galit na tingin niya sa ’kin noon ay hindi ko na makita ngayon.

“Bakit kailangan ’yong mga inosente pa ang mawala? Bakit hindi na lang kayo?” tanong ko pa ulit habang nakatingin kami sa isa’t-isa. Hindi ko na napigilan pa ang paghikbi. “Kayo na nagpahirap sa buhay ko…”

“I know sorry is not enough but, I’m sorry… I really do. Sana hindi balutin ng galit ang puso mo. Sana… dumating pa rin ang panahon na makayanan mong magpatawad.”

“Kung dumating man ang panahon na ’yon, sana masaya na ako. At sana hindi na ulit tayo magkita. Para hindi ko maalala ang bangungot nang nakaraan ko sa ’yo.”

Chapter Thirty

Simula nang araw na ’yon ay hindi ko na muli kinausap pa si daddy at si Steve. Sila ang sinisisi ko sa lahat nang nangyari sa ’kin. Hindi na rin ako umalis ng bahay at palaging nasa tabi ni mommy.

Araw-araw nandito ang pamilya ni Steve pero ni minsan ay hindi ko sila hinarap. Hindi ko alam kung may alam na ba ang mga ito sa nangyaring hiwalayan. O, kung alam na ba nila ang kalokohang ginawa sa ’kin ni Steve nang nagsasama pa kami. Dahil wala na rin naman akong pakialam sa kanila. Sa kahit kanino na may kaugnayan sa mga taong kinamumuhian ko.

Hanggang sa huling sandali ni mommy ay walang tigil ang pag-iyak ko hanggang sa mailibing ito.

Wala ako sa sarili habang nakaupo sa garden at nakayakap sa picture ng aking ina.

I missed you already, mom…

“Hey! Are you okay?” tanong nang taong tumabi sa ’kin.

Bakit ba palagi na lamang nila ako inaabala?

“Uso ba sa ’kin ang maging okay?” sarkastiko kong tanong sa kausap.

“Things will get better soon. I’m sorry for your loss…” malungkot niyang sabi dahilan para mapatingin ako sa kaniya.

“Salamat sa concern, Ash, pero masiyado na akong naririndi sa sorry. Iwan mo muna ako.”

“Brianna, I understand you’re upset with my brother, but I’m not him. I hope you never mistake me for him because I will never hurt you.” Sabi pa nito bago ako iwan sa garden.

Alam ko naman na magkaiba sila. Pero hindi naman niya ako masisisi kung hindi na muli ako magtiwala. Hindi nila ako masisisi kung bigla na lamang ako maging ganito. My life makes me stronger.

May mga iniwan sa ’kin si mommy na mana mula sa mga ipon niya na hindi alam ni daddy noon. Pero wala rin naman siyang sinabi nang malaman ito.

Ilang araw pa akong namalagi sa bahay bago tuluyang iwan ito.

“A-Anak…” Pigil ni daddy sa ’kin sa may sala habang dala ang ilan kong gamit at ilang gamit ni mom. Tinignan ko naman ito nang walang emosyon.

“What?”

“P-Puwede ka naman na dumito na. Bakit aalis ka pa?”

“Para ano? Gagawin mo rin sa ’kin ang ginawa mo kay mommy? Ang pasunurin ako sa mga gusto mo?” sarkastiko akong tumawa. “No, ayoko rin tumira at makasama ka sa iisang bubong. Nakakasuklam ka!” matigas kong sabi bago ito lampasan.

“A-Anak…” hinawakan nito ang braso ko.

“Ano na naman ba?!”

“Anak, please. Hayaan mong bumawi si daddy. Hayaan mong itama ko lahat—”

“Paano mo pa maitatama ang nawala na?!” sigaw ko. “Itatama mo dahil wala na? Sana naisip mo ’yan noong buhay pa siya! Dahil itama mo man, wala na rin namang kuwenta! Ang tagal kong hinintay maramdaman sa ’yo na maging isang totoong anak. Ang tagal kong nagtiis sa isang ama na parang amo ko at ako ang sunod-sunuran. Ngayon, hindi ko kailangan ng isang ama. Kaya ko ang wala ka! Dahil hindi naman kita naramdaman sa buong buhay ko!” napaiyak ito sa aking sinabi pero wala akong pakialam.

Lumabas ako ng bahay na may tumutulong luha. Agad naman akong nilapitan ni Amirah na kanina pa naghihintay sa ’kin.

“Hey! Anong nangyari? Okay ka lang?” Nag-aalalang tanong nito sa ’kin.

“A… Gusto ko na maging masaya. Malayo sa kanilang lahat.” Tumitig ito sa ’kin ng ilang segundo bago tumango-tango.

“Yes, we will. Mabubuhay tayo ng malayo sa kanila. Magiging masaya ka ulit. Hmm?” tumango naman ako at niyakap ang kaibigan.

“Salamat…”

Ilang araw kaming naging busy ni Amirah para asikasuhin ang pag-alis namin ng bansa. Hindi ako magiging okay habang nandito ako sa lugar kung saan lahat ng sakit ay naranasan ko na.

Nagplano kami ng mga gagawin namin sa aming buhay habang nasa malayo. Doon kami magtatrabaho, mag-iipon, at uuwi lamang kami kapag may naipon na kami na pangpatayo ng aming negosyo.

Nagtungo kami sa mall para bumili ng ilang mga kailangan namin sa pag-alis. Habang naglalakad na kami palabas ay bigla na lamang kaming hinarang nang magkapatid na Asher at Steve.

“What are you doing?” taas kilay na tanong ni Amirah.

“Can we talk?” tanong sa ’kin ni Steve.

“Why?” mataray kong tanong.

“I just wanna talk to you.”

“Hindi! Busy kami ni B.”

“Let them talk at least a minute, miss,” sabat ni Asher kaya s’ya naman ang tinarayan ni Amirah.

“Tigilan n’yo na ang kaibigan ko kung hindi sasamain kayo sa ’kin! Ano pa ba ang gusto n’yo? Wala na ngang natira sa kaniya. Baka puwedeng magtira naman kayo ng konti para maibangon muna niya ang sarili niya sanhi ng pagsira n’yo?!” galit na galit na sabi ni Amirah. Sasagot na sana si Ash nang matigilan muli dahil kay A. “Ipunin n’yo na lang muna ang sasabihin niyo sa kaniya. Dahil masiyado pang fresh sa kaniya ang lahat. Dahil kapag ang kaibigan ko naman ang nagkasakit ng dahil sa stress sa inyo, uubusin ko ang lahi n’yo!” duro nito sa dalawa dahilan para mapaatras ang mga ito.

“Tara, B.” Hinila na ako nito palabas ng mall.

She’s really my angel and my protector. I’m glad to have her; even in my darkest times she never leaves me.

Pagsakay ng kotse ay agad itong pinaandar ni Amirah at panay ang lingon sa likod.

“Hoy! Para ka namang hinahabol ng police riyan!” Ang bilis kasi nito magmaneho at panay ang tingin sa salamin para makita kung may sumusunod.

“Baka kasi sundan pa tayo at malaman kung saan tayo nakatira,” sagot nito.

“Bakit naman nila tayo pag-aaksayahan ng oras na sundan? Hindi na siguro.”

“Hindi natin sure, baka dahil sa kagustuhan kang kulitin n’on ay sundan tayo ng mga gago na ’yon!” Sagot nito at palinga-linga pa sa paligid para siguraduhin na hindi kami sinusundan ng dalawa.

“Pero, A, ’wag masiyadong mabilis. Ano ka ba?! Baka mamaya may masabitan tayo rito. Medyo traffic pa naman ngayon. Hindi na naman siguro susunod pa ang mga ’yon.”

“Hindi ’yan—”

“A!!! May truck!!!” sigaw ko habang nakatingin sa paparating na truck sa harapan namin. Panay ang busina nito.

“Shit!” sigaw nito habang kinokontrol ang pagmamaneho. Iniharang pa nito ang isang kamay sa harapan ko para hindi ako masaktan.

Nakaiwas man kami sa paparating na truck, hindi naman namin napansin ang mabilis na van na paparating sa kabilang gawi namin.

Sunod-sunod na busina ng mga sasakyan ang maririnig sa paligid. Parang naging mabagal ang takbo ng oras sa pagdating ng van. Tumama ito sa bandang likod ng kotse namin dahilan para magpaikot-ikot ito. Habang umiikot ang aming sasakyan ay hindi inaalis ni Amirah ang kamay niya sa harapan ko habang ang isang kamay ay nasa manibela. Napapikit na lamang ako sa takot sa puwedeng mangyari sa ’min ni Amirah.

Lord, please po. Sana hayaan n’yo muna akong maging masaya kasama ang kaibigan ko. Kota na po ako sa sama ng loob. Gusto kong magpahinga pero hindi sa ganitong paraan.

Chapter Thirty One

STEVE’s

Today, September 2, is the happiest day of my life. Because finally, my girlfriend said yes to my proposal!

After ng proposal ay nagpaalam ako sa girlfriend ko na si Nicole para pumunta sa birthday party nang kakilala ko. And she let me. She’s the type of girlfriend who always understands me. Hindi siya basta nagagalit, naghihintay ito ng paliwanag. Hindi rin ito selosa, dahil sinigurado ko naman sa kaniya na wala siyang pagseselosan. She’s not rich, but I admire her for being so kind and helpful to her family. Mayaman ito sa magagandang pangaral ng magulang.

Maraming nagkakagusto rito na classmate ko at classmates niya. Maganda kasi ito at palangiti. Isa rin sa matatalinong kilala ko sa batch namin. Kaya ang daming nainggit sa relasyon namin lalo na nang ma-engaged na kami.

I had a great time conversing with my friends Louie and Michael, who are here at Rose’s house with me. The person who has a birthday. We’ve been drinking a little too much, so we’re continually giggling at the couple’s ridiculous jokes.

“Tol, hinay na lang sa magiging anak, ha!” saad ni Louie.

“Gagi! Engaged pa nga lang kami nasa anak kana agad!”

“Oo nga! Honeymoon muna, oy!” sabat naman ni Michael.

“Isa ka pa!”

Nagtagal kami sa pag-iinom habang nagkukuwentuhan kaya hindi na namin namalayan kung nakarami na ba kami. Umiikot na ang paningin ko at sobrang inaantok na kaya nagpaalam muna ako sa dalawa na nakapikit na rin sa sofa.

Pumasok ako sa loob ng bahay at nakita si Rose na parang lasing na rin. Nilapitan ko naman ito.

“Rose… Saan puwede umidlip dito?” tanong ko.

“Sa taas, friend. Sa dulong kuwarto bakante ata ’yon. Ikaw na ang bahala, ha!” lasing na sagot nito.

“Sige sige! Happy birthday! Magpapahulas lang ako ng konti bago magmaneho pauwi.”

“Sige!”

Medyo gumegewang na akong maglakad paakyat sa hagdanan. Pag-akyat ay hinanap ko agad ang kuwarto na tinutukoy ni Rose.

“Teka… Alin ba rito sa dalawa?” tanong ko sa sarili. “Ito sigurong may bukas na ilaw.”

Pumasok ako sa kuwartong bukas ang ilaw at pinatay din ang ilaw bago nahiga sa kama.

And that night was the worst nightmare of my life. I don’t know how that happened. But I regret doing it!

Habang kinakausap ako ng mga magulang ng babaeng nakasama ko kagabi sa kuwarto, hindi mawala sa isip ko si Nicole. How can I tell her about this? Fuck!

Galit na galit ako sa babaeng ’to. Bakit niya hinayaan na may mangyari sa ’min? Lasing ako! Pero sabi niya lasing din daw siya and shit happened!

Natigilan ako sa gusto ng magulang niya, ang pakasalan siya. And I said no, because I’m already engaged to Nicole. But fuck, they never accepted that I’m already engaged to my girlfriend.

Ilang araw akong binagabag ng konsensya ko dahil sa nangyari. Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin kay Nicole na may nagalaw akong ibang babae pagkatapos ng engagement namin. Natatakot akong mawala siya sa ’kin. Natatakot akong masira kaming dalawa dahil sobrang mahal ko na siya.

Sobrang mahal ko na si Nicole, siya ang nakikita kong makakasama habangbuhay. Siya ang gusto kong maging ina ng mga magiging anak ko. Pero paano pa mangyayari ’yon kapag nalaman niya na pilit akong ipinapakasal sa iba?

Ayaw kong nasasaktan si Nicole. Ayoko…hindi ko kaya.

Sinundo ko ito sa kaniyang trabaho sa isang convenient store. Dahil malapit lamang ito sa kaniyang apartment ay iniwan ko na lamang sa tapat ng apartment niya ang kotse ko. Hawak ang kaniyang kamay ay sabay kaming naglalakad habang nagkukuwentuhan.

“Baby…” tawag ko rito.

“Hmm?”

“Ilang anak ang gusto mo?” tanong ko na ikinatigil niya.

“Baby! Anak agad?!” gulat niyang tanong sa ’kin na ikinatawa ko.

“Bakit? Doon din naman ang punta n’on.”

“Kasal muna bago anak! Masiyado kang advance!”

Sabay kaming dalawa na natawa.

“Puwede namang sabay, ’di ba? O kaya, unahin na natin para gagawin nating flower girl o ring bearer. What do you think?”

Mayamaya pa ay humagalpak na ito nang tawa. Nadala naman ako dahil sa tawa niya kaya nakisabay na rin ako. Magka-holding hands kami habang mabagal na naglalakad. Tawa pa rin kami nang tawa.

“Tigilan mo imahinasyon mo na ’yan, Baby.”

She’s really beautiful, lalo kapag nakangiti. How can I tell her without hurting her? I’m sure when she finds out about the shitty thing I’ve done, her precious smile will vanish… And I hated that I’d be the reason for it.

But I know I can’t keep this secret forever.

The day has come… She witnessed and heard all of it. She was insulted by my parents; she heard about the one-night stand; she heard about the arranged marriage. And I saw the pain in her eyes, which I hated the most to feel.

Nang mga oras na ’yon, sobrang takot ang nararamdaman ko. Takot na takot na maaari na siyang mawala sa ’kin. Takot na matatapos na ang lahat sa ’min…

When she started to take off the ring on her finger, I felt my body shaking. When her eyes filled with tears, my heart felt like it was ripped into pieces.

My baby is in pain because of this shit! Baby… I’m so sorry.

Nanlamig ang katawan ko nang ibaba niya ang singsing sa dulo ng mesa.

“N-No… No, baby, please…” pakikiusap ko. Pigil-pigil ako ng kuya ko sa akmang paglapit kay Nicole. “Let me go!”

“H’wag mo ng gawing komplikado, madadamay lang siya.”

Tumingin muli ako kay Nicole, malungkot ito na nakatingin sa ’kin habang tumutulo ang mga luha.

“C-Congrats…” nabasag ang boses nito na nagpakirot lalo sa dibdib ko. “I wish you the best. Reach our dream…with her. Maging mabuti kang asawa, gaya ng pangako mo sa ’kin. Kahit hindi na ako ang magiging misis mo.”

Doon na tuluyang bumagsak ang mga luha ko. Doon na tuluyang nawasak ang puso ko. Lalo na nang magsimula itong tumalikod sa ’kin at lumabas ng resto.

Tangina! Ang sakit! Sobra na!

Tumakbo ako palabas at hinabol siya. Niyakap ko agad ito habang nakatalikod sa gawi ko dahilan para matigilan ito.

“B-Baby, I’m sorry… Please, don’t leave me. Hindi ko ’to ginusto. Please, tulungan mo akong lumaban. H’wag mo kong iwan… H-Hindi ko kaya, baby.”

“Nagawa mo na, Steven,” tinatawag niya lang akong Steven kapag galit siya. “Harapin mo ang ginawa mo, panindigan mo siya. Ayokong maging dahilan ng pagkasira n’yo ng pamilya mo,” umiiyak nitong sabi.

“N-No, baby… Please, ’wag mo akong isuko, baby. Gagawan ko ng paraan. Hintayin mo ako, please…” umiiling kong saad habang walang humpay sa pag-iyak.

Putangina! Sobrang sakit nito!

“Tama na. T-Tapos na tayo. I love you, Baby. For the last time…” Nanlambot ako sa kaniyang huling sinabi kaya tuluyan na itong nakawala sa yakap ko at tumakbo palayo.

“Nicole!!!” sigaw ko at napaluhod pa sa kinatatayuan ko.

Wala akong pakialam kung pinagtitinginan na ako ng lahat. Dahil tangina! Walang mapaglagyan ang sakit na nararamdaman ko!

Si Nicole ang bumago sa ’kin. Siya lang ang babaeng sineryoso ko.

Si Nicole ang dahilan kung bakit nag-aral at nagtapos ako.

Siya ang dahilan kung bakit binago ko ang gagong ako noon. Lahat ng bisyo ko ay inalis ko para lang maging bagay kaming dalawa.

Si Nicole lang ang dahilan ng lahat sa buhay ko. Pero wala na ngayon…

Napuno ako ng galit at pagkamuhi sa lahat ng tao sa paligid ko. Lalo na sa babae at sa pamilya niya na dahilan nang pagkawasak ko.

Inalalayan ako ng kapatid ko patayo habang nanghihina ako sa pag-iyak. Pero nag-init lalo ang ulo ko nang bumungad sa ’kin ang babaeng naging dahilan ng lahat. Ang dahilan kung bakit ako iniwan ng taong naging mundo ko.

“Are you happy now? You ruined us, iniwan na ako ng taong sobrang minahal ko! Iniwan ako ng nag-iisang tao na nakakaintindi sa ’kin! Lahat ’yon ay dahil sa ’yo at sa pamilya mo!” Galit na galit na sigaw ko sa babae. Umiyak ito sa harapan namin pero hindi ako nakaramdam ng awa.

Gustong-gusto ko siyang hawakan sa panga at iparamdam ang galit ko ngayon.

“Kasal?” I asked her and then smirked. “Sige, ibibigay ko ang kasal na gustong-gusto ng parents mo. At ipararanas ko sa ’yo ang impyerno! Kung paano niyo kami sinira ni Nicole! Kung paano niyo sinira ang buhay ko, gagawin ko rin sa buhay mo! Tandaan mo ’yan!”

Sisiguraduhin kong pagsisihan ng mga magulang mo na ipinilit ka nilang ipakasal sa ’kin. Gagawin kong impyerno ang buhay mo. Ipararanas ko sa ’yo kung gaano kasakit ang ginawa n’yo sa ’kin. Isinusumpa ko!

Chapter Thirty Two

“What’s wrong with you?! Alam mo bang nakakahiya kina Mr. and Mrs. Dela Cruz ang ginawa mo?!” agad na bungad sa ’kin ni Daddy pag-uwi namin.

“Anong nakakahiya sa ginawa ko, dad? Hindi ba mas nakakahiya ang ginawa n’yo?” agad akong nakatanggap nang malakas na sampal mula rito.

“Bastos ka! ’Yan ba ang itinuturo sa ’yo ng magaling mong girlfriend?! Ang maging bastos sa magulang?!”

“H’wag niyo s’yang idamay dito. Labas siya sa usapan na ’to,” matigas kong sagot. “Hindi siya mayaman, oo, pero hindi siya pinalaking bastos ng mga magulang niya kaya imposibleng turuan niya ako.”

“What do you mean?”

“Kayo ang nagbibigay ng dahilan para maging ganito ako ulit!” sigaw ko. “Galit na galit kayo sa akin noon dahil gago ako, pariwara ako! Puro na lamang si kuya ang magaling sa inyo! Tapos ng may nagpabago sa ’kin, kung kailan nabago na ako n’ong tao saka n’yo siya ilalayo sa ’kin? Siya ang dahilan ng lahat kung bakit ako nagbago! Hindi dahil sa inyo! Dahil sa kaniya!” Sinampal na naman ako ni daddy, awat-awat naman ito ni mommy.

“Tama na, Steve, pumasok kana sa kuwarto mo!” utos ni mommy kaya padabog akong umalis doon.

Tangina! Kahit anong sampal ang gawin nila sa ’kin, kahit saksakin pa nila ako, wala pa rin mas sasakit sa maiwan ng taong sobrang mahal mo. Ng taong bumuo sa durog mong pagkatao.

Agad akong pumasok sa banyo at nagbabad sa ilalim ng shower.

“Baby… Come back to me, please. I need you…”

Siya ang tanging tao na nakakapagpakalma sa ’kin. Ang tanging babae na isang hawak lamang sa aking braso o kamay, kumakalma na ako. Ang babaeng kahit sobrang galit na ako, tawagin lang akong baby lumalambot na ako.

Sobrang laking parusa ang mawala siya sa ’kin. Sobrang laking pagkasira ko ang ilayo siya sa ’kin. Hindi ko kaya… Hindi ko kakayanin.

Araw-araw akong tumatambay sa convinient store kung saan siya nagtatrabaho. Nagbabaka sakaling makita ko siya. Ilang beer-in-can na ang nauubos ko pero walang Nicole na dumadating. Alam kong ikagagalit niya kung makikita niyang beer ang almusal ko. Gugustuhin ko pa ’yon, marinig ko lang siya ulit. Pero wala…

Isang linggo na ako pabalik-balik sa trabaho niya sa araw, sa apartment naman niya sa gabi. Pero wala. Wala akong ni anino ni Nicole na nakita. Minsan pa ay sa kotse ko ako nakakatulog sa magdamag para lamang masigurado na makikita ko siya. Pero bigo pa rin ako.

Walang Nicole.

Dumating ang araw nang kasal. Pakiramdam ko ay huling araw ko na sa mundo bago ang bitay ko.

Fuck! This is not the wedding I was dreaming with my Nicole.

Wala akong maramdaman habang naghihintay sa altar. Walang excitement, walang kahit konting saya. Parang wala na lamang akong buhay na nakatayo rito. Kahit nang makita ko nang naglalakad palapit sa ’kin ang babaeng pakakasalan ko, wala pa rin.

Walang kabuhay-buhay kaming tumutugon sa pari. Hanggang sa matapos ang seremonyas ng pari ay tanging palakpak ng mga tao ang maririnig. Pagtingin namin sa mga tao, nahagip ng aking paningin ang matagal ko nang hinahanap.

Nicole…

Gustong-gusto kong tumakbo para puntahan siya pero umiling ito para iparating na ’wag kong gagawin ang iniisip ko. Titig na titig kami sa isa’t-isa habang mabagal siyang nakikipalakpak sa mga tao.

Baby, I’m sorry, please…

I know how painful this scene is for her. I’m the one who proposed to her but ended up marrying someone else while she was watching us.

Napapalunok ako sa sakit na nararamdaman para sa aming dalawa. Walang bumibitiw nang tingin sa ’min, na tila sa tingin pa lang ay nag-uusap na kami. Tulad lang noon, nagkakaintindihan kami kahit sa tingin lamang. At nakikita ko kung gaano siya nasasaktan ngayon.

Ngumiti ito sabay tulo ng kaniyang luha.

Fuck! Baby, please… I really want to hug you. I badly want to wipe those tears.

Sa kaniyang ngiti habang tumutulo ang luha ay sobra na akong nasasaktan. Pero ang huling salita nito ang sobrang nagpabagsak ng mundo ko.

I love you… She mouthed while her tears were streaming down. And she turned her back on me.

The moment she says I love you without sound, and the moment she runs away from me… Fuck! I can’t explain how painful this is!

Ang kanina ko pang pinipigilang luha ay nagbagsakan na sa kaniyang pag-alis. Gustuhin ko man na habulin siya, natatakot ako na baka guluhin pati ang pamilya niya. Alam ko kung gaano niya kamahal ang pamilya niya. Kaya nagtiis ako sa sakit. Pero pangako… hahanapin kita, baby.

Akala ko iyon na ang huling beses na makikita ko siya.

Naabutan ko itong kausap si Brianna, ang babaeng ipinakasal sa ’kin. Hindi ko alam ang gagawin pero pinakinggan ko muna ang usapan nila. Doon, ramdam ko na ito na talaga ang huli. Ang makiusap siya sa ibang tao para sa ’kin, tila nagpapaubaya na.

Niyakap ko agad ito matapos niyang magulat dahil hindi nito inaasahan na maririnig ko lahat ng ’yon. Nakiusap ako na ’wag niya akong iwan dahil sa papel lang naman ako kasal pero siya ang mahal ko. Alam kong mahirap para sa kaniya, alam kong hindi niya matatanggap.

“Gusto kong maging masaya ka kahit hindi na ako ang kasama mo. G-Gusto kong tuparin mo ang mga ipinangako natin sa isa’t-isa, kahit hindi mo na sa ’kin tutuparin. Gusto kitang maging masaya…” Umiiyak nitong saad na lalo lamang nagpatibay sa kagustuhan kong ’wag siyang pakawalan. Ang makita siyang umiiyak at nasasaktan ng dahil sa ’kin ay sobrang malaking dagok para sa pagkatao ko. Ang sakit!

“Pero sa ’yo lang ako sasaya dahil ikaw ang mahal ko. Dahil ikaw ang gusto kong makasama habangbuhay. Please, h’wag mo naman ako bitiwan agad…” pagmamakaawa ko pa rin sa kaniya.

“Ako ang mahal mo, alam ko. Pero hanggang doon na lang ’yon. Maging masaya ka kahit hindi kasing saya noong magkasama pa tayo.” Natigilan ako sa aking narinig at umiling-iling bilang hindi pagsang-ayon sa gusto niya. “Mahalin mo s’ya, kahit hindi katulad nang pagmamahal mo sa ’kin. Masaya na ako para sa inyo. M-Mahal kita…s-sobra… Pero may hangganan ang lahat. T-Tapos na tayo, Steve.”

Nanlaki ang mga mata ko sa kaniyang huling sinabi at nanghina. Dahilan para makawala na naman sa yakap ko at tumakbo palayo. Tanging sigaw na lamang ang nagawa ko ng mga oras na ’yon. Pakiramdam ko durog na durog na muli ako.

Ang taong bumuo sa ’kin noon, ay siya rin ang dumurog sa ’kin ngayon.

Sa tuluyang pagkawala sa ’kin ni Nicole, doon na ako walang maramdaman kung hindi galit. Doon ko naramdaman na wala nang patutunguhan ang pagbabago ko dahil wala na ang dahilan nito.

Sa tuwing makikita ko si Brianna, naaalala ko ang sakit nang matapos ang lahat sa ’min ni Nicole. At sinabi ko sa sarili ko, lahat nang sakit na naramdaman ko, doble kong ibabalik sa babaeng ito. Para malaman niya at ng pamilya niya ang kagaguhan nilang ginawa!

Mananatili ako sa kasal na ito hindi para maging asawa niya, kung hindi para pahirapan siya hanggang sa magmakaawa siya at pagsisihan ang kanilang ginawa. Wala na akong pakialam kung babae siya, dahil babae rin si Nicole, pero hindi nila ’yon naisip.

I’ll make her suffer; I’ll make her regret all of this shit!

Chapter Thirty Three

Nagsama kami sa iisang bahay pero hindi ko hinayaan na magsama kami sa iisang kuwarto. Hindi rin ako pumayag na may katulong para mas pahirapan pa siya. Hindi ako pumayag na magtrabaho pa siya dahil gusto ko siya ang gagawa ng mga gawain sa bahay. Kasama na ang pagsilbihan ako.

Bumalik ako sa dating ako. Lagi akong umuuwi ng lasing. Araw-araw ko pa rin hinahanap si Nicole kahit alam kong wala na itong planong magpakita pa.

Pagkakalabas ko ng office ay nadiretso ako sa bar para magpakalunod sa alak. Walang araw na hindi ako nag-iinom simula nang iwan na niya ako nang tuluyan. Araw-araw mainit ang ulo ko sa tuwing nakikita ko si Brianna. Lalo na kapag nakikita siya ng mga babae ko. Oo, kahit kasal na ako ay kung sino-sino pa ang kasama ko. Tuluyan kong ibinalik kung ano ako noon bago ko makilala si Nicole. ’Yon ay ang pariwarang Steven Adam…

Sa tuwing itatanong siya sa ’kin ng mga babae ko ay itinatanggi ko na lamang. Ilang beses rin akong nagdadala ng babae sa bahay namin para mas inisin pa siya. Kung sino-sinong babae ang nakaka-sex ko sa kuwarto ko at alam ni Brianna ’yon pero wala akong pakialam.

Pero isang araw ay nangyari ang hindi naman dapat mangyari. May nangyari sa ’min dahil sa sobrang kalasingan ko. Sa pag-aakalang siya si Nicole. Pero ang ipinagtaka ko, bakit siya pumayag? At that time, I was the only one drunk. That was the first time something happened to us after marriage.

I woke up with her next to the bed, and we were both naked.

“Fuck!” bulong ko sa sarili.

Napatingin ako sa maamo niyang mukha na payapang natutulog. Ilang segundo pa akong napatitig dito sa hindi malamang kadahilanan.

Hindi maitatangging maganda ito. Matangos ang ilong, manipis at mapulang labi, may makapal na pilikmata na bumagay sa medyo nag-aasul niyang mga mata. Mahaba ang maganda nitong buhok. Pero sa kabila ng kaniyang ganda ay nangingibabaw pa rin sa ’kin ang pagkasuklam ko sa kaniya.

Pinilig ko ang aking ulo para maiwasan ang tignan siya. Tumayo ako at tumungo na sa banyo para maligo.

“I will never fall to her beauty… Never.”

Paglabas ko ay naabutan ko pa rin ito at mukhang kagigising lang.

“What else are you doing there? Why don’t you get dressed and go back to your room?” I asked coldly before entering my walk-in closet.

Naghanda ako para sa pakikipagkita sa isa sa mga side-chicks ko.

Nakita ko pa rin si Brianna sa mall kung nasaan kami ng babae ko. Kita ko ang gulat niya sa nakita pero wala akong pakialam. Akala ba niya porque may nangyari sa ’min ay okay na kami? Tss. Itinanggi ko lamang muli ito. Na madalas kong gawin kapag may nakakakita sa kaniya.

Nang minsan pang may dinala ako sa bahay na babae para maka-sex ay nakaaway ko pa si Brianna. She’s acting like a real wife! Like? What the fuck! She’s not my real wife! Not in my wildest dream!

Sigawan kami nang sigawan sa tuwing mag-aaway kami. Nakakapikon na! Umiinit talaga ang ulo ko sa kaniya! Paulit-ulit na lang siya!

“Gusto ko lang ipaalala sa ’yo, hindi kita mahal! Hindi ko ginusto na maikasal sa ’yo! Kaya wala kang karapatan sa mga gusto kong gawin! Dahil hindi ikaw si Nicole! S’ya lang ang may karapatan sa akin at hindi ikaw. Kaya tigilan mo ko sa kaartihan mo! Tigilan mo ang pag-asta na akala mo isa kang mabuting asawa, dahil hindi mangyayari ’yon! Dahil hinding-hindi kita mamahalin!” Sigaw ko rito bago ito iwan sa sala.

She will never be my Nicole! I love Nicole, and I hate her! That’s the difference!

My mother’s birthday came. I have to act like a decent husband in front of them once more. Despite my annoyance, I did it. It’s a good thing she and I got along. But after the party, I dropped her off outside the village since I need to meet another girl somewhere.

Ilang babae na ang naikama ko pero wala akong matandaan na pangalan. Tss.

Pumunta ako sa condo na itinext sa ’kin ng babae. Kahit dis-oras na ng gabi ay pinuntahan ko pa rin ito. Pagbukas na pagbukas nito ng kaniyang pinto ay nakangiti na agad ito wearing her red lingerie. Agad ko itong sinunggaban ng halik. Pagkasara ng pinto ay hindi ko tinigilan ang halik hanggang sa makarating na kami sa sofa.

Inihiga ko ito sa kaniyang sofa at kinubabawan.

“Ah!” The woman groaned as I stroked with her breast with my tongue. It had only been a few minutes since she had been moaning loudly while clinging to the sofa. While she was moaning loudly, I pushed farther within her. “Ah! Fuck! Harder!” she moaned.

I even had her stand up and slightly bend for the new position.

A girl named Ashley had sex with me a few times. We even reached her room.

Mayamaya pa ay tumawag ang kapatid ko kaya sinagot ko na lang kahit napipilitan.

“Yes?” malamig kong sagot. Ang katabi kong babae ay panay pa rin ang halik sa leeg ko.

“Where the fuck are you?!” galit nitong tanong na ipinagtaka ko.

“I’m with someone. Why?” walang gana kong sagot sabay halik sa babae na siguradong rinig na rinig ng kapatid ko.

“Fuck you!” galit na galit ito mula sa kabilang linya.

“Hey! What’s wrong with you?!”

“Your wife, asshole! She’s in the hospital right now because you left her, idiot! Muntik na siyang ma-rape! Grow up, Steven! You’re already married!” galit na galit na sabi nito bago ako binabaan ng tawag.

May kakaiba akong naramdaman sa sinabi ng kapatid ko pero hindi ko na lamang pinansin. Umalis ako sa condo ng babae at nagkape sa coffee shop na malapit. May babaeng nagpapacute sa ’kin na mukhang galing sa isang party. At first, we just staring at each other, but ended up moaning in my room.

Araw-araw kung sino-sino ang ka-sex ko sa aking kuwarto. Araw-araw kaming nag-aaway ni Brianna. Dumating pa sa point na sinasaktan ko na ito. May nangyayari rin sa ’min dahil sa pinipilit ko ito kapag wala akong babae nang araw na ’yon. Hindi ko alam pero naging mahirap na sa ’kin ang kontrolin ang sarili lalo na kapag lasing. Para laging magulo ang isip ko at gusto ko lang gawin kung ano ang gusto ko. Kaya si Brianna ang binabalingan ko. Para masaktan ito gaya ng gusto kong mangyari.

Not until, she told me about her pregnancy. Aaminin ko na nakaramdam ako ng galak pero biglang pumasok sa isip ko na baka may lalaki rin ito gaya nang ginagawa ko. Kaya hindi ako sigurado na ako ang ama.

Oo, natakot ako sa sarili kong multo. Iniisip ko na ginagawa niya rin sa ’kin ang ginagawa ko sa kaniya.

Kaya pilit kong itinatanggi na akin ’yon, na anak namin ’yon. Kaya sabi ko ay hihintayin ko ang DNA paglabas ng bata bago ako magpaka-ama.

But when she said she lost our baby after a week of being missing, kasabay ng pagpapapirma niya ng Divorce paper…

“Sa lahat ng nawala sa ’kin ng dahil sa ’yo, a-ang…ang a-anak ko ang pinakamasakit na kinuha mo sa ’kin! Oo! Nawala na ang anak ko! Hindi mo na nga s’ya tanggapin, ikaw pa rin ang naging dahilan ng pagkawala niya!”

Doon ako natigilan at nagtataka kung paano nangyari. Ikinuwento niya ang lahat. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit nasasaktan ako. Kung bakit naaawa ako kay Brianna. Naguguluhan na ako sa sarili ko nitong mga nakaraang araw kaya mas inaaway ko siya. Pero ang marinig ang lahat ng ito sa kaniya…lalo akong naguluhan.

Sobra akong nasaktan sa narinig. Sobra akong nanghinayang sa pagkawala ng anak namin. Anak naming… Bakit ang sarap na niya pakinggan kung kailan wala na siya?

Umalis ako ng bahay at nagmaneho papuntang simbahan. Hindi ko alam kung bakit dito ako pumunta pero pumasok ako sa loob at nagdasal.

I’m sorry… Alam ko pong masama akong tao, naging masama ako sa kaniya. Pero ang kunin ang inosente bilang kabayaran sa ginawa ko ay sobra-sobra na po. Sobra akong nagsisisi… Alam ko po na kasalanan ko ang mawala siya sa ’min. Sorry. Sorry. Sana mapatawad pa nila ako. Sana mapatawad pa niya ako.

Tumulo ang luha ko habang nagdarasal.

Puwede pala ang gano’n? Magigising ka na lang na pinagsisisihan mo na ang iyong mga nagawa.

Totoo pala ’yon, bigla mong ma-appreciate ang isang tao kapag nawala na ito.

Nangyayari pala talaga na magigising ka na lang na ayaw mo na siyang mawala sa ’yo pero… huli na ang lahat.

Dahil halos isumpa na niya ako. Dahil ayaw na niya talaga. Kung ang pakawalan siya ang magpapasaya sa kaniya, sige. Dahil gusto ko siyang makitang masaya ng dahil sa ’kin. Kahit isang beses lang… Kahit na ’yon ay ang pakawalan siya, ibibigay ko.

“I’m sorry…”

Chapter Thirty Four

“Magiging masaya ka na ba kapag pinirmahan ko ’yan? ’Yon ba talaga ang gusto mo?” seryosong tanong ko kay Brianna, pagtutukoy sa divorce paper.

Dahil kung ’yon lang ang magpapasaya sa kaniya, kahit may kirot na akong nararamdaman sa isipin na magdi-divorce na kami ay gagawin ko. Maging masaya lang siya.

“Oo. Sobrang laking kaginhawaan sa buhay ko ang pakawalan mo, Steve. Dahil ayoko na talaga. Pagod na pagod na ako sa ’yo at sa buhay ko. Pero may isa akong kailangan bitiwan, at ikaw ’yon. Dahil malaki ang nagawa mong sira sa buhay ko. Walang kapatawaran ang mga ginawa mo sa ’kin. Alam mo ’yon!”

Ang marinig ang lahat ng ito sa kaniya ay napakasakit pala talaga. Noon naman ay wala akong pakialam. Pero bakit ngayon apektado na ako nang sobra? Napapalunok na lamang ako habang nakatingin sa kaniya.

Wala akong ibang magagawa kundi ang pirmhan na lamang dahil ayaw ko nang saktan pa siya ulit. Dahil sobra-sobra na ang nagawa ko. Ayaw ko ng dagdagan pa.

Tinitigan ko siya sa huling pagkakataon dahil hindi ko ’yon madalas magawa sa kaniya. Ang huling beses ko siyang tinitigan ay nang unang beses na may nangyari sa ’min sa bahay na ’to. At ipinangako ko sa sarili na hindi ako mahuhulog sa ganda niya. Pero… hindi ko ata natupad. Dahil natatakot na akong mawala siya sa ’kin, nasasaktan na ako. Ibig sabihin…

“You’’e free now. I hope, I made you the happiest. I’m sorry. I’m really sorry…” sobrang pinagsisisihan ko, Brianna.

I left after I signed what she wanted.

It hurts, but there’s nothing I can do because she’s tired of me. Kung sana hindi kami sa ganito nagkakilala… Kung sana mas nauna ko lang siyang nakilala. Pero hindi ko rin pinagsisihan na nakilala ko si Nicole dahil sobrang minahal ko siya. Pero pinagsisisihan ko na sa ganitong paraan kami nagkakilala ni Brianna.

Kinabukasan ay natigilan ako nang makitang may dala na itong maleta.

Gustong-gusto na ba niya talagang makaalis sa buhay ko? Gano’n na niya ako kaayaw na makasama sa buhay niya. Hindi ko siya masisisi dahil kasalanan ko naman lahat.

“You’re… Leaving already?”

“Yeah, I told you. Basta mapirmahan mo ang papeles ay aalis na ako sa bahay na ito, at sa buhay mo. Malaya ka nang dalhin ang mga babae mo rito. Thank you sa pirma. Bye.”

I didn’t answer until she left the house. When she came out, I just cursed myself.

“Fuck you, Steve! Fuck you!”

Napahilamos ako ng aking palad. I stood up and looked at her through the window. She was looking at the house while standing outside her car.

It was only later that she looked at where I am. She looked at me for a few seconds.

Kung sana hindi sa ganitong paraan kita nakilala… Kung sana umpisa pa lang sinubukan ko na ang mahalin ka. Pero huli na. Ginago na kita ng ilang ulit, inalisan ng respeto at sinaktan. You don’t deserve me. You deserve better… I hope one day you’ll find happiness in life.

Nakatanaw na lamang ako sa lumalayong sasakyan nito hanggang sa hindi ko na makita.

I’m sorry…

Akala ko ’yon na ang huli naming pagkikita pero nakatanggap ng balita sina mommy na wala na raw ang mom ni Brianna. Alalang-alala ako nang mga oras na ’yon. Dahil alam kong kauuwi lang niya sa kanila pero ito agad ang bubungad sa kaniya.

Pero nakakagulat nang dumating ito sa burol ng kaniyang mommy at gulat na gulat sa nakita. Nakatayo kami ni kuya sa isang sulok dahil katatapos ko lang magyosi habang si kuya naman ay nagkakape. Ikinuwento ko kasi rito ang nangyari at sa pagpirma ko. Inamin ko rin ang nararamdaman ko kay Brianna. Pero natigil kami sa pag-uusap sa biglang pagdating ni Brianna na mukhang hindi inaasahan ng lahat. Akala ko rito siya umuwi kahapon pero mukhang hindi. Dahil magkasama silang magkaibigan at parehong gulat sa nakita. Wala siyang alam?

Nagwala ito sa mismong tabi ng mommy niya. Para namang dinudurog ang puso ko dahil sa nakikita.

Sa kabila ng mga pinagdaanan niya sa mga kamay ko; matapos ang mga paghihirap niya sa ’kin, ito naman ngayon. Nawalan siya ng baby tapos ngayon ay ang kaniyang ina. Hindi ko siya masisising mapagod na lang sa buhay niya gaya ng sabi niya. Pero mas pinili niyang isuko ako kesa ang sukuan ang kaniyang sarilli. Which is great.

Gustong-gusto ko na siyang lapitan pero pinigilan ako ng aking kuya. Nakakagulat ang mga narinig naming lahat sa sigawan nila mag-ama. Doon ko lang nalaman na may pinagdadaanan din pala siya sa pamilya niya. Pero dinagdagan ko pa. Hiyang-hiya ako sa mga nagawa ko sa kaniya. Hindi sapat ang paghingi ng sorry. Alam ko.

Kaya sinubukan ko na lapitan siya nang makita namin siya sa mall ni Kuya. Bibili sana ako ng pang regalo ko sa kaniya dahil balak ko siyang puntahan sa kanila at humingi ng kapatawaran. Ang balak ko ay araw-araw ko ’yon gagawin. Hindi ko ito nagawa. Dahil matapos noong araw na makita ko siya sa mall at hindi nakausap dahil ayaw ng kaibigan niya ay hindi ko na ito muli nakita.

Wala ito sa kanila at hindi na makontak. Walang may alam kung nasaan siya. Sinubukan ko pang kausapin pati magulang ng kaibigan niya pero kahit sila ay walang balita sa magkaibigan.

Araw-araw ko siyang hinahanap, araw-araw ko siyang kinokontak pero wala talaga.

“Kuya… Paano na? Paano ko ipapakita sa kaniya ang pagsisisi ko? Handa ko naman harapin kahit pahirapan niya rin ako. Papayag ako. Kahit gawin niya sa ’kin ang lahat ng mga ginawa ko sa kaniya—”

“Kahit may maka-sex din siyang ibang lalaki habang sinusuyo mo siya?” natigilan ako. “Hindi ba gano’n ang ginawa mo? Ilang babae ang ikinama mo habang nakikita niya.” Napayuko ako sa narinig. Galit na galit ako sa dating ako. Sa dating ako kung saan sinaktan ko ng sobra si Brianna.

Ang isipin na may kasama siyang ibang lalaki sa kama ay masakit sa dibdib. Pero gaya ng sabi ko, tatanggapin ko lahat ng paraan na gusto niyang gawing pagpapahirap sa ’kin. Mapatawad niya lang ako. Kahit sa masakit na paraan…

“Tatanggapin ko, kuya. Kahit maging kabet pa niya ako okay lang sa ’kin. Basta makuha ko lang ang kapatawaran niya.”

“Steve…” seryosong tawag sa ’kin ni Kuya. Seryosong-seryoso ito kaya nakaramdam ako ng kaba.

“B-Bakit?”

“Alam mo bang…”

“Ano?” Lalo akong kinabahan dahil mukhang may kinalaman kay Brianna ang gusto niyang sasabihin.

“Alam mo ba noong una, tutol ako nang malaman ko kung sino ang ipakakasal sa ’yo?” nagtataka akong nakatingin sa kaniya.

“B-Bakit?”

“Dahil gustong-gusto ko na ako ang ma-arranged marriage sa babaeng ipinakasal sa ’yo.”

Kumalabog nang malakas ang dibdib ko dahil sa narinig. Ibig bang sabihin…

“Naalala mo ang babaeng naikukuwento ko sa ’yo noon? ’Yong babaeng madalas kong makita kapag inihahatid kita noon sa school?”

Natigilan ako at naalala ang babaeng crush na crush niya sa campus. Pero hihintayin daw muna niya na maka-graduate bago kausapin. Lagi niya raw ito patagong binibisita sa campus para lang makita.

“K-Kuya…” nahihiyang tawag ko rito.

“Kaya galit na galit ako sa ’yo sa tuwing nalalaman ko na nasasaktan siya dahil sa ’yo. Kaya galit na galit ako sa ’yo noong muntik na siyang ma-rape at noong malaman ko ang kagaguhan mong ginagawa sa kaniya. Sinubukan ko naman na kalimutan na lang dahil akala ko magiging masaya na siya sa ’yo. Pero…hindi pala.”

Kaya pala sobra siyang mag-alala rito, kaya pala sa tuwing nakakasama ko ito sa bahay ay palagi niyang kinakausap. Kaya pala ganoon na lamang siya kung magalit sa akin. Ang babaeng ginagalang niya at hinihintay muna makatapos ay ginago ko lang. Binastos ko lang at sinaktan.

Tangina! Steve!

Nakita ko ang malungkot nitong mga mata na napupuno ng mga luha.

“Iginalang ko siya, Steve…” basag na boses na sabi nito. “Hinintay ko siyang maka-graduate para hindi ako makagulo sa pangarap niya. Hinahatid ko siya kahit nang tingin ko lamang para hindi siya guluhin. T-Tapos…” tuluyan nang tumulo ang mga luha nito. “B-Bababuyin mo lang pala? Sasaktan physically and emotionally? Hindi mo alam kung gaano ko kagusto na saktan ka sa araw-araw dahil sa nalaman ko. Pero palagi kong ipinapaalala sa sarili ko na…kapatid pa rin kita, e. Kahit labag sa loob ko sinusuportahan kita sa pagsuyo mo sa kaniya. Pero hindi para hayaan na makuha siya ulit. Gusto ko lang na pagsisihan mo ang mga ginawa mo sa kaniya. At gusto kong masaksihan lahat ng ’yon para mabawasan ang galit ko sa ’yo.”

Hindi ako nakapagsalita sa mga sinabi ni Kuya. Ngayon alam ko na kung bakit gano’n siya umasta kapag si Brianna ang usapan. Ngayon alam ko na kung bakit laging masama ang tingin nito sa ’kin. Ngayon alam ko na kung bakit ayaw niyang nilalapitan ko si Brianna noon sa burol ng mommy nito. Ayaw niya na dagdagan ko pa ang sakit na nararamdaman ni Brianna.

“K-Kuya, sorry. I’m sorry…” hiyang-hiya na ako sa kapatid ko dahil sa lahat nang nalaman ko.

“Tinatanggap ko ang sorry mo pero gusto ko lang malaman mo na hinahanap ko rin si Brianna hindi para sa ’yo…kung hindi para sa ’kin.” Natigilan ako sa aking narinig.

“A-Anong ibig mong sabihin?”

“You don’t deserve her. Kapag ako ang unang nakahanap sa kaniya, hindi ko na siya ibabalik pa sa ’yo. Ako naman talaga ang nauna, nagpaubaya lang ako dahil kapatid kita. Pero maling desisyon pala ang ginawa ko. Dahil sobra mo siyang winasak. Pasensyahan na lang, Steve. Sa oras na makita ko siya, kakalimutan ko muna na kapatid kita.”

Chapter Thirty Five

BRIANNA’s

“Are you ready, Architect Tianson?” I asked my friend, A.

“Of course! Ikaw? Ready ka na bang bumalik, Architect Dela Cruz?” she asked back.

“Yeah. It’s been four years. I think four years is enough to heal.”

“All right! Let’s go!” masiglang sabi nito.

Four years have passed… Akala namin hindi na kami makakaalis. Mabuti na lamang at hindi kami napuruhan nang araw na ’yon noong maaksidente kami. Yeah, nasaktan lang kami pero nakontrol pa rin ni A ang manibela at ang preno. So, galos lang. Thanks God!

We are planning to return to the Philippines today. I’ve accepted everything for the past four years. I rebuilt myself on my own, with the support of a friend. Amirah never abandoned me; she has remained by my side till I am completely cured. We are architects for a well-known New York firm. And, while we’re here, we’ve started a business in the Philippines, so we can stay because our business is there. Amirah is speaking with someone in the Philippines who is in charge of it; it has already finished after four years and will restart when we arrive.

AB Construction Company

Pagkarating namin sa Isla Haven ay nagpaalam ako kay A na pupunta ng sementeryo para puntahan si mommy.

“Sama ako!” agad nitong sabi.

“Hoy, A! Apat na taon tayong magkasama. Hindi ka ba nagsasawa sa mukha ko?” natatawa kong tanong.

“Hindi,” mabilis nitong sagot. “Never mangyayari, B. Tss.”

Ayaw talaga niya akong hayaan na mag-isang umaalis. Napabuntonghininga na lamang ako sa kawalan nang isasagot.

“Bahala ka nga!”

Pagkarating sa puntod ni mommy ay malinis ito at may bulaklak na parang kahapon lang nadala. Siguro ay madalas na nandito si daddy.

Si Daddy… Kumusta na kaya siya?

Hinawakan ko ang pangalan ni mommy at naupo sa tabi nito. Gano’n din naman ang ginawa ni A sa kabilang banda. Tahimik lamang ito at nakatingin sa puntod.

Mommy… How are you? I’m sorry if I haven’t visited you in four years. I lost myself when you left. So, I need to refresh my mind and my life away from here. I missed you, Mommy. I really missed having you, Mom.

“Let’s go?” Tanong ko kay A kaya tumayo na kaming dalawa at iniwan ang dala naming bulaklak.

“Sa company tayo?” tanong ni A habang nagda-drive.

“Bakit? Bukas pa start natin, ’di ba?” tanong ko pabalik. Pinaumpisahan na pala kasi ito ni Amirah kahit wala pa kami.

“My ilang company owner daw na gusto makipag-meeting sa owner ng AB. Gusto ata makipag-merge.”

“Ngayon?”

“Yeah…” sagot nito.

Tumigil kami sa parking area ng company namin. Mayroon itong 12th floor kung saan office namin ang nasa pinaka last floor.

“Bakit naman biglaan?”

“Hindi siya biglaan, B. Ngayon talaga ang sched nila sa company natin. Pero dahil nandito na rin naman tayo, mabuti pa na tayo na ang humarap para sure.”

Sabay kaming lumabas ng sasakyan.

“Okay.”

Mabuti na lamang pala ay medyo pormal ang suot namin. Nasanay na kami sa New York na kahit walang lakad ay nakaayos.

I’m wearing my black skinny jeans and a white tube with a black coat. Four-inch white stilettos and my new haircut above my shoulder with colored ash gray.

Panay ang bati sa ’min ng mga nadaraanan namin na employees. Binabati naman namin sila pabalik habang nakangiti.

“Sa 10th floor ba tayo?” I asked Amirah.

“Yeah, nandoon na raw sila. Kararating lang,” sagot nito habang nakatingin sa phone niya. Pinindot ko naman ang 10th floor ng elevator.

“Kilala mo ba kung sino?”

“Hindi nga, e. Si Luke kasi ang kausap.” Pagtutukoy nito sa kaibigan niya na siyang nag-asikaso ng lahat ng ito. Mula sa pagpapatayo ng aming company.

Mapapagkatiwalaan naman ito kaya hindi na ako nangamba. Kilala rin siya ni Amirah, isa rin itong Architect.

Kumatok lang si Amirah ng tatlong beses sa pinto ng conference room. Napahinga naman ako nang malalim. Noon kasi, meeting para sa ibang company ang pinupuntahan naming dalawa. Pero ngayon ay para na sa company namin.

Pagbukas ng pinto ay nakayuko pa kaming dalawa na pumasok at dumiretso sa harapan. Pagtunghay namin ay doon na ako natigilan.

Ang magkapatid na si Ash at Steve ang ka-meeting namin?

Halata rin sa kanila ang gulat dahil sa bahagyang nanlaki ang mga mata ng dalawang lalaki. Ang mga labi ay mga nakaawang din.

Napatingin ako kay A, ganoon din ang ginawa niya sa ’kin.

“Are you okay?” bulong nito.

“Yeah. Don’t worry, I’m fine.”

Four years na, tapos na. Trabaho lang ’to kaya bakit hindi ako magiging okay? Nakakapagtaka lang kung bakit kasama si Ash, akala ko doctor siya?

“Good morning, Architect Dela Cruz and Architect Tianson,” bati ni Luke sa ’min.

“Morning,” sabay naman naming bati.

“Mr. Steven and Mr. Asher, meet our bosses, Architect Dela Cruz and Architect Tianson. They’re the boss I was talking about; they’ll prove your proposal.”

A and I sat down seriously and listened to their proposal. I don’t know if that’s just me, but they’ve changed a lot. They’re more manly now. Steve was wearing reading glasses that made him look mature. Ash is the same; they seem to be the same age.

You can see their nervousness while speaking. I also often catch them looking at me.

Problema nila? Tss. Hindi naman na ako galit. Hindi makakatulong kung magtatanim ako ng galit. Saka trabaho ang ipinunta nila rito.

Maganda naman ang naging takbo nang usapan, nabigla pa ito ng aprobahan namin ni Amirah ang proposal nila. Gaya nga ng sabi ko, trabaho lang.

Agad kaming tumayo ni Amirah at nagdire-diretso palabas ng conference room. Ramdam ko ang tingin ng magkapatid sa ’min pero hindi na namin ito pinansin. Dumiretso kami sa 12th floor kung nasaan ang aming office.

“Still, okay?” tanong ni A pagkaupo namin sa sofa. Hindi kami pumasok sa kaniya-kaniya naming office at tumambay lamang sa labas nito.

“Yeah… Why?”

“Nothing.”

“Bakit kaya naisipan nila ang company natin?” wala sa sarili kong tanong habang nakatingin sa kisame.

“I dunno. Mukha namang hindi nila alam na tayo ang may-ari nito.”

“Pansin ko rin.”

Mayamaya pa ay pumasok na kami sa aming office na magkatabi lamang. Inabala ang mga sarili sa pagbabasa ng mga proposal ng iba pang company.

Ilang oras ang nakalipas at biglang kumatok si A sa office ko at idinungaw ang kaniyang ulo rito.

“Bababa lang muna ako, may kakausapin lang.”

“Sige sige. Paakyatan mo ako ng coffee, ha?” bilin ko.

“Sige!”

Bumalik ako sa pagbabasa ng mga emails pagka-alis ni A. Ilang minuto lamang at may kumatok na muli sa pintuan ng office ko. Sigurado akong ’yong coffee na ito.

“Come in,” wika ko sa kumakatok.

Nakatingin lamang ako sa laptop ko hanggang sa bumukas ang pinto. Pero agad din natigilan dahil sa nagsalita.

“Here’s your coffee, Architect Dela Cruz,” baritonong boses na ani ng lalaki. Dahan-dahan akong tumunghay para masiguro ko na siya nga ’yon. At tama nga ako. Siya nga.

“Steve…”

“Hi!” sagot nito.

“B-Bakit ikaw ang nagdala?”

“Gusto kasi kita makausap kaya nagprisinta na lamang ako roon sa inutusan ng kaibigan mo.”

“About work?”

“No,” nagtataka ko naman itong tinignan. Hindi pa rin ito umuupo. Ibinaba lamang nito ang kape sa table ko at nanatiling nakatayo sa harapan ko.

“Tungkol saan kung gano’n?”

“About us…” tumaas nang bahagya ang kilay ko.

“Us? What about us?”

“Gusto kong humingi ng sorry sa mga nangyari—”

“Steve… It’s been four years, I’m fine. Wala na sa ’kin lahat ng iyon. It’s all in the past now.”

“Pero… Hindi ko pa nakukuha ang kapatawaran mo.”

“Okay. You’re forgiven… Forget it, Steve, tao lang ako. Kaya ko rin naman magpatawad pero…hindi ako nakalilimot.”

Natigilan ito sa narinig mula sa ’kin. Dahil ni minsan hindi ko nakalimutan ang sakit nang nakaraan. Dahil naging daan ito sa kung ano ako ngayon.

“Are you still mad?”

“No, I’m not. Just because I never forget the past doesn’t mean I’m still mad. I can’t forget it because those pains are the reason, I am who am I today. I just realized that those past years, hindi makatutulong sa ’kin ang mag move-forward kung mananatili ako sa nakaraan. Kung mananatili akong puno ng galit sa puso. So, I already forgive those people who’ve hurt me, even if they’re not asking for my forgiveness. I’m not that heartless, Steve. You’re forgiven, and Dad is forgiven. Don’t worry about it.”

Titig na titig ito sa ’kin, mayamaya lamang ay mabagal itong naglakad paikot sa mesa ko para lapitan ako. Naramdaman ko na lamang ang mga braso nito na nakapulupot na sa katawan ko.

“Thank you and I’m sorry…” bulong nito habang nakayakap sa ’kin. Bigla naman kumalabog ang dibdib ko dahil sa bigla nitong pagyakap. “I missed you…”

Chapter Thirty Six

Biglang may kumatok kaya agad kong naitulak si Steve at lumayo nang bahagya. Nagtataka naman ako nitong tinignan. Tumikhim ako at tumingin sa pinto nang magbukas ito.

“Architect Dela Cruz, your——Steve?” natigilan si Ash at nagtatakang nakatingin kay Steve. May dala itong…

“Coffee?” tanong ko habang nakatingin sa hawak nito. Napatingin din ako sa kape na nasa table ko.

“Ah, yeah… Here,” ibinaba nito ang kape sa table at natigilan dahil sa isa pang kape na nasa table ko. Tumingin ito kay Steve na nagtatagis na ang panga.

Seryosong nakatingin ang mga ito sa isa’t-isa na ipinagtaka ko.

Biglang nagbukas ang pinto at pumasok si Amirah. Natigilan naman ito sa tagpo na kaniyang naabutan.

“What’s going on here? Harisson’s brothers?” nagtataka nitong tanong at naglakad palapit sa ’kin.

Nag-iwasan nang tingin ang dalawang lalaki. Samantalang natigilan naman si A sa dalawang kape na nakita.

“B, baka kabagan ka na riyan at mag-palpitate, dalawa agad ang kape mo.”

“Tss. Ewan ko sa ’yo, A. Ikaw ang inutusan ko na padalhan ako ng kape, tapos silang dalawa ang dumating. Sabi ko magkakape ako, hindi manliligo ng kape!” sabay tingin sa dalawang lalaki. Pareho namang napayuko ang mga ito.

“Teka… Hindi naman sila ang inutusan ko, ah? Bakit kayong dalawa ang nagdala rito?” tanong niya sa dalawang lalaki.

“I just wanna talk to her,” sagot ni Steve. Napatingin naman kami kay Asher para sa sagot nito.

“Same here,” simpleng sagot nito.

Napabuntonghininga naman kami magkaibigan dahil sa narinig.

“Tapos na kami mag-usap ni Steve-”

“What? Hindi pa kasi kumatok ’to, abala!” bulong pa nito sa huling sinabi.

“Tss. Tapos na raw, ’wag kanang humirit!”

“Sandali nga!” bulyaw ko sa mga ito dahil naglalaban na naman sila nang tingin. “Kung pareho lamang ang ipinunta niyo rito, ang paghingi ng sorry; Okay na! Forgiven! Makakaalis na kayo.”

“Narinig mo? Tapos na… Tara na-”

“Wala akong kasalanan sa kaniya kaya hindi tayo pareho ng sasabihin, Steve. Nakalimutan mo ata na ikaw lang ang may kasalanan sa kaniya?” natigilan si Steve sa sinabi ng kapatid.

Oo nga pala! Wala nga palang kasalanan sa ’kin si Asher. Pero bakit gusto niya akong makausap? May atraso ba ako sa kaniya?

“Ang taray! Labas na muna ako, kaya mo na siguro ang mga ’yan. Nasa kabila lang ako, ha? Bye!”

“A!” mabilis itong lumabas ng office ko. Tss.

Isang malalim na hininga ang aking pinakawalan. Anong gagawin ko sa mga ito?

“Can we talk, Brianna?” Asher asked.

Tinignan ko silang magkapatid na nag-aabang ng aking sagot.

Nakausap ko na naman na si Steve, okay na siguro ’yon.

“Okay-”

“Pero hindi pa tayo tapos,” agad na sabat ni Steve.

“Tapos na, Steve, next time na lang ulit. Okay lang?” pilit naman itong napatango sa ’kin.

“Fine, I’ll talk to you again.” Sabi nito bago tumalikod at lumabas ng office.

Tumingin naman ako ngayon kay Asher.

“What now?”

“How are you?” tanong nito at naupo sa upuan na nasa harapan ng table ko. Naupo naman ako sa swivel chair.

“As you can see, I’m good. How about you? Wait, ’di ba, doctor ka?” tumango ito. “Bakit kasama ka sa meeting kanina?”

“My parents want me to guide Steve in our company. So, yeah. Minsan Doctor, minsan din ay business man. Tss.” Natawa naman ako sa kaniyang sinabi.

“Grabe! Nakakaya mo ’yon?”

“Yeah, no choice, e. By the way, ang tagal mong Nawala, ah? Then pagbalik mo isa ka ng CEO ng company. I’m proud of you.”

Napangiti naman ako sa narinig mula sa kaniya. He’s been good to me since then; he’s always asked me if I’m okay. He never changed…

“Thank you. But this company is not just mine. My friend and I own this. We work for this together, because this is our dream. Spend our lives with each other until our last breath…” Proud kong sabi sa kausap. Kitang-kita ko naman sa mga mata nito ang pagkamangha.

“I really love the friendships between the two of you. It’s really pure love. It’s…inspiring.”

Yeah, our friendship is full of love. She really loves me, and so do I. Ilang beses niyang ipinakita na kaya niyang isalba ang buhay niya para sa ’kin. At gano’n din naman ako para sa kaniya. Having her in my life is really a blessing. And I regret nothing…

“Yeah, thank you. How about you? How are you?”

“I’m fine now. Knowing that you’re already here.” Natigilan ako sa narinig. Parang may ibang laman ang mga sinabi niya.

“W-What do you mean?”

“Ang tagal kitang hinanap, Brianna, ang tagal kong itinago ’to. But Steve already knew about this.”

“Knew, what?”

“I like you.”

Literal na tumigil ang lahat sa ’kin. Pati ata pintig ng puso ko ay biglang tumigil ng ilang segundo. Tss. Tama ba pagkakaintindi ko?

“Y-You…like me?” tanong ko.

“Yeah. Ang totoo matagal na so hindi lang siguro like ’tong nararamdaman ko. I think… I love you.”

Putangina! Anong nangyayari?!

“S-Sandali lang naman. Sandali, ha? Naguguluhan ako. Paano at kailan pa?”

“Bago ka pa maikasal kay Steve gusto na kita. Lagi kitang nakikita pero sabi ko sa sarili ko, ayokong maging hadlang sa pangarap mo at sa pag-aaral mo kaya hihintayin kong makatapos ka. ’Yon nga lang, pagkatapos mong mag-aral na-engaged ka naman sa kapatid ko.”

Tangina ulit! Bakit may mga ganitong rebelasyon kung kailan okay na ako?!

“Alam ni Steve na may gustong-gusto akong babae pero hindi niya alam na ikaw pala ’yon. Sinabi ko lang noong hindi ka na nagpakita sa ’min at pareho ka naming hinahanap, four years ago. Mahal kita, Brianna, matagal na…”

Literal na speechless.

Nakatitig lamang ako sa kaniya at hindi alam ang sasabihin, o kung may dapat ba akong sabihin. Nakatingin lamang din ito sa aking mga mata.

“Kung kailangan kong lumaban ng patas gagawin ko. Kinaya kong maghintay nang napakatagal kaya hindi na mahirap para sa ’kin ang gawin ulit ’yon.”

Lumaban ng patas? Sinong kalaban? Siya lang naman ang umamin sa ’kin?

“S-Sinong kalaban?” nagtataka kong tanong. Natawa naman ito nang bahagya.

“Basta… kung sakali man na may kakumpitensya ako sa ’yo, lalaban ako ng patas. Hindi man ako ang mapili mo sa bandang huli, atleast hindi ko pagsisisihan na hindi ko sinubukan. The important thing is that I said I loved you. The only thing that matters is where you are happy. Because even if it’s not me, I’ll still be happy for you.”

Chapter Thirty Seven

Ginimbal ako nang araw na ’yon ng rebelasyon. Araw-araw ko silang nakikita sa company namin kahit wala namang meeting. Akala ko si Asher lamang ang may pasabog. Pero kinabukasan din no’n ay kinausap muli ako ni Steve ng isa pang rebelasyon na nagpagulo rin sa utak ko.

“Brianna, I’m sorry for those painful days of your life with me. Lahat ’yon ay pinagsisisihan ko at handa kong pagbayaran lahat ng ’yon araw-araw,” wika nito habang magkaharap kami sa isa’t-isa sa loob mismo ng office ko.

“T-Teka nga… Anong nangyayari sa inyong magkapatid? Pinagtitripan n’yo ba ako?”

“What? No! I’m serious, Brianna.”

“Ikaw, anong dahilan mo para gawin ’to?” Dahil si Ash ang dahilan niya ay mahal ako, ano naman ang dahilan ng isang ’to? Last time I checked, kinamumuhian niya ako.

“Alam kong mahihirapan kang paniwalaan ako matapos nang mga nangyari sa ’tin noon. But the truth is, I already loved you the day I signed the divorce paper.”

Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko, para ko na namang nakain ang dila ko sa narinig.

“And I still love you every single day. I’m sorry; I didn’t do anything for you to stay that day. I know you need space to breathe from me. Away from me… Pero walang araw na hindi ako nagsisi; walang araw na hindi kita gustong makausap dahil araw-araw kitang hinahanap. Araw-araw akong nangungulila, Brianna. Believe it or not, it won’t change the fact that I love you. Alam ko na ako ang sumira sa ’yo kaya sana hayaan mong ako rin ang bumuo sa ’yo sa maayos na simula.”

Seryosong-seryoso itong nakatingin sa ’kin habang sinasabi ang lahat ng ’yon. At ako? Hindi makapagsalita at hindi manlang makasagot.

For fuck’s sake! Magkapatid sila! Jusko! Ka-stress lalo.

“I know my brother has feelings for you, too. But at least let me fight for my love for you. I’ll respect your decision, no matter what it takes. Kahit masaktan ako, I’ll respect…”

Ang araw na ’yon ang nagbigay ng stressed sa ’kin! Wala silang nakuhang sagot sa ’kin pareho dahil hindi ko alam ang isasagot.

Bumaba ako sa sala at naabutan ko si A na nag-aayos ng kaniyang sarili.

“A,” tawag ko rito at umupo sa tapat nito.

“Hmm?” sagot nito habang naglalagay ng lipstick.

“Mauna ka na sa office, ha?” Bigla itong napatigil sa kaniyang ginagawa at tinignan ako nang nagtataka.

“Bakit? May problema ba? May masakit ba sa ’yo? May sakit ka? Gusto mo magpunta tayong hospital?” sunod-sunod at naghihisterika nitong tanong sabay hawak sa aking noo na ikinatawa ko.

“Hoy! Chill ka nga!” awat ko rito. “Wala akong sakit o walang masakit sa ’kin. Ano ka ba?!”

“Tss. Ang tamlay mo kasi akala ko napaano kana!”

“Wala…”

“Baka naman… Tataguan mo ’yong dalawa? Haba ng hair mo, ha! Sana all na lang sa ’yo!”

“Gaga! Hindi! Bakit ko naman sila tataguan? Tss. May pupuntahan lang ako.”

“B, matanda kana kaya hahayaan na kita kung gusto mong buksan muli ang puso mo. You deserve to be happy after all. But make sure lang na hindi kana masasaktan ulit. Balitaan mo ko kung sino, ha? Pero… Bet ko si Asher for you.”

“Anong palagay mo sa dalawa, manok?! Gaga ka! Ikaw? Kailan ka tatanggap ng manliligaw? O, baka mayroon na hindi mo lang ipinakikilala sa ’kin?” taas kilay kong tanong. Tinignan ako nito nang masama.

“Kung mayroon man bakit ko naman itatago sa ’yo? Jusko, B, ha! Pati date ng regla ko alam mo, ilang beses akong tumae sa isang araw alam mo rin! May maitatago pa ba ako sa ’yo?”

“Malay mo, ’di ba? So, meron o wala?”

“Wala! Tatanda ata akong matandang dalaga, girl! Sayang lahi! Tss.” Inis nitong saad

“Hindi ’yan!” natatawa kong sagot. “Basta mauna ka na sa office, gusto ko kasi bisitahin si daddy.”

“Ready kana makausap siya?” Nag-aalalang tanong nito.

“Yeah, alam mo naman ako kahit gaano kasama ang ginawa nila sa ’kin, gustuhin ko man na magtanim sa kanila ng galit ay hindi ko magawa. Kasi hindi naman talaga ako masamang tao,” seryosong usal ko. Sinubukan ko noon na magtanim sa kanila ng galit pero mas nangibabaw sa ’kin na magpatawad na lamang.

“I know and I’m proud of you, B…” Niyakap ako nito kaya ginantihan ko ito nang yakap.

“Thank you,” bulong ko.

Pagkaalis ni A sa bahay ay nag-ayos na rin ako para makaalis nang maaga. Gusto ko na talaga makausap si daddy, gusto kong marinig niya na hindi na ako galit sa kaniya.

Magkahalong saya at kaba ang nararamdaman ko habang nagmamaneho papunta sa bahay. Huling tapak ko pa rito ay nang libing ni mommy.

Pagkarating ko sa tapat ng gate ay naabutan ko pang bukas ito kaya pumasok na ako pero natigilan ako sa garden ni mommy. May lalaking nakaupo sa wheelchair na nakatalikod sa gawi ko. Mabagal akong naglakad palapit sa gawi ng lalaki para tignan kung sino ito. Nang makita ko kung sino ito ay agad nanubig ang aking mga mata sa nakita.

Naramdaman niya siguro ang aking prisensya kaya agad itong napatingin sa gawi ko. Nanlalaki ang mga mata niya sa gulat nang makita ako. Mayamaya lamang ay tumulo na ang mga luha nito habang nakatitig sa ’kin.

“A-Anak…” tawag nito sa ’kin na sobrang na-missed ko.

Tumulo ang mga luha ko at patakbong lumapit kay daddy at marahan itong sinunggaban nang yakap.

I missed his warmth. I missed being her daughter.

“D-Daddy…” humagulgol ako nang iyak pagyakap ko rito. Mas hinigpitan naman nito ang yakap sa ’kin.

“Anak… I missed you. I’m sorry, I’m really sorry…”

“You’re already forgiven, dad, kahit hindi ka pa nagso-sorry.” Dahil sa aking sinabi ay mas niyakap pa ako nito.

“Thank you…” umiiyak nitong sagot. “I love you, anak, thank you dahil nakuha ko ang kapatawaran mo habang buhay pa ako.”

Lumayo ako rito dahil sa narinig.

“Dad! Ano bang sinasabi mo? Magsasama pa po tayo nang matagal!” natawa ito at tumango na lamang.

“Gusto ko rin ’yon, anak. Gustong-gusto…” wika nito habang umiiyak.

Napatingin ako sa kaniyang mga paa. Lumuhod ako para magpantay ang aming tingin.

“What happened, dad?” pagtutukoy ko sa paa nito.

Tinignan niya ito bago tumingin muli sa ’kin at ngumiti.

“Karma ko na siguro ’to, anak. I deserve this. Nagkasakit ako pagkaalis mo rito, diagnosed as diabetic. And hindi nagtagal kailangan putulin ang mga paa ko. Long story, anak. ’Wag mo na lang isipin ’to, okay lang ako.” Ngumiti muli ito sa ’kin. Pero sa loob ko ay nasasaktan ako sa tuwing sinasabi niya na deserve niya kung ano man ang nangyari sa kaniya.

No one deserves this, even though they have been bad in the past. And no one has the right to pray someone’s miserable just because they’ve done anything wrong with you. Let God give them punishment.

“Nandito na ako, dad, aalagan kita. Hmm?”

Tinitigan ako nito sa mga mata hanggang sa tumulo na naman ang kaniyang mga luha.

“Mabuti na lamang namana mo ang mabuting puso ng iyong mommy. I’m sorry. I’m sorry, anak, kung inalisan kita ng karapatan maramdaman ang buo at masayang pamilya. I’m sorry…” Umiiyak nitong wika kaya agad ko itong niyakap sa baywang habang nakaluhod pa rin ako sa kaniyang harapan.

“Okay na, dad. Stop crying, please? Magsisimula muli tayo kahit tayong dalawa na lang. I’ll never leave you again…”

Ngayong nandito na ako, gusto kong ako ang mag-alaga sa kaniya. Gusto kong mamuhay na masaya at kalimutan ang masakit na nakaraan. At gusto kong simulan ’yon sa pagpapatawad. Dahil hindi ka magiging masaya sa buhay kung may galit ka sa puso.

Chapter Thirty Eight

Simula noong araw na ’yon ay nagpaalam ako kay A na lilipat na muli sa puder ni daddy para may kasama ito. Sinabi ko rin na hindi muna ako magf-full time sa office. Pumayag naman ito at sinabing siya na muna ang bahala, bibisitahin na lamang daw niya kami ni daddy.

Three days na ako rito kay dad, three days na rin ako hindi pumapasok sa office pero nagtatrabaho pa rin sa bahay. May katulong naman sa bahay pero gusto ko pa rin na nababantayan si daddy. Madalas ito sa garden ni mommy tumambay.

“Anak, ilang araw ka na rito at hindi napasok sa company niyo. Hindi mo naman ako kailangan bantayan,” sabi ni daddy habang nagkakape kami sa garden.

“Dad, nagtatrabaho pa rin naman po ako kahit nandito ako sa bahay, saka gusto ko po na nandito ako. Ayaw niyo po ba?”

“What? No! Of course not. Siyempre gusto ko na nandito ka. Kaya lang… Baka kasi nakakaabala na ako sa ’yo, anak.”

Huminga ako nang malalim bago ngumiti kay daddy.

“Dad, ’wag niyo nga po isipin ’yan. Hindi kayo naging abala sa ’kin. Wait, Dad. Sino po ang nag-aasikaso ng company mo?” bigla kong tanong. Hindi naman siya nakakapagtrabaho na kaya paano na ang company niya?

“May umaasikaso na roon, Gusto ko sana ikaw ang mag-manage n’on kaya lang may sarili kana.”

“Puwede naman po i-merge natin sa company namin ni A. Okay lang po ba?”

“Oo naman! Basta nasa kamay mo pa rin,” nakangiti nitong sagot.

“So, sino po ang nag-iintindi ngayon?”

“Siya.”

Nagtataka man ay lumingon ako sa itinuturo niya sa likuran ko. Because of the man walking closer to us, my eyes expanded significantly. He was wearing specs—a white long-sleeve polo folded up to the elbow. His hair was pulled back, and he had envelopes and folders in his left hand while his right hand was in his pocket. He gave me a serious look.

Paglapit nito sa gawi ko ay agad ako nitong hinalikan sa noo sabay ngiti. Amoy na amoy ko tuloy ang pabango niya.

“Good morning,” bati pa nito. Gulat na gulat naman ako sa bigla nitong ginawa. Lumampas ito sa ’kin at lumapit kay daddy at nagmano.

What was that? Bakit may gano’ng entrance?

“W-What are you doing here?” tanong ko nang matauhan sa nangyari.

“Dinala ko ang mga kailangan ni tito,” sagot nito. “At para makita ka, ilang araw na kitang hindi nakikita.” Napataas naman ang aking kilay sa narinig.

“Steve, three days pa lang ’yon. Ilang taon nga akong wala, ’di ba? Sinasabi mo riyan?”

“Kaya nga ayoko nang hindi ka nakikita. Tama na ’yong ilang taon, Brianna. Baka hindi na naman kita mahanap,” seryosong sabi nito sa ’kin dahilan para kumalabog nang malakas ang aking dibdib.

Napamaang naman ako sa narinig. Ibang-iba siya sa Steve na nakasama ko noon. Parang matured version na siya ngayon. Nakakapanibago lang.

“Hijo, pasok muna tayo sa loob,” sabat ni daddy.

Nagpunta naman si Steve sa likod nito para itulak ang wheelchair papasok sa bahay. Pero tumigil pa ito sa tapat ko.

“Let’s talk later,” bulong nito bago tuluyang umalis kasama si dad.

What the hell? Bakit ako kinabahan?

Naabutan ko silang nag-uusap sa sala. Minsan ay nagtatawanan pa at mukha silang close na close.

Biglang napalingon sa gawi ko si Steve at nginitian ako. Agad naman akong tumalikod at umakyat para tumungo sa kuwarto ko.

“Pisti!”

Nagpakabusy na lamang ako sa laptop ko para sa mga trabaho ko. Hindi ko namalayan ang oras kung hindi ko pa maririnig ang katok sa aking pinto.

Naglakad ako palapit sa pinto at binuksan ito.

“Hi! Can we talk now?” tanong nito.

“Tungkol saan ba?” mataray kong tanong pabalik dito. Imbis na sagutin ako ay bigla na lamang itong pumasok sa kuwarto ko dahilan para mapaatras ako. Umupo ito sa dulo ng kama. “Hey!” tawag ko pero hindi ako nito pinansin.

Lumapit ako at nagpamaywang pa sa kaniyang harapan.

“Ano ba ang pag-uusapan natin—” natigilan ako sa bigla nitong ginawa. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko.

Niyakap ako nito sa aking baywang habang nakaupo ito sa edge ng aking kama. Nakasandal ang ulo sa aking tiyan at mahigpit na nakayakap sa ’kin. Mayamaya lamang ay rinig ko na ang pagsinghot nito.

“Balik kana sa ’kin…” Mahinang sabi nito habang sumisinghot. Nanlambot naman ako dahil sa tono niya at sa kaniyang sinabi. “Natatakot ako na hindi ako ang piliin mo. I know pagiging selfish ’yon. Pero natatakot akong makitang hawak ka nang iba. Ang sakit isipin na mawawala ka na naman sa buhay ko. I’m sorry… Araw-araw at paulit-ulit akong magsisisi sa mga nagawa ko sa ’yo. Araw-araw kong pagbabayaran ang lahat ng ’yon ’wag ka lang mawala ulit sa ’kin, please…” tumingala ito sa ’kin. Doon, kitang-kita ko ang pagdaloy ng kaniyang mga luha pababa sa kaniyang pisngi.

Ito ata ang unang beses na makita ko siyang umiiyak at nakikiusap. Bakit parang ang sakit makita siyang ganito?

“Alam kong malaki ang lamang sa ’kin ng kapatid ko dahil kahit minsan ay hindi ka niya nasaktan. Pero handa naman akong pagbayaran ang lahat ng ’yon.”

“S-Steve…” nasambit ko na lamang dahil sa kawalan ng isasagot.

Naguguluhan na ako lalo. May piliin man ako o wala sa kanilang dalawa, alam kong masasaktan pa rin sila.

“Hindi kita susukuan, Brianna, gaya nang hindi mo pagsuko sa ’kin noon. Kung hindi mo pa kayang sumagot sa ngayon, maghihintay ako kahit gaano katagal. Pasensya ka na… Natatakot lang talaga ako na mawala ka sa ’kin.”

Kumalas ito sa yakap at tumayo sa harapan ko habang pinupunasan ang kaniyang mga luha. Napatingala naman ako rito na halos may isang dangkal lang ang layo sa ’kin.

Hinawakan ng kaniyang dalawang kamay ang magkabila kong pisngi at marahan na hinaplos.

“Pero kung darating man ang panahon at hindi talaga ako ang magpapasaya sa ’yo, ang makakabuo sa ’yo; pangako, hindi ako mawawala sa tabi mo. Kahit hindi ako ang piliin mo, pagbabayaran ko pa rin ang pananakit ko sa ’yo noon.” Seryosong sabi nito habang nakatingin kami sa mga mata ng isa’t-isa.

Hinalikan ako nito sa noo na nagpapikit sa ’kin. Matagal na nakalapat sa aking noo ang labi nito pagkatapos ay nagsalita muli ito.

“I love you… Kung maibabalik ko lang ang lahat, mamahalin kita ng sobra. Kung bibigyan man ako ng kahilingin, paulit-ulit kitang hihilingin.”

Matapos nang kaniyang sinabi ay naiwan akong tulala at nakatayo pa rin sa kung saan niya ako iniwan. Alam kong kulang pa ang sakit na nararamdaman niya ngayon sa sakit na dinanas ko noon. Pero kahit gaano pa kasama ang ginawa nino man sa ’kin, hindi ko hiniling na maramdaman nila ang sakit na dinanas ko. Dahil mahirap… Masakit…

People’s levels of sensitivity vary. I may have gone through the most difficult period of my life. But I’m not sure if other people feel the same way when something similar happens to them. So, I’m still grateful that I made it through. I know Steve is in suffering right now. I’m not a bad person for thinking he deserves it. But, because I’m puzzled, I’m not sure what I can do to help. May Asher pa…

Chapter Thirty Nine

Noon, hinihiling ko na sana tanggapin ako ng mga tao sa paligid ko. Na sana makita naman nila ang worth ko. At ngayon na tanggap na nila ako, na ramdam ko na ang pagmamahal nila, nagulo naman ang isip ko.

Asher has been a good person to me since then. But there’s a reason for all that: he wanted me before, while I wanted his brother. But he never said that because he didn’t want to be a reason or an obstacle to my dreams.

Steve has been hurting me since the beginning. He never felt the respect I needed. But there is also a reason: he was hurt too much. His mistake was that he became selfish in the sense that he thought he was the only victim.

Buong buhay ko palagi ko na lamang inuuna ang nararamdaman ng ibang tao. Palagi kong iniisip ang sasabihin nila sa magiging desisyon ko. Dahil gano’n ako pinalaki ni daddy, which is mali. Nang dahil doon ay naging selfless ako, na kahit na nasasaktan na ako ay okay lang sa ’kin ’wag lang ang ibang tao.

It’s not bad to think about other people or care about them. But if it’s not going to be good for you, maybe you should just stop caring.

Pagdating ng sabado nang hapon ay gulat pa ako sa pagdating ng aking kaibigan.

“Napabisita ka?” nagtataka kong tanong dahil madalas umaga ito nabisita.

“Anong bisita? Makikitulog ako!”

“Really?! Anong meron?” masayang tanong ko dahil na mi-missed ko na rin agad siya.

“Wala lang, wala namang pasok bukas kaya sleep over muna ako. Okay lang ba?” tanong nito.

“Oo naman!”

“Puwede naman pala, o edi, sana pinapasok mo muna ako bago ka magtanong. Nakakangalay kaya!” agad ko naman siyang hinila paloob dahil sa kaniyang sinabi.

“Sorry. God bless!”

Naupo kami sa aming sofa. Doon ko napansin ang dala nitong bag at ang kaniyang laptop.

“Nasaan si tito?”

“Nasa kuwarto niya, mamaya pa ang labas n’on kapag dinner. Nagta-trabaho pa rin kasi sa kuwarto niya, matigas ang ulo.” Sabi ko habang napapailing pa.

“Doon ka nagmana sa katigasan ng ulo. Ipipilit pa rin ang gusto kahit mali na,” sarkastiko nitong saad na ang tinutukoy ay ang pagpapaka martyr ko noon.

“Tss. Move on move on din kapag may time, A. Tagal na no’n!”

“Oo nga. Sa tagal nga naging manliligaw mo bigla ang taong halos isumpa ka noon. Tss. Iba rin ang ganda mo, girl!” pang-aasar pa nito. Sinamaan ko naman siya nang tingin.

“Lakas natin mang-asar ngayon, ah? Magdiyowa k na kasi para hindi ako ang lagi mong nakikita!”

“Wow! Parang pinaghahanap mo lang ako ng pangregalo sa pasko na madaling makita, ah!”

“Tss. ’Wag kang tatandang dalaga! Usapan natin sabay tayong ikakasal.”

“Bakit para namang ikakasal ka na riyan kung magsalita ka?” taas kilay nitong tanong. Mayamaya pa ay bigla itong lumapit sa ’kin at tinignan ako nang makahulugan. “Hoy! Umamin ka nga! May napili ka na ba sa magkapatid?”

Napakurap-kurap ako dahil sa tanong nito, sobrang lapit pa ng kaniyang mukha sa ’kin kaya umurong ako nang bahagya.

“Napili?” tanong ko rito, tumango naman ito. “Wala, ah! Saan mo naman napulot ’yan?” pinaningkitan pa ako nito ng mga mata na animo’y hindi naniniwala.

“Napulot ko sa pinto niyo. Tss. Tigilan mo ako, Brianna Czes Dela Cruz. Naku! Kung magiging marupok ka lang din naman, choose wisely!”

“Election? Ouch!” agad ako nitong pinitik sa noo.

“Pilosopo ka?!” inis nitong tanong. “Umayos ka, B. Dahil sa pagkakataon na ’to, kung sino ang pipiliin mo ay siya na ang makakasama mo habang buhay. Hindi ka na bata, siguradong magse-settle ka na rin.” Seryosong wika nito at tinignan ako nang seryoso niyang tingin. “Kahit sino naman ang piliin mo ay susuportahan kita. Pakiramdaman mong mabuti ang sarili mo kung sino ba talaga. ’Yong hindi mo pagsisishan na pinili mo. Dahil ang pagpapakasal ay hindi parang mainit na kanin na kapag napaso ka ay maaari mo pang iluwa.”

Bakit nasa kasal na agad ang utak nito? Pero sabagay, tama siya.

“Ang pagpili mo sa isa sa kanila ay hindi lollipop na kapag biglang hindi mo nagustuhan ay puwede pang palitan. Maging matalino ka; makiramdam, at higit sa lahat ay magtiwala ka sa sarili mong desisyon kahit ngayon lang. Magkaroon ka sana ng sarili mong desisyon.”

Sobra akong napaisip sa mga sinabi ng kaibigan ko nang gabing ’yon dahil alam kong tama ang lahat ng pangaral niya sa ’kin. Ni minsan ay hindi ako nagkaroon ng sarili kong desisyon. Lagi akong nakadepende sa mga nasa paligid ko. Pero sa pagkakataon na ito, sarili ko muna. Sariling desisyon ko muna dapat.

Matapos namin mag-ayos ni A dahil plano naming sumimba ngayong hapon ay bumaba na agad kami. Pero agad din natigilan dahil sa dalawang lalaki na kausap ni daddy sa sala.

“May bisita ka pala?” bulong ni A.

“Ngayon ko lang din nalaman,” sagot ko habang nakatingin sa mga ito.

Parehong naka-black pants ang mga ito, naka-red polo shirt si Asher habang si Steve naman ay white polo shirt. Mahilig talaga siya sa puting damit. Naka-cap na black si Steve habang si Asher ay hinayaan lamang ang bagsak na buhok.

Agad tumayo ang mga ito pagkakita sa ’min.

“Ayan na pala sila,” nakangiting wika ni daddy.

“Anong mayroon? B-Bakit…napabisita ata kayo?” Hindi ako makatingin sa mata ni Steve dahil naalala ko na naman ’yong huling pag-uusap namin kung saan siya umiyak.

“Sisimba raw kayo?” tanong ni Steve.

“Yeah,” walang ganang sagot nitong katabi ko na si A.

“Sasama kami,” sagot naman ni Ash.

“Ay! Walang tanong-tanong muna kung puwede? Desisyon ka?” mataray na sagot ni A kay Asher.

“Tss.” Naging sagot lamang sa kaniya ni Ash.

“A, hayaan mo na…” saway ko sa kaibigan dahil baka mag-away pa sila ni Ash.

Pansin ko kasi na hindi magkakasundo ang dalawang ito. Mataray kasi si A sa kaniya, suplado naman siya kay Amirah. Kaya nagtaka pa ako noon na bet niya raw para sa ’kin si Ash. Tss. Hindi nga niya makasundo.

Umirap lamang si A at naunang lumabas ng bahay.

“Dad, una na po kami.” Humalik ako sa pisngi ni Daddy.

“Sige, ingat kayo, anak,” nakangiting sagot nito.

Paglabas naman namin ay natigilan ako dahil apat ang sasakyan. ’Yong isa ay akin, tapos kay A, tapos ay sa magkapatid na ito. Mataray na tumingin si A sa dalawa habang nakahalukipkip ang mga braso sa kaniyang dibdib.

“Oh, ano? Motorcade ang peg natin, gano’n? Magtitig-isa pa tayo ng sasakyan pero iisa ang pupuntahan?”

“Sa kotse ko na lang,” sabay na sagot ni Steve at Asher. Nagkatinginan pa silang dalawa, si A naman ay tumaas lalo ang kilay.

Taray talaga! Kaya walang diyowa, eh!

“Oh, e, bakit hindi na lamang kaya kayo ang magsama sa isang sasakyan?”

“Tss. Sige kay Steve na lang. Manahimik ka lang. Nakakarindi ka!” reklamo ni Ash na lalo atang nagpainit sa ulo ng kaibigan ko.

“Aba! Sira ulong ’to!”

“A, tama na. Sige na, kay Steve na.”

Pinagbuksan ako ni Steve ng pinto sa tabi ng driver’s seat bago ito umikot. Rinig ko naman ang bulong na pagrereklamo ng kaibigan ko na ikinatawa ko nang mahina.

“Ang gentleman naman! Nakakahiya!” bulong nito dahil nauna pa sa kaniya si Ash sumakay ng sasakyan.

Gulat pa ako dahil sa biglang kilos ni Steve. Siya pa ang nagkabit ng seatbelt ko kaya napatingin ako sa mukha nito na malapit sa aking mukha. Agad naman itong ngumiti dahilan para mailang ako at tumingin na lamang sa bintana.

“Steve, pakibuksan nga ang radyo mo. Daig pang may bubuyog dito sa loob ng kotse mo. Masakit sa tainga,” biglang sabi ni Asher kaya napalingon ako sa gawi nila.

Masamang-masama naman ang tingin ni A sa kaniyang katabi. Napapailing na lamang kami ni Steve dahil sa dalawa.

Hindi pala sila puwedeng pagsamahin sa iisang lugar. Magkaka riot. Tss.

Chapter Forty

Natigil lamang sa bangayan ang dalawa nang makarating na kami sa simabahan.

Nasa gitna ako nang magkapatid habang nasa tabi ni Ash si A. At nang nasa part na ng hallelujah ay bigla na lamang hinawakan ng magkapatid ang aking kamay na puwede namang hindi na. Tss.

“Para-paraan. Puwede namang hindi nakahawak, oy!” bulong ni A sa mga ito.

“Wala lang may gustong humawak sa kamay mo,” agad na bawi ni Asher.

Pasimpleng sinipa ni A ang sapatos ni Ash dahil doon. Hindi ko alam kung matatawa, o maiinis ako sa dalawang ito. Na kahit sa gitna ng misa ay nag-aaway pa rin.

After the mass, the two were invited us to eat. I don’t know if they did it on purpose, but they took us to the restaurant where Steve and I have painful memories. The restaurant where Nicole ended their relationship

I looked at Steve when we got out of the car. But he just smiled and invited us to come inside, so we followed.

Umorder sila ng pagkain habang ako ay nakatingin kung saan ko naaalala na nakatayo noon si Nicole. Kung saan niya ibinaba ang kanilang singsing, at kung saan kitang-kita kong nasasaktan siya.

Natauhan ako sa biglang humawak sa kamay ko sa ilalim ng mesa. Tinignan ko ito at inalam kung kanino. Doon nakita kong seryosong nakatingin sa ’kin si Steve.

“I want to change everything with happy memories. Don’t think that I want to hurt you again; that’s why I brought you here. No.” Mahinang wika nito habang busy sa pag-aaway sina A at Ash. “Gusto kong baguhin lahat, Brianna. Hangga’t nakakasama pa, kita uulitin ko ’yong dati at papalitan ng magandang ala-ala. Para kung sakali man na hindi ako ang piliin mo, at least, magandang ala-ala na ang makikita mo.” Sabay ngiti pa nito at binitiwan na ang kamay ko.

Naputol ang tinginan namin nang biglang tumabi sa ’kin si Asher. Dahilan para maagaw ang atensyon namin.

“Brianna,” tawag nito sa pangalan ko. “Sa susunod nga labas tayo ulit, ha? ’Yong hindi kasama ang kaibigan mo.” Narinig naman ito ni A kaya masama na naman ang tingin nito.

“B, ’wag mong sasagutin ang mokong na ’yan, ha! Masama ang ugali niyan! Jusko! Sayang ang lahi!”

“H’wag mo nga s’yang turuan!”

“Bakit? Natatakot ka na mabasted? Ha! Asa ka pa na may pag-asa ka!”

“Aba! Pasalamat ka!”

“Ano?!”

Nagpabalik-balik ang tingin namin ni Steve sa dalawang nagbabangayan. Mabuti na lamang at hindi naman matao sa resto na ito. Dahil nakakahiya!

“Tss. Childish!” bulong ni Steve. Natawa naman ako at sumang-ayon sa kaniyang sinabi.

Natigil lamang sila saglit nang kumakain na. Pero pagkatapos ay nagsimula na naman silang dalawa. Tss. Daig pa namin may kasamang aso at pusa.

“Sino ang magbabayad nito?” tanong ni A.

“Si Brianna lang ang libre namin, ikaw? Bayaran mo ang kinain mo,” sagot ni Ash.

“Tss. Ang sama talaga ng ugali nito! Kaya ’wag mong pipiliin ’yan, huh! Naku! Kawawa magiging anak mo.”

“Anong kawawa? Tss. Swerte kamo dahil may guwapong doctor na tatay. Kung ikaw ang nanay, kawawa talaga!”

“Kuya, stop it. Hindi ba kayo napapagod na dalawa?” sabat ni Steve.

“Tss. ’Yan ang pagsabihan mo, parang baril ang bibig walang ubos.”

Sasagot na sana si Amirah nang awatin ko naman ito.

“A,” napabuntonghininga naman ito at napilitang manahimik.

Simula no’n ay hindi na nag-imikan ang dalawa hanggang sa bahay.

“Una na ako, B. Pasok ka agad, ha?” Malamig na tugon ni Amirah bago pumasok sa loob ng bahay.

Nagtataka ko naman itong tinignan habang naglalakad papasok sa bahay namin. Gano’n din naman ang dalawang lalaki.

“Tss. Topakin.” Bulong ni Asher.

“Papasok kana ba bukas?” tanong sa ’kin ni Steve kaya napatingin ako rito.

“Siguro? Hindi ko pa sure, e. Bakit?”

“Kung hindi ka papasok, puwede ka ba bisitahin dito?” biglang singit ni Asher kaya sa kaniya naman ako napatingin. Tinignan din ito ni Steve pero hindi nagsalita, o wala manlang emosyon.

“Ahm… H-Hindi ko pa talaga sigurado, e,” sagot ko na lamang.

“Tara na, kuya, para makapagpahinga na sila,” aya ni Steve kay Asher.

“Sige. Mauna na kami, Brianna. Bisita na lang ako ulit bukas.” Hindi ako sumagot at ngumiti lang dito.

“Alis na kami, pasok ka na,” sabi naman ni Steve. I glanced at him; he looked at me for a few seconds before sadly smiled and turned around to get into his car.

“Alis na kami,” paalam din ni Asher at sumakay na sa kaniyang sasakyan.

Steve’s car was the first to go, followed by Asher’s. When they had gone, I went inside. “Are you okay?” dad asked, who was already waiting for me at the entrance.

“Yes, dad, why?”

“Are you sure?” natigilan ako sa tanong niya. “I know you’re not okay. Nalilito ka?” napayuko ako.

Hindi ko alam kung nalilito lang ba talaga ako, o may iba pa akong nararamdaman.

“O, baka naman may napili kana pero natatakot kang aminin sa sarili mo?” napatingin ako muli kay daddy. “Come here,” sabi nito kaya inabot ko ang kamay nito at lumapit sa kaniya. Lumuhod ako at inihilig ang aking ulo sa kaniyang kandungan.

“I don’t know, dad…”

Hinaplos-haplos nito ang buhok ko dahilan para mapapikit ako.

“Your heart has chosen someone, but you can’t admit it to yourself. You are afraid to admit that you love that person because you don’t want to hurt one of them. Pero, anak, hindi naman maiiwasan na may masasaktan sa kanila. May piliin ka man o wala. Kapag wala kang pinili, masasaktan mo sila pareho at masasaktan mo ang sarili mo. Kapag may pinili ka naman, may isang masasaktan. Pero at least, wala kang pinagsisihan na pinili mong maging masaya para sa sarili mo. Sarili mo muna ang isipin mo ngayon, anak. Sarili mo naman.” Mahabang pangaral ni daddy sa ’kin. Hindi ako nakapagsalita.

“Tandaan mo, mas masakit ang may pagsisihan sa huli dahil hindi mo sinubukan. Maikli lang ang buhay, bawat segundo ay mahalaga. Kaya piliin mong maging masaya.”

Simula nang araw na ’yon ay palagi kong tinatanong ang sarili ko. Sigurado na ba ako? Magiging masaya ba ako? Hindi ko ba pagsisihan?

Sa dami nang pinagdaanan ko, sa dami nang hirap at sakit na nalampasan ko; siguro panahon na rin para maging masaya ako. Panahon na siguro para magdesisyon ako para sa sarili ko at sa ikasasaya ko. Gusto kong maramdaman ang magmahal at mahalin. Gusto kong maranasan ang maging masaya sa buhay. At mangyayari lamang ’yon sa tamang desisyon na gagawin ko.

I’ll choose him, because my heart wants him to.

Epilogue

STEVE’s

Years passed, but we never saw her again. It’s been years since our last conversation. But nothing has changed. Every day I think of her, and every day I look for her.

Binago ko lahat sa ’kin, inayos ko ang sarili ko. Kinalimutan ko ang bisyo ko, kinalimutan ko ang masasamang gawain ko. Lahat ’yon ay ginawa ko para kung sakaling bumalik siya. Alam kong walang kasiguraduhan na mabawi siya lalo pa ngayong nalaman ko na mahal din siya ng kapatid ko.

Siya ang babaeng matagal nang gusto ng kuya ko. Ang nagpapasaya sa kapatid ko noon kahit sa tingin lamang.

Naisip ko, siguradong wala akong laban kung siya ang kasabayan ko. Napakabait nito, doctor, at walang masamang bisyo. Naging malapit din sila noon sa isa’t-isa, kaya hindi malabo na siya ang piliin niya.

Pero hindi ako basta susuko, hindi ko siya basta isusuko.

Four years still her… And unexpected happened. Sila pala ng kaibigan niya ang nagmamay-ari ng AB Constraction Company kung saan kami makikipag-business partner.

“Wala ka bang duty? Bakit kasama kita ngayon?” tanong ko kay kuya.

“Gusto nina mommy na back-up-an kita rito,” he answered.

“Tss. Ang tagal ko nang ginagawa ’to, wala pa rin silang tiwala?” Naglalakad na kaming dalawa papasok sa kompanya na pakay namin.

Malaki at maganda ang company na ito. Sino kaya may-ari nito? Sabi nila nasa New York daw kaya hindi sila mismo ang makakausap namin.

“Hayaan mo na, gusto lang nila makasigurado dahil magandang company raw itong kakausapin mo.”

“Tss.”

Pagkarating sa conference room ay naabutan namin ang isang lalaki.

“Good morning, Mr.?”

“Steven Harisson and my brother, Asher Harisson.”

“Nice to finally meet you, I’m Luke Diaz.” Nakipagkamay kami rito. “Have a seat, they’re on their way here.”

Nagkatinginan kaming dalawa at nagtaka.

“Who?” tanong ni Kuya.

“Oh, the owners of this Company.”

“They?” tanong ko naman.

“Yeah, they’re two. Architect from New York.”

Napatango-tango naman kaming dalawa. Akala namin ay hindi namin makakausap ang mismong may-ari. Pero sabi ni Luke ay kararating lang ng mga ito at dito na didiretso. Tss. Mas’yado silang hands on sa company nila para hindi na magpahinga.

Ilang minuto lamang ay may kumatok na sa pinto. Pagpasok pa lamang ng mga ito ay nakaramdam na ako ng kaba.

They are two ladies?

Nakayuko ang mga itong naglakad papunta sa harapan. Kami naman ay napatayo para magbigay galang.

They’re look expensive… No wonder, this company looks expensive too.

Hindi ko alam kung bakit na-e-excite akong makita ang mukha nila. And the moment they lift their heads up on us, I stunned for a moment.

Brianna…

She looks more beautiful. I mean, she was beautiful before, and she’s mature yet more beautiful now. She ages like a fine wine.

She looks hot in her ash gray hair; I missed her gaze and looked into her beautiful bluish eyes. I missed everything about her…

Seryoso itong nakatingin sa ’min, ganoon din ang kaibigan nito. Parang na-pressured ako bigla dahil sa tingin nila. Kinalabasan ay nagkakautal ako sa pagsasalita. Pansin ko rin ang kuya ko na panay ang sulyap kay Brianna. Hindi ko siya masisisi.

Kaya naman pagkatapos no’n ay gumawa ako nang paraan na makausap siya. Nang marinig ko ang kaibigan nito na nag-uutos sa mga employee nila kung sino ang puwedeng magdala ng kape kay Brianna ay kumilos agad ako. Gusto ko siyang makita ulit, gusto ko siyang makausap ulit.

Pagkatapat sa kaniyang office ay sobra na naman ang aking kaba.

Calm down idiot! You want to talk to her, right? Now is the time, so calm the fuck up!

Huminga ako nang malalim bago kumatok sa kaniyang pintuan. Sumagot lamang ito kaya naman pumasok na ako.

There… The girl I wanted to see for four years. I really missed her.

Hanga ako sa ugaling mayroon siya, sa pusong mayroon siya. Paano niyang nagagawa ang magpatawad sa mga taong dahilan nang paghihirap niya noon? She’s really something…

Sa pagyakap ko sa kaniya. I feel like home…

Pero naputol ang lahat ng saya sa puso ko nang dumating ang kapatid ko. Sa tuwing nasa malapit namin siya ni Brianna, pakiramdam ko mawawala na naman sa paningin ko ang dalaga. Dahil ano mang oras ay makukuha na siya ng kapatid ko. Hindi ko maitatanggi na sobrang threatened ako sa kaniya.

Nagtalo pa kami sa loob hanggang sa wala na akong nagawa kung hindi ang lumabas na lamang.

Dumiretso ako sa labas ng company at pumasok sa kotse ko. Doon ako napasubsob sa aking manibela at napabuntonghininga.

“Paano na ako kapag siya ang pinili mo? Paano na ako kapag nalaman mo na ang nararamdaman sa ’yo ng kapatid ko?” tanong ko sa kawalan habang nakasubsob pa rin. “Brianna, please… Sana mabawi pa kita. Ang tagal kong inihanda ang sarili ko para sa muli nating pagkikita. Nakalimutan kong ihanda ang sarili ko sa posibilidad na hindi mo pagpili na bumalik sa ’kin. Hindi pa ako handa… ’Wag muna.”

Araw-araw dala ko ang kalbaryo dahil kagaya ko, ayaw din magpatalo ng kuya ko. He’s a competitive one. But that’s not enough for me to stop pursuing her.

One day, her dad called. He told me that he needed to talk to me, so I went to their house. I’m excited for that day, knowing that Brianna is there too. But the excitement fades when I feel like I’ll lose her at any time.

Sabi ko noon hindi ko siya isusuko na lang basta pero habang tumatagal ay nararamdaman ko na ayaw na niya. Na hindi ako ang kailangan niya.

“Pero kung darating man ang panahon at hindi talaga ako ang magpapasaya sa ’yo, ang makakabuo sa ’yo; pangako, hindi ako mawawala sa tabi mo. Kahit hindi ako ang piliin mo, pagbabayaran ko pa rin ang pananakit ko sa ’yo noon.” Dahil gusto kong maging worth it ang kapatawaran na nakuha ko mula sa kaniya. Gusto kong makita niya na pinagsisisihan ko ang lahat ng ’yon.

Masakit man pero unti-unti kong tinatanggap sa sarili na wala ng pag-asa. Na hindi ako ang makakabuo sa kaniya kahit ako ang sumira sa kaniya noon. And I admit, it’s painful as hell! How painful that you need to let go of the person you really want to stay with. You don’t have any choice but to let go of her in order to make her happy.

It’s painful to see her being held by someone else…

Nang araw pagkatapos namin sumimba noon, I’ve already let myself to accept the fact that we’re not meant for each other. So, I decided not to see her again. Para magkaroon siya ng oras mag-isip, magkaroon siya ng time para sa sarili niya. Hindi ko rin pinigilan ang kuya ko na kulitin siya. Hinayaan ko sila kung ano man ang gagawin nila without my existence.

And then, after weeks, my brother went to my office and told me this…

“What are you doing?”

“What?”

“You already gave up on her? I thought you were fighting until you win her back?” he asked. I chuckled.

“Is that an insult?” I asked him back. “Can’t you see? Hindi naman ako ang kailangan niya. At tanggap ko na ’yon. Ayoko naman ipilit sa kaniya ang sarili ko dahil baka ma-stress lang siya.”

“What the hell?! What are you talking about?” nagtataka ko naman siyang tinignan.

“What? Hindi ka pa ba sinasagot?” Ilang linggo akong hindi nagparamdam and I assumed na nagkakamabutihan na sila.

“Tss. How? Tell me how? Paano ko liligawan ang taong kasama ko nga pero nasa iba ang isip?” nagsalubong ang kilay ko.

“What do you mean?”

“You win,” simpleng sagot nito. “Kung wala ka pang gagawin baka tuluyan na siyang mawala sa ’yo. Simula nang hindi ka nagparamdam sa kaniya palagi siyang tulala at malalim ang iniisip. Hindi man niya sabihin, alam kong hinahanap niya ang prisensya mo. So, get up asshole! ’Wag kang magmukmok d’yan dahil baka magbago ang isip ko. Go and get her! Win her back!”

Natigilan ako sa narinig at hindi alam ang gagawin kung hindi pa ako tatapikin ni kuya sa balikat ko.

“Ayaw mo ba?” Napakurap-kurap ako sa tanong nito at napatayo agad.

“What? No! Ito na nga, oh, paalis na!” Palabas na sana ako pero bumalik din agad para yakapin ang kapatid ko.

“Thank you, kuya.You’re the best!”

“Anything for you… Good luck!”

Ngumiti lamang ako rito bago nagmadaling umalis sa office. Hindi ko alam kung saan siya pupuntahan. Inuna ko muna ang office nito pero wala sila roon. Nagpunta rin ako sa bahay nila pero wala rin kahit isang tao roon.

Nanghihina akong sumubsob sa manibela ko.

“Iniwan mo na naman ba ako? Nahuli na ba ako?” tanong ko sa kawalan.

Natigilan ako dahil sa pag ring ng phone ko at nang tignan ko ito ay tumatawag sa ’kin si mommy. Wrong timing, tungkol na naman siguro ito sa trabaho.

“Mom?” walang gana kong sagot.

“Can you come over?” she asked over the line.

“Where?”

“Here, in our our house. It’s emergency, Steve.”

Sa narinig ay agad akong binalot ng kaba. Agad kong pinaandar ang sasakyan pabalik sa bahay.

“I’m on my way, mom. Wait me there. Where’s kuya?” I asked her while driving.

“He’s here,” nagtaka naman ako sa isinagot nito. Nandoon pala si kuya pero bakit kailangan pa ako roon?

“Mom, nand’yan naman pala si kuya. Why do I need to go there too?”

“Just… Just come here, okay? We’re waiting. Bye!”

Nagtataka man sa inaasta ni mommy ay itinuloy ko na lamang ang pag-uwi. She’s acting weird.

Pagdating ko ay nagmadali akong bumaba ng sasakyan at pumasok ng gate. Nagtaka pa ako dahil walang ilaw sa loob ng bahay.

Fuck! What happened to them?! Nilooban ba kami?

Sa takot ko ay tumakbo ako papasok sa loob.

“Mom! Dad!” tawag ko habang lakad-takbo papunta sa pinto.

“Mom-”

I was stunned when I opened the door at the same time as the Christmas lights turned on. There was a woman standing in the middle of the lights on the floor. Her lights circled around her feet, but I couldn’t see her face because of the darkness, and only her feet were bright.

Later on, I couldn’t understand my feelings when the girl started singing the Happy Birthday song. Sa boses pa lamang ay kilalang kilala ko na. Habang mabagal na kumakanta ay paisa-isa itong humahakbang palapit sa gawi ko. Sa bawat daanan nito ay ang pag-ilaw nang tinutungtungan nito na hindi ko alam kung ano. May hawak itong cake na ang kandila sa gitna ay may sindi na.

“Happy birthday to you~ Happy birthday to you~ Happy birthday happy birthday~~ Happy birthday to you…”

Little by little, my eyes watered as she got closer and closer to me. She stopped in front of me, and that’s when I saw her face clearly. She smiled at me. A smile that I wanted to see from her for a long time.

“Steven Adam Harisson,” tawag nito sa buo kong pangalan. “Happy birthday…” Ngumiti muli ito pero biglang may pumatak na luha mula sa kaniyang mga mata. Agad ko naman itong pinunasan. “I know we started at the wrong time. We were married the wrong way. Our despised relationships with each other lead us nowhere. I know you’re sincerely sorry about that. I felt that. I’m sorry…” Umiling-iling ako dahil sa sorry niya. “Can we forget all the painful past and start a new memory together?” Nanlaki ang aking mga mata dahil sa narinig.

“B-Brianna,” sunod-sunod na pumatak ang aking mga luha. Tumango ito sa ’kin habang umiiyak na rin.

“Yes, Steve. My heart chooses you. Let’s start all over again. Can we?”

Hinipan ko ang kandila at kinuha ito bago inilapag sa upuan na malapit sa puwesto ko at agad ko siyang niyakap nang mahigpit.

“Akala ko iniwan mo na naman ako, akala ko hindi na ulit kita makikita. I’m sorry…” wika ko habang nakayakap sa kaniya.

“Ilang linggo kang hindi nagpakita. Akala ko rin wala nang pag-asa na magkita ulit tayo. Pero aaminin ko, hinahanap ko ang prisensya mo nang mga araw na wala ka.”

Napapikit ako dahil sa narinig mula sa kaniya. Mayamaya pa ay biglang lumiwanag sa buong bahay. Palakpakan ng mga tao ang aking narinig na ipinagtaka ko kaya napabitaw ako sa pagkakayakap.

Kumpleto ang pamilya ko, nandito rin ang daddy niya at ang kaibigan niya. Masaya silang pumapalakpak na nakatingin sa ’ming dalawa. Agad na lumapit sa ’kin sina mommy.

“Happy birthday, anak. Surprise!” tumatawang sabi nito.

“Mom! Akala ko kung napaano na kayo. Pinakaba niyo ako!”

“I’m sorry, napag-utusan lang.” Napapailing na lamang ako.

Sunod na lumapit sa ’kin ang aking kuya.

“Congrats, bro! Ikaw ang nanalo this time. Kapag sinaktan mo ulit, hindi mo na mababawi ’yan.” Niyakap ko naman agad ito.

“Salamat, kuya. Salamat…”

“Anything for you,” sabay tapik nito sa likod ko.

Masaya naming pinagsaluhan ang handa na si mommy mismo ang nagluto. Hindi ko naalala na birthday ko nga pala kaiisip kay Brianna.

Matapos namin kumain ay niyaya ko muna si Brianna patungo sa pool area para masolo.

“Ahm. May tatanong sana ako,” nahihiya kong wika habang napapakamot sa aking tainga. Tumaas naman ang kilay nito.

“Ano ’yon?”

“Iyong… ’Yong ano…”

“Tss. Nalunok mo ba ang dila mo?” mataray nitong tanong. Napabuntonghininga ako.

“Iyong kanina…Ano?”

“Anong, ano?”

“Ibig bang sabihin no’n tayo na?” nahihiya kong tanong.

Fuck! Nakakahiya!

Ilang segundo pa ako nito tinitigan nang seryoso kaya lalo akong nakaramdam ng hiya. Pero agad din nawala nang marinig ko ang malutong nitong tawa.

“Gusto mo ba manligaw muna? Puwede naman. Magpapabebe ako ng kaunti.” Tawa ito nang tawa dahil sa kaniyang sinabi.

“Wala namang problema sa ’kin, gusto ko lang siguraduhin. I can court you every day,” sagot ko. “So, liligawan muna kita?”

“Okay! Sabi mo, e!”

Araw-araw ko nga siyang niligawan, pero ang hindi niya alam ang panliligaw na ginagawa ko ay panliligaw para makuha ang yes niya sa tanong na…

“Will you marry me?”

Iyak ang una nitong isinagot sa ’kin habang ako ay nakaluhod pa rin sa harapan niya. Itinapat ko talaga na birthday niya para double celebration.

Sa pagtango nito habang umiiyak ay agad kong isinuot sa kaniya ang singsing at sinunggaban siya nang yakap.

“Thank you, I love you. This time, it’s not a despised relationship anymore. This relationship is the blueprint for my dreams with you, because you’re my dream. Thank you, my love.”

I know I’ve been asshole to her before, but I realized that she’s the one for me. Totoo pala na malalaman mo ang halaga ng isang tao kapag wala na siya sa ’yo. Dahil ’yon ang naramdaman ko nang pirmahan ko ang divorce paper namin. Nang mga araw na wala na siya sa ’kin ay ang mga araw na hinahanap-hanap ko na siya.

But now, my feeling is ecstatic! My birthday and her birthday were the happiest day of my life. October 23 and November 27, her birthday.

A right relationship is when the two of you have the same intentions; to grow together. And I wanted to grow old with the girl I love the most, my Brianna Czes Dela Cruz Harisson. I’m her architect, Harisson, planning to build my dreams by marrying my girl—the blueprint of my dreams.

END OF BOOK 1

Book 2 titled,

CATASTROPHIC MARRIAGE

Magbasa hanggang book 2 bago kumuda :)

Book Release / Pre-Order

Hi! My debut book, Brianna, is finally coming! Written in 2021, it now comes to life, and I’m thrilled to share it with you. Pre-orders are now open ♡

Here’s the detail. Or you can also visit my FB Page and IMMAC PRINTING AND PUBLISHING HOUSE Fb Page too.

•••

A new story unfolds, a new journey begins. Grab your copy now and be part of this exciting release! 📖💫 ——

Title : DESPISED RELATIONSHIPS Author : Mhadztngsn

BLURB : Every woman’s dream is to have a happy family and a loving husband who treats her like a princess. But no two are exactly alike, because, on the other hand, not everyone is lucky to have it

Brianna is the woman who dreamed about this kind of happy ending. But little did she know, she would experience the opposite of it. She married a man who cheated on her multiple times, hit her whenever he was drunk, and didn’t even care about her pregnancy, Why is she staying with this kind of person? Almost evil. She suffered a lot, because of her love for this man, yet she still chose him.

Will Brianna long for this cruelty forever?

——

📍Pre-order link ;

• https://forms.gle/xuZZT41Yz3hHy6eL7

📍Shopee link ;

• https://s.shopee.ph/2g1vJhAUWE (NOTE : Prices are subject to change when ordering via the Orange app.)